dæmonibus collegistis argumentum, qui etsi deli querunt etiam gravius, non tamen sunt morte multati, sic dissolvimus: dæmonas, quia sese extulissent atque per superbian jactassent, ideo deturbatos esse: non autem ob peccatum mor tuos, quia a rerum Parente Deo, natura immortali fuerant præditi tum cum gignebantur, prius nempe quam peccassent: Adamum vero mortuum esse, quia adempta ipsi erat immortalitatis gratia ob admissum peccatum. Neque vero iisdem omnibus rebus præditi sumus nos, dæmonesque; nos euim sua Deus gratia dignatur, illos vero minime, 1am etsi plurima ratione polleant. Igitur ex his omni bus dilucide eonficitur, nos ob peccatum mori. bat, transmittebat in filios: id vero quod ante non deliciarum, ut vos esistimatis. Denique quod a amiserat neque jam tum habebat, eonferre in hos non potuit. Mortalis itaque mortales procreavit; atque hinc omnium nepotum mors consecuta est, non autem ex illius delicto. Imo vero si accurate sacras Litteras perlustretis, erit, ubi et quando Deum peremisse alios per patrum causam inve uiatis. Nain apud Samuelem scriptum est: Quia recordor ejus quod Amalec fecit Israeli exeunti Egypto, rade tu, Saul, et pugnato adversus Agag po pulumque ipsius", etc. Et alibi scriptum exstat, propter Davidis peccatum uxores ipsius consta prandas esse. Et rursus in Gabaonitarum gratia rum peremptos esse suspendio a Davide filios Repha, filiæ Aiæ; porro quod ceu absurdum colligitis, peccatum, creandi hujus mundi causam Verumenimvero si propterea regnavit in nostra fuisse respondemus, id prorsus falsum esse atque abominandum. Interim hoc libenter fatemur, mundum esse bominis peccatoris causa conditum; idque bac ratione: nam Adam simulatque for matus erat, traductus est in paradisum, ceu lo cum medium, ut si pareret legi in cœleste regnum subveheretur, sin minus pareret detruderetur in hunc mundum, id quod alibi est a nobis explica tum. Est igitur hominis peccatoris gratia, non autem peccati, effectus iste mundus; vallis nempe lacrymarum et locus dolorum umbræque mortis natura peccatum, quia Adam prævaricatus est contra legem Dei, quanto magis justificabimur cl servabimur per vitam Christi, qui et mortem su peravit et naturam nostram vicit, viamque nobis aperuit salutis cum de cœlo ad nos descenderet, qua pergentes perveniremus in beatas habitationes domus Patris illius qui cum Patre et Spiritu sancto laudetur, gloriose prædicetur et adoretur pro tantis beneficiis quæ in humanum genus cou tulit, hinc usque in generationes generationum. Amca. *I Reg. xv, 2. Il Reg. xu, 11. 11 Reg. xx1, 8, 9. (Oudin De script. eccles., tom. II, p. 448.) Theodorus Daphnopata, primus a secretis atque patricius apud Constantinopolim, claruit anno 956; cujus mentionem faciunt Joannes Seylitzes ac Georgius Cedrenus, uterque in Historiarum suarum procmiis, atque inter eos qui Historiam Byzantinam sive Constantinopolitanam scripserunt, præcipuum ibi locum obtinet. Etatem qua vixit indicat oratio ipsius in manum S. Præcursoris Baptista, quæ diu magnaque cura, inquit Cavus tomo II, seu parte Historic literarie, ad annum 956, Antiochiæ in templo D. Petri custodita fuerat, quam tandem clan surripuit Jobus quidam diaconus Antiochenus, et urbe noctu egressus, Chalcedonem detulit, ubi imperatoriæ triremi ad hoc ipsum emisse impositam illustriores senatores procedentes obviam, cum Polyeucto patriarcha et universo clero et populo, cum cereis, facibus et suflitibus, eam in palatium deduxerunt, anno circiter 956, referente hæc Cedreno Historie Graco-Latine pag. 610. Mox institutum hujus Translationis festum, et bac occasione anno se quenti, cum anniversaria istius festi rediret solemnitas, hanc orationem Theodorus habuit, uti nume ris XVI, XVII, XVIII et XIX, ipse prolixe narrat. Iline ejus ætas alioquin satis obscura clare deprehen ditur. Ilec ex Laurentio Surio Cavus loco allegato. Scripsit quoque Historiam sive Chronicon Byzantinum, quod posteris invidit lapsus temporis omnium edacis. At alia nobis supersunt ejus opera, qua: famam Theodori posteris utcunque servant. Exstant ejusdem Apanthismata sive Flosculi ex variis sancti Joannis Chrysostomi operibus excerpti inter mss. codices bibliotheca Bodleian.e codd. 2511 et 2545, in miss. Tuome Bodleii codd. 251 et 255, quorum primus continet ejusmodi Eclogarum sermones 32, secundus sermones

quæ erat supra hominem: que prius quidem ingratis sibi non liceret, propterea quod Philippus ex illa Judæis ostendit Agnum Dei, et securem ad arborum radicem positam et excisionem minabatur pecca toribus. liberos susceperat, duxisset in matrimonium: et esset illud quidem scelus legis eversio, Dei autem contemptio, hominum vero ad deteriora adhortatio et inductio; tunc, tanquam fortis athleta Joannes, recte institutus, et in laboribus prius exercitatus, veritatis armis, et telis munitus, aciem quidem struit adversus tyrannum. Quænam vero ea erant Non licet tibi habere uxorem fratris tui O liber tatem, que non potest everti, O os divinum, et lin guam, quæ a Deo movetur, quæ in ipsum cor re prehensionum infigens aculeos, fecit, ut ille su perbus et insolens clypeum abjiceret et fugeret. O manum venerandam et sanctam, quæ ad sermonum mota elocutionem, reprehensionum quoque augebat asperitatem, et fiduciam ostendebat et audaciam. Mos est enim iis qui verbis contendunt, manum si mul cum ore movere, et sermoni ejus quoque motum adhibere, et per utrumque ostendere, quam sit confidens et interritus is, qui loquitur. Hinc factum est, ut in carcerem, et in vincula conjiceretur, cum II. Nunc autem cum illa ipsa apparuerit, et præ stantiori quodam modo manus evaserit barbaricas, a quibus videbatur teneri, tanquam captiva, æquum est, ut in festi letitiam pie et reverenter afficiatur coetus corum qui festum libenter celebrant; et unbes quidem, quæ interjectæ animam impediunt, cjus illa, quæ intelligentia percipitur, illuminatione discutiat et dissolvat; alacri autem pede et exsul tante spiritu, ad ea quæ sunt vel ipsis angelis desi derabilia, mysteria festinet. Hoc est enim festum celebrare, paratos esse ad prompto el alacri animo occurrendum iis, quæ sunt venerabilia, et extrinsecus Siguris et molibus fidei et affectionis internum ardo rem ostendere. Hic ergo mihi adsit omnis ord eorum qui sunt honorifice in excelsis remoti a ma teria, et eorum qui sunt adhuc hoc circumdati pul vere: et communi contexta chorea, luminosum et perquam clarum constituamus theatrum, eo ducevesana mulier nefarium amatorem suum ad id com utentes, qui inter natos mulierum est maximus. Nam etsi humanæ naturæ superavit terminos per vitam a carne et corpore alienam, ut qui tamen nostrarum naturalium particeps fuit proprietatum, lætatur nostris de se laudibus et celebrationibus, et bonam accipiens voluntatem, copiosam remetitur remunerationem. III. Cæterum ejus quidem conceptum et ortuni, el vitam, quam egit in solitudine, el ejus ad Israe lem ostensionem, et veridicum testimonium, per und Dei agnum ostendit, et ipsum primum et post ca venientem per divinam auctoritatem, et huma næ naturæ pronuntiavit susceptionem; et quemad modum ex alto vocatus venit ad Jordanem, et cum purum, et ab omni labe alienum, et quavis purga tione superiorem baptizasset, illo contactu ostendit, fontem sanctificationis, et quæ de ipso Judæus is qui fuit ab ipse baptizatus, per arundinis et mollium vestium amictus similitudinem, ad ejus dixit com mendationem; ejus vitæ a rerum superfluarum cura abhorrentem simplicitatem, et in virtute firmitatem et constantiam, et eum veteri Eliæ æqualem, et moribus similem tacite significans; et quæcunque sunt his consequentia, Evangeliorum quaternio os tendet apertius iis, qui hæc scrutantur diligentius. IV. Quæ autem præsenti conveniunt celebritati, ea sunt enuntianda et docenda, ut cum argumento festi hic scopus congruat, nostrumque in hoc recte studium conferatur. Ille in Mosaicis educatus do cumentis, et assidue meditans in lege Domini, ejus custodiæ et observationi omnia postponebat: solum autem, ut in ejus perseveraret justificationibus, plurimum ponebat studii. Cum vero Herodes vir libidinosissimus, qui erat Galilæar tetrarcha, decreta legis transgrediens, fratris Philippi uxorem, cum Marc. vi, 18. pulisset. V. Deinde dies festus natalis, potusque copiosus et immoderatus, cum nimium vinum eum, qui ce lebrabat convivium, devolvisset ad delirium. Petus autem quænam est delectatio? Saltatio filiæ, quæ erat instar meretricis, et petitio mercedis; et mer ces, prophetæ interfectio. Ex qua regis ficta tristi tia propter estrum, quod eum obsidebat intrinsecus; obtemperatio tamen, et submissio, et adversus justum prophetam prolatio sententiæ et paulo post caput in disco allatum, et libidinose et adultera malieri traditum. Quid hac inhumana actione inhu manius, et magis nefarium? Quid hoc belluino fa cinore magis insanum et belluinum, hominem ex ipso matris utero sanctitate circumdatum, qui tem perantiam erat amplexus, castitatem asciverat, inedia se exercuerat, ab omni congressione hominum se separaverat, solitudinem tanquam civitatem habitaverat, qui simul cum agri bestiis versabatur, cameli pilis tegebatur, pellicea zona cingebatur, sicut aves id, quod sua sponte nascebatur, habebat alimentum, carebat nutrimento, carebat utensilibus, et plane carnis erat expers: qui totus quoque cer nebatur reinotus a materia, quod hæc materialis coagmentatio esset inedia attenuata et emortua, et ad materiæ vacuitatem traducta propter insignem continentiam; eum, inquam, pro justitia, pro veri tate et ne lex in aliquo violaretur laborantem, dari mercedem mulieri adulteræ. VI. Sed quonam modo hæc quidem permissa sunt ab eo qui omnia sapienter administrat, sciunt ii quibus datus est spiritus ad hæc aliqua ex parte cognoscenda. Hujus autem discipuli, cum corpus a capite divisum abstulissent, honoratæ mandarunt sepulturæ, ne si boc quoque post decessum vide

retur a libidinosis et voluptuariis, esset major fomes perare sceleribus, et eorum, qui pro Christo decer invidia, et majoris sceleris materia intemperantibus. Sic ergo corpus quidem sepultum occultabatur, cum neque quisquam illud tune perscrutari stu duisset, neque ipse manifestasset. Sed quando qui dem ad hunc locum perveni, volo de hoc prophetico tabernaculo, et de manu, quæ ei coaluerat, quid dam, quod e veteri pendet narratione, huic sacro abcatro explanare, et quæ de his audivimus et co gnovimus, et que veteres tradunt historie, expli care fusius, et undenam divina hæe gratia trans lata est Antiochiam, et ubinam fuit repositum translatum propheticum illud tabernaculum, et quisnam fuerit quidem modus hujus translationis, el quis rursus ablationis et exportationis. tarunt, quæcunque erant reliquiæ, aut integrum tabernaculum, aut aliquid aliud ex iis, qua: sunt puræ nostræ fidei signa, ea omnia igni mandabat et ciueri; magno deinceps studio venit Antiochiam, simul quidem immunda peracturus mysteria in ara simulacrorum, quæ sita est ad Daphnen, et simul etiam perscrutaturus, et si sanctorum aliquid in ea inse nisset repositum, id igni mandaturus. Cum hoe ergo sævum renuntiatum esset ejus decretum, qui erant Christianarum partium, sacram manum Pra cursoris clam in quadam turre civitatis, quae voca tur gonia, id est, angulus, studuerunt includere, ne capi posset ab idololatra. Qui autem pontificalem sedem tenebat llierosolymis, cum auditione acce pisset exsecrandum decretum, nec tyrannum om nino moraturum, quin ad sacra loca ascenderet, et quæ in eis erant pretiosissima corpora, igui consu menda mandaret, hoc diligenter curat, et maguum adhibet studium, ut e loculo sublatum Præcursoris tabernaculum, transmitteret servandum in civitate Alexandrina, alio quodam communi corpore pro co repleta depositione. X. Postquam autem Antiochiæ omnia perseru tatus ille impius, ea est aggressus, quæ fieri non poterant, cum absconsa manus nusquam compa reret, eo ille sceleratus desiderio frustratus, et in reliquum propheticum corpus furore percitus, qui id scrutarentur, statim misit usque ad Hierosolyma, VII. Herodes qui infantes occiderat, cum Judai cum multorum principatum traduxisset ad regnum, parebat quidem Romanis. Cum multis autem mo dis quæreret, ut eis videretur benevolus et fidelis, effecit quidem, ut Romani eum benignis aspicerent oculis, et nec fore, ut ab eis deficeret, ullam ha berent suspicionem. Is, ut clarior esset sua in eos benevolentia, inter alia condidit etiam civitatem, sitam non procul ab llierosolymis, sed distantem tantum itinere unius diei, eam vocans Sebasten, Latine Augustam, ut Augusti Cesaris appellatione significaret suam in eum benevolentiam et servitu tem. In ea, qui post illum obtinuit principatum, tetrarcha Herodes fixit regiam, in qua etiam fuit illud convivium, quo propheta fuit occisus, et juxta cut Præcursoris igni mandarent tabernaculum. Quent quam fuerat in vinculis hic sacer propheta in quo dam tenebroso reorum domicilio. Cujus ex trans verso referunt sepultum fuisse corpus præconis veritatis. Quo etiam in loco dicunt prius fuisse alle rum sepulcrum prophetæ Elisai, adeo ut duo loculi viderentur simul jacentes in uno et codem loco. Ibi quoque; templum maximum olim exstructum fuerat, quod propter ea quæ in ipso fiebant, mira cula et pulchritudinem, fuerat incomparabile. Cum ejus autem tectum tempore defluxisset, sub dio relicta sunt ejus ædificia, adeo ut una sola illæsa remanserit domuncula, qua: vocabatur sacrorum vasorum custodia in qua etiam inclusi loculi pro phetarum conservabantur absque ullo detrimento. VIII. Cum autem Lucas evangelista circumquaque omnes obiret regiones, ubi etiam obeundo venit Se basten, Antiochiæ tactus desiderio, ut qui in ea esset natus, magno quidem tenebatur studio sacrum illud Præcursoris corpus tollendi integrum. Cum autem non posset, quoniam diligenter servabitur, ablata manu dextera, eam portavit in suam civitatem, loco alicujus alterius beneficii, et aliarum divitiarum ei, quae ipsum aluerat, hane reddens mercedem educa tionis. Ab illo ergo tempore sita erat manus illa apud Antiochenos, in magno honore habita, et jugis, quæ in ea habitat, gratiæ fidem faciens miraculis. IX. Cum autem Julianus tyrannice clavam arri puisset imperii, quoniam eos, qui ipsum præcesse rant, persecutores et Dei hostes contendebat su cum ad finem esset deductum, et commune, qual pro illo sepultum fuerat, corpus ab iis qui missi fuerant in cinerem esset redactum, illine solvens duxit exercitum ad obsidendam Edessam, utpote quod qui in ca habitabant, planum esset eos stare a parti bus Christianorum. Aiunt autem quemdam ex suis famulis, qui libere cum eo loquebatur, et erat ei valle conjunctus, ex animo vero res Christianorum cole bat et honorabat, eum a coepto prohibuisse, el al bellum adversus Persas gerendum incitasse, civi tatem cum vellet, in potestatem ejus venturam pol licens. Et sic consilio obtemperans, profectus est ad bellum contra Persas gerendum. In quo placa divinitus immissa percussus, vitam iniit miserabi liter. XI. Postquam autem ad fideles imperatores redie runt sceptra Romanorum, et reddita fust liberias Chr stianis, nesciebatur quidem, ubinam esset pretiosa manus, ab iis qui Antiochenam habitabant civitatem. Sed haud ita diu post per diviniorem revelatum fuit visionem ubinam esset absconsa. Quam cum lide liter ex eo loco sustulissent, in ea honoranda erant insatiabiles. Cum autem non parum efluxisset temporis, imperator Justinianus inter alia, quæ piè gessit, fecit etiam tale quid. Hanc enim miraculo rum electricem Præcursoris dexteram, ex Antio chia, et Domini et Dei nostri tunicam, quæ erat, in civitate Maratsemere, et maxime venerandum caput, ex Emesa transtulit ad regiam civitatem, quæ qui

que mortem ei attulit. dm ostendel-antur absignata signacula sancti in in eliam gulam jaenlatus, ejus jactu station quo peratoris Constantini, al hoe, ut non amplius ex eis avelleretur ab iis qui amplecterentur. Ablatis ergo signaculis, cum templum Precursoris, quod in Hebdomo est ab en ædificatum, per Domini tuni cam et ejusmodi sacras sanctifieasset reliquias, rursus remisit suis obsignatas signaculis eo, nude venerant, solam dexteram propheticam relinquens man signalam, ut quæ ungeretur unguentis, et sus tolleretur in festo Exaltationis. XIV. Ilis sie gestis, pater quidem vivam filiam dos mum reducit, et lacrymis simul et gaudio plenus, et a Imirabilem, et que præter opinionem acciderat, filiæ narrans redemptionem. Qui autem circumsiste bat populus, insigni miraculo obstupefactus, in gentes Deo agehat gratias. Quo factum est, ut Præcursori templum illic construerent, ubi factumi fuerat miraculum, quod nominarunt xpapassiv, is rst, suspensum, sive propterea, quod supra ter ram sit solum templi elevatum, sive quod ad tan tam ædificiorum sublimitatem ejus sit extensa latitudo, ut conspicientibus prope videa'ur pendern in aere. In quo cum hunc sacrum et mirificam XII. Et sic quidem de his relatum est a veteril us. aliis alia de manu narrantibus, conclusa tamen in unam et eamdem fidei notionem, et expellentia omnem incredulitatem, aberrante nemini procul a vesitate. Quod si oportet etiam alicujus meminisse miraculi, Antiochia nobiscum ei, quod dicemus, digitum deposuissent, eum festis honorant andi feret testimonium: quod quidem auditione a nobis acceptum est ex quibusdam, qui illic sunt versati. La caverna delitescebat quidam draco in ejus fini bus, quem, qui habitabant civitatem, in deos refe rentes, anniversario honorabant sacrificio, Id antem erat puella virgo, quae paulo ante pervenerat ad pubertatem, et propter non pollutam virginitatem, conservabatur draconi sacrificium. Quis erat autem modus sacrificii XIII. In eo ipso loco, in quo erat caverna dra conis, Antiocheni publice confluentes, et frequens elferti theatrum, en puellam circumduxissent, præbebant devorandam draconi. Is vero proserpens versariis, miraculum, quod factum fuerat, per commemorationem transmittentes ad posterns. Dicitur etiam aliud quoque mirum tale fleri signum. Hujus scilicet sanctæ manus aliquando quidem extendi digitos, aliquando vero contrahi, quorum extensione quidem significari fertilitatem fructuum, contractione autem inopiam et penuriam. XV. Cum autem multi, qui ante nos fuerunt. imperatores hanc manum desiderassent quovis moto possidere, nec sinere, ut tantum bonum maneret apul barbaras gentes, quæ partes illas occuparant, captivum; augebatur quidem, ac vi gebat ejus rei desiderium, sed modus, quo id pos aliquando visum esset, dando pecuniam, talen comparare thesaurum, acrem, ut est in proverbio, pugnis cedebant. Desiderabatur ergo ab omnibus, a quibus nomen Christi est invocatum: et quicun que in ejus rei versabatur cogitatione, Deum roga bat gemitibus inenarrabilibus, ut benignis oculis suum aspiceret populum, et ejus eum efficeret possessorem el spectatorem. Quoniam autem diving Providentiæ sunt omnia præfinita, el qui omnia praescivit ante mundum conditum, despicienti tempora nostræ inscientiæ, placuit per multas situs miserationes, ut in hac quoquo generatione reve laretur hoc magnum et insigue miraculum, in qas Constantinos et Romanus, qui digni sunt magnis e caverna, et insperatum et incredibile apparenssiderent, nullo modo inveniri poterat. Et cum eis miraculum, serpens et repens suis pedibus, et naturali, qui est iotus, spiritu incurvatus, et instar undæ tum factus, hianti ore et dilatato thorace accipiebat sacrificium, et lacerabat dentibus. Pro more autem sors obtigerat cuidam Christiano, ut suam daret filiam draconi sacrificandam, qui sti mulis saucialus naturalibus, ex corde suspirabat ad maximum Præcursorem. Et ut filia a morte servari possit, tale quid excogitat: Cum magnam sim auri apud se abscondisset, petit ut sibi permit teretur adorare manum sanctam ab eo, qui illam servalat. Is autem concessit postulatum. Cum vero is in his esset, et quod afferebat aurum latenter, tanquam sub prætextu adorandi, humi effudisset, recta processit ad adorandum. Edituus autem, ut laudibus, ab ipso ortu purpureis fasciis involuti, qui avidis oculis ad aurum aspiceret, cucurrit ad illu colligendum. Ille autem, qui petierat, ut sibi liceret adorare, cum se incurvassel, et totum se in loculum incliuasset, divino sauciatus desiderio, rum venerandæ dextere pollicem osculando, et lahra admovendo mordicus dentibus abscidisset, occultasset, a templo quam primum recessit. Cum autem jam dies adventasset sacrificii, et ci viam eorumque, qui circumhabitabant, collectum fset theatrum, accedit pater puellam adducens ad sacrificium. Et cum fuisset prope draconem, et Put vidisset vasto ore hiantem, et horrendis sibi lis eos, qui audiebant, terrentem, et sacrificium desiderantem, sacrum illum et venerandum digitum regebant habenas imperii. Id autem est venerande Præcursoris manus exportatio, el revocatio. XVI. Modus autem revecationis, est valde mira hilis et prater opinionem. Nato vir quidam, qui ciat relatus in sortem diaconorum Antiochiæ civi tatis, Job nomine, superne inspiratus, et divine zelo repletus, apud se cogitabat, possetne Prævenr soris suffuratus dexteram, cam donum desideratum largiri Christianis; atque adeo ad talem processit experientiam. Pulchrum templum et excelsum sub nomine Petri apostolorum principis positum est in ea civitate. In hujus vestibulo cum suam is fecisset habitationem, cum sacrorum, quæ illic erant, vasorum custode iniit amicitiam, ut ca da

THEOD. DAPIINOPATE DE MANU S. PR.ECURSORIS. causa tentaret cum ipso tota nocte venerande dirigentem. Porro autem aliquid quoque accidit manus assidere loculo. Postquam autem petitioni nion annuit is, cui credita fuerat custodia, inopi natum quid cogitans, ad aliam transit machinatio Hem. Cum sumptuosa et lauta mensa eum exhilaras sel, et amice eum ad bibendum invitando, ad pro fundum et morti similem somnum deduxisset; et per quamdam fenestram intempesta noete se in Templum demisisset, sensim et sine strepita, sacro aperto loculo (o rem et factu et anditu terribilem! accipit pretiosam, quæ desiderabatur, dexteram et summo silentio reversus, diligenter quidem apud se servat, quod furatus fuerat, ne cognosceretur ab aliquo barbarorum. aliis magis admirabile, et dignum manu veneranda Præcursoris. Aderat enim dies festus sanctorum Luminum, in quo vera ilia Lux, Jordanis fuenta complectens, humanæ naturæ contritionem refor mavit. Et quoniam præcedente die jejunio præ purgamur, accidit ut in ipsa hora vespertina, in qua mos est Christianis peragere sanctificationem, divina manus advenerit: quain cum Christi aman 1issimus imperator, tanquam coeleste donum et ab interitu alienum suscep sset, el amplexus essel, desideriique et fidei laerymas effudisset, reponit in medio templorum regalium, adeo ut onines cre derent illum ipsum adesse Baptistam, etsi sub aspectum non caderet, et propositas aquas sua XVII. Hine egreditur Antiochia, et iter iniit ma gno metu affectus, ne res fieret manifesta inimicis, sanctificare dextera. Ilinc canebantur hymnodia ad exsequendum propositum multis sæpe utens precibus. Locum autem loco, el civitatem civitate commutans, festinabat ad exitum. Cumque lethi feras illas vias sic pervasisset, pervenit ad flues Romanos, magnum quidem illum metum excutiens, audacius autem et confidentius festinans ad regiam civitatem. Postquam vero fidelis imperator ejus rescivit adventum, et re admirabili fuit obstupefa etus, Christo quidem non poterat agere gratias pro dignitate, ut quem insperatum impediret gaudium éos antem, qui hoc sanctum cum hymnis, lampa dibus et unguentis essent suscepturi, et ad ipsum allaturi, emisit: ut sicut ipse vox clamantis in de serto parare vias Domini, et semitas rectas facere, jussus erat; ita etiam ipsi Christianam ingredienti elvitatem, et a qua ejus gratia non longe aberat, pararentur honesti et decori ingressus. Cum ergo appropinquaret Chalcedonem, navis quidem emissa est imperatoria, et pontifex cum sacerdotibus, et quicunque ex senatu erant clari et illustres simul, nt sacium illam thesaurum inferrent in regiam, cum quibus fidelium quoque multitudo urbe egressa, mari ei navigarunt obviam, ut eum de ducerent. XVIII. Postquam autem fait susceptus in manus pontificis, et ejus ferebatar ulnis, et in mare ascen dit, licebat videre ipsam quoque aque naturam placidam et tranquillam, mollibus fluctibus ante navem exsilientem. et ad imperatores ejus cursum spiritus, illata lunina templum illuminabant, om nium oculi ad sacram capsamı erant aperti, et aspectu hauriebant sanctificationem. XIX. Sie quidem cum festum sanctorum Theo phaniorum, et sic etiam sequens, in quo saeri Præcursoris ir.emoria est altius nobis tradita, quippe qui divini haptismatis mysterio iuservierit, peregis semus et celebravissemus, judicavimus par esse manus quoque honorare depositionem festis annuis, hae quoque connumerata aliis ejus festis, ut ex rebus illius nihil sit non gloriosum et admirabile. Et nunc eece adest hoc festum claruin et insigne post circularem anni ambitum, distillans nobis imbres miraculorum, et ea afferens, quae sunt fu tura animis nostris conducibilia. Est ergo nobis proposita omni ex parte gloriosa et veneranda manus Baptistae et Præcursoris, incorpureis eir cumdata virtutibus, quæ admirantur sancti Spi ritus virtutem quæ in ca babitat. Quodnam arge est hoc templum hodie pulchrius? Quænam des divina venerabilior et magnificentior hac, in qua hic sacer et divinus thesaurus repositus, innume rabilium luminum splendore cum coelestibus con tendit spretaculis? Sab quibus que superne descen dunt gratiæ sancti Spiritus, dispensantor pro modo uniuscujusque fidei, eorum, qui laudant et eele brant, animabus: in Christo Jesu Dom.no nostro, eui gloria et potentia in sareula sa culorum. Amen.