ANONYMI ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΑΠΩΝ ΑΠΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΙΚΟΥ. DE PAPIS EX CHRONICO. Formosus episcopus primum fuit Portuensis, deinde factus est Papa, et occupavit thronum annos quinque, menses sex. illo mortuo, vacavit Ecclesia diebus satis multis. Iste pictura renovavit tolam ecclesiam beati Petri apostolorum principis. Iste olim per metum papæ Joannis fugiens episcopatum Portuensem dereliquit; et quando jussus redire noluit, anathematizatus est. Sed deinde in Galliam ad Papam cum ivisset, ad lnicorum ordinem ab ejus tribunali dejectus est. Præterea juravit nunquam Romam intrare, neque ad suum episcopatum reverti. Deinde vero a Mariano Jonnnis successore prioris juramenti contraria adeptus, non solum Romam reversus est, sed Romæ ipsius summum pontificatum accepit: ideo illo mortuo magnus tumultus factus est, ut in sequentibus ostendetur. Bonifacius papa regnavit dies 15; erat ille naLione Tuscanus. Hunc excipit Stephanus; -summum pontificatum tenuit annum unum et menses tres. & Illo mortuo Vacavit Ecclesia diebus tribus; erat autem Romanus genere. Idem a Formoso papa episcopus ordinatus fuerat urbis Ananis, et Form mosum papam persecutus est, et omnes ab eo Institutas dignitates amoveri judicavit. Fertur etiam scriptumn, illum corpus Formosi in concilio jacens pontificali stola exuisse, et laicali veste induisse, ac postquam manus ejus dextera duos digitos amputasset, in fluvium conjici jussisse. Theodorus papa gente Romanus; ille contraria pope Stephano sentiens, restituit omnes dignitates a Formoso creatas. Joannes papa thronum obtinuit annos duos, dies quinque. ille contra Romanos bellavit; et ad validiorem faciendam restaurationem dignitatum Formosi, synodum 76 episcoporum in urbe Ravenna congregavit, ubi synodum quam Stephanus papa contra Formosum fecerat, reprobavit. En ut Graecus chronographus, ex successore Stephani Romano (apud nos p. 214 ) patriam Stem phani efficit, omisso Romano pontifice, qui est ma nifestus error. Cæteroqui in cæteris valde mireque Φόρμοσος ἐπίσκοπος ἦν τὸ πρότερον Πορτουένσης, ὕστερον γέγονε πάπας, καὶ ἦν ἐγκρατὴς τοῦ θρόνου χρόνους ε', μῆνας ς'. Τελευτήσαντος δὲ αὐτοῦ ἐχή ρευεν ἡ Ἐκκλησία ἡμέρας ικανάς. Οὗτος διὰ ζω γραφίας ἀνεκαίνισε τὴν ὅλην ἐκκλησίαν τοῦ ματ καρίου Πέτρου τοῦ κορυφαίου τῶν ἀποστόλων. Οὗτός ποτε διὰ τὸν φόβον τοῦ πάπα Ιωάννου φεύγων τὴν ἐπισκοπὴν Πορτουένσην κατέλιπε· καὶ ἐπεὶ ανακαλούμενος ἀνελθεῖν οὐκ ἠθέλησεν, ἀναθεματ τίσθη· 'Αλλ᾽ ὕστερον εἰς τὴν Γαλλίαν πρὸς τὸν πάν παν ἐλθὼν ἕως εἰς λαϊκὴν τάξιν ἀπὸ τοῦ βαθμού αὐτοῦ κατεβιβάσθη. Ἐπὶ τούτοις ὤμοσε μήτε τὴν "Ρώμην εἰσελθεῖν, μήτε εἰς τὴν ἑαυτοῦ ἐπισκο τὴν ἐπαναδραμεῖν. Ὕστερον δὲ ἀπὸ Μαρίνου τοῦ διαδεξαμένου τὸν Ἰωάννην ἐναντία τοῦ προτέρου όρκου διαπραξάμενος οὐ μόνον τῆς Ῥώμης ἐπέβη, ἀλλὰ καὶ Ῥώμης αὐτῆς τὴν ἀρχιερωσύνην ἐδέξατο, Διὸ τεθνεῶτος αὐτοῦ μεγάλη όχλησις γέγονεν, ὡς ἐν τοῖς ἑπομένοις δηλωθήσεται. Βονιφάτιος πάπας ἦρξεν ημέρας τε'· ἦν οὗτος τῷ γίνει μὲν Τουσκάνος. Διαδέχεται αὐτὸν Στέφανος· ἀρχιεράτευσε δὲ οὗτ τος χρόνον α καὶ μῆνας γ. Αὐτοῦ δὲ τελευτήσαντος εχήρευσεν ἡ Ἐκκλησία ἡμέρας γ'· ἦν δὲ τῷ γένει Ρωμαῖος Οὗτος ἀπὸ Φορμέσου πάπα ἐπίσκοπος προεχειρίσθη πόλεως Ανανείας, καὶ τὸν Φόρμοσαν πάπαν ἐδίωξε, καὶ πάσας τὰς παρ' αὐτοῦ προβι βασθείσας τάξεις διωχθῆναι διέκρινε. Φέρεται δ καὶ γεγραμμένον ὅτι αὐτὸς καὶ τὸ σῶμα Φορμόσου ἐν τῷ συμβουλίῳ κείμενον τὴν ἀρχιερατικὴν στολήν εξέδωσε, καὶ λαϊκὴν ἐνέδυσε, καὶ τοὺς β΄ δακτύλους τῆς δεξιᾶς αὐτοῦ χειρὸς ἀποκόψας, ἐν τῷ ποταμῷ ῥιφῆναι προσέταξε. Θεόδωρος πάπας τῷ γένει Ῥωμαῖος· οὗτος ἐναν τία τῷ πάπα Στεφάνῳ φρονῶν ἀποκατήλλαξε πάσας τὰς τάξεις τὰς ἀπὸ Φορμόσου. Ιωάννης πάπας κατέσχε τὸν θρόνον χρόνους β'. ἡμέρας τ' Οὗτος ἐμαχέσατο Ρωμαίοις· καὶ πρὸς τὸ ποιῆσαι βεβαιοτέραν τὴν καταλλαγὴν τῶν ἀπὸ Φορμόσου τάξεων, σύνοδον οδ' ἐπισκόπων ἐν τῇ πόλει Ραβέννῃ συνήθροισεν, ὅπου την σύνοδον, ἣν ὁ Στέφανος πάπας κατὰ Φορμόσου πεποίηκεν, ἀπεδοκίμασε. congruit cum Latina Bernardi historia Græcus hie anonymnus. Bernardus scribit XV, non V.

FRAGMENTA HISTORICA. Βενέδικτος πάπας τῷ γένει Ῥωμαῖος ἐπισκοπεύει 4 χρόνους γ', μῆνας β'· καὶ μετὰ τὴν τελευτὴν αὐτοῦ χηρεύει ἡ Ἐκκλησία Ρωμαίων ἡμέρας δ'. Λέων ἡμέρας μ'· τοῦτον δὲ μετὰ τὰς εἰρημένας ἡμέρας ἀπὸ τῆς τάξεως αὐτοῦ Χριστοφόρος ή πρεαδύτερος αὐτοῦ ἀπωσάμενος εἰς φυλακὴν ἔβαλε, καὶ οὕτως ήρπασε την προεδρίαν. ᾿Αλλὰ καὶ οὗτος μετὰ ζ' μῆνας τῆς ἀρχῆς ὑπὸ Σεργίου ἐξώσθη τοῦ θρόνου, καὶ εἰς φυλακὴν παραδίδοται. Χριστοφόρος μῆνας ζ'· οὗτος δὲ τοῦ θρόνου, ὡς εἴρηται, ἀπωσθεὶς γέγονε μοναχός & Σέργιος ὁ καθελών Χριστοφόρον ἄρχει τῆς Ἐκ κλησίας (χρόνους μήνας γ', ἡμέρας κα'· ἐσχόλασε δὲ καὶ ὁ θρόνος ἡμέρας κε'. Τούτου τῷ καιρῷ ἡ ἐκκλησία τοῦ Λατεράνου διεφθάρη, ἣν πᾶσαν ἀπὸ θεμελίων ὁ εἰρημένος ἀνανεοί πάπας. Οὗτος ὁ Σέργιος διάκονος ὢν πάλαι καὶ ἐπίδοξος, ἐπὶ τὸ ἀρχιερατεῦσαι Ῥώμης, ὑπὸ Φορμόσου ἐκκρούεται, ἀντεισαχθέντος ἐκείνου. Μετὰ τὴν τελευτὴν ἐκείνου, τοῦ Χριστοφόρου τὸν θρόνον λαβόντος, οὗτος ἀπέδραμεν εἰς τοὺς Φράγγους, καὶ τῇ βοηθείᾳ ἐκείνων ὀχυρωθείς, καὶ τοῦ θρόνου ἐπειλημμένος, τὸν μὲν Χριστοφόρον ζώντα τοῦ θρόνου καταγαγών φυλακῇ παραδίδωσιν· ἀμυνόμενος δὲ καὶ Φόρμοσον ἤδη τετελευτηκότα τῆς πάλαι διαφθορᾶς, καὶ ἐκδικῶν ἑαυτὸν τῆς ἐκπτώσεως, ἐξάγει τοῦ τάφου Φόρμοσον, καὶ ἐν θρόνῳ ἱερατικῷ ἱερατικῶς ἐνδεδυμένον ἀποκεφαλισθῆναι προσέταξε, καὶ εἰς τὸν Τίβεριν ἀποῤβιφῆναι, καὶ πάσας τὰς ὑπ' αὐτοῦ καθεσταμένας c τάξεις ἀποβληθῆναι. Λέγεται δὲ μετ' οὐ πολὺ παρὰ αλιέων εὐρημένον Φόρμοσον, καὶ ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τοῦ μακαρίου Πέτρου τεθέντα, ὀφθῆναι εἰκόνας τι νῶν ἁγίων προσκυνούσας καὶ ἐντίμως ὑπαγορευούσας αὐτὸν, καὶ τοῦτο δῆλον πολλοῖς γέγονε. Μετά Σέργιον Αναστάσιος ἀρχιερατεύει, γένος μὲν 'Ρωμαῖος, κρατεῖ δὲ τῆς Ἐκκλησίας χρόνους δύο καὶ μῆνας δύο, εἶτα τελευτῇ· χηρεύει δὲ καὶ ὁ θρόνος ἡμέρας ἕξι Μετὰ ᾿Αναστάσιον Λοῦνδος γένει 'Ρωμαίος και αὐτὸς πάπας γίνεται μῆνας ἔξ - σχολάζει δὲ καὶ ἡ Ἐκκλησία ἡμέρας κς'. Benedictus papa genere Romanus pontificatum exercuit annos tres menses, duos; et post ejus mortem vacavit Romanorum Ecclesia diebus sex. Leo dies quadraginta regnavit; et post dictos dies illum a dignitate Christophorus ejus presbyter απovens in custodiam injecit, et ita presidentiam rapuit. Sed iste pust menses septem regni Sergio throno depulsus est et in carcerem in clusus. Christophorus mensibus septem; ille autem throno, ut dictum est, depulsus monachus faclus est. Sergius Christophoro succedens gubernat Ecclesiam (annos septem) menses tres, dies sex et viginti. Vacavit autem seules diebus quinque et viginti. Illius tempore ecclesia Laterani destructa est, quam totam a fundamentis dictus Papa renovavit. Iste Sergius diaconus cum esset olim ct illustris, ad obtinendum Romanum pontificatum, a Formoso removetur, ipso locum ejus subeunte. Post mortem Formosi, Christophoro thronum occupante, iste secessit ad Francos, et auxilio corum adjulus et throno potitus, Christophorum quidem vivum e Lurono dejiciens in carcereu includit; Formosum autem jam mortuum de clade quam olim subierat puniens, et ipsum ob suam expulsionem condemnans, e sepulcro Formosum extrahit et in tirono pontificali vestitum pontiliealiter capite truncari jussit et in Tiberim projici, omnesque ab eo constitutas dignitates amoveri. Dicitur vero non multo post a piscatoribus inven - tum Formosun et in ecclesia beati Petri depositum esse, tunc visas esse imagines aliquorum sanctorum adorantes illum et cum honore alloquentes. et hoc coram multis evenisse. Post Sergium Anastasius summum pontificium adeptus est, genere Romanns, regitque Ecclesian ammos duos, et menses duos; deinde moritur. vacat autem thronus diebus sex. Post Anastasium Lundus genere Romanus papa lit mensibus sex, vacat vero Ecclesia diebus sex et viginti. Post eum pontificatum exercet Joannes annos tredecim, menses duos et dies tres. Iste filius Μετὰ τοῦτον ἀρχιερατεύει Ιωάννης χρόνους ιγ', μήνα; β', ἡμέρας γ. Οὗτος υἱὸς Σεργίου πάπα καὶ Επίσκοπος Ραβέννης ὡς μέν τοι ἐπιβήτωρ τῆς Ex-D Sergii papae et episcopus Ravennæ, ut Ecclesiz κλησίας ἐκεῖθεν καὶ ἀπὸ παντὸς τοῦ λαοῦ τοῦ ἐν Ραβέννῃ ἐκβάλλεται. Τούτου τῇ βουλῇ καὶ τῇ βοηθείᾳ οἱ Σαρακηνοί οι κυριεύοντες Ιταλίας ἐγγὺς Ρώμης ἥττηνται. Εἶτα αὐτὸς ὁ πάπας Ιωάννης μετὰ Μαρκίωνος Αλβερίκου εἰσελθόντες εἰς τὴν Απουλίαν κατά Σαρακηνῶν παρὰ Γαριλιανὸν, καὶ συμβάλλοντες τοῖς Σαρακηνοῖς ἐνίκησαν καὶ πάλιν αὐτοὺς κατὰ κράτος. Εἶτα εἰσελθόντες ἐν τῇ Ῥώμῃ παρὰ παντὸς τοῦ λαοῦ ἐν χαρᾷ καὶ τιμῇ προσεδέχθησαν· ἀλλ᾽ ὕστερον διαφωνίας ἐπισυμβάσης ἐν ἀμφοτέροις, ὁ Μαρκίων ἐξωθεῖται τῆς πόλεως, και Καστέλλιον τι όνομα "Ορτα κρατήσας, ἐκεῖ ἑαυτὸν μujus usurpator ab omni Ravennensi plebe ejicitur. Εjus consilio et ope Saraceni qui Italia obtinebant circa Romam devicti sunt. Deinde ipse papa Joannes et marchio Albericus intrantes in Apuliam contra Saracenos juxta Garilianum, et cum eis manus committentes iterum eos totis cum viribus fuderunt. Postea Romam redeuntes al omni populo in gaudio et honore excepti sunt; sed deinde discordia inter illos surgente, marchio ab urbe expellitur, et castello Orta nomine potitus, illic se detinet, mittit autem legatos ad Hungres, ut veniant et possideant Romanorum terras; qui Utramque narrationem de carcere et de monachatu Christophori refert etiam Bernardus.