PG 109:524De expugnatione Thessalonicae ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΥΒΟΥΚΛΕΙΣΙΟΥ ΤΟΥ ΚΑΜΙΝΙΑΤΟΥ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΩΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 1. Ὡς ἀρίστη τῶν ἀγαθῶν ἡ φιλοπονία καὶ πάσης ἀρετῆς κτῆσιν ἐν ἑαυτῇ μαρτυροῦσα. 1. σοῦ δὲ μετὰ τῶν ἄλλων πλεονεκτημάτων ἔκδηλον καὶ ἐν τούτῳ καθέστηκε τὸ φιλόπονον, ὦ ἀνδρῶν βέλτιστε καὶ πολυμαθέστατε Γρηγόριε, οἷς τε πρὸς ἡμᾶς γράφεις καὶ οἷς παρ' ἡμῶν ἐπιζητεῖς διὰ γραμμάτων μαθεῖν. 1.3 οὐκ ὀλίγης γὰρ ἀρετῆς καὶ φιλοπόνου σπουδῆς ἐπίδειξιν ἔχει τὸ πολλῶν ἐθέλειν εἰληφέναι πραγμάτων γνῶσιν, καὶ μάλιστα δι' ὧν ψυχὴ τὸν θεῖον φόβον ἐγκυμονεῖ καὶ οἷον χρειώδεις τινὰς ἀφορμὰς ἐκ τούτου τῷ θεωρητικῷ μέρει τοῦ νοὸς ἐμβιβάζει, ἐξ ὧν διδάσκεται τῆς μὲν ἁμαρτίας ἐκκλίνειν ὡς δημιουργοῦ τοῦ θανάτου, ἔχεσθαι δὲ τῆς ἀρετῆς, ἧς τὸ τέλος ζωὴ αἰώνιος τοῖς αἱρουμένοις αὐτήν. 1.4 ἐγὼ δὲ τὴν ἐπιταγὴν πληρώσειν ἀναβαλέσθαι τέως ἐδόκουν δυοῖν ἕνεκεν, τό τε πρὸς σὲ περὶ τοιούτων γράφειν ἐπαχθὲς κρίνων, ἄνδρα τοσοῦτον, οὗ λόγοι μὲν τὰς πράξεις ἰθύνουσι, πράξεις δὲ συμφωνοῦσαι τοῖς λόγοις τὸ ἀκριβὲς ἀλλήλοις ἀντιδιδόασιν (ἤδη γὰρ ἡ φήμη βοᾷ τὴν σὴν ἐν ἅπασι τελειότητα, καὶ σιωπῶντα ταῖς ἡμετέραις ἐγνώρισεν ἀκοαῖς), καὶ τὸ μηδὲν δύνασθαι περὶ ὧν τὴν ζήτησιν ἐποιήσω καλῶς ἐξηγήσασθαι, τὴν οἰκείαν ἀμαθίαν ὡς εὐπρόσωπον προβαλλόμενος ἀπολογίαν, ὥστε μὴ καθυβρίσαι μηδὲ σμικρῦναι τῷ λόγῳ τὸ περιφανὲς τῶν παρὰ σοῦ ζητηθέντων πραγμάτων, καὶ πραγμάτων ἐκείνων τῶν μικροῦ δεῖν ἅπασαν πληρωσάντων τῇ ἀκοῇ τὴν ὑφ' ἥλιον. 1.5 ἀλλ' ἐπειδὴ καὶ τοῦτό μοι μετὰ τῶν ἤδη λεχθέντων ἐπῆλθε, μὴ πρὸς τοῖς ἄλλοις ὀφλήμασι καὶ παρακοῆς ἀπαιτηθείην δίκας, τἆλλα μὲν φύσει δεινοῦ πάθους καὶ ὀλεθρίου, καὶ αὐτοῦ δὲ τοῦ θείου νόμου περιφρονῆσαι τοὺς γενάρχας ἡμῶν ἐξ ἀρχῆς ἀναπείσαντος, ἥκω πληρώσων τὸ αἰτηθέν, τῇ σῇ θαρρήσας εὐγνώμονι καὶ συμπαθεστάτῃ φιλίᾳ. 1. εὖ γὰρ οἶδα μήτε ταῖς τεχνικαῖς μεθόδοις μήτε μὴν ταῖς ἐπιστημονικαῖς τρυτάναις τῆς σῆς ἀκραιφνοῦς καὶ μεγάλης σοφίας τὸ ἀκαλλὲς τοῦ τῇδε λόγου καὶ ἀνάρμοστον ἢ τῶν λεγομένων τὸν νοῦν ἀποδοκιμάζεσθαι, ἀληθῆ δὲ μᾶλλον καὶ παντὸς ἀλλοτρίαν καὶ ψεύδους καὶ πλάσματος τὴν τῶν ῥηθησομένων προβαίνουσαν συγγραφὴν ἁπάσης μέμψεως ἀπολύεσθαι. 2. Ἐζήτησας μαθεῖν διὰ τῆς ἐπιστολῆς τὸν τρόπον δι' ὃν τὴν φρουρὰν οἰκοῦμεν βαρβάρων χερσὶν ἐκδοθέντες, καὶ πῶς τὴν ἀλλοτρίαν ἀντὶ τῆς ἰδίας διημειψάμεθα, ποίας τέ ἐσμεν πατρίδος, καὶ τίνα τὰ κατ' αὐτήν. 2. τεκμαίρεσθαι γὰρ ἔφης ἐκ τῆς μικρᾶς ἐκείνης ὁμιλίας, δι' ἧς παροδεύοντί σοι τὴν Τρίπολιν ὀλίγον συνεγενόμεθα, πλήρεις μὲν ὄντας ἡμᾶς μακρᾶς ἐξηγήσεως, μεγάλα δέ τινα καὶ πάσης τραγῳδίας ἐπέκεινα τά τε ἤδη συμβεβηκότα ἡμῖν καὶ τὰ ἐς ὕστερον προσδοκώμενα. 2.3 καὶ γὰρ ἔτυχες τότε καὶ αὐτὸς ἀλητεύων κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμῶν συμφοράν, καί τισιν αἰχμαλώτοις ἐκεῖσε συνεπαγόμενος, οὓς ἔλεγες ὁμοπατρίους εἶναί σοι Καππαδόκας, μεθ' ὧν καὶ τὴν πρὸς Ἀντιόχου πόλιν ἐστέλλου, μηδαμοῦ στῆναι τῶν ἀλγεινῶν ἐξηγούμενος· 2.4 ὁπότε καὶ ἡμᾶς ἑώρας, ὡς καὶ αὐτὸς μαρτυρεῖς, τό τε νεαρὸν τοῦ πένθους ἔχοντας καὶ τὰ ἴχνη τοῦ προλαβόντος φόβου τοῖς προσώποις ἡμῶν ἐγκαθήμενα, ὡς καὶ σιωπῶντας βοᾶν τὴν συμφορὰν ἐκ τοῦ χρώματος. 2.5 ἀλλὰ περὶ τούτων εἰ καθ' ἕκαστον ἐπεξιέναι βουληθείην, μακρὸν ἂν εἴη καὶ τῇ χρείᾳ μὴ κατάλληλον τὸν λόγον ποιήσομαι, τῆς συμμετρίας τὸν νόμον καθυπερβαίνων, ἵνα μὴ λέγω ὅτι καὶ τὴν σὴν ἀρρᾴθυμον ἀκοὴν ἀποκναίσω, εἰ καὶ ὅτι δι' ἐφέσεως ἔχεις τοῖς λεγομένοις ἐπακροάσασθαι. 2. ἀλλ' ἐπειδὴ τοίνυν τοῦτο κατ' ἀρχὰς ὑπέσχου, τὸ νουνεχῶς ἀκούειν, ἄρχομαι τῶν καθ' ἡμᾶς ὧδε. 3. Ἡμεῖς, ὦ φίλος, πατρίδος ἐσμὲν Θεσσαλονίκης· αὐτὴν γὰρ πρώτην γνωριοῦμαί σοι, δι' ἧςDEMETRII CYDONII
ΕΠΙ ΤΟΙΣ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΠΕΣΟΥΣΙ.
OCCISORUM THESSALONICE MONODIA (1).
1 Viri, quotquot propinquorum ac gentilium & [P. 384-385]. a'. "Avôpeç, 5001 zde Tŵy Guyyevwv
vestrorum effugistis manus, mecum ipse undequa-
que considerans, quo nomine vocanda sit civitas,
in qua nobis mala hæc evenerunt, invenire non
possum. Sane quidem civitatis urbisque ambitus
est; in ea autem qui sedes habeant de civibus tro
pæum erexisse, et corporibus municipium vacua-
tum esse, eos, qui evasere, Styge pariter et Cocyto
atque Barbaris deteriorem ipsam nuncupare cogit.
2. O tempus in lucem trahens oninia, atque
antecessum funestius aliud hic ejus repræsentare excidium, quo non kostium grassatione, sed civium
tumultu immane quantum fœdata civitas est et desolata, sibique ipsa vires ademit, et ut facile postmodum
Turcis præda cederet, momentum dedit, urbique Augustæ ac Byzantio, per eas ipsas civiles discordias ac
factiones, eo fato præiret. Auctor miki hic Demetrius Cydonius ipse Thessalonicensis, inter suos plurimum
schismaticos, nec levibus erroribus Palamitarum nube involutos, ipsis dementatis Ecclesiarum principibus,
aulaque fere in eorum adducta sententiam, Catholicišsimus Latinisque addictissimus, nec minus suis devotus,
studensqué Græciæ jam dejectæ, qua via liceret, revocandis rebus; quod hoc uno præstari posse ac sperari,
acri sane vir judicio existimavit, si sopito sequioris ævi díssidio, pristinaque reducta Christianitatis ac Ec-
clesiæ facie, Noræ Romæ cum Seniori, filiæ cum matre, et a qua filiæ omnis dignitas, conveniret. Ejus
hoc argumento Orationem deliberativam, de Latinorum corrogando auxilio, alteramque de non reddenda
Callipoli, ab anno jam 1648 typis vulgasse, memini, quibus præiret Theodori Despotæ Palæologi-in purpura
nati 'Emtágios, aureo mellitoque Manuelis item Palæologi imperatoris ipsius fratris, ore, illi in Pelopon-
neso dictus, ubi is cum imperio diu præfuerat, diemque obieral; triumque fasciculum hand spernendum, nec
regiis uuribus ac animadversione prorsus indignum, Christianissimo Francorum Ludovico XIV, semper
Augusto, ànnis minori, sed tota jam indole ac spiritibus Magno, non ingratum munus obtulisse. In quo miki
ipse placeo, nec tam mihi, quam patriæ ac Galliæ orbique ipsi Christiano, gratulor, quod tam verus quam
bonus vales fui: et quam in Palæologis q:λadshop!zv, quod laudatum par fratrum et amicorum, suspexí,
amavi, colui, orbi exhibui, in Christianissimo principe, fratreque unico, gente Borbonia, invictissimi æque
ac justissimi piissimique Ludovici XIII inclyta sobole, feliciori omine mihi ipse jam tum auguratus sum,
vorisque expetii. Et vero donavit, fraternæ illius charitatis auctor, ac concordiæ arbiter Christus, per quam
tot annis Gallorum gentem, sociosque omnes beavit, ac in ævum longinquum beet; hostesque (quod dudum
facit) nunquam non dejiciat ac percellat, aut etiam virtutum illecebra omnique clementia, majori victoria
amoris, ipsos quoque vero Soli mundo, socios amicosque deliniat, trahat, subjiciat. Tabellam huic oppositam
exhibet Demetrii Cydonii hæc Movyšla. Graphice in ea descripta civium discordiæ mala: quid sibi pariat,
ipsa sibi mucronem adigens civitas, ac in se versa respublica flammamque sibi subjiciens, ne cui tandem ullo
unquam colore furor tantus obreput, invidoque dæmoni ea molitione funestum plane organum pareat, ac vel
fumum patriæ civibusque aspergat, ne tanta dicam hisque Thessalonicensibus, affinia pariaque incendia.
Reliqua ad imperil Byzantini interitum, ejusque ipsam postremam labem ac occasum ministrabunt, ipsa
Cydonii, aliorumque ejus circiter ævi, pauloque supparium e Regia ipsa, aliisque Christiani orbis bibliothe-
cis, epistolæ ac opuscula, post Leonis Diaconi et Michaelis Pselli (altero hic statim volumine) Historiarum
illustria a me data ouvrάypata siv' mihi ipsi vita comes fuerit, sive cui per Providentiam destinatum
erit, lampade tradita. Thessalonicensem hunc tumultum perstrinxit Cantacuzenus 1. 3, c. 94; an sincera satis
historici fide, nec suæ ipse causæ favens, aliorum judicium esto.
(Anno 1516.)
(4) Tragica comploratio, Lamentatio.
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΥΔΟΝΙΟΥ
ΜΟΝΩΔΙΑ
διαπεφεύγατε χεῖρας, ἐγὼ μὲν οὐδ᾽ ὅ τι χρὴ καλεῖν
τὴν πόλιν, ἐν ᾗ ταῦτα πεπόνθαμεν, δύναμαι σκοπού
μενος πανταχόθεν εὑρεῖν. Ὁ μὲν γὰρ περίβολος, πότ
λεως· τὸ δ' ἐν αὐτῇ στῆσαι τρόπαιον ἀπὸ τῶν που
λιτῶν τοὺς οἰκήτορας, καὶ κεκενώσθαι σωμάτων τὸ
ἄστυ, καὶ Στυγὸς καὶ Κωκυτοῦ καὶ Βαρβάρων χείρων
τοὺς ἐκφυγόντας ἀναγκάζει ταύτην καλεῖν.
β'. Ὢ πάντα μὲν φαίνων, πάντα δὲ κρύπτων χρό
PG 109:529ἔγνων ὧν οὔπω ἐγνώκειν πολλά· 3. καὶ σοί γε γνωσθεὶς ἄρτι τὴν περὶ αὐτῆς ἐκείνης γνῶσιν εἰσπράττομαι, πόλεως μεγάλης καὶ πρώτης τῶν Μακεδόνων, τἆλλα μὲν περιφανοῦς οἷς σεμνύνεται πόλις, καὶ μηδεμιᾷ τῶν ἔγγιστα παραχωρούσης μὴ ὅτι κατ' αὐτὴν ὀφθῆναι, περιφανεστέρας δὲ τὴν εὐσέβειαν, ἣν ἐξ ἀρχῆς ἐδέξατο καὶ δεξαμένη μέχρι τοῦ νῦν διεσώσατο. 3.3 αὐτὸν γὰρ αὐχεῖ Θεσσαλονίκη τὸν Παῦλον ἔχειν τῆς εὐσεβείας διδάσκαλον, τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, ὃς ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ κύκλῳ καὶ μέχρι τοῦ Ἰλλυρικοῦ τῷ εὐαγγελικῷ περιλαβὼν τὴν οἰκουμένην κηρύγματι ἐν αὐτῇ μᾶλλον τὸν τῆς θεογνωσίας σπόρον κατέβαλε καὶ πολύχουν ἀποδίδοσθαι τὸν τῆς πίστεως καρπὸν διεσπούδασε· 3.4 μετ' ἐκεῖνον δὲ τὸν μέγαν ἐν μάρτυσι καὶ ἀξιοθαύμαστον ἐν ἀθλοφόροις Δημήτριον τὸν μυροβλύτην, πολὺν ἀγῶνα καὶ αὐτὸν ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας καταβαλλόμενον (καὶ γὰρ ἦν πρὸς τοῖς ἄλλοις τῆς ἀρετῆς αὐχήμασιν ἔτι καὶ θείοις ἐμπρέπων διδάγμασιν καὶ τῇ περὶ τῶν δογμάτων ἀκριβείᾳ κεκοσμημένος, ἐξ οὗ καὶ μᾶλλον τὸ περὶ αὐτοῦ διεδόθη κλέος τοῖς πέρασιν)· 3.5 εἶτα τοὺς καθεξῆς ἀρχιερεῖς πάντας τοῦ σωτηρίου λόγου στερρῶς ἀντεχομένους, ἐξ ὧν ἀεὶ καταρτιζομένη καὶ παιδαγωγουμένη τὴν θειοτέραν παίδευσιν δαιμονιώδεις καὶ μυσαρὰς πλάνας καὶ δόξας καὶ εἰδωλικὰς εἰκαιομυθίας τοῖς τιμῶσι τοὺς δαίμονας ἀπεπέμψατο, ὀρθοδόξῳ δὲ διδαχῇ τὴν πίστιν σφραγίσασα, καὶ πᾶν ζιζανιῶδες φυτὸν καὶ αἱρετικὸν καὶ ἀλλόφυλον οὐμενοῦν οὐδέποτε τῷ θείῳ σπόρῳ συγκαταμίξασα, καθαρὰν καὶ ἀκίβδηλον διεσώσατο τὴν εὐσέβειαν. 3. ἧς πολλὰ μὲν ἦν καὶ ἄλλα γνωρίσματα, ἐξ ὧν ἡ φήμη τὰς ἀφορμὰς λαμβάνουσα λαμπρὸν τὸ περὶ αὐτῆς ἐκήρυττεν ὄνομα, ἓν δὲ τοῦτο πρῶτον καὶ ἰδιαίτατον διεδείκνυτο, τὸ ὀρθόδοξον αὐτὴν καὶ εἶναι καὶ ὀνομάζεσθαι καὶ τούτῳ μᾶλλον ἤπερ τοῖς ἄλλοις σεμνύνεσθαι. 3. ἀλλ' ἐπειδὴ καὶ τὰ κατ' αὐτὴν ἐκείνην τὴν πόλιν φιλοπόνως μαθεῖν ἐπεζήτησας, τοῦτο δὲ δυσεπιχείρητόν τε ὡς ἐμοὶ τῇ τε παρούσῃ ὁρμῇ τοῦ λόγου παρὰ μικρὸν ἀνακόλουθον, ὀλίγα τινά, καὶ οἷς μάλιστα ἔξεστι δοκεῖν ὁρᾶν σε τῶν λεγομένων τὰ πράγματα, τῇ διηγήσει προσθεὶς ἐπὶ τὴν καθ' ἡμᾶς αὐτοὺς τραπήσομαι συμφοράν. 4. Ἔστιν οὖν ἡ πόλις, ὡς εἴρηται, μεγάλη τε καὶ εὐρεῖα, τείχεσι καὶ προβόλοις συχνοῖς κατωχυρωμένη καὶ τὸ ἀσφαλὲς τοῖς οἰκήτορσιν ὅσον ἐκ τῆς τούτων οἰκοδομῆς παρεχομένη, θαλάσσιον ἔχουσα κόλπον ἐκ νότου καθηπλωμένον, ᾧ καὶ περικλυζομένη τὴν ἐκ πλαγίου πλευρὰν ταῖς ἁπανταχόθεν εἰσρεούσαις ὁλκάσιν εὐεπίβατον τὴν πρὸς αὐτὴν πορείαν παρέχεται. 4. ὑποκοιλαίνεται γάρ τις ἐκεῖσε θαυμαστὸς λιμήν, ἀσφαλῶς ὑπτιάζων τοῖς πλωτῆρσι τὴν εἴσοδον, ταῖς ἐκ πνευμάτων παντελῶς ἀπείρατος ταραχαῖς καὶ τὸν ὅρμον ἀκύμονα καθιστῶν. 4.3 ὃν ἐκ τῆς λοιπῆς θαλάσσης ὁ τεχνίτης ἀπέτεμε· μέσον γὰρ ἀπείρξας διά τινος τείχους τὴν τῶν ὑδάτων ἐπίρροιαν, συναπεῖρξεν ἐκ τοῦ πρὸς θάλασσαν καὶ τῶν πνευμάτων τὸν κλύδωνα. 4.4 ἡ θάλασσα γὰρ τῷ βυθῷ φυσωμένη καὶ τὴν ἐκδρομὴν πρὸς τὴν χέρσον ἐρευγομένη, τῷ διαφράγματι τοῦ τῇδε τείχους κωλυομένη, μὴ ἔχουσα τίνι τὴν ἀπειλὴν ἐπαφήσει, χωρεῖ τοῖς ἐφ' ἑκάτερα τοῦ τείχους μέρεσι, καὶ τὸ ὕδωρ ἠρέμα πως ὀλισθῆσαν ζάλης ἁπάσης ἐκτὸς τὸν τοιοῦτον ὅρμον διατηρεῖ. 4.5 ὁ δὲ δὴ κόλπος ἐκ τῆς μεγάλης θαλάσσης ἀποτμηθεὶς διά τινος αὐχένος, ἀγκῶνος δίκην προβεβλημένου καὶ ἐπὶ μήκιστον τοῖς ὕδασι διικνουμένου, ὃν οἱ κατὰ χώρας Ἔκβολον ὀνομάζουσι διὰ τὸ πόρρω που τοῖς ὕδασιν ἐκβεβλῆσθαι, στενούμενός τε πρὸς τὴν ἑτέραν ἐξ ἐναντίας χέρσον τῇ τοῦ αὐχένος τούτου καινοτομίᾳ, ἕτερος λιμὴν πελάγιος γίνεται· 4. ἐξ οὗ δήπερ ἀγκῶνος μέχρις αὐτοῦ τοῦ τείχους τῆς πόλεως κύκλον πανευπρεπῆ τὸ ὕδωρ μιμεῖται, τοῖς ἐφ' ἑκάτερα μέρεσιν ἐπὶ πολὺ ἐκτεινόμενον καὶ πρὸς τὴν πόλιν κατὰ βραχὺ συστελλόμενον. 4. καὶ ἀφορᾷ μὲν ὁ κόλπος ἐκ νότου τὴν λοιπὴν θάλασσαν, ἀφορᾷ δὲ τοῦτον ὁμοίως ὁ λιμὴν καὶ τὸν λιμένα ἡ πόλις. 4. ἀλλ' ὁ μὲν λιμὴν τέτρασι γωνίαις ἐμπεριείληπται, ὁ δὲ κόλπος ἐστὶ περιφερής, τὸ κύτος ἔχων διὰ πλείστου βάθους χωροῦν, τὰ πέρατα δὲ καὶ πρὸ529
DE EXCIDIO THESSALONICE.
530
εξῆς ἀρχιερεῖς πάντας τοῦ σωτηρίου λόγου στεῤῥώς ls namque, præter reliquas ejus eximias virtutis
ἀντεχομένους, ἐξ ὧν ἀεὶ καταρτιζομένη και παιδαγωγουμένη τὴν θειοτέραν παίδευσιν δαιμονιώδεις
καὶ μυσαράς [Ρ. 320] πλάνας καὶ δόξας καὶ εἰδωλε
κὰς εἰκαιομυθίας τοῖς τιμῶσι τοὺς δαίμονας ἀπεπέμ
ψατο, ὀρθοδόξῳ δὲ διδαχῇ τὴν πίστιν σφραγίσασα,
καὶ πᾶν ζιζανιώδες φυτὸν καὶ αἱρετικὸν καὶ ἀλλόφυ
λον οὐμενοῦν οὐδέποτε τῷ θείῳ σπόρῳ συγκαταμί
ξασα 3, καθαρὰν καὶ ἀκίβδηλον διεσώσατο τὴν εὐσέ
βειαν. Ης πολλὰ μὲν καὶ ἄλλα γνωρίσματα, ἐξ ὧν ή
φήμη τὰς ἀφορμάς λαμβάνουσα λαμπρὸν τὸ περὶ
αὐτῆς ἐκήρυττεν όνομα, ἐν δὲ τοῦτο πρῶτον καὶ ἰδιαί
τα τον διεδείκνυτο, τὸ ὀρθόδοξον αὐτὴν καὶ εἶναι καὶ
ὀνομάζεσθαι, καὶ τούτῳ μᾶλλον ἤπερ τοῖς ἄλλοις
σεμνύνεσθαι. 'Αλλ' ἐπειδὴ καὶ τὰ κατ' αὐτὴν ἐκείνην τὴν πόλιν φιλοπόνως μαθεῖν ἐπεζήτησας, τοῦτο
δὲ δυσεπιχείρητόν τε ὡς ἐμοὶ τῇ τε παρούσῃ ὁρμῇ
τοῦ λόγου παρὰ μικρὸν ἀνακόλουθον, ὀλίγα τινὰ, καὶ
οἷς μάλιστα έξεστι δοκεῖν ὁρᾷν σε τῶν λεγομένων τὰ
πράγματα, τῇ διηγήσει προσθεὶς 30 ἐπὶ τὴν καθ'
ἡμᾶς αὐτοὺς τραπήσομαι συμφοράν.
laudes, divinæ etiam doctrinæ luce fulgebat exactaque dogmatum cognitione ornatus erat, quo
491 et magis ejus nominis claritas in orbis fines
didita est. Tum qui deinceps secuti sunt, omnes
præsules, salutaris doctrina. ipsi firmi assertores,
quorum opera, dum diviniore semper perficitur
manuque ducitur ac eruditur disciplina, dæmoniacos impurosqne errores ac opiniones idolorumque nugaces fabellas ac vanitates ipsorum
cultoribus dimisit, rectæque opinionis doctrina
fidem obsignans, ac quidquid zizaniorum et hæreticorum alienigenarumque plantationis est, nihil
usquam divinæ sementi conjunctum admittens,
puram illibatamque pietatem conservavit. Cujos
cum et alia insignia ac nota suppetunt, unde fana
occasiones nacta illius clarum nomen effecit, tum
unum illud primum ac singularissimum monstratur, quod recte fidei tenax exsistat ac celebretur,
bocque magis quam ullis aliis ornamentis sibi
placeat atque clarescat. Sed quia ejus ipsius civitatis res accurate ex me discere quæsiisti, idque ut præstem arduum mihi nec præsentis sermonis
instituto admodum consentaneum exsistit, paucis nonnullis, ac quibus maxime ea quæ dicenda sunt
oculis usurpare tibi ipse videri possis, narrationi adjunctis, ad nostram ipsorum calamitatem
ticnem convertam.
น
ἐν
ora4. Ea igitur, uti dictum est, magna civitas latoque fusa ambitu, ac manibus crebrisque propu
gnaculis atque arcibus munita, ejusmodi scilicet
quæ civibus, quantum ad horum structuram altinet, tutum habitaculum 492 præbeat. Marinum
8. Εστιν οὖν ἡ πόλις, ὡς εἴρηται, μεγάλη τε καὶ
εὐρεῖα, τείχεσι καὶ προβόλοις συχνοῖς κατωχυρωμένη
καὶ τὸ ἀσφαλὲς τοῖς οἰκήτορσιν ὅσον ἐκ τῆς τούτων
οἰκοδομῆς παρεχομένη, θαλάσσιον ἔχουσα κόλπον ἐκ
νότου καθηπλωμένον, ᾧ καὶ περικλυζομένη τὴν ἐκ
πλαγίου πλευρὰν ταῖς ἀπανταχόθεν εἰσρεούσαις ζόλ. G sinum ad notum protensum habet, quo, obiiquo
κάσιν εὐεπίβατον τὴν πρὸς αὐτὴν πορείαν παρέχεται.
Υποκοιλαίνεται γάρ τις ἐκεῖσε θαυμαστός λιμήν,
ἀσφαλῶς ὁπτιάζων τοῖς πλωτήρσι τὴν εἴσοδον, ταῖς
ἐκ πνευμάτων παντελῶς ἀπείρατος ταραχαῖς καὶ τὸν
ὅρμον ἀκύμονα καθιστῶν. Ον ἐκ τῆς λοιπῆς θαλάσ
σῆς ὁ τεχνίτης ἀπέτεμε· μέσον γὰρ ἀπείρξας διά
τινος τείχους τὴν τῶν ὑδάτων ἐπίρροιαν, συναπείρξεν
ἐκ τοῦ πρὸς θάλασσαν καὶ τῶν πνευμάτων τὸν κλύο
δωνα. Η θάλασσα γὰρ τῷ βυθῷ φυσωμένη καὶ τὴν
ἐκδρομὴν πρὸς τὴν χέρσον ερευγομένη, τῷ διαφρά
γματι τοῦ τῇδε τείχους κωλυομένη, μὴ ἔχουσα τίνι
τὴν ἀπειλὴν ἐπαφήσει, χωρεῖ τοῖς ἐφ' ἑκάτερα τοῦ
τείχους μέρεσι, καὶ τὸ ὕδωρ ἠρέμα πως ὀλισθῆσαν
ζάλης ἁπάσης ἐκτὸς τὸν τοιοῦτον όρμον διατηρεί.
Ὁ δὲ δὴ κόλπος ἐκ τῆς μεγάλης θαλάσσης αποτμηθεὶς διά τινος αυχένος, ἀγῶνος δίκην προβεβλημέ
του καὶ ἐπὶ μήκιστον τοῖς ὕδασι δεικνουμένου, εν οι
κατὰ χώραν οι Εκβολον ὀνομάζουσι διὰ τὸ πόρρω
που τοῖς ὕδασιν ἐκβεβλῆσθαι, στενούμενός τε πρὸς
τὴν ἑτέραν ἐξ ἐναντίας χέρσον [P. 891] τῇ τοῦ αὐτ
γένος τούτου καινοτομία, ἕτερος λιμήν πελάγιος
γίνεται· ἐξ οὗ δή περ αγκώνος μέχρις αὐτοῦ τοῦ τεί
τους τῆς πόλεως κύκλου πανευπρεπῆ τὸ ὕδωρ μιμεί
ται, τοῖς ἐφ' ἑκάτερα μέρεσιν ἐπὶ πολὺ ἐκτεινόμετον 20 καὶ πρὸς τὴν πόλιν κατὰ βραχὺ συστελλόμενον.
•
* συγκαταδέξασα Ρ.» ἐξ om. Ρ.
ρας ΑΡ. και εντεινόμενον Ρ.
latere circumluta, navibus undique versum confluentibus facilem in semet præstat aditum. Hie
enim portus quidam mirabilis cavo recessu fundi,
tur, pronoque in se aditu navigantibus tuto resupinatur, a ventorum injuriis prorsus innoxius of
navium stationi placidus ac tranquillus. Hunc
artifex a reliquo mari divisit, medio siquidem muro
aquarum influxu coercito, una quoque præclusit
quæ ex vicino mari ventorumque flatu fluctuum
vis procellaque illiditur. Mare namque alto gurgite
inflatum contipentem excurrens, muro interposito
præpeditum, cum non habeat quo minas suas
exoneret, in latera muri convolvitur; et aqua
lento quodam modo sensim dilabens ab omni salo
æstuque liberum conservat istiusmodi portum.
Sinus porro a magno mari cervice quadam ac
faucibus cubiti instar prominentibus ac quam
longissime allo æquore procurrentibus (eam accula
cervicem Ecbolum appellant, quod in mare procul
projecta effunditur) abscissus, inque adversam
silique oppositam continentem cervicis hujus
artificio ac molimine coartatus, alium portum intra
pelagus efficit; ex quo videlicet cubitu flexuque ad
ipsum urbis murum orbem pulcherrimum, partibus
utrinque late fusis versusque urbem sensim seso
VARIE LECTIONES.
Οι τοῦτο ΑΡ. 3 τέως ΔΡ. οι προθείς Combefis. marg. Οι χει
PG 109:533πολλοῦ τῆς χέρσου τὰ πολλὰ τῶν ὑδάτων συστείλαντα. 5. Ἀλλ' ἐν τούτοις τὸ κατὰ νότον μέρος τῆς πόλεως, τὸ πρὸς βορρᾶν δὲ ὡς λίαν τραχὺ καὶ δύσβατον. 5. ὄρος γὰρ ὑπερκύπτει τοὺς λόφους ὑπερανεστηκός, οὐκ ὀλίγον μέρος καὶ αὐτῆς τῆς πόλεως τῆς λοιπῆς ὑπεραῖρον γῆς, ὡς τὸ μὲν αὐτῆς πεδιάσιμον εἶναι καὶ ταῖς χρείαις τῶν ἐνοικούντων κατάλληλον, τὸ δὲ τοῖς βουνοῖς καὶ ταῖς τῶν ὀρῶν ἀκρότησιν ἀνατείνεσθαι. 5.3 ἀλλ' οὐδὲν ἀδικεῖ τὴν πόλιν ἡ τοῦ ὄρους παράτασις ὡς ἐμπαρέχειν ἄδειαν τοῖς πολεμίοις ἀφ' ὕψους ἐπεμβαίνειν καὶ τοῦ τείχους κατεπαμύνεσθαι· ἔδωκε γὰρ ὀλίγην τινὰ σχολὴν ὁ βουνὸς ἐκεῖσε πρὸς τὸ φυλάττεσθαι πᾶσαν ἐπιβουλήν, τῷ διὰ μέσου χώρῳ τὴν εὐχερῆ προσβολὴν ἀποκρούσας. 5.4 τὸ δ' ἐντεῦθεν ἀνατείνεται μέχρι πολλοῦ τὸ ὄρος καὶ ὑπερίδρυται, τοῖς λόφοις καὶ ταῖς χαράδραις ἐντραχυνόμενον, τὴν μεσαιτάτην ἀνατολὴν ἀφορῶν, ἀλλ' ὅσον διήκει τὴν πρὸς ἀνατολὴν ἐπειγόμενον, τοσοῦτον τὰ ἐκ πλαγίου ἐφ' ἑκατέρου μέρους ὑποκείμενα διαφεύγει τῆς γῆς. 5.5 ἐν γὰρ ταῖς δυσὶ πλευραῖς τοῦδε τοῦ ὄρους, τοῦ τε πρὸς νότον φημὶ καὶ τοῦ πρὸς βορρᾶν, πεδία ὑφήπλωται βάσιμά τε καὶ χρήσιμα, πᾶσαν ἀφορμὴν εὐζωΐας τοῖς πολίταις δωρούμενα· 5. ὧν τὸ μὲν ὡς πρὸς νότον τοῦ ὄρους, πρὸς ἀνατολὴν δὲ τῆς πόλεως, ὡς λίαν ἐστὶ παγκαλλὲς καὶ ἐράσμιον. 5. κεκόσμηται γὰρ δένδρεσιν ἀμφιλαφέσι, παραδείσοις ποικίλοις, ὕδασιν ἀπείροις, τοῖς μὲν πηγαίοις, τοῖς δὲ ποταμίοις, οἷς αἱ λόχμαι τοῦ ὄρους τῷ πεδίῳ χαρίζονται καὶ αὐτὴν δὲ δεξιοῦνται τὴν θάλασσαν. 5. ἄμπελοι γὰρ ἀλλήλαις παραπεφυτευμέναι τὰ χωρία στεφανοῦσι καὶ τὸν φιλόκαλον ὀφθαλμὸν τῇ πληθύϊ τῶν καρπῶν εἰς εὐφροσύνην προτρέπονται· 5. μοναὶ δὲ μοναχῶν πολλαὶ καὶ συχναὶ τό τε ὑπτιάζον τοῦ ὄρους καὶ τὸ τῆς λοιπῆς γῆς ὑποκείμενον κατοικοῦσαι, καί τισι τερπνοτάτοις χωρίοις ἐγκαθεζόμεναι, καινόν τι χρῆμα τοῖς τε ὁδίταις καὶ αὐτοῖς τοῖς πολίταις πεφύκασι. 5.10 τὸ δὲ κατὰ λαιὰν πλευρὰν τοῦ ὄρους πεδίον ἐστὶ καὶ αὐτὸ τεταμένον εἰς μῆκος πολύ, εὐρύνεται δὲ μέχρις ἄλλων ὀρέων· οὗτινος ἐν μέσῳ πελαγίζονται δύο τινὲς εὐρεῖαι λίμναι, τὸ πλεῖστον τούτου διακατέχουσαι καί τινα μεγάλην καὶ αὖται συνεισφέρουσαι χρείαν. 5.11 τρέφουσι γὰρ ἰχθύας καὶ μικροὺς καὶ μεγάλους, καὶ τοῖς εἴδεσι διαφόρους καὶ πολλοὺς τῷ πλήθει, ταῖς τε γείτοσι κώμαις καὶ αὐτῇ δὲ τῇ πόλει δαψιλεστάτην ἀποπληροῦντας τράπεζαν. 5.12 καὶ γὰρ οἷον φιλονεικοῦσιν αἱ λίμναι ταῖς τούτων ἐπιδόσεσι πρὸς τὴν θάλασσαν, καὶ ἁμιλλῶνται τίς αὐτῶν τὸ πλεῖον παράσχηται. 5.13 πλὴν ἑκάτεραι νικῶνται ἐξ ἑκατέρων, καὶ ἡ νικῶσα οὐκ ἔχει τίνι τὴν ἧτταν καταψηφίσεται. 5.14 τὸ δὲ λοιπὸν τοῦ πεδίου ἀνεῖται τοῖς γεωργοῖς, παραχωρεῖται τοῖς ζῴοις, τοῖς τε πειθομένοις ταῖς τῶν ἀνθρώπων τέχναις καὶ τοῖς ἐλεύθερον ἀφιεῖσι τὸ ἴχνος τοῖς ὄρεσιν. 5.15 ἔλαφοι γὰρ τὰ ὄρη λιποῦσαι καὶ ταῖς λίμναις ὥσπερ τῶν ὑδάτων ἐπιτερπόμεναι ὁμοῦ τε ἔχουσιν ἄφθονον τὸ ποτόν, καὶ ταῖς βουσὶν ἐν αὐτῷ συναγελαζόμεναι κοινὰ τὰ σῖτα προσφέρονται. 6. Ἀλλ' ἱκανῶς ἐν τούτοις τά τε πρὸς ἀνατολὴν καὶ βορρᾶν τῆς πόλεως, ἔτι γε μὴν καὶ τὰ πρὸς νότον διαγραψάμενοι τὴν πρὸς δύσιν αὐτῆς τοῦ χώρου θέσιν κατὰ τὸ δυνατὸν ἱστορήσωμεν. 6. ἔστιν ἕτερον πεδίον, ἀπ' αὐτοῦ τοῦ τείχους τῆς Ἐκβολῆς ἀπαρχόμενον, τῇ δεξιᾷ τοῦ ὄρους ἁπτόμενον, τῇ λαιᾷ δὲ τῇ θαλάσσῃ συνομοροῦν, ἀμύθητον κάλλει ταῖς τῶν ὁρώντων ὑποκείμενον ὄψεσιν. 6.3 ἔστι γὰρ τὸ μὲν αὐτοῦ διάβροχον ὕδασιν, ὅσον αὐχεῖ τήν τε πόλιν ἔχειν καὶ τὴν θάλασσαν γείτονα, ἀμπέλοις καὶ δένδρεσι κατακόμοις καὶ παραδείσοις κατεστεμμένον, οἰκήμασί τε καί τισι πλείστοις σεβασμίοις σηκοῖς κεκοσμημένον, ὧν τοὺς πλείονας μοναχῶν ἀγέλαι διείλοντο, πᾶν εἶδος ἀρετῆς ἀσκοῦντες καὶ θεῷ μόνῳ ζῶντες, πρὸς ὃν ἐπείγονται καὶ δι' ὃν τὰς πολιτικὰς ταραχὰς λιπόντες τὴν πρὸς αὐτὸν καὶ μόνον φέρουσαν τρίβον ἀνείλοντο. 6.4 τὸ δ' ἐντεῦθεν αὐτοῦ διαχεῖται τῇ χέρσῳ μέχρι πολλοῦ, ἄξυλον μὲν ὡς τὰ πολλὰ τὴν βλάστην ἔχον, πάσης δὲ γεωργικῆς ἐπιμελείας ἐπιτήδευσιν παρεχόμενον. 6.5 διήκει δὲ τὴν ἡλίου δύσιν ἀποσκοποῦν, ἕως τινῶν ἄλλων ὀρέων5.13
DE EXCIDIO THESSALONIC.B.
524
ήταν καταψηφίσεται. Τὸ δὲ λοιπὸν τοῦ πεδίου ἀνεῖ- cloria est, utri victi dedecus adscribat, 495 valet
καὶ τοῖς γεωργοίς, παραχωρείται τοῖς ζώοις, τοῖς το
πειθομένοις ταῖς τῶν ἀνθρώπων τέχναις καὶ τοῖς
ἐλεύθερον ἀφιεῖσι τὸ ἔχνος τοῖς ὄρεσιν. Ελαφοι γὰρ
τὰ ὄρη λιποῦσαι καὶ ταῖς λίμναις ὥσπερ τῶν ὁδάτων επιτερπόμεναι ὁμοῦ τε ἔχουσιν άφθονον τὸ ποτόν,
καὶ ταῖς βουσὶν ἐν αὐτῷ συναγελαζόμεναι κοινὰ τὰ
οἶτα προσφέροντας.
δ'. 'Αλλ' ἱκανῶς ἐν τούτοις τά τε πρὸς ἀνατολὴν
καὶ βορρᾶν τῆς πόλεως, ἔτι γε μὴν καὶ τὰ πρὸς νό
τον διαγραψάμενοι τὴν πρὸς δύσιν αὐτῆς τοῦ χω
ρίου θέσιν κατὰ τὸ δυνατὸν ἱστορήσωμεν. Έστιν ἔτερον πεδίον, ἀπ' αὐτοῦ τοῦ τείχους τῆς Εκβολῆς
ἀπαρχόμενον, τῇ δεξιᾷ τοῦ ὄρους ἀπτόμενον, τῇ
λειᾷ δὲ τῇ θαλάσσῃ συνομοροῦν, ἀμύθητον κάλλει
ταῖς τῶν ὁρώντων ὑποκείμενον ὄψεσιν. Έστι γὰρ
τὸ μὲν αὐτοῦ διάβροχον ύδασιν, ὅσον αὐχεῖ τήν τε
πόλιν ἔχειν καὶ τὴν θάλασσαν γείτονα, ἀμπέλοις καὶ
δένδρεσι κατακόμοις καὶ παραδείσοις κατεστεμμένον, οἰκήμασί τε καί τισι πλείστοις σεβασμίοις ση
τοῖς κεκοσμημένον, ὧν τους πλείονας μοναχῶν ἀγές
λαι διείλοντο, πᾶν εἶδος ἀρετῆς ἀσκοῦντες καὶ Θεῷ
μόνῳ ζῶντες, πρὸς ὃν ἐπείγονται καὶ δι' δν τὰς που
λιτικές ταραχὰς λιπόντες τὴν πρὸς αὐτὴν καὶ μόνον
φέρουσαν τρίβον ἀνείλοντο. Τὸ δ' ἐντεῦθεν αὐτοῦ
διαχεῖται τῇ χέρσι» μέχρι πολλοῦ, ἄξυλον μὲν ὡς τὰ
πολλὰ τὴν βλάστην ἔχον, πάσης δὲ γεωργικής επιμελείας ἐπιτήδευσιν παρεχόμενον. Διήκει δὲ τὴν ἡλίου
Φύσιν ἀποσκοπούν, ἕως τινῶν ἄλλων ορέων υψηλών
καὶ μεγάλων παρατεινόμενον· ἔνθα καὶ πόλις τις
Βέρρους καλουμένη κατώκισται, καὶ αὐτὴ περιφανεστάτη τοῖς οἰκήτορσι τε καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις οἷς αυτ
χεῖ πόλις τὴν σύστασιν. Εμπεριέχει δὲ τῷ διὰ μέσου
χώρῳ τὸ πεδίον τοῦτο καὶ ἀμφιμίκτους τινάς κώμας, ὧν οἱ μὲν πρὸς τῇ πόλει τελοῦσι, Δρουγουδίται
τινες καὶ Σαγουδάτοι τὴν κλῆσιν ονομαζόμενοι, αl
δὲ τῷ συνομοροῦντι τῶν Σκυθῶν ἔθνει οὐ μακρὰν
ὄντι τοὺς φόρους ἀποδιδόασι. [P. 323] Πλην γειτνιάζουσιν ἀλλήλαις αἱ κώμαι τὴν οίκησιν, καὶ ἔστι καὶ
τοῦτο πρὸς τοῖς ἄλλοις Θεσσαλονικεῦσιν οὐ μικρῶς
συμβαλλόμενον, τὸ πρὸς τοὺς Σκύθας διὰ τῶν ἐμπορικών μεθόδων συναναμίγνυσθαι, και μάλισθ' ὅταν
ἔχωσι πρὸς ἀλλήλους καλῶς καὶ μὴ κινῶσιν ὄπλα
τὴν μάχην ἐξαγριαίνοντα· δ δὴ καὶ πολλῷ τινι τῷ
πάλαι χρόνῳ παρ' ἑκατέρων μελετηθὲν, κοινότητα
ζωῆς τὰς χρείας ἀλλήλοις ἀμείβουσι, θαυμασίαν τινὰ
καὶ βαθεῖαν εἰρήνην ἐν ἐν ἑαυτοῖς συντηρούμενοι.
Ποταμοὶ δέ τινες παμμεγέθεις ἐκ τῆς Σκυθών ἐξορμώμενοι καὶ τὸ προλεχθὲν πεδίον καθ᾿ ἑαυτούς δε
ελόμενος πολλὴν δαψίλειαν καὶ αὐτοὶ τῇ πόλει παρ
έχονται ταῖς τε χορηγίαις ταῖς ἀπὸ τῶν ἰχθύων καὶ
ταῖς δι' αὐτῶν ἀπὸ τῆς θαλάσσης τῶν νηῶν ἀναδρο
μαῖς, δι' ὧν ἐπινοείται ποικίλη τις πρόσοδος τῶν
χρειῶν τῶν ὑδάτων ἐκείνων συγκαταῤῥέουσα.
ζ. ᾿Αλλὰ γὰρ ἔλαθον ἐμαυτὸν μακρὰν ", ἢ ὡς ἀπ'
ἀρχῆς ὑπεσχόμην, τὸν περὶ τούτων παρατείνας λόγον. Πεποίηκε δὲ τοῦτο ὁ περὶ τὴν πατρίδα πόθος,
statuere. Agri pars reliqua, agricolarum usibus
cedit; animantibus quoque indulgetur, tum qua
humanis parent artibus ac mansuescunt, tum quæ
per montana libero pede vagantur. Cervi namque
relictis montibus, velutque lacuum aquis recreati,
tum ubere fruuntur potu, tum ad ipsum convanientes comniuui cum lobus pabulo vescuntnr.
6. Sed jam salis in istis, quæ ad ortum et aquilonem ac quæ item ad austruin urbis sunt, descriptis, situm loci qui ad occasum vergit, uti fieri
poterit, enarrabimus. Alius campus est ab ipso¨
Ecboli muro incipiens dextraque montis adharens,
læva vero mari contiguus, quam nemo satis capiat,
pulchritudine videntium oculos ad se alliciens.
Est enim aquis irriguus, qua parte urbis marisque
vicinitate gloriatur, vitibusque et densis arboribus
ac vivariis hortisque coronatus, nec non ædibus
plurinisque venerabilibus delubris decoratus;
quorum pleraque monachorum agmina inter se partiti sunt, viri omne virtutum genus colentes solique Deo viventes, ad quem et festinant, cujus
etiam causa relictis sæculi turbis unam, quæ ad
ipsum tendit atque fert, semitam clegcruut. Qua
vero inde intra terram longissimo intervallo diffunditur, nullo fere silvarum aut arbustorum opacatur
germine, sed qui idoneum solum exhibeat agrico
larum industriæ. Procurrit vero versus solis ortum, 496 ad alios usque excelsos ac prægrandes
e montes protensus, ubi et civitas cui nomen BerrhϾ condita est, ipsa quoque habitatorum frequentia ac reliquis omnibus quibus se urbes jactare
solent illustrissima. Planities medio suo ambitu
oppida promiscue continet, quorum aliqua urbis
dilonis sunt eique contribuuntur, Dragubilæ et
Sagudati nomine, aliqua finitimæ Scytharum genti,
non longe dissitæ, tributa solvunt. Cæterum oppida
e proximo habitantur, quod ipsum præter alia in
Thessalonicensium rem non parum conducit, dum
quaestuosa mercatura Scytharum commercia ambiunt; tum praesertim cum utrique genti iuter se
bene convenerit, nec quibus ad prælia efferantus
arma moverint (quod utique ab antiquis olim temporibus iis diligenter quæsitumn), communibus vita
rationibus merces alias aliis commutant, admirandam quamdam altamque inter se servantes pacem.
Item Quvii, iique ingentes, ex Scytharum regione
erumpentes al, qrem dicebam, agrum, inter se di.
videntes, ipsi quoque uberem urbj præstant annonam, tum piscium præstationibus, tum navium
per eos e nari ascendentium vectura, quibus rerumad vitæ usum conducentium, una cum aquis
illis confluens, varius excogitatus est proventus.
7. Enimvero imprudeos nee nimis caute proli
xius his de rebus 497 orationem produxi quam
ipse initio in me receperam. In causa fuit anor
VARIE LECTIONES.
* αὐτοῖ; AL. " tv om. L. " paxp), AL.
PG 109:535ὑψηλῶν καὶ μεγάλων παρατεινόμενον, ἔνθα καὶ πόλις τις Βέρροια καλουμένη κατῴκισται, καὶ αὐτὴ περιφανεστάτη τοῖς οἰκήτορσί τε καὶ πᾶσι τοῖς ἄλλοις οἷς αὐχεῖ πόλις τὴν σύστασιν. 6. ἐμπεριέχει δὲ τῷ διὰ μέσου χώρῳ τὸ πεδίον τοῦτο καὶ ἀμφιμίκτους τινὰς κώμας, ὧν αἱ μὲν πρὸς τῇ πόλει τελοῦσι, Δρουγουβῖταί τινες καὶ Σαγουδάτοι τὴν κλῆσιν ὀνομαζόμενοι, αἱ δὲ τῷ συνομοροῦντι τῶν Σκυθῶν ἔθνει οὐ μακρὰν ὄντι τοὺς φόρους ἀποδιδόασιν. 6. πλὴν γειτνιάζουσιν ἀλλήλαις αἱ κῶμαι τὴν οἴκησιν, καὶ ἔστι καὶ τοῦτο πρὸς τοῖς ἄλλοις Θεσσαλονικεῦσιν οὐ μικρῶς συμβαλλόμενον, τὸ πρὸς τοὺς Σκύθας διὰ τῶν ἐμπορικῶν μεθόδων συναναμίγνυσθαι, καὶ μάλισθ' ὅταν ἔχωσι πρὸς ἀλλήλους καλῶς καὶ μὴ κινῶσιν ὅπλα τὴν μάχην ἐξαγριαίνοντα· ὃ δὴ καὶ πολλῷ τινι τῷ πάλαι χρόνῳ παρ' ἑκατέρων μελετηθέν, κοινότητα ζωῆς τὰς χρείας ἀλλήλοις ἀμείβουσι, θαυμασίαν τινὰ καὶ βαθεῖαν εἰρήνην ἐν ἑαυτοῖς συντηρούμενοι. 6. ποταμοὶ δέ τινες παμμεγέθεις ἐκ τῆς Σκυθῶν ἐξορμώμενοι καὶ τὸ προλεχθὲν πεδίον καθ' ἑαυτοὺς διελόμενοι πολλὴν δαψίλειαν καὶ αὐτοὶ τῇ πόλει παρέχονται ταῖς τε χορηγίαις ταῖς ἀπὸ τῶν ἰχθύων καὶ ταῖς δι' αὐτῶν ἀπὸ τῆς θαλάσσης τῶν νηῶν ἀναδρομαῖς, δι' ὧν ἐπινοεῖται ποικίλη τις πρόσοδος τῶν χρειῶν τῶν ὑδάτων ἐκείνων συγκαταρρέουσα. 7. Ἀλλὰ γὰρ ἔλαθον ἐμαυτὸν μακρόν, ἢ ὡς ἀπ' ἀρχῆς ὑπεσχόμην, τὸν περὶ τούτων παρατείνας λόγον. 7. πεποίηκε δὲ τοῦτο ὁ περὶ τὴν πατρίδα πόθος, ἡδέως τῇ τε μνήμῃ συνεφελκόμενος, καὶ ταῖς ἀνατυπώσεσιν οἷον δοκῶν συνεῖναι τοῖς λεγομένοις, καὶ τὸ πρόθυμον καὶ ζητητικὸν τῆς σῆς φιλομαθοῦς ἀκοῆς, ἣν ἐξ ἀρχῆς παραθέσθαι πᾶσαν ἡμῖν καθυπέσχου, μηδενὸς ἄλλου περισπῶντος αὐτὴν ἢ τοῦδε τοῦ διηγήματος ὑποσύροντος. 7.3 ταῦτα δὲ οὕτως ἔχει. φιλοῦσι γὰρ ἀεὶ τὰ ποθούμενα τῶν πραγμάτων ἀνάγκης δεσμοῖς καὶ τὸν λέγοντα περὶ αὐτῶν κατέχειν καὶ τὸν ἀκούοντα· καὶ οὐκ ἂν οὕτως εὐχερῶς καὶ ῥᾳδίως οὔτε ὄψις τῶν ἡδίστων θεαμάτων οὔτε ἀκοὴ τῶν τερπνῶν ἀποστήσεται ἀκουσμάτων, οὔτε λόγος ἡδὺς τῆς ὁρμῆς ἀνακοπήσεται, μέχρις ἂν φθάσῃ τὸ πέρας πρὸς ὃ κατ' ἀρχὰς ἐπείγεται. 7.4 πλὴν εἰ δοκεῖ, καὶ πάλιν ἀναδράμωμεν πρὸς αὐτὴν ἐκείνην τὴν πόλιν· μέχρι γὰρ τίνος ὡς ἐν κατόπτρῳ τὸν ἀνδριάντα διαμορφοῦμεν, καὶ ταῖς ἔξωθεν τῶν χρωμάτων ποικιλίαις ἀπεικονίζειν πειρώμεθα τὸ ἀρχέτυπον, ἐξὸν αὐτοῖς ἐκείνοις ἐντυχεῖν διὰ τῶν καιρίων διηγημάτων τοῖς πράγμασιν, ὡς ἂν γνωριμώτερον εἴη τὸ ἀμυδρῶς πως παραδηλούμενον; 7.5 Θεσσαλονίκην γάρ, ὁποία 7.5 τυγχάνει, τῷ λόγῳ διαγράψαι καθ' ὅσον οἷόν τε κατ' ἀρχὰς ὑποσχόμενοι, καὶ τίς οὖσα πρότερον εἰς τί κεχώρηκεν ὕστερον, τοῖς περὶ αὐτὴν ὥσπερ ὑποκλαπέντες, καὶ τοῖς ἔξωθεν, ὡς ἂν εἴποι τις, μέχρι τοῦδε σχολάσαντες διηγήμασι, κινδυνεύομεν βραδύνοντες τὴν τῶν καιρίων ἐξήγησιν. 7. χρεὼν οὖν ἐστι καὶ πάλιν πρὸς αὐτὴν ἐπανιέναι τῷ λόγῳ καὶ τὸ πρῶτον περὶ αὐτὴν καταμαθεῖν κάλλος, εἶθ' οὕτω γε τοῦ πάθους ἐξειπεῖν ἐν ὑστέρῳ τὸ μέγεθος, ἵνα ὅσον φανείη τῶν ἄλλων πόλεων ἀσυγκρίτως ὑπερτερεύουσα, τοσοῦτον ἀξία κριθείη παρὰ πασῶν θρηνεῖσθαι καὶ κατοικτίζεσθαι. 8. Εἴπομεν ὡς εὐρεῖά τίς ἐστι καὶ μεγάλη ἡ πόλις καὶ τῷ περιέχοντι πολὺν τὸν διὰ μέσου χῶρον ἐναποκλείσασα. 8. ἀλλ' ὅσον μὲν τοῦ τείχους τὴν χέρσον ἀποσκοπεῖ, ἐρυμνότατόν τέ ἐστι καὶ τῷ πάχει τῆς οἰκοδομῆς κατωχυρωμένον, τῷ ἔξωθέν τε προτειχίσματι τὸ ἀσφαλὲς πάντοθεν συντηροῦν, προβόλοις καὶ ἐπάλξεσιν ἅπαν καταπεπυκνωμένον, καὶ μηδεμίαν ἀνάγκην φόβου τοῖς οἰκήτορσι παρεχόμενον. 8.3 τὸ δὲ πρὸς νότον αὐτοῦ χθαμαλόν τέ ἐστι παντελῶς καὶ πρὸς πόλεμον ἀπαράσκευον· οἶμαι γὰρ τῷ μηδεμίαν ὑφορᾶσθαι προσβολὴν βλάβης ἐκ τοῦ πρὸς θάλασσαν ὁ τεχνίτης πάλαι τῆς οἰκοδομῆς κατημέλησε. 8.4 φέρεται δέ τις καὶ παλαιὸς λόγος μέχρις ἡμῶν φθάσας, ὡς ἀτείχιστος ἦν ἐξ ἐκείνου τοῦ μέρους ἡ πόλις χρόνους πολλούς, εἰ μὴ τῷ δέει ποτὲ τοῦ Μήδων Ξέρξου, πλωτὴν γῆν τεκτηναμένου καὶ κατὰ τῆς Ἑλλάδος στρατοπεδεύσαντος καὶ πολλῶν νηῶν πληθὺν ἐπιφερομένου, ὁ τῶν Ῥωμαίων τὰνος! Ο πᾶσαν μὲν συγγραφὴν, πᾶσαν δὲ ποίησιν & omnia tegens ! Ο
ἀποκρύψασα συμφορά ! Ο πάντας μὲν διηγουμένους,
πάντας δὲ μονῳδοῦντας σιωπὴν ἀναγκάζουσα φήμη !
Πότερον ἐπαινῶμεν τοὺς οἰκεῖν λαχόντας τὴν χώραν;
Ἀλλ᾿ αὐτοῦ καὶ τοὺς φονέας ὁρῶμεν, καὶ οἱ τῇ φύσει
πικρῶς ἔχοντες, ἐνταῦθα τὸν πρὸς αὐτὴν πεπολεμή
κασι πόλεμον. 'Αλλὰ καταρώμεθα καὶ μικρὰν καλῶ
μεν τὴν πόλιν; Αλλ' ἡ τῶν πεσόντων ἀρετή, πάσης
ἀρετῆς τε καὶ εὐχῆς ἀξίαν αὐτὴν ἀποφαίνει. Τίς ἄρα
τῇ τῆς πόλεως ἐβάσκηνα δόξῃ; Τίς ταύτην αὐτῇ φυσ
λάττεσθαι παρὰ πάντων οὐ συνεχώρησε διὰ τέλους ;
Τίς μὴ πρὸς τῇ σοφίᾳ, καὶ τῇ φιλανθρωπία ταύτην
ἀφῆκε φιλοτιμείσθαι ; Τίς τοῖς ὑστέροις συνέχει τὰ
πρότερα; Τὰ μὲν γὰρ πρὸ τῶν τολμημάτων τού
των καὶ τῆς σχετλίας ἡμέρας, τίς οὕτω λόγοις πάνω
τας νικῶν, ὅστις ἂν οἷός τ' ἐγένετο διηγούμενος Β
ἐφικέσθαι μέγεθος μὲν, ὥστ᾽ ἐξεῖναι ταῖς μεγίσταις
αὐτὴν παραβάλλειν· θέσιν δὲ τὴν καλλίστην ἅμα καὶ
ὑγιεινοτάτην· καρπῶν τε φοράν, καὶ τὸν τῆς Αἰγύ
που τόχον νικῶσαν ; Νεὼ δὲ καὶ ἱερὰ, τῶν ἀπαν
ταχοῦ κάλλιστά τε καὶ ἀγιώτατα, τοσαῦτα καὶ τὸ
μέγεθος καὶ τὸ πλῆθος, ὥστ᾽ οὐκ εἶναι τούτων ἄλλοθε
τοσούτοις, οὔτε μείζοσιν οὔτε πλείοσιν ἐντυχεῖν·
ἀγορά τε τοὺς ἐξ ἀπάτης γῆς ὑποδεχομένη, καὶ
τοὺς συνιόντας, οὗ γῆς εἶεν ἀπορεῖν ἀναγκάζουσα·
[Ρ. 386] οὕτω ταυτὸν ἦν ἐκείνην τε οἰκεῖν, καὶ πά
σαις ἅμα παρεῖναι. Λιμένας δὲ πολλοὶ μὲν ἐπήνεσαν
ὁ δ' ἐνταῦθα πάντων ἂν δικαίως ενίκησεν εἶναι
παράδειγμα, ὁ αὐτὸς ἀντὶ πόλεώς τε ὧν καὶ λιμέ-
νος, καὶ τὴν πόλιν οὐκ εἰς τὴν θάλατταν λήγουσαν
παρεχόμενος, ἀλλ᾽ εἰς πόλιν ἑτέραν. Οὕτω σεμνότε.
ρον καὶ τῶν Βαβυλῶνος ἐτετείχιστο περιβόλων. Μέσ
γιστος δὲ ὧν ὧν ίσμεν λιμένων, μεγίστην παρέχεται
τὴν ἀσφάλειαν, καὶ τὴν πόλιν οἷον ἐν ἀγκάλαις πε
ριλαμβάνων, συμφῦναι δοκεῖ σπεύδειν αὐτῇ. Τὸ δὲ
ὅλον σχῆμα τῆς πόλεως τίνος μὲν οὐκ ἂν ἐκοίμισε
λύπην ; Τίνα δὲ οὐκ ἂν νοσοῦντα ανώρθωσε; Τίνα δὲ
οὐκ ἂν ξένον ἔπεισε καὶ τῆς οἰκ[ε]ίας ἐπιλαθέσθαι;
γ. ᾿Αλλὰ μὴν τήν γε τῆς πόλεως εὐσέβειαν, καὶ
τὴν περὶ τὸν Θεὸν θεραπείαν, βέλτιον ἄν τις σιωπών
· φθεγγόμενος ἐνδείξαιτο τοῖς ἀκούουσιν. Ἐκεῖ γὰρ
τακτοὶ μὲν οὐκ εἰσὶ καιροὶ τοῖς εύξασθαι βουλομέν
νοις, ἀλλὰ τῶν ἱερῶν καὶ νύκτωρ καὶ μεθημέραν
ἀνεῳγμένων, ἔξεστι πληροῦν τὰς εὐχὰς καὶ θαρ-
ῥεῖν περὶ ὧν τις δεησόμενος ήκεν. Η τε λοιπή
περὶ τὰ τοιαῦτα φιλοτιμία τε καὶ σπουδή, αναθημά-
των κάλλη καὶ πλῆθος προσόδων, καὶ παννυχίδων
συνέχεια, καὶ αἱ τῶν οδόντων ζυγγες, καὶ ἡ διὰ πάν
των ὥσπερ ἐν μουσική ὁμολογία καὶ τάξις, ταυτί
δὲ βέλτιον παρόντα ὁρᾶν καὶ πειράσθαι καταμαν
θάνειν γινόμενα. Καὶ μὴν καὶ μισθὸν αὐτοῖς οὗτοι
φαῦλον τῆς εὐσεβείας ὁρῶμεν· ἀλλ᾽ ἂν ἄν τις αὐτῷ
γε ή φίλοις συνεύξαιτο· πολιορκιῶν τε λύσεις, καὶ
λιμῶν βοηθείας, καὶ νοσημάτων δὴ θεραπείας ἐπι-
ΝΟΤΕ.
tarum fabulis celebratum, obscuro damnans! 0
fama, omnium qui narrationem insti-
rumor, ο
versns eam pugnam commiserunt. Dirisne devo-
dicamus? Enimvero, eorum qui ceciderunt virtus,
ostendit. Quisnam igitur urbis claritati invidit ? •
Quis eam se sibi in finem usque ab omnibus ser-
calamitas, quidquid usquam bi-
manitatis laude eam splendere non dimisit ? Quis
cujus non auimi dolorem sedarit? Quem ægro corpore
patriæ domusque oblivionem fecerit?
iis, quæ secuta sunt, priora confudit? Quæ enim
scelestissimos ausus hos et miserabilem diem ante-
ut assequi verbis sufficiat ? Magnitudo tanta, ut ea
situs pulcherrimus simul et saluberrimus; fru-
numerosæ, ut nullo usquam loco in tantas aut
majores pluresve incidere liceat. Forum omni ex
urbem alteram. Sic et præ Babylone augustior se-
plus: cuinque omnium, quos noverimus, portus sit
quasi brachiis astringens, ulnisque fovens, ei
velut coalescere eniti videtur. Urbis omnis species
non sanum reddiderit? Cui extraneo non et
600a 3. Atenim urbis pietatem, ac erga Deum
cultum, melius quispiam silentio, quam sermone ac
plere licet, ac confidere de quibus quis oraturus
omnia velut in musica concentus ordoque; hæc,
rerum ipsa exhibitione condiscere. Atqui nec sper-
quos necessarios habebat; solutas obsidiones,
famis solatia, adventantium depulsos morbos (2),
νος! Ὦ πᾶταν μὲν συγγραφὴν, πᾶσαν δὲ ποίησιν
ἀποχρύψασα συμφορά ! Ὦ πάντας μὲν διηγουμένους,
πάντας δὲ μονῳδοῦντας σιωπᾷν ἀναγχάζουσα φήμη !
Πότερον ἐπαινῶμεν τοὺς οἰκεῖν.λαχόντας τὴν χώραν;
Αλλ' αὐτοῦ καὶ τοὺς φονέας ὁρῶμεν, καὶ οἱ τῇ φύσει
πικρῶς ἔχοντες, ἐνταῦθα τὸν πρὸς αὐτὴν πεπολεμή-
χασι πόλεμον. ᾿Αλλὰ καταρώμεβα καὶ μιαρὰν χαλῶ-
μὲν τὴν πόλιν; ᾽Αλλ᾽ ἡ τῶν πεσόντων ἀρετὴ, πάσης
ἀρετῆς τε καὶ εὐχῆς ἀξίαν αὑτὴν ἀποφαίνει. Τίς ἄρα
τῇ τῆς πόλεως ἐδάσκηνε δόξῃ; Τίς ταύτην αὐτῇ φυ-
λάττεσθαι παρὰ πάντων οὐ συνεχώρησε διὰ τέλους ;
Τίς μὴ πρὸς τῇ σοφίᾳ, καὶ τῇ φιλανθρωπίᾳ ταύτην
ἀφῆχε φιλοτιμεῖσθαι ; Τίς τοῖς ὑστέροις συνέχεε τὰ
πρότερα; Τὰ μὲν γὰρ πρὸ τῶν τολμημάτων τούς
τῶν καὶ τῆς σχετλίας ἡμέρας, τίς οὕτω λόγοις πάν-
τὰς νιχῶν, ὅστις ἂν οἷός τ᾽ ἐγένετο διηγούμενος
ἐφικέσθαι μέγεθος μὲν, ὥστ᾽ ἐξεῖναι ταῖς μεγίσταις
αὐτὴν παραθάλλειν " θέσιν δὲ τὴν καλλίστην ἅμα καὶ
ὑγιεινοτάτην "- καρπῶν τε φορὰν, καὶ τὸν τῆς Αἰγύ-
πτοὺ τόχον νιχῶσαν ; Νεὼ δὲ καὶ ἱερὰ, τῶν ἁπαν-
ταχοῦ χάλλιστά τε χαὶ ἁγιώτατα, τοσαῦτα καὶ τὸ
μέγεθος καὶ τὸ πλῆθος, ὥστ᾽ οὐκ εἶναι τούτων ἄλλοθι
τοσούτοις, οὔτε μείζοσιν οὔτε πλείοσιν ἐντυχεῖν"
ἀγορά τε τοὺς ἐξ ἁπάσης γῆς ὑποδεχομένη, χαὶ
τοὺς συνιόντας, οὗ γῆς εἶεν ἀπορεῖν ἀναγχάζουσα "
[Ρ.. 586] οὕτω ταυτὸν ἣν ἐκείνην τε οἰκεῖν, καὶ πά-
σαις ἅμα παρεῖναι. Λιμένας δὲ πολλοὶ μὲν ἐπήνεσαν'
ὁ δ' ἐνταῦθα πάντων ἂν διχαίως ἐνέχησεν εἶναι
παράδειγμα, ὁ αὐτὸς ἀντὶ πόλεώς τε ὧν χαὶ λιμέ-
γος, χαὶ τὴν πόλιν οὐχ εἰς τὴν θάλατταν λήγουσαν
παρεχόμενος, ἀλλ᾽ εἰς πόλιν ἑτέραν. Οὕτω σεμνότε-
θοὸν καὶ τῶν Βαδυλῶνος ἐτετείχιστο περιθόλων. Μέ-
Ὑιστος δὲ ὧν ὧν ἴσμεν λιμένων, μεγίστην παρέχεται
τὴν ἀσφάλειαν, καὶ τὴν πόλιν οζον ἐν ἀγχάλαις πε-
ριλαμδάνων, συμφῦναι δοκεῖ σπεύδειν αὐτῇ. Τὸ δὲ
ὅλον σχῆμα «τῆς πόλεως τίνος μὲν οὐκ ἂν ἐκοίμισε
λύπην ; Τίνα δὲ οὐκ ἂν νοσοῦντα ἀνώρθωσε; Τίνα δὲ
MONODIA OCCISORUM THESSALONICÆ.
PG 109:537σκῆπτρα κατ' ἐκείνους τοὺς καιροὺς ἰθύνων μικρόν τινα καὶ ὡς ἐκ τοῦ παρατυχόντος φραγμὸν τῷ τῇδε περιέθηκε μέρει. 8.5 ἀφ' οὗ δὴ χρόνου καὶ μέχρι τοῦ δεῦρο τὸ αὐτὸ τοῦτο διαμεμένηκεν, οὐδέποτε τῆς ἐκεῖθεν βλάβης, ὡς ᾤετο, κἂν ἐν ὑπονοίᾳ τισὶν ἐσομένης. 8. εἰ γὰρ καὶ πολλοὺς πολλάκις ἀνέτλη πολέμους καὶ λίαν σφοδροτάτους ἡ πόλις, τούς τε ἐκ τῶν βαρβάρων καὶ αὐτῶν δὲ τῶν συνομορούντων Σκυθῶν, πᾶν εἶδος ἀμυντηρίων κατ' αὐτῆς ἐπινοουμένων καὶ ψάμμου δίκην τῷ πλήθει τῆς στρατιᾶς εἰσρεόντων καὶ μηδὲν ὑποφέρειν τὴν ἀπειλὴν αὐτῶν φιλονεικούντων (καὶ γὰρ ὡς ἀληθῶς ἦσαν ἀκάθεκτοι ταῖς ὁρμαῖς καὶ ποικίλῃ τινὶ πανοπλίᾳ πεφραγμένοι), 8. ἀλλ' ἦν ἄρα περίγειος ὥσπερ ἡ μάχη καὶ διέφευγε τὰς ἐπιβουλὰς τῷ ἀσφαλεῖ τοῦ τείχους τὴν ἔφοδον ὑπεκκλίνασα καὶ τῷ συνήθως αὐτῇ καὶ θερμῶς ὑπερμαχοῦντι, λέγω δὴ τῷ πανενδόξῳ μάρτυρι Δημητρίῳ, τὴν ἑαυτῆς σωτηρίαν καταπιστεύουσα. 8. ἐκ πολλῶν γὰρ αὐτὴν κινδύνων ὁ σωσίπατρις οὗτος ἐρρύσατο καὶ τὸ νικᾶν αὐτῇ καὶ μήπω τοῦ πολέμου πειραθείσῃ πολλάκις συμπαθῶς ἐδωρήσατο. 8. ἀλλὰ ταῦτα ταῖς τῶν θαυμάτων αὐτοῦ βίβλοις ἐξηγεῖσθαι παραχωρήσαντες τοῖς ἑξῆς ἡμεῖς τῶν ἤδη λεχθέντων προΐωμεν. 9. Ἦν οὖν ταῖς ῥηθείσαις αἰτίαις ἀνωτέρα κινδύνου παντὸς ἡ πόλις. 9. ἐξ ὅτου γὰρ ἡ κολυμβήθρα τοῦ θείου βαπτίσματος τὸ τῶν Σκυθῶν ἔθνος τῷ χριστωνύμῳ λαῷ συνεμόρφωσε καὶ τὸ τῆς εὐσεβείας γάλα κοινῶς ἀμφοτέροις διείλετο, πέπαυτο μὲν ἡ τῶν πολέμων στάσις, ἀνεῖτο δὲ τῆς ἐνεργείας ἡ τὰς σφαγὰς ἐπιτηδεύουσα μάχαιρα, καὶ τὰ προλεχθέντα τῷ μεγαλοφωνοτάτῳ τῶν προφητῶν Ἠσαΐᾳ ἐναργῶς ἐφ' ἡμῖν ἐπληροῦτο· 9.3 αἱ μάχαιραι γὰρ ἡμῶν μετῆλθον εἰς δρέπανα καὶ αἱ ζιβύνες εἰς ἄροτρα, καὶ πόλεμος ἦν οὐδαμοῦ, καὶ τὴν περίχωρον ἅπασαν εἰρήνη κατεπρυτάνευε, καὶ οὐδεμία ἦν εὐζωΐας ἀφορμὴ ἧς οὐκ εἰς κόρον ἡμεῖς ἀπελαύομεν, ἔνθεν αἱ τῆς γεωργίας ἀφθονίαι, ἐκεῖθεν αἱ τῆς ἐμπορίας χορηγίαι. 9.4 γῆ γὰρ καὶ θάλασσα λειτουργεῖν ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς ταχθεῖσαι πλουσίαν καὶ ἀδάπανον τὴν περὶ ἕκαστον ἐδωροφόρουν. ὧν γὰρ ἦν ἐνδεῶς ἢ καὶ ἀνεπιτηδείως ἔχουσα πρὸς καρπογονίαν ἡ γῆ, τούτων παρ' ἑαυτῆς ἡ θάλασσα τὴν κτῆσιν μηχανωμένη καὶ ταῖς ὁλκάσι συνεισκομίζουσα ἀνενδεὲς τὸ λεῖπον ἐδίδου τοῖς χρῄζουσι. 9.5 τί δὲ τῶν ἁπανταχόθεν ἐπιδημούντων εἴποιμι πρῶτον, καὶ μάλιστα οἷς ἐφιλοτιμοῦντο τοὺς πολίτας ἡμᾶς, τὰ παρ' ἑαυτῶν διδόντες καὶ τὰ παρ' ἡμῶν ἀντιλαμβάνοντες; 9. λεωφόρου γὰρ δημοσίας τῆς πρὸς ἀνατολὴν ἀγούσης ἀπὸ τῆς δύσεως διὰ μέσου τῆσδε χωρούσης τῆς πόλεως καὶ ἀναγκαίως πειθούσης τοὺς παροδεύοντας πρὸς ἡμᾶς ἐνδιατρίβειν καὶ τὰ πρὸς τὴν χρείαν πορίζεσθαι, πᾶν ὁτιοῦν ἂν εἴποι τις τῶν καλῶν ἐξ αὐτῶν ἐκαρπούμεθά τε καὶ προσεκτώμεθα. 9. ἔνθεν καὶ παμμιγής τις ὄχλος ἀεὶ περιεστοίχει τὰς ἀγυιὰς τῶν τε αὐτοχθόνων καὶ τῶν ἄλλως ἐπιξενουμένων, ὡς εὐχερέστερον εἶναι ψάμμον παράλιον ἐξαριθμεῖν ἢ τοὺς τὴν ἀγορὰν διοδεύοντας καὶ τῶν συναλλαγμάτων ποιουμένους τὴν μέθοδον. 9. ἐντεῦθεν χρυσίου καὶ ἀργυρίου καὶ λίθων τιμίων παμπληθεῖς θησαυροὶ τοῖς πολλοῖς ἐγίνοντο, καὶ τὰ ἐκ Σηρῶν ὑφάσματα ὡς τὰ ἐξ ἐρίων τοῖς ἄλλοις ἐπινενόητο. 9. περὶ γὰρ τῶν ἄλλων ὑλῶν, χαλκοῦ καὶ σιδήρου κασσιτέρου τε καὶ μολύβδου καὶ ὑέλου, οἷς αἱ διὰ πυρὸς τέχναι τὸν βίον συνέχουσι, καὶ μνησθῆναι μόνον παρέλκον ἡγοῦμαι, τοσούτων ὄντων ὡς ἄλλην τινὰ δύνασθαι πόλιν δι' αὐτῶν δομεῖσθαί τε καὶ ἀπαρτίζεσθαι. 10. Οὕτω δὲ πανταχόθεν εὐθηνουμένη καὶ πλεονάζουσα, ταῖς τεχνικαῖς τε καλλυνομένη μεθόδοις καὶ ταῖς τῶν οἰκημάτων ὑπερηφανευομένη λαμπρότησιν, ἆρα ταῖς ἐκ νόμων παρατηρήσεσιν ἢ ταῖς περὶ τὸ πολίτευμα τάξεσιν ἢ ταῖς περὶ λόγους αὐχήσεσιν ἐφαίνετο τῶν ἄλλων ἐνδεῶς ἔχουσα; οὐμενοῦν· 10. ἐσπουδάζετο γὰρ αὐτῇ γνῶσις ὡς ὀφθαλμοῖς βλέψις καὶ εὐνομία ὡς ζωῆς πραγματεία. 10.3 καὶ εἶδες ἂν περὶ μηδὲν ἄλλο τὴν νεάζουσαν τῶν παίδων κήραν σχολάζουσαν ἢ περὶ λόγους, ἐξ ὧν ἐπιστῆμαι καὶ τέχναι τὸ κράτος ἔχουσι. 10.4 τὰ δὲ557
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
538
namenta et oppugnantium astus varios excogitantium arenæque exæquatis copiis influentium ac
cunctos minis terrentium (erant namque effrenato
impetu et armorum omni genere septi), sustinuerit,
cum esset terrestris conflictus, insidias eludebat,
hujus muri securitate irruptionem declinans, solitoque atque ſerventi suo defensori, gloriosissimo
nempe martyri Demetrio, suam concredens salutem. Ex inultis enim periculis servator hic patriæ
ipsam liberavit, nec raro, cum necdum etiam bel
lum experta esset, victoriam perhumane concessis.
Verum hæc libris qui de illius miraculis exstant
narranda permittentes, ea prosequamur quæ deinceps sequuntur.
πολλούς πολλάκις ἀνέτλη πολέμους καὶ λίαν σφοδρο- Barbarorum tum finitimorum Scytharum, macbiτάτους ή πόλις, τούς τε ἐκ τῶν Βαρβάρων καὶ α
τῶν δὲ τῶν συνομορούντων Σκυθῶν, πᾶν εἶδος ἀμυντηρίων κατ' αὐτῆς ἐπινοουμένων καὶ ψάμμου δίκην
τῷ πλήθει τῆς στρατιᾶς εἰσρεόντων καὶ μηδὲ
ὑποφέρειν τὴν ἀπειλὴν αὐτῶν φιλονεικούντων (καὶ
γὰρ ὡς ἀληθῶς ἦσαν ἀκάθεκτοι ταῖς ὁρμαῖς καὶ ποι
κίλῃ τινὶ πανοπλίᾳ πεφραγμένοι), ἀλλ᾽ ἦν ἄρα περίγειος ὥσπερ ἡ μάχη, καὶ διέφευγε τὰς ἐπιβουλὰς τῷ
ἀσφαλεῖ τοῦ τείχους την έφοδον ὑπεκκλίνασα, καὶ
τῷ συνήθως αὐτῇ καὶ θερμῶς ὑπερμαχούντι, λέγω
δὴ τῷ πανενδέξω μάρτυρι Δημητρίῳ, τὴν ἑαυτῆς
σωτηρίαν καταπιστεύουσα. Εκ πολλῶν γὰρ αὐτὴν
κινδύνων ὁ τα σωσίπατρις οὗτος ἐῤῥύσατο, καὶ τὸ
νικὰν αὐτῇ καὶ μήπω τοῦ πολέμου πειραθείσῃ πολύ
λάκις συμπαθῶς ἐδωρήσατο. ᾿Αλλὰ ταῦτα ταῖς τῶν
τες τοῖς ἑξῆς ἡμεῖς τῶν ἤδη λεχθέντων προίωμεν.
θαυμάτων αὐτοῦ βίβλοις ἐξηγῆσαι το παραχωρήσαν
9. Civitas igitur ob eas quas dicebam causas
omìnis periculi secura agebat. Quo enim ex tempore
Scytharum gens, sacri foutis aquis abluta ac Christiano populo sociala, pari illi munere pietatis lac
sugere destinaverat, urbium desolationes finem
habuerant; ad cedes instructi ensis mucro inhibitus
erat retusumque ferrum, ac quæ olim prophetarum vocalissimus Isaias (2,4) fuerat vaticinatus,
nostro hoc evo 500 adimpleta conspiciebantur.
Nostri enim gladii transierant in falces et lances
in vomeres, nec usquam bellum erat; omnesque
ubique finitimæ gentes in pace agebant; nullagne
erat commodioris vitæ ratio ac occasio, qua non
affatim frueremur. Inde frugum ubertas, inde
mercaturæ emolumenta. Terra enim et mare ab
initio ad præstandum nobis obsequium constituta
uberem sponteque paratam quandoque suam gratiam munusque conferebant. Quæ enim terra minus
suppeditabat aut ex se proferre non satis erat
idonea, liæc mare, mercimoniorum solertia compa
rata atque navibus invecta, quod egentibus decrat,
abunde supplebat. Quid vero undequaque adventantium primum dixerim, ac quibus præcipue nos
cives amice accipiebant, sua tribuentes atque vicissim nostra recipientes? Nam cum via publica ab
occasu ad ortum per mediam hanc urbem duceret,
cogeretque viatores in ea moras interponere et qua
in usum suum essent parare, quidquid quis bonorum dicat, ex illis consequebamur nobisque proθ'. Ην οὖν ταῖς ῥηθείσαις αἰτίαις ἀνωτέρα κινδύνου
παντὸς ἡ πόλις. Εξ ὅτου γὰρ ἡ κολυμβήθρα τοῦ
θείου σε βαπτίσματος τὸ τῶν Σκυθῶν ἔθνος τῷ χριστωνύμῳ λαῷ [Ρ. 525] συνεμόρφωσε καὶ τὸ τῆς εὐ
σεβείας γάλα κοινῶς ἀμφοτέροις διείλετο, πέπαυτο
μὲν ἡ τῶν πόλεων στάσις 6, ἀνεῖτο δὲ τῆς ἐνεργείας
ἡ τὰς σφαγὰς ἐπιτηδεύουσα μάχαιρα, καὶ τὰ προ
λεχθέντα τῷ μεγαλοφωνοτάτῳ τῶν προφητῶν Ἡσαΐα 10
ἐνεργῶς ἐφ' ἡμῖν ἐπληροῦτο· αἱ μάχαιραι γὰρ
ἡμῶν μετῆλθον εἰς δρέπανα καὶ αἱ ζιδύναι εἰς ἄρο
τρα, καὶ πόλεμος ἦν οὐδαμοῦ, καὶ τὴν περίχωρον
ἅπασαν εἰρήνη κατεπρυτάνευε, καὶ οὐδεμία ἦν αὐτ
ζωΐας ἀφορμὴ ἧς οὐκ εἰς κόρον ἡμεῖς ἀπελαύομεν,
ἔνθεν αἱ τῆς γεωργίας ἀφθονίαι, ἐκεῖθεν αἱ τῆς ἐμπορίας χορηγίαι. Γῇ γὰρ καὶ θάλασσα λειτουργείν
ἡμῖν ἐξ ἀρχῆς ταχθεῖσαι πλουσίαν καὶ ἀδάπανον τὴν
περὶ ἕκαστον ἐδωροφόρουν. Αν γὰρ ἦν ἐνδεῶς ἡ
καὶ ἀνεπιτηδείως ἔχουσα πρὸς καρπογονίαν ἡ γῆ,
τούτων παρ' ἑαυτῆς ἡ θάλασσα τὴν κτήσιν μηχανω‐
μένη καὶ ταῖς ὁλκάσι συνεισκομίζουσα ἀνενδεὲς τὸ
λείπον ἐδίδου τοῖς χρήζουσι. Τί δὲ τῶν ἀπανταχόθεν
ἐπιδημούντων είποιμι πρῶτον, καὶ μάλιστα οἷς ἐφι
λοτιμοῦντο τοὺς πολίτας ἡμᾶς, τὰ παρ' ἑαυτῶν δια
δόντες καὶ τὰ παρ' ἡμῶν ἀντιλαμβάνοντες; Λεωφόπου γὰρ δημοσίας τῆς πρὸς ἀνατολὴν ἀγούσης ἀπὸ
τῆς δύσεως διὰ μέσου τήσδε χωρούσης τῆς πόλεως,
καὶ ἀναγκαίως πειθούσης τοὺς παροδεύοντας πρὸς
ἡμᾶς ἐνδιατρίβειν καὶ τὰ πρὸς τὴν χρείαν πορίζει
σθαι, πᾶν ὁτιοῦν ἂν εἴποι τις τῶν καλῶν ἐξ αὐτῶν
ἐκαρπούμεθά τε καὶ προσεκτώμεθα. Ἔνθεν καὶ veniebant. Hinc promiscua ex omni hominum
παμμιγής τις όχλος ἀεὶ περιεστοίχει τὰς ἀγυιὰς τῶν
τε αὐτοχθόνων καὶ τῶν ἄλλως ἐπιξενουμένων, ὡς 60
ευχερέστερον εἶναι ψάμμον παράλιον ἐξαριθμεῖν ἢ
τοὺς τὴν ἀγορὰν διοδεύοντας, καὶ τῶν συναλλαγμάτ
των ποιουμένους οι τὴν μέθοδον. Ἐντεῦθεν χρυσίου
καὶ ἀργυρίου καὶ λίθων τιμίων παμπληθείς θησαυροὶ τοῖς πολλοῖς ἐγίνοντο, καὶ τὰ ἐκ Σηρῶν ὑφάσματα ὡς τὰ ἐξ ἐρίων τοῖς ἄλλοις ἐπινενόητο. Περὶ
38
genere multitudo, tum indigenarum tum quoque
modo hospitio receptorum, plateas semper circulbant: ut facilius sit arenas maris numerare quam
corum qui forum occupabant ac qui commerciis
miscebantur censum inire. Hinc auri, argenti et
pretiosorum lapidum ingentes ac copiosi thesauri
vulgo accrescebant; vestesque serica perinde atque
aliis lanez 501 excogitabantur. Aliarum vero
VARIE LECTIONES.
$7
σε ἐξηγεῖσθαι σ' ἁγίου Ρ. κι αἱ τῶν πόλεων στα
μηδὲν Α. γὰρ αὐτῶν κινδύνων αὐτὴν ὁ Ρ.
στις Ρ. 6 Ισαΐα Δ. το ώς om. Α. οι ποιουμένων Ρ.
PG 109:544περὶ τῆς ἁρμονίου μουσικῆς τῶν ᾀσμάτων, ἢ τῶν ᾀδόντων τὰ ψυχοτερπῆ μέλη καὶ τῶν τῷ θεῷ κεκληρωμένων σπουδάσματα πῶς τῷ λόγῳ σημανῶ; 10.5 πῶς δὲ τὴν τούτων διαγράψωμαι δήλωσιν; μέχρι γὰρ τοῦδε τοῦ διηγήματος οὐκ οἶδ' ὅπως τῇ ῥύμῃ τοῦ λόγου συναπαχθεὶς καὶ τῆς οἰκείας ὥσπερ ἰδιωτείας ἐπιλαθόμενος ἐπειρώμην μετρίως πως, καὶ ὡς οὐκ ἄν τις ἄλλος τῶν λίαν ἀμαθῶν καὶ ἀγροίκων, τῶν παρὰ τῆς σῆς ἀρετῆς αἰτηθέντων τὴν δήλωσιν διαγράφεσθαι· 10. τὸ δ' ἀπὸ τούτου, καὶ μάλισθ' ὅτι τῆς εὐρύθμου τῶν ᾀσμάτων ἐμνήσθην ἡδυφωνίας, οὐκ οἶδα τίς γένωμαι ἢ ποῖ τῷ λόγῳ χωρήσω, ποῖον δὲ παραλείπω τῶν ἡδίστων ἐκείνων καὶ εὐτάκτων μελῳδημάτων, οἷς συνέψαλλον καὶ συνεόρταζον ἄνθρωποι ταῖς οὐρανίαις δυνάμεσιν. 10. εἰ γάρ τις τὴν μοῦσαν ἐκείνην, τὴν ἐκ παντὸς στόματος ὑφ' ἓν τῷ θεῷ ἀναπεμπομένην τοὺς ὕμνους ἐν ταῖς πανδήμοις συνάξεσι, τῷ ἤχῳ τῶν ἑορταζόντων ἀγγέλων, ἔνθα εὐφραινομένων πάντων ἡ κατοικία, ἐξεικονίσαι θελήσειεν, οὐδὲν τοῦ δέοντος ἁμαρτήσεται. 11. Ναοὶ γάρ τινες παμμεγέθεις καὶ περικαλλεῖς τῇ ποικίλῃ διακοσμήσει, διὰ μέσου προβεβλημένοι τῆς πόλεως ὥσπερ τινὰ κοινὰ πρὸς τὸ θεῖον ἐξιλαστήρια, καὶ τούτων μάλιστα ὁ τῆς παντουργοῦ καὶ θείας τοῦ ὑπερουσίου λόγου σοφίας οἶκος, καὶ ὁ τῆς ἀειπαρθένου πανάγνου καὶ θεομήτορος, ἀλλὰ μὴν καὶ ὁ τοῦ προλεχθέντος πανενδόξου καὶ καλλινίκου μάρτυρος Δημητρίου, ἔνθα τοὺς θείους ἄθλους διήνυσε καὶ τὸ βραβεῖον τῆς νίκης ἐδέξατο, οἱ καὶ τὸν ἅπαντα δῆμον ταῖς κατὰ περίοδον ἐπανιούσαις τῶν ἑορτῶν ἡμέραις ἐν ἑαυτοῖς ἐκκλησιάζοντες, ἀνεκλάλητον εὐφροσύνην καὶ πνευματικὴν χαρμονὴν τοῖς συνιοῦσιν ἐβράβευον. 11. ἐκεκλήρωντο γὰρ ἐν ἑκάστῳ τούτων τάγματα ἱερέων, δι' ὧν ἡ μυστικὴ 11. τελεῖται λατρεία, καὶ ἀναγνωστῶν συστήματα, δι' ὧν ἡ τῶν ᾀσμάτων σπουδάζεται ὑμνῳδία, ἀμοιβαδὸν τοὺς στίχους ἀλαλάζοντες, καὶ ταῖς χειρονομίαις τῶν μελῶν τὸν φθόγγον διατιθέντες, καὶ μεγάλην τινὰ καὶ ἀξιοθέατον χορείαν συνιστῶντες, τῷ τε εἴδει τῆς ἀστραπτούσης στολῆς τὰς τῶν ὁρώντων θέλγοντες ὄψεις, καὶ τῇ τεχνωμένῃ τῶν ψαλμῶν λύρᾳ τὴν ἀκοὴν κατατέρποντες. 11.3 τί γὰρ ἦν πρὸς τοῦτον τὸν ὕμνον ὁ μυθικὸς Ὀρφεὺς ἢ ἡ Ὁμηρικὴ μοῦσα ἢ τὰ τῶν Σειρήνων ληρήματα, τῷ ψεύδει τῶν πλασμάτων ἀναγραφόμενα, οἷς λόγος μὲν ἐπαίνων οὐδεὶς ἀληθής, φῆμαι δὲ ψευδεῖς τοὺς ἀνθρώπους πλανῶσαι καὶ πρὸς ἀπάτην ἀνδραποδίζουσαι. 11.4 μάτην οὖν ἐν τούτοις ἐψευδοκτύπησαν Ἕλληνες, τὴν ἀληθῆ γνῶσιν τῶν πραγμάτων ἀφῃρημένοι καὶ ταῖς κενολογίαις τῆς αὐτῶν δεισιδαιμονίας καθ' ἑαυτῶν ὁπλισάμενοι. 11.5 ἡμῖν δὲ καὶ τὸ σεβαζόμενον ἦν ἀληθὲς καὶ αὐτὸ δὲ τὸ ὑμνούμενον. 12. Ἔνθα δή μοι καὶ θάμβος ἐπέρχεται καὶ φρίκη καὶ ἔκπληξις, ὅταν κατὰ νοῦν λάβω πῶς ὁ τοιοῦτος καὶ τοσοῦτος ὕμνος, ὁ μήπω τινὶ τῶν ἄλλων προφερομένων θυσιῶν τῷ μεγέθει ἐξομοιούμενος, ἀθρόον οὕτως ἐσίγησε καὶ εἰς οὐδὲν ἐλογίσθη καὶ ὡς ὄναρ ὑπανεχώρησε. 12. πλήν γε τοῦτο λογίζομαι, ὅτι ἐν ἁμαρτίαις ὄντες τὰ θεῖα κατὰ τὸν ψαλμῳδὸν ἐδιηγούμεθα δικαιώματα, καὶ τὸ μοχθηρὸν ἡμῶν τῶν τρόπων ἀδόκιμον τὸ περιφανὲς τοῦτο καὶ σεβάσμιον ἀπειργάσατο, ἀνάξιον κρίναντος τοῦ θεοῦ βεβήλοις καὶ ἐναγέσι χείλεσιν ὑμνεῖσθαί τε καὶ γεραίρεσθαι. 12.3 μέχρι γὰρ τίνος τὴν ἀληθῆ αἰτίαν τοῦ πάντα κίνδυνον ἐπενεχθῆναι ἡμῖν εἰς μέσον οὐ παριστῶμεν, ἵν' ἔχωσι γνῶναι διὰ τοῦ καθ' ἡμᾶς ὑποδείγματος οἱ μετέπειτα ὅπως δεῖ λατρεύειν θεῷ ζῶντι καὶ ἀληθινῷ καὶ ἑαυτοὺς ὑπεράνω παντὸς ὀλέθρου διατηρεῖν, ἵνα μὴ τοῖς ὁμοίοις ἡμῶν τῆς κακίας ὑπολισθαίνοντες πλημμελήμασι τὴν θείαν ἀγανάκτησιν ἐφ' ἑαυτοὺς ἐπισπῶνται. 12.4 οὐδὲ γὰρ ἄλλου τινὸς ἕνεκεν τῆς μεγάλης ἀπειλῆς ἐκείνης, ἧς καὶ μεμνημένος ἐξίσταμαι, διὰ πείρας γεγόναμεν, ἀλλ' ἢ διὰ μοχθηρᾶς καὶ κακῆς προαιρέσεως, 12.5 εἴτε διὰ τὸ παρηλλαγμένον καὶ διάφορον τῆς τε πολιτείας καὶ τῶν ἠθῶν, τῶν συνεισρεόντων τῇ πόλει ἀνθρώπων ἐκ παντὸς ἔθνους καὶ τόπου ἄλλων ἄλλο τι συνεισφερόντων κακὸν καὶ τούτου τῷ πλησίον
PG 109:548μεταδιδόντων 12. (καὶ γὰρ δι' ἣν εἴπομεν ἄφθονον τῶν χρειῶν χορηγίαν οἱ τῶν πλησίον χωρῶν καὶ πόλεων ἄνθρωποι ἐν ταύτῃ τὴν οἴκησιν μετηλλάττοντο, καὶ μάλισθ' ὅσοι ταῖς ἤδη προαλωθείσαις νήσοις ἐκ τῆς τῶν δυσωνύμων Ἀγαρηνῶν ἐπιδρομῆς ὑπελείφθησαν, ἐπὶ τήνδε προσέφευγον, μηδεμίαν, ὡς ὑπελάμβανον, ἐν αὐτῇ πολεμίων φροντίδα τοῦ λοιποῦ ποιησόμενοι), 12. εἴτε δὲ πάλιν διὰ τὸ ἀνειμένον τῆς τρυφῆς καὶ ἀφρόντιστον καὶ πρὸς πᾶσαν ἡδονὴν ποικίλον τῆς χρείας καὶ ἐπιτήδειον ὥσπερ τινὰ λήθην πεπόνθαμεν τοῦ θεοῦ, μακράν τινα καὶ ἀδιεξόδευτον πλανώμενοι πλάνην, καὶ καθώς φησιν ὁ ἀπόστολος, ἕκαστος ταῖς ἰδίαις ἐπιθυμίαις ἐπορευόμεθα, ἀδεῶς κατὰ πάσης ἁμαρτίας χωροῦντες καὶ τῆς πρὸς ἀρετὴν ἀγούσης μηδεμίαν ποιούμενοι ἐπιμέλειαν. 13. Ποῖον γὰρ εἶδος κακίας, εἰ δεῖ τἀληθὲς εἰπεῖν, ἐν ἡμῖν οὐκ ἐπράττετο; πορνεῖαι, μοιχεῖαι, ἀκαθαρσίαι, μίση, ψεύδη, κλοπαί, ἔριδες, φιλονεικίαι, λοιδορίαι, θυμοί, πλεονεξίαι, ἀδικίαι· καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῶν κακῶν φθόνος κοινὸν ἐμμελέτημα καθ' ἑκάστην καὶ ἀγοραῖον ἦν. 13. οὐ γὰρ ὅστις ἡμῶν τῷ πλησίον πράξει καλῶς διὰ σπουδῆς εἶχεν, ἀλλ' ὅστις αὐτῷ τῶν ἀβουλήτων ἐπενεγκεῖν τι φρενοβλαβῶς ἐτεκταίνετο· 13.3 οὐδ' ὅστις ἐκ τοῦ οἰκείου μεταδοῦναι τῷ χρῄζοντι τὸ συμπαθὲς πληρῶν ἐβεβούλητο, ἀλλ' ὅστις ἐκ τοῦ ἀλλοτρίου τὸ οἰκεῖον πλεονάσαι πρὸς τὸν ὁμόφυλον διεμάχετο, κατ' ἀλλήλων εἰρωνευόμενοι, ἀλλήλους πλήττοντες, ἀλλήλους ἐνδιαβάλλοντες, πᾶν ὁτιοῦν κακὸν ἐν ἑαυτοῖς ἐξευρίσκοντες, ὀρφανοὺς ἄγχοντες, ὁρίοις χηρῶν ἐπεμβαίνοντες, ἔχθρας συνάπτοντες, δόλους συρράπτοντες. 13.4 καὶ τί δὴ τὸ τέλος τούτων ἁπάντων; ὀκνῶ μὲν τὴν γλῶτταν τῷ μεγέθει τῶν πραγμάτων ἐπαφιέναι, καὶ οὐκ ἂν ἠνεσχόμην τῶν ἀλγεινῶν ἐκείνων ὧν ἤδη πεπόνθαμεν καὶ πάλιν ἐπιμνησθῆναι. 13.5 ἀλλ' ἐπειδὴ τῶν τοιούτων διηγημάτων οὐκ ἔστιν ὅπως ὑπεκκλῖναι τὴν μνήμην, δι' ὧν τῷ βίῳ καινόν τι καὶ φοβερὸν ὑπελείφθημεν ἄκουσμα, λέξων ἔρχομαι τοῦ κινδύνου τὸ μέγεθος, ἵν' εἰδῇς καὶ αὐτὸς ὁποῖα τῆς ἁμαρτίας εἰσὶ τὰ ὀψώνια. 13. ἐν ὅσῳ γὰρ ἐτρυφῶμεν, ἐν ὅσῳ ἐσπαταλῶμεν καὶ πᾶσιν ἀτόποις διεζῶμεν ἐπιτηδεύμασιν, ὅτε κατὰ τὸ ψαλμικῶς ᾀσθὲν πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἠχρειώθησαν, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκζητῶν τὸν θεόν, τότε τῆς φοβερᾶς ἐκείνης ἐπειράθημεν ἀπειλῆς, μᾶλλον δὲ καταστροφῆς, ἵν' οἰκειότερον εἴπω, ἢ δικαίας ἀνταποδόσεως. 14. Καὶ σκόπει κἀνταῦθα τοῦ θεοῦ τὸ φιλάνθρωπον, τοῦ μὴ βουλομένου τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν. 14. εἰδὼς γὰρ τὸ ἀκάθεκτον καὶ μοχθηρὸν τῆς γνώμης ἡμῶν καὶ ὅτι ἐπιμελῶς ἔγκειται ἡ διάνοια ἡμῶν ἐπὶ τὰ πονηρά, τί μηχανᾶται πρὸς τὸ τὴν ὁρμὴν ἐπισχεῖν τῆς κακίας καὶ ἐπιστροφῆς ἡμῖν ἐμβαλεῖν αἰτίας; 14.3 πρῶτον μὲν τὴν ἤδη λεχθεῖσαν γείτονα πόλιν, τὴν Βέρροιαν λέγω, ἐπικατασεισθῆναι πεποίηκε τοῖς περιοίκοις ὡς πολλοὺς τῶν ἐκεῖσε συλληφθέντων ἐξαναλῶσαι, τί διοικούμενος ἐκ τούτου; 14.4 ἵν' ἡμεῖς πάντας τῶν ἑτέροις ἀπειλουμένων τὴν αἴσθησιν λαβόντες, τῶν ἰδίων κακῶν ἀποχὴν κἂν ὀψὲ γοῦν ποιησώμεθα καὶ πρὸς ἀρετὴν τὰς πράξεις ἰθύνωμεν. 14.5 εἶτα ἐπειδὴ τούτου γενομένου οὐκ ἐνεδώκαμεν τῆς κρατούσης ἐν ἡμῖν παλαιᾶς συνηθείας, ἐφ' ἕτερον εἶδος μηχανῆς μεταβαίνει, τὴν καὶ ἡμῖν αὐτοῖς ἔσεσθαι μέλλουσαν ἀμεταμέλητα πράττουσι συμφορὰν ἐν ἄλλοις προϋποδείξας. 14. Δημητριὰς γὰρ οὕτω καλουμένη τῆς Ἑλλάδος ἑτέρα πόλις, οὐ μακρὰν ἡμῶν ἀπῳκισμένη, πολλῷ πλήθει τῶν οἰκητόρων καὶ τοῖς ἄλλοις οἷς μέγα καυχῶνται πόλεις τῶν ἔγγιστα ὑπεραιρομένη, οὐ πρὸ πολλοῦ τῆς ἡμῶν ἁλώσεως ἔργον ἐγένετο τῶν βαρβάρων. 14. πολιορκηθεῖσα γὰρ ὡς μικροῦ δεῖν πάντας τῶν ὑπ' αὐτὴν ἐν μαχαίρᾳ πεσεῖν, οὐδὲν ἕτερον παρεῖχε νοεῖν ἢ τοῖς κακοῖς ἡμᾶς ἐπιμένοντας τὴν ὁμοίαν πεῖραν τῶν πραγμάτων ἐκδέχεσθαι καὶ καθάπερ εἰς ἔμψυχον στήλην ἐν αὐτῇ τὰ κεχρεωστημένα ἡμῖν ἀναγινώσκειν παθήματα. 15. Ἀλλὰ μηδεὶς ἀποφαινόμενόν με οἰέσθω ταῦτα λέγοντα ὅτι δι' ἡμᾶς αἱ πόλεις αὗται τῶν φοβερῶν τὴν πεῖραν ἐδέξαντο. ὠφείλετο γὰρ αὐταῖς, ὡς οἶμαι, καὶ δι' οἰκείαν μοχθηρίαν ὁ κίνδυνος, ὡςregum neces instructis copiis adorientium ; in fu-
tarum oracula, Unam fore, quæ in communi clade
ac vastitate incolumis servetur. Confert vero istius-
modi quoque usibus, qui et universum orbem habi-
tabilem universumque inhabitabilem miraculo
tenet, in media urbe situs, atque ad se undequaque
extrema cogens, tum ipse urbi servator, tum civi-
bus conciliator atque ad Deum intercessor. Neque
id solum, sed et qui imperatores placidos civitati
reddat, cum in reliquis, tum ut oppidanis remit-
tant tributa; inque externis ac Barbarorum bellis
ipse ducem agat, tremendumque majoribus longe
· copiis ut adversus civitatem arma moveant, efficiat.
Sic nimirum exstare urbem commune pietatis
exemplar quis dixerit.
4. Oratorum porro et philosophorum, aliorumque
litteratorum, ubi quis aut plures, aut præstantio-
res choros perspiciat? Quin plane hic omnes pri-
mas dant civitati, ac commune gymnasium voci
tant ac scholam, cunctis ad musas in ea enixe con-
tendentibus. Enimvero illud certe unum haud licet
dicere : id nunc quidem urbi contigisse, ut littera-
rum ac eruditionis primatum teneret, fuisse vero
cum in eorum qui ignorantia laborant classe lo-
canda esset: secus plane, nullum non tempus
fuit, in quo non esset Elicorum urbs, musarumque
bic in ævum studi♥ clara vigerent victoria, veluti
pubem dicunt poet. Sic Athenis quispiam dixerit,
cum Demosthene ac Platone versari, ludumque
terere, cui hic versari contigerit.
5. Enimvero cuncta hæc dies una confudit, at-
que urbi coronam detraxit; ac quam deperirent
omnes, haud secus ac scopulos sub aquis latentes
omnium animis suspectam reddidit. O unde con-
tentio atque lis in mundum ingressum habuit ? 0
unde seditio miscens omnia impudenter obrepsit ?
Unde vero ut una in ea nacti sedes, non et eadem
in rem mutuo rati conducere, alii allorum conten-
tionis ardore degustarint carnes, affiniumque ac
propinquorum cruoribus patriam fœdarint, quam
et potiore parentibus loco iis fore par erat, si
sanæ mentis scintillam ullam retinerent? li vero
furiis agitari, regesque adorare ac imperatores,
qui publicis nihil tyrannis meliores essent. Terra
porro ac regio nostra habebatur, sed potentiorum
vis ac injuria ca fruebatur. Mare occlusum erat,
“ırbibusque ita solum respirare licebat, si libertatis
prorsus oblitæ essent. Quos vero par erat indigne
ferre, ut quibus putaretur imperium, ii rem risa
excipiebant, ac si rebus hinc accessio foret. Malo-
rum porro remedium erat iis solum nuntiare dira,
qui ipso corum eventu, victimas faciebant. Quot-
quot autem ex præsentibus, quo tandem res civi-
tatibus evasuræ essent, augurabantur, quærebant
cui pereuntium curæ esset. Ac occurrebat, qui
Hercule fortior, Peleo castior, majori Themistocle
vi ingenii esset; ac qui ipse erga subditos Cyri
animam indolemque referret. Αt, dura res legisla-
tor animis quietem agere nesciis; ejusque moleste
[P. 387]
•
6$1
Α δημούντων, σφαγάς τε βασιλέων αὐτοῖς στρατεύμα
σιν ἐπιόντων, καὶ χρησμοὺς εἰς τὸ μέλλον, Μόνην
ἀνάλωτον ἐν τῇ κοινῇ περισωθήσεσθαι συμφορά.
Συνεργεῖ δὲ πρὸς τὰς τοιαύτας χρείας αὐτῇ, καὶ ὁ
πᾶσαν μὲν τὴν οἰκουμένην, πᾶσαν δὲ τὴν ἀοίκητον
τῷ θαύματι κατασχών, ὃς ἐν μέσῃ τῇ πόλει κείμε
νος, καὶ πρὸς αὐτὸν τὰ πανταχόθεν ἄκρα συνάγων,
τῇ τε πόλει σωτὴρ διαλλακτής τε τοῖς πολίταις καὶ
πρεσβευτής τὰ πρὸς Θεόν. Οὐ τοῦτο δὲ μόνον, ἀλλὰ
καὶ βασιλέας μὲν ἡμέρους τῇ πολιτεία καθίστησι,
τά τε ἄλλα καὶ τὰ τῶν φόρων ανιέντας τῇ πόλει, εν
τε τοῖς πρὸς τοὺς ἔξω πολέμοις αὐτὸς στρατηγών,
καὶ φοβερὸν τοῖς πλεονάζουσι καθιστὰς κινεῖν δηλα
κατὰ τῆς πόλεως. Οὕτως ἀνείποι τις ίστασθαι κοινὸν
τὴν πόλιν εὐσεβείας παράδειγμα.
δ. Ρητόρων δὲ καὶ φιλοσόφων, καὶ τῶν ἄλλων
τῶν ἐπὶ τοῖς λόγοις, που τις ἂν ἢ πλείους
καλλίους ίδοι χορούς; Αλλ' ἐνταῦθα πάντες
συγχωροῦσι τῇ πόλει, καὶ διατριβὴν κα
λοῦσι κοινὴν, πάντων παρὰ τὰς ἐνταῦθα μούσας
επειγομένων. Ἀλλὰ μὴν τοῦτό γε μόνον οὐκ ἔνεστ'
εἰπεῖν, ὡς νῦν μὲν αὐτῇ συμβέβηκε προστῆναι τῶν
λόγων, ἦν δ᾽ ὅτε μετὰ τῶν ἀγνοούντων ἐτέτακτα·
ἀλλὰ τὸν ἅπαντα δὴ χρόνον Ἑλικῶν ἦν ἡ πόλις, καὶ
νενίκηκεν ἐνταῦθα τὰ τῶν μουσῶν δι' αἰῶνος ἀκμά
ζειν, ὥσπερ φασὶ τὴν "Ηβην οἱ ποιηταί. Ούτως Αθήν
νῃσιν ἄν τις εἴποι μετὰ Δημοσθένους καὶ Πλάτωνος
διατρίβειν, αὐτόθι γενόμενος.
ε'. 'Αλλ' ἅπαντα ταῦτα ἡμέρα δὴ μία συνέχει,
καὶ τὸν τῆς πόλεως ἀφείλετο στέφανον· καὶ τὴν κοινῇ
ερωμένην, ὥσπερ τὰς ὑφάλους υποπτεύειν έπεισεν
ἅπαντας. Ο πόθεν μὲν εἰς τὸν κόσμον ἔρις εἰσῆλθε ;
Πόθεν δὲ εἰσεκώμασε στάσις; Πόθεν δὲ οἱ τὴν αὐτὴν
κατοικοῦντες, οὐ καὶ ταυτὰ λυσιτελήσειν ἀλλήλοις
νομίζοντες, γεύονται μὲν φιλονεικοῦντες ἀλλήλων,
αἵματι δὲ συγγενῶν τὴν πατρίδα μιαίνουσιν, ἣν ἔδει
καὶ πρὸ τῶν γονέων αὐτοῖς, εἴ γ' ἐσωφρόνουν ὑπάρ
χειν ; Οἱ μὲν ἐμαίνοντο, καὶ βασιλέας προσεκύνουν,
οὐδὲν τῶν δημοσίᾳ τυραννούντων ἀμείνους. Καὶ γῆ
ἀνομίζετο μὲν ἡμετέρα, ὑπὸ δὲ τῶν δυναμένων
γεωργεῖτο. Εκέκλειστο δὲ ἡ θάλασσα, ταῖς δὲ πότ
λεσιν οὕτω μόνως ἐνῆν ἀναπνεῦσαι, εἰ τῆς ἐλευθε
ρίας παντάπασιν ἐπιλάθοιντο. Οὓς δὲ δυσχεραίνειν
ἔδει, ὡς σφίσι τῆς ἀρχῆς περικοπτομένης, εγέλων,
ὥσπερ προστιθέντες τοῖς ούσι. Τὸ δὲ φάρμακον τῶν
κακῶν, μηνύσαι μόνον τὰ πάθη τοῖς ὅτι ταῦτ' ἐγέ-
νετο θύουσι. Όσοι δ' ἐκ τῶν παρόντων, οι τελευτήσει
τὰ κακὰ ταῖς πόλεσιν ἐμαντεύοντο, ἐζήτουν ᾧ τῶν
ἀπολλυμένων μελήσει· καὶ εὗρον Ηρακλέους μὲν
ἀνδρειότερον, σωφρονέστερον δὲ Πηλέως, Θεμιστο
κλέους δὲ συνετώτερον· τὰ Κύρου δὲ καὶ αὐτὸν πρὸς
τοὺς ἀρχομένους με μι μη μένον. Ἀλλὰ πικρὸν νομοθέ
της, τοῖς ἡσυχάζειν οὐκ ἐγνωκόσι, καὶ τὴν ἀρχὴν ἐδυσ
χέραινον τὴν ἐκείνου, οι σφίσιν αὐτοῖς πονηρὰ συνει
δότες· καὶ διὰ ταῦτα ἀκρόπολίς τε δὴ παρὰ τῶν νοῦν
ἐχόντων κατελαμβάνετο, ὡς βίᾳ τὸν ἐξεστηκότα
δῆμον θεραπευσόντων. Καὶ παρὰ τὸν παῖδα τοῦ βασ
DENET RII CYDONII
PG 109:550καὶ ἡμῖν μετ' ἐκείνας, ἀξίας τῶν ἡμαρτημένων ἑκάστῳ τὰς τιμωρίας ἐπάγοντος τοῦ θεοῦ. 15. ἀλλ' ἐν τούτοις καὶ ἡμᾶς οὐ τὴν τυχοῦσαν ἀφορμὴν τῆς ἐπὶ τὸ κρεῖττον ἐπιστροφῆς καὶ σωτηρίας εὔκολον ἦν ἐξευρεῖν, τὴν ἐκείνων καταστροφὴν οἰκείαν ἀσφάλειαν ποιουμένους. 15.3 ὅμως ἐπειδὴ τὸν νοῦν ἡμῶν εἶδεν ὁ τὰς καρδίας ἐρευνῶν πάσῃ σπουδῇ τῆς ἐπ' ἀπωλείᾳ ἀγούσης ἐχόμενον, μηδεμίαν δὲ τῶν σωτηρίων ἐντολῶν καὶ παιδευτικῶν ἐνεργειῶν ὑπολειφθεῖσαν, ἐξ ὧν αἰσθητικὴ καὶ νήφουσα ψυχὴ τὸ καλὸν μεταμανθάνει, διαφεύγουσα τῶν χειρόνων τὰς πράξεις, δι' ἃς ἐπέρχεται ἡ ὀργὴ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας, ὥς φησιν ὁ ἀπόστολος, ἔδει δὲ τὴν κακίαν ἐκτριβῆναι, ἵνα μὴ τῇ ἐπὶ πλεῖον προόδῳ καὶ ἑτέρους λυμαίνοιτο, 15.4 διὰ τοῦτο ἀφῆκεν ἡμῖν ἐπενεχθῆναι τὴν φοβερὰν ἐκείνην καὶ φρικώδη πληγήν, ἵν' ὅπερ ἄλλων πασχόντων ἡμεῖς οὐκ ἐδιδασκόμεθα, τοῦτο ἡμεῖς παθόντες ἄλλοις ὑπόδειγμα ποιησώμεθα. 16. Ἀλλὰ τί δεῖ μακρολογεῖν; καιρὸς γὰρ ἤδη τῶν καιρίων διηγημάτων ἐφάψασθαι, καὶ ὅπως τὴν ὀδυνηρὰν ἐκείνην πολιορκίαν ὑπέστημεν παραστῆσαι τῷ λόγῳ, ὡς εἶναι τοῖς μετέπειτα νουθεσίας ὑπόθεσιν καὶ ἐναργοῦς διδασκαλίας παραίνεσιν. 16. ἐν τούτοις γὰρ ὄντων ἡμῶν ἧκέ τις ταχυδρόμος ἄγγελος ἀπὸ τοῦ κρατοῦντος τὰ τῶν Ῥωμαίων σκῆπτρα, Λέοντος τοῦ φιλευσεβοῦς ἄνακτος, τὴν ἔφοδον τῶν βαρβάρων, λέγω δὴ τῶν δυσωνύμων Ἀγαρηνῶν, καταμηνύων καὶ ὡς τάχος ὁπλίζεσθαι καὶ πρὸς τὴν μάχην ἡμᾶς συσκευάζεσθαι, πρόσφυγάς τινας ἀπ' αὐτῶν ἐκείνων τῶν βαρβάρων ἀφῖχθαι λέγων, καὶ τὴν βουλὴν αὐτῶν, ἥτις ἐστί, προειπόντας τῷ βασιλεῖ, καὶ ὅτι πᾶσαν τὴν ὁρμὴν ἐπὶ τήνδε πεποίηνται, ὑπὸ πολλῶν ἤδη τῶν ὑπ' αὐτῶν προχειρωθέντων βεβαιωθέντες ὡς ἀτείχιστός ἐστιν ἐκ τοῦ πρὸς θάλασσαν μέρους καὶ ταῖς ἀπὸ τῶν νηῶν μάχαις εὐεπιχείρητος. 16.3 ταύτης οὖν ἀγγελθείσης τῆς πονηρᾶς ἀγγελίας, θροῦς μὲν ἐγένετο κατὰ πᾶσαν τὴν πόλιν καὶ φόβος καὶ τάραχος, ἀσυνήθους πράγματος καὶ φοβεροῦ ταῖς ἀκοαῖς ἡμῶν ἐν ἀρχαῖς προσπεσόντος, ἐβουλευσάμεθα δ' ὅμως τὴν οἰκείαν περιποιήσασθαι σωτηρίαν, καὶ ὅσα πρὸς τὴν τῶν ἐναντίων ἄμυναν καταρτίζειν, καὶ πρὸς τὸν κατ' αὐτῶν πόλεμον διεγείρεσθαι. 16.4 πλὴν ἔκαμνε μὲν ὁ λογισμὸς ἑκάστου καὶ ταῖς ἄλλαις μερίμναις τῆς ἀπειρίας τοῦ μάχεσθαι, μήπω τοῦ πράγματος ὢν ἐν πείρᾳ, μηδ' ὅπως τὴν ἀρχὴν λαμβάνει δεδιδαγμένος· 16.5 πλέον δὲ τὸ μὴ ἐπιτήδειον εἶναι τὸ τεῖχος ἔνθα καὶ τὴν προσβολὴν ἐσκοποῦμεν, τὰς ἁπάντων ψυχὰς κατεβύθιζε. 16. καὶ γὰρ ἦν ὡς ἀληθῶς ὕποπτον, οὐ μόνον τοῖς ἀπειροπολέμοις καὶ ἀόπλοις ἡμῖν, ἀλλ' ἤδη καὶ αὐτοῖς τοῖς γεγυμνασμένοις καὶ προαποκειμένας ἔχουσι τὰς τῶν τοιούτων πραγμάτων αἰτίας. 17. Ἐβουλευσάμεθα δ' οὖν, εἴ τι καὶ δέοι πράττειν, ἐν αὐτῷ πράττειν τῷ τείχει καὶ πρώτης ἔχεσθαι τῆς αὐτοῦ ἀσφαλείας καὶ πρὸς τὸ κρεῖττον μεταποιήσεως. 17. οὐ συνεβούλευε δ' ἡμῖν τοῦτο τέως ὁ ταύτην ἡμῖν τὴν ἀγγελίαν πρὸς τοῦ βασιλέως κομίσας (Πετρωνᾶς δὲ οὗτος ἐκαλεῖτο, τῷ καταλόγῳ τῶν πρωτοσπαθαρίων ἐναριθμούμενος, ὃς ἦν ἐπιτετραμμένος ἐγχρονίσαι μικρὸν τῇ πόλει καί τινος αὐτῇ μεταδοῦναι βοηθείας καὶ δεούσης ἐν τοῖς πράγμασι συνεργείας), ἄλλην δέ τινα σοφωτάτην ἔλεγεν ἐξευρεῖν ἐπίνοιαν, ὡς λίαν ἐνεργῆ καὶ σωτήριον, εἰ μὴ καὶ ταύτης αἱ προοδοποιοῦσαι τὴν καθ' ἡμῶν ἀπώλειαν ἁμαρτίαι ἀναίρεσιν καθυπέβαλον. 17.3 ἐλλόγιμος γὰρ ὢν ὁ ἀνὴρ καὶ πολλὴν πραγμάτων ἐσχηκὼς πεῖραν, καθ' ἑαυτὸν συνιδὼν ὡς εἰ θελήσοι τοῦ τείχους τῆς οἰκοδομῆς ἐπιμεληθῆναι, καὶ κόπους παρέξει τῇ πόλει καὶ πλέον οὐδὲν τῶν πρὸ αὐτοῦ περὶ τούτου φροντισάντων ὀνήσειεν, ἐφ' ἕτερον εἶδος ἀσφαλείας (καὶ σκόπει πῶς εὐφυὲς καὶ ἁρμόδιον) τὸν νοῦν μετηγάγετο. 17.4 εἰδὼς γὰρ ὡς ἅπαν περικλύζεται τὸ κατὰ νότον μέρος τῆς πόλεως ἀπὸ τῶν θαλασσίων ὑδάτων, ἐκεῖθεν δὲ προσπίπτοντος τοῦ πολέμου εὐχερῶς ἔχειν τοὺς βαρβάρους πᾶν ὁτιοῦν βούλοιντ' ἂν ἐν αὐτῷ διαπράξασθαι, μηδενὸς κωλύοντος αὐτοὺς ὑπεράνω τῆς οἰκοδομῆς γενέσθαι τοῦ τείχους διὰ τὸ πρόσγειον καὶ χθαμαλωτάτην εἶναι τάς τε νῆας μᾶλλον
ὑπερανέχειν ἐκ τοῦ κατὰ πρύμναν μέρους, καὶ ἀπὸ μετεώρου δύνασθαι τοὺς ἐν ταῖς ἐπάλξεσιν ὄντας κατατιτρώσκειν, 17.5 ἐβουλεύσατο φραγμόν τινα καὶ τετεχνημένην ἐνέδραν ἐν αὐτοῖς ἐγκρύψαι τοῖς ὕδασιν, ὡς ἂν καὶ τῇ πόλει τὸ ἀσφαλὲς καὶ τοῖς ἐχθροῖς ἐμπόδιον κατ' αὐτὸ γένηται. 17. πολλοὶ γὰρ ἦσαν ἐκ μονολίθου γεγλυμμένοι τύμβοι κατά τε τὸ πρὸς ἀνατολὴν καὶ δύσιν μέρος τῆς πόλεως, ἐν οἷς πάλαι τοὺς ἑαυτῶν νεκροὺς οἱ τήνδε κατοικοῦντες ἐνεταφίαζον Ἕλληνες· 17. οὓς καὶ συνάγων καί τινι παραδόξῳ μεθόδῳ, ἣν αὐτὸς μόνος ἐξεῦρε, τῇ θαλάσσῃ βυθίζων, καὶ ὡς ἀπὸ μικροῦ τινος διαστήματος στοιχηδὸν τούτους τοῖς ὕδασιν ὑποκρύβων, θαλάσσιόν τε καὶ ξένον ἔρυμα καὶ τοῦ πρὸς ὕψος τῇ χέρσῳ προβεβλημένου τείχους ὀχυρώτερόν τε καὶ ἀσφαλέστερον τῇ ἀληθείᾳ κατετεχνάζετο. 17. καὶ δὴ καὶ εἰς ἔργον ἂν ἐξέβη πᾶσαν ἀσφάλειαν τῇ πόλει περιποιούμενον, ὡς μηδὲ δύνασθαι τὰς νῆας πλησιάσαι τὸ παράπαν καὶ τῆς ἑαυτῶν μεταδοῦναι βλάβης, εἰ μὴ καὶ τοῦτο διὰ τὴν μοχθηρίαν ἡμῶν ἐκωλύθη καὶ εἰς οὐδὲν προεχώρησεν. 18. Ἤδη γὰρ περὶ τὰ μέσα που τοῦ κινδυνώδους τόπου πεφθακότος τοῦ τοιούτου διαποντίου φραγμοῦ καὶ πᾶσαν ἡμῶν ὑπόνοιαν ἐπίφοβον καὶ πονηρὰν ὑποτέμνοντος, ἧκέ τις ἕτερος, καὶ αὐτὸς πρὸς τοῦ βασιλέως πεμφθείς, τὸν εἰς τοῦτο ταχθέντα Πετρωνᾶν σπουδαίως μεταπεμπόμενος καὶ τὴν φροντίδα πᾶσαν τῆς πόλεως εἰς ἑαυτὸν μετατιθείς· 18. Λέων δὲ οὗτος ἐκαλεῖτο, πάσης τῆς περιχώρου προχειρισθεὶς στρατηγὸς καὶ πᾶσαν ἐπιμέλειαν τῶν πρὸς τὴν μάχην εὐτρεπιζομένων πραγμάτων ἀναδεξάμενος. 18.3 ᾧ καὶ ἔδοξε τὴν τοῦ ἔργου τούτου σχολάσαι τέως φροντίδα καὶ τοῦ τείχους τὴν οἰκοδομὴν ἐξανύεσθαι. 18.4 ἅμα γὰρ ἧκε, καὶ μεθίστησιν εὐθὺς τὸν δῆμον ἅπαντα τὸν εἰς τοῦτο τεταγμένον πρὸς τὸ τὰς χρειώδεις ὕλας τοῖς τεχνίταις ἐπικομίζειν, ὡς ἂν τῇ πολυχειρίᾳ τυχὸν καὶ τῇ τῶν δεόντων δαψιλεῖ χορηγίᾳ τὸ σπουδαζόμενον εἰς ἔργον ἄγοιτο. ἤδη μὲν οὖν πάλιν τὰ τῆς οἰκοδομῆς ἦν ἐνεργῆ. 18.5 ἀλλ' ὅσον ἐδόκει τὸ πρὸς ὕψος ἐγειρόμενον τοῦ τείχους τὴν τῶν ἐναντίων ἀπείργειν κακόνοιαν, τοσοῦτον ἐφαίνετο τὸ λεῖπον τοῖς πολίταις ἡμῖν παντὸς κινδύνου καθυπεμφαῖνον ὑπόνοιαν. 18. οὔτε γὰρ ἅπαν διορθωθῆναι δυνατῶς εἶχε πολλῷ μήκει διατεινόμενον πρὸς τὸ μηκέτι τὴν ἐξ αὐτοῦ συμφορὰν ἡμᾶς ὑποπτεύειν, καὶ ὁ χρόνος τὴν τῶν πολεμίων ἔφοδον ἐφεστάναι προεμαρτύρατο μήπω τοῦ μέσου χώρου τῆς οἰκοδομῆς ἁψαμένης, ἐξ οὗ καὶ τὴν βλάβην ὑποπτευόμεθα. 18. ἀγγελίαι γὰρ τῶν προτέρων φοβερώτεραι καὶ συχνότεραι τὰς ἁπάντων ἡμῶν ἀκοὰς περιεθρύλλουν, καὶ τοὺς βαρβάρους ἐγγίζειν ἤδη τὸ πλεῖστον τοῦ πλοὸς διανύσαντας. 18. οὐκ ἦν γὰρ ὅπου καὶ πρὸς μικρὸν αὐτοὺς ἐμβραδῦναι, διὰ τὸ τὰς πλείονας νήσους ὑπ' αὐτῶν προεκπορθηθῆναι, καὶ τὰς πρὸς θάλασσαν ἐχούσας πόλεις τὴν οἴκησιν τῇ καταπλήξει μόνῃ τῆς ἀκοῆς αὐτῶν πρὸς φυγὴν ἐκτραπῆναι, καὶ μηδὲν ὑπάρχειν ὃ τὴν ὁρμὴν αὐτῶν ἢ τὴν τῶν ὅπλων συνέχειαν ἐξαρκεῖν ὑπομεῖναι. 18. τέτταρας γὰρ ὁμοῦ καὶ πεντήκοντα τὰς βαρβαρικὰς εἶναι προέλεγον νῆας, οὐδὲν ἧττον πόλεως ἑκάστης αὐτῶν τῷ μεγέθει καὶ ταῖς ἄλλαις κατασκευαῖς τυγχανούσης, ἐν αἷς ἦν παμμιγής τις ὄχλος ἀπονενοημένων καὶ μανιωδῶν, τῶν τε τὴν Συρίαν οἰκούντων Ἰσμαηλιτῶν καὶ τῶν ὁμορούντων Αἰγυπτίοις Αἰθιόπων, πάντων αἱμοβόρων καὶ θηριογνωμόνων ἀνθρώπων, πολλὴν τὴν ἐν τοῖς φόνοις ἐπιστήμην ἐξησκημένων καὶ ταῖς λῃστρικαῖς ἐπινοίαις τὰς σφαγὰς ἐμμελετησάντων, ὡς μὴ δύνασθαί τινα κἂν ἀκοῇ τὴν τούτων ἐκδέξασθαι πεῖραν, ἀλλὰ σπεύδειν ἕκαστον ὑποχωρεῖν τῆς ἐνεγκαμένης, κρεῖττον ἡγούμενον τὴν μετὰ θηρῶν ἀγρίων ἐν τοῖς ὄρεσιν οἴκησιν ἢ τὸ ὑπ' αὐτῶν ληφθῆναι καὶ πολυώδυνον ἀπενέγκασθαι θάνατον. 19. Πλὴν ἐν τούτοις τούτων ἐχόντων πάλιν φοβερώτερός τις τῶν ἤδη λεχθέντων ἐλήλυθεν ἄγγελος, τῶν βαρβάρων τὴν ἔφοδον πλησιέστερον οὖσαν ἅπασι προδηλῶν. 19. Νικήτας δὲ οὗτος ἐκαλεῖτο, στρατηγὸς τὴν ἀξίαν καὶ τὴν ἐν τοῖς βουλεύμασιν εὐταξίαν. 19.3 οὗτος ἐλθὼν συνεπαμῦναι τῇ
PG 109:551πόλει κατηγγυᾶτο (εἰς τοῦτο γὰρ ἔλεγεν ἀφῖχθαι), καὶ εἴ τι δέοι πράττειν, ἑτοίμως ἔχειν καθυπετίθετο. 19.4 πλὴν ὅτι συνέβη 19.4 τι καὶ τοιοῦτον γενέσθαι μεταξὺ τῆς προσδοκίας τῶν πολεμίων ἐξ ἐπινοίας τοῦ σκανδαλουργοῦ καὶ πονηροτάτου δαίμονος. 19.5 ὁ γὰρ ἤδη λεχθεὶς στρατηγὸς τούτῳ δὴ τῷ νεωστὶ παραγενομένῳ Νικήτᾳ αὐτοῦ που περὶ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ τείχους κατ' ἀρχὰς ἐντυχὼν ἵππῳ ἐφεζόμενος, ὡς τὴν συνήθη πρὸς τὸν φίλον ἔδοξεν ἐκπληρῶσαι τῷ ἀσπασμῷ προσηγορίαν, καὶ αὐτὸν ἵππῳ ἐγκαθεζόμενον, τοῦ ῥυτῆρος ἀμελήσας δεινόν τι πέπονθε πρᾶγμα καὶ πολλῶν δακρύων ἐπάξιον. 19. ἐκταραχθέντες οἱ ἵπποι, καὶ πλέον οὗτος ἐφ' ὃν ὁ στρατηγὸς κεκαθίκει, τῇ φυσικῇ μανίᾳ πληγεὶς τόν τε αὐχένα σιμώσας καὶ τὴν κόμην φρίξας, ὄρθιον ἀρθεὶς τῆς ἕδρας αὐτὸν ἀπεβάλετο, καὶ ἐκ τοῦ πρὸς οὐρὰν κυβιστήσας καὶ πρὸς τοὔδαφος ῥιφεὶς τὸν δεξιόν τε μηρὸν καὶ τὰ πρὸς τὴν κοτύλην μέλη θλασθεὶς ἐλεεινὸς ἦν καὶ αὐτῆς τῆς ζωῆς ἀπειπών· 19. ὃν οἱ τῆς στρατιωτικῆς τάξεως δορυφόροι παραχρῆμα ταῖς χερσὶν ἀνελόμενοι ἀπῆγον οἴκαδε, μηδὲν ὡς εἰκὸς περὶ τῶν προκειμένων πραγμάτων τοῦ λοιποῦ φροντιούμενον. 19. ἔκειτο δὴ οὖν ὁ ἀνὴρ ὀδύναις ἀφορήτοις βληθείς, οὐκ ἔχων ᾧτινι πρῶτον τὸν νοῦν ἐπαφήσει. 19. εἷλκε μὲν γὰρ αὐτὸν ἡ φροντὶς τοῦ προσδοκωμένου κινδύνου, πῶς καὶ τίνα τρόπον περισώσει τὴν πόλιν ἐκ τῆς ἐπιδρομῆς τῶν βαρβάρων· 19.10 ἀνθεῖλκε δὲ τοῦτον πρὸς ἑαυτὸν πλέον ἡ δριμεῖα ὀδύνη καὶ τὸ θάνατον ἀπειλεῖν τῶν πληγέντων μελῶν τὸ πάθος, καὶ ἀνέπειθε μηδὲν ἕτερον προτιμᾶν τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας. 19.11 καὶ οὕτως ἐν μεθορίῳ δύο χαλεπῶν κείμενος καὶ ἐξ ἑκατέρου νικώμενος πρὸς πᾶσαν ἐνέργειαν ἦν τῶν δεόντων ἀνεπιτήδειος. 19.12 πλὴν διὰ τὸ κατεπεῖγον τοῦ καιροῦ πύργους τινὰς ξυλοσυνθέτους τῷ διερρυηκότι μέρει τοῦ τείχους ἡμεῖς δομησάμενοί τε καὶ προσπελάσαντες ὀλίγην τινὰ παρέσχομεν ἑαυτοῖς χρηστῆς ἐλπίδος ἀναψυχήν, ὡς δῆθεν ἀφ' ὕψους τοὺς ἀπὸ τῆς θαλάσσης ἐρχομένους ἀπείργειν καὶ μὴ παραχωρεῖν αὐτοῖς πλησίον ἰέναι τοῦ τείχους καὶ τὰς κακοβουλίας αὐτῶν ἐνεργεῖν. 19.13 ταῦτα δὲ σπευδόντων ἦν ἐφευρέματα, τῆς ἀνάγκης τοῦ φόβου τὰς ἐπινοίας τῶν ματαίων ὑποβαλούσης, εἰ καὶ ὅτι, καθώς τις ἔφη σοφός, εὐμήχανόν ἐστιν ἅπαν τὸ πιεζόμενον. 19.14 οὐκ ἦν γὰρ ὅστις ἐν ἡμῖν βεβαίως κατὰ τοῦ μέλλοντος σκέψεται ἢ τῆς τῶν ἐλπιζομένων ἐκβάσεως. 20. Ὅμως ἐπειδὴ τοῦ στρατηγοῦ πληγέντος ἡ περὶ ἡμῶν ἅπασα φροντὶς εἰς τὸν ῥηθέντα μετῄει Νικήταν, ἤρχετο καὶ αὐτὸς τὰ παρ' ἑαυτοῦ τὸ κατὰ δύναμιν ἐπιδείκνυσθαι, ἔλεγε δὲ καὶ τῶν πλησιοχώρων Σκλαβήνων, τῶν τε ὑφ' ἡμᾶς τελούντων καὶ τῶν ὑπὸ τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος, πλῆθος πολὺ προστετάχθαι συνελάσαι τῇ πόλει, τῆς τοξικῆς ἐμπείρων, ὡς ἂν μηδ' ἡμεῖς τυχὸν εὑρεθῶμεν τῆς τῶν ἐναντίων ἐνδέοντες πανοπλίας, ἀλλ' ἔχωμεν οἷς τὴν πρώτην αὐτῶν ἀποκρουσόμεθα προσβολήν. 20. ὃ καὶ εἰς ἔργον ἄγειν προεθυμεῖτο· 20.3 ἐπιστολὰς γὰρ χαράξας διὰ πάσης ἐξέπεμψε τῆς περιχώρου, ἥκειν τὸ τάχος πρὸς ἡμᾶς τοὺς ἀμφὶ τοὺς Σκλαβήνους κατεπισπεύδων, ἕκαστον αὐτῶν ὡς οἷόν τε ἦν ὁπλισάμενον. 20.4 ἐξ οὗ δὴ καὶ συνέρρεον ὀλίγοι μέν τινες ἀφελεῖς, οὐχ ὅσοι δὲ τὴν χρείαν ἐπλήρουν, ἀλλὰ καὶ λίαν εὐαρίθμητοι καὶ πρὸς τὴν μάχην παντελῶς ἀπαράσκευοι. 20.5 τοῦτο δὲ συνέβαινεν ἐκ τοῦ σκαιούς τινας εἶναι καὶ πονηροτάτους τοὺς ἐμπεπιστευμένους αὐτοὺς ἄρχοντας, τὸ οἰκεῖον μᾶλλον συμφέρον ἤπερ τὸ τοῦ κοινοῦ σκοποῦντας καὶ τῷ πλησίον ἐξ ἔθους ὄντας ἐπιβουλεύεσθαι δωροληψίαις τε ἐπιμαινομένους καὶ μηδὲν ἄλλο προτιμᾶν τῆς τούτου ἐμμελετήσαντας κτήσεως. 20. καὶ δὶς γὰρ καὶ τρὶς καὶ πολλάκις διὰ γραμμάτων ἐκφοβεῖν πειρωμένου τοῦ προλεχθέντος Νικήτα τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος καὶ τῆς βραδυτῆτος αὐτὸν καταιτιωμένου, καὶ ὡς εἴ τι πάθοι κινδύνου παρόντος ἡ πόλις, αὐτῷ μόνῳ τὴν αἰτίαν ἐπὶ τοῦ κρατοῦντος καταψηφίσεται, 20. οὐδὲν ἧττον ἢ πρότερον εἶχε τῆς συνήθους ἐκεῖνος κακοβουλίας ἐχόμενος· πρῶτον μὲν τοῦ θείου ἔπειτα δὲ τοῦ ἀνθρωπίνου φόβου ὑπεριδὼν καὶ τὴν ἀπώλειαν τῆςσιλέως τὸν σώφρονα καὶ πρᾶον καὶ φρόνιμον πρέ- Α
σβεις ἧκον, ἀξιοῦντες στράτευμα πέμπεσθαι, καὶ τὴν
μὲν πόλιν ἐπισχεῖν [Ρ. 388] καθ' ἑαυτῆς μαινομένην,
φυλάξαι δὲ τὰ πράγματα, τῷ σώζειν αὐτὰ δυναμένῳ.
Εδει τότε μικρὸν ἡσυχάσαι τὴν τύχην, καὶ στρατιώ-
της ελευθερίαν κομίζοντας μή κωλύσαι. Νῦν ἄν,
ἀντὶ τοῦ στενάζειν, ἐν ἑορταῖς ἡμῖν ἦν ἡ πόλις. Νῦν
ἂν ἐχόρευον μὲν ἡμῶν οἱ πολίται, οἱ δ' ἐχθροὶ τὴν
παροῦσαν μετελάμβανον τύχην. Δίκη δ' ἂν ἐγίνετο
μετ᾿ ἀνθρώπων, καὶ τὰ τοῦ χρυσοῦ γένους ἂν ἡμῖν
περιῆκε. Νῦν δ' (ᾧ πῶς τὰ καλῶς βεβουλευμένα ή
τύχη παίζουσα περιτρέπει !) οἱ μὲν ἠπείγοντο· of
δ' ἦσαν μετέωροι· καὶ τῶν σημείων ἤδη πρὸ τῶν
πυλῶν φαινομένων, δαίμων τις φθονερὸς ὑπῄει τοὺς
πάντας εοικότας αὐτῷ· καὶ τὸν δῆμον αἵματος πάλαι
διψῶντα, ἐπὶ κόρον ταῖς πονηραῖς παρεκάλουν δημηγο-
ρίαις. Οίδ' ἐκινοῦντο, οἷον Όμηρο; ἔφη τὴν θάλατταν
ὑπ' ἐναντίων πνευμάτων ἐλαυνομένην. Καὶ λοιπὸν
οὐδὲν ἦν σὺν νόμῳ, ἀλλ᾽ ἔπιπτε μὲν ὁ προστυχών·
διὰ δὲ τῶν νεκρῶν ἐπὶ τοὺς ἄρχοντας ᾔεσαν. Οἱ δὲ
διασκεδασάμενοι, δέχεσθαι μὲν τοὺς ἐπιόντας, καὶ
σφίσιν αὐτοῖς ἀμύνειν ἐβούλοντο· ἕτερος δὲ πόλεμος
ἔνδοθεν κατὰ νῶτον ἀπήντα · ὥστ᾽ οὐκ εἶχον λοιπὸν
ὅποι τὰ πρόσωπα τρέψειαν. Τότε δὴ πῦρ μὲν ταῖς
πύλαις προσήγετο, καὶ ὁ καπνὸς τοὺς μὲν ἔξωθεν
επειγομένους εἶργε τοῦ πρόσω· ὡς ἂν οἷς ἐβούλοντο
βοηθεῖν, εἰλημμένων. Οι δ' ἔνδοθεν ἤνοιγον τὰς πύλας
τοῖς ἀνδροφόνοις· οἱ δ᾽ εἰσχυθέντες, πᾶσαν ἀνάστα
σιν πόλεως οἷς ἔδρασαν, ἀπέφηναν. Ἐγυμνοῦτο μὲν
τῶν ὅπλων ὁ στρατιώτης· είλκετο δὲ ὑπὸ τῶν τυχόν-
των ὁ πολλὰ δὴ πολλοῖς εἰωθὼς ἐπιτάττειν. Δοῦλος
δὲ τὸν δεσπότην ἡγνόει, καὶ ὧν πρότερον ἐπετιμάτο
δικαίως τότε δίκην ἠξίου λαμβάνειν. Οπλων δὴ καὶ
χρημάτων οἱ δοῦλοι καὶ πένητες κύριοι καταστάντες,
τοῖς πρὶν αὐτὰ κεκτημένοις, τὴν τῶν ἀνδραπόδων
προσήκειν ἐνόμιζον τύχην, καὶ δήσαντες εἴργον, μη-
δὲ τῶν ἀκτίνων ἀπολαύειν αὐτοὺς συγχωρούντες.
Δρόμος ἐπὶ τὰς οἰκίας, καὶ πάσας ὥσπερ ἐρημίας
διέσκαψαν πόλεις. Ὁ δὲ δακρύσας, αὐτοῦ παρὰ τῶν
ἀσεβῶν ἀπεσφάττετο. Η πόλεως, ἀντὶ μιᾶς, πολλῶν,
καὶ τούτων ἐναντιωτάτων γεγενημένης! Ο πολιτείας,
θαλάττης πάσης ἀπιστοτέρας ! Ο πολιτῶν, οὐδέν τι
τῶν φύσει βαρβάρων ἀπιστοτέρων ! Καταποντιστεί
τινες ἄντικρυς ἐν ἠπείρῳ· μᾶλλον δὲ τὰ τούτων, καὶ
χείρω. Οι μέν γε τῶν ὄντων γυμνώσαντες, οὐ καὶ τὸ
ζῆν προσαφείλοντο· οὗτοι δὲ, τὸν μὲν οίκοθεν στρα-
τευμα τρέφειν δυνάμενον, [Ρ. 389] ἐξαίφνης ὥσπερ
σκηπτοῦ κατενεχθέντος, ἀποπέμπουσι προσαιτή-
σοντα. Η δ' ὑπερβολὴ, ὅτι καὶ τῶν ὄντων ἐκβάλο
λοντες ἀγανακτοῦσιν, εἰ ζῶντι μετὰ τῶν ἄλλων ἐξ-
ἐσται μεμνήσθαι τῆς συμφοράς.
'ς'. "Ο λογισμού περιυβρισμένου ! Ο πάντα αλο
γίας αγούσης ! Οἱ μὲν, ἐπὶ τοὺς τῶν δικαίων πόνους,
καὶ τοῦ πυρὸς ὀξύτερον ἐκινοῦντο· θαῤῥεῖν δὲ εἶχεν
οὐδεὶς, οὐ γένει κοσμούμενος, οὐ μεγάλα δὴ καὶ πολλὰ
ferebant imperium, qui ipsi sibi malorum conscii
essent. Ea causa fuit cur viri cati ac cordati arcein
occuparint, quasi ad seniorem mentem, ea emotam
plebem vi redacturi essent. Adsunt legati ad impe-
ratoris filium, virum modestum, mitem, prudentem,
rogantes mitti milites qui urbem compescant in
sese furentem, eique servari res, qui ipse incolu-
mes præstare posset. Erat tunc tantisper fortunæ
quiescendum, nec inhibendi milites, qui libertatem
allaturi essent. Nunc sane pro luctu ac gemitu, in
tripudio atque epulis nobis civitas esset. Nunc
plane cives nostri choros ducerent, ac inimici pre-
sentis nostræ fortunæ participes essent. Vigeres
justitia inter homines, aureumque genus in nobis
quomodo quae recte
superstes esset. Nunc vero, ο
consiliis initis deliberata essent, ludens fortuna
evertit! Hi nempe urgebant, illi e sublimi stabant:
jamque vexilla ante portas explicata erant, cum in-
vidus quidam dæmou omnes subiit, qui pari illi
ingenio essent; quique plebem pridem sanguinis
sitibandam, ut eo exsatiaretur scelestissimis con-
cionibus incitabant. Ea porro sic movebatur, uti
mare dixit Homerus, cum contrariis ventis quati-
tur. Neque jam rationi aliquid conjunctum erat,
sed quisque obvius cadebat. Per substrata cadavera
itum ad magistratus. Illi dissipati, ingruentes qui-
dem excipere, seque tueri optabant ; his enimvero
intrinsecus a tergo pugna altera occurrebat. Quam-
obrem non jam erat quo facies verterent. Tunc
nimirum igne portis admoto, fumus, eos qui ex-
trinsecus urgerent, progredi inhibebat, quasi iis
comprehensis, quibus ipsi suppetias ibant. Qui in-
tus erant, sicariis ac maleficis portas aperiunt. Illi
in urbem effusi, quibus gesserunt, omnem ipsi
vastitatem inducunt. Miles armis nudabatur; tra-
hebatur a vili vulgo, qui multa multis præcipere
solitus erat. Servus herum nesciebat: ac quem is
prius jure increpabat, tunc sibi penas eum dare
poscebat. Armorum opumque servi ac inopes facti
compotes, quibus illa prius competebant, manci-
piorum forte ac fortuna habebant, compactosque
in carcerem, nec lụcis radiis frui sinebant. In
ædes concitabant, omnesque civitates desertorum
inore eruebant. Cui lacrymæ obortæ essent, impio- .
D rum confestim gladiis contrucidabatur. Ο civil-
tem, quæ ex una, maitz, contrariissimisque studiis
atque animis evaseris to rempublicam quoris pe
cives nihil majori ade,
lago inddam magis ! Ο
quam qui natura barbari omnique indole! Marini
quidam plane praedones in continente ; quin his
quoque studiis deteriores. Ilļi namque quos bonis
spoliarint, haud etiam vitam quoque eis ademerint; hi vero queis domi repositum ut præsidio militique
hos repente velut immisso fulmine, ad emendicandum a se amandant. Quodque adco omnem sceleris
immanitatem vincit, a suis quoque ejicientes, indigne ferunt; si cui vita residua sit, cum reliquis
· meminisse saltem calamitatis licuerit.
60066. O animi rationes ludibrio habitas! O men-
tis insaniam'cuncta agentem, rationisque absentiam
illi, in justorum labores, ipso igue celerius invade-
bant. Nemo usque confidere poterat, non queu
MONODIA OCCISORUM THESSALONICÆ.
PG 109:557τοσαύτης πόλεως εἰς μηδὲν θέμενος οὔτε αὐτὸν δι' ἑαυτοῦ οὔτε τινὰ τῶν ὑπ' αὐτὸν ὄντων ἐλθεῖν καὶ συνεπαμῦναι τοσαύτῃ συμφορᾷ περιστοιχηθεῖσιν ἡμῖν ἐβουλεύσατο, ἀλλὰ τῇ προσδοκίᾳ τοῦ ἀεὶ παρεῖναι μέχρι τῆς ἐσχάτης ἡμέρας τοῦ πολέμου πάντας ἡμᾶς ἀποπλανήσας, ἔλαθε συμπεράνας τὴν καθ' ἡμῶν ἐπιβουλὴν καὶ τῷ ὀλέθρῳ μέγα καὶ κομψὸν ἐγγελάσας, ᾧ συνεσχέθημεν. 21. Οὕτω δὲ τῆς ἀπὸ τῶν συμμάχων Σκλαβήνων ἀποβουκοληθέντες ἐλπίδος, καίτοι οὐδ' ἡμεῖς ὄντες εὐαρίθμητοι, ἀλλὰ πολλῷ πλήθει τὴν χρείαν ἀποπληροῦντες καὶ λίαν τὴν τῶν βαρβάρων καθυπερβαίνοντες στρατιάν, ὅμως τὸ μηδεμίαν πεῖραν πολέμου ἐνυπάρχειν ἡμῖν μηδὲ προαποκειμένην ἔχειν τὴν περὶ τούτου μελέτην φοβεράν τινα καὶ ἐκπλήξεως γέμουσαν τὴν ἔφοδον αὐτῶν ἐνεποίει. 21. ἄλλως τε καὶ τὸ μηδὲν φθάσαι πρὸς τὴν τούτου ἐξευρεῖν ἄμυναν πονηρὸν ἡμῖν κατεφαίνετο. 21.3 καὶ φυγῇ μὲν χρήσασθαι τέως φορτικὸν ἦν· ἔμελλε γὰρ ἡμῶν ἐκτραπέντων τε πόλις τε ἁλωθῆναι καὶ τῶν προλεχθέντων σεβασμίων οἴκων ὅ τε διὰ χρυσοῦ καὶ ἀργύρου καὶ λοιπῆς χρειώδους ὕλης ἀφαιρεθῆναι κόσμος ἢ καὶ αὐτοὶ οἱ πανευαγεῖς οἶκοι πυρίκαυστοι γενέσθαι. 21.4 ἅμα δὲ καὶ τὴν τῶν βαρβάρων ὑπεκκλίνοντες βλάβην, οὐκ εἴχομεν ὅπως τὴν καθ' ἡμῶν τοῦ κρατοῦντος ἀγανάκτησιν διαθώμεθα. 21.5 ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἦν ἀνεκτὰ καὶ πάσης σωτηρίας ἐχόμενα, εἰ καὶ ὅτι πρὸς μνείαν μόνον ἐλθεῖν τῶν τοιούτων μήπω τοῦ κακοῦ τὴν πεῖραν ἐσχηκόσι παντὸς θανάτου χαλεπώτερα· 21. τοῖς τοσούτου πράγματος χωρεῖν δῆμον, μηδὲν ἄλλο προεθισθέντα πλὴν τὸ ἁβρὸν μεταδιώκειν καὶ τρυφηλὸν βίον καὶ πολεμικοῖς ἀγῶσι μήπω προγυμνασθέντα, ἔκστασιν ἡμῖν ἐνεποίει καὶ φρίκην. 22. Πλὴν ὅτι τοῖς λογισμοῖς θατέρου τούτων παλαίοντες, οὕτω τὰς ἐφεξῆς ἡμέρας διετελοῦμεν. 22. καὶ ὃ μόνον τοῖς ἀποροῦσιν ὑπολείπεται, τοῦτο καὶ ἡμεῖς ἐσπουδάζομεν ἤδη, τοὺς ἀφάτους τῆς θείας συμπαθείας οἰκτιρμοὺς καὶ τὰς τῶν ἁγίων πρεσβείας ἐπικαλούμενοι. 22.3 κατειληφότες γὰρ τὸν προλεχθέντα πανευπρεπέστατον οἶκον τοῦ πανενδόξου μάρτυρος Δημητρίου, ὅσοι τε τὴν πόλιν οἰκοῦμεν καὶ ὅσοι ἐξ ἀλλοδαπῆς ἦσαν ἐπήλυδες, ἀξία πᾶσα καὶ ἡλικία, καὶ θρηνώδεις χοροὺς συστησάμενοι ἐπεβοῶμεν τῷ μάρτυρι προστάτην ἡμῖν γενέσθαι κατὰ τῆς προσδοκωμένης ἀπειλῆς τῶν βαρβάρων, 22.4 «ἔδειξας» λέγοντες, «ὦ γενναῖε μάρτυς, τὸ θερμὸν τῆς σῆς ἀντιλήψεως ἐν πολλοῖς κινδύνοις πολλάκις ἐπελθοῦσι τῇ πόλει σου, καὶ πᾶσαν ἐναντίων ἐπιβουλὴν διεσκέδασας, καὶ ὀλέθρου παντὸς ἀπείρατον αὐτὴν διετήρησας. 22.5 δεῖξον καὶ νῦν, συμπαθέστατε, τὴν ἄμετρόν σου περὶ ἡμᾶς κηδεμονίαν, καὶ μὴ καυχήσωνται καθ' ἡμῶν ἔθνη βάρβαρα καὶ ἀλλόφυλα, μὴ εἰδότα θεόν· 22. μηδὲ δῷς βεβηλωθῆναί σου τοῦτον τὸν οἶκον, ὃν πᾶσα ἡ οἰκουμένη κοινὸν ἰατρεῖον καὶ προσφύγιον κέκτηται, ὑπὸ ἐναγῶν καὶ ἀθέων ἀνθρώπων, τὴν πίστιν ἡμῶν μυκτηριζόντων καὶ τὴν λατρείαν ἐξουθενούντων, καὶ τοῦτο μόνον ἔγκλημα καθ' ἡμῶν ἐπαγόντων τὴν θεοσέβειαν, καὶ θάνατον ἀπειλούντων ἄωρον καὶ ὀλέθριον. 22. εἰ γὰρ καὶ μυρίων ἐσμὲν ἄξιοι τιμωριῶν δι' ἃς ἐπράξαμεν ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας, καὶ τῆσδε τῆς ἐπερχομένης καταστροφῆς ὑπόδικοι καθεστήκαμεν. 22. ἀλλ' οὐκ ἔγνωμεν ἕτερον θεὸν εἰ μὴ τὸν σὲ στεφανώσαντα, δι' ὃν καὶ τοὺς θείους ἄθλους διήνυσας, ὃν καὶ τῇ μιμήσει τοῦ πάθους ὑπερεδόξασας, ἐξ οὗ καὶ τῶν πολλῶν θαυμάτων τὴν χάριν ἀπείληφας, καὶ ἡμῖν δεδώρησαι τεῖχος ὀχυρὸν καὶ ἀκλόνητον ἔρεισμα, τὰς ὑπὲρ ἡμῶν ἑκάστοτε ποιούμενος πρὸς αὐτὸν ἱκεσίας καὶ ἐξαιτῶν ἡμῖν τὰ συμφέροντα. 22. ἔπιδε οὖν καὶ νῦν ἐπὶ τὴν ἀπορίαν καὶ ἀμηχανίαν τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ τῆς δεήσεως ἡμῶν ἐπακούσας στῆθι εὐπαρρησιάστῳ τῇ πρεσβείᾳ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν οἰκετῶν σου, καὶ τῆς προσδοκωμένης ἐξάρπασον συστροφῆς, ἵνα μὴ καυχήσωνται καθ' ἡμῶν τὰ τέκνα τῆς παιδίσκης Ἄγαρ, μηδὲ εἴπωσι, ποῦ ἐστιν ὁ προστάτης αὐτῶν; 22.10 ὁρᾷς γὰρ καὶ αὐτός, εὐμενέστατε, ὅτι οὐκ ἐν δόρασιν οὐδ' ἐν ἀσπίσι πεποιθότες ἐσμέν, ἀλλὰ τὸ πᾶν ἀνεθέμεθα τῇ δυνατῇ σου πρεσβείᾳ, τῆς σῆς προνοίας καὶ αὖθις557
DE EXCIDIO THESSALONICE.
τυχεῖν, ὅτι Μὴ προσεύχου ὑπὲρ τοῦ λαοῦ του- & Noli orare pro populo hot; quia non exaudiam te":
του· οὐ γὰρ εἰσακούσομαί σου. Έδει γάρ, ἔξει
τὸν παραχωρηθέντα καθ᾿ ἡμῶν ὄλεθρον ἐνεργεῖσθαι,
ἵν' ἔχωσι γνῶναι πάντες οἱ ἐν ἁμαρτίαις ἐντες ὡς οὐδὲν οὕτως ἐπισπᾶται τὸ θεϊκὸν οὖς πρὸς τὰς ὑπὸ τῶν
ἁγίων προσφερομένας δεήσεις ὡς ὀρθοτομία βίου καὶ
ἀρίστων ἐπιμέλεια πραγμάτων.
plane enim necesse erat ut quod adversum nos
decretum erat exitium opere compleretur, ut quotquot in peccatis agunt, scire possent nihil ita divinas aures ad preces a sanctis fusas audiendas
allicere, ut vita: rectae instituta ratio et optimorum
actuum accuratio.
519 23. Interim enim dum hæc a nobis frustra
geruntur, venit quidam, qui barbaricas naves jam
proxime Ecboli, cujus superius mentio facta est,
cervici accessisse nuntiet. Dominica tunc illucescebat, 4 Kalendas Augusti, anno ab orbe condito
6419 (Christi £04). Fama igitur extemplo per totam
urbem divulgata turbari omnes, titubare, trepidare,
alius aliud inclamare, deque præsenti negotio consulere, arma pariter pro eo ac licebat sumere, ad
murum properare. Necdumque illis per propugna -
cula dispertitis, en tibi et Barbarorum naves ex
dicta enimentia passis velis apparuere. Ita namque
eventu quodam tunc temporis ventis secundissimis navigandi cursum tencre eos contigerat, ut
multis viderentur non super aquas, sed per aerem
sublimes vehi. Mensis Julius, uti diximus, lunc
erat, cum magis aliis diebus ventus hic sinum irrumpit, ex Helladici Olympi montibus spirans, et
a mane diei singulis æstivis diebus ad nonam họram urbem fericus, aeremque eventilans ac discutiens. Hujus itaque venti furente aura, ipso diei
exordio, hostes illapsi prope applicuerunt. Ac primum, ubi prope murum venissent, vela contrahunt,
et urbs quænam ac qu. nta esset diligenter explorant. Neque enim statim appulsi pugnam aggressi
sunt, sed parum aliquid otii 520 sibi induisere,
tum ut antea nostras vires atque animos ad pugnandum experirentur, tum ut semelipsos ad hoc
ipsum exercerent. Steterunt igitur hactenus meticulosi, cum nulli eorum quæ vidissent exque usu
haberent in conspectu posita justa satis similitudine comparare possent. Namque urbem considerabant ingenti magnitudine longe lateque diffusam.
frequentia populi per muri ambitum circumseptam.
Unde et magis attoniti paululum a pugna se continuerunt, ut et nos quoque inde paulo audaciores
facti per eas moras et otium animos resumpserimus.
τοιαύτης σχολῆς τὰς ψυχὰς ἀνακτήσασθαι.
κγ'. Ἐν ὅσῳ γὰρ ὑφ' ἡμῶν ἐπὶ ματαίῳ ταῦτα δι
εσπουδάζετο, ηκέ τις τὰς βαρβαρικὰς νέας ήδη που
παρὰ τὸν αὐχένα τοῦ ῥηθέντος Εκβόλου πλησιάσαι
καταμηνύων Κυριακῆς ἡμερῶν ἐπιφωσκούτης, ένα
νάτη; καὶ εἰκάδος ἀγομένης μηνός Ἰουλίου, ἔτους
συβ'. Τῆς οὖν φήμης ταύτης πᾶσαν ἀθρόως διαδραμούσης τὴν πόλιν θόρυβος μὲν παρὰ πᾶσιν ἀνήγερτο
καὶ κλόνος καὶ τάραχος, ἄλλων ἄλλο τι βοώντων καὶ
περὶ τοῦ προκειμένου βουλευομένων, ὁπλιζομένων
τε ἁπάντων 18 ώς οἷόν τε ἦν, καὶ πρὸς τὸ τεῖχος κα
τα σπευδόντων. Οὔπω δὲ ταῖς ἐπάλξεσι τοῦ τείχους
διασπαρέντων, ἰδοὺ δὴ καὶ τῶν βαρβάρων αἱ νῆες ἐκ
τῆς ῥηθείτης ἐφάνησαν ἐξοχῆς, πεπετασμένα έχουν
σαι τὰ ἱστία. Καὶ γὰρ κατά τινα σύμβασιν ἔτυχε τῷ
καιρῷ τούτῳ κατ' οὐρὰν αὐταῖς ἐπεισφρήσας ἄνεμος,
ὡς τοῖς πολλοῖς δοκεῖν μηδὲ ἐφ' 10 ὑδάτων ἀλλὰ δι'
αέρος μεταρσίους κομίζεσθαι. Ἰούλιος γὰρ ἤγετο,
καθὼς εἴρηται, μήν, ὅτε καὶ πλέον τῶν ἄλλων ἡμερῶν ὁ τῇδε διακόλπιος ἐπεισέρχεται ἄνεμος, ἐκ τῶν
ἐξοχῶν τοῦ τῆς Ἑλλάδος Ολύμπου τὴν ἀρχὴν ἔχων,
καὶ μέχρις εννάτης ὥρας ἀπὸ πρωΐθεν ἐφ' ἑκάστης
τῶν θερινῶν ἡμερῶν συνεισπίπτων [P. 337] τῇ πόλει
καὶ τὸν ἀέρα διαφορῶν. Ἐκεῖνον οὖν εὑρηκότες συν- α
εργὸν οἱ πολέμιοι, ἔτι τῆς ἡμέρας ἐν ἀρχῇ οὔσης,
ἐγγύθεν προσέρρηξαν. Καὶ πρῶτα μὲν τὰ ἱστία χα
λῶσιν αὐτοῦ που παρὰ τὸ τεῖχος γενόμενοι, καὶ τὴν
πόλιν ὁποία τις οὖσα τυγχάνει ἐπιμελῶς κατενόουν·
οὐδὲ γὰρ ἅμα τῷ 10 καθορμισθῆναι τῆς μάχης ἀπἤρξαντο, ἀλλ' ἐνέδωκαν ὀλίγην τινὰ σχολὴν τοῦ τε
προπειραθῆναι τῆς ἡμετέρας ἰσχύος, ὅπως ἔχωμεν
πρὸς τὴν διὰ τοῦ πολέμου συμπλοκὴν, καὶ ἑαυτοὺ;
πρὸς τοῦτο αὐτὸ ἐξασκῆσαι. Εστησαν οὖν τέως περ
ριδεεῖς, μηδενὶ τῶν ορωμένων ἔχοντες ἐξομοιοῦν τὰ
βλεπόμενα· πόλιν γὰρ κατενύουν πολλῷ μέν τινι με
γέθει πεπλατυσμένην, λαοῦ δὲ πλήθει ἅπαν τὸ τεῖχος
περιεστοιχισμένην. Ἐξ οὗ δὴ καὶ πλέον καταπλα
γέντες μικρὸν τὴν μάχην ἐπέσχον, ὡς ἐκ τούτου και
ἡμῖν ἐγγενέσθαι βραχύ τι θάρσος καὶ μεταξὺ τῆ;
κδ'. Οὕτω δὲ ὄντων ἡμῶν ἔδοξε τῷ καθηγουμένῳ
τοῦ τῶν βαρβάρων στρατοῦ διελθεῖν ἅπαν τὸ τεῖχος,
ὅσον περικλύζεται τῇ θαλάσσῃ. Σκαιὸς δὲ οὗτος καὶ
παμπόνηρος ἦν, καὶ τῇ ομωνυμίᾳ τοῦ θηρὸς κατάλληλον καὶ τὴν πράξιν ἐπιδεικνύμενος, καὶ οὐδὲν ἄμει·
νον ἐκείνου τῶν τρόπων τῇ ἀγριότητι καὶ τῷ ἀκαθ
ἐκτῳ τῆς ὁρμῆς διακείμενος. Ἔγνως δὲ τοῦτον
πάντως καὶ αὐτὸς ἐκ τῆς φήμης, περιβόητον έχούσης τὴν τοῦ ἀνδρὸ; κακίαν, ὡς μηδέποτέ τινα τῶν
λαλουμένων ἀσεβῶν εἰς τοσαύτην ἐλάσαι, ὡς ἀκορέ·
στως ἔχειν ὁρᾶν ἀνθρωπίνων αἱμάτων ἐκχύσει; καὶ
* Jerem. vi, 16.
13 πάντων Α.
" ὑφ' Γ.
10 του Α.
24. In his cum essemus, visum est barbarici
excrcitus duci omnem muri partem, quæ mari alluitur, circumlustrare: Erat vero hic vir improbus
scelestissimusque, ac qui cognominis bellum ad
amussin gestus motusque refereus nihil impari illi
genii ferocitate effrenique impetu præditus esse.
Cognovisti et tu prorsus hominem, ex fama quæ
hominis perversitatem ae nequitiam ubique gentium deprædicat, ut nullus eorum qui usquam ime
pietatis nomine celebrati sunt, in tantam ejus imnmanitatem excessumque evaserit, cujus sit insatiaFARIE LECTIONES.
PG 109:560ἐπιτυχεῖν ἐπελπίζοντες.» 22.11 τούτους τοὺς ἱκετηρίους μετὰ συνοχῆς καρδίας τῷ μάρτυρι νύκτα καὶ ἡμέραν πάντες προσάγοντες καὶ τὸ ἔδαφος τοῦ ναοῦ τοῖς δάκρυσι πλύνοντες τῇ προσδοκίᾳ τῶν ἐναντίων διετελοῦμεν, καθάπερ τινὸς ἕρκους ὀχυρωτάτου τῆς ἁμαρτίας ἡμῶν ἀντικαθισταμένης καὶ τὰς πρεσβείας τοῦ μάρτυρος κωλυούσης πρὸς τὸ τὴν θείαν ἡμῖν εὐμένειαν ἐπικλῖναι. 22.12 εἰκὸς γὰρ καὶ πρὸς αὐτὸν ῥηθῆναι, καθάπερ πάλαι πρὸς τὸν προφήτην Ἱερεμίαν ὑπὲρ τοῦ Ἰσραὴλ ποιουμένου τὴν δέησιν, μὴ τῆς θεϊκῆς συμπαθείας ὄντος ἀξίου τυχεῖν, ὅτι «μὴ προσεύχου ὑπὲρ τοῦ λαοῦ τούτου· οὐ γὰρ εἰσακούσομαί σου.» 22.13 ἔδει γάρ, ἔδει τὸν παραχωρηθέντα καθ' ἡμῶν ὄλεθρον ἐνεργεῖσθαι, ἵν' ἔχωσι γνῶναι πάντες οἱ ἐν ἁμαρτίαις ὄντες ὡς οὐδὲν οὕτως ἐπισπᾶται τὸ θεϊκὸν οὖς πρὸς τὰς ὑπὸ τῶν ἁγίων προσφερομένας δεήσεις ὡς ὀρθοτομία βίου καὶ ἀρίστων ἐπιμέλεια πράξεων. 23. Ἐν ὅσῳ γὰρ ὑφ' ἡμῶν ἐπὶ ματαίῳ ταῦτα διεσπουδάζετο, ἧκέ τις τὰς βαρβαρικὰς νῆας ἤδη που παρὰ τὸν αὐχένα τοῦ ῥηθέντος Ἐκβόλου πλησιάσαι καταμηνύων κυριακῆς ἡμερῶν ἐπιφωσκούσης, ἐνάτης καὶ εἰκάδος ἀγομένης μηνὸς Ἰουλίου, ἔτους υιβʹ. 23. τῆς οὖν φήμης ταύτης πᾶσαν ἀθρόον διαδραμούσης τὴν πόλιν θόρυβος μὲν παρὰ πᾶσιν ἀνήγερτο καὶ κλόνος καὶ τάραχος, ἄλλων ἄλλο τι βοώντων καὶ περὶ τοῦ προκειμένου βουλευομένων, ὁπλιζομένων τε πάντων ὡς οἷόν τε ἦν, καὶ πρὸς τὸ τεῖχος κατασπευδόντων. 23.3 οὔπω δὲ ταῖς ἐπάλξεσι τοῦ τείχους διασπαρέντων, ἰδοὺ δὴ καὶ τῶν βαρβάρων αἱ νῆες ἐκ τῆς ῥηθείσης ἐφάνησαν ἐξοχῆς, πεπετασμένα ἔχουσαι τὰ ἱστία. 23.4 καὶ γὰρ κατά τινα σύμβασιν ἔτυχε τῷ καιρῷ τούτῳ κατ' οὐρὰν αὐταῖς ἐπεισφρήσας ἄνεμος, ὡς τοῖς πολλοῖς δοκεῖν μηδ' ἐφ' ὑδάτων ἀλλὰ δι' ἀέρος μεταρσίους κομίζεσθαι. 23.5 Ἰούλιος γὰρ ἤγετο, καθὼς εἴρηται, μήν, ὅτε καὶ πλέον τῶν ἄλλων ἡμερῶν ὁ τῇδε διακόλπιος ἐπεισέρχεται ἄνεμος, ἐκ τῶν ἐξοχῶν τοῦ τῆς Ἑλλάδος Ὀλύμπου τὴν ἀρχὴν ἔχων, καὶ μέχρις ἐνάτης ὥρας ἀπὸ πρωΐθεν ἐφ' ἑκάστης τῶν θερινῶν ἡμερῶν συνεισπίπτων τῇ πόλει καὶ τὸν ἀέρα διαφορῶν. 23. ἐκεῖνον οὖν εὑρηκότες συνεργὸν οἱ πολέμιοι, ἔτι τῆς ἡμέρας ἐν ἀρχαῖς οὔσης, ἐγγύθεν προσέρρηξαν. 23. καὶ πρῶτα μὲν τὰ ἱστία χαλῶσιν αὐτοῦ που παρὰ τὸ τεῖχος γενόμενοι, καὶ τὴν πόλιν ὁποία τις οὖσα τυγχάνει ἐπιμελῶς κατενόουν· 23. οὐδὲ γὰρ ἅμα τῷ καθορμισθῆναι τῆς μάχης ἀπήρξαντο, ἀλλ' ἐνέδωκαν ὀλίγην τινὰ σχολὴν τοῦ τε προπειραθῆναι τῆς ἡμετέρας ἰσχύος, ὅπως ἔχωμεν πρὸς τὴν διὰ τοῦ πολέμου συμπλοκήν, καὶ ἑαυτοὺς πρὸς τοῦτο αὐτὸ ἐξασκῆσαι. 23. ἔστησαν οὖν τέως περιδεεῖς, μηδενὶ τῶν ὁρωμένων ἔχοντες ἐξομοιοῦν τὰ βλεπόμενα· πόλιν γὰρ κατενόουν πολλῷ μέν τινι μεγέθει πεπλατυσμένην, λαοῦ δὲ πλήθει ἅπαν τὸ τεῖχος περιεστοιχισμένην. 23.10 ἐξ οὗ δὴ καὶ πλέον καταπλαγέντες μικρὸν τὴν μάχην ἐπέσχον, ὡς ἐκ τούτου καὶ ἡμῖν ἐγγενέσθαι βραχύ τι θάρσος καὶ μεταξὺ τῆς τοιαύτης σχολῆς τὰς ψυχὰς ἀνακτήσασθαι. 24. Οὕτω δὲ ὄντων ἡμῶν ἔδοξε τῷ καθηγουμένῳ τοῦ τῶν βαρβάρων στρατοῦ διελθεῖν ἅπαν τὸ τεῖχος, ὅσον περικλύζεται τῇ θαλάσσῃ. 24. σκαιὸς δὲ οὗτος καὶ παμπόνηρος ἦν, καὶ τῇ ὁμωνυμίᾳ τοῦ θηρὸς κατάλληλον καὶ τὴν πρᾶξιν ἐπιδεικνύμενος, καὶ οὐδὲν ἄμεινον ἐκείνου τῶν τρόπων τῇ ἀγριότητι καὶ τῷ ἀκαθέκτῳ τῆς ὁρμῆς διακείμενος. 24.3 ἔγνως δὲ τοῦτον πάντως καὶ αὐτὸς ἐκ τῆς φήμης, περιβόητον ἐχούσης τὴν τοῦ ἀνδρὸς κακίαν, ὡς μηδέποτέ τινα τῶν λαλουμένων ἀσεβῶν εἰς τοσαύτην μανίαν ἐλάσαι, ὡς ἀκορέστως ἔχειν ὁρᾶν ἀνθρωπίνων αἱμάτων ἐκχύσεις καὶ μηδὲν ἕτερον προτιμᾶν τῆς τῶν Χριστιανῶν ἀναιρέσεως. 24.4 τοῦτο γὰρ καὶ αὐτὸς ὤν ποτε καὶ τῇ τοῦ σωτηρίου βαπτίσματος ἀναγεννήσει μεμορφωμένος τήν τε ἡμετέραν θρησκείαν δεδιδαγμένος, ὑπ' αὐτῶν χειρωθεὶς τῶν βαρβάρων τὴν ἐκείνων δυσσέβειαν τῆς εὐσεβοῦς ἀντηλλάξατο πίστεως, καὶ πλέον οὐδὲν αὐτοῖς ἀεὶ διὰ σπουδῆς ἔχει χαρίσασθαι ἢ τὴν κλῆσιν κυρῶσαι ταῖς πράξεσι καὶ παραβάτου καὶ λῃστοῦ δράματα ἐνδεικνύμενος ἐκ τούτων καὶ φιλοτιμεῖσθαι καὶ ὑπεραίρεσθαι. 24.5 οὗτος δὴ οὖν ὁ ἀτίθασος καὶ παραβάτης
PG 109:562Λέων περιῄει τῇ νηῒ διὰ τῆς θαλάσσης τὸ τεῖχος ἀποσκοπῶν καὶ πόθεν ἐφορμήσας προσβάλοι κακούργως ἐμμελετῶν. 24. αἱ δὲ λοιπαὶ νῆες ὑφ' ἑνὶ χώρῳ τοῦ πρὸς ἀνατολὰς αἰγιαλοῦ προσορμισθεῖσαι συνεσκευάζοντο. 24. οἱ καθ' ἡμᾶς δὲ πολῖται καὶ αὐτοὶ τοῖς ὅπλοις ἐφράττοντο, τὰς ἐπάλξεις διελόμενοι καὶ ἑαυτοὺς πρὸς τὸν προκείμενον ἀγῶνα συνεπαλείφοντες. 24. καὶ γὰρ ἦν ἀγὼν ἀληθῶς, καὶ τῶν μεγάλων ἀγώνων ὁ διαβόητος, οὐ παλαιστοῦ τινος ἀγωνίαν ἐν ταῖς πρὸς τὸν ἀντίπαλον τοῦ σώματος ἀντιρρήσεσι τὸν παρὰ τῶν ὁρώντων ἔπαινον προξενῶν, οὐκ ἔπαθλα προτιθεὶς ὕλης τινὸς πρὸς ὀλίγον τέρψιν τῷ νικήσαντι παρεχόμενα, οὐδὲ πάλιν ἧτταν μέχρις αἰσχύνης μόνης τὸν νικηθέντα καταβιβάζουσαν, ἀλλ' ἢ περισωθεῖσαν τοσαύτην πόλιν ἐκ τοσούτου κινδύνου γέρας ἀμίμητον ἀναδήσασθαι, ἢ παθοῦσάν τι τῶν ἀπειλουμένων ἀπαρηγόρητον ὀδύνην ἐνέγκασθαι. 25. Ἀλλ' ἐπειδὴ τὸ τεῖχος ἅπαν ὁ θὴρ ἐκεῖνος κατεῖδεν, ἔτι δὲ καὶ τὸν πορθμὸν τοῦ λιμένος ἁλύσει σιδηρᾷ καί τισι ναυσὶ βεβυθισμέναις ὄντα κατάφρακτον, μᾶλλον ἐκεῖθεν τὴν προσβολὴν ποιήσασθαι διεσκέψατο, ὅθεν διέγνω μήτε τὰς ἔξωθεν κωλύειν τῶν προβυθισθέντων μονολίθων ἐνέδρας τὴν τῶν νηῶν ἔφοδον. μήτε μὴν ἀφ' ὑψηλοῦ τοῦ ἤδη δομηθέντος τείχους ἐπίτασιν πολέμου ταύτας ἐκδέχεσθαι· 25. ἀλλ' ἔνθα βαθυνόμενον τὸ τῆς θαλάσσης ὕδωρ τῷ χθαμαλωτέρῳ τείχει προσρήγνυται, τοὺς τόπους σημειωσάμενος καὶ πρὸς τοὺς ἑταίρους ἀνθυποστρέψας, ἐνέδωκε τὸν ἀγῶνα. 25.3 οἱ δὴ τὸ τάχος τοῖς λεχθεῖσι τόποις ταῖς ναυσὶ διασπαρέντες, βοῇ τε χρησάμενοι βαρβαρικῇ καὶ τραχείᾳ, ἐφώρμησαν τῷ τείχει, ταῖς κώπαις ἐλαύνοντες, καὶ τοῖς ἐκ τῶν δέρρεων κατεσκευασμένοις τυμπάνοις καταπληκτικὸν κτυποῦντες, καὶ πολλοῖς ἄλλοις φοβήτροις τοὺς ἐν ταῖς ἐπάλξεσιν ἐκταράττοντες. 25.4 ἀντεβόησαν δὲ μᾶλλον καὶ γεγωνοτέραν φωνὴν οἱ πρὸς τὸ τεῖχος ἑστῶτες τὸ σωτήριον ὅπλον τοῦ σταυροῦ πρὸς τὴν κατὰ τῶν ἐναντίων ἐπικαλούμενοι συμμαχίαν, 25.5 καὶ τοσοῦτον ὡς ἀκηκοότας τοὺς βαρβάρους τὸν πολυάνθρωπον ἐκεῖνον καὶ παντὸς ἀκούσματος φοβερώτερον ἀλαλαγμὸν ἰλιγγιᾶσαι τέως καὶ μηδὲν ἀνύσειν προσδοκᾶν, τοῦ δήμου τὴν πληθὺν ἀναλογισαμένους ἐκ τῆς βοῆς, καὶ ὡς οὐκ ἂν πρὸς τοσούτους ἀποδυσαμένους εἰς μάχην εὐχερῶς ἔχειν πόλιν τοσαύτην ῥᾳδίως ἐκπορθεῖν, ἣν οὐδενὶ παραδείγματι συγκρίνειν εἶχον. 25. ὅμως ἵνα μὴ δόξωσι κατεπτηχέναι τὴν πρώτην προσβολήν, οὐκ ἀδεῶς μέν, οὐδὲ πάλιν μεθ' ἧς ὕστερον ἐχρῶντο μανίας, ἀλλά τινι λύσσῃ φόβῳ συγκεκραμένῃ πλησίον γενόμενοι ταῖς ἀπὸ τῶν βελῶν νιφάσι τοὺς ἐξ ἐναντίας ἠμύνοντο. 25. ἔπειτα δέ τι καὶ ἀναιδέστερον ἐπεχείρουν καὶ πλησιέστερον ἐφορμᾶν ἐφιλονείκουν, καθάπερ τινὲς ὑλακτικοὶ κύνες τὸν οἰκεῖον θυμὸν διεγείροντες, τοῖς κατ' αὐτῶν φερομένοις ἀπὸ τοῦ τείχους ἐξαγριούμενοι. 25. οὐδὲ γὰρ οἱ τῆς πόλεως τῆς τοξικῆς κατημέλουν, ἀλλ' ἐχρῶντο ταύτῃ μᾶλλον ἐναργῶς καὶ ἐπιτηδείως, πάντας τοὺς ἐκ τῶν πλησίον χωρῶν προσρυέντας Σκλαβήνους τοῖς τόποις ἐκείνοις καταστησάμενοι, ὧν οὐδέν ἐστιν οὕτως τῶν ἄλλων εὐεπιχείρητον ὡς τὸ κατὰ σκοποῦ βάλλειν καὶ μηδὲν τῶν βελῶν αὐτῶν τὴν ῥύμην ἀνθυποφέρειν. 26. Ἀλλ' οὕτω βαλλόντων ἑκατέρων καὶ βαλλομένων, ἰσοπαλῆ τε τὴν μάχην προσπίπτουσαν ἐνδεικνυμένων, διαιρεθέντες τινὲς τῶν βαρβάρων, τῶν ἄλλων ὡς εἰκὸς εὐτολμότεροι καὶ θρασύτεροι, καὶ τῇ θαλάσσῃ τῆς νηὸς ἑαυτοὺς ἀκοντίσαντες, κλίμακά τε ξυλίνην μεθ' ἑαυτῶν συγκαθελόντες, ὤθουν ἄγοντες ἐν τοῖς ὕδασι, πειρώμενοι δι' αὐτῆς ἀνιέναι τῷ τείχει, μηδένα λόγον τῶν ἐκεῖθεν κατ' αὐτῶν πεμπομένων ποιούμενοι. 26. μέχρι γὰρ τοῦ πλησίον γενέσθαι ἐκάλυπτον τὰ σώματα, νηχόμενοί τε τῷ ὕδατι καὶ τὰς κεφαλὰς ταῖς ἀσπίσι περιφραττόμενοι· 26.3 ὅτε δ' ἐγγύθεν ἐγένοντο, τὸ ὕδωρ ἀποδυσάμενοι ῥωμαλεώτερον ἀντεῖχον ταῖς βολαῖς προσπαλαίοντες, τὰς ἀσπίδας μόνας φέροντες ἐπὶ κεφαλῆς, εἶτα τὴν κλίμακα θᾶττον κατὰ τῶν ἐπάλξεων ἀνελκύσαντες ἐπεχείρουν δι' αὐτῆς ἀνιέναι καὶ εἴσω χωρεῖν. 26.4 ἀλλὰ προέφθασε τὸ βεβουλευμένον ὁ θάνατος, καὶ πρὶν ἀκριβῶςgeneris infule ornarent, non qui magna ac clara,
nec pauca munera edidisset, non qui se omnibus
concinnum, placidisque moribus exhibuisset ; sed
velut omnibus dicta morte, sic irruentium furia-
rum illarum obtutu tremebant. Quidam nec solum
aspectum ferebant; nonnulli sub vicinorum lectulis
sibi latebras quærebant; puteos alii subibant; alii
apprehensis aris, nec loci religione a se metum
depellebant. Nec desunt qui indigne ferentes, quod
non pridem vita functi essent, diruptis loculis atque
tamulis, ac cadavera subeuntes adhuc tabo duentia,
nec si quis propius accederet vel spiritum ducere
sinentia, nec sic quidem sepulcrorum effossores
illos vitare potuerint. Per domos clamor audieba-
tur, ac qui heri conducta obolo opera fodiebat,
hodie suffodiendo civitatem eamque eruens dives
erat. Canaque illi opipara, cui sitim levabant
fontes ac frigida. Fragor porro ac pulvis, corruen-
tium procul murorum indicio erant, uxorisque ac
liberorum sub iis ruinis obrulorum. lis autem qui
superstites essent, ærumnosius erat quod evase-
rant, quos non lateret salutem haud sibi fore peri-
culo tutam: ad alias enim ducebantur angustias, a
quibus Crœsi thesauri exigerentur. Nec defuit, ubi
et puella, quæ in omne tempus virorum inaspecta
oculis instituta esset, in ipsis verberibus denudata-
occiderit. O insaniam, quæ nec homines liquido
vocitari sinat, quibus tanti hæc sceleris præsumpta sint!
perata cumulis !
7. Illorum itaque erat superiorum malorum cu- C
mulo, tantae res impietatis adinvenire, secutisque,
eorum quæ dira præivissent immanitatem obte-
gere. Quam quis a viris præstantibus majorem
exquisiisset plenam, quam ut carcere tenerentur,
virgisque dehonestarentur, ac vincti, maledcorum
more sederent? Quis talibus mancipatos videns,
non fractus animo ac emollitus, fortunæque vicis-
situdines reveritus, his poena fnem statuisset?
Haud enimvero impura scelestissimaque capita
hæc satis habuere; sed nisi immani quadam tra-
goedia flagitiis addita, nihil sibi satis esse duce-
bant. Nempe nudos in indusiis educebant, ac qui
saepius pro illorum ac civitatis libertato perfuncti
certamine erant, funibus a cervicibus mancipiorum
more trahebant. Hic servus herum trudebat ; man- D
cipium, a quo pretio redemptus erat: rusticus,
ductorem exercitus ; militem, homo agricola; cu-
jus opibus multi patriam adjutam noverant, egenus
otioque maleficus, ducebantque, quo eos loco ne-
ces manebant,
civitatem, in qua invidis dæmonibus tales
sunt editæ chorez! O muros, quales exstinctas
suscepistis turres! O muri ambitum, septumque,
ex quo illi saepius fugalis hostibus, acerbiora quam
pro victorum ratione sustinuere mala ! Nempe in
muros, vinctis manibus, maleficorum more, nefa-
rii ducebant ; mortem jam e vicino venientem cer-
nentes miseri, animis fugitabant : ac illi quidem
qualia illis designata facinora, quibus su-
•
Α λελειτουργηκώς οὗ πᾶσιν ἑαυτὸν εὐάρμοστον παρα-
σχόμενος. Αλλ' ὥσπερ θανάτου κατὰ πάντων προ-
ειρημένου, οὕτω ἔτρεμον τὰς Εριννῦς ἐκείνας ἐπι-
όντας ὁρῶντες. Οἱ μὲν καὶ μόνην τὴν ἅψιν οὐκ
ἐνεγκόντες· οἱ δὲ σφᾶς αὐτοὺς ὑπὸ τὰς τῶν γει-
τόνων ἔκρυπτον κλίνας. Οἱ δ' ὑπῄεσαν φρέατα· οἱ
δὲ, τῶν βωμῶν ἐχόμενοι, οὐδὲ τὸν τόπον εὗρι-
σκον ἀφαιροῦντά τι τοῦ δέους. Εἰσὶ δ' οἱ δυσχε
ραίνοντες τῷ μὴ πάλαι τεθνάναι, τὰς θήκας ἀναφ
ῥηγνύντες, καὶ τοὺς νεκροὺς ὑπιόντες, ὅτι σηπο
μένους, και μηδ' εἴ τις προσεγγίσειεν ἀναπνεῖν
συγχωροῦντας, οὐδ' αὐτοῦ τοὺς τυμβωρύχους ἐκείνους
οἷοί τε ἐγένοντο διαδράναι. Βοή δ' ἐπὶ τὰς οἰκίας,
καὶ ὁ σκάπτων χθὲς ὀβολοῦ, σήμερον κατασκάπτων
τὴν πόλιν ἐπλούτει· καὶ πολυτελὲς τὸ δεῖπνον, ᾧ
– θεραπεία τοῦ δίψους αἱ χρῆναι. Κτύπος δὲ καὶ
κονιορτός, καταπίπτοντα πόρρωθεν ἐδήλου τὰ τείχη,
καὶ γυναικὸς καὶ παίδων αὐτοῦ καταχωννυμένων.
Τοῖς δὲ περιγενομένοις ἀλγεινότερον τὸ διαφύγεῖν,
ειδόσιν οὐκ ἀκίνδυνον αὐτοῖς ἐσομένην τὴν σωτηρίαν
ἤγοντο γὰρ πρὸς δευτέρας ἀνάγκας, τοὺς Κροίσου
θησαυροὺς ἀπαιτούμενοι. Και που καὶ κόρη, τὸν
ἅπαντα δὴ χρόνον ὀφθαλμοὺς ἀνδρῶν διαδράσα, ἐν
αὐταῖς ταῖς μάστιξιν ετελεύτησε γυμνωθείσα. "Ο
μανίας, μηδ' ἀνθρώπους καθαρῶς συγχωρούσης και
λεῖσθαι τοὺς ταῦτα τετολμηκότας ! Ο οἷα μὲν ἔδρα-
σαν, οἷα δὲ ἐπέθηκαν!
8. Ο
ζ. Ἐκείνων ἄρ᾽ ἦν, τοῖς φθάσασι κακοῖς τοιαῦτα
προσεξευρεῖν δυσσεβήματα· καὶ τοῖς ὑστέροις τὰς
τῶν προτέρων δεινῶν ὑπερβολὰς ἀποκρύψαι. Τίνα
᾽ ἄν τις κατ᾿ ἀνδρῶν οὕτω μεγάλων μείζω τιμωρίαν
εζήτησεν, εἱρκτῆς καὶ πληγῶν, καὶ τοῦ δεδεμένους
ὥσπερ τοὺς κακούργους, καθῆσθαι ; Τίς τοιαῦτα περ
πονθότας ἐκείνους ὁρῶν, οὐκ ἂν τὴν ψυχὴν ἐδαμά
σθη, καὶ λογισμὸν ἔσχε, καὶ τὰς τροπὰς τῆς τύχης
εὐλαβηθείς, [P. 390]
τούτοις τὴν τιμωρίαν ὡρίσατο;
Αλλ' οὐ καὶ τοῖς μιαροῖς ἐκείνοις ταῦτα ἀπέχρησεν·
ἀλλ' εἰ μή τινα ταῖς πονηρίαις προσθείεν τραγωδίαν
ἀπάνθρωπον, οὐδὲν ἐνόμιζον ἐξαρχεῖν. Ἐξῆγον μὲν
δὴ γυμνοὺς ἐν τοῖς χιτωνίσκοις, καὶ τοὺς ὑπὲρ τῆς
ελευθερίας αὐτῶν τε καὶ τῆς πόλεως πολλάκις έγω·
νισμένους, εἷλκον ἀπὸ τῶν αὐχένων, οἷα τὰ τῶν ἀν-
δραπόδων, σχοινίοις. Ενταῦθα δοῦλος μὲν τὸν δε
σπότην ὤθει· τὸν δὲ πριάμενον, τὸ ἀνδράποδον· τὸν
δὲ στρατηγὸν, ὁ ἀγροῖχος· καὶ τὸν στρατιώτην, ὁ
γεωργός· ᾧ δ' ἐκ τῶν ὄντων πολλοὶ συνήδεσαν τὴν
πατρίδα ὠφεληκότι, ὁ ἄπορος καὶ κακουργῶν διὰ
τῆς ἀργίας, καὶ ἀπήγον, οὗ γενομένους ἔδει δέξασθαι
τὴν σφαγήν.
η'. Ὦ πόλεως, ἐν ᾗ δαίμοσι φθονεροίς τα τοιαύτα
εχόρευσαν! Ο τειχῶν, οίους ἀποθνήσκοντας ἐδέξασθε
πύργους! *ς περιβόλου, ἀφ' οὗ πολλάκις ἐκεῖνοι τρε
ψάμενος τους εχθρούς, μετὰ τὰς νίκας ἔπαθον τῶν
ηττημένων πικρότερα ! Οἱ μὲν ἀνήγον ἐπὶ τὰ τείχη,
τὸν τῶν κακούργων τρόπον, δεδεμένους τώ χεῖρε
οἱ δ' ἀνεστρέφοντο τὰς ψυχὰς, τὴν τελευτὴν καὶ δὴ
προσιοῦσαν ἐρῶντες· καὶ οἱ μὲν, ἤπειγον τοὺς ὑπὸ
DEMETRII CYDONII
PG 109:563σκοπῆσαι πῶς τὴν ἐπίνοιαν συμπεράνωσι, τῆς ζωῆς ἀπελύοντο· 26.5 μόνον γὰρ ὅτι ταῖς βαθμίσι τὰ ἴχνη ἐκίνησαν, καὶ δίκην χαλάζης πυκνῆς οἱ λίθοι κατ' αὐτῶν ἀφεθέντες ὁμοῦ τῇ θαλάσσῃ καὶ τῷ ὀλέθρῳ τούτους ἐξανεσκεύασαν. 26. ἐν τούτοις ὀπισθόρμητοι πᾶσαι χωροῦσιν αἱ νῆες, οὐδενὸς ἄλλου τοιούτου τέως ἐπιχειρεῖν τολμηρῶς ἔχουσαι· μόναις δὲ ταῖς ἀπὸ τῶν βελῶν νιφάσι, καὶ αὐτὸν τὸν ἀέρα συσκιαζούσαις, ἔβαλλον ἀπὸ μηκόθεν, οὐδὲν ἧττον καὶ αὐτῶν βαλλομένων τοῖς τε βέλεσι πεμπομένοις εὐστόχως καὶ ὀλίγα διαμαρτάνουσι καὶ ταῖς ἀπὸ τῶν πετροβόλων καταφοραῖς, ὧν καὶ αὐτὸς μόνος ὁ διὰ τοῦ ἀέρος ἐγγινόμενος ῥοῖζος ἔκστασιν τοῖς βαρβάροις ἐναπειργάζετο. 27. Ἤδη γὰρ καὶ ὁ λεχθεὶς Νικήτας, ὁ πρὸς τοῦ βασιλέως σταλείς, τὸ τεῖχος ἅπαν διέτρεχε τὸν δῆμον παραθαρρύνων, 27. «ἄνδρες» λέγων «Θεσσαλονικεῖς, ἄλλας μὲν εἶχον πρὸ τοῦδε περὶ ὑμῶν ὑπολήψεις, καὶ οὐκ ἂν οὕτως γενναίους καὶ πρὸς τὸ ἔργον τοῦ πολέμου τολμηροὺς ἔκρινον εἶναι, μηδὲν τοιοῦτον μήτε πειραθέντας πάλαι μήτε κατενεργήσαντας· νυνὶ δὲ τοῦ πράγματος ἡ ἀκμὴ οὐκ ἀγεννεῖς ἔχειν τὰς περὶ ὑμῶν παρέσχεν ἐλπίδας. 27.3 ὁρῶ γὰρ πάντας ὑμᾶς τοῖς τε σώμασι σφριγῶντας καὶ ταῖς ψυχαῖς ἀνδριζομένους καὶ ὅλους ὄντας τῶν προκειμένων, τῶν ἀντιπάλων κατεγγελῶντας καὶ τὰς μηχανὰς αὐτῶν γενναίως ἐκτρεπομένους. καὶ οὐδὲν ἀπεικὸς πράττετε· 27.4 περὶ γὰρ ὑμῶν αὐτῶν ἐστιν ὁ ἀγών, ἀνδρῶν τιμίων καὶ τοῖς εἴδεσι καὶ τοῖς ψυχικοῖς προτερήμασι, καὶ περὶ τῆς λοιπῆς πόλεως, ἧς οὐδὲν ἐρίζει τῶν ἀξιολόγων εἰς περιφάνειαν. 27.5 ὑπεράνω μὲν γὰρ γενομένοις τοῦ τῇδε κινδύνου ὁ παρὰ πᾶσιν ὑμῖν ἔπαινος ἐποφείλεται· παθοῦσι δέ τι τῶν ἀβουλήτων, καὶ ὧν οἱ βάρβαροι κατηπείληνται, οὐκ ἔστιν ὅπου τὴν συμφορὰν εἰκάζειν ἐστὶν ἢ τῆς αἰσχύνης τὸ μέγεθος. 27. διὰ τοῦτο στῆτε γενναίως τῇ τε πατρίδι καὶ ὑμῖν αὐτοῖς τὴν νίκην περιποιούμενοι, καὶ μὴ δῶτε νῶτα χερσὶ πολεμίων, μηδὲ καινόν τι καταλίποιτε τῷ βίῳ διήγημα, μικρᾶς ῥᾳθυμίας κίνδυνον τοσοῦτον ἀνταλλαξάμενοι.» 27. τούτοις τοῖς παρακλητικοῖς ὑπαλείφων τὸν δῆμον καὶ θάρσος οὐκ ὀλίγον ταῖς ἁπάντων ψυχαῖς ἐνιεὶς τὴν περίοδον ἐποιεῖτο. 27. ὁ δὲ δὴ στρατηγὸς ὥσπερ τοῦ οἰκείου πάθους ἐκλελησμένος, καίπερ χαλεποῦ τε ὄντος ἐξ οὗ προείπομεν πτώματος, καὶ μείζονα τῆς δυνάμεως τὴν ὀδύνην παρεχομένου, ἡμιόνῳ τινὶ ἐπιβάς, οὐ περιβάδην ἀλλὰ κατὰ πλευρὰν καὶ ὡς αἱ τῶν θλασθέντων μελῶν ἀλγηδόνες ἐπέτρεπον, περιῄει καὶ αὐτός, τοὺς προθυμοτέρους τῶν ταξεωτῶν κατά τινας χρειώδεις τόπους τοῦ τείχους ἐγκαθιστῶν, ὡς ἂν τὸ κατ' αὐτοὺς τυχὸν καὶ τοὺς πλησίον πρὸς μίμησιν ἐρεθίζοντες τὰ πρὸς τὸν πόλεμον διατίθενται. 28. Οἱ βάρβαροι δὲ οὐχ ἅπαξ μόνον ἀλλὰ καὶ πολλάκις διὰ πάσης ἐκείνης τῆς ἡμέρας συνεφορμήσαντες, μᾶλλον ἢ πρότερον πεπληγμένοι πρὸς τοὐπίσω χωρήσαντες, ὑφ' ἑνὶ συνθήματι τὴν πρὸς καθ' ὕδατα λιπόντες μάχην ὑπανεχώρουν ταῖς ναυσί, καί τινι πρὸς ἀνατολὰς ὄντι τῆς πόλεως αἰγιαλῷ προσωρμίσθησαν. 28. εἶτα τῶν νηῶν ἐκβάντες πάλιν τοῖς βέλεσιν ἐχρῶντο κατὰ τῶν ἐκεῖσε λαχόντων τὴν στάσιν ἐν τῷ μετεώρῳ τείχει, ἔνθα καὶ πύλη τις διεξέχει, Ῥώμη καλουμένη, γειτνιάζουσα τῇ θαλάσσῃ. 28.3 οὗ δὴ μέχρι βαθείας νυκτὸς μαχεσάμενοι, καὶ ὥσπερ κεκμηκότες τῇ ἀγωνίᾳ, καθησύχασαν ταῖς ναυσί, τάχα σκεπτόμενοι πῶς ἐπιθῶνται τῇ ἑξῆς ἡμῖν, καὶ πρὸς ἑτέρας μηχανὰς σκευαζόμενοι. 28.4 ἤδη δὲ καὶ ἡμᾶς τοῦ πολέμου μικρὸν ἀνεθέντας ἄλλη πάλιν φροντὶς ἐπεισήρχετο, ἐπαγρυπνεῖν τοὺς ἐν ταῖς ἐπάλξεσι διὰ πάσης κύκλωθεν τῆς πόλεως, καὶ ὑποβλέπεσθαι τοὺς βαρβάρους, μή τινα λόχον νυκτερινὸν ἢ ἐνέδραν λάθωσι πεποιηκότες καὶ ἐν τῷ τείχει γενόμενοι τὸ πᾶν ἐξανύσωσιν. 28.5 εἰσὶ γὰρ εὐφυεῖς πρὸς ταῦτα μάλιστα, καὶ ἅμα τῷ διανοηθῆναι πρὸς τὸ ἔργον χωροῦντες, πάντα κίνδυνον εἰς μηδὲν τιθέμενοι, ἑνὶ δὲ μόνῳ προσέχοντες τῷ κατάρξασθαι τοῦ βεβουλευμένου. 28. κἂν τάχα καὶ ἐναντίως ἢ ὡς ἐφώρασαν τὸ τέλος ἐκβῇ τοῦ πράγματος, δόξαν ἔχειν ἡγοῦνται τὸ τέως ἀδυνάτοις πειρᾶσθαι τολμηρῶς ἐπιχειρεῖν.Ac sane nihil alienum ab officio agitis. De vobis enin A
ipsis certamen est, viris scilicet præclaris atque or-
matis tum corporis ipsa indole præstantiaque, tum
animorum egregiis dotibus, deque reliqua civitate;
quacum nihil earum rerum qua pluris merito funt,
majori 525 splendore certaverit. Hocce enim oblato
periculo, si modo superiores evaseritis, omnium vobis
officiis debita laus comes erit : sin aulem quidpiam
eorum quæ invisa sunt ac quæ Barbári comminantur
acciderit, nihil est cúi tanta calamitas probriqué ma-
gnitudo assimilari possit. Quamobrem forti animo
state, qui tum patriæ tum vobis ipsi victoriam pare-
tis ; nec terga dederitis hostium manibus, neve notκm
imundo exemplum, cum exigua soĉordia tantó com-
mulato periculo, reliqueritis. Hisce hortamentis ani-
mato populo, omniumque animis haud exiguo prae- 5
lii ardore immisso, audaciam præstáns rītu militari
urbem lustrabat. Dux vero ac prætor, velut sui mali
oblitus (tametsi illud grave erat ex eo quem retuli
casu, ac quam pro ipsius virtute, majore dolor
cruciaret), nula vectus, non divaricatis pedibus;
sede transverso illi insidens, ut contusoruin
membrorum dolores concedebant, ipse quoque
circuibat, eos qui majoribus animnis dexterioresque
sagittarii essent, in necessariis quibusdam muri
locis constituens, ut tum sua ipsi virtute, tuni eos
qui e vicino essent imitationis studio excitantes,
rem belli rite disponerent.
28. Verum Barbari non semel duntaxat, sed et
sæpius per omnem illum diem Ingeminato Impetu,
magis quam antea animis perculsi, retrocedentes,
pugna quæ mari est ex composito relicta, navibus
sese subducentes 526 ad orientalis littoris oram
applicuerunt. Ibi navibus desilientes, adversus eos
qui in altiore muri parte stationen babebant; jaculis
rursus concertabant, quo loco porta prominens
mari adjacet, Ronia nuncupta; ubi ad multam
noctem pugnatum est. Tum velut delassati certa-
mine in navibus se silentio continuërunt, id forte
deliberantes, quomodo insequenti die impetum da-
rent, et ad alias machinas sese accingentes. Jam
vero nos quoque parumper pugnæ labore levatos
alia rursus incessit cura, ut scilicet omni circumn
civitate qui in propugnaculis constituti essent, vi-
gilias agerent Barbarosque observarent, ne ullis per
noctem cuniculis ac insidiis clain murò obrepentes
ejusque potiti negotio omni liberarentur. Sunt eniin
ad haec maxime ingeniosi, et ubi mos deliberaverint,
opus aggrediuntur, nullo periculi metu deterriti,
atque unum hoc spectantes, ut quod consultum
visum fuerit, hoc adoriantur. Ac licet forte contrario
res exitu cedat, quam existimaverant, gloriæ sibi
ducunt, quòd projecta temeritate ac audacia, ad ipsa
quoque impossibilia aggressi sint. Quamobrem to-
tam illam sortem pervigiles, nec de navala jam
ὄντας τῶν προκειμένων, τῶν ἀντιπάλων καταγε
λῶντας καὶ τὰς μηχανὰς αὐτῶν γενναίως ἐκτρα-
πομένους. Καὶ οὐδὲν [P. 340]
ἀπεικός πράττετε
περὶ γὰρ ὑμῶν αὐτῶν ἐστιν ὁ ἀγών, ἀνδρῶν τι
μίων καὶ τοῖς εἰδεσι καὶ τοῖς ψυχικοῖς προτερήμασι,
καὶ περὶ τῆς λοιπῆς πόλεως, ἧς " οὐδὲν ἐρίζει
τῶν ἀξιολόγων εἰς περιφάνειαν. Υπεράνω μέν 10
γὰρ γενομένοις τοῦ τῇδε κινδύνου ὁ παρὰ πᾶσιν
ὑμῖν ἔπαινος ἐποφείλεται· παθοῦσι δέ τι τῶν
αβουλήτων, καὶ ὧν οἱ βάρβαροι κατηπείληνται,
αἰσχύνης τὸ μέγεθος. Διὰ τοῦτο στῆτε γενναίως
τῇ τε πατρίδι καὶ ὑμῖν αὐτοῖς τὴν νίκην περι-
ποιούμενοι, καὶ μὴ δῶτε νῶτα χερσὶ πολεμίων,
μηδὲ καινόν τι καταλίποιτε τῷ βίῳ διήγημα,
μικρᾶς ῥαθυμίας κίνδυνον τοσοῦτον ἀνταλλαξά-
μενοι. Τούτοις τοῖς παρακλητικοῖς ὑπαλείφων τὸν
δῆμον καὶ θάρσος οὐκ ὀλίγον ταῖς ἁπάντων ψυχαῖς
ἐνιεὶς τὴν περίοδον ἐποιεῖτο. Ο δὲ δὴ στρατηγός
ὥσπερ τοῦ οἰκείου πάθους εκλελησμένος, καίπερ χα
λεπτοῦ ἐε ὄντος ἐξ οὗ προείπομεν πτώματος, καὶ
μείζονα τῆς δυνάμεως τὴν ὀδύνην παρεχομένου,
ἡμιόνῳ τινὶ ἐπιβὰς, οὐ περιβάδην, ἀλλὰ κατὰ πλευρὰν
καὶ ὡς αἱ τῶν θλασθέντων μελῶν ἀλγηδόνες ἐπέτρε
που, περιήει καὶ αὐτὸς, τοὺς προθυμοτέρους τῶν
τοξοτών κατά τινας χρειώδους τόπους τοῦ τείχους
εγκαθιστῶν, ὡς ἂν τὸ κατ᾿ αὐτοὺς τυχόν, καὶ τοὺς
πλησίον πρὸς μίμησιν ἐρεθίζοντες, τὰ πρὸς τὸν πό
κη'. Οἱ βάρβαροι δὲ οὐχ ἅπαξ μόνον, ἀλλὰ καὶ
πολλάκις διὰ πάσης ἐκείνης τῆς ἡμέρας συνεφορμή
σαντες, μᾶλλον ἢ πρότερον πεπληγμένοι πρὸς τού
πίσω χωρήσαντες, ὑφ' ἑνὶ συνθήματι τὴν [πρὸς] καθ'
ὕδατα λιπόντες μάχην ὑπανεχώρουν ταῖς ναυσὶ, καὶ
τῷ πρὸς 30 ἀνατολὰς ὄντι τῆς πόλεως αἰγιαλῷ προσ-
ωρμίσθησαν. Εἶτα τῶν νηῶν ἐκβάντες πάλιν τοῖς
βέλεσιν ἐχρῶντο κατὰ τῶν ἐκεῖσε λαχόντων τὴν στά
σιν ἐν τῷ μετεώρῳ τείχει, ἔνθα καὶ πύλη τις διεξ-
έχει 'Ρώμη οι καλουμένη, γειτνιάζουσα τῇ θαλάσσῃ.
Οὗ δὴ μέχρι βαθείας νυκτὸς μαχεσάμενοι ", καὶ
ὥσπερ κεκμηκότες τῇ ἀγωνίς, καθησύχασαν ἐν τ
ταῖς ναυσὶ, τάχα σκεπτόμενοι πῶς ἐπιθῶνται τῇ
ἑξῆς ἡμῖν, καὶ πρὸς ἑτέρας μηχανὰς σκευαζόμενοι:
Ηδη δὲ καὶ ἡμᾶς τοῦ πολέμου μικρὸν ἀνεθέντας
άλλη πάλιν φροντὶς ἐπεισήρχετο, ἐπαγρυπνεῖν τοὺς
ἐν ταῖς ἐπάλξεσι διὰ πάσης κύκλωθεν τῆς πόλεως,
καὶ ὑποβλέπεσθαι τοὺς βαρβάρους, μή τινα λόγον
νυχτερινὸν ἢ ἐνέδραν λάθωσι πεποιηκότες καὶ ἐν τῷ
τείχει γενόμενοι [P. 341]
τὸ πᾶν ἐξανύσωσιν. Εἰσὶ
γὰρ εὐφυεῖς πρὸς ταῦτα μάλιστα, καὶ ἅμα τῷ δια-
νὸν εἰς μηδὲν τιθέμενοι, ἐνὶ δὲ μόνῳ 86 προσέχοντες
τῷ κατάρξασθαι τοῦ βεβουλευμένου. Κἂν τάχα και
ἐναντίον ἢ ὡς ἐφρασαν τὸ οὐ τέλος ἐκδῇ τοῦ πρά
γματος, δόξαν ἔχειν ἡγοῦνται τὸ τέως ἀδυνάτοις
πειρᾶσθαι τολμηρῶς ἐπιχειρεῖν. Τούτου ἕνεκεν πα
σάμενο: Ρ.
οὐκ ἔστιν ὅπου τὴν συμφορὰν εἰκάζειν ἢ οι τῆς
λεμον διατίθενται 18.
νοηθῆναι ο πρὸς τὸ ἔργον χωροῦντες, πάντα κίνδυ
VARIE LECTIONES.
30 μὲν om. F.
Οι εἰκάζειν ἐστὶν ἢ Α. ως διατίθωνται ? " καί τινι προς Α.
50 ἐν om.
Α. Η περινοηθήνα: Ρ. 30 μόνον Ρ. * τὸ aute τέλος om P.
Ρώμα Ρ.
μαχης
JOANNES CAMENIATA
PG 109:57428. τούτου ἕνεκεν πᾶσαν ἐκείνην ἐπαγρυπνοῦντες ἐτελοῦμεν τὴν νύκτα, οὐδὲν ἑαυτοὺς τῶν προηγωνισμένων μεμφόμενοι· 28. πρὸς τοσοῦτον γὰρ ἤλθομεν θάρσος ὡς καὶ αὐτὸν τὸν καθηγούμενον τῶν βαρβάρων ἐν θαύματι γεγονέναι καὶ περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι μαθεῖν ὕστερον τὴν αἰτίαν, πῶς πρὸς ἑκάστην προσβολὴν οὕτως ἀνδρείως ἀντέστημεν, καὶ ὧν περὶ ἡμῶν ἠκηκόει, πῶς τὰ ἐναντία ἐξέβη, τῆς ἐλπίδος αὐτοῦ περιτραπείσης. 29. Ἀλλ' ἐπειδὴ κῆρυξ ἦν ἐπιστὰς ὁ ὄρθρος τῆς δευτέρας τοῦ πολέμου ἡμέρας, καὶ τῶν πραχθέντων ἤδη χαλεπώτερα καθ' ἡμῶν ὑπὸ τῶν βαρβάρων ἐπινενόητο, ἔκαμνον πάλιν οἱ στρατηγοὶ ταῖς φροντίσι τὸν ἑκάστου θυμὸν διεγείροντες καὶ τὸ καθ' ἑαυτοὺς πρόθυμον εἰσηγούμενοι. 29. τῆς ἡλιακῆς οὖν ἀκτῖνος τὸν ἀέρα περιλαμψάσης ἐφώρμησαν καὶ αὖθις τῶν νηῶν ἐκβάντες οἱ βάρβαροι τῷ τείχει, διασπαρέντες καὶ κατά τινας τόπους ταῖς φάλαγξιν ἑαυτοὺς διελόμενοι, κατὰ δὲ τὰς διεξόδους τῶν πυλῶν μᾶλλον συρρεύσαντες ὅλην ἐκίνουν τὴν καθ' ἡμῶν αὐτῶν πανοπλίαν. 29.3 οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν τοῖς τόξοις, ἕτεροι δὲ χειροποιήτῳ βροντῇ τῶν λίθων ἐκέχρηντο· ἄλλοι τοῖς πετροβόλοις ἐγκαθήμενοι τὰς ὑπερμεγέθεις ἐκείνας τῶν πετρῶν χαλάζας μετεωρίζοντες ἔπεμπον. 29.4 καὶ πολυειδής τις ἦν ὁ καθ' ἡμῶν ἀπειλούμενος φόνος, καὶ πανταχόθεν προσπίπτων φοβερὰν ἐποίει τὴν πεῖραν τοῖς προστυγχάνουσι. 29.5 καὶ γὰρ κατὰ μόνης τῆς ῥηθείσης πύλης ἑπτὰ παρέστησαν πετροβόλους πάντοθεν περιπεφραγμένους, οὓς διερχόμενοι τὴν Θάσον πρὸς τὴν τοιαύτην χρείαν προπαρεσκεύασαν. 29. καὶ μὴν ξυλοσυνθέτους τινὰς κλίμακας ἀντικρὺ τούτων τῷ τείχει προσπελάσαντες ἀνιέναι δι' αὐτῶν ἐπειρῶντο, τοῖς ἀπὸ τῶν πετροβόλων ἀφιεμένοις λίθοις τὸ ἀσφαλὲς ἑαυτοῖς συντηρούμενοι· 29. οὐ γὰρ εἴων ἐνδελεχῶς ἐνεργοῦντες ἐκεῖνοι προκύπτειν ἀβλαβῶς τοῦ μετεώρου τείχους τινά. 29. καὶ δὴ εἰς ἔργον αὐτοῖς ἔφθασεν ἂν τὰ βεβουλευμένα, ἤδη τὴν κλίμακα ταῖς ἐπάλξεσι τοῦ προτειχίσματος ἀνελκύσασιν, εἰ μὴ θεία τις δύναμις ἄνδρας τινὰς τολμηροὺς καταπηδῆσαι τῷ τόπῳ ἐνίσχυσεν, οἳ καὶ δόρασι τρώσαντες τοὺς βαρβάρους πρὸς τοὐπίσω σὺν τῇ κλίμακι τούτους ἐναπεκρήμνισαν. 29. οὕτω δὲ καὶ τὴν ἐπίνοιαν ταύτην εἰς μηδὲν προβᾶσαν ἑωρακότων φυγῇ τε χρησαμένων ὡς καὶ τὴν κλίμακα καταλιπεῖν, εἰς τοσοῦτον ἡμεῖς ἤλθομεν θάρσος ὡς καὶ γελᾶν κατ' αὐτῶν, καὶ προθυμότερον τῆς ἄλλης ἡμέρας τοῖς τε βέλεσι χρῆσθαι καὶ τοῖς ἀπὸ τῶν πετροβόλων λίθοις, καὶ μηκέτι συγχωρεῖν αὐτοῖς κἂν πρὸς βραχὺ προσιέναι τῷ τείχει, κἂν ὅτι πρὸς μανικώτερον ἐξαφθέντες καὶ αὐτοὶ δίκην συῶν ἀγρίων τοὺς ὀδόντας παρέθηγον, καὶ εἴ πως ἐνῆν, ζῶντας ἐθέλειν ἡμᾶς ἐν αὐτοῖς διαρρήξασθαι. 29.10 οἷον γὰρ ἦν αὐτῶν φοβερὸν ἀκούειν καθ' ἡμῶν μεμηνότων! πῶς τῆς ὑπερβαλλούσης ὀργῆς ἐποιοῦντο τὴν ἔνδειξιν, ὁπότε βύθιον ἔβρυχον καὶ τοῖς ἐκ τοῦ στόματος πεμπομένοις ἀφροῖς τὸ δαιμονιῶδες αὐτῶν παρεδείκνυτο, 29.11 οὐδὲ τροφῆς μεταλαβεῖν διὰ πάσης ἐκείνης τῆς ἡμέρας βουλόμενοι, ἀλλ' ἀκορέστως ἔχειν τοῦ πολέμου ἐν οὕτω λαβροτάτῳ καύματι, καὶ μηδ' ὅτι σώματα περίκεινται καὶ καμάτῳ δαμαζόμενα καὶ τῷ ὑπὲρ κεφαλῆς ἡλίῳ καυσούμενα παντελῶς αἰσθανόμενοι, τοῦτο δὲ μόνον διὰ φροντίδος ἔχοντες, ἢ πορθῆσαι τὴν πόλιν καὶ τὸν καθ' ἡμῶν ἀναπλῆσαι θυμόν, ἢ μὴ προβαίνοντος τούτου καὶ τῆς ζωῆς ἀπειπεῖν καὶ ἑαυτοὺς τοῖς ὅπλοις διαχειρίσασθαι. 29.12 θυμὸς γὰρ ἅπαξ βαρβαρικὸς ἐξαφθεὶς οὐ πρότερον τῆς κινούσης αὐτὸν ἀλογίστου ὁρμῆς ἀπολήξειε, μέχρις ἂν ἢ τοῦ οἰκείου αἵματος ἢ τοῦ ἐξ ἐναντίας ἀντιπράττοντος ἴδῃ τὴν ἔκχυσιν. 30. Ἀλλ' ἐπειδὴ τὸ προσπελάζειν αὐτοὺς τῷ τείχει οὐκ ἀκίνδυνον ἦν, πάντα τοῖς βέλεσι καὶ τοῖς πετροβόλοις ἐπέτρεπον. 30. στιχηδὸν γὰρ ἑαυτοὺς κατατάξαντες, καὶ τοσοῦτον ἀποστάντες ὅσον τὰς βολὰς αὐτῶν μήπω τῆς ὁρμῆς ὑπενδιδούσης τῇ πόλει προσπίπτειν, ταῖς ἀσπίσι τε φραξάμενοι καὶ ὅλοι τῆς ἀγωνίας γενόμενοι, ἵσταντο καθάπερ τινὲς ἀνδριάντες ἐκ χαλκοῦ ἤ τινος ἄλλης στερροτέρας ὕλης συμπεπηγότα ἔχοντες σώματα, μυρίῳ τινὶ καὶ ἀνεκδιηγήτῳ
PG 109:580καρτεροῦντες πόνῳ καὶ πρὸς τὸν πόλεμον ἁμιλλώμενοι. 30.3 τοῦ γὰρ ἡλίου κατὰ τὸ μέσον ἄγοντος τὴν ἡμέραν, ὅτε καὶ ταῖς βολαῖς τῶν ἀκτίνων τὸν ἀέρα πλέον τῶν ἄλλων ὡρῶν διαπυροῖ, τῇ ἀκμῇ τοῦ καύματος ὥσπερ τὴν φυσικὴν ἐκκαύσαντες λύσσαν, καὶ τὸν ἄλογον ἐκεῖνον θυμὸν ταῖς ἀπονοίαις προσερεθίσαντες, ἐφ' ἕτερον εἶδος πολιορκίας (καὶ σκόπει πῶς χαλεπόν) τὴν ὁρμὴν μετηγάγοντο. 30.4 τεττάρων γὰρ πυλῶν πρὸς τῷ ἀνατολικῷ μέρει τῆς πόλεως διεξαγουσῶν, ἐσκέψαντο τὰς δύο αὐτῶν πυρὶ τεφρῶσαι, τήν τε ῥηθεῖσαν Ῥώμην καὶ τὴν Κασσανδρεωτικὴν καλουμένην, 30.5 τοῦτο ἐν τῇ διανοίᾳ θέμενοι, ὡς εἰ δυνηθεῖεν τῶν ἔξω πυλῶν καιομένων εἴσω χωρῆσαι τοῦ προτειχίσματος καὶ τὸ μετέωρον ὑποδύσασθαι τεῖχος, μηδένα φόβον ἔχειν πρὸς τὸ καὶ τὰς ἔνδον κακουργῆσαι καὶ τῇ πόλει πάντας ὑφ' ἓν συνελάσαι, ἐξ ἐναντίας παραστησάμενοι τοξότας εὐστόχους τε καὶ δεινούς, ὡς ἂν τῇ συνεχείᾳ τῶν βελῶν μὴ ἐᾶν ἀκινδύνως προκύπτειν τῶν ἔνδον τινά. 31. Καὶ δὴ τοῦ τεχνάσματος οὕτως ἐνήρξαντο. 31. ἁμάξας ἐφευρόντες ἐπέθηκαν ἐν αὐταῖς πρηνεῖς τὰς βραχυτάτας νῆας, αἷς πρὸς τὴν θήραν τῶν ἰχθύων οἱ καθ' ἡμᾶς ἁλιεῖς ἐκέχρηντο, ἔτι δὲ καί τινων ἄλλων ξύλων πληθὺν καὶ φρυγάνων σωρείαν· ἅτινα πίσσῃ καὶ θεάφῳ καταρράναντες καὶ τὰς ἁμάξας ὑποδύντες ἔστρεφον τοὺς ἄξονας, ἄγοντες αὐτὰς ταῖς χερσίν, ἕως ἔφθασαν μέχρις αὐτῶν τῶν πυλῶν. 31.3 εἶτα τὴν ὕλην ἐκείνην ὑφάψαντες, καὶ ὀπισθόποδες ταῖς ἀσπίσι φραξάμενοι πρὸς τοὺς τοξότας χωρήσαντες, ἔλαθον τὸ βεβουλευμένον εἰς ἔργον ἀγαγεῖν. 31.4 τὸ πῦρ γὰρ τῆς ὕλης λαβόμενον καὶ τοῖς ὑπεκκαύμασι πρὸς μείζονα φλόγα διεγερθὲν τὴν μὲν ἔξω τῶν πυλῶν ἐπιφάνειαν, ἥτις ἦν ἅπασα σεσιδηρωμένη, πυρακτωθῆναι πεποίηκε, τὴν λαμπάδα δὲ καὶ πρὸς τὸ εἴσω μετοχετεῦσαν ἐξαφθῆναι δι' ὅλου τὰς πύλας ἠνάγκασεν, ὡς μετὰ βραχὺ ταύτας καταπεσεῖν καὶ δειλίαν οὐ τὴν τυχοῦσαν ἅπασιν ἐμβαλεῖν. 31.5 μόνον γὰρ ὅτι καθ' ὅλης ἐκηρύχθη τῆς πόλεως ἡ τῶν πυλῶν ἔκκαυσις, καὶ καθάπερ τινὸς ξίφους ὑποδραμόντος τὰς ἁπάντων καρδίας, οὕτως ἐναγωνίους καὶ τρομώδεις τοὺς ἀνθρώπους πεποίηκε, τὰς μορφὰς ἀλλοιώσαντας καὶ πᾶσαν χρηστὴν ἀθρόον προδεδωκότας ἐλπίδα. 31. καὶ γὰρ οἱ πρὸ βραχέος τοῖς τείχεσιν ἐξαλλόμενοι καὶ τοὺς ἐχθροὺς ἀμυνόμενοι καὶ πρὸς τὸν διὰ μάχης ἀγῶνα ἀλλήλους ἐγκελευόμενοι πτωκῶν ἀδρανέστεροι ταῖς ἀληθείαις ἐδείκνυντο. 31. αὐτὸ γὰρ τοῦτο, τὸ τὴν μηχανὴν ἐκείνην εἰς ἔργον ἐκβῆναι, μαντεύεσθαι τοῦ τέλους ταῖς ἁπάντων ἐδίδου ψυχαῖς, 31. πλὴν ὅτι τῶν ἔξω πυλῶν πυρποληθεισῶν τὰς ἔνδον ἡμεῖς τειχίῳ τινὶ νεοδομήτῳ θᾶττον περιφραξάμενοι, ὕδατά τε ταῖς ἐπάλξεσιν ἔν τισι προαποθέμενοι σκεύεσιν, ἐφυλαττόμεθα, πότε καὶ πρὸς ταύτας τυχὸν ἐφορμήσουσιν οἱ πολέμιοι, ἵν' ὅτε τῆς κακουργίας καὶ αὖθις ἐπιχειρήσωσιν, ἔχωμεν ὅπως τῆς φλογὸς ἀντιποιησόμεθα καὶ τῆς ἐπιβουλῆς ἀπειράτους τὰς πύλας διατηρήσομεν. 31. ὃ δὴ καὶ γνόντες ἐκεῖνοι οὐκέτι ταῖς τοιαύταις κακοβουλίαις ἐχρήσαντο, ἑτέραις δέ τισιν ἔμελλον δεινοτέραις ἔτι καὶ σφοδροτέραις τὸν καθ' ἡμῶν ἐπιτηδεύειν ὄλεθρον, ὃν οὐδεμιᾷ μεθόδῳ τοῦ λοιποῦ δυνατὸν ἦν διακρούσασθαι ἐνεργῆ τε ὄντα καὶ πᾶσαν μηχανὴν ὑπερβαίνοντα. 31.10 πλὴν οὕτω τοῦ πυρὸς παυσαμένου τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας τοῖς πετροβόλοις ἐχρῶντο καθ' ἡμῶν καὶ τοῖς τόξοις, μέχρις ἂν τὸ νυκτερινὸν σκότος τὸ φῶς διεδέξατο καὶ τῆς ἀγωνίας παύεσθαι μηδὲ βουλομένους αὐτοὺς κατηνάγκασεν. 32. Εἶτα ἐπειδὴ τοῦ πολεμεῖν ἐπαύσαντο, ταῖς ναυσὶν ἐμβάντες καί τι μικρὸν ἡσυχάσαντες ἤρχοντο τοῦ δράματος ὅπερ ἦσαν ταῖς ἑαυτῶν δεινότησι προεξευρημένοι. 32. τὸ δὲ ἦν τοιαύτην αὐτοῖς ἀπόπειραν ἐμποιοῦν, ὡς εἰ μὲν δι' αὐτοῦ δυνηθεῖεν τὴν πόλιν πορθήσειν, εὖ ἂν ἔχοιεν, διὰ τὸ μηδὲν ἄλλο τῶν εἰς πολιορκίαν συντεινόντων ἴσα δύνασθαι τούτου, καὶ μάλισθ' ὅταν ἀφ' ὑδάτων ἐστὶν ἡ μάχη καὶ μὴ μεσιτεύῃ χέρσος τὴν ἐπιβουλὴν διακόπτουσα· 32.3 εἰ δέ γε μετὰ τῶν ἄλλων ὧν προενήργησαν καὶ τοῦτο εἰς μηδὲν αὐτοῖς συντελέσειε, τοὺς εἰς τοῦτο παρορμήσαντας αὐτοὺς καὶ τοσοῦτον πλοῦντοῦ δέους ἐκλελυμένους· οἱ δὲ χρημάτων ἐμέμνηντο·
οἱ δ' ἐνταῦθα μόνον την μεγαλοψυχίαν ἐτίμησαν· καὶ
οἱ μὲν, ὧν εὖ ἔδρασαν, τοὺς ἕλκοντας ἀνεμίμνησκον
οἱ δ' ὠργίζοντο, ὧν εὖ πεπόνθεσαν εἰς μνήμην ἰόν
τες. Οικίαι διηρευνῶντο, ὑπόνομοι, ἄντρα, τάφοι,
πᾶν ὅ τι κρύπτειν ἡδύνατο· καὶ οἱ μὲν συλληφθέντες,
ἀπήγοντο, οἱ δ' ἐκείνους ὁρῶντες καὶ φεύγοντες ὡς
πολεμίαν τὴν πόλιν, ἔξω σφᾶς αὐτοὺς ἔρριπτον
ἀπὸ τῶν τειχῶν· τοσοῦτον κερδαίνοντες, ὅσον μὴ
τὸν τῶν κακούργων τρόπον ἀπολωλέναι. Ως, τό γε
θανεῖν, οὐδ᾽ ἐκείνοις ἦν ἐκφυγείν. Βοὴ δὲ καὶ δάκρυα
πανταχοῦ, τῶν ἑλκομένων, τῶν φευγόντων, τῶν πα
τουμένων, τῶν εὑρισκομένων, τῶν σφαττομένων.
θ. Ο ποία τραγωδία τούτα χρή παραβάλλειν;
Ποίαις δὲ πόλεων συμφοραῖς; Τίνες δὲ ποιηταὶ τοῖς
τοσούτοις κακοῖς ᾄσονται προσήκοντα μέλη; Ο πάντ'
ἐφορῶν ἥλιο, τοῦτο δὲ οὐδέπω ποτ' ἐπεῖδες, οἷαν τότ'
ἀφῆκας ἀκτῖνα, πάσης ἀηδεστέραν νυκτός ! Ανείλον
μὲν τοὺς ἄνδρας ἐπὶ τοὺς πύργους, ἡ δὲ πόλις ἐμερίσατο
τὸ κακόν· καὶ οἱ μὲν διακόνους αὐτοὺς τοῦ μύσους
ἐκείνου καθίσταντο · οἱ δ' ὥσπερ θέαν καταλαβόντες
ντρύφων. Καὶ οἱ μὲν ἄνωθεν ὤθουν· οἱ δ᾽ ὑποτιθέντες
τὰς τῶν ξιφῶν αἰχμὰς, ἐδέχοντο μετεώρους. Καὶ τοῦ
μὲν συνετρίβετο κεφαλή· τοῦ δὲ ἐγκέφαλος ἐξεχεῖτο
τοῦ δὲ, τὴν [Ρ.391] γαστέρα ἀναῤῥηγνύντες, 4 μηδὲ
βλέπειν θέμις ἐζήτουν· καὶ τοῦ μὲν ἀπέκοπτον σκέ
λος· τοῦ δὲ ῥάχιν ἐξεῖλκον· τοῦ δὲ τὰ σπλάγχνα ταῖς
χερσὶν ἐξεφόρουν· καὶ ὁ μὲν, ἄνωθεν πεσών, καὶ πρὸ
τῆς γῆς τοῖς ξίφεσιν ἐντυγχάνων, ἀπέθνησκεν· τῷ δὲ
μήπω πεσόντι, καὶ τῆς τελευτῆς χεῖρον τὸ τοιαῦτα
ὁρᾶν καὶ τοῖς τῶν φίλων σώμασιν, οἷα πείσεται
μετὰ τὸ πτῶμα μανθάνειν. Εἰ δέ τις κατέπεσεν
ἡμιθνὴς, καὶ φείσασθαι τοῦ λοιποῦ τῶν μιαιφόνων
ἐδεῖτο, μακρότερον ὁμοῦ καὶ πικρότερον αὐτῷ τὸν
θάνατον κατεσκεύαζε. Καὶ ὁ μὲν ἤδη θανών, ημε
λεῖτο· ἐπὶ δὲ τοὺς ἔτι σπαίροντας πᾶσα χεὶρ ἐκι-
νεῖτο. Πάντα; δὴ, πάντας τρόπους ἀπώλλυσαν. Πολλοίς
δὲ οὐδ᾽ ἡ τελευτὴ τὰ σώματα παρητείτο. 'Αλλ' ὥσπερ
τοῖς νεκροῖς τῆς ὁλοκληρίας φθονοῦντες, ἐπὶ τὰ μέλη
τρεπόμενοι τοῖς μετὰ ταῦτα τῶν συγγενών ζητοῦσιν,
ἀδήλους τούτους ἐποίουν. Σώματα δὲ ἐνέπιπτον σών
μασι· ἐγκέφαλος δὲ καὶ αἷμα καὶ κόνις καὶ σπλάγχνα
καὶ λίθοι καὶ σάρκες καὶ νεύροι καὶ ξύλα καὶ μέλη
σωμάτων εἰς ταυτόν συνενήνεκτο.
ι'. Ο δημίων μᾶλλον ἢ πολιτών ! μιαρών ψυχών !
Ο μιαρωτέρων χειρών ! Πῶς οὐκ ἐνάρχησαν ἐπ'
ἀδελφοὺ; καὶ φίλους τὰς χεῖρας ὁπλίζοντες, ὑπὲρ ὧν
ᾔδει καὶ πετεῖν ἀγωνιζομένους; Πῶς οὐχ εἷς πεσών
έστησεν αὐτοῖς τὴν ὁρμήν; πῶς οὐχ ὁ δεύτερος
ἔσβεσεν αὐτοῖς τὸν θυμόν ; πῶς οὐκ ἐκλάσθησαν τὴν
ψυχήν, εἰς τὸν τρίτον ἰδόντες, ἀλλ᾽ ἐφιλονείκησαν
πρὸς τὴν κοινὴν φύσιν αήττητοι διαμείναι; Ὢ τί
τούτο χρὴ προτε:πεῖν; νίκην, ἢ πάσης χαλεπώτερον
ἥττης ; Μύθος, ἡ Καδμεία νίκη, τὰ Λήμνια κακά,
πᾶται συμφοραὶ μέχρι νῦν αδόμεναι νομισθήσονται.
A metu dissolutos ac collabentes urgebant, hi pecu-
niarum meminerant: hic tantum, hic magnificentiæ
ratio habita. Ac quidem infausti homines, quibus
affecerant beneficiis trabentes submonebant; illi,
quibus affecti beneficiis essent, in memoriam re-
vocatis, iras accendebant. Domos, cuneos, specus,
tumulos, ac quidquid latebras ministrare poterat,
rimabantur : ac qui comprehensi essent, duceban -
tur ; alii videntes, ac velut hostilem urbem fugien-
tes, e muris foras ipsi se præcipites dabant; học
¡llis compendio, ut ne maleficorum more perirent.
Nam alioqui nec ipsi mortem, evadere poterant.
Clamor undique ac fletus, eorum qui traherentur,
qui fugitarent, qui pedibus obtererentur, qui de
prehenderentur, qui jugularentur.
9. O cui hæc conferenda tragœdia ? quibus com-
ponenda urbium cladibus? Quinam poetæ, quæ tan
tis congruant malis, occinant carmina ? O qui
omnia lustras, sol, nec rem ejusmodi unquam adhuc
videras, qualem tunc misisti radium, omni amario-
rem nocte? Viros in turribus trucidabant, ma-
lumque civitas partibus dividebat. Ac quidem alii
hujus se sceleris ministros exhibebant; alii velut
spectaculum nacti, rem in deliciis ducebant. Alii e
superioribus jactabant, alii subjectis mucronibus
ex aere rotan'es excipiebant: atque hujus quidem
alliso capite, illius effuso cerebro, istius dirupto
ventre, quæ et nefas videre rimabantur: atque
hujus quidem crus amputabant, illius spinan dorsi
C extrahebant, alterius intestina manibus efferebant.
Atque hic quidem e sublimi cadens, cuin necdum
terram attigisset, in strictos gladios incurrens neçi
tradebatur ; huic, cum necdum cecidisset, ipsa quo-
que deterius morte erat istiusmodi cernere, inque
amicorum corporibus, quæ in præceps actus pas-
surus esset, condiscere. Quod si quis a lapsu se-
mivivus, ut de cætero cruenta bestiæ parcerent
rogasset, is sibi productiorem simul et acerbiorem
mortem efficiebat. Ac is quidem qui jam fato fun-
ctus esset, in neglectis erat : in eos vero qui ad-
huc palpitarent, nullə non manus insiliebat.
Omnes denique modis omnibus sublatum iere. Plu-
ribus autem nec morte depulsa corporibus injuria
est; sed quasi cadaveribus hoc inviderent, quod
D integra essent, in membra versi, propinquis po-
stea quæsituris obscura, nullisque certis indiciis
notisque conspicua, reddebant. Corpora porro corporibus illidebantur, cerebruinque et eruor et pul-
viset intestina et saxa et carnes, et nervi et ligna et corporum membra in unum corrnebant.
10. O carnifices magis, quam cives! O impuras
animas manus impuriores 1 Qui factum est ut
non obstupuerint, manus adversum fratres ami-
cosque armantes, pro quibus certando,inors oppe-
tenda fuerat ? Quomodo mius casu non repressus
illorum impetus? Quomodo non exstinctæ iræ alto-
rius occasu ? Quomodo non fracti animo tertii con-
spectu? Sed enixi sunt ut adversus communem
naturam invicti perseverarent. O quid hoc appel-
landum sit! Victoria, an quod omnni molestius
strage ac clade sit? Fabula, Cadmea dicetur vluto-
MONODIA OCCISORUM THESSALONIC.E.
PATROL. GR. CIX.
PG 109:582διανύσαι μάτην ἀποπλανήσαντας τοῖς ὅπλοις διαχειρίσασθαι, καὶ οὕτως ἐν τοῖς ἰδίοις ἀπαίρειν. 32.4 ταύτην οὖν παρ' ἑαυτοῖς θέμενοι τὴν βουλήν, ἔτι κατ' ἀρχὰς οὔσης τῆς νυκτός, τοῦ ποικίλου καὶ πολυειδοῦς ἐκείνου ἀπήρξαντο μηχανήματος. 32.5 ὑφάψαντες γὰρ πανταχοῦ φῶτα, καὶ πάσας αὐτῶν τὰς νῆας κατὰ δύο συζεύξαντες ἑτέραν τῆς ἑτέρας ἐχομένην, καί τισι κάλοις στιβαροῖς καὶ σιδηραῖς ἁλύσεσι τὰς ἑκατέρων πλευρὰς ἐν ἀλλήλαις συσφίγξαντες πρὸς τὸ μὴ ῥᾳδίως ἀφίστασθαι, ἀνείλκυσαν διὰ τῶν κατὰ πρῴραν ἀπῃωρημένων ἐξαρτίων τὰ διὰ μέσου προβεβλημένα ξύλα, ἃ τοῖς ναυτιλλομένοις κατάρτια καλεῖν ἔθος. 32. εἶτα τοὺς τῶν ἑκατέρων νηῶν αὐχένας ἐν τούτοις διὰ τῶν εἰς τὴν κεφαλίδα στρεφομένων σχοινίων μέσον που τοῦ ἀέρος μετεωρήσαντες, τάς τε σπάθας αὐτῶν ἐκ τοῦ κατὰ πρῴραν μέρους καὶ πέρα τῆς τῶν νηῶν διαμέτρου προβεβληκότες, ξένον τι καὶ παρηλλαγμένον πανούργευμα διὰ τοῦ τοιούτου τεχνάσματος ἐτεκτήναντο. 32. ὑψοῦ γάρ, ὡς ἔφην, τῶν αὐχένων μετεωρηθέντων, ἔβαλλον ἐν αὐτοῖς ἐπιθέντες μακρά τινα ξύλα στιχηδὸν ἄλλο κατ' ἄλλο, καὶ τὸν διὰ μέσου τόπον γεώσαντες τῇ σεσοφισμένῃ ταύτῃ μηχανῇ, τὰ πέρατά τε πάντοθεν σανίσι καταφραξάμενοι, καὶ τὰ ἄκρα τῶν αὐχένων ἐν τοῖς κατὰ πρύμναν μέρεσιν ἄλλοις στιβαρωτάτοις δεσμοῖς ἐνασφαλισάμενοι, πύργους τινὰς τῶν εἰς τὴν χέρσον ἐν τῷ τείχει καθισταμένων χρειωδεστέρους τῇ ἐπινοίᾳ ταύτῃ κατετεχνάσαντο, 32. ἐν οἷς ἐνόπλους τινὰς βαρβάρους ἐπανεβίβασαν, ῥώμῃ σωμάτων καὶ τολμηρίᾳ φύσεως ἀνεσταλμένους, τὴν καθ' ἡμῶν ὑστάτην καὶ τελευταίαν ἐπιβουλὴν ἐνεργήσοντας. 32. ἐπέτρεπον γὰρ τοὺς μὲν αὐτῶν βάλλειν τοῖς τόξοις κατὰ τῶν ἐνδοτέρων τοῦ τείχους ἑστώτων, τοὺς δὲ τοῖς χειροπληθέσι λίθοις· 32.10 ἄλλους πυρί τινι, καὐτῷ τετεχνημένῳ καί τισιν ὀστρακίνοις σκεύεσι προηυτρεπισμένῳ, καθοπλίσαντες κατὰ τῶν ἀντιπρόσωπον αὐτῶν ἐρχομένων προσέταττον ἀκοντίζειν. 32.11 ταῦτα δὲ πάντα ἦν αὐτοῖς ἐνεργῆ τε καὶ ἐπιτήδεια διὰ τὸ μηκέτι περὶ γῆν αὐτοῖς εἶναι ποιεῖν, ἀλλὰ τῷ προλεχθέντι κακούργῳ τεχνάσματι ὑψηλοτέρους αὐτοὺς καὶ αὐτῆς τῆς οἰκοδομῆς γενέσθαι τοῦ τείχους καὶ πᾶσαν αὐτῶν κακόνοιαν ὡς ἀπὸ μετεώρου χρειώδη συμβαίνειν. 33. Ἀλλ' ἐπειδὴ ταῦτα πάντα κατ' αὐτὴν ἐκείνην τὴν νύκτα εἰς ἔργον ἤχθη τοῖς ἀσεβέσιν, οὐδὲν δὲ τῶν πραττομένων τέως ἐλάνθανεν ἡμᾶς διὰ τό, ὡς εἴρηται, φῶτα ἔχειν αὐτοὺς πολλὰ καὶ πλησίον εἶναι τὸν αἰγιαλὸν εἰς ὃν αὐτοῖς τὰ δόξαντα διεσπούδαστο, ἔλαβε πάντας φόβος καὶ ἔκπληξις, καὶ οὐκ εἶχον ᾧτινι τοῦ λοιποῦ τρόπῳ τὸ ἀσφαλὲς ἑαυτοῖς συντηρήσονται. 33. ἦν γὰρ ἰδεῖν τὸν δῆμον ὅλον δι' ὅλου κλονούμενόν τε καὶ ἀπορούμενον, ἄλλοτε ἄλλως ἀμηχανοῦντα καὶ πρὸς αὐτὴν τὴν ζωὴν κινδυνεύοντα. 33.3 οὐ γὰρ ὅπως ἕκαστος ἀποκρούσηται τὴν ἐφεστῶσαν ἀνάγκην διὰ φροντίδος εἶχεν, ἀλλὰ πῶς ἢ μεθ' οἵας ἀλγηδόνος τῷ θανάτῳ προσομιλήσει τοῖς λογισμοῖς κατετέμνετο. 33.4 φυγεῖν μὲν γὰρ οὐκέτι οὔτε πρόχειρον οὔτε ἀσφαλὲς ἦν, κύκλῳ τοῦ τείχους τῶν βαρβάρων περιεστώτων καὶ κατὰ τῶν πυλῶν ἐφεδρευόντων. 33.5 προσμένειν δὲ πάλιν ὁ κατ' ὀφθαλμοὺς οὐκ ἐδίδου κίνδυνος. πᾶσαν οὖν ἐλπίδα σωτηρίας προδόντες, καθάπερ ἐννεοί τινες τὸ τεῖχος διήμειβον, τῷ μεγέθει τῆς συμφορᾶς ἀπορούμενοι. 33. πλὴν ἔδοξέ τισιν, ὅσοις οὐ κατέσβη τελείως τῆς ἀνδρίας ἡ θρυαλλίς, μεταξὺ τῆς προσδοκίας τῶν πολεμίων προευτρεπίσαι τινὰ τῷ τείχει εἰς ἀποτροπὴν τῶν ἐπερχομένων. 33. τὰ δὲ ἦν πίσσα καὶ δᾷδες καὶ ἄσβεστος καί τινα ἄλλα, οἷς τρέφονται τάχος πυρὸς φλόγες, σκεύεσιν ὀστρακίνοις ἐπιτετηδευμένα, ὡς ἂν τῶν νηῶν τυχὸν ἐφορμουσῶν τούτοις χρώμενοι καὶ διὰ μέσου τούτων ἐξακοντίζοντες ἀπράκτους αὐτοὺς καὶ τῆσδε τῆς ἐπιχειρήσεως ἀποδείξωσιν. 34. Ὡς δὲ καὶ ταῦτα ἀνθρώπων ἦν ἀπορουμένων ἔργα καὶ διαβούλια, ἤδη δὲ καὶ τῆς ἡμέρας τὸ φῶς τὸν νυκτερινὸν ζόφον διέλυεν, ἰδοὺ δὴ καὶ αἱ νῆες, ὡς εἶχον σκευῆς, κατὰ πολλοὺς τόπους διαιρεθεῖσαι τῷ τείχει προσέρρηξαν, καινόν τι καὶ παράδοξον θέαμα ταῖς ἁπάντων ὄψεσι προδεικνύμεναι·
PG 109:58434. ἑκάστη γὰρ αὐτῶν συζυγία ἐπεφέρετο τὴν σεσοφισμένην ἐκείνην τῶν ξυλοσυνθέτων πύργων κατασκευήν, πολλῷ τῷ μέτρῳ τὴν τοῦ τείχους οἰκοδομὴν ὑπερβαίνουσαν, ἄνωθέν τε τοὺς βαρβάρους ἐξαλλομένους καθάπερ τινὰς ἐξοιστρημένους ταύρους, καὶ τὸν ὄλεθρον ἅπασιν ἐπισείοντας. 34.3 τότε δὴ τότε, ὅσοι τοῦ δήμου τῆς πόλεως τοῦ μὲν θανάτου καταφρονήσαντες ἀφύκτου τε ὄντος καὶ κατὰ κόρης, ὡς εἰπεῖν, ἱσταμένου ὅλοι τῆς ἀγωνίας ἐγένοντο, ἐπίδειξιν ἀνδρίας τοῦ κινδύνου τὴν ἀκμὴν ποιησάμενοι ἔστησαν γενναίως ἀθλοῦντες ἐν τῷ πολέμῳ, καὶ τὰ παρ' ἑαυτοῦ ἕκαστος αὐτῶν ἐπεδείκνυτο· 34.4 οὐ γὰρ εἴων τέλεον πλησιάζειν τὰς νῆας, ἀλλὰ τὸ μὲν τοῖς συχνοῖς βέλεσι τὸ δὲ τοῖς τοῦ πυρὸς ὑπεκκαύμασιν ἀπεῖργον αὐτὰς τοῦ προσπελάζειν τῷ τείχει καὶ τὰ παρ' ἑαυτῶν ἐνεργεῖν. 34.5 ὅσοι δὲ τῇ δειλίᾳ τὴν ψυχὴν βληθέντες οὐδὲ προσβλέπειν τοῦ κακοῦ τὴν πεῖραν ὑπὸ τῆς ἄγαν ἀμηχανίας ἐξίσχυον, ἑαυτοὺς τοῦ τείχους κατὰ μικρὸν ὑποσύροντες ἐπὶ τὰς ἀκρωρείας τῆς πόλεως ἔφευγον, καὶ λοιπὸν θαρρεῖν ἐδίδουν τοῖς ἐναντίοις. 34. ὡς γὰρ εἶδον κατά τινα τόπον τοῦ τείχους τὴν οἰκοδομὴν πλέον τῶν ἄλλων διαρρυεῖσαν, ἔνθα καὶ τοὺς ξυλίνους ἦμεν προπεπηγότες προβόλους, ἔγνων δὲ καὶ τὸ τῆς θαλάσσης ὕδωρ ἐν αὐτῷ μᾶλλον τῷ τόπῳ διὰ βάθους χωροῦν, μίαν συζυγίαν τῶν ἐζευγμένων ἐκεῖ συνελάσαντες ὤθουν ταῖς κώπαις κατὰ μικρόν, ἕως ἔφθασαν πλησίον ἐν αὐταῖς ταῖς ἐπάλξεσι τὰ κατὰ πρῴραν τῶν νηῶν προσπελάσαντες. 34. εἶτα ὡς ἐπεχείρουν κατ' αὐτῶν λίθους βάλλειν οἱ τοῖς ξυλίνοις ἐγκαθήμενοι προβόλοις, μέγαν τινὰ καὶ τραχὺν ἀλαλαγμὸν ἐμβοήσαντες ἄνω τῶν ῥηθέντων μηχανημάτων ἑστῶτες οἱ βάρβαροι, λίθοις τε βαλόντες οὐκέτι χειροπληθέσιν ἀλλὰ καὶ λίαν παμμεγέθεσι καὶ ὧν οὐδεὶς ἐδύνατο τὴν φορὰν ὑπομεῖναι, πῦρ τε διὰ τῶν σιφώνων τῷ ἀέρι φυσήσαντες, καί τινα ἄλλα σκεύη καὶ αὐτὰ πυρὸς ἀνάμεστα εἴσω τοῦ τείχους ἐξακοντίσαντες, εἰς τοσαύτην ἔκπληξιν καὶ δειλίαν τοὺς ἐν τοῖς προβόλοις ὄντας ἐνέβαλον ὡς καταπηδῆσαι τὸ τάχος καὶ πρὸς φυγὴν ἐκτραπῆναι καὶ κενὸν ἅπαντα τὸν περίπατον τοῦ τείχους καταλιπεῖν. 34. ἐπειδὴ δὲ τὸ τέλος εἶδον τῶν βεβουλευμένων (πάντες γὰρ καθάπερ ἐξ ἀνέμου φύλλα πρὸς τὴν γῆν κατεφέροντο, οὐδὲ κατὰ τῶν κλιμάκων, ἀλλ' ὡς ἂν αὐτοὺς ὁ φόβος κατήπειγεν), ἕνα τινὰ τολμηρὸν βάρβαρον καὶ τῶν ἄλλων ὡς εἰκὸς μανικώτερον, Αἰθίοπα τὴν χροιάν, ταῖς ἐπάλξεσιν ἐπαφῆκαν. 34. ὁ δὲ τὴν μάχαιραν ἣν ἔτυχε ταῖς χερσὶ κατέχων ἀναρριπίζων, καὶ κατὰ τοῦ τείχους ἁλλόμενος, ἐπέμενε σκοπῶν τὴν ὁρμὴν τοῦ πλήθους, εἴ γε μὴ πρὸς ἀπάτην ἀλλὰ πρὸς τελείαν φυγὴν ἐκεῖθεν ἐξέκλινε. 34.10 καὶ γὰρ ὑφωρῶντο μή τινα κεκρυμμένην ἐνέδραν ἔχωσιν οἱ τῆς πόλεως ἐν ταῖς ἀγυιαῖς, δι' ἧς αὐτοὺς εἰς πολλὰ διαιρεθέντας δολερῶς κακουργήσονται, καὶ ἀμφέβαλλον τέως μὴ ἀπροόπτως οὕτως προσχωρεῖν τῇ πόλει καὶ τὰ παρ' ἑαυτῶν ἐνεργεῖν. 34.11 ὅτε δὲ ταῖς ῥιπίσεσι τῆς βαρβαρικῆς μαχαίρας ἐξαστράπτων ὁ ἀὴρ κατάδηλον ἐποίει πανταχοῦ τῶν πολεμίων τὴν εἴσοδον (καὶ γὰρ ἦν ὥρα τρίτη τῆς ἡμέρας), τότε δὴ πάντες τοῦ κακοῦ τὴν ἔκβασιν θεασάμενοι ἐτρέποντο ἄλλος ἀλλαχοῦ, τῷ θανάτῳ συνελαυνόμενοι. 34.12 ὁ δὲ ἦν ἐφεστὼς καὶ μηδεμίαν τοῦ λοιποῦ παραχωρῶν ἐπίνοιαν δι' ἧς αὐτὸν ὑπεκκλίνωσιν. 35. Εἶτα ὡς ἅπαν κενωθὲν τὸ τεῖχος εἶδον οἱ βάρβαροι, καὶ τὸ ἀσφαλὲς ἑαυτοῖς εἶχον ἐκ τῆς τοῦ πλήθους ἀνυποστάτου φυγῆς, σπουδῇ τῶν νηῶν ἐκβάντες καὶ τῶν ἐπάλξεων εἴσω καταπηδήσαντες τάς τε πύλας ἀναρριπίσαντες ἐδήλουν καὶ ταῖς ἄλλαις ναυσὶ τῶν πεπραγμένων τὸ πέρας, 35. αἵτινες σπουδῇ καὶ αὗται παρὰ τὰς διεξόδους ἐγγύθεν προσορμισθεῖσαι ἔπεμπον τῇ πόλει τοὺς βαρβάρους, τὰ σώματα γεγυμνωμένους, μικρῷ τινι μόνῳ περιβολαίῳ τὰ κατὰ τὴν αἰδῶ συγκαλύπτοντας, τὰς μαχαίρας ἔχοντας ἐν χερσίν· 35.3 οἳ καὶ ἔνδον γενόμενοι πρῶτον μὲν οὓς εὗρον ἔτι περὶ τὸ τεῖχος ἐνστρεφομένους, εἴτε τῷ φόβῳ βληθέντας καὶ κινηθῆναι μὴ δυναμένους παρεθέντος αὐτοῖς ἐκ τοῦ φόβου τοῦ σώματος, εἴτε πάλιν τοῖς ῥηθεῖσι πτώμασιria, mala Lemnis, ac quidquid hactenus calamita-
eadem et sepal-
tum cclebri fama percrebuit. Ο
crum simul et patria! 0 quæ simul edidit ac ab-
sorbuit velnt in procella maris! 0 falsi nominis
patria, omni quoque Scylla infidior, in eos, quos
educavit ac sustulit ! 0 civium cruorem sic injuste
in patria effusum! 0 civitatem omni Styge acer-
blorem quomodo quæ de aliis pœnas sumers
videbatur, ipsa contra, eorum quæ gessit, pœnas
dabit, ac, quod est insanientium, ipsi eveniet, qui,
dum alios cogitant, suas ipsi exedunt carnes ! Ce-
cidit miles; periit qui invadentes hostes arcere
posset; nec qui utilis aliquid consilii daturus sit,
ullus est. Ac nune bostes ingruent, quique in
urbe agunt, et adversus cives tribulesque audaces
sunt ac praferoces, exhorrescent, qui exercitum in
armis micantem pro portis videant. Εt illi quidem
Et
impressionem facient, hi autem impetum non sus-
tinebunt: urbs vero eorum erit, qui prævalebunt :
ac tunc ex eventu ipsoque periculo sensum facient,
corum quæ gesserunt. Hoc nimirum sibi volebant
insolitæ stelle, terræmotus, vibrantesque ac salien-
tes interdiu veluti sublati ignes omnium oculis
usurpati. O commune naufragium! Ad me autem quod attinet, fulmina, accensos turbines, terræ
hiatus, morbos, quibus mors suavior fiat, hisce impiis obventuros existimabam.
11. O qui perierunt 1 o qui pereunt | o qui peri-
turi! o qui residui sunt! Nihil enim hos feliciores
duco, quam qui mortui sunt. llis nanque qui vita
functi sunt, tristia finem habuerunt: qui vero vitæ
superstites agunt, omni loco opprobria audituri
sunt, ac velut scelestissimi omni ex calu proliga-
buntur, quærentesque qui condoleat, quæ parrici-
darum sunt audient, necesseque erit celare cujas
tandem sint. O civitatem prius quidem civibus suf-
ficientem ad claritatem ; et quæ nunc prolixum
cunctis dedecus ac probrun aspergal ! Quid facturi
suinus ad eos qui criminabuntur? Nan silentium
tenere, nefas, dum injuria patria violatur: respon-
dlere vero, insania, ac defendere cujus sic conspicua
sint cjusmodi opera ac facinora. Sapientiam qui
suspiciunt, majori odio crudelitatem habebunt,
ejusque dedecus civibus objicient. Obmutescent hi
in judiciis, qui sibi conscii sint funesta perpetrasse.
Civitatem omnes fugient, haud secus ac pestilentia
loca et quæ corporibus insidientur. Egregia sane
mortalium omnium scclestissimi patriæ reddidistis
nutricationis praemia, cujus in vos plura merito ac
majora sunt, quam parentum, nomina. Ne civita-
tem quidem vocari sinitis ausis illis vestris. O mor-
bum ac labein, quæ ipsa invasit præcordia! 0 rem
quam maxime illis contrariam, qui sociale vitæ ge-
nus, ejusque communicatis rationibus elegerunt !
Enimvero Deus solus orandus est, ut manum porrigat, ac sicut a principio eam habitari faciat. Præ-
sentem enim ipsius desolationem qui impleat, unus ipse exspectandus sit. Mortales quod attinet,
ali¡ everterunt, alii exesam fugient.
Α Ν τῆς αὐτῆς θήκης τε ὁμοῦ καὶ πατρίδος ! Ω τῆς
αὐτῆς δειξάσης τε ἐμοῦ καὶ καταπιούσης ὥσπερ ἐν
κλύδωνι ! Ὦ πατρίδος, τούνομα ψευσαμένης, εἰς οὓς
δ' ἐθρέψατο, καὶ Σκύλλης πάσης ἀπιστοτέρα ! Ο που
λιτῶν αἵματος, οὕτως ἀδίκως ἐν τῇ πατρίδι ρυέντος :
Ο πόλεως πάσης Στυγός πικροτέρας. Ο πῶς μὲν
αὐτὴ κολάζειν ἄλλους ἐδόκει, πάλιν δὲ παρ' αὐτῆς
τὴν δίκην ὧν ἔδρασεν λήψεται, καὶ πείσεται τὰ τῶν
μαινομένων, οι σφᾶς αὐτοὺς κατεσθίοντες, δοκοῦσιν
ἑτέρους ! Πέπτωκε μὲν ὁ στρατιώτης, ἀπώλετο δὲ ὁ
προσιόντας τοὺς πολεμίους είργειν δυνάμενος ὁ δὲ
βουλευσόμενος ὅ τι χρὴ δρᾷν, οὐδὲ εἶς. Καὶ νῦν προσ
ελάσουσι μὲν οἱ πολέμιοι· οἱ δὲ ἐν [Ρ. 393] τῇ πόλει,
καὶ κατὰ τῶν ὁμοφύλων θρασείς, φρίξουσι, στρά
τευμα πρὸ τῶν πυλῶν ἀστράπτον ὁρῶντες. Καὶ οἱ
Β μὲν ἐπιθήσονται· οἱ δὲ οὐχ ὑποίσουσιν· ἡ δὲ πόλις
ἔσται τῶν ἰσχυόντων· καὶ τότε ο δεδράκασιν, αἰσθή
σονται πάσχοντες. Τοῦτ᾽ ἦν ἄρα ἀήθεις τι αστέρες,
καὶ σεισμοὶ γῆς, καὶ διάττοντες ἡμέρας ὥσπερ φρυ
κτοὶ πᾶσιν ὁρώμενοι. η ναυαγίου κοινού ! Εγώ δὲ
σκηπτούς καὶ πρηστήρας καὶ χάσματα γῆς, καὶ
νόσους τὴν τελευτὴν ἡδίω ποιούσας, τοῖς ἀσεβέσι
τούτοις ήξειν ἐνόμιζον.
&
ι'. Ὁ τῶν ἀπολωλότων! ἢ τῶν ἀπολλυμένων
ὦ τῶν ἀπολουμένων ! ὦ τῶν ὑπολειφθέντων ! Οὐδενὶ
γὰρ οὐδὲ τούτους εὐτυχεστέρους κρίνω τῶν οίχο
μένων. Τοῖς μὲν γὰρ ἔστη τὰ λυπηρά· οἱ δὲ ὀνειδών
μὲν ἀκούσονται πανταχοῦ· ὡς ἐναγεῖς δὲ, ἐξελαθή-
σονται, καὶ τὸν συναλγήσοντα ζητοῦντες, ἀκούσονται
τὰ τῶν ἀνδροφόνων, καὶ δεήσει κρύπτειν ὅθεν εἰσίν.
Ο πόλεως, ἡ πρὶν μὲν ἤρκει τοῖς πολίταις εἰς δό-
ξαν· νῦν δὲ περιβαλεί πάντας αἰσχύνῃ μακρά ! Τί
δράσομεν πρὸς τοὺς ἐγκαλοῦντας αὐτῇ. Τὸ μὲν γὰρ
σιωπᾷν, ἀνόσιον, πατρίδος ὑβριζομένης· τὸ δ' ἀπο-
λογείσθαι, μανία, τοιούτων αὐτῇ φαινομένων τῶν
ἔργων· οἱ δὲ τὴν σοφίαν θαυμάζοντες, μᾶλλον μια
σήσουσι τὴν ὠμότητα, καὶ τοῖς πολίταις προοίσουσι
ταύτην. Οἱ δὲ σιωπήσονται ἐν τοῖς δικαστηρίοις, οι
σφίσιν αὐτοῖ; πονηρὰ συνειδότες· καὶ πάντες φεύ
ξονται ταύτην, ὥσπερ ἐν οἷς ἀνάγκη νοσεῖν τῶν
χωρίων. Καλά γε τῇ πατρίδι, μιαρώτατοι πάντων,
ἀποδεδώκατε τὰ τροφεία, οἱ δικαίως αὐτῇ καὶ τῶν
γονέων ὀφείλοντες πλείω, οὐδὲ πόλιν, οἷς τετολμή
κατε, συγχωρείτε καλεῖσθαι. Ο νοσήματος τῶν ἔνδον
ἡμμένου ! Ο πράγματος ἐναντιωτάτου τοῖς μετ' άλο
λήλων την ᾑρημένοις ! ᾿Αλλὰ γὰρ δεῖ Θεὸν μόνον
αἰτεῖν χεῖρα ορέξαι, καὶ πάλιν ἐξ ἀρχῆς ταύτην
οἰκίζειν. Τῆς γὰρ νῦν ἐρημίας ἐκεῖνον δεῖ μόνον
πληρωτὴν ἀναμένειν. Ανθρώπων δὲ οἱ μὲν ἀνέτρε
ψαν αὐτήν· οἱ δὲ μισήσαντες ἀποφεύξονται.
DEMETIMI CYDONI MONODIA.
συνθλασθέντας καὶ πρὸς τὴν φυγὴν ἀπελπίσαντας, τούτους τὸ τάχος ἀνεῖλον, εἶθ' οὕτω ταῖς λεωφόροις κατεμερίσθησαν. 35.4 τὸ δὲ πλῆθος τῆς πόλεως εἰς πολλὰ μέρη τμηθὲν διεθρυλλεῖτό τε καὶ συνείχετο, οὐκ ἔχον ὅπου περισωθείη ἢ τὴν συμφορὰν διακρούσεται. 35.5 ἦν γὰρ ἰδεῖν τότε τοὺς ἀνθρώπους ὡς ἀκυβέρνητα σκάφη τῇδε κἀκεῖσε περιφερομένους, ἐλεεινὸν θέαμα, ἄνδρας γυναῖκας νήπια, ἀλλήλοις συμπίπτοντας, ἀλλήλων ἐκκρεμαμένους, ἀσπαζομένους τὸν οἴκτιστον ἐκεῖνον καὶ τελευταῖον ἀσπασμόν. 35. εἴ πού τις καὶ πατὴρ ἐν αὐτοῖς πρεσβύτης, ἐπιπεσὼν τῷ τραχήλῳ τοῦ παιδὸς δεινὸν ἐπεκώκυε, τὸν χωρισμὸν οὐ φέρων, ἀλλὰ τὰ μέλη κατέχων τοῦ φιλτάτου, καὶ πρὸ τοῦ ξίφους τῷ φυσικῷ νυττόμενος πάθει τὸν θρῆνον ἑαυτῷ διετίθει, 35. «φεῦ μοι» λέγων, «ὦ παῖ, ἐν τίσι νῦν ἐξετάζομαι καὶ τίνα ταῦτα τοῖς ὀφθαλμοῖς καθορῶ; 35. εἰς τοῦτο γάρ σε ἐπιμελῶς ἐξέθρεψα καὶ διὰ τοῦτό σε παιδευταῖς ἐξεδόμην καὶ συνέσει διαπρέπειν ἐν τοῖς ὁμήλιξι διεσπούδασα, ἵν' ὅτε προσεδόκων ζηλωτὸς μὲν εἶναι τῇ εὐπαιδίᾳ, ἐπίφθονος δὲ τῇ ἐπὶ σοὶ καυχήσει, μακαριώτερος δὲ πολλῶν ἄλλων πατέρων ὡς τοιοῦτον ἔχων εὐπρεπέστατον τέκνον, ἐράσμιον μὲν τὴν ἡλικίαν τοῦ σώματος, ἐρασμιώτερον δὲ τοῦ προσώπου τὴν θέαν καὶ ἔτι μᾶλλον τῆς ψυχῆς τὴν ἰδέαν, τότε κατ' ὀφθαλμοὺς ἰδέσθαι τὸν ὄλεθρον τοῦτον καὶ δυστυχέστατον ἀπὸ σοῦ χωρισμόν; 35. καὶ διὰ τοῦτο μέχρι τοῦδε τῇ δυστήνῳ ταύτῃ τετήρημαι πολιᾷ, ἵν' ὑπὸ βαρβάρων ἴδω καταικιζόμενόν σου τὸ σῶμα καὶ τὰ φίλτατά μοι καὶ παμπόθητα μέλη τῷ ξίφει τοῦ δημίου ἀνηλεῶς διασπώμενα; 35.10 οἴμοι, τίς γένωμαι; ποίαις ὄψεσι ταῦτα κατίδω; ποῖον ἐπὶ σοὶ ποιήσωμαι θρῆνον; 35.11 εἴθε τοιούτου τύχοιμεν δημίου ὃς ἐμὲ πρῶτον τῇ μαχαίρᾳ διέλοι, ἵνα μὴ καθυστερήσας δριμυτέρας τοῦ ξίφους ἐπὶ σοὶ τὰς ἀλγηδόνας αἰσθήσωμαι. 35.12 ἑνὶ τούτῳ τῷ μιαιφόνῳ χάριτας ὁμολογήσω, εἴ γε τῆς σφαγῆς ἀπὸ τοῦ ἐμοῦ κατάρξηται γηραιοῦ τραχήλου· εἶθ' οὕτω τῷ ἐμῷ λύθρῳ τὸ σὸν σπείσειεν αἷμα. 35.13 καὶ γὰρ οὕτω τὴν πολλὴν ὀδύνην ὑποτέμοι τῷ ἐγχειρήματι». 36. Καὶ ταῦτα μὲν οὗτος· ἄλλοθεν δὲ πάλιν ἄλλος τις τῇ συννόμῳ γυναικὶ προστυχών, βύθιόν τι καὶ μέγα στενάξας, τὴν κεφαλήν τε κινήσας καὶ τὴν μορφὴν ἀλλοιώσας, προσδραμὼν αὐτῇ καὶ περιπλακεὶς τὴν συμφορὰν ἐτραγῴδει. 36. «σώζου, γύναι, καὶ τοῦ συννόμου μὴ ἐπιλάθῃ. 36.3 ἤδη γὰρ ἡ μεγάλη στοργή, ἣν πρὸς ἀλλήλους ἐθέμεθα τῇ κοινωνίᾳ τῆς φύσεως, διακόπτεται σήμερον, καὶ ξίφος καινοτομεῖ τὴν συνάφειαν, καὶ θάνατος ἄωρος τὴν συζυγίαν διίστησιν. 36.4 οὐκέτι τὴν ζωὴν τῇ κοινότητι τῆς βιοτῆς ἐξανύομεν. 36.5 οὐδεὶς ἡμῖν τοῦ λοιποῦ παιδοποιίας λόγος. 36. εἴθε μηδὲ ταῦτα, ἃ νῦν ἡμᾶς περιέστηκε νήπια, τοῖς ὀφθαλμοῖς κατείδομεν ἐξ ἀρχῆς, εἴθε τῇ σορῷ ταῖς ἡμετέραις χερσὶν ἀπεδόθησαν, καὶ μὴ τοῖς θηρσὶ τούτοις εἰς δυστυχῆ δουλείαν διετηρήθησαν.» 36. εἶτα τοῖς τέκνοις ἀναμιχθέντες καὶ τὸν θρῆνον χοροστατήσαντες τὴν διαίρεσιν ἐκαρτέρουν. 36. ἀδελφὸς δὲ πάλιν ἀδελφῷ συναντήσας καὶ φίλος φίλῳ, ὁ μὲν τὴν συγγένειαν ὁ δὲ τὴν μακρὰν συνήθειαν ἀπεκλαίετο. 36. καὶ ἁπλῶς τῇ ἀμετρίᾳ τῶν κατὰ μέρος θρήνων κραυγῆς ἀσήμου πάντα πεπλήρωτο, ὥσπερ ἂν εἰς σφαγὴν συγκλεισθέντων προβάτων καὶ συμμιγῆ φωνὴν ἀφιέντων. 36.10 οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν πρὸς τοὺς οἴκους ἀπέτρεχον, οἱ δὲ τὰς ὁδοὺς ἀπεσκόπουν· ἄλλοι πρὸς τοὺς σεβασμίους οἴκους ἠλαύνοντο, ἄλλοι τὰς πύλας τῆς πόλεως καταλαβεῖν ἔσπευδον. 36.11 ἕτεροι δὲ πρὸς τὸ τεῖχος ἀνιέναι ἐβούλοντο μέν, οὐ δεδύνηντο δὲ ὑποκλαζούσης αὐτοῖς τῆς φυσικῆς ἰσχύος τῇ προσδοκίᾳ τῶν φοβερῶν· 36.12 οὐκ εἶχον γὰρ ὅπως διαθῶνται πρὸς τὸ κακόν, ἀλλ' ὅπουπερ ἂν ἔτυχον γεγονότες τῆς πόλεως, κατὰ πρόσωπον εὕρισκον ἀπαντῶντας τὸν θάνατον, ὡς μηδὲν αὐτοῖς εἶναι λοιπὸν ἀσφαλὲς πρὸς ἐπίνοιαν. 37. Ἀλλὰ πῶς ἄν σοι τοῦ λοιποῦ τὴν καθ' ἡμᾶς συμφοράν, ὦ ἀνδρῶν λογιώτατε, ἢ τὴν ἐπαλληλίαν τῶν τοσούτων ἀνιαρῶν διαγράψωμαι; 37. ποῖον τούτων πρῶτον εἰπὼν τοῖς ἄλλοις δευτερεύειν παραχωρήσω; ἐπὶ τίνι τὴν γλῶτταν κινήσω ἢ τὴν χεῖρα πρὸς γραφὴνria, mala Lemnis, ac quidquid hactenus calamita-
eadem et sepal-
tum cclebri fama percrebuit. Ο
crum simul et patria! 0 quæ simul edidit ac ab-
sorbuit velnt in procella maris! 0 falsi nominis
patria, omni quoque Scylla infidior, in eos, quos
educavit ac sustulit ! 0 civium cruorem sic injuste
in patria effusum! 0 civitatem omni Styge acer-
blorem quomodo quæ de aliis pœnas sumers
videbatur, ipsa contra, eorum quæ gessit, pœnas
dabit, ac, quod est insanientium, ipsi eveniet, qui,
dum alios cogitant, suas ipsi exedunt carnes ! Ce-
cidit miles; periit qui invadentes hostes arcere
posset; nec qui utilis aliquid consilii daturus sit,
ullus est. Ac nune bostes ingruent, quique in
urbe agunt, et adversus cives tribulesque audaces
sunt ac praferoces, exhorrescent, qui exercitum in
armis micantem pro portis videant. Εt illi quidem
Et
impressionem facient, hi autem impetum non sus-
tinebunt: urbs vero eorum erit, qui prævalebunt :
ac tunc ex eventu ipsoque periculo sensum facient,
corum quæ gesserunt. Hoc nimirum sibi volebant
insolitæ stelle, terræmotus, vibrantesque ac salien-
tes interdiu veluti sublati ignes omnium oculis
usurpati. O commune naufragium! Ad me autem quod attinet, fulmina, accensos turbines, terræ
hiatus, morbos, quibus mors suavior fiat, hisce impiis obventuros existimabam.
11. O qui perierunt 1 o qui pereunt | o qui peri-
turi! o qui residui sunt! Nihil enim hos feliciores
duco, quam qui mortui sunt. llis nanque qui vita
functi sunt, tristia finem habuerunt: qui vero vitæ
superstites agunt, omni loco opprobria audituri
sunt, ac velut scelestissimi omni ex calu proliga-
buntur, quærentesque qui condoleat, quæ parrici-
darum sunt audient, necesseque erit celare cujas
tandem sint. O civitatem prius quidem civibus suf-
ficientem ad claritatem ; et quæ nunc prolixum
cunctis dedecus ac probrun aspergal ! Quid facturi
suinus ad eos qui criminabuntur? Nan silentium
tenere, nefas, dum injuria patria violatur: respon-
dlere vero, insania, ac defendere cujus sic conspicua
sint cjusmodi opera ac facinora. Sapientiam qui
suspiciunt, majori odio crudelitatem habebunt,
ejusque dedecus civibus objicient. Obmutescent hi
in judiciis, qui sibi conscii sint funesta perpetrasse.
Civitatem omnes fugient, haud secus ac pestilentia
loca et quæ corporibus insidientur. Egregia sane
mortalium omnium scclestissimi patriæ reddidistis
nutricationis praemia, cujus in vos plura merito ac
majora sunt, quam parentum, nomina. Ne civita-
tem quidem vocari sinitis ausis illis vestris. O mor-
bum ac labein, quæ ipsa invasit præcordia! 0 rem
quam maxime illis contrariam, qui sociale vitæ ge-
nus, ejusque communicatis rationibus elegerunt !
Enimvero Deus solus orandus est, ut manum porrigat, ac sicut a principio eam habitari faciat. Præ-
sentem enim ipsius desolationem qui impleat, unus ipse exspectandus sit. Mortales quod attinet,
ali¡ everterunt, alii exesam fugient.
Α Ν τῆς αὐτῆς θήκης τε ὁμοῦ καὶ πατρίδος ! Ω τῆς
αὐτῆς δειξάσης τε ἐμοῦ καὶ καταπιούσης ὥσπερ ἐν
κλύδωνι ! Ὦ πατρίδος, τούνομα ψευσαμένης, εἰς οὓς
δ' ἐθρέψατο, καὶ Σκύλλης πάσης ἀπιστοτέρα ! Ο που
λιτῶν αἵματος, οὕτως ἀδίκως ἐν τῇ πατρίδι ρυέντος :
Ο πόλεως πάσης Στυγός πικροτέρας. Ο πῶς μὲν
αὐτὴ κολάζειν ἄλλους ἐδόκει, πάλιν δὲ παρ' αὐτῆς
τὴν δίκην ὧν ἔδρασεν λήψεται, καὶ πείσεται τὰ τῶν
μαινομένων, οι σφᾶς αὐτοὺς κατεσθίοντες, δοκοῦσιν
ἑτέρους ! Πέπτωκε μὲν ὁ στρατιώτης, ἀπώλετο δὲ ὁ
προσιόντας τοὺς πολεμίους είργειν δυνάμενος ὁ δὲ
βουλευσόμενος ὅ τι χρὴ δρᾷν, οὐδὲ εἶς. Καὶ νῦν προσ
ελάσουσι μὲν οἱ πολέμιοι· οἱ δὲ ἐν [Ρ. 393] τῇ πόλει,
καὶ κατὰ τῶν ὁμοφύλων θρασείς, φρίξουσι, στρά
τευμα πρὸ τῶν πυλῶν ἀστράπτον ὁρῶντες. Καὶ οἱ
Β μὲν ἐπιθήσονται· οἱ δὲ οὐχ ὑποίσουσιν· ἡ δὲ πόλις
ἔσται τῶν ἰσχυόντων· καὶ τότε ο δεδράκασιν, αἰσθή
σονται πάσχοντες. Τοῦτ᾽ ἦν ἄρα ἀήθεις τι αστέρες,
καὶ σεισμοὶ γῆς, καὶ διάττοντες ἡμέρας ὥσπερ φρυ
κτοὶ πᾶσιν ὁρώμενοι. η ναυαγίου κοινού ! Εγώ δὲ
σκηπτούς καὶ πρηστήρας καὶ χάσματα γῆς, καὶ
νόσους τὴν τελευτὴν ἡδίω ποιούσας, τοῖς ἀσεβέσι
τούτοις ήξειν ἐνόμιζον.
&
ι'. Ὁ τῶν ἀπολωλότων! ἢ τῶν ἀπολλυμένων
ὦ τῶν ἀπολουμένων ! ὦ τῶν ὑπολειφθέντων ! Οὐδενὶ
γὰρ οὐδὲ τούτους εὐτυχεστέρους κρίνω τῶν οίχο
μένων. Τοῖς μὲν γὰρ ἔστη τὰ λυπηρά· οἱ δὲ ὀνειδών
μὲν ἀκούσονται πανταχοῦ· ὡς ἐναγεῖς δὲ, ἐξελαθή-
σονται, καὶ τὸν συναλγήσοντα ζητοῦντες, ἀκούσονται
τὰ τῶν ἀνδροφόνων, καὶ δεήσει κρύπτειν ὅθεν εἰσίν.
Ο πόλεως, ἡ πρὶν μὲν ἤρκει τοῖς πολίταις εἰς δό-
ξαν· νῦν δὲ περιβαλεί πάντας αἰσχύνῃ μακρά ! Τί
δράσομεν πρὸς τοὺς ἐγκαλοῦντας αὐτῇ. Τὸ μὲν γὰρ
σιωπᾷν, ἀνόσιον, πατρίδος ὑβριζομένης· τὸ δ' ἀπο-
λογείσθαι, μανία, τοιούτων αὐτῇ φαινομένων τῶν
ἔργων· οἱ δὲ τὴν σοφίαν θαυμάζοντες, μᾶλλον μια
σήσουσι τὴν ὠμότητα, καὶ τοῖς πολίταις προοίσουσι
ταύτην. Οἱ δὲ σιωπήσονται ἐν τοῖς δικαστηρίοις, οι
σφίσιν αὐτοῖ; πονηρὰ συνειδότες· καὶ πάντες φεύ
ξονται ταύτην, ὥσπερ ἐν οἷς ἀνάγκη νοσεῖν τῶν
χωρίων. Καλά γε τῇ πατρίδι, μιαρώτατοι πάντων,
ἀποδεδώκατε τὰ τροφεία, οἱ δικαίως αὐτῇ καὶ τῶν
γονέων ὀφείλοντες πλείω, οὐδὲ πόλιν, οἷς τετολμή
κατε, συγχωρείτε καλεῖσθαι. Ο νοσήματος τῶν ἔνδον
ἡμμένου ! Ο πράγματος ἐναντιωτάτου τοῖς μετ' άλο
λήλων την ᾑρημένοις ! ᾿Αλλὰ γὰρ δεῖ Θεὸν μόνον
αἰτεῖν χεῖρα ορέξαι, καὶ πάλιν ἐξ ἀρχῆς ταύτην
οἰκίζειν. Τῆς γὰρ νῦν ἐρημίας ἐκεῖνον δεῖ μόνον
πληρωτὴν ἀναμένειν. Ανθρώπων δὲ οἱ μὲν ἀνέτρε
ψαν αὐτήν· οἱ δὲ μισήσαντες ἀποφεύξονται.
DEMETIMI CYDONI MONODIA.
ἐξενέγκω; 37.3 ἐξιστᾷ γάρ μου τὸν νοῦν ἡ μνήμη τῶν γεγονότων, καὶ οἷον ὁρᾶν πάλιν δοκῶν τῶν λεχθησομένων τὰ πράγματα δυσεπιχείρητον τὴν περὶ τούτων ἐξήγησιν ἐπαισθάνομαι. 37.4 ἡ γὰρ ἀνατύπωσις τῶν γεγονότων ὡς ἄρτι πραττομένων τῇ ψυχῇ διὰ τῆς μνήμης τὸν κίνδυνον εἰκονίζουσα καὶ διαμορφοῦσα τῇ φαντασίᾳ τὰ πράγματα, τὴν ὁρμὴν τοῦ λέγειν ἐπέχειν βιάζεται. 37.5 οἷα γὰρ ἦν τὰ τελούμενα τότε! 37. οἱ μὲν πρὸ τῆς σωματικῆς τὴν τῆς ψυχῆς πλέον δεδιότες πανολεθρίαν πρὸς τὸ θανεῖν ἐδυσφόρουν, ἀρχὴν τῶν ἐκεῖθεν κολάσεων τὸν χωρισμὸν ἡγούμενοι τὸν τοῦ σώματος· 37. οἱ δὲ τῇ γῇ προσερείδοντες τὰ γόνατα, κρουνούς τε δακρύων ἐκβλύζοντες, ἀξίους παραδεχθῆναι τῆς κλήσεως διὰ τοῦ τοιούτου θανάτου τὸν θεὸν ἐλιτάνευον. 37. ἄλλοι τῇ μνήμῃ τῶν ἡμαρτημένων τομώτερον τοῦ ξίφους τὸ συνειδὸς νυττόμενοι τὸν ἀναλωθέντα χρόνον ἐπὶ ματαίῳ ἀνεκαλοῦντο μεταμελούμενοι. 37. ἕτεροι μηδὲν τοιοῦτον ἐνεργῆσαι δυνάμενοι, ἀλλὰ τὸν λογισμὸν προδόντες τῇ ἀγωνίᾳ, ἵσταντο τρομώδεις, δίκην ἀψύχων δένδρων τὴν τομὴν ἀναμένοντες. 37.10 ἄλλοι δὲ καθάπερ οἴστρῳ τῷ φόβῳ πληττόμενοι ἀκάθεκτοι ταῖς ὁρμαῖς ἦσαν· ἐξ ὧν καὶ πλεῖστοι πρὸς τὸ ἐκτὸς τοῦ τείχους ἀσυλλογίστως ἑαυτοὺς ἀκοντίσαντες ἢ τῷ πτώματι τὴν ζωὴν συνεπέραναν ἢ τοῖς ἐκεῖσε στρεφομένοις βαρβάροις ἑαυτοὺς ἐνεχείρισαν. 38. Τί δὲ τῶν γυναικῶν εἴπω πρῶτον, οἷς καὶ αὐτὸν τὸν ἀέρα συνθρηνεῖν αὐταῖς ἐβιάζοντο; 38. ᾔτουν τὰς ἀνακλήσεις, τὰς οἰμωγάς, τῶν τέκνων τὰς περιπλοκάς, 38.3 οὐδ' εὐσχημονεῖν ἔτι βουλόμεναι νικηθεῖσαι τῷ πάθει, οὐδὲ τῆς ὄψεως τῶν ἀνδρῶν ἑαυτὰς ὑπεκκλίνειν, ἀλλ' ἀναιδῶς φερόμεναι, τὰς κόμας ἔχουσαι λελυμένας καὶ τῶν πρὸς συστολὴν ἀμελήσασαι, ἤγοντο συνεκβοῶσαι τοὺς θρήνους καὶ τοῦ κινδύνου καταστενάζουσαι. 38.4 εἴ που καὶ παρθένος ἐν αὐταῖς, ἡ μήπω τῆς οἰκουρίας προβᾶσα ἀλλ' ἀσφαλῶς τηρουμένη τῷ γάμῳ καὶ σεμνότητα πᾶσαν δεδιδαγμένη, τὴν αἰδῶ τῆς ὄψεως περιάρασα, καὶ μηδ' ὅτι γυνὴ τυγχάνει τῷ δέει λογιζομένη, διῄει τῆς ἀγορᾶς ἐν μέσῳ, ταῖς ἄλλαις γυναιξὶ κοινωνοῦσα τοῦ θρήνου καὶ δεινὸν ἀλαλάζουσα. 38.5 μονασταὶ δὲ καὶ μονάζουσαι, ὅσοι τὴν προσπάθειαν τοῦ βίου κομιδῇ νέοι ὑπάρχοντες τῷ φίλτρῳ τῆς ἀρετῆς ἀπεσείσαντο, ἑαυτοῖς μόνοις καὶ θεῷ ζῶντες, τῶν ἀσκητηρίων ἐκβάντες καὶ ταῖς πλατείαις διασπαρέντες τῆς πόλεως τὸν κοινὸν ὄλεθρον γοερὸν ἐκλαυθμύριζον. 38. ἐξ οὗ δή μοι καὶ θάμβος ἐπέρχεται, ὅταν κατὰ νοῦν λάβω τὴν ποικίλην καὶ διάφορον ἀρετὴν τῶν Ναζιραίων ἐκείνων, ἣν καταμόνας ἐφιλοπόνουν, ἤτοι τὴν πάννυχον ψαλμῳδίαν καὶ τὴν ἱερὰν παρθενίαν τήν τε ἐκτενῆ προσευχὴν καὶ τὸ ἀκατάπαυστον δάκρυον· 38. πῶς οὐκ ἔκαμψαν ἐφ' ἡμᾶς τὸν θεϊκὸν ἔλεον, πῶς οὐ κατεγγυήσαντο τὴν πόλιν, πῶς οὐχ εὗρον ἔπαθλον ἀρετῆς τὴν ἀποφυγὴν τοῦ κινδύνου, συνελήφθησαν δὲ μᾶλλον καθάπερ ἀνεπίσκοπα πρόβατα, πάντες τῆς μαχαίρας γεγονότες καὶ τῷ κλήρῳ τῶν ἁμαρτωλῶν τῆς σφαγῆς κοινωνήσαντες. 38. πλὴν ἡγοῦμαι ὅτι τούτων μὲν ὁ θάνατος, ὥς φησιν ὁ ψαλμός, τίμιος γέγονεν ἐναντίον κυρίου, κἀν τούτῳ τοῦ σοφοῦ τοὺς οἰκείους δούλους τιμήσαντος, ἵνα μετὰ τῆς λοιπῆς ἀρετῆς καὶ τὸ τέλος μαρτυρικὸν ἀπενέγκωνται, ὡς ἂν ἐπιδαψιλεύσηται τούτοις τὰ τῆς ὑπομονῆς γέρα καὶ τῶν ἀρρήτων ἐκείνων ἀγαθῶν τὴν ἀντίδοσιν· 38. ἡμῶν δὲ τὸ πλῆθος τῶν παραπτώσεων οὐ μόνον τὰς τούτων ἐντεύξεις ἀλλὰ καὶ τὰς τῶν μαρτύρων πρεσβείας ἀσυντελεῖς δειχθῆναι πεποίηκεν, ἵν' ἡμῶν παθόντων ὅπερ ἤδη πεπόνθαμεν, ἔχωσι γνῶναι πάντες οἱ τῶν θείων καταφρονηταὶ διατάξεων ὡς κακίᾳ πλεονεκτοῦντας οὐδὲν αὐτοὺς τῆς δεσποτικῆς ἀπειλῆς τῶν σωτηρίων βοηθημάτων ἐξαιρήσασθαι δυνηθήσεται. 39. Ὡς γὰρ κατὰ πᾶσαν εἰσελθόντες διεμερίσθησαν τὴν πόλιν οἱ βάρβαροι, εὐθὺς πᾶσα ἡλικία καὶ πᾶν γένος ἀνθρώπων ὑπ' αὐτῶν ἀνῄρητο. 39. οὐδὲ γὰρ ἦν οἶκτος αὐτοῖς οὐδεὶς πάλαι προμεμηνόσι καὶ τὴν καθ' ἡμῶν διψῶσιν ἀπώλειαν, ἀλλὰ καὶ γέρων καὶ ἀκμάζων ἔτι καὶ νεανίσκος καὶ πᾶς ὁ προστυχὼν ἔργον τοῖς μιαιφόνοις ἦν, οὐδὲria, mala Lemnis, ac quidquid hactenus calamita-
eadem et sepal-
tum cclebri fama percrebuit. Ο
crum simul et patria! 0 quæ simul edidit ac ab-
sorbuit velnt in procella maris! 0 falsi nominis
patria, omni quoque Scylla infidior, in eos, quos
educavit ac sustulit ! 0 civium cruorem sic injuste
in patria effusum! 0 civitatem omni Styge acer-
blorem quomodo quæ de aliis pœnas sumers
videbatur, ipsa contra, eorum quæ gessit, pœnas
dabit, ac, quod est insanientium, ipsi eveniet, qui,
dum alios cogitant, suas ipsi exedunt carnes ! Ce-
cidit miles; periit qui invadentes hostes arcere
posset; nec qui utilis aliquid consilii daturus sit,
ullus est. Ac nune bostes ingruent, quique in
urbe agunt, et adversus cives tribulesque audaces
sunt ac praferoces, exhorrescent, qui exercitum in
armis micantem pro portis videant. Εt illi quidem
Et
impressionem facient, hi autem impetum non sus-
tinebunt: urbs vero eorum erit, qui prævalebunt :
ac tunc ex eventu ipsoque periculo sensum facient,
corum quæ gesserunt. Hoc nimirum sibi volebant
insolitæ stelle, terræmotus, vibrantesque ac salien-
tes interdiu veluti sublati ignes omnium oculis
usurpati. O commune naufragium! Ad me autem quod attinet, fulmina, accensos turbines, terræ
hiatus, morbos, quibus mors suavior fiat, hisce impiis obventuros existimabam.
11. O qui perierunt 1 o qui pereunt | o qui peri-
turi! o qui residui sunt! Nihil enim hos feliciores
duco, quam qui mortui sunt. llis nanque qui vita
functi sunt, tristia finem habuerunt: qui vero vitæ
superstites agunt, omni loco opprobria audituri
sunt, ac velut scelestissimi omni ex calu proliga-
buntur, quærentesque qui condoleat, quæ parrici-
darum sunt audient, necesseque erit celare cujas
tandem sint. O civitatem prius quidem civibus suf-
ficientem ad claritatem ; et quæ nunc prolixum
cunctis dedecus ac probrun aspergal ! Quid facturi
suinus ad eos qui criminabuntur? Nan silentium
tenere, nefas, dum injuria patria violatur: respon-
dlere vero, insania, ac defendere cujus sic conspicua
sint cjusmodi opera ac facinora. Sapientiam qui
suspiciunt, majori odio crudelitatem habebunt,
ejusque dedecus civibus objicient. Obmutescent hi
in judiciis, qui sibi conscii sint funesta perpetrasse.
Civitatem omnes fugient, haud secus ac pestilentia
loca et quæ corporibus insidientur. Egregia sane
mortalium omnium scclestissimi patriæ reddidistis
nutricationis praemia, cujus in vos plura merito ac
majora sunt, quam parentum, nomina. Ne civita-
tem quidem vocari sinitis ausis illis vestris. O mor-
bum ac labein, quæ ipsa invasit præcordia! 0 rem
quam maxime illis contrariam, qui sociale vitæ ge-
nus, ejusque communicatis rationibus elegerunt !
Enimvero Deus solus orandus est, ut manum porrigat, ac sicut a principio eam habitari faciat. Præ-
sentem enim ipsius desolationem qui impleat, unus ipse exspectandus sit. Mortales quod attinet,
ali¡ everterunt, alii exesam fugient.
Α Ν τῆς αὐτῆς θήκης τε ὁμοῦ καὶ πατρίδος ! Ω τῆς
αὐτῆς δειξάσης τε ἐμοῦ καὶ καταπιούσης ὥσπερ ἐν
κλύδωνι ! Ὦ πατρίδος, τούνομα ψευσαμένης, εἰς οὓς
δ' ἐθρέψατο, καὶ Σκύλλης πάσης ἀπιστοτέρα ! Ο που
λιτῶν αἵματος, οὕτως ἀδίκως ἐν τῇ πατρίδι ρυέντος :
Ο πόλεως πάσης Στυγός πικροτέρας. Ο πῶς μὲν
αὐτὴ κολάζειν ἄλλους ἐδόκει, πάλιν δὲ παρ' αὐτῆς
τὴν δίκην ὧν ἔδρασεν λήψεται, καὶ πείσεται τὰ τῶν
μαινομένων, οι σφᾶς αὐτοὺς κατεσθίοντες, δοκοῦσιν
ἑτέρους ! Πέπτωκε μὲν ὁ στρατιώτης, ἀπώλετο δὲ ὁ
προσιόντας τοὺς πολεμίους είργειν δυνάμενος ὁ δὲ
βουλευσόμενος ὅ τι χρὴ δρᾷν, οὐδὲ εἶς. Καὶ νῦν προσ
ελάσουσι μὲν οἱ πολέμιοι· οἱ δὲ ἐν [Ρ. 393] τῇ πόλει,
καὶ κατὰ τῶν ὁμοφύλων θρασείς, φρίξουσι, στρά
τευμα πρὸ τῶν πυλῶν ἀστράπτον ὁρῶντες. Καὶ οἱ
Β μὲν ἐπιθήσονται· οἱ δὲ οὐχ ὑποίσουσιν· ἡ δὲ πόλις
ἔσται τῶν ἰσχυόντων· καὶ τότε ο δεδράκασιν, αἰσθή
σονται πάσχοντες. Τοῦτ᾽ ἦν ἄρα ἀήθεις τι αστέρες,
καὶ σεισμοὶ γῆς, καὶ διάττοντες ἡμέρας ὥσπερ φρυ
κτοὶ πᾶσιν ὁρώμενοι. η ναυαγίου κοινού ! Εγώ δὲ
σκηπτούς καὶ πρηστήρας καὶ χάσματα γῆς, καὶ
νόσους τὴν τελευτὴν ἡδίω ποιούσας, τοῖς ἀσεβέσι
τούτοις ήξειν ἐνόμιζον.
&
ι'. Ὁ τῶν ἀπολωλότων! ἢ τῶν ἀπολλυμένων
ὦ τῶν ἀπολουμένων ! ὦ τῶν ὑπολειφθέντων ! Οὐδενὶ
γὰρ οὐδὲ τούτους εὐτυχεστέρους κρίνω τῶν οίχο
μένων. Τοῖς μὲν γὰρ ἔστη τὰ λυπηρά· οἱ δὲ ὀνειδών
μὲν ἀκούσονται πανταχοῦ· ὡς ἐναγεῖς δὲ, ἐξελαθή-
σονται, καὶ τὸν συναλγήσοντα ζητοῦντες, ἀκούσονται
τὰ τῶν ἀνδροφόνων, καὶ δεήσει κρύπτειν ὅθεν εἰσίν.
Ο πόλεως, ἡ πρὶν μὲν ἤρκει τοῖς πολίταις εἰς δό-
ξαν· νῦν δὲ περιβαλεί πάντας αἰσχύνῃ μακρά ! Τί
δράσομεν πρὸς τοὺς ἐγκαλοῦντας αὐτῇ. Τὸ μὲν γὰρ
σιωπᾷν, ἀνόσιον, πατρίδος ὑβριζομένης· τὸ δ' ἀπο-
λογείσθαι, μανία, τοιούτων αὐτῇ φαινομένων τῶν
ἔργων· οἱ δὲ τὴν σοφίαν θαυμάζοντες, μᾶλλον μια
σήσουσι τὴν ὠμότητα, καὶ τοῖς πολίταις προοίσουσι
ταύτην. Οἱ δὲ σιωπήσονται ἐν τοῖς δικαστηρίοις, οι
σφίσιν αὐτοῖ; πονηρὰ συνειδότες· καὶ πάντες φεύ
ξονται ταύτην, ὥσπερ ἐν οἷς ἀνάγκη νοσεῖν τῶν
χωρίων. Καλά γε τῇ πατρίδι, μιαρώτατοι πάντων,
ἀποδεδώκατε τὰ τροφεία, οἱ δικαίως αὐτῇ καὶ τῶν
γονέων ὀφείλοντες πλείω, οὐδὲ πόλιν, οἷς τετολμή
κατε, συγχωρείτε καλεῖσθαι. Ο νοσήματος τῶν ἔνδον
ἡμμένου ! Ο πράγματος ἐναντιωτάτου τοῖς μετ' άλο
λήλων την ᾑρημένοις ! ᾿Αλλὰ γὰρ δεῖ Θεὸν μόνον
αἰτεῖν χεῖρα ορέξαι, καὶ πάλιν ἐξ ἀρχῆς ταύτην
οἰκίζειν. Τῆς γὰρ νῦν ἐρημίας ἐκεῖνον δεῖ μόνον
πληρωτὴν ἀναμένειν. Ανθρώπων δὲ οἱ μὲν ἀνέτρε
ψαν αὐτήν· οἱ δὲ μισήσαντες ἀποφεύξονται.
DEMETIMI CYDONI MONODIA.
καιρίας κατ' αὐτῶν ἀφιεῖσι πληγάς· 39.3 ἀλλ' ὡς ἂν αὐτοὺς ἐνδιατρίβειν ποιῶσι τοῖς ἀλγεινοῖς, τὰ πρὸς τὸν νῶτον μέρη καὶ τοὺς μηροὺς κατατέμνοντες σχολάζειν αὐτοὺς τῇ τελειώσει παρεβιάζοντο. 39.4 καὶ οὐδ' οὕτως ὁ πολιορκῶν αὐτοὺς ἐνεπίμπλατο θυμός, ἀλλ' ὅτι μὴ πολλάκις δύνανται θνήσκειν μανικῶς ἐδυσφόρουν. 39.5 ἵνα γὰρ τὴν θηριώδη καὶ ἀδάμαστον ἐκείνην ὄρεξιν ἐμφορήσωσιν, οὐδὲ γυναικῶν ἐφείσαντο κατ' ἀρχὰς τοῦ κινδύνου, οὐδὲ παίδων αὐτῶν, ὧν τὸ τῆς ἡλικίας ἄωρον ἄγειν βιάζεται πολλάκις καὶ θηρῶν ὀφθαλμοὺς εἰς συμπάθειαν· 39. ἀλλ' ἦν ἐπ' ἴσης ἅπασιν ἡ τομή, καθάπερ ἐν χλοηφόρῳ πεδίῳ πᾶν τὸ παρατυχὸν ἐκθερίζουσα, ὡς ἐν βραχείᾳ καιροῦ ῥοπῇ ἄοικον ἀποδειχθῆναι τὴν πόλιν τὴν πρὸ μικροῦ στενοχωρουμένην καὶ τοῖς πλήθεσι βρίθουσαν. 39. καθὸ γὰρ φθάσαντες εἴπομεν, τὸ μὲν τοῦ δήμου τὰς ἀκρωρείας κατειλήφει κατὰ τὴν καλουμένην ἀκρόπολιν συνελαθέν, ἢ τὴν περιοικίδα τοῦ ὁσίου Δαβὶδ ὀνομαζομένην (ταῦτα γὰρ μᾶλλον τῆς λοιπῆς ὑπερανέχουσι πόλεως, ἔνθα δὴ καὶ πλῆθος ἦν μοναχῶν ἐναρέτων πάντων καὶ τῆς οὐρανίου πολιτείας ἠξιωμένων), τὸ δὲ πάλιν ταῖς δυσὶ πύλαις προσερρύη ταῖς πρὸς δύσιν ἀφορώσαις τῆς πόλεως, μίαν ἐχόντων πάντων σπουδήν, τοῦ ξίφους διεκφυγεῖν τὴν τομήν. 39. ἀλλ' οὐδὲν πλέον τῶν ἄλλων διήνυον, τῶν πυλῶν ἐκτὸς τῶν βαρβάρων ἐφεδρευόντων, καὶ μηδ' ἄλλως ἔχοντες εὐχερῶς ὑπερβῆναι, τῷ συνωθισμῷ πιέζοντες ἀλλήλους καὶ τὴν διέξοδον ἀποφράττοντες. 40. Οἷον γὰρ ἐγεγόνει κακὸν κατὰ τὴν καλουμένην Χρυσέαν πύλην! 40. πῶς παρανοῖξαι ταύτην βουληθέντες μικρόν, ὅσοι τοῦ δήμου τῷ τόπῳ συνέρρευσαν, διήμαρτον τῆς ἐπιχειρήσεως! 40.3 μόνον γὰρ ὅτι τὰς πύλας ἀλλήλων διέστησαν, καὶ τῷ ἰδίῳ πιλήματι πάλιν ἐν ἑαυταῖς συνδραμεῖν αὐτὰς κατηνάγκασαν· 40.4 οὕτω δὲ ἔχοντας αὐτοὺς καταλαβόντες οἱ δυσμενεῖς οὐκέτι καθ' ἕνα τοῖς ξίφεσιν ἀνῄρουν, ἀλλ' ὡς εἶδον συνεσφιγμένους ἀλλήλων τε ἐχομένους καὶ ἐκτραπῆναι μὴ δυναμένους, κατὰ κόρρης αὐτοὺς τοῖς ξίφεσιν ἔπαιον, ὡς μετὰ τὴν πληγὴν διαιρεῖσθαι τοῦ προστυχόντος τὴν κεφαλήν, καὶ τοῖς ὁμοίοις τῇδε κἀκεῖσε τὰ μέρη συμπίπτειν, καὶ μηδὲ μετὰ θάνατον τῇ γῇ δίδοσθαι ἀλλ' ἔτι παρακρατεῖσθαι τοῖς λοιποῖς σώμασιν, ἕως πάντων ἀναιρεθέντων κατηνέχθη τὰ πάντων πτώματα τοῦ, καὶ ὥσπερ τοῦ ὑποστηρίζοντος (τῆς ἁπάντων λέγω ζωῆς διαδράσης) κατηνέχθη τὰ πάντων πτώματα τοῦ αἵματος ἀλλήλων καθάπερ καὶ τῆς τελευτῆς κοινωνήσαντα. 41. Τὸ δ' αὐτὸ τοῦτο καὶ περὶ τὴν ἄλλην πύλην, ἣν καλοῦσι Λιταίαν, πραχθῆναι συνέβη. 41. καθὼς γὰρ ἔφαμεν, τῶν ἄλλων τὰς μὲν πρὸς θάλασσαν ἐξαγούσας αὐτοὶ προκατεῖχον οἱ βάρβαροι, τὰς δέ γε πρὸς ἀνατολὴν ἀφορώσας ἡμεῖς προαποκλείσαντες ἦμεν, τὴν τοῦ πυρὸς μηχανήν, ἣν κατὰ τῶν ἔξω τοῦ προτειχίσματος πυλῶν προπεπόνθαμεν, καὶ ἐν αὐταῖς ὑφορώμενοι, ὡς λοιπὸν ἐκ τούτων πανταχόθεν ἀποροῦντα τὸν δῆμον πρὸς τὴν φυγὴν περὶ τὰς ἀγυιὰς μόνον εἰλεῖσθαι καὶ πανταχοῦ τῷ θανάτῳ προσπίπτειν. 41.3 σχεδὸν γὰρ ὀλίγοι, καὶ λίαν ὡς εἰκὸς εὐαρίθμητοι, κατὰ τὸ δυτικὸν μέρος τοῦ λιμένος ἑαυτοὺς τῶν τειχῶν ἀκοντίσαντες τὸν κίνδυνον ὑπεξέφυγον· 41.4 καί τινες ἄλλοι τῆς κατὰ τὴν ἀκρόπολιν πύλης λάθρα ὑπεκδραμόντες πρὸ τοῦ τὴν συμφορὰν ὑφεστάναι διεσώσαντο τὴν ζωήν. 41.5 οὗτοι δὲ ἦσαν οἱ τῶν Σκλαβήνων ἡγούμενοι, πάλαι προμελετήσαντες τοῦτο καὶ τὰς κλεῖδας τῶν πυλῶν ἐκείνων κακούργως προϋφελόμενοι. 41. οὓς καὶ ἐχρῆν, τὴν ἀκμὴν τοῦ κακοῦ θεασαμένους, παντὶ τῷ προστυχόντι παραχωρῆσαι τὴν ἔξοδον· 41. οὕτω γὰρ πολλοὶ τῶν αὐτόθι λαχόντων, πρὸ τοῦ τοὺς βαρβάρους ἐπελθεῖν, τὸν θάνατον ὑπεξέκλιναν ἄν. 41. οἱ δὲ τοιοῦτον μὲν οὐδὲν οὐδὲ εἰς νοῦν λαβεῖν ἠνέσχοντο· 41. ἀεὶ δὲ τὸ οἰκεῖον προορώμενοι, καὶ ὅπως τὸν κίνδυνον διακρούσονται κἀν τούτῳ διασκεψάμενοι, τὰς πύλας μικρὸν παρανοίξαντες καὶ τὴν ἐπεκδρομὴν τομῶς ποιησάμενοι, ἕνα τινὰ τῷ τόπῳ καταλιπόντες πρὸς τὸ μετὰ τὴν ἐκείνων ἔξοδον καὶ αὖθις ταύτας συγκλεῖσαι· 41.ria, mala Lemnis, ac quidquid hactenus calamita-
eadem et sepal-
tum cclebri fama percrebuit. Ο
crum simul et patria! 0 quæ simul edidit ac ab-
sorbuit velnt in procella maris! 0 falsi nominis
patria, omni quoque Scylla infidior, in eos, quos
educavit ac sustulit ! 0 civium cruorem sic injuste
in patria effusum! 0 civitatem omni Styge acer-
blorem quomodo quæ de aliis pœnas sumers
videbatur, ipsa contra, eorum quæ gessit, pœnas
dabit, ac, quod est insanientium, ipsi eveniet, qui,
dum alios cogitant, suas ipsi exedunt carnes ! Ce-
cidit miles; periit qui invadentes hostes arcere
posset; nec qui utilis aliquid consilii daturus sit,
ullus est. Ac nune bostes ingruent, quique in
urbe agunt, et adversus cives tribulesque audaces
sunt ac praferoces, exhorrescent, qui exercitum in
armis micantem pro portis videant. Εt illi quidem
Et
impressionem facient, hi autem impetum non sus-
tinebunt: urbs vero eorum erit, qui prævalebunt :
ac tunc ex eventu ipsoque periculo sensum facient,
corum quæ gesserunt. Hoc nimirum sibi volebant
insolitæ stelle, terræmotus, vibrantesque ac salien-
tes interdiu veluti sublati ignes omnium oculis
usurpati. O commune naufragium! Ad me autem quod attinet, fulmina, accensos turbines, terræ
hiatus, morbos, quibus mors suavior fiat, hisce impiis obventuros existimabam.
11. O qui perierunt 1 o qui pereunt | o qui peri-
turi! o qui residui sunt! Nihil enim hos feliciores
duco, quam qui mortui sunt. llis nanque qui vita
functi sunt, tristia finem habuerunt: qui vero vitæ
superstites agunt, omni loco opprobria audituri
sunt, ac velut scelestissimi omni ex calu proliga-
buntur, quærentesque qui condoleat, quæ parrici-
darum sunt audient, necesseque erit celare cujas
tandem sint. O civitatem prius quidem civibus suf-
ficientem ad claritatem ; et quæ nunc prolixum
cunctis dedecus ac probrun aspergal ! Quid facturi
suinus ad eos qui criminabuntur? Nan silentium
tenere, nefas, dum injuria patria violatur: respon-
dlere vero, insania, ac defendere cujus sic conspicua
sint cjusmodi opera ac facinora. Sapientiam qui
suspiciunt, majori odio crudelitatem habebunt,
ejusque dedecus civibus objicient. Obmutescent hi
in judiciis, qui sibi conscii sint funesta perpetrasse.
Civitatem omnes fugient, haud secus ac pestilentia
loca et quæ corporibus insidientur. Egregia sane
mortalium omnium scclestissimi patriæ reddidistis
nutricationis praemia, cujus in vos plura merito ac
majora sunt, quam parentum, nomina. Ne civita-
tem quidem vocari sinitis ausis illis vestris. O mor-
bum ac labein, quæ ipsa invasit præcordia! 0 rem
quam maxime illis contrariam, qui sociale vitæ ge-
nus, ejusque communicatis rationibus elegerunt !
Enimvero Deus solus orandus est, ut manum porrigat, ac sicut a principio eam habitari faciat. Præ-
sentem enim ipsius desolationem qui impleat, unus ipse exspectandus sit. Mortales quod attinet,
ali¡ everterunt, alii exesam fugient.
Α Ν τῆς αὐτῆς θήκης τε ὁμοῦ καὶ πατρίδος ! Ω τῆς
αὐτῆς δειξάσης τε ἐμοῦ καὶ καταπιούσης ὥσπερ ἐν
κλύδωνι ! Ὦ πατρίδος, τούνομα ψευσαμένης, εἰς οὓς
δ' ἐθρέψατο, καὶ Σκύλλης πάσης ἀπιστοτέρα ! Ο που
λιτῶν αἵματος, οὕτως ἀδίκως ἐν τῇ πατρίδι ρυέντος :
Ο πόλεως πάσης Στυγός πικροτέρας. Ο πῶς μὲν
αὐτὴ κολάζειν ἄλλους ἐδόκει, πάλιν δὲ παρ' αὐτῆς
τὴν δίκην ὧν ἔδρασεν λήψεται, καὶ πείσεται τὰ τῶν
μαινομένων, οι σφᾶς αὐτοὺς κατεσθίοντες, δοκοῦσιν
ἑτέρους ! Πέπτωκε μὲν ὁ στρατιώτης, ἀπώλετο δὲ ὁ
προσιόντας τοὺς πολεμίους είργειν δυνάμενος ὁ δὲ
βουλευσόμενος ὅ τι χρὴ δρᾷν, οὐδὲ εἶς. Καὶ νῦν προσ
ελάσουσι μὲν οἱ πολέμιοι· οἱ δὲ ἐν [Ρ. 393] τῇ πόλει,
καὶ κατὰ τῶν ὁμοφύλων θρασείς, φρίξουσι, στρά
τευμα πρὸ τῶν πυλῶν ἀστράπτον ὁρῶντες. Καὶ οἱ
Β μὲν ἐπιθήσονται· οἱ δὲ οὐχ ὑποίσουσιν· ἡ δὲ πόλις
ἔσται τῶν ἰσχυόντων· καὶ τότε ο δεδράκασιν, αἰσθή
σονται πάσχοντες. Τοῦτ᾽ ἦν ἄρα ἀήθεις τι αστέρες,
καὶ σεισμοὶ γῆς, καὶ διάττοντες ἡμέρας ὥσπερ φρυ
κτοὶ πᾶσιν ὁρώμενοι. η ναυαγίου κοινού ! Εγώ δὲ
σκηπτούς καὶ πρηστήρας καὶ χάσματα γῆς, καὶ
νόσους τὴν τελευτὴν ἡδίω ποιούσας, τοῖς ἀσεβέσι
τούτοις ήξειν ἐνόμιζον.
&
ι'. Ὁ τῶν ἀπολωλότων! ἢ τῶν ἀπολλυμένων
ὦ τῶν ἀπολουμένων ! ὦ τῶν ὑπολειφθέντων ! Οὐδενὶ
γὰρ οὐδὲ τούτους εὐτυχεστέρους κρίνω τῶν οίχο
μένων. Τοῖς μὲν γὰρ ἔστη τὰ λυπηρά· οἱ δὲ ὀνειδών
μὲν ἀκούσονται πανταχοῦ· ὡς ἐναγεῖς δὲ, ἐξελαθή-
σονται, καὶ τὸν συναλγήσοντα ζητοῦντες, ἀκούσονται
τὰ τῶν ἀνδροφόνων, καὶ δεήσει κρύπτειν ὅθεν εἰσίν.
Ο πόλεως, ἡ πρὶν μὲν ἤρκει τοῖς πολίταις εἰς δό-
ξαν· νῦν δὲ περιβαλεί πάντας αἰσχύνῃ μακρά ! Τί
δράσομεν πρὸς τοὺς ἐγκαλοῦντας αὐτῇ. Τὸ μὲν γὰρ
σιωπᾷν, ἀνόσιον, πατρίδος ὑβριζομένης· τὸ δ' ἀπο-
λογείσθαι, μανία, τοιούτων αὐτῇ φαινομένων τῶν
ἔργων· οἱ δὲ τὴν σοφίαν θαυμάζοντες, μᾶλλον μια
σήσουσι τὴν ὠμότητα, καὶ τοῖς πολίταις προοίσουσι
ταύτην. Οἱ δὲ σιωπήσονται ἐν τοῖς δικαστηρίοις, οι
σφίσιν αὐτοῖ; πονηρὰ συνειδότες· καὶ πάντες φεύ
ξονται ταύτην, ὥσπερ ἐν οἷς ἀνάγκη νοσεῖν τῶν
χωρίων. Καλά γε τῇ πατρίδι, μιαρώτατοι πάντων,
ἀποδεδώκατε τὰ τροφεία, οἱ δικαίως αὐτῇ καὶ τῶν
γονέων ὀφείλοντες πλείω, οὐδὲ πόλιν, οἷς τετολμή
κατε, συγχωρείτε καλεῖσθαι. Ο νοσήματος τῶν ἔνδον
ἡμμένου ! Ο πράγματος ἐναντιωτάτου τοῖς μετ' άλο
λήλων την ᾑρημένοις ! ᾿Αλλὰ γὰρ δεῖ Θεὸν μόνον
αἰτεῖν χεῖρα ορέξαι, καὶ πάλιν ἐξ ἀρχῆς ταύτην
οἰκίζειν. Τῆς γὰρ νῦν ἐρημίας ἐκεῖνον δεῖ μόνον
πληρωτὴν ἀναμένειν. Ανθρώπων δὲ οἱ μὲν ἀνέτρε
ψαν αὐτήν· οἱ δὲ μισήσαντες ἀποφεύξονται.
DEMETIMI CYDONI MONODIA.
PG 109:585οὕτω τῆς πάντων ἐπεβουλεύσαντο σωτηρίας καὶ τότε, πρόφασίν τινα δολίαν πλασάμενοι, ὡς οὐ πρὸς φυγὴν ἐκτρέπονται, πρὸς ὑποδοχὴν δὲ μᾶλλον τῶν Στρυμονιτῶν συμμάχων, τοῦ στρατηγοῦ δῆθεν τοῦτο προστάξαντος. 42. Οὐ πολὺ δὲ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ ξιφήρεις οἱ βάρβαροι ταῖς πύλαις ἐπέστησαν, καὶ οὐκέτι δυνατὸν ἦν οὐδὲ προσβλέψαι μόνον ἐκτὸς ἀκινδύνως τινά, μή τί γε τὸν κίνδυνον ὑπαλύξαι. 42. κἀγὼ γὰρ αὐτὸς σὺν τῷ πατρὶ καὶ τοῖς ἀδελφοῖς (δύο δέ μοί εἰσιν οὗτοι νεώτεροι, τῆς ἐμῆς ἡλικίας ὑποβεβηκότες, οἱ μέχρι τοῦ δεῦρο τῆς τε φρουρᾶς καὶ τῶν λοιπῶν ἀλγεινῶν μοι συγκοινωνοῦντες) κατ' αὐτὴν τὴν ὥραν παρόντες εὑρέθημεν ἐν τῷ τόπῳ μετὰ καί τινων ἄλλων τῶν ἀπὸ τῆς πόλεως οὐκ ὀλίγων. 42.3 καὶ ὡς ἤδη τὴν πονηρὰν ἐκείνην ὑπέστημεν ἐπιβουλήν (μετὰ γὰρ τὸ πραχθῆναι τὴν σκῆψιν τὸ συμβὰν ἐπεγνώκειμεν), ὀπισθόρμητοι πάντες, ἕκαστος ἡμῶν ὡς εἶχε τάχους, πρὸς τὴν πόλιν συνηλαυνόμεθα, ἄλλος ἀλλαχῇ διαιρεθέντες, καθὼς ἂν ἦγεν ἡ συμφορά, τοῦ φόβου διατιθεῖσα τὰ σχήματα. 42.4 ἔδοξεν οὖν τῷ τε πατρὶ καὶ ἡμῖν, μήπω πεφθακότων πρὸς ἡμᾶς τῶν βαρβάρων, εἴς τινα πύργον τῶν κατὰ τὸ ἐνδότερον τεῖχος ἀνιέναι τέως καὶ μὴ τῷ πλήθει συναναμίγνυσθαι, ὡς ἂν τῶν πολεμίων τυχὸν ἐπιστάντων, τῶν ἄλλων διαιρεθέντες καὶ μόνοι τούτοις κατὰ τῶν ἐπάλξεων ἐντυγχάνοντες, δυνηθῶμέν τινα πρεσβείαν τούτοις προσαγαγεῖν καὶ τὴν ζωὴν ἑαυτοῖς διασώσασθαι. 42.5 ὃ δὴ καὶ γέγονε τῇ θεϊκῇ προνοίᾳ. 42. τὸ δ' ὅπως καὶ μεθ' οἵας παραδοξοποιοῦ δυνάμεως, λέξων ἔρχομαι. 43. Ἀνήλθομεν ἐν τῷ τείχει σπουδῇ θέοντες κατά τινα πρόβολον ἀντικρὺ τοῦ ἐκεῖσε σεβασμίου σηκοῦ τοῦ πρωτοκλήτου τῶν ἀποστόλων Ἀνδρέου. 43. πέντε δὲ ἦμεν οἱ πάντες ὁμοῦ, ὁ πατὴρ ὁ ἐμὸς κἀγὼ σὺν τοῖς ῥηθεῖσι δυσὶν ἀδελφοῖς καί τις ἕτερος μετέχων καὶ αὐτὸς τῆς ἡμῶν ἀγχιστείας, κληρικοὶ πάντες καὶ τῷ τῶν ἀναγνωστῶν διαπρέποντες τάγματι. 43.3 μικρὸν οὖν αὐτόθι καθησυχάσαντες καὶ καθ' ἑαυτοὺς λογιζόμενοι τὸ ἐφεστὸς τῆς μαχαίρας τέλος ἠρχόμεθα τῶν γόων, ἕκαστος τῆς τε οἰκείας ψυχῆς καὶ τῆς ἐξ ἀλλήλων καταστενάζοντες διαιρέσεως. 43.4 καὶ πρῶτος ἐξῆρχε θρηνῶν ὁ πατήρ, ἤδη προβεβηκὼς ὢν καὶ πολλὴν περὶ τὸ λέγειν ἐπιστήμην ἐξησκημένος, 43.5 «φεῦ μοι» λέγων, «ὦ τέκνα πολυπαθῆ, ἐν τίσι νῦν περιελήφθην, καὶ τίνι ταῦτα ἀπέκειτο τῇ δυστήνῳ μου ταύτῃ καὶ ταλαιπώρῳ ζωῇ, ἵν' οὓς κατὰ διαφόρους ἀπέτεκον χρόνους καὶ τῇ γενέσει παρέθηκα, ὑφ' ἓν ἴδω τὴν τελευτὴν ὑπερχομένους, καὶ μηδ' ὅπερ τοῖς ἀτυχοῦσίν ἐστι συγκεχωρημένον, σχολὴν ἄγων ἀξίως τοῦ πάθους ὀδύρασθαι. 43. συνεκάλεσα γὰρ 43. ἂν πρὸς τὸ κοινὸν τοῦτο καὶ ἀπαρηγόρητον πένθος καὶ αὐτὰ τὰ ἄψυχα τῶν κτισμάτων κοινωνῆσαί μοι τοῦ πάθους καὶ τὴν συμφορὰν συμμερίσασθαι. 43. οὐδὲ γὰρ οἱ πάντες τῶν ὁμοπατρίδων ἄλλως ἄγουσιν ἢ ἐγώ, ἕκαστός τινα τῶν οἰκείων ἀπεκδεχόμενος καὶ τῆς ἑτέρου συμπαθείας ἐπιδεόμενος. 43. ἐμοὶ γὰρ δύο δεινὰ συνέβη κατὰ ταὐτό, ὅ τε ψυχικὸς κίνδυνος ἐν ἁμαρτίαις τὴν ζωὴν δαπανήσαντι, καὶ ὁ ἐξ ὑμῶν οὗτος ἀπροσδόκητος χωρισμός, ὃν οὕτως οὔποτε προσεδόκησα, 43. ἀλλ' ἀεὶ δι' ἐντεύξεως εἶχον ὑφ' ὑμῶν καλυφθῆναι τὰ βαρυπενθῆ ὄμματα ταῦτα, ἵν' ἐπαναπαυσάμενος ταῖς ὑμετέραις χερσὶ τῷ τάφῳ τῶν πατέρων δοθῶ, καὶ ὑμᾶς ἐν ἀσφαλείᾳ καταλίπω τῆς τε μητρὸς γηροκόμους καὶ τοῖς ἔτι κομιδῇ νέοις καὶ τῷ χρόνῳ καθυστερίζουσι δυσὶν ἀδελφοῖς ὑμῶν τὰς περὶ τὸ ζῆν ἀφορμὰς προνοήσαντας. 43.10 νυνὶ δὲ πᾶσα μὲν τοιαύτη διόλωλεν ἐλπίς, ἐν μέσοις δὲ τοῖς δεινοῖς ἀπειλημμένος ἄωρον ἐκδέχομαι τὴν καθ' ὑμῶν τελευτήν. 43.11 καὶ οὕτω με τετήρηκε τῶν ἀνομιῶν τὸ πλῆθος καὶ εἰς ταύτην τεταμίευκε τὴν ἡμέραν, ἵνα κατ' ὀφθαλμοὺς ἴδω τὰ φίλτατά μοι τῶν τέκνων βαρβαρικῶν ξιφῶν παρανάλωμα καὶ τὰ παμπόθητα μέλη ταῖς χερσὶ τῶν δημίων ἀνηλεῶς διασπώμενα, ὢ τῆς ὀδύνης, οὐδὲ τοῦτο ἀσφαλὲς ἔχων, ὅτι τὸν δύστηνον ἐμὲ πρῶτον ὁ μιαιφόνος τῆς ζωῆς ἀπαλλάξει. 43.12 ἦν γὰρ ὡς ἐν συγκρίσει κακῶν τὸ κατ' ἐμὲ φορητόν· 43.13 ὕποπτον δέ μοι τὸ νεάζον καθέστηκε τῆς καθ' ὑμᾶς ἡλικίας, καὶ τῶν προσώπων τὸ ἀνθηρὸνEX VITA BASILII JUNIORIS
FR. COMBEFISII PRÆFATIO.
TOY NEOY
AUCTORE GREGORIO EJUS DISCIPULO.
ΕΚ ΤΟΥ ΒΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ
πλην Μακεδών, υἱοὺς ἔσχε τέσσαρας, Κωνσταντίνον,
Λέοντα, Στέφανον καὶ ᾿Αλέξανδρον. ἂν ὁ μὲν Κων-
σταντίνος κομιδή νέος, ὑπεξῆλθε τοῦ βίου· Στέφανος
δὲ, ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως προχειρί
ζεται, ἀνὴρ πάσῃ ἀρετῇ διαπρέψας· εἰ καὶ οὗτος ἐν
συντόμῳ τὸ χρεὼν ἐλειτούργησε· καὶ συνεχή καθάρ-
στα παρά παίδων ἰατρῶν δεξάμενος, διὰ τὴν ἐνοχλούν
σαν αὐτῷ ἐκ... πυρκαϊάν, ὑφ' ὧν κακῶς ψυχρανθεὶς
τὸν στόμαχον, καὶ εἰς νόσον δυσδιήγητον περιπεσών,
ἐτελεύτησε. Καὶ μὴν καὶ ὁ τούτου πατὴρ Βασίλειος, ὁ
καὶ τὸν πρὸ αὐτοῦ βεβασιλευκότα Μιχαὴλ ἀνελῶν, καὶ
οὕτω τὰ σκήπτρα κατασχών. Ον δὴ καὶ ψυχορρα-
γῶν ἔβλεπεν ἐγκαλοῦντα τούτῳ καὶ λέγοντα • Τι
AD SEQUENTIA EX VITA BASILII JUNIORIS
Quod olim adverteram, viroque docto Godefrido Henschenio S. J. scripseram, tum, cum illi vitæ hujus.
èx cardinalis Juli Mazarini vov paxapírov, nunc Regio, codice, feci copiam, ut in rem ecclesiasticam, in
suo Martio vulgaret, isque ex meis fideliter expressit : non modicam scilicet lucem ex ea haberi posse in rem
Ilistoriæ Byzantinæ; magis nunc deprehendo, cum per Christianissimi regis indulgentiam, ex Regia ejus La-
para Annales edidi, Vitasque Imperatorum, ad quoruri tempora Basilii Vita ipsa spectat, Basilii, Leonts,
Alexandri, Constantini, Komani Lacapeni, etc. Ac quidem primo statueram, ea solum inter notas repræsen-
tare, quæ ad primum ingressum Constantini spectant, Ducisque aggressionem et cædem, quod Gregorius tan-
tum Duci faveat (ac prope martyrem consecret) quantum reliqui detrahunt, ut scilicet Constantino ac fami-
liæ gralificentur : cujus stipendiis scriptores et æquales, merebant; et a quibus reliqui accepere. Quod tamen
etiam alia quædam contineant, imperatorum ac ministrorum propria, aulæque vel virtutes, vel
vitia, ipsa annalium prope compendio digesta; a primo cap. ad ▲ ita ut distinzit Henschenius ; operæ pretium
putavi quasi Appendicis loco, ante notas, hic una serie aliis perinde appendicem facientibus summatim ad-
dere, alque in eis tomum hunc Continuationis a Theophane, ne mole grandior videri possit, adjectis notis,
finire: nisi etiam Symeonis Logothetæ Chronicon a Leone Armeno ad Basilium Juniorem capere possit : ne
ejusdem temporis historia a se divellatur, et quod Logothetæ ipse singulariter Theophanis continuator, ejus
ipsam omnem methodum secutus, yuod non alii, nulla eis annorum digesta ratione, in qua Logothela pluri-
mum desudat : et vero capere debere, nec ulterius trahendos hosce Annales, et doctis visum, et cujus curis
Regia credita Lupara, rejectis, si quid est mearum Notarum, in Continuatorem ejusque appendices, et in
Logothetam, od libri finem, quæ alia aliis lucem facient. Sequens, qui certos auctores habeat, Leonem
Diaconum et Michaelen. Psellum, ambos titulo præferet, ac per eos insigne auctoramentum Historiæ Byzan-
tinæ faciet: aberitque omnis illa dictionis impuritas, quæ et mihi non unam fixit crucem, et tibi, Lector,
nauseam aliquam movere poterit, nisi quantum rerum ipsa majestas solabitur, Annaliumque com-
pendium.
EX BASILI JUNIORIS VITA
[P. 393, 394] a'. Barthelog & Baschzig, & to inf- ▲
601 Basilius Imperator, cognomento Macedo, li-
beros quatuor sustulit, Constantinum, Leonem, Ste-
phanum et Alexandrum. Ex bis Constantinus vivis
exemptus est, adhuc valde juvenis: Stephanus
vero, archiepiscopus Constantinopolitanas præfici-
tur, vir omni virtutis laude conspicuus: tametsi is
brevi fato functus est: continuisque a medicis
purgantibus remediis acceptus, ad febris ex...
moderandos ardores, verso in frigidam qualitatem
stomacho, sc, quam nemo verbis facile explicare-
τίt, contracta aegritudine, exstinctus est. Quin ejus
råt,
quoque pater Basilius, qui decessorem suum Mi-
chaelem imperatorem sustulit, atque in hunc m
dum rerum in se summam transtulit : quem ipsam
ΠΑΡΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΟΥ ΑΥΤΟΥ.
PG 109:588μαντεύεσθαί με ποιεῖ, πρῶτον τῆς ἀφ' ὑμῶν τομῆς τοὺς ἐχθροὺς ἐμφορηθέντας, ἐν ὑστέρῳ με πολλοὺς ὑπομεμενηκότα θανάτους καὶ καθ' ἕνα ὑμῶν ἀθλήσαντα, οὕτω τοῖς ὑμετέροις αἵμασι συμφυραθῆναι. 44. Ἀλλὰ γὰρ ἔλαθον ἐμαυτόν, ὦ φίλτατα τέκνα, πόρρω τοῦ δέοντος πλανηθεὶς καὶ ἅπερ οὐκ ἔδει τοῖς θρήνοις συνεξειπών. 44. νενίκημαι γὰρ τῷ κακῷ, καὶ ἡ πάνδημος συμφορὰ καταστενάξαι τοῦ καιροῦ καὶ τῶν πραγμάτων καὶ ἄκοντά με παρεβιάσατο. 44.3 τίς γὰρ ἂν καὶ λιθίνην ἔχων καρδίαν, τῷδε τῷ πάθει συνεπαρθείς, ἑαυτὸν καὶ τοὺς ἀμφ' αὐτὸν τοσούτῳ κακῷ συσχεθέντας μὴ ἀποδύρηται; 44.4 ἀλλ' οὐδέν ἐστιν ὃ βούλεται καὶ πράττει θεὸς ἐν ἀνθρώποις μὴ πρός τι χρήσιμον τέλος οἰκονομούμενον. 44.5 τάχα γὰρ ἀπέκειτο διὰ τὴν μοχθηρίαν ἡμῶν τὸ οὕτως ἀποθανεῖν· καὶ ἰδοὺ κατ' ὀφθαλμοὺς ἡ τῆς ζωῆς ἐφέστηκεν ἔκτισις, βιαίως τοῖς ξίφεσι τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐκτιννύουσα. 44. ἀλλ' οὐκ ἔστιν ἄδικος ὁ συγχωρήσας ταῦτα παθεῖν καὶ τόνδε καθυπενέγκαι βίαιον τοῦ σώματος χωρισμὸν καὶ τὰς εὐθύνας τῶν ἡμαρτημένων κατὰ τὴν μέλλουσαν ἡμᾶς εἰσπραχθήσεσθαι δίκην. 44. διὸ στῆτε γενναίως, τὴν ἐλπίδα πᾶσαν πρὸς αὐτὸν μόνον ἀπαιωρήσαντες τὸν δυνάμενον ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας. 44. καὶ κἄν τι δέοι παθεῖν ἀλγεινῶν χάριν τῆς εἰς αὐτὸν πίστεως, ἐνέγκωμεν μύσαντες καὶ μηδὲν φοβηθῶμεν ἀπὸ τοῦ σωματικοῦ τούτου θανάτου, ὃν εἰ καὶ μὴ οὕτως, ἀλλὰ πάντως ἑτέρως καθυπομεῖναι χρεών ἐστι καὶ τῇ γενέσει τὸ ὀφειλόμενον λειτουργῆσαι. 44. γενέσθω οὖν ἡ τῆς ζωῆς στέρησις εὐχαριστίας ἡμῖν ἀφορμή, ἵνα μὴ θάνωμεν μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐπ' ἐλπίδι τῆς ἐκεῖθεν μακαριότητος.» 44.10 ταῦτα λέγων ἕκαστον ἡμῶν πρὸς τὸν διὰ ξίφους θάνατον ἐπαιδοτρίβει καὶ προθυμίαν παρεῖχε μὴ ἀπευδοκεῖν τὴν τελείωσιν. 45. Ἐν ὅσῳ δὲ ταῦτα πρὸς ἡμᾶς διελέγετο καὶ συμπεσόντες ἀλλήλοις τὰ τελευταῖα συνεταττόμεθα, ἰδοὺ δὴ καὶ τῶν βαρβάρων κατεφάνησάν τινες ἀνιόντες, τὸν ἀριθμὸν οὐκ ὀλίγοι, Αἰθίοπες τὴν χροιάν, τὰ σώματα γεγυμνωμένοι, ἐσπασμένας ἔχοντες τὰς μαχαίρας, δεινὸν ἐξαλλόμενοι καὶ τῇ παραθήξει τῶν ὀδόντων συῶν δίκην τὸ μανικὸν ἐνδεικνύμενοι. 45. ἐφεστῶτες οὖν τῷ τόπῳ πρῶτον τοὺς μεθ' ἡμῶν ὑποστρέψαντας ἀπὸ τῆς τῶν πυλῶν κακούργου συγκλείσεως, αὐτοῦ που παρὰ τὸ τεῖχος εἰλουμένους, τοῖς ξίφεσιν ἐκείνοις διεχειρίσαντο· 45.3 οἷς οὐδὲν ἦν πρὸ τούτου πλέον μελετηθὲν ἢ μόνον τῇ δεξιᾷ τοῦ δημίου τὸν αὐχένα ὑπέχειν καὶ πρὸς τὴν τομὴν σχηματίζεσθαι. 45.4 καὶ ἦν ἰδεῖν τὸ πραττόμενον ἐκπλήξεως γέμον. 45.5 εἰ γὰρ τῷ εὐπειθεῖ τοῦ ἑαυτὸν προδόντος καὶ πρὸς τὸν θάνατον ὑποκλίνοντος ὁ φονεὺς κατενύγη, καιρίαν ἄγων θᾶττον αὐτὸν τῶν ἀλγηδόνων ἀπήλλαττεν· 45. εἰ δὲ μὴ ἐμαλάχθη τὴν λιθώδη καρδίαν, ἀλλ' ἤθελεν ἐντρυφᾶν τῆς μανίας, μᾶλλον τοῖς τῶν ἁλόντων ἀτυχήμασι τὸν θυμὸν διεγείρων, μεληδὸν κατῄκιζε τὸ προστυχὸν σῶμα καὶ πολλῶν θανάτων φορὰν ἐν μιᾷ συμφορᾷ τῷ δειλαίῳ παρείχετο. 45. οὐδὲν δὲ ἕτερον ἦν ἀκούειν ἐν οὕτω παμπληθεῖ καὶ πολυανθρώπῳ δήμῳ, ἀλλ' ἢ μόνον τὸν συριγμὸν τῶν ξιφῶν καὶ τῶν τοῦ αἵματος ὀχετῶν τὴν μετὰ βίας ἔκρυσιν. 46. Οὐ πολὺ δὲ τὸ ἐν μέσῳ καὶ πάντες ἔκειντο, θέαμα πολλῶν ὀδυρμῶν καὶ θρήνων ἐπάξιον. 46. ὡς δὲ καὶ πρὸς ἡμᾶς ἔφθανεν ἡ τομή (τῷ τείχει γὰρ εἶδον συγκεκυφότας), ἐφώρμησαν ὁμοθυμαδὸν καθάπερ εἴς τι πρόχειρον θήραμα. 46.3 φθάσαντες δὲ πλησίον τὴν ὁρμὴν ἐπέσχον. 46.4 ἦν γὰρ ὁ ῥηθεὶς ἐν τῷ μεταξὺ πύργος, δι' οὗ διελθεῖν ἔμελλον καὶ πρὸς ἡμᾶς γενέσθαι, ὃς πάλαι ἦν τὸ ἔδαφος ἅπαν ξύλοις ἐστρωμένος, ἅτινα τῷ χρόνῳ σαπέντα καὶ διαρρεύσαντα οὐκ ἀσφαλῆ παρεῖχον τὴν ἐκεῖθεν διάβασιν· 46.5 δύο γὰρ μόνα κατὰ μέσον ξύλα ἐναπῃώρηντο, δι' ὧν οἱ ταύτην διερχόμενοι ὑπότρομον τὴν πάροδον ἐπεποίηντο. 46. τὸ ἀμφίκρημνον οὖν τοῦ κινδυνώδους τόπου κατιδόντες οἱ βάρβαροι ἐφώρασαν μή πως ἐν μέσῳ τῶν ξύλων γενομένων αὐτῶν λάθωμεν τέχνασμά τι πεποιηκότες εἴσω τοῦ πύργου καὶ κρημνισθῆναι τούτους παρασκευάσωμεν, εἰς ὕψος ἐπῃρμένου πολὺ καὶ χαλεπὴν τὴν πτῶσιν
PG 109:591ἐπαπειλοῦντος. 46. τοῦτο δὲ ὁ τῶν θαυμασίων θεὸς ταῖς αὐτῶν διανοίαις ὑπέβαλεν· 46. εἰ γὰρ ἅμα τῷ πρὸς ἡμᾶς γενέσθαι τομῶς τῆς διαβάσεως κατετόλμησαν, οὐδὲν ἧττον καὶ ἡμεῖς τῶν κειμένων τὸν ὄλεθρον ὑπεμένομεν. 46. τῆς σχολῆς τέως τῆς τῶν λογισμῶν αὐτῶν διαιρέσεως, τοῦ φόβου τὰς ψυχὰς ἕκαστος ἡμῶν περιάραντες, εἴ τι καὶ δέοι πράττειν τῷ καιρῷ χρήσιμον ταῖς φρεσὶ κατεμεριζόμεθα. 46.10 ὡς οὖν εἶχον ἐγὼ τάχους ἀναπηδήσας καὶ θανάτου καταφρονήσας καὶ μηδ' ὅ τι κατὰ κόρρης ἐφέστηκε τὸ παράπαν εἰς νοῦν θέμενος, κατ' αὐτὴν γενόμενος τοῦ πύργου τὴν εἴσοδον ἔμελλον διὰ τῶν ξύλων πρὸς τοὺς βαρβάρους χωρεῖν. 46.11 οἱ δ' ἐπειδὴ οὕτω με θαρσαλέως πρὸς αὐτοὺς κατεῖδον αὐτομολήσαντα, ἄοπλον μὲν καὶ πρὸς ἄμυναν οὐδὲν ἐπιφερόμενον, ἔχοντα δέ τι σπουδαῖον εἰπεῖν, ἐπῆλθον καὶ αὐτοὶ στοιχηδὸν ἀλλήλους συντάξαντες καὶ τὰς δεξιὰς ἀνατείναντες, τάς τε μαχαίρας κατὰ τῆς ἐμῆς κορυφῆς ἐπαγαγεῖν σχηματισάμενοι. 46.12 ὡς δ' οὐδὲ τοῦτό με τέως καταπτῆξαι πεποίηκεν (ὅλον γὰρ εἶχον τὸν νοῦν πρὸς ἅπερ ἤθελον λέγειν ἠσχολημένον), εἷς τις τῶν Αἰθιόπων, καὶ τούτων μάλιστα ὁ γενναιότερός τε καὶ εὐτολμότερος, μεγέθει τῶν λοιπῶν διενηνοχώς, κατ' ἐμὲ γενόμενος ἐπεχείρει μοι τὴν μάχαιραν κατενεγκεῖν τῷ μετώπῳ. 46.13 ἐγὼ δὲ τὰς χεῖρας ἀνασχών «μὴ τοῦτο πράξῃς» εἶπον, «ἐπεὶ πολλῶν χρημάτων σεαυτὸν καὶ τοὺς περὶ σὲ ζημιοῖς.» 47. Οὕτως ἔτυχον εἰπών, καὶ τῷ πεπαρρησιασμένῳ τοῦ σχήματος τὴν ὁρμὴν τοῦ Αἰθίοπος τέως πρὸς τὸ μὴ τὴν τομὴν ἐνεγκεῖν ἀνακόψας, τὴν λαιὰν δὲ τῶν χειρῶν ἐγκρύψας εἴσω τοῦ κόλπου καί τινα χρύσεα κόσμια τὸ τάχος ἐξενεγκὼν καὶ τῇ παλάμῃ τούτου ἐνθέμενος, «ἔστωσάν σοι ταῦτα» ἔφην «ἐνέχυρα τῆς ζωῆς τῆς ἐμῆς. 47. εἴπερ δὲ πολὺ πλείονα 47. τούτων εὐπορῆσαι βούλει, τῷ πατρὶ καὶ τοῖς ἀδελφοῖς, ἀλλὰ καὶ τἀδελφῷ τοῦ πατρός», ἐπιστραφεὶς καὶ τούτους ἐν ᾧπερ ἦσαν τόπῳ τῷ δακτύλῳ καθυποδείξας, «τὸ μὴ θανεῖν κατεγγύησαι, καὶ παρέξομαί σοι χρήσιμα δῶρα, τῇ προσδοκίᾳ ὑμῶν ἔν τισιν ἀφανέσι τόποις προαποτεθειμένα, οὓς ἡμεῖς τε μόνοι διαγινώσκομεν καὶ ὑμῖν προθύμως σωτηρίας τυγχάνοντες ὑποδείξομεν. 47.3 εἰ δέ γε θάνωμεν, διόλωλεν ἐκεῖνα, τάς τε ὑμῶν διεκφυγόντα χεῖρας καὶ τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας συναπολήξαντα,» 47.4 τούτοις τὸν θυμὸν παρακατασχὼν τοῦ βαρβάρου, καὶ τῇ ἐπιδόσει τῶν κοσμίων εἰς ὑπόνοιαν ὧν φθάσας εἶπον τὴν διάνοιαν αὐτοῦ ἐμβαλών, ἐν οἷς ποικίλως ἑαυτὸν πρὸς ἱκεσίαν κατεσχημάτιζον. 47.5 οὐδὲ γὰρ ᾔδει βάρβαρος ὢν ἃ πρὸς αὐτὸν διελεγόμην, ἀλλ' ἢ μόνον ἐφαίνετο θαυμάζων τὴν παρρησίαν καὶ τὸ σεσοφισμένον τῆς πληροφορίας παντὶ τρόπῳ κατενεργούμενον. 48. Ἐν τούτοις ἕτερός τις ἐγγύθεν ἐλθὼν ἀφῆκε φωνήν, «τί ταῦτα οὕτως ποιεῖς, καὶ τὸν Αἰθίοπα ταῖς ἱκεσίαις παρακατέχεις, ἐξὸν εἰπεῖν πρὸς ἐμέ; καὶ εἴ τι καὶ δέοι, συναντιλήψομαί σοι.» 48. ἐγὼ δὲ τὸ πλέον θαρσήσας καὶ τῇ τοῦ ἀνδρὸς παρουσίᾳ πρὸς τὸ εὐθυμότερον μετατεθεὶς ἀνέκραγον, «σῶσον» εἰπών, «ὅστις εἶ, πρὸς θεοῦ ἡμῖν ἐν τούτοις χρειωδῶς ἀπεσταλμένε, καὶ τῆς παρούσης ἀνάγκης ἐξάρπασον. 48.3 λήψῃ δὲ παρ' ἡμῶν ταύτης τῆς χάριτος ἕνεκεν ἄξια τῆς ζωῆς ἡμῶν λύτρα, καὶ ὧν οὐδὲν ἐξ ἴσου κατὰ πᾶσαν ἣν ἥλωτε τήνδε τὴν πόλιν ἐν ἄλλοις τισὶν εὑρεθήσεται.» 48.4 ἐκεῖνος οὖν «θαρσεῖτε» ἔφη, «καὶ τοῦ θανάτου τῆς ἐννοίας ἀπόσχεσθε, καὶ πρὸς τὸ εὐθυμότερον ἑαυτοὺς μεθαρμόσατε. 48.5 ἐγὼ δέ» φησι «καὶ τοὺς Αἰθίοπας πείσω τὰ αὐτά μοι συνθέσθαι, καὶ μέχρις αὐτοῦ τοῦ καθηγουμένου παντὸς τοῦ στρατοῦ ὑμᾶς ἀπάξω πρὸς τὸ καὶ ὑπ' ἐκείνου λαβεῖν τὴν περὶ τοῦ ζῆν πληροφορίαν. 48. μόνον αὐτοὶ τὰ ὑποσχεθέντα πληρῶσαι πρὸς ἀλλήλους διανοήθητε· εἰ γάρ τι τῶν παρ' ὑμῶν λεχθέντων μὴ πρὸς ἔργον ἀχθῇ, ταῖς μαχαίραις ταύταις κριθήσεται.» 48. ὡς οὖν ταῦτα ἔλεγεν, εὐθὺς ὁ πατὴρ ὁ ἐμὸς σὺν τοῖς ῥηθεῖσι δυσὶν ἀδελφοῖς καθ' ἡμᾶς γενόμενοι, καὶ τοῖς ποσὶ τούτου τὰς κεφαλὰς προσερείσαντες, ἐδέοντο τὴν αὐτὴν ἐμοὶ πληροφορίαν λαβεῖν, βεβαιούμενοι πληρώσειν ἑτοίμως ὅσα ἐγὼ προκατεῖπον. 48. θᾶττον οὖν ἐκεῖνος πάντα ἃ παρ'sic quidem incuss timore (omni enim mentis fa-
cultate a me dicendis attentus eram) unus quidam
Ethiopum, inter illos fortissimus præfidentiorque
ac proceritate reliquos superans, prope accedens
cusem in frontem impingere pertentabat. Ego
sublatis manibus, Ne hoc feceris, inquam, alioqui
magnurum pecuniarum vi te tuosque fraudabis.
47. Dixeran, gestusque et habitus omnisque iu-
dulis præfidentia ac firma constantia Æthiopis bac-
tenus impetum, ne ictum inferret, retardans cum
læva in sinum missa, eaque quantocius aurea quæ-
dam monilia extrahens, ac illi in manum trådens :
Sint hæc, inquam, mer vitæ pignora. Quodsi his
yuoque longe majora nancisci desideras, patri fra·
tribusque, quin et patris fratri, conversus, ac quo 13
loco delituerant, eos digito monstrans, vitam pa-
ciscere, donaque amplissima prabebo, dum vos ex-
spectamus obscuris quibusdam fornlis reposita; quæ
nos tantummodo novimus, certique de nostra salute
promple ostendemus. Sin mori contigerit, actum illis
est ac perierunt, 553 qua et manus vestras efu-
giant, et una cum vita nostra in rerum censu usu-
que hominum esse desinant. His verbis represso
Barbari furore, pignorumque illa erogatione in
corum quæ a me dicerentur sensum prope addu-
cens; quibus scilicet me ipse vario gestu atque
habitu ad supplicandum efformabam. Nihil enim
ille intelligebat eorum quæ ad ipsum loquebar, sed
solummodo libertatem mirari videbatur, atque ad
certam modis omnibus praestandam fidem calam C
solertiam.
48. Interea alius quispiam prope accedens : Quid
tu hæc, inquit, ita facis, et Æthiopem supplicando
delines, cum ad me loqui liceat, qui et opitulabor,
si quid necesse sit? Tunc ego audacior factus vi-
rique præsentia æquiore animo mutatus: Serva,
inquamn, quicunque es, a Deo nobis in his angustiis
non incommode missus, et a præsenti nos necessi-
tale cripe. Reſeres enim a nobis digna ejus quam
servateris vitæ nostræ præmia, ejusmodi scilicet
ut in universa hac, quam diripitis, civitate apud
reliquos nulla ipsis occurrerint paria. Et ille : Con
fidite, inquit, mortisque cogitationem depellite, et
ad hilarius ingenium vos ipsos componite. Ego au- D
tem, inquit, etiam Æthiopibus auctor ero ut idem
mecum paciscantur, et ad ipsum usque universarum
copiarum ductorem ac imperatorem vos ducam, ut
ab eo quoque vitae securitatem 554 accipianis, εἰ
sudo inter vos ipsi consenseritis, ut ea qua pro-
missa sunt impleatis. Si quid enim eorum quæ lu-
culi estis effectu caruerit, hisce gladiis judicium de
vobis erit. llae itaque eo loquente, illi o pater
meus cum jam laudatis duobus fratribus ad nos
procedentes, atque ejus pedibus capita defigentes,
Α με τέως καταπτῆξαι πεποίηκεν (ὅλον γὰρ εἶχον τὸν
νοῦν πρὸς ἅπερ ἤθελον λέγειν 4σχολημένον), εἷς τις
τῶν Αιθιόπων, καὶ τούτων μάλιστα ὁ γενναιότερός
τε καὶ εὐτολμότερος, μεγέθει τῶν λοιπῶν διενηνοχώς,
κατ' ἐμὲ γενόμενος [Ρ. 356] ἐπεχείρει μοι τὴν μάτ
χαιραν κατενεγκεῖν τῷ μετώπῳ. Ἐγὼ δὲ τὰς χεῖρας
ἀνασχών, Μὴ τοῦτο πράξῃς, εἶπον, ἐπεὶ πολλῶν
χρημάτων σεαυτὸν καὶ τοὺς περὶ σὲ ζημιοῖς.
μζ'. Οὕτως ἔτυχον εἰπὼν, καὶ τῷ πεπαρρησια-
σμένῳ τοῦ σχήματος τὴν ὁρμὴν τοῦ Αἰθίοπος τέως
πρὸς τὸ μὴ τὴν τομὴν ἐνεγκεῖν ἀνακόψας, τὴν λαιὰν
δὲ τῶν χειρῶν ἐγκρύψας εἴσω τοῦ κόλπου και τινα
χρύσεα κόσμια τὸ τάχος εξενεγκών καὶ τῇ παλάμη
τούτου ἐνθέμενος, Εστωσάν σοι ταῦτα, ἔφην.
ἐνέχυρα τῆς ζωῆς τῆς ἐμῆς. Εἶπερ δὲ πολὺ
πλείονα τούτων εὐπορῆσαι βούλει, τῷ πατρὶ
καὶ τοῖς ἀδελφοῖς, ἀλλὰ καὶ τἀδελφῷ τοῦ παι
τρὸς (ἐπιστραφεὶς καὶ τούτου; ἐν ᾧπερ ἦσαν τότε
τῷ δακτύλῳ καθυποδείξας) τὸ μὴ θανεῖν κατεγ
γύησαι, καὶ παρέξομαι σοι χρήσιμα δώρα, τῇ
προσδοκία ὑμῶν ἔν τισιν ἀφανέσι τόποις προς
αποτεθειμένα, οὓς ἡμεῖς τε μόνοι διαγνώσκομεν
καὶ ὑμῖν προθύμως σωτηρίας τυγχάνοντες υπο-
δείξομεν. Εἰ δέ γε θάνοιμεν, διύλωλεν ἐκεῖνα,
τάς τε ὑμῶν 4 διαφυγόντα χεῖρας καὶ τῇ ζωῇ τῇ
ἡμετέρα οι συναπολήξαντα. Τούτοις τὸν θυμὸν
παρακατασχὼν τοῦ Βαρβάρου, καὶ τῇ ἐπιδόσει τῶν
κοσμίων εἰς ὑπόνοιαν ὧν φθάσας εἶπον τὴν διάνοιαν
αὐτοῦ ἐμβαλών, ἐν οἷς ποικίλως ἑαυτὸν πρὸς ἱκεσίαν
κατεσχημάτιζον. Οὐδὲ " γὰρ ᾔδει Βάρβαρος ὢν & ν
πρὸς αὐτὸν διελεγόμην, ἀλλ᾽ ἢ μόνον ἐφαίνετο θαυ
μάζων τὴν παρρησίαν καὶ τὸ σεσοφισμένον τῆς πληρο
ροφορίας παντί τρόπῳ κατενεργούμενον.
$1
μη'. Εν τούτοις έτερός τις εγγύθεν ἐλθὼν ἀφῆκε
φωνὴν· Τί ταῦτα οὕτω ποιεῖς, καὶ τὸν Αἰθίοπα
ταῖς ἱκεσίαις παρακατέχεις, ἐξὺν εἰπεῖν πρὸς
ἐμέ ; καὶ εἴ τι καὶ δέοι, συναντιλήψομαί σοι. Εγώ
δὲ τὸ πλέον θαῤῥήσες καὶ τῇ τοῦ ἀνδρὸς παρουσία
πρὸς τὸ εὐθυμότερον μετατεθεὶς ἀνέκραγον, Σῶσον.
εἰπὼν, ὅστις εἶ, πρὸς Θεοῦ ἡμῖν ἐν τούτοις
χρειωδῶς ἀπεσταλμένο, καὶ τῆς παρούσης ἀνάγ-
κης ἐξάρπασον. λήψῃ δὲ παρ' ἡμῖν· ταύτης
τῆς χάριτος ἕνεκεν ἄξια τῆς ζωῆς ἡμῶν λύτρα,
καὶ ὧν οὐδὲν ἐξ ἴσου κατὰ πᾶσαν ἣν ἡλώτε
τήνδε τὴν πόλιν, ἐν ἄλλοις τισὶν εὐρεθήσεται.
Ἐκεῖνος οὖν, Θαρσείτε, ἔφη, καὶ τοῦ θανάτου τῆς
ἐννοίας ἀπόσχεσθε, καὶ πρὸς τὸ εὐθυμότερον
ἑαυτοὺς μεθαρμόσατε· ἐγὼ δὲ, φησὶ, καὶ τοὺς
Αιθίοπας πείσω τὰ αὐτὰ μοι συνθέσθαι, καὶ
μέχρις αὐτοῦ τοῦ καθηγουμένου παντὸς τοῦ
στρατοῦ ὑμᾶς ἀπάξω πρὸς τὸ καὶ ὑπ' ἐκείνου
λαβεῖν τὴν περὶ τοῦ ζῆν πληροφορίας. Μόνον
αὐτοὶ τὰ ὑποσχεθέντα πληρώσαι πρὸς ἀλλήλους
διανοήθητε· εἰ γάρ τι τῶν παρ' ὑμῶν λεχθέντων
μὴ πρὸς ἔργον ἀχθῇ, ταῖς μαχαίραις ταύταις
κριθήσεται. Ὡς οὖν ταῦτα ἔλεγεν, εὐθὺς ὁ πατὴρ
VARIE LECTIONES.
οι ὑμῖν Λ. σε τῆς ζωῆς τῆς ἡμετέρας Α. ὡς οὐδὲν Ρ. “ ὢν &] ὧν Ρ. το ήλωται Α.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:595ἡμῶν ἠκηκόει ταῖς τῶν ἄλλων ἐνθέμενος ἀκοαῖς, καὶ τούτῳ μάλιστα ᾧ κατ' ἀρχὰς ἐγὼ περιέτυχον ἕκαστα προσειπών, λόγον τε πείσας ἔνορκον ἡμῖν παρασχεῖν, οὕτως μηδὲν παρῄνει τοῦ λοιποῦ δεδιέναι. 49. Συλλαβόμενοι δὲ ἡμῶν καὶ τοῦ τείχους καταβιβάσαντες, εἰς μέσους τε αὐτῶν διαλαβόντες, ἦγον τὴν ἐπὶ θάλασσαν, ἐπάνω τῶν σωμάτων τῶν ἤδη ἀναιρεθέντων βαδίζοντες. 49. τῆς οὖν εἴσω πόλεως τὴν πύλην ἐμβάντες οὐ κατευθὺ τὴν πορείαν ἐποιούμεθα, ἀλλὰ τῷ ὑπτιάζοντι μέρει τραπέντες τοῦ ἐκεῖσε βουνοῦ πρὸς τὸ κάταντες ἐφερόμεθα. 49.3 ἔνθα καί τινες ἄλλοι κατεφάνησαν ἀνιόντες Αἰθίοπες, καὶ αὐτοὶ μαχαίρας κατέχοντες ταῖς χερσίν, οἳ καὶ μέσον τῶν ἤδη χειρωσαμένων διειλημμένους ἑωρακότες ἡμᾶς τῇ φυσικῇ μανίᾳ πληγέντες ὥρμησαν ἀναιδῶς, πόρρωθεν δεικνύμενοι τοῦ κινοῦντος θυμοῦ τὴν ἐπίτασιν. 49.4 ἀλλ' ἐπειδὴ καθ' ἡμᾶς γεγονότες ἔγνων μηδὲν ἡμῖν ἐπενεχθῆναι δεινὸν τοὺς ἤδη προειληφότας σπουδάζοντας, ἐν ἑαυτοῖς σκεδασθέντες ὑπανεχώρησαν. 49.5 εἷς δέ τις αὐτῶν ἀναιδέστερος τῶν ἄλλων ὡς εἰκὸς καὶ θρασύτερος, ὡσεί τις ὑλακτικὸς κύων μεμηνὼς κατηκολούθει, καί τινα πλῆξαι τῇ μαχαίρᾳ δολερῶς ἐτεκταίνετο. 49. ἕνα γάρ τινα τῶν ἑλόντων ἡμᾶς ἑαυτὸν εἶναι προσποιησάμενος ἔλαθεν, οὐκ οἶδ' ὅπως, ὑποσῦραι τῶν ἄλλων ἐμὲ καὶ μικρὸν ἀποστὰς ἀνελεῖν ἐπεχείρει. 49. ἀνῴμωξα οὖν εὐθύς· 49. ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐμὸς τεταραγμένος συστραφείς (καὶ γὰρ ἔτυχον σὺν αὐτῷ βαδίζων) ὡς τῷ θανάτῳ με παρεστῶτα κατεῖδε καὶ τὸν δήμιον βρύχοντα μέλλοντά τε τὸ ξίφος τῷ τραχήλῳ μου βάπτειν, κατέχοντα τῶν τριχῶν, τὸν ἤδη περισωσάμενον ἡμᾶς τοῦ πρῴην κινδύνου ἐγγύθεν ὄντα τῇ χειρὶ νύξας, καὶ σπουδῇ τὸ δρᾶμα καθυποδείξας, 49. «τί ὅτι» ἔφη «καὶ δι' ἣν αἰτίαν τοῦ ἐμοῦ παιδὸς κατεψηφίσασθε θάνατον, τῶν πρὸς ἡμᾶς ἀλογήσαντες ὑποσχέσεων; 49.10 εἰ οὖν αὐτὸς θάνοι, οὐδ' ἡμῖν λυσιτελής ἐστιν ἡ ζωή. 49.11 ἀλλ' ἐξελοῦ τοῦτον τοῦ κατέχοντος, εἴ τις καὶ περὶ ἡμῶν σοι φροντίς· εἰ δὲ μή, τῷ ἐκείνου λύθρῳ σπεῖσον καὶ ἡμᾶς. 49.12 οὐδὲ γὰρ διῃρημένην φέρομεν ἐξ ἀλλήλων ὑπομεῖναι τὴν τελευτήν.» 49.13 εὐθὺς οὖν θορυβηθέντα ἐπὶ τούτοις ἐκδραμεῖν τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἐπιστάντα τῷ τόπῳ τὴν δεξιὰν κατασχεῖν τοῦ βαρβάρου τεταμένην οὖσαν καὶ τὴν σφαγὴν σχηματίσασαν. 49.14 ὃς καὶ ἐπισχεθείς, ὡς μὴ δυνηθεὶς τὸ δοκοῦν ἐκτελέσαι, πρὸς πλείονα ἐξῆπτο θυμόν· καὶ φρίξας τὰς σιαγόνας τούς τε ὀφθαλμοὺς στρεβλώσας καὶ τοὺς ὀδόντας κροτήσας (τοῦτο γὰρ βαρβάρων ἔθος), φόνιόν τι καὶ βλοσυρὸν ἐνιδών, ἐπεχείρει τοῦ κατέχοντος ἑαυτὸν ἀπορρῆξαι καὶ αὖθίς μοι ἐπελθεῖν. 49.15 οὐκ εἴα δὲ τοῦτον ἐκεῖνος ὁ πρὸς θεοῦ πεμφθεὶς ἡμῖν ἐν καιρῷ σωτήρ, ἀλλὰ πάσαις αὐτὸν κολακείαις μετατρέπειν ἐμηχανᾶτο. 49.16 ὡς δ' οὐδὲν ἠνύετο τούτοις πλέον αὐτῷ, μᾶλλον ἐκείνου τῷ θυμῷ διεγειρομένου καὶ φόνον ἐρευγομένου, ὡς καὶ λαθεῖν αὐτὸν ἅπαξ κατὰ τοῦ νώτου μου τὴν μάχαιραν αἴφνης κατενεγκεῖν καὶ πλῆξαι πληγὴν μανίας πλήρη, τὴν καὶ μέχρι νῦν δεικνῦσαν τῆς δεξιᾶς τὴν ἐπίτασιν, ἀθρόον πρὸς τὸ ὀργιλώτερον ἑαυτὸν ἀλλοιώσας ὁ θαυμάσιος ἐκεῖνος ἀνὴρ καὶ τὸν Αἰθίοπα στερρῶς ὠθίσας, ἐμέ τε συναρπάσας ἤδη παρὰ πόδας ἑστῶτα καὶ τῷ τῆς ὠτειλῆς περιρρεόμενον αἵματι, δρομαίως τὸ τάχος πρὸς τοὺς ἑταίρους ἐχώρει. 50. Ὡς οὖν μετὰ τοῦ πλήθους γενόμενος καὶ αὖθις ἐγώ, καὶ τόδε τὸ κακὸν διαδράς, τὴν εὐχαριστίαν πρὸς τὸν θεὸν ἐποιούμην, λαβόμενός τε σχολῆς τὴν τοῦ νώτου πληγὴν κατενόουν, αἰφνιδίου πάλιν δευτέρας πληγῆς ἐπῃσθόμην, πλέον ἢ πρότερον ὀδύναις βληθείς. 50. ὁ γὰρ τολμηρὸς ἐκεῖνος, οὐκ οἶδ' ὅθεν ἄλλοθεν ἐπιστάς, ὤθισέ μοι κατὰ πλευρὰν ἐκ τῆς ὀπίσω τὸ ξίφος, δεινὸν ἀλαλάξας καὶ τὸ ἀκάθεκτον τοῦ τρόπου τῇ φωνῇ παραστήσας. 50.3 ὡς εἰπεῖν συνόντι μοι τῷ ὑπερμαχοῦντι ἀνδρὶ «τίνος χάριν τῆς ἐμῆς μόνης ζωῆς ἠφειδήσατε καὶ τῷ βαρβάρῳ τούτῳ» συστραφεὶς καὶ τὸν Αἰθίοπα δείξας «πρὸς θάνατον ἐκδεδώκατε; 50.4 τοῦτο γνόντες ἔστε, ὡς εἰ μὲν κοινῇ πάντες, οὓς τοῖς ὅρκοις ἐβεβαιώσασθε, τὸν θάνατον διαφύγοιμεν, πέραςavocare studebat. tibi autem on.nen in eo ope-
ram perdere advertit, illo majores excitante iras
ac cadem evomente, ut et clam seniel repente
aggressus gladium humoro adegerit plenumque
furoris vulnus incussèrit, quod et modo quanta vi
ictus datus sit ostendit, subito vir ille admirandus
acriore exeitus ira, Æthiopem valide propellens,
meque ad illius genua prolapsum exque vulnere
cruore madentem corripiens, ocius se ad comites
refert.
50. Cum itaque rursus reliquis simul cuntibus
comes adjunctus eoque periculo liberatus, Deo
gratias agerein, nactusque otium de accepto vul-
Here cogitarem, aliud repente inflictum vulnus
majore quam prius dolore ictus persensi. Vir enim
ille audacia procas, nescio unde facto impetu,
gladium retro in latus adegit, ingenti sublato ulu
latu, effreneque ingenium vocis immanitate pro-
dens. Ilincque adeo ad virum mihi defensorem, et
qui ipse aderat Ut quid vero, inquam, nicam
mains vitam neglexistis, atque barbaro, ad Ethiopein
versus eumque monstrans, in mortem dedistis?
Hoc vero scitole, nisi omnes 557 simul, quibus
jurejurando fidem obstrinxistis, a morte immunes
servati fuerimus, finem non accipiet quod ipsi sumus
polliciti. Sin autem vel unum nostrum, quod rem
minus curaveritis, desideruri contigerit, illius omnes
interibimus occasu, nec vos ullius eorum quæ spera-
tis compotes efficiemini. Quare si non fraude, sed
vere jurejurando fidem obstrinxistis, omni opera vitæ
securos præstate; probeque noveritis a nobis quoque
præstitum iri omnia quæ pacti sumus. Quibus ille
verbis, ac cum sociis indicasset, cunctis auctor
fuit ut uno impetu perditum hominem procul ar-
cerent ac propellereut. Indeque agmine cingentes
lentius incedebant.
51. Venimus autem ad quemdam locum, uhi
erat monasterium virginum religiosa palæstra ine-
rentium, quod ab antique Acrullii nuncupatur.
Rursus vero aliam quamdam Barbarorum custodiam
in vestibulo offendentes, qui nobiscum erat Barbari,
ac cum eis tantisper collocuti, introire decernunt
quasi aliquid estimatione dignum ibi reperturi. D
Nos eos sequebamur in præseutes limis oculis
oktuentes, necdum a pristina mentis refecti verti-
gine. Ingressi igitur templi vestibula ( erat illud
Georgii martyris nomine consecratum ) videmus
Barbarum quemdam in seabello sedentem, erecto
supercilio, strictumque ensem tenentem; atque eos
qui 558 circum erant intentis in eum oculis, si
quid faciendum jussisset, promptos se obsequio
gestu nutuque significantes. Ad eum igitur cum
venissemus, interrogat qui nobis ductores erant,
$95
Α μετατρέπειν ἐμηχανάτο. Ὡς δ' οὐδὲν ἤνυτο τούτοις
καὶ φόνον ἐρευγομένου, ὡς καὶ λαθεῖν αὐτὸν ἅπαξ
ενεγκεῖν καὶ πλῆξαι πληγὴν μανίας πλήρη, τὴν καὶ
μέχρι νῦν δεικνῦσαν τῆς δεξιᾶς τὴν ἐπίτασιν, ἀθρέση
ἐκεῖνος ἀνὴρ καὶ τὸν Αἰθίοπα στεῤῥῶς ὠθίσας
ἐμέ τε συναρπάσας ἤδη παρὰ πόδας ἑστῶτα καὶ
τῷ τῆς ὠτειλῆς περιῤῥεόμενον αίματι, δρομαίως και
"
ἐγώ, καὶ τόδε τὸ κακὸν διαδρὰς, τὴν εὐχαριστίαν
πρὸς τὸν Θεὸν ἐποιούμην, λαβόμενός τε σχολῆς τὴν
τοῦ νώτου πληγὴν κατενόουν, αἰφνιδίως πάλιν δεν
τέρα; πληγῆς ἐπῃσθόμην, πλέον ἢ πρότερον οδύναις
στὰς 80, ωθισέ μοι κατά πλευρὰν ἐκ τῆς ὀπίσω τὰ
τῇ φωνῇ παραστήσας, ὡς εἰπεῖν συνόντι μοι τῷ
ὑπερμαχοῦντι ἀνδρὶ· Τίνος χάριν τῆς ἐμῆς μόνης
ζωῆς ἠφειδήσατε, καὶ τῷ βαρβάρω (συστραφείς
καὶ τὸν Αἰθίοπι δείξας) πρὸς θάνατον ἐκδεδώ
διαφύγοιμεν, πέρας λάβοι καὶ ἅπερ ἡμεῖς ὑπο
εσχόμεθα, εἰ δ' ἐνί γέ τινι τύχοι δι' ἀμέλειαν
τὴν ζωὴν συμπεραίνομεν, καὶ οὐδενὸς ὑμεῖς τῶν
ἀπάτην, ἀλλ' ἀληθὴς γέγονεν ὁ διὰ μέσου προ
τεθεὶς ὅρκος, πάσῃ μηχανῇ τὸ ἀσφαλὲς ἡμῖν
συντηρήσατε, καὶ εὖ ἴστε πάντα καὶ ἡμᾶς πλη
φώσειν ὅσα πρὸς ὑμᾶς συνεθέμεθα. Ταῦτα ἐκεῖνος
ἀκηκοὼς καὶ τοῖς περὶ αὐτὸν γνωρίσας έπεισε πάνω
να'. Ηλθομεν δὲ κατά τινα τόπον ἔνθα μονή τίς
ἐστι παρθένων ἀσκουσῶν γυναικών, ἥτις πάλαι
τοῦ 10 Ακρουλλίου [Ι. 369] κατονομάζεται. Καὶ
κατὰ τὴν προπυλαίαν οἱ μεθ᾿ ἡμῶν βάρβαροι, καί τι
μικρὸν συστάντες αὐτοῖς, ἔδοξαν εἴσω χωρεῖν ὡς τι
καὶ μή πω 50 τὰς ψυχὰς τῆς προτέρας σκοτοδίνης
τινα βάρβαρον σκιμποδίῳ ἐγκαθεζόμενον, ἀνασπά
τὸν, εἴ τι καὶ βούλοιτο πράττειν, ἑτοίμους εἶναι ταῖς
ἐρμαῖς ὑπεμφαίνοντας. Ὡς οὖν κατ' αὐτὸν ἐγενόμεθα,
᾿ μετατρέπειν ἐμηχανᾶτο. Ὡς δ᾽ οὐδὲν ἤνυτο τούτοις
πλέον αὐτῷ, μᾶλλον ἐκείνου τῷ θυμῷ διεγειρομένου
χαὶ φόνον ἐρευγομένου, ὡς χαὶ λαθεῖν αὐτὸν ἅπαξ
χατὰ τοῦ νώτου μου τὴν μάχαιραν αἴφνης κατ.
ἐνεγκεῖν χαὶ πλῆξαι πληγὴν μανίας πλήρη, τὴν καὶ
μέχρι νῦν δεικνῦσαν τῆς δεξιᾶς τὴν ἐπίτασιν, ἀθρόον
πρὸς τὸ ὀργιλώτερον ἑαυτὸν ἀλλοιώσας ὁ θαυμάσιος
ἐκεῖνος ἀνὴρ καὶ τὸν Αἰθίοπα στεῤῥῶς ὠθίσας "",
ἐμέ τε συναρπάσας ἤδη παρὸ πόδας ἑστῶτα καὶ
τῷ τῆς ὠτειλῆς περιῤῥεόμενον αἵματι, δρομαίως ᾽
τὸ πάχος πρὸς τοὺς ἑταίρους δ" ἐχώρει. Ὁ
ν΄. Ὡς οὖν μετὰ τοῦ πλήθους γενόμενος καὶ αὖθις
ἐγὼ, καὶ τόδε τὸ κακὸν διαδρὰς, τὴν εὐχαριστίαν
πρὸς τὸν Θεὸν ἐποιούμην, λαθόμενός τε σχολῆς τὴν
τοῦ νώτου πληγὴν χατενόουν, αἰφνιδίως πάλεν δευ-
τέρας πληγῆς ἐπῃσθόμην, πλέον ἢ πρότερον ὀδύναις
βληθείς. Ὁ δὲ τολμηρὸς ἐχεῖνος, οὐχ οἶδ᾽ ὅθεν ἐπι-
στὰς ", ὥθισέ μοι χατὰ πλευρὰν ἐχ τῆς ὀπίσω τὸ
ξίφος, δεινὸν ἀλαλάξας χαὶ τὸ ἀκάθεχτον τοῦ τρόπου
τῇ φωνῇ παραστήσας, ὡς εἰπεῖν συνόντι μοι τῷ
ὑπερμαχοῦντι ἀνδρί " Τίνος χάριν τῆς ἐμῆς μόνης
ζωῆς ἠφειδήσατε, καὶ τῷ βυρδάρῳ (συστρατεὶς
καὶ τὸν Αἰθίοπα δείξας) πρὸς θάνατον ἐκδεδώ-
κατε; Τοῦτο γγόντες ἴστε, ὡς εἰ μὲν κοινῇ πάν-
τες, οὺς τυῖς ὅρκοις ἐδεδαιώσασθε, τὸν θάνατον"
διαρύγοιμεν, πέρας λάδοι καὶ ἅπερ ἡμεῖς ὑπ-
εσχόμεθα, εἰ δ᾽ ἐγί γέ τισὶ εὐχοι δύ ἀμέλει"
ἐπιστὰς θάνατος, πάντες τῷ ἐκείνου πτώματι
τὴν ζωὴν συμπεραίνομεν, καὶ οὐδενὸς ὑμεῖς τῶν
ἐλπιζομένων ἐντεύξεσθε "". ᾽Α.11᾽ εἴπερ μὴ πρὸς
ἀπάτην, ἀ.1.1' ἀληθὴς γέγονεν ὁ διὰ μέσου προ-
τεθεὶς ὅρκος, πάσῃ μηχαγῇ τὸ ἀσφαλὲς ἡμῖν,
συντηρήσατε, καὶ εὖ ἴστε πάντα καὶ ἡμᾶς π1η-
ρώσειν ὅσα πρὸς ὑμᾶς συγεθέμεθει. Ταῦτα ἐκεῖνος
ἀχηχοὼς καὶ τοῖς περὶ αὐτὸν γνωρίσας ἔπεισε πάν-
πὰς ἐφορμήσαντας δ χατὰ τοῦ δυσμενοῦς μαχρὰν
αὐτὸν ἀπελάσαι. οἱ δὴ χαὶ κυκλώσαντες ἡμᾶς ἔκτοτε
σχολαιοτέρως ἐδάδιζην,
να΄. Ἤλθομεν δὲ χατά τινα τόπον ἔνθα μονή τίς
ἔστι παρθένων ἀσχουσῶν γυναικῶν, ἥτις πάλαι
τοῦ "6. ᾿Αχρουλλίου [Ρ, 589] χκατονομάζεται. Καὶ
πάλιν ἄλλῃ τινὶ χουστωδίᾳ Βαρδάρων ἐντυχόντες
κατὰ τὴν προαυλαίαν οἱ μεθ᾽ ἡμῶν βόρδαροι, καί τι
μικρὸν συστάντες αὐτοῖς, ἔδοξαν εἴσω χωρεῖν ὥς τι
) σπουδαῖον τοπάσαντες ἐφευρεῖν. Συνειπόμεθα δὲ
τούτοις καὶ ἡμεῖς, τοὺς παρόντας ὑποθλεπόμενοι
χαὶ μή πω "' τὰς ψυχὰς τῆς προτέρας σκοτοδίνης
ἀπαγαγόντες. Ὥς οὖν εἰσήειμεν τοῦ ναοῦ τὰ προ-
πύλαια ὃς τοῦ ᾿Αγίου ἐπιχέχληται Γεωργίου, ὁρῶμέν
τινα βάρδαρον σκιμποδίῳ ἐγχαθεζόμενον, ἀνασπά-
σαντά τε τὰς ὀφρύας ξίφος τε χατέχοντα γεγυμνω-
μένον, καὶ ἀτενὲς τοὺς ἑστῶτας βλέποντας εἰς αὐ-
πὸν, εἴ τι καὶ βούλοιτο πράττειν, ἑτοίμους εἶναι ταῖς
ἑρμαῖς ὑπεμφαίνοντας. Ὡς οὖν χατ' αὐτὸν ἐγενόμεθα,
ἤρετο τοὺς περὶ ἡμᾶς τίνες ἐσμὲν καὶ ποίᾳ πρυφάσει
JOANNES CAMENIATA
PG 109:597λάβοι καὶ ἅπερ ἡμεῖς ὑπεσχόμεθα· εἰ δ' ἑνί γέ τινι τύχοι δι' ἀμέλειαν ἐπιστὰς θάνατος, πάντες τῷ ἐκείνου πτώματι τὴν ζωὴν συμπεράνωμεν καὶ οὐδενὸς ὑμεῖς τῶν ἐλπιζομένων ἐντεύξησθε. 50.5 ἀλλ' εἴπερ μὴ πρὸς ἀπάτην ἀλλ' ἀληθὴς γέγονεν ὁ διὰ μέσου προτεθεὶς ὅρκος, πάσῃ μηχανῇ τὸ ἀσφαλὲς ἡμῖν συντηρήσατε, καὶ εὖ ἴστε πάντα καὶ ἡμᾶς πληρώσειν ὅσα πρὸς ὑμᾶς συνεθέμεθα.» 50. ταῦτα ἐκεῖνος ἀκηκοὼς καὶ τοῖς περὶ αὐτὸν γνωρίσας ἔπεισε πάντας ἐφορμήσαντας κατὰ τοῦ δυσμενοῦς μακρὰν αὐτὸν ἀπελάσαι· οἳ δὴ καὶ κυκλώσαντες ἡμᾶς ἔκτοτε σχολαιοτέρως ἐβάδιζον. 51. Ἤλθομεν δὲ κατά τινα τόπον ἔνθα μονή τίς ἐστι παρθένων ἀσκουσῶν γυναικῶν, ἥτις πάλαι τοῦ Ἀκρουλλίου κατονομάζεται. 51. καὶ πάλιν ἄλλῃ τινὶ κουστωδίᾳ βαρβάρων ἐντυχόντες κατὰ τὴν προαυλαίαν οἱ μεθ' ἡμῶν βάρβαροι καί τι μικρὸν συστάντες αὐτοῖς ἔδοξαν εἴσω χωρεῖν ὥς τι σπουδαῖον τοπάσαντες ἐφευρεῖν. 51.3 συνειπόμεθα 51.3 δὲ τούτοις καὶ ἡμεῖς, τοὺς παρόντας ὑποβλεπόμενοι καὶ μή πω τὰς ψυχὰς τῆς προτέρας σκοτοδίνης ἀπαγαγόντες. 51.4 ὡς οὖν εἰσῄειμεν τοῦ ναοῦ τὰ προπύλαια ὃς τοῦ ἁγίου ἐπικέκληται Γεωργίου, ὁρῶμέν τινα βάρβαρον σκιμποδίῳ ἐγκαθεζόμενον, ἀνασπάσαντά τε τὰς ὀφρύας ξίφος τε κατέχοντα γεγυμνωμένον, καὶ ἀτενὲς τοὺς ἑστῶτας βλέποντας εἰς αὐτόν, εἴ τι καὶ βούλοιτο πράττειν, ἑτοίμους εἶναι ταῖς ὁρμαῖς ὑπεμφαίνοντας. 51.5 ὡς οὖν κατ' αὐτὸν ἐγενόμεθα, ἤρετο τοὺς περὶ ἡμᾶς τίνες ἐσμὲν καὶ ποίᾳ προφάσει τὸν θάνατον διεφύγομεν. 51. οἱ δὲ πάντα συντόμως ἐξεῖπον, καὶ τῶν νώτων ἡμῶν λαβόμενοι πρηνεῖς τοῖς ποσὶν αὐτοῦ τῷ ἐδάφει προσέρρηξαν. 51. ὁ δὲ τὸ ξίφος, ὅπερ ἔτυχε ταῖς χερσὶ κατέχων, ἑτέρως ἢ ὡς πέφυκε τέμνειν ἀνθυποστρέψας, ἐπάταξε ταῖς κάραις ἐφάπαξ καθ' ἕνα ἡμῶν. 51. εἶτα ἀνίστασθαι καὶ θαρρεῖν ἐκέλευε, καὶ «τοῦτό» φησι «τῆς ἀσφαλείας τεκμήριον ἔχοντας μηδὲν τοῦ λοιποῦ δεινὸν ὑμᾶς ὑποπτεύειν παρεγγυῶ.» 51. τοῖς παρεστῶσι δὲ βαρβάροις τοῦ ναοῦ τὰς πύλας, αἳ τέως ὑπῆρχον κεκλεισμέναι, προστάξας ἀναρριπίσαι, τῆς καθέδρας ἐξαναστὰς καὶ τὸν ἐμὸν πατέρα τῇ λαιᾷ ταῖν χεροῖν, τῇ ἑτέρᾳ δὲ τῶν ἀπ' ἐμοῦ δύο ἀδελφῶν ἕνα κατέχων, ἔνδον εἰσῄει τοῦ σεβασμίου σηκοῦ. 51.10 ὁ δὲ ἦν ἅπας πεπληρωμένος ἐλεεινῶν ἀνθρώπων ἐν αὐτῷ προκαθειρχθέντων, τριακοσίων περί που τὸν ἀριθμόν, ὡς ἐν ὑστέρῳ κατεμανθάνομεν. 52. Οὐκ ὀλίγον δὲ καὶ μιαιφόνων πλῆθος τῷ δυσμενεῖ συνεισῆλθεν. 52. ἀλλ' ἐκεῖνος εὐθὺς εἰσπηδήσας ἀνῆλθεν ἐπάνω τοῦ καθηγιασμένου βωμοῦ, ἐν ᾧ παρὰ τῶν ἱερέων ἡ μυστικὴ τελεῖται λατρεία· 52.3 καὶ τοὺς πόδας συμπλέγδην ἐν ἀλλήλοις ἀνθυποστρέψας, ὡς ἔθος ἐστὶ τοῖς βαρβάροις, ἐκάθητο γέμων θυμοῦ καὶ ἀπονοίας, τόν τε δῆμον τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων περισκοπῶν, καὶ ἅπερ ἐβούλετο δρᾶν, τῇ κακεντρεχείᾳ τῶν φρενῶν διοικούμενος. 52.4 τὸν ἐμὸν δὲ πατέρα καὶ ἀδελφὸν ἑκατέραις διαλαβὼν ταῖς χερσί, καὶ ἡμᾶς αὐτοῦ που πρὸς τῇ εἰσόδῳ φυλάττεσθαι παρὰ τῶν ἑλόντων ἐγκελευσάμενος, νεύματι τοῖς βαρβάροις ἀνελεῖν ἐκείνους προσέταττεν. 52.5 οἳ δὴ τὸ τάχος καθάπερ ἀτίθασοι λύκοι θήρας ἐπιτυχόντες, οὕτως ἠπειγμένως καὶ ἀνηλεῶς τοὺς ἀθλίους κατέτεμον. 52. ἔτι δὲ τῷ θυμῷ ζέοντες, τί καὶ περὶ ἡμῶν ἐθέλειν αὐτοὺς πράττειν, πρὸς τὸν δεινὸν ἐκεῖνον δικαστὴν ἀπεσκόπουν. 52. ἀλλ' ἐκεῖνος μὲν τῆς καθ' ἡμῶν αὐτοὺς τέως ἐπιχειρήσεως διεκώλυσεν, ἐδόκει δὲ ἡμῖν αὐτόθι φυλαττομένοις τόν τε πατέρα καὶ τὸν ἐμὸν ἀδελφὸν τοῖς κειμένοις συναναιρεθῆναι καὶ μόνους ἡμᾶς φειδοῦς ἀξιωθῆναι. 52. πάλιν ἐκείνοις περὶ ἡμῶν αὐτὸ τοῦτο, τῷ βωμῷ φυλαττομένοις, λογίζεσθαι ἐπήρχετο. πλὴν οὐκ εἴχομεν ᾧτινι πέρατι τὴν περὶ ἀλλήλων στῆσαι ἀμφιβολίαν. 52. ὡς γὰρ ἔληξεν ὁ κατ' ἐκείνους τοὺς δυστυχεῖς φόνος, πεπλήρωτο δὲ τὸ ἔδαφος ἅπαν νενεκρωμένων σωμάτων, μέσον δὲ τούτων ἐλίμναζεν ἡ πλήμμυρα τοῦ αἵματος· οὐκ ἔχων ὅπως ὁ μιαιφόνος ἐκεῖνος πρὸς τὸ ἐκτὸς γένηται, ἄλλο κατ' ἄλλο τὰ πτώματα τῶν κειμένων τοῖς ἑκατέρωθεν τοῦ ναοῦ περιδρόμοις ἐπιτεθῆναι διεκελεύσατο. 52.10 οὗ δὴ καὶ γενομένου θᾶττον εὐθὺς αὐτὸν τοῦ βωμοῦτὸν θάνατον διεφύγομεν. Οἱ δὲ πάντα συντόμως ἐξ.
εἶπον, καὶ τῶν νώτων ἡμῶν λαβόμενοι πρηνεῖς τοῖς
ποσὶν αὐτοῦ τῷ ἐδάφει προσέρρηξαν. Ὁ δὲ τὸ ξίφος,
ὅπερ ἔτυχε ταῖς χερσὶ κατέχων, ἑτέρως ἢ ὡς πέφυκε
τέμνειν ἀνθυποστρέψας, επάταξε ταῖς κάραις ἐφάπαξ
καθ᾿ ἵνα ἡμῶν. Εἶτα ἀνίστασθαι καὶ θαῤῥεῖν ἐκέ-
λευσε, και, τοῦτο, φησί, τῆς ἀσφαλείας τεκμή-
ριον έχοντας μηδὲν τοῦ λοιποῦ δεινὸν ὑμᾶς
ὑποπτεύειν παρεγγυῶ· τοῖς παρεστῶσι δὲ Βαρβά
ροις τοῦ ναοῦ τὰς πύλας, αἱ τέως ὑπῆρχαν κεκλει
αμέναι, προστάξας ἀναῤῥιπίσαι, τῆς καθέδρας ἐξ.
αναστὰς καὶ τὸν ἐμὸν πατέρα τῇ λαιᾷ ταῖν χειροῖν,
τῇ ἑτέρᾳ δὲ τῶν ἀπ' ἐμοῦ δύο ἀδελφῶν τὴν σε ένα
κατέχων, ἔνδον εἰσῄει τοῦ σεβασμίου σηκοῦ. Ὁ δὲ
ἦν ἅπας πεπληρωμένος ἐλεεινῶν ἀνθρώπων ἐν αὐτῷ
προκαθειρχθέντων, τριακοσίων περί που τὸν ἀρι
Ομὸν, ὡς ἐν ὑστέρῳ κατεμανθάνομεν.
νβ'. Οὐκ ὀλίγον δὲ καὶ μιαιφόνων οι πλῆθος τῷ
δυσμενεί συνεισῆλθεν. Αλλ' ἐκεῖνος εὐθὺς εἰσπηδή -
σας ἀνῆλθεν ἐπάνω τοῦ καθηγιασμένου βωμοῦ, ἐν
ᾧ παρὰ τῶν ἱερέων ἡ μυστική τελεῖται λατρεία·
καὶ τοὺς πόδας συμπλέγδην ἐν ἀλλήλοις ἀνθυπο
στρέψας, ὡς ἔθος ἐστὶ τοῖς βαρβάροις, ἐκάθητο γέ
μων θυμοῦ καὶ ἀπονοίας, τόν τε δῆμον τῶν ἀνδρῶν
ἐκείνων περισκοπῶν, καὶ ἅπερ ἐβούλετο ὁρᾶν, τῇ
κακεντρεχείᾳ τῶν φρενών διοικούμενος· τὸν ἐμὸν δὲ
πατέρα καὶ ἀδελφὸν ἑκατέραις διαλαβὼν ταῖς χερσί,
καὶ ἡμᾶς αὐτοῦ που πρὸς τῇ εἰσόδῳ φυλάττεσθαι παρὰ
τῶν ἑλόντων ἐγκελευσάμενος, νεύματι τοῖς βαρδά-
βοις ἀνελεῖν ἐκείνους προσέταττεν. Οἱ δὴ τὸ τάχος C
καθάπερ ἀτίθασσοι λύκοι θήρας επιτυχόντες, οὕτως
Επειγμένως καὶ ἀνηλεῶς τοὺς ἀθλίους κατέτεμον.
Ἔτι δὲ τῷ θυμῷ ζέοντες, τί καὶ περὶ ἡμῶν ἐθέλοι σε
αὐτοὺς πράττειν, πρὸς τὸν δεινὸν [Ρ. 360] ἐκεῖνον
δικαστὴν ἀπεσκόπουν. Ἀλλ᾽ ἐκεῖνος μὲν τῆς καθ'
ἡμῶν αὐτοὺς τέως επιχειρήσεως διεκώλυσεν, ἐδόκει
δὲ καὶ ὡς ἡμῖν αὐτόθι φυλαττομένοις τόν τε πατέρα
καὶ τὸν ἐμὸν ἀδελφὸν τοῖς κειμένοις συναναιρεθῆναι
καὶ μόνους ἡμᾶς φειδοῦς ἀξιωθῆναι. Πάλιν ἐκείνοις
περὶ ἡμῶν αὐτὸ τοῦτο, τῷ βωμῷ φυλαττομένοις,
λογίζεσθαι ἐπήρχετο. Πλὴν οὐκ είχομεν ᾧτινι πέρατι
τὴν περὶ ἀλλήλων ατῆσαι ἀμφιβολίαν. Ως γὰρ
ἔληξεν ὁ κατ' ἐκείνους τους δυστυχείς φόνος, πεπλή
ρωτο δὲ τὸ ἔδαφος ἅπαν νενεκρωμένων σωμάτων,
μέσον δὲ τούτων ἐλίμναζεν ἡ πλημμύρα τοῦ αἵματος,
ή
οὐκ ἔχων ὅπως ὁ μιαιφόνος ἐκεῖνος πρὸς τὸ ἐκτὸς
γένηται, ἄλλο κατ' ἄλλο τὰ πτώματα τῶν κειμένων
τοῖς ἑκατέρωθεν τοῦ ναοῦ περιδρόμοις ἐπιτεθῆναι
διεκελεύσατο Οὗ δὴ καὶ γενομένου θᾶττον εὐθὺς αὐτ
τὸν τοῦ βωμοῦ καταπηδήσαντα, καὶ πάλιν τὴν ἐμὸν
πατέρα καὶ ἀδελφὸν ἑκατέραις χερσὶν εναγκαλισά-
μενον γενέσθαι μέχρις ἡμῶν. Τοσαύτη δὲ ἦν ἡ ἐκ-
δειματώσασα τὰς ψυχὰς ἡμῶν τῶν θεαμάτων ἐκεί
νων ἀχλύς, ὧν τε ἐκείνοις κατείδομεν καὶ ὧν ἐν ἡμῖν
αὐτοῖς ἐτοπάσαμεν, ὡς ἐν τοσαύτῃ πανωλεθρίᾳ
μόνοι οι διαφυγόντες τὸν θάνατον μηδέν τι τοῦ σκυ-
θρωποῦ καθυφεῖναι, ἀλλὰ μόνον τοῖς προσώποις
A quinam essemus, quave et causa mortem effugisse.
mus. Illi paucis omnia exponunt, et per humeros
nos accipientes ad ejus pedes pronos in solum
prosternunt. At ille ense, quem manibus gestabat,
aversa acie, ut secare non posset, uniuscujusque
nostrum caput leviter percussit; tum surgere bo-
noque animno esse jussit. Et hoc, inquit, fecuritatis
pignus habentes, præcipio ut nihil in pustcrum malt
timeatis. Tum astantibus Barbaris templi fores,
quæ clausæ essent, reserare jubet, deque sede
exsiliens, ac patrem meum sinistra alteraque unum
fratrum meorum tenens, venerandam sacram illam
ædem ingreditur. Erat illa miserabilium hominum
ante in ipsam conjectorum plena, qui, ut postea
nobis relatum est, trecentorum fere numerum im-
B plebaut..
52. Cum truci autem illo nor: exigua quoque pa
tricidarum turba intravit. Verum ille statim salto
in sacrosanctum altare, in quo a sacerdotibus my-
sticum sacrificium divinaque res peragitur, insiliit,
et pedibus inter se complicatis, ut barbarorum
moris est, sedit, furoris dementisque superbiæ ple-
nus; hominumque illam multitudinem circumspi-
ciens, ac quod animo destinaverat, ut faceret,
versutæ mentis solertia ac dolositate disponens,
patrem quoque ineum et fratrem utraque 559 minu
prehendens, nosque ad jɔnuam prope ab his qu
ceperant servari jubens, omnes in ea nutu jugulari
præcepit. Qui actutum velut efferati lupi, jm
prædæ compotes facti, incitatis animis atque impetu
crudelem in modum miseros conciderunt; adhucque
rabie furentes a diro illo sævoque judice signo
ostendi exspectabant quid et nobis factum vellet.
Cæterum ille eoruin hactenus in nos impetum in-
hibuit. Porro videbatur nobis, qui ibi servabamur,
patrem ac fratrem gladio sublatos esse cum his
quorum cæsa cadavera jacebant, nobisque duntaxat
immitem illumi pepercisse: nec aliter ipsis, qui
prope altare servabantur, de nobis cogitare - in
animum veniebat. Nec vero erat quo tandem fine
mutua illa de nobis sedaretur auxietas. Ut enim
miserorum peracta cæde, omnique solo contrucida-
toruın hominum cadaveribus constrato ac inter illa
D stagnantibus cruoribus proluto, parricidæ exitus
non patebat, quo se forǝs subduceret, jacentia illa
corpora in ambulacris utrinque templum ambienti -
bus unum supra aliud congeri jussit. Quo facto
statim ex altari prosiliit, patremque meum ac fra-
trem ambabus rursus manibus amplexus ad nos
usque venit. Tanta vero erat, quæ animos nostros
perterritabat, eorum spectaculorum, quæ tum in illis
vidimus tum nobis suspicati sumus, caligo et hortor,
ut quamvis in tanta internecione soli mortem 560
evaserimus, nihil minori mcstitia affecti fuerimus,
sed tantuminodo velut attoniti alii in alios intentis
vultibus nec vocem mittere rei immanitate sinere-
Ρ. σε μια φόνον Γ.
• τον om.
VARIÆ LECTIONES.
σε ἐθέλοιεν Ρ, ἐθέλειν Α. * xal om. A.
τι μόνον ΑΡ.
DE EXCIDIO THESSALONICA.
PG 109:599καταπηδήσαντα, καὶ πάλιν τὸν ἐμὸν πατέρα καὶ ἀδελφὸν ἑκατέραις χερσὶν ἐναγκαλισάμενον γενέσθαι μέχρις ἡμῶν. 52.11 τοσαύτη δὲ ἦν ἡ ἐκδειματώσασα τὰς ψυχὰς ἡμῶν τῶν θεαμάτων ἐκείνων ἀχλύς, ὧν τε ἐν ἐκείνοις κατείδομεν καὶ ὧν ἐν ἡμῖν αὐτοῖς ἐτοπάσαμεν, ὡς ἐν τοσαύτῃ πανολεθρίᾳ μόνοι διαφυγόντες τὸν θάνατον μηδέν τι τοῦ σκυθρωποῦ καθυφεῖναι, ἀλλὰ μόνον τοῖς προσώποις ἀλλήλων ἐνατενίζειν, ὥσπερ ἐκπληττόμενοι καὶ μηδὲ φωνὴν ἀφεῖναι τῷ πράγματι συγχωρούμενοι. 52.12 τοὺς πλείονας δὲ τῶν βαρβάρων ὁ σοβαρὸς ἐκεῖνος ἀποτεμόμενος, ἵππῳ ἐπιβὰς ἐφεστῶτι διέπτη ἐκ μέσου ἡμῶν, προστάξας καὶ αὖθις συλλαβεῖν ἡμᾶς καὶ πρὸς τὸν λιμένα τῆς πόλεως σπουδῇ θέειν· 52.13 αὐτόθι γὰρ κατασπεύδειν καὶ ἑαυτὸν ἔφη. 53. Παραλαβόντες οὖν ἡμᾶς ἦγον ὡς τάχιστα, πᾶσαν ἡμῖν πανταχόθεν ἀσφάλειαν περιποιούμενοι. 53. καὶ πολλαχοῦ τῆς ὁδοῦ περιεπίπτομεν πολλοῖς πλήθεσι τῶν εἰσρεόντων βαρβάρων, πάντων φόνον πνεόντων· καὶ οὐ μικρὸν ἦν ἔργον λανθάνειν τούτους, εἰ καὶ ὅτι ῥώμῃ πολλῇ σωμάτων καὶ οἱ προειληφότες ἡμᾶς Αἰθίοπες ὑπῆρχον ἀνεσταλμένοι, καὶ οὐδὲν ἦν ὃ καταπτῆξαι ἢ τῆς ὁρμῆς αὐτοὺς ἐνδοῦναι τὸ παράπαν δυνάμενον. 53.3 πλὴν οὐ μετ' ὀλίγου καμάτου καὶ ἀγωνίας τὸν ῥηθέντα λιμένα τῆς πόλεως κατελάβομεν. 53.4 αὐτόθι γὰρ ἔτυχεν ὢν καὶ ὁ τῶν πολεμίων τοῦ στρατοῦ καθηγούμενος, ᾧ δὴ καὶ ἀνηγγέλη τὰ καθ' ἡμᾶς ὑπὸ τῶν συνόντων βαρβάρων, γνωρισάντων καὶ τὴν αἰτίαν δι' ἣν μόνους ἡμᾶς ἐκ πάντων τῶν προστυχόντων περιεσώσαντο. 53.5 ὃς ἐξ αὐτῆς ἕνα τινὰ τῶν σὺν αὐτῷ τῆς καθέδρας ἐξαναστήσας καὶ τοῖς ἑστῶσιν ἐπισυνάψας τοιαύτην δέδωκε καθ' ἡμῶν αὐτῷ ψῆφον, ὡς εἰ μὲν ἀληθῆ φανεῖεν ὅσα τοῖς βαρβάροις ἐν τῷ τείχει προϋπεσχόμεθα, ἔργοις αὐτοῖς πληρούντων τὰς ὑποθήκας, καὶ φειδοῦς ἀξιωθῆναι καὶ πρὸς αὐτὸν πάλιν ἀνθυποστρέψαι· 53. εἰ δέ γε μηδὲν τοιοῦτον ἀληθῶς λεχθὲν εὕροιεν, ἀλλ' ἢ προαπολωλεκότας τὰ χρήματα, ἢ τὸν θάνατον δεδιότας ἅπαντα ψευσαμένους καὶ ὥσπερ τὴν πρώτην ἔντευξιν ἀποκρούσασθαι διὰ τὴν ἀνάγκην τοῦ καιροῦ σοφισαμένους, τοῖς ξίφεσιν ἕνα ἕκαστον ἐκεῖσε διελόντας τῆς ζωῆς ἀπαλλάξαι. 53. παραχρῆμα οὖν καὶ πάλιν μέσους ἡμᾶς διαλαβόντες ἄγειν ἐπέταττον, ἔνθα δὴ τεταμιεῦσθαί φασιν ὑφ' ὑμῶν προεδηλώθη τὰ χρήματα, ἐξειπόντες καὶ τὴν καθ' ἡμῶν ἐξενεχθεῖσαν ἀπόφασιν, καὶ ὡς εἴ τι τυχὸν τῶν λεχθέντων μὴ πρὸς ἔργον ἀχθείη, τοῖς ξίφεσι τούτοις διακριθήσεται. 53. δέος οὖν ἡμῶν καὶ τότε μᾶλλον ἢ πρότερον ἐπεισῄει, τάχα μή πού τις τῶν οἰκετῶν ἢ τῶν προπειραθέντων τοῦ τόπου, παραπλησίᾳ περιτυχὼν ἀνάγκῃ καὶ θέλων καὶ αὐτὸς τὸν ὄλεθρον ἐκφυγεῖν, προεσήμανε τὴν δαψίλειαν τῶν κεκρυμμένων, καὶ μάτην εὑρέθημεν ἡμεῖς τοσαύταις μηχαναῖς τὴν ἑαυτῶν ζωὴν συντηρούμενοι. 54. Ἀλλ' οὔπω ταῦτα βεβαίως ἔχοντες σκοπεῖν, πεφθάκαμεν τὸν τόπον οὕτως ἔχοντα καθὼς ἐν τῷ καιρῷ τῆς φυλακῆς ἐσημειωσάμεθα· 54. ὑφ' ἑνὶ γάρ τινι κρυφιώδει ταμείῳ, ὅσοιπερ ἂν ἦμεν κατὰ συγγένειαν ἀγχιστεύοντες, προαποθεῖναι τὰ ἑαυτοῦ ἕκαστος, ὥσπερ τοῦ μέλλοντος μαντευόμενοι, συμφερόντως ἐβουλευσάμεθα. 54.3 οὗ καὶ τὴν ἔξοδον τοῖς βαρβάροις καθυποδείξαντες, ἥτις ἦν λιθίνῃ πλακὶ κατησφαλισμένη, ἱστάμεθα τῶν πολλῶν λογισμῶν τὰς ψυχὰς περιάραντες. 54.4 ᾔδειμεν γὰρ μηδὲν τοῦ λοιποῦ δεδιέναι χάριν τῆς ὑποσχέσεως, τοὐναντίον μὲν οὖν καὶ συμπαθείας τυχεῖν τῷ πλήθει τῆς ἐπιδόσεως. 54.5 ὡς γὰρ ἐκεῖνοι τῶν κρυφίων ἐπέτυχον, εὐθὺς ἀπὸ τοῦ ὀργίλου πρὸς τὸ περιχαρὲς μετεβάλλοντο καὶ ἡμῖν διευθυμεῖσθαι προσέταττον. 54. «τούτοις γὰρ» ἔφασκον «κατηγγύησθε τὴν σωτηρίαν, καὶ διὰ τούτων ὑμῖν τὸ ζῆν κεχάρισται σήμερον. 54. ἀλλ' ἀπέλθωμεν δὴ καὶ πρὸς τὸν ἡγούμενον τοῦ στρατοῦ, ὡς ἂν καὶ παρ' αὐτοῦ τελείαν δέξησθε τὴν ἀσφάλειαν.» 54. ἦγον οὖν πάλιν ἡμᾶς ἐκεῖθεν τὴν ὡς αὐτόν, περιεπίπτομεν δὲ φοβεροῖς τισι καὶ παραδόξοις θεάμασιν. 54. ἔκειντο γὰρ τὰ σώματα τῶν ἀνῃρημένων ἔτι τοῦ λύθρου ἐναποστάζοντα, φρικτὸν ὅραμα, πᾶσαmur. Plurima autem Barbarorum parte ferox ille A
atque arrogans a se dimissa, in equumn, qui prasto
eral, iusiliens e medio nostri avolavit, rursus im-
ponens ut et nobis assumptis ad littus civitatis
propere festinarent, quo nimirum ipse quoque iter
celeraret.
53. Sic itaque assumptos quam celerrime duce-
l:ant, omnem nobis undique procurantes securita-
tem. Nec raro in via in multas Barbarorum con-
fuentium turmas ac manipulos incidebamus, qui
omnes cædem spirarent; necleve erat ac expe-
ditum illos effugere, tametsi, qui nos primi cepe.
rant, Æthiopes viri corpore robustissimi essent,
nec ulla re aut terreri possent aut ad impetumn
remittendum induci. Cæterum non levi labore se
trepidatione ad eum quem dicebam venimus civi-
tatis portum. Ibi enim hostium classis ductor ac
Imperator consederat; cui et de nobis nuntiatam
est a Barbaris, qui simul erant, causaque exposi.
ta cur nos soli servati essemus ex omnibus in quos
ipsi inciderant. Tum ille statim mum aliquem
assessorum surgere jubens ac rectum stare, cjus-
cemodi in nos sententiam promulgandam contra-
didit, nempe, si vera comperirentur, 561 quæ-
cunque in muro ante Barbaris promiseramus,
rebusque ipsis quæ pacti essemus implerenus,
nobis parcendum esse atque ad ipsum rur-
sus revertendum : sin nihil ejusmodi vere dixisse
invenerint, sed vel antea male consumptis pecu- c
niis vel metu mortis mendacio cuncta finxerimus,
et ut primum impetum vitaremus, necessitate ita
urgente cam fraudem fecerimus, ibidem singulos
in membra divisos neri dedendos. Statim igitur
rursusque nos circumvallantes co ducere jubebant,
ubi repositas esse pecunias antea dixeramus; simn]
eliam sententiam contra nos lalam edebant, et sί-
quid ex dictis forte reipsa præstitum non esset,
quibus accineti erant, ensibus decernendum esse.
Quare un magis quam ante metus incessit, ne
forte vernarum quispiam, vet eorum qui ante loci
expertes essent, ipse quoque pari quadam necessi-
tate adactus mortisque interitum cavere volens
absconditarum rerum copiam prior iulicasset,
frustraque lantis maclinis ac consiliis vitæ studere D
inveniremur.
54. Enimvero cum necdum hæc certo dispicere
possemus, ad locum devenimus, sicque habentem
olendimus quemadmodum cum, cum res occulta-
rentur, signaveramus. In uno enim occulto con-
clari, quicunque eramus sanguinis necessitudine
conjuncti atque propinqui, sua quisque reponere,
quasi id quod erat futurum divinaremus, haud
inconsulta ratione 562 statueramus. Hujus aditu
Barbaris commonstrato, ipso lapidea tabula oh-
structo, stetimus, multis anxiisque cogitationibus
animo liberato. Jam enim nihil erat quod promis-
ἀλλήλων ενατενίζειν ", ὥσπερ ἐκπληττόμενο: καὶ
μηδὲ φωνὴν ἀφεῖναι τῷ πράγματι συγχωρούμενος.
Τοὺς πλείονας δὲ τῶν βαρβάρων ὁ σοβαρὸς ἐκεῖνος
ἀποτεμόμενος, ἵππῳ ἐπιβὰς ἐφεστῶτι ἀπέπτη σε ἐκ
μέσου ἡμῶν, προστάξας καὶ αὖθις συλλαβεῖν ἡμᾶς
καὶ πρὸς τὸν λιμένα τῆς πόλεως σπουδῇ θέειν· αὐτόθι
γὰρ κατασπεύδειν καὶ ἑαυτὸν ἔφη.
να'. Παραλαβόντες οὖν ἡμᾶς ἦγον ὡς τάχιστα,
πᾶσαν ἡμῖν πανταχόθεν ἀσφάλειαν περιποιούμενοι.
Καὶ πολλαγοῦ τῆς ὁδοῦ περιπίπτομεν πολλοῖς πλή
θεσι τῶν εἰσρεόντων βαρβάρων, πάντων φόνον πνεόν-
των· καὶ οὐ μικρὸν ἦν ἔργον λανθάνειν τούτους, εἰ καὶ
ὅτι ῥώμῃ πολλῇ σωμάτων καὶ οἱ προειληφότες ἡμᾶς
Αιθίοπες ὑπῆρχον ἀνεσταλμένοι, καὶ οὐδὲν ἦν ἢ στ
καταπτῆξαι ἢ τῆς ὁρμῆς αὐτοὺς ἐνδοῦναι τὸ παρά-
παν δυνάμενον. Πλὴν οὐ μετ᾿ ὀλίγου καμάτου καὶ
ἀγωνίας τὸν ῥηθέντα λιμένα τῆς πόλεως κατελάβομεν.
Αὐτόθι γὰρ ἔτυχεν ὢν καὶ ὁ τῶν πολεμίων τοῦ στρα
τοῦ καθηγούμενος, ᾧ δὴ καὶ ἀνηγγέλη τὰ καθ' ἡμᾶς
ὑπὸ τῶν συνόντων βαρβάρων, γνωρισάντων καὶ τὴν
αἰτίαν δι' ἣν μόνους ἡμᾶς ἐκ πάντων τῶν προστυ
χόντων περιεσώσαντο. Ος ἐξ αὐτῆς ἕνα τινὰ τῶν
σὺν αὐτῷ τῆς καθέδρας ἐξαναστήσας καὶ τοῖς ἑστῶ
σιν ἐπισυνάψας, τοιαύτην δέδωκε καθ᾿ ἡμῶν αὐτῷ
ψῆφον, ὡς εἰ μὲν ἀληθῆ φανεῖεν ὅσα τοῖς βαρβά
ροις [Ρ. 361] ἐν τῷ τείχει προϋπεσχόμεθα, ἔργοις
αὐτοῖς πληρούντων τὰς ὑποθήκας, καὶ φειδούς
ἀξιωθῆναι καὶ πρὸς αὐτὸν πάλιν ἀνθυποστρέψαι
εἰ δέ γε μηδὲν τοιοῦτον ἀληθῶς λεχθὲν εὕροιεν, ἀλλ'
* προαπολωλεκότας τὰ χρήματα, ἢ τὸν θάνατον δε
διότας ἅπαντα ψευσαμένους καὶ ὥσπερ τὴν πρώτη
ἔντευξιν ἀποκρούσασθαι διὰ τὴν ἀνάγκην τοῦ καιροῦ
σοφισαμένους, τοῖς ξίφεσιν ἕνα ἕκαστον ἐκεῖσε δι·
ελόντας τῆς ζωῆς ἀπαλλάξαι. Παραχρῆμα οὖν καὶ
πάλιν μέσους ἡμᾶς διαλαβόντες ἄγειν ἐπέταττον,
ἔνθα δὴ τεταμιεῦσθαι, φασὶν, ὑφ' ἡμῶν τε προεδη -
λώθη τὰ χρήματα, εξειπόντες καὶ τὴν καθ᾿ ἡμῶν
ἐξενεχθεῖσαν ἀπόφασιν, καὶ ὡς εἴ τι τυχὸν τῶν
λεχθέντων μὴ πρὸς ἔργον ἀχθείη, τοῖς ξίφεσι τούτοις
διακριθήσεται. Δέος οὖν ἡμῖν σε καὶ τότε μᾶλλον ἢ
πρότερον ἐπεισῄει, τάχα μή πού τις τῶν οἰκετῶν 4
τῶν προπειραθέντων τοῦ τόπου, παραπλησίᾳ περι-
τυχὼν ἀνάγκῃ καὶ θέλων καὶ αὐτὸς τὸν ὄλεθρου
ἐκφυγεῖν, προεσήμανε τὴν δαψίλειαν τῶν κεκρυμ-
μένων, καὶ μάτην εὑρέθημεν ἡμεῖς τοσαύταις μηχα-
ναῖς τὴν ἑαυτῶν ζωὴν συντηρούμενοι.
με. Ἀλλ᾽ οὔπω ταῦτα βεβαίως ἔχοντες σκοπεῖν,
πεφθάκαμεν το τὴν τόπον οὕτως ἔχοντα καθὼς ἐν τῷ
καιρῷ τῆς φυλακῆς ἐσημειωσάμεθα· ὑφ᾽ ἐνὶ γάρ
τινι κρυφιώδει ταμείῳ, ὅσοιπερ ἂν ἦμεν κατά συγ-
γένειαν ἀγχιστεύοντες, προαποθεῖναι τὰ ἑαυτοῦ
ἕκαστος, ὥσπερ τοῦ μέλλοντος μαντευόμενοι, συμφε
ρόντως ἐβουλευσάμεθα. Οὗ καὶ τὴν ἔξοδον τοῖς βαρ
βάροις καθυποδείξαντες, ἥτις ἦν λιθίνῃ πλακί κατο
ησφαλισμένη, ἱστάμεθα τῶν πολλῶν λογισμῶν τὰς
ψυχὰς περιάραντες. Ηδη μὲν γὰρ μηδὲν τοῦ λοιποῦ
δεδιένα: χάριν τῆς ὑποσχέσεως, τοὐναντίον μὲν οὖν
$1
4]
VARIÆ LECTIONES.
σε ἀτενίζειν Ρ. σε διέπτη Α. σ' ήν ] ἦν ὁ Α. το ὑμῶν: “ ἡμῶν ΑΡ. το πέφθαμεν Ρ.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:606ἡλικία τῶν ἀνθρώπων μιᾷ ψήφῳ τὸν διὰ ξίφους κατακριθεῖσα θάνατον καὶ μετὰ τῶν ἄλλων καὶ ταφῆς ἀμοιροῦσα. 54.10 κατεχεῖτο δὲ κατὰ παντὸς στενωποῦ περιρρέων ὁ οἶνος 54.10 καὶ τοῖς αἵμασι τῶν πεπτωκότων ἀνακιρνώμενος ἅπαν τὸ ἔδαφος τῆς πόλεως κατεμέθυσκεν. 54.11 παριόντες οὖν ἐσκοποῦμεν, καὶ εἴ πού τινα τῶν ποτε γνωρίμων ἢ φίλων μεταξὺ τῶν ἄλλων νεκρῶν ἀπηκριβωσάμεθα, ἠρέμα μόνον τοῖς στεναγμοῖς πρὸς ἀλλήλους τοῦτον διεσημαίνομεν. 54.12 σχολὴ δ' οὐκ ἦν ἢ θρηνῆσαι τοῦτον ἢ χαρίσασθαί τι τῆς ποτε φιλίας τῷ καιρῷ χρήσιμον· ἀλλ' ἢ μόνον ἄπρακτα τῷ κειμένῳ περιαλγήσαντες πάλιν περὶ τῶν καθ' ἑαυτοὺς ἐσκεπτόμεθα. 55. Ἤδη δὲ φθασάντων ἡμῶν τὸν λιμένα παρέστημεν τῷ τυράννῳ, ὅτε καὶ τοὺς τῶν νηῶν ἀρχηγέτας ἐκκλησιάσας τῆς καλουμένης εὐχῆς ἐθρήσκευε τὴν δυσσέβειαν· ὃς μετὰ τὴν συμπλήρωσιν ἐκείνης τῆς τελετῆς ἀχθῆναι ἡμᾶς κατὰ πρόσωπον τοῖς ἐφεστῶσι διεκελεύσατο. 55. ὡς οὖν ἤχθημεν, ἐπυνθάνετο τὸν πατέρα, «εἰ ἐπίσκοπός» φησι «τυγχάνεις τῆσδε τῆς πόλεως;» 55.3 ἐτεκμαίρετο γὰρ ὅσον ἐκ τῆς ἐσθῆτος οὐδὲν ἀλλοῖον ἔχειν τοῦ ἀξιώματος. 55.4 ὁ δέ «οὔκ εἰμι» ἔφη «κληρικὸς δὲ καὶ τῆς ἐκείνων εὐχῆς προσδεόμενος.» 55.5 ἄλλος δέ τις ἐγγύθεν ἑστώς, ὃς ἦν ἀρχηγὸς τοῦ ἑτέρου στρατοῦ, πρὸς αὐτὸν ἔφη «ἐπίσκοπος μὲν οὔκ ἐστιν οὗτος, κατ' οὐδὲν δὲ διαφέροντα βαθμὸν ἐκείνοις κεκλήρωται· ἔξαρχον γὰρ αὐτὸν ἴσμεν τῆς Ἑλλάδος ἁπάσης, οὐδὲν τῆς τιμῆς ἐκείνων καθυστερίζοντα.» 55. «οὗτος δὲ τίς ἐστι;» τῷ δακτύλῳ σημάνας ἐμέ. 55. «υἱός ἐστι τοῦδε,» καὶ αὖθις ὁ παρεστὼς ἔφη, «κληρικὸς καὶ αὐτός, καὶ τῶν ἐν τοῖς οἴκοις τῶν βασιλείων τεταγμένων εἷς. 55. οὗτοι δὲ ἀδελφοὶ τυγχάνουσι τοῦδε,» τοὺς ἀπ' ἐμοῦ δύο παραδηλώσας, «ἄμφω δὲ υἱοὶ τοῦδε τοῦ προεστῶτος, διαφόρως μὲν ἀποτεχθέντες αὐτῷ, ἄγοντες δὲ καὶ διάφορον ἡλικίαν.» 55. «ὁ δὲ συνὼν αὐτοῖς οὗτος ὁ γηραιὸς τίς ἂν εἴη;» πάλιν ὁ δεινὸς ἤρετο δικαστής. 55.10 «ἀδελφὸς ἐμός,» προλαβὼν ὁ πατὴρ ἀπεκρίνατο, νεύματι κἀκεῖνον συνθέσθαι πρὸς τὴν πεῦσιν ἀναδιδάξας. 55.11 ἐπειδὴ δὲ τούτων ἀκήκοε, καθεσθῆναι πάντας προσέταξε, καὶ ἑαυτὸν τῶν ἄλλων ἀποτεμόμενος ἡσυχῇ πρὸς ἡμᾶς ἔφη: 55.12 «πάσης ὑμᾶς πονηρᾶς ὑποψίας ἐκτὸς εἶναι βούλομαι· τό τε γὰρ ἀόπλους τοῖς εἰληφόσιν ἐντυχεῖν καὶ τὸ νῦν ἐν ὄψεσι ταῖς ἐμαῖς προτεθὲν χρημάτων πλῆθος τὴν ζωὴν ὑμῖν, ἥτις δυσέλπιστός ἐστι τοῖς πολλοῖς, ἐχαρίσαντο, καὶ οὐκ ἔστιν ὑμῖν ὑπόνοια τοῦ λοιποῦ θανάτου ἐξ ἐπιβουλῆς, οὐδέ τις ἄλλη ἐπήρεια παρὰ τῶν ἐμῶν ὑπηκόων. 55.13 ἀλλ' ἄπιτε τὰ συμφέροντα συμβουλεύοντες ἑαυτοῖς, χρηστάς τε παραζευγνύντες ἐλπίδας. 55.14 οὕτω γὰρ ἡμᾶς φθάσαι τὴν Συρίαν γενήσεται, καὶ πρὸς τὴν Ταρσὸν εὐθέως πόλιν τῆς Κιλικίας ὑμᾶς διαπέμψω τηρηθησομένους σὺν τοῖς ἐκεῖ φρουρουμένοις μέχρι τῆς προσδοκωμένης καταλλαγῆς, ἀντίλυτρον ἔχοντας τοὺς ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων καιροῖς οὐκ ὀλίγοις ἑαλωκότας ὁμοεθνεῖς ἡμῶν Ἀγαρηνούς, ὧν ἀφικομένων καὶ ὑμεῖς τῶν δεσμῶν λυθήσεσθε καὶ τὰ οἰκεῖα ἕκαστος ἀπολήψεσθε.» 55.15 οὕτως ἔφη, καὶ πρὸς τοὺς ὑφ' ἑαυτὸν πάλιν ὑποστραφεὶς τὰ περὶ ἡμῶν διεξῄει, βαρβαρίζων τὰ πλεῖστα. 55.16 οὐδὲν δὲ τέως ἐλάνθανεν ἡμᾶς, τὸν κατ' ἀρχὰς περισώσαντα εἰσέτι μέσον ἡμᾶς περιάγοντα καὶ πάντα ἐξ ἐκείνου μανθάνοντας. 56. Τόπῳ δέ τινι τῇ θαλάσσῃ περικλυζομένῳ καθεσθέντας ἀσφαλῶς ἡμᾶς τηρεῖσθαι προσέταξεν. 56. οὗ δὴ γενομένου πρῶτον τῆς ἐλπίδος τοῦ θανάτου τέλεον τὰς ψυχὰς μετηγάγομεν καὶ τῇ θεϊκῇ προνοίᾳ τὰ ἑξῆς ἐπετρέπομεν. 56.3 ἐπήρχετο δὲ τότε τοῖς λογισμοῖς ἡμῶν, ὥσπερ ἄρτι τοῦ κακοῦ τὴν ἀρχὴν ἀναθεωροῦσιν, ἡ τῶν οἰκείων φροντίς, νύττουσα τὰς καρδίας ἡμῶν μᾶλλον ἢ τὰ κυκλοῦντα ξίφη, πῶς ἄρα ἢ κατὰ ποῖον τεθνήκασι τρόπον, ἢ τίνες αὐτῶν τοῦ κινδύνου διεκφυγόντες εἰς τὴν ὁμοίαν ἡμῖν ἀπαγωγὴν ἐκρίθησαν. 56.4 ὅμως οὐδ' οὕτως εἴχομεν ἀσφαλῶς περὶ τούτων γνῶναι διὰ τὸ πρόσφατον γεγονέναι τῶν πολεμίων τὴν εἴσοδον, καὶ πάντα μετὰ κραυγῆς ἀσήμου καὶ θορύβου τυγχάνειν, καὶ πολὺ πλῆθος εἴσω τοῦ λιμένος ἐνστρέφεσθαι τῶν τε ἐκ
PG 109:610τῆς πόλεως χειρουμένων καὶ αὐτῶν δὲ τῶν βαρβάρων, πῇ μὲν ἐγκωμιαζόντων τὰ σκῦλα, πῇ δὲ γυναῖκας καὶ ὑπομάζια βρέφη ἐκ παντὸς τόπου καὶ πάσης οἰκίας βιαίως ἐφελκομένων, ἐλεεινὸν ὀδυρόμενα καὶ τὴν στέρησιν τῶν μητέρων γοερὸν κλαυθμυρίζοντα, ἄλλων τῶν ἀρχόντων τινὰς ἢ τῶν περιφανῶν πλουσίων κατά τινας παραπλησίους ἡμῶν αἰτίας τὸν ὄλεθρον διακρουσαμένους ἀνηλεῶς ἐπισυρομένων· 56.5 ἤδη γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ πρὸς τοῦ βασιλέως σταλεὶς Νικήτας, ἀλλὰ μὴν καὶ ὁ τῆς περιχώρου στρατηγὸς χειρωθέντες ὑπῆρχον ἔν τισι ναυσὶ βαρβαρικαῖς φυλαττόμενοι. 56. διά τοι ταῦτα οὐδὲν πλέον ἢ πρὸ τοῦδε περὶ τῶν οἰκείων φροντίζοντες ὠφελοῦμεν. 57. Ἀλλ' ἦν ἰδεῖν ἐπὶ τοῖς πραττομένοις καί τι καινότερον, τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας τοῦ κατὰ φύσιν παρατραπείσας καὶ τῷ καύσωνι τῶν πειρασμῶν συνεκταθεῖσαν καὶ τοῦ καιροῦ τὴν ἐπίτασιν, ὡς ἐν ὀλίγῃ ῥοπῇ πελιδνωθῆναι τὰς τῶν ἀνθρώπων ὄψεις καὶ πρὸς τὴν συμφορὰν μεταβάλλεσθαι, πάντας δὲ ὁμοίως ἐφίεσθαι καὶ ἀπορεῖν ῥανίδος μιᾶς ὕδατος τούς τε ἐντελεῖς τὴν ἡλικίαν καὶ τοὺς ἔτι κομιδῇ νέους, οὐδὲν ἕτερον ἀλλ' ἢ μόνον ἀναψῦξαι μικρὸν τὴν συνέχουσαν δίψαν ἐπιζητοῦντας, καὶ οὐδὲ τούτου τυγχάνοντας. 57. ἀλλ' ἐν τούτοις τὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης περιῆλθε διάστημα, πάντων προστάξει τοῦ δυσωνύμου θηρὸς κατὰ διαφόρους τόπους σωρηδὸν ὑπὸ τῶν βαρβάρων ἀφορισθέντων, οἷς καὶ φύλακας ἐφήδρευσαν ὑποβλέπεσθαι τούτους διὰ πάσης νυκτός, μή πού τις ἐκ μέσου διαδρᾶναι δυνηθείη. 57.3 καὶ ἡμῖν δὲ αὐτοῖς ᾧπερ ἦμεν φυλαττόμενοι τόπῳ συμμιγῆναι προσέταξε τῶν ἁλόντων ἄνδρας ὡσεὶ πεντήκοντα, ὧν οἱ πλείους καὶ τραυματίαι ἐτύγχανον, τὰ ἴχνη τοῦ θανάτου τοῖς σώμασι περιφέροντες καὶ μηδὲ τοῖς ἑξῆς θαρρεῖν ἔχοντες· 57.4 ἐκ μέσου γὰρ αὐτῶν μέχρι δέκα τὸν ἀριθμὸν λαβόντες ἐναπέσφαξαν, καὶ οὐδὲ τούτοις ὑπῆρχον ἐν ἀσφαλείᾳ αἱ περὶ τοῦ ζῆν τέως ἐλπίδες, ἀλλ' ἐκλονοῦντο καὶ διεθρύπτοντο τὴν ὁμοίαν τοῖς κειμένοις ἀπόφασιν περιμένοντες. 57.5 ἀλλ' ἐπειδή, καθὸ λέλεκται, τὰ περὶ τούτων τέλη παρ' ἑαυτῆς ἔφθασεν ἡ νὺξ διακόψασα, ἐσόβουν τινὲς τῶν βαρβάρων περιερχόμενοι καί τισι κυμβάλοις κτυποῦντες καὶ ἀλαλάζοντες, ἕως πάλιν ἔφθασεν ἐπιστὰς ὁ ὄρθρος, ὀδυνηρὰν προσδοκίαν τοῖς ἐν ὑποψίᾳ θανάτου μεθ' ἑαυτοῦ κομιζόμενος. 57. ἀλλ' οὐδὲν πλέον ἡ διὰ ξίφους ὡς ἡ διὰ τῆς δίψης πάντας ἀνήλισκεν, ᾗ καὶ σφοδρῶς πιεζόμενοι ἐδεόμεθα τοῖς συνοῦσι κἂν τῶν διερχομένων ὑδάτων τῷ τόπῳ μεταλαβεῖν καί τινος βραχείας μετασχεῖν ἀνοχῆς. 57. οἱ δὲ πρὸς τοῦτο ἐνένευον, οὐχ ὅτι τινὶ συμπαθείᾳ περὶ ἡμᾶς ἐκέχρηντο (πῶς γὰρ οἱ ταῖς σφαγαῖς ἐντρυφῶντες καὶ θάνατον ἀποπνέοντες;), ἀλλ' ὅτι τὸ ὕδωρ ἐκεῖνο τῆς πόλεως ὂν ἁπάσης τῶν ἀφέδρων ἀπόρροια ἱκανὸν ἦν καὶ δίχα πάσης ἄλλης ἐπιβουλῆς τοὺς μετέχοντας ἀπαλλάττειν. 57. πλὴν ὡς ἀπὸ χιόνος ἄρτι λυθείσης εἰλικρινὲς καὶ ἡδὺ πόμα, οὕτω μεθ' ἡδονῆς ἕκαστος τῷ στόματι τὴν σαπρίαν ἐκείνην προσέφερε καὶ τὴν κύλικα τῆς δυσωδίας μέλιτος πλήρη τοῖς λογισμοῖς ὑπελάμβανεν. 58. Ἐν τούτοις πάλιν ἀπόφασις ἐξήνεκτο παρὰ τοῦ τυράννου, περιέχουσα οὕτως «εἴ τις τῶν συλληφθέντων χρήματά που ταμιευσάμενος ἔχει, παρελθὼν ἐν μέσῳ τούτοις ὠνησάσθω τὴν σωτηρίαν· εἰ δέ τις μηδὲν ἔχων λύτρον τῆς ἰδίας ζωῆς φωραθείη, οὗτος τὴν κεφαλὴν τμηθεὶς τῶν ζώντων διαιρεθείη.» 58. προσέταττε δὲ τοῦτο παρὰ τῶν βαρβάρων ἀκηκοὼς ὡς οὐκ ἄν τινα φειδοῦς ἠξίουν, ὅτε κατ' ἀρχὰς εἰσήλασαν ἐν τῇ πόλει, εἰ μή που παρ' αὐτῶν ἐκείνων ἐβεβαιοῦντο ἔχειν αὐτοὺς ἐν ἀποκρύφοις χρήματά τινα πᾶσαν δυνάμενα διαφυγεῖν ἔρευναν. 58.3 ὅσοι δὴ οὖν τῶν ἑαλωκότων ὑπῆρχον ἔχοντες εἴδησιν ἀκριβῆ περὶ ὧν ἦσαν προκεκρυφότες, εὐθέως ἐκδήλους ἑαυτοὺς καθίστων κατεπείγοντες τὴν δόσιν ὡς τῆς ζωῆς παραιτίαν· 58.4 ὅσοι δὲ μηδὲν τοιοῦτον ἔχειν παρ' ἑαυτοῖς ἐπεγίνωσκον, ἀλλ' ἐπὶ ματαίαις μόνον ἐλπίσι τὰς συνθήκας ἐπλάσαντο, τὴν σφαγὴν ἐξεδέχοντο ἀναμφιβόλως τοῖς ἐνδεῶς ἔχουσι κεκριμένην. 58.5 τάττονται δὴ οὖν ἐπὶ τούτῳ τῶν βαρβάρων τινές, ὥστε τοὺς
PG 109:612βουλομένους παρέχειν τὰ ἑαυτῶν ἐν ταῖς ἰδίαις ἀποφέρειν οἰκίαις, καὶ εἰ μὲν ἄξια ᾖ πλεονεκτικὸν ὀφθαλμὸν κορέσαι, σωτηρίας τε ἀξιοῦσθαι τούτους καὶ αὖθις τοῖς δεσμίοις ἐναριθμεῖσθαι, εἰ δ' εὐτελῆ τινα καὶ βραχέα καὶ οἷς οὐκ ἂν κρίνοιεν εὐδοκοῦντα τὸν ἀποστείλαντα, τῆς μαχαίρας γενέσθαι. 58. οὐκ ὀλίγος ἦν ἐκ τούτου πάλιν τοῖς χειρωθεῖσιν ὁ κίνδυνος, πολλῶν διακρινομένων ἐκ τῶν ἐχόντων ὕλην τινὰ περισπούδαστον. 58. ἐτελεῖτο δὲ ταῦτα ἐφ' ὅλοις νυχθημέροις δέκα, τῆς πληθύος ἀεὶ τῶν χρημάτων εὐφορουμένης ἀπὸ τῆς πόλεως, τῆς τε λοιπῆς ἀναγκαίας ὕλης, ὅση διὰ σηρικῆς ἐσθῆτος εὐπρεπὴς ἦν καὶ ὅση διὰ λίνου τοῖς ἀραχνείοις ἤριζεν ὑφάσμασιν, ὡς ὄρη καὶ βουνοὺς ἐκτελεῖσθαι τὰς τούτων σωρείας, ἄλλων ἐπ' ἄλλοις ἐπιτιθεμένων καὶ τὸν ὑποκείμενον τόπον πληρούντων. 58. χαλκῶν γὰρ καὶ σιδηρέων σκευῶν ἢ τῶν ἐξ ἐρίων ἐσθημάτων οὐμενοῦν οὐδ' ὅλως ἐφρόντισαν, περιττὴν ἡγούμενοι τὴν κτῆσιν αὐτῶν. 58. εἴ που δέ τι τοιοῦτον ἀγαγὼν ἔλαθέ τις, τῷ τῆς θαλάσσης δεδώκασιν ὕδατι, κἀν τούτῳ τοὺς διαδράντας τὸν κίνδυνον ἀμυνόμενοι, ἵνα καὶ αὐτοί τι μετέχωσι τοῦ κακοῦ, πολυσχεδῆ καὶ διάφορον τὴν τῶν ἐνυπαρχόντων ζημίαν ἐπαισθανόμενοι. 59. Ἦν δέ τις μετὰ τοῦ λοιποῦ πλήθους τῶν αἰχμαλώτων συλληφθεὶς εὐνοῦχος τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἐξόχων εἷς, Ῥοδοφύλης οὕτω καλούμενος, ὃς ἔτυχε πρὸ μικροῦ τοῦ κινδύνου τὴν ἐπὶ δύσιν σταλεὶς καί τινων χρειῶν ἕνεκεν πρὸς τῇ πόλει γενόμενος, μεθ' ἡμῶν συγκλεισθῆναι καὶ τῶν ῥηθέντων ἀνιαρῶν μετασχεῖν· 59. ὃς καὶ ἐκόμιζε μεθ' ἑαυτοῦ πλῆθος χρυσίου, ὅπερ ἔλεγεν ἀπάγειν ἐπικουρίας τινὸς χάριν τοῦ κατὰ Σικελίαν στρατοῦ, συμπλεκομένου τοῖς κατὰ τὴν Ἀφρικὴν βαρβάροις ἀεὶ καὶ πολλῆς δεομένου τῆς ἐν τοῖς πράγμασι συνεργίας. 59.3 οὗτος οὖν κατὰ τὴν νύκτα μεθ' ἣν τοῦ κινδύνου τὴν πεῖραν ἅπαντες ἐδεξάμεθα, ἔλαθεν οὐκ οἶδ' ὅπως ἐξενεγκεῖν τῆς πόλεως τὸ χρυσίον ἐκεῖνο μετὰ καί τινων τῶν ὑπηρετουμένων αὐτῷ, καὶ πρὸς τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος ἐξαποστεῖλαι, χαράξας ἐπιστολὴν περιέχουσαν ἀσφαλῶς φυλάττειν τοῦτο μέχρι τῆς ἐκβάσεως τοῦ πολέμου. 59.4 χειρωθεὶς οὖν οὗτος ἤχθη κατὰ πρόσωπον τοῦ τυράννου. ὁ δὲ τὴν μορφὴν ἀλλοιώσας, ἐμβριθέστερόν τε μᾶλλον ἢ πρότερον εἶχε πρὸς αὐτὸν χρησάμενος, ἀνηρώτα. 59.5 «ποῦ δή» φησι «τὸ τοῦ βασιλέως χρυσίον, τὰ δύο τάλαντα ἅπερ ἐπὶ Σικελίαν ἄγειν ἐτάχθης;» 59. ὁ δέ «τοῦτο δή» φησιν, «εἰς ὅπερ κατείλημμαι δεδιώς, τὴν πολιορκίαν λέγω τῆς πόλεως, ἐπείπερ αὐτὸς ἐγὼ δεῦρο τυχὼν ἀδυνάτως εἶχον τοσούτου κινδύνου παρόντος ὑποχωρεῖν καὶ μὴ τὰ παρ' ἑαυτοῦ δεικνύναι, πάντων εἰς ἐμὲ βλεπόντων ὡς ἄν τι χρηστὸν αὐτοῖς καὶ καιρῷ τούτῳ χρήσιμον δυνάμενος παρασχεῖν, τούτου δὴ χάριν τὸ μὲν χρυσίον ἐκεῖνο τῆς πόλεως ὑπεξήγαγον (οὐ γὰρ ἐδυνάμην ἀκριβῶς περὶ ἀδήλων στοχάζεσθαι), ἐγὼ δέ σοι παρέστηκα τήμερον δορυάλωτος, πολλῶν ἄλλων χρημάτων παραίτιος, εἴ γε ζῶντά με καὶ ἀβλαβῆ συντηρήσειας.» 59. ἀχθεσθεὶς οὖν ἐπὶ τούτοις ὁ ἀλαζὼν ἐκεῖνος καὶ τὸν θυμὸν ὁποῖος αὐτὸν εἶχε διά τε τῶν ὀφθαλμῶν καὶ τῆς φωνῆς ἔκδηλον παραστήσας βύθιον ἐξεβόησεν. 59. «ἐπειδήπερ» φησὶν «οὐκ ἔμαθεν ἐκ τῶν προκειμένων ἀδιάδραστον εἶναι τὴν τοῦ θανάτου ψῆφον τοῖς μὴ τὰ οἰκεῖα χρήματα λύτρον παρεχομένοις ὁ τῆς γυναικωνίτιδος οὗτος, ἀλλ' ὥσπερ ἐπὶ σκηνῆς ἐπίδειξιν ποιεῖται, τὸ πλάσμα τοῦ ψεύδους μέγα καὶ θαυμαστὸν οἷον κατὰ τῆς ἑαυτοῦ προβαλλόμενος σωτηρίας, ῥάβδοις τυπτέσθω τά τε ἰσχία καὶ τὰ κατὰ τὸν νῶτον μέρη, ὡς ἂν ἄρτι γνῷ πρῶτον τίνι παρίσταται καὶ περὶ τίνων διαλέγεται, καὶ μὴ χρημάτων ἀλλοτρίων ἀμφισβητῶν τὸν περὶ ψυχῆς ἑαυτῷ περιποιεῖται κίνδυνον.» 59. οἱ λειτουργοὶ οὖν τῶν ἀδίκων φόνων, ὡς μόνον εἶδον αὐτὸν μεθ' ὑποσυρμοῦ φωνῆς καὶ μανίας τὴν τοιαύτην ψῆφον κατὰ τοῦ ἑστῶτος ἐξενεγκάμενον, θᾶττον λόγου παντὸς τῇ γῇ τοῦτον προσέρραξαν, καὶ τοσαύταις βάλλουσι πληγαῖς ὡς μὴ ἐπὶ πολὺ ἀντισχεῖν τοῦ ἀθλίου τὸ σῶμα ἀλλ' εἰς πολλὰ διαιρεθέν, καὶ τοῖς ὀχετοῖς τῶν αἱμάτων τὸν ὑποκείμενον τόπον πληρῶσαν, οὕτως τὴν ψυχὴν ἐπαφεῖναι, καρτερεῖν
ταῖς δριμείαις ἐκείναις ἀλγηδόσιν οὐκ ἐξισχύσασαν. 59.10 ὡς οὖν ἀπείρηκε καὶ δῆλος ἦν τοῖς ὠμοῖς ἐκείνοις δορυφόροις, ἔτι τὰς πληγὰς ἀφιεῖσι καὶ μετὰ θάνατον, μόλις ποτὲ τῆς κατεχούσης ἑαυτὸν ὀργῆς περιάρας ὁ δυσέντευκτος θὴρ «ἔστω» φησὶ «μετὰ τοῦ χρυσίου ἐκείνου καὶ οὗτος εἰς ἀπώλειαν· ἀλυσιτελὲς γάρ, ὡς ἔοικε, καὶ εὑρεθὲν ἂν διεδείκνυτο.» 60. Τοῖς δὲ τῶν νηῶν ἀρχηγοῖς προσέταττε σκευάζεσθαι πρὸς τὸν ἀπόπλουν, τὴν νεάζουσαν κήραν τοῦ πλήθους ἀρρένων τε καὶ θηλειῶν πρῶτον ταῖς ναυσὶν εἰσενεγκόντας, μὴ κατὰ συγγένειαν ἀλλὰ διακεκριμένως, ἵν' ἔχωσι κἀν τούτῳ τιμωρίαν οὐ τὴν τυχοῦσαν, τὴν φυσικὴν ἐξ ἀλλήλων διαίρεσιν, εἶθ' οὕτω τὰ χρήματα, καὶ ὅσα ἄλλα τῶν συνειλεγμένων φανεῖεν χρήσιμα, συμφορήσαντας αὐτάρκη ταῖς ναυσὶ τῶν ἀγωγίμων ἐμποιῆσαι τὸν φόρτον. 60. ἤγετο οὖν τὸ νεάζον πρόσωπον ἅπαν, τοῦτο μόνον κατηγορίαν ἔχον, τὸ ἀνθηρὸν τῆς ἡλικίας ἢ τῶν προσώπων τὴν ὡραιότητα. 60.3 κἂν γὰρ ἡ σύγχυσις τῶν λυπηρῶν ἅπαντας πρὸς τὸ σκυθρωπὸν ἦγεν, ἀλλ' ὁ φυσικὸς χαρακτὴρ ἐδήλου ταῖς ὄψεσι τὴν εὐγένειαν· καὶ πρόφασις ἦν τοῖς πολλοῖς τὸ κάλλος, ἐν τοῖς δεινοῖς αὐτοὺς προδιδόμενον. 60.4 ἀλλὰ ποῖον τούτων πρῶτον ἐξείπω; ποῖον δὲ κατ' ἀξίαν ἐλεεινότερον κρινῷ; 60.5 ὁπότε συμμιγής τις καὶ σφοδρὸς ἀνήγερτο θρῆνος διχοτομουμένης τῆς φύσεως, ἀλλήλους τοὺς ἀγχιστεῖς ἀνακαλουμένους καὶ τὸν χωρισμὸν δυσχεραίνοντας. 60. καὶ γὰρ ἦν ἰδεῖν τοὺς τῷ πάθει συγκεχυμένους, ἄνδρας γυναῖκας, ἀκμάζοντας παῖδας, ὁμοῦ πάντας δεινὸν ἀλαλάζοντας καὶ ἑαυτοὺς διαρρηγνύντας, καὶ μηκέτι κατέχειν τὴν ἀθυμίαν τῶν τοσούτων ὀχληρῶν ἐξισχύοντας, ἀλλὰ δηλοῦντας ταῖς οἰμωγαῖς τὴν ἔνδον τῆς καρδίας διάθεσιν, ὡς ἅπασα καταπίμπραται τῶν πειρασμῶν ταῖς φλογώσεσιν. 60. ὡς γὰρ βιαίως οὕτως ἐξ ἀλλήλων διαιρεθέντες φύρδην ταῖς ὁλκάσιν εἰσήχθησαν, εὐρείαις τε οὔσαις καὶ ἱκαναῖς πλήθεσι πολλοῖς ἐξαρκεῖν, οὐ κατάστοιχα, οὐδ' ὡς ἄν τις εἴποι, ἐν αὐτάρκει τόπῳ τοῦ σωματικοῦ ὄγκου τῶν εἰσελθόντων ἕκαστος τὴν καθέδραν ἐλάμβανεν, ἀλλ' ὡς ἔτυχεν ἅπαξ κατενεχθείς, τοῦτο μόνον ἀπεκεκλήρωτο, μὴ δυνηθεὶς ἐν ὅλαις ταῖς ἐφεξῆς ἡμέραις ἕως μιᾶς παλαιστῆς τόπον ἐφευρεῖν, ἵν' ἀνακλιθεὶς ἀνάπαυσιν δῷ κἂν βραχεῖαν τῷ σώματι. 61. Πᾶσαι δὲ αἱ νῆες τῷ τρόπῳ τούτῳ πεπλήρωντο· τέτταρες γὰρ οὖσαι, καθὼς ἔφαμεν, καὶ πεντήκοντα. 61. ἔτι δὲ πλῆθος ἦν περιττεῦον, ἄξιον καὶ αὐτὸ κρινόμενον τῆς ἀποδημίας. 61.3 οἱ οὖν βάρβαροι συναγαγόντες τὰς νῆας τῆς πόλεως, αἷς ἐχρῶντό ποτε πρὸς τὸ τὸν σῖτον ἐπικομίζειν οἱ καθ' ἡμᾶς ἔμποροι, ἔτι δὲ καὶ ἃς ἦμεν βυθίσαντες κατὰ τοῦ πορθμοῦ τοῦ λιμένος σοφίσματί τινι ἀνελκύσαντες (ὃ καὶ ἐνήργησαν διά τινων στροφίγγων τοῖς ἐκεῖσε προβόλοις ἐπιτετηδευμένων καὶ τὴν ἐπίνοιαν ἐργώδη δεικνύντων, ἑλισσομένων τινὶ τεχνάσματι καὶ διὰ τῶν ἀπῃωρημένων κάλων ἀνελκυόντων τὸ ὑποκείμενον), οὕτως οὖν καὶ ἄλλων νηῶν πληθὺν εὐπορήσαντες εἰσεκόμισαν ἅπαντας, ὡς μηδένα πώποτε τῶν εἰς τοῦτο τεταγμένων παραλειφθῆναι. 61.4 ἐξ ὧν ἁπάντων οὐκ οἶδα εἴ πού τις τῶν ἀρρένων τὸν ἴουλον ἐτετρίχωτο ἢ κἂν μία τῶν γυναικῶν ἥβασκεν. 61.5 πάντες δὲ καὶ πᾶσαι νέαν ἦγον τὴν ἡλικίαν, καὶ τούτων μάλιστα τὰ ἀρτιγενῆ βρέφη· οὓς ἄν τις καθ' ἕνα λογιζόμενος κατεκλᾶτο, μὴ σθένων ὁρᾶν τὰ καθ' ἕκαστον αὐτῶν ἀτυχήματα. 62. Καθ' ἡμῶν δὲ τῶν κατὰ διαφόρους αἰτίας ἐκφυγόντων τὸ ξίφος ἐκηρύχθη τοιαύτη παρὰ τοῦ τυράννου καὶ αὖθις ἀπόφασις, ὥστε τοὺς μὲν ἐξ ἡμῶν, καὶ μάλιστα ὅσους ἔδοξε τὰ τοῦ πλοὸς ἐγκαρτερῆσαι δυναμένους ἐπίπονα, μετ' αὐτῶν ἐκείνων τῶν στρατηγῶν διαιρεθέντας εἰσελθεῖν ἀνὰ πέντε ἐφ' ἑκάστης τῶν βαρβαρικῶν νηῶν, τηρεῖσθαί τε χάριν τοῦ πρὸς τὴν Ταρσὸν διαπεμφθῆναι λόγῳ τῆς εἰρημένης καταλλαγῆς· 62. τοὺς λοιποὺς δέ, ὡς μηδέν τι χρηστὸν αὐτοῖς δυναμένους πορίζειν, εἴ γε τῆς ἀποδημίας κατάσχωσι, μᾶλλον μὲν οὖν καὶ ἀνωφελῆ φόρτον αὐτοὺς ἐπισύρεσθαι, ἔδοξεν ἐπαφεῖναι τῇ πόλει, οὐδὲ τοῦτο φειδοῦς τινος ἕνεκεν, οὐδ' ὅτι τῷ θεῷ παρεῖχε, καθώς τινες τοὺς βαρβάρους πράττειν ἀλόγως
PG 109:613φιλονεικοῦσιν, ἀλλὰ καὶ τοῦτο μετά τινος μεθόδου καὶ μοχθηρᾶς ἐπινοίας, ἵν' ἐν μηδενὶ φανείη τῶν πεπραγμένων ἀσυντελής, ᾧ μὴ κέρδος ἑαυτῷ συμπορίσοιτο! 62.3 ἀκριβῶς γὰρ εἰδὼς ὡς μετὰ μικρὸν ἔσεσθαι μέλλει τῶν αἰχμαλώτων ἡ διὰ τῆς καταλλαγῆς ἀπολύτρωσις, ἐσοφίσατο μηδὲ τούτους εἰκῇ καὶ ὡς ἔτυχεν ἐλευθερίας τυχεῖν. 62.4 καὶ σκόπει τὸ πανοῦργον τοῦ δράματος! 62.5 ἐρχομένοις γάρ τισι μετὰ τὸ τὴν πόλιν ἁλῶναι, τοῖς ὁπωσδηποτοῦν διαδρᾶσι, καὶ τοὺς ἰδίους αἰχμαλώτους ὠνουμένοις, συνείπετο μετ' αὐτῶν καί τις ἀνὴρ καλούμενος Συμεών, φρονήσει βεβηκὼς καὶ διὰ πείρας ὢν πολλῶν πραγμάτων, ὃς ἦν πρὸς τοῦ βασιλέως σταλεὶς δι' αἰτίαν τινὰ χρειώδη πρὸ μικροῦ τῇ πόλει, περὶ ἧς νῦν οὐκ ἀναγκαῖον εἰπεῖν. 62. τούτοις οὖν καθ' ἑκάστην μέχρι τῶν ἡμερῶν τοῦ ἀπόπλου συχνῶς ἐρχομένοις ἀνεκοίνωσε τὴν κατὰ τῶν εἰρημένων βουλὴν ὁ δεινὸς οὗτος Λέων, εἰπὼν πρὸς αὐτούς: 63. «Ὡς ἐγὼ ἀπεχθῶς» φησι «φερόμενος ἐξ ἀρχῆς καθ' ὑμῶν οὐκ ἔκρινον ζωῶσαι τῶν ἁλόντων οὐδένα· τίς γὰρ ἐκ θεοῦ μισθὸς πολεμίοις ἀνδράσιν ἐν καιρῷ νίκης τὸν θάνατον συγχωρεῖν, ὃν αὐτοὶ μᾶλλον ἐτέκταινον καθ' ἡμῶν; 63. ἀλλ' ἐπειδὴ χρεία τις ἐπείγει, καθ' ἥν ἐστιν ἐπάναγκες ζωωθῆναι τούτους, εἴπερ αἰσίου τύχοι τοῦ πέρατος, περὶ τούτου καθ' ἑαυτοὺς ὑμεῖς σκέψασθε. 63.3 ἐπείγομαι γὰρ ἤδη τοῦ καιροῦ με καλοῦντος πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποπλεῖν πατρίδα. 63.4 δύνασθε οὖν ἀντιποιηθῆναι τούτων ὄντων διακοσίων τὸν ἀριθμὸν δι' ἐγγράφου ἐγγύης, ὡς λαβεῖν ἡμᾶς ἀντ' αὐτῶν ἐν τῷ καιρῷ τῆς καταλλαγῆς ἰσαρίθμους Ἀγαρηνούς, πεῖσαί τε τὸν κρατοῦντα τῶν Ῥωμαίων τὰ σκῆπτρα μηδεμίαν περὶ τούτου ἀμφιβολίαν ἔχειν, ἀλλὰ συνθέσθαι τοῖς ὑφ' ὑμῶν πεπραγμένοις; 63.5 ἢ δεδίττεσθε μὲν τὴν ἐγγύην ὡς μὴ ἐν ὑμῖν κειμένην, ἄδηλον ὂν ἢ παραδεχθήσεται ὑπ' ἐκείνου ἢ μή, ἐν οὐδενὶ δὲ τίθετε τοσοῦτον κακόν, μικρᾶς προθυμίας μέγαν προξενοῦντες τοῖς ὁμοφύλοις τὸν ὄλεθρον; 63. εἴπατε οὖν ὁποτέρῳ τούτων στοιχεῖτε, ἵν' ἑνί γε τὴν ψῆφον δῶμεν, ἢ τοῦ ζωῶσαι ἢ τοῦ ἀπαλλάξαι αὐτούς.» 63. ὁ οὖν ῥηθεὶς Συμεών, ἅτε δὴ τῶν ἄλλων προέχων, πρὸς αὐτὸν ἔφη «ἐγὼ ταύτην τὴν ἐγγύην μόνος κατεγγυῶμαι, σαφῶς εἰδὼς τὸ περὶ πάντα φιλάνθρωπον τοῦ καθ' ἡμᾶς αὐτοκράτορος, καὶ ὡς δίχα λόγου παντὸς παρέξεται τούτων ἕνεκεν, ἐξ ὧν ἔχει δεσμίων Ἀγαρηνῶν, τοσούτους ὅσοι καὶ οὗτοι τυγχάνουσιν ὄντες· 63. οὓς καὶ αὐτὸς ἐγὼ τῇ Ταρσῷ διακομίσω, ἵν' ἐπ' ἐμοὶ πάλιν τὰ περὶ τῆς ἐγγύης λυθῇ καὶ μηδὲν ἔχῃς κατ' ἐμοῦ προφέρειν, ἐπὰν τὴν ὀφειλὴν ἐκπληρώσω. 63. μόνον τύχωσι κἂν οὗτοί τινος σωτηρίας, ἵνα συλλέξαντες ταφῇ δῶσι τῶν ἀποιχομένων τὰ σώματα, ἃ διὰ πάσης τῆς πόλεως κείμενα καὶ αὐτὸν τὸν ἀέρα πρὸς θρῆνον ἐφέλκεται.» 63.10 ταῦτα ἀκούσας ὁ κακοήθης ἐκεῖνος, ἔγγραφόν τε πείσας τὸν αὐτὸν Συμεὼν καὶ ἐνώμοτον παρασχεῖν τὸν περὶ τῶν συνθηκῶν τούτων λόγον, ἀπολυθῆναι πάντας ἐκείνους τοὺς ἐξ ἡμῶν περιττεύσαντας ἄνδρας ἐπέτρεψεν. 64. Ἐπειδὴ καὶ τὰ περὶ τούτου καλῶς εἶχεν αὐτῷ καὶ ἐν ἀσφαλείᾳ ἦν τὸ πανούργευμα, ἕτερον πάλιν οὐκ ἔλαττον τούτου τῇ δολιότητι τῶν φρενῶν ἐπενόησε. 64. πυρποληθῆναι γὰρ ἅπασαν τὴν πόλιν προσέταττεν, ἵν' ᾖ καὶ τοῦτο αὐτῷ οὐ τὸ τυχὸν παρεμπόρευμα· 64.3 ᾔδει γὰρ ὡς οἱ τοὺς αἰχμαλώτους ὠνούμενοι οὐδὲ τοῦτο πράττειν αὐτὸν ἐξ ἀνάγκης ἀνάσχοιντο, αἱρούμενοι μᾶλλον αὐτοὺς ἐκείνους καταπρησθῆναι ἢ τοιοῦτόν τι κἂν ἀκοῇ παραδέξασθαι. 64.4 μήπω γὰρ τῶν βαρβάρων διὰ μέσου τῆς πόλεως τὴν φλόγα διασπειράντων, ἀλλ' ἔτι τὰς πλησιαζούσας τῇ θαλάσσῃ πυρπολούντων οἰκίας, μόνον ὅτι πρὸς τὸ καταβάλλειν τὰς ὑπὲρ τῆς πόλεως τιμὰς οἱ παρόντες πρὸς ἀλλήλους ἐκύρωσαν, καὶ πάλιν πρόσταγμα πανταχοῦ διεπέμπετο παύεσθαι τῆς οἰκείας συνεργίας τὸ πῦρ, ὡς εἰς χρηστὸν αὐτῷ πέρας καὶ ταύτης προελθούσης τῆς ἐπινοίας. 64.5 οἱ γὰρ ἄνδρες ἐκεῖνοι σὺν τῷ ῥηθέντι Συμεών, μὴ ἔχοντες ἄλλοθέν ποθεν καταβάλλεσθαι τὴν περὶ τούτου ποσότητα, τὰ δύο ὑπέσχοντο τοῦ χρυσίου τάλαντα ἅπερ ἦν ὁ θανὼν ἐκ τῶν ῥοπάλων εὐνοῦχος πρὸς τὸν Στρυμόνα ἐξαποστείλας· 64. ἃπραγμένων ἀσυντελής, ο μὴ κέρδος ἑαυτῷ συμπο-
ρίσοιτο 18. 'Ακριβῶς γὰρ εἰδὼς ὡς μετὰ μικρὸν
ἔπεσθαι μέλλει τῶν αἰχμαλώτων ἡ διὰ τῆς καταλλα-
γῆς ἀπολύτρωσις, ἐσοφίσατο μηδὲ τούτους εἰκῆ καὶ
ὡς ἔτυχεν ἐλευθερίας τυχεῖν. Καὶ σκέπει τὸ πανουρ
γον τοῦ δράματος. Ερχομένοις γάρ τισι μετὰ τὸ
τὴν πόλιν ἀλῶναι, τοῖς ὁπωσδηποτούν διαδράσι, καὶ
τοὺς ἰδίους αἰχμαλώτους ὠνουμένοις, συνείπετο μετ'
αὐτῶν καί τις ἀνὴρ καλούμενος Συμεών, φρονήσει
βεβηκὼς καὶ διὰ πείρας ὢν πολλῶν πραγμάτων, δς
ἦν πρὸς τοῦ βασιλέως σταλεὶς δι' αἰτίαν τινὰ χρειώδη
πρό μικροῦ τῇ πόλει, περὶ ἧς νῦν οὐκ ἀναγκαῖον εἰ
πεῖν. Τούτοις οὖν καθ' ἑκάστην μέχρι τῶν ἡμερῶν
τοῦ ἀπόπλου συχνῶς ἐρχομένοις ἀνεκοινώνησε τὴν
κατὰ τῶν εἰρημένων βουλὴν ὁ δεινὸς οὗτος Λέων,
εἰπὼν πρὸς αὐτούς, [Ρ. 369] ὡς Ἐγὼ ἀπεχθώς,
φησί, φερόμενος ἐξ ἀρχῆς καθ' ὑμῶν οὐκ ἔκρινον
ζωῶσαι τῶν ἀλόντων οὐδένα· εἰς γὰρ ἐκ Θεοῦ μια
σθὸς πολεμίοις ἀνδράσιν ἐν καιρῷ νίκης τὸν
θάνατον συγχωρεῖν, ὃν αὐτοὶ μᾶλλον ἐτέκταινου
καθ' ἡμῶν ; ἀλλ᾽ ἐπειδὴ χρεία τις επείγει, καθ'
ἣν ἔστιν ἐπάναγκες ζωωθῆναι τούτους, είπερ
αἰσίου τύχοι τοῦ πέρατος, περὶ τούτου καθ' ἑαυ
τοὺς ὑμεῖς σκέψασθε. Επείγομαι γὰρ ἤδη τοῦ
καιρού με καλοῦντος πρὸς τὴν ἰδίαν ἀποπλείν
πατρίδα. Δύνασθε οὖν ἀντιποιηθῆναι τούτων δυο
των διακοσίων τὸν ἀριθμὸν δι' ἐγγράφου ἐγγύης,
ὡς λαβεῖν ἡμᾶς ἀντ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ καιρῷ τῆς κατ-
αλλαγής ισαρίθμους Αγαρηνούς, πεῖσαί τε τὸν
κρατοῦντα τῶν Ρωμαίων τὰ σκήπτρα μηδεμίαν C
περὶ τούτου ἀμφιβολίαν ἔχειν, ἀλλὰ συνθέσθαι
ὑφ' ὑμῶν πεπραγμένοις; ἢ δεδίττεσθε μὲν τὴν
ἐγγύην ὡς μὴ ἐν ὑμῖν κειμένην, ἄδηλον δν εἰ
παραδεχθήσεται ὑπ' ἐκείνου ἢ μὴ, ἐν οὐδενὶ δὲ
είθετε τοσοῦτον κακόν, μικρᾶς προθυμίας μέγαν
προξενοῦντες τοῖς ὁμοφύλοις τὸν ὄλεθρον ; Εἶ
πατε οὖν ὑποτέρω τούτων στοιχεῖτε, ἵν' ἐνί γε
τὴν ψῆφον δωμεν, ἡ τοῦ ζωώσαι ἢ τοῦ ἀπαλλά
και αυτούς. Ο οὖν ῥηθεὶς Συμεών, ἅτε δὴ τῶν ἄλ-
των προέχων, πρὸς αὐτὸν ἔφη· Ἐγὼ ταύτην τὴν
ἐγγύην μόνος κατεγγυώμαι, σανῶς εἰδὼς τὸ περὶ
πάντα φιλάνθρωπον τοῦ καθ' ἡμᾶς αὐτοκράτορος,
καὶ ὡς δίχα λόγου παντός παρέξεται τούτων
ἔνεκεν, ἐξ ὧν ἔχει δεσμίων Αγαρηνών, τοσού-
τους ὅσοι καὶ οὗτοι τυγχάνουσιν ὄντες· οὓς καὶ
αὐτὸς ἐγὼ τῇ Ταρσῷ διακομίσω, ἵν᾽ ἐπ' ἐμοὶ πά
λιν τὰ περὶ τῆς ἐγγύης λυθῇ, καὶ μηδὲν ἔχῃς
κατ' ἐμοῦ προφέρειν, ἐπὰν τὴν ὀφειλὴν ἐκπλη-
ρώσω. Μόνον εύχωσι κἂν οὗτοί τινος σωτηρίας,
ἵνα συλλέξαντες ταφῇ δῶσι τῶν ἀποιχομένων τὰ
σώματα, ἃ διὰ πάσης τῆς πόλεως κείμενα καὶ
αὐτὸν τὸν ἀέρα πρὸς θρῆνον ἐφέλκεται. Ταῦτα
ἀκούσας ὁ κακοήθης ἐκεῖνος, Εγγραφόν τε πείσας τὸν
αὐτὸν Συμεὼν καὶ ἐνώμονον παρασχεῖν τὸν περὶ τῶν
συνθηκῶν τούτων λόγον, ἀπολυθῆναι πάντας ἐκείνους τοὺς ἐξ ἡμῶν περιττεύσαντας άνδρας επέτρεψεν.
10 συμπορίσαιτο Ρ.
A Cum enim optime sciret non diu post captivus per
commutationem fore redimendos, lioc quoque ex-
cogitaverat, ne bi temere et quasi oblatam sponte
libertatem consequerentur. Et considera callidum
hominis consilium. Venientibus enim nonnullis
post urbis excidium, qui ejus utcunque ruinam
casumque evaserant, suosque captivos redimenti-
bus, una cum eis advenerat vir cui Symeoni nomen
erat, adulta prudentia et multarum rerum expe-
rientia celebris. Ille paulo ante ab imperatore ne-
gotii cujusdam necessarii causa missus fuerat, de
quo nihil impræsentiarum dicere interest. His ita-
que quotidie confertimque ad navium usque reces-
sum venientibus, consilium suum adversus jam
dictos immitis Leo hisce communicavit. Ego, in.
quit, quo in vos odio a principio excitus eram, sta-
tueram nemini captivorum vitæ indulgentiam facero.
Quæ enim ex Deo merces est, hostibus favente victoria
mortem condonare, qui ipsi eam in nos sedulo ma-
chinarentur ? Cum tamen utilitas quædam urgeal,
qua necesse sit ut sic vivi serventur, siquidem fortn-
natum finem res sortiatur, de hoc vobiscum ipsi de-
liberate. Festino enim, poscente jam tempore, ad
propria remcare. In 575 vesne valetis recipere.
cum hi sint numero ducenti, fidei jussione scripto
consignata, nos pro eis commutationis tempore loti-
dem ex nostris (Agarenos scilicet) recepturos, sua-
surosque Romanorum sceptra moderanti ut nullam
‹jus rei causa ambiguitatem afferal, sed his quæ pacta
" vobis erunt assensum prabeat ? an fidem dare for-
midalis, quasi non in vestro sila arbitrio sit, ac velut
incertum habeatis, sitne ille ratam habiturus necue ?
remque nihili grande adeo malum ducatis, tantum
scilicet popularibus vestris, minori vestra in illos ala-
critate ac pietate, procurantes interitum ? Ergo dicite
utrum probetis; quo unam in partem lala sententia,
hosce vel vita susperstites servemus vel victorum jure
contrucidemus. Tunc dictus Symeon, ut qui aliis
dignitate praestaret, ad cum infit : Unus ego hanc
in me sponsionem recipio, ut qui clementissimi im-
peratoris in omnibus humanitatcm explorate comper-
tam habeam, fore nimirum ut citra omnem discepla-
tionem jurgiumque tanto numero vinctos Agarenos
contribuat, quanto sunt quos hic in spoliis habetis
captivos; quos ego ipse Tarsum adducam, ut in me
rursus fidei jussio dissolvatur, nihilque in me pro-
ferre possis, postquam debitumn exsolvero. Tanium hi
salute aliqua poliantur, ut defunctorum cadavera
colligentes sepulturæ tradant, ipsa tola urbe proje-
cta ipsumque aerem diro rei conspectu ad luctum tra-
hentia. His nequissimus ille auditis, suasoque Sy-
meone ut pacta illa scripto consignata jurejurando
firmaret, 576 omnes illos qui ex nobis justum
numerum excedebant dimitti mandavit.
VARIÆ LECTIONES.
DE EXCIDIO THESSALONICE
PG 109:616καὶ θᾶττον ἀγαγόντες διά τινων ταχυδρόμων, ὅθεν ἐκρύπτοντο, καὶ τοῖς βαρβάροις ἐναριθμήσαντες, οὕτως τὴν πόλιν τῆς πυρκαϊᾶς διεσώσαντο. 65. Ἀλλ' ὅτε δὴ καὶ τοῦτο πέρας εἰλήφει, καὶ οὐκ ἐνέλιπεν οὐδὲν ὃ τοῖς ἀκορέστοις ἐκείνοις ὀφθαλμοῖς ὑπόθεσις χρυσίου μὴ ἐγεγόνει, ἔδει δὲ μὴ ἐπὶ πολὺ καρτερεῖν τῷ τόπῳ, ἀλλὰ φροντίζειν καὶ τῶν κατὰ τὸν πλοῦν συμπτωμάτων μᾶλλον τῷ καιρῷ τούτῳ τοῖς πλωτῆρσιν ἐγγινομένων, τότε δὴ περὶ μεσημβρίαν ὄντος τοῦ ἡλίου τῇ δεκάτῃ τῆς ἁλώσεως ἡμέρᾳ τοῦ λιμένος ἐξωρμήσαμεν καὶ πρὸς τὴν ῥηθεῖσαν Ῥωμαίαν πύλην μετήχθημεν, τὸ λοιπὸν ἐκεῖσε τελέσαντες τῆς ἡμέρας. 65. ἦμεν οὖν ἡμεῖς οἱ πέντε, καθὼς ἐχειρώθημεν, εἴς τινα ναῦν τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ κατ' Αἴγυπτον στόλου, οὗ καὶ προσδεηθεὶς ἦν ὁ ἐμὸς πατὴρ διά τινος ἑρμηνέως (οὐδὲ γὰρ ᾔδει λαλεῖν καθ' ἡμᾶς) προστάξαι τοῖς ὑπ' αὐτὸν δορυφόροις ἀγαγεῖν ὅθεν ἂν ἦσαν διασπαρέντες οἱ κατὰ συγγένειαν ἡμῖν πλησιάζοντες. 65.3 ὃ δὴ καὶ παρὰ μικρὸν ἐτελεῖτο ἄν, εἰ μὴ κἀν τούτῳ παρεμποδὼν γέγονε τὸ πλῆθος τῶν ἡμετέρων κακῶν καὶ πρὸς τὴν ἔρευναν ἀποκνῆσαι τοὺς ἀπεσταλμένους πεποίηκε. 65.4 τὴν γὰρ μητέρα τὴν ἐμὴν καὶ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν ἕνα, τῶν μὴ κατ' ἀρχὰς μεθ' ἡμῶν ληφθέντων, ἔτι δὲ καὶ τὴν τἀδελφοῦ γαμετὴν τὸ τάχος, ὅθεν ὑπῆρχον, πρὸς ἡμᾶς ἠγάγοντο· 65.5 ὁμόζυγα δὲ τὴν ἐμὴν σὺν τρισὶ νηπίοις καὶ τὴν ὑποβεβηκυῖαν κατὰ τὴν γέννησιν ἡμῶν ἀδελφὴν μετὰ καὶ ἄλλου πλήθους τῶν προσηκόντων οὔτε ἀνευρεῖν ἠθέλησαν, οὔτε δὲ ἀνευρόντες ἴσως ἀγαγεῖν πρὸς ἡμᾶς ἐβουλήθησαν, ἀλλ' ἦσαν ἄλλος ἀλλαχῇ τῷ κοινῷ πάθει καὶ ταῖς νιφάσι τῆς ἐξ ἡμῶν βαλλόμενοι διαιρέσεως. 65. ὅμως ἐκαρτεροῦμεν ὡς 65. ἐν δεινοῖς καὶ τὴν ἐξ ἀλλήλων κατατομήν, εἰ καὶ ὅτι παντὸς ἀνιαροῦ πεῖραν τὰ καθ' ἡμᾶς ὑπερέβαλλεν. 66. Ἤδη δὲ τοῦ πλοὸς ἄρχεσθαι μέλλουσι στρέβλας τινὰς τοῖς ποσὶ πᾶσιν ἡμῖν ἐπιθέντες οἱ βάρβαροι, οὕτως καθ' ἕνα ταῖς ναυσὶν ὥσπερ ἄψυχόν τινα διεστοίβασαν ὕλην, μὴ ἐνδιδόντες κἂν ἐλεύθερον ἀναπνεῖν τὸν ἀέρα, ἀλλὰ καὶ τοῦτον τῇ συνεχείᾳ τοῦ πνιγμοῦ συναπείργοντες. 66. οὕτω γὰρ ἡμᾶς ἐν ἀλλήλοις ἐπισυνῆψαν ὡς ἓν ἀδιάσπαστον ὁρᾶσθαι σῶμα τὴν πληθὺν ἅπασαν, μηδ' ὅλως διισταμένην ἢ ἀπερρηγμένην τῆς συνεχοῦς ἐκείνης πιλήσεως. 66.3 ἀλλ' ἐπειδὴ κατὰ δύσιν ὁ ἥλιος ἦν καὶ πρὸς τὸν νυκτερινὸν γνόφον ἔληγε τὸ φῶς τῆς ἡμέρας, ἐπινίκιόν τι μέλος τοῖς τε κυμβάλοις καὶ τυμπάνοις ἀποκρουσάμενοι, καὶ τὸν ὑπὲρ κεφαλῆς ἀέρα ταῖς διὰ τῶν ξιφῶν ῥιπίσεσι περιαστράψαντες, οὕτως μετὰ βαθεῖαν ἑσπέραν ἄσημόν τινα καὶ τραχὺν ἀλαλαγμὸν ἐπαφέντες καὶ τὰς ἀγκύρας τῶν νηῶν ἀνασπάσαντες τῆς γῆς ἀπεδίδρασκον. 66.4 ἦν δὲ ἀκούειν ὅπως ἡσυχῇ μόνον τὸ πλῆθος κατεστενάζομεν τῆς πατρίδος, καί πού τινα πρὸς τὸν θεὸν ἐν τῷ ἀφανεῖ τῆς ψυχῆς ἕκαστος ἡμῶν ἠφίει φωνήν, ὅσοις ἂν αὐτὸς βούλοιτο, παιδευτικοῖς πειρασμοῖς ὁμιλήσαντας καὶ πάλιν ἀποδοθῆναι τῇ θρεψαμένῃ καὶ μὴ εἰς τέλος ἐγκαταλειφθέντας ἀνέλπιστον ἔχειν τὴν ἐκ τῶν λυπούντων ἀπαλλαγήν. 67. Ὡς δὲ τοῦ πλεῖν ἤδη πρὸς ὄρθρον οὔσης τῆς νυκτὸς ἀπηρξάμεθα, εἶχε μὲν ἡμᾶς καὶ ἄλλων δυσχερῶν ἀνάγκη πολλῶν, τοῦ λιμοῦ, τῆς δίψης, τῆς συνεχείας ὁ ὑπωπιασμός (καὶ γὰρ κατὰ μόνην τὴν ναῦν ἔνθα ἦμεν ἡμεῖς ὀκτακοσίων αἰχμαλώτων ψυχῶν ἀριθμὸς ἦν, δίχα τῶν ἐν αὐτῇ βαρβάρων, διακοσίων καὶ αὐτῶν ὄντων), πρὸς τούτοις δὲ καὶ τῶν κομιδῇ νηπίων ἡ ἐλεεινὴ βοὴ μηδαμῶς δυναμένων φέρειν τῶν μοχθηρῶν τὴν ἐπίτασιν, ἀλλὰ θάνατον αὐτοῖς ἐπισπεύδουσαν ἄωρον. 67. πλείω δὲ πάντων ἡ κατὰ τὴν γαστέρα χρεία, ἧς οὐκ ἦν οὐδεμίαν μέθοδον ἐφευρεῖν, τῆς φυσικῆς ἀνάγκης κατεπειγούσης πρὸς τὴν διέξοδον· 67.3 τὴν γὰρ αἰδῶ τοῦ πράγματος πολλοὶ προτιμῶντες καὶ καρτερεῖν τὴν βίαν μὴ σθένοντες συχνῶς ἐκινδύνευον. 67.4 πλὴν τῆς ἡμέρας ἀρχομένης τὸν ἀγκῶνα παραπλεύσαντες τοῦ προρρηθέντος Ἐκβόλου, κατήχθημεν περὶ δείλην βαθεῖαν εἴς τινα τόπον Βολβὸν καλούμενον, ἔνθα τινὲς ἱππεῖς ἐφάνησαν ἀπὸ τῆς γῆς ἐρχόμενοι πρὸς ἡμᾶς. 67.5 οὗτοι δὲ ἦσαν οἱ καὶ πρῴην ἐν τῇ πόλει παραγενόμενοι,
PG 109:619ῥητάς τινας γυναῖκας ὠνήσασθαι θέλοντες, ἃς τὸ τάχος οἱ βάρβαροι τῶν νηῶν ἐξενεγκόντες ἀπέδοντο, πολὺ χρυσίον ὑπὲρ αὐτῶν κομισάμενοι. 67. ἐκεῖθεν δὲ πάλιν ἀναχθέντες κατήραμεν περὶ τὰ τέλη τῆς νήσου τῆς καλουμένης Παλλήνης· 67. καί τι μικρὸν ἐκεῖσε καθησυχάσαντες, τοῦ πνεύματος ἐπιτηδείου ὑπάρχοντος καὶ αὖθις πρὸς ἑσπέραν ἐσπάσθησαν τὰ ἱστία, ἃ καὶ διαπρησθέντα τῇ σφοδροτάτῃ ῥύμῃ τοῦ πνεύματος ἦγον ἡμᾶς φερομένους βιαίως, ἕως τῆς ἐφεξῆς κατ' ἀρχὰς ἡμέρας εὑρέθημεν εἴς τινα τόπον Διαδρόμους παρὰ τῶν ναυτιλλομένων ὀνομαζόμενον, δύο μὲν ἔχοντα νήσους ἀμφιμήκεις ἐξ ἐναντίας ἀλλήλων, μέσον δὲ τούτων ποταμοῦ δίκην τὴν θάλασσαν παραθέουσαν καὶ τὰς νήσους ὡς ἀπὸ σταδίου καὶ μόνον ἐξ ἀλλήλων διείργουσαν. 67. ἔνθα δὴ καὶ γενόμενοι νηός τινος δυστυχοῦς σίτου πεφορτισμένης περιετύχομεν, καὶ οὕτως ἀθρόον ὡς μηδὲ δυνηθῆναι τῷ αἰφνιδίῳ τῆς συμβάσεως τοὺς ἐν αὐτῇ σωτηρίας ἐχόμενόν τι προεξευρεῖν. 67. εἰ γὰρ καὶ ἔδοξαν πρὸς τὴν παρακειμένην νῆσον τὴν ναῦν ἐποκεῖλαι καὶ πρὸς φυγὴν ἐκτραπῆναι, ἀλλ' οὐδὲν ἐκ τούτου ἀπώναντο· 67.10 θᾶττον γὰρ αὐτοὺς ἐξελθόντες οἱ βάρβαροι συνελέξαντο καὶ χωρὶς ἑνὸς μόνου πάντας πρὸς θάνατον ὑπηγάγοντο. 67.11 ἐκεῖθεν δὲ πάλιν ἀπάραντες ἐπὶ δυσὶ νυχθημέροις τὴν μεγάλην νῆσον παρεπλέομεν τῆς Εὐβοίας, καὶ κατὰ τοῦ βορειοτέρου ταύτης πελάγους ἰθύναντες τὰ ἱστία, τὰ παρὰ πόδας τῆς Ἄνδρου μετά τινος σφοδροτάτου ῥοιζήματος κατελάβομεν. 67.12 οὐ γὰρ ἐποιούμεθα κατ' εὐθεῖαν τὸν πλοῦν, οὐδὲ κατά τινος ὡρισμένου τόπου, ἀλλ' ὡς ἂν ἔδοξε τοῖς τῶν νηῶν ἀρχηγοῖς, τῇδε κἀκεῖσε τὰς μεταβάσεις καὶ ἀντιστροφὰς ἐποιούμεθα. 67.13 καὶ γὰρ ἐδεδίησαν μή που τύχοι παρὼν ὁ τῶν Ῥωμαίων στόλος καὶ λάθοι κατ' αὐτῶν ἐπίνοιάν τινα μοχθηρὰν ἐργασάμενος. 67.14 διὰ τοῦτο ἄλλοτε ἄλλας νήσους καθάπερ τινὲς πλανῆται περιηρχόμεθα. 68. Οὕτω δὲ φερόμενοι κατηντήσαμεν εἴς τινα νῆσον Πάτμον καλουμένην· ἔνθα δὴ καὶ προσεμείναμεν ἓξ ἡμέρας, παντὸς χαλεποῦ πεῖραν ἐν αὐτῇ καθυπομένοντες. 68. ἀνύδρου γὰρ ὄντος τοῦ τόπου ἐληΐζετο τοὺς αἰχμαλώτους ἡ δίψα. 68.3 οὐ γὰρ ἐδίδοτο ἡμῖν ὕδωρ ὅσον πρὸς σύστασιν τῆς ζωῆς ἐπήρκει, ἀλλ' ὅσον ἐμβραδύνειν ἐποίει καίπερ παρόντα τὸν θάνατον· 68.4 οὗπερ ὁ μετέχων, εἰ μὴ τὴν ὄσφρησιν κατὰ τὴν γεῦσιν ἐπεῖχεν ὡς μὴ κατ' ἀρχὰς τῆς αὐτοῦ δυσωδίας ἐπαισθανθῆναι, οὐδ' ὅλως τούτου παρεχωρεῖτο μεταλαβεῖν, τῆς φύσεως ἀνιωμένης καὶ εἰ μόνον ἀπιδεῖν ἠβουλήθη τοῦτο, καὶ πρὸ τῆς πείρας τῆς καταπόσεως. 68.5 ἡ τροφὴ δὲ ἡμῶν ἄρτου τρύφος ἦν μόνον, καὶ τοῦτο διεφθορός, κατάλυσιν μᾶλλον ἢ σύστασιν τοῖς μετέχουσιν ἐργαζόμενον. 68. ἃ γὰρ ἔτυχον λαβόντες οἴκοθεν πρὸ πολλῶν ἡμερῶν πρὸς χρείαν ἑαυτῶν οἱ πολέμιοι, ταῦτα περιττεύσαντα καὶ πρὸς τελείαν σηπεδόνα χωρήσαντα, καὶ οἷς οὐκ ἄν τι τῶν ἀλόγων ἐδυνήθη κἂν ἀπιδεῖν, εἰς μετάληψιν ἡμῖν προσεφέροντο, ἀφάτου μὲν δυσωδίας καὶ ἀηδίας πλήρη, μεστὴν δὲ σκωλήκων καὶ πολλῇ σαπρίᾳ συμπεφυρμένην, πρός τε τὴν ἕξιν τῶν σωμάτων παντελῶς ἀνενέργητον 68. καὶ γὰρ ἦν εἰκάσαι πλῆθος ἄπειρον ἐκ τούτων ἐφ' ἑκάστης τῆς ἡμέρας τῷ θανάτῳ συνελαυνόμενον, πάρεργον τῆς δίψης καὶ τοῦ λιμοῦ, τά τε σώματα τῶν θνησκόντων ἀκοντιζόμενα τῆς νηὸς ἐπὶ θάλασσαν καὶ μέχρι πολλοῦ τοῖς κύμασιν ἐπισπαίροντα, καὶ τούτων μάλιστα τὰ δείλαια βρέφη τῷ ἀτελεῖ τῆς φύσεως πλείω τῶν ἄλλων τῶν ἀλγεινῶν ἐμφορούμενα, τοὺς ζῶντας δὲ πάλιν οὐ πόρρω τῶν προκειμένων ὑπάρχοντας, ἀλλὰ πρὸς τὸ ὅμοιον βλέποντας πέρας. 68. ἐξ ὧν ἁπάντων μᾶλλον ἡμεῖς, ὅσοι ταῖς στρέβλαις ἦμεν πεπεδημένοι, πλείοσι βασάνοις προσεπαλαίομεν. 68. καὶ γὰρ θυλάκων ἀψύχων δίκην ταῖς σελίσιν ἀλλήλοις ἐπικαθήμενοι, καὶ τοῖς ξύλοις, οἷς ἐνηρτήμεθα, τιτρωσκόμενοί τε καὶ συνθλιβόμενοι, ἀνεκδιήγητόν τινα καὶ ἄρρητον ὑφιστάμεθα τὴν ἀνάγκην, οὐδ' ὁπωσοῦν συστραφῆναι ἤ τινος ἑαυτοῖς μεταδοῦναι σχολῆς συγχωρούμενοι, ἀλλ' ἢ μόνον τὰς κεφαλὰς ὑψοῦντες μικρόν, εἴsemus, infortunatam in navem incidimus, frumento A
onustam, sicque repente ut ex subitaneo eventu,
qui in ea vebebantur, nautæ nihil moliri potuerint,
quo suæ consultum, saluti esset. Quanquam erriın
videbantur ad insulato adjacentem navem detrusisse
ac fugam capessivisse, nihil inde tamen commodi
retulere; quam ocissime enim egressi Barbari
comprehensos omnes, uno duntaxat excepto, con-
trucidant. Hinc denuo navigantes duos dies ac
noctes Eubœæ magnæ insulæ oram legebamus;
versusque mare magis boreale directis velis prope
Andrum, non sine immani ventorum sibilo, per-
venimus. Neque enim recta navigabamus neque
certa ad loca, scd hac atque illac: pro eo ac na-
varchis videbatur, aliud alio obversimque iter
mutabamus. Timebant enim ne quo loco Romana
classis consisteret, adversumque incantos sini-
strum aliquid molita damnum inferret. Propterea-
que ad alias atque alias insulas perinde atque er-
rones circumferebamur.
68. Dum hoc pacto vagamur, in Palmum insu-
lam defleximus; in qua sex dies malorum omnium
experimentis divexati mansimus. Cum 581 enim
locus esset inaquosus, sitis captivos vastabat. Non
enim tantum aquæ nobis præbebatur quantum sat
esset ad vitam sustentandam, sed quantum ad
mortem, ipsam jam ingruentem, tantisper remo
randam; quam bibens, nisi in ipsa gustatione
compressis naribus, ne a principio graveolentiam
persentisceret, hullo modo haurire poterat, cum ante C
etiam potionem unus ipse aspectus naturam offen-
deret ac molestius haberet. Porro cibus panis dun-
taxat crustum erat, idque putridum, vitam ever-
tens ac internecinum. Quæ enim hostes in proprios
usus domo exportarant, cum iis superflua essent
omninoque carie vitiata, ut nec ulla brutarum
animantium saltem oculos posset advertere, hæc
nobis in cibum apponebantur, quanta nec dici
possit, graveolentiae ac insuavitatis plena, ipsa
vermibus scatentia multoque mucore conspersa et
ad corpus sustinendum nullas plane vires haben-
tia. Inde enim conjectura erat infinitam fere
multitudinem quotidie in mortem cogi per silis
famisque injuriam, morientiumque corpora e navi
in mare jactari, atque in multum tempus inter un-
das subsultantia ferri. Præque reliquis infantum
miserabile genus, necdum eis constante natura,
pluribus incommodis malisque afficiebantur. Vivi
rursus haud multum a demortuis distabant, atque
parem interitum res illorum spectabant. Inter
quos omnes nos, 589 qui tortis colligabamur,
acrior cruciatus urebat. Folliculorum enim inani
inatorum instar unus juxta alium sodentes, cuneis-
que, quibus appeasi eramus, convulnerati atque
εναντίας ἀλλήλων, μέσον δὲ τούτων ποταμοῦ δίκη
τὴν θάλασσαν παραθέουσαν καὶ τὰς νήσους ὡς ἀπὸ
σταδίου καὶ μόνον ἐξ ἀλλήλων διείργουσαν. Ενθα δή
καὶ γενόμενοι νηός τινος δυστυχούς σίτου πεφορ
τισμένης περιετύχομεν, καὶ οὕτως ἀθρόον ὡς μηδὲ
δυνηθῆναι τῷ αἰφνιδίῳ τῆς συμβάσεως τοὺς ἐν αὐτῇ ·
ἔδοξαν πρὸς τὴν παρακειμένην νῆσον τὴν ναῦν ἐπω
οκεῖλαι καὶ πρὸς φυγήν ἐκτραπήναι, ἀλλ' οὐδὲν ἐκ
τούτου ἀπώναντο· θᾶττον γὰρ αὐτοὺς ἐξελθόντες οἱ
Βάρβαροι συνελέξαντο, καὶ χωρὶς ἑνὸς μόνου πάντας
πρὸς θάνατον ὑπηγάγοντο. Ἐκεῖθεν δὲ πάλιν ἀπὸ
άραντες ἐπὶ δυσὶ νυχθημέροι; τὴν μεγάλην νήσον
παρεπλέομεν τῆς Εὐβοίας, καὶ κατὰ τοῦ βορειοτέρου
ταύτης πελάγους ιθύναντες τὰ ἱστία, τὰ παρὰ πόδας
τῆς ᾿Ανδρου 30 μετά τινος σφοδροτάτου βοιζήματος
κατελάβομεν. Οὐ γὰρ ἐποιούμεθα κατ᾽ εὐθεῖαν τὸν
πλοῦν, οὐδὲ κατά τινος ώρισμένου τόπου, ἀλλ' ὡς ἂν
ἔδοξε τοῖς τῶν νεῶν ἀρχηγοίς, τῇδε κἀκεῖσε τὰς μετ
καὶ λάθοι κατ' αὐτῶν ἐπίνοιάν τινα μοχθηράν
ἐργασάμενος. Διὰ τοῦτο ἄλλοτε ἄλλας νήσους καθάπερ τινὲς πλανῆται περιηρχόμεθα.
ξη'. Οὕτω δὲ φερόμενοι κατηντήσαμεν εις τινα
νῆσον Πάτμον καλουμένην· ἔνθα δὴ καὶ προσεμεί
να μεν ἐξ ἡμέρας, παντὸς χαλεποῦ πεῖραν ἐν αὐτῇ
καθυπομένοντες. 'Ανύδρου γὰρ ὄντος τοῦ τόπου ἐληλ
ζετο τοὺς αἰχμαλώτους ἡ δίψα. Οὐ γὰρ ἐδίδοτο ἡμῖν
ὕδωρ ὅσον πρὸς σύστασιν τῆς ζωῆς ἐπήρκει, ἀλλ'
τον· οὗπερ ὁ μετέχων, εἰ μὴ τὴν ὄσφρησιν κατὰ τὴν
γεῦσιν ἐπεῖχεν ὡς μὴ κατ᾿ ἀρχὰς τῆς αὐτοῦ δυσ
ωδίας ἐπαισθανθῆναι, οὐδ' ὅλως τούτου παρεχωρεῖτο
μεταλαβείν, τῆς φύσεως ανιωμένης καὶ εἰ μόνον
ἀπιδεῖν ἠβουλήθη τοῦτο, καὶ πρὸ τῆς πείρας τῆς
μόνον, καὶ τοῦτο διεφθορος, κατάλυσιν ἐργαζόμεν
νον. "Α γὰρ ἔτυχον λαβόντες οίκοθεν πρὸ πολλών
ωδίας καὶ ἀηδίας πλήρη, με την δὲ σκωλήκων καὶ
πολλῇ σαπρία συμπεφυρμένην, πρός τε τὴν ἔξιν τοῦ
σώματος το παντελῶς ἀνενέργητον. Καὶ γὰρ ἦν εἰς
κάσαι πλῆθος ἄπειρον ἐκ τούτων ἐφ' ἑκάστης τῆς
ἡμέρας τῷ θανάτῳ συνελαυνόμενον, πάρεργον τῆς
Ο δίψης καὶ τοῦ λιμοῦ [P. 373],
στρέβλαις ἦμεν πεπεδημένοι, πλείοσι βασάνοις προς-
σωτηρίας ἐχόμενόν τι προσεξευρείν ". Εἰ γὰρ καὶ
ταβάσεις καὶ ἀντιστροφὰς ἐποιούμεθα. Καὶ γὰρ ἐδε
δίεσαν τ8 μή που τύχοι παρὼν ὁ τῶν Ῥωμαίων˙ στόλος,
ὅσον ἐμβραδύνειν ἐποίει καίπερ παρόντα τὸν θάνα
καταπόσεως. Η τροφὴ δὲ ἡμῶν ἄρτου τρύφος ἦν
ἡμερῶν πρὸς χρείαν ἑαυτῶν οἱ πολέμιοι, ταῦτα περ
ριττεύσαντα καὶ πρὸς τελείαν σηπεδόνα χωρήσαντα,
καὶ οἷς οὐκ ἄν τι τῶν ἀλόγων ἐδυνήθη κἂν ἀπιδεῖν,
εἰς μετάληψιν ἡμῖν προσεφέροντο, ἀφάτου μὲν δυσ-
τά τε σώματα των
θνησκόντων ακοντιζόμενα τῆς νηὸς ἐπὶ θάλασσαν,
καὶ μέχρι πολλοῦ τοῖς κύμασιν ἐπισπαίροντα ", καὶ
τούτων μάλιστα τὰ δείλαια βρέφη τῷ ἀτελεῖ τῆς
φύσεως πλείω τῶν ἄλλων τῶν ἀλγεινῶν ἐμφορού
μενα, τοὺς ζῶντας δὲ πάλιν οὐ πόρρω τῶν προκει
μένων ὑπάρχοντας, ἀλλὰ πρὸς τὸ ὅμοιον βλέποντας
πέρας. Ἐξ ὧν ἀπάντων μᾶλλον ἡμεῖς, ὅσοι ταῖς
επαλαίομεν. Καὶ γὰρ θυλάκων αψύχων δίκην ταῖς σε
VARIE LECTIONES.
3 προεξευρείν Α. 10 Αντρου ΑΡ. το ἐδεδίησαν ΑΡ.
ἐπισπείροντα ΑΡ. ν ταῖς] ἐπὶ ?
* τῶν σωμάτων Α.
οι έπισπα ροντα Comb.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:623που κἂν ἐλεύθερον ἀέρα ταῖς ῥισὶν ἐφελκύσωμεν καὶ μὴ πρὸ παντὸς ἄλλου δεινοῦ τῇ τῶν παρόντων ἀναθυμιάσει τὴν πνοὴν ἐπαφήσοιμεν. 69. Τὸ δὲ τῶν φθειρῶν πλῆθος ἕτερον ἦν κακὸν ἄφατον· καθάπερ γάρ τις θάνατος ἕρπων τὴν ἁπάντων ζωὴν κατεβόσκετο, ὡς ἐκ τούτου τὰς μορφὰς πάντων ἀλλοιωθῆναι, καὶ ἐν ὑποψίᾳ ζώντων, οὐκ ἀληθείᾳ λογίζεσθαι. 69. ὅσας δὲ πληγὰς ἠφίεσαν μανικῶς φερόμενοι καθ' ἡμῶν, ἢ ὅσαις λοιδορίαις καὶ ὀνείδεσι καθ' ἑκάστην ἡμᾶς ἔπλυνον ὥραν, καὶ οἷς ἐφαίνοντο τὴν μῆνιν φυλάττοντες τῶν ἡμερῶν τοῦ πολέμου, ποῖος μὲν λόγος καθιστορῆσαι δυνήσεται, ποία δὲ ἀκοὴ τὴν τούτου παραδέξασθαι τραγῳδίαν; 69.3 ἐμοὶ δὲ ἔκστασις ἐπεισέρχεται, ὁσάκις εἰς ἔννοιαν ἔλθω μόνον τῶν ἀμετρήτων κακῶν ἐκείνων ὧν κατὰ πᾶσαν τὴν περίοδον τοῦ πλοὸς ὑπεμείναμεν, πῶς ἐκαρτερήσαμεν ἐνέγκαι τοσαύτην πολυειδῆ συμφοράν, ἀνθρώπεια σώματα, οἷς ἦν πρὸ τοῦδε τρυφηλὴ καὶ διαρρέουσα δίαιτα καὶ πειρατικαῖς ἀνάγκαις οὐδαμῶς ἐνεθισθεῖσα, πῶς δὲ τὴν ἀνύποιστον καὶ δισσὴν πύρωσιν, τήν τε ἐκ τοῦ φλογμοῦ τῆς δίψης καὶ τὴν ἐκ τῆς θερινῆς ὥρας τὰς φυσικὰς ἰκμάδας ἀναξηραίνουσαν, καὶ τό γε τούτων ἐλεεινότερον, πῶς συνεκρατεῖτο καὶ παρέμενεν ἡμῖν ἡ ψυχή, ὁπότε ταῖς νυξὶν ἐφήπλουν τὰς δερματίνας δέρρεις διὰ πασῶν τῶν νηῶν καὶ πάντας εἴσω τοὺς δυστυχεῖς ἡμᾶς ἐναπέκλειον, ὥσπερ καὶ τοῦ φωτὸς ἡμῖν μετὰ τῶν ἄλλων βασκαίνοντες, ἵνα σκότῳ καὶ καύματι, δυσὶν ἀφύκτοις κακοῖς, τὴν ζωὴν εἰσπραττώμεθα. 69.4 ἀλλ' ἡγοῦμαι ὡς ταῦτα πάντα καρτερεῖν ἡ θεία καὶ προνοητικὴ τοῦ παντὸς ὑπὲρ πᾶσαν ἀνθρωπίνην διάνοιαν ἐνεδυνάμου πρόνοια, ἵν' ἐν ὑστέρῳ γνόντες ἐξ οἵων τότε κακῶν παρ' ἐλπίδας ἐρρύσθημεν ἡμᾶς γε αὐτοὺς καὶ ἄλλους τῷ ὑποδείγματι σωφρονίζωμεν. 70. Ἐπειδὴ δ' ὁ καιρὸς ἐκάλει τῆς πρὸς τὰ οἰκεῖα τοὺς βαρβάρους ἀφίξεως, πάλιν ἐκεῖθεν ἀποπλεύσαντες κατήχθημεν εἴς τινα νῆσον καλουμένην Ναξίαν, ἐξ ἧς οἱ τὴν Κρήτην οἰκοῦντες φόρους λαμβάνουσιν· 70. ἐν ᾗ γενομένων ἡμῶν οἱ κατ' αὐτὴν ὄντες ἄνδρες δώροις τοὺς ἀρχηγοὺς ἠμείψαντο τῶν νηῶν, οἷς μάλιστα ἐδόκουν αὐτοὺς ἐνδεῶς ἔχειν πρὸς τὴν τοῦ πλοὸς χρείαν. 70.3 πλὴν κἀκεῖ δύο μόνας ἡμέρας προσμείναντες κατηγόμεθα τὴν ἐπὶ Κρήτην (ἐκάλει γὰρ ἡμᾶς ἐπιτήδειον πνεῦμα), ἕως κατήραμεν ἔν τινι τόπῳ Ζωντάριον μὲν παρὰ τῶν ἐγχωρίων ὀνομαζομένῳ, «Ἀντίστροφος» δὲ ἡμῖν τῇ ἀληθείᾳ γνωριζομένῳ· 70.4 πολλοὺς γὰρ τὸ Ζωντάριον ἐκεῖνο τῆς μὲν ζωῆς ἀπεστέρησε, τῷ θανάτῳ δὲ προὔδωκε. 70.5 διὰ δὲ τὸ μὴ τὴν ἀπὸ νότου καὶ τοῦ λιβὸς δεδιέναι βλάβην τοὺς ἐν αὐτῷ καθορμιζομένους, τὴν πρὸς αὐτὸν διατριβὴν τοῦ ναυστάθμου τῆς πόλεως οἱ βάρβαροι προκεκρίκασιν. 70. ὡς οὖν κατήχθημεν, ἔγνων οἱ Κρῆτες (προεώρων γὰρ ἡμᾶς τῆς θαλάσσης μακρόθεν) καὶ πρῶτον μὲν τῶν Ῥωμαίων τὸν στόλον ἐφώρασαν ἐπέρχεσθαι τῇ νήσῳ, ἐξ οὗ καὶ περιδεεῖς ἐγένοντο διὰ τὸ μὴ προπαρασκευάσθαι πρὸς πόλεμον. 70. ἔπειτα γενομένων ἡμῶν ἐγγύθεν, ἐπειδὴ ἐπέγνων τινὰ γνωρίσματα τῶν νηῶν, πεφθάκασι τὸν τόπον μετὰ πολλῆς θυμηδίας τοὺς ἀμφ' αὐτοὺς δεξιούμενοι, καὶ ὥσπερ τῇ κοινωνίᾳ τῶν τρόπων τὸ γνήσιον τῆς πρὸς ἀλλήλους στοργῆς ἐνδεικνύμενοι· 70. ἀεὶ γάρ, ὡς ὁ λόγος, τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ προστρέχει. 70. τότε δὴ πρῶτον ἅπαντες τῶν νηῶν ἐξῆλθον οἱ βάρβαροι, καί τινος ἡμᾶς τυχεῖν ἀνέσεως τῆς ἐν ἀλλήλοις στενοχωρίας ἠξίωσαν, μετέδωκαν δὲ καὶ τῶν κατὰ τὸν τόπον ὑδάτων πολλῶν ὄντων καὶ ἀφθόνως τοῖς κύμασι τῆς θαλάσσης περιρρεόντων. 70.10 καὶ οὕτω τὴν νύκτα πᾶσαν τῶν συνεχῶν ἀνεθέντες πόνων ἐδοκοῦμεν τῇ ἑξῆς χρηστοτέρων τινῶν μετασχεῖν, ἅτε πεπληθυσμένης οὔσης τῆς νήσου καὶ πολλὴν ἐχούσης τῶν χρειῶν δαψίλειαν. 70.11 οὐκ ᾔδειμεν δὲ παραπλησίοις ἐν αὐτῇ τῶν πρῴην ὁμιλεῖν χαλεποῖς, ἢ καὶ χείροσι, καὶ διὰ ταῦτά γε μᾶλλον ἐκεῖνα πάσχειν, ὡς ἂν δι' ἐκείνων τούτοις συντηρηθῶμεν. 71. Ἤδη γὰρ τῆς νυκτερινῆς σκιᾶς σχεδασθείσης, τοῦ δὲ φωτὸς ἀρχομένου τὸν ὄρθρον ἐπανατέλλειν, κυριακῆς ἡμερῶν ἐπιφωσκούσης, ἀλαλαγμὸς ἐφ' ἑκάστης νηὸς ἠκούετο, ὥσπερ τινὰanaluere. Quo cum venissent. cognoverunt Creten- 4
ses : a mari enim procul nos prospiciebant, atque
Romanorum classem invadere insulam deprehen-
disse se putabant. Quo et metu conterriti sunt,
quod ad bellum imparati erant. Postmodum nobis
appropinquantibus, signis navium agnitis, cum
magno gaudio suos accipientes, ac velut morum
commercio genuinæ inter se amicitiæ usum com-
monstrantes, ad locum accesserunt: semper enim,
ut proverbio fertur, simile ad sibi simile accurrit.
Tunc itaque primum Barbari omnes, exscensu ex
navibus in littus effusi, nos quoque a mutua illa
compressione paululum relaxari siverunt, suppe-
ditata quoque aquarum copia, quæ multæ ibidem
irriguæ in maris se undas afluenter exonerant. Et
sic tota ea nocte a continuis refecti laboribus, exi-
stimabamus sequenti luce mitiorum nos tantisper
potituros, quod dives insula rebusque ad vitæ usum
necessariis confertissima esset. Verum nesciebamus
prioribus æque malis, seu etiam acerbioribus, di-
vexandos, proptereaque illis accipi ut per ea atro-
cioribus istis conservaremur.
71. Jam enim dissipatis noctis tenebris, ac cum
lucis fulgoribus 585 exortum mane splendesceret,
Dominica scilicet illucescente, ululatus in quavis
navi audiri, Barbaris velut gratam quamdam ac læ-
tam vocem pari conspiratione edentibus cymbalis-
que perstrepentibus, ut locus ille totus concuti et
clamoris fragore turbari videretur. Tum post in-
conditum terribilissimumque sonitum navium onus
atque vecturam in terram ejicere cœperunt, cum
subjectum locum pro numero navium certis spatiis
divisissent, quo navis cujusque onus, quale tandem
illud esset, distincte ac seorsum ab aliis inferrent,
ut uniuscujusque opes ac substantia nihil prorsus
aliis commista exstarent. Totum igitur diem illum
exonerandis navibus insumpserunt. Sequenti vero
navarchi, ipsi quoque egressi, aliis rursus partibus
tum captivorum multitudinem divisere, tum spolio-
rum copiosam amplamque messem, cujus admira-
tione obstupentes Cretenses, cui exemplo com-
parent quæ ob oculos posita erant, nullum habe-
bant. Quia vero id primum Barbaris constitutum
eral, ut infortunato illo populo commisto, qui ullo
allinitatis jure sanguinisque necessitudine devincti ῃ
essent, alii alios denuo agnoscerent, tunc utique
horribilis turbatusque audiri ejulatus, omnibus
velut uno ex fonte lacrymarum rivos large funden-
tibus, identidemque susurrantibus, num quo loco
ullius charissinorum compotes forent, nec illis
temere constitutum tempus inquirendi suos elabe-
retur, incertique manerent qua se spe recreandos
586 illis amplexandis fruendisque per eam in-
dulgentiam existimassent. Circuibant misera mu-
[P. 375]
*al om. P.
και βλάβην τοὺς ἐν αὐτῷ καθορμιζομένους, την
πρὸς αὐτὸν διατριβὴν τοῦ ναυστάθμου τῆς πόλεως οι
Βάρβαροι προκεκρίκασιν. Ὡς οὖν κατήχθημεν, ἔγνων
οι Κρήτες (προεώρων γὰρ ἡμᾶς τῆς θαλάσσης μας
κρόθεν), καὶ πρῶτον τῶν Ῥωμαίων 4 τὸν στόλον
ἐφώρασαν ἐπέρχεσθαι τῇ νήσῳ, ἐξ οὗ καὶ περιδεεῖς
ἐγένοντο διὰ τὸ μὴ προπαρεσκευάσθαι πρὸς πόλεμον.
Επειτα γενομένων ἡμῶν ἐγγύθεν, ἐπειδὴ ἐπέγνων
τινὰ γνωρίσματα τῶν νηῶν, πεφθάκασι τὸν τόπον
μετὰ πολλῆς θυμηδίας τοὺς ἀμφ' αὐτοὺς δεξιούμενοι,
καὶ ὥσπερ τῇ κοινωνίᾳ τῶν τρόπων τὸ γνήσιον τῆς
πρὸς ἀλλήλους στοργῆς ἐνδεικνύμενοι· ἀεὶ γὰρ, ὡς
λόγος, τὸ ὅμοιον τῷ ὁμοίῳ προστρέχει. Τότε δὴ πρῶτ
τον ἅπαντες τῶν νεῶν ἐξῆλθον οἱ Βάρβαροι, καί τιν
νος ἡμᾶς οι τυχεῖν ἀνέσεως τῆς ἐν ἀλλήλοις στενοχω
ρίας ἠξίωσαν, μετέδωκαν δὲ καὶ τῶν κατὰ τὸν τόπον
ὑδάτων πολλῶν ὄντων καὶ ἀφθόνως τοῖς κύμασι τῆς
σαν τῶν συνεχῶν ἀνεθέντες πόνων ἐδοκοῦμεν τῇ
ἐξῆς χρηστοτέρων τινῶν μετασχεῖν, ὅτε πεπληθυσμό
οὔσης τῆς νήσου καὶ πολλὴν ἐχούσης τῶν
χρειῶν δαψίλειαν. Οὐκ ᾔδειμεν δὲ παραπλησίοις ἐν
αὐτῇ τῶν πρώην ὁμιλεῖν χαλεποῖς, ἢ καὶ χείροσι, καὶ διὰ ταῦτά γε μᾶλλον ἐκεῖνα πάσχειν, ὡς ἂν δι'
ἐκείνων * τούτοις συντηρηθώμεν.
οι
οα'. Ηδη γὰρ τῆς νυκτερινῆς σκιᾶς σκεδασθεί
σης, τοῦ δὲ φωτὸς ἀρχομένου τὸν ὄρθρον ἐπανατέλ
λειν, Κυριακῆς ἡμερῶν ἐπιφωσκούσης, ἀλαλαγμός
ἐφ' ἑκάστης νηὸς ἀκούετο, ὥσπερ τινὰ θυμήρη φωτ
νὴν τῶν Βαρβάρων συνεπηχούντων καὶ τοῖς κυμβάλοις
χτυπούντων, ὡς πάντα δοκεῖν δονεῖσθαι τὸν τόπον
καὶ πρὸς τὴν κραυγὴν ἐκταράττεσθαι. Εἶτα
μετὰ τὴν ἄσημον ἐκείνην καὶ φοβερωτάτην ἠχὴν
ἐπεχείρουν πρὸς τὴν γῆν ἀποφορτίζειν τὸν γόμον,
διελόντες εἰς μερίδας κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν νεῶν
τὸν παρακείμενον τόπον, ὅπου μιᾶς ἑκάστης φόρτον,
ὅστις ποτὲ ἦν, διῃρημένως καὶ ἀποκεκριμένως ἀλλή
λων ἐξεκομίζοντο, ὡς ἂν ἀμιγή τηρεῖσθαι τὴν ἑκάσ
στης περιουσίαν καὶ τῶν προσόντων ταῖς ἄλλαις
παντελῶς ἀνεπίμικτον. Πᾶσαν οὖν ἐκείνην ἀνάλωσαν
εἰς τὴν ἀποσκευὴν τὴν ἡμέραν. Τῇ δὲ ἑξῆς ἐξῆλθον
τῆς θαλάσσης οἱ τῶν νηῶν ἀρχηγοὶ διελεῖν πάλιν εἰς
ἄλλας μερίδας τό τε πλῆθος τῶν αἰχμαλώτων καὶ τὴν
πολλὴν τῶν σκύλων ὕλην, ἧς ἐξίσταντο τὴν πληθύν
οι Κρήτες, οὐδενὶ παραδείγματι συγκρίνειν ἔχοντες
τὰ βλεπόμενα. Ἐπειδὴ δὲ τοῦτο πρῶτον ἔδοξε τοῖς
Βαρβάροις, αναμιχθῆναι τῶν δυστυχῶν τὸν δῆμον,
ὅπως “ τὸν ἀναγνωρισμὸν καὶ αὖθις οι συγγενείας
τινὸς μετέχοντες ἐν ἀλλήλοις ποιήσονται, τότε δὴ
φοβερός τις ηκούετο καὶ ταραχώδης θρήνος πάντων
ὡς ἀπὸ μιᾶς πηγῆς ἀφιέντων τους κρουνοὺς τῶν
δακρύων, καὶ θρυλουμένων, εἰ πού τινος εἰσι
χήσοιεν 46 τῶν φιλτάτων, καὶ μὴ λάθῃ παρελθοῦσα ἡ
προθεσμία τῆς ἀνευρέσεως καὶ μείωσιν ἐν ἐπ᾽ οὐδενὶ
βεβαίῳ τὴν περὶ αὐτοὺς ψυχαγωγίαν ἐλπίσαντες.
Περιήρχοντο οὖν το αι δυστυχεῖς γυναίκες, τὰς
κόμας έχουσαι λελυμένος, πανταχοῦ περισκοπούσαι
θαλάσσης ἐπιῤῥεόντων 4. Καὶ οὕτω τὴν νύκτα πα
νης
* τὸν Ῥωμαῖον Α. σε ἡμῖν Ρ.
εὐτυχήσειεν Ρ. 47 μένωσιν Ρ.
VARIE LECTIONES.
σε περιρρεόντων Α. * πεπλησμένης Ρ.
γου, Α.
“ δι' ἐκεῖνα Ρ. σε ούτως Δ.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:625θυμήρη φωνὴν τῶν βαρβάρων συνυπηχούντων καὶ τοῖς κυμβάλοις κτυπούντων, ὡς πάντα δοκεῖν δονεῖσθαι τὸν τόπον καὶ πρὸς τὴν κραυγὴν ἐκταράττεσθαι. 71. εἶτα μετὰ τὴν ἄσημον ἐκείνην καὶ φοβερωτάτην ἠχὴν ἐπεχείρουν πρὸς τὴν γῆν ἀποφορτίζειν τὸν γόμον, διελόντες εἰς μερίδας κατὰ τὸν ἀριθμὸν τῶν νηῶν τὸν παρακείμενον τόπον, ὅπου μιᾶς ἑκάστης φόρτον, ὅστις ποτὲ ἦν, διῃρημένως καὶ ἀποκεκριμένως ἀλλήλων ἐξεκομίζοντο, ὡς ἂν ἀμιγῆ τηρεῖσθαι τὴν ἑκάστης περιουσίαν καὶ τῶν προσόντων ταῖς ἄλλαις παντελῶς ἀνεπίμικτον. 71.3 πᾶσαν οὖν ἐκείνην ἀνάλωσαν εἰς τὴν ἀποσκευὴν τὴν ἡμέραν. 71.4 τῇ δ' ἑξῆς ἐξῆλθον τῆς θαλάσσης οἱ τῶν νηῶν ἀρχηγοὶ διελεῖν πάλιν εἰς ἄλλας μερίδας τό τε πλῆθος τῶν αἰχμαλώτων καὶ τὴν πολλὴν τῶν σκύλων ὕλην, ἧς ἐξίσταντο τὴν πληθὺν οἱ Κρῆτες, οὐδενὶ παραδείγματι συγκρίνειν ἔχοντες τὰ βλεπόμενα. 71.5 ἐπειδὴ δὲ τοῦτο πρῶτον ἔδοξε τοῖς βαρβάροις, ἀναμιχθῆναι τῶν δυστυχῶν τὸν δῆμον, ὅπως τὸν ἀναγνωρισμὸν καὶ αὖθις οἱ συγγενείας τινὸς μετέχοντες ἐν ἀλλήλοις ποιήσωνται, τότε δὴ φοβερός τις ἠκούετο καὶ ταραχώδης θρῆνος πάντων ὡς ἀπὸ μιᾶς πηγῆς ἀφιέντων τοὺς κρουνοὺς τῶν δακρύων, καὶ θρυλλουμένων, εἴ πού τινος εὐτυχήσοιεν τῶν φιλτάτων, καὶ μὴ λάθοι παρελθοῦσα ἡ προθεσμία τῆς ἀνευρέσεως καὶ μείνωσιν ἐπ' οὐδενὶ βεβαίῳ τὴν περὶ αὐτοὺς ψυχαγωγίαν ἐλπίσαντες. 71. περιήρχοντο γοῦν αἱ δυστυχεῖς γυναῖκες, τὰς κόμας ἔχουσαι λελυμένας, πανταχοῦ περισκοποῦσαι καὶ διαβρόχους τοὺς ὀφθαλμοὺς περιάγουσαι, τίνι τῶν τέκνων πρῶτον ἐντύχωσιν. 71. οἱ δὲ δὴ παῖδες, ὅσοι τὰ δεινὰ τῆς θαλάσσης διέφυγον, καθάπερ τινὲς ἁπαλοὶ μόσχοι γοερὸν μυκῶνται τῆς θηλῆς ἀφαιρούμενοι, οὕτω δὴ καὶ οὗτοι ἐλεεινόν τι καὶ συμπαθὲς ἐκλαυθμύριζον, ἄλλος κατ' ἄλλο μέρος τῆς διασπορᾶς ἐκείνης γενόμενοι καὶ τὰς μητέρας ἀνακαλούμενοι· 71. οἷς καὶ περιτυγχάνουσαι πολλάκις αἱ δείλαιαι μητέρες τὴν φυσικὴν ἐκίνουν ἐπ' αὐτοῖς συμπάθειαν, περιπλεκόμεναι τοῖς αὐχέσι καὶ πάντα αὐτῶν καταφιλοῦσαι τὰ μέλη καὶ δάκρυσι πλύνουσαι, τοῦτο μόνον ἡγούμεναι μέγα τι καὶ θαυμαστὸν ὡς ἐν δεινοῖς παρηγόρημα τὸ παρ' ἐλπίδα σωθῆναι καὶ ζῶντας αὐταῖς καὶ αὖθις τοὺς φιλτάτους ἀποδοθῆναι. 71. ἀλλὰ ταῦτα μὲν ἐπὶ ταῖς ἐχούσαις ἐν χερσὶν ἤδη τοὺς παῖδας καὶ τὸ κατ' αὐτοὺς ἀσφαλὲς ἐκ τῆς πείρας αὐτῆς γνωριζούσαις· 71.10 τί δ' ἂν εἴποιμεν περὶ τῶν ἄλλων, ὧν καθ' ὑδάτων τὰ βρέφη διόλωλε καὶ ἄδηλον ἦν αὐταῖς τὸ συμβάν, πῶς τῷ φυσικῷ συνείχοντο πάθει, 71.11 πῶς διεσπάραττον τοὺς χιτῶνας, τὸν ἔνδον τῆς καρδίας μὴ ὑπομένουσαι κλύδωνα, 71.12 πῶς οὐκ ἤθελον οὐδαμοῦ στῆναι, ἀλλὰ περιήγοντο φερόμεναι μάτην ὑπὸ τῆς ἀλόγου τοῦ πάθους ὁρμῆς, τῇδε κἀκεῖσε τὰ ὄμματα περιστρέφουσαι, εἴ πού τινα τῶν ποθουμένων θεάσοιντο ἤ τινος περὶ αὐτῶν ἀκριβῶς ἰδόντος ἀκούσοιντο, ἵν' ἐκείνῳ τὸ τῆς ψυχῆς φλεγμαῖνον κενώσειε; 71.13 καὶ ταῦτα μὲν ἔπραττον ἐπὶ δυσὶ πολλάκις ἢ καὶ τρισὶν ἡμέραις, ἕως πολλὰ καμούσαις ἄλλοι τινὲς τῶν γνωρίμων τὸ περὶ τῶν ζητουμένων ἐδήλωσαν πέρας, λιμοῦ πολλάκις ἢ δίψης ἔργον τοὺς φιλτάτους αὐτῶν γεγενημένους· 71.14 ἐξ οὗ δὴ καὶ μᾶλλον τὸ πάθος ἐξαγριάνασαι, γεγωνοτέροις θρήνοις καὶ ἄλλοις θλιβερῶν εἴδεσι τοὺς ἀποιχομένους ἐφιλοφρόνουν. 71.15 ἀλλὰ τί μάτην τὴν ἐπὶ τούτοις ἐπιχειρῶ συγγραφήν, οὐδὲ τὸ πολλοστὸν μέρος τῶν τότε πεπραγμένων ἱκανὸν παραστήσασθαι; 71.16 ἐκεῖνον γὰρ αὐτὸν ἔδει παρεῖναι τὸν τοὺς θρήνους τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀναγραφόμενον Ἰερεμίαν, ἵν' ἐπαφῇ δάκρυον ἀπαρηγόρητον ἐπὶ τοσοῦτον λαὸν τοσαύταις ἀλγηδόσι κατατρυχόμενον. 71.17 οὐ γὰρ οὕτω φωνὴν ἀφῆκε Ῥαχὴλ ἐν Ῥαμᾷ, ὅτε τὴν στέρησιν τῶν τέκνων ἀπωλοφύρετο, καθώς φησιν ἡ γραφή, ὡς ἡ κοιλὰς ἐκείνη καθ' ἣν ἐτελεῖτο ταῦτα τὰς ἀλγηδόνας τῶν ἁλόντων συνεπιτείνουσα. 72. Οἷον γὰρ πάλιν ἀπὸ τούτων παρὰ τῶν μισοθέων ἐπράχθη κακόν! 72. καθὸ γὰρ φθάσαντες ἔφημεν, λογισαμένων αὐτῶν πρῶτον ὡς εἰ κατὰ συγγένειαν πρὸς ἀλλήλους οἱ τοῦ πλήθους ἀναμιχθῶσι τῶν αἰχμαλώτων, καὶ τῶνκαὶ διαβρόχους τοὺς ὀφθαλμοὺς περιάγουσαι, τίνι
τῶν τέκνων πρῶτον ἐντύχωσιν. Οἱ δὲ δὴ παῖδες,
ὅσοι τὰ δεινὰ τῆς θαλάσσης διέφυγον, καθάπερ τινὲς
ἀπαλοὶ μόσχοι γοερόν το μυκῶνται τῆς θηλῆς ἀφαι
ρούμενοι, οὕτω δὴ καὶ οὗτοι ἐλεεινόν τι καὶ συμπα-
θὲς ἐκλαυθμύριζον, ἄλλος κατ' ἄλλο μέρος τῆς δια
σπορᾶς ἐκείνης γενόμενοι καὶ τὰς μητέρας ἀνακα
λούμενοι· οἷς καὶ περιτυγχάνουσαι πολλάκις απ
δείλαιαι μητέρες τὴν φυσικὴν ἐκένουν τι ἐπ' αὐτοῖς
συμπάθειαν, περιπλεκόμεναι τοῖς αὐχέσι καὶ πάντα
αὐτῶν καταφιλοῦσαι τὰ μέλη καὶ δάκρυσι πλύνου-
σαι, τοῦτο μόνον ηγούμεναι μέγα τι καὶ θαυμαστὸν
ὡς ἐν δεινοῖς παρηγόρημα τὸ παρ' ἐλπίδα σωθῆναι
καὶ ζῶντας αὐταῖς καὶ αὖθις τοὺς φιλτάτους ἀποδο
θῆναι. ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν ἐπὶ ταῖς ἐχούσαις ἐν χερσὶν
ἤδη τοὺς παῖδας καὶ τὸ κατ᾿ αὐτοὺς ἀσφαλὲς ἐκ τῆς
πείρας αὐτῆς γνωριζούσαις· τί δ' ἂν εἴποιμι σε περὶ
τῶν ἄλλων, ὧν καθ᾽ ὑδάτων τὰ βρέφη διόλωλε καὶ
ἄδηλον ἦν αὐταῖς τὸ συμβάν, πῶς διεσπάραττον
τοὺς χιτῶνας, τὸν ἔνδον τῆς καρδίας μὴ ὑπομένουσαι
κλύδωνα ; πῶς οὐκ ἤθελον μηδαμοῦ στήναι,
ἀλλὰ περιήγοντο φερόμενοι μάτην ὑπὸ τῆς ἀλόγου
τοῦ πάθους ὁρμῆς. τῇδε κἀκεῖσε τὰ ὄμματα περιο
στρέφουσαι, εἰ πού τινα τῶν ποθουμένων θεάσοιντο
ή τινος περὶ αὐτῶν ἀκριβῶς ἰδόντος ἀκούσοιντο, ἵν᾿
ταῦτα μὲν ἔπραττον ἐπὶ δυσὶ πολλάκις ἢ καὶ τρισὶν
ἡμέραις, ἕως πολλὰ καμούσαις ἄλλοι τινὲς τῶν γνω
ρίμων τὸ περὶ τῶν ζητουμένων ἐδήλωσαν πέρας,
λιμοῦ πολλάκις ἢ δίψης ἔργον τοὺς φιλτάτους αὐτῶν
γεγενημένους· ἐξ οὗ δὴ καὶ μᾶλλον τὸ πάθος ἐξο
αγριαίνουσαι, γεγονοτέροις θρήνοις καὶ ἄλλοις θλιβε
ρῶν εἴδεσι τοὺς ἀποιχομένους εφιλοφρόνουν. ᾿Αλλὰ
τί μάτην τὴν ἐπὶ τούτοις ἐπιχειρῶ συγγραφήν, οὐδὲ
και τὸν τοὺς θρήνους τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀναγραφόμε-
νον Ἱερεμίαν, ἵν' ἐπαφῇ δάκρυον ἀπαρηγόρητον ἐπὶ
τοσοῦτον λαόν τοσαύταις αλγηδόσι κατατρυχόμενον.
Οὐ γὰρ οὕτω φωνὴν ἀφῆκε Ῥαχὴλ ἐν Ῥαμα, ὅτε
τὴν στέρησιν τῶν τέκνων ἀπωλοφύρετο, καθώς
φησιν ἡ Γραφή, ὡς ἡ κοιλὰς ἐκείνη καθ᾿ ἣν ἐτελεῖτο
ταῦτα, τὰς ἀλγηδόνας τῶν ἀλόντων συνεπιτείνουσα.
οβ. Οἷον γὰρ πάλιν ἀπὸ τούτων παρὰ τῶν μισο- D
θέων ἐπράχθη κακόν ! Καθὰ γὰρ φθάσαντες ἔφημεν,
πρὸς ἀλλήλους οἱ τοῦ πλήθους ἀναμιχθῶσι τῶν αἰχμ-
αλώτων, καὶ τῶν πολλῶν ὀδυνῶν παύσονται, καὶ
τοῖς εἶναι ὡς ἐν κακοῖς τὴν ἐπήρειαν, ὡς εἶδον
αὐτοὺς ταῖς ἀγχιστείαις επισυναλλαττομένους καὶ
καθάπερ σειρὰν ἄλυτον ἕτερον εχόμενον τοῦ ἑτέρου,
τόν το χωρισμόν δυσδιαίρετον, καθὸ ἔμελλον τὰς
μερίδας μιᾶς ἑκάστης νηὸς ἀπονείμαι, ἐβουλεύσαντο
γοερώς Ρ.
A lieres, capillis dissolutis, quaquaversum circumspi-
@
cientes, et irriguos lacrymis oculos circumferentes,
si quem primum filiorum offenderent; filii veru,
velut tenelli vituli subducto iis lacte ac uberibus
flebilem edunt gemitum, sic et illi miserabile quid-
piam ac miserandi pronum affectu vagiebant ac
ejulabant, alius alia în parte dispersionis illius pa-
lantes ac matres appellantes; in quos et deploratæ
illæ haud raro incidentes, naturali in eos misera-
omnia illorum membra exosculari, rigare lacrymis,
ingens illud solatium unumque admirandum malo-
rum illa immanitate existimantes, præter spem ser-
vata adhucque vita sospite charissima eis pignora
reddita esse. Et hæc quidem de illis quæ jam Glios
in manibus habebant resque illorum in tulo esse
experimento didicerant. Quid vero de aliis dicam,
quorum infantuli in aquis perierant, et eorum exi-
tus latebat: quomodo tunicas discerpebant, cum
intimum cordis turbinem non sustinerent? quo-
modo nullo loco subsistere ferebant, sed frustra
hac illacque vesani affectus impetu circumageban-
tur, in omnem partem oculos distorquentes, sicubi
desideratissimorum aliquem videre liceret, aut ex
aliquo qui certo sciret vidissetque audire, ut eo
solatio animi 587 æstum leniret ? Et hæc ut plu-
rimum per duos aut tres dies agebant, donee
multo defessis labore, alii quidam ex notis, quo
evasissent qui quærebantur, certiores reddebant,
fame scilicet aut siti dulcissima capita plerumque
enecta esse. Quare etiam illæ majori dolore exaspe-
ratæ clamosioribus lamentis aliisque discruciatio-
nam generibus defunctos accipiebant. Quid enim-
vero his scripto enarrandis frustra laboro, qui nec
minimam illorum partem quæ tunc gesta sont re-
præsentare sufficiam? Etenim adesse par esset, qui
Hierosolyma deplangendo Threnos conscripsit, sa-
cratissimum Jeremiam, quo scilicet, in tanto populo
tantis doloribus malisque oppresso, inconsolabiles
lacrymas funderet. Neque enim Rachel sic vocem
in Rhama emisit, cum sublatos alios deploraret,
ut divinæ tradunt Litteræ ', quemadmodum vallis
iHa, in qua hæc agitabantur, captivorum dolores
malaque auctavit.
72. Quale vero tunc rursus ab impiis Deique
osoribus patratum est malum? Ut enim jam dixi-
mus, cum illis primum in mentem venisset, si
modo captivi, qua necessitudine alii alios contin-
gerent affinesque essent, confusi miscerentur, fore
ut multa dolorum parte levarentur ac servitu-
tem, postquam addicti essent, ut in malorum pro-
cella, quovis modo tolerabilem ducerent, nt illos
penes familias necessitudinisque jure devinctos ac
consociatos inque morem insolubilis catenæ alte-
rum alteri cohærentes 588 ab invicem ægre di-
*
•
[P. 876]
ἐκείνῳ τὸ τῆς ψυχῆς φλεγμαίνον κενώσεις σ; Καὶ
τὸ πολλοστὸν μέρος τῶν τότε πεπραγμένων ἱκανὸν εἰ
παραστήσασθαι; Ἐκεῖνον γὰρ αὐτὸν ἐ ἔδει παρεί
λογισαμένων αὐτῶν πρῶτον ὡς εἰ κατὰ συγγένειαν
πρὸς τὴν δουλείαν ἡνίκα ἂν ἐκδοθῶσι, φορητὴν αὐ
* Jerem. 111, 21.
tione commotis visceribus, cervices amplecti,
VARIÆ LECTIONES.
om. P.
5 ἐκίνουν
A et interpretes.
να εἴποιμεν Α.
* κενώσειαν ?
κι ἱκανὸς ὢν
το αὐτὸν
DE EXCIDIO THESSALONIC.B.
PG 109:627πολλῶν ὀδυνῶν παύσονται, καὶ πρὸς τὴν δουλείαν ἡνίκα ἂν ἐκδοθῶσι, φορητὴν αὐτοῖς εἶναι ὡς ἐν κακοῖς τὴν ἐπήρειαν, ὡς εἶδον αὐτοὺς ταῖς ἀγχιστείαις ἐπισυναπτομένους καὶ καθάπερ σειρὰν ἄλυτον ἕτερον ἐχόμενον τοῦ ἑτέρου τόν τε χωρισμὸν δυσδιαίρετον, καθὸ ἔμελλον τὰς μερίδας μιᾶς ἑκάστης νηὸς ἀπονεῖμαι, ἐβουλεύσαντο πάλιν βουλὴν πονηρὰν καὶ πολεμίαν τῆς φύσεως. 72.3 τοὺς ἅπαξ γὰρ ἑνωθέντας διαιρεθῆναι καὶ αὖθις προσέταττον· 72.4 καὶ εἴ πού τις μήτηρ, φησίν, ἐν αὐτοῖς νήπιον ἔχουσα τοῦ γάλακτος προσδεόμενον, τοῦτο μόνον πρὸς τὴν τεκοῦσαν μένειν οἱ δυσσεβεῖς κατεθέσπισαν ὡς μηδὲν τυχὸν δυνάμενον ἑαυτῷ πρὸς τὴν ζωὴν συντελεῖν, τοὺς λοιποὺς δὲ τῶν συγγενικῶν συναφειῶν καὶ αὖθις διαιρεθέντας ἀναμὶξ καὶ ἀδιαφόρως τοῖς κλήροις ἀποδοθῆναι. 72.5 ἀλλὰ τίς λόγος τὸ μέγεθος τῆς συμφορᾶς ταύτης ἐκφράσοι; 72. ποία δὲ γλῶσσα ῥητόρων ἐπεξελθεῖν δυνηθείη τὴν ποικίλην ἐκείνην καὶ πολυειδῆ τῶν ὀδυνῶν κάκωσιν, ὁπότε καὶ αὐτὴ ἡ φύσις τῷ καινῷ τούτῳ καὶ παραλόγῳ προστάγματι εἰς πολλὰ κατετέμνετο, τοῦτο μόνον ἔγκλημα τὴν κοινωνίαν τοῦ γένους ἔχουσα καὶ τὴν ἔμφυτον τῶν ἑνωθέντων συνάφειαν; 72. καὶ γὰρ ἀπεσπᾶτο πατρὸς μὲν υἱός, μητρὸς δὲ θυγάτηρ καὶ ἀδελφὸς ἀδελφοῦ. 72. ἐν οἷς τί πάσχειν εἰκὸς τούτους ἅπαντας, ὁπότε πρὸς δουλείαν ἤγοντο εἰς γῆν ἀλλοτρίαν, ὅπου τὸ μὲν σέβας τῆς καθ' ἡμᾶς πίστεως ὡς ἐναγὲς ἐνυβρίζεται, πάθη δὲ τιμᾶται ἀλογώτατα, ὅπου πορνεία σεμνύνεται καὶ μανία γεραίρεται, καὶ πολλῆς τιμῆς καταξιοῦται ἀναίδεια, ὅπου τῶν ἀρρένων ἡ φύσις εἰς γυναικείαν χρῆσιν μετάγεται, καὶ ἡ κτίσις ὑβρίζεται, καὶ συγχύσεως γέμει πάντα καὶ πρὸς τὸ κακὸν ἀνατέτραπται. 72. τί πρῶτον τούτων ἁπάντων ἐκόψαντο; 72.10 ἐν ποίῳ δὲ μὴ ἀγχόνην ᾑρήσαντο καὶ τὴν ζωὴν αὐτὴν ἀπηρνήσαντο; 72.11 ἀλλ' ὅμως ἔφερον πάντα, τὴν ἐπὶ πᾶσι μεγαλοψυχίαν παρεχομένου θεοῦ καὶ τῷ οἰκείῳ βουλήματι τὰ καθ' ἕκαστον μεθαρμόζοντος. 73. Ὡς δὲ πάλιν τῷ προστάγματι τούτῳ τῆς ἐξ ἀλλήλων διῃρέθησαν συγγενείας, ἐκάθηντο φρουρούμενοι κατὰ διαφόρους τόπους, ἕως ἐξῆλθεν ἕτερον πρόσταγμα, πάντας ἀριθμηθῆναι καὶ πρὸς τὰς ἰδέας τῶν προσώπων καὶ τῶν ἡλικιῶν τὸ διάφορον ἑκάστης νηὸς ἴδιον σύνταγμα γνωρισθῆναι, ἵν' ἐν μηδεμιᾷ φανείη πλεονασμός φησιν ἢ ὑφαίρεσις, ἀλλὰ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ἐνόντων ταῖς ναυσὶ βαρβάρων, οὕτω καὶ τὰς μερίδας γενέσθαι καὶ μηδὲν αὐταῖς περιττὸν ἢ ἐλλεῖπον ἀποδοθῆναι. 73. ἠρίθμησαν οὖν ἐν πρώτοις τὴν πληθὺν ἅπασαν· ἡ δὲ ἦν δύο καὶ εἴκοσι χιλιάδες, ἐξ ὧν ἁπάντων, χωρὶς ἡμῶν τῶν λόγῳ τῆς καταλλαγῆς τηρουμένων, οὐκ ἦν οὐδεὶς ὃς τὸν πώγωνα εἶχε τετριχωμένον. 73.3 ἀλλ' οὐδὲ προβεβηκυῖα γυνὴ ἐν ταύταις πάσαις ταῖς χιλιάσιν. 73.4 ἐπίλεκτος δέ τις ἦν καὶ νεάζων ὁ δῆμος, καὶ οἷον ἐρίζων ἕκαστος ἢ τῷ ἀκμαίῳ τῆς ἡλικίας ἢ τῷ ὡραίῳ τῆς μορφῆς ὑπερβαίνειν τὸν ἕτερον, κἂν ἡ ἐπαλληλία τῶν δυσχερῶν τῶν φυσικῶν αὐτοὺς ἕξεων ἀλλοτριοῦν ἐβιάζετο. 73.5 ἀλλ' ὅτε δὴ πάντες εἰς μερίδας γενόμενοι πάλιν μετὰ τῶν σκύλων ταῖς ναυσὶ συνηλάθησαν (ἄμφω γὰρ καὶ ταῦτα σὺν τῷ πλήθει διενεμήθησαν), τότε δὴ τῶν βαρβάρων οἱ τὴν Κρήτην οἰκοῦντες οὐκ ὀλίγους ὠνοῦντο, πολὺ χρυσίον ὑπὲρ αὐτῶν καταβαλέσθαι μὴ παραιτούμενοι, οὐχ ἁπλῶς οὐδ' ὡς ἔτυχεν, ἀλλὰ κέρδους τινὸς ὑπόθεσιν ἑαυτοῖς ἐκ τούτου περιποιούμενοι. 73. ᾔδεισαν γὰρ πολυπλασίονα τῶν διδομένων λαβεῖν, ἡνίκα ἂν καταλλαγῆς ἐπέλθοι καιρός, ὁπότε τοὺς ὁμοφύλους αὐτῶν, τοὺς παρὰ τῶν Ῥωμαίων χειρωθέντας, ἐκδέχονται. 73. οὐδὲ γὰρ ὡς ἐν τοῖς κατὰ Συρίαν, οὕτω καὶ τούτοις ἡ τῶν αἰχμαλώτων ἀπολύτρωσις ἐκτελεῖται, ἀλλ' ἐπεκράτησεν ἐν τούτοις παλαιὸν ἔθος χρόνῳ βεβαιωθέν, ἵνα καὶ τὸν βάρβαρον, ὅστις ποτὲ ἦν, χάριν τοῦ κατεχομένου κομίζωνται, καὶ τὴν ὑπὲρ αὐτοῦ δοθεῖσαν τιμὴν ἀπαιτῶσιν εἰς τὸ διπλάσιον. 73. διά τοι τοῦτο πολλοὺς οἱ Κρῆτες τῶν αἰχμαλώτων ὠνήσαντο, τὴν καθ' ἡμᾶς συμφορὰν κέρδους συνεισφορὰν ἑαυτοῖς ἐφευράμενοι. 73. ἐπράχθη δὲ ταῦτα ἐφ' ὅλαις ἡμέραις δέκα, ἀεὶ τῶν ἐθάδων νηῶν μετασκευαζουσῶν τοὺςvidi patientes videre, dum singulis navibus partes
ascribunt onusque distribuunt, improbam rursus
consilium ac naturæ puguans inferunt. Jubent eos
qui semel juncti fuerant iterum disjungi. Si quæ
tamen mater in eis infautem lacte indigentem ha-
heret, hunc duntaxat cum parente manere impii
homines sanxere, ut qui nimirum sibi ipsi vitæ
compendio ulhil conferre valeret: reliquos omnes
ab aminibus cognatisque distractos promiscue nul-
jaque discretione sortibus esse committendos. Quæ
enimvero oratio tantæ calamitatis infortunium nar-
raverit? Quæ oratorum lingue variam illam et mul-
tiformen dolorum immanitatem dicendo expresse-
rit, cum et natura ipsa insolito hoc vesanoque
praecepto in multa scinderetur, cui solum in cri-
men verteretur generis communio ac, quam natura
facit, propinquorum conjunctio? Filius namque
patre, a matre filia, frater a fratre divellebatur.
Ubi quid omnes illos pati verosimili ratione existi-
mandum, cum in servitutem in terrain alienaın
abducerentur ? ubi scilicet nostræ fidei cultus, ut
exsecrandus, omni injuriarum procacitate lacera-
tur, vesanissimaeque libidines atque vitia coluntur,
ubi fornicatio honestatur, insaniaque præmio ali-
citur, ac impudentia plurimum honoratur, ubi
masculorum sexus in muliebrem usum transfertur,
et violatur creatura, suntque omnia confusionis
plena et ad malum conversa. Quid horum omnium
primum. 509 planxerunt: in quo non magis 18-
queum elegerunt? Ferebant tamen omnia, Deo in
omnibus animos ac constantiam præbente suæque
voluntatis nutu singula quæque disponente.
73. Jam vero rursus edicto hoc ac jussione
ongnatis necessariisque divisi diversis in locis sub
„custodia sedebant, donec novo decreto imperatur
ut numerentur omnes, exque personarum ætatum-
que ratione diversum cujusque navis proprium
agmen cognoscatur, ne ulla navium aut superduo
onere gravetur aut illo minuatur, sed pro multitu-
dine eorum qui in navibus Barbarorum essent,
distributis partibus, nec majus aliquid justo reddo-
retur nec minus. In primis igitur numerata omni
multitudine, summa fuit duo et viginti millium ca-
pitum; inter quos omnes me unus quidem erat
( nobis duntaxat exceptis, qui commutandi serve-
bamur) cui mentum pris fruticaret. At neque in tot
mulierum millibus ulla erat quæ pubem excederet.
Erat vero electus populus et juventa conspicuus, ac
in quo alii aliis prope certare videretur seque mu-
tuo excedere aut ætatis flore aut venustate formæ,
tametsi afflictorum casuum vis continua a naturali
decedere eos habitu cultuque cogebat. Postquain
autem omnes in partes distributos iterum cum
spoliis in naves contruserant (nam hæc quoque cum
multitudine divisa fucrant), Barbari 590 Cretan
incolentes ex eis non paucos commercati sunt,
snulta in eam rem sponte numerata pecunia, non
VARIA LECTIONES.
.
Η πάλιν βουλὴν πονηρὰν καὶ πολεμίαν τῆς φύσεως.
Τοὺς ἅπαξ γὰρ ἐνωθέντας διαιρεθῆναι καὶ αὖθις
προσέταττον, καὶ εἴ πού τις μήτηρ, φησίν, ἐν αὐτοῖς
νήπιον ἔχουσα τοῦ γάλακτος δεόμενον ε, τοῦτο μόνον
πρὸς τὴν τεκοῦσαν μένειν οἱ δυσσεβεῖς κατεθέσπασαν
ὡς μηδὲν τυχόν δυνάμενον ἑαυτῷ πρὸς τὴν ζωὴν
συντελεῖν, τοὺς λοιποὺς δὲ τῶν συγγενικών συγκ
αφειῶν καὶ αὖθις διαιρεθέντας ἀναμίξ καὶ ἀδιαφόρως
τοῖς κλήροις ἀποδοθῆναι. 'Αλλὰ εἰς λόγος τὸ μέγεθος
τῆς συμφοράς ταύτης εκφράσει; ποία δὲ γλώσσα
ῥητόρων ἐπεξελθεῖν δυνηθείη τὴν ποικίλην ἐκείνην
καὶ πολυειδὴ τῶν ὀδυνῶν κάκωσιν, [Ρ. 577] οπότε
καὶ ἡ αὐτὴ φύσις τῷ καινῷ τούτῳ καὶ παραλόγῳ
προστάγματι εἰς πολλὰ κατατέμνετο, τοῦτο μόνον
Εγκλημα τὴν κοινωνίαν τοῦ γένους ἔχουσα καὶ τὴν
Β ἔμφυτον τῶν ἐνωθέντων συνάφειαν; Καὶ γὰρ ἀπὸ
εσπάτο πατρὸς μὲν υἱός, μητρὸς δὲ θυγάτηρ καὶ
ἀδελφὸς ἀδελφοῦ. Ἐν οἷς τί πάσχειν εἰκὸς τούτους
ἅπαντας, οπότε πρὸς δουλείαν ήγοντο εἰς γῆν ἀλλο
τρίαν, ὅπου τὸ μὲν σέβας τῆς καθ' ἡμᾶς πίστεως
ὡς ἀναγὲς ἐνυβρίζεται, πάθη δὲ τιμᾶται ἀλογώτατα·
όπου πορνεία σεμνύνεται καὶ μανία γεραίρεται, καὶ
πολλῆς τιμῆς καταξιοῦται αναίδεια · ὅπου τῶν ἀῤῥέ
νων ἡ φύσις εἰς γυναικείαν χρήσιν μετάγεται, καὶ
ἡ κτίσις ὑβρίζεται, καὶ συγχύσεως γέμει πάντα καὶ
πρὸς τὸ κακὸν ἀνατέτραπται; Τί πρῶτον τούτων
ἁπάντων ἐκόψαντο; ἐν ποίῳ δὲ μὴ ἀγχόνην ᾑρή
σαντο ; Αλλ' ὅμως ἔφερον πάντα, τὴν ἐπὶ πᾶσι με
γαλοψυχίαν παρεχομένου Θεοῦ καὶ τῷ οἰκείῳ βουλή
ματι τὰ καθ᾿ ἕκαστον μεθαρμόζοντας.
ογ'. ὡς δὲ πάλιν τῷ προστάγματι τούτῳ τῆς ἐξ
ἀλλήλων διηρέθησαν συγγενείας, ἐκάθηντο φρουρού
μενοι κατά διαφόρους τόπους, ἕως ἐξῆλθεν ἑτέρον
πρόσταγμα, πάντας ἀριθμηθῆναι καὶ πρὸς τὰς ἰδέας
τῶν προσώπων καὶ τῶν ἡλικιῶν τὸ διάφορον ἑκάστης
νηός ἴδιον σύνταγμα γνωρισθῆναι, ἵν᾿ ἐν μηδε μια
φανείη πλεονασμός, φησίν, ἢ ὑφαίρεσις, ἀλλὰ κατὰ
τὸ πλῆθος τῶν ἐνόντων ταῖς ναυσὶ βαρβάρων, οὕτω
καὶ τὰς μερίδας γενέσθαι καὶ μηδὲν αὐταῖς περιττών
ἢ ἐλλεῖπον ἀποδοθῆναι. Ἡρίθμησαν οὖν ἐν πρώτοις
τὴν πληθὺν ἅπασαν· ἡ δὲ ἦν δύο καὶ εἴκοσι χιλιάδες,
ἐξ ὧν ἁπάντων, χωρὶς ἡμῶν τῶν λόγῳ ' τῆς κατ
η αλλαγής τηρουμένων, οὐκ ἦν οὐδεὶς ὅς τὸν 50 πώ-
τον λόγον Α.
Οι ροδόμενων Α.
•
γωνα είχε τετριχωμένον. Ἀλλ᾿ οὐδὲ προβεβηκυία
γυνὴ ἐν ταύταις πάσαις ταῖς χιλιάσιν. Επίλεκτος
δέ τις ἦν καὶ νεάζων ὁ δῆμος, καὶ οἷον ἐρίζων έχει
στις ἢ τῷ ἀκμαίῳ τῆς ἡλικίας ἢ τῷ ὡραίῳ τῆς μορ
φῆς ὑπερβαίνειν τὸν ἕτερον, και η υπαλληλία των
δυσχερῶν τῶν φυσικῶν αὐτοὺς ἔξεων ἀλλοτριοῦν
ἐβιάζετο. 'Αλλ' ότε δή πάντες εἰς μερίδας γενόμενοι
πάλιν μετὰ δὲ τῶ, σκύλων ταῖς ναυσὶ συνηλάθησαν
(ἄμφω γὰρ καὶ ταῦτα σὺν τῷ πλήθει διενεμήθησαν),
τότε δὴ τῶν Βαρβάρων οἱ τήν Κρήτην οἰκοῦντες
οὐκ ὀλίγους ὠνοῦντο, πολὺ χρυσίον ὑπὲρ αὐτῶν κατα
βαλέσθαι μὴ παραιτούμενοι, οὐχ ἁπλῶς οὐδ᾿ ὡς ἔτυ
και την om. Ρ. " ǎya?
JOANNES CAMENIATA
PG 109:630ὠνουμένους καὶ πρὸς τὴν ἰδίαν πόλιν μεταγουσῶν. 73.10 ἐν οἷς ἔτυχεν ἐκδοθεῖσα καὶ ἡ τοῦ ἐμοῦ ἀδελφοῦ σύζυγος, οὐ μετρίαν ἡμῖν ὀδύνην περιποιήσασα. 73.11 ἡ δέ μοι μήτηρ καὶ ἡ γαμετὴ σὺν δυσὶ τέκνοις (τὸ γὰρ ἕτερον ἔργον ἦν γενόμενον τῆς θαλάσσης), ἔτι δὲ καὶ ἐλεεινὸς ἄθλιος ὁ τλήμων ἀδελφὸς καὶ ἡ τῷ χρόνῳ πάντων ἐφυστερίζουσα ἀδελφή, ἔκ τινος θεϊκῆς προνοίας εἰς μίαν Σιδωνίαν ἔτυχον ναῦν, τῆς πρὸς Συρίαν ἀποδημίας τηρούμενοι. 73.12 ἡμᾶς δὲ πάντας τοὺς ἐν τῇ καταλλαγῇ τηρουμένους ἔτι διεσπαρμένους ὄντας συναγαγόντες οἱ βάρβαροι καί τινι πολεμικῇ νηῒ τῶν ἐκ τοῦ λιμένος ἀνασπασθεισῶν ὑφ' ἓν εἰσενεγκόντες καθεῖρξαν, φύλακάς τινας τῶν κατ' αὐτοὺς ἐμπείρων αὐτῶν ἡμῖν συμβιβάσαντες. 74. Καὶ οὕτως ἐσκευάζοντο μετὰ μίαν ἄλλην ἡμέραν ἔχεσθαι τοῦ πλοός· ἤδη γὰρ ἦγεν αὐτοὺς ὁ καιρὸς καὶ χρονίζειν οὐκ ἐδίδου τῷ τόπῳ, πρὸς τὸ χειμέριον τὸν ἀέρα μετατιθέμενος. 74. ἵπποις οὖν ἐφεστῶσιν ἐπιβάντες οἱ τῶν νηῶν ἀρχηγοὶ μετὰ καὶ αὐτοῦ τοῦ τυράννου πρὸς τῇ πόλει γεγόνασιν, ἅμα μὲν ἐνδεικνύμενοι τοῖς Κρησὶ τὴν ἐπὶ τοῖς πεπραγμένοις ἐν ἡμῖν περιφάνειαν, ἅμα δὲ καὶ τὴν βδελυρὰν αὐτῶν τελετὴν ἐκπληρώσοντες, δεξιωθῆναί τε παρὰ τῶν αὐτοχθονίων καί τινος τυχεῖν τῶν προηγωνισμένων ἀνέσεως. 74.3 οὗ δὴ καὶ μίαν ἄλλην ἡμέραν προσδιατρίψαντες τομῶς ὑπέστρεψαν, ἐπισπεύδοντες τὰ πρὸς τὸν πλοῦν, καλοῦντος αὐτοὺς ἤδη τοῦ πνεύματος. 74.4 ἤδη δὲ τῆς δωδεκάτης ἡμέρας ἀρχομένης, λέγω δὴ τῆς πρὸς τὴν Κρήτην ἀφίξεως, τοῦ πλοὸς ἀπηρξάμεθα. 74.5 μετήχθημεν δὲ πρὸς τὴν ἀντικρὺ νῆσον, ἥτις Διὸς καλεῖται· καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀναχθέντες ἐν τῷ τῆς νήσου πέρατι προσωρμίσθημεν. 74. ἐν ᾧ καὶ ὑδρευσάμενοι καὶ μικρόν τι τῷ τόπῳ προσμείναντες, ὡς κατ' οὐρὰν εἶδον γεγονότα τὸν ἄνεμον, ἀπέπλευσαν ἐκεῖθεν κατὰ μέσον ἰθύναντες τοῦ πελάγους. 74. ἧμεν δὲ πάντες, ὡς εἴρηται, ἐν μιᾷ νηῒ Ῥωμαίᾳ πολεμικῇ, ἥτις ἦν διήρης, ὧν τὴν μὲν ἄνω καθέδραν οἱ λαχόντες εἶναι μεθ' ἡμῶν βάρβαροι ἑαυτοῖς ἐκληρώσαντο, τὴν κάτω δὲ ἡμῖν ἐπαφῆκαν, σκότους πολλοῦ καὶ δυσωδίας πλήρη. 74. καὶ τί ἄλλο γε χρὴ λέγειν ἢ τάφον ἐν ὕδασι πορευόμενον; 74. εἰ γὰρ ἀπαριθμῆσαι θελήσω καθ' ἓν ὅσα κατὰ τὴν περίοδον ἐκείνην τοῦ πλοὸς ὑπέστημεν καὶ μεθ' ὅσης στενοχωρίας, μύθους δόξω τοῖς πολλοῖς ἐξηγεῖσθαι καὶ τῆς ἀληθείας ἐκτρέπεσθαι, καθ' ἣν ἐν ἀρχῇ τοῦ λόγου πάντα γραφῇ παραδοῦναι καθυπεσχόμην. 74.10 διά τοι τοῦτο τὰ πλεῖστα τῶν πεπραγμένων ἑκὼν παραδραμών, οἷς ἂν ἐδόκουν μάλιστα τὴν ἡμετέραν ἐξαρκεῖν διάνοιαν μέχρι τοῦ νῦν προσδιατρίψας, ὡς ἐν ἅπασι τὸ πιστόν σοι παρασχεῖν, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν καὶ φιλομαθέστατε Γρηγόριε, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον πάλιν καὶ περὶ τῶν λοιπῶν διεξίω, ἱκανῶν καὶ ὡσαύτως ὄντων καὶ ἀμείλικτον διαθρύψαι καρδίαν, μή τί γε τὴν σήν, ἧς τοῦτο μᾶλλον τῶν ἄλλων ἐστὶν ἰδιαίτατον ἡ συμπάθεια, ᾗ πειθαρχῶν εἰς ταύτην ἡμᾶς ἐλθεῖν τὴν συγγραφὴν προετρέψω καὶ πράγματος τοσούτου κατατολμῆσαι παρεβιάσω, τὴν καθ' ἡμᾶς ὑπερβαίνοντος δύναμιν. 75. Πλὴν ἀλλ' οὕτω περὶ πολλὰς συμφορῶν ἰδέας προσπαλαιόντων ἡμῶν ἔφθασεν ἐπιστᾶσα καὶ τρικυμία τις, θαλάσσιον διεγείρουσα κλύδωνα, τὸν περὶ ψυχῆς ἀπειλοῦντα κίνδυνον· 75. ἐξ οὗ καὶ πᾶσαι διεσκορπίσθησαν αἱ νῆες, τῷ ῥοίζῳ τοῦ πνεύματος ἐξ ἀλλήλων μακρὰν διασπασθεῖσαι καὶ τοῦ κατ' εὐθεῖαν ἥκειν ἐκκλίνασαι. 75.3 οὐκ οἶδα δ' ἐκ τίνος πονηροῦ δαίμονος ἔτυχε παραπλέων ἡμῖν ἐγγύθεν ἐξ εὐωνύμου ὁ δυσώνυμος Λέων, κατὰ πρύμναν τῆς ἰδίας νηὸς καθήμενος καὶ τοῖς κυβερνήταις τὴν περὶ τοῦ πλεῖν ἐμπειρίαν διατάττων. 75.4 μεθ' ὧν καί τις ὄπισθεν ναῦς ἑτέρα εἷλκε τῶν ἄλλων ὑποδεεστέρα, ἥτις ἦν τῇ βίᾳ τῆς ζάλης μέσον διαρραγεῖσα καὶ ἀπειλοῦσα τοῖς ἐν αὐτῇ ἤδη παρόντα τὸν ἐν ὕδασι θάνατον· 75.5 ἐξ ἧς ἀνέκραγον οἱ κατ' αὐτὴν βάρβαροι «σῶσον ἐπιστάς, ὦ καθηγεμὼν τοῦ στρατοῦ, καὶ μὴ ἐάσῃς δῆμον τοσούτων Ἀγαρηνῶν ἀπολέσθαι, οὓς μέχρι τοῦδε πολλῶν κινδύνων ἀπειράτους ἐτήρησας,» ἐξειπόντες ἐν ὀλίγῳ καὶ τὸ συμβάν. 75. ὁ δὲ παρευθὺ κατ' αὐτοὺς τὴν ναῦν ἰθῦναι
PG 109:633τοῖς περὶ αὐτὸν προστάξας ἀκριβέστερον ἀνηρώτα. 75. οἱ δὲ πάλιν ὁμοθυμαδὸν ἐβόων, καὶ τὸ πάθος τῆς νηὸς ὑποδείξαντες ἐπρεσβεύοντο πάντων ἡμῶν τῶν δεσμίων τῇ θαλάσσῃ ῥιφέντων αὐτοὺς εἰς τὴν καθ' ἡμᾶς ναῦν μετασκευασθῆναι, ἐφύβριστον εἶναι λέγοντες ἐν τοσούτῳ κακῷ σωζομένων ἡμῶν ἐκείνους τοῦ κατὰ θάλασσαν γενέσθαι κινδύνου καὶ μὴ προτιμηθῆναι τῆς ἡμετέρας ζωῆς. 75. πρὸς ὃ δὴ καὶ κατένευσε παραχρῆμα, ἐπιτρέψας στᾶσαν τὴν ναῦν ἡμᾶς μὲν τῇ θαλάσσῃ ῥιφῆναι, ἐκείνους δὲ ἐν αὐτῇ μετακομισθῆναι. 75. ἐν ὅσῳ δὲ ταῦτα ἐπράττετο, ἐλάθομεν οὐκ ὀλίγον ἀποστάντες ἡμεῖς· 75.10 ἐφερόμεθα γὰρ βιαίῳ τινὶ καὶ χαλεπῷ τῷ ὁρμήματι τοῖς κύμασιν ἐλαυνόμενοι, ὡς οὐ μόνον κραυγῆς ἀλλ' οὐδὲ βροντῆς ἐκεῖθεν, ἐξ οὗ κατελίπομεν αὐτούς, δυνάμενοι ἐξακούειν. 75.11 ὡς οὖν εἶδον μακρὰν ἀποστάντας, νεύματι μόνον προσμένειν τοὺς σὺν ἡμῖν βαρβάρους ἐπέτρεπον. 75.12 οἱ δὲ εἴτε μὴ συνιέντες πρὸς ὃ ταῦτα ἐποίουν, εἴτε καὶ ἑκόντες αὐτοὺς παραλογισάμενοι τῷ μηδ' ὅλως φαίνεσθαι προσέχειν τοῖς ὑπ' αὐτῶν πραττομένοις, τάχα δὲ τοῦτο πλέον ὑπὸ τῆς ἀφάτου περὶ ἡμᾶς κηδεμονίας τοῦ θεοῦ διδαχθέντες, εἴχοντο τοῦ πλοός, μηδένα λόγον τῶν κατόπιν ποιούμενοι, ἀλλὰ πάσῃ σπουδῇ τὴν αὐτῶν τε καὶ ἡμῶν σωτηρίαν ἐν οὕτω βιαιοτάτῳ μηχανώμενοι κλύδωνι. 76. Ὡς δὲ μακρὰν ἀποστάντας εἶδον ἡμᾶς ἐκεῖνοι καὶ εἰς οὐδὲν τὴν σκῆψιν χωροῦσαν, συνείχοντο δὲ κινδυνεύοντες τοῖς ὕδασι τῆς νηὸς καταδυομένης, ἄλλην τινὰ δέησιν τῷ τυράννῳ προσῆγον, λαβεῖν μὲν αὐτοὺς εἰς τὴν ἰδίαν ναῦν, ἐᾶσαι δὲ τοὺς μετ' αὐτῶν, μεθ' ὧν ἐπεφέροντο σκύλων, τῇ θαλάσσῃ δοθῆναι. 76. ὁ δὲ πρὸς τοῦτο πάλιν ἦν εὐπειθής, καίπερ τοῦ καιροῦ μὴ συγχωροῦντος ἀλλὰ τὴν πάντων ἀπόγνωσιν ἐπιτείνοντος, καὶ τῶν ἀγωγίμων τοῦ πρῴην φόρτου αὐτάρκη τῆς νηὸς αὐτοῦ τὴν χρείαν ἀποπληρούντων. 76.3 πλὴν οὐκ ἔδοξε τοῦτο συμφέρον εἶναι, τῶν βαρβάρων περισωθέντων τοὺς αἰχμαλώτους καταλιπεῖν τῷ θαλασσίῳ βυθῷ, ἀλλά τι δῆθεν ἐλέους ἐχόμενον καθ' ἑαυτὸν βουλευσάμενος, τάχα τῇ μανίᾳ τῆς φιλαργυρίας εἰς τοῦτο συνελαθείς, οὐχὶ δὲ συμπαθείᾳ τινὶ περὶ τῆς αὐτῶν ἀπωλείας δυσωπηθείς (πῶς γὰρ ὃς ἐφαίνετο πρῴην τοῖς ἀδίκοις φόνοις τρυφῶν), ὅμως καὶ αὐτοὺς μετενέγκαι σὺν τοῖς βαρβάροις ἐπέταττεν, ἵν' ἔχῃ κἀν τούτοις ἁδρότερον ποιῆσαι τὸ τῆς πλεονεξίας βαλάντιον καὶ τὴν φιλόχρυσον ἀναπλῆσαι λύσσαν, κἂν τάχα φορτικὸν ἦν καὶ τόλμης ἀλόγου τὸ ἐπιχείρημα. 76.4 πάντων δὲ κατὰ τὴν αὐτοῦ ναῦν τὸ τάχος μετενεχθέντων, ἔδυ ἐκείνη τοῖς ὕδασι βλεπόντων τῶν βαρβάρων καὶ αὐτῶν δὲ τῶν στρατηγῶν ἐν αὐτῇ τῇ νηῒ τοῦ τυράννου φυλαττομένων αὐτοῖς· 76.5 οἵτινες καὶ ἡμῖν ἐν ὑστέρῳ ταῦτα διηγήσαντο, τὸ παντεπίσκοπον καὶ φιλάνθρωπον ἐκπληττόμενοι τῆς θεϊκῆς προνοίας. 76. πολλῷ γὰρ πλείω χιλίων ψυχῶν ἔφασκον εἶναι κατὰ τὴν ναῦν ἐκείνην, ἐκ τε τῶν βαρβάρων καὶ τῶν αἰχμαλώτων τῶν ἐν τῇ Κρήτῃ κατ' αὐτὴν εἰσενεχθέντων καὶ τῶν ἐκ τῆς ῥηθείσης προστεθέντων αἰτίας, ὡς τοσοῦτον ἀπέχειν βαπτισθῆναι τὴν ὁλκάδα ὅσον μιᾶς παλαιστῆς τὸ μέτρον ἐστίν. 76. οὐ συνεχώρησε δὲ τοῦτο ὁ τῶν ἀφανῶν γνώστης καὶ τῶν κρυφίων ἐξεταστὴς κύριος, ἀλλ' ὡς εἶδε τὰς καρδίας ἁπάντων πάσης μὲν χρηστῆς ἀπειπούσας ἐλπίδος, αὐτῷ δὲ μόνῳ τὴν ἀμηχανίαν ἐμφανιζούσας τῷ πάντα δυναμένῳ μόνῳ τῷ βούλεσθαι, ἐπέβλεψεν ἐπ' αὐτούς, 76. καὶ εἰς πραεῖαν μὲν αὔραν τὴν καταιγίδα, εἰς γαλήνην δὲ τὴν τῶν κυμάτων καταστορέσας τραχύτητα, ἔσωσεν αὐτοὺς ἐκ τοσούτου κινδύνου, πᾶσιν ἐμφαίνων, καὶ μόνον οὐχὶ βοᾶν δεικνύων τὰ πράγματα, ὅπως ῥύεσθαι δύναται ὁ τῶν θαυμασίων θεὸς τοὺς ἐν ἀληθείᾳ καὶ φόβῳ ἐπικαλουμένους αὐτόν. 77. Ἤδη δὲ μετὰ πέμπτην τοῦ πλοὸς ἡμέραν κατήραμεν ἐν τῇ νήσῳ τῆς Κύπρου κατὰ τὸν ὅρμον τῆς Πάφου, ἐν ᾧ καὶ ἀνεθέντες μικρὸν ὡς ἐξελθεῖν τοὺς βαρβάρους καὶ τοῖς παρακειμένοις ὕδασι λούσασθαι· 77. πάλιν ἐκεῖθεν ἀναχθέντες μετά γε νυχθήμερον ἄλλο τὴν Τρίπολιν κατελάβομεν, κατ' αὐτὴν τὴν ἡμέραν καθ' ἣν ὑψοῦται τὸ σωτήριον τοῦ σταυροῦ ξύλον, ὅτε καὶ ἡμεῖς τῶν κατὰ θάλασσαν ἄρτιbit, sed ut omni diligentia atque opera suam
pariter nostramque, in tam dira immanique pro-
cella, statuerent salutem.
A bant, nulla eorum qui retro essent ratione ba
"
Ubi porro nos longe distantes conspiciunt,
suaque cogitata in nihilum cedere advertunt, al-
que navi prope mergenda in præsentaneum vitæ
discrimen se adductos cernunt; aliud quidpiam
a tyranno efflagitant, ut scilicet in propriam
navim ipsis receptis, eos qui cum ipsis erant,
prædamque universam mari concrederet. Quibus
ille rursus animum facilis adhibet, licet id tem.
pus non permitteret, sed omnium magis ma-
gisque desperationem augeret, priorique vectura
ac onere ejus abunde navis constipata esset.
Haud enimvero e re satis illi visum ut Barba-
ris servatis captivos maris gurgiti sorbendos de-
sereret. Quin imo secum ipse misericordia pre
num consilium agitans, et forte avaritiæ furore
concitus, non ulla nostrorum interitus tactus mi-
seratione, quomodo enim, qui nuper sic injustis
(
cædibus gaudentem 595 prodiderat?) illos quo-
que nihilominus cum Barbaris invehi jubet, ut
hinc quoque nummatum marsupium auctius red-
deret aurique avidam rabiem exsatiaret, tametsi
fortasse id grave dementisque audaciæ facinus
esset. Omnibus autem in ejus navim celerrime
invectis, alia ab aquis navis absorpta est, Barbaris
intuentibus, ipsisque navarchis in ipsa tyrandi
navi servatis, qui et postea, divinæ providentiæ
vim omnium inspectricem et humanitatem ac cle-
mcntiam stupentes, hæc ipsa nobis narravere.
Mille enim amplius animas dicebant in ea nu-
merari nave, tum Barbarorum tum captivorum
apud Cretam in eaun invectorum, ac postremo ere
rum qui per eam causam illi vectores accessis-
sent, ut unius duntaxat palmi mensura exsta -
ret, ac ne aquis mergeretur abesset. Quod ta-
men non permisit occultorum cognitor Dominus,
et qui abscondita scrutatur. Sed ubi omnium
corda vidit, omni jam felicioris exitus spe de-
D posita, ipsi uni, in quo versabantur, manifestare
consilii inopiam, qui videlicet sola voluntate sal-
vas potest præstare, in illos oculos convertit,
fluctus
ac procellam quidem in auram lenem,
vero exasperatos in tranquillum mare sternens,
a tanto illos periculo liberavit, cunctis nimi-
rum prodens, vixque res non clamare ostendens,
posse 596 mirabilium Deum liberare eos qui in
veritate atque timore ipsum invocant.
77. Post quintum navigationis diem in insula
Cypro Paphi portum intravimus: paululumque
recreamur, dum Barbari navibus exéuntes ad vi-
cinas aquas lavatum eunt. Tum inde solventes post
diem unum ac noctem Tripolim concessimus, eo-
τῷ μηδ' ὅλως φαίνεσθαι προσέχειν τοῖς ὑπ' αὐτῶν
ἀφάτου περὶ ἡμᾶς κηδεμονίας τοῦ Θεοῦ διδαχθέντες,
εἴχοντο τοῦ πλούς, μηδένα λόγον τῶν κατόπιν ποιού.
μενοι, ἀλλὰ πάσῃ σπουδῇ τὴν αὐτῶν τε καὶ ἡμῶν
δωνι..
σωτηρίαν ἐν οὕτω βιαιοτάτῳ μηχανώμενοι κλύ
ος'. ὡς δὲ μακρὰν ἀποστάντας εἶδον ἡμᾶς ἐκεῖνοι 76.
καὶ εἰς οὐδὲν τὴν σκήψιν τι χωρούσαν, συνείχοντο δὲ
κινδυνεύοντες τοῖς ὕδασι τῆς νηός καταδυομένης,
ἄλλην τινὰ δέησιν τῷ τυράννω προσήγον, λαβεῖν μὲν
αὐτοὺς εἰς τὴν ἰδίαν ναῦν, ἐᾶσαι δὲ τοὺς μετ' αὐτῶν,
μεθ' ὧν ἐπεφέροντο σκύλων, τῇ θαλάσσῃ δοθῆναι. Ο
δὲ πρὸς τοῦτο πάλιν ἦν εὐπειθής, καίπερ τοῦ καιροῦ
μὴ συγχωροῦντος, ἀλλὰ τὴν πάντων ἀπόγνωσιν ἐπι-
τείνοντος, καὶ τῶν ἀγωγίμων τοῦ πρώην φόρτου Β
αὐτάρκη τῆς νηὸς αὐτοῦ τὴν χρείαν αποπληρούντων.
Πλὴν οὐκ ἔδοξε τοῦτο συμφέρον εἶναι, τῶν Βαρβάρων
περισωθέντων τοὺς αἰχμαλώτους καταλιπεῖν τῷ θα
λασσίῳ βυθῷ, ἀλλά τι δῆθεν ἐλέους εχόμενον καθ'
ἑαυτὸν βουλευσάμενος, τάχα τῇ μανίᾳ τῆς φιλαρ
γυρίας εἰς τοῦτο συνελαθείς, οὐχὶ δὲ συμπαθείς τιν
περὶ τῆς αὐτῶν ἀπωλείας δυσωπηθείς (πῶς γὰρ ὅς
ἐφαίνετο πρώην τοῖς ἀδίκοις φόνοις τρυφῶν;) όμως
καὶ αὐτοὺς μετενέγκαι σὺν τοῖς Βαρβάροις ἐπέταττεν,
ἵν' ἔχοι κὰν τούτοις αδρότερον ποιῆσαι τὸ τῆς πλεον
εξίας βαλάντιον καὶ τὴν φιλόχρυσον ἀναπλῆσαι
λύσσαν, καν τάχα φορτικὸν ἦν καὶ τόλμης ἀλόγου τὸ
ἐγχείρημα. Πάντων δὲ κατὰ τὴν αὐτοῦ ναῦν τὸ τάχος
μετενεχθέντων, ἔδυ ἐκείνη τοῖς ὕδασι βλεπόντων τῶν
Βαρβάρων καὶ αὐτῶν δὲ τῶν στρατηγῶν ἐν αὐτῇ τῇ
νηῒ τοῦ τυράννου φυλαττομένων αὐτοῖς· οἵτινες καὶ
ἡμῖν ἐν ὑστέρῳ ταῦτα διηγήσαντο, τὸ παντεπίσκοπον
καὶ φιλάνθρωπον εκπληττόμενοι τῆς θεϊκῆς προσ
νοίας. Πολλῷ γὰρ πλείω τῶν 78 χιλίων ψυχῶν ἔφα-
σκον εἶναι κατὰ τὴν ναῦν ἐκείνην, ἔκ τε τῶν Βαρβά-
ρων καὶ τῶν αἰχμαλώτων τῶν ἐν τῇ Κρήτῃ κατ' αὐτ
τὴν εἰσενεχθέντων καὶ τῶν ἐκ τῆς ῥηθείσης προσ-
τεθέντων αἰτίας, ὡς τοσοῦτον ἀπέχειν βαπτισθῆναι
τὴν ὁλκάδα ὅσον μιᾶς παλαιστῆς τὸ μέτρον ἐστίν.
Οὐ συνεχώρησε δὲ τοῦτο ὁ τῶν ἀφανῶν γνώστης καὶ
τῶν κρυφίων ἐξεταστής Κύριος, [Ρ. 381] ἀλλ' ὡς
εἶδε τὰς καρδίας ἁπάντων πάσης μὲν χρηστῆς ἀπει
πούσας ἐλπίδος, αὐτῷ δὲ μόνῳ τὴν ἀμηχανίαν εμφα-
νιζούσας τῷ πάντα δυναμένῳ μόνῳ τῷ βούλεσθαι,
ἐπέβλεψεν ἐπ' αὐτούς, καὶ εἰς πράαν μὲν αὔραν
τὴν καταιγίδα, εἰς γαλήνην δὲ τὴν τῶν κυμάτων
καταστορέσας τραχύτητα, ἔσωσεν αὐτοὺς ἐκ τοσο
ούτου κινδύνου, πᾶσιν ἐμφαίνων, καὶ μόνον οὐχὶ βοᾷν
δεικνύων τὰ πράγματα, όπως βύεσθαι δύναται ὁ τῶν
θαυμασίων Θεὸς τοὺς ἐν ἀληθείᾳ καὶ φόβῳ ἐπι-
καλουμένους αὐτόν.
οζ'. Ήδη δὲ μετὰ πέμπτην τοῦ πλοὺς ἡμέραν
κατηραμεν ἐν τῇ νήσῳ τῆς Κύπρου κατὰ τὸν ὅρμον
τῆς Πάφου, ἐν ᾧ καὶ ἀνεθέντες μικρὸν ὡς ἐξελθεῖν
τοὺς βαρβάρους καὶ τοῖς παρακειμένοις ύδασι λού
σασθαι, πάλιν ἐκεῖθεν ἀναχθέντες μετά γε νυχθε
προσταττομένοις ", τάχα δὲ τοῦτο πλέον ὑπὸ τῆς
VARIE LECTIONES.
Combefisius : libri
πραττομένοις. " σκέψιν ? τ8 τῶν om. Α.
• προσταττομένοις
DE EXCIDIO THESSALONICE.
PG 109:635πρῶτον ἐμέλλομεν πειρασμῶν ἀφεθῆναι. 77.3 γενομένων οὖν ἡμῶν πλησίον τοῦ τείχους, ἐχεῖτο περὶ τὸν ναύσταθμον ἁπάντων ἐγχωρίων βαρβάρων τὸ πλῆθος, τοὺς μὲν οἰκείους προσλαμβανόμενον, τοῖς καθ' ἡμᾶς δὲ θαμβούμενον. 77.4 ἅμα γὰρ συνέβη πάσας τὰς τῆς πόλεως συνελθεῖν νῆας καὶ πρὸς τὸν ὅρμον γενέσθαι, εἶτα ἐξεκομίζετο ἀφ' ἑκάστης αὐτῶν τῶν τε χρημάτων τὸ πλῆθος καὶ τῶν λοιπῶν σκύλων ὥσπερ ἀπό τινων πόλεων, καὶ μετήγετο εἴς τινας προηυτρεπισμένας οἰκίας, ὡς ἐν ὀλίγῳ πληρωθῆναι τὴν πόλιν τῆς τούτων ὑποδοχῆς. 77.5 προέφερον δὲ καὶ ἡμᾶς ἄγοντες καθάπερ τι τρόπαιον νίκης, ἐπὶ πᾶσιν ἡμᾶς θριαμβεύοντες καὶ θέατρον ποιούμενοι τὴν καθ' ἡμᾶς συμφοράν. 77. οἷον γὰρ ἀνέκραγον καὶ τοῖς ἐξάλμασιν ἐπεσκίρτησαν, ὅτε πρὸς αὐτῇ γεγόναμεν τῇ εἰσόδῳ τῆς πόλεως, ἀφορμὴν θυμηδίας τὴν καθ' ἡμῶν ὕβριν δεικνύμενοι. 77. ὃ δὴ καὶ πλείω τῶν ἄλλων ὠδύνησεν ἡμᾶς, οὐκέτι φέροντας τῶν δεινῶν ἐκείνων καὶ τῆς ὑπερβαλλούσης αἰσχύνης τὴν ἐπαλληλίαν ὑφίστασθαι. 77. ἀλλ' ὅτε δὴ καὶ μετὰ τοῦτον τὸν θρίαμβον ἐκληρώθη τις οἶκος ἐν ᾧ φρουρεῖσθαι κατεκρίθημεν τηρηθησόμενοι τῆς πρὸς τὴν Ταρσὸν ἀφίξεως, τότε δὴ τῶν πολλῶν ἀνεθέντες πόνων καὶ τῇ γῇ τὰς κεφαλὰς προσερείσαντες ἐδεόμεθα τοῦ θεοῦ μετὰ δακρύων στῆναι ἡμῖν ποτε τὰ κακὰ καὶ μηκέτι χώραν λαβεῖν καθ' ἡμῶν τοιούτων ὀχληρῶν ἐπίτασιν, ὧν καὶ ἡ ἀκοὴ μόνη μετήγετο διὰ πείρας ἐλθεῖν· 77. παντὸς γὰρ ἀλγεινοῦ φύσιν ἐκβέβηκεν. 77.10 ἀλλὰ ταῦτα ἡμεῖς οἱ πρὸς τὴν καταλλαγὴν τηρούμενοι καὶ οἱ μεθ' ἡμῶν λαχόντες τῶν λοιπῶν αἰχμαλώτων κατὰ τὴν Τρίπολιν. 78. Οἱ δέ γ' ἐν Κρήτῃ ἐξ ἡμῶν διαιρεθέντες ἐν ταῖς ἄλλαις ναυσὶ ταῖς ἀφ' ἑκάστου τόπου διεσπάρησαν καθ' ὅλης τῆς παραλίας Συρίας· 78. οὓς καὶ ὠνούμενοι πολλοὶ τῶν ἐμπόρων καὶ πάλιν μεταπιπράσκοντες κατὰ διαφόρους τόπους ἐν ἀλλήλοις μέχρι καὶ νῦν αὐτοὺς ἀνταμείβουσιν, ὡς καὶ αὐτὴν φθάσαι τὴν Αἰθιοπίαν τινὰς ἐξ αὐτῶν καὶ τοὺς τὴν ἀκροτάτην μεσημβρίαν κατοικοῦντας βαρβάρους. 78.3 ὧν εἰ θελήσοι τις τὰς συμφορὰς ἀναγράφεσθαι, ὅμοιος εἶναι δόξει τῷ τὴν παραλίαν ψάμμον ἐκμετρεῖν εἰκαίως τοπάσαντι. 78.4 πάντως γὰρ καὶ αὐτός, φιλομαθέστατε ἀνδρῶν, εἴπερ ἐνέτυχές τισιν ἐξ αὐτῶν, ἔν τε τῇ Δαμασκῷ καὶ ταῖς περὶ αὐτὴν πόλεσιν (ἐνέτυχες γάρ, οἶδα, πολλοῖς ἐκεῖσε διὰ τὸ πάσας τὰς Τυρίας νῆας τοῖς μέρεσιν ἐκείνοις τοὺς αἰχμαλώτους αὐτῶν διασπεῖραι), ἔγνως ἐκ τῶν πολλῶν ὀλίγα τινὰ ἤδη τῶν καθ' ἡμᾶς παθημάτων. 78.5 ἐῶ γὰρ λέγειν ὅτι καὶ ἡμῶν ἡ περὶ τὴν Τρίπολιν διαγωγή, ὁπότε διερχομένῳ σοι ἐκεῖθεν κατ' ἀρχὰς μικρὸν ἀνεγνωρίσθημεν, ἱκανῶς σε περὶ τούτων πεπληροφόρηκε, καὶ σιωπώντων ἡμῶν τὰ πράγματα παριστῶσα καὶ τὴν ὀδύνην τῶν ψυχῶν ταῖς μορφαῖς ἐξελέγχουσα. 78. ἐξ οὗ δὴ καὶ αὐτὸς συμπαθήσας τότε καὶ ἐν τούτῳ κοινωνήσας ἡμῖν τοῦ πάθους ἐν τῷ περὶ πολλοῦ ποιήσασθαι μαθεῖν τὴν περὶ τούτων ἀκολουθίαν, ἔκδηλος ἐγένου τῇ λύπῃ πληγεὶς καὶ πέρα τοῦ μετρίου τὴν καρδίαν ὀδυνηθείς. 78. πλὴν οὕτω ταῖς πολλαῖς καὶ ἀπείροις ἐκείναις τῶν πειρασμῶν ταλαιπωρήσαντες καταιγίσι, καὶ οὐδὲν κρεῖττον οὐδ' ἐν αὐτῇ τῇ Τριπόλει, παρ' ὅσον ἐν αὐτῇ διετρίψαμεν χρόνον, γενόμενοι, ἀλλὰ μόνον ὅσον τὸ κατ' ἐμὲ καὶ μοχθηροτέροις τισὶν ὁμιλήσαντες (ἐκεῖσε γὰρ ἐγὼ καὶ τοῦ καλοῦ πατρὸς ἀπωρφανίσθην, καθάπερ ἄλλην ἀρχὴν τῶν δεινῶν τὴν ἐκείνου στέρησιν ἐφευράμενος), ὅμως μετὰ τὴν σὴν ἀναχώρησιν, οὐ μετὰ πολὺν χρόνον, προστάξει τοῦ τυράννου πάντες ὁμοῦ τῇ προτέρᾳ πάλιν βληθέντες νηῒ μετὰ καί τινων διακομιζόντων ἡμᾶς βαρβάρων ταύτην δὴ τὴν φρουρὰν τῆς Ταρσοῦ κατελάβομεν· 78. καὶ νῦν ἐσμὲν ἐν μεθορίῳ δύο πραγμάτων ἐλπιζομένων, ἢ τοῦ τυχεῖν τῆς πάλαι θρυλλουμένης διὰ τῆς σωτηρίου καταλλαγῆς ἀπολυτρώσεως, ἢ τῷ θανάτῳ παραπεμφθῆναι καθ' ἑκάστην ἐφεστῶτι ταῖς συχναῖς ἀρρωστίαις καὶ ἄλλως τοῖς ἐν τῇ φρουρᾷ πλησίον συνῳκισμένῳ. 78. πλὴν οὐκ ἔχομεν ἀσφαλῶς γινώσκειν ὁποτέρῳ τούτων προτέρῳ διαλαχεῖν. 79. Ἐγὼ δὲ τὴν ἐπιταγὴν ἤδη πεπλήρωκα,dem ipso die quo salutare crucis lignum exaltatur,
quando et nos jam primuin a maris periculis ma-
lisque eramus liberandi. Cum prope murum ve-
nissemus, oppidanorum barbara omnis multitudo,
suos excipiens nostrosque admirans, ad ipsum na-
vale effundebatur. Mox enim ac urbis naves omnes
simul coactas in portum deferri contigit, tum e
singulis et pecuniarum copia et reliqua spolia, vel-
ut ex vastæ capacitatis urbibus, educi et in domos
ad id antea paratas convehi, ut brevi intervallo
his in eam invectis urbs impleretur. Quin nos quo-
que ducentes efferebant, et quasi victoriæ quod-
dam tropæum, in omnium oculis traducentes, mi-
seriam nostram ac calamitatem velut in orbis
theatro producebant. Quam multis enim vocifera-
tionibus usi sunt saltibusque insultarunt in urbis
ingressu, cum ad eam accessimus, dum probra
nostra ac injurias magnæ sibi jucunditatis argu-
mentum 597 sumunt! quod et reliquis majorem
nobis dolorem incussit, cum mala illa et iterata
opprobria maximaque dedecora ferre non possemus.
Ubi enimvero post eum expletum triumphum assi-
gnatæ nobis sunt ædes, in quibus sub Barbarorum
custodia addicti tenebamur usque dum Tarsum
proficisceremur, tunc nimirum a multis laboribus
levati, fixisque in terram capitibus, non sine lacry-
mis Deum precabamur ut tandem aliquando malis
nostris Ginem imponens, haud ultra lot molestia-
rum turbines in nos intenderct, quorum vel solo
auditu animus horreret, quippe cum et illae vim om-
nem doloris excederent.
78. Verum hæc quidem, quod ad nos attinet, qui
commulationis jure manu mittendi servabanur, et
quibus obtigerat captivis reliquis ut Tripoli nobis-
cum versarentur. Qui autem nostrum Creta in aliis
navibus divisi fuerant, per omnem Syriæ oram ma-
ritimam dispersi sunt; quos mercatores commer-
cati, rursus aliis in locis divendentes, inter se ad
hoc vi sic commutant ut ex illis nonnulli in
Ethiopiam extremanque austri plagam inter Bar-
baros immigrarint. Horum, inquam, si quis mala
atque ærumnas scripto consignare tentaverit, simi-
lis illi videbitur qui se maris arenas in numerato
habere stulte putaverit. Omnino cnim 598 et tu
ipse, virorum studiosissime, si quos illorum Da. D
masci et in circumjacentibus urbibus offendisti.
Offendisse enim illic non paucos scio, quod omnes
naves Tyriæ captivos suos in illas partes asporta-
runt. Mitto enim ex nostra quoque Tripoli comrao-
ratione, cum per illa loca tibi turn primo transeunti
parumpet innotuimus, perquam abunde te de his
didicisse; quæ et nobis tacentibus res repraesentet,
animorumque dolorem ac cruciatum ex ipsa vultus
specie certo indicet. Quapropter tum tu quoque
commiseratus, et fortunarum mostrarum particeps
sociusque effectus, ea ratione quod horum omnem
Seriem doceri plurimi feceris, satis manifeste si-
VARIE LECTIONES.
€35
Α ήμερον ἄλλο τὴν Τρίπολιν κατελάβομεν, κατ' αὐτὴν
τὴν ἡμέραν καθ᾽ ἣν ὑψοῦται τὸ σωτήριον τοῦ στα
ροῦ ξύλον, διὸ καὶ ἡμεῖς τῶν κατὰ θάλασσαν ἄρτι
πρῶτον ἐμέλλομεν πειρασμῶν ἀφεθῆναι. Γενομένων
οὖν ἡμῶν πλησίον τοῦ τείχους, έχεῖτο περὶ τὸν να
σταθμον ἁπάντων εγχωρίων Βαρβάρων τὸ πλῆθος,
τοὺς μὲν οἰκείους προσλαμβανόμενον, τοὺς καθ' ἡμᾶς
δὲ θαμβούμενον. Αμα γὰρ συνέβη πάσας τὰς τῆς
πόλεως συνελθεῖν νῆας καὶ πρὸς τὸν δήμον γενέσθαι,
εἶτα ἐξεκομίζετο ἀφ' ἑκάστης αὐτῶν τῶν τε χρημάτ
των τὸ πλῆθος καὶ τῶν λοιπῶν σκύλων ὥσπερ ἀπό
τινων πόλεων, καὶ μετήγετο εις τινας προηυτρε
πισμένας οἰκίας, ὡς ἐν ὀλίγῳ πληρωθῆναι τὴν πόλιν
τῆς τούτων ὑποδοχῆς. Προέφερον δὲ καὶ ἡμᾶς ἄγοντες
καθάπερ τι τρόπαιον νίκης, ἐπὶ πᾶσιν ἡμᾶς θριαμ
δεύοντες καὶ θέατρον ποιούμενοι τὴν καθ' ἡμᾶς συμ-
φοράν. Οἷον γὰρ ἀνέκραγον καὶ τοῖς ἐξάλμασιν
ἐπεσκίρτησαν, ὅτε πρὸς αὐτῇ το γεγόναμεν τῇ εἰσ
όδῳ τῆς πόλεως, ἀφορμὴν θυμηδίας τὴν καθ᾿ ἡμῶν
ὕβριν δεικνύμενοι ! 8 δὴ καὶ πλείω τῶν ἄλλων ἀδι
νησεν τι ἡμᾶς, οὐκέτι φέροντας τῶν δεινῶν ἐκείνων
καὶ τῆς ὑπερβαλλούσης αἰσχύνης τὴν ἐπαλληλίαν
ὑψίστασθαι. 'Αλλ' ὅτε δὴ καὶ μετὰ τοῦτον τὸν θρίαμ
6ον ἐκληρώθη τις οἶκος ἐν ᾧ φρουρείσθαι κατεκρί
θημεν τηρηθησόμενοι τῆς πρὸς τὴν Ταρσόν ἀφίξεως,
τότε δὴ τῶν πολλῶν ἀνεθέντες πόνων καὶ τῇ γῇ τὰς
κεφαλὰς προσερείσαντες ἐδεόμεθα τοῦ Θεοῦ μετὰ
δακρύων στῆναι ἡμῖν ποτε τὰ κακὰ καὶ μηκέτι χώραν
λαβεῖν καθ᾿ ἡμῶν τοιούτων ὀχληρῶν ἐπίτασιν, ὧν
καὶ ἡ ἀκοὴ μόνη μετήγετο διὰ πείρας ἐλθεῖν· παντὸς
γὰρ ἀλγεινοῦ φύσιν ἐκβέβηκεν.
[Ρ. 382] ση'. Ἀλλὰ ταῦτα ἡμεῖς οἱ πρὸς τὴν
καταλλαγήν τηρούμενοι καὶ οἱ μεθ᾿ ἡμῶν λαχόντες
τῶν λοιπῶν αἰχμαλώτων κατὰ τὴν Τρίπολιν. Οἱ δε
γ' ἐν Κρήτῃ ἐξ ἡμῶν διαιρεθέντες ἐν ταῖς ἄλλαις
ναυσὶ ταῖς ἀφ' το ἑκάστου τόπου διεσπάρησαν καθ'
ὅλης τῆς παραλίας Συρίας· οὓς καὶ ὠνούμενοι πολύ
λοὶ τῶν ἐμπόρων καὶ πάλιν μεταπιπράσκοντες κατά
διαφόρους τόπους ἐν ἀλλήλοις μέχρι καὶ νῦν αὐτοὺς
ἀνταμείβουσιν, ὡς καὶ αὐτὴν φθάσαι τὴν Αιθιοπίαν
τινὰς ἐξ αὐτῶν καὶ τοὺς τὴν ἀκροτάτην μεσημβρίαν
κατοικοῦντας Βαρβάρους. ἂν εἰ θελήσοι τις τὰς
συμφορὰς ἀναγράφεσθαι, ὅμοιος εἶναι δόξει τῷ τὴν
παραλίαν ψάμμον ἐκμετρεῖν εἰκαίως ταπάσαντι.
Πάντως γὰρ καὶ αὐτὸς, φιλομαθέστατε ἀνδρῶν, εἴπερ
ἐνέτυχές τισιν ἐξ αὐτῶν, ἔν τε τῇ Δαμασκῷ καὶ
ταῖς περὶ αὐτὴν πόλεσιν· ἐνέτυχες γάρ, οἶδα, τουλ
λοῖς ἐκεῖσε, διὰ τὸ πάσας τὰς Τυρίας νῆας τοῖς μέσ
ρεσιν ἐκείνοις τοὺς αἰχμαλώτου: αὐτῶν... ἐν γὰρ
λέγειν ὅτι καὶ ἡμῶν ἡ περὶ τὴν Τρίπολιν διαγωγή,
οπότε διερχομένῳ σοι ἐκεῖθεν κατ' ἀρχὲς μικρόν
ἀνεγνωρίσθημεν, ἱκανῶς σε περὶ τούτων πεπληρο
φόρηκε, καὶ σιωπώντων ἡμῶν τὰ πράγματα παρ
ιστῶσα καὶ τὴν ὀδύνην τῶν ψυχῶν ταῖς με ομαῖς ἐξ
ελέγχουσα. Ἐξ οὗ δὴ καὶ αὐτὸς συμπαθήσας τότε,
καὶ ἐν τούτῳ κοινωνήσας ἡμῖν τοῦ πάθους ἐν τῷ
περὶ πολλοῦ ποιήσασθαι μαθεῖν τὴν περὶ τον των
38 αὐτήν ΑΓ. το ὠδίνησεν ΔΡ. το ἀν' Ρ.
AP.
JOANNES CAMENIATA DE EXCIDIO THESSALONICÆ.
PG 109:637πάνυ θαυμάζων τὴν σὴν ἀρετήν, πῶς περὶ τούτων πεφιλοπόνηκας, ὡς καὶ διὰ γραμμάτων παρορμῆσαι ἡμᾶς δῆλά σοι πάντα ποιήσασθαι τὰ περὶ τῆς ἁλώσεως τῆς καθ' ἡμᾶς πόλεως, 79. οὐχ ἕνεκεν δέ τινος ἄλλου τὴν σὴν ἀξίωσιν ἐκπληρῶσαι δίκαιον κέκρικα, ἀλλ' ἵν' ἔχῃς ὑπόμνημα τῆς πρὸς ἡμᾶς φιλίας τὴν καθ' ἡμᾶς αὐτοὺς συμφοράν, ἀεί σε περικεντοῦσαν τοῖς ἀλγεινοῖς καὶ πρὸς τὸν ζῆλον τῶν καλῶν παραθήγουσαν. 79.3 πέφυκε γάρ πως ἡ μνήμη τῶν λυπηρῶν εἰς ἀρετὴν ἐνάγειν τῶν σπουδαίων τὸ φρόνημα, καὶ φοβερῶν πραγμάτων ἐξήγησις ψυχικὴν ἀσφάλειαν ἀπεργάζεσθαι. 79.4 ἀλλὰ μὴ τῇ ἰδιωτείᾳ προσέχων τῆς συγγραφῆς τῶν ἐν αὐτῇ προσόντων τὴν ὠφέλειαν διαπτύσῃς, τῷ ἀτεχνεῖ δὲ μᾶλλον καὶ ἀνεπιτηδεύτῳ τῶν λεγομένων τὸ πιστὸν συνακολουθεῖν ἐννοούμενος εὐχαῖς ἡμᾶς ἀμείψασθαι τῆσδε τῆς ἐγχειρήσεως προθυμήθητι, τὸν κοινὸν δεσπότην ἐξιλεούμενος ἢ παρενεγκεῖν ἡμῖν τὰ δεινὰ ἢ καρτερῶς γε φέροντας ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς αὐτοῦ δικαιοκρισίας τὸν τῆς ὑπομονῆς ἀξιῶσαι μισθόν.519
FR. COMBEFICII MONITUM.
520
nalis literis, pictas omnes imagines, sive un tubellis, ευθέως πάσης άτερ ἀναβολῆς καὶ ὑπερθέσεως
sive musivo opere in parietibus, sive in vasis sacris
allariunique pallis, ac quaecunque talia occurrerint,
in omnibus Christianorum ecclesiis aboleri penitusque disperdi, sed et quæcunque ad ornatum in
foro publice in urbibus ulla similitudine posita exstarent. Satanica vero malignitate motus falsus
vates adjecit quidquid demum simulacrorum suspertum exosunique exstaret, suum in nos odium
stulcus declarare.
γράψαι κατὰ πᾶσαν σου τὴν ἀρχὴν ἐγκύκλιον
τὴν ἐπιστολὴν, ὥστε πᾶσαν εἰκονικὴν διαζωγρά
φησιν, εἴτε ἐν σανίσιν εἶτε διὰ μουσείων ἐν τοίχοις εἴτε ἐν σκεύεσιν ἱεροῖς καὶ ἐνδυταῖς θυσια
στηρίων καὶ ὅσα τοιαῦτα εὑρίσκεται, ἐν πάσαις
ταῖς τῶν Χριστιανῶν ἐκκλησίαις ἀφανίσει καὶ
τελέως καταλύσαι, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ ὅσα ἐν ταῖς
ἀγοραῖς τῶν πόλεων κατὰ κόσμον εἰσὶ καὶ εὐπρέ
πειαν οιαδήποτε ομοιότητι. Σατανικῷ δὲ κακουρ
γήματι κινούμενος ὁ ψευδόμαντις προσέθηκε, παν ὁμοίωμα ἂν ὑφόρατον, δεῖξαι τὴν πρὸς ἡμᾶς ἔχθραν
μηχανώμενος.
3. Miser vero tyrannus mentis levitate se illi
dicto audientem præbens fidemque ipsi habens,
mittens, in subjecta omni ditione sacras imagines
ac reliqua simulacra abstulit. Inque eum modum
per veneficum Hebræum, nulla cujusquam ratione,
per omnes suas urbes ac loca ecclesias Dei ornatu
spoliavit, priusquam malum ad has oras perveniret.
Cumque religiosissimi homines Cliristiani suis ipse
manibus evertere sacras imagines refugerent, Dei
erosos llebræos vilcsque Arabas angariabant 484
qui in hoc missi erant Ameræi, sicque incendebant
sacras imagines, domosque ccclesiarum ac paricles
qua oblinehant, qua corradebant.
4. Hæc ut audivit pseudoepiscopus Nacoliæ ac
sodales, sceleratos Judæos impiosque Arabas æmulati ipsi quoque gravi injuria Dei ecclesias affecerunt.
5. Dignum vero etiam arbitror vestris sacris
auribus insinuare et quem finem miserabilis ille
ac veneficus Hebræus nactus sit. Cum enim Ezidus
hoc perpetrato haud plures duobus cum dimidio
annos vitæ superstes diem obiisset atque in ignem
æternum abiisset, imaginesque antiquo more erectæ
pristinum honorem recepissent, indignatus ejus
filius, Ulidus nomine, veneficum, tanquam qui pa
trem ipsius sustulisset, turpissima morte interfici
præcepit, dignis falsi sui vaticinii stipendiis donatum.
Ο
γ'. Ὁ δὲ ἀλιτήριος τύραννος τούτῳ κουφότητι πεισθεῖς, ἀποστείλας καθεῖλεν ἀπὸ πάσης ἐπαρχίας τῆς
ὑπ' αὐτὸν τὰς ἁγίας εἰκόνας καὶ λοιπὰ ὁμοιώματα,
καὶ τούτῳ τῷ τρόπῳ ἀπεκόσμησε τὰς ἐκκλησίας τοῦ
Θεοῦ διὰ τοῦ φαρμακοῦ Εβραίου ἀφειδῶς, τὰς ὑπὸ
τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ, πρὸ τοῦ φθάσαι ἐν τῇ γῇ ταύτῃ
τὸ κακόν. Φεύγοντας δὲ τοὺς θεοφιλεστάτους Χριστιανοὺς τοῦ μὴ ταῖς οἰκείαις χερσὶ καταστρέψαι
τὰς ἁγίας εἰκόνας, Εβραίους θεοστυγεῖς καὶ οἰκτρους
Αραβας Αγγάρευον οἱ εἰς τοῦτο ἀποσταλέντε; ἀμηραῖοι, καὶ οὕτως ἔκαιον τὰς σεπτὰς εἰκόνας, καὶ τοὺς
οίκους τῶν ἐκκλησιῶν πῆ μὲν κατέχριον, πῆ δὲ κατὰ
έξεων.
δ. Τούτων ἀκηκοώς ὁ ψευδεπίσκοπος Νακολίας
καὶ οἱ κατ' αὐτὸν ἐμιμήσαντο τοὺς παρανόμους του
δαίους καὶ τοὺς ἀσεβεῖς "Αραβας, καὶ ἐνύβρισαν τάς
Εκκλησίας τοῦ Θεοῦ.
ε'. Αξιον δὲ κρίνω τὰς ἱερὰς ὑμῶν ἀκοὰς καὶ οἷον ἐδέ
ξατο τέλος ὁ δείλαιος ἐκεῖνος καὶ φαρμακός Εβραίος.
ὺς γὰρ τοῦτο δράσας ὁ πρωτοσύμβουλος Εξιδος οὐ
πλείω τῶν δύο ἥμισυ χρόνων βιώσας ἀπέθανε, ἀπῆλ
θεν εἰς τὸ αἰώνιον πῦρ, καὶ αἱ μὲν εἰκόνες ἐν τῇ
ἀρχαίᾳ ἱδρύσει καὶ τιμῇ κατέστησαν, ὁ δὲ τούτου
υἱός, Οὔλιδος τούνομα, ἀγανακτήσας ὡς φονέα του
ἰδίου πατρὸς τὸν φαρμακὸν αἰσχίστῳ θανάτῳ ἀναι
ρεθῆναι ἐκέλευσεν, ἄξια τὰ ἐπίχειρα τῆς ψευδομαν
τείας αὐτοῦ νομισάμενον.
MONITUM
Ad Joannis Cameniata narrationem de excidio Thessalonica.
Tanti visum urbis Thessalonica, Leone Tripolita clarissimo duce, pirataque, Leone Basilii filio imperatore, excidium, ut nulli non annulium anctores ejus ætatis, clara memoria prosecuti sint, sed, quod annalium proprium est, sic perstringendo, ut præter urbis cladem multamque civium cædem et exportationem,
peculiarius nihil perscripserint. Unus Cameniala, ipse rebus præsens, interque spolia cum patre pairuoque
el matre et fratribus nobilis, accurate omnia prosecutus est, veluique ob oculos subjecit; sic graphice descripsit civium animos, imperatoris curam, impares hostibus tires, non satis parata civitate ad eam.
subitaneam prope, potentissimi hostis impressionem sustinenłam, et cui nullo in imperio vires æquales visæ
essent; ipsa urbe regia plurimum formidante ac excidium verente, divinoque ascribente Numini ac consilio,
quod ipsius Leo obsidionem per freli angustias tentare ausus non fuisset. Patrem omnis Græciæ et Achaia
exarchum, dignitate prope episcopali, prodit Cameniata; redemptam vitam (non libertatem) omnis gencris
bilis ardor fundendi humani cruoris, ac cui nihil
majoris sit plurisque habeatur Christianorum cæ-
dibus. Id eniɑn cum et ipse aliquando fuisset, ac
salutari renalus baptismale coque forunatus reli-
gionis nostræ mysteria edoctus esset, ab iisdem ca-
ptus Barbaris piam fidem illorum impietate com-
mutavit, 521 nihilque aliud illis gratius praestare
babet quam ut quod vocatur factis ipsis confrmet,
desertorisque ac prædonis cruenta facinora exhi-
bens ex iis quoque sibi magnifice placeat ac su-
perbial. Hic igitur immausuetus desertorque Leo
navi per mare circumvectus murum dispiciebat, ac
qua parte impetum daret malitiose ac malefice co❤
gitabat. Reliqua classis ad littoris orientalem pla-
gam subducta in apparatu instruendo erat. Cives
ipsi quoque arma induti, distributisque propugna.
culis, ad propositum certamen mutuo sese animarę.
Vere namque certamen erat, ac quidem iuter ma-
gna clarissimum, non luctatoris ullius, contentis
in adversarjum fortiter corporis viribus ab specta-
toribus gloriam laudemque ambientis; non pro-
positis ei qui victor exeat levis materiæ modicum
tempus oblectantis præmiis, nec rursus quo amissa
victoria, ejus qui ea ceciderit unum dedecus poena
labesque sit : sed in quo aut tantæ civitatis ex
tanto periculo liberatione incomparabile decus li-
beranti accesserit, aut quo ingruentium malorum
aliquid passa ac labefactata inconsolabile vulnus
allatura sit.
25. Cum murum omnem bellua illa et portus
fretum ferrea catena immersisque navibus undique
munitum animadvertisset, inde adoriri urbem de-
crevit, unde nec externos ante demersorum inte-
græ molis lapidum 522 cuneos aggressioni navium
obsistere, neque a muro tum demum in allum
exstructo easdem belli astu diutius vexari posse
agnoverat, sed ubi maris aqua, ipsa altiore vado,
humiliori muro alliditur. Signato loco, ac cum ad
Bocios reversus esset, pugna tesseram dedit. Qui
ocins per dicta loca navibus effusi, barbarico as-
peroque sublato clamore ac rugitu, concitatis re-
mige navibus, ac tympanis ex corio factis horride
perstrepentes, multisque aliis terriculamentis eos
qui in propugnaculis erant perterrentes, in murum
proruunt. Cives contra, et qui ad murum stabant, D
majori ipso sublato clamore ac penetrabiliore elata
voce, salutarem crucis armaturam adversus infe-
stam hostium classen invocare. Tantaque horum
erupit clamoris vis, ut Barbari, immensæ cjus turbæ
omnique auditione terribiliore percepto ululatu,
quasi vertigine capri dubii hærerent, desperarent-
que de exitu, ex clamore illo armatorum in urbe
multitudinem conjicientes, et se non posse adver-
sus tantos inito prælio ejus facile potiri ipsamque
diripere, cui nulla alia similis superiori exemplo
occurreret. Ne tamen ex prima illa aggressione
metu attoniti viderentur atque perculsi, non absque
VARIE LECTIONES.
JOANNES CAMENIATA
56%
trepidatione, nec eo rursus quo postmodum usi
""
sunt furore, sed rabie timore mista propius admo-
ventes denso sagittarum uimbo adversarios pre-
mebant. Postmodum 523 vero etiam impudentius
aggredi ac proximiore impetu vim contendere, haud
secus ac latrantes canes proprium excitantes furo-
rem, lis quæ e muro in ipsos jactabantur imwane
efferati. Nam neque oppidani jaculandi artem negle-
xerant, sed ea acrius dexterioreque conatu`uteban-
tur, omuibus qui ex finitima regione confluxerant
Sclavenis iis in locis dispositis, quibus in reliquis
nibil sic expeditum quam ut rite collineent et
scopum feriaut nec ruentia ipsorum jacula quid-
quam sustineat.
26. lloc autem modo, dum utrique jarulis et
darent ictus et acciperent, fortique dimicatione
pugnam ancipitem facerent, Barbarorum quidam a
suis divisi, reliquis, ut par est, majort audacia ac
preddentia freti, e navi in mare prosilientes, atque
scalam, quam in aquis pellebant, secum ferentes,
ea in murum evadere tentabant, nullam rationem
habentes eorum quæ inde in illos præsidiarii mit-
tebant. Cum enim necdum prope omnino essent,
corpora tegebant aquis innatantes, capita scutis
circumsepti. Ubi autem jam prope venissent ac
aquis exissent, robustius resistebant, ictibus col-
luctantes, cum scuta solummodo in capitibns
ferrent. Tum scala celerrime propugnaculis adnota,
per eam ascendere atque intro pervadere tenta-
bant. Verum mors consilium prævertit vitaque ex-
truduntur, ejus tantæ rei perficiendæ modo necdum
524 dispecto : vix enim gradibus vestigia admo-
verant, cum grandinis instar spissa lapidum vis in
eos missa et mari et letho profligavit. In his omnes
retroversæ naves nihil simile imposterum ausæ
sunt : tantummodo sagittarum nimbis, quiet aerem
ipsum oblegebant, eminus incessebant, cum et ipsi
nihilominus telis incesserentur, scite directis pa-
rumque ab scopo aberrantibus, et e balistis ac
catapultis emissis lapidibus, quorum vel solus per
aerem conceptus fragor stuporem Barbaris incu-
">
tiebat.
27. Jam enimvero et supra laudatus Nicetas, ab
imperatore missus, murum omnem percurrebat,
populum animaus : Viri, dicens, Thessalonicenses,
alia de vobis antea existimabam, nec adeo generosos
et ad sustinendum prælium audaces putabam, cum
nihil tale antea experti sitis aut præstiteritis. Nunc
vero ipsum vertens summum discrimen nihil de vobis
degeneres spes sinit habere. Etenim vos omnes video
tum corporibus vegetos, tum fortes animis ac strenuos,
tulosque in rem intentos ac alacres, qui hostibus in-
sultetis eorumque machinas robusto conatu evertatis.
VARIÆ LECTIONES.
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
nimus audaciam, ut et ipse Barbarorum ductor in
postea causam qua sic strenue singulis aggressio-
admirationen adductus pluris 527 habuerit scire
nibus restiteritus, et nullo quam ipsi exsperta -
verant generosius.
opera queruli, ad tantam præddentis animi deve-
29. At cum mane ortumque diluculum sequentis
diei prælii præco astitisset, jamque Barbari gra-
viora in nos anteactis adinvenissent, novus nostris
ducibus labor incumbebat, ut singulorum animos
excitarent et quod in ipsis erat alacre offerrent.
Aere itaque polaribus radiis collustrato, rursus
Barbari navibus exscendentes impetum dedere,
muro circumfusi; certisque quibusdam locis, co-
hortibus divisis, ad portarunt præcipue exitus
confuentes, qua licebat, omni armorum vi in nos
præliabantur. Alii namque jaculis, alii lapidum,
quos manu mittebant, tonitruo utebantur; pleri-
que balistis ac catapultis insistentes immanes illas
saxorum grandines sublimi impetu jactabant; eral-
que, qui ab illis nobis impendebat, multiformis
interitus, ingruensque undequaque impetus, in
quos incideret, tremendum experimentum dabat.
Etenim adversus unam portarum, quam dicebam,
septem catapultas undique constipatas ac cornmu-
nitas erexerant, quas Thasum percurrentes ad hoc
negotii ante paraverant. Praetereaque scalas quas-
dam ex liguis compositas illic adversas muro
applicantes, per eas ascensum moliebantur, sa-
xis per catapultas retortis sese tuentes, ut rem
incolumes præstarent. Non enim sihebant, 528
sic continua saxa ejaculando, ut ex altiori m'uri
parte innoxie quisquam procumberet. Ac certe jam
voto potiti essent, scala semel anterioris muri
propugnaculis admota, nisi divina quædam vis
viros quosdam audacis animi, ut loco irruerent
Barbarosque hastis vulneratos una cum scalls
retro præcipites darent, fortiore nisu roborasset.
Sic vero hanc quoque molitionem eis cassam
cessisse, arreptaque fuga scalam deseruisse viden-
tes, adeo animos auximus, ut et risum in eos
moveremus, et majori præ hesterna die alacri-
D tate jacula intorqueremus, et ex machinis saxa
revolveremus, ac ne minimumi quidem ad muros
accedere illis permitteremus, lieet et ipsi sævjori
rabie conciti suum agrestium more dentes acue-
rent, et si fieri posset, nos viventes iis dilaniare
vellent. Quantum enim illorum in nos tremendus
furor? Quomodo exsuperantem irarum vim pro-
debant ? nempe intime animis fremebant, et actis-
ex ore spumis in se latentem dæmonem indica-
bam, ne cibum quidem tota illa die sibi indul-
gentes, sed insatiabili pugna ardore, astu illo
gravissimo, ne sentientes quidem an corpora in-
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
duli essent, caque ejus generis quæ labore A
délassarentur, solque capitibus imminens exu-
reret; unum hoc sollicite agentes, ut aut urbem
vastarent suumque in 529 nos furorem exsatia-
rept, aut, si minus res cederet, vita quoqne pro-
jecta ipsi seipsos armis conficerent. Semel enim
accensus barbaricus furor non prius a movente
eum dementi impetu cessaverit, quam vel suum
ipsius vet adversarii cruorein fusum conspe-
xerit.
30. Quod enimvero muro propinquare baud eis
periculo vacabat, jaculis ac catapultis omnia per-
mittebant. Sese enim ordine componentes, tanta -
que distantia semoti quantam jactus proprii nec-
dum remisso impetu superarent, ut urbem inces-
serent, scutis vallati totique in rem pugna intenti,
haud secus ac statuæ quædam et ære fusæ seu ex
alia quadam duriore materia conflatis corporibus,
stabant, immenso quodam, et quod verbis nar-
rari non potest, durantes ac concertantes prælio.
Nam sole medium agitante diem, dum et radiorum
jactu majore præ horis aliis aerem ardore exurit,
vi ipsa ardentis æstus innata sibi velut accensa
rabie dementique illo furore superbia mentis exci-
1ato, ad aliud obsidionis genus (et cogita quam
dirum !) impetum transferunt. Etenim ex quatuor
portis, ad orientalem urbis oram adituın panden-
tibus, duas igne absumere decermunt, quam dixi-
mus, Romain, et quam Cassandreoticam vocant,
hoc nimirum reputautes, si illis incrus's intra
murum exteriorem iis penetrare liceret ac murum
sublimem subire, citra dubium 530 etiam bis
quæ intus erant noxam illaturos omnesque ad
unum in urbem compulsuros, constitutis ex ad-
verso solertibus gnavisque sagittariis, ut continua
jaculorum grandine neminem oppidanorum tuto
prospicere ac emergere sinerent.
31. Et machinamentum ita cœptum est. Minores
naviculas piscatorias, cujusmodi scilicet nostris
ad piscandum hominibus usus est, inversas plau-
stris imponunt, aliorumque præterea lignorum
copiam et sarmentorum congeriem, pice sulphure-
que conspersam ; plaustraque subeuntes axes D
vertebant, ea manibus ducentes, donec ad ipsas
portas pervenere: tum materiæ igni injecto, pe-
demque referentes scutis obtecti et ad sagittarios
sese recipientes, nobis prope insciis meditatuın
opus absolvere. Ignis enim correpta inateria, ſo-
nentisque in largiorem flammam accensus, exte-
vioren portarum faciem, ferro undique obductam,
igne candentem fecit, flammamque in interiora
derivans omni ex parte ipsius ardoribus portas
T:
JOANNES CAMENIATA
A combussit, adeo ut paulo post corruerint, nec
levem formidinem cunctis injecerint. Per omnem
enim prope civitatem publicato incendio, ac velut
gladio omnium cordibus infzo, sic pavore anxii
actique tremore cives ac vultu immutati mitiorem
spem omnem repente abjecerunt. Qui enim paulo
ante muris 531 assiliebant seque mutuo ad pu-
gnæ certamen animabant, leporibus timidiores re
ipsa exstitere. Ipsum enim hoc, quod sic machina
commodum exitum habuisset, cunctorum aninis
haud incerta conjectura de fine augurari prabebat.
Nos enimvero exterioribus portis igne absumptis,
interiores muro de novo cxstructo conteximus,
aquarum vim in vasis repositam in propugnaculis
servantes, si quando et illas adversarii incesse-
rent, ut siquidem istud maleficii denuo aggrede
rentur, in promptu esset quo restingueremus in-
cendia atque ab insidiis liberas labisque immunes
portas servaremus. Quod illi quoque intelligentes
nihil ultra maleficum istud commentum usurpa-
runt: aliis tamen quibusdam dirioribus validio-
ribusque exitium nostrum erant molituri, cujus
depellendi nulla deinceps via nobis reliqua esset,
tanta illorum vi, tantis nervis atque conatu, ut
vim omnem machinarum excederent. Hoc ilaque
modo cum ignis cessasset, quod reliquum erat
diei, catapultis jaculisque peractum est, donec
nocturnis tenebris lus cessit, edusaque caligo et
invitos a pugnæ certamine retraxit.
cum pugnæ finem fecissent, conscensis
navibus curaque animi parumper remissa moli-
tionis opus aggressi sunt, cujus sibi ipsi solertia
sua ingeniique dexteritate inventores auctoresque
exstiterant: 532 Nempe hoc illis consilium, is
scopus, ut experimentum ejusmodi facerent, ut si
eo expugnari civitatem contingeret, bene esset,
quod nullum aliud ad obsidendas urbes conduci-
bilius videretur aut validius, et potissimum cum
ex aquis pugna conseritur, nec interjecta conti-
nens molitionis opus interrumpit: sin vero cum
aliis, quæ antea ipsi moliti essent, hæc quoque
iis opera cassa foret, eos qui ad rem aggrediendam
provocassent, et ut tamta navigatio susciperetur
fuco eis auctores exstitissent, ferro trucidarent,
tuinque ad propria redirent. Hoc igitur inter eos
deliberato consilio ipso noctis obortu varium illud
et multiforme machinamentum adorti sunt. Ac-
censis enim ubique luminibus, cunctisque quas
conduxerant navibus binis conjugatis, et ut altera
alteri cohæresceret, densisque retinaculis et ca-
tenis ferreis earum latera colligantes, ne a sese
facile divellerentur, per malos in prora appensos
ligna in medio eminentia, quæ vulgo nautis catar-
ria dicta, sursum traxere. Tum ambaruın navium
"
87 Ett omi. P.
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
quos vocant (ac si juga dicas) interea per
funes in capite intortos in medium aerem levantes,
snosque enses ex proræ parte extraque navium
diametrum exporrigentes, inauditum fidemque ex-
cedens ac portentosum fraudis omnis solertiæque
inventum artificio illo commenti sunt. In altum
enim, uti dicebam, navium jugis protensis, longa
533 quadam ligna tignaque, unum post aliud
ordine collocantes, ils injecerant; locaque inter-
jecla terra explentes in solerti hac machina,
extremaque undique asseribus communientes, at-
que jugorum capita ad puppis partes validissimis
vinculis astringentes, quæ in rem magis essent
belloque conducerent quam quæ in muro ad conti-
nentem erant, subtili eo invento artisque solertia
turres effecere. His Barbarorum quidam armati
impositi, robusto corpore audacique indole atque
genio, qui extremum novissimumque militɔre con-
silium in nos exsequerentur. In mandatis enim
acceperant ut alii jaculis impeterent eos qui in
interiori murorum parte insederant, alii saxa im-
mania, alii ignem, ipsumque arte confectuin alque
in vasculis testaceis antea paratum, in eos proji-
cerent quos sibi adversum incursantes haberent.
Erant vero cuncta illis operi parata ac peridonea,
quod non amplius humi serperent, sed malefico
clura superiori mole exstarent, omnisque ipsorum
machinæ vis velut e superiori loco commode iis
cederet.
33. Quia igitur cuncta hac per eam ipsam no-
ctem ab impiis ad opus deducta erant, nec corum
quæ egissent hactenus nos quidquam latuerat,
quippe cum ipsimet, uti dictum est, multa lumina
accendissent, nec littus longe distaret, in quo illi
sic eis visa moliti essent, omnes timor 534 inva-
sit et trepidatio animique dejectio, nec jam erat
disses enim omnem populi multitudinem tituban-
tem ac consilii inopem, aliumque alias auxium, ac
vitam ipsam, ejus palam alea, desperantem. Neque
enim quomodo imminentem quisque necessitatem
depelleret animis solliciti erant, sed quomodo
quantoque cruciatu periret cogitationibus disseca-
bantur. Fuga enim amplius neque in promptu nec
tuta erat, cum muros barbari circumvallassent et
portis insisterent: rursus vero manere non sinebat
quod ob oculos discrimen versabatur. Omni igitur
spe salutis abjecta, velut muli murum circuibant,
infortunii immanitate attoniti. Visuan tamen est
nonnullis, in quibus fortis animi scintilla non
prorsus exstincta crat, dum adhuc hostes exspe-
clarentur, ad eorum propulsandum impetum in
muro picem et tædas et calcem aliaque quædamı,
quibus flammæ ignis celeriter innutriuntur, in val-
JOANNES CAMENIATA
A sis testaceis disposita præparare, ut si forte naves
adventassent, illis usi, hisque nediis ipsa hac eja -
culantes, ab hac quoque aggressione repellerent et
eorum conatus irritos facerent.
34. Cum vero hæc quoque hominum titubantiua)
facta ac consilia essent, jamque illucens dies noctis
tenebras dissolveret, en et naves, ut erant instru-
ctæ, per multa loca divisæ in murum irrumpunt,
novumque quoddam ac incredibile cunctorum ocu-
lis spectaculum ingerunt. Unumquodque 535 enim
Jugalarum navium par turrium ex lignis ingeniose
structarum fabricam convebebat, murorum difcio
multo elatiorem ; supra quas erant barbari subsi
lientes, æque ac tauri @stro perciti, cunctisque
interitum comminantes. Tunc sane quotquot ci-
vium spreta morte, quæ inevitabilis certaque in-
mineret et ob oculos, ut aiunt, inque pupilla posita
esset, toti certaminis ardore exarserant, fortis
animi specimen ipsam periculi magnitudinem fa-
cientes, hi videlicet conserta pugna strenue dimi-
cavere. Haud enim omnino naves propinquare si-
nebant, sed partim telorum spissa grandine, partim
vero ejaculatis ignibus a muro arcebant ac noxam
prohibebant. Quotquot vero saucio formidine animo
atque pavido erant, præque ingenti mentis inopia
nec ipsum mali Incursum adversis oculis poterant
aspicere, e muris sensin sese subtrahentes et ad
tumulos elatioraque civitatis loca diffugientes ho-
stes deinceps audaciures fecere. Ut enim quodam
€ muri loco structuram præ aliis magis ruinam fa-
cere viderunt, ubi scilicet nos ipsi lignes propu-
gnacula præfixeramus, deprehenderuntque aquam
maris altiore sinu eo loco urbem alluere, juucta-
rum navium par illo inferentes paulatim remis
impulerunt, 536 donec ipsa propugnacula navium
proræ contigere. Tuinque his qui in ligneis pro-
pugnaculis positi erant in eos lapides jacere inci-
pientibus, magno horrendoque sublato clamore ac
ululatu, supra eas quas dicebam machinas stantes
Barbari, nec manualia duntaxat, sed quain inima-
nissima, et quorum impetum nullus sustinuisset,
convolventes saxa, ignemque siphonibus aeri in-
sullantes, atque alia vasa (ipsa quoque igne plena)
intra murum jacientes, tantum metum ac stupo-
D rem illic constitutis praesidiariis incusserunt, ut
quam celerrime exsilientes in fugam verterentur
omnemque muri aream vacuam desererent. Uli
autem voti se compotes factos esse viderunt
(omnes enim velut a vento excussa folia in terram
proruebant, neque per scalas, sed ut eos pavor
raptabat), unum quempiam audacis animı Barba-
rum, cæterisque, ut videbatur, majori fretum vi'»
sania, colore migerrimum, in propugnacula iu
mittunt. Is ensem, quem in manibus gestabat,
rolans, inque murum insiliens, ac moras in eo
trahens, multitudinis impetum observabat, num
DE EXCIDIO THESSALONICÆ.
scilicet fraude, au quod omnino fugam fecissent,
inde abscessissent : verebantur enim ne insidiis
adversus eos in occulto per angiportus vicosque
dispositis cives se in multa divisos agmina malo
dolo, gravi ullo damno afficerent; dubiique hacte-
nus subsistebant, ne sic improvise in urbem fr-
rumperent exque genio illius vastitatem darent.
At ubi barbarict ensis frequenti circumactu 537
efulgurans aer hostes in urbem pervadere atque
ingredi palam fecit (erat namque hora diei tertia),
tunc nimirum, tunc cuncti, mali eventu perspecto,
alius alio, contrusi fato, diffugere, cum dira mots
cunctis ingrueret, nec ejus amoliendæ ullum dein-
ceps consilium ratioque suppeteret.
35. Postmodum cum nudatum defensoribus mu- Β
rum Barbari conspexissent, exque effusa multitu-
dinis fuga nihil jam sibi periculi imminere intel-
ligerent, statim navibus effusi inque propugnacula
insilientes ac portas difflindentes reliquis quoque
navibus gestorum exitum indicavere. Quæ et ipsæ
celeriter ad viarum exitus prope appulsæ Barbaros
in urben immittebant, corporibus nudos, exiguo-
que solum amictu verenda contectos, ac manus
gladiis armatos. Urbem porro ingressi primum
quidem, quos adhuc in muris versantes offendere,
sive metu perculsos nec se movere valentes, cor-
pore eis ex metu dissoluto, sive rursus iis quos
dicebam casibus præcipitiisque confractus, sibique
ſuga consulendi omni spe destitutos, quam cito
trucidabant. Tum per vicos ac plateas dispertiti
sunt : urbana autem multitudo, huc atque illuc
multis partibus divisa, tumultuabatur et clainitabat
angustiisque tenebatur, cum nulla salutis ratio aut
depellendæ calamitatis in promptu esset. Vidisses
enim tunc 538 homines velut navigia omni re-
ctore destituta hac illacque (procella circumferri,
miserabile spectaculum, viros, mulieres, parvulos
in se mutuo collabentes, ex se mutuo pendentes,
infelicissimum illud supremumque dantes osculum
ac consalutantes. Sicubi forte in eis pater vetulus
in filii collum ruens mœste conquerebatur, separari
non sustineus, sed charissimi membra temens et
ante ensem naturali punctus dolore atque affectu,
sibi ipse luctum digerebat : lieu me, fili, aiebat, in p
quibus nunc versamur ! Quænam hæc oculis usurpo?
Eamne in rem diligenti cura educavi, proptereaque
magistris tradidi, et ut majore prudentia inter
aquales fulgeres operam sumptusque locavi, ul cum
plane prolis felicitate æmulandum me ſore exspecta-
bam, tuique gloriatione invidiam provocaturum, nec-
non aliis vulgo parentibus beatiorem. ut qui tali
honestissimo filio praditus essent, ipsa corporis
tr'
JOANNES CAMENIATA
A statura amabili, vultusque aspectu amabiliori, ma-
gisque adhuc forma anima ac decore, tunc ob oculus
exitiosam hanc infortunatissimamque a te separa-
tionem videam? An ideo miseranda hac cunitie huc
clatis provectus sum, ut corpus tuum a Barbaris
cædi amantissimaque ac desideralissima membra li-
cloris gladio cernam immaniter discerpi? Heu me!
quo me verlam ? quibus oculis hæc conspiciam? quo
te luctu deplangam? utinam talem liceat nancisci
lictorem, qui me priorem gladio diffindat, ne tardiore
nece sublatus 539 acerbiores gladio super te cru-
cialus experiar! Uno hoc cruento tortori gratias
agam, si a senili mea cervice ducto cadis initio tuum
mox sanguinem cruori meo libaverit. Sic namque
eoque molimine doloris partem plurimam abstu-
leris.
36. Et hæc quidem iste. Aliunde vero alius, qua-
cum vixerat ac quam contubernalem habuerat,
uxorem offendens, imo ex pectore altumque tra-
hens suspirium et caput movens vultumque immu-
tans, ad eam accurrens eique circumfusus ac strin-
gens, dirum casum lugubri voce plangebat: Vale,
mulier, meique conjugis obliviscere : jam enim in-
gens illa amoris vis, quam inter nos sociali naturæ
vinculo ratam habuimus, hodie discinditur, et gla-
æserno divortio conjugium dirimit. Non ultra sociali
jugo trahemus rilam. Nulla deinceps futura nobis
prolis suscipienda ratio. Atque utinam ne susceplos
unquam circumstantes parvulos oculis usurpassemps.
Utinam nostris manibus tumulo traditos hisce ſeris
bestiis ad infelicem servitutem minime servassemus.
Tum se cum filiis immiscentes, ac velut choro
luctum sustollentes, divisionem exspectabant. Fra-
ter vero rursus fratri et amicus amico obviam facti,
ille sanguinis necessitudinem deflebat, hjc longam
consuetudinem. Et ut summa dicam, immensa
turba eorum qui singuli lamentis indulgebant,
incondito clamore cuncta replebantur, 540 velut
si oves ad jugulandum conclusæ commistam vocem
ederent. Horum namque alii ad domos confugie-
bant, alii vias observabant, alii ad venerabiles
D aedes contendebant, alii ad portas civitatis prope
** A.
!
•
rabant, alii muros conscendere in animo habebant,
nec tamen poterant, collapsa in eis naturali virtuto
malorum exspectatione, Nam nesciebant quo se
modo ad malum compararent; sed quovis civitatis
loco constitissent, adversa facie accurrentem sibi
mortem offendebant, ut nullum jam eis reliquum
esset consilium, quo rebus suis tuto prospi-
cerent,
37. Sed quanam tibi ego ratione subsecutam
deinceps calamitatem, virorum cruditissime, aut
tantorum malorum longam seriem catenamque
describam? quod horum primum assumens, secu}}-
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
das reliquis partes ascribam ? cujus argumento
movebe linguam, aut ad scribendum manuin exten-
das ? Rerum enim gestarum dirique casus memo-
rja mentem sede dejicit; ac qui prope oculis res
ipsas quas dicturus sum videre videar, quam ea-
rum ardua narratio sit plane sentio. Rerum nanı-
que mente informatio, ut quæ ipsum coram animo
gestorum periculum per memoriam simulacro ex-
libeat ac plantasia (vi scilicet cogitandi) elingat
ac repræsentet, orationis impetum retardat ac
inhibet. Qualia enim erant quæ fiebant per cas
angustias ? Alii, animi potius quam corporis noxanı
reformidantes, ægre mortem ferebant, qui videli-
cet separationem a corpore 541 futuri avi poena.
rum initium ducerent. Alii, lixis terra genibus,
largoque lacrymarum fonte perfusi, digne vocatione
recipi istiusmodi mortis periculo Deo supplicabant.
Alii delictorum memoria, omni gladio acutius
conscientia vulnerati, tempus vane insumptum
dolebant, mæstique pœnitudine revocabant. Alii
nihil ejusmodi præstare valen'es, nimiaque doloris
vi excussa ratione alque prodita, tremebundį sta-
bant, velut prope inanimatæ arbores ferri ictum
exspectantes. Alii velut qstro, metu perculsi, con-
tineri non poterant : quorum etiam plurimi incone
sulta mente estra murum ruentes præcipites vel
casu allisi vitam finiere, vel ipsi se Barbaris illic
consistentibus tradidere.
38. Mulierum autem quid prius referam, quæ
vel ipsum aerem una secum planctum edere coge-
bant, compellationes scilicet et ejulatus libero
rumque amplexus? hæ gravi dolore concitæ nec
decorum tenere, nec virorum se conspectibus sub-
ducere volebant, sed impudentia aclæ, solutis
crinibus, omniumque oblitæ quæ ad modestiam
ac verecundiam faciunt, flebili clamore adversus-
que periculum gemitu, bacchantium more cursi-
tabant. Inter eas et [virgines, necdum domo pro-
dire solite, sed quæ tuto alligandæ servarentųr
connubio omnemque modestian essent edocle,
pulso ab ore pudore, et neque an inulieres essent,
sexumque 542 suum graviore metu cogitantes,
medio foro, pari ac maritatae planetu diroque [P. 350]
julatu vagabantur. Monachi ipsi ac moniales,
quotquot ipso jam ætatis flore junioresque virtutis
amore sæcularis vitæ affectum libidiṇemquo excus-
serant, sibi solis Deoque viventes, monasteriis
egressi et per plateas civitatis dispersi com-
mune excidiumn ejulatu lugebant. llinc magnopere
miror ac stupeo, ipse mente reputaus multiplicem
diversique generis dictorum Nazaræorum virtutem,
quam colebant solitarii, nocturnas modulatis psal-
mọrum vocibus productas vigilias, sacram virgini-
talem, continuas preces jugesque lacrymnas; quo-
modo nihil nobis divinam conciliarunt miseratio-
nem ? quomodo fidem suam ad urbis incolumitateın
JOANNES CAMENIATA
on obstrinxerunt? Quomodo non virtutis praemio
vinarum legum
conseculi ut a periculo liberarentur? sed magis
velut oves absque pastore comprehensi omnes
ferro jugulati sunt, parique cum sceleratis neco
interierunt? Enimvero horum mortem pretiosam
apud Doninum, ut Psalmus loquitur •, arbitror
exstitisse, cum hoc quoque Dei sapientia charos
suos ac famulos honoraverit, ut cum reliquis vir-
tutibus martyrii quoque laurea clarescant, patien-
tie munera eis cumulatius reponens, arcanorum
que bonorum præmia largiens : nostrorum vero
scelerum multitudinem non solum horum preces,
sed et martyrum intercessiones inutiles reddidisse,
ut ex iis quibus jam recentique exemplo sumus
accepti malis, intelligere 543 possent omnes di-
contemptores, cum majorem in
modum nequitiæ indulgent seque vitio mancipant,
nullo se abira Dominica justaque ultione liberatum
iri salutari subsidio.
39. Ut itaque ingressi per omnia urbis loca
dispersi sunt Barbari, omnis ætas omneque homi-
num genus ab eis confestim trucidatur. Neque
enim ulla cis miseratio erat, qui pridem rabie exar-
sissent nostramque internecionem sitirent : sed et
senex et florenti adhuc ætate atque juvenis, quisquis
denique occurrisset, gladio necabatur. Nec vero
letali station vulnere feriebant, sed ut diutius do-
loribus excruciarent, quæ circa dorsum coxasque
sunt concidentes, tarda eos nece conficiebant. Ac
ne sic quidem exsatiabatur eos obsidens furor, sed
quod non sæpius mori poterant, immanitatis rabie
gravius dolebant. Ut enim belluinam illam ac iu-
domitam libidinem satiarent, nec mulieribus mali
initio neque pueris ipsis pepercerunt, quorum im-
matura ætas haud raro etiam ferarum oculos ad
miserationem cogit; sed cunctis perinde indicta
cxcisio erat, quæ velut in prato herbescente quid-
quid obvium esset demeteret. lliucque adeo factum
est ut brevi temporis momento urbs, quæ paulo
ante vix non angusta babitatoribus crat ac plebe
constipala, deserta vilesceret. Ut enim superius
diximus, populi pars collium cacumina ad acropo-
lim sic dictam (i. e. arcem) occupaverat, aut quam
sancti Davidis 544 viciniam vocant. Quæ regio reli-
qua urbe altiore situ eminet; ubi etiam monachorum
multitudo erat, viri omnes virtute clari cœlestique
instituto digni habiti. Pars vero rursus ad duas por-
tas, ad occidentalem urbis plagam respicientes,
confluxerant, in hoc unum cunctis operam confe·
rentibus, ut gladii ictum effugerent. Sed nihil bis
melius cessit quam aliis, cum jam Barbari extra
portas insiderent, nec alioqui facile eis esset ut
transirent, cum alter alterum pulsando coinprime-
rent exitumque obstruerent.
40. Quantum enim contigit malum in porta quanı
DE EXCIDIO THESSALONICE.
Auream vocant? quomodo, qui eo conduxerant /
(ornuis illa populi pars) cum aliquantulum aperire
voluissent, conatu frustrali sunt? vix enim valvas
diducere cœperant, cum conferta hic multitudine
atque agmine in se rursus coire nectique compu-
lerunt. Quos ita constipatos cum hostes offendis-
sent, non jam viriţim ensibus obtruncabant, sed ut
illos inter se compressos, aliosque aliis hærentes
averti non posse conspexerunt, in faciem gladiis
credebant, adeo ut post ictum cujusque divino capite
hinc inde partes dissilirent et ad siinilia utrinque
membra conciderent. Ac neque post mortem humo
mandabantur, sed cum reliquis adhuc corporibus
pari acervo tenebantur, donec omnibus trucidatis,
ac velut fulciente, omnium scilicet eliminata vita,
uti morte sic et cruore socio jungerentur.
545 41. Hoc ipsum vero et in porta quam Li-
tzam vocant fieri contigit. Nam Barbari, uti dixi-
mus, priores reliquis occupaverant portas, quæ ad
mare ducunt. Quæ vero ad ortum, nos ipsi ante oc-
cluseramnus, in iis quoque suspectam habeules
machinam, cujus in exterioris muri portis noxam
labemque senseramus. Hincque adeo omni undique
praeclusa fuga ineundæ spe, populus in plateis
solum volutabatur, inque mortis casses omni loco
jucursabat. Vix enim pauci, valdeque, ut par est,
numero exigui, in occidentali ora portus sese e
muris projicientes periculum evaserunt. Quidam
etiam alii e porta quæ ad acropolim (arcem scilicet) C
est, sese clam subducentes, cum necdum calamitas
appetiisset, saluti consuluerunt. Et hi fuerunt
Sclavenorum duces, meditati fugam multo ante,
alque portarum illarum claves eain in rem pridem
sulurali. Quos decebat, mali nole inspecta, cuivis
exitum permittere: sic namque multi ibi constituti,
antequam ad ventassent Barbari, cædem declinassent.
Hi tamen nihil ejusmodi in animum saltem indu-
cere sustinuerunt : sed suis semper rebus prospi-
cientes, attentisque animi rationibus quomodo hinc
quoque periculum a se depellerent, portis paululum
subapertis 'seque prompte subducentes atque di-
lapsi, uno quodam ibi relicto, 546 qui et rursus
egressis illis portas clauderet, in eum modum
omnium saluti insiliati sunt, tunc quoque id dolo D
comnenti, non se fugam inire, sed potius ad socios
Strymonitas suscipiendos (ita nimirum jubente
pralore) exire.
42. Nec multum temporis intercesserat, cum Bar-
baris strictis gladiis in portas ingruentibus nemo
ultra tuto vel saltem foras prospicere poterat, tan-
tum abest ut periculum posset vitare. Nam et ego
ipse cum patre et fratribus, quos duos ætate junio-
JOANNES CAMENIATA
r.hus duobus fratribus vicius necessaria provideretis.
At nunc omnis ejusmodi spes mihi sublata est, et in
mediis irretitus malis immaturam mortem vesiram
exspecto. Sicne me scelerum copia servavit et in kunc
reservavit dieni, ut ob oculos charissima pignora
barbaricis gladiis concisa viderem, membraque mihi
‹desideratissima per manus lictorum crudeliter dis-
cerpla conspicerem? o doloris vim! neque id tuto
tenens, an me miserum parricida primum vita pri-
vabit. Nam esset, malis hinc inde collatis, hoc mihi
-tolerabilius malum. Verum mihi suspecta est vestra
juvenilis ætas, ac vultus flos vaticinari facit, vestris
prius cedibus hostibus saniatis, postmodum me, mul-
tas mortes perpessum et in singulis vobis nova sem-
per certamina ingressum, sic vestris 549 cruoribus
immiscendum. Enimvero adverto me, dulcissimi filii,
ab eo quod officii erat per imprudentiam procul
aberrasse, et quae non decebat lamentis inserta de
planxisse. Etenim victus a malo sum, et communis
calamitas, adversum tempus atque res, etsi invitum,
planctum edere coegit ac quiritari. Quis enim, vel si
saxeo pectore sit, sic diri casus acerbitale abreptus
se ipsum suosque tanto malo oppressos non deplora ·
verit? Caterum nihil est quod velit aut agat Deus,
quod non ad utilem finem providentia disponat. Forte
enim ob ingentem nostram pravitatem decretum erat
ut sic moreremur : et ecce ob oculos, qua vitam ex-
solvamus, ultio, et qua gladiis violenter in animas
Nostras animadvertatur. Haud enimvero injustus est,
qui hæc nobis evenire, animamque a corpore violen-
ler arelli, ac ponas scelerum in future judicio in-
figendas hic nos luere permisit. Quare state fortiter,
vestram omnem spem in eum solummodo collocantes,
qui super terram polest peccata dimittere. Quanquam
vero aruminarum aliquid ferendum sit ejus fidei
gratin, clausis oculis sustineamus, nec mortis hunc
interitum quidquam timeamus; quein etsi non hac
ratione, alia tamen omnino sustinere necesse est, el
ut debitum naturæ fatoque dependamus. Sit ergo
nobis vitæ privatio gratiarum actionis argumentum
alque ratio, ut non solum moriamur, sed et in spe
futuræ beatitatis mortem oppetamus.
44. llisce monitis, 550 ad mortem gladio desti- D
natam nostrum singulos erudiebat, et ne hac
consummari refugeremus animos alacritatemque
præstabat.
45. Cum hac ille ad nos loqueretur, aliique alios
complexi et in colla ruentes vale diceremus, en
ådest et barbarorum manus, nec exiguo numero,
Ethiopica cute nudisque corporibus, strictis en-
sibus, immaniter insultantium suumque instar
dentes exacuendo abiem furoremque proden-
om P.
JOANNES CAMENIATA
A lium. Cunque in locum venissent, eos primum
contrucidant qui ibi prope murum convoluti a por…
tis maligno nocendique consilio clausis nobiscum
reversi erant, quibus scilicet nihil alind curæ fuck
rat quam ut solu̟m lictoris dexteræ collum suppo-
nerent, seque motu gestuque corporis ictui exci-
piendo aptarent. Ac videre erat rem stuporis hor -
rorisque plenam. Si enim sicarius, dedentis se al-
que ad necem inclinantis obsequendi facilitate,
miserantis ullo sensu affectus esset alque compuu-
ctus, lethale vulnus adigens eum a doloribus ocius
liberabat sin minus saxeum cor emollitum esset,
sed vesana se rable oblectare mallet, captorum
infortuniis furorem gravius excitans, obvium quem-
que membratim cædebat ac dehunestabat, multa-
rumque neciumn vim una in calamitate misero adhi-
bebat. Nec in tam immani ac copiosa multitudine
aliud audire erat, quam solummodo ensium stri-
dorem ac rivorum sanguinis impetu deßuentis fra-
goreni.
46. Sic brevissimo tempore prostrati omnes 551
jacebant, multarum lacrymarum ac luetuum di-
gnum plane spectaculum. Ubi autem nostris quo-
que capitibus ensis jam impendehat (viderant
enim e muro prospectantes), velut ad paratam
prædam unanimes irruerunt. Ubi tamen propius
accessissent, impetum repriinunt. Media enim,
quam dicebam, interjecta turris, ac qua ad nos
venturi eraut ac transituri, ea ratione, quod olim
omne pavimentum lignis constratum tempore com ·
putruerat ac diffluxerat, haud tuto inde transii e
sinebat : duo enim duntaxat ligna in medio pen ·
dula viam tremulam transeuntibus sternebant.
Periculose itaque via gradu utrinque præcipite
circumspecto, Barbari anxii animi agitare, ne
forte dum in lignorum medio constitissent, mostra
aliqua in surre fraude præcipites agerentur, cum
altius elatus locus tristem ruinam minaretur. Id
vero consilii rerum admirandarum Deus illorum,
animis ingessit. Si enim statim ut locum attige-
ruut, nulla mora quo ruebant impetu audacius
transissent, nihil minus cæsis reliquis nos quoque
dira nece sublati essemus. Dum enim illi incerti
deliberant, quique nostrum ex metu paululum con-
viviscentes, quid in ren nostram per eas angu-
stias foret, disquirebamus. Quanta igitur licuit
celeritate ipse exsiliens mortemque contemnens,
nec quod erat ob oculos discrimen prorsus in ani-
mum inducens, ad ipsum turris ostium veniens
per ligua 552 ad Barbaros procurrebam. Hi vero
sic audacter mea sponte ad eus progredientem
videntes, virum inermem, nec quod ulciscendo
esset aliquid inferentem, sed rem aliquam momen-
ti dicere babentem, ipsi quoque ordine digesto
seque eo componentes, extentis dextris, inque vere
ticem simulato gladios adigentes, incurrere. Ac no
LECTIONES.
VARIÆ
DE EXCIDIO THESSALONICÆ.
curitatem rogabant accipere, omnino affirmantes
rata habituros ac prompte impleturos quæcunque
ego prælocutus eram. Actutum igitur ille, cunctis
quæ ex nobis audierat auribus illorum depositis,
præsertim vero ei quem a principio ipse offende-
ram omnibus per singula enarratis, cum et jure-
jurando promissa Armare suasisset, nihil deinceps
timere hortabatur.
A candem ipsam quam mihi spoponderant vitæ se
49. Secum itaque assumentes atque e muro de-
ducentes ac in medio sui agmine collocantes ver-
sus mare iter habebant, super cæsorum cadave -
ribus gradientes. Interiorem porro civitatis portam
ingressi non recta statim iter contendimus, sed ad
collis qui illie est clivum versi in declive fereba-
mur. Ubi et alios quosdam Æthiopes ascendentes
conspeximus, qui et ipsi enses manibus gesta-
rent. Ili quoque, ut inter eos qui jam ceperant
nos adduci videre, naturali rabie conciti im-
pudenter impetu irruerunt, procul etiam furoris
vim nimiam ostendentes. Postquam vero jam pro-
pe facti eos qui nos ante ceperant, ne quid nobis
noxæ inferretur, 555 occurrere viderunt, ad sese
divisi paulatim recesserunt. Unus vero quispiam
illoruin, majore reliquis impudentia, ut videbatur.
audaciaque, hand secus ac canis latrandi impotens,
insania furens sequebatur atque unum aliquem
nostrum gladio ferire dolo moliebatur. Unum nam.
que e nostris prædatoribus sese simulans, nescio
qua ratione a reliquis me clam subductum et a
cœtu paululum abjunctum interficere conabatur.
In quo statim ingemui. Pater autem meus obtur-
batus atque conversus (quippe cui cames incede-
bam) ut jam morti propinquum vidit, frementem-
que lictorem ac in meo gutture, quem capilii-
tio arreptum teneret, gladium condere parantem,
eum qui ante a periculo liberaverat, cum prope
easel, manu vellens, anxieque scenam aperiens :
Quid id est, ait, et quam ob causant, vestrarum
promissionum obliti, filium meum quasi capitis
damnatum morte multalis? ille si morte subiatus
fuerit, nec vita nobis quidquam utilis erit. Eum ita-
que ab oppressore libera, si quid tibi curæ est et de
nobis. Sin minus, nos quoque illius libato cruoribus.
Non enim sustinemus ut seorsum unus ab alio
morlem oppelamus. His commotus ille statim ex-
currit, atque ad locum accedens extensam jam bar-
bari dexteram ensemque vibrantem detinuit. Is
vero, etsi conatu inhibito, ut cui non licuisset
destinatam animo patrare cædem, majori furore
exarsil, maxillisque fremens et oculos distorquens
dentesque stridens 556(id enim Barbaris in more
est) cruento trucique aspectu a tenente sese expe ·
dire conabatur ac rursus in me irruere : sed non
sinebat ille qui a Deo opportunus nobis servator
missus fuerat, sed blande suadendo a proposito
DE EXCIDIO THESSALONICE.
causa timeremus, contra vero al etiam
affluente rerum suppeditatione indulgentiam cons
sequeremur. Ut enim illi absconditis potiti sunt,
statim fra trucique ingenio in hilaritatem converso
nos quoque bono esse animo jusserunt. His enim,
aiebant, vestram salutem redemistis, et per ea vilæ
vobis hodie munera indulgentur. Sed abeamus ad
exercitus ducem ac imperatorem, ut ab illo perfec-
tæ securitatis pignora condonentur. Hinc itaque
rursum nos ad eum duxerunt. Per viæ autem præ-
sentiam tremenda quædam »e inaudita spectacula
nostris se oculis objiciebant. Nam prejecta jace
.bant casorum cadavera adhuc eruore fluentia,
horrendum visu! omnis hominum ætas una sen-
tentia gladii morte damnata, ac cum aliis ipso
quoque justo funere ac sepultura privata. Fun-
debatur vinum, et per omnes civitatis vicos dif-
fluens, mistumque casorum cruoribus onme
solum inebriabat. Cum ergo prope esseniis,
considerabamus, ac si quen eorum quos unquam
familiares sive amicos habuissemus, inter reliqua
cadavera satis dignosceremus, hoc solummodo ge-
mitibus ac suspiriis inter nos indicabamus: at
non vacabat ut aut lugeremus, aut aliquid oppor-
tunum pro veteris amicitiæ jure indulgeremus, sed
solum nulla fruge mortuo indolentes 563 ad nostra iterum studium nostrum atque animu»
transferebamus.
55. Cum vero jam ad Ettus devenissemus,
tyranno sistimur, quo tempore navarchis in con-
cionem vocatis, ejus quam vocant precationis in-
pio cultu rituque defungebatur. Quo expleto pera-
C claque cerimonia al s nos coram adducere
"
-
astantibus jussit. Ut igitur adducti sumus, interro-
galat patrem. Nam, inquit, hujusce urbis episcopus
exsistis ? Quantum enim ex cultu conjiciebat, quod
a dignitate abhorreret nihil habebat. Ille, Non
sum, ait, sed clericus, et cui episcoporum benedi-
ctionis sit opus. Alius vero quidam prope stans,
alterius exercitus ductor, ad eum ait : Haud quidem
ille episcopus est, gradum tamen nihil ab episcopali
diversum nactus est. Scimus enim eum omnis Attice
exarchum esse, quo munere nihil minori honore præ
episcopis fulget. - Hic vero quis est ? digito me non-
strans. Filius ejus est, rursus astans ille respon-
dit ; ipse quoque clericus, exque palatinis clericis
anus. lli autem duo fratres illius sunt, illos indi-
caus qui a me sequebantur, utrique prini illius
filii, non uno tempore ab eo suscepti, et qui diversam
@lalem agant. Quis hic vero
illis
qui cum
est, senex ille? iterum dirns ille judex quæsivit.
Dictum arripiens pater meus: Frater 564 meus,
respondit, nutu ut id et ipse confirmaret edocens.
Hæc ubi audiit, omnes sedere jussit, et ab aliis
dimotus, nobis placide ac silentio dixit : Velo ros
ab omni procul mala suspicione esse. Tum enim
•
DE EXCIDIO THESSALONICE.
ipsi
quod inermes in eos incideritis qui ceperunt, tum
quæ nunc præ oculis exposita est pecuniarum vis,
vitam vobis elargita sunt, cujus ægre spes vulgo
exsistat. Nullusque deinceps mortis ex insidiis paralæ
vobis metus erit, nulla suspicio ; nec a subditis meis
ulla alia injuria violabimini. Sed ile, vestris iρεί
rebus, quæ sint proficua, consulentes atque vos
optima spe lactantes. Sic enim in Syriam veniemus
vosque protinus Tarsum Ciliciæ dimittam, ibi cu-
stodiendos cum illis qui ibi captivi detinentur, us-
que ad exspectatæ permutationis tempus. Erunt-
que redemptionis vestræ pretium, qui non raro a
Romanis aliis atque aliis expeditionibus capti
sunt, gentiles nostri Agareni; quorum adventu dos
quoque a vinculis liberabimini et suas quisque sedes
recipietis. Dixit, et ad suos iterum regressus no-
stra enarrabat, barbare ut plurimum loquens.
Nihil vero nos latebat, cuin is qui nos a principio
servarat adhuc nobiscum esset ac circumduceret,
ex quo omnia condiscebamus. Porro in quodam
loco mari circumluto sedentes tuto custodiri jube-
bat. Quo facto primum a mortis exspectatæ melu
animos perfecte 565 advocantes, quæ deinceps
erant divinæ providentiæ committebamus.
56. Tum animum subire cogitationibusque obre-
pere, ac si malum tum primum pensaremus, neces-
sariorum cura ac propinquoruin, graviore hine
cordibus inflicto vulnere quam circumpositis gla-
diis, quomodo ac qua ratione ii morte sublati es-
sent, num aliqui ex ipsis periculo liberali pari
nobis abductione damnati forent. Ac ne sic qui·
dem cérti aliquid de illis scire poteramus, quod
bostibus recens urbis potitis eamque ingressis
cuncta inconditi plena clamoris ac tumultus es-
sent, multaque turba in portu convolveretur, tum
civium qui capiebantur, tum et Barbarorum par-
tim quidem spolia collaudantium, partim vero ma-
lieres ac lactentes infantes, misere ejulantes ac ma-
trum privationem luctuose gementes, omni ex loco
cunctisque ædibus violenter raptantium, aliorumque
nonnullos ex nobilibus virisque primaris, seu
majoribus claris opibus, qui pari nobis indulgen-
tia ac pollicitatione interitu: evasissent, crude-
lem in modum trahentium. 3am enim ipse ab D
imperatore missus Nicetas necnon circumjacen-
tis regionis prætor atque dux in hostium pote-
statem venerant, et in quibusdam Barbarorum na-
vibus sub custodia erant. Propterea nihil niagis
ac antea, quidquid de necessariis solliciti essemus ac curaremus, fructus aliquis sequebatur.
566 57. Enimvero præter hostium illa trucia
videre erat et aliud quidpiam insolitum magis ac
mirandum, nempe solares radios ab eo quod est
P.
A1
JOANNES CAMENIATA
ex natura derius, et cum praesenti malorum æs:u
temporis quoque sic auctant exaestuationem, ut bre-
vi momento hominum facies livore contracto ac
nigrescentes ex infortunii ratione aliam forman
induerint ; ennetique pariter ardentibus votis aquæ
guttam desiderabant, ac ne ejus quidem compotes
erant. Perfecta viri ætate atque juvenes, eaqua
adhuc minuscula ac pueri, aliud nihil exposcebant
quam ut solum refrigerio aliquo sitim tempera-
rent, ac ne id quidem obtinebant. Sic nimirum
omnis illa transacta dies, omnibus diversis in lo-
cis infamis belluæ jussu acervatim segregatis, qui-
bus et custodes præfecti in omnem noctem dispe-
cluri, ne quis e medio se subducere ac diffugere
posset. Sed et nobis, quo loco servalamur, ex
captivorum turba viri circiter quinquaginta com-
misceri jussi ; qui et plerique acceptis vulneribus
mortis vestigia corporibus impressa circumferrent,
nec ut mitius in posterum haberent ullam spem
haberent. Ad decem enim e medio illorum raptos
tristi nece gladius sustulit. Sed nec reliquis ulla
vitæ securitas crat, sed interturbati et nutantes ac
dissoluti eamdem ac jugulati, et quorum jacebant
calavera, sententiam exspectabant. Quia vero, ut
dicebam, ipsorum in his studia nox interrupit, nec
satis per eam negotio 567 finem imponere licuit,
Barbarorum quidam circumeuntes cymbalisque qui-
busdam perstrepentes ac ululantes sese inferebaut,
donec rursus mane adveniens molestam iis, qui se ne-
ce tradendus verebantur, exspectationem secum affe-
rens illuxit. Nihil tamen minus quam gladius cun-
ctos consumebat siti contracta labes; qua ipsi
ınımaniter incensi rogabamus nostros custodes it
vel ex aquis locum præterlabentibus bibere liceret
annuere, non ulla erga nos moti miseratione, (quo-
modo enim qui cædibus oblectabantur et neces
spirabant?) sed quod ipsa hæc aqua, quæ profluvium
esset totius urbis cloacarum, una a se absque nito
alio admisto veneno bibentibus interitum afferre
posset. Perinde tamen ac si e nive jam dissoluta
purus ac dulcis potus esset, suavissime unusquis-
que nostrum marcorem illum ori admovebat, gra-
veolensque illud poculum melle plenum animo
zstimabat.
38. Interim decretum rursus a tyranno profertur
in hanc sententiam: «Quisquis ex captis pecunias
repositas haberet, in medium procedens saluleu
illis redimeret. Qui vero nullum vitæ suæ rodemi-
ptionis pretium habere deprehensus esset, hic casu
capite e viventium albo excideret · «ld vero im-
perabat, cum audisset a Parbaris se, cum primum
in urbem ingruerent, nemini pepercisse, nisi itlis
duntaxat qui ipsi habere 568 se pecunias abs-
conditas, nulli obnoxias indagini, aflirmasset.
Quotquot igitur inter captivos eorum quæ abscon-
DE EXCIDIO THESSALONICE.
EGS
disset certo sibi conscii erant, ipsi se statim pro-
dentes dare urgebant, ut qui rem vitæ pignus
sibi noverant : qui vero nihil tale apud se exstare
sciebant, sed iuaui solumniodo spe pasciscendo
verba dederant, indubie mortem exspectabant illis,
quibus hæc deessent, decretam. Quare super hoc
Barbarorum quidam destinantur, ut, qui sua præ-
bere vellent, eos in proprias ædes reducerent; et
si hæc tanti essent quæ avarum oculum merito
exsatiare possent, salute donatos inter vinėtos
rursus collocarent; quod si vilia quædam et pu-
silla, ac quæ minus placitura mittenti exsisterent,
cos gladii mucrone conficerent. Non leve hinc
rursus periculum captivos circumstare, cum inter
eos multi essent quibus nulla ejusmodi inateria
pretiosa suppeteret suique illecebra capiens. Pro-
tracta hæc per totos decem dies noctesque, cum
pecuniarum multitudo continue ex urbe exporta-
retur, et alia necessaria materia, ipsa sericis in-
dumentis emicans, vel quæ lino confecta cum
textura aranearum contenderet, ut horum cumuli
montes ac colles exæquarent; cum alia aliis su-
peraggesta subjectum locum constiparent. Areas
enim aut ferreæ supellectilis aut ex lana contex-
tarum vestium nulla eis erat ratio, quod, hormin
censu 569 gravaris superfluum ducerent. Et si quis
imprudens tale quid attulisset, in mare jaciebant,
hoc quoque eos multantes qui periculum evasis-
sent, ut ‘et ipsi multijugam diversamque rernim
jacturam senticntes vastitatis et inali tantisper ο
partizipes fierent.
59. Cum reliqua captivorum multitudine captus
quoque fuerat quidam imperatoris eunuchus, unus
ex primalibus, cui Rhodophylo nomen erat. Is
paulo ante periculum in Occidentem missus, cum
necessariis quibusdam ex causis in urbem venisset,
pari nobis eventu inclusus, malorum quæ dicta
sunt ipse quoque consors efficitur. Nempe vim ma-
gnam auri portabat, quam in sumptus et stipendia
exercitus Siculi, continue cum Africanis barbaris
manus conserentis eamque ob rem multa ope egen-
tis, se deferre aiebat. Hic itaque nocte quæ ante-
cessit discrimen cujus nos omnes periculum fecimus,
clam aurum illud atque ex servis suis nonnullos,
nescio quomodo, urbe extulerat atque ad Strymo- D
nis ducem miserat, dalis litteris hoc tenore, ut ad
belli usque exitum pecuniam creditam tuto serva-
ret. Captus igitur Rhodophylus et ad tyrannum
adductus illi coram sistitur. Ille aspectu inutalo,
majorique quam habebat antea ex indole firmitate
ac vehementia illi congressus, interrogabat : Ubi
nam, inquit, imperatoris aurum, duo scilicet talenta
quæ in Siciliam avehere jussus es? At Rodophylus :
Hoc ipsum, in 570 quo et versor, urbis scilicet ex.
cidium veritus, quodque ego ipse, cum præsens essem,
tanto vertente periculo haud secedere poteram, nec
quæ mearum partium cssent conferre, omnium in me
JOANNES CAMENIATA
conversis oculis, ut qui eis aliquid conducibile ac
tempori opportunum præstare forsitan possem, οὐ
ob
eam utique causam aurum illud secreto urbe expor-
tavi. Non enim de obscuris ac dubiis certi aliquid li-
cebat conjectari. Porro ego tibi hodie captivus asto,
multarum aliarum pecuniarum tibi auctor futurus,
si unum me vivum atque a noxa liberum servaveris.
Hisce superbus ille commotus et ægre ferens,
omnemque ipsum obsidentem oculis voceque fu-
rorem prodens, imis ex præcordiis intonuit : Quan-
doquidem, inquit, haud ex præsentibus didicit mortis
sententiam evitari non posse ab his qui suas pecunias
pro redemptione sua non præbuerint, hic qui ex gy-
nacio est, sed velut in scena sese ipse ostentat, men-
dacii larvam velut prope rem magnam ac admiran-
dam adversus suam proferens salutem, coras et
scapulas fustibus contundatur, ut nunc tandem agno-
scat cui astet et de quibus loquatur, et ne de alienis
pecuniis ambigens vitæ sibi periculum arcessat. Μi-
nistri igitur iniquarum cædium, ut solum ipsum
viderunt longo vocis tractu effusa insania adversus
coram stantem tulisse sententiam, omni verbo
ocius hominem 571 bumi allidunt, totque ma-
ctant verberibus ut miseri corpus non diu restite-
rit, sed in multa concisum, subjectoque solo san-
guinum rivis impleto, tantis scilicet doloribus
impar ac cruciatibus, animam eſlaverit. Jain ergo
illo defatigato ac fatiscente, cum nec cruentos
tortores res lateret, ipso jam exstincto et a morte
cædere desinebant; cum vix tandem inexorabilis
G bellua iram remittens : Esto hic quoque, inquit.
cum auro illo in perditionem : nam, ut videtur, si
etiam fuisset repertum, in rem nostram nikil con-
Tum navarchis convasare in:perat, ut se
recessui præparent omnemque multitudinis mascu-
lorum pariter ac feminarum juniorem pubem pri
mum in naves inferant, nulla consanguinitatis ra-
tione, sed separatim,ut hinc quoque, propinquorum
ab invicem invita natura divortio, non levis eis
pœna accresceret; deinde ut pecunias, et quæcun-
que alia in his quæ collegerant utilia fore videren -
tur, comportantes, vecturæ onus sufficiens navibus
imponerent. Ducebatur itaque juvenum universa
pubes, hoc solum onerala crimine, quod forenti
ælate esset aut quod eleganti ac venusta facie. Li-
cet enim malorum confusio masto omnes vultu
afficeret, naturalis tamen character elucentem in
eo ingenuitatem monstrabat, ac decoris micans
ipse radius non paucis ut malis 572 dederentur
causa fuit. Quodnam vero horum primum referam ?
quodnam autem digne justaque ratione miserabilius
statuam ? cum immiscuo ingentique ejulatu exorto,
DE EXCIDIO.THESSALONICE.
natura partibus scissa, alius alium consanguineo-
rum affiniumque arcesseret ac separationem indi-
gnissime ferret. Vidisses enim ejus rei dolore vi-
ros confusos, mulieres, florenti ætate, omnes simul
pueros dire ululantes ac sese discerpentes, nec
tantorum majorum immanitate effusam mæstitiam
retinere valentes, sed gemitibus ac ejulutu inter-
nam animi affectionem prodentes, ut qui nimirum
ejus tantæ cladis ardoribus ac Qanımis toti exusty-
larentur. Cum sic enim violenter a se invicem
fuissent divisi, promiscue ac confuse navigiis im-
positi sunt, quæ admodum patentia plurimis ave-
hendis sufficere poterant, non digesto ordine, nec
(ut quis dicat) tanto loci spatio assignato quantam
pro corporis mole sufficeret, ut sic congesti atque
contrusi suum quique situm sedemque obtinerent :
sed quomodo quisque semel injectus fuerat, ita
constipabatur iisque arctabantur loci angustiis, ut reliquis omnibus diebus ne minimi quidem palmi
spatium, ut reclinatus brevem saltem corpori requiem aſſerret, occupare cuiquam lícuerit.
61. Omnes porro naves hoc modo onustæ erant.
Nam cum essent quatuor et quinquaginta, ut supra
dictum est, adhuc tamen hominum copia redunda-
hat, quæ nec ipsa visa indigna quam ad sua inque
Syriam hostes transferrent. Quare Barbari urbis
navigiis collectis, quibus nostri mercatores quando
que utebantur ad convehendump triticum quasque
etiam 573 in portus fretuj dejerseramus, extra-
ctis machina quadam navibus, quod illi per anny-
los quosdam in retinaculis ibidem defixos inque
rem præstandam atque inyentuni summe conducen-
tes perfecere, artificio quodam per funes circum-
volutos appensosque quidquid subjectum erat attra- C
hentes. Hac ratione, et navibus aliis abunde ditati,
omnes immiserunt, ita ut eorum qui in hoc desti-
mati erant nullus dimitteretur. Inter quos omnes
haud scio an vel unus ex masculis exstiterit qui
pilorum lanugine exasperaretur, vel ex fenjinis
quæ pubes esset, cuin omnes utriusque sexus es-
sent juvencula ac culenti ætate, et inter eos potis-
simam recens »ati infantuli ; quoruie si quis yņum-
quemque repulasset, indoluisset animo, ut corum cujusque infortynia oculis usurparet, ferre non valens.
62. Verum adversum nos, qui diversis ex caușis
ferrum evasissenius, a tyranio rursus alind pro-
mulgatur decretum, ut scilicet, qui ex nostris es-
sent, iique præcipue qui navigationis incommoda
sufferre posse visi essent, inter duces divisi, în
unamquamque barbaricarum navium quini intro-
mitterentur, inque eis servarentur, ea scilicet ra-
tione ut dictæ jam commutationis causa Tarsum
mitterentur : reliqui vero, velut inhabiles et nulli
usui, si aluducerentur, quinimo oneri minime prof-
cuo futuri, visum est ut urbi dimitterentur. Sed ne
id quidem ulla lenisris 574 animi humanitate edixit,
nec Deo aliquid exhibitarus, uti barbaros facere non-
nulli stulte contendunt, verum id quoque artificio
peræque singulari improboque commento, ne quid
non in suas rationes ac lucra constituisse videretur.
VARIE LECTIONES.
JOANNES CAMENIATA
65, 64. Cum hoc quoque in rem suam rite peregis- Α
set ac siði fraudem tuto statuisset, non minori
aliam calliditate instruxit. Jubet enim omnem civi-
tatem incendi, ut hoc quoque non vulgari sibi lu-
ero cederet. Nec immerito : sciebat enim eos qui
captivos redimebant id nunquam omnino permis-
suros; ita nimirum ut illi ipsi flammis incendi
mallent, quam ut vel solo auditu ejusmodi aliquid
acciperent. Nondum enim per mediam civitatem
illata Barbaris flamma atque dispersa, sed cum
adhuc aedes mari vicinas comburerent, mox qui
aderant cives pro civitate pretium numerare im-
mobili inter se consilio statuunt. Hincque adeo rur-
sus jussa ubique sparguntur, ignem ab ædibus
submovendum esse, cum hæc quoque macbina illi
prospere cessisset. Qui enimn cum laudato Symeone B
viri comitabantur, quod aliunde non suppetebat
unde summam numerarent, duo auri talenta datu-
ros spopondere, quæ eunuchus fustibus mactatus
Strymonem Jimiserat; quibus etiam inde ubi re-
condita erant, per veloces cursores cito advectis
atque Barbaris numeratis, per eum modum civita-
tem ab incendio illæsam servaverunt.
63. His quoque ad optatos fines perductis, cum
nihil superaret quod viri insatiabilibus oculis auri
extorquendi ratio non fuisset, nec 577 diutius
illic ei morandum foret, sed de navigationis po-
tius eventibus, per id tempus navigantes appetere
solitis, anxie cogitandum, tunc scilicet, cum sol
medium circiter cœli axem teneret, decimo excidii
die, e portu enavigantes atque ad Romanam por-
tain devecti reliquum diei ibi peregimus. Eramus
mos quinque, quemadmodum capti fuerarnus, in
quadain Ægyptiacæ classis ductoris nave. Quem et
pater meus per unum interpretum, quippe cum
lingua nostra loqui nesciret, rogaverat ut missis
stipatoribus omnes nobis affinitate conjunctos at-
que propinquos, ubicunque dispersi essent, addu-
ceret ; quod et prope factum esset, nisi hic quoque
malorum nostrorum multitudo obstitisset, eosque
qui missi fuerant ad investigandum segniores red-
didisset. Nam matrem nieam et ex aliis fratribus
unam, qui initio nobiscum capti non fuerunt. nec- D
non et fratris uxorem, cito, unde erant, ad nos
deduxerunt: meam vero uxorem cum tribus infan-
tibus, et ultimo loco post nos omnes natam soro-
rem cum affinium turba reliqua nec invenire volue-
runt, nec forte inventos, ut adducerent, in ani-
mum induxerunt: sed erant alius alibi communi
vulgo convoluti, nostræque divisionis nimbis one-
rati. Sustinebamus tamen, ut in malis iisque dire
accepti, hoc quoque, quod eramus alii ab aliis dis-
secti, etsi res nostræ genus omne angoris mole-
stiæque excederent.
JOANNES CAMENIATA
578 66. Dum vero jam navigationem parant,
tortis quibusdam ac cuneis nostrum omnium pedi
bus impositis, sic unum post aliua velut inanime
quoddam pondus Barbari navibus constipant, nec
vel libero aere respirare concedentes, sed hunc
quoque continua suffocatione trudentes. Sic enim
alios aliis astrinxerunt, ut omnis multitudo unum
indivulsum corpus videremur, nulla prorsus sepa
ratione disjunctum aut a continua illa constipa.
tione abruptum. Quia vero solis jam occasu diei
lux in noctis tenebras ac caliginem ibat, victoriæ
melos quoddam cum cymbalis atque tympanis pul
santes, aeremque capitibus affusum ensium cir
cumductibus collustrantes, sic ad multam noctem
incondito horrendoque ululatu producto atque an
coris navibus avulsis e terra profugerunt. Audisses
multitudinem partim tacite solum patriam gemitu
deplorare, partim nostrum quemlibet in cordis oc
culto missa ad Deum voce supplicare, ut quibus
ipsi liberet, malis salubriter castigatos denuo patria
redderet, neque in finem deserens nulla spe libe
rationis in illis versari in perpetuum sineret.
quasdam matronas redempturi; quas Barbari actu
67. Ut jam autem diluculo discussaque nocte
navigare coepimus, tum alia nos quoque plura
mala conficiebant, famis, sitis, ipsa compressio
exque ea sugillatio (in una enim illa navi, in qua
nos vehebamur, 579 ad ocuingenta captivorum
capita censebantur, præter Barbaros, qui ipsi in ea
ducenti erant), tum præterea infantulorum voces
atque clamores, nulla ratione vim tantara malo
rum ferre valentium, ac quibus aliud nihil quam
mors immatura iis celerabatur. Sed omnium
maxime enecabat alvi resolutio, cui sane nullo
remedio occurri poterat, naturali necessitate re
crementa foras expellente. Multi namque rei ipsa
necessitate pudorem pluris facientes, nec vim tole
rare valentes, haud raro in discrimen adduceban
tur. Cæterum clara jam luce memorati Ecboli
sinu præternavigato, et in serum vesperum decli
nante jam die, Bolbum quem vocant pervenimus;
quo loco nonnulli equites ad nos accesserunt
(erant bi qui et antea in urbem venerant) certas
tum navibus eductas, ingenti auri vi pro eis ac
cepta, dediderunt. Inde vero rursus educti Palle
nes insulæ extremis hæsimus; dumque ibi paulu
lum immoramur, secundo vento flante ad occiden
tem rursus vela impulsa sunt; quæ validissimo
venti impetu inflata violenter nos deferebant,
donec sequentis diei initio locum a nautis Diadro
mus nuncupatum attigimus. Is habet duas insulas,
utrinque longo limite extensas, 580 sibi adversas;
inter quas veluti fluvius mare præterfluens insulas
unius duntaxat stadii spatio dividit. Ubi huc venis
om A. om.
Google 20
compressi, quas nemo verbis eloquatur ac refera
angus tias sustinebamus, quibus ne minimum qui-
dem contorqueri aut solatii aliquid captare ucebat,
nisi duntaxat paululum sustollere capita, si quando
liberi aliquid aeris naribus attrahere liberet, ne
omnium aliorum malorum cumulo, presentium
rerum immanem fœtorem halitu hauriremus. Pe-
diculorum etiam ingens vis, malorum genus aliud
improbissimum : hand secus enim ac mors repens
omnium vitam depascebantur. Hinc omnium ora
fun mutata, sicque affecta ut opinione vivere, non
re ipsa videremur. Quot vero plagas insaniter in
nos ferocientes intulerint, aut quibus probris ac
injuriis per horas singulas momentaque onerarent,
quibus potissimum a pugna congressione iram
servare videbantur, quæ oratio enarrare sufficiat ?
quis vero auditus rei hujus tragoediam possit exci
pere? Ego sane mente moveor, quotiescunque vel
solum in memoriam venit innumerabilium illorum
malorum quibus per totam illam navigationis pe
riodum fuimus obnoxii, quomodo multiformem
adeo aerumnam noxamque humana corpora susti-
nere potuerint, anteacto tempore luxu se deliciis
diffluentia, nec molestiis, quæ per prædones inferri
solent, usquam assueta, quomodo intolerabilem et
duplicem 583 ustionem, tum scilicet incendit
sitis, tum æstiva tempestatis naturalem humoremi
exsiccantis, quodque his miserabilius est, qua
ratione detinebatur et in nobis perseverabat anima,
cum extensis noctu per omues naves pellibus nos
omnes miseros iis includerent, ut lucis quoque, ut
et reliqua, usuram nobis inviderent; quo scilicet
tenebris aestuque, duplici malo inevitabili, vitæ a
nobis debitum exigeretur. Verum existimo divinam,
et quæ rerum hujus universitatis curam gerat,
providentiam ad haec omnia toleranda vires nobis
roburque supra humanam omnem mestimationem
contulisse, ut in posterum intelligentes ex qui-
bus tunc malis præter omnem spem liberati fue-
rimus, tum nos ipsos tum reliquos exemplo ad
frugem corrigeremus.
69, 70. Verumtamen cum jam tempus instaret ut
se Barbari in patriam reciperent, inde rursus sol-
ventes in quamdam insulam devecti sumus, Naxnın
nomine, Cretensibus tributariam. In eam cum ap-
pulissemus, insulaui muneribus et donis, iis ma-
xime quibus in usum navigationis indigere scie-
bant, navarchos accipiebant. Ibi duos dies immo-
rati versus Cretam cursum intendimus: invitabat
enim secundissimus ventus, donec ad locum sic
incolis dictum Zontarium (ac si Vivarium dicas)
venimus, sed contraria nobis veritate agnitum.
Sic enim a vita dictus locus multos 584 nostrum
vita exemptos morti tradidit. Dum enim ad eam
applicantes a noto et africo sibi noxam non timent,
in eo quam in urbis navali in ancoris stare Barbari
DE EXCIDIO THESSALONICE:
factitarent. Plane enim noverant multo sibi plura
restituenda commutationis tempore, dam suz na-
tionis captivos a Romanis in captivitatem redactos
reciperent. Non enim, quemadmodum in Syria, sic
his quoque in locis transigitur captivorum redemptio
sed in his veteri eonsuetudine usu firmata obtinuit,
ut et (Barbarum, quisquis ille sit, loco illius quein
ipsi detinent referant, et exsolutum pro eo duplex
pretium reposcant. Eam ob rem multos Cretenses
captivos mercati sunt, nostram scilicet calamitatem
sui lucri auctionem commenti. Gesta hæc per de-
cem integros dies, eum semper consuetæ naves eos
qui empti essent transferrent et in proprias urbes
deveherent. Inter hæc divendita quoque et fra-
tris mei uxor, quæ res non levi nos effecit maesti-
tia. Cæterum mater et conjux cum duobus his
( nam tertius demortuus in mare projectus fuerat)
necnon miser ac ærumnosus frater, atque om-
nibus ælate junior soror, divina quadam provi-
dentia in una Sidoniarum navium servabantur,
in Syriam asportandi. Nos vero omnes, quos com-
mutandos servabant, cum adhuc dispersi esse-
mns, colligentes Barbari, 591 et in navi bellica a
littore avulsa, in unum convehentes, concluse-
rant, custodibus ex suis, rerum experientia prædi-
tis, nobis constitutis.
temere nullave ratione, sed cum sibi inde lucrum
as
74. Atque altera statim die navigationem ca
pessere parabant reique instare. Jam enim tem-
pus urgebat deflectens ad hiberna, nec longiores
ibi moras trahere sinebat. Navarchi itaque equis
conscensis, quos in promptu habebant, una etiam
adjuncto tyranno, urbem petunt, tum ut Creten
sibus præclara adversus nos facinora common-
strarent, tum ut abominandas suas cærimonias
explerent, humaniusque ab oppidanis acciperen-
tur, atque a laboribus, quos pertulerant, animos
nonnihil relaxarent. Ibi alterum quoque diem
commorati festine revertuntur, sccundoque jain
vento navigationem sollicitant. Jamque duode-
cimo, a nostro scilicet in Cretam appulsu, il-
lucescente die e portu solvimus, inque adver-
sam insulam, quam Jovis dicunt, vecti sumus.
Inde rursus profecti, ad insulæ extremam orain
applicantes, aqualum exscendimus; ibique mora
aliqua facta, ut a puppi fero ventum advertere,
per medium mare cursu directo recedunt. Era-
mus omnes, ut dictum est, in una Romana bel-
lica biremi: illius superiores sedes Barbari no-
biscum navigantes sibi delegerant, inferiores
et prope carinam nobis reliquerant, tene-
bris obsitas 592 et graveolentie plenas ;
nec aptiori vocabulo expresseris, quam si se-
pulcrum super
aquas, ambulans appellave-
DE EXCIDIO THESSALONICE.
ris. Etenim si singuia recensere voluero quæ & νoν " ;
per ejus navigationis circulum sustinuimus, quan-
tisque in angustiis versati simus, fabulas nar-
rare plerisque videbør et longe a veritate aber-
rare, qua auspice omnia me scripturum polli-
citus sum in orationis exordio. Eapropter gestarum
rerum partem plurimam sponte præteriens, iis
in quibus mihi vires sufficere viderentur huc
usque immoratus, ut credibilia per omnia dice-
rem, o Gregori, hominum sapientissime atque
studiosissime, codem modo et reliqua percurram,
quæ ipsa, ut reor, quamvis durum-cor et implaca-
bile emollire sufficiant ; ue tuum dicam, in quo
inter alia maxime proprius enitet animi mise-
rantus affectus, ex cujus mutu atque indole ad
hæc scribenda adhortatus es remque tantam,
etsi viribus longe imparem, aggredi compulisti.
75. Caeterum dum sic inter varia infortuniorum
genera colluctamur, ingens quædam exorta pro-
cella, mari tempestate turbato, in vitæ nos grave
periculum induxit. Hinc naves omnes vehemen-
tiore flatu a se invicem tolaque classe procul
dispersæ atque divisæ, nec recta cursum valentes
intendere. Nescio vero quonam malo dæmone,
proximus nobis 593 ad lævam infausti nominis
Leo, suæ navis puppi assidens et gubernatores
navigandi peritia instruens, vehebatur. Eum 112-
vis alia, sed multo imbecillior, vi tempestatis
(navigantium certo indubitatoque periculo) me-
dia diffracta sequebatur. Ex ea clamare, qui illa
vehebantur Barbari : Serva tua præsentia, o copia-
rum dux, nec tantam Agarenorum multitudinem per-
ire sinas, quos hucusque ab omni immunes periculo
conservasti. Tum ille, actutum in cos directa
navi, certius perquirebat. Illi una voce omnes
clamare, et navem fractam commonstrantes sup-
pliciter rogare ut nobis omnibus, qui vincti esse -
mus, in mare projectis, ipsi in navem nostram
convasarentur. Nimirum probrosum esse in tanto
periculo nobis servatis illos maris perire nau-
fragio, nec illorum vitam nostræ anteferri. Ad
quod ille ocissime annuit, imperatque sisti na-
vem, exque illa nos in mare projici, illos vero
in ipsan transferri. Cum hæc agerentur, sen- D
sim longius elabiniur : ferebamur enim violento
ac furenti impetu, propellentibus fluctibus, ut
non tantum clamor, sed he tonitru quidem exau-
diri posset, quo ex loco ab eis disjuncti fuera-
mus. Ut vero 594 uos a se longe dissitos
conspexerunt, nutu solo Barbaros qui nobiscum
crant exspectare jubebant. Qui sive non intel-
ligentes quid illi vellent, sive etiam sponte non
curantes, cum quod illi agerent, attendere nullo
modo viderentur, forte vero (quod et verisimilius
est) inelabilis erga nos Dei providentiæ instincti,
edoctique numine, navigationi continue insta-
PS
VARIA LECTIONES.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:521521
EX MIRACULIS DEMETRII MART.
522
pretiosa supellectile: cum ipse, sociique in eum modum 'servati, cum captivis aliis Saracenis pari numero
Tarsi in Cilicia ex more essent commutandi. Dederat Leo Allatius in Syminictis suis: mihi ipse mea vena
versionem composui, nec plura admodum (clara adeo narratione) adnotanda duxi,
Erat aliud quod succurrebat in Thessalonica, imperii per hæc tempora (ipsaque anteriora) ocello, secundæque dignitatis civitate, ab ipsa imperante; ut nimirum tanta illa S. Joannis Thessalonicensis archiepiscopi, Justiniano Magno Mauricioque imperatoribus, in suo Demetrio proferrem, deincepsque alia seculis
temporibus alio auctore producta, quibus non semel tentata civitas, ipso quandoque Chagano, ipsi Mauricio
formidolosissimo hoste, omni conatu auxiliorumque copia obsidente, divina potius, quam humana ope liberala est apertis magni Demetrii miraculis; ejus generis, ut nec pervicacissimi maximeque increduli,
fidem facile abnuere possint: quam in rem laudati viri sanctissimi Joannis archiepiscopi industria egregie
incumbit. Etsi non desunt utrinque stratagemata, bellique facinora præclare edita. Quæ forte omnia, alia
a me occasione, erunt producenda, ut et ultima ejusdem urbis expugnatio a Joanne Anagnosta,egregie
descripta. Hic vero parcendum moli libri, per quam, ne extra metas quidquam excurrerem, mihi ipse legem
imposui; et ut unum duntaxat ex spisso illo opere caput prælibarem, quod hanc´ipsam excism urbis ThessaIonicæ historiam, extremo limite attingit. Cur vero Demetrius, tot modis tantisque hostibus olim servala
sua civitate, semel et iterum a Christi hostibus diripi siverit, eorumque postremo firma possessione juris
fieri, alta Dei judicia sunt: a quibus et nobis merito timendum sit,
ΕΚ ΤΩΝ ΤΟΥ ΑΘΛΟΦΟΡΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΕΝ ΜΕΡΙΚΗ ΔΙΗΓΗΣΕΙ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΙΩΝ.
EX TRIUMPHALIS
MARTYRIS DEMETRII SIGILLATIM NARRATIS MIRACULIS.
[Ρ. 314] α'. Ετερον, ὦ παρόντες, τῶν τοῦ μεγαλομάρτυρος τεραστίων λέγων ἔρχομαι, τῶν εἰρημένων τάχα οὐκ ἔλαττον· [Ρ. 315] ὅπως μὲν ἡ Θεσ
σαλονίκη χρόνοις πολλοῖς πρότερον ὑπὸ τῶν τῆς δούλης βάλω τέκνων, τῆς ᾿Αγαρ, καὶ μαχαίρας ἔργον
ἐγένετο, Λέοντος τὰ σκήπτρα διέποντος, κρίμασιν
οἷς αὐτὸς μόνος ἀποῤῥήτοις επίστασαι, Κύριε, παρ
ιδὼν τὰ τοιαῦτα, καὶ οὕτω διὰ τὰς ἡμετέρας αμαρτίας γενέσθαι διοικονομησάμενος, ἄλλαι τε πάντως
δηλοῦσι γραφαί· καὶ ἡ μνήμη διαῤῥέουσα, ἔτι καὶ
νῦν τὰ ἐπισυμβάντα τηνικαῦτα ἐπιτραγῳδεῖ.
β'. Κατ' αὐτὸν οὖν τὸν καιρὸν τῆς ἁλώσεως, ἄνα
θρωποί τινες Ιταλιώται τῆς ἑαυτῶν ἐξορμήσαντες
εὐχῆς ἔνεκεν, καὶ ἱστορίας τῶν ἑκασταχόθι ναῶν,
καὶ δὴ πρὸς αὐτὸ τὸ ζωηφόρον τείνοντες μνῆμα, την
εὐθὺ τέως τοῦ μαρτυρίου ἀνῄεσαν. Καὶ ἐπείπερ αὐτὰ
δὴ τότε τὰ Τέμπη διεξιέναι τούτοις ἔτυχε τὰ θετο
ταλικά, ἀνήρ τις ἄγνωστος αὐτοῖς πρότερον καὶ οὕτω
τεθεαμένος, καθεωρᾶτο συνοδοιπορῶν, πολιὸς τὴν
τρίχα, τὴν ὄψιν ἱλαρὸς τὴν περιβολήν σεμνός· καὶ
τῇ θέᾳ μόνῃ, πολὺ τὸ σεβάσμιον ὑποφαίνων καὶ
πρόον. Εἶτα ετερός τις εφαίνετο πρὸς αὐτοὺς ἐκ
τοῦ πρόσω ἐπιών, ἱππότης ὡραῖος μὲν ὅσα θεάσασθαι, καὶ πολὺ τὸ ἐκ φύσεως επιτερπὲς ἔχων καὶ
χαρίεν· κατηφὴς δὲ καὶ μαραινόμενον τὸ τῆς φαι
δρότητος ὑποδηλῶν χαροπόν, καὶ ὥσπερ τινὶ πένθει
ἀπαρακλήτῳ καταβεβλημένον καὶ ἐπιστυγναζόμενον·
ὅς, ὁμοίαν τῇ ὄψει καὶ φωνὴν ἀφείς, προσηγόρευσε
τι πρότερον τὸν πρεσβύτην, ᾿Αχίλλειον τοῦτον κατ
ονομάτας, και, Ποῦ πορεύῃ; ἑπήρετο. Ἐγὼ δὲ
τὴν πρὸς σέ, ὡς ὁρᾷς, διεξίω. Καὶ ὁ πρεσβύτης
περιχαρῶς ἀντασπασάμενος, Δημήτριον τοῦτον καὶ
PATROL. GR. CIX
1. Aliud porro (auditores) magni martyris prodigiorum narraturus accedo: quod ipsum, eorum
quæ dicta sunt, nulli forsitan cedere videatur. Sane
quem in modum ante annos plures urbs Thessalonica, ab ancillae filiis (i. e. Agar) capta fuerit gladioque excisa, Leone imperii sceptra moderante
(quibus tu solus ipse inenarrabilibus, Domine, nosti judiciis, talia illa despiciens, inque eum modum, certa consilii ratione, ob scelera nostra, res
evenire disponens), tum alii omnino couscripti libri
docent, tum memoria difluens, ea quæ tunc contigerunt, etiamnum lamentabiliter deflet.
2. Ipso igitur tempore quo capta urbs ac direpta
est, viri quidam Itali, voli causa, e suis sedibus
patriaque profecti, et ad lustrandas, quæ aliis aliis-
" que locis exstant, venerandas des ac templa.
Hique adeo, cum vivificum ipsum monumentuin
animo destinassent, recta hactenus ad martyris
ædem, iter contendeßant. Quodque jam Thessalica
ipsa Tempe transisse eos contigerat, vir quidam,
ipsis prius ignotus, ac quem nondum viderant,
una eis viæ comes adjungi conspicitur, ipse canus,
bilari vultu, gravi modestoque amictu; ac qui ex
ipso ore venerabilem admodum mitemque præferret. Tumque alius quidam eques cernitur, ipsis a
fronte occurrens; ipse quidem, quantum aɛpectus
ferebat formosus, exque indole jucundus valde
multasque gratias habens; cum ejus vultus jucunditatem ofusa maestitudo obtegeret propeque exstingueret, ac velut luctu quodam inconsolabiii, gementis habitu gestuque ipsius lux collapsa esset:
cui et affinem vocem edens, ante omnia gravi ætate
senem illum (Achilleum vocans) ac quonam iret
:
Digilized by Google
17
PG 109:523523
JOANNES CAMENIATA
52
λέσας, καὶ μέγαν τοῦ ἀθλοθέτου αγωνιστὴν προσειπών, τὴν σὺν σπουδῇ καὶ αὐτὸς ἀνηρώτα, ὅ τι εἴη
τὸ αἴτιον τοῦ σκυθρωπισμοῦ καὶ τῆς τοσαύτης
κατηφείας καὶ λύπης. Καὶ ὁ μάρτυς, οίχεται μοι,
ἔφησεν, ἡ πατρὶς, καὶ παρὰ τῷ δικαστῇ τῶν
ὅλων ήδη κατέγνωσται. Χεῖρες άνδροφόνοι καὶ
βάρβαροι τοὺς φυλέτας ἡνδραποδίσαντο. Αίμα
σιν ομοφύλοις περιῤῥεῖται μοι νῦν ὁ σηκός βδο
βήλοις καὶ ἀνάγνοις ποσὶ πατεῖται τὰ ἱερὰ καὶ
ἐξουδένωται· κἀγὼ μὲν τὸ θεῖον ἐξελιπάρουν
συνήθως, εἰς ἔλεον τῶν ἡτυχηκότων εκκαλού
μενος, καὶ οἶκτον αὖθις λαβεῖν παρῃτούμην,
ἀλλὰ μὴ ἦν οἰκείῳ αἵματι [Ρ.316] περιεποιήσατο
Εκκλησίαν, Βαρβάρων ισχύϊ μόνον πεποιθότων,
sciscitabatur. Ego vero, ut vides, ad te proficiscor.
Tum senex vicissim gaudio exoeculatus (Demetrium ipsum vocans, addensque præmiorum ac
certaminum positoris magnum athletam) ipse quoque statim sciscitatur, quæ causa sit sle offusae ori
mrestitime dejectique auimni ac immanis tristitia. Ad
quem nartyr: Periit, inquit, mihi patria, jamque
ab universorum Judice reprobata est alque projecta.
Crucutæ manus, barbarique ac sicarii, meos clientes
ec tribules captivus adduxere: meum nunc delubrum
civium cruoribus circumluitur: impuris profanisque
pedibus sancta calcantur contemptuique habentur.
485 Ac ego quidem, quod ita pridem solitus suΗ,
supplicibus volis Deum exorabam, elium atque etiam
ad miserorum misericordiam provocans; et ut rur- ἀλλ' οὐ Θεῷ, παριδεῖν διασπασθῆναι χερσίν. Ὁ δὲ
sus miseratione duceretur, eflagitabam: nec quam
suo ipse sanguine acquisivisset, Ecclesiam, Barbarorum manibus divelli sineret atque distrahi, qui in
suo duntaxat robore, non in Deo confidant. Secus
ipse (cujus plane imperscrutabilia judicia sunt!)
hæreditutem suam Barbarorum immanitatem exposiri permisit. Hæc perorante martyre, sacrorum
antistes Achilleus miserantis animi dolore fractus;
et, Magna tua, Domine (clamabant ambo), mirabilia,
videntiæ tuæ consilia!
3. Hæc Italis immenso quodam stupore cernentības, unus quis subīnissa voce, Græcæ linguæ non
ignarus: Sed nunc age, o miles, inquit, dic, quæso,
de qua hæc loquimini civitate, ac quænam illa urbs
que Barbaris tradita est? Cui magnus Demetrius: G
Mea ipsius infortunatissima civitas Thessalonica
Barbaris tradita est. Morque ambo, tum scilicet
gravi illa ætate senex tuni magnus Demetrius disparuerunt, nec ultra comites ire visi sunt. Illi autem seorsum (idcirco quod Itali erant) alterum
seiscitabantur, quid tandem ex illis audisset, ac
quinam illi essent, qui sic itineris socii ipsis exstitissent. Quibus ille admirans ac stupens singula
narrare, magnique Demetrii apparitionem signifcare, qui et patriæ msla clare explicasset, el sua
in tuto poncre admonuisset.
a
4. Ne vero ipsi quoque Barbaris præda cederent,
• Thessalonica procul abscedentes, non multo post,
ab iis qui excidium fugerant, quæ in ea contige
rant, singula quæque didicere, palamque intellexere, magnum illum Demetrium fuisse, qui patriam
deseruisset, ejusque clade, ingenti dejectus tristitia esset, graviusque ipsius inalis doleret. In ipsam
autem regiam urbem reducti, narravere quæcunque oculis viderant, martyrisque patriæ miserationem ac impensum civium amorem exposuere:
quo nunc etiam præsidio munita ac muneribus fota,
ipso altero ejus conditore ac curatore, pristinam
felicitatem recepit. Hic namque etiamnum velut
infractual drmumque præsidium, nequissimorum
Scytharum inhibet impetum, inexpugnabilem eis
dexterain, murum objiciens, suamque civitatem ac
patriam abillorum invasione incolumem, iisque superiorem, præstans
(καὶ γὰρ τὰ ἑαυτοῦ ἀνεξερεύνητα κρίματα) είασα
τὴν τούτου κληρονομίαν βαρβαρικῆς ἀπανθρω
πίας πεῖραν λαβεῖν. Ταῦτα μὲν ὁ μάρτυς ἐκδιηγούμενος, καὶ τὸν ἱεράρχην ἔσχεν Αχίλλειον συνο
επικλώμενόν τε τοῖς πάθεσι, καὶ, Μεγάλα σου, Κύ
ριε, ἐπεβόων ὁμοῦ, τὰ θαυμάσια, καὶ οὐδεὶς
ἱκανὸς εἰς ἔννοιαν αφικέσθαι τῆς οἰκονομίας
σου.
nec nullus est, qui assequi mente sufficiat proγ. Τῶν δὲ Ἰταλιωτῶν ταῦτα σὺν ἐκπλήξει ἀμηχάνῳ καταθεωρουμένων, εἰς τις ηρέμα πως Ελλη
νικῆς ὁμιλίας οὐκ ἀλλότριος, Αλλ', άγε δή, φησίν, ὦ
στρατιῶτα, εἰπέ μοι, περὶ ποίας ταῦτα ὑμῖν λέ
γεται πόλεως, καὶ τίς ἡ τοῖς Βαρβάροις παραδοθεῖσα; Καὶ ὁ μέγας Δημήτριος, Ἡ ἐμὴ, έφησε,
δυστυχεστάτη πατρὶς ἡ Θεσσαλονίκη, τοῖς Βαρβάροις ἐγένετο ἐἔκδοτος. Καὶ αὐτίκα οἱ μὲν, ὅ τε
πρέσβυς καὶ ὁ μέγας Δημήτριος, οὐκέτι τοῖς συνοδοιπόροις κατεθεωροῦντο· αὐτοὶ δὲ κατὰ μόνας,
ἐπείπερ οἱ Ἰταλιῶται ἐγένοντο, τοῦ ἑτέρου διαπυν.
θάνοντο, τί ποτε ἄρα πρὸς ἐκείνων διήκουσε· καὶ
οἵτινες οἱ συνωδοιπορηκότες εἶεν. Ὁ δὲ σὺν θαύματι
καὶ ἐκπλήξει έκαστα διηγεῖτο, καὶ τὴν τοῦ μεγάλο
μάρτυρος εδήλου ἐπιφάνειαν, τά τε τῆς πατρίδος
δεινὰ διασαφήσαντος, καὶ τὰ κατ' αὐτοὺς ἐν ἀσφαλεῖ
θέσθαι διασημήναντος.
δ. Ὡς οὖν δὲ μὴ λάφυρον καὶ αὐτοὶ τῶν ἐχθρῶν
γένωνται, πόρρω ἑαυτοὺς Θεσσαλονίκης απαγαγόντες,
οὐ μετὰ μικρὸν παρὰ τῶν διαδράντων έκαστά τε τῶν
γεγενημένων κατήκουον, καὶ συνῆκαν οἱ ἄνθρωποι
εναργώς, ὡς ὁ μέγας ἐκεῖνος Δημήτριος ἐτύγχανεν
ῶν, τῆς πατρίδος ἀπαναστὰς, ἐπὶ τοῖς συμβᾶσι σκυθρωπάζων καὶ ἀνιώμενος. Εἰς αὐτὴν δὲ τὴν βασι
λεύουσαν ἀναχθέντες, ὅσα τε αὐταῖς εἶδον ὕψεσι
περιηγοῦντο, καὶ τὴν τοῦ μάρτυρος ἐπὶ τῇ πατρίδι
συμπάθειαν· καὶ τὸ τούτου φιλόπατρι καὶ φιλοίκειον
ἐπεδείκνυντο, ὑφ' οὗ καὶ νῦν ἔτι περιφρουρεῖται
τε καὶ περιθάλπεται, καὶ ἐπὶ τῆς προτέρας εὐδαι
μονίας ὑπ' ἐκείνῳ δευτέρῳ πολίτῃ καὶ κηδεμόνι
ἀνέδραμεν. Οὗτος καὶ γὰρ, οἷά τις ἀκλινής περίβολος
καὶ στερρός, τὰς τῶν ἀλιτηρίων Σκυθῶν ἔτι καὶ
νῦν ἐπέχει ὁρμᾶς, τὴν ἄμαχον αὐτοῖς ἐπιτειχίζων
δεξιάν, καὶ ἀνωτέραν τὴν ἑαυτοῦ τῆς ἐκείνων διασώ
ζων ἐπιδρομής. by Google
PG 109:525525
DE EXCIDIO THESSALONICÆ.
ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΛΗΡΙΚΟΥ ΚΑΙ ΚΟΥΒΟΥΚΛΕΙΣΙΟΥ
ΤΟΥ ΚΑΜΕΝΙΑ ΤΟΥ
ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΛΩΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ.
JOANNIS
CAMENIATE
CLERICI AC
CAPELLANI
DE EXCIDIo ThessalONICENSI.
526
[P. 317] α'. Ὡς ἀρίστη τῶν ἀγαθῶν ἡ φιλοπονία, καὶ πάσης ἀρετῆς κτῆσιν ἐν ἑαυτῇ μαρτυροῦσα!
Σοῦ δὲ μετὰ τῶν ἄλλων πλεονεκτημάτων ἔκδηλον
καὶ ἐν τούτῳ καθέστηκε * τὸ φιλόπονον, ὦ ἀνδρῶν
βέλτιστε καὶ πολυμαθέστατε Γρηγόριε, οἷς τε πρὸς
ἡμᾶς γράφεις καὶ οἷς παρ' ἡμῶν ἐπιζητεῖς διὰ
γραμμάτων μαθεῖν. Οὐκ ὀλίγης γὰρ ἀρετῆς καὶ φι
λοπόνου σπουδῆς ἐπίδειξιν ἔχει τὸ πολλῶν ἐθέλει
εἰληφέναι πραγμάτων γνῶσιν, [P. 318] καὶ μάλιστα
δι' ὧν ἡ ψυχὴ τὸν θεῖον φόβον ἐγκυμονεῖ καὶ οἷον
χρειώδεις τινὰς ἀφορμὰς ἐκ τούτου τῷ θεωρητικῷ
μέρες τοῦ νοὸς ἐμβιβάζει, ἐξ ὧν διδάσκεται τῆς μὲν
ἁμαρτίας ἐκκλίνειν ὡς δημιουργοῦ τοῦ θανάτου,
Εχεσθαι δὲ τῆς ἀρετῆς, ἦς τὸ τέλος ζωὴ αἰώνιος τοῖς
αἱρουμένοι αὐτήν. Ἐγὼ δὲ τὴν ἐπιταγὴν πληρώσειν ἀναβάλλεσθαι 30 τέως εδόκουν δυοῖν ἔνεκεν, τό
τε πρὸς σὲ περὶ τοιούτων γράφειν ἐπαχθὲς κρίνων,
ἄνδρα τοσοῦτον, οὗ λόγοι μὲν τὰς πράξεις ιθύνουσι,
πράξεις δὲ συμφωνοῦσαι τοῖς λόγοις τὸ ἀκριβές αλο
λήλοις ἀντιδιδόασιν (ἤδη γὰρ ἡ φήμη βοᾷ τὴν σὴν
ἐν ἅπασι τελειότητα, καὶ σιωπῶντι ταῖς ἡμετέραις
ἐγνώρισεν ἀκοαῖς), καὶ τὸ μὴ δύνασθαι περὶ ὧν τὴν
ζήτησιν ἐποιήσω καλῶς ἐξηγήσασθαι, τὴν οἰκείαν
ἀμαθίαν ὡς εὐπρόσωπον προβαλλόμενος ἀπολογίαν,
ὥστε μὴ καθυβρίσαι μηδὲ σμικρύναι τῷ λόγῳ τὸ
περιφανὲς τῶν παρὰ σοῦ ζητηθέντων πραγμάτων,
καὶ πραγμάτων ἐκείνων τῶν μικροῦ δεῖν ἅπασαν
πληρωσάντων τῇ ἀκοῇ τὴν ὑφ᾽ ἥλιον. Αλλ' ἐπειδὴ
καὶ τοῦτό μοι μετὰ τῶν ἤδη λεχθέντων ἐπῆλθε, μὴ
πρὸς τοῖς ἄλλοις ὀφλήμασι καὶ παρακοῆς ἀπαιτη-C
θείην δίκας, τἆλλα μὲν φύσει δεινοῦ πάθους καὶ
ὀλεθρίου, καὶ αὐτοῦ δὲ τοῦ θείου νόμου περιφρονήσαι
τοὺς γενάρχας ἡμῶν ἐξ ἀρχῆς ἀναπείσαντος, ἥκω
πληρώσων τὸ αἰτηθὲν, τῇ σῇ θαρρήσας εὐγνώμον.
καὶ συμπαθεστάτη φιλία. Εὐ γὰρ οἶδα μήτε ταῖς τοῦ
τεχνικαῖς μεθόδοις ", μήτε μὴν ταῖς ἐπιστημονικαῖς
τρυτάναις τῆς σῆς ἀκραιφνοῦς καὶ μεγάλης σοφίας
τὸ ἀκαλλὲς τοῦ τῇδε λόγου καὶ ἀνάρμοστον ἢ τῶν
λεγομένων τὸν νοῦν ἀποδοκιμάζεσθαι, ἀληθῆ δὲ μᾶλο
486 487 4. Quam optimum est rerum lauda - -
tarıın studium, omnemque sibi vindicare virtutem
liquido monstratur. Tuum vero cum aliis, quibus
magnifice praestas, vir optime ac eruditissime Gre
gori, dotibus ea quoque ratione manifestum studium est atque opera, tum quod ad nos acribis,
tum quod per litteras a nobis de his doceri quæris.
Non enim pusille virtutis est, solertisque operæ
indicium habet, multarum rerum cognitionem sibi
conquirere, ac potissimum si per illas animus fei
timorem concipit, indeque velut peropportunas
quasdam occasiones parti mentis, 488 cujus est
speculandi vis, innectit; quibus a peccato, tanquam mortis auctore, declinare condiscit, atque
virtuti incumbere, cujus finis vita æterna, his qui
eam amplexantur atque diligunt, sit. Enimvero ego
hactenus, quod jussus eram, duplici ex causa differre videbar, tum nimirum quod molestum judicabam ad te scribere, virum tantum, cujus sermones actiones dirigunt, et actiones sermonibus
concordes sibi mutuo præstant quod perfectum et
exactum est jam enim fama tuam perfectionem
cunctis clamat, et licet ipse taceas, nostris eam
intulit auribus), tum quod, de quibus quæsiisti,
non ex re satis disserere valeam, qui meam ipse
inscitiam velut convenientem excusationem obtendam, ne pene violare videar, earumque rerum quas
ex me sciscitaris splendorem imminuam, rerum
scilicet ejusmodi ut audit atque rumore omne
prope terrarum orbem repleverint. Verumtamen
cum id quoque mihi, cum iis que dicta sunt, in
mcntem veniret, ne præter alia debita etiam in.
obedienti obnoxius ferem, diræ alioqui atqu
noxia suapte indole ægritudinis vitiique, quo et
adducti primi parentes ut divinam ipsam legem
contemnerent, accedo petita præstiturus, candida
ιua humanitatisque plenissima amicitia fretus.
Probe enim novi nec per artificiosas tuas methodos
nec per argutissimas veræ magnæque sapientiæ tu.c
VARIE LECTIONES.
10 καθέστηκε απ. Ρ. να αναβαλέσθα: i. e. editio Allatiana.
om. Α.
μήτε ταῖς σου τεχνικαῖς μεθόδοι
PG 109:527597
JOANNES CAMENIATA
528
Cratinas, quod orationis bujus indecorum est ac λον καὶ παντὸς ἀλλοτρίαν καὶ ψεύδους καὶ πλάσμαinconcinnum, 489 rejectum iri, eorumve quæ τος τὴν τῶν ῥηθησομένων προβαίνουσαν συγγραφὴν
sunt dicenda sententiam, sed potius veram et ab ἁπάσης μέμψεως ἀπολύεσθαι.
omni mendacio ôigmentoque alienam dicendorum narrationem omui abs te crimine ac labe fore liberandam.
2. Data epistola discere quæsiisti modum, cujus
gratia carcerein tenemus Barbarorumque dediti
manibus sumus, ac qua ratione alienum solum
patrio commutavimus; qua item orti patria simus,
et quae illius res quisve status. Etenim conjicere
aiebas ex brevi illa fabulatione qua, cum per viæ
occasionen Tripolim devenisses, paululum congressi sumus, quam longa narratione onustum
pectus gereremus, diraque quædam et tragico
omni cothurno lacrymabiliora esse tum ea quæ jain
nobis evenerant, tum quæ imposterum ventura
exspectabantur. Nam tu quoque pari nobis inforLunio errabundus et cum quibusdam captivis illuc
ablucebaris, quos cives esse fuos asserebas Cappadoces, cum quibus etiam Antiochiam mittebaris,
referens nullam requiem malorum invenire, quando nos quoque videbas, ut et ipse testaris, tum
recentem luctum tum præteriti timoris vestigia in
facie expressa ferre, ut et tacendo, vultus ipso
colore mali immanitatem clamaremus. Verum si
de his singula recensere velim, longior mihi texenda nec justæ satis necessitatis oratio est, ut
quæ mediocritatis legem sit excessura; ne dicam
490 fore ut nunquam socordia torpescentibus
auribus audienti tibi obtundam, licet audiendi aviditate ad ea quæ dicenda a me sunt animum
adverlas. Quando igitur jam initio perattentas
aures pollicitus es, ad nostra eparranda in hunc
modum aggredior.
3. Nostra, o amice, patria, Thessalonica est.
Hanc enim primum tibi notam faciam, per quam
niibi multa cognoscere licuit quæ antea nullus
noveram; et qui in tui jam cognitionem venerim,
ejus ipsius exactam edere cognitionem officii
quasi jure tuis votis compellor. Nempe urbs magna mibi explicanda, et quæ gentis Macedonum
primaria exsistat. Urbs rebus aliis, quibus sibi
nimium sumunt civitates ac honestantur, conspicua, et quæ nulli vicinarum civitatum, pari cum
omnibus certans claritate, cedat, pietate vero cunctis Illustrior exsistat, quam a principio suscepit
susceptamque hactenus incolumem servavit. Ipsum
enim Paulum, vas electionis, pietatis sibi gloriatur
magistrum; qui videlicet ab Jerusalem in circuitu,
et usque in Illyricum evangelica prædicatione
universum orbem complexus, illi præ reliquis
diving cognitionis semen commisit, ex eoque
uberrimos fidei fructus surgere omni diligentia
curavit. Post Paulum vero inter martyres magnum
interque victores coronatos digne admirandum
myroblytain (unguentis scilicet manantem) Demetrium, qui et ipse pro pietate plurimum desudavit.
30
β'. Εζήτησας μαθεῖν διὰ τῆς ἐπιστολῆς τὸν τρόπον δι᾿ ἂν τὴν φρουράν οἰκοῦμεν βαρβάρων χερσὶν
ἐκδοθέντες, καὶ πῶς τὴν ἀλλοτρίαν ἀντὶ τῆς ἰδίας
διημειψάμεθα, ποίας τέ ἐσμεν πατρίδος, καὶ τίνα τὰ
κατ' αὐτήν. Τεκμαίρεσθαι γὰρ ἔφης ἐκ τῆς μικρᾶς
ἐκείνης ὁμιλίας, δι' ἧς παροδεύοντί σοι τὴν Τρίπολιν
ὀλίγον συνεγενόμεθα, πλήρεις μὲν εἶναι τὸ ἡμᾶς
μακρᾶς ἐξηγήσεως, μεγάλα δέ τινα καὶ πάσης τραγ
ῳδίας ἐπέκεινα τά τε ήδη συμβεβηκότα ἡμῖν καὶ
τὰ ἐς ὕστερον προσδοκώμενα. Καὶ γὰρ ἔτυχες τότε
καὶ αὐτὸς ἀλητεύων κατὰ τὴν αὐτὴν ἡμῶν συμφοράν, [P. 319] καί τισιν αἰχμαλώτοις ἐκεῖτε συνεπαγόμενος, οὓς ἔλεγες ὁμοπατρίους εἶναί σοι Καππά
δοκας, μεθ' ὧν καὶ τὴν πρὸς τὴν 80 Αντιόχου πόλιν
ἐστέλλου, μηδαμοῦ στῆναι τῶν ἀλγεινῶν ἐξηγούμε
νος· ὁπότε καὶ ἡμᾶς ἑώρας, ὡς καὶ αὐτὸς μαρτυρεῖς, τό τε νεαρὸν τοῦ πένθους ἔχοντας καὶ τὰ ἴχνη
τοῦ προλαβόντος φόβου τοῖς προσώποις ἡμῶν ἐγκαθήμενα, ὡς καὶ σιωπώντας βοᾷν τὴν συμφορὰν ἐκ
τοῦ χρώματος. ᾿Αλλὰ περὶ τούτων εἰ καθ' εκάστην
ἐπεξιέναι βουληθείην, μακρὸν ἂν εἴη καὶ τῇ χρεία
μὴ κατάλληλον τὸν λόγον ποιήσομαι, τῆς συμμετρίας
τὸν νόμον καθυπερβαίνων· ἵνα μὴ λέγω ὅτι καὶ τὴν
σὴν ἀῤῥᾴθυμον ἀκοὴν ἀποκναίσω, εἰ καὶ ὅτι δι' ἐφέ
Ο σεως ἔχεις τοῖς λεγομένοις ἐπακροάσασθαι. Αλλ'
ἐπειδὴ τοίνυν τοῦτο κατ' ἀρχὰς ὑπέσχου, τὸ νουνεχῶς
ἀκούειν, ἄρχομαι τῶν καθ᾿ ἡμᾶς ὧδε.
γ. Ημεις, ω φίλος, πατρίδος ἐσμεν Θεσσαλονί
κης· αὐτὴν γὰρ πρώτην γνωριοῦμαι σοι, δι' ἧς
ἔγνων ὧν οὔπω ἐγνώκειν πολλά· καὶ σοί γε γνωσθείς
άρτι τὴν περὶ αὐτῆς ἐκείνης γνῶσιν εἰσπράττομαι,
πόλεως μεγάλης καὶ πρώτης τῶν Μακεδόνων, τἆλλα
μὲν περιφανοῦς οἷς σεμνύνεται πόλις, και μηδεμιᾷ
τῶν ἔγγιστα παραχωρούσης μὴ ὅτι κατ' αὐτὴν
ὀφθῆναι, περιφανεστέρας δὲ τὴν εὐσέβειαν, ἣν ἐξ
ἀρχῆς ἐδέξατο καὶ δεξαμένη μέχρι τοῦ νῦν διεσώ
σατο. Αὐτὸν γὰρ αὐχεῖ Θεσσαλονίκη τὸν Παῦλον
ἔχειν τῆς εὐσεβείας διδάσκαλον, τὸ σκεῦος τῆς ἐκε
λογῆς, ὃς ἀπὸ Ἱερουσαλήμ κύκλῳ καὶ μέχρι τοῦ
Ἰλλυρικοῦ τῷ εὐαγγελικῷ περιλαβὼν τὴν οἰκουμέν
την κηρύγματι, ἐν αὐτῇ μᾶλλον τὸν τῆς θεογνωσίας
σπόρον κατέβαλε καὶ πολύχουν ἀποδίδοσθαι τὸν τῆς
πίστεως καρπὸν διεσπούδασε· μετ' ἐκεῖνον δὲ τὸν
μέγαν ἐν μάρτυσι καὶ ἀξιοθαύμαστον ἐν ἀθλοφόροις
Δημήτριον τὸν μυροβλύτην, πολὺν ἀγῶνα καὶ αὐτὸν
ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας καταβαλόμενον οι (καὶ γὰρ ἦν
πρὸς τοῖς ἄλλοις τῆς ἀρετῆς αὐχήμασιν ἔτι καὶ θείοις
ἐμπρέπων διδάγμασιν καὶ τῇ περὶ τῶν δογμάτων
ἀκριβείς κεκοσμημένος, ἐξ οὗ καὶ μᾶλλον τὸ περὶ
αὐτοῦ διεδόθη κλέος τοῖς πέρασιν)· εἶτα τοὺς καθ.
VARIE LECTIONES.
20 είναι ] όντας Α. 30 αὐτὴν om. Ρ. * τὴν post πρὸς om. Α. οι καταβαλλόμενον Δ.
PG 109:531531
JOANNES CAMENIATA
539
contrahentibus, efformare videtnr. Et respicit qui- Καὶ ἀφορᾷ μὲν ὁ κόλπος ἐκ νότου τὴν λοιπὴν θάλασ
dem 493 sinus ab austro reliquum mare, portus
sínum, urbs portum. Ac portus quidem quatuor
angulis comprehenditur, sinus flexum in orbem
alven quam maxime profundo agitur; extremis
finibus, et longe a continente, magna parte aquæ
minuuutur.
5. Et hoc modo se habet pars urbis quæ ad
notum spectat: quæ vero ad aquilonem, asperrima est et prope impervia. Mons enim altiore
supercilio tumulis superpositus eminet, non parvam civitatis partem a reliqua humo sustollens,
adeo ut pars illius in planitie accolarum usibus
cosplata jaceat, pars in collibus montiumque jugis
sese extendat. Nihil tamen damni ea montis extensio oppidanis importat, tanquam a superioribus
per eum assilire murosque oppugnare hostibus
liceat. Parvum enim ad amoliendas quascunque
insidias, interposito campo, hicce tumulus relinquit spatium, quo inde cives facileın possint propulsare assultum. Exinde mons longe protenditur
Jugoque assurgit, collibus atque vallibus exasperatus, in medium procul se orientem inferens,
quantumn utrinque subjecti soli agrique oblique
subducitur. In duplici namque istiusmodi montis
latere, tam scilicet ejus quod ad austrum tum quod
ad aquilonem est, campi efunduntur ipsi pervii
atque utils, quique civibus 494 quidquid ad
vitam commode sustentandam conducit ubere
provéntu sufficiant. Horum alter, quippe ad montis austrum vergens urbisque meridiem, dici non
potest quam sit amœnus quantasque delicias præbeat. Frondosis enim densisque condecoratur arboribus, hortis varii generis et vivariis, aquis
pene innumeris, partim fontium rivis partim et
fluviis, quibus montanæ silvæ lucique campo
gratificantes ipsum mare accipiunt. Vites enim
alternis consitæ arva coronaut, pulchrique amantes
oculos fructuum abundantia ad jucundissimas
voluptates invitant. Monachorum plura spissaque,
religiosa palestra, hospitia, tum mentis declive
tum agri reliqui subjecta colentia, locisque amonissimis posita, novum quodiam spectaculum
peregrinis ipsisque adeo civibus offeruntur. Sed
et campus a montis lava, ipse quoque longissime fusus, ad alios usque montes dilatatur; cujus
medio duo late stagnantes lacus potiorem partem
recupant, qui ipsi non contemnendi usus exsistant. Alunt enim tum parvos tum inagnos diversique generis et copia pene innumerabiles pisces,
qui tum vicinis oppidis tam ipsi civitati uberrime obsonia victumque sufficiant. Videntur enim
hice lacus suis largitionibus cum mari prope coutendere mutuoque certare, utra plura exhibeant.
Alterum tamen ab altero vincitur, nec cujus viσαν, ἀφορᾷ δὲ τοῦτον ὁμοίως ὁ λιμὴν καὶ τὸν λιμένα
ἡ πόλις. 'Αλλ' ὁ μὲν λιμὴν τέτρασι γωνίαις εμπερι
είληπται, ὁ δὲ κόλπος ἐστὶ περιφερής, τὸ κύτος ἔχων
διὰ πλείστου βάθους χωροῦν, τὰ πέρατα δὲ καὶ πρὸ
πολλοῦ τῆς χέρσου τὰ πολλὰ τῶν ὑδάτων συστεί
λαντα.
ε'. 'Αλλ' ἐν τούτοις τὸ κατὰ νότον μέρος της πό
λεως βάσιμον ", τὸ πρὸς βοῤῥᾶν δὲ ὡς λίαν τραχύ
καὶ δύσβατον. Ὅρος γὰρ ὑπερκύπτει τους λόφους
ὑπερανεστηκός, οὐκ ὀλίγον μέρος αὐτῆς τῆς πό
λεως τῆς λοιπῆς ὑπεραῖρον γῆς, ὡς τὸ μὲν αὐτῆς
πεδιάσιμον εἶναι καὶ ταῖς χρείαις τῶν ἐνοικούντων
κατάλληλον, τὸ δὲ τοῖς 41 βουνοῖς καὶ ταῖς τῶν ὁρῶν
ἀκρότησιν ἀνατείνεσθαι. Ἀλλ᾿ οὐδὲν ἀδικεῖ τὴν πό
λιν ἡ τοῦ ὄρους παράτασις ὡς ἐμπαρέχειν ἄδειαν
τοῖς πολεμίοις ἀφ᾽ ὕψους ἐπεμβαίνειν καὶ τοῦ τεί
χους κατεπαμύνεσθαι· ἔδωκε γὰρ ολίγην τινὰ σχο
λὴν ὁ βουνὸς ἐκεῖνος ἐὲ πρὸς τὸ φυλάττεσθαι πᾶσαν
ἐπιβουλήν, τῷ διὰ μέσου χώρῳ τὴν εὐχερῆ προσδο
τὴν ἀποκρούσας. Τὸ δ' ἐντεῦθεν ἀνατείνεται μέχρι
πολλοῦ τὸ ὄρος καὶ ὑπερίδρυται, τοῖς λόφοις καὶ ταῖς
χαράδραις ἐντραχυνόμενον, τὴν μεσαιτάτην ἀνατο
τὴν ἐπειγόμενον· τοσοῦτον ἐκ πλαγίου ἀφ' «ἑκατέ
ρου μέρους ὑποκείμενον διαφεύγει τῆς γῆς. Ἐν γὰρ
ταῖς δυσὶ πλευραῖς τοῦδε τοῦ ὄρους, τοῦ τε ν πρὸς
νότον, φημί, καὶ τοῦ πρὸς βοῤῥᾶν, πεδία ἀφήπλωται σε
βάσιμά τε καὶ χρήσιμα, πᾶσαν ἀφορμὴν εὐζωίας
τοῖς πολίταις δωρούμενα· ὧν τὸ μὲν ὡς πρὸς νότον
τοῦ ὄρους, πρὸς ἀνατολὴν δὲ τῆς πόλεως, ὡς λίαν
ἐστὶ παγκαλλὲς καὶ ἐράσμιον. Κεκόσμηται γὰρ δέν
ὄρεσιν ἀμφιλαφέσι, παραδείσοις ποικίλοις, ύδασιν
ἀπείροις, τοῖς μὲν πηγαίοις τοῖς δὲ ποταμίοις, οἷς
αἱ λόχμαι τοῦ δρους τῷ πεδίῳ χαρίζονται καὶ αὐτὴν
δὲ δεξιοῦνται τὴν θάλασσαν. "Αμπελοι γὰρ ἀλλή
λαις παραπεφυτευμέναι τα χωρία στεφανοῦσε καὶ
τὸν φιλόκαλον ὀφθαλμὸν τῇ πληθύς τῶν καρπῶν
εἰς εὐφροσύνην προτρέπονται· μοναὶ δὲ μοναχῶν
πολλαὶ καὶ συχναὶ τό τε ὑπτιάζον τοῦ ὄρους καὶ τὸ
τῆς λοιπῆς γῆς ὑποκείμενον κατοικοῦσαι, καί τισι
τερπνοτάτοις χωρίοις εγκαθεζόμεναι, καινόν σε τε
χρήμα τοῖς τε οδίταις καὶ αὐτοῖς τοῖς πολίταις πε
φύκασι. [Γ. 323] Τὸ δὲ κατὰ λαιὰν πλευρὰν τοῦ
δρους πεδίον ἔστι καὶ αὐτὸ τεταμένον εἰς μῆκος που
λύ, εὐρύνεται δὲ μέχρις ἄλλων ὀρέων· ούτινος ἐν
μέσω πελαγίζονται δύο τινὲς εὐρεῖαι λίμναι, τὸ πλεῖ
στον τούτου διακατέχουσαι και ειναι μεγάλην καὶ
αὗται συνεισφέρουσαι χρείαν. Τρέφουσι γὰρ ἰχθύας
καὶ μικροὺς καὶ μεγάλους, καὶ τοῖς εἴδεαι διαφόρους
καὶ πολλοὺς τῷ πλήθει, ταῖς τε γείτοσι κώμαις καὶ
αὐτῇ δὲ τῇ πόλει δαψιλεστάτην ἀποπληροῦντας τράπεζαν. Καὶ γὰρ οἷον φιλονεικοῦσιν αἱ λίμναι ταῖς
τούτων ἐπιδόσεσι πρὸς τὴν θάλασσαν, καὶ ἁμιλλῶνται
τίς αὐτῶν τὸ πλεῖον παράσχηται. Πλήν ἐκάτεραι νιου
χῶνται ἐξ ἑκατέρων, καὶ ἡ νικῶσα οὐκ ἔχει τίνι τὴν
VARIE LECTIONES.
το αὐτῆς τῆς] καὶ
-
το βάσιμον sumpsi a L i. e. Leone Allatio in Ge. Acropolit. not. p. 925 ed. Paris.
αὐτῆς AL. οι τοῖς om. L. 6 ἐκεῖτε AL. σε τὰ ἐκ πλαγίου ἐφ' L. ἐφ' etiam Δ. * τῇ τε καὶ τῇ
ἱγήπλωτα. L. σε θάλατταν L. κοινόν L.
PG 109:539539
JOANNES CAMENIATA?
540
inateriarum, seris, ferri, stanni, plumbi, vitri, quibus & γὰρ τῶν ἄλλων ὑλῶν, χαλκοῦ καὶ σιδήρου κασσιτέ
ad ignem opus facientes artes vitam tuentur ac
foveut, vel meminisse superduum duco, tanta sciIlcet eorum copia ut ex illis urbs quædam alia
exstrui atque perfici posset
10. llac itaque ratione, omui ex parte rebus
prosperis ad voluntatem Quentibus, urbs fortunata
ot artificum ingeniis condecorata, necnon ædidciorum magnificentia superbiens, num vel legunt
observatione vel civilis rei ordinibus vel dicendi
gloria atque doctrina aliis inferior erat? Minime
vero: nam illi scientia æque curæ erat ac visus
oculis, æquitas pariter haud aliter ac vitæ negotiatio; vidissesque juvenum ac adolescentum pubem nulli praeterea quam disciplinis ac litterarum
studiis vacare, unde scientia et artes robur obtient. Harmonicæ vero musices cantiones aut canentium suavissima mele Deique laudibus ac clero
mancipatorum studia dicturus, haud equidem scio
quibus ca modis exprimam. Ad hanc enim usque
narrationem nescio quomodo orationis impetu
raptus, ac velut proprie inscitiæ ac ruditatis
oblitus, conabar moderate, et ut non alius quispiam harum valde imprudens rerum ignarusque
omnium ac stupidus, quæ a tua virtute rogatus
eram, scripto digerere ac explicare: exinde vero,
ac præcipue quod suavium canticorum 502 ac
melodiarum mihi incidit mentio, quo mo vertam
nescio, aut quo sermonis ducam lineam; quodnam α
item dulcissimarum concinnarumque modulatarum
cantionum illarum omittam, quibus mortales cum
cœlestibus potestatibus psallebant ac dies festos
agebant. Etenim si quis eam modulantiam, quam
uno ore in unum congregati omnes divinis canticis, in publicis conventibus, ad Deum emittebant,
angelorum sonis concelebrantium, ubi lætantium
omnium habitatio est, assimilaverit, is a scopo
veroque na vel minimum aberraverit.
11. Templa enim quædam præmagna ac magniAca varioque ornatu pulcherrima, per mediam
urbem exstantia ac exposita, veluti communia Numinis propitiatoria, cum primis vero, interque ea
præcipuum, omnium effectricis divinæ et supersubstantialis Verbi sapientia, itemque semper Vir
ginis immaculatæ ac Deiparæ, nec non cujus supra
menini, gloriosissimi præciarique victoris, Demetrii martyris, ubi divina peregit certamina et victoria
palmam reportavit, hæc nimirum recurrentibus per
anni circulum festorum solemniis universe multitudinis in se concionem cogentia laetitiam inenarrabilem et spiritale gaudium convenis inferebant, in
borum si quidem singulis sacerdotum ordines
cleri matriculam implebant, quorum opera mysticus cultus resque sacra peragitur; lectorum iteni
catus, qui concinendis canticis diligentiam habeant,
που σε τε καὶ μολίβδου καὶ ὑέλου, οἷς αἱ διὰ πυρὸς
τέχναι τὸν βίον συνέχουσι, καὶ μνησθῆναι μόνον παρέλκον ἡγοῦμαι, τοσούτων ὄντων ὡς ἄλλην τινὰ
δύνασθαι πόλιν δι' αὐτῶν δομεῖσθαί τε καὶ ἀπαρτί
ζεσθαι.
ι'. Οὕτω δὲ πανταχόθεν εὐθηνουμένη καὶ πλεονά
ζουσα, ταῖς τεχνικαῖς τε καλλυνομένη μεθόδοις καὶ
ταῖς τῶν οἰκημάτων ὑπερηφανευομένη το λαμπρότη
σιν, ἄρα ταῖς ἐκ νόμων παρατηρήσεσιν ἢ ταῖς περὶ
τὸ πολίτευμα τάξεσιν ἢ ταῖς περὶ λόγους αυχήσεσιν
ἐφαίνετο τῶν ἄλλων ἐνδεῶς ἔχουσα; Οὐμενοῦν· ἐσπου
δάζετο γὰρ αὐτῇ γνώσις ὡς ὀφθαλμοῖς βλέψις,
[Ρ. 396] καὶ εὐνομία ὡς ζωῆς πραγματεία. Καὶ εἶν
δες ἂν περὶ μηδὲν ἄλλο τὴν νεάζουσαν τῶν παίδων
χήραν οι σχολάζουσαν ἢ περὶ λόγους, ἐξ ὧν ἐπιστῆ
μαι καὶ τέχναι τὸ κράτος ἔχουσι. Τὰ δὲ περὶ τῆς ἀρ
μονίου μουσικῆς τῶν ᾀσμάτων, ἢ τῶν ἀδόντων τὰ
ψυχοτερπῆ μέλη καὶ τῶν τῷ Θεῷ κεκληρωμένων
σπουδάσματα ἐπὶ τῷ λόγῳ ἐ σημάνω 1; πῶς δὲ
τὴν τούτων διαγράψω μας δήλωσιν; Μέχρι γὰρ τοῦδε
τοῦ διηγήματος οὐκ οἶδ' ὅπως τῇ ρύμῃ τοῦ λόγου
συναπαχθείς, καὶ τῆς οἰκείας ὥσπερ ιδιωτείας ἐπι
λαθόμενος, ἐπειρώμην μέτριόν πως σ', καὶ ὡς οὐκ
ἂν τις ἄλλος τῶν λίαν ἀμαθῶν καὶ ἀγροίκων, τῶν
παρὰ τῆς σῆς ἀρετῆς αἰτηθέντων την δήλωσιν
διαγράφεσθαι· τὸ δ᾽ ἀπὸ τούτου, καὶ μάλισθ' ὅτι
τῆς εὐρύθμου τῶν ᾀσμάτων εμνήσθην ἡδυφω
γίας, οὐκ οἶδα τίς γένωμαι ἢ ποῖ τῷ λόγῳ χωρήσω,
ποῖον δὲ παραλείπω σε τῶν ἡδίστων ἐκείνων καὶ εὐν
τάκτων μελωδημάτων, οἷς συνέψαλλον καὶ συνεόρταζον ἄνθρωποι ταῖς οὐρανίαις δυνάμεσιν. Εἰ γὰρ
τις τὴν μοῦσαν ἐκείνην, τὴν ἐκ παντός στόματος ὑφ'
ἐν τῷ θεῷ ἀναπεμπομένην τοὺς ὕμνου, ἐν ταῖς παν
δήμοις συνάξεσι, τῷ ἤχῳ τῶν ἑορταζόντων ἀγγέ
λων, ἔνθα εὐφραινομένων πάντων ἡ κατοικία, έξεικονίσαι θελήσειεν, οὐδὲν τοῦ δέοντος ἁμαρτήσεται.
67
ια΄. Ναοὶ γάρ τινες παμμεγέθεις και περικαλλείς
τῇ ποικίλῃ διακοσμήσει, διὰ μέσου προβεβλημένοι
τῆς πόλεως ὥσπερ τινὰ κοινὰ πρὸς τὸ θεῖον ἱλαστή
ρια Φ, καὶ τούτων μάλιστα ὁ τῆς παντουργοῦ καὶ
θείας τοῦ ὑπερουσίου Λόγου Σοφίας οἶκος, καὶ ὁ τῆς
'Αειπαρθένου πανάγνου καὶ Θεομήτορος, ἀλλὰ μὴν
καὶ ὁ τοῦ προλεχθέντος πανενδόξου καὶ καλλινίκου
μάρτυρος Δημητρίου, ἔνθα τους θείους ἄθλους
ήνυσε καὶ τὸ βραβεῖον τῆς νίκης ἐδέξατο, οἱ καὶ τὸν
ἅπαντα δῆμον ταῖς κατὰ περίοδον ἐπανιούσαις τῶν
ἑορτῶν ἡμέραις ἐν ἑαυτοῖς ἐκκλησιάζοντες, ἀνεκλά
λητον εὐφροσύνην καὶ πνευματικὴν χαρμονήν τοῖς
συνιοῦσιν ἐβράβευον. Ἐκεκλήρωντο γὰρ ἐν ἑκάστην
τούτων τάγματα ἱερέων, δι' ὧν ἡ μυστική τελεῖται
λατρεία, καὶ ἀναγνωστών συστήματα, δι' ὧν ἡ τῶν
ᾀσμάτων σπουδάζεται ὑμνῳδία, ἀμοιβαδόν τους στί
χους ἀλαλάζοντες, καὶ ταῖς χειρονομίας τῶν μελών
VARIE LECTIONES.
Οι κασσιτήρου ΑΡ. “περιφανευομένη Α. xoūpa»? cl. p. 367 A.
45 σημανώ Α. Οι μέτριόν πως) μετρίως σε παραλίπω! ο εξιλαστήρια Δ.
67
66
"
σε τὰ σπουδάσματα ποίῳ λόγῳ?
PG 109:541511
DE EXCIDIO THESSALONICÆ.
542
τὸν φθόγγον διατιθέντες, καὶ μεγάλην τινὰ καὶ ἀξιο- et alternis versus tinuiast, manuumque 500 mom
θέατον χορείαν συνιστῶντες, τῷ τε εἴδει τῆς ἀστρα
πτούσης στολής [Ρ. 597] τὰς τῶν ὁρώντων θέλγοντες
ὄψεις, καὶ τῇ τεχνωμένῃ τῶν ψαλμῶν λύρα τὴν ἀκοὴν
κατατέρποντες. Τί γὰρ ἦν πρὸς τοῦτον τὸν ὕμνον ὁ
μυθικός Ορφεύς ή ή Ομηρική μοῦσα ἢ τὰ τῶν
Σειρήνων ληρήματα, τῷ ψεύδει τῶν πλασμάτων ἀναγραφόμενα, οἷς το λόγος μὲν ἐπαίνων οὐδεὶς ἀληθῆς,
φῆμαι δὲ ψευδεῖς τοὺς ἀνθρώπους πλανῶσαι καὶ πρὸς
ἀπάτην ἀνδραποδίζουσαι; Μάτην οὖν ἐν τούτοις
ἀψευδοκτύπησαν οἱ τι Ἕλληνες, τὴν ἀληθῆ γνῶσιν
τῶν πραγμάτων ἀφῃρημένοι καὶ ταῖς κενολογίαις
τῆς αὐτῶν δεισιδαιμονίας ο καθ᾿ ἑαυτῶν ὁπλισά
μενοι. Ἡμῖν δὲ καὶ τὸ σεβαζόμενον ἦν ἀληθὲς καὶ
αὐτὸ δὲ τὸ ὑμνούμενον.
ι. Ενθα δή μας καὶ θάμβος επέρχεται καὶ φρίκη
καὶ ἔκπληξις, ὅταν κατὰ νοῦν λάβω πῶς ὁ τοιοῦτος
καὶ τοσοῦτος ὕμνος, ὁ μήπω τινὶ τῶν ἄλλων προσφερομένων το θυσιῶν τῷ μεγέθει ἐξομοιούμενος,
ἀθρόον οὕτως ἐσίγησε καὶ εἰς οὐδὲν ἐλογίσθη καὶ ὡς
Όναρ ὑπανεχώρησε. Πλήν γε τοῦτο λογίζομαι, ὅτι ἐν
ταῖς τὰ ἁμαρτίαις ὄντες τὰ θεῖα κατὰ τὸν Ψαλμῳδὸν
ἐδιηγούμεθα δικαιώματα, καὶ τὸ μοχθηρὸν ἡμῶν τῶν
τρόπων ἀδόκιμον τὸ περιφανὲς τοῦτο καὶ σεβάσμιον
ἀπειργάσατο, ἀνάξιον κρίναντος τοῦ Θεοῦ βεβήλοις
καὶ ἐναγέσι χείλεσιν ὑμνεῖσθαί τε καὶ γεραίρεσθαι.
Μέχρι γὰρ τίνος τὴν ἀληθῆ αἰτίαν τοῦ πάντα κίνδυ
νον ἐπενεχθῆναι ἡμῖν εἰς μέσον οὐ παριστῶμεν, ἵν'
ἔχωσι γνῶναι διὰ τοῦ καθ᾿ ἡμᾶς ὑποδείγματος οι
μετέπειτα ὅπως δεῖ λατρεύειν θεῷ ζῶντι καὶ ἀληθινῷ
καὶ ἑαυτοὺς ὑπεράνω παντὸς ὀλέθρου διατηρεῖν, ἵνα
μὴ τοῖς ὁμοίοις ἡμῶν τῆς κακίας ὑπολισθαίνοντες
πλημμελήμασι τὴν θείαν ἀγανάκτησιν ἀφ' ἑαυτοὺς
ἐπισπῶνται. Οὐδὲ γὰρ ἄλλου τινὸς ἕνεκεν τῆς μεγάλης ἀπειλῆς ἐκείνης, ἧς καὶ μεμνημένος ἐξίσταμαι,
διὰ πείρας γεγόναμεν, ἀλλ᾽ ἢ διὰ μοχθηρᾶς καὶ και
κῆς προαιρέσεως, εἴτε διὰ τὸ παρηλλαγμένον καὶ
διάφορον τῆς τε πολιτείας καὶ τῶν ἠθῶν, τῶν συνεισ
ρεόντων τ8 τῇ πόλει ἀνθρώπων τὰ ἐκ παντὸς ἔθνους
καὶ τόπου ἄλλων ἄλλο τι συνεισφερόντων κακὸν καὶ
τούτου τῷ πλησίον μεταδιδόντων (καὶ γὰρ δι᾿ ἣν
εἴπομεν ἄφθονον τῶν χρεῶν χορηγίαν οἱ τῶν πλησίον
χωρῶν καὶ πόλεων ἄνθρωποι ἐν ταύτῃ τὴν οίκησιν
μετηλλάττοντο, καὶ μάλισθ' ὅσοι ταῖς ἤδη προπλωθείσαις νήσοις ἐκ τῆς " τῶν δυσωνύμων Αγαρηνών
ἐπιδρομῆς ὑπελείφθησαν, ἐπὶ τήνδε προσέφευγον,
μηδεμίαν, ὡς ὑπελάμβανον, ἐν αὐτῇ πολεμίων φρονείδα τοῦ λοιποῦ ποιησόμενοι), εἴτε δὲ πάλιν διὰ τὸ
ἀνειμένον [Ρ. 398] τῆς τρυφῆς καὶ ἀφρόντιστον καὶ
πρὸς πᾶσαν ἡδονὴν ποικίλον τῆς χρείας καὶ ἐπιτήδειον ὥσπερ τινὰ λήθην πεπόνθαμεν τοῦ Θεοῦ, μα
κράν τινα καὶ ἀδιεξόδευτον πλανώμενοι πλάνην, καὶ
καθώς φησιν ὁ ᾿Απόστολος, ἕκαστος ταῖς ἰδίαις ἐπιθυμίαις επορευόμεθα, ἀδεῶς κατὰ πάσης ἁμαρτίας
16
tibus modulationum sonos disponant, ac magn`ın
quamdam digneque spectabilem choream consti
tuant, tum effulgente vestium forms spectantium
oculos demulcentes, tum artificiosa psalmınrum lyra
auditum oblectantes. Quid enim erat, si hæc cantica consideres, fabulosus Orpheus ant Musa llomerica aut Sirénum deliramenta, fictionum mon|-
daciis digesta, ut nulla laudum vera ratio sit, sed
falsi rumores, mortalium genus seducentes atque
errori mancipantes? Frustra igitur in bis Graeci
crepantibus buccis sese jactant, qui vera rerum
scientia carcant vanisque sermonibus ipsi sibimetipsis pugnent: nobis vero tum Numen verum est,
tum ipsum quod canimus laudisque obsequio frequentamus.
12. Hic mihi et admiratio subit incessitque hor-`
ror ac stupor, dum mente recolo quomodo talis et
tanta modulatio, ¡psa nulli non alii hostiarum, quæ
Deo offeruntur, magnitudine praestans, sic repcute
conticuit et in nihilum abiit velutque somnium
abscessit. Enim vero hoc recogito: nempe cuin in
peccatis essen:us, juxta Psalmists (Psal. xLis, 6)
sententiam, divinas enarrabamus justitiae, morumque nostrorum improbitas illustrem hunc ac venerabilem cultum reprobum effecit, indignum judicante
Numine profanis impurisque labiis laudari se hom
norique haberi. Quousque enim tandem veram
causam, ob quam nobis omnis hæc illata 504 malorum vis, in medium non adducimus, ut nostro
exemplo discant posteri quonam pacto colendus
sit Deus vivus ac verus, seqne ab omni servent
immunes interitu, ne iisdem atque nos delectis obnoxii divinam in se attrabant indignationem? Nam
nulla alia causa immanis illius pœnæ iræque, cujus
vel sola memoria extra mentis sedem exeo, periculum fecimus uisi ob pravam perditamque voluntatem, sive propter dissonos diversosque mores ac
ingenia seu instituta, omni ex gente ac loco in urbem confluentium atque aliud alias malum importantium ac cum proximo illud communicantium.
Nana propter eam, quam diximus, uberem rerum
in vite usum suppeditationem vicinarum regionum
atque urbium incolae mutatis sedibus in hac habi
lationem locabant; ac præcipue qui ex captis jam
insulis per impuros Agarenos illorum grassationi
superstites fuerant, ad eam confugiebant, nulla
deinceps, ut sibi videbatur, hostium cura solliciti,
atque in eam rationes suas transferebant. Sive
rursus etiam propter molles delicias nullisque studiis animum implicatum, tum ad omnem libidinem, ita usu subministrante, proclive ingenium,
velut in Dei quamdam oblivionem venimus, longo
quodam et inextricabili viarum errore ab illo abjuncti. Et, ut ait Apostolus, unusquisque desideriis
VARIA LECTIONES.
omn.
το ώς Ρ. " of om. A. "
* τῆς αὐτῶν δεισιδαιμονία; οιη. Ρ. " προφερομένων Α.
10 συνεισιόντων P. * ἀνθρώπων om. Ρ. " της οm. Ρ.
76
” tai; om. A.
PG 109:543443
JOANNES CAMENIATA
544
nostris ambulabamus, ad omnia licenter scelera χωροῦντες καὶ τῆς πρὸς ἀρετὴν ἀγούσης μηδεμίαν
procurrentes, et viam quæ ad virtutem ducat pro ποιούμενοι ἐπιμέλειαν.
nihilo habentes,
ιγ'. Ποῖον γὰρ εἶδος κακίας, εἰ δεῖ ταληθὲς εἰπεῖν, ἐν
ἡμῖν οὐκ ἐπράττετο; Πορνείαι, μοιχεῖαι, ἀκαθαρσίας,
μίση, ψεύδη, κλοπαί, ἔριδες, φιλονεικίαι, λοιδορίαι,
θυμοί, πλεονεξίαι, ἀδικίαι· καὶ ὁ ἀρχηγὸς τῶν κακῶν
φθόνος κοινὸν ἐμμελέτημα καθ᾿ ἑκάστην τ καὶ ἀγο
ραῖον ἦν. Οὐ γὰρ ὅστις ἡμῶν τῷ πλησίον πράξει καλῶς
διὰ σπουδῆς εἶχεν, ἀλλ' ὅστις αὐτῷ τῶν ἀβουλήτων
ἐπενεγκεῖν τι φρενοβλαβῶς ἐτεκταίνετο· οὐδ᾽ ὅστις
ἐκ τοῦ οἰκείου μεταδοῦναι τῷ χρήζοντι τὸ συμπαθές
πληρῶν ἐβεβούλητο, ἀλλ᾽ ὅστις ἐκ τοῦ ἀλλοτρίου τὸ
οἰκεῖον πλεονάσαι πρὸς τὸν το ὁμόφυλον διαμάχετο,
κατ' ἀλλήλων εἰρωνευόμενοι, ἀλλήλους πλήττοντες,
άλλήλους διαβάλλοντες ", πᾶν ὁτιοῦν κακὸν ἐν ἑαυ
τοῖς ἐξευρίσκοντες, ὀρφανούς ἄγχοντες, δρίοις χηρών
επεμβαίνοντες, έχθρας συνάπτοντες. Καὶ τί δὴ τὸ
τέλος τούτων ἁπάντων; Οκνῶ μὲν τὴν γλῶτταν τῷ
μεγέθει τῶν πραγμάτων επαφιέναι, καὶ οὐκ ἂν ἦν
εσχόμην τῶν ἀλγεινῶν ἐκείνων ὧν ἤδη πεπόνθαμεν
καὶ πάλιν ἐπιμνησθῆναι· ἀλλ' ἐπειδὴ τῶν τοιούτων
διηγημάτων οὐκ ἔστιν ὅπως ὑπεκκλίναι την μνήμην,
δι' ὧν τῷ βίῳ καινόν τι καὶ φοβερὸν ὑπελείφθημεν
ἄκουσμα, λέξων ἔρχομαι τοῦ κινδύνου τὸ μέγεθος,
ἵν᾽ εἰδῇς καὶ αὐτὸς ὁποῖα τῆς ἁμαρτίας εἰσὶ τὰ ὀψώ
νια. Ἐν ὅσῳ γὰρ ἐτρυφῶμεν, ἐν ὅσῳ ἐσπαταλῶμεν
καὶ πᾶσιν ἀτόποις διεζῶμεν ἐπιτηδεύμασιν, ότε κατὰ
τὸ ψαλμικῶς ῥηθὲν πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἡ χρειώ
θησαν, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐκζητῶν τὸν Θεόν, τότε τῆς
φοβερᾶς ἐκείνης ἐπειράθημεν ἀπειλῆς, μᾶλλον δὲ
καταστροφῆς, ἵν' οἰκειότερον είπω, ἢ δικαίας αντα
ποδόσεως.
505 13. Quod enim malitiæ genus, ut verum
dicamus, in nobis non exercebatur? Fornicationes,
adulteria, immunditæ, odia, mendacia, furta, lites,
contentiones, convicia, iræ, rapinæ, injustitiæ; el
malorum omnium causa, invidentia, commune om-
»ium studium et quotidianum atque forensis meditatio erat. Neque enim ullus nostrum hoc salaRebat ut de proximo bene mereretur, sed ut illi
invisum aliquid malumque inferret stolide machinabatur. Nec ut ex suo egenti tribueret, implens
quod misericordiæ est, animo reputabat, sed ut de
alieno substantiam augeret, gentilibus suis pugnabal, cuin se invicem deriderent, mutuo cederent,
alter alteri calumniam strueret ac detraheret, nullum non malum secum ipsi excogitarent, pupillos
suffocarent, viduarum fines invaderent, inimicitias
necterent. Enimvero quis horum omnium exitus?
Torpet animus rerumque magnitudini linguam fuji
cere horret; nec rursus malorum, quibus jam perfuncti sumus, meminisse sustinebam. Quia tamen
fieri non potest ut istiusmodi narrationum memoriam vitemus, qua ratione nova quædam ac terribilis narratio mundo relicti sumus, periculi magnitudinem narraturus accedo, ut et ipse cognoscas
quænam sint peccati obsonia atque præmia (Rom.
vi, 23).Cum enim luxu perditi essemus, voluptate
liquesceremus ac mollitie flueremus, malisque omnibus institutis vitam ducerenus; cum, ut Psaltes
concinit (Psal. XIII, 3), omnes declinassent, simul
inutiles facti essent, nec esset qui Deum requireret,
506 tunc tremendum illud minarun pondus experti sumus, quin immo, ut verius dicam, eversionis
scu justæ retributionis.
14. Et considera hic quoque Dei humanitaten,
qui non vult mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat (Ezech. xxxını, 11). Cum enim sciret
projectam scelestissimamque animi nostri ad mala
pronitatem, quid machinatur ac consilii init, ut
perditum illum furorem inhibeat et ad conversionem inducat? Primum quidem, quæ dicta a nobis
est, Berrhocam, urbem finitimam, cum tota vicinia
terræmotu quassavit, adeo ut multi eo oppressi
perierint. Quid inde disponens ac procurans? Ut
nos scilicet, malorum divina ultione aliis inflictorum sensu percepto, tandem aliquando a propriis
ipsi malis abstineremus actusque nostros ad virtutem dirigeremus. Deinde, quia ne illo quidem
casu de veteri vigente in nobis consuetudine quidquam remiseramus, ad aliud machinæ genus trans -
it, in aliis ante specimen edens ejus calamitatis quæ
nobis ipsis obventura esset, dum nulla pœnitudine
peccarcnus. Demetrias namque sic dicta, Græcia
alia urbs, haud longe a nobis dissita, tum accolarum frequentia, tum rebus aliis, quibus urbes altum sapere ac gloriari solent, supra finitimas alte
VARIÆ
το ἕκαστον Ρ. * τὸν] τὸ Ρ. 6 ἐνδιαβάλλοντες Α.
p
ιδ'. Καὶ σκόπει κανταῦθα τοῦ Θεοῦ δὲ τὸ φιλάν
Ορωπον, τοῦ μὴ βουλομένου τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρ
τωλοῦ, ὡς τὸ ἐπιστρέψαι καὶ ζῆν αὐτόν. Εἰδὼς γὰρ
τὸ ἀκάθεκτον και μοχθηρόν της γνώμης ἡμῶν ἐπὶ τὰ
πονηρά, τί μηχανᾶται πρὸς τὸ τὴν ὁρμὴν ἐπισχεῖν
[P. 329] τῆς κακίας καὶ ἐπιστροφῆς ἡμῶν ἐμβαλεῖν
αἰτίαν; Πρῶτον μὲν τὴν ἤδη λεχθεῖσαν γείτονα πο
λιν, τὴν Βέῤῥοιαν λέγω, ἐπικατασεισθῆναι πεποίηκε
τοῖς περιοίκοις ὡς πολλοὺς 88 τῶν ἐκεῖσε συλληφθέν
των εξαναλώσαι, τί διοικούμενος ἐκ τούτου; Ιν᾿ ἡμεῖς
πάντως τῶν ἑτέροις ἀπειλουμένων τὴν αἴσθησιν λα
βόντες, τῶν ἰδίων κακῶν ἀποχὴν κἂν ὀψὲ γοῦν ποιησώμεθα καὶ πρὸς ἀρετὴν τὰς πράξεις ιθύνωμεν.
Εἶτα ἐπειδὴ τούτου γενομένου οὐκ ἐνεδώκαμεν τῆς
κρατούσης ἐν ἡμῖν παλαιᾶς συνηθείας, ἐφ᾽ ἕτερον
εἶδος μηχανῆς μεταβαίνει, καὶ τὴν ἡμῖν αὐτοῖς ἔσε
σθαι μέλλουσαν ἀμεταμέλητα πράττουσι συμφοράν
ἐν ἄλλοις προϋποδείξας. Δημητριάς γὰρ οὕτω και
λουμένη τῆς Ἑλλάδος ἑτέρα πόλις, οὐ μακρὰν ἡμῶν
ἀπῳκισμένη, πολλῷ πλήθει τῶν οἰκητέρων καὶ τοῖς
ἄλλοις οἷς μέγα καυχῶνται πόλεις τῶν ἔγγιστα ὑπερο
αιρομένη σ, οὐ πρὸ πολλοῦ τῆς ἡμῶν ἁλώσεως ἔργον
LECTIONES.
σε τὸ τοῦ Θεοῦ Γ. οι πολλῶν Ρ. 99 ύπεραιρουμένη ΑΡ.
PG 109:545545
DE EXCIDIO THESSALONICÆ.
546
ἐγένετο τῶν Βαρβάρων. Πολιορκηθεῖσα γὰρ ὡς μι- supercilium tollens, baud multo ante nostra urbis
κροῦ δεῖν πάντων τῶν ὑπ' αὐτὴν ἐν μαχαίρα πε
σεῖν, οὐδὲν ἕτερον παρείχε νοεῖν ἢ τοῖς κακοῖς ἡμᾶς
ἐπιμένοντας τὴν ὁμοίαν πεῖραν τῶν πραγμάτων έχε
δέχεσθαι καὶ καθάπερ εἰς ἔμψυχον στήλην ἐν αὐτῇ
τὰ κεχρεωστημένα ἡμῖν ἀναγινώσκειν παθήματα.
ιε'. Ἀλλὰ μηδεὶς ἀποφαινόμενόν με οιέσθω ταῦτα
λέγοντα 88 ότι δι' ἡμᾶς αἱ πόλεις αὗται τῶν φοβερῶν
τὴν πεῖραν ἐδέξαντο. Ὠφείλετο γὰρ αὐταῖς, ὡς
οἶμαι, καὶ δι' οἰκείαν μοχθηρίαν ὁ κίνδυνος, ὡς καὶ
ἡμῖν μετ' ἐκείνας, ἀξίας τῶν ἡμαρτημένων ἑκάστῳ
τὰς τιμωρίας ἐπάγοντος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ᾽ ἐν τούτοις
καὶ ἡμᾶς οὐ τὴν τυχοῦσαν ἀφορμὴν τῆς ἐπὶ τὸ κρεῖτε
τον ἐπιστροφῆς καὶ σωτηρίας εὔκολον ἦν ἐξευρεῖν,
τὴν ἐκείνων καταστροφὴν οἰκείαν ἀσφάλειαν ποιουμένους. Όμως ἐπειδὴ τὸν νοῦν ἡμῶν εἶδεν δὲ ὁ τὰς
καρδίας ἐρευνῶν πάσῃ σπουδῇ τῆς ἐπ' ἀπωλείᾳ
ἀγούσης εχόμενον, μηδεμίαν εν μὲν τῶν σωτηρίων
ἐντολῶν καὶ παιδευτικῶν ἐνεργειῶν ὑπολειφθεῖσαν,
ἐξ ὧν αἰσθητικὴ καὶ νήφουσα ψυχὴ τὸ καλὸν μετα
μανθάνει, διαφεύγουσα τῶν χειρόνων τὰς πράξεις,
δι' ἂς ἐπέρχεται ἡ ὀργὴ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπει
θείας, ὥς φησιν ὁ ᾿Απόστολος, ἔδει δὲ τὴν κακίαν
ἐκτριβῆναι, ἵνα μὴ τῇ ἐπὶ πλεῖον προόδῳ καὶ ἑτέρους λυμαίνοιτο, διὰ τοῦτο ἀφῆκεν ἡμῖν ἐπενεχθῆναι
τὴν φοβερὰν ἐκείνην καὶ φρικώδη πληγὴν, ἵν᾿ ὅπερ
ἄλλων πασχόντων ἡμεῖς οὐκ ἐδιδασκόμεθα, τοῦτο
ἡμεῖς παθόντες ἄλλοις ὑπόδειγμα ποιησώμεθα.
[Ρ. 330] ις'. 'Αλλὰ τί δεῖ μακρολογείν; καιρό;
γὰρ ἤδη τῶν καιρίων διηγημάτων ἐφάψασθαι, καὶ
ὅπως τὴν ὀδυνηρὰν ἐκείνην πολιορκίαν ὑπέστημεν
παραστῆσαι τῷ λόγῳ, ὡς εἶναι τοῖς μετέπειτα νουθε
σίας ὑπόθεσιν καὶ ἐναργοῦς διδασκαλίας παραίνεσιν.
Ἐν τούτοις γὰρ ὄντων ἡμῶν ἧκέ τις ταχυδρόμος
ἄγγελος ἀπὸ τοῦ κρατοῦντος τὰ τῶν Ῥωμαίων σκηπερα, Λέοντος τοῦ φιλευσεβοῦς ἀνακτος, τὴν ἔξοδον
τῶν Βαρβάρων, λέγω δὴ τῶν δυσωνύμων ᾿Αγαρηνῶν,
καταμηνύων καὶ ὡς τάχα ὁπλίζεσθαι, πρόσφυγας
τινας ἀπ' αὐτῶν ἐκείνων τῶν Βαρβάρων αφίχθαι
λέγων, καὶ τὴν βουλὴν αὐτῶν, ἥτις ἐστὶ, προειπόντας
τῷ βασιλεῖ, καὶ ὅτι πᾶσαν τὴν ὁρμὴν ἐπὶ τήνδε πεποίηνται, ὑπὸ πολλῶν ἤδη τῶν ὑπ' αὐτῶν προχειρωθέντων βεβαιωθέντες ὡς ἀτείχιστός ἐστιν ἐκ τοῦ
πρὸς θάλασσαν μέρους καὶ ταῖς ἀπὸ τῶν νηῶν μάχαις
εὐεπιχείρητος. Ταύτης οὖν ἀγγελθείσης τῆς πονηράς
ἀγγελίας, βροῦς μὲν ἐγένετο κατὰ πᾶσαν τὴν πόλιν
καὶ φόβος καὶ τάραχος, ἀσυνήθους πράγματος καὶ
φοβεροῦ ταῖς ἀκοαῖς ἡμῶν ἐν ἀρχαῖς προσπεσόντος,
ἐβουλευσάμεθα δὲ, οίμοι! τὴν οἰκείαν περιποιήσασθαι
σωτηρίαν, καὶ ὅσα πρὸς τὴν τῶν ἐναντίων ἄμυναν
καταρτίζειν, καὶ πρὸς τὸν κατ' αὐτῶν πόλεμον διεγείρεσθαι. Πλὴν ἔκαμνε μὲν ὁ λογισμὸς ἑκάστου
καὶ ταῖς ἄλλαις μερίμναις τῆς ἀπειρίας τοῦ μάχε
:
excidium in Barbarorum potestatem venit. Obsessa
enim ac capta, ut pene omnes qui in ea erant gladio ceciderint, nihil aliud 507 cogitandum animis
ingerebat quam fore ut qui in malis perseveraremus,
parem in eos ultionem exciperemus, et ut velut in
animata columna ac cippo, quæ nobis debita
essent mala diraque, perscripta legeremus.
15. Nullus tamen existimet, dum hæc ita pronuntio, me velle hasce urbes nostri causa tremenda
haec expertas fuisse illisque malis factas obnoxias.
Nan et illis, opinor, ob ipsam earum pravitatem,
æque ac nobis post ipsas, animadversio debebatur,
Deo scilicet singula quæque scelera digne ulciscente. Verum in iis nos quoque haud levem occasionem melioris frugis ineundz atque salutis facile fuit
invenire, ita nimirum ut earum casu noxaque res
nostras in tuto collocaremus. Verumenimvero quia
is qui corda scrutatur (Psal. vi1, 10) animum nostrum omni studio hærere noverat viæ quæ ducit
ad interitum, cum nihil ei salutarium mandatorum
castigationumque deesset, quoruin sensu ad sobrietatem reductus animus mutato consilio, quod
honestum ac officii est, condiscit, vitans scelera
ob quæ ira ingruit in filios inobedientiæ, ut ait
Apostolus (Ephes. v, 6), decebatque malitiam
elidi ac aboleri, ne majus incrementum faceret atque aliis noxam inferret, idcirco tremendam illam
atque horrendam plagam nobis inflixit, ut quod
aliorum malis præmoniti non didiceramus, ejus nos
aliis, nostro ipsi periculo, exemplo essemus ac documento.
508 16. Sed quid necesse orationem trabere?
Jam enim tempus est necessaria rerum momenta
aggredi, ac modum quo diram illam obsidionem
pertulimus sermone referre, quo scilicet inde posteris admonitionis argumentum ac ratio claræque
doctrinæ adhortatio sit. Etenim cum res nostræ
ita se haberent, celer quidam cursor nuntius a
Leone, piissimo imperatore tum imperii Romani
sceptra moderante, venit: Barbarorum (inauspicati
scilicet nominis atque omiuis Agarenorun) irruptio
nem denuntians, ad arma statim convolare jubet.
Venisse profugos quosdam ex ipsis Barbaris, eorumque consilii imperatorem præmonuisse: inpetum omnem versus Thessalonicam vertere, ea
scilicet ratione, quod ex pluribus jam ab eis bello
captis ac subjugatis certo didicerint, qua parte
respicit mare, nullis eam cingi mœnibus exque
navibus conserta pugna facile expugnari posse.
Malo hoc igitur allato nuntio per totam urbem
rumor diditur, tîmorque ac titubatio omines occupat, insueta plane re atque tremenda tum primum
nostris auribus illapsa. Eo nobis (heu!) versa
consilia, ut salutem nostram tutaremur, ac quæ
arcendo hostes essent omnia pararemus, atque ad
bellum sustinendum animis excitaremur. Verum
VARIE LECTIONES,
οι πάντας? σε λέγειν? σε οίδε, ΑΡ. Οι μηδεμίαν και μηδεμίαν
PG 109:547547
JOANNES CAMENIATA
548
concidebat cujusque animus, cum aliis disjectus σθαι, μήπω τοῦ πράγματος ὢν ἐν πείρᾳ, μηδ' ὅπως
enris, quod bello inexperti eramus nulloque rei
usn, nec ut ipsa ejus ducenda exordia noveramus;
tum vero magis quod murus nihil idoneus erat,
quo et 509 hostium impetum exspectabamus,
omnium animos desperatione mergebat. Ac sane
res suspecta erat, non solum nobis bello inexpertis ac inermibus, sed et si qui jam exercitati istinsmodi rerum causas apprime callerent.
17. Itaque in eam sententiam ivimus, si quid
esset moliendum, id esse in ipso muro conandum,
et ante omnia illius securitati et in melius refectioni prospiciendum. Cogitata non laudabat qui ab
imperatore nuntium nobis attulerat (Petronæ nomen erat), vir protospathariorum ascriptus catalogo; cui erat impositum ut paululum in urbe
commoraretur opemque suam conferret et rebus
debita subsidia subministraret. Is aliud sapientissimum consilium, quippe valde efficax ac salutare,
se invenisse aiebat, nisi illud quoque scelera nostra dissipassent, quæ nostro excidio sternebant
viam. Namque cum aliis vir ille, sed maxime rerum experientia præstaret, intra se ipsum examinans, si in exstruendis muris cura adhiberetur,
maximna urbi adfutura incommoda, et nihilo magis
iis se profecturum qui ante ipsum simile opus aggressi essent, ad aliud securitatis genus (et nola
quam aptum ac peropportunum) animum advertit.
Considerabat enim, cum pars urbis noto adversa
marinis aquis tota circumlueretur, si inde Barbari
arma movissent, quidquid libuisset, in ea facile effecturos, cum nemo ipsorum ascensui in muros
(ipsos huiniles ac terra contiguos impedimento
510 esse posset: nam navium puppis ita eminebat, ut ex ca tanquam ex loco superiori in propugnaculis immorantes hostium jaculis obnoxii essent. Statuit igitur aggerem quemdam arteque
factitatas insidias in aquis ipsis occultare, quibus
securitas urbi simulque hostibus obstaculumn foret.
Erant namque in tracto urbis ad Orientem ac Occidentem vergente plurima ex uno lapide excavata
sepulcra, quibus antiquitus gentiles, qui eam inhabitaverant, suos mortuos condebant. Hæc ille in
unum conveheus, ac mirabili quodamn artificio, cujus ipse solus sibi auctor exstiterat, in mare demergens, et perparvo intervallo se dissitos, ordine tamen digestos inter aquas contegens, marinum
quoddam ac pene inauditun munimentum, eo ipso
muro qui ad continentem altiore structura eminobal validius ac securius, artificiosa vere sedulitate
condebat. Et jam opere præstitum fuisset, omnein
urbi securitatem præstans, cum non possent naves
appellere noxaque urbem afficere, ni hoc quoque
propter nosꞌram improbitatem interruptum in uihilumn recidissel.
τὴν ἀρχὴν λαμβάνει δεδιδαγμένος· πλέον δὲ τὸ μὴ
ἐπιτήδειον εἶναι τὸ 60 τεῖχος ἔνθα καὶ τὴν προσβολήν
ἐσκοποῦμεν, τὰς ἁπάντων ψυχὰς κατεβύθιζε· καὶ
γὰρ ἦν ὡς ἀληθῶς ὕποπτον, οὐ μόνον τοῖς ἀπειροπολέμοις καὶ δόπλοις ἡμῖν, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ αὐτοῖς τοῖς γεν
γυμνασμένοις καὶ προαποκειμένας ἔχουσι " τὰς τῶν
τοιούτων πραγμάτων αἰτίας.
ια΄. Εβουλευσάμεθα δ᾽ οὖν, εἴ τι καὶ δέοι πράτο
τειν, ἐν αὐτῷ πράττειν τῷ τείχει καὶ πρώτης ἔχεσθαι
τῆς αὐτοῦ ἀσφαλείας καὶ πρὸς τὸ κρεῖττον μεταποιή
σεως. Οὐ συνεβούλευε δ' ἡμῖν τοῦτο τέως ὁ ταύτην
ἡμῖν τὴν ἀγγελίαν πρὸς τοῦ βασιλέως κομίσας (Πετρωνᾶς δὲ οὗτος ἐκαλεῖτο, τῷ καταλόγῳ τῶν πρωτο
σπαθαρίων ἐναριθμούμενος, ὃς ἦν ἐπιτετραμμένος
ἐγχρονίσαι μικρὸν τῇ πόλει καί τινος αὐτῇ μεταδοῦ
και βοηθείας καὶ δεούσης ἐν τοῖς πράγμασι συνερ
γείας), ἄλλην δὲ σοφωτάτην ἔλεγεν ἐξευρεῖν ἐπίνοιαν,
ὡς λίαν ἐνεργῆ καὶ σωτήριον, εἰ μὴ καὶ ταύτης αξ
προοδοποιοῦσαι τὴν καθ' ἡμῶν ἀπώλειαν ἁμαρτίαι
ἀναίρεσιν καθυπέβαλον. Ελλόγιμος γὰρ ἂν ὁ ἀνὴρ
καὶ πολλὴν πραγμάτων ἐσχηκώς πεῖραν, καθ' ἑαυτὸν
συνιδὼν ὡς εἰ θελήσοι [Ρ. 531] τοῦ τείχους τῆς οἰκο
δομῆς ἐπιμεληθῆναι, καὶ κόπους παρέξει τῇ πόλει
καὶ πλέον οὐδὲν τῶν πρὸ αὐτοῦ περὶ τούτου φροντισάντων ὀνήσειεν, ἐφ᾽ ἕτερον εἶδος ἀσφαλείας (καὶ
σκόπει πῶς εὐφυὲς καὶ ἁρμόδιον) τὸν νοῦν μετηγάγετο. Εἰδὼς γὰρ ὡς ἅπαν περικλύζεται τὸ κατὰ νότον
μέρος τῆς πόλεως ὑπὸ τὸ τῶν θαλασσίων υδάτων,
ἐκεῖθεν δὲ προσπίπτοντος τοῦ πολέμου εὐχερῶς ἔχειν
τοὺς βαρβάρους πᾶν ὁτιοῦν βούλοιντ' ἂν ἐν αὐτῷ δια
πράξασθαι, μηδενὸς κωλύοντος αὐτοὺς ὑπεράνω τῆς
οἰκοδομῆς γενέσθαι τοῦ τείχους διὰ τὸ πρόσγειον
καὶ χθαμαλώτατον οι εἶναι τάς τε νῆας μᾶλλον ὑπερ
ανέχειν ἐκ τοῦ κατὰ πρύμναν μέρους, καὶ ἀπὸ
μετεώρου δύνασθαι τοὺς ἐν ταῖς ἐπάλξεσιν ὄντας
κατατιτρώσκειν, εβουλεύσατο φραγμέν τινα καὶ τε
τεχνημένην ἐνέδραν ἐν αὐτοῖς ἐγκρύψαι τοῖς ὕδασιν,
ὡς ἂν καὶ τῇ πόλει τὸ ἀσφαλὲς καὶ τοῖς ἐχθροῖς ἐμ
πόδιον κατ' αὐτὸ γένηται. Πολλοὶ γὰρ ἦσαν ἐκ μονολίθου γεγλυμμένοι τύμβοι κατά τε τὰ πρὸς ἀνατολὴν
καὶ δύσιν μέρος τῆς πόλεως, ἐν οἷς πάλαι τοὺς ἑαυ
Ο τῶν νεκροὺς οἱ τήνδε κατοικοῦντες ἐνεταφίαζον Ελ
ληνες· οὓς καὶ συνάγων καί τινι παραδόξῳ μεθόδῳ,
ἦν αὐτὸς μόνος ἐξεῦρε, τῇ θαλάσσῃ βυθίζων, καὶ ὡς
ἀπὸ μικροῦ τινος διαστήματος στοιχηδόν τούτους
τοῖς ὕδασιν ἀποκρύβων, θαλάσσιόν τι καὶ ξένον ἔρυμα
καὶ τοῦ πρὸς ὕψος τῇ χέρσῳ προβεβλημένου τείχους
όχυρώτερόν τε καὶ ἀσφαλέστερον τῇ ἀληθείᾳ κατετεχνάζετο. Καὶ δὴ καὶ εἰς ἔργον ἂν ἐξέβη πᾶσαν ἀσφά
λειαν τῇ πόλει περιποιούμενον, ὡς μηδὲ δύνασθαι
τὰς νῆας πλησιάσαι τὸ παράπαν καὶ τῆς ἑαυτῶν
μεταδούναι βλάβης, εἰ μὴ καὶ τοῦτο διὰ τὴν μοχθη
ρίαν ἡμῶν ἐκωλύθη καὶ εἰς οὐδὲν προεχώρησεν.
VARIE LECTIONES.
τα τὸ om. Ρ. * αὐτοῖς γεγυμνασμένας ἔχουσι Ρ. " ἀπὸ ΑΡ.· καὶ χθαμαλώτατον om. Ρ.
PG 109:549548
98
550
18. Cum enim prope jam circa medium loci periculosi per mare ductum sepimentum istiusmodi
pervenisset, omnemque nobis metum ac malam
suspicionem levaret, venit alius ab codem imperatore missus, Leo nomine, qui in eam rem missum
Petronam cito revocans, omnem 511 in se civie
tatis curam recepit. Leo itaque finitimæ omnis regionis ac provinciæ prætor creatus, omnisque bellici apparatus cura in sc translata, coepti hujus
operis laborem interim intermittendum putavit,
niurorum contra exstructionis opus absolvendumi.
Statim enim atque appulit, omnem mox multitudinem in hoc constitutam ad necessariam artificibus
materiam convehendam transfert, quo scilicet laborantium multitudine et copiosa necessariarum
DE EXCIDIO THESSALONICA.
τη'. Ηδη γὰρ περὶ τὰ μέσα που τοῦ κινδυνώδους
τι του τεφθακότος τοῦ τοιούτου διαποντίου φραγμού,
καὶ πᾶσαν ἡμῶν ὑπόνοιαν ἐπίπεδον καὶ πονηρὰν
ὑποτέμνοντος, ἵκετό τις ἕτερος, καὶ αὐτὸς πρὸς τοῦ
βασιλίως πεμφθείς, τὸν εἰς τοῦτο πεμφθέντα * Πε
τρωναν σπουδαίως μεταπεμπόμενος καὶ τὴν φρον
είδα πᾶσαν τῆς πόλεως εἰς ἑαυτὸν μετατιθείς. Λέων
δὲ οὗτος ἐκαλεῖτο, πάσης τῆς περιχώρου προχειρισθεὶς στρατηγὸς καὶ πᾶσαν ἐπιμέλειαν τῶν πρὸς
τὴν μάχην εὐτρεπιζομένων πραγμάτων ἀναδεξάμενος. ῷ καὶ ἔδοξε τὴν τοῦ ἔργου τούτου σχολάσαι
τέως φροντίδα, καὶ τοῦ τείχους τὴν οἰκοδομὴν ἐξ
ανύεσθαι. "Αμα γὰρ ἦκε, καὶ μεθίστησιν εὐθὺς τὸν
δῆμον ἅπαντα τὸν εἰς τοῦτο τεταγμένον πρὸς τὸ τὰς
χρειώδεις ύλας τοῖς τεχνίταις ἐπικομίζειν, ὡς ἂν τῇ
πολυχειρία τυχὸν καὶ τῇ τῶν δεόντων δαψιλεῖ χορηγία rerum suppeditatione substructionis murorum de
τὸ σπουδαζόμενον [Ρ. 332] εἰς ἔργον ἄγοιτο. Ηδη
μὲν οὖν πάλιν͵ τὰ τῆς οἰκοδομῆς ἦν ἐνεργή. Αλλ'
ὅσον ἐδόκει τὸ πρὸς ὕψος εγειρόμενον τοῦ τείχους
τὴν τῶν ἐναντίων ἀπείργειν κακόνοιαν, τοσοῦτον
ἐφαίνετο τὸ λεἶπον τοῖς πολίταις ἡμῖν παντὸς κινδύνου καθυπεμφαίνον ὑπόνοιαν. Οὔτε γὰρ ἅπαν διορθωθῆναι δυνατῶς εἶχε πολλῷ μήκει διατεινόμενον
πρὸς τὸ μηκέτι τὴν ἐξ αὐτοῦ συμφορὰν ἡμᾶς ὑπο
οπτεύειν, καὶ ὁ χρόνος τὴν τῶν πολεμίων ἔφοδον
ἐφεστάναι προεμαρτύρατο μήπω τοῦ μέσου χώρου
τῆς οἰκοδομῆς ἀψαμένη;, ἐξ οὗ καὶ τὴν βλάβην ὑπὸ
ωπτευόμεθα. Αγγελίαι γὰρ τῶν προτέρων φοβερώτε
ραι καὶ συχνότεραι τὰς ἁπάντων ἡμῶν ἀκοὰς περιο
· εθρύλουν, καὶ τοὺς Βαρβάρους ἐγγίζειν ἤδη τὸ πλεῖ
στον τοῦ πλοὺς διανύσαντας. Οὐκ ἦν γὰρ ὅπου καὶ
πρὸς μικρὸν αὐτοὺς ἐμβραδῦναι, διὰ τὸ τὰς πλείονας
νήσους ὑπ' αὐτῶν προεκπορθηθῆναι, καὶ τὰς πρὸς
θάλασσαν ἐχούσας πόλεις τὴν οἴκησιν τῇ καταπλήξει
μόνῃ τῆς ἀκοῆς αὐτῶν πρὸς φυγὴν ἐκτραπῆναι, καὶ
μηδὲν ὑπάρχειν δ τὴν ὁρμὴν αὐτῶν ἢ τὴν τῶν ὅπλων
συνέχειαν ἐξαρχεῖν ὑπομεῖναι. Τέτταρας γὰρ ὁμοῦ
καὶ πεντήκοντα τάς βαρβαρικὰς εἶναι προέλεγον
νῆας, οὐδὲν ἧττον πόλεως ἑκάστης αὐτῶν τῷ μεγέθει
καὶ ταῖς ἄλλοις κατασκευαίς τυγχανούσης, ἐν αἷς οι
ἦν παμμιγής τις ὄχλος απονενοημένων καὶ μανιω
δῶν, τῶν τε τὴν Συρίαν οἰκούντων, Ἰσμαηλιτῶν καὶ
τῶν ὁμορούντων Αἰγυπτίοις Αιθιόπων, πάντων αἱμοβόρων καὶ θηριογνωμόνων ἀνθρώπων, πολλὴν τὴν ἐν
τοῖς φόνοις ἐπιστήμην ἐξησκημένων καὶ ταῖς λῃστρικαῖς ἐπινοίαις τὰς σφαγὰς ἐμμελετησάντων, ὡς
μὴ δύνασθαί τινα κἂν ἀκοῇ τὴν τούτων ἐκδέξασθαι
πεῖραν, ἀλλὰ σπεύδειν ἕκαστον ὑποχωρεῖν τῆς ἐνεγ
καμένης, κρεῖττον ηγούμενον τὴν μετὰ θηρῶν ἀγρίων
ἐν τοῖς ὄρεσιν οἴκησιν ἢ τὸ ὑπ' αὐτῶν ληφθῆναι καὶ
πολυώδυνον ἀπενέγκασθαι θάνατον.
εθ'. Πλὴν ἐν τούτοις τούτων ἐχόντων πάλιν φοβε
φώτερός τις τῶν ἤδη λεχθέντων ἐξελήλυθεν ἄγγελος,
των 9 Βαρβάρων τὴν ἔφοδον πλησιέστερον οὖσαν
ἅπασι προδηλῶν. Νικήτας δὲ οὗτος ἐκαλεῖτο, στρατ
ηγός τὴν ἀξίαν καὶ τὴν ἐν τοῖς βουλεύμασιν εύτα
33 ταχθέντα Α. 18 την Ρ.
stinatum opus efficeret. Jam itaque huic operi diligentia habebatur, reique instabant. Quantum enimvero sublatus in altum murus hostium destinatam
malitiam arcere videbatur, tantum nubis civibus,
quod ejus reliquum erat, mali ominis ac periculi
suspicionem sensumque conjectura haud levi ingerebat. Non enim totus, in longitudinem nimiam expansus, ita reparari poterat ut omnem deinceps
exspectatæ ex eo cladis timorem auferret; tempusque jam prope hostium irruptionem iustare teslabatur, cum necdum structura medium ipsum locum attigisset, ex quo nobis suspectum malum el
exitium foret. Nuntii enim prioribus terribiliores
ac crebriores nostrum omnium aures obtundebant,
jamque barbaros prope imminere, maxima parte
navigationis illis expleta. Neque enim erat quod
vel minimum eis moras injiceret, cum jam plerasque insulas populati essent, urbesque maritimæ
sola auditus eorum consternatioue 512 ac pavore
fugam arripuissent, nihilque esset quod eorum iinpelum subsistere aut constipatam aciem sustinere
posset. Quatuor enim supra quinquaginta simul
esse barbaricas naves nuntiabant, quæ singulæ
urbibus magnitudine ac reliquo apparatu exæquabantur, in quibus promiscua vesanorum hominum
ac furentium tuiba veheretur, tum Ismaelitarum,
qui Syriam inbabitant, tum Æthiopum Egypto
confiuium, cruentorum omnium ferinisque animis
atque indole præditorum, qui cædium arce plurimum exercitati essent, latrociniisque olim dediti
fusi noxam cruoris necisque studium omne habuissent, ut nec vel auditu eorum quisquam periculum
sustinere posset, sed singuli quique festine patria
excederent, quibus_potius esset in montibus cum
feris bestiis habitare quam ut ab eis capti ærumnosa morte diroque cruciatu perirent.
19. Caterum rebus se ita habentibus, rursus
alius nuntius dictusjam ac superioribus terribilior
venit, Barbaros quam proxime adesse omuibus referens. Nicela nomen fuit; qui ut dignitate, sic
consiliis componendo civitatis ordine dux erat. Suo
VARIE LECTIONES.
κι οἷς Ρ. οι τῶν ante Βαρδ. om. Ρ.
PG 109:553553
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
ἔργον ἄγειν προεθυμεῖτο· ἐπιστολάς γὰρ χαραξας δι sionem propellere possemus. Quod et opere præst:
πάσης ἐξέπεμψε τῆς περιχώρου, ἔχειν τὸ τάχος πρὸς
ἡμᾶς τοὺς ἀμφὶ τοὺς Σκλαβήνους κατεπισπεύδων, καστον αὐτῶν ὡς οἷόν τε ἦνόπλισάμενον. Ἐξ οὗ δὴ καὶ συν
ἐῤῥεον ὀλίγοι μέν τινες ἀφελεῖ;, οὐχ ὅσοι δὲ τὴν χρείαν
ἐπλήρουν, ἀλλὰ καὶ λίαν εὐαρίθμητοι καὶ πρὸς τὴν μάθ
χὴν ἀπαράσκευοι. Τοῦτο δὲ συνέβαινεν ἐκ τοῦ σκαιούς
τινας εἶναι καὶ πονηροτάτους τοὺς ἐμπεπιστευμένους
αὐτοὺς ἄρχοντας, τὸ οἰκεῖον μᾶλλον συμφέρον υπερ
τὸ τοῦ κοινοῦ σκοποῦντας, καὶ τῷ πλησίον ἐξ ἔθους
ὄντας ἐπιβουλεύεσθαι, δωροληψίαις τε ἐπιμαινομέ
νους, καὶ μηδὲν ἄλλο προτιμᾷν τῆς τούτου " ἐμμελετήσαντας κτήσεως. Καὶ δὶς γὰρ καὶ τρὶς καὶ πολλάκις
διὰ γραμμάτων ἐκφοβεῖν πειρωμένου τοῦ προλεχθέν
τος Νικήτα τὸν στρατηγὸν Στρυμόνος, καὶ τῆς βραδυτῆτος αὐτὸν καταιτιωμένου, καὶ ὡς εἴ τι πάθοι
κινδύνου παρόντος ἡ " πόλις, αὐτῷ μόνῳ τὴν αἰτίαν
ἐπὶ τοῦ κρατοῦντος καταψηφίσεται, οὐδὲν ἧττον ἢ
πρότερον εἶχε τῆς συνήθους ἐκεῖνος κακοβουλίας
ἐχόμενος, πρῶτον μὲν τοῦ θείου, ἔπειτα δὲ τοῦ ἀνθρωπίνου φόβου υπεριδών, καὶ τὴν ἀπώλειαν τῆς
τοσαύτης πόλεως εἰς μηδὲν θέμενος, οὔτε αὐτὸν δι'
ἑαυτοῦ οὔτε τινὰ τῶν ὑπ' αὐτὸν ὄντων ἐλθεῖν καὶ
συνεπαμῦναι τοσαύτῃ συμφορά περιστοιχηθεῖσιν
ἡμῖν ἐβουλεύσατο, ἀλλὰ τῇ προσδοκίᾳ τοῦ ἀεὶ παρ
εἶναι μέχρι τῆς ἐσχάτης ἡμέρας τοῦ πολέμου πάντας
ἡμᾶς τὸ ἀποπλανήσας, έλαθε συμπεράνας τὴν καθ'
ἡμῶν ἐπιβουλὴν καὶ τῷ ὀλέθρῳ μέγα καὶ κομψὸν ἐγω
γελάσας, ᾧ συνεσχέθημεν.
10
κα'. Οὕτω δὲ τῆς ἀπὸ τῶν συμμάχων Σκλαβήνων
ἀποβουκοληθέντες ἐλπίδος, καίτοι οὐδ᾽ ἡμεῖς ὄντες
εὐαρίθμητοι, ἀλλὰ πολλῷ πλήθει τὴν χρείαν ἀποπληρούντες καὶ λίαν τὴν τῶν βαρβάρων καθυπερβαίνοντες στρατιάν, ὅμως τὸ μηδεμίαν πεῖραν πολέμου
ἐνυπάρχειν ἡμῖν, μηδὲ προεποκειμένην ἔχειν τὴν
περὶ τούτου μελέτην, φοβεράν τινα καὶ ἐκπλήξεως
γέμουσαν τὴν ἔφοδον αὐτῶν ἐνεποίει. "Αλλως τε καὶ
τὸ μηδὲν φθάσαι πρὸς τὴν τούτου σ' ἐξευρεῖν ἄμυ
ναν πονηρὸν ἡμῖν κατεφαίνετο. Καὶ φυγῇ μὲν χρήσ
σασθαι τέως φορτικὸν ἦν· ἔμελλε γὰρ ἡμῶν ἐκτραπάντων πόλις τε αλωθῆναι, καὶ τῶν προλεχθέντων
σεβασμίων οίκων ὅ τε διὰ χρυσοῦ [P. 355] καὶ ἀργύρου καὶ λοιπῆς χρειώδους ύλης ἀφαιρεθῆναι κόσμος,
ἢ καὶ αὐτοὶ οἱ πανευαγεῖς οἶκοι πυρίκαυστοι γενέεθαι. Αμα δὲ καὶ τὴν τῶν βαρβάρων ὑπεκκλίνοντες
βλάβην, οὐκ είχομεν ὅπως τὴν καθ' ἡμῶν τοῦ κρατ
τοῦντος ἀγανάκτησιν διαθώμεθα 18. ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν
ἦν ἀνεκτὰ καὶ πάσης σωτηρίας ἐχόμενα, εἰ καὶ ὅτι
πρὸς μνείαν μόνον ἐλθεῖν τῶν τοιούτων μήπω τοῦ
κακοῦ τὴν πεῖραν ἐσχηκόσι παντὸς θανάτου χαλετώτερα· τοῖς τοσούτου πράγματος χωρείν δῆλον,
μηδὲν ἄλλο προεθισθέντας 18 πλὴν τὸ ἁβρόν μετα
διώχειν καὶ τρυφηλόν βίον, καὶ πολεμικοῖς ἀγῶσι
μήπω προγυμνασθέντας ", Εκστασιν ἡμῖν ἐνεποίει
καὶ φρίκην.
551
enixe conabatur. Exaratas enim epistol s in omnem
circumvicinam regionem misit, serio urgens cir,
cumnjacentes Sclavenos, ut quam celerrime, pro eo
ac cuique licebat, armis instructi convenirent; quo
et factum est ut 515 pauci quidam tenues accurrerent, nec quot necessitas postulabat, sed qui̟
facillime numerari possent et ad pugnandum proc
sus imparati essent. In causa erat quod morosis
quibusdam et improbissimis ducibus illa prosiucia
demandata erat, qui propria commoda publicis
anteferrent, et vicinis insidias struere assueti essent, ac muneribus inhiarent, nihilque eoruin
lucris sibi fortunatius ducerent. Nam licet återųm
tertioque ac sapius laudatus Nicelas missis litteris
Strymonis ducein terrere conatus esset, eique tarditatis dicam scriberet, ac si quid civitas præsenti
periculo gravius pateretur, illi uui ascribendum
ejusque apud imperatorem reum peragendum sancte
assereret, hand tamen ille melior factus quidquam
remisil de consueto su̟o malignoque consilio; quin
primum divino deincepsque humano metu deposito,
de tantæ urbis excidio nihil curans, neque ipse per
se venire neque pro se alium, qui sub potestate
illjus esset et suppetias ferret, nobis in summaş
adductis angustias voluit mittere; sed exspectationu
nunquam sui defuturi adventus ad extremum belli
diem illudens, intentas adversus nos insidias ¡mprudentibus nobis absolvit, et eo cui obnoxii facți
sumus exitio magnum lepidumque insultans risit.
21. Sic vero indiguis modis a sociis Sclavenis
deludificati, tametsi neque nos cssemus numeratu
faciles, sed copiosa longe multitudine pro præseuli
negotio subjiceremus atque Barbarorum copias nimis superaremnus, 516 attamen quod nulla in nobis esset belli experientia nec ca re ulla nobis
fuisset posita opera, formidabilem ac consternationis plenain eorum nobis aggressionen reddebat.
Præterea etiam quod nihil aute excogitatum espel
ad depellendam injuriam, pessimi omiņię nobis
videbatur. Et quidem uți fuga grave hactenus putabatur. Nobis enim fugam arripientibus civitas
desolanda erat, carumque, quas dicebam, venera
bilium adium ornatus omnis, auri, argenti, reliqu
necessarie materiæ, auferendus; aut etiam ipse
omni yeneratione ducendæ ædes igni exurendæ:
simul item Barbaro, um noxam decļinantes, non
erat quomodo imperatoris in nos indignationem
caveremus. Verum hæc quidem tolerabilia erant
maximeque salutaria, quanquam yel solum meminisse, cum necdum mali periculum fecissemus,
omni morte graviora. Talibus nimirum premi
ærumnis nulla prævia exercitatione assuelos, seit
delicate vitam agilantes et luxui deditos nec aliquo
militarium certaminum usu edoctos, in inetum
nos ac angustias maximas conjiciebat.
VARIE LECTIONES.
" ήτοι Ρ. 5 τούτων. * ή om. Ρ. " ἡμᾶς om. F. " τούτων 18 διωθώμεθα? 15 προεθισθέντα Α. 16
γυμνασθέντα Α.
18
PATROL. GR. CIX.
προ
PG 109:555555
JOANNES CAMENIATA
558
29. Ceterum variis cogitationibus distracti ac κβ'. Πλὴν ὅτι τοῖς λογισμοῖς θατέρου τούτων παι
λαίοντες, οὕτω τὰς ἐφεξῆς ἡμέρας διετελοῦμεν. Καὶ
8 μόνον τοῖς ἀποροῦσιν ὑπολείπεται, τοῦτο καὶ ἡμεῖς
ἐσπουδάζομεν ἤδη, του; ἀφάτους τῆς θείας συμπα
θείας οἰκτιρμοὺς καὶ τὰς τῶν ἁγίων πρεσβείας ἐπισ
καλούμενοι. Κατειληφότες γὰρ τὸν προλεχθέντα παν
ευπρεπέστατον οἶκον τοῦ πανενδόξου μάρτυρος Δημ
μητρίου, ὅσοι τε τὴν πόλιν οἰκοῦμεν καὶ ὅσοι ἐξ ἄλο
λοδαπῆς ἦταν ἐπήλυδες, ἀξία πᾶσα καὶ ἡλικία, καὶ
θρηνώδεις χορούς συστησάμενοι, ἐπεβοῶμεν τῷ μάρ
τυρι προστάτην ἡμῖν γενέσθαι κατὰ τῆς προσδοκωμέ
νης ἀπειλῆς τῶν βαρβάρων, "Εδειξας, λέγοντες, ὦ
γενναῖε μάρτυς, τὸ θερμὸν τῆς σῆς ἀντιλήψεως
ἐν πολλοῖς κινδύνοις πολλάκις ἐπελθοῦσι τῇ πό
λει σου, καὶ πᾶσαν ἐναντίων ἐπιβουλήν διεσκέ
titubantes per reliquos insequentes dies, quod miseris reliquum est, hoc nos ipsi jam enitimur, ut
scilicet quæ nemo dicere valeat, divinæ miserationis viscera sanctorumque patrocmia, votis invocemus. Quippe venientes ad supra 517 memoalain praclaro decore splendidissimam gloriosissimi martyris Demetrii edem, tum omnes civitatis
accola, tum ex variis gentibus advena, omnis dignitas atque alas, lamentabilique choro composito,
sublato ad martyrem clamore patronum nobis fore
adversus ingruentem Barbarorum minaci ira Interitum ac cadem rogabanius. Ostendisti, dicebamus,
generose martyr, defensionis tuæ promptam ardoreque animi opitulationem in multis hand ruro periculis, quæ tuam appetiere urbem, cunctisque adver. δασας, καὶ ὀλέθρου παντὸς ἀπείρατον αὐτὴν
sariorum dissolutis insidiis ab omni immunem noza
ac interitu conservasti. Ostende nunc quoque, miserantissime, tuam erga nos immensam curam; et ne
glorientur adversum nos gentes barbaræ et alienigenæ, quæ Deum ignorant. Neque vero dederis domum hanc, quam orbis universus communem morborum officinam medicam paratumque refugium
habet, ab impuris impiisque hominibus profanari,
qui nostram subsannant fidem cultumque spernunt ac
religionem, atque hoc unum nobis crimen impingunt,
qua sumus in Deum, pietatem, mortemque immaIsram comminantur et exitium. Licet enim innuneris digni sumus suppliciis ob ea scelera quæ in terra
commisimus, huicque ipsi quæ ingruit, vastitati ac
cladi sumus obnoxii, non tamen alium novimus Deum
quam qui le coronarit, in cujus etiam gratiam divina
peregisti certamina, quem et amula passione clariScasti; cujus etiam munere multorum miraculorum
gratiam consecutus es, nobisque murus firmus inconcussumque fulcimentum ac columen concessus es,
ad quem quotidie 518 supplices pro nobis fundens
preces, quæ in rem nostram conducant efflagitas. Respice igitur nunc quoque in populi hujus consilil
mentisque inopiam ac spes depositas, orationemque
nostram exaudiens sta libera intercessione pro nobis
servis tuis, et ab exspeciala nos eversione eripe, ne
filii ancillæ Agar contra nos glorientur, nec dicant:
Ubi est defensor eorum? Nam vides et ipse, beuignissime, nos non in lanceis, sed in potenti intercessione tua rei summam deposuisse, qui et rursus
tuæ nos providentiæ ac curæ compotes fore speremus.
Hæc vola cum animi augore omnes suppliciter
martyri noctu diuque offerentes, atque lacrymiis
templi solum rigantes, hostium exspectatione suspensi agebamus, cum peccatuin nostrum haud secus ac septuin firmissimum ex adverso obstaret
atque martyris intercessionem cassam redderet, ne
divīnam nobis benignitatem propitio numine conciliaret. Merito enim ipsi quoque dicebatur, velus
olim Jeremiæ prophetæ orationem fundenti pro
Israèle, qui divina miseratione minime dignus esset:
διετήρησας. Δεῖξον καὶ νῦν, συμπαθέστατε, τὴν
άμετρόν σου περὶ ἡμᾶς κηδεμονίαν, καὶ μὴ καυ
χήσωνται καθ' ἡμῶν ἔθνη βάρβαρα καὶ ἀλλέγι
λα, μὴ εἰδότα Θεόν μηδὲ δῷς βεβηλωθῆναι του
τον τὸν οἶκον, ὃν πᾶσα ἡ οἰκουμένη κοινὶν
Ιατρεῖον καὶ προσφύγιον κέκτηται, ὑπὸ ἐναγῶν
καὶ ἀθέων ἀνθρώπων, τὴν πίστιν ἡμῶν μυκτηρι
ζόντων καὶ τὴν λατρείαν ἐξουθενούντων, καὶ
τοῦτο μόνον ἔγκλημα καθ' ἡμῶν ἐπαγόντων τὴν
θεοσέβειαν, καὶ θάνατον ἀπειλούντων ἄωρον καὶ
ὀλέθριον. Εἰ γὰρ καὶ μυρίων ἐσμὲν ἄξιοι τιμωριῶν δι' ἃς ἐπράξαμεν ἐπὶ γῆς ἁμαρτίας, καὶ τῆσε
δε τῆς ἐπερχομένης καταστροφῆς ὑπόδικοι καθ
εστήκαμεν, ἀλλ' οὐκ ἔγνωμεν ἕτερον Θεὸν εἰ μὴ
τὸν σὲ στεφανώσαντα,. δι' δν καὶ τοὺς θείους
ἄθλους διήνυσας, δν καὶ τῇ μιμήσει τοῦ πάθους
ὑπερεδόξασας, ἐξ οὗ καὶ τῶν πολλῶν θαυμάτων
τὴν χάριν ἀπείληφας, καὶ ἡμῖν δεδώρησαι τεῖχος
ὀχυρὸν καὶ ἀκλόνητον ἔρεισμα, τὰς ὑπὲρ ἡμῶν
ἑκάστοτε [Ρ. 356] ποιούμενος πρὸς αὐτὸν ἱκεσίας
καὶ ἐξαιτῶν ἡμῖν τὰ συμφέροντα. Επιδε οὖν
καὶ νῦν ἐπὶ τὴν ἀπορίαν καὶ ἀμηχανίαν τοῦ
λαοῦ τούτου, καὶ τῆς δεήσεως ἡμῶν ἐπακού
σας στῆθι εὐπαῤῥησιάστῳ τῇ πρεσβείᾳ ὑπὲρ
ἡμῶν τῶν οἰκετῶν σου, καὶ τῆς προσδοκωμέ
τῆς ἐξάρπασον συστροφής, ἵνα μὴ καυχήσων
ται καθ' ἡμῶν τὰ τέκνα τῆς παιδίσκης Αγαρ,
μηδὲ είπωσι, Ποῦ ἐστιν ὁπροστάτης αὐτῶν; Ορᾷς
γὰρ καὶ αὐτὸς, εὐμενέστατε, ὅτι οὐκ ἐν δόρασιν,
ἀλλὰ τὸ πᾶν ἀνεθέμεθα τῇ δυνατῇ σου πρεσβεία,
τῆς σῆς προνοίας καὶ αὖθις ἐπιτυχεῖν ἐλπίζοντες.
Τούτους τοὺς ἐκετηρίους μετά 18 συνοχής καρδίας τῷ
μάρτυρι νύκτα καὶ ἡμέραν πάντες προσάγοντες καὶ
τὸ ἔδαφος τοῦ ναοῦ τοῖς δάκρυσι πλύνοντας 1 τῇ
προσδοκίᾳ τῶν ἐναντίων διετελοῦμεν, καθάπερ τινὸς
Έρχους ὀχυρωτάτου τῆς ἁμαρτίας ἡμῶν ἀντικαθιστα
μένης καὶ “' τὰς πρεσβείας τοῦ μάρτυρος κωλυούσης
πρὸς τὸ τὴν θείαν ἡμῖν εὐμένειαν ἐπικλίναι. Εἰκὸς
γὰρ καὶ πρὸς αὐτὸν ῥηθῆναι, καθάπερ πάλαι πρὸς
τὸν προφήτην Ιερεμίαν ὑπὲρ τοῦ Ἰσραὴλ ποιουμένου
τὴν δέησιν, μὴ τῆς θεϊκῆς συμπαθείας ὄντος ἀξιον
VARIÆ LECTIONES.
τη μετά πάντες μετά Ρ. 1ο πλύναντες ΔΡ. 1 και om. Ρ.
PG 109:559bilis ardor fundendi humani cruoris, ac cui nihil
majoris sit plurisque habeatur Christianorum cæ-
dibus. Id eniɑn cum et ipse aliquando fuisset, ac
salutari renalus baptismale coque forunatus reli-
gionis nostræ mysteria edoctus esset, ab iisdem ca-
ptus Barbaris piam fidem illorum impietate com-
mutavit, 521 nihilque aliud illis gratius praestare
babet quam ut quod vocatur factis ipsis confrmet,
desertorisque ac prædonis cruenta facinora exhi-
bens ex iis quoque sibi magnifice placeat ac su-
perbial. Hic igitur immausuetus desertorque Leo
navi per mare circumvectus murum dispiciebat, ac
qua parte impetum daret malitiose ac malefice co❤
gitabat. Reliqua classis ad littoris orientalem pla-
gam subducta in apparatu instruendo erat. Cives
ipsi quoque arma induti, distributisque propugna.
culis, ad propositum certamen mutuo sese animarę.
Vere namque certamen erat, ac quidem iuter ma-
gna clarissimum, non luctatoris ullius, contentis
in adversarjum fortiter corporis viribus ab specta-
toribus gloriam laudemque ambientis; non pro-
positis ei qui victor exeat levis materiæ modicum
tempus oblectantis præmiis, nec rursus quo amissa
victoria, ejus qui ea ceciderit unum dedecus poena
labesque sit : sed in quo aut tantæ civitatis ex
tanto periculo liberatione incomparabile decus li-
beranti accesserit, aut quo ingruentium malorum
aliquid passa ac labefactata inconsolabile vulnus
allatura sit.
25. Cum murum omnem bellua illa et portus
fretum ferrea catena immersisque navibus undique
munitum animadvertisset, inde adoriri urbem de-
crevit, unde nec externos ante demersorum inte-
græ molis lapidum 522 cuneos aggressioni navium
obsistere, neque a muro tum demum in allum
exstructo easdem belli astu diutius vexari posse
agnoverat, sed ubi maris aqua, ipsa altiore vado,
humiliori muro alliditur. Signato loco, ac cum ad
Bocios reversus esset, pugna tesseram dedit. Qui
ocins per dicta loca navibus effusi, barbarico as-
peroque sublato clamore ac rugitu, concitatis re-
mige navibus, ac tympanis ex corio factis horride
perstrepentes, multisque aliis terriculamentis eos
qui in propugnaculis erant perterrentes, in murum
proruunt. Cives contra, et qui ad murum stabant, D
majori ipso sublato clamore ac penetrabiliore elata
voce, salutarem crucis armaturam adversus infe-
stam hostium classen invocare. Tantaque horum
erupit clamoris vis, ut Barbari, immensæ cjus turbæ
omnique auditione terribiliore percepto ululatu,
quasi vertigine capri dubii hærerent, desperarent-
que de exitu, ex clamore illo armatorum in urbe
multitudinem conjicientes, et se non posse adver-
sus tantos inito prælio ejus facile potiri ipsamque
diripere, cui nulla alia similis superiori exemplo
occurreret. Ne tamen ex prima illa aggressione
metu attoniti viderentur atque perculsi, non absque
VARIE LECTIONES.
ρέσεως. Τοῦτο γὰρ καὶ αὐτὸς ὤν ποτε καὶ τῇ τοῦ
σωτηρίου βαπτίσματος ἀναγεννήσει μεμορφωμένος
τήν τε ἡμετέραν θρησκείαν ει δεδιδαγμένος, ὑπ' αὐτ
τῶν χειρωθεὶς τῶν βαρβάρων τὴν ἐκείνων δυσσέβειαν
τῆς εὐσεβοῦς ἀντηλλάξατο πίστεως, καὶ πλέον οὐδὲν
αὐτοῖς ἀεὶ διὰ σπουδῆς ἔχει χαρίσασθαι ἢ τὴν κλήσιν
κυρῶσαι ταῖς πράξεσι καὶ παραβάτου καὶ λῃστοῦ
δράματα ενδεικνύμενος ἐκ τούτων καὶ φιλοτιμεῖσθαι
καὶ ὑπεραίρεσθαι. Οὗτος δὴ οὖν ὁ ἀτίθαστος 19 καὶ
παραβάτης Λέων περιῄει τῇ νηὶ διὰ τῆς θαλάσσης τὸ
τεῖχος ἀποσκοπῶν καὶ πόθεν ἀφορμήσας προσβάλοι
κακούργως έμμελετῶν. Δἱ δὲ λοιπαὶ νῆες ὑφ᾽ ἐνὶ
χώρῳ τοῦ πρὸς ἀνατολὰς αἰγιαλού προσορμισθεῖσαι
συνεσκευάζοντο. Οἱ καθ᾽ ἡμᾶς δὲ πολῖται καὶ αὐτοὶ
τοῖς ὅπλοις ἐφράττοντο, τὰς ἐπάλξεις διελόμενοι καὶ
ἑαυτοὺς πρὸς τὸν προκείμενον ἀγῶνα συναπαλείφοντες.
Καὶ γὰρ ἦν ἀγὼν ἀληθῶς, καὶ τῶν μεγάλων αγώνων ὁ
διαβόητος, [P. 358]
οὐ παλαιστοῦ τινος ἀγωνίαν ἐν
ταῖς πρὸς τὸν ἀντίπαλον τοῦ σώματος αντερείσε τι
τὸν παρὰ τῶν ὁρώντων ἔπαινον προξενῶν, οὐκ ἔπε
αθλα προτιθεὶς ὕλης τινὸς πρὸς ὀλίγον τέρψιν τῷ νια
χήσαντι παρεχόμενα, οὐδὲ πάλιν ἦταν μέχρις απ
σχύνης μόνης τὸν νικηθέντα καταβιβάζουσαν, ἀλλ' ἡ
περισωθεῖσαν τοσαύτην πόλιν ἐκ τοσούτου κινδύνου
γέρας ἀμίμητον ἀναδήσασθαι, ἢ παθοῦσαν τι τῶν
ἀπειλουμένων οι απαρηγόρητον οδύνην ἐνέγκασθαι.
Α μηδὲν ἕτερον προτιμὰν τῆς τῶν Χριστιανῶν ἀναι
'
Η
κε'. Αλλ' ἐπειδὴ τὸ τεῖχος ἅπαν ὁ θὴρ ἐκεῖνος κατο
εἶδεν, ἔτι δὲ καὶ τὸν πορθμὸν τοῦ λιμένος ἁλύσει
σιδηρᾷ καί τισι ναυσὶ βεβυθισμέναις όντα κατάφρα
κτον, μᾶλλον ἐκεῖθεν τὴν προσβολήν ποιήσασθαι
διεσκέψατο, ὅθεν διέγνω μήτε τὰς ἔξωθεν κωλύειν
τῶν προβυθισθέντων μονολίθων ἐνέδρας τὴν τῶν
νηῶν ἔφοδον, μήτε μὴν ἀφ᾽ ὑψηλοῦ τοῦ ἤδη δομηθέν
τος τείχους επίτασιν πολέμου ταύτας ἐκδέχεσθαι·
ἀλλ' ἔνθα βαθυνόμενον τὸ τῆς θαλάσσης ὕδωρ τῷ
χθαμαλωτέρω τείχει προσρήγνυται, τοὺς τόπους στ
μειωσάμενος καὶ πρὸς τοὺς ἑταίρους ἀνθυποστρέψας,
ἐνέδωκε τὸν ἀγῶνα. Οἱ δὲ οὐ τὸ τἄχος τοῖς λεχθεῖσι
τόποις ταῖς ναυσὶ διασπαρέντες, βοῇ τε χρησάμενοι
βαρβαρικῇ καὶ τραχείᾳ, ἐφώρμησαν τῷ τείχει, ταῖς
κώπαις ἐλαύνοντες, καὶ τοῖς ἐκ τῶν δέῤῥεων κατο
εσκευασμένοις τυμπάνοις καταπληκτικὸν κτυπούν
τες, καὶ πολλοῖς ἄλλοις φοβήτροις τοὺς ἐν ταῖς ἐπάλω
ξεσιν ἐκταράττοντες. Αντεβόησαν δὲ μᾶλλον καὶ
γεγωνοτέραν φωνὴν οἱ πρὸς τὸ τεῖχος ἑστῶτες, τὸ
σωτήριον ὅπλον τοῦ σταυροῦ πρὸς τὴν κατὰ τῶν
ἐναντίων ἐπικαλούμενοι συμμαχίαν, καὶ τοσοῦτον ὡς
ἀκηκοότας τοὺς βαρβάρους τὸν πολυάνθρωπον ἐκεῖνον
καὶ παντὸς ἀκούσματος φοβερώτερον ἀλαλαγμὸν ἔλιγο
γιᾶσαι τέως καὶ μηδὲν ἀνύσειν προσδοκάν, τοῦ δήμου
τὴν πληθὺν ἀναλογισαμένους ἐκ τῆς βοῆς, καὶ ὡς οὐκ
ἂν πρὸς τοσούτους ἀποδυσαμένους εἰς μάχην εύχε
ρῶς ἔχειν πόλιν τοσαύτην ῥᾳδίως ἐκπορθεῖν, ἣν οὐ-
δενὶ παραδείγματι συγκρίνειν εἶχον. Ὅμως ἵνα μὴ
ស
με θράσος Ρ. * ἀντίθασσος] ἄνθρωπος Ρ. 13 προσβάλλοι Ρ. οἱ ἀπειλημένων Γ. 1 δὴ 1.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:561δόξωσι κατεπτηχέναι την πρώτην προσβολήν, οὐκ Α
ἀδεῶς μὲν, οὐδὲ πάλιν μεθ' ἧς ὕστερον ἐχρῶντο ματ
νίας, ἀλλά τινι λύσσῃ φόβῳ συγκεκραμένῃ πλησίον
γενόμενοι ταῖς ἀπὸ τῶν βελῶν νιφάσι τοὺς ἐξ ἐναν
τίας ἡμύνοντο. Έπειτα δέ τι 30 καὶ ἀναιδέστερον
ἐπεχείρουν καὶ πλησιέστερον ἀφορμῆν ἐφιλονείκουν,
καθώσπερ τινὲς ὑλακτικοὶ κύνες τὸν οἰκεῖον θυμὸν
διεγείροντες, τοῖς κατ' αὐτῶν [Ρ. 339] φερομένοις
ἀπὸ τοῦ τείχους ἐξαγριούμενοι. Οὐδὲ γὰρ οἱ τῆς πόλ
λεως τῆς τοξικῆς κατημέλουν, ἀλλ᾽ ἐχρῶντο ταύτῃ
μᾶλλον ἐνεργῶς καὶ ἐπιτηδείως, πάντας τοὺς ἐκ τῶν
πλησίον χωρῶν προσρυέντας Σκλαβήνους τοῖς τόποις
ἐκείνοις καταστησάμενοι, ὧν οὐδέν ἐστιν οὕτως τῶν
ἄλλων εὐεπιχείρητον ὡς τὸ κατὰ σκοποῦ βάλλειν
καὶ μηδὲν τῶν βελῶν αὐτῶν τὴν ῥύμην ἀνθυποφέ
ρειν.
κς'. 'Αλλ' οὕτω βαλλόντων ἑκατέρων καὶ βαλλομέ
νων, ισοπαλῆ τε την μάχην προσπίπτουσαν ἐνδεικνυ
μένων, διαιρεθέντων τινὲς τῶν βαρβάρων, τῶν ἄλλων,
ὡς εἰκὸς, εὐτολμότεροι καὶ θρασύτεροι, καὶ τῇ θαλάσ
σῃ τῆς νηὸς ἑαυτοὺς ἀκοντίσαντες, κλίμακά τε ξυλί -
την μεθ᾿ ἑαυτῶν συγκαθελόντες, ὤθουν ἄγοντες ἐν
τοῖς ὕδασιν, πειρώμενοι δι' αὐτῆς ἀνιέναι τῷ τείχει,
μηδένα λόγον τῶν ἐκεῖθεν κατ' αὐτῶν πεμπομένων
ποιούμενοι. Μέχρι γὰρ τοῦ πλησίον γενέσθαι ἐκάλυ-
στον τὰ σώματα, νηχόμενοί τε τῷ ὕδατι καὶ τὰς κε
φαλὰς ταῖς ἀσπίτι περιφραττόμενοι· ὅτε δ' ἐγγύθεν
ἐγένοντο, τὸ ὕδωρ ἀποδυσάμενοι ρωμαλεώτερον αντ
εἶχον ταῖς βολαῖς προσπαλαίοντες, τὰς ἀσπίδας μό
νας φέροντες ἐπὶ κεφαλῆς, εἶτα τὴν κλίμακα θάττον
κατὰ τῶν ἐπάλξεων ἀνελκύσαντες ἐπεχείρουν δι' αὐτ
τῆς ἀνιέναι καὶ εἴσω χωρεῖν. ᾿Αλλὰ προέφθασε τὸ
βεβουλευμένον ὁ θάνατος, καὶ πρὶν ἀκριβῶς σκοπῆσαι
πῶς τὴν ἐπίνοιαν συμπεράνωσι, τῆς ζωῆς ἀπελύοντο
μόνον γὰρ ὅτι 10 ταῖς βαθμίσι τὰ ἴχνη ἐκίνησαν, καὶ
δίκην χαλάζης πυκνῆς οἱ λίθοι κατ' αὐτῶν ἀφεθέντες
ὁμοῦ τῇ θαλάσσῃ καὶ τῷ ὀλέθρῳ τούτους ἐξανεσκεύα
σαν. Εν τούτοις ὀπισθόρμητοι πᾶσαι χωροῦσιν αἱ
νῆες, οὐδενὸς ἄλλου τοιούτου τέως ἐπιχειρεῖν τολ-
μηρῶς ἔχουσαι· μέναις δὲ ταῖς ἀπὸ τῶν βελῶν νε
φάσι, καὶ αὐτὸν τὸν ἀέρα συσκιαζούσαις, ἔβαλλον
ἀπὸ μηκόθεν, οὐδὲν ἧττον καὶ αὐτῶν βαλλομένων
τοῖς τε βέλεσι πεμπομένοις ευστόχως καὶ ὀλίγα δια
μαρτάνουσι καὶ ταῖς ἀπὸ τῶν πετροβόλων καταφο-
ραῖς, ὧν καὶ αὐτὸς μόνος ὁ διὰ τοῦ ἀέρος ἐγγινόμενος ῥοίζος ἔκστασιν τοῖς βαρβάροις αναπειργά
ζετο.
κζ'. Ηδη γὰρ καὶ ὁ λεχθεὶς Νικήτας, ὁ πρὸς τοῦ D
βασιλέως σταλείς, τὸ τεῖχος ἅπαν διέτρεχε τὸν δῆμον
παραθαρρύνων, "Ανδρες, λέγων, Θεσσαλονικεῖς,
ἄλλας μὲν εἶχον πρὸ τοῦδε περὶ ὑμῶν ὑπολήψεις
καὶ οὐκ ἂν οὕτω γενναίους καὶ πρὸς τὸ ἔργον τοῦ
πολέμου τολμηρούς έκρινον εἶναι, μηδὲν τοιοῦ
τον μήτε πειραθέντας πάλαι μήτε κατενεργήσαν
τας· νυνὶ δὲ τοῦ πράγματος ἡ ἀκμὴ οὐκ ἀγεν-
νεῖς ἔχειν τὰς περὶ ὑμῶν παρέσχεν ἐλπίδας.
Ὁρῶ γὰρ πάντας ὑμᾶς τοῖς τε σώμασι σφριγών.
τας καὶ ταῖς ψυχαῖς ἀνδριζομένους καὶ ὅλους
τι ωπι. Ρ. 27 ταῖς om. Ρ. " ὅτε] ἔτι. Ρ.
56%
trepidatione, nec eo rursus quo postmodum usi
""
sunt furore, sed rabie timore mista propius admo-
ventes denso sagittarum uimbo adversarios pre-
mebant. Postmodum 523 vero etiam impudentius
aggredi ac proximiore impetu vim contendere, haud
secus ac latrantes canes proprium excitantes furo-
rem, lis quæ e muro in ipsos jactabantur imwane
efferati. Nam neque oppidani jaculandi artem negle-
xerant, sed ea acrius dexterioreque conatu`uteban-
tur, omuibus qui ex finitima regione confluxerant
Sclavenis iis in locis dispositis, quibus in reliquis
nibil sic expeditum quam ut rite collineent et
scopum feriaut nec ruentia ipsorum jacula quid-
quam sustineat.
26. lloc autem modo, dum utrique jarulis et
darent ictus et acciperent, fortique dimicatione
pugnam ancipitem facerent, Barbarorum quidam a
suis divisi, reliquis, ut par est, majort audacia ac
preddentia freti, e navi in mare prosilientes, atque
scalam, quam in aquis pellebant, secum ferentes,
ea in murum evadere tentabant, nullam rationem
habentes eorum quæ inde in illos præsidiarii mit-
tebant. Cum enim necdum prope omnino essent,
corpora tegebant aquis innatantes, capita scutis
circumsepti. Ubi autem jam prope venissent ac
aquis exissent, robustius resistebant, ictibus col-
luctantes, cum scuta solummodo in capitibns
ferrent. Tum scala celerrime propugnaculis adnota,
per eam ascendere atque intro pervadere tenta-
bant. Verum mors consilium prævertit vitaque ex-
truduntur, ejus tantæ rei perficiendæ modo necdum
524 dispecto : vix enim gradibus vestigia admo-
verant, cum grandinis instar spissa lapidum vis in
eos missa et mari et letho profligavit. In his omnes
retroversæ naves nihil simile imposterum ausæ
sunt : tantummodo sagittarum nimbis, quiet aerem
ipsum oblegebant, eminus incessebant, cum et ipsi
nihilominus telis incesserentur, scite directis pa-
rumque ab scopo aberrantibus, et e balistis ac
catapultis emissis lapidibus, quorum vel solus per
aerem conceptus fragor stuporem Barbaris incu-
">
tiebat.
27. Jam enimvero et supra laudatus Nicetas, ab
imperatore missus, murum omnem percurrebat,
populum animaus : Viri, dicens, Thessalonicenses,
alia de vobis antea existimabam, nec adeo generosos
et ad sustinendum prælium audaces putabam, cum
nihil tale antea experti sitis aut præstiteritis. Nunc
vero ipsum vertens summum discrimen nihil de vobis
degeneres spes sinit habere. Etenim vos omnes video
tum corporibus vegetos, tum fortes animis ac strenuos,
tulosque in rem intentos ac alacres, qui hostibus in-
sultetis eorumque machinas robusto conatu evertatis.
VARIÆ LECTIONES.
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
PG 109:565αἰτίαν, πῶς πρὸς ἑκάστην προσβολὴν οὕτως ἀνδρείως
τραπείσης.
κθ'. Αλλ' ἐπειδὴ κῆρυξ ήν ἐπιστὰς ὁ ἄρθρος τῆς
δευτέρας τοῦ πολέμου ἡμέρας, καὶ τῶν πραχθέν-
των ήδη χαλεπώτερα καθ᾿ ἡμῶν ὑπὸ τῶν βαρβάρων
ἐπινενόητο, ἔκαμνον πάλιν οἱ στρατηγοὶ ταῖς φρον-
τίσι τὸν ἑκάστου θυμόν διεγείροντες καὶ τὸ καθ'
ἀκτῖνος τὸν ἀέρα περιλαμψάσης ἐφώρμησαν καὶ
αὖθις τῶν νεῶν ἐκβάντες οἱ βάρβαροι τῷ τείχει, δια
σπαρέντες καὶ κατά τινας τόπους ταῖς φάλαγξιν
μάλλον συῤῥεύσαντες ὅλην ἐκίνουν [την] καθ' ἡμῶν
ζοντες ἔπεμπον. Καὶ πολυειδής τις ἦν ὁ καθ᾿ ἡμᾶς
γὰρ κατὰ μόνης τῆς ῥηθείσης πύλης ἑπτὰ παρέστη
σαν πετροβόλους, πάντοθεν περιπεφραγμένους, οὓς
προπαρεσκεύασαν. Καὶ μὴν ξυλοσυνθέτους τινάς &
κλίμακας ἀντικρύ τούτων τῷ τείχει προσπελάσαν
συντηρούμενοι· οὐ γὰρ εἴων ἐνδελεχῶς ἐνεργοῦντες
χίσματος ἀνελκύσασιν, εἰ μὴ θεία τις δύναμις αν
δρας τινὰς τολμηρούς καταπηδήσαι τῷ τόπῳ ἐν
ίσχυσεν, οἳ καὶ δόρασι τρώσαντες τοὺς βαρβάρους
πρὸς τούπίσω σὺν τῇ κλίμακι τούτους εναπεκρής
ὡς καὶ νὰ τὴν κλίμακα καταλιπεῖν, εἰς
τοσοῦτον ἡμεῖς ἤλθομεν θάρσος ὡς καὶ γελον κατ'
προσιέναι τῷ τείχει, καν ὅτι πρὸς μανικώτερον ἐξο
παρέθητον, καὶ εἴ πως ἐνἦν, ζῶντας ἐθέλειν ἡμᾶς
βά
nimus audaciam, ut et ipse Barbarorum ductor in
postea causam qua sic strenue singulis aggressio-
admirationen adductus pluris 527 habuerit scire
nibus restiteritus, et nullo quam ipsi exsperta -
verant generosius.
opera queruli, ad tantam præddentis animi deve-
29. At cum mane ortumque diluculum sequentis
diei prælii præco astitisset, jamque Barbari gra-
viora in nos anteactis adinvenissent, novus nostris
ducibus labor incumbebat, ut singulorum animos
excitarent et quod in ipsis erat alacre offerrent.
Aere itaque polaribus radiis collustrato, rursus
Barbari navibus exscendentes impetum dedere,
muro circumfusi; certisque quibusdam locis, co-
hortibus divisis, ad portarunt præcipue exitus
confuentes, qua licebat, omni armorum vi in nos
præliabantur. Alii namque jaculis, alii lapidum,
quos manu mittebant, tonitruo utebantur; pleri-
que balistis ac catapultis insistentes immanes illas
saxorum grandines sublimi impetu jactabant; eral-
que, qui ab illis nobis impendebat, multiformis
interitus, ingruensque undequaque impetus, in
quos incideret, tremendum experimentum dabat.
Etenim adversus unam portarum, quam dicebam,
septem catapultas undique constipatas ac cornmu-
nitas erexerant, quas Thasum percurrentes ad hoc
negotii ante paraverant. Praetereaque scalas quas-
dam ex liguis compositas illic adversas muro
applicantes, per eas ascensum moliebantur, sa-
xis per catapultas retortis sese tuentes, ut rem
incolumes præstarent. Non enim sihebant, 528
sic continua saxa ejaculando, ut ex altiori m'uri
parte innoxie quisquam procumberet. Ac certe jam
voto potiti essent, scala semel anterioris muri
propugnaculis admota, nisi divina quædam vis
viros quosdam audacis animi, ut loco irruerent
Barbarosque hastis vulneratos una cum scalls
retro præcipites darent, fortiore nisu roborasset.
Sic vero hanc quoque molitionem eis cassam
cessisse, arreptaque fuga scalam deseruisse viden-
tes, adeo animos auximus, ut et risum in eos
moveremus, et majori præ hesterna die alacri-
D tate jacula intorqueremus, et ex machinis saxa
revolveremus, ac ne minimumi quidem ad muros
accedere illis permitteremus, lieet et ipsi sævjori
rabie conciti suum agrestium more dentes acue-
rent, et si fieri posset, nos viventes iis dilaniare
vellent. Quantum enim illorum in nos tremendus
furor? Quomodo exsuperantem irarum vim pro-
debant ? nempe intime animis fremebant, et actis-
ex ore spumis in se latentem dæmonem indica-
bam, ne cibum quidem tota illa die sibi indul-
gentes, sed insatiabili pugna ardore, astu illo
gravissimo, ne sentientes quidem an corpora in-
σαν ἐκείνην ἐπαγρυπνοῦντες ἐτελοῦμεν τὴν ν᾽ νύχτα, Α
οὐδὲν "" ἑαυτοὺς τῶν προηγωνισμένων μεμφόμενοι"
πρὸς τοσοῦτον γὰρ "᾽ ἤλθομεν θάρσος ὡς καὶ αὐτὸν
τὸν χαθηγούμενον τῶν βαρθάρων ἐν θαύματι γεγονέ-
ναι, καὶ περὶ πολλοῦ ποιεῖσθαι μαθεῖν ὕστερον τὴν
αἰτίαν, πῶς πρὸς ἑκάστην προσθολὴν οὕτως ἀνδρείως.
ἀντέστημεν, καὶ ὧν περὶ ἡμῶν ἐλπίδος αὐτοῦ περι-
τραπείτης.
χθ', ᾿Αλλ᾽ ἐπειδὴ χῆρυξ ἣν ἐπιστὰς ὁ ὄρθρος τῆς
δευτέρας τοῦ πολέμου ἡμέρας, καὶ τῶν πραχθέν-
τῶν ἤδη χαλεπώτερα καθ᾽ ἡμῶν ὑπὸ τῶν βαρδάρων
ἐπινενόητο, ἔχαμνον πάλιν οἱ στρατηγοὶ ταῖς φρον-
«ἰσι τὸν ἑχάστου θυμὸν διεγείροντες καὶ τὸ χαθ᾽
ἑαυτοὺς πρόθυμον εἰσηγούμενοι. Τῆς ἡλιακῆς οὖν
ἀχτῖνος τὸν ἀέρα περιλαμψάσης ἐφώρμησαν καὶ
αὖθις τῶν νηῶν ἐχθάντες οἱ βάρδαρσι τῷ τείχει, δια.
σπαρέντες καὶ κατά τινὰς τόπους ταῖς φάλαγξιν
ἑαυτοὺς διελόμενο!, κατὰ δὲ τὰς διεξόδους τῶν πυλῶν
μᾶλλον συῤῥεύσαντες δλὴν ἐχίνουν [τὴν] καϑ' ἡμῶν
αὐτῶν τὴν “᾽ πανοπλίαν. Οἱ μὲν γὰρ αὑτῶν τοῖς
πόξοις, ἕτεροι δὲ χειροποιήτῳ βρουτῇ τῶν λίθων ἐχ-
ἐχρηντο " ἄλλοι τοῖς πετροδόλοις ἐγχαθήμενοι τὰς
ὑπερμεγέθεις ἐχείνας τῶν πετρῶν χαλάζας μετεωρί-
ξοντες ἔπεμπον. Καὶ πολυειδής τις ἦν ὁ καθ᾽ ἡμᾶς
ἀπειλούμενος φόνος, χαὶ πανταχόθεν προσπίπτων
φοδερὰν ἐποίει τὴν πεῖραν τοῖς προστυγχάνουσι. Καὶ
γὰρ κατὰ μόνης τῆς ῥηθείσης πύλης ἑπτὰ παρέστης
σαν πετροδόλους, πάντοθεν περιπεφραγμένους, οὖς
διερχόμενοι τὴν Θάσον πρὸς τὴν τοιαύτην χρείαν
προπαρεσχεύασαν, Καὶ μὴν ξυλοσυνθέτους τινὰς.
κλίμακας ἀντιχρὺ τούτων τῷ τείχει προσπελάσαν-
τες ἀνιέναι δι᾽ αὐτῶν ἐπειρῶντο, τοῖς ἀπὸ "τῶν πε-
προθόλων ἀφιεμένοις λίθσις τὸ ἀσφαλὲς ἑαυτοῖς "᾽
συντηρούμενοι " οὐ γὰρ εἴων ἐνδελεχῶς ἐνεργοῦντες
ἐκεῖνοι προχύπτειν ἀδλαδῶς τοῦ μετεώρου τείχους
τινά. Καὶ δὴ εἰς ἔργον αὐτοῖς ἔφθασαν ἂν τὰ ϑεθου-
χευμένα, ἤδη τὴν κλίμακα ταῖς ἐπάλξεσι τοῦ προτει-
χίσματος ἀνελκύσασιν, εἰ μὴ θεία τις δύναμις ἄν-
ὅρας τινὰς τολμηροὺς καταπηδῆσαι τῷ τόπῳ ἐν-
ἴσχυσεν, οἵ καὶ δόρασι τρώσαντες τοὺς βαρβάρους
πρὸς τοὐπίσω σὺν τῇ χλίμαχι τούτους ἐναπεχρή-
βνισαν. Οὕτω δὲ καὶ τὴν ἐπίνοιαν ταύτην εἰς μηδὲν
προθᾶσαν ἑωραχότες ", φυγῇ τε χρησαμένων
[Ρ. 549] ὡς χαὶ "" τὴν κλίμακα καταλιπεῖν, εἰς
ποσοῦτον ἡμεῖς ἤλθομεν θάρσος ὡς καὶ γελᾷν κατ᾽
αὐτῶν, καὶ προθυμότερον τῆς ἄλλης ἡμέρας τοῖς τε
βέλεσι χρῆσθας καὶ τοῖς ἀπὸ τῶν πετροθόγων λίθο:ς,
«καὶ μηκέτι συγχωρεῖν αὐτοῖς χἂν πρὸς βραχὺ
προσιέναι τῷ τείχει, κἂν ὅτι πρὸς μανιχώτερον ἐξ-
αφθέντες καὶ αὐτοὶ δίχην συῶν ἀγρίων τοὺς ὁδόντας
παρέθηγον, καὶ εἴ πως ἐνῆν, ζῶντας ἐθέλειν ἡμᾶς
ἐν αὐτοῖς διαῤῥήξασθαι. Οἷον γὰρ ἦν αὐτῶν φοδερὸν
ἀκούειν " καθ᾽ ἡμῶν μεμηνότων ! πῶς τῆς ὑπερ-
δαλλούσης ὀργῆς ἐποιοῦντο τὴν ἔνδειξιν, ὁπότε βύ-
θιον ἔδρυχον καὶ τοῖς ἐκ τοῦ στόματος πεμπομένοις
ἀφροῖς τὸ δαιμονιῶδε: αὑτῶν παρεδείχνυντο 5, οὐδὲ
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
PG 109:567duli essent, caque ejus generis quæ labore A
délassarentur, solque capitibus imminens exu-
reret; unum hoc sollicite agentes, ut aut urbem
vastarent suumque in 529 nos furorem exsatia-
rept, aut, si minus res cederet, vita quoqne pro-
jecta ipsi seipsos armis conficerent. Semel enim
accensus barbaricus furor non prius a movente
eum dementi impetu cessaverit, quam vel suum
ipsius vet adversarii cruorein fusum conspe-
xerit.
30. Quod enimvero muro propinquare baud eis
periculo vacabat, jaculis ac catapultis omnia per-
mittebant. Sese enim ordine componentes, tanta -
que distantia semoti quantam jactus proprii nec-
dum remisso impetu superarent, ut urbem inces-
serent, scutis vallati totique in rem pugna intenti,
haud secus ac statuæ quædam et ære fusæ seu ex
alia quadam duriore materia conflatis corporibus,
stabant, immenso quodam, et quod verbis nar-
rari non potest, durantes ac concertantes prælio.
Nam sole medium agitante diem, dum et radiorum
jactu majore præ horis aliis aerem ardore exurit,
vi ipsa ardentis æstus innata sibi velut accensa
rabie dementique illo furore superbia mentis exci-
1ato, ad aliud obsidionis genus (et cogita quam
dirum !) impetum transferunt. Etenim ex quatuor
portis, ad orientalem urbis oram adituın panden-
tibus, duas igne absumere decermunt, quam dixi-
mus, Romain, et quam Cassandreoticam vocant,
hoc nimirum reputautes, si illis incrus's intra
murum exteriorem iis penetrare liceret ac murum
sublimem subire, citra dubium 530 etiam bis
quæ intus erant noxam illaturos omnesque ad
unum in urbem compulsuros, constitutis ex ad-
verso solertibus gnavisque sagittariis, ut continua
jaculorum grandine neminem oppidanorum tuto
prospicere ac emergere sinerent.
31. Et machinamentum ita cœptum est. Minores
naviculas piscatorias, cujusmodi scilicet nostris
ad piscandum hominibus usus est, inversas plau-
stris imponunt, aliorumque præterea lignorum
copiam et sarmentorum congeriem, pice sulphure-
que conspersam ; plaustraque subeuntes axes D
vertebant, ea manibus ducentes, donec ad ipsas
portas pervenere: tum materiæ igni injecto, pe-
demque referentes scutis obtecti et ad sagittarios
sese recipientes, nobis prope insciis meditatuın
opus absolvere. Ignis enim correpta inateria, ſo-
nentisque in largiorem flammam accensus, exte-
vioren portarum faciem, ferro undique obductam,
igne candentem fecit, flammamque in interiora
derivans omni ex parte ipsius ardoribus portas
T:
τροφής μεταλαβείν διά πάσης ἐκείνης τῆς ἡμέρας
βουλόμενοι, ἀλλ᾽ ἀκορέστως ἔχειν του πολέμου ἐν
οὕτω λαβροτάτῳ καύματι, καὶ μηδ' ὅτι σώμα
τα περίκεινται καὶ καμάτῳ δαμαζόμενα καὶ τῷ
ὑπὲρ κεφαλῆς ἡλίῳ καυσούμενα παντελῶς αἰσθανό
θῆσαι τὴν πόλιν καὶ τὸν καθ᾿ ἡμῶν ἀναπλῆσαι θυ
μὲν, ἢ μὴ προβαίνοντος τούτου καὶ τῆς ζωῆς ἀπει
πεῖν καὶ ἑαυτοὺς τοῖς ὅπλοις διαχειρίσασθαι. θυμὸς
γὰρ ἅπαξ βαρβαρικὸς ἐξαφθεὶς οὐ πρότερον τῆς
κινούσης αὐτὸν ἀλογίστου ὁρμῆς ἀπολήξεις, μέχρις ἂν ἡ τοῦ οἰκείου αἷματος ἢ τοῦ ἐξ ἐναντίας ἀντι-
πράττοντος ἴδῃ τὴν ἔκχυσιν.
κ
λ. Αλλ' ἐπειδὴ τὸ προσπελάζειν αὐτοὺς τῷ τεί
χει οὐκ ἀκίνδυνον ἦν, πάντα τοῖς βέλεσι καὶ τοῖς
πετροβόλοις επέτρεπον. Στιχηδόν γὰρ ἑαυτοὺς κατα
τάξαντες, καὶ τοσοῦτον ἀποστάντες ὅσον τὰς βολὰς αὐτ
τῶν μήπω τῆς ὁρμῆς ὑπενδιδούδης 40 τῇ πόλει προσ
πίπτειν, ταῖς ἀσπίσι τε φραξάμενοι καὶ ὅλος τῆς
ἀγωνίας γενόμενοι, ίσταντὸ καθάπερ τινὲς ἀνδριάν
τες ἐκ χαλκοῦ ἡ τίνος άλλης στερροτέρας ύλης συμ
πεπηγότα ἔχοντες σώματα, μυρίῳ τινὶ καὶ ἀνέκδι
ηγήτῳ καρτεροῦντες πόνο, το καὶ πρὸς τὸν πόλεμον
ἁμιλλώμενοι. Τοῦ γὰρ ἡλίου κατὰ τὸ μέσον ἄγοντος
τὴν ἡμέραν, ὅτε καὶ ταῖς βολαῖς τῶν ἀκτίνων τὸν
αέρα πλέον τῶν ἄλλων ὡρῶν διαπυροί, τῇ ἀκμῇ τοῦ
καύματος ὥσπερ τὴν φυσικὴν ἐκκαύσαντες λύσσαν,
καὶ τὸν ἄλόγον ἐκεῖνον θυμὸν ταῖς ἀπονοίαις προσε
ερεθίσαντες; ἐφ᾽ ἕτερον εἶδος πολιορκίας (καὶ σκόπει
πῶς χαλεπὸν) τὴν ὁρμῆν μετηγάγοντο. Τεττάρων
γὰρ πυλῶν πρὸς τῷ ἀνατολικῷ μέρει τῆς πόλεως
διεξαγουσῶν, ἐσκέψαντο τάς δύο αὐτῶν πυρὶ τεφρώ
σαι, τήν τε ῥηθεῖσαν Ῥώμην καὶ τὴν Κασσανδρεω
τικὴν καλουμένην, τοῦτο ἐν τῇ διανοία θέμενοι, ὡς
εἰ δυνηθεῖεν τῶν ἔξω πυλῶν καιομένων είσω χωρίς
σαι τοῦ προτειχίσματος καὶ τὸ μετέωρον ὑποδύσα-
σθαι τεῖχος, μηδένα φόβον ἔχειν πρὸς τὸ καὶ τὰ οι
Ενδον κακουργῆσαι καὶ τῇ πόλει πάντας ὑφ᾽ ἂν συν-
ελάσαι, ἐξ ἐναντίας (Ρ. 343] παραστησάμενοι τοξύ
τας εὐστόχους τε δε καὶ δεινούς, ὡς ἂν τῇ συνεχείᾳ
τῶν βελῶν μὴ ἐὰν ἀκινδύνως προκύπτειν τῶν ἔνδον
τινά:
λα'. Καὶ δὴ τοῦ τεχνάσματος οὕτως ἐνήρξαντο·
Αμάξας ἐφευρόντες επέθηκαν ἐν αὐταῖς πρηνεῖ;
τὰς σε βραχυτάτας νῆας, αἷς πρὸς τὴν θήραν τῶν ἔχω
θύων οἱ καθ᾿ ἡμᾶς ἁλιεῖς ἐκέχρηντο, ἔτι δὲ καὶ τί
νων άλλων ξύλων πληθὺν καὶ φρυγάνων σωρείαν,
άτινα πίσσῃ καὶ θεάφῳ καταῤῥάναντες καὶ τὰς ἁμά
ΟΙ
ξας ὑποδύντες ἔστρεψον τοὺς ἄξονας, ἄγοντες αὐτ
τὰς " ταῖς χερσὶν, έως έφθασαν μέχρις αὐτῶν τῶν
πυλῶν. Εἶτα τὴν ὕλην ἐκείνην ὑφάψαντες, καὶ ἐπι
σθόποδες ταῖς ἀσπίτι φραξάμενοι πρὸς τοὺς τοξότας
χωρήσαντες, έλαθον τὸ βεβουλευμένον τι εἰς ἔργον
ἀγαγεῖν. Τὸ πῦρ γὰρ τῆς ὕλης λαβόμενον καὶ τοῖς
ὑπεκκαύμασι προς μείζονα φλόγα διεγερθὲν τὴν μὲν
ἔξω τῶν πυλῶν ἐπιφάνειαν, ἥτις ἦν ἅπασα σεσιδη-
ρωμένη, πυρακτωθῆναι πεποίηκε, τὴν λαμπάδα δὲ
;]
μενοι, τοῦτο δὲ μόνον διὰ φροντίδος ἔχοντες, ἢ πορ-
VARIE LECTIONES.
10 ὑπενδούσης Ρ. 10 πόνι) πολέμῳ Ρ. " τά] τὰς Α. " τε om. Ρ. " τάς om. Ρ.
κι αὐτοὺς Ρ. βα-
βουλημένον ..
JOANNES CAMENIATA
PG 109:569καὶ πρὸς τὸ εἴσω μετοχετεῦσαν ἐξαφθῆναι δι᾿ ὅλου
τὰς πύλας ἠνάγκασεν, ὡς μετά βραχύ ταύτας κατα
πεσεῖν καὶ δειλίαν οὐ τὴν τυχοῦσαν ἅπασιν ἐμβαλεῖν.
Μόνον γὰρ ὅτι καθ' όλης εκηρύχθη τῆς τε πόλεως ή
τῶν πυλῶν ἔκκαυσις, καὶ καθάπερ τινὸς ξίφους ὑπο-
δραμόντος τὰς ἀπάντων καρδίας, οὕτως ἐναγωνίους
καὶ τρομώδεις τοὺς ἀνθρώπους πεποίηκε, τὰς μορ
φὰς ἀλλοιώσαντας καὶ πᾶσαν χρηστὴν ἀθρόον προ-
δεδωκότες ἐλπίδα. Καὶ γὰρ οἱ προ βραχέος τοῖς
τείχεσιν ἐξαλλόμενοι καὶ πρὸς τὸν διὰ μάχης ἀγῶνα
ἀλλήλους εγκελευόμενοι πτωχῶν ἀδρανέστεροι ταῖς
ἀληθείαις ἐδείκνυντο. Αὐτὸ γὰρ τοῦτο, τὸ τὴν μη
χανὴν ἐκείνην εἰς ἔργον ἐκβῆναι, μαντεύεσθαι
τοῦ τέλους ταῖς ἁπάντων ἐδίδου ψυχαῖς. Πλὴν ὅτι
τῶν ἔξω πυλῶν πυρποληθεισῶν τὰς ἔνδον ἡμεῖς,
τειχίῳ τινὶ νεοδομήτῳ θάττον περιφραξάμενοι, "
ὕδατά τε ταῖς ἐπάλξεσιν ἐν τισι προαποθέμενοι σκεύο
στιν, ἐφυλαττόμεθα πότε καὶ πρὸς ταύτας τυχόν
ἐφορμήσουσιν οἱ πολέμιοι, ἵν᾿ ὅτε τῆς κακουργίας
καὶ αὖθις ἐπιχειρήσωσιν, ἔχωμεν ὅπως τῆς φλογὸς
ἀντιποιησόμεθα καὶ τῆς ἐπιβουλῆς ἀπειράτους τὰς
πύλας διατηρήσομεν. Ο δὴ καὶ γνόντες ἐκεῖνοι οὐχ
ότι ταῖς τοιαύταις κακοβουλίαις ἐχρήσαντο, ἑτέραις
δέ τισιν ἔμελλον δεινοτέραις ἔτι δ' καὶ σφοδροτέραις
τὸν καθ᾿ ἡμῶν ἐπιτηδεύειν ὄλεθρον, δν οὐδεμιᾷ
μεθόδῳ τοῦ λοιποῦ δυνατὸν ἦν διακρούσασθαι ἐνεργή
τὰ δὲ ὄντα καὶ πᾶσαν μηχανὴν ὑπερδαίνοντα. Πλὴν
οὕτω τοῦ πυρὸς παυσαμένου τὸ λοιπὸν τῆς ἡμέρας
τοῖς πετροβόλοις ἐχρῶντο καθ' ἡμῶν καὶ τοῖς τόξοις,
μέχρις ἂν τὸ νυχτερινόν σκότος τὸ φῶς διεδέξατο καὶ τῆς ἀγωνίας παύεσθαι μηδὲ βουλομένους αὐτοὺς
κατηνάγκασε.
λβ'. Εἶτα ἐπειδὴ τοῦ πολεμεῖν ἐπαύσαντο, ταῖς 32. Τum,
ναυσὶν [P. 344]
ἐμβάντες και τι μικρὸν ἡσυχάσαν·
τες ἤρχοντο τοῦ δράματος ὅπερ ἦσαν ταῖς ἑαυτῶν δει-
νόσησι προεξευρημένοι. Τὸ δὲ ἦν τοιαύτην αὐτοῖς
ἀπόπειραν ἐμποιοῦν, ὡς εἰ μὲν δι' αὐτοῦ το δυνηθείεν
τὴν πόλιν πορθήσειν, εὖ ἂν ἔχειν ", διὰ τὸ μηδὲν
ἄλλο τῶν εἰς πολιορκίαν συντεινόντων ἴσα δύνασθαι
τούτου, καὶ μάλισθ' ὅταν ἀφ᾽ ὑδάτων ἐστὶν ἡ μάχη
καὶ μὴ μεσιτεύει χέρσος τὴν ἐπιβουλὴν διακόπτουσα·
εἰ δέ γε μετὰ τῶν ἄλλων ὧν προενήργησαν καὶ τοῦτο
εἰς μηδὲν αὐτοῖς οι συντελέσεις, τοὺς εἰς τοῦτο παρ
ορμήσαντας αὐτοὺς καὶ τοσοῦτον πλοῦν διανύσαι μά-
την αποπλανήσαντας τοῖς δήλοις διαχειρίσασθαι,
καὶ οὕτως ἐν τοῖς ἰδίοις ἀπαίρειν. Ταύτην οὖν παρ'
ἑαυτοῖς θέμενοι τὴν βουλήν, ἔτι κατ᾿ ἀρχὰς οὔσης
τῆς νυκτός, τοῦ ποικίλου καὶ πολυειδοῦς ἐκείνου D
ἀπήρξαντο μηχανήματος. Ἐξάψαντες " γὰρ παν
ταχοῦ φῶτα, καὶ πάσας αὐτῶν τὰς νῆας κατὰ δύο
συζεύξαντες ἑτέραν τῆς ἑτέρας έχομένην, καί τισι
κάλοις στιβαροῖς καὶ σιδηραῖς αλύσεσι τὰς ἑκατέρων
πλευράς συσφίγξαντες πρὸς τὸ μὴ ῥᾳδίως ἀφίστα
σθαι, ἀνείλκυσαν διὰ τῶν κατὰ πρώραν ἀπωρημέν
νων εξαρτίων σε τὰ διὰ μέσου προβεβλημένα ξύλα,
& τοῖς ναυτιλλομένοις κατάρτια καλεῖν ἔθος. Εἶτα
τοὺς τῶν ἑκατέρων νηῶν αὐγένας ἐν τούτοις διὰ τῶν
30 τε φω. Ρ.
A combussit, adeo ut paulo post corruerint, nec
levem formidinem cunctis injecerint. Per omnem
enim prope civitatem publicato incendio, ac velut
gladio omnium cordibus infzo, sic pavore anxii
actique tremore cives ac vultu immutati mitiorem
spem omnem repente abjecerunt. Qui enim paulo
ante muris 531 assiliebant seque mutuo ad pu-
gnæ certamen animabant, leporibus timidiores re
ipsa exstitere. Ipsum enim hoc, quod sic machina
commodum exitum habuisset, cunctorum aninis
haud incerta conjectura de fine augurari prabebat.
Nos enimvero exterioribus portis igne absumptis,
interiores muro de novo cxstructo conteximus,
aquarum vim in vasis repositam in propugnaculis
servantes, si quando et illas adversarii incesse-
rent, ut siquidem istud maleficii denuo aggrede
rentur, in promptu esset quo restingueremus in-
cendia atque ab insidiis liberas labisque immunes
portas servaremus. Quod illi quoque intelligentes
nihil ultra maleficum istud commentum usurpa-
runt: aliis tamen quibusdam dirioribus validio-
ribusque exitium nostrum erant molituri, cujus
depellendi nulla deinceps via nobis reliqua esset,
tanta illorum vi, tantis nervis atque conatu, ut
vim omnem machinarum excederent. Hoc ilaque
modo cum ignis cessasset, quod reliquum erat
diei, catapultis jaculisque peractum est, donec
nocturnis tenebris lus cessit, edusaque caligo et
invitos a pugnæ certamine retraxit.
cum pugnæ finem fecissent, conscensis
navibus curaque animi parumper remissa moli-
tionis opus aggressi sunt, cujus sibi ipsi solertia
sua ingeniique dexteritate inventores auctoresque
exstiterant: 532 Nempe hoc illis consilium, is
scopus, ut experimentum ejusmodi facerent, ut si
eo expugnari civitatem contingeret, bene esset,
quod nullum aliud ad obsidendas urbes conduci-
bilius videretur aut validius, et potissimum cum
ex aquis pugna conseritur, nec interjecta conti-
nens molitionis opus interrumpit: sin vero cum
aliis, quæ antea ipsi moliti essent, hæc quoque
iis opera cassa foret, eos qui ad rem aggrediendam
provocassent, et ut tamta navigatio susciperetur
fuco eis auctores exstitissent, ferro trucidarent,
tuinque ad propria redirent. Hoc igitur inter eos
deliberato consilio ipso noctis obortu varium illud
et multiforme machinamentum adorti sunt. Ac-
censis enim ubique luminibus, cunctisque quas
conduxerant navibus binis conjugatis, et ut altera
alteri cohæresceret, densisque retinaculis et ca-
tenis ferreis earum latera colligantes, ne a sese
facile divellerentur, per malos in prora appensos
ligna in medio eminentia, quæ vulgo nautis catar-
ria dicta, sursum traxere. Tum ambaruın navium
"
87 Ett omi. P.
VARIE LECTIONES.
6 τῆς om. Ρ.
γράψαντες Λ. « ἐξαρτύων ΑΡ.
κι αὐτῆς. Ρ. το ἔχειν P, ἔχοιεν Α.
κι ἔχειν Ρ. ἔχοιεν Α. οι αὐτοῖς] αὐτὴν Δ.
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
PG 109:571quos vocant (ac si juga dicas) interea per
funes in capite intortos in medium aerem levantes,
snosque enses ex proræ parte extraque navium
diametrum exporrigentes, inauditum fidemque ex-
cedens ac portentosum fraudis omnis solertiæque
inventum artificio illo commenti sunt. In altum
enim, uti dicebam, navium jugis protensis, longa
533 quadam ligna tignaque, unum post aliud
ordine collocantes, ils injecerant; locaque inter-
jecla terra explentes in solerti hac machina,
extremaque undique asseribus communientes, at-
que jugorum capita ad puppis partes validissimis
vinculis astringentes, quæ in rem magis essent
belloque conducerent quam quæ in muro ad conti-
nentem erant, subtili eo invento artisque solertia
turres effecere. His Barbarorum quidam armati
impositi, robusto corpore audacique indole atque
genio, qui extremum novissimumque militɔre con-
silium in nos exsequerentur. In mandatis enim
acceperant ut alii jaculis impeterent eos qui in
interiori murorum parte insederant, alii saxa im-
mania, alii ignem, ipsumque arte confectuin alque
in vasculis testaceis antea paratum, in eos proji-
cerent quos sibi adversum incursantes haberent.
Erant vero cuncta illis operi parata ac peridonea,
quod non amplius humi serperent, sed malefico
clura superiori mole exstarent, omnisque ipsorum
machinæ vis velut e superiori loco commode iis
cederet.
33. Quia igitur cuncta hac per eam ipsam no-
ctem ab impiis ad opus deducta erant, nec corum
quæ egissent hactenus nos quidquam latuerat,
quippe cum ipsimet, uti dictum est, multa lumina
accendissent, nec littus longe distaret, in quo illi
sic eis visa moliti essent, omnes timor 534 inva-
sit et trepidatio animique dejectio, nec jam erat
disses enim omnem populi multitudinem tituban-
tem ac consilii inopem, aliumque alias auxium, ac
vitam ipsam, ejus palam alea, desperantem. Neque
enim quomodo imminentem quisque necessitatem
depelleret animis solliciti erant, sed quomodo
quantoque cruciatu periret cogitationibus disseca-
bantur. Fuga enim amplius neque in promptu nec
tuta erat, cum muros barbari circumvallassent et
portis insisterent: rursus vero manere non sinebat
quod ob oculos discrimen versabatur. Omni igitur
spe salutis abjecta, velut muli murum circuibant,
infortunii immanitate attoniti. Visuan tamen est
nonnullis, in quibus fortis animi scintilla non
prorsus exstincta crat, dum adhuc hostes exspe-
clarentur, ad eorum propulsandum impetum in
muro picem et tædas et calcem aliaque quædamı,
quibus flammæ ignis celeriter innutriuntur, in val-
Α εἰς τὴν κεφαλίδα στρεφομένων σχοινίων μέσον που
Ο
διαμέτρου προβεβληκότες, ξένον τι καὶ παρηλλαγ
μένον πανούργευμα διὰ τοῦ τοιούτου τεχνάσματος
ἐτεκτήναντο. Υψοῦ γὰρ, ὡς ἔφην, τῶν αὐχένων
κρά τινα ξύλα στιχηδόν ἄλλο κατ' ἄλλο, καὶ τὸν διὰ
μέσου τόπον γεώσαντες τῇ σεσοφισμένῃ ταύτῃ μη-
χανῇ, τὰ πέρατά τε πάντοθεν σανίσι καταφραξάμε
μέρεσιν ἄλλοις στιβαρωτάτοις δεσμοῖς ἐνα σφαλισά
ετεχνάσαντο, ἐν οἷς ἐνόπλους τινὰς Βαρβάρους ἐπ-
λευταίαν ἐπιβουλὴν ἐνεργήσοντας. Επέτρεπον γὰρ
θέσι λίθοις· ἄλλους πυρί τινι, καὐτῷ τετεχνημένῳ
κάν τισιν τα όστρακίνοις σκεύεσι προευτρεπισμένῳ,
καθοπλίσαντες κατὰ τῶν ἀντιπρόσωπον
αὐτῶν ἐρχομένων προσέταττον ἀκοντίζειν. Ταῦτα δὲ
πάντα ἦν αὐτοῖς ἐνεργῆ τε καὶ ἐπιτήδεια διὰ τὸ
μηκέτι περὶ γῆν αὐτοὺς εἶναι ἐν ποιεῖν, ἀλλὰ τῷ
προλεχθέντι κακουργῷ τεχνάσματι υψηλοτέρους αυτ
τοὺς καὶ αὐτῆς τῆς " οἰκοδομῆς γενέσθαι τοῦ τεί
χρειώδη συμβαίνειν.
λγ'. 'Αλλ' ἐπειδὴ ταῦτα πάντα κατ' αὐτὴν ἐκείνην
τὴν νύκτα εἰς ἔργον ἤχθη τοῖς ἀσεβέσιν, οὐδὲν δὲ
εἴρηται, φῶτα ἔχειν αὐτοὺς πολλὰ καὶ πλησίον εἶναι
τὸν αἰγιαλὸν εἰς ἐν αὐτοῖς τὰ δόξαντα διεσπούδαστο,
έλαβε πάντας φόβος καὶ ἔκπληξις, καὶ οὐκ εἶχον
ᾧτινι τοῦ λοιποῦ τρόπῳ τὸ ἀσφαλὲς ἑαυτοῖς συντη
ρήσονται. "Ην γὰρ ἐδεῖν τὸν δῆμον ὅλον δι' ὅλου κλο-
χανῶντα καὶ πρὸς αὐτὴν τὴν ζωὴν κινδυνεύοντα. Οὐ
γὰρ ὅπως ἕκαστος ἀποκρούσηται τὴν ἐφεστῶσαν
ἀνάγκην διὰ φροντίδος εἶχεν, ἀλλὰ πῶς ἢ μεθ᾽ οἷας
αλγηδόνος τῷ θανάτῳ προσομιλήσει τοῖς λογισμοίς
κατετέμνετο. Φυγεῖν μὲν γὰρ οὐκέτι οὔτε πρόχειρον
οὔτε ἀσφαλὲς ἦν, κύκλῳ τοῦ τείχους τῶν βαρβάρων
προσμένειν δὲ πάλιν ὁ κατ' ὀφθαλμοὺς οὐκ ἐδίδου
κίνδυνος. Πᾶσαν οὖν ἐλπίδα σωτηρίας προδόντες,
καθάπερ ἐνεοί τινες τὸ τεῖχος διήμειθον, τῷ μεγέθει
τῆς συμφορᾶς ἀπορούμενοι. Πλὴν ἔδοξέ τισιν, ὅσοις
οὐ κατέσβη τελείως τῆς ἀνδρίας ἡ θρυαλλίς, μεταξὺ
τῆς προσδοκίας τῶν πολεμίων προευτρεπίσαι τινὰ
τῷ τείχει εἰς ἀποτροπὴν τῶν ἐπερχομένων. Τὰ δὲ
ἦν πίσσα καὶ δᾷδες καὶ ἄσβεστος καί τινα ἄλλα, οἷς
τρέφονται τὸ τάχος πυρὸς φλόγες, σκεύεσιν όστρα-
εἰς τὴν κεφαλίδα στρεφομένων σχοινίων μέσον που
τοῦ ἀέρος μετεωρίσαντες, τάς τε σπάθας αὐτῶν ἐκ
τοῦ κατὰ "" πρώραν μέρους καὶ πέρα τῆς τῶν νηῶν
διαμέέρου προδεδληκότες, ξένον τι καὶ παρηλλαγ-
μένον πανούργευμα διὰ τοῦ τοιούτου τεχνάσματος
ἐτεχτήναντο. Ὑψοῦ γὰρ, ὡς ἔφην, τῶν αὐχένων
μετεωρισθέντων “5, ἔδαλλον ἐν αὐτοῖς ἐπιθέντες μα-
χρά τινα ξύχα στιχηδὸν ἄλλο κατ' ἄλλο, καὶ τὸν διὰ
μέσου τόπον γεώσαντες τῇ σεσοφισμένγ, ταύτῃ μη-
χανῇ, τὰ πέρατά τε πάντοθεν σανίσι καταφραξάμε-
νοι, χαὶ τὰ ἄκρα τῶν αὐχένων ἐν τοῖς κατὰ πρύμναν
μέρεσιν ἄλλοις στιδαρωτάτοις δεσμοῖς ἐνασφαλισά-
ἅένοι, πύργους τινὰς τῶν εἰς τὴν χέρσον ἐν τῷ τείχει
χαθισταμένων χρειωδεδτέρους τῇ ἐπινοίᾳ ταύτῃ χατ-
᾿ετεχνάσαντο, ἐν οἷς ἐνόπλους τινὰς Βαρδάρους ἐπ-
ἀνεθίθασαν, ἑώμῃ σωμάτων καὶ τολμηρίᾳ φύσεως
ἀνεσταλμένους "5, τὴν καθ᾽ ἡμῶν ὑστάτην καὶ τε-
λενταίὰν ἐπιθουλὴν ἐνεργήσοντας. Ἐπέτρεπον γὰρ
τοὺς μὲν αὐτῶν βάλλειν τοῖς τόξοις χατὰ τῶν ἐνδοτέ-
ρὼν “ τοῦ τείχους ἑστώτων, τοὺς δὲ τοῖς χειροπλη-
θέσι λίθοις“ ἄλλους πυρί τίνε, καὐτῷ τετέχνημένῳ
χἄν τισιν δ ὀστραχίνοις σχεύεσι προευτρεπισμένῳ,
[Ρ. 545] καθοπλίσαντες χατὰ τῶν ἀντιπρόσωπον
αὐτῶν ἐρχομένων προσέταττον ἀκοντίζειν, Ταῦτα δὲ
πάντα ἦν αὑτοῖς ἐνεργῇ τε καὶ ἐπιτήδεια διὰ τὸ
μηκέτι περὶ γῆν αὐτοὺς εἶναι "᾽ ποιεῖν, ἀλλὰ τῷ
προλεχθέντι καχουργῷ τεχνάσματι ὑψηλοτέρους αὖ-
ποὺς καὶ αὐτῆς τῆς "5 οἰχοδομῆς γενέσθαι τοῦ τεί-
χοὺς καὶ πᾶσαν αὐτῶν χακόνοιαν ὡς ἀπὸ μετεώρου
χρειώδη δυμδαίνειν,
λγ΄. ᾿Αλλ’ ἐπειδὴ ταῦτα πάντα κατ' αὐτὴν ἐχείνην
τὴν νύχτα εἰς ἔργον ἤχθη τοῖς ἀσεδέσιν, οὐδὲν δὲ
τῶν πραττομένων τέως ἐλάνθανεν ἡμᾶς διὰ τὸ, ὡς
εἴρηται, φῶτα ἔχειν αὐτοὺς πολλὰ καὶ πλησίον εἶναι
τὸν αἰγιαλὸν εἰς ὃν αὐτοῖς τὰ δόξαντα διεσπούδαστο,
ἔλαδε πάντας φόθος- καὶ ἔχπληξις, καὶ οὐν εἶχον
ᾧτινι τοῦ λοιποῦ τρότεῳ τὸ ἀσφαλὲς ἑαυτοῖς συντη-
ρήσονται. Ἦν γὰρ ἰδεῖν τὸν δῆμον ὅλον δι' ὅλου κλο-
νούμενόν τέ καὶ ἀπορούμενον, ἄλλοτε ἄλλως ἀμη-
χανῶντα καὶ πρὸς αὐτὴν τὴν ζωὴν κινδυνεύοντα. Οὐ
γὰρ ὅπως ἕκαστος ἀποχρούσηται τὴν ἐφεστῶσαν
ἀνάγκην διὰ φροντίδος εἶχεν, ἀλλὰ πῶς ἢ μεθ οἵας
ἀλγηδόνος τῷ θαγάτῳ προσομιλήσει τοῖς λογισμοῖς
χατετέμνετο. Φυγεῖν μὲν γὰρ οὐκέτι οὔτε πρόχειρον
οὔτε ἀσφαλὲς ἦν, κύχλῳ τοῦ τείχους τῶν βαρθάρων
περιεστώντων καὶ χατὰ τῶν πυλῶν ἐφεδρενόντων "
προσμένειν δὲ πάλιν ὁ χατ' ὀφθαλμοὺς οὐκ ἐδίδου
χίνδυνος. Πᾶσαν οὖν ἐλπίδα σωτηρίας προδόντες,
χαθάπερ ἐνεοί τινες τὸ τεῖχος διήμειθον, τῷ μεγέθει
τῆς συμφορᾶς ἀπορούμενοι, Πλὴν ἔδοξέ τισιν, ὅσοις
οὐ χατέσθη τελείως τῆς ἀνδρίας ἡ θρυαλλὶς, μεταξὺ
πῆς προσδοχίας τῶν πολεμίων προευτρεπίσαι τινὰ
τῷ τείχει εἰς ἀποτροπὴν τῶν ἐπερχομένων. Τὰ δὲ
ἣν πίσσα καὶ δᾷδες καὶ ἄσδεστος καί τινα ἄλλα, οἷς
τρέφονται τὸ ! τάχος πυρὸς φλόγες, σχεύεσιν ὁστρα-
JOANNES CAMENIATA
PG 109:573ἐξακοντίζοντες απράκτους αὐτοὺς τῆσδε τῆς ἐπιχει.
ρήσεως ἀποδείξωσιν.
τὸν νυκτερινὴν ζόφον διέλυεν, ἰδοὺ δὴ καὶ αἱ νῆες,
ὡς εἶχον σκευῆς, κατὰ πολλοὺς τόπους διαιρεθεῖσαι
καθάπερ τινὰς ἐξοιστρημένους ταύρους, καὶ τὸν
ὄλεθρον πᾶσιν ἐπισείοντας. Τότε δή, τότε, [Ρ.346] ὅτοί
τοῦ δήμου τῆς πόλεως τοῦ μὲν θανάτου καταφρονή-
σαντες ἀφύκτου τε ὄντος καὶ κατὰ κόρης, ὡς εἰ.
πεῖν, ἱσταμένου ὅλοι τῆς ἀγωνίας ἐγένοντο, ἐπίδει
ξιν ἀνδρίας τοῦ κινδύνου τὴν ἀκμὴν ποιησάμενοι
Έστησαν γενναίως ἀθλοῦντες ἐν τῷ πολέμῳ, καὶ τὰ
ὑπὸ τῆς ἄγαν ἀμηχανίας ἐξίσχυον, ἑαυτοὺς τοῦ τεί
χους κατὰ μικρὸν ὑποσύροντες ἐπὶ τὰς ἀκρωρείας
τῆς πόλεως ἔφευγον, καὶ λοιπὸν θαῤῥεῖν ἐδίδουν
ἔνθα καὶ τοὺς ξυλίνους ἦμεν προπεπηγότες προσδο
κώπαις κατά μικρόν, ἕως έφθασαν πλησίον ἐν αὐτ
μέγαν τινὰ καὶ τραχὺν ἀλαλαγμὸν ἐμβοήσαντες ἄνω
λίθοις τε βαλόντες οὐκέτι χειροπληθέσιν, ἀλλὰ καὶ
λίαν παμμεγέθεσι καὶ ὧν οὐδεὶς ἐδύνατο τὴν φοράν
σαντες, καί τινα ἄλλα σκεύη καὶ αὐτὰ πυρὸς ἀνά
ὄντας ἐνέβαλον ὡς καταπηδῆσαι τὸ τάχος καὶ πρὸς
φυγὴν ἐκτραπῆναι καὶ κενὸν ἅπαντα τὸν περίπατον
φύλλα πρὸς τὴν γῆν κατεφέροντο, οὐδὲ κατὰ τῶν
κλιμάκων, ἀλλ᾽ ὡς ἂν αὐτοὺς ὁ φόβος κατήπειγεν),
εἰκὸς, μανικώτερον, Αίθιοπα την χροιάν, ταῖς ἐπο
A sis testaceis disposita præparare, ut si forte naves
adventassent, illis usi, hisque nediis ipsa hac eja -
culantes, ab hac quoque aggressione repellerent et
eorum conatus irritos facerent.
34. Cum vero hæc quoque hominum titubantiua)
facta ac consilia essent, jamque illucens dies noctis
tenebras dissolveret, en et naves, ut erant instru-
ctæ, per multa loca divisæ in murum irrumpunt,
novumque quoddam ac incredibile cunctorum ocu-
lis spectaculum ingerunt. Unumquodque 535 enim
Jugalarum navium par turrium ex lignis ingeniose
structarum fabricam convebebat, murorum difcio
multo elatiorem ; supra quas erant barbari subsi
lientes, æque ac tauri @stro perciti, cunctisque
interitum comminantes. Tunc sane quotquot ci-
vium spreta morte, quæ inevitabilis certaque in-
mineret et ob oculos, ut aiunt, inque pupilla posita
esset, toti certaminis ardore exarserant, fortis
animi specimen ipsam periculi magnitudinem fa-
cientes, hi videlicet conserta pugna strenue dimi-
cavere. Haud enim omnino naves propinquare si-
nebant, sed partim telorum spissa grandine, partim
vero ejaculatis ignibus a muro arcebant ac noxam
prohibebant. Quotquot vero saucio formidine animo
atque pavido erant, præque ingenti mentis inopia
nec ipsum mali Incursum adversis oculis poterant
aspicere, e muris sensin sese subtrahentes et ad
tumulos elatioraque civitatis loca diffugientes ho-
stes deinceps audaciures fecere. Ut enim quodam
€ muri loco structuram præ aliis magis ruinam fa-
cere viderunt, ubi scilicet nos ipsi lignes propu-
gnacula præfixeramus, deprehenderuntque aquam
maris altiore sinu eo loco urbem alluere, juucta-
rum navium par illo inferentes paulatim remis
impulerunt, 536 donec ipsa propugnacula navium
proræ contigere. Tuinque his qui in ligneis pro-
pugnaculis positi erant in eos lapides jacere inci-
pientibus, magno horrendoque sublato clamore ac
ululatu, supra eas quas dicebam machinas stantes
Barbari, nec manualia duntaxat, sed quain inima-
nissima, et quorum impetum nullus sustinuisset,
convolventes saxa, ignemque siphonibus aeri in-
sullantes, atque alia vasa (ipsa quoque igne plena)
intra murum jacientes, tantum metum ac stupo-
D rem illic constitutis praesidiariis incusserunt, ut
quam celerrime exsilientes in fugam verterentur
omnemque muri aream vacuam desererent. Uli
autem voti se compotes factos esse viderunt
(omnes enim velut a vento excussa folia in terram
proruebant, neque per scalas, sed ut eos pavor
raptabat), unum quempiam audacis animı Barba-
rum, cæterisque, ut videbatur, majori fretum vi'»
sania, colore migerrimum, in propugnacula iu
mittunt. Is ensem, quem in manibus gestabat,
rolans, inque murum insiliens, ac moras in eo
trahens, multitudinis impetum observabat, num
κίνοις ἐπιτετηδευμένα, ὡς ἂν τῶν νηῶν τυχὸν ἐφ-
ορμουσῶν τούτοις χρώμενοι καὶ διὰ μέσου τούτων
28. ὡς δὲ καὶ ταῦτα ἀνθρώπων ἦν ἀπορουμένων
ἔργα καὶ διαβούλια, ἤδη δὲ καὶ τῆς ἡμέρας τὸ φῶς
τῷ τείχει προσέρρηξαν, καινόν τι τε καὶ παράδοξον
θέαμα ταῖς ἁπάντων έψεσι προδεικνύμεναι· ἑκάστη
γὰρ αὐτῶν συζυγία επεφέρετο την σεσοφισμένην
ἐκείνην τῶν ξυλοσυνθέτων πύργων κατασκευήν;
πολλῷ τῷ μέτρῳ τὴν τοῦ τείχους οἰκοδομὴν ὑπερ-
βαίνουσαν, ἄνωθέν τὲ τοὺς βαρβάρους ἐξαλλομένους
παρ' ἑαυτοῦ ἕκαστος αὐτῶν ἐπεδείκνυτο· οὐ γὰρ
είων τέλεον πλησιάζειν τὰς νῆας, ἀλλὰ τὸ μὲν τοῖς 76
συχνοῖς βέλεσι, τὸ δὲ τοῖς τοῦ πυρὸς ὑπεκκαύμασιν
ἀπεῖργον αὐτὰς τοῦ προσπελάζειν τῷ τείχει καὶ τὰ
παρ' ἑαυτῶν ἐνεργεῖν. ῞Οσοι δὲ τῇ δειλία τὴν ψυχήν
βληθέντες οὐδὲ προσβλέπειν τοῦ κακοῦ τὴν πεῖραν
τοῖς ἐναντίοις. Ὡς γὰρ εἶδον κατά τινα τόπον τοῦ
τείχους τὴν οἰκοδομὴν πλέον τῶν ἄλλων διαῤῥνείσαν,
λους, ἔγνων δὲ καὶ τὸ τῆς θαλάσσης ὕδωρ ἐν αὐτῷ
μᾶλλον τῷ τόπῳ διὰ βάθους χωρεῖν, μίαν συζυγίαν
τῶν ἐξευγμένων "' ἐκεῖ συνελάσαντες ώθουν ταῖς
ταῖς ταῖς ἐπάλξεσι τὰ κατὰ πρώραν τῶν νεῶν προσ-
κελάσαντες. Εἶτα ὡς ἐπεχείρουν κατ' αὐτῶν λίθους
βαλεῖντο οἱ τοῖς ξυλίνοις ἐγκαθήμενοι προβόλοις,
τῶν ῥηθέντων μηχανημάτων ἑστῶτες οἱ βάρβαροι,
ὑπομεῖναι, πῦρ τε διὰ τῶν σιφώνων τῷ ἀέρι φυσή-
μεστα εἴσω τοῦ τείχους ἐξακοντίσαντες, εἰς τοσαύ
την έκπληξιν καὶ δειλίαν τοὺς ἐν τοῖς προβόλοις
τοῦ τείχους καταλιπεῖν. Ἐπειδὴ δὲ τὸ τέλος εἶδον
τῶν βεβουλευμένων (πάντες γὰρ καθάπερ ἐξ ἀνέμου
ἕνα τινὰ τολμηρόν βάρβαρον καὶ τῶν δάλων, ὡς
VARIÆ LECTIONES.
79 τε Ρ. 1 κόρρης? το καὶ τὰ ἐπεδείκνυτο om. Ρ.
om. F. " βάλλε να Α
τοῖς οι. Ρ. 76 χωρούν Α.
* τῶν ἐξευγμένων
DE EXCIDIO THESSALONICÆ.
PG 109:575scilicet fraude, au quod omnino fugam fecissent,
inde abscessissent : verebantur enim ne insidiis
adversus eos in occulto per angiportus vicosque
dispositis cives se in multa divisos agmina malo
dolo, gravi ullo damno afficerent; dubiique hacte-
nus subsistebant, ne sic improvise in urbem fr-
rumperent exque genio illius vastitatem darent.
At ubi barbarict ensis frequenti circumactu 537
efulgurans aer hostes in urbem pervadere atque
ingredi palam fecit (erat namque hora diei tertia),
tunc nimirum, tunc cuncti, mali eventu perspecto,
alius alio, contrusi fato, diffugere, cum dira mots
cunctis ingrueret, nec ejus amoliendæ ullum dein-
ceps consilium ratioque suppeteret.
35. Postmodum cum nudatum defensoribus mu- Β
rum Barbari conspexissent, exque effusa multitu-
dinis fuga nihil jam sibi periculi imminere intel-
ligerent, statim navibus effusi inque propugnacula
insilientes ac portas difflindentes reliquis quoque
navibus gestorum exitum indicavere. Quæ et ipsæ
celeriter ad viarum exitus prope appulsæ Barbaros
in urben immittebant, corporibus nudos, exiguo-
que solum amictu verenda contectos, ac manus
gladiis armatos. Urbem porro ingressi primum
quidem, quos adhuc in muris versantes offendere,
sive metu perculsos nec se movere valentes, cor-
pore eis ex metu dissoluto, sive rursus iis quos
dicebam casibus præcipitiisque confractus, sibique
ſuga consulendi omni spe destitutos, quam cito
trucidabant. Tum per vicos ac plateas dispertiti
sunt : urbana autem multitudo, huc atque illuc
multis partibus divisa, tumultuabatur et clainitabat
angustiisque tenebatur, cum nulla salutis ratio aut
depellendæ calamitatis in promptu esset. Vidisses
enim tunc 538 homines velut navigia omni re-
ctore destituta hac illacque (procella circumferri,
miserabile spectaculum, viros, mulieres, parvulos
in se mutuo collabentes, ex se mutuo pendentes,
infelicissimum illud supremumque dantes osculum
ac consalutantes. Sicubi forte in eis pater vetulus
in filii collum ruens mœste conquerebatur, separari
non sustineus, sed charissimi membra temens et
ante ensem naturali punctus dolore atque affectu,
sibi ipse luctum digerebat : lieu me, fili, aiebat, in p
quibus nunc versamur ! Quænam hæc oculis usurpo?
Eamne in rem diligenti cura educavi, proptereaque
magistris tradidi, et ut majore prudentia inter
aquales fulgeres operam sumptusque locavi, ul cum
plane prolis felicitate æmulandum me ſore exspecta-
bam, tuique gloriatione invidiam provocaturum, nec-
non aliis vulgo parentibus beatiorem. ut qui tali
honestissimo filio praditus essent, ipsa corporis
tr'
•
ἡ ἀλξεσιν ἐπαφῆκαν. Ὁ δὲ τὴν μάχαιραν ἦν ἐτύγω
χάνε το ταῖς χερσὶ κατέχων αναῤῥιπίζων, καὶ κατὰ
τοῦ τείχους ἀλλόμενος, ἐπέμενε σκοπῶν τὴν ὁρμὴν
μή τινα κεκρυμμένην ἐνέδραν ἔχωσιν οἱ τῆς πόλεως
μὴ ἀπροόπτως οὕτως προσχωρείν [P. 547] τῇ πόλει
καὶ τὰ παρ' ἑαυτῶν ἐνεργεῖν. Οτε δὲ ταῖς ῥιπ!σι
τῆς βαρβαρικῆς μαχαίρας ἐξαστράπτων ὁ ἀήρ
ἄλλος ἀλλαχοῦ, τῷ θανάτῳ συνελαυνόμενοι. Ὁ δὲ ἦν ἐφεστὼς καὶ μηδεμίαν τοῦ λοιποῦ παραχωρῶν ἐπίσ
ἑαυτῷ διετίθει· Φεῦ μοι, λέγων, ὦ παῖ, ἐν τίσι
πλήθους ἀνυποστάτου φυγῆς, σπουδῇ τῶν νεῶν ἐκ-
ναυσὶ τῶν πεπραγμένων τὸ πέρας, αἵτινες σπουδή
ματα γεγυμνωμένους, μικρῷ τινι μόνῳ περιβολαίῳ
χος ἀνεῖλον, εἶθ' οὕτω ταῖς λεωφόροις κατεμερίσθησ
σαν. Τὸ δὲ πλῆθος τῆς πόλεως εἰς πολλὰ μέρη τμηθέν
τότε τοὺς ἀνθρώπους ὡς ἀκυβέρνητα σκάφη τῇδε
κἀκεῖσε περιφερομένους, ἐλεεινόν θέαμα, ἄνδρας,
ἐκκρεμαμένους, ἀσπαζομένους τὸν οἴκτιστον ἐκεῖνον
ἐν αὐτοῖς πρεσβύτης, ἐπιπεσὼν τῷ τραχήλῳ τοῦ
παιδὸς δεινὸν ἐπεκώκυε, τὸν χωρισμόν οὐ φέρων,
ξίφους τῷ φυσικῷ νυττόμενος πάθει τὸν θρήνον
"
νῦν ἐξεταζόμεθα ; τίνα ταῦτα τοῖς ὀφθαλμοῖς
καθορῶ; εἰς τοῦτο γάρ σε επιμελῶς ἐξέθρεψα,
ὅτε προσεδόκων ζηλωτὸς μὲν εἶναι τῇ εὐπαι·
δίᾳ, ἐπίφθονος δὲ τῇ ἐπὶ σοὶ καυχήσει, μακα
ριώτερος δὲ πολλῶν ἄλλων πατέρων ὡς τοιοῦτον
ἔχων εὐπρεπέστατον τέκνον, ἐράσμιον μὲν τὴν
ἔτυχε 4.
λε', Εἴτα ὡς παν χενωθὲν τὸ τεῖχος εἶδον οἱ
βάρθαροι, καὶ τὸ ἀσφαλὲς ἑαυτοῖς εἶχον ἐχ τῆς τοῦ
πλήθους ἀνυποστάτου φυγῆς, σπουδῇ τῶν νηῶν ἐχ-
βάντες χαὶ τῶν ἐπάλξεων εἴσω χαταπηδήσαντες τάς
τε πύλας ἀναῤῥιπίσαντες ἐδήλουν καὶ ταῖς ἄλλαις
ναυσὶ τῶν πεπραγμένων τὸ πέρας, αἴτινες σπουδῇ
καὶ αὗται παρὰ τὰς διεξόδους ἐγγύθεν προσορμι-
σθεῖσαι ἔπεμπον τῇ πόλει τοὺς βαρδάρους, τὰ σῴ-
βατα γεγυμνωμένους, μικρῷ τινι μόνῳ περιθολαίῳ
τὰ κατὰ τὴν αἰδὼ δ' ἐγχαλύπτοντας δ", τὰς μαχαίρας
ἔχοντας "' ἐν χερσίν " οἱ χαὶ ἔνδον γενόμενοι πρῶτον
μὲν οὺς εὗρον ἔτι περὶ τὸ τεῖχος ἐνστρεφομένους,
εἴτε τῷ φόδῳ βληθέντας χαὶ χινηθῆναι μὴ δυναμέ-
νους παρεθέντος αὐτοῖς ἐχ τοῦ "' φόδου τοῦ σώματος,
εἴτε πάλιν τοῖς ῥηθεῖσι πτώμασι συγχλασθέντας "ἢ
χαὶ πρὸς τὴν φυγὴν ἀπελπίταντας, τούτους τὸ τά--
γος ἀνεῖλον, εἴθ᾽ οὕτω ταῖς λεωφόροις κατεμερίσθη-
σαν. Τὸ δὲ πλῆθος τῆς πόλεως εἰς πολλὰ μέρη τμηθὲν
διεθροεῖτό δ᾽ τε χαὶ συνείχετο, οὐχ ἔχον ὅπου περισω-
θείη ἢ τὴν συμφορὰν διαχρούσηται δ", Ἦν γὰρ ἰδεῖν
πότε τοὺς ἀνθρώπους ὡς ἀχυδέρνητα σχάφη τῇδε
κἀχεῖσε περιφερομένους, ἐλεεινὸν θέαμα, ἄνδρας,
γυναῖκσς, νήπια, ἀλλήλοις συμπίπτοντας, ἀλλήλων
ἐχχρεμαμένους, ἀσπαζομένους τὸν οἴχτιστον ἐχεῖνον
καὶ τελευταῖον ἀσπασμόν. ΕἾ πού ἐδ τις χαὶ πατὴρ
ἐν αὐτοῖς πρεσδύτης, ἐπιπεσὼν τῷ τραχήλῳ τοῦ
παιδὸς δεινὴν ἐπεχώχυε, τὸν χωρισμὸν οὐ φέρων,
ἀλλὰ τὰ μέλη κατέχων τοῦ φιλτάτον, καὶ πρὸ τοῦ
ξίφους τῷ φυσικῷ νυττόμενος πάθει τὸν θρῆνον
᾿ἐχυτῷ διετίθει" Φεῦ μοι, λέγων, ὦ παῖ, ἐν τίσι
γῦν ἐξεταζόμεθα ""; τίνα ταῦτα τοῖς ὀφθαλμοῖς
καϑυρῶ; εἰς τοῦτο γὰρ σε ἐπιμελῶς ἐξέθρεψα,
καὶ διὰ τοῦτό σε παιδευταῖς ἐξεδόμην καὶ συγ-
ἔσει διωπρέπειν ἐν τοῖς ὁμήλιξι διεσπούδασα,
ἵν᾽ ὅτε προσεδόκων ζηλωτὸς μὲν εἶναι τῇ εὐπαι-
δίᾳ, ἐπίφθονος δὲ τῇ ἐπὶ σοὶ καυχήσει, μακα-
ιώτερος δὲ πολλῶν ἄλλων πατέρων ὡς τοιοῦτον
ἔχων εὐπρεπέστατον τέκγον, ἐράσμιον μὲν τὴν
JOANNES CAMENIATA
PG 109:577ἡλικίαν τοῦ σώματος, ερασμιώτερον δὲ τοῦ προσ-
ώπου την θέαν καὶ ἔτι μᾶλλον τῆς ψυχῆς τήν
Ιδέαν, τότε κατ' ὀφθαλμοὺς ιδέσθαι [Ρ. 348] τὸν
ὀλέθριον * τοῦτον καὶ δυστυχέστατον ἀπὸ σοῦ
χωρισμόν ; καὶ διὰ τοῦτο μέχρι τοῦδε τῇ δυστήνῳ
ταύτῃ τετήρημαι πολιᾷ, ἵν᾽ ὑπὸ Βαρβάρων ίδω
καταικιζόμενόν σου τὸ σῶμα καὶ τὰ φίλτατά
μου " και παμπόθητα μέλη τῷ ξίφει τοῦ δημίου
ἀνηλεώς διασπώμενα; Οίμοι, τίς γένωμαι; ποίαις
ὄψεσι ταῦτα κατίδω; ποῖον ἐπὶ σοὶ ποιήσομαι
θρήνον ; είθε τοιούτου τύχοιμεν δημίου ὃς ἐμὲ
πρῶτον τῇ μαχαίρᾳ διέλοι, ἵνα μὴ καθυστερήσεις
δριμυτέρας τοῦ ξίφου ἐπὶ σοὶ τὰς ἀλγηδόνας
αισθήσωμαι. Ενὶ τούτῳ τῷ μιαιφόνῳ χάριτας
ομολογήσω, εἴτε τῆς σφαγῆς ἀπὸ τοῦ ἐμοῦ και
τάρξηται γηραιοῦ τραχήλου· εἶθ' οὕτω τῷ ἐμῷ
λύθρῳ τὸ σὸν σπείσειεν αἷμα. Καὶ γὰρ οὕτω τὴν
πολλὴν ὀδύνην ὑποτέμοι τῷ ἐγχειρήματι.
λς. Καὶ ταῦτα μὲν οὗτος 3. ἄλλοθεν δὲ πάλιν
ἄλλος τις τῇ συννόμῳ γυναικὶ προστυχών, βύθιόν
τι καὶ μέγα στενάξας, τὴν κεφαλήν τε κινήσας καὶ
τὴν μορφὴν ἀλλοιώσεις, προσδραμὼν αὐτῇ καὶ περι-
πλακεὶς τὴν συμφορὰν ἐτραγώδει· Σώζου, γύναι,
καὶ τοῦ συννόμου μὴ οὐ ἐπιλάθου. "Ηδη γὰρ ἡ
μεγάλη στοργή, ἦν πρὸς ἀλλήλους ἐθέμεθα τῇ
κοινωνίᾳ τῆς φύσεως, διακόπτεται σήμερον, καὶ
ξίφος καινοτομεῖ τὴν συνάφειαν, καὶ θάνατος
δωρος τὴν συζυγίαν διίστησιν. Οὐκέτι τὴν ζωὴν
τῇ κοινότητι τῆς βιοτῆς ἐξανύομεν. Οὐδεὶς ἡμῖν
τοῦ λοιποῦ παιδοποιίας λόγος. Εἶθε μηδὲ ταῦτα, G
ὁ νῦν ἡμᾶς περιέστηκε νήπια, τοῖς ὀφθαλμοῖς
κατείδομεν ἐξ ἀρχῆς. Εἶθε τῇ σορῷ ταῖς ἡμετέ
ραις χερσὶν ἀπεδόθησαν, καὶ μὴ τοῖς θηρσὶ τού-
τοις εἰς δυστυχή δουλείαν διετηρήθησαν. Εἶτα
τοῖς τέκνοις ἀναμιχθέντες καὶ τὸν θρήνον χοροστα.
τήσαντες τὴν διαίρεσιν εκαρτέρουν. Αδελφὸς δὲ
πάλιν ἀδελφῷ συναντήσας καὶ φίλος φίλῳ, ὁ μὲν τὴν
συγγένειαν, ὁ δὲ τὴν μακρὰν συνήθειαν ἀπεκλαίετο.
Καὶ ἁπλῶς τῇ ἀμετρίᾳ τῶν κατὰ μέρος θρήνων
κραυγῆς ἀσήμου πάντα πεπλήρωτο, ὥσπερ ἂν εἰς
σφαγὴν συγκλεισθέντων προβάτων καὶ συμμιγή φω
νὴν ἀφιέντων. Οἱ μὲν γὰρ αὐτῶν πρὸς τοὺς οἴκους
ἀπέτρεχον, οἱ δὲ τὰς ὁδοὺς ἀπεσκόπουν· ἄλλοις πρὸς
τοὺς σεβασμίους οίκους ἠλαύνοντο, ἄλλοι τάς πύλας
τῆς πόλεως καταλαβεῖν ἔσπευδον. Ετεροι δὲ πρὸς τὸ
τεῖχος ἀνιέναι εβούλοντο μὲν, οὐ δεδύνηντο δὲ ὑπο
κλαζούσης αὐτοῖς τῆς φυσικῆς ἰσχύος τῇ προσδοκίᾳ
τῶν φοβερῶν· οὐκ εἶχον γὰρ ὅπως διάθωνται πρὸς
τὸ κακὸν, ἀλλ' ὅπου περ ἂν ἔτυχον γεγονότες τῆς πόρ
λεως, κατά πρόσωπον εὕρισκον ἀπαντῶντα τὸν θάνα-
τον, ὡς μηδὲν αὐτοῖς εἶναι λοιπὸν ἀσφαλὲς πρὸς ἐπί
γειαν.
[1. 349] λζ'. ᾿Αλλὰ πῶς ἄν σοι τοῦ λοιποῦ τὴν
καθ' ἡμᾶς συμφοράν, ὦ ἀνδρῶν λογιώτατε, ἢ τὴν
ἐπαλληλίαν τῶν τοσούτων ἀνιαρῶν διαγράψομαι;
ποῖον τούτων πρῶτον εἰπὼν τοῖς ἄλλοις δευτερεύειν
A statura amabili, vultusque aspectu amabiliori, ma-
gisque adhuc forma anima ac decore, tunc ob oculus
exitiosam hanc infortunatissimamque a te separa-
tionem videam? An ideo miseranda hac cunitie huc
clatis provectus sum, ut corpus tuum a Barbaris
cædi amantissimaque ac desideralissima membra li-
cloris gladio cernam immaniter discerpi? Heu me!
quo me verlam ? quibus oculis hæc conspiciam? quo
te luctu deplangam? utinam talem liceat nancisci
lictorem, qui me priorem gladio diffindat, ne tardiore
nece sublatus 539 acerbiores gladio super te cru-
cialus experiar! Uno hoc cruento tortori gratias
agam, si a senili mea cervice ducto cadis initio tuum
mox sanguinem cruori meo libaverit. Sic namque
eoque molimine doloris partem plurimam abstu-
leris.
36. Et hæc quidem iste. Aliunde vero alius, qua-
cum vixerat ac quam contubernalem habuerat,
uxorem offendens, imo ex pectore altumque tra-
hens suspirium et caput movens vultumque immu-
tans, ad eam accurrens eique circumfusus ac strin-
gens, dirum casum lugubri voce plangebat: Vale,
mulier, meique conjugis obliviscere : jam enim in-
gens illa amoris vis, quam inter nos sociali naturæ
vinculo ratam habuimus, hodie discinditur, et gla-
æserno divortio conjugium dirimit. Non ultra sociali
jugo trahemus rilam. Nulla deinceps futura nobis
prolis suscipienda ratio. Atque utinam ne susceplos
unquam circumstantes parvulos oculis usurpassemps.
Utinam nostris manibus tumulo traditos hisce ſeris
bestiis ad infelicem servitutem minime servassemus.
Tum se cum filiis immiscentes, ac velut choro
luctum sustollentes, divisionem exspectabant. Fra-
ter vero rursus fratri et amicus amico obviam facti,
ille sanguinis necessitudinem deflebat, hjc longam
consuetudinem. Et ut summa dicam, immensa
turba eorum qui singuli lamentis indulgebant,
incondito clamore cuncta replebantur, 540 velut
si oves ad jugulandum conclusæ commistam vocem
ederent. Horum namque alii ad domos confugie-
bant, alii vias observabant, alii ad venerabiles
D aedes contendebant, alii ad portas civitatis prope
** A.
!
•
rabant, alii muros conscendere in animo habebant,
nec tamen poterant, collapsa in eis naturali virtuto
malorum exspectatione, Nam nesciebant quo se
modo ad malum compararent; sed quovis civitatis
loco constitissent, adversa facie accurrentem sibi
mortem offendebant, ut nullum jam eis reliquum
esset consilium, quo rebus suis tuto prospi-
cerent,
37. Sed quanam tibi ego ratione subsecutam
deinceps calamitatem, virorum cruditissime, aut
tantorum malorum longam seriem catenamque
describam? quod horum primum assumens, secu}}-
dius conjunctionem dividit, morsque intempesta
σ' έλεθρον Α. οι μοι
σε οὕτως Α.
VARIE LECTIONES.
μή] μου Combelsius,
DE EXCIDIO THESSALONIC.E.
PG 109:579das reliquis partes ascribam ? cujus argumento
movebe linguam, aut ad scribendum manuin exten-
das ? Rerum enim gestarum dirique casus memo-
rja mentem sede dejicit; ac qui prope oculis res
ipsas quas dicturus sum videre videar, quam ea-
rum ardua narratio sit plane sentio. Rerum nanı-
que mente informatio, ut quæ ipsum coram animo
gestorum periculum per memoriam simulacro ex-
libeat ac plantasia (vi scilicet cogitandi) elingat
ac repræsentet, orationis impetum retardat ac
inhibet. Qualia enim erant quæ fiebant per cas
angustias ? Alii, animi potius quam corporis noxanı
reformidantes, ægre mortem ferebant, qui videli-
cet separationem a corpore 541 futuri avi poena.
rum initium ducerent. Alii, lixis terra genibus,
largoque lacrymarum fonte perfusi, digne vocatione
recipi istiusmodi mortis periculo Deo supplicabant.
Alii delictorum memoria, omni gladio acutius
conscientia vulnerati, tempus vane insumptum
dolebant, mæstique pœnitudine revocabant. Alii
nihil ejusmodi præstare valen'es, nimiaque doloris
vi excussa ratione alque prodita, tremebundį sta-
bant, velut prope inanimatæ arbores ferri ictum
exspectantes. Alii velut qstro, metu perculsi, con-
tineri non poterant : quorum etiam plurimi incone
sulta mente estra murum ruentes præcipites vel
casu allisi vitam finiere, vel ipsi se Barbaris illic
consistentibus tradidere.
38. Mulierum autem quid prius referam, quæ
vel ipsum aerem una secum planctum edere coge-
bant, compellationes scilicet et ejulatus libero
rumque amplexus? hæ gravi dolore concitæ nec
decorum tenere, nec virorum se conspectibus sub-
ducere volebant, sed impudentia aclæ, solutis
crinibus, omniumque oblitæ quæ ad modestiam
ac verecundiam faciunt, flebili clamore adversus-
que periculum gemitu, bacchantium more cursi-
tabant. Inter eas et [virgines, necdum domo pro-
dire solite, sed quæ tuto alligandæ servarentųr
connubio omnemque modestian essent edocle,
pulso ab ore pudore, et neque an inulieres essent,
sexumque 542 suum graviore metu cogitantes,
medio foro, pari ac maritatae planetu diroque [P. 350]
julatu vagabantur. Monachi ipsi ac moniales,
quotquot ipso jam ætatis flore junioresque virtutis
amore sæcularis vitæ affectum libidiṇemquo excus-
serant, sibi solis Deoque viventes, monasteriis
egressi et per plateas civitatis dispersi com-
mune excidiumn ejulatu lugebant. llinc magnopere
miror ac stupeo, ipse mente reputaus multiplicem
diversique generis dictorum Nazaræorum virtutem,
quam colebant solitarii, nocturnas modulatis psal-
mọrum vocibus productas vigilias, sacram virgini-
talem, continuas preces jugesque lacrymnas; quo-
modo nihil nobis divinam conciliarunt miseratio-
nem ? quomodo fidem suam ad urbis incolumitateın
χεῖρα πρὸς γραφὴν οὐ ἐξενέγκω ; Ἐξιστᾷ γάρ μου
τὸν νοῦν ἡ μνήμη τῶν γεγονότων, καὶ οἷον ὁρᾷν πάλιν
δοκῶν τῶν λεχθησομένων τὰ πράγματα δυσεπιχείρη
τῇ ψυχῇ διὰ τῆς μνήμης τὸν κίνδυνον εἰκονίζουσα
καὶ διαμορφοῦσα τῇ φαντασίᾳ τὰ πράγματα, τὴν
ρισμὸν ἡγούμενο: τὸν τοῦ σώματος· οἱ δὲ τῇ γῇ
προσερείδοντες τα γόνατα, κρουνούς τε δακρύων
διὰ τοῦ τοιούτου θανάτου τὸν Θεὸν ἐλιτάνευον. "Αλλοι
τῇ μνήμῃ τῶν ἡμαρτημένων τομώτερον τοῦ ξίφους
ματαίῳ ἀνεκαλοῦντο μεταμελούμενοι. Ἕτεροι μηδὲν
τοιοῦτον ἐνεργῆσαι δυνάμενοι, ἀλλὰ τὸν λογισμόν
προδόντες τῇ ἀγωνίᾳ, ἵσταντο τρομώδεις, δίκην
καθάπερ οἴστρῳ τῷ φόβῳ πληττόμενοι ἀκάθεκτοι
ταῖς ὁρμαῖς ἦσαν· ἐξ ὧν καὶ πλεῖστοι πρὸς τὸ ἐκτὸς
στρεφομένοις Βαρβάροις ἑαυτοὺς ἐνεχείρισαν.
λη. Τί δὲ τῶν γυναικῶν εἴπω πρῶτον, οἷς καὶ
τὰς ἀνακλήσεις, τὰς οἰμωγὰς, τῶν τέκνων τὰς περι-
υπεκκλίνειν, ἀλλ' ἀναιδώς φερόμεναι, τας κόμας
ἔχουσαι λελυμένας καὶ τῶν πρὸς συστολὴν ἀμελήσα.
δύνου καταστενάζουσαι. Εἰ που καὶ παρθένος ἐγ
αὐταῖς, ἡ μήπω τῆς οἰκουρίας προβᾶσα, ἀλλ' ἀσφα
ἀγορᾶς ἐν μέσῳ, ταῖς ἄλλαις γυναιξὶ κοινωνοῦσα
τοῦ θρήνου καὶ δεινὸν ἀλαλάζουσα. Μονα
βίου κομιδῇ νέοι ὑπάρχοντες τῷ φίλτρῳ τῆς ἀρετῆς
ἀπεσείσαντο, ἑαυτοῖς μόνοις καὶ Θεῷ ζῶντες, τῶν
ἀσκητηρίων ἐκβάντες καὶ ταῖς πλατείαις διασπαρέν
μύριζον. Ἐξ οὗ δή μοι καὶ θάμβος ἐπέρχεται, ὅταν
τῶν Ναζηραίων ἐκείνων, ἢν καταμόνας εφιλοπόνουν,
παραχωρήσω; ἐπὶ τίνε τὴν γλῶτταν χινήσω ἢ τὴν
χεῖρα πρὸς γραφὴν " ἐξενέγχω ; Ἐξιστᾷ γάρ μου
τὸν νοῦν ἡ μνήμη τῶν γεγονότων, καὶ οἷον ὁρᾷν πάλιν
δοχῶν τῶν λεχθησομένων τὰ πράγματα δυσεπιχείρη-
τὸν τὴν περὶ τούτων ἐξήγησιν ἐπαισθάνομαι. Η γὰρ
ἀνατύπωσις τῶν γεγονότων ὡσανεὶ 98 πραττομένων
τῇ ψυχῇ διὰ τῆς μνήμης τὸν χένδυνον εἰχονίζουσα
καὶ διαμορφοῦσα τῇ φαντασίᾳ τὰ πράγματα, τὴν
ὁρμὴν τοῦ λέγειν ἐπέχειν βιάζεται, Οἷα γὰρ ἦν τὰ
πελούμενα τότε "Οἱ μὲν πρὸ τῆς σωματικῆς τὴν τῆς΄
ψυχῆς πλέον δεδιότες πανωλεθρίαν πρὸς τὸ θανεῖν
ἐδυσφόρουν, ἀρχὴν τῶν ἐκεῖθεν χολάσεων "5 τὸν χω-
Εἰσμὸν ἡγούμενοι τὸν τοῦ σώματος οἱ δὲ τῇ γῇ
προσεμείδοντες τὰ γόνατα, κρουνούς τε δακρύων
ἐχδλύζοντες, ἀξίους "" παραδεχθῆναι τῆς χλέσεως
διὰ τοῦ τοιούτου θανάτου τὸν Θεὸν ἑλιτάνενον. "Αλλοι
τῇ μνήμῃ τῶν ἡμαρτημένων τομώτερον τοῦ ξίφους
τὸ συνειδὸς γυττόμενοι τὸν ἀναλωθέντα χρόνον ἐπὶ
ματαίῳ ἀνεκαλοῦντο μεταμελούμενοι, Ἕτεροι μηδὲν
τοιοῦτον ἐνεργῆσαι δυνάμενοι, ἀλλὰ τὸν λογισμὸν
προδόντες τῇ ἀγωνίᾳ, ἴσταντο τρομώδεις, δίχην
ἀψύχων δένδρων τὴν τομὴν ἀναμένοντες. “Ἄλλοι δὲ
καθάπερ οἴστρῳ τῷ φόδῳ πληττόμενοι ἀχάθεχτοι
ταῖς ὁρμαῖς ἦσαν᾽ ἐξ ὧν καὶ πλεῖστοι πρὸς τὸ ἐχτὺς
τοῦ τείχους ἀσυλλογίστως ἐχυτοὺς ἀχοντίταντες ἢ
πῷ πτώματι τὴν ζωὴν συνεπέραναν ἢ τοῖς ἔχετ
φτρεφομένοις Βαρθάμοις ἑαυτοὺς ἐνεχείρισαν.
λη. ΤΊ δὲ τῶν γυναιχῶν εἴπω πρῶτον, οἷς χαὶ
αὑτὸν τὸν ἀέρα συνθρηνεῖν αὐταῖς ἐδιάζογτο, ἤγουν
τὰς ἀναχλήσεις, τὰς οἰμωγὰς, τῶν τέκνων τὰς περι-
πλοχάς ; οὐδ᾽ εὐσχημονεῖν ἔτι βουλόμεγαι γιχηθεῖ-
σαι "5 τῷ πάθει, οὐδὲ τῆς ὄψεως τῶν ἀνδρῶν ἑαυτὰς
ὑπεκκλίγειν, ἀλλ᾽ ἀναιδῶς φερόμεναι, τὰς κόμας
ἔχουσαι λελυμένας χαὶ τῶν πρὸς συστολὴν ἀμελέσα-
σαι, ἤγοντο συνεχθοῶσαι τοὺς θρήνους χαὶ τοῦ χιν-
δύνου χαταστενάζουσαι, ΕΓ πον καὶ παρθένος ἐν
αὐταῖς, ἡ μήπω τῆς οἰχουρίας προδᾶσα, ἀλλ᾽ ἀσφα-
λῶς τηρουμένη τῷ γάμῳ καὶ σεμνότητα πᾷσαν δεδι-
δαγμένη, τὴν αἰδὼ τῆς ὄψεως περιάρασα, καὶ μηδ᾽
ὅτι γυνὴ τυγχάνει τῷ δέει λογιζομένη, διῴει τῆς
ἀγορᾶς ἐν μέσῳ, ταῖς ἄλλαις γυναιξὶ χοινωνοῦσα
{ὈΡ. 580] τοῦ θρῆνου καὶ δεινὸν ἀλαλάζουσα. Μονα-
σταὶ δὲ καὶ μονάζουσαι, ὅσοι τὴν προσπάθειαν τοῦ
βίου κομιδῇ νέοι ὑπάρχοντες τῷ φίλτρῳ τῆς ἀρετῆς
ἀπεσείσαντο, ἑαυτοῖς μόνοις χαὶ Θεῷ ζῶντες, τῶν
ἀσχητηρίων ἐκδάντες χαὶ ταῖς πλατείαις διασπαρέν-
τες τῆς πόλεως τὸν κοινὸν ὄλεθρον γο:ρῶς "" ἐχλαυθ-
μύριζον. Ἐξ οὗ δή μο: καὶ θάμδος ἐπέρχεται, ὅταν
χατὰ νοῦν λάδω τὴν ποικίλην χαὶ διάφορον ἀρετὴν
τῶν Ναζηραίων ἐκείνιην, ἣν καταμόνας ἐφιλοπόνουν,
ἤτοι τὴν πάγνυχην ψαλμῳδίαν χαὶ τὴν ἱερὰν παρθε-
νίαν τήν τε ἐχτενῇ προτευχὴν καὶ τὸ ἀκατάπαυστον
δάκρυον, πῶς ᾿ τὴν πρὸς ἡμᾶς θείαν ᾧν ον συμπά-
θειαν, πῶς οὐ κατηγγυήσαντο τὴν πόλιν, πῶς οὐχ
εὔροω Ἐσαθλην ΡεΥῶ λυ απρινψάκω πεῖν ιν δύμδη)..
JOANNES CAMENIATA
PG 109:581συνελήφθησαν δὲ μᾶλλον καθάπερ ἀνεπισκόπητα " Α
πρόβατα, πάντες τῆς μαχαίρας γεγονότες καὶ τῷ
κλήρῳ τῶν ἁμαρτωλῶν τῆς σφαγής κοινωνήσαντες.
Πλὴν ἡγοῦμαι ὅτι τούτων μὲν ὁ θάνατος, ὥς φησιν ὁ
ψαλμός, τίμιος γέγονεν ἐναντίον Κυρίου, κάν τούτῳ
μετὰ τῆς λοιπῆς ἀρετῆς καὶ τὸ τέλος μαρτυρικόν
ἀπενέγκωνται, ὡς ἂν ἐπιδαψιλεύσηται τούτοις τὰ
τῆς ὑπομονῆς γέρα καὶ τῶν ἀῤῥήτων ἐκείνων ἀγαθῶν
τὴν ἀντίδοσιν· ἡμῶν δὲ · τὸ πλῆθος παραπτώσεων
οὐ μόνον τὰς τούτων ἐντεύξεις, ἀλλὰ καὶ τὰς τῶν
μαρτύρων πρεσβείας ἀσυντελεῖς δειχθῆναι πεποίης
κεν, ἵν᾿ ἡμῶν παθόντων ὅπερ ἤδη πεπόνθαμεν, ἔχωσι
γνῶναι πάντες οἱ τῶν θείων καταφρονηταὶ διατάξεων
ὡς κακίᾳ πλεονεκτοῦντας οὐδὲν αὐτοὺς τῆς Δεσποτι
κῆς ἀπειλῆς τῶν σωτηρίων βοηθημάτων ἐξαιρήσα- Β
σθαι δυνηθήσεται.
λθ'. Ως γὰρ κατὰ πᾶσαν εἰσελθόντες διεμερίσθη
σαν τὴν πόλιν οἱ Βάρβαροι, εὐθὺς πᾶσα ἡλικία καὶ
πᾶν γένος ἀνθρώπων ὑπ' αὐτῶν ἀνῄρητο. Οὐδὲ γὰρ
ἦν οἶκτος αὐτοῖς οὐδεὶς πάλαι προμεμηνότι καὶ τήν
καθ᾿ ἡμῶν διψῶσιν ἀπώλειαν, ἀλλὰ καὶ γέρων καὶ
ἀκμάζων ἔτι καὶ νεανίσκος καὶ πᾶς ὁ προστυχών
ἔργον τοῖ; μιαιφόνοις ἦν, οὐδὲ καιρίας κατ' αὐτῶν
ἀφιεῖσι πληγάς, ἀλλ' ὡς ἂν αὐτοὺς ἐνδιατρίβειν
ποιῶσι τοῖς ἀλγεινοῖς, τὰ πρὸς τὸν νῶτον μέρη καὶ
τοὺς μηρούς κατατέμνοντες σχολάζειν αὐτοὺς τῇ
τελειώσει παρεβιάζοντο. Καὶ οὐδ' οὕτως ὁ πολιορκών
αὐτοὺς ἐνεπίμπλατο θυμός, ἀλλ᾽ ὅτι μὴ πολλάκις
δύνανται θνήσκειν μανικῶς ἐδυσφόρουν. Ἵνα γὰρ τὴν
θηριώδη καὶ ἀδάμαστον ἐκείνην όρεξιν εμφορήσω-
σιν, οὐδὲ γυναικῶν ἐφείσαντο κατ' ἀρχὰς τοῦ κινδύ-
νου, οὐδὲ παίδων αὐτῶν, ὧν τὸ τῆς ἡλικίας άωρον
ἄγειν βιάζεται πολλάκις καὶ θηρῶν ὀφθαλμοὺς εἰς
συμπάθειαν· [Ρ. 551] ἀλλ᾽ ἦν ἐπ᾽ ἴσης ἅπασιν ή
τομή, καθάπερ ἐν χλοηφόρῳ πεδίῳ, πᾶν τὸ παρατυ-
χὸν ἐκθερίζουσα, ὡς ἐν βραχείᾳ καιροῦ ῥοπῇ ἄοικον
ἀποδειχθῆναι τὴν πόλιν τὴν πρὸ μικροῦ στενοχωρου
μένην καὶ τοῖς πλήθεσι βρίθουσαν. Καθὸ γὰρ φθά-
σαντες είπομεν, τὸ μὲν τοῦ δήμου τὰς ἀκρωρείας
κατειλήφει κατὰ τὴν καλουμένην ἀκρόπολιν συνελα
θὲν, ἢ τὴν περιοικίδα τοῦ ὁσίου Δαβὶδ όνομαζομένην
ἔνθα δὴ καὶ πλῆθος ἦν μοναχῶν ἐναρέτων πάντων
καὶ τῆς οὐρανίου πολιτείας ἠξιωμένων), τὸ δὲ πάλιν
ταῖς δυσὶ πύλαις προσεῤῥύη ταῖς πρὸς δύσιν ἀφορώ-
σαις τῆς πόλεως, μίαν ἐχόντων πάντων σπουδήν, τοῦ
ξίφους διεκφυγεῖν τὴν τομήν. Ἀλλ᾿ οὐδὲν πλέον τῶν
ἄλλων διήνυον, τῶν πυλῶν ἐκτὸς τῶν Βαρβάρων
ἐφεδρευόντων, καὶ μηδ' ἄλλως ἔχοντες εὐχερῶς ὑπερ-
δῆναι, τῷ συνωθισμῷ πιέζοντες ἀλλήλους καὶ τὴν
διέξοδον ἀποφράττοντες.
μ'. Οἷον γὰρ ἐγεγόνει κακὴν κατὰ τὴν καλουμένην
η
ε ἀνεπίσκοπα Α.
on obstrinxerunt? Quomodo non virtutis praemio
vinarum legum
conseculi ut a periculo liberarentur? sed magis
velut oves absque pastore comprehensi omnes
ferro jugulati sunt, parique cum sceleratis neco
interierunt? Enimvero horum mortem pretiosam
apud Doninum, ut Psalmus loquitur •, arbitror
exstitisse, cum hoc quoque Dei sapientia charos
suos ac famulos honoraverit, ut cum reliquis vir-
tutibus martyrii quoque laurea clarescant, patien-
tie munera eis cumulatius reponens, arcanorum
que bonorum præmia largiens : nostrorum vero
scelerum multitudinem non solum horum preces,
sed et martyrum intercessiones inutiles reddidisse,
ut ex iis quibus jam recentique exemplo sumus
accepti malis, intelligere 543 possent omnes di-
contemptores, cum majorem in
modum nequitiæ indulgent seque vitio mancipant,
nullo se abira Dominica justaque ultione liberatum
iri salutari subsidio.
39. Ut itaque ingressi per omnia urbis loca
dispersi sunt Barbari, omnis ætas omneque homi-
num genus ab eis confestim trucidatur. Neque
enim ulla cis miseratio erat, qui pridem rabie exar-
sissent nostramque internecionem sitirent : sed et
senex et florenti adhuc ætate atque juvenis, quisquis
denique occurrisset, gladio necabatur. Nec vero
letali station vulnere feriebant, sed ut diutius do-
loribus excruciarent, quæ circa dorsum coxasque
sunt concidentes, tarda eos nece conficiebant. Ac
ne sic quidem exsatiabatur eos obsidens furor, sed
quod non sæpius mori poterant, immanitatis rabie
gravius dolebant. Ut enim belluinam illam ac iu-
domitam libidinem satiarent, nec mulieribus mali
initio neque pueris ipsis pepercerunt, quorum im-
matura ætas haud raro etiam ferarum oculos ad
miserationem cogit; sed cunctis perinde indicta
cxcisio erat, quæ velut in prato herbescente quid-
quid obvium esset demeteret. lliucque adeo factum
est ut brevi temporis momento urbs, quæ paulo
ante vix non angusta babitatoribus crat ac plebe
constipala, deserta vilesceret. Ut enim superius
diximus, populi pars collium cacumina ad acropo-
lim sic dictam (i. e. arcem) occupaverat, aut quam
sancti Davidis 544 viciniam vocant. Quæ regio reli-
qua urbe altiore situ eminet; ubi etiam monachorum
multitudo erat, viri omnes virtute clari cœlestique
instituto digni habiti. Pars vero rursus ad duas por-
tas, ad occidentalem urbis plagam respicientes,
confluxerant, in hoc unum cunctis operam confe·
rentibus, ut gladii ictum effugerent. Sed nihil bis
melius cessit quam aliis, cum jam Barbari extra
portas insiderent, nec alioqui facile eis esset ut
transirent, cum alter alterum pulsando coinprime-
rent exitumque obstruerent.
40. Quantum enim contigit malum in porta quanı
τοῦ σοφοῦ τοὺς οἰκείους δούλους 3 τιμήσαντος, ἵνα
(τοῦτο γὰρ μᾶλλον τῆς λοιπῆς ὑπερανέχουσι ο πόλεως,
■ Psal. cxv, 15.
VARIE LECTIONES.
• δούλους om. r. * δὲ om. Ρ. · ὑπερανέγει Comher
DE EXCIDIO THESSALONICE.
PG 109:583Auream vocant? quomodo, qui eo conduxerant /
(ornuis illa populi pars) cum aliquantulum aperire
voluissent, conatu frustrali sunt? vix enim valvas
diducere cœperant, cum conferta hic multitudine
atque agmine in se rursus coire nectique compu-
lerunt. Quos ita constipatos cum hostes offendis-
sent, non jam viriţim ensibus obtruncabant, sed ut
illos inter se compressos, aliosque aliis hærentes
averti non posse conspexerunt, in faciem gladiis
credebant, adeo ut post ictum cujusque divino capite
hinc inde partes dissilirent et ad siinilia utrinque
membra conciderent. Ac neque post mortem humo
mandabantur, sed cum reliquis adhuc corporibus
pari acervo tenebantur, donec omnibus trucidatis,
ac velut fulciente, omnium scilicet eliminata vita,
uti morte sic et cruore socio jungerentur.
545 41. Hoc ipsum vero et in porta quam Li-
tzam vocant fieri contigit. Nam Barbari, uti dixi-
mus, priores reliquis occupaverant portas, quæ ad
mare ducunt. Quæ vero ad ortum, nos ipsi ante oc-
cluseramnus, in iis quoque suspectam habeules
machinam, cujus in exterioris muri portis noxam
labemque senseramus. Hincque adeo omni undique
praeclusa fuga ineundæ spe, populus in plateis
solum volutabatur, inque mortis casses omni loco
jucursabat. Vix enim pauci, valdeque, ut par est,
numero exigui, in occidentali ora portus sese e
muris projicientes periculum evaserunt. Quidam
etiam alii e porta quæ ad acropolim (arcem scilicet) C
est, sese clam subducentes, cum necdum calamitas
appetiisset, saluti consuluerunt. Et hi fuerunt
Sclavenorum duces, meditati fugam multo ante,
alque portarum illarum claves eain in rem pridem
sulurali. Quos decebat, mali nole inspecta, cuivis
exitum permittere: sic namque multi ibi constituti,
antequam ad ventassent Barbari, cædem declinassent.
Hi tamen nihil ejusmodi in animum saltem indu-
cere sustinuerunt : sed suis semper rebus prospi-
cientes, attentisque animi rationibus quomodo hinc
quoque periculum a se depellerent, portis paululum
subapertis 'seque prompte subducentes atque di-
lapsi, uno quodam ibi relicto, 546 qui et rursus
egressis illis portas clauderet, in eum modum
omnium saluti insiliati sunt, tunc quoque id dolo D
comnenti, non se fugam inire, sed potius ad socios
Strymonitas suscipiendos (ita nimirum jubente
pralore) exire.
42. Nec multum temporis intercesserat, cum Bar-
baris strictis gladiis in portas ingruentibus nemo
ultra tuto vel saltem foras prospicere poterat, tan-
tum abest ut periculum posset vitare. Nam et ego
ipse cum patre et fratribus, quos duos ætate junio-
Χρυσῆν * πύλην! πῶς παρανοῖξαι ταύτην βουληθέν
τες μικρόν, ὅσοι τοῦ δήμου τῷ τόπῳ συνερβύησαν
διήμαρτον τῆς ἐπιχειρήσεως! Μόνον γὰρ ὅτι τὰς
πύλας ἀλλήλων διέστησαν, καὶ τῷ ἰδίῳ πιλήματι πάλιν
δὲ ἔχοντας αὐτοὺς καταλαβόντες οἱ δυσμενεῖς οὐκέτι
καθ' ἕνα τοῖς ξίφεσιν ἀνῄρουν, ἀλλ' ὡς εἶδον συν-
εσφιγμένους ἀλλήλων τε ἐχομένους καὶ ἐκτραπῆναι
μὴ δυναμένους, κατά κόρρης αὐτοὺς τοῖς ξίφεσιν
Επαιον, ὡς μετὰ τὴν πληγὴν διαιρεῖσθαι τοῦ προστυ
χόντος τὴν κεφαλὴν, καὶ τοῖς ὁμοίοις τῇδε κἀκεῖσε
δίδοσθαι, ἀλλ' ἔτι παρακρατεῖσθαι τοῖς λοιποῖς σώμα-
σιν, ἕως πάντων ἀναιρεθέντων, καὶ ὥσπερ τοῦ ὑπο
στηρίζοντος, τῆς ἁπάντων λέγω ζωῆς διαδράσης,
αἵματο; ἀλλήλων καθάπερ καὶ τῆς τελευτῆς κοινω-
μα'. Τὸ δ' αὐτὸ τοῦτο καὶ περὶ τὴν ἄλλην πύλην,
ἣν καλοῦσι Λιταίαν, πραχθῆναι συνέβη. Καθώς γὰρ
ἔφαμεν, τῶν ἄλλων τὰς μὲν πρὸς θάλασσαν » ἐξαγού
σας αὐτοὶ προκατεῖχον οἱ ' Βάρβαροι, τὰς δέ γε πρὸς
τὴν τοῦ πυρὸς μηχανήν, ἣν κατὰ τῶν ἔξω τοῦ προ-
τειχίσματος πυλῶν προπεπόνθαμεν, καὶ ἐν αὐταῖς
υφορώμενοι, ὡς λοιπὸν ἐκ τούτων πανταχόθεν ἀπο
ροῦντα τὸν δῆμον πρὸς τὴν φυγὴν περὶ τὰς ἁγυιὰς
πίπτειν. Σχεδόν γὰρ ὀλίγοι, καὶ λίαν, ὡς εἰκὸς, εύ-
ρίθμητοι, κατὰ τὸ δυτικὸν μέρος τοῦ λιμένος ἑαυτοὺς
τῶν τειχῶν ἀκοντίσαντες τὸν κίνδυνον ὑπεξέφυγον
καί τινες ἄλλοι τῆς [Ρ. 352] κατὰ τὴν ἀκρόπολιν πύ
λης λάθρα υπεκδραμόντες πρὸ τοῦ τὴν συμφοράν
Σκλαβήνων ἡγούμενοι, πάλαι προμελετήσαντες τοῦτο
καὶ τὰς κλεῖδας τῶν πυλῶν ἐκείνων προϋφελόμενος.
Οὓς καὶ ἐχρῆν '', καὶ ἀκμὴν τοῦ κακοῦ θεασαμένους,
παντὶ τῷ προστυχόντι παραχωρῆσαι τὴν ἔξοδον
οὕτω γὰρ πολλοὶ τῶν 18 αὐτόθι λαχόντων, πρὸ τοῦ
ἄν. Οἱ δὲ τοιοῦτον μὲν οὐδὲν οὐδὲ εἰς νοῦν λαβεῖν
ἠνέσχοντο· ἀεὶ δὲ τὸ οἰκεῖον προσορώμενοι, καὶ ὅπως
τὸν κίνδυνον διακρούσονται καν τούτῳ διασκεψάμενοι,
τὰς πύλας μικρὸν παρανοίξαντες καὶ τὴν ὑπεκδρομὴν
τομῶς ποιησάμενοι, ἕνα τινὰ τῷ τόπῳ καταλιπόντες
πρὸς τὸ μετὰ τὴν ἐκείνων ἔξοδον καὶ αὖθις ταύτας
συγκλείσαι, οὕτω τῆς πάντων ἐπεβουλεύσαντο σωτη-
ρίας καὶ τότε, πρόφασιν τινα δολίαν πλασάμενοι, ὡς
οὐ πρὸς φυγὴν ἐκτρέπονται, πρὸς ὑποδοχὴν δὲ μᾶλ
λον τῶν Στρυμονιτών συμμάχων, τοῦ στρατηγοῦ
δῆθεν τοῦτο προστάξαντος.
μβ'. Οὐ πολὺ δὲ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ ξιφήρεις οἱ βάρ
βαροι ταῖς πύλαις ἐπέστησαν, καὶ οὐκέτι δυνατὸν ἦν
οὐδὲ προσβλέψαι μόνον ἐκτὸς ἀκινδύνως τινά, μήτοι
γε τὸν κίνδυνον ὑπαλύξαι. Κἀγὼ γὰρ αὐτὸς σὺν τῷ
πατρὶ καὶ τοῖς ἀδελφοῖς (δύο δέ μοι εἰσιν οὗτοι νεώ-
.
ἐν ἑαυταῖς συνδραμείν * αὐτὰς κατηνάγκασαν· οὕτω
τὰ μέρη συμπίπτειν, καὶ μηδὲ μετά θάνατον τῇ γῇ
νήσαντα.
ἀνατολὴν ἀφορῶτας ἡμεῖς προαποκλείσαντες ἦμεν,
μόνον εἰλεῖσθαι καὶ ἀπανταχοῦ εἰ τῷ θανάτῳ προσο
ὑφεστάναι διεσώσαντο τὴν ζωήν. Οὗτοι δὲ ἦσαν οἱ τῶν
τοὺς βαρβάρους ἐπελθεῖν “, τὸν θάνατον ὑπεξέκλιναν
VARIÆ LECTIONES.
* χρυσέαν Α. * συνέρρευσαν Α. * συνδρομεῖν Ρ, ο θάνατον Α, 10 ct om.
Ρ. Ε' πανταχοῦ Ά. " ἐχρῆν Α.
10 των om. P. 1 ἀπελθεῖν AΡ.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:587r.hus duobus fratribus vicius necessaria provideretis.
At nunc omnis ejusmodi spes mihi sublata est, et in
mediis irretitus malis immaturam mortem vesiram
exspecto. Sicne me scelerum copia servavit et in kunc
reservavit dieni, ut ob oculos charissima pignora
barbaricis gladiis concisa viderem, membraque mihi
‹desideratissima per manus lictorum crudeliter dis-
cerpla conspicerem? o doloris vim! neque id tuto
tenens, an me miserum parricida primum vita pri-
vabit. Nam esset, malis hinc inde collatis, hoc mihi
-tolerabilius malum. Verum mihi suspecta est vestra
juvenilis ætas, ac vultus flos vaticinari facit, vestris
prius cedibus hostibus saniatis, postmodum me, mul-
tas mortes perpessum et in singulis vobis nova sem-
per certamina ingressum, sic vestris 549 cruoribus
immiscendum. Enimvero adverto me, dulcissimi filii,
ab eo quod officii erat per imprudentiam procul
aberrasse, et quae non decebat lamentis inserta de
planxisse. Etenim victus a malo sum, et communis
calamitas, adversum tempus atque res, etsi invitum,
planctum edere coegit ac quiritari. Quis enim, vel si
saxeo pectore sit, sic diri casus acerbitale abreptus
se ipsum suosque tanto malo oppressos non deplora ·
verit? Caterum nihil est quod velit aut agat Deus,
quod non ad utilem finem providentia disponat. Forte
enim ob ingentem nostram pravitatem decretum erat
ut sic moreremur : et ecce ob oculos, qua vitam ex-
solvamus, ultio, et qua gladiis violenter in animas
Nostras animadvertatur. Haud enimvero injustus est,
qui hæc nobis evenire, animamque a corpore violen-
ler arelli, ac ponas scelerum in future judicio in-
figendas hic nos luere permisit. Quare state fortiter,
vestram omnem spem in eum solummodo collocantes,
qui super terram polest peccata dimittere. Quanquam
vero aruminarum aliquid ferendum sit ejus fidei
gratin, clausis oculis sustineamus, nec mortis hunc
interitum quidquam timeamus; quein etsi non hac
ratione, alia tamen omnino sustinere necesse est, el
ut debitum naturæ fatoque dependamus. Sit ergo
nobis vitæ privatio gratiarum actionis argumentum
alque ratio, ut non solum moriamur, sed et in spe
futuræ beatitatis mortem oppetamus.
44. llisce monitis, 550 ad mortem gladio desti- D
natam nostrum singulos erudiebat, et ne hac
consummari refugeremus animos alacritatemque
præstabat.
45. Cum hac ille ad nos loqueretur, aliique alios
complexi et in colla ruentes vale diceremus, en
ådest et barbarorum manus, nec exiguo numero,
Ethiopica cute nudisque corporibus, strictis en-
sibus, immaniter insultantium suumque instar
dentes exacuendo abiem furoremque proden-
om P.
Η μητρός γηροκόμους καὶ τοῖς ἔτι κομιδῃ νέοις καὶ
τῷ χρόνῳ καθυστερίζουσι δυσὶν ἀδελφοῖς ὑμῶν
τὰς περὶ τὸ ζῆν ἀφορμὰς προνοήσοντας ". Νυνί
δὲ πᾶσα μὲν τοιαύτη διόλωλεν· ἐλπὶς, ἐν μέσοις
δὲ τοῖς δεινοῖς ἀπειλημμένος άωρον εκδέχομαι
τὴν μεθ' 10 ὑμῶν τελευτήν. Καὶ οὕτω με τετήρηκε
τῶν ἀνομιῶν τὸ πλῆθος καὶ εἰς ταύτην τετα-
μίεικε τὴν ἡμέραν, ἵνα κατ' ἐφθαλμοὺς ἴδω τὰ
φίλτατα μοι τῶν τέκνων βαρβαρικών ξιφών παρ
ανάλωμα καὶ τὰ παμπόθητα μέλη ταῖς χερσὶ
των δημίων ανηλεώς διασπώμενα @τῆς ὀδύνης !),
οὐδὲ τοῦτο ἀσφαλὲς ἔχων, ὅτι τὸν δύστηνον ἐμὲ
πρῶτον ὁ μιαιφόνος τῆς ζωῆς ἀπαλλάξει. "Ην
γὰρ ὡς ἐν συγκρίσει κακῶν τὸ κατ' ἐμὲ φορητόν
ὕποπτον δέ μοι τὸ νεάζον καθέστηκε τῆς καθ'
Β ὑμᾶς ἡλικίας, καὶ τῶν προσώπων τὸ ἀνθηρί
μαντεύεσθαι με ποιεῖ, πρώτον τῆς ἀφ᾽ ὑμῶν του
μῆς τοὺς ἐχθροὺς ἐμφορηθέντας ἐν ὑστέρῳ με
πολλοὺς ὑπομεμενηκότα θανάτους καὶ καθ᾿ ἕνα
ὑμῶν ἀθλήσαντα, οὕτω τοῖς ὑμετέροις αίμασι
ὦ φίλτατα τέκνα, πόῤῥω τοῦ δέοντος
πλανηθεὶς καὶ ἅπερ οὐκ ἔδει τοῖς θρήνοις συν-
εξειπών. Νενίκημαι γὰρ τῷ κακῷ, καὶ ἡ πάνδη
μος συμφορὰ καταστενάξαι τοῦ καιροῦ καὶ τῶν
γὰρ ἂν καὶ λιθίνην έχων καρδίαν, τῷδε τῷ πάθει
συνεπαρθείς, ἑαυτὸν καὶ τοὺς ἀμφ' αὐτὸν τοσούτ
τῷ κακῷ συσχεθέντας μὴ ἀποδύρηται ; 'Αλλ
οὐδὲν ἐστιν ἢ βούλεται καὶ πράττει Θεὸς ἐν ἀν-
θρώποις μὴ πρός τι χρήσιμον τέλες οικονομού.
μενον. Τάχα γὰρ ἀπέκειτο διὰ τὴν μοχθηρίαν
ἡμῶν τὸ οὕτως ἀποθανεῖν· καὶ ἰδοὺ κατ' ἐφθαλ
μοὺς ἡ τῆς ζωῆς ἐφέστηκεν ἔκτισις. βιαίως τοῖς
ξίφεσι τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐκτιννύουσα. 'Αλλ' οὐκ
ἔστιν ἄδικος ὁ συγχωρήσας ταῦτα παθεῖν καὶ
στῆτε γενναίως, τὴν ἐλπίδα πᾶσαν πρὸς αὐτὸν
μόνον ἀπαιωρήσαντες τὸν δυνάμενον ἀφιέναι
ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας. Καὶ κἄν τι δέοι παθεῖν
ἀλγεινὶν χάριν τῆς εἰς αὐτὸν πίστεως, ἐνέγκωμεν μύσαντες, καὶ μηδὲν φοβηθώμεν ἀπὸ τοῦ
σωματικοῦ τούτου θανάτου, ὃν εἰ καὶ μὴ οὕτως, ἀλλὰ πάντως· ἑτέρως καθυπομείνει χρεών έστι
καὶ τῇ γενέσει τὸ ἐφειλόμενον λειτουργῆσαι. Γενέσθω οὖν ἡ τῆς ζωῆς στέρησις εὐχαριστίας
ἡμῖν ἀφορμὴ, ἵνα μὴ θάνωμεν μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐπ'
ἐλπίδι τῆς ἐκεῖθεν μακαριότητος.
ξίφους θάνατον ἐπαιδοτρίβει, καὶ προθυμίαν παρείχε
μὴ ἀπευδοκεῖν τὴν τελείωσιν.
συμπεσόντες ἀλλήλοις τὰ τελευταῖα συνεταττόμεθα,
ἰδοὺ δὴ 18 καὶ τῶν Βαρβάρων κατεφάνησαν τινες
ἀνιόντες, τὸν ἀριθμὸν οὐκ ὀλίγοι, Αιθίοπες τὴν χροιάν,
τα σώματα γεγυμνωμένοι, σπασμένας ἔχοντες τας
**
μητρὸς γηροκὸμους καὶ τοῖς ἔτι χομιδῃ νέοις καὶ
τῷ χρόνῳ καθυστερίζουσι δυσὶν ἀδελφοῖς ὑμῶν
τὰς περὶ τὸ ζῇν ἀφορμὰς προνοήσοντας ". Νυνὶ
δὲ πᾶσα μὲν τοιαύτη διόλωμλεν' ἐϊπὶς, ἐν μέσοις
δὲ τοῖς δεινοῖς ἀπειτημμένος ἄωρον ἐκδέχομαι
τὴν» μεθ᾽ "ἃ ὑμῶν τελευτήν. Καὶ οὕτω με τετήρηχε
τῶν ἀνομιῶν τὸ πλῆθος καὶ εἰς ταύτην τετα-
μέευχε τὴν ἡμέραν, ἵνα κατ᾽ ἐφθαλμοὺς ἴδω τὰ
φίλτατά μοι τῶν τέκνων βαρδαρικῶν ξιφῶν παρ-
ἀνάλωμα καὶ τὰ παμπόθητα μέλη ταῖς χερσὶ
τῶν δημίων ἀνηλεῶς διασπώμενα (ῶὡτῆς ὀδύνης ἢ),
οὐδὲ τοῦτο ἀσφαλὲς ἔχων, ὅτε τὸν δύστηνον ἐμὲ
πρῶτον ὁ μιαιφόνος τῆς ζωῆς ἀπαλλάξει. Ἦν
γὰρ ὡς ἐν συγκρίσει κακῶν τὸ κατ᾽ ἐμὲ φορητόν"
ὕποπτον δέ μοι τὸ γεάζον καθέστηκε τῆς καθ᾽
ὑμᾶς ἡλικίας, καὶ τῶν προσώπων τὸ ἀνθηρὸν
μαντεύεσθαέ με ποιεῖ, πρῶτον τῆς ἀφ᾽ ὑμῶν χο-
μῆς τοὺς ἐχθροὺς ἐμφορηθέντας ἐν ὑστέρῳ μὲ
πολλοὺς ὑπομεμενηκότα θαγάτους καὶ καθ' ἕνα
ὑμῶν ἀϑλήσαντα, οὕτω ἑοῖς ὑμετέροις αἵμασι
συμφυραθῆναι ᾿᾿. ᾿Αλλὰ γὰρ ἔλαθον ἐμαυτὸν,
[Ρ. 554] ὦ ρίάτατα τέκνα, πόῤῥω τοῦ δέοντος
πλανηθεὶς καὶ ἅπερ οὐκ ἔδει τοῖς θρήνοις συν-
εξειπών. Νενίχημαι γὰρ τῷ κακῷ, καὶ πὴ πάνδη-
μος συμφορὰ καταστενάξαι τοῦ καιροῦ καὶ τῶν
πραγμάτων καὶ ἄχοντά μὲ παρεδιάσατο ", Τίς
γὰρ ἂν καὶ λιλίνην ἔχων καρδίαν, τῷδε τῷ πάθει
συγνεπαρθεὶς, ἑαυτὸν καὶ τοὺς ἀμφ᾽ αὑτὸν τοσού-
τῳ κακῷ συσχεθέντας μὴ ἀποδύρηται; 'Αλ1'
οὐδέν ἐστιν ὃ βούλεται καὶ πράττει Θεὸς ἐν ἀγ-
ϑρώποις μὴ πρός τι χρῆσιμὸν τέλος οἴκονομι ὑ-
μεγον. Τάχω γὰρ ἀπέχειτο διὰ τὴν μοχθηρίαν
ἡμῶν τὸ οὕτως ἀποθανεῖν " καὶ ἰδοὺ κατ᾽ ὀρθα.1-
μοὺς ἡ τῆς ζωῆς ἐφέστηκεν ἔκτισις. βιαίως τοῖς
ξίφεσι τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐκειγγύουσα. ᾽Α..1 οὐκ
ἔστιν ἄδικος ὁ συγχωρήσας ταῦτα παθεῖν καὶ
τόνδε καθυπεγέγκαι 5 βίαιον τοῦ σώματος χωρι-
“σμὸν καὶ τὰς εὐθύνας τῶν ἡμαρτημένων κατὰ
τὴν μέλλουσαν εἰσπραχθήσεσθαι 3 δίκην. Διὸ
στῆτε γενναίως, τὴν ἐλπίδα πᾶσαν πρὸς αὐτὸν
μόνον ἀπαιωρήσαντες τὸν δυνάμενον ἀφιέναι
ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας. Καὶ κἄν τὶ δέοι παθεῖν
JOANNES CAMENIATA
PG 109:589Εφεστῶτες οὖν τῷ τόπῳ πρώτον τους μεθ' ἡμῶν
ὑποστρέψαντας ἀπὸ τῆς τῶν πυλῶν κακούργου συγ-
τοῖς ξίφεσιν ἐκείνοις διεχειρίσαντο· οἷς οὐδὲν ἦν πρὸ
τούτου πλέον μελετηθὲν ἢ μόνον τῇ δεξιᾷ τοῦ δημίου
τὸν αὐχένα ὑπέχειν καὶ πρὸς τὴν τομὴν σχηματί
ζεσθαι. Καὶ ἦν ἰδεῖν τὸ πραττόμενον ἐκπλήξεως
γέμον. Εἰ γὰρ τῷ εὐπειθεῖ τοῦ ἑαυτὸν 30 προδόντο;
καὶ πρὸς τὸν θάνατον ὑποκλίνοντος ὁ φονεύς κατ
ἀπήλλαττεν· εἰ δὲ μὴ ἐμαλάχθη τὴν λιθώδη καρ-
δίαν, ἀλλ᾽ ἤθελεν ἐντρυφῶν τῆς μανίας, μᾶλλον τοῖς
τῶν [Ρ. 355] ἀλόντων ἀτυχήμασι τὸν θυμὸν διεγεί
ρων, μεληδόν κατήκιζε τὸ προστυχόν σῶμα καὶ
πολλών θανάτων φορὰν ἐν μιᾷ συμφορᾷ τῷ δειλαίῳ
παρείχετο. Οὐδὲν δὲ ἕτερον ἦν ἀκούειν ἐν οὕτω
παμπληθεῖ καὶ πολυανθρώπῳ δήμῳ, ἀλλ᾽ ἢ μόνον
τὴν μετὰ βίας ἔκρυσιν.
μς'. Οὐ πολὺ δὲ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ πάντες ἔκειντο
θέαμα πολλῶν ὀδυρμῶν καὶ θρήνων ἐπάξιον. ὡς δὲ
καὶ πρὸς ἡμᾶς ἔφθανεν ἡ τομὴ (τῷ τείχει γὰρ εἶδον
συγκεκυφότας), ἐφώρμησαν όμοθυμαδὸν καθάπερ εἰς
τι πρόχειρον θήραμα. Φθάσαντες δὲ πλησίον τὴν ὁρμὴν
ἐπέσχον. Ην γὰρ ὁ ῥηθεὶς ἐν τῷ μεταξὺ πύργος,
δι' οὗ διελθεῖν ἔμελλον καὶ πρὸς ἡμᾶς γενέσθαι, δς
πάλαι ἦν τὸ ἔδαφος ἅπαν ξύλοις ἐστρωμένος, ἅτινα
τῷ χρόνῳ σαπέντα καὶ διαῤῥεύσαντα οὐκ ἀσφαλῆ
παρεῖχον τὴν ἐκεῖθεν διάβασιν· δύο γὰρ μόνα κατά
μέσον ξύλα εναπῃώρηντο, δι' ὧν οἱ ταύτην διερχό
μενοι υπότρομον τὴν πάροδον ἐπεποίηντο. Τὸ ἀμφί-
κρημνον οὖν τοῦ κινδυνώδους τόπου κατιδόντες οἱ
Βάρβαροι ἐφώρασαν μή πως δ' ἐν μέσῳ τῶν ξύλων
κότες εἴσω τοῦ πύργου καὶ κρημνισθῆναι τούτου;
παρασκευάσωμεν, εἰς ὕψος ἐπηρμένου πολύ καὶ
γὰρ ἅμα τῷ πρὸς ἡμᾶς γενέσθαι τομῶς τῆς διαβά
σεως κατετόλμησαν, οὐδὲν ἧττον καὶ ἡμεῖς τῶν
τὰς ψυχὰς ἕκαστος ἡμῶν περιάραντες, εἴ τι καὶ δέος
πράττειν τῷ καιρῷ χρήσιμον ταῖς φρεσὶ κατεμερι- D
ζόμεθα. Ὡς οὖν εἶχον ἐγὼ τάχους ἀναπηδήσας καὶ
θανάτου καταφρονήσας καὶ μηδ' ὅτι κατὰ κόρρης
ἐφέστηκε τὸ παράπαν εἰς νοῦν θέμενος, κατ' αὐτὴν
ξύλων πρὸς τοὺς βαρβάρους χωρεῖν. Οἱ δ' ἐπειδὴ
οὕτω με θαρσαλέως πρὸς αὐτοὺς κατείδον αὐτομο-
λήσαντα, άοπλον μὲν καὶ πρὸς ἄμυναν οὐδὲν ἐπιφε
ρόμενον, ἔχοντα δέ τι σπουδαίον εἰπεῖν, ἐπῆλθον καὶ
αὐτοὶ στοιχη δὸν ἀλλήλους συντάξαντες καὶ τὰς δεξιάς
ἀνατείναντες, τάς τε μαχαίρας κατὰ τῆς ἐμῆς κοι
A lium. Cunque in locum venissent, eos primum
contrucidant qui ibi prope murum convoluti a por…
tis maligno nocendique consilio clausis nobiscum
reversi erant, quibus scilicet nihil alind curæ fuck
rat quam ut solu̟m lictoris dexteræ collum suppo-
nerent, seque motu gestuque corporis ictui exci-
piendo aptarent. Ac videre erat rem stuporis hor -
rorisque plenam. Si enim sicarius, dedentis se al-
que ad necem inclinantis obsequendi facilitate,
miserantis ullo sensu affectus esset alque compuu-
ctus, lethale vulnus adigens eum a doloribus ocius
liberabat sin minus saxeum cor emollitum esset,
sed vesana se rable oblectare mallet, captorum
infortuniis furorem gravius excitans, obvium quem-
que membratim cædebat ac dehunestabat, multa-
rumque neciumn vim una in calamitate misero adhi-
bebat. Nec in tam immani ac copiosa multitudine
aliud audire erat, quam solummodo ensium stri-
dorem ac rivorum sanguinis impetu deßuentis fra-
goreni.
46. Sic brevissimo tempore prostrati omnes 551
jacebant, multarum lacrymarum ac luetuum di-
gnum plane spectaculum. Ubi autem nostris quo-
que capitibus ensis jam impendehat (viderant
enim e muro prospectantes), velut ad paratam
prædam unanimes irruerunt. Ubi tamen propius
accessissent, impetum repriinunt. Media enim,
quam dicebam, interjecta turris, ac qua ad nos
venturi eraut ac transituri, ea ratione, quod olim
omne pavimentum lignis constratum tempore com ·
putruerat ac diffluxerat, haud tuto inde transii e
sinebat : duo enim duntaxat ligna in medio pen ·
dula viam tremulam transeuntibus sternebant.
Periculose itaque via gradu utrinque præcipite
circumspecto, Barbari anxii animi agitare, ne
forte dum in lignorum medio constitissent, mostra
aliqua in surre fraude præcipites agerentur, cum
altius elatus locus tristem ruinam minaretur. Id
vero consilii rerum admirandarum Deus illorum,
animis ingessit. Si enim statim ut locum attige-
ruut, nulla mora quo ruebant impetu audacius
transissent, nihil minus cæsis reliquis nos quoque
dira nece sublati essemus. Dum enim illi incerti
deliberant, quique nostrum ex metu paululum con-
viviscentes, quid in ren nostram per eas angu-
stias foret, disquirebamus. Quanta igitur licuit
celeritate ipse exsiliens mortemque contemnens,
nec quod erat ob oculos discrimen prorsus in ani-
mum inducens, ad ipsum turris ostium veniens
per ligua 552 ad Barbaros procurrebam. Hi vero
sic audacter mea sponte ad eus progredientem
videntes, virum inermem, nec quod ulciscendo
esset aliquid inferentem, sed rem aliquam momen-
ti dicere babentem, ipsi quoque ordine digesto
seque eo componentes, extentis dextris, inque vere
ticem simulato gladios adigentes, incurrere. Ac no
LECTIONES.
VARIÆ
τῶν ὀδόντων συῶν δίκην τὸ μανιχὸν ἐνδεικνύμενοι",
Ἐβφεστῶτες οὖν τῷ τόπῳ πρῶτον τοὺς μεθ᾽ ἡμῶν
ὑποστρέψαντας ἀπὸ τῆς τῶν πυλῶν καχούργου συγ-
χλοίτεως, αὐτοῦ που παρὰ τὸ τεῖχος εἰλουμένους,
τοῖς ξίφεσιν ἐκείνοις διεχειρέσαντο " οἷς οὐδὲν ἦν πρὸ
τούτου πλέον μελετηθὲν ἢ μόνον τῇ δεξιᾷ τοῦ δημίου
τὸν αὐχένα ὑπέχειν καὶ πρὸς τὴν τομὴν σχηματί-
ζεσθαι. Καὶ ἣν ἰδεῖν τὸ πραττόμενον ἐχπλήξεως͵
γέμον. Ἐὶ γὰρ τῷ εὐπειθεῖ τοῦ ἑαυτὸν 56 προδόντος
χαὶ πρὸς τὸν θόνατον ὑποχλίνοντος ὁ φονεὺς κατ-
ενύγη, καιρίαν ἄγων θᾶττον αὐτὸν τῶν ἀλγηδόνων
ἀπήλλαττεν" εἰ δὲ μὴ ἐμαλάχθη τὴν λιθώδη καρ-
δίαν, ἀλλ᾽ ἤθελεν ἐντρυφᾷν τῆς μανίας, μᾶλλον τοῖς
τῶν {Ρ.. 585] ἁλόντων ἀτυχήμασι τὸν θυμὸν διεγεί-
ρῶν, μεληδὸν κατήχιζε τὸ προστυχὸν σῶμα χαὶ
πολλῶν θανάτων φορὰν ἐν μιᾷ συμφορᾷ τῷ δειλαίῳ
παρείχετο. Οὐδὲν δὲ ἕτερον ἦν ἀχούειν ἐν οὕτω
παμπληθεῖ καὶ πολυανθρώπῳ δήμῳ, ἀλλ᾽ ἢ μόνον
πὸν συριγμὸν τῶν ξιφῶν καὶ τῶν τοῦ αἵματος ὀχετῶν
τὴν μετὰ βία; ἔχρυσιν.
μτ΄. Οὐ πολὺ δὲ τὸ ἐν μέσῳ, καὶ πάντες ἔχειντο
θέαμα πηλλῶν ὀδυρμῶν καὶ θρήνων ἐπάξιον. Ὡς δὲ
χαὶ πρὸς ἡμᾶς ἔφθανεν ἡ τομὴ (τῷ τείχει γὰρ εἶδον
συγχεκυφότας), ἐφώρμησαν ὁμοθυμαδὸν καθάπερ εἴς
τι πρόχειρονθήραμα. φθάσαντες δὲ πλησίον τὴν ὁρμὴν
ἐπέσγον. Ἦν γὰρ ὁ ῥηθεὶς ἐν τῷ μεταξὺ πύργος,
δι' οὗ διελθεῖν ἔμέλλον χαὶ πρὸς ἡμᾶς γενέσθαι, ὃς
πάλαι ἦν τὸ ἔδαφος ἅπαν ξύλοις ἐστρωμένος, ἄτινα
τῷ χρόνῳ σαπέντα καὶ διαῤῥεύσαντα αὖκ ἀσφαλῆ
παρεῖχον τὴν ἐχεῖθεν διάδασιν " δύο γὰρ μόνα κατὰ
μέσον ξύλα ἐναπῃώρηντο, δι’ ὧν οἱ ταύτην διερχό-
μένοι ὑπότρομον τὴν πάροδον ἐπεποίηντο. Τὸ ἀμφί-
κρῆμνον οὖν τοῦ χινδυνώδους τόπου χατιδόντες οἱ
Βάρθαροι ἐφώραταν μὴ πως "' ἐν μέσῳ τῶν ξύλων
ξνομένων αὑτῶν "" λάθωμεν τεχνάσματα " πεποιη-
κότες εἴσω τοῦ πύργον καὶ χρημνισθῆναι τούτου:
παρασχενάσωμεν, εἰς ὕψος ἐπηρμένον πολὺ καὶ
χαλεπὴν τὴν πτῶσιν ἐπαπειλοῦντος. Τοῦτ. δὲ ὁ τῶν
θαυμασίων Θεὸς ταῖς αὑτῶν διανοίαις ὑπέδαλεν" εἰ
γὰρ ἅμα τῷ πρὸς ἡμᾶς γενέσθαι τομῶς τῆς διαδά-
σεως χατετόλμησαν, οὐδὲν ἧττον καὶ ἡμεῖς τῶν
χειμένων τὸν δλεύρον ὑπεμέγομεν. Τῆς σχολῆς τέως
«ἧς "᾽ τῶν λογισμῶν αὐτῶν διαιρέσεως, τοῦ φόδου
τὰς ψυχὰς ἕχαστο; ἡμῶν περιάραντες, εἴ τι καὶ δέοι
πράττειν τῷ καιρῷ χρήσιμον ταῖς φρεσὶ κατεμερι-
ζόμεθα. ᾿Ὡς οὖν εἶχον ἐγὼ τάχους ἀναπηδήσας χαὶ
θανάτου καταφρονήσας καὶ μηδ᾽ ὅτι κατὰ κόῤῥης
ἐφέστηκε τὸ παράπαν εἰς νοῦν θέμενος, κατ᾽ αὐτὴν
γενόμενος τοῦ πύργον τὴν εἴσοδον ἔμελλον διὰ τῶν
ξύλων πρὸ; τοὺς Βαρδάρους χωρεῖν. Οἱ δ' ἐπειδὴ
οὕτω με θαρσαλέως πρὸς αὐτοὺς χατεῖδον αὐτομο-
λήσαντα, ἄοπλον μὲν χαὶ πρὸς ἄμυναν οὐδὲν ἐπίφε-
ρόμενον, ἔχοντα δέ τι σπουδαῖον εἰπεῖν, ἐπῆλθον χαὶ
᾿ αὑτοὶ στοιχν δὸν ἀλλήλους συντάξαντες καὶ τὰς δεξιὰς
ἀνατείναντες, τάς ἥμαιμε κατὰ τῆς ἐμῆς χο-
ρυφῇ: ἐπαγαγεῖν σγηματισάμενοι, Ὡς δ᾽ οὐδὲ τοῦτό
DE EXCIDIO THESSALONICÆ.
PG 109:593ὁ ἐμὸς σὺν Ρ. 357] τοῖς ῥηθεῖσι δυσὶν ἀδελφοῖς
καθ' ἡμᾶς γενόμενοι, καὶ τοῖς ποσὶ τούτου τὰς κε·
ροφορίαν λαβεῖν βεβαιούμενοι πληρώσειν ἑτοίμως
ὅσα ἐγὼ προκατεἶπον. Θάττον οὖν ἐκεῖνος πάντα &
παρ' ἡμῶν ἡκηκόει ταῖς τῶν ἄλλων ἐνθέμενος ἀκοαῖς,
καὶ τούτῳ μάλιστα ᾧ κατ' ἀρχὰς ἐγὼ περιέτυχον
παρασχεῖν, οὕτως μηδὲν παρήνει τοῦ λοιποῦ δεδιέναι.
μθ'. Συλλαβόμενοι δὲ ἡμῶν καὶ τοῦ τείχους κατα-
πύλην ἐμβάντες οὐ κατευθὺ τὴν πορείαν ἐποιούμεθα,
ἀλλὰ τῷ ὑπτιάζοντι μέρει τραπέντες τοῦ ἐκεῖσε
βουνοῦ πρὸς τὸ κάταντες ἐφερόμεθα. Ενθα καί τινες
άλλοι κατεφάνησαν ανιόντες Αιθίοπες, καὶ αὐτοὶ
μαχαίρας κατέχοντες ταῖς χερσὶν, οἳ καὶ μέσον τῶν
ή η χειρωσαμένων διειλημμένους έωρακότες ἡμᾶς
έωθεν δεικνύμενοι τοῦ κινοῦντος θυμοῦ τὴν ἐπίτασιν.
'Αλλ' ἐπειδὴ καθ' ἡμᾶς γεγονότες ἔγνων μηδὲν ἡμῖν
ἐπενεχθῆναι δεινὸν τοὺς ἤδη προειληφότας σπουδά -
Εἰς δέ τις αὐτῶν ἀναιδέστερος τῶν ἄλλων, ὡς εἰκός,
καὶ θρασύτερος, ὡς εἴ τις ὑλακτικὸς κύων μεμηνώς
κατηκολούθει, καί τινα πλῆξαι τῇ μαχαίρᾳ δολερῶς
ἐτεκταίνετο. Ενα γάρ τινα τῶν ἑλόντων ἡμᾶς ἑαυτὸν
εἶναι προσποιησάμενος έλαθεν, οὐκ οἶδ' ὅπως, ὑπου
σύρων τῶν ἄλλων ἐμὲ, καὶ μικρὸν ἀποστὰς ἀνελεῖν
ἐπεχείρει. Ανώμωξα οὖν ευθύς· ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐμὸς
τεταραγμένος συστραφείς (καὶ γὰρ ἔτυχον σὺν αὐτῷ
βαδίζων) ὡς τῷ θανάτῳ με παρεστῶτα κατείδε καὶ
τὸν δήμιον βρύχοντα μέλλοντά τε τὸ ξίφος τῷ τρα
χήλῳ μου βάπτειν, κατέχοντα τῶν τριχῶν, τὸν ἤδη
περισωσάμενον ἡμᾶς τοῦ πρώην κινδύνου ἐγγύθεν
ὄντα τῇ χειρὶ νύξας, καὶ σπουδῇ τὸ δράμα καθυπο
δείξας, Τί ὅτι, ἔφη, καὶ δι' ἣν αἰτίαν τοῦ ἐμοῦ
οὐδ᾽ ἡμῖν λυσιτελής ἐστιν ἡ ζωή. 'Αλλ' ἐξελοῦ
τοῦτον τοῦ κατέχοντος, εἴ τις καὶ περὶ ἡμῶν
σοι φροντίς· εἰ δὲ μή, τῷ ἐκείνου λύθρῳ σπεῖσον
καὶ ἡμᾶς. Οὐδὲ γὰρ διηρημένην φέρομεν ἐξ
ἀλλήλων ὑπομεῖναι τὴν τελευτήν. Εὐθὺς οὖν D
ἄνθρωπον, καὶ ἐπιστάντα τῷ τόπῳ τὴν δεξιάν κατα-
τὸ δοκοῦν ἐκτελέσαι, πρὸς πλείονα ἐξῆπτο θυμόν· καὶ
φρίξας τὰς σιαγόνας τούς τε ὀφθαλμοὺς στρεβλώσας
Εθος), φόνιόν τι καὶ βλοσυρὸν ἐνιδών, ἐπεχείρει τοῦ
κατέχοντος ἑαυτὸν ἀποῤῥῆξαι καὶ αὐθίς μοι ἐπελθεῖν.
Οὐκ εἰα δὲ τοῦτον ἐκεῖνος ὁ πρὸς Θεοῦ πεμφθεὶς ἡμῖν
ἐν καιρῷ σωτὴρ, ἀλλὰ πάσαις οι αὐτὸν κολακείαις
σα; Ρ.
curitatem rogabant accipere, omnino affirmantes
rata habituros ac prompte impleturos quæcunque
ego prælocutus eram. Actutum igitur ille, cunctis
quæ ex nobis audierat auribus illorum depositis,
præsertim vero ei quem a principio ipse offende-
ram omnibus per singula enarratis, cum et jure-
jurando promissa Armare suasisset, nihil deinceps
timere hortabatur.
A candem ipsam quam mihi spoponderant vitæ se
49. Secum itaque assumentes atque e muro de-
ducentes ac in medio sui agmine collocantes ver-
sus mare iter habebant, super cæsorum cadave -
ribus gradientes. Interiorem porro civitatis portam
ingressi non recta statim iter contendimus, sed ad
collis qui illie est clivum versi in declive fereba-
mur. Ubi et alios quosdam Æthiopes ascendentes
conspeximus, qui et ipsi enses manibus gesta-
rent. Ili quoque, ut inter eos qui jam ceperant
nos adduci videre, naturali rabie conciti im-
pudenter impetu irruerunt, procul etiam furoris
vim nimiam ostendentes. Postquam vero jam pro-
pe facti eos qui nos ante ceperant, ne quid nobis
noxæ inferretur, 555 occurrere viderunt, ad sese
divisi paulatim recesserunt. Unus vero quispiam
illoruin, majore reliquis impudentia, ut videbatur.
audaciaque, hand secus ac canis latrandi impotens,
insania furens sequebatur atque unum aliquem
nostrum gladio ferire dolo moliebatur. Unum nam.
que e nostris prædatoribus sese simulans, nescio
qua ratione a reliquis me clam subductum et a
cœtu paululum abjunctum interficere conabatur.
In quo statim ingemui. Pater autem meus obtur-
batus atque conversus (quippe cui cames incede-
bam) ut jam morti propinquum vidit, frementem-
que lictorem ac in meo gutture, quem capilii-
tio arreptum teneret, gladium condere parantem,
eum qui ante a periculo liberaverat, cum prope
easel, manu vellens, anxieque scenam aperiens :
Quid id est, ait, et quam ob causant, vestrarum
promissionum obliti, filium meum quasi capitis
damnatum morte multalis? ille si morte subiatus
fuerit, nec vita nobis quidquam utilis erit. Eum ita-
que ab oppressore libera, si quid tibi curæ est et de
nobis. Sin minus, nos quoque illius libato cruoribus.
Non enim sustinemus ut seorsum unus ab alio
morlem oppelamus. His commotus ille statim ex-
currit, atque ad locum accedens extensam jam bar-
bari dexteram ensemque vibrantem detinuit. Is
vero, etsi conatu inhibito, ut cui non licuisset
destinatam animo patrare cædem, majori furore
exarsil, maxillisque fremens et oculos distorquens
dentesque stridens 556(id enim Barbaris in more
est) cruento trucique aspectu a tenente sese expe ·
dire conabatur ac rursus in me irruere : sed non
sinebat ille qui a Deo opportunus nobis servator
missus fuerat, sed blande suadendo a proposito
ἜΕΣΡ- Ὡμμὐἐμὼ ἢ
ὁ ἐμὸς σὺν |0Ρ. 551) τοῖς ῥηθεῖσι δυσὺν ἀδελφοῖς
καθ᾽ ἡμᾶς γενόμενοι, καὶ τοῖς ποσὶ τούτου τὰς χε-
φαλὰς προσερείσαντες, ἐδέοντο τὴν αὐτὴν ἐμοὶ πλη-
ροφορίαν λαθεῖν βεθαιούμενοι πληρώσειν ἑτοίμως
ὅσα ἐγὼ προχατεῖπον. Θᾶττον οὖν ἐχεῖνος πάντα ἃ
παρ᾽ ἡμῶν ἠκηχόει ταῖς τῶν ἄλλων ἐνθέμενος ἀκοαῖς,
χαὶ τούτῳ μάλιστα ᾧ χατ᾽ ἀρχὰς ἐγὼ περιέτυχον
ἕκαστα προειπὼν "5, λόγον τε πείσας ἔνορκον ἡμῖν
παρασχεῖν, οὕτως μηδὲν παρήνε: τοῦ λοιποῦ δεδιέναι.
μϑ'. Συλλαδόμενοι δὲ ἡμῶν χαὶ τοῦ τείχους χατα-
Θιδάσαντες, εἰς μέσους τε αὑτῶν διαλαθόντες, ἦγον
τὴν ἐπὶ θάλασσαν. ἐπάνω τῶν σωμάτων τῶν ἤδη "᾽
ἀναιρεθέντων βαδίζοντες. Τῆς οὖν εἴσω πόλεως τὴν
πύλην ἐμθάντες οὐ κατευθὺ τὴν πορείαν ἐποιούμεθα,
ἀλλὰ τῷ ὑπτιάζοντι μέρει τραπέντες τοῦ ἐχεῖσε
βουνοῦ πρὸς τὸ χάταντες ἐφερόμεθα. "Ἔνθα καὶ τινες
ἄλλοι κατεφάνησαν ἀνιόντες Αἰθίοπες, καὶ αὐτοὶ
μαχαίρας χατέχοντες ταῖς χερσὶν, οἵ καὶ μέσον τῶν
ἤβη χειρωσαμένων διειλημμένους ἑωρακότες ἡμᾶς
τῇ φυσιχῇ μανίᾳ πληγέντες ὥρμησαν ἀναιδῶς, πόῤ-
ἐωθεν δεικνύμενοι τοῦ κινοῦντος θυμοῦ τὴν ἐπίτασιν.
᾿Αλλ' ἐπειδὴ χαθ' ἡμᾶς γεγονότες ἔγνων μτδὲν ἡμῖν.
ἐπενεχθῆναι ὅεινὸν τοὺς ἤδη προειληφότας σπουδά-
ζοντας. ἐν ἑαυτοῖς σχεδασθέντες "' ὑπανεχώρησαν.
Εἰς δὲ τις αὐτῶν ἀναιδέστερος τῶν ἄλλων, ὡς εἰκὸς,
καὶ θρασύτερος, ὡς εἴ τις ὑλαχτικὸς κύων μεμηνὼς.
κατηχολούθει, καί τινα πλῆξαι τῇ μαχαίρᾳ δολερῶς
ἐτεχταίνετο. Ἕνα γάρ τινα τῶν ἑλόντων ἡμᾶς ξαυτὸν
εἶναι προσποιησάμενος ἔλαθεν, οὐκ οἴδ' ὅπως, ὑπο-
σύρων τῶν ἄλλων ἐμὲ, χαὶ μικρὸν ἀποστὰς ἀνελεῖν
ἐπεχείρει. ᾿Ανῴμωξα οὖν εὐθύς " ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐμὸς
τεταραγμένος συστραφεὶς (καὶ γὰρ ἔτυχον σὺν αὐτῷ
βαδίζων) ὡς τῷ θανάτῳ με παρεστῶτα χατεῖδε χαὶ
τὸν δήμιον βρύχοντα μέλλοντά τε τὸ ξίφος τῷ τρα-
χήλῳ μοὺ βάπτειν, κατέχοντα τῶν τριχῶν, τὸν ἤδη
περισωσάμενην ἡμᾶς τοῦ πρώην κινδύνου ἐγγύθεν
ὄντα τῇ χειρὶ νύξας, καὶ σπουδῇ τὸ δρᾶμα καθυπο-
δείξας, Τὶ ὅτι, ἔφη, καὶ δὲ ἣν αἰείων τοῦ ἐμοῦ
᾿παιδὸς κατεψηφίσασθε θάνατον, τῶν πρὲς ἡμᾶς
ἀλογήσαντες ὑποσχέσεων; εἰ οὖν αὐτὸς θάνοι,
οὐδ᾽ ἡμῖν λυσιτελής ἐστιν ἡ ζωή. ᾽Λ1.1' ἐξελοῦ
τοῦτον τοῦ κατέχοντος, εἴ τὶς καὶ περὶ ἡμῶν:
σοι φροντίς" εἰ δὲ μὴ, τῷ ἐκοίνου τύθρῳ σπεῖσον
καὶ ἡμᾶς. Οὐδὲ γὰρ διῃρημένην φέρομεν ἐξ
ἀλλήλων ὑπομεῖναι τὴμ τελευτήν. Ἐῤθὺς οὖν
θορυθηϑέντα ἐπὶ τούτοις ἀναδραμεῖν [Ρ; 558] τὸν
ἄνθρωπον, καὶ ἐπιστάντα τῷ τόπῳ τὴν δεξιὰν κατα-
σχεῖν τοῦ βαρθάρου τεταμένην οὖσαν καὶ τὴν. σφαγὴν
σχηματίζουσαν»9, Ὃς καὶ ἐπισχεθεὶς, ὡς μὴ δυνηθεὶς
πὸ δοκοῦν ἐκτελέσαι, πρὸς πλείονα ἑξῆπτο θυμόν" καὶ
φρίξας τὰς σιαγόνας τούς τε ὀφθαλμοὺς στρεθλώσας
χαὶ τοὺς ὀϊόντας χροτέσας (τοῦτο γὰρ Βαρδάρων "5
ἔθος), φόνιόν τε καὶ βλοσυρὸν ἐνιδὼν, ἐπεχείρει τοῦ
κατέχοντος ἑαυτὸν ἀποῤῥῆξα! καὶ αὖθίς μοι ἐπελθέϊν.
Οὐκ εἴα δὲ τοῦτον ἐχεῖνος ὁ πρὸς θεοῦ πεμφθεὶς ἡμῖν
ξη Ὁ αν. ΣΧ ἸΛΝ πόκω.,» δὲ αὐ.» ““ἀμωρζανα.
DE EXCIDIO THESSALONICE.
PG 109:601καὶ συμπαθείας τυχεῖν τῷ πλήθει τῆς ἐπιδόσεως. A sionis
τοῦ ὀργίλου πρὸς τὸ περιχαρές μετεβάλλοντο καὶ
ἡμῖν διευθυμεῖσθαι προσέταττον. Τούτοις γάρ,
ἔφασκον, κατηγγύησθε την σωτηρίαν, καὶ διὰ
ἀπέλθωμεν δὴ καὶ πρὸς τὸν ἡγούμενον τοῦ στρα-
τοῦ, ὡς ἂν καὶ παρ' αὐτοῦ τελείαν δέξησθε τὴν
ἀσφάλειαν. Ηγον οὖν πάλιν ἡμᾶς ἐκεῖθεν τὴν εἰς
αὐτὸν, περιεπίπτομεν δὲ φοβεροῖς τισι καὶ παραδό
ξοις θεάμασιν. Εκειντο γὰρ τὰ σώματα τῶν ἀνῃρτ-
μένων ἔτι τοῦ λύθρου ἐναποστάζοντα, φρικτὸν
δραμα, πᾶσα ἡλικία τῶν ἀνθρώπων μια ψήφῳ τὴν
διὰ ξίφους κατακριθείσα θάνατον, καὶ μετὰ τῶν ἄλ
λων καὶ ταφῆς ἀμοιροῦσα. Κατέχεῖτο δὲ κατὰ παντὸς
στενωπού περιῤῥέων ὁ οἶνος, καὶ τοῖς αἷμασι τῶν
πεπτωκότων ἀνακιρνώμενος [Ρ. 369] ἅπαν τ
ἐσκοποῦμεν, καὶ εἴ πού τινα τῶν ποτε γνωρίμων ἢ
ἠρέμα μόνον τοῖς στεναγμοῖς πρὸς ἀλλήλους τοῦτον
χαρίσασθαί τι τῆς ποτε φιλίας τῷ καιρῷ χρήσιμον·
πάλιν περὶ τῶν καθ' ἑαυτοὺς ἔσκεπτόμεθα.
νε'. Ηδη δὲ φθασάντων ἡμῶν τὸν λιμένα παρ-
έστημεν τῷ τυράννῳ, ὅτε καὶ τοὺς τῶν νηῶν ἀρχ-
ηγέτας ἐκκλησιάσας τῆς καλουμένης εὐχῆς ἐθρή-
σκευε τὴν δυσσέβειαν· ὃς μετὰ τὴν συμπλήρωσιν
ἐκείνης τῆς τελετῆς ἀχθῆναι ἡμᾶς κατὰ πρόσωπον
τοῖς ἐφεστῶσι διεκελεύσατο. Ὡς οὖν ἤχθημεν, ἐπυν-
θάνατο τὸν πατέρα, Εἰ ἐπίσκοπος, φησί, τυγχά-
νεις τῆσδε τῆς πόλεως; Έτεκμαίρετο γὰρ ὅσον
ἐκ τῆς ἐσθῆτος οὐδὲν ἀλλοῖον ἔχειν τοῦ ἀξιώματος.
'Ο δὲ, Οὐκ εἰμὶ, ἔφη, κληρικὸς δὲ καὶ τῆς ἐκείνων
εὐχῆς προσδεόμενος. "Αλλος δέ τις ἐγγύθεν ἑστὼς,
ᾶς ἦν ἀρχηγὸς τοῦ ἑτέρου στρατού, πρὸς αὐτὸν
Εφη· Ἐπίσκοπος μὲν οὐκ ἔστιν οὗτος, κατ' αὐ
δὲν δὲ διαφέροντα βαθμὸν ἐκείνοις κεκλήρωται·
ἔξαρχον γὰρ αὐτὸν ἴσμεν τῆς Ἑλλάδος ἀπάσης,
οὐδὲν τῆς τιμῆς ἐκείνων καθυστερίζοντα.
Οὗτος δὲ τὶς ἐστι; τῷ δακτύλω σημάνας το ἐμέ.
Υιός ἐστι τοῦδε, καὶ αὖθις ὁ παρεστώς ἔφη ",
κληρικὸς καὶ αὐτὸς, καὶ τῶν ἐν τοῖς οἴκοις τῶν το
βασιλείων τεταγμένων εἰς. Οὗτοι δὲ ἀδελφοὶ D
τυγχάνουσι τοῦδε, τοὺς ἀπ' ἐμοῦ δύο παραδη-
λώτας, άμφω δὲ υἱοὶ τοῦδε τοῦ προεστώτος,
καὶ διάφορον ἡλικίαν. – Ὁ δὲ συνὼν αὐτοῖς
οὗτος ὁ γηραιὲς τὶς ἂν εἴη; πάλιν ὁ δεινὸς ήρετο
δικαστής. Αδελφὸς ἐμὸς, προλαβὼν ὁ πατὴρ ἀπὸ
εκρίνατο, νεύματα κἀκεῖνον συνθέσθαι πρὸς τὴν
ποῦσιν ἀναδιδάξας. Ἐπειδὴ δὲ τούτων ἀκήκοε, καθώ
δ
causa timeremus, contra vero al etiam
affluente rerum suppeditatione indulgentiam cons
sequeremur. Ut enim illi absconditis potiti sunt,
statim fra trucique ingenio in hilaritatem converso
nos quoque bono esse animo jusserunt. His enim,
aiebant, vestram salutem redemistis, et per ea vilæ
vobis hodie munera indulgentur. Sed abeamus ad
exercitus ducem ac imperatorem, ut ab illo perfec-
tæ securitatis pignora condonentur. Hinc itaque
rursum nos ad eum duxerunt. Per viæ autem præ-
sentiam tremenda quædam »e inaudita spectacula
nostris se oculis objiciebant. Nam prejecta jace
.bant casorum cadavera adhuc eruore fluentia,
horrendum visu! omnis hominum ætas una sen-
tentia gladii morte damnata, ac cum aliis ipso
quoque justo funere ac sepultura privata. Fun-
debatur vinum, et per omnes civitatis vicos dif-
fluens, mistumque casorum cruoribus onme
solum inebriabat. Cum ergo prope esseniis,
considerabamus, ac si quen eorum quos unquam
familiares sive amicos habuissemus, inter reliqua
cadavera satis dignosceremus, hoc solummodo ge-
mitibus ac suspiriis inter nos indicabamus: at
non vacabat ut aut lugeremus, aut aliquid oppor-
tunum pro veteris amicitiæ jure indulgeremus, sed
solum nulla fruge mortuo indolentes 563 ad nostra iterum studium nostrum atque animu»
transferebamus.
55. Cum vero jam ad Ettus devenissemus,
tyranno sistimur, quo tempore navarchis in con-
cionem vocatis, ejus quam vocant precationis in-
pio cultu rituque defungebatur. Quo expleto pera-
C claque cerimonia al s nos coram adducere
"
-
astantibus jussit. Ut igitur adducti sumus, interro-
galat patrem. Nam, inquit, hujusce urbis episcopus
exsistis ? Quantum enim ex cultu conjiciebat, quod
a dignitate abhorreret nihil habebat. Ille, Non
sum, ait, sed clericus, et cui episcoporum benedi-
ctionis sit opus. Alius vero quidam prope stans,
alterius exercitus ductor, ad eum ait : Haud quidem
ille episcopus est, gradum tamen nihil ab episcopali
diversum nactus est. Scimus enim eum omnis Attice
exarchum esse, quo munere nihil minori honore præ
episcopis fulget. - Hic vero quis est ? digito me non-
strans. Filius ejus est, rursus astans ille respon-
dit ; ipse quoque clericus, exque palatinis clericis
anus. lli autem duo fratres illius sunt, illos indi-
caus qui a me sequebantur, utrique prini illius
filii, non uno tempore ab eo suscepti, et qui diversam
@lalem agant. Quis hic vero
illis
qui cum
est, senex ille? iterum dirns ille judex quæsivit.
Dictum arripiens pater meus: Frater 564 meus,
respondit, nutu ut id et ipse confirmaret edocens.
Hæc ubi audiit, omnes sedere jussit, et ab aliis
dimotus, nobis placide ac silentio dixit : Velo ros
ab omni procul mala suspicione esse. Tum enim
•
Ὃς γὰρ ἐκεῖνοι τῶν κρυφίων ἐπέτυχον, εὐθὺς ἀπὸ
τούτων ὑμῖν τὸ ζῆν κεχάρισται σήμερον 'Αλ.1
έλαφος τῆς πόλεως κατεμέθυσκεν. Παρόντες " οὖν
φίλων μεταξὺ τῶν ἄλλων νεκρῶν ἀπηκριβωσάμεθα,
διεσημαίνομεν. Σχολὴ δ' οὐκ ἦν ἢ θρηνῆσαι τοῦτον ἢ
ἀλλ᾽ ἢ μόνον άπρακτα τῷ κειμένω περιαλγήσαντες
διαφόρως μὲν ἀποτεχθέντες αὐτῷ, ἄγοντες δὲ
το έδαφος καταμέθυσεν. Παριστάντες Ρ.
VARIE LECTIONES.
" σημαίνων Ρ. το έφη om. P.
τι τῶν ante βασ. om. Ρ.
DE EXCIDIO THESSALONICE.
PG 109:603ipsi
quod inermes in eos incideritis qui ceperunt, tum
quæ nunc præ oculis exposita est pecuniarum vis,
vitam vobis elargita sunt, cujus ægre spes vulgo
exsistat. Nullusque deinceps mortis ex insidiis paralæ
vobis metus erit, nulla suspicio ; nec a subditis meis
ulla alia injuria violabimini. Sed ile, vestris iρεί
rebus, quæ sint proficua, consulentes atque vos
optima spe lactantes. Sic enim in Syriam veniemus
vosque protinus Tarsum Ciliciæ dimittam, ibi cu-
stodiendos cum illis qui ibi captivi detinentur, us-
que ad exspectatæ permutationis tempus. Erunt-
que redemptionis vestræ pretium, qui non raro a
Romanis aliis atque aliis expeditionibus capti
sunt, gentiles nostri Agareni; quorum adventu dos
quoque a vinculis liberabimini et suas quisque sedes
recipietis. Dixit, et ad suos iterum regressus no-
stra enarrabat, barbare ut plurimum loquens.
Nihil vero nos latebat, cuin is qui nos a principio
servarat adhuc nobiscum esset ac circumduceret,
ex quo omnia condiscebamus. Porro in quodam
loco mari circumluto sedentes tuto custodiri jube-
bat. Quo facto primum a mortis exspectatæ melu
animos perfecte 565 advocantes, quæ deinceps
erant divinæ providentiæ committebamus.
56. Tum animum subire cogitationibusque obre-
pere, ac si malum tum primum pensaremus, neces-
sariorum cura ac propinquoruin, graviore hine
cordibus inflicto vulnere quam circumpositis gla-
diis, quomodo ac qua ratione ii morte sublati es-
sent, num aliqui ex ipsis periculo liberali pari
nobis abductione damnati forent. Ac ne sic qui·
dem cérti aliquid de illis scire poteramus, quod
bostibus recens urbis potitis eamque ingressis
cuncta inconditi plena clamoris ac tumultus es-
sent, multaque turba in portu convolveretur, tum
civium qui capiebantur, tum et Barbarorum par-
tim quidem spolia collaudantium, partim vero ma-
lieres ac lactentes infantes, misere ejulantes ac ma-
trum privationem luctuose gementes, omni ex loco
cunctisque ædibus violenter raptantium, aliorumque
nonnullos ex nobilibus virisque primaris, seu
majoribus claris opibus, qui pari nobis indulgen-
tia ac pollicitatione interitu: evasissent, crude-
lem in modum trahentium. 3am enim ipse ab D
imperatore missus Nicetas necnon circumjacen-
tis regionis prætor atque dux in hostium pote-
statem venerant, et in quibusdam Barbarorum na-
vibus sub custodia erant. Propterea nihil niagis
ac antea, quidquid de necessariis solliciti essemus ac curaremus, fructus aliquis sequebatur.
566 57. Enimvero præter hostium illa trucia
videre erat et aliud quidpiam insolitum magis ac
mirandum, nempe solares radios ab eo quod est
P.
A1
་་
60%
Α εσθῆναι πάντας προσέταξε, καὶ ἑαυτὸν τῶν ἄλλων
ἀποτεμόμενος ἡσυχῆ πρὸς ἡμᾶς τὰ ἔφη· Πάσης
ὑμᾶς πονηρᾶς ὑποψίας ἐκτὸς εἶναι βούλομαι· τό
τε γὰρ ἀόπλους " τοῖς εἰληφόσιν ἐντυχεῖν καὶ
τὸ νῦν ἐν ὄψεσι ταῖς ἐμαῖς προτεθέν χρημάτων·
πλῆθος τὴν ζωὴν ὑμῖν, ἥτις δυσελπιστός ἐστι
τοῖς πολλοῖς, ἐχαρίσαντο, καὶ οὐκ ἔστιν ὑμῖν
ὑπόνοια τοῦ λοιποῦ θανάτου ἐξ ἐπιβουλῆς, οὐδὲ
τις ἄλλη ἐπήρεια παρὰ τῶν ἐμῶν ὑπηκόων.
Αλλ' ἄπιτε τὰ συμφέροντα συμβουλεύοντες
ἑαυτοῖς, χρηστάς τε παραζευγνύντες ἐλπίδας..
Ούτω " γὰρ ἡμᾶς φθάσαι τὴν Συρίαν γενήσεται,
καὶ πρὸς Ταρσόν 18 εὐθέως πόλιν τῆς Κιλικίας
ὑμᾶς διαπέμψω τηρηθησομένους [Ρ. 363] σὺν
τοῖς ἐκεῖσε το φρουρουμένοις μέχρι τῆς προσ
Βιδοκωμένης καταλλαγῆς, ἀντίλυτρον ἔχοντας
τοὺς ὑπὸ τῶν Ρωμαίων καιροῖς οὐκ ὀλίγοις ἑαλω
κότας ομοεθνεῖς ἡμῶν Ἀγαρηνούς, ὧν ἀφικομέ
νων καὶ ὑμεῖς τῶν δεσμῶν λυθήσεσθε καὶ τὰ
οἰκεῖα ἕκαστος απολήψεσθε. Οὕτως ἔφη, καὶ πρὸς
τοὺς ὑφ᾽ ἑαυτὸν πάλιν ὑποστραφεὶς τὰ περὶ ἡμῶν
διεξήει, βαρβαρίζων τὰ πλεῖστα. Οὐδὲν δὲ τέως
ἐλάνθανεν ἡμᾶς, τὸν κατ' ἀρχὰς περισώσαντα εἰσ-
ἐτι μέσον ἡμᾶς περιάγοντα ει καὶ πάντα ἐξ ἐκείνου
μανθάνοντας. Τόπῳ δέ τινι τῇ θαλάσσῃ περικλυζομένῳ καθεσθέντας ἀσφαλῶς ἡμᾶς τηρεῖσθαι προσέτα-
ξεν. Οὗ δὴ γενομένου πρῶτον τῆς ἐλπίδος τοῦ θανάτου τέλεον τὰς ψυχὰς με ηγάγομεν καὶ τῇ θεϊκῇ
προνοίᾳ τὰ ἑξῆς ἐπετρέπομεν.
བ.
να'. Ἐπήρχετο δὲ τότε τοῖς λογισμοῖς ἡμῶν,
ὥσπερ ἄρτι τοῦ κακοῦ τὴν ἀρχὴν ἀναθεωροῦσιν, ἡ
τῶν οἰκείων φροντίς, νύττουσα τὰς καρδίας ἡμῶν
μᾶλλον ἢ τὰ κυκλοῦντα ξίφη, πῶς ἄρα καὶ πε ποῖον
τεθνήκασι τρόπον, ἢ τίνες αὐτῶν τοῦ κινδύνου διο
θησαν. Όμως οὐδ' οὕτως εἴχομεν ἀσφαλῶς περὶ τού
των γνῶναι διὰ τὸ πρόσφατον γεγονέναι τῶν πολε-
μίων τὴν εἴσοδον, καὶ πάντα μεστά οι κραυγῆς ἀσή
μου καὶ θορύβου τυγχάνειν, καὶ πολὺ πλῆθος εἴσω
τοῦ λιμένος ἐνστρέφεσθαι τῶν τε ἐκ τῆς πόλεως
χειρουμένων καὶ αὐτῶν δὲ τῶν Βαρβάρων, πή
μὲν ἐγκωμιαζόντων τὰ σκύλα, πῇ τε δὲ γυναῖκα;
καὶ ὑπομάζια βρέφη ἐκ παντός τύπου καὶ πάσης
οἰκίας βιαίως έφελκομένων, ἐλεεινὸν ἐδυρόμενα καὶ
τὴν στέρησιν τῶν μητέρων γοερὸν κλαυθμυρίζοντα,
ἄλλων τῶν ἀρχόντων τινὰς ἢ τῶν περιφανῶν πλου
σίων κατά τινας παραπλησίας ἡμῶν αἰτίας τὸν ὅλε
θρον διακρουσαμένους ἀνηλεῶς ἐπισυρομένων· ήδη
γὰρ καὶ αὐτὸς ὁ πρὸς τοῦ βασιλέως σταλείς Νική
τας, ἀλλὰ μὴν καὶ ὁ τῆς περιχώρου στρατηγὸς χει
ρωθέντες ὑπῆρχον ἔν τισι ναυσὶ βαρβαρικαῖς φυλατ
τόμενοι. Διά του δὲ ταῦτα οὐδὲν πλέον ἢ πρὸ τοῦδε
περὶ τῶν οἰκείων φροντίζοντες ὠφελοῦμεν.
νζ'. Ἀλλ᾽ ἦν ἰδεῖν ἐπὶ τοῖς πραττομένοις και τι
καινότερον, τὰς ἡλιακὰς ἀκτίνας τοῦ κατὰ φύσιν
παρατραπείσας καὶ τῷ καύσων: τῶν πειρασμῶν.
80 τ. ΑΡ.
εκφυγόντες οι εἰς τὴν ὁμοίαν ἡμῖν ἀπαγωγὴν ἐκρί-
VARIE LECTIONES.
το ἡμᾶς] ὑμᾶς ΑΡ. το άπλοις Α. " ο πω? το πρὸς τὴν Ταρσόν Α. 70 ἐκεῖ Α. 80 καὶ aute ὑμεῖς
Με καὶ κατά Α. διαφυγόντες Ρ. δ) μετά ΑΡ.
οι περιάγοντα] ἔχοντας addit Coinh.
om P.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:605συνεκταθείσαν καὶ τοῦ καιροῦ τὴν ἐπίτασιν, ὡς ἐν ᾧ
ὀλίγῃ ροπῇ πελιδνωθῆναι τὰς τῶν ἀνθρώπων όψεις
καὶ πρὸς τὴν συμφοράν [P. 564]
μεταβάλλεσθαι,
πάντας δὲ ὁμοίως ἐφίεσθαι καὶ ἀπορεῖν φανίδος μιας
Γατος τούς τε ἐντελεῖς τὴν ἡλικίαν καὶ τοὺς ἔτι
κομιδῇ νέους, οὐδὲν ἕτερον ἀλλ᾽ ἢ μόνον ἀναψύξαι
μικρὸν τὴν συνέχουσαν δίψαν ἐπιζητοῦντας, καὶ
οὐδὲ τούτου τυγχάνοντας. Ἀλλ᾿ ἐν τούτοις τὸ τῆς
ἡμέρας ἐκείνης περιῆλθε διάστημα, πάντων προσ
τάξει τοῦ δυσωνύμου θηρὸς κατὰ διαφόρους τόπους
σωρηδὲν ὑπὸ τῶν βαρβάρων ἀφορισθέντων, οἷς καὶ
φύλακας ἐφήδρευσαν ὑποβλέπεσθαι τούτους διὰ κά
σης νυκτός, μή πού τις ἐκ μέσου διαδρᾶναι δυνῇ-
θείη. Καὶ ἡμῖν δὲ αὐτοῖς ἐν δ' ᾧπερ ἦμεν φυλαττό
μενοι τόπῳ συμμιγήναι προσέταξε τῶν ἀλόντων
ἄνδρας ὡσεὶ πεντήκοντα, ὧν οἱ πλείους καὶ τραυ
ματίαι ἐτύγχανον, τὰ ἴχνη τοῦ θανάτου τοῖς σώμασι
περιφέροντες καὶ μηδὲ τοῖς ἑξῆς θαῤῥεῖν ἔχοντες·
ἐκ μέσου γὰρ αὐτῶν μέχρι δέκα τὸν ἀριθμὸν λα-
βόντες εναπέσφαξαν, καὶ οὐδὲ τούτοις ὑπῆρχαν ἐν
ἀσφαλεία αἱ περὶ τοῦ ζῆν τέως ἐλπίδες, ἀλλ᾽ ἐπλο-
νῦντο καὶ διεθρύπτοντο τὴν ὁμοίαν τοῖς κειμένοις
ἀπόφασιν περιμένοντες. Ἀλλ᾽ ἐπειδή, καθὸ λέλεκται,
τὰ περὶ τούτων τέλη παρ' ἑαυτοῖς ἔφθασεν ἡ νύξ
διακόψασα, εσόβουν τινὲς τῶν βαρβάρων περιερχό
μενοι και τισι κυμβάλοις χτυποῦντες καὶ ἀλαλάζον-
τες, έως πάλιν ἔφθασεν ἐπιστὰς ὁ ὄρθρος, οδυνηράν
προσδοκίαν τοῖς ἐν ὑποψίᾳ θανάτου μεθ' ἑαυτοῦ και
μιζόμενος. 'Αλλ' οὐδὲν πλέον ἢ διὰ ξίφους ή εκ διὰ
πιεζόμενο: ἐδεόμεθα τοῖς συνοῦσι κἂν τῶν διερ
χομένων υδάτων τῷ τόπῳ μεταλαβεῖν καί τινος βρα-
χείας μετασχεῖν ἀνοχῆς. Οἱ δὲ πρὸς τοῦτο ἀνένευον 0,
οὐχ ὅτι τινὶ συμπαθείς περὶ ἡμᾶς ἐκέχρηντο (πῶς
γὰρ οἱ ταῖς σφαγαῖς ἐντρυφῶντες καὶ θάνατον ἀπο-
πνέοντες;), ἀλλ' ὅτι τὸ ὕδωρ ἐκεῖνο τῆς πόλεως ἂν
ἁπάσης τῶν ἐφέδρων το απόρροια ἱκανὸν ἦν καὶ δίχα
πάσης ἄλλης ἐπιβουλῆς τους μετέχοντας ἀπαλλάτ
τειν. Πλὴν ὡς ἀπὸ χιόνος ἄρτι λυθείσης ειλικρινές
καὶ ἡδὺ πόμα, οὕτω μεθ᾿ ἡδονῆς ἕκαστος τῷ στό
ματι τὴν σαπρίαν ἐκείνην προσέφερε, καὶ τὴν κύ
λικα τῆς δυσωδίας μέλιτος πλήρη τοῖς λογισμοῖς
ὑπελάμβανεν.
νη'. Εν τούτοις πάλιν ἀπόφασις ἐξ[εν]ήνεκτο παρὰ
τοῦ τυράννου, περιέχουσα οὕτως· « Εἴ τις τῶν συλ-
ληφθέντων χρήματά που ταμιευσάμενος ἔχει, παρελ-
θὼν ἐν μέσῳ τούτοις ὠνησάσθω τὴν σωτηρίαν· εἰ
δέ τις μηδὲν ἔχων λύτρον τῆς ἰδίας ζωής φωραθείη,
οὗτος τὴν κεφαλὴν τμηθεὶς τῶν ζώντων διαιρεθείη.
Προσέταττε δὲ τοῦτο παρὰ τῶν Βαρβάρων ἀκηκοώς
ὡς οὐκ ἄν τινα [Ρ. 365] φειδοῦς ἠξίουν, ότε κατ' αρ
χὰς εἰσήλασαν ἐν τῇ πόλει, εἰ μή που παρ' αὐτῶν ἐκείν
νων ἐβεβαιούντο ἔχειν αὐτοὺς ἐν ἀποκρύφοις χρήματά
τι να πᾶσαν δυνάμενα ἐκφυγείν "Ερευναν. Ὅσοι δὴ οὖν
ex natura derius, et cum praesenti malorum æs:u
temporis quoque sic auctant exaestuationem, ut bre-
vi momento hominum facies livore contracto ac
nigrescentes ex infortunii ratione aliam forman
induerint ; ennetique pariter ardentibus votis aquæ
guttam desiderabant, ac ne ejus quidem compotes
erant. Perfecta viri ætate atque juvenes, eaqua
adhuc minuscula ac pueri, aliud nihil exposcebant
quam ut solum refrigerio aliquo sitim tempera-
rent, ac ne id quidem obtinebant. Sic nimirum
omnis illa transacta dies, omnibus diversis in lo-
cis infamis belluæ jussu acervatim segregatis, qui-
bus et custodes præfecti in omnem noctem dispe-
cluri, ne quis e medio se subducere ac diffugere
posset. Sed et nobis, quo loco servalamur, ex
captivorum turba viri circiter quinquaginta com-
misceri jussi ; qui et plerique acceptis vulneribus
mortis vestigia corporibus impressa circumferrent,
nec ut mitius in posterum haberent ullam spem
haberent. Ad decem enim e medio illorum raptos
tristi nece gladius sustulit. Sed nec reliquis ulla
vitæ securitas crat, sed interturbati et nutantes ac
dissoluti eamdem ac jugulati, et quorum jacebant
calavera, sententiam exspectabant. Quia vero, ut
dicebam, ipsorum in his studia nox interrupit, nec
satis per eam negotio 567 finem imponere licuit,
Barbarorum quidam circumeuntes cymbalisque qui-
busdam perstrepentes ac ululantes sese inferebaut,
donec rursus mane adveniens molestam iis, qui se ne-
ce tradendus verebantur, exspectationem secum affe-
rens illuxit. Nihil tamen minus quam gladius cun-
ctos consumebat siti contracta labes; qua ipsi
ınımaniter incensi rogabamus nostros custodes it
vel ex aquis locum præterlabentibus bibere liceret
annuere, non ulla erga nos moti miseratione, (quo-
modo enim qui cædibus oblectabantur et neces
spirabant?) sed quod ipsa hæc aqua, quæ profluvium
esset totius urbis cloacarum, una a se absque nito
alio admisto veneno bibentibus interitum afferre
posset. Perinde tamen ac si e nive jam dissoluta
purus ac dulcis potus esset, suavissime unusquis-
que nostrum marcorem illum ori admovebat, gra-
veolensque illud poculum melle plenum animo
zstimabat.
38. Interim decretum rursus a tyranno profertur
in hanc sententiam: «Quisquis ex captis pecunias
repositas haberet, in medium procedens saluleu
illis redimeret. Qui vero nullum vitæ suæ rodemi-
ptionis pretium habere deprehensus esset, hic casu
capite e viventium albo excideret · «ld vero im-
perabat, cum audisset a Parbaris se, cum primum
in urbem ingruerent, nemini pepercisse, nisi itlis
duntaxat qui ipsi habere 568 se pecunias abs-
conditas, nulli obnoxias indagini, aflirmasset.
Quotquot igitur inter captivos eorum quæ abscon-
τῆς δίψης φθορὰ πάντας ἀνήλισκεν, ᾗ καὶ σφοδρῶς
atque hinc levi aliquo solatio sitim levare. Qui
VARIE LECTIONES.
** ἐν om. Α. σε ή] ώς ή Α, omisso mos
φθορά. " κατένευον? quod est, p. 579 ina. τὸ ἀφέδρων.
οι διαφυγείν Α.
DE EXCIDIO THESSALONICE.
PG 109:607EGS
disset certo sibi conscii erant, ipsi se statim pro-
dentes dare urgebant, ut qui rem vitæ pignus
sibi noverant : qui vero nihil tale apud se exstare
sciebant, sed iuaui solumniodo spe pasciscendo
verba dederant, indubie mortem exspectabant illis,
quibus hæc deessent, decretam. Quare super hoc
Barbarorum quidam destinantur, ut, qui sua præ-
bere vellent, eos in proprias ædes reducerent; et
si hæc tanti essent quæ avarum oculum merito
exsatiare possent, salute donatos inter vinėtos
rursus collocarent; quod si vilia quædam et pu-
silla, ac quæ minus placitura mittenti exsisterent,
cos gladii mucrone conficerent. Non leve hinc
rursus periculum captivos circumstare, cum inter
eos multi essent quibus nulla ejusmodi inateria
pretiosa suppeteret suique illecebra capiens. Pro-
tracta hæc per totos decem dies noctesque, cum
pecuniarum multitudo continue ex urbe exporta-
retur, et alia necessaria materia, ipsa sericis in-
dumentis emicans, vel quæ lino confecta cum
textura aranearum contenderet, ut horum cumuli
montes ac colles exæquarent; cum alia aliis su-
peraggesta subjectum locum constiparent. Areas
enim aut ferreæ supellectilis aut ex lana contex-
tarum vestium nulla eis erat ratio, quod, hormin
censu 569 gravaris superfluum ducerent. Et si quis
imprudens tale quid attulisset, in mare jaciebant,
hoc quoque eos multantes qui periculum evasis-
sent, ut ‘et ipsi multijugam diversamque rernim
jacturam senticntes vastitatis et inali tantisper ο
partizipes fierent.
59. Cum reliqua captivorum multitudine captus
quoque fuerat quidam imperatoris eunuchus, unus
ex primalibus, cui Rhodophylo nomen erat. Is
paulo ante periculum in Occidentem missus, cum
necessariis quibusdam ex causis in urbem venisset,
pari nobis eventu inclusus, malorum quæ dicta
sunt ipse quoque consors efficitur. Nempe vim ma-
gnam auri portabat, quam in sumptus et stipendia
exercitus Siculi, continue cum Africanis barbaris
manus conserentis eamque ob rem multa ope egen-
tis, se deferre aiebat. Hic itaque nocte quæ ante-
cessit discrimen cujus nos omnes periculum fecimus,
clam aurum illud atque ex servis suis nonnullos,
nescio quomodo, urbe extulerat atque ad Strymo- D
nis ducem miserat, dalis litteris hoc tenore, ut ad
belli usque exitum pecuniam creditam tuto serva-
ret. Captus igitur Rhodophylus et ad tyrannum
adductus illi coram sistitur. Ille aspectu inutalo,
majorique quam habebat antea ex indole firmitate
ac vehementia illi congressus, interrogabat : Ubi
nam, inquit, imperatoris aurum, duo scilicet talenta
quæ in Siciliam avehere jussus es? At Rodophylus :
Hoc ipsum, in 570 quo et versor, urbis scilicet ex.
cidium veritus, quodque ego ipse, cum præsens essem,
tanto vertente periculo haud secedere poteram, nec
quæ mearum partium cssent conferre, omnium in me
Α τῶν ἑαλωκότων ὑπῆρχαν ἔχοντες εἴδησιν ἀκριβῆ περι
ὧν ἦσαν προκεκρυφέτες, εὐθέως ἐκδήλους ἑαυτοὺς
καθίστων 9 κατεπείγοντες τὴν δόσιν ὡς τῆς ζωῆς
παραιτίαν· ὅσοι δὲ μηδὲν τοιοῦτον ἔχειν παρ' έαυ
τοῖς ἐπεγίνωσκον, ἀλλ᾽ ἐπὶ ματαίαις μόνον ἐλπίσι
τὰς συνθήκας ἐπλάσαντο, τὴν σφαγὴν ἐξεδέχοντο
ἀναμφιβόλως τοῖς ἐνδεῶς ἔχουσι κεκριμένην ". Τάτ
τονται δὴ οὖν ἐπὶ τούτῳ τῶν βαρβάρων τινές, ὥστε
τοὺς βουλομένους παρέχειν τὰ ἑαυτῶν ἐν ταῖς ἰδίαις
ἀποφέρειν οἰκίαις, καὶ εἰ μὲν ἄξια εἴη πλεονεκτικών
ὀφθαλμὸν κορέσαι, σωτηρίας τε ἀξιοῦσθαι τούτους
καὶ αὖθις τοῖς δεσμίοις ἐναριθμεῖσθαι, εἰ δ᾽ εὐτελή
εινα καὶ βραχέα καὶ οἷς οὐκ ἂν κρίνοιεν εὐδοκοῦντα
τὸν ἀποστείλαντα, τῆς μαχαίρας γενέσθαι. Οὐκ ὀλί
Η νος, πολλῶν διακρινομένων ἐκ τῶν ἐχόντων ὕλην
τινὰ περισπούδαστον. Ἐτελεῖτο δὲ ταῦτα ἐφ' ὅλοις
νυχθημέροις δέκα, τῆς πληθύος ἀεὶ τῶν χρημάτων
εκφορουμένης ἀπὸ τῆς πόλεως τῆς τε λοιπῆς ἀναγ-
καίας ύλης, ὅση διὰ σηρικῆς ἐσθῆτος εὐπρεπής ἦν
σιν, ὡς ὄρη καὶ βουνοὺς ἐκτελεῖσθαι τὰς τούτων σω
ρείας, ἄλλων ἐπ' ἄλλοις ἐπιτιθεμένων καὶ τὸν ὑποκεί
μενον τόπον πληρούντων. Χαλκῶν γὰρ καὶ σιδηρέων.
σκευῶν ἢ τῶν ἐξ ἐρίων ἐσθημάτων οὐμενοῦν οὐδ᾽
ὅλως ἐφρόντισαν, περιττὸν ἡγούμενοι τὴν κτῆσιν.
αὐτῶν. Εἶ που δέ τι τοιοῦτον ἀγαγὼν ἔλαβέ τις, τῷ
τῆς θαλάσσης δεδώκασιν ὕδατι, κάν τούτῳ τοὺς δια-
δράντας τὸν κίνδυνον ἀμυνόμενοι, ἵνα καὶ αὐτοί τι
μετέχωσι τοῦ κακοῦ, πολυσχιδῆ καὶ διάφορον τὴν
τῶν ἐνυπαρχόντων ζημίαν ἐπαισθανόμενοι.
νθ'. Ην δέ τις μετὰ τοῦ λοιποῦ πλήθους τῶν αἰχμ
αλώτων συλληφθεὶς εὐνοῦχος τοῦ βασιλέως καὶ τῶν
εξόχων εἷς, Ροδοφύλης οὕτω καλούμενος, δς ἔτυχε
πρὸς μικροῦ τοῦ κινδύνου τὴν ἐπὶ Δύσιν σταλείς, και
τίνων χρειῶν ἔνεκεν πρὸς τῇ πόλει γενόμενος, μελο
ἡμῶν συγκλεισθῆναι καὶ τῶν ῥηθέντων ἀνιαρῶν με
τασχεῖν· ὃς καὶ ἐκόμιζε μεθ᾿ ἑαυτοῦ πλῆθος χρυσίου,
ὅπερ ἔλεγεν ἀπάγειν ἐπικουρίας τινὸς χάριν τοῦ κατὰ
Σικελίαν στρατοῦ, συμπλεκομένου τοῖς κατὰ τὴν
Αφρικὴν βαρβάροις ἀεὶ καὶ πολλῆς δεομένου τῆς ἐν
τοῖς πράγμασι συνεργίας. Οὗτος οὖν κατὰ τὴν νύκτα
μεθ᾿ ἣν τοῦ κινδύνου τὴν πεῖραν ἅπαντες ἐδεξάμεθα,
έλαθεν, οὐκ οἶδ' ὅπως, ἐξενεγκεῖν τῆς πόλεως τὸ χρυ
σίον ἐκεῖνο [Ι. 366] μετὰ καί τινων τῶν ὑπηρετοῦ
μένων αὐτῷ, καὶ πρὸς τὸν στρατηγόν Στρυμόνος
ἐξαποστείλαι, χαράξας ἐπιστολὴν περιέχουσαν άσφα
λῶς φυλάττειν τοῦτο μέχρι τῆς ἐκβάσεως τοῦ πολέ
μου. Χειρωθεὶς οὖν οὗτος ἤχθη κατὰ τὸ πρόσωπον
τοῦ τυράννου. Ὁ δὲ τὴν μορφὴν ἀλλοιώσας, ἐμβριο
θέστερόν τε μάλλον ἢ πρότερον εἶχε πρὸς αὐτὸν χρησ
σάμενος, ἀνηρώτα. Που δή, φησί, τὸ τοῦ βασιλέως.
χρυσίον, τὰ δύο τάλαντα ἅπερ ἐπὶ Σικελίαν ἄγειν
στάχθης; Ὁ δὲ, Τοῦτο δή, φησίν, εἰς ὅπερ κατείο
λημμαι, δεδιώς, την πολιορκίαν λέγω τῆς πόλ
λεως, ἐπείπερ αὐτὸς ἐγὼ δεῦρο τυχὼν ἀδυνάτως
εἶχον τοσούτου κινδύνου παρόντος υποχωρεῖν
γος ἦν ἐκ τούτου πάλιν τοῖς οὐ χειρωθεῖσιν ὁ κίνδυ
καὶ ὅση διὰ λίνου τοῖς ἀραχναίοις ο ήριζεν ὑφάσμα
VARIE LECTIONES.
Οι καθιστώντες ΑΡ. " κεκρυμμένην Α. * πάλιν ἐν τοῖς Ρ. ο λινοῦ τοῖς ἀραχνίοις ΑΓ.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:609τούτου δὴ χάριν τὸ μὲν χρυσίον ἐκεῖνο τῆς πό
όπως ὑπεξήγαγον (οὐ γὰρ ἡδυνάμην ἀκριβῶς
εστηκα τήμερον δορυάλωτος, πολλῶν ἄλλων χρη
μάτων παραίτιος, είγε ζωντά με καὶ ἀβλαβη συν-
ἐκεῖνος, καὶ τὸν θυμὸν ὁποῖος σ' αὐτὸν εἶχε διά τε τῶν
βύθιον ἐξεβόησεν. Επειδήπερ, φησὶν, οὐκ ἔμαθεν
ἐκ τῶν προκειμένων ἀδιάδραστον εἶναι τὴν τοῦ
θανάτου ψῆφον τοῖς μὴ τὰ οἰκεῖα χρήματα λύτρον
ὥσπερ ἐπὶ σκηνῆς ἐπίδειξιν ποιεῖται, τὸ πλάσμα Β
ἑαυτοῦ προβαλλόμενος σωτηρίας, ῥάβδοις τυπτό
σθω τά τε ισχία καὶ τὰ κατὰ τὸν νώτον μέρη, ὡς
ἂν το άρτι γνῷ πρῶτον τίνι παρίσταται καὶ περὶ
τίνων διαλέγεται, καὶ μὴ χρημάτων αλλοτρίων
ἀμφισβητῶν τὸν περὶ ψυχῆς ἑαυτῷ περιποιήται
κίνδυνον. Οἱ λειτουργοί οὖν τῶν ἀδίκων φόνων, ὡς
μόνον εἶδον αὐτὸν μεθ' ὑποσυρμοῦ φωνῆς καὶ μανίας
τὴν τοιαύτην ψήφον κατὰ τοῦ ἑστῶτος ἐξενεγκάμε
νον, θάττον λόγου παντὸς τῇ γῇ τοῦτον προσέῤῥαξαν,
καὶ τοσαύταις βάλλουσι πληγαῖς, ὡς μὴ ἐπὶ πολὺ ἀν-
τισχεῖν τοῦ ἀθλίου τὸ σῶμα, ἀλλ' εἰς πολλὰ διαιρεθέν,
καὶ τοῖς ὀχετοῖς τῶν αἱμάτων τὸν ὑποκείμενον τόπον
πληρῶσαν, οὕτως τὴν ψυχὴν ἐπαφεῖναι, καρτερεῖν
σαν '. Ὡς οὖν ἀπείρηκε καὶ δῆλος ἦν τοῖς ὠμοῖς
ἐκείνοις δορυφόροις, μηκέτι τὰς πληγὰς ἀφιεῖσι καὶ
μετὰ θάνατον, μόλις ποτὲ τῆς κατεχούσης ἑαυτὸν duxisset.
ὀργῆς περιάρας ὁ δυσέντευκτος θηρ, Εστω, φησί, μετὰ τοῦ χρυσίου εκείνου καὶ οὗτος εἰς ἀπ
ώλειαν αλυσιτελές γάρ, ὡς ἔοικεν, καὶ εὑρεθὲν ἂν διεδείκνυτο.
ζ. Τοῖς δὲ τῶν νηῶν ἀρχηγοῖς προσέταττε σκευά- 60.
[Ρ. 567] τοῦ πλήθους ἀρρένων τε καὶ θηλειῶν πρῶ-
τον ταῖς ναυσὶν εἰσενεγκόντας, μὴ κατὰ συγγένειαν,
ἀλλὰ διακεκριμένως, ἵν᾽ ἔχωσι κάν τούτῳ τιμωρίαν
οὐ τὴν τυχοῦσαν, τὴν φυσικὴν ἐξ ἀλλήλων διαίρεσιν,
εἶθ' οὕτω τὰ χρήματα, καὶ ὅσα ἄλλα τῶν συνειλεγμέν
ναυσὶ τῶν ἀγωγίμων εμποιῆσαι τὸν φόρτον. Ηγε το
οὖν τὸ νεάζον πρόσωπον ἅπαν, τοῦτο μόνον κατηγο-
ρίαν ἔχον, τὸ ἀνθηρὸν τῆς ἡλικίας ἢ τῶν προσώπων
ἅπαντας πρὸς τὸ σκυθρωπὸν ἦγεν, ἀλλ' ὁ φυσικὸς
χαρακτὴρ ἐδήλου ταῖς ὄψεσι τὴν εὐγένειαν· καὶ πρό-
αὐτοὺς προδιδόμενον. ᾿Αλλὰ ποῖον τούτων πρῶτον
διχοτομουμένης τῆς φύσεως, ἀλλήλους τοὺς ἀγχιστεῖς
* είπω 1'.
conversis oculis, ut qui eis aliquid conducibile ac
tempori opportunum præstare forsitan possem, οὐ
ob
eam utique causam aurum illud secreto urbe expor-
tavi. Non enim de obscuris ac dubiis certi aliquid li-
cebat conjectari. Porro ego tibi hodie captivus asto,
multarum aliarum pecuniarum tibi auctor futurus,
si unum me vivum atque a noxa liberum servaveris.
Hisce superbus ille commotus et ægre ferens,
omnemque ipsum obsidentem oculis voceque fu-
rorem prodens, imis ex præcordiis intonuit : Quan-
doquidem, inquit, haud ex præsentibus didicit mortis
sententiam evitari non posse ab his qui suas pecunias
pro redemptione sua non præbuerint, hic qui ex gy-
nacio est, sed velut in scena sese ipse ostentat, men-
dacii larvam velut prope rem magnam ac admiran-
dam adversus suam proferens salutem, coras et
scapulas fustibus contundatur, ut nunc tandem agno-
scat cui astet et de quibus loquatur, et ne de alienis
pecuniis ambigens vitæ sibi periculum arcessat. Μi-
nistri igitur iniquarum cædium, ut solum ipsum
viderunt longo vocis tractu effusa insania adversus
coram stantem tulisse sententiam, omni verbo
ocius hominem 571 bumi allidunt, totque ma-
ctant verberibus ut miseri corpus non diu restite-
rit, sed in multa concisum, subjectoque solo san-
guinum rivis impleto, tantis scilicet doloribus
impar ac cruciatibus, animam eſlaverit. Jain ergo
illo defatigato ac fatiscente, cum nec cruentos
tortores res lateret, ipso jam exstincto et a morte
cædere desinebant; cum vix tandem inexorabilis
G bellua iram remittens : Esto hic quoque, inquit.
cum auro illo in perditionem : nam, ut videtur, si
etiam fuisset repertum, in rem nostram nikil con-
Tum navarchis convasare in:perat, ut se
recessui præparent omnemque multitudinis mascu-
lorum pariter ac feminarum juniorem pubem pri
mum in naves inferant, nulla consanguinitatis ra-
tione, sed separatim,ut hinc quoque, propinquorum
ab invicem invita natura divortio, non levis eis
pœna accresceret; deinde ut pecunias, et quæcun-
que alia in his quæ collegerant utilia fore videren -
tur, comportantes, vecturæ onus sufficiens navibus
imponerent. Ducebatur itaque juvenum universa
pubes, hoc solum onerala crimine, quod forenti
ælate esset aut quod eleganti ac venusta facie. Li-
cet enim malorum confusio masto omnes vultu
afficeret, naturalis tamen character elucentem in
eo ingenuitatem monstrabat, ac decoris micans
ipse radius non paucis ut malis 572 dederentur
causa fuit. Quodnam vero horum primum referam ?
quodnam autem digne justaque ratione miserabilius
statuam ? cum immiscuo ingentique ejulatu exorto,
καὶ μὴ τὰ παρ᾽ ἑαυτοῦ δεικγύναι, πάντων εἰς
ἐμὲ βλεπόντων ὡς ἂν τι χρηστὸν αὐτοῖς καὶ τῷ
καϊρῷ τούτῳ χρήσιμον δυνάμενον παρασχεῖν,
τούτου δὴ χάριν τὸ μὲν. χρυσίον ἐκεῖνο τῆς πό-
κως ὑπεξήγαγον (οὐ γὰρ ἠδυνάμην ἀχριδῶς
περὶ ἀδήλων στοχάσασθαι "), ἐγὼ δέ σοι παρ-
δστηκα τήμερον δορνάλωτος, πολλῶν ἄλλων χρη-
μάτων παραίτιος. εἴγξ ζῶντά μὲ καὶ ἀδιαδῆ συν-
τηρήσειας. ᾿Αχθεσθεὶς οὖν ἐπὶ τούτοις ὁ ἀλαζὼν
ἐκεῖνος, καὶ τὸν θυμὸν ὁποῖος "" αὐτὸν εἶχε διά τε τῶν
ὀφθαλμῶν καὶ τῆς φωνῆς ἔχδηλον καταστήσας "5,
βύθιον ἐξεδόησεν. Ἐπειδήπερ, φησὶν, οὐκ ἔμαθεν
ἐκ τῶν προχειμένων ἀδιάδραστον εἶναι τὴν τοῦ
θανάτου ψῆφον τοῖς μὴ τὰ οἰκεῖα χρήματα λύτρον
παρεχομένοις. ὁ τῆς γυναικωνίτιδος οὗτος, ἀλλ"
ὥσπερ ἐπὶ σκηνῆς ἐπίδειξιν ποιεῖται, τὸ πλάσμα
“τοῦ ψέύδους μέγα καὶ θαυμαστὸν οἷον κατὰ τῆς
"ξαυτοῦ προδαλλόμενος σωτηρίας, ῥάδδοις τυπτέ-
σθω τά τε ἰσχία καὶ τὰ κατὰ τὸν νῶτον μέρη, ὡς
ἂν " ἄρτι γνῷ πρῶτον τίνι παρίσταται καὶ περὶ
τίνων διαλέγεται, καὶ μὴ χρημάτων ἀλλοτρίων.
ἀμρισξητῶν τὸν περὶ ψυχῆς ἑαυτῷ περιποιῆται
κίνδυνον. Οἱ λευτοψργοὶ οὖν τῶν ἀδίκων φόνων, ὡς
μόνον εἶδον αὐτὸν μεθ᾽ ὑποσυρμοῦ φωνῆς καὶ μανίας
πὴν τοιαύτην ψῆφον κατὰ τοῦ ἑστῶτος ἐξενεγχάμε-
νον, θᾶττον λόγου παντὸς τῇ γῇ τοῦτον προσέῤῥαξαν,
καὶ τοσαύταις βάλλουσι πληγαῖς, ὡς μὴ ἐπὶ πολὺ ἀν-
τισχεῖν τοῦ ἀθλίου τὸ σῶμα, ἀλλ᾽ εἰς πολλὰ διαιρεθὲν,
χαὶ τοῖς ὀχετοῖς τῶν αἱμάτων τὸν ὑποκείμενον τόπον
πληρῶσαν, οὕτως τὴν ψυχὴν ἐπαφεῖναι, χαρτερεῖν
ταῖς δριμείαις ἐχείναις ἀλγηδόσιν οὐκ ἐξισχύσα-
σαν ". Ὥς οὖν ἀπείρηχε χαὶ δῆλος ἦν τοῖς ὠμοῖς
ἐκείνοις δορυφόροις, μηχέτι τὰς πληγὰς ἀφιεῖσι καὶ
μετὰ θάνατον. μὖλις ποτὲ τῇς χατεγούπης ἐσυτὸν
DE EXCIDIO.THESSALONICE.
PG 109:611Καὶ γὰρ ἦν ἰδεῖν τοὺς τῷ πάθει συγκεχυμένους, ἄν
ὥρας, γυναῖκας, ἀκμάζοντας παῖδας, ὁμοῦ πάντας δε:-
γὴν ἀλαλάζοντας καὶ ἑαυτοὺς διαρρηγνύντας, καὶ μη-
κέτι κατέχειν τὴν ἀθυμίαν τῶν τοσούτων ὀχληρῶν
ἐξισχύοντας, ἀλλὰ δηλοῦντας ταῖς οιμωγαῖς τὴν ἔν-
δεν τῆς καρδίας διάθεσιν, ὡς ἅπασα καταπίμπραται
τῶν πειρασμῶν ταῖς φλογώσεσιν. ὡς γὰρ βιαίως
οὕτως ἐξ ἀλλήλων διαιρεθέντες φύρδην ταῖς ὁλκάσιν
εἰσήχθησαν, εὐρείαις τε ούσαις καὶ ἱκανεῖς πολλοῖς
πλήθεσιν ἐξαρχεῖν, οὐ κατάστοιχα, οὐδ' ὡς ἄν τις εξ-
ποι, ἐν αὐτάρκει τόπῳ τοῦ σωματικού όγκου των
εἰσελθόντων ἕκαστος τὴν καθέδραν ἐλάμβανεν, ἀλλ᾽
ὡς ἔτυχεν ἅπαξ κατενεχθεὶς, τοῦτο μόνον ἀπεκεκλή
ρωτο, μὴ δυνηθεὶς ἐν ὅλαις ταῖς ἐφεξῆς ἡμέραις έως
Α ανακαλουμένους καὶ τὸν χωρισμὸν δυσχεραίνοντας
Β μιᾶς παλαιστής τόπον ἐφευρεῖν, ἵν᾿ ἀνακλιθεὶς ἀνα-
παυσιν δῷ κἂν βραχεῖαν τῷ σώματι.
ξαʹ. Πᾶσαι δὲ αἱ νῆες τῷ τρόπῳ τούτῳ πεπλήρων-
το, τέτταρες (γὰρ] οὖσαι, καθὼς ἔφημεν, καὶ πεν
τήκοντα. Ἔτι δὲ πλῆθος ἦν περιττεύων, ἄξιον καὶ
αὐτοῖς κρινόμενον τῆς ἀποδημίας. Οἱ οὖν βάρβαρος
συναγαγόντες τάς νῆας τῆς πόλεως, (Ρ. 368] αἶ;
ἐχρῶντό ποτε πρὸς τὸ τὸν σίτον ἐπικομίζειν οἱ καθ'
ἡμᾶς ἔμποροι, ἔτι δὲ καὶ ἂς ἡμεν βυθίσαντες κατά
τοῦ πορθμοῦ τοῦ λιμένος σοφίσματί τινι ἀνελκύσαν-
τες, δ καὶ ἐνήργησαν διά τινων στροφίγγων τους
ἐκεῖσε προβάλοις ἐπιτετηδευμένων καὶ τὴν ἐπίνοιαν
ἐργώδη δεικνύντων, ελισσομένων τινί τεχνάσματι καὶ
διὰ τῶν ἀπῃωρημένων κάλων ἀνελκυόντων τὸ ὑπε
κείμενον, οὕτως οὖν καὶ ἄλλων νεῶν πληθὺν εὐπο
ρήσαντες εἰσεκόμισαν ἅπαντας, ὡς μηδένα πώποτε
τῶν εἰς τοῦτο τεταγμένων παραλειφθῆναι. Ἐξ ὧν
ἁπάντων οὐκ οἶδα εἴ πού τις τῶν ἀφρένων τὸν ἴουλον
ἐτετρίχωτο ἢ κἂν μία τῶν γυναικῶν ἔβασκεν. Πάντες
δὲ καὶ πᾶσαι νέαν ἦγον τὴν ἡλικίαν, καὶ τούτων μάτ
λιστα τὰ ἀρτιγενή βρέφη. Ου; ἄν τις καθ' ἕνα λογι
ζόμενος κατεκλάτο, μὴ σθένων ὁρᾷν τὰ καθ᾽ ἕκαστον
αὐτῶν ἀτυχήματα.
ξα. Καθ' ἡμῶν δὲ τῶν κατὰ διαφόρους αἰτίας ἐκ-
φυγόντων τὸ ξίφος εκηρύχθη τοιαύτη παρὰ τοῦ τυ
ράννου καὶ αὖθις ἀπόφασις, ὥστε τοὺς μὲν ἐξ ἡμῶν,
καὶ μάλιστα ὅπως ἔδειξε τὰ τοῦ πλοὺς ἐγκαρτερῆσαι
δυναμένους ἐπίπονα, μετ᾿ αὐτῶν ἐκείνων τῶν στρατ
ηγῶν διαιρεθέντων εἰσελθεῖν ἀνὰ πέντε ἐφ' ἑκάστης
τῶν βαρβαρικῶν νηών, τηρεῖσθαί τε χάριν τοῦ πρὸς
τὴν Ταρσόν διαπεμφθῆναι λόγῳ τῆς εἰρημένης κατ-
αλλαγῆς· τοὺς λοιποὺς δὲ, ὡς μηδέν τι χρηστὴν
αὐτοῖς δυναμένους πορίζειν, εἴ γε τῆς ἀποδημίας
μετάσχωσι ", μᾶλλον μὲν οὖν καὶ ἀνωφελή φόρτο
αὐτοὺς ἐπισύρεσθαι, ἔδοξεν ἐπαρείναι τῇ πόλει, οὐδὲ
τοῦτο ' φειδοῦς τινο; ἔνεκεν, οὐδ' ὅτι τῷ Θεῷ παρ-
εἶχε, καθώς τινες τοὺς βαρβάρους πράττειν ἀλόγω
φιλονεικοῦσιν, ἀλλὰ καὶ τοῦτο μετά τινος μεθόδου
καὶ μοχθηρᾶς ἐπινοίας, ἵν' ἐν μηδενὶ φανείη τῶν πε
natura partibus scissa, alius alium consanguineo-
rum affiniumque arcesseret ac separationem indi-
gnissime ferret. Vidisses enim ejus rei dolore vi-
ros confusos, mulieres, florenti ætate, omnes simul
pueros dire ululantes ac sese discerpentes, nec
tantorum majorum immanitate effusam mæstitiam
retinere valentes, sed gemitibus ac ejulutu inter-
nam animi affectionem prodentes, ut qui nimirum
ejus tantæ cladis ardoribus ac Qanımis toti exusty-
larentur. Cum sic enim violenter a se invicem
fuissent divisi, promiscue ac confuse navigiis im-
positi sunt, quæ admodum patentia plurimis ave-
hendis sufficere poterant, non digesto ordine, nec
(ut quis dicat) tanto loci spatio assignato quantam
pro corporis mole sufficeret, ut sic congesti atque
contrusi suum quique situm sedemque obtinerent :
sed quomodo quisque semel injectus fuerat, ita
constipabatur iisque arctabantur loci angustiis, ut reliquis omnibus diebus ne minimi quidem palmi
spatium, ut reclinatus brevem saltem corpori requiem aſſerret, occupare cuiquam lícuerit.
61. Omnes porro naves hoc modo onustæ erant.
Nam cum essent quatuor et quinquaginta, ut supra
dictum est, adhuc tamen hominum copia redunda-
hat, quæ nec ipsa visa indigna quam ad sua inque
Syriam hostes transferrent. Quare Barbari urbis
navigiis collectis, quibus nostri mercatores quando
que utebantur ad convehendump triticum quasque
etiam 573 in portus fretuj dejerseramus, extra-
ctis machina quadam navibus, quod illi per anny-
los quosdam in retinaculis ibidem defixos inque
rem præstandam atque inyentuni summe conducen-
tes perfecere, artificio quodam per funes circum-
volutos appensosque quidquid subjectum erat attra- C
hentes. Hac ratione, et navibus aliis abunde ditati,
omnes immiserunt, ita ut eorum qui in hoc desti-
mati erant nullus dimitteretur. Inter quos omnes
haud scio an vel unus ex masculis exstiterit qui
pilorum lanugine exasperaretur, vel ex fenjinis
quæ pubes esset, cuin omnes utriusque sexus es-
sent juvencula ac culenti ætate, et inter eos potis-
simam recens »ati infantuli ; quoruie si quis yņum-
quemque repulasset, indoluisset animo, ut corum cujusque infortynia oculis usurparet, ferre non valens.
62. Verum adversum nos, qui diversis ex caușis
ferrum evasissenius, a tyranio rursus alind pro-
mulgatur decretum, ut scilicet, qui ex nostris es-
sent, iique præcipue qui navigationis incommoda
sufferre posse visi essent, inter duces divisi, în
unamquamque barbaricarum navium quini intro-
mitterentur, inque eis servarentur, ea scilicet ra-
tione ut dictæ jam commutationis causa Tarsum
mitterentur : reliqui vero, velut inhabiles et nulli
usui, si aluducerentur, quinimo oneri minime prof-
cuo futuri, visum est ut urbi dimitterentur. Sed ne
id quidem ulla lenisris 574 animi humanitate edixit,
nec Deo aliquid exhibitarus, uti barbaros facere non-
nulli stulte contendunt, verum id quoque artificio
peræque singulari improboque commento, ne quid
non in suas rationes ac lucra constituisse videretur.
VARIE LECTIONES.
οὐδὲν Ι'. * κατάσχωση ΑΡ.
κατάσχωσ. ΑΡ. * τούτου Α.
JOANNES CAMENIATA
PG 109:61565, 64. Cum hoc quoque in rem suam rite peregis- Α
set ac siði fraudem tuto statuisset, non minori
aliam calliditate instruxit. Jubet enim omnem civi-
tatem incendi, ut hoc quoque non vulgari sibi lu-
ero cederet. Nec immerito : sciebat enim eos qui
captivos redimebant id nunquam omnino permis-
suros; ita nimirum ut illi ipsi flammis incendi
mallent, quam ut vel solo auditu ejusmodi aliquid
acciperent. Nondum enim per mediam civitatem
illata Barbaris flamma atque dispersa, sed cum
adhuc aedes mari vicinas comburerent, mox qui
aderant cives pro civitate pretium numerare im-
mobili inter se consilio statuunt. Hincque adeo rur-
sus jussa ubique sparguntur, ignem ab ædibus
submovendum esse, cum hæc quoque macbina illi
prospere cessisset. Qui enimn cum laudato Symeone B
viri comitabantur, quod aliunde non suppetebat
unde summam numerarent, duo auri talenta datu-
ros spopondere, quæ eunuchus fustibus mactatus
Strymonem Jimiserat; quibus etiam inde ubi re-
condita erant, per veloces cursores cito advectis
atque Barbaris numeratis, per eum modum civita-
tem ab incendio illæsam servaverunt.
63. His quoque ad optatos fines perductis, cum
nihil superaret quod viri insatiabilibus oculis auri
extorquendi ratio non fuisset, nec 577 diutius
illic ei morandum foret, sed de navigationis po-
tius eventibus, per id tempus navigantes appetere
solitis, anxie cogitandum, tunc scilicet, cum sol
medium circiter cœli axem teneret, decimo excidii
die, e portu enavigantes atque ad Romanam por-
tain devecti reliquum diei ibi peregimus. Eramus
mos quinque, quemadmodum capti fuerarnus, in
quadain Ægyptiacæ classis ductoris nave. Quem et
pater meus per unum interpretum, quippe cum
lingua nostra loqui nesciret, rogaverat ut missis
stipatoribus omnes nobis affinitate conjunctos at-
que propinquos, ubicunque dispersi essent, addu-
ceret ; quod et prope factum esset, nisi hic quoque
malorum nostrorum multitudo obstitisset, eosque
qui missi fuerant ad investigandum segniores red-
didisset. Nam matrem nieam et ex aliis fratribus
unam, qui initio nobiscum capti non fuerunt. nec- D
non et fratris uxorem, cito, unde erant, ad nos
deduxerunt: meam vero uxorem cum tribus infan-
tibus, et ultimo loco post nos omnes natam soro-
rem cum affinium turba reliqua nec invenire volue-
runt, nec forte inventos, ut adducerent, in ani-
mum induxerunt: sed erant alius alibi communi
vulgo convoluti, nostræque divisionis nimbis one-
rati. Sustinebamus tamen, ut in malis iisque dire
accepti, hoc quoque, quod eramus alii ab aliis dis-
secti, etsi res nostræ genus omne angoris mole-
stiæque excederent.
•
γ'. ξδ'. Ἐπειδὴ δὲ " τὰ περὶ τούτου καλῶς εἶχεν
πάλιν οὐκ ἔλαττον τούτου τῇ δολιότητι τῶν φρενών
ἐπενόησε. Πυρποληθῆναι γὰρ ἅπασαν τὴν πόλιν προς
πόρευμα ᾔδει γὰρ ὡς οἱ τοὺς αἰχμαλώτους ὠνοῦμε
νοι οὐδὲ τοῦτο πράττειν αὐτὸν ἐξ ἀνάγκης ἀνάσχοιν
το, αἱρούμενοι μᾶλλον αὐτοὺς ἐκείνους καταπρησθῆ
[Ρ. 370] γὰρ τῶν βαρβάρων διὰ μέσου τῆς πόλεως
την φλόγα διασπειράντων, ἀλλ' ἔτι τὰς πλησιαζούσας
τῇ θαλάσσῃ πυρπολούντων οἰκίας, μόνον ὅτι πρὸς τὸ
καταβάλλειν τὰς ὑπὲρ τῆς πόλεως τιμάς οι παρόν
τις πρὸς ἀλλήλους ἐκύρωσαν, καὶ πάλιν πρόσταγμα
γίας 18 τὸ πῦρ, ὡς εἰς χρηστὸν αὐτῷ πέρας καὶ ταύ-
της προελθούσης τῆς ἐπινοίας. Οἱ γὰρ ἄνδρες ἐκεῖνοι
σὺν τῷ ῥηθέντι Συμεών, μὴ ἔχοντες ἄλλοθεν ποθεν
καταβάλλεσθαι τὴν περὶ τούτου ποσότητα, τὰ δύο
ὑπέσχοντο τοῦ χρυσίου τάλαντα ἅπερ ἦν ὁ θανὼν ἐκ
τῶν ῥοπάλων εὐνοῦχος πρὸς τὸν Στρυμόνα εξαπο
στείλας· & καὶ θᾶττον ἀγαγόντες διά τινων ταχύ
δρόμων ὅθεν ἐκρύπτοντο, καὶ τοῖς βαρβάροις ἐνα
αριθμήσαντες, οὕτως τὴν πόλιν τῆς πυρκαῖες ἐσώ
σαντο.
ἐνέλιπεν οὐδὲν ὅ τοῖς ἀκορέστοις ἐκείνοις ὀφθαλμοῖς
ὑπόθεσις χρυσίον μὴ ἐγεγόνει, ἔδει δὲ μὴ ἐπὶ πολύ
καρτερεῖν τῷ τόπῳ, ἀλλὰ φροντίζειν καὶ τῶν κατά
τὸν πλοῦν συμπτωμάτων μᾶλλον τῷ καιρῷ τούτῳ
τοῖς πλωτήρσιν ἐγγινομένων, τότε δὴ περὶ μεσημε
βρίαν ὄντος τοῦ ἡλίου τῇ δεκάτῃ τῆς ἁλώσεως ἡμέρα
τοῦ λιμένος ἐξωρμήσαμεν καὶ πρὸς τὴν ῥηθεῖσαν
Ρωμαίων πύλην μετήχθημεν, τὸ λοιπὸν ἐκεῖσε τε
λέποντες 3 τῆς ἡμέρας. Ημεν οὖν ἡμεῖς οἱ πέντε,
καθώς εχειρώθημεν, εἰς τινα ναῦν τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ
κατ' Αίγυπτον στόλου, οὗ καὶ προσδεηθεὶς ἦν ὁ ἐμὸς
πατὴρ διά τινος ἑρμηνέω; (οὐδὲ γὰρ ᾔδει λαλεῖν καθ'
ἡμᾶς) προστάξαι τοῖς ὑπ' αὐτὸν δορυφόροις ἀγαγεῖν
ὅθεν ἂν ἦσαν διασπαρέντες οἱ κατὰ συγγένειαν ἡμῖν
πλησιάζοντες. Ο δὴ καὶ παρὰ μικρὸν ἐτελεῖτο ἄν,
εἰ μὴ κάν τούτῳ παρεμποδών γέγονε τὸ πλῆθος τῶν
ἡμετέρων κακῶν, καὶ πρὸς τὴν ἔρευναν ἀποκνῆσαι
τοὺς ἀπεσταλμένους πεποίηκε. Τὴν γὰρ μητέρα τὴν
φοῦ εἰ γαμετὴν τὸ τάχος, ὅθεν ὑπῆρχον, πρὸς ἡμᾶς
ἡγάγοντο· τὴν ὁμόζυγα δὲ τὴν ἐμὴν σὺν τρισὶ νη-
πίοις καὶ τὴν ὑποβεβηκυίαν κατὰ τὴν γέννησιν ἡμῶν
ἀναγαγεῖν πρὸς ἡμᾶς ἠβουλήθησαν, ἀλλ᾽ ἦταν ἄλλος
ἀλλαγὴ τῷ κοινῷ πλήθει καὶ ταῖς νιφάτι τῆς ἐξ
ἡμῶν βαλλόμενοι διαιρέσεως. Όμως εκαρτερούμεν
ὅτι παντὸς ἀνιαροῦ πεῖραν τὰ καθ' ἡμᾶς ὑπερέβαλλεν.
"
*
το οὐκ μια
Α΄ ἐγ, ξῦ΄. Ἐπειδὴ ὃξ " τὰ περὶ" τούτου καλῶς εἶχεν
αὑτῷ καὶ ἐν ἀσφαλείᾳ ἦν τὸ πανούργευμα "5, ἕτερον
πόλιν οὐκ ἔλαττον τούτου τῇ δολιότητι τῶν φρενῶν
ἐπενόησε. Πυρποληθῆναι γὰρ ἅπασαν τὴν πόλεν προτ-
ἔταττεν, ἵν᾽ ἢ καὶ τοῦτο αὐτῷ οὐ τὸ τυχὸν παρεμ-
πόρενμα " ᾷδει γὰρ ὡς οἱ τοὺς αἰχμαλώτους ὠνούμε-
νοι οὐδὲ τοῦτο πράττειν αὐτὸν ἐξ ἀνάγκης ἀνάσχοιν-
το, αἱρούμενοι μᾶλλον αὑτοὺς ἐκείνους καταπρησθῆ
ναι ἢ τοιοῦτόν τι χἂν ἀχοῇ παραδέξασθαι. Μήπω
[Ρ.. 570] γὰρ τῶν βαρδάρων διὰ μέπου τῆς πόλεως
τὴν φλόγα διασπειράντων, ἀλλ᾽ ἔτι τὰς πλησιαζούσας
τῇ θαλάσσῃ πυρπολούντων οἰκίας, μόνον ὅτι πρὸς τὸ
καταδάλλειν τὰς ὑπὲρ τῆς πόλεως τιμὰς οἱ παρόν-
τες πρὸς ἀλλήλους ἐχύρωσαν, καὶ πάλιν πρόσταγμα
πανταχοῦ διεπέμπετο παύεσθαι τῆς οἰκείας συνερ-
, γίας "' τὸ πῦρ, ὡς εἰς χρηστὸν αὐτῷ πέρας καὶ ταύς-
τῆς προελθούσης τῆς ἐπινοίας, Οἱ γὰρ ἄνδρε; ἐχεῖνοι
σὺν τῷ ῥηθέντι Συμεὼν, μὴ ἔχοντες ἄλλοθέν ποῦεν
χαταδάλλεσϑαι τὴν περὶ τούτου ποσότητα, τὰ δύο
ὑπέσχοντο τοῦ χρυσίου τάλαντα ἅπερ ἣν ὁ θανὼν ἐκ
τῶν ῥοπάλων εὐνοῦχος πρὸς τὸν Στρυμόνα ἐξαπ’-
στείλας" ἃ καὶ θᾶττον ἀγαγόντες διά τινων ταχυ-
δρόμων ὅθεν ἐκρύπτοντο, καὶ τοῖς βαρδάροις ἐν-
αριθρήσαντες, οὕτως τὴν πόλιν τῆς πυρκαϊᾶς ἐσώ-
σαντο.
ξεί. ᾿Αλλ᾽ ὅτε δὴ χαὶ τοῦτο πέρας εἰλήφει, καὶ οὐκ
ἐνέλιπεν οὐδὲν ὃ τοῖς ἀκορέστοις ἐχείνοις ὀφθαλμοῖς
ὑπόθεσις χρυσίου μὴ ἐγεγόνει, ἔδει δὲ μὴ ἐπὶ πολὺ
καρτερεῖν τῷ τόπῳ, ἀλλὰ φροντίζειν καὶ τῶν κατὰ
τὸν πλοῦν συμπτωμάτων μᾶλλον τῷ χκαιρῇ τούτῳ
τοῖς πλωτῆρσιν ἐγγινομένων, τότε δὴ περὶ μεσημ-
δρίαν ὄντος τοῦ ἥλίου τῇ δεκάτῃ τῆς ἁλώσεως ἡμέρᾳ
τοῦ λιμένος ἐξωρμήσαμεν καὶ πρὸς τὴν ῥηθεῖσαν
Ῥωμαίων πύλην μετήχθημεν, τὸ λοιπὸν ἐχεῖσε τὲ-
λέσοντες "" τῆς ἡμέρας. μεν οὖν ἡμεῖς οἱ πέντε,
καθὼς ἐχειρώθημεν, εἷς τινα ναῦν τοῦ ἀρχηγοῦ τοῦ
κατ' Αἴγυπτον στόλου, οὗ καὶ προσδεηθεὶς ἦν ὁ ἐμὸς
πατὴρ διά τινος ἑρμηνέως (οὐδὲ γὰρ ἔδει λαλεῖν καῦ"
ἡμᾶς) προστάξαι τοῖς ὑπ᾽ αὐτὸν δορυφόροις ἀγαγεῖν
ὅθεν ἂν ἦσαν διασπαρέντες οἱ κατὰ συγγένειαν ἡμῖν
πλησιάζοντες. Ὃ δὴ χαὶ παρὰ μικρὸν ἐτελεῖτο ἂν,
εἰ μὴ κἂν τούτῳ παρεμποδὼν γέγονε τὸ πλῆθος τῶν
ἡμετέρων κακῶν, καὶ πρὸς τὴν ἔρευναν ἀποκνῆσαι
τοὺς ἀπεσταλμένους πεποίηκε. Τὴν γὰρ μητέρα τὴν
ἐμὴν χαὶ τῶν ἄλλων ἀδελφῶν ἕνα, τῶν μὴ χατ᾽ ἀρ-
χὰς μεθ᾽ ἡμῶν ληφθέντων; ἔτι δὲ καὶ τὴν τοῦ ἀδελ-
φοῦ "" γαμετὴν τὸ τάχος, ὅθεν ὑπῆρχον, πρὸς ἡμᾶς
ἠγάγοντο - τὴν ὀμόξυγα δὲ τὴν ἐμὴν σὺν τριοὶ νη-
πίοις καὶ τὴν ὑποδεδηχυῖαν κατὰ τὴν γέννησιν ἡμῶν
ἀδελφὴν μετὰ χαὶ ἄλλου πλήθους τῶν προσηχόντων
οὔτε 1" ἀνευρεῖν ἠθέλησαν, οὔτε δὲ ἀνευρόντες ἴσως
ἀναγαγεῖν πρὸς ἡμᾶ; ἠθουλήθησαν, ἀλλ᾽ ἔσαν ἄλλος
ἀλλαχῇ, τῷ κοινῷ πλήθει καὶ ταῖς νιφάσι τῆς ἐξ
ἡμῶν βαλλόμενοι διαιρέσεως. Ὅμως ἐχαρτεροῦμεν
ὡς ἐν δεινοῖς καὶ τὴν ἐξ ἀλλήλων κατατομὴν, εἰ καὶ
συ. παι μν» ἔχιν κει πλος ΣῸ κ᾿ τὴν γβιφ' τ τω" ἈΠ 7 γσι τνα:..::"
JOANNES CAMENIATA
PG 109:617ξς'. Ηδη δὲ ' τοῦ πλοὸς ἄρχεσθαι μέλλουσι στρέ
όλας τινὰς [Ρ. 371] τοῖς ποσὶ πᾶσιν ἡμῖν ἐπιθέντες
οἱ Βάρβαροι, οὕτως καθ᾿ ἕνα ταῖς ναυσὶν ὥσπερ ἄψυ
χήν τινα διεστοίβασαν ύλην, μὴ ἐνδιδόντες κἂν ἐλεύ
θερον ἀναπνεῖν τὸν ἀέρα, ἀλλὰ καὶ τοῦτον τῇ συν
εχείᾳ τοῦ πνιγμού συναπείργοντες. Οὕτω γὰρ ἡμᾶς
ἐν ἀλλήλοις ἐπισυνῆψαν ὡς ἐν ἀδιάσπαστον ὁρᾶσθαι
σῶμα τὴν πληθύν ἅπασαν, μηδ' όλως διισταμένην ἢ
ἀπεῤῥηγμένην τῆς συνεχοῦς ἐκείνης πιλήσεως. Αλλ'
ἐπειδὴ κατὰ δύσιν ὁ ἥλιος ἦν καὶ πρὸς τὸν νυχτερι
νὸν γνόφον ἔληγε τὸ φῶς τῆς ἡμέρας, ἐπινίκιον τι
μέλος τοῖς τε κυμβάλοις καὶ τυμπάνοις ἀποκρουσάμε
ναι, καὶ τὸν ὑπὲρ κεφαλὰς 18 αέρα ταῖς διὰ τῶν ξε
φῶν ῥιπίσεσι περιαστράψαντες, οὕτως μετὰ βαθείαν
ἐσπέραν ασημόν τινα καὶ τραχὺν ἀλαλαγμὸν ἐπο
αφέντες καὶ τὰς ἀγκύρας τῶν νηῶν ἀνασπάσαντες τῆς
γῆς ἀπεδίδρασκον. Εν δὲ ἀκούειν ὅπως ἡσυχῆ μόνον
τὸ πλῆθος καταστενάζομεν τῆς πατρίδος, και πού 30
τινα πρὸς τὸν Θεὸν ἐν τῷ ἀφανεῖ τῆς ψυχῆς ἕκαστος
ἡμῶν ἡφίει φωνὴν, ὅσοις ἂν αὐτὸς βούλοιτο παιδευ
τικοῖς πειρασμοῖς ὁμιλήσαντας καὶ πάλιν ἀποδοθῆναι
τῇ θρεψαμένῃ, καὶ μὴ εἰς τέλος εγκαταλειφθέν
τας ἀνέλπιστον ἔχειν τὴν ἐκ τῶν λυπούντων ἀπαλ
λαγήν.
ξζ'. ὡς δὲ τοῦ πλεῖν ἤδη πρὸς ὄρθρον οὔσης τῆς
νυκτὸς ἀπηρξάμεθα, εἶχε μὲν ἡμᾶς καὶ ἄλλων δυσχε
ρῶν ἀνάγκη πολλῶν, τοῦ λιμοῦ, τῆς δίψης, της συν
εχείας ὁ ὑπωπιασμός (καὶ γὰρ κατὰ μόνην τὴν ναῦν
ἔνθα ἦμεν ἡμεῖς ὀκτακοσίων αἰχμαλώτων ψυχῶν
ἀριθμὸς ἦν, δίχα τῶν ἐν αὐτῇ Βαρβάρων, διακοσίων
καὶ αὐτῶν ὄντων), πρὸς τούτοις δὲ καὶ τῶν κομιδῇ "
νηπίων ἡ ἐλεεινὴ βοὴ μηδαμῶς δυναμένων φέρειν
τῶν μοχθηρῶν τὴν ἐπίτασιν, ἀλλ' οὐδὲν ἢ 30 θάνα
τον αὐτοῖς ἐπισπεύδουσαν ἄωρον. Πλείω δὲ πάντων ή
κατὰ τὴν " γαστέρα χρεία, ἧς οὐκ ἦν μηδεμίαν μέθο
οἷον ἐφευρεῖν, τῆς φυσικῆς ἀνάγκης κατεπειγούσης
πρὸς τὴν διέξοδον· τὴν γὰρ αἰδὼ τοῦ πράγματος
πολλοὶ προτιμῶντες καὶ καρτερεῖν τὴν βίαν μὴ σθέ
νοντες συχνῶς ἐκινδύνευσαν ". Πλὴν τῆς ἡμέρας
ἀρχομένης τὸν ἀγκῶνα παραπλεύσαντες τοῦ ῥηθέν
τος 18 Εκβόλου, ἀνήχθημεν περὶ δείλην βαθεῖαν εἰς
τινα τόπον Βολβον καλούμενον, ἔνθα τινὲς ἱππεῖς
ἐφάνησαν ἀπὸ τῆς γῆς ἐρχόμενοι πρὸς ἡμᾶς.. Οὗτοι
δὲ ἦσαν οἱ καὶ πρώην ἐν τῇ πόλει παραγενόμενοι,
ζητάς τινας γυναίκας ὠνήσασθαι θέλοντες, ἃς τὸ
τάχος οἱ Βάρβαροι τῶν νηῶν ἐξενεγκόντες ἀπέδοντο,
πολύ χρυσίον ὑπὲρ " αὐτῶν κομισάμενοι. Ἐκεῖθεν
δὲ πάλιν ἀναχθέντες κατηραμεν περὶ τὰ τέλη τῆς
νήσου τῆς καλουμένης Παλλήνης· καί τι μικρόν
ἐκεῖσε καθησυχάσαντες, τοῦ πνεύματος επιτηδείου
ὑπάρχοντος καὶ αὖθις πρὸς ἑσπέραν ἐσπάσθησαν τὰ
ἱστία, δ καὶ διαπρησθέντα τῇ σφοδροτάτῃ ῥύμῃ τοῦ
πνεύματος ἦγον· ἡμᾶς φερομένους [Ρ. 372] βιαίως,
ἕως τῆς ἐφεξῆς 2 κατ' ἀρχὰς ἡμέρας εὑρέθημεν εἰς
τινα τόπον 36 Διαδρόμους παρὰ τῶν ναυτιλλομένων
ὀνομαζόμενον, δύο μὲν ἔχοντα νήσους ἀμφιμήκεις ἐξ
17 & 10 κεφαλῆς Α. 19 που Ρ. 10 ἀλλ' οὐδὲν ἀλλὰ Δ. την σπι. Ρ. 29 ἐκινδύνευον Α.
33 προρηθέντος Α. τι ὑπὲρ] ὑπ' Ρ. 3 ἕως ἐφεξῆς τῆς ΑΡ. εἴ τινας τόπων Α.
578 66. Dum vero jam navigationem parant,
tortis quibusdam ac cuneis nostrum omnium pedi
bus impositis, sic unum post aliua velut inanime
quoddam pondus Barbari navibus constipant, nec
vel libero aere respirare concedentes, sed hunc
quoque continua suffocatione trudentes. Sic enim
alios aliis astrinxerunt, ut omnis multitudo unum
indivulsum corpus videremur, nulla prorsus sepa
ratione disjunctum aut a continua illa constipa.
tione abruptum. Quia vero solis jam occasu diei
lux in noctis tenebras ac caliginem ibat, victoriæ
melos quoddam cum cymbalis atque tympanis pul
santes, aeremque capitibus affusum ensium cir
cumductibus collustrantes, sic ad multam noctem
incondito horrendoque ululatu producto atque an
coris navibus avulsis e terra profugerunt. Audisses
multitudinem partim tacite solum patriam gemitu
deplorare, partim nostrum quemlibet in cordis oc
culto missa ad Deum voce supplicare, ut quibus
ipsi liberet, malis salubriter castigatos denuo patria
redderet, neque in finem deserens nulla spe libe
rationis in illis versari in perpetuum sineret.
quasdam matronas redempturi; quas Barbari actu
67. Ut jam autem diluculo discussaque nocte
navigare coepimus, tum alia nos quoque plura
mala conficiebant, famis, sitis, ipsa compressio
exque ea sugillatio (in una enim illa navi, in qua
nos vehebamur, 579 ad ocuingenta captivorum
capita censebantur, præter Barbaros, qui ipsi in ea
ducenti erant), tum præterea infantulorum voces
atque clamores, nulla ratione vim tantara malo
rum ferre valentium, ac quibus aliud nihil quam
mors immatura iis celerabatur. Sed omnium
maxime enecabat alvi resolutio, cui sane nullo
remedio occurri poterat, naturali necessitate re
crementa foras expellente. Multi namque rei ipsa
necessitate pudorem pluris facientes, nec vim tole
rare valentes, haud raro in discrimen adduceban
tur. Cæterum clara jam luce memorati Ecboli
sinu præternavigato, et in serum vesperum decli
nante jam die, Bolbum quem vocant pervenimus;
quo loco nonnulli equites ad nos accesserunt
(erant bi qui et antea in urbem venerant) certas
tum navibus eductas, ingenti auri vi pro eis ac
cepta, dediderunt. Inde vero rursus educti Palle
nes insulæ extremis hæsimus; dumque ibi paulu
lum immoramur, secundo vento flante ad occiden
tem rursus vela impulsa sunt; quæ validissimo
venti impetu inflata violenter nos deferebant,
donec sequentis diei initio locum a nautis Diadro
mus nuncupatum attigimus. Is habet duas insulas,
utrinque longo limite extensas, 580 sibi adversas;
inter quas veluti fluvius mare præterfluens insulas
unius duntaxat stadii spatio dividit. Ubi huc venis
om A. om.
Google 20
PG 109:621πελλίων ἀλλήλοις ἐπικαθήμενοι, καὶ τοῖς ξύλοις, οἷς A
ἐνηρτήμεθα, τιτρωσκόμενοί τε καὶ συνθλιβόμενοι,
ανεκδιήγητόν τινα καὶ ἄρρητον υφιστάμεθα τὴν
ἀνάγκην, οὐδ' όπωσούν συστραφήναι ή τινος ἑαυτοῖς
μεταδοῦναι σχολῆς συγχωρούμενοι, ἀλλ᾽ ἢ μόνον τὰς
κεφαλὰς εὐψοῦντες μικρόν, εἴ που κἂν ἐλεύθερον
μέρα ταῖς ῥισὶν ἐφελκύσωμεν καὶ μὴ πρὸς παντός
ἄλλου δεινοῦ τῇ τῶν παρόντων ἀναθυμιάσει την
πνοὴν ἐπαφήσοιμεν. Τὸ δὲ τῶν φθειρῶν πλῆθος ἔτε-
ρον ἦν κακὸν ἄφατον. Καθάπερ γάρ τις θάνατος
ἔρπων, τὴν ἁπάντων ζωὴν κατεβόσκοντο, ὡς ἐκ τού
του τὰς μορφὰς πάντων ἀλλοιωθῆναι, καὶ ἐν ὑποψίᾳ
ζώντων, οὐκ ἀληθείᾳ λογίζεσθαι. Οσας δὲ πληγὰς
ηφίεσαν μανικῶς φερόμενοι καθ' ἡμῶν, ἢ ὅσαις λοι-
δορίαις καὶ ἐνείδεσι καθ' εκάστην ἡμᾶς ἔπλυνον,
ὥραν, καὶ οἷς ἐφαίνοντο τὴν μήνιν φυλάττοντες τῶν
δυνήσεται, ποία δὲ ἀκοὴ τὴν τούτου παραδέξα»
σθαι τραγῳδίαν; Ἐμοὶ δὲ ἔκστασις επεισέρχεται,
ὁσάκις εἰς ἔννοιαν ἔλθω μόνον τῶν ἀμετρήτων
κακῶν ἐκείνων ὧν κατὰ πᾶσαν τὴν περίοδον τοῦ
πλοὺς ὑπεμείναμεν, πῶς ἐκαρτερήσαμεν ενέγκαι
τοσαύτην πολυειδή - συμφορὰν ἀνθρώπεια σώματα,
οἷς ἦν πρὸ τοῦδε τρυφηλὴ καὶ διαρρέουσα δίαιτα καὶ
πειρατικαῖς ἀνάγκαις οὐδαμῶς ἐνεθισθεῖσα, πῶς δὲ
τὴν ἀνάποιστον καὶ δισσὴν πύρωσιν, τήν τε ἐκ τοῦ
φλογμοῦ τῆς δίψης καὶ τὴν ἐκ τῆς θερινής ώρας
τὰς φυσικὰς ἱκμάδας αναξηραίνουσαν, καὶ τό γε
τούτων ελεεινότερον, πῶς συνεκρατείτο καὶ παρέμε
νεν ἐν ἐν ἡμῖν ἡ ψυχή, οπότε ταῖς νυξιν ἐφήπλουν τὰς
δερματίνας δε βρεις διὰ πασῶν τῶν νεῶν καὶ πάντας
εἴσω τοὺς δυστυχεῖς ἡμᾶς ἐναπέκλειον, ὥσπερ καὶ
τοῦ φωτὸς ἡμῖν μετὰ τῶν ἄλλων βασκαίνοντες, ἵνα
σκότῳ καὶ καύματι, ουσὶν ἀφύπτοις κακοῖς τὴν ζωὴν
εισπραττώμεθα. 'Αλλ' ἡγοῦμαι ὡς ταῦτα πάντα
καρτερεῖν ἡ θεία καὶ προνοητικὴ τοῦ παντὸς ὑπὲρ
πᾶσαν ἀνθρωπίνην διάνοιαν ἐνεδυνάμου " πρόνοια,
[Ρ.374] ἵν' ἐν ὑστέρῳ γνόντες ἐξ οίων τότε κακῶν
παρ' ἐλπίδας ἐῤῥύσθημεν, ἡμᾶς τε 10 αὐτοὺς καὶ
ἄλλους τῷ ὑποδείγματι σωφρονίζωμεν.
ξύ, σ. Ἐπειδὴ δ' ὁ καιρὸς ἐκάλει τῆς πρὸς τὰ οιν
πλεύσαντες κατήχθημεν εις τινα νῆσον καλουμένην
Ναξίαν, ἐξ ἧς οἱ τὴν Κρήτην οἰκοῦντες φόρους λαμ- D
βάνουσιν· ἐν ᾗ γενομένων ἡμῶν οἱ κατ' αὐτὴν ὄντες
οἷς μάλιστα εδέκουν αὐτοὺς ἐνδεῶς ἔχειν πρὸς τὴν
τοῦ πλοὺς χρείαν. Πλὴν κἀκεῖ δύο μόνας ἡμέρας
προσμείναντες κατηγόμεθα τὴν ἐπὶ Κρήτην (ἐκάλει
γὰρ ἡμᾶς ἐπιτήδειον πνεῦμα), έως κατηραμεν ἐν
μὲν ζωῆς ἀπεστέρησε, τῷ θανάτῳ δὲ προΐδωκε. Διά
ἀνεδυνάμου
33 ἐν om.
compressi, quas nemo verbis eloquatur ac refera
angus tias sustinebamus, quibus ne minimum qui-
dem contorqueri aut solatii aliquid captare ucebat,
nisi duntaxat paululum sustollere capita, si quando
liberi aliquid aeris naribus attrahere liberet, ne
omnium aliorum malorum cumulo, presentium
rerum immanem fœtorem halitu hauriremus. Pe-
diculorum etiam ingens vis, malorum genus aliud
improbissimum : hand secus enim ac mors repens
omnium vitam depascebantur. Hinc omnium ora
fun mutata, sicque affecta ut opinione vivere, non
re ipsa videremur. Quot vero plagas insaniter in
nos ferocientes intulerint, aut quibus probris ac
injuriis per horas singulas momentaque onerarent,
quibus potissimum a pugna congressione iram
servare videbantur, quæ oratio enarrare sufficiat ?
quis vero auditus rei hujus tragoediam possit exci
pere? Ego sane mente moveor, quotiescunque vel
solum in memoriam venit innumerabilium illorum
malorum quibus per totam illam navigationis pe
riodum fuimus obnoxii, quomodo multiformem
adeo aerumnam noxamque humana corpora susti-
nere potuerint, anteacto tempore luxu se deliciis
diffluentia, nec molestiis, quæ per prædones inferri
solent, usquam assueta, quomodo intolerabilem et
duplicem 583 ustionem, tum scilicet incendit
sitis, tum æstiva tempestatis naturalem humoremi
exsiccantis, quodque his miserabilius est, qua
ratione detinebatur et in nobis perseverabat anima,
cum extensis noctu per omues naves pellibus nos
omnes miseros iis includerent, ut lucis quoque, ut
et reliqua, usuram nobis inviderent; quo scilicet
tenebris aestuque, duplici malo inevitabili, vitæ a
nobis debitum exigeretur. Verum existimo divinam,
et quæ rerum hujus universitatis curam gerat,
providentiam ad haec omnia toleranda vires nobis
roburque supra humanam omnem mestimationem
contulisse, ut in posterum intelligentes ex qui-
bus tunc malis præter omnem spem liberati fue-
rimus, tum nos ipsos tum reliquos exemplo ad
frugem corrigeremus.
69, 70. Verumtamen cum jam tempus instaret ut
se Barbari in patriam reciperent, inde rursus sol-
ventes in quamdam insulam devecti sumus, Naxnın
nomine, Cretensibus tributariam. In eam cum ap-
pulissemus, insulaui muneribus et donis, iis ma-
xime quibus in usum navigationis indigere scie-
bant, navarchos accipiebant. Ibi duos dies immo-
rati versus Cretam cursum intendimus: invitabat
enim secundissimus ventus, donec ad locum sic
incolis dictum Zontarium (ac si Vivarium dicas)
venimus, sed contraria nobis veritate agnitum.
Sic enim a vita dictus locus multos 584 nostrum
vita exemptos morti tradidit. Dum enim ad eam
applicantes a noto et africo sibi noxam non timent,
in eo quam in urbis navali in ancoris stare Barbari
ἡμερῶν τοῦ πολέμου, ποῖος μὲν λόγος καθιστορήσαι
πεία τοῖς Βαρβάροις " αφίξεως, πάλιν ἐκεῖθεν ἀπο
ἄνδρες δώροις τοὺς ἀρχηγούς ημείψαντο τῶν νηών,
τινι τόπῳ Ζωντάριον ει μὲν παρὰ τῶν ἐγχωρίων
ὀνομαζομένῳ 50, ἀντιστρόφῳ δὲ ἡμῖν τῇ ἀληθείᾳ
γνωριζομένῳ· πολλοὺς γὰρ τὸ Ζωντάριον ἐκεῖνο τῆς
γὰρ τὸ μὴ τὴν ἀπὸ τοῦ ἐν νότου καὶ τοῦ λιβὸς δεδιέ
VARIE LECTIONES.
Α. 3 νεο μου Ρ. 30 γε ΑΡ. οι τοὺς Βαρβάρους Α. 8. Ζωνταρίων Α. 8ο ονομασμένῳ Ρ.
2 τοῦ om. ΑΡ.
DE EXCIDIO THESSALONICE:
PG 109:629χεν, ἀλλὰ κέρδους τινὸς ὑπόθεσιν ἑαυτοῖς ἐκ τούτου &
διδομένων λαβεῖν, ἡνίκα ἂν [P. 578] καταλλαγής
ἐπέλθοι καιρὸς, ὁπότε τοὺς ὁμοφύλους αὐτῶν, τοὺς
γὰρ ὡς ἐν τοῖς κατὰ Συρίαν, οὕτω καὶ τούτοις ἡ
τῶν αἰχμαλώτων ἀπολύτρωσις ἐκτελεῖται, ἀλλ᾽ ἐπε
εκράτησεν ἐν τούτοις παλαιὸν ἔθος χρόνῳ βεβαιωθέν,
ἵνα καὶ τὸν Βάρβαρον, όστις ποτὲ ἦν, χάριν τοῦ
κατεχομένου κομίζωνται, καὶ τὴν ὑπὲρ αὐτοῦ δο-
τοῦτο πολλοὺς οι Κρήτες τῶν αἰχμαλώτων ωνήσαντο,
τὴν καθ' ἡμᾶς συμφοράν κέρδους συνεισφοράν εαυ-
τοῖς ἐφευράμενοι. Ἐπράχθη δὲ ταῦτα ἐφ' ὅλαις
ἡμέραις δέκα, ἀεὶ τῶν ἐθάδων νηών μετασκευάζου
σῶν τοὺς ὠνουμένους καὶ πρὸς τὴν ἰδίαν πόλιν μετ.
αγουσῶν. Ἐν οἷς ἔτυχεν ἐκδοθεῖσαι καὶ ἡ τοῦ ἐμοῦ
ἀδελφοῦ σύζυγος, οὐ μετρίαν ἡμῖν οδύνην περιποιή-
σασα. Η δέ μοι μήτηρ καὶ ἡ γαμετὴ σὺν δυσὶ τέκνοις
(τὸ γὰρ ἕτερον ἔργον ἦν γενόμενον τῆς θαλάσσης),
ἔτι δὲ καὶ ἐλεεινὸς ἄθλιος ὁ τλήμων ἀδελφὸς καὶ ἡ
τῷ χρόνῳ πάντων εφυστερίζουσα ἀδελφή, Εκ τινος
θεϊκῆς προνοίας εἰς μίαν Σιδονίαν ἔτυχον ναῦν, τῆς
πρὸς Συρίαν ἀποδημίας τηρούμενοι. ἡμᾶς δὲ πάν
τας τοὺς ἐν τῇ καταλλαγῇ τηρουμένους ἔτι διεσπαρ-
μένους όντας συναγαγόντες οἱ Βάρβαροι καί τινι
πολεμικῇ νηΐ τῶν ἐκ τοῦ λιμένος ἀνασπασθεισῶν
ὑφ᾽ ἂν εἰσενεγκόντες καθείρξαν, φύλακάς τινας τῶν
καθ᾿ αὐτοὺς ἐμπείρων αὐτῶν ἡμῖν συμβιβάσαντες.
οῦ. Καὶ οὕτως ἐσκευάζοντο μετά οι μιαν άλλην
καιρὸς καὶ χρονίζειν οὐκ ἐδίδου τῷ τόπῳ, πρὸς τὸ
χειμέριον τὸν ἀέρα μετατιθέμενος. Ιπποις οὖν ἐφω
εστῶσιν ἐπιβάντες οἱ τῶν νεῶν ἀρχηγοί μετὰ καὶ
μὲν ἐνδεικνύμενοι τοις Κρησὶ τὴν ἐπὶ τοῖς πεπρα-
γμένοις ἐν ἡμῖν περιφάνειαν, ἅμα δὲ καὶ τὴν βδε
λυρὰν αὐτῶν τελετὴν ἐκπληρώσοντες, δεξιωθῆναι τε
ηγωνισμένων ἀνέσεως. Οὗ δὴ καὶ μίαν ἄλλην ἡμέραν
προσδιατρίψαντες τομῶς ὑπέστρεψαν, ἐπισπεύδοντες
ματος. Ηδη δὲ τῆς δωδεκάτης ἡμέρας ἀρχομένης,
λέγω δὴ τῆς πρὸς τὴν Κρήτην ἀφίξεως, τοῦ πλοὸς
ἀπηρξάμεθα. Μετήχθημεν δὲ πρὸς τὴν ἀντικρὺ νη
ἥτις Διὸς καλεῖται· καὶ πάλιν ἐκεῖθεν ἀν-
αχθέντες ἐν τῷ τῆς νήσου πέρατι προσωρμίσθημεν.
Ἐν ᾧ καὶ ὑδρευσάμενοι καὶ μικρόν τι τῷ τόπῳ προσ-
μείναντες, ὡς κατ' οὐρὰν εἶδον γεγονότα τὸν ἄνεμον,
ἀπέπλευσαν ἐκεῖθεν κατὰ μέσον ιθύναντες τοῦ πιο
λάγους. Εμεν δὲ πάντες, ὡς εἴρηται, ἐν μιᾷ νηῒ
ἄνω καθέδραν οι λαχόντες εἶναι μεθ᾿ ἡμῶν Βάρβαροι
ἑαυτοῖς ἐκληρώσαντο, τὴν κάτω δὲ ἡμῖν ἐπαφῆκαν,
[Ρ. 579] σκότους πολλοῦ καὶ δυσωδίας πλήρη. Καὶ
τι άλλο γε χρή λέγειν ἢ τάφον ἐφ᾽ ὕδασι φερόμε·
σου,
factitarent. Plane enim noverant multo sibi plura
restituenda commutationis tempore, dam suz na-
tionis captivos a Romanis in captivitatem redactos
reciperent. Non enim, quemadmodum in Syria, sic
his quoque in locis transigitur captivorum redemptio
sed in his veteri eonsuetudine usu firmata obtinuit,
ut et (Barbarum, quisquis ille sit, loco illius quein
ipsi detinent referant, et exsolutum pro eo duplex
pretium reposcant. Eam ob rem multos Cretenses
captivos mercati sunt, nostram scilicet calamitatem
sui lucri auctionem commenti. Gesta hæc per de-
cem integros dies, eum semper consuetæ naves eos
qui empti essent transferrent et in proprias urbes
deveherent. Inter hæc divendita quoque et fra-
tris mei uxor, quæ res non levi nos effecit maesti-
tia. Cæterum mater et conjux cum duobus his
( nam tertius demortuus in mare projectus fuerat)
necnon miser ac ærumnosus frater, atque om-
nibus ælate junior soror, divina quadam provi-
dentia in una Sidoniarum navium servabantur,
in Syriam asportandi. Nos vero omnes, quos com-
mutandos servabant, cum adhuc dispersi esse-
mns, colligentes Barbari, 591 et in navi bellica a
littore avulsa, in unum convehentes, concluse-
rant, custodibus ex suis, rerum experientia prædi-
tis, nobis constitutis.
temere nullave ratione, sed cum sibi inde lucrum
as
74. Atque altera statim die navigationem ca
pessere parabant reique instare. Jam enim tem-
pus urgebat deflectens ad hiberna, nec longiores
ibi moras trahere sinebat. Navarchi itaque equis
conscensis, quos in promptu habebant, una etiam
adjuncto tyranno, urbem petunt, tum ut Creten
sibus præclara adversus nos facinora common-
strarent, tum ut abominandas suas cærimonias
explerent, humaniusque ab oppidanis acciperen-
tur, atque a laboribus, quos pertulerant, animos
nonnihil relaxarent. Ibi alterum quoque diem
commorati festine revertuntur, sccundoque jain
vento navigationem sollicitant. Jamque duode-
cimo, a nostro scilicet in Cretam appulsu, il-
lucescente die e portu solvimus, inque adver-
sam insulam, quam Jovis dicunt, vecti sumus.
Inde rursus profecti, ad insulæ extremam orain
applicantes, aqualum exscendimus; ibique mora
aliqua facta, ut a puppi fero ventum advertere,
per medium mare cursu directo recedunt. Era-
mus omnes, ut dictum est, in una Romana bel-
lica biremi: illius superiores sedes Barbari no-
biscum navigantes sibi delegerant, inferiores
et prope carinam nobis reliquerant, tene-
bris obsitas 592 et graveolentie plenas ;
nec aptiori vocabulo expresseris, quam si se-
pulcrum super
aquas, ambulans appellave-
περιποιούμενοι. Ήδεισαν γὰρ πολλαπλασίονα των
παρὰ τῶν Ῥωμαίων χειρωθέντας, εκδέχονται. Οὐδὲ
θεῖσαν τιμὴν ἀπαιτῶσιν εἰς τὸ διπλάσιον. Διά τοι
ἡμέραν ἔχεσθαι τοῦ πλούς· ἤδη γὰρ ἦγεν αὐτοὺς ὁ
αὐτοῦ τοῦ τυράννου πρὸς τῇ πόλει γεγόνασιν, ἅμα
παρὰ τῶν αὐτοχθόνων σε καί τινος τυχεῖν τῶν προς
τὰ πρὸς τὸν πλοῦν, καλοῦντος αὐτοὺς ἤδη τοῦ πνεύ
Ρωμαϊκή ο πολεμικῇ, ἥτις ἦν διήρης, ὧν τὴν μὲν
το πολυπλασίονα 4, πολυαπλασίονα Ρ.
VARIE LECTIONES.
οι κατά Ρ. σε αυτοχθονίων Α. 6 ἢ τοῦ Ρ.
* Ρωμαία Δ.
DE EXCIDIO THESSALONICE.
PG 109:631ris. Etenim si singuia recensere voluero quæ & νoν " ;
per ejus navigationis circulum sustinuimus, quan-
tisque in angustiis versati simus, fabulas nar-
rare plerisque videbør et longe a veritate aber-
rare, qua auspice omnia me scripturum polli-
citus sum in orationis exordio. Eapropter gestarum
rerum partem plurimam sponte præteriens, iis
in quibus mihi vires sufficere viderentur huc
usque immoratus, ut credibilia per omnia dice-
rem, o Gregori, hominum sapientissime atque
studiosissime, codem modo et reliqua percurram,
quæ ipsa, ut reor, quamvis durum-cor et implaca-
bile emollire sufficiant ; ue tuum dicam, in quo
inter alia maxime proprius enitet animi mise-
rantus affectus, ex cujus mutu atque indole ad
hæc scribenda adhortatus es remque tantam,
etsi viribus longe imparem, aggredi compulisti.
75. Caeterum dum sic inter varia infortuniorum
genera colluctamur, ingens quædam exorta pro-
cella, mari tempestate turbato, in vitæ nos grave
periculum induxit. Hinc naves omnes vehemen-
tiore flatu a se invicem tolaque classe procul
dispersæ atque divisæ, nec recta cursum valentes
intendere. Nescio vero quonam malo dæmone,
proximus nobis 593 ad lævam infausti nominis
Leo, suæ navis puppi assidens et gubernatores
navigandi peritia instruens, vehebatur. Eum 112-
vis alia, sed multo imbecillior, vi tempestatis
(navigantium certo indubitatoque periculo) me-
dia diffracta sequebatur. Ex ea clamare, qui illa
vehebantur Barbari : Serva tua præsentia, o copia-
rum dux, nec tantam Agarenorum multitudinem per-
ire sinas, quos hucusque ab omni immunes periculo
conservasti. Tum ille, actutum in cos directa
navi, certius perquirebat. Illi una voce omnes
clamare, et navem fractam commonstrantes sup-
pliciter rogare ut nobis omnibus, qui vincti esse -
mus, in mare projectis, ipsi in navem nostram
convasarentur. Nimirum probrosum esse in tanto
periculo nobis servatis illos maris perire nau-
fragio, nec illorum vitam nostræ anteferri. Ad
quod ille ocissime annuit, imperatque sisti na-
vem, exque illa nos in mare projici, illos vero
in ipsan transferri. Cum hæc agerentur, sen- D
sim longius elabiniur : ferebamur enim violento
ac furenti impetu, propellentibus fluctibus, ut
non tantum clamor, sed he tonitru quidem exau-
diri posset, quo ex loco ab eis disjuncti fuera-
mus. Ut vero 594 uos a se longe dissitos
conspexerunt, nutu solo Barbaros qui nobiscum
crant exspectare jubebant. Qui sive non intel-
ligentes quid illi vellent, sive etiam sponte non
curantes, cum quod illi agerent, attendere nullo
modo viderentur, forte vero (quod et verisimilius
est) inelabilis erga nos Dei providentiæ instincti,
edoctique numine, navigationi continue insta-
PS
VARIA LECTIONES.
Εἰ γὰρ ἀπαριθμήσαι θελήσω καθ' ἓν ὅσα κατὰ
τὴν περίοδον ἐκείνην τοῦ πλοὸς ὑπέστημεν καὶ μεθ᾿
ὅσης στενοχωρίας, μύθους δόξω τοῖς πολλοῖς ἐξηγεῖ
σθαι καὶ τῆς ἀληθείας ἐκτρέπεσθαι, καθ᾽ ἦν ἐν ἀρχῇ
τοῦ λόγου πάντα γραφῇ παραδοῦναι καθυπεσχόμην.
Διά τοι τοῦτο τὰ πλεῖστα τῶν πεπραγμένων ἐκὼν
παραδραμων, οἷς ἂν ἐδόκουν μάλιστα τὴν ἡμετέραν
ἐξαρχεῖν διάνοιαν μέχρι τοῦ νῦν προσδιατρίψας, ὡς ἐν
ἅπασι τὸ πιστόν σοι παρασχεῖν, ὦ σοφώτατε ἀνδρῶν
καὶ φιλομαθέστατε Γρηγόριε, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον
πάλιν καὶ περὶ τῶν λοιπῶν διεξίω, ἱκανῶν καὶ ὡσαύ
τως ὄντων καὶ ἀμείλικτον διαθρύψαι καρδίαν, μήτι γε
τήν σήν, ἧς τοῦτο μᾶλλον τῶν ἄλλων ἐστὶν ἰδιαίτατον
ἡ συμπάθεια, ᾗ πειθαρχῶν εἰς ταύτην ἡμᾶς ἐλθεῖν
τὴν συγγραφὴν προετρέψω καὶ πράγματος τοσούτου
κατατολμήσαι παρεβιάσω, τὴν καθ᾿ ἡμᾶς ὑπερβεί-
νοντος δύναμιν.
•
οε'. Πλὴν ἀλλ᾽ οὕτω περὶ πολλὰς συμφορῶν ἰδέας
προσπαλαιόντων ἡμῶν ἔφθασεν ἐπιστᾶσα καὶ τρι
χυμία τις, θαλάσσιον διεγείρουσα κλύδωνα, τὸν περὶ
ψυχῆς ἀπειλοῦντα κίνδυνον· ἐξ οὗ καὶ πᾶσαι δι-
εσκορπίσθησαν αἱ νῆες, τῷ ῥοίζῳ τοῦ πνεύματος ἐξ
ἀλλήλων μακρὰν διασπασθεῖσαι καὶ τοῦ κατ᾽ εὐθεῖαν
ἥκειν ἐκκλίνασαι. Οὐκ οἶδα δ' ἐκ τίνος πονηροῦ
δαίμονος έτυχε παραπλέων ἡμῖν ἐγγύθεν ἐξ εὐωνί
μου ὁ δυσώνυμος Λέων, κατά πρύμναν τῆς ἰδίας
νηὸς καθήμενος καὶ τοῖς κυβερνήταις τὴν περὶ τοῦ
πλεῖν ἐμπειρίαν διατάττων. Μεθ' ὧν " και τις επι-
σθεν ναῦς ἑτέρα εἷλκε τῶν ἄλλων σε υποδεεστέρα,
ἥτις ἦν « τῇ βίᾳ τῆς ζάλης μέσον διαρραγείσα καὶ
ἀπειλοῦσα τοῖς ἐν αὐτῇ ἤδη παρόντα τὸν ἐν ὕδασι
θάνατον· ἐξ ἧς ἀνέκραγον οἱ κατ' αὐτὴν Βάρβαροι ο
Σῶσον ἐπιστὰς, ὦ καθηγεμών τοῦ στρατοῦ, καὶ
μὴ βάσης δῆμον τοσοῦτον Αγαρηνῶν ἀπολέσθαι,
οὺς μέχρι τοῦδε πολλῶν κινδύνων ἀπειράτους
ἐτήρησας, ἐξειπόντες ἐν ὀλίγῳ καὶ τὸ συμβάν. Ο
δὲ παρευθὺς κατ᾿ αὐτοὺς τὴν ναῦν ἰθῦναι τοῖς περὶ
αὐτὸν προστάξας ἀκριβέστερον ανηρώτα . Οἱ δὲ
πάλιν ὁμοθυμαδὸν ἐβόων, καὶ τὸ πάθος τῆς νηὸς
ὑποδείξαντες ἐπρεσβεύοντο πάντων ἡμῶν τῶν δε
σμίων τῇ θαλάσσῃ ῥιφέντων αὐτοὺς εἰς τὴν καθ'
ἡμᾶς ναῦν μετασκευασθῆναι, ἐφύβριστον εἶναι λέ-
γοντες ἐν τοσούτῳ κακῷ σωζομένων ἡμῶν ἐκείνους
τοῦ κατὰ θάλασσαν γενέσθαι κινδύνου καὶ μὴ προ
τιμηθῆναι τῆς ἡμετέρας ζωῆς. Πρὸς 3 δὴ καὶ κατ
ένευσε παραχρῆμα, ἐπιτρέψας στᾶσαν τὴν ναῦν
ἡμᾶς μὲν τῇ θαλάσσῃ ῥιφῆναι, ἐκείνους δὲ ἐν αὐτῇ
μετακομισθῆναι. Ἐν ὅσῳ δὲ ταῦτα ἐπράττετο, ἐλά
θομεν οὐκ ὀλίγον ἀποστάντες ἡμεῖς· ἐφερόμεθα γὰρ
βιαίῳ τινὶ καὶ χαλεπῷ τῷ ὁρμήματι [Ρ. 380] τοῖς
κύμασιν ἐλαυνόμενοι, ὡς οὐ μόνον κραυγῆς, ἀλλ' οὐδὲ
βροντῆς ἐκεῖθεν, ἐξ οὗ κατελίπομεν αὐτοὺς, δυνά-
μενοι ἐξακούειν. Ὡς οὖν εἶδον μακρὰν ἀποστάντας,
νεύματι μόνον προσμένειν τοὺς σὺν ἡμῖν Βαρβάρους
επέτρεπον. Οἱ δὲ, εἴτε μὴ συνιέντες πρὸς ὁ ταῦτα
ἐποίουν, εἴτε καὶ ἑκόντες αὐτοὺς παραλογισάμενοι
πορευόμενον Α. σε ὄν? εν ταῖς ἄλλαις Ρ. “ ἦν] καὶ Ρ. “ ἐνηρώτα Γ.
JOANNES CAMENIATA