ANNO DOMINI CML VITA S. ANDREÆ SALI. COMMENTARIUS PREVIUS CONR. JANNINGHI S. J. (Acta SS. Bolland., Maii die 28, t. VI.) De S. Andrea familiaribus, Epiphanio, postea patriarcha, et Nicephoro, scriptore Actorum, horumque stylo, et tule nc cultu Sancti. 1. Sapientis profecto stultitie actorem in scenam tum fuerit, difficile est divinare: eo quod monachus, producimus sanctam Andream, cui ab ea quam egit persona, vivendique inter homines ratione, adhesit cognomentum Salus seu Stultus. Theatrum babuit amplissimum Constantinopolim universam, spectaculum factus Deo, angelis et hominibes, sed alio atque alio modo: Deo quidem et angelis sapientissimi, hominibus vero stolidissimi personami sustinere visus. Neque tamen omnibus omnino bominibus ita visus est: fuere unus et alter præcipue, quibus institutum ipsius innotuerat; videlicet ille ipse, qui Vitam conscripsit Nicephorus, Ecclesiæ 8. Sophia presbyter; et nobilis juvenis Epiphanius, postea monachus, allayevroç xal to dvouate; ἀλλαγέντος ὀνόματος tv axhuar, ut dicitur num. 24, mutato cum veste nomine, et ex monacho patriarcha Constantinopolitanus; uterque Andrea areto necessitudinis vinento conjunctus. Et Nicephorus quidem auctor fait Andrex istiusmodi vite rationem amplectendi, rjusque in omnibus consiliarius et moderator; qui proinde arcanorum conscius, nil mirum est, quod tam mirabiles ejus visiones et exstases rescire poLuerit ac litteris mandare. Epiphanius vero, adolescens praeclarus in primis, notitiam Andreæ divinitus assecutus, primo statim congressu ex ipso didicit, cathedram sibi Constantinopolitanam manere; in eaque sententia deinde a morituro propediem confirmatus est. Qui et totum eidem anime sue statum delegens, in dubiis consiliarium, in periculis adjutorem habuit. Colloquia, inter utrum. que habita, occurrunt frequenter admodum; aliaque eximia virtutis exempla, ad Epiphanium præcipue spectantia, leguntur tam multa, ut, si ascriptus sanctis foret, et certo constaret quo nomine dictus patriarcha fuerit, non modica illius vita inde olligi posset. uti dictum est, factus, dimisso Epiphanii nomine, assumpserit aliud, juxta sancti prædictionem; quale autem assumpserit nusquam hic exprimatur. Videamus tamen, num qua via possimus eo pertingere, ipsum quo Andreas vixit tempus indagando. Dicitur bie a Theognosto quodam, Orientalis militiae duce, in servitutem emptus servus, imperium moderante Christi amantissimo imperatore Leone, et additur τοῦ Μεγάλου, ut prin fronte videri possit ejus nominis primus, appellatus, passin a scriptoribus, Maguus, qui regnavit ab anno 457 ad 74: annis autem 43 post Leonis istius obitum, factus est patriarcha sanctus Eplphanius, 25 Augusti recolendus, et sedem tenuit Bannis 16. Itaque hæc non male convenire judicans scriptor alterius, cum quo Vitam contulimus, codicis, inter alia que abbreviando omisit, etiam de mutatione nominis tacuit. Sed præterquam quod Vitæ auctor Nicephorus eó utatur stylo, qui longe posteriorem ætatem sapiat; dicitur Andreas, nai. 15, illusisse mundo, quemadmodum ille olim admirabilis Symeon, utique et ipse propter Christum stulti sapiens imitator, qui colitar Julii: hic autem stultitiam simulare coepit imperante Mauritio: annis ut minimum quinquaginta post Epiphanii patriarchæ mortem. 3. Quærendus ergo nobis est alius Leo, idemque Amantissimus Christi, atque ob res præclare gestas Magnus cognominari dignus. Talis autem istius nominis nullus fuit ante eum, quem alii Sapientem, alli Philosophum appellare solent, Basilii Macedonis filium. Nam Leo Isauricus, ejusque nepos Copronymi filius Leo, Chazarus a materno genere dictus, ac denique Leo Armenus, Iconomachi omnes, non merentur bie commemorari. 2. Verum quando is assumptus ad patriarcha- Regnavit autem Lco Philosophus ab anno 886 ad

alum stultus fuit, in pace vitam fuit. Tum more phoro, magna sanctissima que bei Eccles e sacerdote. tere suo hoc sub icit distichon: Παύλου το βήμα, καὶ μεταστὸς 'Ανδρέας, Ἡμεῖ, διὰ Χριστόν γε μωρο, κραυγάζει. Quod Paulns olim cecinit; hine Sanctus migrans, Nos stults amore Christi, et Andreus canit. 7. Prædicta porro obscuritatis apud posteros potest etiam alia duplex causa assignari: tum quod ipso vivente paucissimis, uti dictum est, ejus agendi modus et occulta sanctitas innotuerit, a plerisque pro stulto et dæmoniaco habiti: tuin quod post mortem, ablato divinitus corpore, nullae ejus reliquie superfuerint, Ex priore factum est, ut ne mini, præterquam familiaribus suis in æstimatione esset; adeoque soli Nicephoro, spirituali ejus PaIri, curæ fuerit ejus adnotare gesta quæ noverat, rum infinita cum laterent, nec raro talia, ut in admirationem raperent spectatores; sed quol ab homine dæmoniaco prolicisci putabantur, dæmonis potius quam divine ascribebantur virtuti. Ex posteriore patet, nullum sacrosanctis ejus reliquiis deferri cultum ac venerationem, nulla ad eas paIrari miracula, nec admodum diu earum memoriam in animis hominum residere potuisse: si quidem que procul a conspectu nostro, etiam plerumque procul ab animo remota sunt. Relictus quidem post raptum corporis saneti divinus odor, primum pauperculæ cuidam mulieri, tum aliis plurimis eo accurrentibus, testimonium præbebat eatenus ignorate hominis sanctitati. Vitam tamen, licet statim a morte scriptam, crediderimi de industria suppressam fuisse, et ad Epiphanio asservatam; quoadu que hic factus patriarcha prædictionem Sancti de se factam implevit. Tum vero, mortuo verosimiliter jam pridem auctore, data in lucem sit; patriarcha ipso allirmante vera, sibique certo coguita fuisse, quæcunque Nicephorus scripserat; iaque initium aliquod datum cultui, per nominis inscriptionem in Synaxariis quibusdam; quod tam men plerosque Synaxariorum transcriptores fugerit. Exstat eadem Vita ms. in bibliotheca Vienneusi, nt legere est in Bibliotheca Gesneri aucta impressa Tiguri anno 1585, his verbis: Nicephorus, de Vita Andrea, liber vetus in quarto mis. bib. Imp. Vienne. 9. Ego, Patribus Henschenio et Papebrochio sa tempus aliquod datus adjutor, quemadmodum Vitam sancti Symeonis Stylite in monte Mirabili jusque matris sanctæ Marthe primus Latinitate donavi; ita et hanc sancti Andrea Latinam feci: sed non eadem cum facilitate. Illa enim Symeonis Vita Græca, uti liquida usitatisque passim vocibus et constructionibus conscripta erat sæculo vi exeunte, ita suaviter ad exitum deducta versio est. Hæc vero Andreæ, deficiente jam fere cum majestate imperii etiam linguæ cultura, barbaris ut moribus, sic vocabulis turmatim Constantinopolius se inferentibus, sæculo decimo exarata (ea præsertim que e bibliotheca Vaticana descripta est), non modo peregrinis et a veterum Græcorum usu remotis vocibus quam plurimis scatet; verum etiam per socordiam, vel librarii nostri, vel illius qui Vaticanuns exemplar curavit, frequentissimia obsita est scriptionis mendis, iisque sæpe tam absonis, ut sensum difficulter possem conjectando. assequi, unde interpretari cupienti non levis saue molestia et mora diutina injecta est. Ut autem co. tempore multum a veteri Graceisio delecerat Ro-- mava, quam vocabant, id est Constantinopolitant populi lingua; ita et grammaticæ ratio valde apparet alterata in ms. Vaticano, in quo constanter legere est, Δευσχήμων εἰ Δευσχημονέω pro Λευχεί μων οι Λευχειμονέω, Δαιμονιοῦντα pro Δαιμονώντα, Αχροούμενος pro Αχρεώμενος, coutrabendo an in ov, quod et alias sæpe; cum deberent vocales ista contrahi in w. Simili modo in tertia persona temporis imperfecti te contrahitur fere semper in μια ει ν. 6. Εποίη, Απήχη, "Ηδολ. σχη. Απευ χαρίσθη, πιο Ἐποίει. Απήχει· Ηδολέσχει, Απευ yaplats, sic et so subinde contrahitur ibidem in pro ou; uti Hyvory pro llyvous, Frequentissime vero secunda persona præsentis passivi vel medii terminatur in seat loco: qualia hæc ȧvay8. Ad Vitam ipsans quod attinet, duplex illius nacti sumus exemplar, quorum alterum descriptum nobis e bibliotheca Vaticana sub mota nu- Ο κάζεσαι, ἀντιτάσσεται et alia, μεν αναγκάζῃ, ἀντιmeri 1574 cum hoc titulo, Bloç xal moλtsia Tou μακαρίου Ανδρέου τοῦ Σαλοῦ, τοῦ εἰς τὸ Βυζάντιον τῆς θεοφυλάκτου πόλεως ποιήσαντος ἑαυτὸν παρα παίοντα, Vila et conversatio B. Andrea Suli qui Byzanzii, urbe diono præsidio tulu, seipse stultum simulavit. Alterum e Bibliotheca eminentissimi cardimalis Mazarini commodavit nobis, tantisper cum s. nostro conferendum et alterum ex altero corrigendum supplendamque, R. P. Jacobus Quetif, sab hoc titulo - Βίος καὶ πολιτεία τοῦ μακαρίου ᾿Ανδρέα, τοῦ διὰ Χριστὸν Σαλοῦ, συγγραφείς παρ' Νικηφόρου, Ιερέως τῆς τοῦ Θεοῦ ἁγιωτάτης μεγάin: 'Exxinsta;. Vita et conversatio B. Andre, qui propter Christum stultus fuit cuscripta a Nice táson. Non minus frequentes w in overtitur, dum constanter legitur Γονία el Ενοτίζομαι pro Γωνία εἰ Ἐνωτίζομαι. Similiter Ἐμπέκτης. Εξέσιος. Ἐσβητήριον, μιν Ἐμπαίκτης, Ἐξαίσιος, Αίσθη pro ttp:o, et alia ejusmodi mutata in ɛ. Similes passim aliarum litterarum mutationes, additiones, transpositiones videre erat. 10. Horum pleraque ne perpetuo fere offendiculo essent Lectori, ad communis grammaticæ Græcæque orthographiæ formam reduxi, raro alias usitata in hoc opere licentia. Neque hoc tantum, sed facta utriusque mis. ad invicem collatione, multa in ms. Vaticano obscu a ex Mazariniano - lustravi, nec paucos in illo omissorum verborum

solutam esse supra ostensum est. anlınadversus defectus ex codem supplevi. Quid- non compositie prima: hanc enim sæculo x ahquid tsmen ex secundo illo contextu sumpsi, vel ad integrandum sensum, vel ad reddendam clariorem periodum, his notis inclusum a contextu Vaticano Græco distinxi, et hujus genuina verba retuli ad adnotationes; æque ac illa quæ subinde excmi contextui, nullis aliis substitutis, quod in Mazarinianu deessent, in Vaticano antem nihil magnopere viderentur conferre ad historiam, sed potius eam obscurare. contrario, quoties in Lasino contextu hæc signa videbis [], scito iis inclusa verba Græco haberi in solo Vaticano, in Mazariniano deesse. Est autem Mazarinianus contextus (quanrum dijudicare possum) recentior quidean, sed a manu baud paulo observantiore grammaticæ veteis, c quæ prolixitatis tædio integras periodos quandoque omisit; phrasim autemi sæpe niutavil rodem servato sensu: esique scriptus liber an. Christi 1286: sie eum ad calcem notatum iuvruitur: Enár próby 6 napas pio; prvi prie 6' Izu „5thố: Completa est præsenɛ Vita mensa Havlio die ziv, anno 6794, uenipe mundi; qui æræ Christianæ vulgaris an. 1286 respondet. Com - pleta autem sou ad finem deducta dicitur descriptio, 11. Cæterum lecturos bane Vitam, quamvis jucundam atque utilem, monitos velim, ut ne tam imitaudi institutam viri bujus, quam Deum, vere mirabilem in sanctis suis, laulandi causa id faciant. Certe Andreas ipse famulum quemdam Epiphanii, aut potius parentis ejus, qui multa divinitus de viro sancto ejusque instituto cognoverat, deterrait ab imitatione sui; significans istiusmodi vitam, men0 nisi peculiari Dei instinctu, amplectendam esse. Quamvis autem id verum sit, poterunt tainen peculiares quædam virtutes cnique imitandæ decerpi, ac præcipue humilitas atque contemptus sui· cætera fere cum episcopo Montis-Pessulani admi. rare potius, quam imitare: de quo episcopo in eadem epistola prædictus Combelis sic loquitur: ● Illustriss, ac reverendiss. Montis-Pessulani episenpus, vir singularis eum pietate eruditionis ae scriptis Notus, Franciscus Boscheins, et ipse cum aliis sauctorum Vitis affectus, tanta vitæ Andres prodigia resque adeo singulares, cum ejus ei CDpiam fecissem, vehementius admiratus est. Lege, et similia senties. S. ANDREÆ SALI VITA AUCTORE NICEPHORO, SANCTI DIRECTORE ET CONFESSABIO. Ex mss. Faticano et Mazariniano, interprete Contado Janningo Societatis Jesu. PROLOGUS Cum Sy'łabo titulorum in sole ms. Vaticano repertorum. varraturo mihi vitam viri, multa virtute conspiem, adeste, quæso, charissimi, et arrectis auribus narrationem excipite; talis enim est, al melleam quamdam fragrantiam et suavitatem voltvalis adinodumn mirabilem aspiret. Quamobrem frɔ atque obsecro vos, o Alii, ut seduto auscultantes tantæ voluptatis ac gaudii participes flatis; quo el cgo quoque ipse majori cum alacritate narrationem aggredliar, propunamque vobis praeclara viri in vita spirituali facinora. [Habet itaque hunc in modum se principium orationis, de viro mira» bili instituendæ. ☑ a'. Biov tivò; ¿vapérou &vôpic, & çlizares, pedalovi τός μου διηγήσασθαι, συντείνατε ἑαυτοὺς παρακαλώ; εἰς τὴν ἀκρόασιν. Ἔστι γὰρ τὸ πράγμα μελλίδου τον εξωσίαν ἀποστάζον καὶ γλυκύτητα ηδονής λυθαύμαστον. Ὅθεν, ὦ τέκνα, έτοιμάσθητε μεγαλο qúxw; mphę chy relaú:ņy dndiavaly se xal yeyfi;– Gray downw, iva Thatówę xal aŭtòę żywy ἐξαναστῷ πρὸς τὴν ἐγχείρησιν τοῦ πράγματος, και παρατιθῶ ὑμῖν τὰ πνευματικὰ τοῦ ἀνδρὸς ἀριστε ματα. Εχει δὲ οὕτω πῶς ὁ λόγος τὴν διήγησ τῆς ἐνάρξεως τοῦ θαυμασίου ἀνδρός. Dactenus Prologus in Vatic, qui ex Mazariniano ideo his etiam exprimitur, ut styli utriusque diversital. natans peritus leɛtor, possu judicium formare de reliquo contextu. Βίον θεάρεστον καὶ πολιτείαν άμεμπτον ἀνδρὸς ἐναρέτου, ὦ φίλτατοί μοι, βουλόμενος ὑμῖν διηγήσεσ τοῦν συντείνατε ευήκοον παρακαλώ πρὸς τὴν τοῦτον Deest vox yeytiŋoi; ms. Mazariniano: hic Butcin deinde num. 82 denuo recurrit. Quid illa ἀκρέασιν. Εστι γάρ μελίῤῥυτον εὐωδίαν ἀποτάταξη facias? Si tollas redublicationem, explicari possil gaudium a verbo yŋfiw, lætor, gaudio.

πνευματικής ηδονής. "Οθεν ετοιμάσθητε μεγαλοψύχως πρὸς τὴν τούτου ἀπόλαυσν· κἀγὼ οὕτως ἐπὶ πλεῖον βιασθῶ πρὸς τὴν τοιαύτην ἐγχείρησιν, καὶ παραδῶ ὑμῖν τὰ πνευματικὰ τοῦ ἀνδρὸς ἀρι στεύματα. Ne quid porro ex antiquitate depereat, placet huic brevi Prologo subtexere eos titulos, quibus ma. Vaticanum distinguitur, indicato numero paragraphi, ad cujus initium illi notantur Περὶ τῆς ὀπτασίας. Περὶ τῆς τῶν νεωτεριστών ξέρεις. Περὶ τῶν μιμάδων. Περὶ τοῦ κνιποῦ. Περὶ τῆς προγνώσεως τοῦ παιδός. Περὶ τῆς βίας τοῦ χειμῶνος. Περὶ τῆς εἰς οὐρανοὺς ἁρπαγής. Περὶ τῆς μεταβλήσεως τοῦ διαβόλου. Περὶ Ἐπιφανίου καὶ τῶν φιλοσόφων. Περὶ Επιφανίου, καὶ τῆς συναντήσεως του δια θόλου. Περὶ τοῦ ἐψήματος. Περὶ τῆς προγνώσεως τοῦ εὐνούχου. Περὶ τῶν οἰκετῶν Επιφανίου. Περὶ τῆς ἀμάξης. Περὶ τοῦ φλέγεσθαι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ καύσωνος. Περὶ τῆς ἀνοίξεως τῶν πυλῶν. Περὶ τῆς συναντήσεως τοῦ διαβόλου. Περὶ τοῦ νεανίου τοῦ κλέπτου. Περὶ τῆς θέας τοῦ πλουσίου. Περὶ τῆς Ἐκκλησίας. Περὶ τῆς προγνώσεως τῶν ἁγίων. Περὶ τῆς αἰτήσεως τοῦ ἀναστῆλαι τὴν θνησιν. Περὶ τοῦ λωποδύτου. Περὶ τοῦ μοναχού. Περὶ τοῦ νεανίσκου. De meretricibus. De occursu-diaboli. De visione divitis. De Ecclesia. De visione. De juvenum insolentia. De avaro. l'e prævia notitia adolescentis. De violenta tempestate. De raptu in coelos. De transformatione diaboli. De Epiphanio et philosophis. De Epiphanio, et diaboli occursu. De edulio. De prævia notitia eunachi. De famulis Epiphanii.. De plaustro. Quomodo adustus calore fuerit. Quomodo fores apertæ sint. De adolescente fure. De previa sanctorum scientia. De petitione ut mortalitas cessaret. De fure. De monacho. TOG De adolescente. Περὶ τῆς γυναικός. De muliere. Περὶ τοῦ πειρασμού. De incendio. Περὶ τῆς δράσεως τοῦ ἁγίου Δαβίδ. De visione sancti David. Περὶ τοῦ φειδωλού. De avaro. Περὶ τοῦ νεανίσκου Ραφαήλ. De adolescente Raphael. Περὶ τοῦ ἁμαρτήσαντος τὴν ἁγίαν Κυριακήν, De peccante in sanctam Dominicain. Περὶ τοῦ ἁμαρτωλού. De peccature. Περὶ τῆς θέας τοῦ ἁγίου Ακακίου De visione sancti Adacii. Περὶ τῆς θέας Παναγίας ἐν Βλαχέρναις. De visione Sanctissime in Blacheruis. 205 Περὶ τοῦ παγκακίστου πλουσίου. De pessimo divite. Ἐνταῦθα ἀρχὴ ὀδυνῶν. Hic de principio dolorum. Ερώτησις περὶ τῆς ἁγίας Σοφίας. Interrogatio de sancta Sophia. Περὶ τῆς ἐσχάτης ὁμιλίας τοῦ ἁγίου πρὸς τὸν Επιφάνιον. De supremo colloquio Sancti cum Epiphanio. 25 CAPUT F. Andrea servitus et docilitas. Occasio vita sanctioris. Visio. β'. Ανήρ τις ἦν ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἐπὶ τῆς βα- 2. Imperium moderante amantissimio Christi in - Ξυλείας Λέοντος τοῦ φιλοχρίστου βασιλέως τοῦ Μεγάμου. Όνομα αὐτῷ Θεόγνωστος. Οὗτος ἦν τετιμήσ μένος τῇ τοῦ πρωτοσπαθαρίου ἀξία παρὰ τοῦ εἶσε Jam dixi Leonem Philosophum intelligi vel Magnus etiam sæculo ix dictus sit, vel Enterpolaute textum librario hic pro illo suppositus, at inveniretur aliquis Epiphanii patriarchatu Lerior. Erat ea dignitas magui nominis apud Grae peratore Leone Maguo erat Constantinopoli vir quidam, Theognostus nomine, protospathari dignitato a μία imperatore honoratus, qui dehile cos, eoque præditi illustres et gloriosi appellabantur. Protospatharius porro, prinius seu prinerps est spathariorum, id est, custodum corporis imperaif Loris, ut loquitur Gedrenus: a spatha, quod fere spatiosus atque amplus gladius interpretatum legitur

ad ins Oriente copiis presse jussus est. Quamvis 6ους βασιλέως· ός γε και στρατηλάτης ἔσχατον autem plurima viro Camalorum turba esset, alios ἐγένετο ἐν τοῖς ἀνατολικούς μέρεσιν. Ούτος ο mililominus atque alios quotidie silii pretio com- ἀνὴρ πολλοὺς μὲν καὶ ἄλλους οἰκέτας ἐκέκτητο paralat; quos inter is quoque numerabatur, cujus ὠνήσατο δὲ καὶ ἑτέρους, ἐξ ὧν εἷς ὑπῆρχεν οὗτος, nodo gesta tenuitati nostre illustranda veniunt. ὁ νυνὶ εὐφημίζεσθαι παρὰ τῆς ἡμετέρας εὐτελείας Erat is natione Scytha praestabat omnibus, quos επειγόμενος. Ην δὲ τῷ γένει Σκύθης. Οπηνίκα dominus coemeral, docilitate ac ingenio; excellebat οὖν αὐτὸν ὠνήσατο ὁ κύριος αὐτοῦ σὺν τοῖς λοιποῖς, dignitate corporis tam eximia, ut domino suo pla- ὑπὲρ πάντας οὗτος παιδιώτερος ἐχρημάτιζεν. "Ην ceret admodum, eique in oculis esset, atque al δὲ καὶ περιδέξιος τῇ σωματικῇ δράσει σφόδρα, ώστε asus necessarios minister adhiberetur. Posita igi ἀρεστῆναι ἐν αὐτῷ πάνυ τὸν κύριον αὐτοῦ, καὶ εἰς tur mora qui, mos traditur sacrarum Litterarum ἔψιν αὐτοῦ εἶναι αὐτὸν, καὶ εἰς τὰς ἀναγκαίας scientia imbuendus: etiam tum idiomatis Graeci χρείας ἐξυπηρετεῖν αὐτῷ. Παραχρῆμα οὖν μὴ μελ Ignarus. Αt vero ut singulari pollebat ingenii per- λήσας, δίδωσιν αὐτὸν παιδεύεσθαι τὰ ἱερὰ Γράμ spicacitate, quascunqne propositas a magistro re- ματα ούπω Ελληνιστὶ ὁμιλεῖν εἰδότα]. Νηφάλιος rum sacrarum disciplinas pervasit subito ac pene- δὲ ὧν τῇ διανοίᾳ ἐαυτοῦ ὁ παῖς, ἐν τάχει ἐξέμαθεν travit. Didicit quoque usitatum istic loci idioma, άπαντα τα παρατιθέμενα αὐτῷ παρὰ τοῦ διδασκά Grærum aio, ad stuporem magistri, tantam in di- του αὐτοῦ θεῖα μαθήματα. Εμαθεν δὲ καὶ τὴν αὐ scensio celeritatem admirantis. Hinc primus inter τόθεν γλῶσσαν, λέγω δὴ τὴν Ἑλλάδα, ώστε ξενίζε notarius evasit: translatus quippe e studiorum pa- σθαι αὐτοῦ τὸν διδάσκαλον τὴν ταχείαν τῆς μαθή hestra ad notarii wunus, operam domino sue non σεως ἐπιστήμην. Καὶ ὅτι καὶ νοτάριος πρώτιστος hmatilem praestitit: cui exinde omni qua poterat ἐγένετο· λοιπὸν γὰρ ἐκεῖθεν ἀρθεὶς, φημὶ τοῦ δια cura ne kelulitate serviens, conciliavit sibi animum Ζασκαλείου αὐτοῦ, ἦν εἰς Νοτάριον χρησιμεύων τῷ amoremque illius, uti et domine, ac omnium do- κυρίῳ αὐτοῦ. Διηκόνει οὖν ποίῳ τρόπῳ ἔκτοτε ό mesticorum. παῖς τῷ δεσπότῃ αὐτοῦ μετὰ πάσης ἐπιμελείας και σπουδής, ὥστε ἀγαπηθῆναι αὐτὸν παρὰ τοῦ δεσπότου αὐτοῦ, καὶ τῆς δεσποίνης αὐτοῦ, ὁμοίως καὶ παρὰ πάντων τῶν ἐν οἴκῳ τοῦ κυρίου αὐτοῦ ἀναστρεφομένων. At vero plura etiam benevolentiæ signa ipsi exhibuit Theognostis, peculiarem ejus curam benevole gerendio, eique Lurgiento proprias quas deponebat vestes; ut subinde qui conspicabantur An. dream, dicerent, elegantius famulum amiciri quam dominum. Frequentaliat ecclesiam quoque, Μ vere dicam, insatiabili cum desiderio ac assiduitar te: delectabatur mirum in modum lectione cet laminam quæ sancti martyres subierunt, ac pracl μue Vitarum, quas viri Denm semper in oculis atque animo gerentes vixerunt; adeo ut toto corde iudammaretur, viso illorum ardenti amore ac desiderio; et necessario excitaretur ad imitandum. Statuens enim per se ipse sanerius vite institutum aggredi, tali modo famultum Deo præstare exore sus est. Proripuerat se aliquando, sanctos initasus, e lecto nocte intempesta, ac orationi vacabat; ἑαυ γ'. Πλείονας δὲ φιλοτιμίας ἐδίδου αὐτῷ ὁ Θεόγνω στις ὡς εὐνοϊκῶς τὰ περὶ αὐτοῦ διακείμενος, καὶ τὰ ἀποφορέματα αὐτοῦ παρείχεν αὐτῷ, ὥστε τοὺς βλέποντας αὐτὸν λέγειν, ὅτι ὁ οἰκέτης ὑπὲρ τὸν ἐπι τοῦ δεσπότην σεμνοτέροις χρᾶται τοῖς χιτώσιν ἑαυτοῦ. Ἐσύχναζε δὲ καὶ τῇ ἐκκλησία, ὡς ἀληθῶς εἰπεῖν, ἀκόρεστος, καὶ ἡγάπα τοῦ ἀναγινώσκειν τὰ τῶν ἁγίων μαρτύρια· μᾶλλον δὲ καὶ τοὺς βίους τῶν θεοφόρων ἀνδρῶν τοσοῦτον, ὥστε καίεσθαι τὴν καρδίαν αὐτοῦ εἰς τὴν τούτων φαιδρὶν ἀγάπην τε καὶ ἐπιπόθησιν, ἐξ ἀνάγκης καὶ εἰς μίμησιν αὐτῶν διεγείρεσθαι. Αφ' ἑαυτοῦ γὰρ βαλὼν ἑαυτῷ ἀρχὴν τῆς ἀγαθῆς πολιτείας, τοιῷδε τρόπῳ τῷ Θεῷ δου λεύειν ἀπήρξατο. Ἐν μια γὰρ νυκτὶ ἀναστὰς τῆς κλίνης αὐτοῦ, κατὰ μίμησιν τῶν ἁγίων, ἐν τῷ μετ σονυκτίῳ προσεύξεσθαι· φθονήσας ο δόλιος δαίμων τὴν καλὴν τοῦ νέου ἀρχὴν, προσελθὼν ήρξατο cum fraudulentus demon, lividlo intuitus oculo p προσκρούειν δεινοτάτῳ πατάγω τὰς προσούσας θύρας tam praclara adolescentis exordia, accessit proμίας; coepitque obtensas domui, in qua morabaSur, fores fiagore vehementissimo pulsare: unde Oriens respectu Constantinopolis fere intelligitur Asia Minor, vulgo Natolia, per apocopen Initialis litteræ nuncupata. • Notariorum, inquit Meursius in Gloss. hic, duo erant genera: hi ipsam artem factitabant; illi profitebantur et adolescentes docebant..... Rorum vero, qui artem factitabant, tria rursus erant genera: hi palatio inserviebant, isti militia, illi ecclesiae. Plura de his varii, quos vide in Glossario de Cange. Mic noster, si non fuerit παιδο διδάσκαλος Theognosto, convenientius licetur fuisse secundi generis, seu inservisse militia; et sic non inutilem operam praestitisse domino, utpote eplis in Oriente præfecto τῷ οἰκήματι, ἐν ᾧ αὐτὸς κατέμενεν. Σπασθεὶς οὖν τῷ φόβῳ ὁ νέος, ἐάτας τὴν εὐχὴν, καὶ ταχέως τῇ κλίνῃ ἐπιβὰς, τοῖς αἰγιομάλοις αὐτοῦ κατεκρύ Αποφορέματα resles expono: idque suadent tum mox sequentia de elegantioribus famuli qua domini vestimentis: tum etiam clarissime, qu hoc loco habet ms. aliudl άμφιον σχήμα. 6) Αἰγιομάλοις. Eadem quoque vox in Mis Mazaris, est. Videtur ab αξ cupra et μαχή τη μιλίον, quod Graeco-barbare pro lana et crinibu usurpatur compositum: et 20 Jannarii in Vita S. Euthymii num. 159, Μαλός Lana invenitur dicta Atque hinc intelligi possu stragulum aut restis lana caprina. Verum ne de istiusmodi lana contentio sit, vocem magis universalem reponert magi

ππετο· ὁ δὲ Σατανᾶς τοῦτο ἰδὼν ἐχάρη, ὁ μηδέποτε η juvenis, metu perterritus, relicta oratione, confesti χάριν ἰδὼν τοῖς ὀφθαλμοῖς αὐτοῦ· καί φησιν ὡς in cubile se recepit, ac stragulis involutum abdidit. πρός τινα ομοιοτρόπον αὐτοῦ· "Ιδε ὁ τὰ σέλη Quo viso, Satanas, cujus nunquam oculos quod ἐσθίων, καὶ αὐτὸς ἤδη καθ᾿ ἡμῶν ἀνδρεύεται! Καὶ rectum est recte afcit, summopere gavisus diτοῦτο εἰπὼν, ἀνεχώρησεν. cit cuidam ejusdem secum farinae: Eece ille etian, qui fabis vescitur, quam præclare adversum nos rem gerit! Cumque have dixisset, inde abiit. δ'. ᾿Απὸ τοῦ φόβου δὲ ὕπνῳ βαθυτάτῳ συσχεθείς 6 μακάριος, ὁρᾷ καὶ ἰδοὺ ὅτι ὧν ἐν θεάτρω, καὶ ἦν ἐν τῷ ἑνὶ μέρει τοῦ θεάτρου πλῆθος Αιθιόπων πολλῶν, συναγωγή τις ἀφόρητος καὶ ἐν τῷ ἑτέρῳ πλῆθος λευσχημονούντων καὶ ἑτέρων ἀνδρῶν ἱεροπρεπεστάτων. Εἶχαν δὲ τὰ ἑκάτερα μέρη συζήτησίν τινα πρὸς ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους περὶ δρόμου καὶ πάλης" οἱ γὰρ Αιθίοπες, Μαυρόν τινα μέγιστον κεκτημένοι, 3 ἐζήτουν τῇ συναγωγῇ τῶν λευσχημόνων, Οποιός ἐστιν ὁ μέλλων τρέχειν καὶ παλαίειν μετὰ τοῦ Μαύρου ἐκείνου; οὐδεὶς γὰρ αὐτῷ ἀντέστη ἔλεγον πώποτε, καν τάχα μετὰ πολλῶν αὐτοῦ προσπαλαίσαντος ἀπ' αἰῶνος ὡς ἔφασκον· ἦν γὰρ χιλίαρχος τῆς πολλῆς ἐκείνης λεγεώνος τοῦ Σατανά. Ἐν ὅσι οὖν ἐκεῖνοι ταῦτα ἐκαυχῶντο, καὶ αὐτοῦ ἑστῶτος καὶ ἀκροωμένου, καὶ τῶν λασχημόνων ἐπαπορούν των, εἰς τις νεανίας ἐκ τῶν ἄνωθεν καταβὰς πάνω ὡραῖος, κατεῖχεν ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ τρεῖς στεφάνους· ἐν ὁ μὲν εἶς πάνυ ἐξηνθισμένος, χρυσίῳ καθαρή, καὶ βασιλικῷ ἐχρημάτιζεν· ὁ δὲ ἕτερος, ὥσπερ ἀστέρας τοὺς ἀτιμήτους λίθους τε καὶ μαργαρίτας κύκλωθεν καὶ ἑκατέρωθεν περιείχεν ἀστράπτοντας ὁ δὲ τρίτος ἦν μεγεθέστερος ὑπὲρ τοὺς δύο, ἀπὸ πάσης ἀνθήσεως βόδων, καὶ κρίνων, καὶ φυτῶν, καὶ τανῶν τοῦ παραδείσου τοῦ Θεοῦ συμπεπλεγμένος, ὥστε εἶναι αὐτὸν καὶ ἀμαράντινον, καὶ τοσαύτην ἔχειν ευοσμίαν, οἷαν νοῦς ἀνθρώπου παραστῆσαι οὐ Εύναται. 4. Beatus vero Andreas, remittente se metie sonino aliissimo correptus, deprehendit se per vis sinnen in theatre, cujus in altera parte plurimo rum Ethiopum numerosa turba, in altera multitulo virorum, candilis iniutorum vestibus, ac decore, et sanctimonia conspicuorum. Quaestionem de cursu et lucta movebant inter se utrobique Ethiopes, quos inter Maurus quidam versabatur mole corporis insigni: seiscitabantur candidatorum turba, quisnam congredi cum illo sen cursu seu lucta aulcret: nullus quippe quam, dicebant, ipsi resisteuto par fuit, Lametsi cum pluribus a mult jam tempore congressus: erat enim chiliarelia numeros istius satanie.e legionis. Inter bas illorum jactationes, quas in medio consistens audiebat Andreas, turba caudilatorum animis pendente; descen dit e loco superiore juvenis admodum formosus, tres manu coronas tenens: quarum una, nimium quautumn radiabat auro purissimo et praestantissimo; altera circumquaque per ambitum distinguebatur gemmis ingestimabilibus ac margaritis, non aliter quam stellis coli rutilantibus; tertia demum, prioribus duabus amplior, ex omni florum gerere, rosis, lilils, surculis, berbisque variis paradisi cas lestis plexa, imnarcescibilis eral, tantamque dif fundebat odoris suavitatem, quautam sibi mens hominis imaginari difficile potest, 1. Ιδὲν οὖν ταῦτα ὁ ᾿Ανδρέας ἡνιᾶτο καὶ ἐγλίχετο, τῶς, ἡ ποίῳ τρόπῳ δυνήσεται κἂν ἕνα λαβεῖν, ἀπὸ τῶν στεφάνων ἐκείνων. Καὶ προσελθὼν λέγει τῷ εξειδεῖ νεωτέρῳ ἐκείνῳ. Οὕτως ἔχοις τὸν Χριστὸν [ εἰπέ μοι, πιπράσκεις ταῦτα; τάχα γὰρ οὐκ ἀπορῶ αὐτὰ ἀγορᾶσαι· ἀλλ᾽ εἰ μικρὸν συμπάθῃς μας, πορευθείς μηνύσω τῷ κυρίῳ μου, καὶ αὐτὸς δίδωσιν σοι ὅσον βούλῃ χρυσίον, καὶ λαμβάνει αὐτά. Ύψη αὐτῷ ὁ νεανίας μειδιῶν τῷ προσώπων Πίστευα οὖν μοι, ἀγαπητέ, ὅτι τοῦ κόσμου τὸ χρυσίον εἴ μοι ἐνέγκης ἐν τῶν ἀνθέων τρόπῳ τοιούτῳ οὐ παρέχω οὔτε σοί, οὔτε τινὶ ἑτέρῳ, ἀλλ' οὖν οὔτε τῷ νομιζο μένῳ κυρίως σου. Οὐ γὰρ εἰσι ταῦτα τοῦ ματαίου (*) Ο τὰ σέλη ἐσθίων. Eadem recurrunt num. 78, sed nihilo clarior feusus ceruitur. Cibi genus unui manifestum est: at cujus diflicilis conjectura est, mi et alias sæpe erit. Ego, qui fubis vescitur, interpreter, non quod sic putem explicari recte, seu ne nihil ponendo morer Le torem. Credibile lamen gl, viliores quosdam cibos e leguminibus kerlusve desiguari; qualibus imto ad subigendam gulam vesel solebant illi, qui ad serviendum Deo adjiciebant animum: quorum vestigiis insistentem Andream dæmon hic irridere videatur. Si autem telis το τέλος cupedias significare, caprobrantis id 5. Conspicatus haec Andreas discrucial atur animo, andebatque scire, quo pacto vel unam istarum coronarum paucisci posset. Et propius accedens ad illum formæ eximiæ juvenem: lia, inquit, propitius tibi Christus sit; die age, utrum hæc venalia proponas: illica nanique emere non dubitarem: verum si vel tantilla inei te tangat miseratio, aliens, quaeso, iudicabo domino meu, persolutura tibi quantumm exegeris pretii, ut illa auferat. Placido ad luae vul tu subridens ille, Credas mihi velim, ait, charissime, si quidquid in mundo divitiarum est compor Laris obtulerisque, non tibi, non alteri cuivis, non Luo, quem memoras, domino vel unum ex hisce fuerit quasi dicentis: Ecce hic etiam, qui delicatis e mensa domini sui cibis farcitur, nobiscum congredi non veretur. Αφόρητος intolerabilis quidem vertitur; verum hane vocem non semper in propria significatione sumi, sed etiam pro multus, ingens, είπα gularis, tum hoc loco, tum clarius etiam mox nam. & constat, ubi ἐπὶ ἀφορήτας ὥρας οι εὐωδία ἀφό ρητος dicitur: pro quorum primo Maz. habet expresse ἐπὶ πολλὴν ὥραν. Ita Maz, aliquanto clarius quam habebat nostrum, Οντως οἱ ἔχεις Χριστόν.

NICEPHORI PRESBYTERI (P. θησαυροὶ ἐπουράνιοι, καὶ στέμματα τοῦ Χριστοῦ, οἷσπερ καταστέφονται οι τους Μαύρους ἐκείνους πατάσσοντες. Εάν θέλῃς μή μόνον τὸν ἕνα, ἀλλὰ καὶ τοὺς τρεῖς λαβεῖν, προσελθὼν πάλαισον τον Αιθίοπα ἐκεῖνον τὸν ἡσβολωμένον καὶ ἐὰν Αιτήσῃς αὐτὸν, οὐ μόνον τούτους, ἀλλὰ καὶ ἑτέρους όσους ἂν βουληθῆς καὶ μάλα εὐειδεστέρους κομίση παρ' ἐμοί. Ταῦτα ἀκούσας ὁ ᾿Ανδρέας ἐπὶ τῷ λόγῳ εθάρσησεν, καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Πιστευσόν μοι, ποιῶ τὰ λεγόμενα· μόνον διδαξόν με τα μηχανή μετα αὐτοῦ. Ἔφη ὁ νεανίας 7. οὖν; οὐκ ἐπίστασαι ταῦτα; οὐχὶ γὰρ οἱ Αἰθίοπες θρασεῖς εἰσιν καὶ οι δειλοί, καὶ σε σαθρωμένοι καὶ ἀνίσχυροι. Και μή σε θροήσῃ τὸ τῆς δράσεως αὐτοῦ μέγεθος· ὡς γὰρ λάχανον, οὕτως υπάρχει σαθρός καὶ ἀνίσχυρος. Ταῦτα οὖν εἰπὼν καὶ ἄλλα τινά πλείονα προς όλε σὴν τοῦ νέου, κρατήσας αὐτὸν ὁ εὐειδὴς ἐκεῖνος νεανίας, ὡς δῆθεν παλαίων μετ' αὐτοῦ, ἐδίδασκεν αὐτὸν τὸ πῶς ἀντιστῇ τῷ Αιθίοπ'. Καὶ ἐπὶ τέλους λέγει αὐτῷ εἰς τὸ οὖς αὐτοῦ, Ηνίκα σε ἄρη εἰς γύρον, ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, σὲ μὴ βροηθῇς, ἀλλὰ [συμπλάκηθι αὐτῷ σταυροειδώς, καὶ ὄψῃ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. fosculis addixero: ne ue enim vani hujusce mun- κόσμου τούτου, ὡς ὑπενόησας· ἀλλὰ τὰ νά εἰσιν di isthac ornamenta sunt, ut suspicaris; verum thesauri calestes et corona Christi, quilius corosantur illi qui Mauros isles proligant. Si vero, non unam solummodo, sed omnes res reportare desideras; veni et accingere pugnae, cum Ethiope isthoc nigra fuligine asperso committenda: quod si superior fueris, non his modo tribus, sed quotquot volueris, et quidem longe speciosioribus, a me donaberis. Cum haec audisset Andreas, posita in verbis illius fiducia: Crede mihi, inquit, exsequar quæcunque dixisti: solummodo id rogo, ut insidias et machiuanienta Ethiopis me edoccas. Adlive juvenis: Tune igitur haec ignoras? audi. Neutiquam generosi sunt Ethiopes; sunt autem meticulosi, sunt imbelles, sunt viribus destituti. Neque te terreat ingens ipsius, quæ apparet statura: tam debilis quippe et fragilis est, quam caules et olera. Ilis aliisque dictis, tironem suum quasi ungens et animans formnosus ille juvenis, apprehendit ipsum et quodammodo colluctans, docuit, quo pacto Ethiopi resistendum esset: ac tandem dixit ei in aurem: Cum te sublatum [in gyrum] egerit (ita enim fore, mihi certum est) cave consterneris, sed conflige cum ipso in signo sanctæ crucis et videbis gloriam Dei. præ 6. Tunc igitur ll. Andreas in medium processit ς'. Εξήλθεν οὖν μακάριος τότε πρὸς τὴν πάλην εἰς cum filiope pugna: aleain subiturus: exclama- τὰ μέσον ἔναντι τοῦ Αιθίοπος, καὶ λέγει μεγάλη vitque voce magna: Prodi Lauder, prodi telerrin, τῇ φωνῇ· Δεῦρο λοιπόν, ταβουλομένε, ταπεινά, abjects, commodorum nostrorum inside: age sis, εξ ἀνωφέλητε, ἵνα ἅμα οι δύο παλαίσωμεν. Ταῦτα nos duo simul in arenam descendamus. Postquam ακούσας ὁ Αἰθίοψ, τὸ τάχος έδραμεν, ἀπομυσῶν καὶ talia percepisset Achiops; cuncta fatu dejiciens μεγάλα φρυπτόμενος, καὶ ἁρπάζει τὸν ᾿Ανδρίαν sc horrendum fremeus, celerrime et ipse in me γύροις ἐπὶ ἀφορή τους ώρας, ὥστε προτεῖν τοὺς dium procurrit, arreptumque Andream in gyrum Αιθίοπας χαράν, καὶ στεγνάζειν τοὺς λευσχήμονας vertit ad longum tempus: ita ut plauderent prae εδόκουν γὰρ ὅτι δίδωσιν αὐτὸν ὁ Μαῦρος εἰς τὴν gaudio Ethiopes; candidati vero præ dolore ingemi- γῆν, ὥστε ἐξωθεῖν τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ. Γυροβο seerehit: videbatur namque tam valide a Mauro λούμενος δὲ ὁ ᾿Ανδρέας, καὶ [συμπλακείς αὐτῷ allidi solo, ut oculi ejus excuterentur. Αt vero σταυροειδώς, πατάσσει αὐτὸν εἰς τὴν γῆν, καὶ dum Andreas in gyrum agitur, muniens sese sa ὁ τοιοῦτος δαίμων ἔτυχον αὐτοῦ τὸ κράνιον εἰς crosancta cruce tanto impulsu dæmonem in terram πέτραν, καὶ κατενεχθείς παραυτά διεφάνησε. Κρέ dat, ut capite ad petram alliso dejectus statim τος δὲ μέγας τῶν λευσχημόνων, καὶ χαρά γλυκι lisparuerit. Cum ecce candidatorum lugeus plau- τάτη τότε ἐγένετο, καὶ ἤμπασαν τὸν μακάριον ἐπ' sus, et suavissima exsultantium voces insonuere, ac υψηλοῦ ταῖς παλάμαις αὐτῶν ὑπτίαις, καὶ κατερί B. Andream supinis manibus suis in sublime extu λουν αὐτὸν ἅπαντες, χρίοντες μύροις πνευματικούς. lerunt; exosculatique ad unum omnes, unguentis Τότε οὖν τῶν Μαύρων ἐκείνων πάντων σκορπι quibusdam spiritualibus ipsum inunxerunt. Tum σθέντων, μετά μεγάλης αἰσχύνης ἀνεχώρησαν· καὶ vero dissipatis subito, quotquot aderant, non sine εδωρήσατο αὐτῷ ὁ εὐειδὴς ἐκεῖνος νεανίας τους confusione Mauris, ipsi quoque evanuerunt Juve- ἀχράντους στεφάνους, καὶ ἐτέρπετο μεγάλως φορών mis porro iste, dignitate eximius, immarcescililes αὐτοὺς, ὅτι εὐωδία ἀφόρητος ἀπ' αὐτῶν ἐξεφέρετο. coronas Andrea domo dedit; quas purtans multa Τέλος ἀσπασάμενος αὐτὸν λέγει· Υπαγε καλώς, perfundebatur voluptate, quia fragrantia inde ma- ἀπὸ τῆς ἄρτι ἔσῃ ἡμέτερος και φίλος καὶ ἀδελφὸς nabat singularis. Denique amplexatus ipsum, Ma- γλυκύτατος. Τρέχει οὖν τὸν καλὸν ἀγῶνα γυμν tle animo, inquit, ex hac hora nobis eris et aqui- καὶ γενοῦ σαλός δι' ἐμὲ, καὶ πολλῶν ἀγαθῶν δε Πσβολουμένον. Quod modo dixi, hic quoque intelligi debet, eamdem ob causam relinqui a nobis hanc vocem, ut in mus, nostro hic et seq. num. con stanter habetur. Cum alioqui recta scribendi ratio postularet ἡσβολημένον: ab ἀσβολάω, fuligine lufcio, pellno, quod recte convenit nigro Mauro. Quod hujus loco ponebatur in ms, Vatic, χάρ δυασον αὐτὸν, et infra δίδωσιν κόνδυν, peregrinu prorsus olet. Multo clarius et in Mazariniano, qu hie utrobique suppositi. Pro his legebantur παραχθείς, δίδωσιν τὸν δαίμονα κάνουν.

ποτής καθίσεις ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας μου cus et frater suavissimus; decerta igitur generise un latos omnibus, atque adeo fac stultus fias propter me; et multorum bonorum dominus in die regui mei considebis. CAPUT 11. Stalitiam simulans vincitur, revelationibus illustratur, oppugnatur a da uoniis et liberatur, ad serviendunt Deo vocatur. ζ. Ταῦτα ἀκούσας ὁ μακάριος, ἀπὸ τοῦ βαθυτάτου 7. Cum hac insonuissent auribus B. Andreae, ύπνου ἐκείνου έξυπνος ἐγένετο, καὶ ἦν θαυμάζων τὸ γεγονὸς αὐτῷ τῆς εὐωδίας θέαμα· ἐμύριζεν γάρ τὴν ἔψιν αὐτοῦ εὐωδία της φριχτή, ἀόρατός τε και ἀκατανόητος. Ερχεται οὖν πρός με πρωΐας τὸν ἀνάξιον, καὶ θαρρεῖ μοι τὸ πράγμα ὡς ἦν. Καὶ ἐξέστην ἔγωγε τοῦ μακαρίου τὴν ἔκστασιν ἀκουσας, μάλιστα δὲ καὶ τὴν ὄψιν αὐτοῦ ὁρῶν αἴγλην ἐκπέμπουσαν καὶ εὐωδίαν θεϊκὴν, φρικτήν και ἀσύγκριτον Ἐσκεψάμεθα οὖν οἱ ἀμφότεροι το πράγμα, καὶ ἐκρίναμεν τοῦ σχηματίσαι ἑαυτὸν εἰς ταξιν δαιμονῶντος καὶ μαινομένου διὰ τὸν τέτ πάντα αὐτῷ, ὅτι Γενοῦ σαλός οι' ἐμὲ, καὶ πολλῶν ἀγαθῶν δεσπότης καθίσεις ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς βασιλείας μου. Αλλως γὰρ διαδρᾶσαι του σωματικού δεσπότου οὐκ ἐδύνατο· διότι δυσκόλως τις τὸν ἑαυ. τοῦ οἰκέτην ζῶν ἀπολύσῃ ἐλεύθερον, καὶ μέν λιστα εἰς ἐργασίαν θεϊκὴν τοῦ διαβόλου ταῦτα ἀπὸ του φθόνου κωλύοντος. e somno profundissimo experrectus est; ac mira batur secum, quod oblatum senserat, plenum fr grantie spectaculum: defiluta quippe erat facies illius suavitate quadamn oloris, sacra, invisibili, et quan assequi mens ulla hominis nequit. Venit Ιgitur bene mane ad me indignum, et confileuter quod acciderat exponit, Obstupui ego, tali aulita exstasi; ilque vel maxime, cum faciem illius rutilare pulchro lumine viderem, et fragrantiam sentirem, divinam prorsus et singu'arem. Τum ambo rem maturius expendentes, judicavimus e re fore, si ipse in ordinem dæmoniacorum atque iusanientium se transferret illius causa, qui dixerat, Fac stultus fas propter me, et multorum Ιonorum dominus in die regni mei considebis Neque enim aliter effugere potuit, cui quod cor pus serviebat, dominum: propterea quod difficilli me subducere se possit quispiam heri sui potestati, præsertim si pietaris operibus se addicere meditatur, diabolo istiusmodi consilium præ invidia interturbaule. η'. Τῇ δὲ ἐπιούσῃ νυκτί, ὥρας οὔσης μεσονυκτίου, ἀναστὰς προσηύξατο· καὶ μετὰ τὸ λαλῆσαι αὐτὸν τὴν εὐχὴν αὐτοῦ, λαβὼν μάχαιραν, ἐπορεύθη εἰς τὸ φρέαρ τὸ πλησίον τοῦ κοιτώνος τοῦ κυρίου αὐτ τοῦ. Καὶ ἐκδυσάμενος ἅπερ ἐφέρει ἱμάτια, ήρξατο λεπτοκοπῶν ταῦτα τῇ προσούσῃ αὐτῷ μαχαίρα, καὶ ὥσπερ σεληνιαζόμενος, βήματά τινα του φυρμού προεβάλλετο λέγειν, ἂν τρόπον οι σεληνιαζόμενοι πράττουσιν. Ἐξύπνου δὲ γενομένου τοῦ κυρίου αὐτοῦ ήκουεν τὰς αὐτοῦ ὁμιλία;, καὶ ἐξενίζετο τὸ τὶ ἂν εἴη ταῦτα καὶ μάλιστα ἐν τοιαύτῇ ὥρᾳ. Υπέλαβεν οὖν, Δηλονότι πνεῦμα πονηρόν ἐστι τοῦ φρέατος, καὶ αὐτομολεῖ τῇ ὥρᾳ ταύτῃ παρακρούσαί τινα τὸν πρόχειρα εὑρίσκεσθαι, βουλόμενον. Ησύχαζεν οὖν τῷ τοιούτῳ τρόπῳ μέχρι πρωίας, καὶ τῇ αὐτῇ ἀπῆλθεν ὁ μάγειρος αὐτοῦ τοῦ γεμήσει ὕδωρ, καὶ ἐτασάμενος τὸ γεγονὸς τῷ ᾿Ανδρίᾳ ἐξέστη. Πάπας οὖν τὴν ὑδρίαν αὐτοῦ, ἀνήγγειλεν ταῦτα τῷ κυρίῳ αὐτοῦ ἔτι ψάλλοντι τὰ ἑωθινά. Εξέπτη οὖν ὁ τύπος αὐτοῦ ἀκούσας ταῦτα, καὶ ὅτι ὁ ᾿Ανδρέας φησὶν παρατραπείς, ἐν τῷ στομίῳ τοῦ φρέατος κάθηται. Κατήλθεν οὖν εὐθέως ἐκεῖνος αὐτὸς τοῦ Magis mihi placet quod in Mazar. legitur, καὶ πολλῶν ἀγαθῶν μετοχών σε ποιήσω ἐν τῇ βασι λεία των ουρανών, «Et multorum te bonorum par ticipem faciam in regno coelorum. Erat constructio haec admodum mirabilis, olis casibus rectis cum verbo junctis: quare quod Panelatur ή όψιν αὐτοῦ, mutavi mutavi τὴν ὄψιν αὐτοῦ, aliquanto clariorem faciens scrisun. lila ex Maz. hic interjecta, videntur in noNo mus paulo aute, aliquibus mutatis, relata: 8. Sequenti porro nocte, jam intempesta, een" surgerise strato, precationi se delit; qua persoluta, accepit gladlium et abiit ad puteum, qui proxime, a domini sui cubiculo aberat: ubi exutus suis ve sibus, minutatin ccepit illas consider gladio, «Ηem comportaral; ac jacere in medium voces quasdam absonas absurdasque, ad eum prorsus mo dum quo lunatici consuevere. Quas cum exp rectus dominus ejus percepisset, miratus est qui sibi ille vellent, praesertius, tali hora ae tempore: et suspicatus tandem, malum ipsius putri genium esse, qui tali hora «liscurreret circumventurus quemn primum occupasset, quieti se reddidit ad usque diluculum: quo illucescente exiit coquus aquae han riends gratia, conspicatusque cum stupore, quod acciderat Andres; relicta hydria, domino suo, etiam tum matutinas preces persolventi, cuncta renuntiaturus, accedit. Obstupuit ille similiter audito coque ή Andream a statut mentis dejectum, cousidere all os putei, referente, descenditque confestim, comitante familia tota, rem inspecturus. Ει άλλα. rum quidem pars maior lugebant plurimou Andre quia tamen haec illis helle respondent, interserenda unsi. Ms. Vatic. nalebat μὴ αὐτῷ παραδειγματι σαι· τέως δὲ ἐκεῖνον ἑαυτὸν εἰς τάξιν δαιμονιών ως μεταστήσει. Vitiosissime legebat Vaticanum, Δεσποτην ἐξαποστέλλη, μια οικέτην. Que hic aliquot versibus continuis de να mico dicuntur, desunt alteri ms.

causa, rati, ita vere miserum in modum a demo- δεῖν αὐτὸν, καὶ τᾶς ὁ οίκος αὐτοῦ ένα αὐτῷ συν nibus affectum esse: dominus vero ipse, admodum tristis ob famuli sdi casum infelicem, nullo penes se suosque reperio mali remedio, jussit ipsum in venerandum sancte martyris Anastasiae templum, quod est in Macelæ tractu, deportari, Sanctaque cateris vinciri; data ecclesiae custoli pecunia, que accuratior ipsius cura gereretur. επέστη αὐτῷ. Καὶ οἱ πλείονες έθρήνουν ἐπ' αὐτῷ, εἰκάζοντες ὅτι ἐπ' ἀληθείας οὕτως ἀπὸ δαιμόνων παρεκρούσθη· ὁ δὲ κύριος αὐτοῦ πάνω λυπηθείς ἐπὶ τὸ συμβεβηκός αὐτῷ, καὶ μήθ' ἂν εἰς τοῦτο Ισχύων αὐτῷ ὀφελῆσαι, εἰς τὸν σεβάσμιον ναὸν τῆς ἁγίας μάρτυρος Αναστασίας (19, εἰς τὰ δὴ Μακέλ που φημὶ ἐκεῖσε αὐτὸν ἀπενεχθῆναι προσέταξε, και ἐν τῇ ἀλύσει τῆς ἁγίας βληθῆναι δεδήλωκεν, δοὺς ἀργύρια τῷ παραμονίτη τῆς ἁγίας ἐκκλησίας πρὸς περισσοτέραν ἐπιμέλειαν αὐτοῦ. Β. Δι' ὅλης οὖν τῆς ἡμέρας ὁ μακάριος τὰ νόθε αὐτοῦ, ὡς δῆθεν παραφρονῶν, βήματα ομίλει· τῇ δὲ νυκτὶ ἐθρήνει καὶ προσηύχετο παρακαλῶν τῇ μάρτυρι τοῦ Χριστοῦ ἐφθῆναι αὐτῷ, καὶ παραμυθήσασθαι αὐτὸν, εἰ ἀρεστόν ἐστι Θεῷ τὸ ἐγχεί ρημα, ο ήρξατο Μικρὸν οὖν αὐτοῦ θρήνους καὶ τῆς εὐχῆς παυσαμένου, ἰδοὺ ὀρθαλμοφανώς πέντε γυναῖκες τοῖς ἐκεῖσε ἐπέστησαν, καὶ εἰς τις γέρων, δόξῃ πολλῇ κλειζόμενος ἔμπροσθεν αὐτοῦ ὡραίοις ποσὶν περιπατῶν περιώδευεν. Περιέρχοντα δὲ, καὶ τοὺς ἐκεῖσε ἀσθενεῖς ἐπεσκέπτοντο ένα καθ᾿ ἕνα καὶ διαβάντες τοὺς λοιποὺς ἔρχονται και ἐπ' αὐτὸν, καὶ ἐν πρώτοις ἔστη ὁ γηραιός, και ἀπ' αὐτοῦ αἱ ἅγιαι ἐκεῖναι γυναίκες. Εἶτα θεωρών αὐτὸν ὁ γέρων ἐκεῖνος ἀνενδότων όμματι, γλυκύ τι υπεμειδία πρὸς αὐτὸν, τί ἀγαθὸν πάντως έν ἑαυτῷ στοχαζόμενος. Λέγει οὖν καὶ τῇ λαμπροτέρα γυναικὶ ὥσπερ χαριεντιζόμενος Κυρία Αναστασία, οὐκ ἰατρεύεις τί ποτε; Λέγει ἐκείνη αὐτῷ, Κύριε, ὁ Μαγίστωρ άλλος ἥντυσεν, καὶ οὐκέτι δέεται τινος ὁ γὰρ εἰπὼν ταῦτα, Οτι γενοῦ σαλός δι' ἐμὲ, και πολλῶν ἀγαθῶν δεσπότης καθίσεις ἐν τῇ βασιλείς μου, ἐκεῖνος αὐτὸν ἰάτρευσεν, καὶ λοιπὸν ἰατροῦ χρείας οὐ δέεται. Εἴδει γὰρ τὴν τέχνην, ἣν ἔμαθεν, οὐκ ἐάσει αὐτὴν μέχρι τῆς ἐσχάτης αὐτοῦ ἀναπνοῆς, ἀλλὰ γενήσεται τῷ Θεῷ ἡμῶν σκεῦος ἐκλεκτόν, ἅγιον, καὶ ἡγαπημένον ἐν Πνεύματι. Εφη ὁ γέρων Είδειν καγώ, κυρία μου, ταῦτα, ἀλλὰ μετριοπαθών πρὸς τοῦτο τὸν λόγον λελάληκα. 9. Toto itaque die B. Andreas, peregrina quædam verba in medium jaciens, videlicet uti stolidus, perstrepetunt; noctu vero lacrymis precibusque varans, inclamabat sanctam Christi martyrem Anastasiam, ut conspicuam sese offerens, ipsum consola- η retur, significando an gratum Deo esset, quod acceperat site institutum. Cumque moram lamentis precibusque aliquantam interponeret, ecce astiterunt conspicue mulieres quinque, et senes unus; qui multa gloria insignis, ac pedibus admodum formosis obambulabat in conspectu Andres. Porro circumeuules singulos, qui istic detinebantur, infirmos visitabant; umque obiissent omnes, ad Andream quoque deveniunt, constititque propius senex, et post ipsum comites ejus sanctæ mulieres. Post hae i..tuitus ipsum senex oculo irretorto, leuiter arridebat, vulelaturque animo quiddam volvere utilitatis non modice. Conversus itaque ad matronat celeris splcalidiorem, facete admodum: Domina, inquit, Anastasia, non huic medicaris tandem ali-C quando? Cui illa: Domaine magister, jam adfuit ipsi prasentior medicus, non indigenti posthac rei cujusvis: is enim qui dixit: Fac stultus lius proper me, et multorum bonorum dominus in die regni mei considebis; idem tam præsto ipsi futurus est, ut altero deinceps medico non sit opus; novit namque artem quam didicit, eamque non dimittet quoad spiritum duxerit: fiet autem Deo nostro vas electum, sanctificatum, dilectumque in Spiritu. Excepit senex: Noveram ego quoque isthæc, domina mea; sed ex maguo erga bune affectu istanb sermonem intuli. 10. Talia inter se vidente Andrea locuti, paIdem pluribus explicat ms. Mazar. ὃν (ναν) ἐδείματο ὁ εὐσεβής Λέων ὁ Μακέλλης. Fuit autem Constantinopoli duper ecclesia S. Anastasia quarum al era ad Pelagum, varias vicissitudines passa, innuitur Novatianorum fuisse a Socrate lib. 11, cap. 39. Altera, primum in formam oratori non magui accommo.lata a S. Gregorio Naz anzeno, deinde a variis aucta el instaurata est; in quam et reliquias S. Anastasie postea Sirmio trai s'atas esse testatur Nicephorus Callisti, lilis, Δι, cap. 10. Estque hæc Anastasia, quam φαρμακολυ τρίον, veneficiorum solutricem appellant, unde etiam maniaci eidem curandi sistuntur et energumeni, sicut hinc discimus: agemus de ea 25 Decembris. Pradictus Nicephorus, uti et Menæa, templum illud in Porticibus Domniui collocant; cum hic si; ti Μακέλους, ut habebat ms. pro Μακέλου, in Mucela tractu fuisse dicatur. Sed non reperio tractum ipsius nominis apud Du Cange: habet tamen lib. w, cap. 7. nom. 3, ex Codino et Originions Cl in e nuus sequentia Admirandum temp:um Sauε. Ταῦτα εἰρηκότες, βλέποντος τοῦ ᾿Ανδρέα, καὶ ctæ Resurrectionis (idem illud est cum S. Anastasiæ, de quo agimus) in Mauriani tractu ædificavit propriis sumptibus S. Marrianus. + Adilunt Origi nes CP. inedits: «Ex divitiis Asparis, qui a Leon interfetus fuerat. Unde et facium dicit Baronius, sub fnem anni 470 ut Leo ipse Marceles, nempe interfecior, fuerit cognominatus, Papias quoque vocem Macelare interpretatur Occidere, verosimi 1.ter eadem ratione, qua locus cedendorum anima hum dicitur Macellum, et sic etiam hic scribitur per duplex A. Παραμονίτης, alias παραμονάριος οι προς μονάριος uti paulo inferius; Mansionarium Latin appellant: estque ædituus seu custos et conservator ecclesias, reliquarum, clavium etc. Omnium tio inuit, non procul a templo, sed conjunctum ei domicilium seu mansionem fuisse; mi convenit. Nescio quid hoc loco sibi velit quod in no stro erat is, ως γε τως.

ἐξελθεῖν τοῦ φουσκαρίου καὶ ἐᾶσαι αὐτόν· ἔφη αύ- re cum Sancto communicata, imo etiam crebros ictus ac verbera dorso ipsius infigebant cum sammis et illusionibus. Ubi igitur sanniones illi, irrisiomibus saturari nescii, Andream illusissent; ingruente vespera, voluerunt se subducere e caupona, relicto illo. Qui vociferans: Suniones, Summiones, ait, τοῖς ὁ Μακάριος· Μωροί, μωροί, τί ἔχω ποιῆσαι, ὅτι μέλλει ἡ βίγλα συναντάν μοι, καὶ μάστιγας ἔχω λαβεῖν; Τοῦτο δὲ περὶ ἐκείνων ἔλεγεν αὐτοὶ δὲ οὐκ ἔγνωσαν, ἀλλ' ἐάταντες αὐτὸν, ἀνεχώρησαν ᾔδει γὰρ ὁ Δίκαιος ὁ ἔμελλεν αὐτοῖς συμβαίνειν. quid faciam, quia circuitores mihi occursuri sunt, ac male multaturi? Atque lre dicia de suis ipsius illusoribus volebat Sanctus intelligi; gnarus quid ipsis eventurum esset illi vero non intelligentes, relicto eo, abiverunt. 17. Etenim consilio inito concesserunt ad turpium muliercularum prostibula, et animarum suarum pulchritudinem adusque vigiliam noctis secundam polluerunt: beatus vero Andreas inde similiter digressus, abjecit se, instar mendici, in angulum plate.e 15'. Καὶ δὴ βουλευσάμενοι, ἀπέρχονται εἰς τὰ μιμάρια τῶν ἀσέμνων γυναίων, τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς καταχράναντες μέχρι δευτέρας φυλακῆς τῆς νυκτός· ὁ δὲ Μακάριος ἐκεῖθεν ἐξελθών, ἔέριψεν ἑαυτὸν ἐν μια γωνία ὡς εἷς τῶν πενήτων. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐξιόντες, ἐβάδιζον πρὸς τὰς ἑαυτῶν οἰκίας, καὶ συν- quempiam. Post hæc prodeuntes illi tendunt quisqua αυτᾷ αὐτοῖς τὸ Κέρκετον, καὶ συλλαβόμενοι αὐτοῦ; ἔδησαν· καὶ ἐλθόντες ὅπου ἦν ὁ Μακάριος κείμενος, καὶ ἀποδύσαντες αὐτοὺς, ἐμαστίγωσαν σφόδρα. Ο δὲ Μακάριος Θεασάμενος αὐτοὺς οὕτως πάσχοντας ἐλυπήθη μεγάλως καὶ συνεσχέθη τοῖς δάκρυσιν, καὶ τὸν Θεὸν ἱκέτευεν ὑπὲρ αὐτῶν, τοῦ μὴ ἐγκλεισθῆναι αὐτοὺς εἰς φυλακήν· παρακλήσει δὲ συγγενῶν καὶ δι' εὐχῆς τοῦ Μακαρίου ἀπολυθέντες, ἀπίεσαν εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν. Εἴς δὲ ἐξ αὐτῶν λέγει - Καταργηθῇ ὁ σατανᾶς ἀδελφοί, πῶς ταῦτα ὁ ἔπιμονῶν ἡμῖν ἐκεῖνος προσεφθέγξατο συμβαίνειν εἰς αὐτ τὸν, ἅπερ εἰς ἡμᾶς ἐτελέσθησαν! Λέγει ὁ ἕτερος· Οὐκ οἶδας, ὅτι ὅ βούλεται ὁ δαίμων ποιῆσαί τινί τι πονηρόν, γινώσκει αὐτό; τάχα γὰρ ὑπὲρ ἃ ἐπράξαμεν μετ' αὐτοῦ, ὁ δαίμων αὐτοῦ ἐποίησεν ἡμῖν ταῦτα. Έφη ὁ ἕτερος· Οὐχὶ, ἀλλ' ὡς εἰκάζω, ὑπὲρ ο ἐτύπτομεν αὐτὸν ἀνελεημόνων, διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς ἀνταπέδωκεν ἡμῖν. Λέγει ὁ ἕτερος - Ναι, έξηχε, μέλει τῷ Θεῷ περὶ σαλοῦ· ἐκεῖνος γὰρ δαίμονα αὐτῷ δέδωκεν, καὶ ἡμεῖς αὐτὸν παιγνίω; ἐτύψαμεν· οὐδὲν θαυμαστόν. Εἰ γὰρ ἅγιος, ἔπειθες ἂν με, ὅτι ἡ ἁμαρτία, ἣν ἐποιήσαμεν εἰς αὐτὸν, ἀνταπέδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός· ἐπειδὴ δὲ ἐξηχός ἐστιν, τοῦτο οὐ μέλει τῷ θεῷ. domos suas, atque incidunt in urbis circuitores; a quibus comprehensi ligatique venerunt tandem aut locum, ubi Andreas jacebat; et exutis vestibus, virgis fagrisque insigniter excepti sunt. Spectator hujusce actionis vir sanctus, indoluit vehementer, et a lacrymis se non temperavit; oravitque Deum, ut ne in carcerem compingerentur: tandemque et intercessione propinquorum, et precibus sancti Andree missione impetrata, aut aedes suas reversi sunt. Dicit autem unus eorum: Male pereat demonium, sodales, quomodo quæ prædixit nobis damoniacus ille eventura sibi, in nobis completa sunt! Excipit alter: An putas, si quod malum inferre cuipiam parat demon, id innotescere damoniaco? Fortassis quod tam mique tractavimus hominem, ita vicissim a demone tractati nos sumus. Subjicit tertius: Nequaquam; verum, ut ego suspicor, quia tam duriter atque immisericorditer verberibus in ipsum seriimus, ista nobis retribuit Equus Dominus. Cui denique alter: Ut insanis! Dco nempe cura est de stulto. Αb ipso traclitus est malo damoni torquendus, a nobis animi ac lusus causa pugnis pulsatus est: quid tum? Αt vero si sanctus esset, persuaderes mihi forte, peccatum, quod in ipsum conuisinius, tale nobis a Deo accersisse supplicium: nunc aulem, quo bitam mente captus est, nullam ipsius curam gerit Deus. ιη'. Ταῦτα αὐτῶν ὁμιλούντων καὶ ἄλλα τινά, & σύν νηθές ἐστιν τοῦ ὁμιλεῖν τὴν νεότητα· ὁ δὲ Μακάριος ἀναστὰς πρωί πάλιν τὸν δρόμον ήνυε, μέσον τοῦ θορύβου ἀσχολούμενος, καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν μηδαμοῦ καθεζόμενος, νήστης αὐτὴν ὑπεξήρχετο. Εσπέρα; δὲ γενομένς, ἦν πεζεύων τοὺς ἐμβόλους τῆς πόλεως, ἐπετήρει δὲ τόπον τοῦ ἄρα οἱ κύνες τὰς κοίτας ἔχουσιν, κἀκεῖ πορευόμενος ἕνα ἐκδιώκων ἐξ αὐτῶν ἀνέκειτο, ὡς ἐπὶ στιβάδος ἀναπαυόμενος, Gr. βίγλα, quod excubias, circuitores seu cirettores, qui noctu obite civitatem consueverunt, significare ex num. seq. confirmatur; ubi dicitur iisdem juvenibus occurrisse τὸ κέρκετον, quod Greco-barbare idem sonat. Mepapix prostibula, Inpanaria significare Μιμάρια tum hoc loco, tum num. 20, 21 et 22 palam lit. Ac num. 20 quidem simul innotescit, καταγώγιον εἰ μιμάριον pro eodem summi: et illius quidem derivatio a xataywyh diversorium obscura est, est vero PATROL. GR. CXI. 48. Iliac illis et alia, quæ insolens juventus effutire consuevit, inter se loquentibus; surrexit bene mane Andreas, institutoque ut solebat cursu, mediis in turbis versatus, solidum istum diem nusquam sedendo, nihil manducando exegit. Ingruente a'- tem vespera percursabat porticus civitatis, notalntque locum ubi sua canes latibula habebant, coque concedens, expulso illorum uno aliquo, procumb bar, ac veluti in frondibus virgultisque somme se hujus. Innotescit porro μιμάς, de quo num. 21, meretricem notare, sicut lane vocem etiam usepat Theophanes. Nec diflicile erit ex his colligere. quam notionem habeat μιμαρίσιον, quod est num. 22; cum ab eodem derivetur principio, et quidem per diminutionem. (35; Ms. Maz. καταργηθείη, quod que se καταρ γηθῇ ο καταργέομαι est, et hoc inter alia etiam tollor, aboleor, significat apud Scapulam.

νᾶται ἡ ἀσώματος. Μπλωσαν οὖν καὶ τὸν τρίτου, καὶ αὐτὸς τὰ αὐτὰ ὑπέμεινεν· πρὸς ὅσον οὖν έναρ δίνως ἔτυπτον αὐτοὺς, ἕτεροι ἀνεφώνουν τοῖς δαρεί σιν καὶ ἀπολυομένοις, ἔλεγον ἑνὶ καθενί, Υπαγε, δίδαξον ταῦτα τῷ πατρί σου τῷ Σατανά, εἰ ἀρέ and fusera Deus veriwra is's indigebat: cum na- μῷ, ἐπ' ἀληθείας ούχ ἡ φύσις αὐτῶν καταυ· tura illorum, quæ corporis expers est, vere non cruciaretur. Extensus deinde tertius quoque eşi, cui cadem omnia incubuere: sieque ordine ad Binnes processum est. Cum vero ita laniati dimitterentur, acclamantes candidi senis socii, dierbant singulis: Age age, enarra isthæc, si placet Satanæ patri tno. 12. Posteaquam cuncti abivissent Mauri, canclidati quidem illi similiter eramuerunt ex oculis, ferniosus vero senex propius B. Andream adit, circumpositaquerursum catena, blande et faceto dicit: Cernis, quam præsentes tibi suppetias tulerim? ut scias quaute mibi curæ sint res tuæ: constitutus uamque sum, jubente Domino, ut ad utilia sanctioraque consilia te animem, et crebro propositis præmiis excitem. Sustine igitur, ut in omnibus prulatas inventaris; non multum enim temporis intercedet, cum dominus te tuus ultro missum faciet, abiturum quocunque animo cullubitum tuo fuerit. Excipit Andreas: Domine mi, ecquis tu, quoniam non novi te? Et ille: Is ego sum, qui super imnumeulatqın et vivificum Domini nostri Jesu Christi fectus quievi. Quibus dictis, quasi transformatus in fu'gur, abiit e couspecta. Et miratus Andreas inef. lalilem Dei bonitatem, glorificavit ipsum maximopere, quod ita in onii verbo ac opere adjutor sibi §. clus, tam subito ex instautium atrorum dæmofilm potestate eripuisset sese, disitque submissa voce: Domine Jesu Christe, magna et incomparable lis est potent'a tua; super omnem naturanı glorifłcata est misericordia tua, quia mei humilis misertus es, et curam geris: id ego rem novam et muita admiratione dignam existimo. Custodi me igitur porro amplius et amplius, Domine, in veritate tua; et dignum me fac, qui inveniam gratiam coram le, o altissiure, o potentissime, o terribilis, o incumuprehensibilis. 13. Talia precato Andrea, ingruit nox: cumque aliquantum summi caperet, deprehendit se per visionew in regali palatio; soraiusque a rege, palatii domine, præsto advolat. Cui rex: Visne servite mibi ex toto corde? si annuas, asciscani te {n mitmarum procerum palatii mei. Εt Andreas: Ecquis Το autem fortunam bonam repudiet? ego enimvero id desidero plurium. Ait res: Experire igitur, quae lis famulatus meus sit: simulque tradit quidpiam non absimile nivis. Accepturu ille in os immisit, sensitque tantam dulcedinem, quantam mens bumaua inagiuuri sibi nulla potest. Erat autem perexigua portie, quaui comedeus, skalat in corde sno, aliu latque aliud sibi ut concederetur: dicebat quippe, inter manducandum visum st sibi fuisse in divinum quoddam unguentum præ dulosili - nis suavitate transformatum. Rursum porrigit ill Δαρμός, uti et παραδαρμός, ictus infictus, verdera, supplicium, a d£pw, verbere, cæde: voces in EXSTAL 19'. Ὅτε οὖν πάντες ὑπεξῆλθον, οἱ μὲν λευσχήμονες ἐκεῖνοι ἀφανεῖς τῶν ἐκεῖ ἐγένοντο, ὁ δὲ ὡραῖος ἐκεῖ νος γέρων ἔρχεται πρὸς τὸν μακάριον, καὶ τὴν μὲν ἄλυσιν τὸ αὐτὸ πάλιν ἐφόρησεν, λέγει δὲ ὡς χαριεν τιζόμενος· Βλέπεις πῶς ἐτάχυνα εἰς τὸ βοηθησα! σοι; ἵνα γὰρ εἰδέναι ἔχῃς ὅτι καὶ πάνω μοι μέλει περί σου ἐμοὶ γὰρ ὥρισεν κελεύσας ὁ Δεσπότης, ἵνα σου τῆς σωτηρίας πρὸς τὰ ὄντα πρόσφορα καὶ εὐθειώτατα μεριμνῶν ἑκάστοτε, ἐπιβραβεύσω σου. Υπόμεινον οὖν, ἵνα δόκιμος εἰς πάντα γενήση σε μακρὰν γὰρ καὶ ἀπολυθήσῃ τοῦ Κυρίου σου ἰδίῳ θελήματι, πορεύεσθαι όπου δ' ἂν τοῖς ὀφθαλ μοῖς σου ἐστιν εὐάρεστον. Λέγει οὖν ὁ ᾿Ανδρέας· Κύριέ μου, τίς γὰρ εἴ σύ, ὅτι ἀγνοῶ; Ὁ δέ φησιν ο Εγώ εἰμι ὁ ἀναπεσὼν ἐν τῷ ἀχράντῳ καὶ ζωοποιῷ στήθος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ τοῦτο εἰπὼν, ὥσπερ εἰς ἀστραπὴν μεταποιηθείς, 4 ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἐπορεύετο. Ὁ δὲ μακάριος Ανδρέας ἐθαύμαζεν τοῦ Θεοῦ τὴν ἀνεκδιήγητον ἀγαθότητα, καὶ ἐδόξαζεν αὐτὸν μεγάλως, ὅτι οὕτως ἐν παντὶ βήματι καὶ πράγματι βοηθὸς αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ἐκ τῶν ἐπανισταμένων αὐτῷ ζοφερών πνευμάτων ἐν τάχει ἐλυτρώσατο, καὶ ελεγε λανθανόντως ο Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, μεγάλη σου ἐστιν καὶ ἀνείο καστος ή δύναμις, ὑπὲρ φύσιν εἰσὶν δεδοξασμένα τὰ σπλάγχνα σου, καθ᾽ ὅτι ἐμὲ τὸν ταπεινὸν ἐλεεῖς, καὶ δτ: μέλει σοι περὶ ἐμοῦ· ξένον τοῦτο ἡγοῦμαι καὶ πολυθαύμαστον φύλαξόν με οὖν, Κύριε, ὅτι καὶ ἔτι ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, καὶ ἀξίωσόν με ευρείν χάριν παρά σοι, ὦ ὕψιστε, πολυδύναμε, φοβερό, καὶ ἀκε τάληπτο. ιγ΄. Ταῦτα αὐτοῦ προσευχομένου, ἐπέστη ἡ νύξ, καὶ μικρὸν αὐτοῦ τι ὑπνήσαντος, βλέπει ἐν δράματι, ὅτι ἦν εἰς παλάτια βασιλικά, καὶ κέκληκεν αὐτὸν ὁ βασιλεὺς τῶν παλατίων ἐκείνων, καὶ ἐν ἔσ παρ έστη αὐτῷ, λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ο θέλεις μοι δουλεύσαι ολοψύχως, καὶ ποιήσω σε ένα τῶν ἐνδόξων τοῦ παλατίον μου; Εφη ὁ ᾿Ανδρέας Καὶ τίς ἐκεῖνος, ὁ τὸ ἀγαθῶν παραιτούμενος, ἐγὼ δὲ πάνυ τούτου τοῦ πράγματος ὀρέγομαι. Εφη δ βασιλεύς· Οὐκοῦν εἰ ὀρέγει δέξει τῆς δουλείας τῆς ἐμῆς τὴν αἴσθησιν. Καὶ σὺν τῷ λόγῳ δίδωσιν αὐτῷ τι ὡσεὶ χόνα· καὶ λαβών, ἐψωμίσατο τοῦτο· ἦν δὲ γλυκὺ οἷον νοῦς ἀνθρώπου ἐπεικάσαι οὐ δύναται. Ολίγον δὲ ἦν, καὶ φαγὼν αὐτὸ, εδόκουν ὅτι εἰς μύρον θεϊκὸν τῇ ἡδονῇ μετατρέπεται. Πάλιν οὖν δωσιν αὐτῷ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὀλίγον τι ὡς εἶδος κυδωνιάτου καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν, Λάβε καὶ historia Byzantina frequentes. 95) Ita ex Meursii Glossario colligo, licet aus

φοί, φοβερὸν τὸ ἐπ' αὐτὸν τότε γενόμενον· ἐν ἡ feeto miraculum tunc contigit, fratres; quippe in τοσούτοις γὰρ γαλισμοῖς οἷς ἐποίησαν ἐπ' αὐτὸν, οὐδαμῶς κινῆσαι ἡ ὀρέξαι αὐτὸν ἴσχυσαν πρὸς τὸ δυσώδες πάθος. "Οθεν μεταβαλλόμεναι, τὰ τοιαῦτα ἔλεγον· Οὗτος νεκρός ἐστιν, ἢ ξύλον ἀναίσθητον, ή λίθος ἀκίνητος. Λέγει δὲ μία ἐξ αὐτῶν· θαυμάζω τὴν ἀναισθησίαν ὑμῶν, ὅτι ταῦτα λέγετε - σαλός γὰρ καὶ δαιμονιάρης, πεινῶν, διψῶν, ῥιγῶν, μὴ ἔχων ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίναι, αὐτὸς ἐπιθυμεῖ ταῦτα; ἄφετε αὐτὸν πορεύεσθαι τὴν ἐξηχίαν αὐτοῦ. ante mollitie, qua virum aggrediebantur, nequaquam aut movere ipsum, aut concupiscentiam injicere turpis flagitii potuerunt. Hinc et ipsa πιαlieres mutata, dictitabant: llic certe aut mortuus est, aut lignum sensu destitutum, aut sarum im - mobile. Sed una e numero: Admiror, inquit, ego stuporem vestrum, cum sic loquimini: quid enim? mente captus, insessusque a dæmone, fame ac siti pene enectus, frigore rigidus, quique ubi caput reponat quieturus non habet, talia concupiscat? dimittite hominem ut insaniat insaniam suam. κα'. Εώρα δὲ ὁ Δίκαιος τὸν τῆς πορνείας δαίμονα 21. Interea Beatus conspiciebat stantem in medio ἑστῶτα μέσον τῶν ἑταιρίδων· ἦν δὲ τῇ εἰδίᾳ Αιθίοψ, meretricum impudicitia genium, specie thiopem, χειλάς, ἐν τῇ κεφαλῇ τρίχας μὴ ἔχων, εἰ μὴ κόπρον grandibus labiis conspicuum, cui caput depilo κατὰ τέφρας μεμιγμένον, οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἦν & opertamique stercore cineribus misto, oculi vero ὡς ἀλώπεκος, καὶ οἰκτρὸν κόμμα ῥάκους ἐπὶ τοῦ persimiles vulpi; pendebat ex bumero sordidum ὤμου αὐτοῦ ἐπέκειτο· ἀποφορὰ δὲ καὶ δυσωδία ἐξ- panni laceri fragmen, absistebatque exhalatio ac ἤρχετο τρίλογος, σηπώδης, βορβορώδης, καὶ ὡς fctor triples, quasi ex sunie cenogna et spuris πτύελον ἀφυῶδες ὥστε ἐκ τῆς δυσωδίας αὐτοῦ spumantibus, isque adeo gravis, ut ferre illam neτῆς πικρᾶς ἀηδίζεσθαι τὸν Μακάριον, καὶ συνεχῶς quiens Andreas necessum haberet perpetuo excreaπεύειν, καὶ τῷ περιβλέμματι ἀποφράττειν τὴν re, atque nares lacerua sibi obturare. Quem cuin Ειρρησιν αὐτοῦ. Θεωρῶν δὲ αὐτὸν ὁ δαίμων τῆς notaret dictus genius tantopere aversari sese, istius ἀσωτίας ἀηδιζόμενον, φωνὴν ἀφίησιν τοιάνδε - Εμὲ modi emittit vocem: Me homines pro melle οἱ ἄνθρωποι ὥσπερ μέλι γλυκὺ ἔχουσιν ἐν ταῖς καρ dulcissimo hauriunt ac sinu suo condunt, et hic δίαις αὐτῶν, καὶ οὗτος ὁ τὸν κόσμον ἐμπαίζων μυ mundi illusor me despuit ac detestatur! tu vero σπετόμενος ἐμπτύει μοι· οἴκουν σὲ περὶ ἀγαθοῦ non tam quod bonum est ut consequaris, quam σε αὐτὸν σαλὸν ἐποίησας, ἀλλὰ ἢ πάντως ἀποδράσαί corporis servitutem omnino subterfugeres, σε τῆς σωματικής δουλείας. Ο δὲ Μακάριος αίσθη- stultum induisti. Εt Andreas quidem hæc loquenEt τῶς αὐτὸν ἔβλεπεν· αἱ δὲ πόρναι τῆς μὲν φωνή; tem videbat sensibiliter, ton videbant vero scorta, ἤκουον, οὐδένα δὲ ἔβλεπον. Κατεγέλα δὲ ὁ Μακάριος preter vocem nil percipientia; cumque ille deriτῆς ἀσχημοσύνης, καὶ τῆς δυσωδίας αὐτοῦ, ὥστε deret impudicum ac graveolentem dæmonen, λέγειν τὰς μιμάδας • Ιδε πως συμμειδιᾷ τῷ δεί dicebant iste: Ecce quam blande risu demonείν μονι αὐτοῦ. suum excipiat. " κα. Μία ἐὰ ἐξ αὐτῶν ἔφη· Καλόν ἐστι τὸ περιδόν λαιον αὐτοῦ, δεῦτε ἄγωμεν αὐτό, καὶ πιπράσωμεν· τοῦτο γὰρ ἔχομεν ποιεῖν σήμερον. Παραχρῆμα δὲ ἀνα στᾶσαι ἀπέδυσαν αὐτὸν, καὶ ἱστῶσι γυμνόν· τὸν δὲ χιτῶνα πιπράτισαι εἰς μελιτρίσιον ἔν, ἐνείμαντο δὲ ἀνὰ δύο λεπτών. Λέγει ἡ πρώτη ταῖς ἑτέραις· Μὴ ἀπολύσωμεν αὐτὸν γυμνόν, ἀλλὰ κἂν ψιάθιον περ παλαιωμένου χαρισώμεθα αὐτῷ. Ηνεγκαν οὖν ψίᾳθον, καὶ σχίσασαι αὐτὸν μέσον, περιέβαλον αὐτόν· καὶ οὕτως καταγωγίου ἐξεβλήθη. Ἐλθὼν οὖν εἰς τὴν πλατείαν ἐφέρει αὐτὸ καὶ ἔτρεχεν παίζων. Οἱ δὲ ὁρῶντες αὐτὸν ἔλεγον, Καλὸν σάγιστρον φορεῖ ὁ Πτύαν quidem scriptum erat, sed hoc significat ventilabrum, quo frumentum aceribus pirgatur: ideoque substitui vicμια πτύελον: Γα inssis autem dicitur etiamn πύον, sicut πτύσι; εἰ πτύσμα. Miliarisium. Lubet hic e Scholiaste Basili corum adscribere locum, nummulos istos, quorum hic mentio fit, insigniter illustraturum. Eglos. 23 sic ait: Norse oportet, ceralium anam folli bus valere duodecim sive miliarisio dimidio. Valent itaque ceratia duodecim nomismate medio: am integrum nomisma continet miliarisia duodecim sive ceratia 21. Colligo igitur, ex nominatis istic monete speciebus, minimi valoris esse follem; folles autcm 12 constituere ccratium; ceralia vero η ut 22. Tunc una muliercularum: Non confemmen dus, ait, hic amicius ejus est: venite, allatum vendamus; id nobis agendum est hodie. Atque il lico consurgentes, exuium vestibus, nudum desti tuunt, quas venum portantes dum abstulere miliarisium indeque distributa sunt singulis oboli duo Deinde præcipua omnium divit cæteris: Ne dimittamus ipsum nuduum, sed vel tegeticulam saltem vetustate attritam ei demus. Qaam ubi attulerunt, mediam scindlentes injecerunt illi: atque ita domo expulerunt. Prodiit igitur Andreas in publicum cum illo gestamine, ludensque Indum suum bina seu folles 24 eficere miliarisium unus. Minatum, Gr. λεπτόν, quod Lace Ex ponitur es minutum, est infra ex mente auctoris nostri ejusdem cum folle et obolo valoris, quanquam aliquibus dimidia tantum parte valeat. Erat autem ferrea et minutissima apud Græcos moneta, teste Hesychio sic loquente: Quemadmodum (dii isti) etiamnum Byzantii sunt in λεπτῷ nomi smate, quo Byzantini ferreo et vilissimo utuntur. Nunc quod ad illustrationein textus nostri attinet, patescit 1. vilissimum istum Andrea amictum fuisse, tantillo venditain; 2. miliarisio uno contimeri λεπτά seu minute 2;; 3. fuisse in prostibulo illo scorta 12. Porro que Græce hic tenzi mox φολερά et etiam oboli dicuutur,

sti? crede aflirmanti, illarum, quae penes me suut, Δὁ μακάριος, συνετήρει πάντα ἐν τῇ καρδία αυτών voluptatum illa omnium longe minima est. Quod καὶ ἐξεπλήσσετο τί ἂν εἴη τούτα, si dictis meis acquiescis, quæcunque possideo ego tua sunt, et laciam te regni mei cohæredem. Atque hæc locutus abiit rex. Beatus vero Andreas e somno experrectus, conservabat omnia in corde suo, et mirabatur, quid tandem isture vellent. 45. Jamique transacto quatrimestri, a quo in ecclesia S. Anastasiae perduraverat, mirati ecclesiæ curatores, nihilo lenius, imo deterius etiam se Andream habere, totius rei dominum ejus commonefecerunt, Qui illis auditis, famulum suum in numerum insaborum ac dæm niacorum jam referens, jussit vinculis eximi ac dimiti abiturum quo vellet. Ex illo autem tempore discurrens per urbis vicos ac plateas mundum illusit, seniorem illum Simeonem mirabilem probe enviatus. Cum vero deinde advesperasceret, ad me venit, homuncionem indignum, solum domi meæ decumbentem, cepitque ridere et faciem suam venerandam lacrymis humeclare, et mutuo amplexu in longum tempus iunc. xi, salutavimus inter nos, et cubitum concessimus. Percontanti vero mihi de rerum ipsius statu, quomodo e vinculis, quibus tandia detentus fuerat, evasisset, enarravit omnia summa cum modestia et mansuetudine: mecum namque solo, fratres et amici mei fidelissim, sincere ac siue fuco agelmat, cum aliis vero aut agebat ut motae perturbatasque mentis homo, aut non agebat omnino. ιε'. Μετὰ οὖν τὸ διαρκέσαι αὐτὸν ἐν τῷ ναῷ τῆς μάρτυρος ὡσεὶ χρόνου τετραμηνιαίου, θεασάμενοι οἱ τῆς ἐκκλησίας ὅτι οὐκ ἰᾶται, ἀλλὰ χείρονα τρίπο ται, δῆλα τὰ κατ' αὐτὸν τῷ κυρίῳ αὐτοῦ πεποιήκατ σιν. Ακούσας δὲ ταῦτα ὁ Θεόγνωστος, ἀπογραψά μενος αὐτὸν, ὡς ἤδη ἐξῆχον καὶ δαιμονῶντα, ἐκέ λευσε ἅμα λυθῆναι αὐτὸν ἀπὸ τῶν δεσμῶν, καὶ ἀρεθῆναι πορεύεσθαι. Τρέχων δὲ ἔκτοτε ἐν τῇ πλαν τεία τῆς πόλεως, ἦν παίζων κατὰ τὸν πάλαι Συμεών ἐκεῖνον τὸν θαυμαστόν. Εσπέρας δε γενομένης, βρο χεται πρός με τὴν ἀνάξιον, ἐμοῦ μόνου ἔνδον τοῦ οικήματος καθεύδοντος, καὶ μειδιάσας ήρξατο δύσ κρυσιν τὸ τίμιον αὐτοῦ πρόσωπον καταβαίνειν προσπλακέντες δὲ ἐπὶ πολλὴν ὥραν, καὶ ἀσπισί. μένος ἀλλήλους ἐκαθευδήσαμεν. Επηρώτων οὖν αὐτὸν τὰ περὶ αὐτοῦ, πῶς τὰς τοσαύτας ἡμέρας ἐν δεσμοῖς ῶν, ἀπελύθη· ὁ δὲ διηγήσατό μοι πάντα μετά πάσης ἐπιεικείας καὶ πραότητος· ἐμοὶ γὰρ μόνῳ, ἀδελφοί μου και φίλοι πιστώτατοι, ὁμίλει όρο θω; καὶ ἀδόλως, τοῖς δὲ λοιποῖς φρενήρες διαθέτει, η οὐδ' όλως προσωμίλει τινί. CAPUT III. Pro illusoribus suis orat: secreta et furura enuntiat: in lupanari a scortis ad libidinem frustra sollicitatur; abstinentia et raptibus in oratione excellit. ις. Πρωίας δὲ γενομένης, ἀσπασάμενός με, ἐξῄει ἐπὶ τὴν πνευματικὴν ἐργασίαν· ἀνεδέδοτο δὲ μικών περιβόλαιον. Καὶ δὴ γεγονότος αὐτοῦ ἐν τοῖς ἀρτι τωλίας, θεασάμενοι αυτόν τινες νεωτερισταὶ οὕτως παραφρονούντα, λαβόμενοι αὐτὸν, εἰσίεσαν ἐν φυ σκαρί καὶ καθεσθέντες οἶνον πριάμενοι Επι νον, παίοντες τὸν αὐχένα αὐτοῦ· καὶ τὰ βήματα αὐτοῦ ὡς παράφρονας λογιζόμενοι ἀπολύσει οὐκ ἠνέσχοντο, μηδὲ παρεχόμενοι ὧν εἰς ἐστίασιν ἐβεβρώκεσιν. Ο δὲ δίκαιος, ὁρῶν αὐτοὺς ἀπροαιρέ τους, διελογίσατο τί αὐτοὺς ἐργάσηται· εἰς δὲ εξ αὐτῶν θεὶς τὸ ποτήριον ἐπὶ τῆς τραπέζης μεστίν οίνου καλλίστου, ἁρπάσας αὐτῷ ἔπιε, καὶ τὸ ποτήριον ἐν τῇ κορυφῇ αὐτοῦ συντρίψας, ἔλαβεν φυγάς έξω. Δραμόντες δὲ, ἐκράτησαν αὐτὸν, καὶ σύρανες εἰσίε 46. Postera die illucescente, impertitus mili salutem Andreas exiit, brevi pallio amictus ad lucrum spirituale faciendum. Cumque venisset in locum ubi panes prostant, couspicati ita delirantem insoς lentes aliquot novarumque rerum studiosi adolescentes comprehensum trahunt secum in cauponam considentesque allato vino ventrem suum, Andrea vero cervicem verberibus onerabant; ac verba illius, tanquam stulti, percipientes, missum facere Ipsum noluerunt, nihil interea quidquam epularuur, quas ipsi avide vorabant, porrigentes. Animadvers lens autem vir sanctus, nihil minus ipsos velle quam sibi aliquid elargiri, meditabatur animo, quid faceret helluonibus ingratis; cumque unus aliquis posuisset forte scyphum in mensa generosissimo plenum vino, arreptum exhausit Andres, et com- σαν ἐν τῷ φουσκαρίῳ, τύπτοντες αὐτὸν, καὶ πάλιν minato in caput illius scypho, fugam capessivit. V.rum illi curriculo fugientem assecuti, retraxe runt adduxerunique in cauponam, multis verberibus pulsatum: et considentes, ut prius, biberunt, nulla Non illum, qui in moute Mirabili vitum transegit, atque vulgo mirabilis Simeon audit; u jus Acta, sane mirabilia, protulimus ad 24 hnjus e masis: sed alterum quemdam oportet intelligere Simeonem, qui similiter propter Christum stultitiam simulans, mirabilt nodo mundum ilusit, Martyrologio Rom, ad 1 Julli ascriptas. Φουσκάριον μου campana scu loco ipso, uhi potas venalis proponitur, sumi hic debet, nam του καθεσθέντες ἔπινον, μηδὲν τῷ δικαίῳ διδόντες, ἀλλὰ μᾶλλον κόσσους κατὰ τοῦ αὐχένος μιμολογούν μενοι έτυπτον. Ὅτε οὖν ἀπλείστω; οἱ μωροὶ ἐκεῖνοι Έπαιξαν, ἑσπέρας καταλαβούσης, η βουλήθησαν του σκάριος intra semel atque iterum occurret pro ca pone ipso Est autem pousxa, Suetonio pusca, proprie potus ex vino et aqua mixtus, ad relocilfandum: de qua voce mulla ern.lite Cangius in Glossario. Obseurius hic mus. nostrum: "Ωσπερ μετέρον τα παράφρονα αυτού σηματα κοκτ μένο

ἐξελθεῖν τοῦ φουσκαρίου καὶ ἐᾶσαι αὐτόν· ἔφη αυ- re cum Sancto communicata, imo etiam crebros ictus ac verbera dorso ipsius infligebant cum sannis οι illusionibus. Ubi igitur sammiones illi, irrisionibus saturari nes, ii, Andream illusissent; ingruente vespera, voluerunt se subducere e caupona, relicto ille. Qui vociferans: Sanniones, Samniones, ait, τοῖς ὁ Μακάριος· Μωροί, μωροί, τί ἔχω ποιῆσαι, ὅτι μέλλει ή βίγλα συναντάν μοι, καὶ μάστιγας ἔχω λαβεῖν; Τοῦτο δὲ περὶ ἐκείνων ἔλεγεν αὐτοὶ δὲ οὐκ ἔγνωσαν, ἀλλ᾽ ἑάσαντες αὐτόν, ἀνεχώρησαν· ᾔδει γὰρ ὁ Δίκαιος ὁ ἔμελλεν αὐτοῖς συμβαίνει». quid faciam, quia circuitores mihi occursuri sunt, ac male multaturi? Atque hac dicia de suis ipsius illusoribus volebat Sanctus intelligi; gnarus quid ipsis eventurum esset illi vero non intelligentes, relicto eo, abiverunt. εξ'. Καὶ δὴ βουλευσάμενοι, ἀπέρχονται εἰς τὰ μιμάν ρια τῶν ἀσέμνων γυναίων, τὸ κάλλος τῆς ψυχῆς καταχράναντες μέχρι δευτέρας φυλακῆς τῆς νυκτός· ὁ δὲ Μακάριος ἐκεῖθεν ἐξελθών, Εριψεν ἑαυτὸν ἐν μια γωνία ὡς εἰς τῶν πενήτων. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐξιόντες, ἐβάδιζον πρὸς τὰς ἑαυτῶν οἰκίας, καὶ συναὐτῷ αὐτοῖς τὸ Κέρκετον, καὶ συλλαβόμενοι αὐτούς ἔδησαν· καὶ ἐλθόντες ὅπου ἦν ὁ Μακάριος κείμενος, καὶ ἀποδύσαντες αὐτοὺς, ἐμαστίγωσαν σφόδρα. Ο δὲ Μακάριος θεασάμενος αὐτοὺς οὕτως πάσχοντας ἐλυπήθη μεγάλως καὶ συνεσχέθη τοῖς δάκρυσιν, καὶ τὸν Θεὸν ἱκέτευεν ὑπὲρ αὐτῶν, τοῦ μὴ ἐγκλεισθῆναι αὐτοὺς εἰς φυλακήν· παρακλήσει δὲ συγγενῶν καὶ δι' εὐχῆς τοῦ Μακαρίου ἀπολυθέντες, ἀπίεσαν εἰς τοὺς οἴκους αὐτῶν. Εἰς δὲ ἐξ αὐτῶν λέγει· Καταργηθῇ ὁ σατανᾶς ἀδελφοί, πῶς ταῦτα ὁ ἐπιμο νῶν ἡμῖν ἐκεῖνος προσεφθέγξατο συμβαίνειν εἰς αὐτ τὸν, ἅπερ εἰς ἡμᾶς ἐτελέσθησαν! Λέγει ὁ ἕτερος· Οὐκ οἶδας, ὅτι ὅ βούλεται ὁ δαίμων ποιῆσαί τινί τι πονηρόν, γινώσκει αὐτό; τάχα γὰρ ὑπὲρ ἃ ἐπράξα μεν μετ' αὐτοῦ, ὁ δαίμων αὐτοῦ ἐποίησεν ἡμῖν ταῦτα. Έφη ὁ ἕτερος· Οὐχὶ, ἀλλ' ὡς εἰκάζω, ὑπὲρ δ ἐτύπτομεν αὐτὸν ἀνελεημόνως, διὰ τοῦτο ὁ Θεὸς ἀνταπέδωκεν ἡμῖν. Λέγει ὁ ἕτερος - Ναι, έξηχε, μέλει τῷ Θεῷ περὶ καλοῦ· ἐκεῖνος γὰρ δαίμονα αὐτῷ δέδωκεν, καὶ ἡμεῖς αὐτὸν παιγνίω; ἐτύψαμεν· οὐδὲν θαυμαστόν. Εἰ γὰρ ἅγιος, ἔπειθες ἄν με, ὅτι ἡ ἁμαρτία, ἣν ἐποιήσαμεν εἰς αὐτόν, ἀνταπέδωκεν ἡμῖν ὁ Θεός· ἐπειδὴ δὲ ἐξηχός ἐστιν, τοῦτο οὐ μέλει τῷ Θεῷ. 17. Etenim consilio inito concesserunt ad turpium muliercularum prostibula, et animarum suarum pulchritudinem adusque vigiliam noctis secundam polluerunt: beatus vero Andreas inde similiter digressus, abjecit se, instar mendici, in angulum plate.e quempiam. Post haec prodeuntes illi tendunt quisqua domos suas, atque incidunt in urbis circuitores; a quibus comprehensi ligatique venerunt tandem al locum, ubi Andreas jacebat; et exutis vestibus. virgis fagrisque insigniter excepti sunt. Spectator βujusce actionis vir sanctus, indoluit vehementer, et a lacrymis se non temperavit; oravitque Deum, ut ne in carcerem compingerentur: tandemque et intercessione propinquorum, et precibus sancti Andre missione impetrata, ad zdes suas reversi sunt. Dicit autem unus eorum: Male pereat deπonium, sodales, quomodo quæ prædixit nobis damoniacus ille eventura sibi, in nobis completa sunt! Excipit alter: An putas, si quod malum in ferre cuipiam parat demon, id innotescere damoniaco? Fortassis quod tam nique tractavimus hominem, ita vicissim a demone tractati nos sumus. Subjicit tertius: Nequaquam; verum, ut ego suspicor, quia tam duriter atque immisericorditer verberibus in ipsum saeviimus, ista nobis retribuit æquus Dominus. Cui denique alter: Ut insanis! Duo nempe cura est de stulto. Ab ipso traclitus est malo dæmoni torquendus, a nobis animi ae lusus causa pugnis pulsatus est: quid tum? Αt vero si sanctus esset, persuaderes mihi forte, peceatum, quod in ipsum commisimus, tale nobis a Deo accersisse supplicium: nunc autem, quo miam mente captus est, nullam ipsius curam gerit Deus. της. Ταῦτα αὐτῶν ὁμιλούντων καὶ ἄλλα τινά, & σύ νηθές ἐστιν τοῦ ὁμιλεῖν τὴν νεότητα· ὁ δὲ Μακάριος ἀναστὰς πρωί πάλιν τὸν δρόμον ήνυς, μέσον του θορύβου ἀσχολούμενος, καὶ ὅλην τὴν ἡμέραν μηδα μοῦ καθεζόμενος, νήστης αὐτὴν ὑπεξήρχετο. Εσπέ ρας δὲ γενομένς, ἦν πεζεύων τοὺς ἐμβόλους τῆς πόλεως, επετήρει δὲ τόπον τοῦ ἄρα οἱ κύνες τὰς κοίτας ἔχουσιν, κἀκεῖ πορευόμενος ἕνα ἐκδιώκων ἐξ αὐτῶν ἀνέκειτο, ὡς ἐπὶ στιβάδος ἀναπαυόμενος, Gr. βίγλα, quod excubias, circuitores seu circitores, qui noctu obite civitatem consueverunt, significare et num. seq. confirmatur; ubi dicitur iisdem juvenibus occurrisse τὸ κέρκετον, quod Greco-barbare idem sonat. Μιμάρια postibula, lupanaria significare tum hoc loco, tum num. 20, 21 et 22 palam lit. Ac nam. 20 quidem simul immotescit, καταγώγιον ει μινάριον pro eodem sumi: et illius quidem deri vatio a xataywyn diversorium obscura est, est vero PATROL. GR. CXI. 48. Haec illis et alia, quæ insolens juventus clutire consuevit, inter se loquentibus; surrexit bene mane Andreas, institutoque ut solebat cursu, mediis in turbis versatus, solidum istum diem nusquam sedendo, nihil manducando exegit, Ingruente atem vespera percursabat porticus civitatis, notalntque locum ubi sua canes latibula habebant; roque concedens, expulso illorum ut aliquo, praeub - bat, ac veluti in frondibus virgultisque somme se hujus. Innotescit porro μιμάς, de quo num. 21, meretricem notare, sicut hanc vocem etiam ustpat Theophanes. Nec dillicile erit ex his colligere, quam notionem habeat μιμαρίσιον, quod est num. 22; cum ab eodem derivetur principio, et quidem per diminutionem. Ms. Maz. καταργηθείη, quod aque ac καταρ γηθῇ ο καταργέομαι εί, ει μue inter alia etiams toltor, aboleor, significat apud Scapulam.

NICEPHORI PRESBYTER1 CP. ἢ κόμμα μικρόν τι σαγίου, ἀλλὰ τοῦτο μόνον τὸ προῤῥηθὲν μαλοτίσκον, ᾧ ἐφόρες Προς δε πάλιν ἀνιστάμενος, πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα ἔλεγεν ηλού, ταπεινά έξηχε Ανδρέα, ὡσεὶ κύων μετά κυνῶν δια τέλεσας ὕπνον· ἄγωμεν, πάλιν κάμωμεν, ὅτι ἐγγί ζει ὁ θάνατος· μηδεὶς γὰρ πλανήσει σε, ὅτι ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ βοηθῆσαι τίς ἔχει σαι; πᾶς γὰρ ἄνθρωπος τους πόνους των καρπῶν αὐτοῦ φάγεται εἰς τὸν καιρὸν τῆς ἐκδημίας τοῦ σώματος αὐτοῦ· λοιπόν οὖν δράμε μετά κόπου, ἐξουθενούμενος παρὰ τῶν ἀνθρώπων τούτων ἐν τῷ κόσμῳ, ἵνα ἔπαινον καὶ δόξαν κομισώμεθα παρά τοῦ ἐπουρανίου Βασι λέως. elabat, et quidem nudus rerumque omnium insti- γυμνός, άπορος, μηδὲ ψιαθίου ἔχων, μήτε κώλυκον gas, non exigum stores, non saeculi, non parsi cujuslam straguli dominus; solummodo coopertus, de quo diximus, Irreviusculo pallio, quod pleruntque gestabat. Postero die illucescente, rursum surgens e strato illo, ita sese allocutus est: Eccum, nullius numeri et stolide Andrea, velut canis cum canibus pernoctasti; age, rursus manum operi admoveamus, quoniam appropinquat mors: ne quis te seducat; quoniam nemo est qui opem tibi ferat in illa hora: omnis quippe bomo laborum suorum fructus carpet, cum excedet e corpore suo; de catero igitur curre alacriter, pro nihilo reputatus Η seculi hujusce hominibus expelli, uta calesti rege laudem atque gloriam reportes. 49. Atque haec dicens, conabatur B. Auireas, at Apostolus Paulus loquitur, oblivisci quæ retro sunt; ad ea vero, qum sunt priora, extendere seipsum. Homines vero, ipsum intuentes dicebant, alii quidem: Ab 'olescentia demoniacus est; et commiseratione ejus tangebantur; alii vero: Apage, nullus hic stulto locus; et scapulas ipsius alapis enerabant, conspuentesque exsecrabantur hominem, patienter ferentem omnia, ctiam fame ac siti laborantem, adustumque frigore ac aestu. Interea ex intimo cordis penetrali sic promebat orationes, ut moemur labiorum ejus longe personaret: et quemadmodum olla, vehementer balliens, deusos vapores eructat, ita ex pectore Andrea Spiritus sancti halitus erumpebat, adeo ut intuentes eum aliceront: Coarctatur cor ipsius a male daemone, hine isti vapores. Sed plurimum fallebantur; non enim inde, sed a continua ac divina oratione exeitaliantur. Quare ut olim mutationem linguarum cbrietati tribuebant homines nullius experientia, ita hic quoque ratiocinabantur. Β. Ταῦτα λίγων, ἔσπευδεν ὁ Μακάριος κατὰ τὸν ἀπόστολον Παῦλον τὸν λέγοντα, τοῖς ἔμπροσθεν ἐπει πτείνεσθαι, τοῖς δὲ ὄπισθεν ἐπιλανθάνεσθαι. Οι δι άνθρωποι θεωροῦντες αὐτὸν, ἔλεγον· Επ νέας δαν μονιάρης. Αλλοι ἔλεγον· Οὗτος ὁ τόπος παρά καλ οὐκ ἔστιν. Καὶ οἱ μὲν συνεπάθουν αὐτῷ, οἱ δὲ κόσ σους κατ' αὐχένας ἐδίδοσαν αὐτῷ, καὶ τῷ σιάλιο πτύοντες ἐβδελύττοντο. Υπέμεινεν δὲ ταῦτα, πε νῶν, διψῶν, διγῶν, καὶ καυσούμενος· εὐχὴν δὲ τοῦ αὐτὴν ἀνελάβετο ἐν τῷ κρυπτῷ ταμείῳ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, ὥστε ὁ ψιθυρισμός τῶν χειλέων αὐτοῦ μακρ θεν ἀπήχει· καθάπερ λέβης βρασμῷ ἀπείρῳ ἀτμὸν δασύτερον προβάλλεται, οὕτως ἀπὸ τῶν ἔνδον αὐτοῦ ἀτμὸς τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐξεπορεύετο, ὥστε οἱ στοχαζόμενοι αὐτὸν ἔλεγον· Αγανακτοῦσα ἡ καρδία αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ πονηροῦ πνεύματος, τὸν ἀτμὸν ποιεῖ. Οὐκ ἦν δὲ οὕτως εἰς αὐτόν, ἀλλὰ εὐχὴ ἦν ἀκατάπου στις καὶ θεάρεστος ή ταῦτα δεικνύουσα. "Οθεν ο άπειροι ὥσπερ πάλαι τὴν ἐναλλαγὴν τῶν γλωσσών μέθην ἐγαντάσθησαν εἶναι, οὕτω καὶ ταῦτα διαλο γίζοντο. 20. Cum sie quodam Andreas prope lupanar, seu Inrpium muliercularum receptaculum, luam sud luderet; carum una quæepiam ipsum intuita, apprehenso vili quod gestabat pattiolo, intro ipsum attraxit. Ille autem, vere adamas et verus Saianas deisor, secutus trabentem in diversorium introit: accurrente mos reliqua meretricum turbs, et cire culo inclusum interroganto risus causa, qui id passus esset. Cumque vir beatus, leniter subridens, nihil responsi daret, colaplis ipsum verberabant, ac adigere conabantur virum continentem ad exseerandum libidinis scelus committendum, aliis quae tegi convenit membra ipsius leniter demulcentibus, aliis oscula figentibus, aliis: Scortare, inquicntibus, stulle, et exple libidinem wuam. Iugeus proPhilipp. 11, 15. Σαγίων crediderim diminui a σάγος, segum, sumique pro tegmine vel stragulo quovis; assetLiente mila Phenoms in Cynosophie, cap. 48, μετά σαγίου σκεπάσας, ἄχρι οὗ ιδρώσει: Straguia ieri, dence sudaret. lline vero infra num. 22 diminutive dicitur Σάγιστρον. Μαλοτίσκον. Quid si diminutivum esse vocis ὁ κ. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν πλησίον των μιμαρίων, ἤτοι τῶν πορνικών καταγωγίων, ὡς ἐν παρίτῳ ποίο ζοντος, μία τις τῶν πορνῶν αὐτὸν θεασαμένη, δραξα. μένη τοῦ εὐτελοῦς αὐτοῦ μιλοτίσκου, ὅ περιβίβλητα, ἔσυρεν αὐτὸν ἔνδον. Ο δὲ ὄντως ἀδήμα, καὶ ἀλη θῆς ἐμπαίκτης τοῦ σατανᾶ, ἐκολούθησαν αὐτῇ. Εἰσελθόντος δὲ αὐτοῦ ἐν τῷ καταγωγάς, ἐπισυνάγον ται αὐτῷ καὶ αἱ λοιπαὶ πόρναι, καὶ γελοιωδῶς πρώτ τουν αὐτὸν, πῶς τοῦτο ἔπαθεν. Ο δὲ δίκαιος μει διῶν, οὐδὲν ἀπεκρίνατο· κοσσύζουσα: δὲ αὐτὸν καὶ βιάζουσαι πρὸς τὸ ἔμμυσον ἔργον τῆς πορνείας, καὶ τὰ κρυπτά αὐτοῦ μέλη καταμαλάσσουσαι, ἕτεραι δι καταφιλοῦσαι, ἐδοκίμασαν πρὸς ἀναίδειαν τὸν σών φρονα· αἱ δὲ ἔλεγον, Πόρνευσον, σαλέ, καὶ χόρεσιν τῆς ψυχῆς σου τὸ ἐπιθύμημα. θαῦμα γάρ, ἀδελ μηλωτή voluerit auctor, librariorum socoria του calibus mutatis ita scribentium, μια μυλωτίσκου Soul jam vidimus ηποι μαλος lanam signifiet. Τα ut est, et hie et num. 20, pru pallio, aut pelle, sul stragula, qua se tegebat Sanctus, accipiendum constat. Me Mur hic scribit μαλωτέρων ate colema primitivo, et quidem propius.

VITA S. ANDRE.E SALL. φοί, φοβερὸν τὸ ἐπ' αὐτὸν τότε γενόμενον· ἐν ἡ fecto miraculum tunc contigit, fratres; quippe in τοσούτοις γὰρ γαλισμοῖς οἷς ἐποίησαν ἐπ' αὐτὸν, οὐδαμῶς κινήσαι ἡ ὀρέξαι αὐτὸν ἴσχυσαν πρὸς τὸ δυσώδες πάθος. "Οθεν μεταβαλλόμεναι, τὰ τοιαῦτα ἔλεγον· Οὗτος νεκρός ἐστιν, ἢ ξύλον ἀναίσθητον, ἢ λίθος ἀκίνητος. Λέγει δὲ μία ἐξ αὐτῶν· θαυμάζω τὴν ἀναισθησίαν ὑμῶν, ὅτι ταῦτα λέγετε - σαλός γὰρ καὶ δαιμονιάρης, πεινῶν, διψῶν, ῥιγῶν, μὴ ἔχων ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίναι, αὐτὸς ἐπιθυμεῖ ταῦτα; ἄφετε αὐτὸν πορεύεσθαι τὴν ἐξηχίαν αὐτοῦ. tanta mollitie, qua virum aggrediebantur, nequaquam aut movere ipsum, aut concupiscentiam injicere turpis fagitii potuerunt. Hinc et ipsa πι lieres mutata, dictitabant: Hic certe aut mortuus est, aut lignum sensu destitutum, aut sarum im - mobile. Sed una e numero: Admiror, inquit, ego stuporem vestrum, cum sic loquimini: quid enim mente captus, insessusque a demone, fame ac siti pene enectus, frigore rigidus, quique ubi caput reponat quieturus non habet, talia concupiscat? dimittite hominem ut insaniat insaniam suam. κα'. Εώρα σε 4 Δίκαιος τὸν τῆς πορνείας δαίμονα 21. Interea Beatus conspiciebat stantem in medio ἑστῶτα μέσον τῶν ἑταιρίδων· ἦν δὲ τῇ εἰδίᾳ Αἰθίου, meretricum impudicitiæ genium, specie Æthiopem, χειλάς, ἐν τῇ κεφαλῇ τρίχας μή ἔχων, εἰ μὴ κύπρον gramlibus labiis conspicuum, cui caput depilo κατά τέφρας μεμιγμένον, οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτοῦ ἦν & opertumque stercore cineribus misto, oculi vero ὡς ἀλώπεκος, καὶ οἰκτρὸν κόμμα ράκους ἐπὶ τοῦ persimiles vulpi; pendebat ex bumero sordidum ὤμου αὐτοῦ ἐπέκειτο· ἀποφορὰ δὲ καὶ δυσωδία ἐξ- panni laceri fragmen, absistebatque exhalatio ac ήρχε το τρίπονος, σηπώδης, βορβορώδης, καὶ ὡς foetur triples, quasi cx sunie coenoqna et spuris πτύελον ἀγνῶδες ὥστε ἐκ τῆς δυσωδίας αὐτοῦ spumantibus, isque adeo gravis, ut ferre illum nem τῆς πικρᾶς ἀηδίζεσθαι τὸν Μακάριον, καὶ συνεχῶς quicus Andreas necessum liaberet perpetuo excrea - πεύειν, καὶ τῷ περιβλέμματι ἀποφράττειν τὴν re, atque nares lucerna sibi obturare. Quem cuin Εαφρησιν αὐτοῦ. Θεωρῶν δὲ αὐτὸν ὁ δαίμων τῆς notaret dictus genius tantopere aversari sese, istius ἀσωτίας ἀηδιζόμενον, φωνὴν ἀφίησιν τοιάνδε· Εμὲ modi emittit vocem: Me homines pro melle οἱ ἄνθρωποι ὥσπερ μέλι γλυκὺ ἔχουσιν ἐν ταῖς καρ- dulcissimo hauriunt ac sinu suo condunt, et hic Είαις αὐτῶν, καὶ οὗτος ὁ τὸν κόσμον ἐμπαίζων μυ- mundi illasor me despuit ac detestatur! tu vero σπετόμενος εμπτύει μοι· οὔχουν σὺ περὶ ἀγαθοῦ non tam quod bonum est ut consequaris, quam σε αὐτὸν σαλὸν ἐποίησης, ἀλλὰ ἢ πάντως ἀποδρᾶσαι αἱ ut corporis servitutem omnino subterfugeres, σε της σωματικής δουλείας. Ὁ δὲ Μακάριος αίσθη- stultum induisti. Εt Andreas quidem hac loquenαῶς αὐτὸν ἔβλεπεν· αἱ δὲ πόρναι τῆς μὲν φωνῆς tem videbat sensibiliter, bon videbant vero scorta, ἤκουον, οὐδένα δὲ ἔβλεπον. Κατεγέλα δὲ ὁ Μακάριος " τῆς ἀσχημοσύνης, καὶ τῆς δυσωδίας αὐτοῦ, ὥστε λέγειν τὰς μιμάδα;· Ιός πῶς συμμετδιᾷ τῷ δεί Τῆς μονι αὐτοῦ. κα. Μία ἐὰ ἐξ αὐτῶν ἔφη· Καλόν ἐστι τὸ περιδόν λαιον αὐτοῦ, δεῦτε ἄγωμεν αὐτό, καὶ πιπράσωμεν· τοῦτο γὰρ ἔχομεν ποιεῖν σήμερον. Παραχρῆμα δὲ ἀνα στᾶσαι ἀπέδυσαν αὐτὸν, καὶ ἱστῶσι γυμνόν· τὸν δὲ χιτῶνα πιπράσασαι εἰς μελιερίσιον ἔν, ἐνείμαντο δὲ ἀνὰ δύο λεπτών. Λέγει ἡ πρώτη ταῖς ἑτέραις· Μὴ ἀπολύσωμεν αὐτὸν γυμνὸν, ἀλλὰ κἂν ψιάθιον περ παλαιωμένου χαρισώμεθα αὐτῷ. Ηνεγκαν οὖν ψίαθον, καὶ σχίσασαι αὐτὸν μέσον, περιέβαλον αὐτόν· καὶ οὕτως καταγωγίου ἐξεβλήθη. Ελθὼν οὖν εἰς τὴν πλατείαν ἐφόρει αὐτὸ καὶ ἔτρεχεν παίζων. Οι δὲ ὁρῶντες αὐτὸν ἔλεγον, Καλόν σάγιστρον φορεῖ 6 Πτύαν quidem scriptum erat, sed hoc significat ventilabrum, quo frumentum aceribus purgatur: ideoque substitui vicinum πτύελον: Παρ insuis autem dicitur etiam πύον, είναι πτύσι; εἰ πτύσμα. Miliarisium, Lubet hic e Scholiaste Basilicorum adscribere locum, nummulos istos, quorum hie mentio fit, insigniter illustraturum. Egloz. 23 sic ait: No-se oportet, ceratium unum follibus valere duodecim sive miliarisio dimidio. Valent itaque ceratia duodecim nomismate medio: mam integrum nomisma continet miliarisia duodecim sive ceratis 21. Colligo igitur, ex nominatis istic mouet speciebus, minimi valoris esse follem; folles autcm 12 constituere ceratium; ceralia vero preter vocem nil percipientia; cumque ille derideret impudicum ac graveolentem dæmonein, dicebant iste: Ecce quam blando risu demone suum excipiat. 22. Tunc una muliercularum: Non conferen dus, ait, hic amicius ejus est: venite, ablatum vendamus; id nobis agendum est hodie. Atque il lico consurgentes, exuium vestibus, nudum desti tuunt, quas venum portantes anum abstulere miliarisium indeque distributa sunt singulis oboli duo Deinde præcipua omnium dirit cæteris: Ne dimittamus ipsum nuduur, sed vel legeticulat saltem vetustate attritam ei demus. Qaam ubi attulerunt, mediam scinolentes injecerunt illi: atque ita domo expulerunt. Prodiit igitur Andreas in publicum cum illo gestamine, ludensque Indum suum bina seu folles 24 eficere miliarisium unui. Minatum, Gr. λεπτόν, quod Luce Exte ponitur es minutum, est infra ex mente auctoris nostri ejusdem cum folle et obolo valoris, quadquam aliquibus dimidia tantum parte valeat. Erat autem ferrea et minutissima apud Græcos moneta, teste Hesychio sic loquente; Quemadmodum (dii isti etiamnum Byzantii sunt in λεπτῷ nomi State, quo Byzantini ferreo et vilissimo utuntur. Nunc quod ad illustrationein textus nostri attinet, patescit 1. vilissimum istum Andrea amictum fuisse, tantillo venditum; s. miliarisio uno conti meri λεπτά seu minuti Si; 3. fuisse in prostibulo illo scorta 12. Porro que Grece hic λεπτά ΜΟΥ φολερά et eliam oboli dicuutur,

σαγὴν φορῶ, πατρίκιον γὰρ ὁ Δεσπότης με ἐποίη σεν. Τινὲς δὲ φιλόχριστοι παρείχον αὐτῷ κατά προαίρεσιν λεπτά, οὐ ζητῶν ταῦτα αὐτὸς, ἀλλ' ὁ Χριστὸς ἐμερίμνα αὐτῷ· ὅσα δέ τινες ἐδίδουν αὐτῷ, ἐδέχετο· δι' ὅλης δὲ τῆς ἡμέρας εἴκοσι λεπτὰ καὶ τριάκοντα καὶ πλείονα εκράτει. Απετήρει δὲ τόπον κρυπτόν, ἐν ᾧ γίνεται συναγωγή πενήτων, καὶ ἀπήρχετο ἐκεῖ, ἐν τῇ χερὶ κατέχων τὰ φολερά, ὡς δῆθεν παίζων, πρὸς τὸ μὴ γνωσθῆναι τὴν ἐργασίαν αὐτοῦ. Καθεζόμενος δὲ μέσον τῶν πενήτων, τοῖς ὀξολεῖς ἐπαιγνίαζεν· ὅτε δὲ εἶχέν τις τῶν πτωχῶν τοῦ ἁρπᾶσαι, ἐδίδου αὐτῷ κόσσον· οἱ δὲ λοιποί πέν νητες διεκδικοῦντες τὸν συμπένητα, τοῖς ῥάβδοις αὐτὸν τύπτοντες ὑπεισέβαινον· αἰτίαν δὲ φυγής pereursabat plateas; ac dicentibus sibi spectatoribus: ὠμός σου, έξηχε. Ὁ δὲ ἔλεγον· Ναί, σαλοί, καλών Perpulchrum sane stragalum portas humeris tuis, stulte, respondebat: Imo vero, stulti, perpulchrum ports; patricium nanque me fecit Dominus. Nonnulli etiam e Christi fdelibus benevole porrigeLant nihil petenti obolos, Christo ejus curam gerente: et quantumcumque aliqui darent, admittebat sic ut toto illo die viginti, imo triginta et amplius obolos auferrel, Noverat autem locum secretiorem, ubi pauperes conveniebant, contulitque se eo, nummos manu tenens, veluti ludibundus, ne videlicet suus agendi modus innotescerel, ac medius inter mendicos considens illis ludebat; quod si quis inde vi rapere teniasset aliquid, hunc verberibus male multabat. Cumque su cli sui injuriam reliqui statim mendici vindicaturi χρώμενος πάντα τὰ φολερὰ ἐσκόρπιζεν, καὶ λοιπὸν concurrerent, ac fustes in Audream expelirent; Έκαστος εἰς ἴδιον κέρδος Αρπαζεν καὶ ἐκέκτητο. hic fugæ se committens cunctos obalos suos dispergebat, unde quilibet in rem suam rapiebat aliquid ac retinebat. 25. Quodam alie cum in autoro partes suas ageret, ingressus forte est cenopoliumn ubi vinum myrrhatum bibebatur. Cumque ingrederetur alius quoque bibendi causa, lixis in eum oculis attentius considerabat hominem Andreas. Quo animadverso intendens ille similiter in Andream, lorvo aspectu dicit: Quid me tam fixo contemplaris obtutu, stulte? apage hinc foras. Cui Sanctus: Homerum tuum, inquit, dexterum insidet avarus drmion, siniam referens mou magnam, vinctumque te tenet, infelix, uti ursum millo: da mhi ouolum. Reponit ille, ad insaniam tenax: Nullus mihi superat. Εt Sanctus: lmo etiam, staite et ollite tui; nummos septem extulisti domo, quorum unum impendisti oleribus, altero calida tibi comparasti, quinque reliquos habes in sinu tuo, adiguntque te dzmones ut illos in vinum absumas. Quibus dictis celeriter se inde proripuit et obstupefactus homo ille tali sermone, ita rem se laDere palam enarravit assidentibus sibi compulam loribus. Audiens haec campo: Quantum video, inquit, et vos insano isto nihilo saniores estis: non enim ille, sed quod circumfert damonium loquitur. Quid igitur admiramini? an demon ignoret, quis fornicetur, quis adulteretur, quis furetur, quis avaritia laboret, quod quis nummos domo efferat: cum nequam ille sequatur pone hominem, et obIta Mazarinianum; in ms. Vaticano est, na πέρα κύων, vitiose. Quid si Πατέρα κυνῶν legatur, patrem cauum? Esset hoc Sancti aliquit ridicule dignitatis sibi ex humil.tate adscribentis, cui talis conveniat purpura. Alterumine alteri oppositum forum ita appellatum fuit, an aliud vult? Φόρος certe recentio ribus forum significat. Gr. καθαροπότιον: quod, si etymologiam spretes, designabit locum ubi merum polatur, ana polium vertere malui, quia notius. Quanquam myrrha perquam amara sit, non continuo existimare oportet, vinum quoque myrillatum amaritudinem sapuisse: imo contraritam plane docet Plinius, Natur. hist. lib. xiv, cap. κγ'. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν ἦν παίζων ὁ ὅσιο; ἐν τῷ ἀντιφόρῳ· συνέβη δὲ αὐτὸν εἰσελθεῖν τῶν καθα ροποτίων, ἔνθα ἐσμυρνισμένον οἶνον ἔπινον. Είσελ. θὼν δὲ ἄνθρωπος τοῦ πιεῖν, ἰδὼν αὐτὸν ὁ Ὅσιος, ἀπεσκέπει εἰς αὐτόν· ἰδὼν δὲ ὁ ἄνθρωπος οξέως εἰς αὐτὸν ἀτενίζοντα, βλοσαυρῷ τῷ ὄμματι ἀπιδὼν λέγει· Τί μοι ἀτενίζεις, σαλέ; ὕπαγε ἔξω. Εφη ὁ Ὅσιος Κνιπὸς δαίμων ὡς μικρὸν πιθήκιον ἐπὶ τὸν ὦμόν σου κάθηται τὸν δεξιὸν, καὶ ὥσπερ ἄρχον τῷ κορκόμῳ ἔχει σε δεδεμένον, άθλιε - δός μοι οβολόν. Ὁ δὲ μανεὶς λέγει· Οὐχ ὑπάρχει μου Εφη ὁ ῞Οσιος - Ναί, πάρετε τῇ ψυχῇ, ἑπτὰ φύλλοις ἀπὸ τῆς οἰκίας έφερες, τὴν μίαν ηγόρασας λάχανο, τὴν δὲ ἑτέραν θέρμια, καὶ τὰς πέντε φέρεις ἐν τῷ κόλπῳ σου, καὶ βιάζουσί σε οἱ δαίμονες τοῦ πιεῖν αὐτάς. Καὶ ταῦτα εἰπὼν δρομαίως ἐξῆλθεν. Ο δὲ ἄνθρωπος ἐπὶ τῷ ῥήματι ξενισθεὶς, ὅτι ἀληθές ἔστιν τοῖς σύνεγγυς καθημένοις καὶ πίνουσιν διεσά φησεν. Ακούσας δὲ ταῦτα ὁ φουσκάριος, λέγει προς αὐτούς· 2; ὁρῶ, καὶ ὑμεῖς ἐξηχότεροι αὐτοῦ τυ χάνετε· οὐ γὰρ ἐκεῖνος ἐστιν ὁ λαλῶν, ἀλλ᾽ ὁ συμ περιφερόμενος αὐτῷ δαίμων. Τί οὖν ξενίζεσθε; Η οὐκ ᾔδει ὁ δαίμων τίς πορνεύει, ἢ τίς κλέπτει, ἢ τίς ἐστιν κνιπὸς, ἢ τίς πόσα; φάλλεις ἐκ τῶν ἔνδον βαστάζει; ἐπεὶ ἀκολουθεῖ ὁ σατανᾶς ὄπισθεν τοῦ ανθρώπου, δηλονότι κατοπτεύει τὴν ἐργασίαν αὐτοῦ, καὶ τὰς εἰσόδους, καὶ τὰς ἐξόδους· καὶ εἰ μὲν τ η 15: «Lautissima, inquit apud priscos villa erant myrrhæ odore condita; quo ex auctoribus dein probato, subjungit: Quibus apparet, non inter vina modo myrrhinum, sed inter dulcia quoque nominatum. Luculente etiam dissert in nostram sententiam hae super re Baronius ad annum 54, num. 95, ubi non modo nou amarum fuisse vinum myrrhalum, sed suave, pretiosum, et præservasse ab ebrietate, pluribus ostendit. Ipsum adi. "Apxo; pro "Apx:o; usurpant paulo etiam velustiores, recentiores fere semper quod auteu lic Κόρκομον dicitur capisteum, Achmeti, Z charie Papa, in versione Dialogorum S. Gregut, Κούρκουλου scribitur.

φίλος αὐτοῦ, πάντα σοι ἀναγγελεῖ, ὡς καὶ τὰ τῶν servet opera ejus, ingressum et egressum? quod ἀλλοτρίων. Ταῦτα τοῦ φουσκαρίου φήσαντος, Επει σεν αὐτοὺς οὕτως ἔχειν. κι'. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν διερχόμενος Μακάριος ἐν τοῖς ἀρτοπωλίοις, συναργά τρισὶ νεανίσκοις ξανθο κόμοις, ὡραίοις καὶ ψυχῇ καὶ σώματι· εἶχον γάρ ἀγαθὴν ἐργασίαν οἱ μείρακες, τοῦ πρεσβυτέρου ἐδηγοῦντος αὐτοὺς εἰς πᾶσαν τὴν τοῦ Θεοῦ εὐαρέστησιν. Ως δὲ συνήντησαν τῷ σίῳ, ἔγνω ὁ πρῶτος τῶν σεμνῶν παίδων ἐκείνων τὰ περὶ τοῦ Μακαρίου, καὶ λέγει τοῖς ἑτέροις· Πιστεύσατέ μοι, ἀγαπητον, ὑπονοῶ τὸν σαλὸν ἐκεῖνον δοῦλον τοῦ Θεοῦ ὑπάρχειν. Εφη ὁ ἕτερος - Παρακαλῶ σοι ἔν τινι τόπῳ μετ' αὐτοῦ συγκαθῆσαι ἡμᾶς. Λέγει ὁ πρῶτος· Εἰ θέλεις, τοῦτο ἐν τάχει ποιῶ. Καὶ λέγει αὐτῷ· Αδελφέ, ἀγαπᾶς με, δεῦρο συγκάθησαν μεθ' ἡμῶν, ὅτι ἐγὼ ἀγαπῶ σε, καὶ οἱ μετ᾿ ἐμοῦ λίαν ποθοῦσίν σε. Ἰδὼν δὲ αὐτὸ ἐμειδίασεν, καὶ λέγει αὐτῷ ἐξ ὀνόματος • Σ' εἶ Ἐπιφάνιος ο φίλος μου, καὶ σὺν τῷ λόγῳ Ασπάσατο αὐτόν, προβλεπτικῷ ὄμματι τὸ μέλλον προσημάνας γίνεσθαι ἐπ' αὐτόν· τῆς γὰρ βασιλίδος τῶν πόλεων ἐπίσκοπον γεγονέναι. Χειροκρατοῦντες δὲ ἀμφότεροι χεῖρα πρὸς χεῖρα, ἦλθον πρὸς τοὺς δύο παῖδας, καὶ διηγήσατο αὐτὸς ὁ Επιφάνιος, πώς ἐξ ὀνόματος ἐκάλεσεν αὐτόν. Οἱ δὲ ἀκούσαντες ταῦτα, πλείονα τὸν πόθον καὶ τὴν πίστιν εἰς αὐτὸν ἀνατέθεικαν. Εἰσελθόντες οὖν ἐν ἑνὶ τῶν καθαροπο τίων, ὠνήσαντο ἄρτον καὶ οἶνον καὶ ἰχθὺν, καὶ παρέθηκαν εἰς ἑστίασιν. Ἰδὼν δὲ ὁ Ὅσιος τὴν πί στιν αὐτῶν, ἐχάρη χαρὰν μεγάλην, καὶ ἦν ὑποψιθυρίζων τῷ στόματι δι' εὐχῆς πρὸς τὸν Θεὸν τὴν προσαγωγὴν αὐτῶν ἀναθεῖς· εἶθ' οὕτως τῶν προ τεθειμένων μετέσχεν, δοὺς καὶ τοῖς νέοις οἰκείαις χερσίν. sl amicus ejus es, omnia tibi revelabit, etiam aliorum gesta. Atque hae oratione persuasit audientibus caupo, ita se rem habere. 24. Transiens quodam die Andreas per forum, ubi panes veneunt, obvios habuit tres adolescentes, capillis navis insignes, tam anima quam corpore decoros: bonis quippe operibus assueveraut sub instituto unius, qui erat provectioris aetatis, al omne Del bene placitum alios informantis. Ubi vero hi inter se occurrerunt, cognovit præcipuus ille, aliorum institutor, quæ circa B. Audream agebantur, dixitque sociis: Credite mili, dilectissimi, suspicor stultum isthunc Dei famulum esse. Et alter: Quæso, inquit, concedamus aliquo sessuri cum ipso. Tum primus: Si libet, quam mox id effectum dedero; conversusque ad sanctum: Frater, ait, si me amas, adesto huc et conside nobiscum, quia ego te diligo, et hi sodales mei tenentur desiderio tui. Intuitus invitantem Andreas, risit; ac nominatim ipsum compellans; Tu, inquit, Εpiphanius es, amicus meus. Quo dicto amplexatus juvenen, id quod futurum erat praevidens, signif. cavit fore, ut urbis, quæ inter alias uti regina eminet, episcopus crearetur. Εt tenentes alter al Et terius manum accesserunt ad alios duos adolescentes, narravitque Epiphanius, quomodo ipsum suo nomine compellasset: quo audito illi, ardentiore inflammati desiderio hominis, majorem in ipso fiduciam collocarunt. Ingredientes itaque cenopolium coemptis pane, vino ac piscibus, convivium pararunt, cumque fidem eorum cognosceret Andreas, ingenti perfusus gaudio, leni oris susurro fusis ad Deum precibus, profectum in virtute juvenum ei commenlavit; deinde cibos appositos sumpsit, ac eis etiam porrexit propriis manibus. κι'. ᾿Αληθινὸν τὸ ρῆμα, ἀγαπητοί, καὶ πιστὸν, ὅτι 25. Vera loquor et fide digna, dilectissimi; toto τὸ ἥμισυ τοῦ παξαματίου ἤσθιεν ὅλην τὴν ἡμέραν, die non manducabat Andreas mediumn paxa - ὅπερ καὶ τοῦτο πεποίηκεν βραχύ τι μετασχὼν ἐξ matium; idque faciebat, pauxillum aliquid ex αὐτῶν, ἐάτας τὰ πλείονα ἐν τῇ τραπέζῃ· οίνου δὲ appositis decerpendo, plerisque in mensa relictis. ἡνίκα τις ἐδίδου αὐτῷ, πιεῖν οὐκ ἐφείδετο· ἀφ' ἑαυ- Cum quis ei vinum porrigebat, bibere non dubiτοῦ γὰρ οὐκ ἔπινεν πώποτε, ἐὰν μή τις αὐτὸν τούτῳ tabat: si nullus præberet, non bibebat unquani. Επότισεν. Δι' ὅλης δὲ τῆς ἑβδομάδος πολλάκις, ἢ Non raro binis ternisve diebus, nonuumquam hebδιὰ δύο ή τριῶν ἡμερῶν, τινὸς οὐκ ἐγεύετο· ἐπειδὴ ὁ domada tota omni cibo abstinebat: cumque Satanas σατανᾶς τοὺς πλείονας ἐσκλήρυνε τοῦ μηκέτι παρ ἔχειν τι αὐτῷ, αὐτὸς δὲ οὐκ ᾔτει, καὶ οὐδὲν ἐκομίζετο. Πολλάκις γὰρ ὑπὸ δίψης ἐφλέγετο, καὶ μὴ ἔχων τί εισπράξασθαι, εὑρίσκων πηλόν, ὑδόστα τον ἐπὶ τῆς λεωφόρου ὡς ἀπὸ ὑετοῦ γεγονότα, κλίνων τὸ γόνυ, ἐνεφύσα αὐτῷ σταυροειδώς τρις, καὶ οὕτως αὐτὸ ἔπινεν, ὥστε θεωροῦντας τοὺς παρα 16) Aliis paximalium, paramidium, et paramias; de quo Suidas. Bis coctus panis, qui apud Romanos, nempe Byzantinos, ut vull Lipsius dicitur paxamas. Plura de hac voce congessit Rosweidus in Onomastico ad Vitas Patrum. Arduam vero abstinentiam fuisse illam Andrea, medio quotidie, non plus, paxamatio vescentis, patebit ex Rullini plurimorum auimis, ut ne quid erogarent illi amplius, obstinationem induxisset, ac ipse omncin petendi curam abjiceret; nihil quidquam ad sustentationem accipiebat. Hine sæpissime siti æstuans, et quid consilii caperet ignorans, reperto forte in platea luto aqua pluvia subacto, curvabat genua; ac ternum crucis signum instando formans, inde lib. nt, iam. 51, ubi singularem Pioris abstinen. tiam insinuans. Tantum unum, inquit, paximatium et quinque olivas in cibo accipiebat, quotidie, ut reor. Hic autem Noster dimidio contentus erat: inio, uti mox subditur, biduum triduumve et hebdomadam aliquando totam jejunus tran-ibat.

bilebat, ac spectatorum illac transeuntium indi- οδίτας ἀγανακτεῖν ἐπ' αὐτὸν, καὶ τοὺς μὲν δείρειν gnationem, aliis quidem fustibus cum aggredientibus, aliis vero non sine comminatione dicentibus. Non decet, stulle, ita sordes haurire. Ille autem non respondeus alli verbo, confestim se inde proripiebat. Atque hac, carissimi, victandi vivendique ra'io, sane arcana, viro sancto fuit. 26. Accumbente igitur Andrea, quemadmodum supra meminimus, in anopolio cum venerabilibus allis adolescentilius inens, forte auribus meis praetereuntis illac, hominum infimi, allapsa vox ejus est; et declinans tantisper a via, contuli me ad vestibulum, clam, quid ageretur, speculaturus. Igitur cum adolescentes salutato Andrea viam suam prose juerentur, accilit etiam cauponem, qui Christianus erat, cujusdamn rei causa officina egredi, et Andream intus manere solum: qui hue atqueilluc circumspiciens, ubi neminemn deprehendit, extensis in calum manibus precari pro tribus me. moratis adolescentibus cepit, et testis mibi Deus est, qui perdit loquentes mendacia) levatus e terra in aerem sublimis pependit, non sine almiratione ac horrore meo hominis impuri, talia videntis. Sed statini restitutus sibi exivit, in turbis more suo fabulam acturus. Atque illud nunc aperiam charitati vestre. αὐτὸν, τού; δὲ μετὰ ἀπειλῆς λέγειν αὐτῷ· ούτως οὐ πρέπει, σαλέ, τῶν καλανίσκων ἀπογεύεσθαι. Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίνατό τινι λόγον, ἀλλ' εὐθέως τῶν ἐκεῖ ἀνεχώρει. Αὕτη, ἀγαπητοί, τοῦ Μακαρίου Η δίαιτα καὶ ἡ ἀπόκρυφος πολιτεία. κα. Ὡς οὖν ἐν τοῖς ἔμπροσθεν είρηται, ὅτι ἐν τῷ καθαροποτίῳ μετὰ τῶν τιμίων ἐκείνων παίδων καθεζόμενος καθιεν, ἔτυχεν ἐμοὶ τῷ ἐλαχίστην διερ χομένῳ τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκοῦσαι ἐξένευσα ἐλ, καὶ στὰς ἐν τῷ προθύρῳ ἐν κρυφῇ κατώπτευον τι πράττει; Ἐν δὲ τῷ ἀσπάσασθαι αὐτὸν τοὺς νέους καὶ ἀπελθεῖν τὴν ὁδὸν αὐτῶν, ἔτυχεν καὶ τὸν φουσ χάριον, Χριστιανὸν ὄντα, ἔνικά τινος ἐξελθεῖν τοῦ Εργαστηρίου, αὐτὸν δὲ μόνον. μεἶναι ἔνδον. Βλέπει δὲ 6 Όσιος, ὧδε κἀκεῖτε, καὶ ὡς τινα οὐχ ἑώρακιν. εκτείνει εἰς ύψος τὰς χεῖρας αὐτοῦ, ποιῶν δέησιν ὑπὲρ τῶν τριῶν παίδων ἐκείνων, καί, ὡς ἐπὶ Θεοῦ τοῦ ἀπολλύντος τοὺς λαλοῦντας το ψεύδος, ήρθη ἀπὸ γῆς εἰς τὸν αέρα καὶ ἐκρέματο· ὡς φρικτά ἐμοὶ καὶ παράδοξα τῷ ἀσώτῳ ἐφάνη, φρίκη γάρ με κατά έσχεν, βλέποντα ταῦτα, καὶ ἐξίστη μου ἡ διάνοια. Εὐθέως οὖν καταστὰς εἰς ἑαυτὸν ἐξῆλθεν ἔξω, μετά τοῦ πλήθους εργαζόμενος το συνήθη· τοῦτο δὲ τῇ ὑμετέρᾳ ἀγάπῃ ἐκδηλον ποιήσομαι. CAPUT IV. Saviente gravi tempestale, diutinaus exstasin patitur, in cælum raptus et varia conspicatus. 27. Tempestas aliquando savissima invaluerat, και Χειμώνα; δὲ σφοδροτάται γεγονότος, κρύον; acerrimo frigore tauits cum violentia aerem constringente, ut omne animalium genus obrigesceret. Opplebantur cuncta domicilla nivibus, quia valide szviens Boreas, legulas, ex humiliuis eliam, mou modo e sublimibus domibus, everterat. Ubique pauperes, miserandum in malum lamentantes geinentesque, triste Va! ingeminabant, ac præ ine dis et frigoris asperitate contabescentes, ad mortis discrimen ultimum adducebantur: alii, mole nivis obruti similiter vitam finiebant; rumpebantur dolla: evellehantur radicitus arbores; volueres coli Interibant defecto alimenti. Ego vero excruciabar animo vehementer, famuli Dei Andreae calls», veste omni ae domicilio destituti; non enim tunicam, nou breve palliolum, non starcam, non vestem cijicinamn, qum indueret; non tuguriolum, quo se reciperet, babebat. Versabar igitur in luctu ac maefore magno, anxie cogitans, quid factum ipsa esset, aut qua in urbis parte lateret; suspicabar etiam subinde, jam vitam omnino cum morte commutassc. Tenuerat violenta hæc tempestas dius plures, cum elapsis septimanis duabus, cessantibus tandem ponentibusque vemtis, progressa multum vespera, ad nie introi praeclarus hic divinusque pugil. Obetapai, hominem Intuitus; et illico surgens, cum osculo sancto et amplexu ipsum salutavi. Posteaquam vero multum temporis mutuo amori dedimus, dicit mihi ille: Consideamus, dilecte mi, δριμυτάτου τὴν ἀέρα πιέζοντος, πᾶσα φύσις σωμάτων ἀπὸ τῆς βίας ἐπήγνυτο· τὰ καταγώγια πάντα μεστά χιόνος ὑπῆρχεν, διὰ τὸ πνέειν σφόδρα τὸν βολάν διαστρέφοντα τοὺς κεράμους καὶ αὐτῶν τῶν χαμαι γείων, μὴ ὅτι γε τῶν ὑψηλῶν καὶ μετεώρων δομη μάτων. Πάντες δὲ οἱ πένητες, τὸ οὐαὶ θρηνοῦντε;, ολοφυρόμενοι καὶ στένοντες ἐβόων, καὶ τῇ ἐνδεία καὶ τῇ βίᾳ τοῦ κρύους τηκόμενοι τῷ θανάτῳ περιπέμποντο έτεροι δὲ ὑπὸ τῆς χιόνος καταχωννύμενοι, τὰ ὅμοια έπασχε,· πίθοι διεῤῥάγησαν, δένδρα ἀπὸ βιζῶν ἀνεσπάσθησαν, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ διεφθάρησαν τῇ ἐνδείᾳ τῆς τροφῆς. "Ην δέ μοι λύπη μεγάλη διὰ τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ, διότι γυμνὸς ἦν τῷ σώματι παντελῶς καὶ ἀνέστιος, οὐ χιτῶνα ἔχων, οὐ μαλοτίσκον, οὐ ψιάθιον, οὐ κιλίκιον, οὐ καλύβην καὶ ὑπῆρχαν ἐν βλέψει καὶ ἐδύνῃ μεγάλη, τί δρα εἰς αὐτὸν γέγονεν, ἢ ἐν ποίῳ ὑπάρχει τῆς πόλεως εἴκαζον γὰρ ὅτι ἐκ παντὸς τετελεύτηκεν. Εκράτησεν οὖν ἡ βία τοῦ χειμῶνος ἐπὶ ἡμέρας πολλάς μετά δ Εβδομάδας δύο, τοῦ μεγίστου ἀνέμου παυσαμένου καὶ λοφήσαντος, ἑσπέρας ούσης βαθείας, Έρχεται πρός με ὁ ἄνίδιμος οὗτός καὶ τοῦ Θεοῦ θεράπων. Ἐγὼ δὲ ἰδὼν αὐτὸν ἐξέστην τῷ πνεύματι· ἀναστάς οὖν περιεπλάκην αὐτῷ, ἀσπασάμενος τῷ ἁγίῳ φι χήματι. ὡς δὲ ἐπὶ πολλὰς ὥρας τῇ ἀγάπῃ ἐνε κείμεν 13, ἔφη μοι·. "Αφες, καθεσθῶμεν, ἀγαπητέ μου, παυσάμενος τῶν δακρύων, καὶ ἔχω σοί τι διηγήσει σθαι. Καθεσθέντες δὲ, λέγει χαριεντιζόμενος εις

VITA S. ANDRE.B SALI. τράπεζαν, ὅπως εὐφρανθῶμεν. Ἐγὼ δὲ τὸ ρῆμα cessent lacrymis, est quod tibi narrem. Ubi con ἀκούσας, προσέταξα τοῦτο γενέσθαι. κη'. 'Ασχολουμένου δὲ τοῦ παιδὸς περὶ τῆς διατα γῆς, λέγει μοι ὁ Δίκαιος· Οντω;, κύρι ἀδελφέ μου γλυκύτατε, διατίζοὕτως ἐπ' ἐμοὶ ἡγωνίας, νομίσας ἀπὸ τοῦ κρύους τεθνάναι με, ὡς ἅπαντας τοὺς ἀδελφούς μου καὶ συμπένητας, Οὐκ οἶσθα ὅτι φυλάσσει Κύ βιος τοὺς ἀγαπῶντας αὐτὸν, καὶ ὅτι ἐγγὺς Κύριο; τοῖς συντετριμμένοις τῇ καρδίᾳ, καὶ τοὺς ταπει τοὺς τῷ πνεύματι σώζει; Οὐκ οἶσθα, ὅτι ὁ εἰπὼν τῇ ἐμῇ ἐλεεινότητι, Ὅτι ἐὰν ὁλοψύχως ἀγαπήσης με, γνώσει τὰς δωρεάς μου, καὶ τὴν πολλὴν παι ραμυθίαν τὴν ἐξ ἐμοῦ σοι γινομένην; Μὴ οὖν, φίλε μου, ἀπὸ τοῦ νῦν τι τοιοῦτον περὶ ἐμοῦ ὑπο- " λάμβανε τὸ σύνολον· μεγάλη γὰρ χαρὰ τοῖς ὀλοφύγως καὶ ἀλοτρόπως εἰς Θεὸν ἐλπίζουσιν, καὶ ἐν τῷ νῶν αἰῶνα καὶ ἐν τῷ μέλλοντι. Ταῦτα ἐμοῦ ἀκούσαντος, ὑπέλαβον ἐν τῇ διανοίᾳ τι θαυματούργημα γεγονέναι εἰς αὐτὸν εἰς τὴν τοιαύτην ἀνάγκην, καὶ διὰ τοῦτο καὶ αὐτὸς ταῦτά μοι εἴρηκεν. αρξάμην δὲ γλυκυτάτοις λόγοις ομαλίζειν καταφιλῶν, καὶ γνησίως επερωτάν, λέγω πρὸς αὐτόν· Σύ, κύριέ μου, πῶς διήγες ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς ἀνάγκη;; ὁρκῶ τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, μὴ ἀποκρύψης με τα παράδοξα τὰ εἰς σὲ γεγονότα ἐκ Θεοῦ. κι'. 'Ο δὲ Μακάριος λέγει· Φίλε μου ἐν Κυρίῳ, ποῦ εἶχεν σαλὸς καὶ ἔξηχος διατρίβειν, ἢ μὴ ἐν τῇ ἐξηχίᾳ καὶ ἐν ταῖς ἐμπαιζοσύναις αὐτοῦ, καθὼς καὶ πάντοτε; Πλην, "Αδελφέ μου, φλέγει με ἡ ἀγά. πη σου, καὶ πολὺ πάθος έλκει με τοῦ ἐξομολογήσασθαί σοι· ὁρῶ σας δὲ τὸν Θεὸν τὸν ποιήσαντα ἐπὶ λόγῳ τὰ πάντα σὺν τῷ μονογενεῖ αὐτοῦ Υἱῷ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ, καὶ τῷ ἁγίῳ καὶ ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι, μέχρις ἂν εἰμὶ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ, ἃ μέλλω λέγειν σοι μὴ ἀναγγείλης τινὶ τὸ & σύνολον, καὶ δι' ἀγάπῃ διαπύρω πρός σε ανακεί μενος θαρρήσω σοι. Ώρκωσα δὲ αὐτὸν ἐγὼ φρικωδεστάτοις όρκοις τοῦ φυλάττειν αὐτοῦ τὰ θεῖα παραγ γέλματα. Τότε ἀνοίξας τὸ τίμιον αὐτοῦ στόμα, ἔφη μοι· Ὣς οἶδας, ἀγαπητέ, τὴν σφοδροτάτην ἀνάγκην τοῦ κρύους, καὶ τοῦ μεγίστου ἀνέμου, πάνυ ἠπόρουν μὴ ἔχων τι διαπράξασθαι, γυμνοῦ μοῦ ὄντος, ἀσκεπάστου καὶ ἀνυποδέτου, μήτε κάλυμμα έχων, ἢ ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίναι· ἀπήρχόμην 'οὖν πρὸς τοὺς ὁμοίου, μου πένητας σωθῆναι, καὶ οὐκ ἐδέχοντό με, ἀλλ' ὡς κύνα ράβδοις με ἐξεδίωκον βδελυσσόμενοι καὶ λέγοντες· Δῖρε ἐντεῦθεν, κύων, καὶ ὑποχώρει. Μὴ εὑρίσκων δέ που σωλήναι λοιπὸν περιηγεῖτό μοι πᾶσα ζωῆς ἐλπίς. Ελεγον δέ, Εύλο γητός Κύριος ὁ Θεὸς πάντως εἰ διὰ τὴν ἀγάπην αὐτοῦ ἀποθάνω, ξένον οὐδέν. Αλλ' ὁ Θεὸς οὐκ ἔστιν ἄδικος, ὃς ποιήσει σὺν τῷ κρυμῷ καὶ τὴν ἐκβασιν, ὑπομονὴν παρασχών μου. Nota praepositionem sua cum dandi casu præter morem antiquorum. Ms. nostrumὶ ἀπορήτας τὴν ζωὴν ἀπειραψάν sedimus, blando vu'tu resumens: Jubelo, alt, mensam pa ari, ut exhilaremur; jussique ego ita fieri. 28. Porro dum jussa sedulus exsequitur puer, ita rursus mihi Sanetus: Domine mi, frater vere suɔvissime, quamobrein tantopere te allixisti mea causa, ratus me quoque præ frigore obriguisse, quemadmodum cunctis fratribus meis pauperibus evenit. Utrum ignoras, custodire Dominum diligentes se, et prope alesse a contritis corde, et salvos facere lumniles spiritu? Utrum ignoras ilIum dixisse misero mihi: Si toto corde dilexeris me, experieris dona mea, et multiplicem consolationem, quæ obveniet tibi tribuente me? Quasu itaque, dilecte mi, ne te istiusmodi posthac cura ulla mei angat: sperantibus quippe ex toto animo viribusque in Deo multiplex manet gaudium, tam in præsenti sæculo quam in futuro. Talibus auditis subiit animum cogitatio, grande quid ac admirabile evenisse viro, tempestate illa saeviente; ac propterea talem in modum loqui. Coepi ergo blandis verbis, admiscendoque oscula, quasi viam sternere, ac ingenue percunctari: Domnine mi, quo pacto tempus illud tempestuosum transegisti? per Deum caeli ac terra Dominum, noli celare me miracula, qua operatus est in te Deus. 29. Respondit vir beatus: Dilecte mihi in Domino, ubi versatus fuisset stultus atque amens nisi in stultitia et illusionibus suis, quemadmodum consuerit semper Verum tamen, mi frater, iufam- ? mor amore tui, teneorque desiderio vehementi aperiendi tibi, quæ petiisti, seul adjuro te per Deum, qui cum unigenito Filio suo Domino nostru Jesu Christo, eumque sancto et vividco spiritu, suo universa condidit verbo unico, ut ne quandiu hac ego fruar vila, reveles ulli omnino que dicturus sum; el ex singulari amore, quo in te feror, βlenter aperiam. Camnque ego sancte jurejurando me obstrinxissem, habiturum secreta, quæ revelaret, Dei opera, aperto rursus venerando ore sic loqui perrexit: Quanta cum frigoris, nivis ventorumque violentia incubuerit tempestas, non te fugit, charissine; pendente me animi, ac quid consilii η caperem ignaro; cum veste, calceis, tecto destitutus, ubi caput reclinarem, non haberem. Ad pau peres igitur mei similes abivi, salutem quaesiturus; sed tantum abfuit, ut admitterer, ut fustibus quoque, non secus atque canem, me abigerent, adjectisque exsecrationibus dicerent: Abi hinc, canis, in malam rem. Cum igitur ubi servarer, non reperirem, omni tandem vivendi diutius spe sublata: Benedictus, inquiebam, Dominus Deus cujus amore si mortem oppeto, nihil novi. Verum Deus non est injustus, qui frigori quoque huic terminum ponet, ac patientiam largietur mihi. μην· Εὐλογητὸς δὲ Κύριος πάντως διὰ τὴν ἀγάπην αὐτοῦ, εἰ καὶ ἀποθάνω, ἀποθάνω, καὶ τί ἐγεί.

30. Concessi tandem al quendam porticus angulum, inventoque itae non procul cutello, me illi admovi, spe percipiendi quidpiam caloris: at ille me jam prope absentem intuitus, surrexit ac fugam capessivit. Quamobrem ad me conversus sic aio: Viden', miser, quantus sis peccator? ipsi etiam canes societatem tuam refugiunt, nec te, tametsi sui similem, in suum recipiunt numerum. Homines te non secus atque cacodemona aversantur, ahompinantur canes, exterminant pauperes; quid tan dem agas? moreris, insane, moreris, nulla namque hic salutis tibi spes affulget. Quibus cum ma rore prolatis, tanta me invasit angustia, tanta constrinxit frigoris acerbitas, tantus occupavit tremor, ut lacrymis uon temperarem, mentisque tantummodo aciem ad Deum levans, rigentibus membris omnibus, existimarem spiritum jamjam me redditurum: cum subito incalescere coepi, aper tisque oculis intueor adolescentem perquam decorum cujus facies non cedebat solis splendori; praferebat manu ramum aureum, rosis liliisque roscidis, non quiales hic mundus profert (minime vero), sed alterius plane tum natura tum forma, circumplexum. Tenens itaque speciosissimum illum ramum, et intuitus me: Quo, inquit, in loco es, Andrea? Respondeo ego: In tenebris et umbra mortis. Rursus ille: Qui sic? simulque florigero ramo faciem meam percutit, his verbis additis: Vitam recipiat insuperabile posthac corpus tuum. Et repente fragrantia istorum forum ad cor meum pe-C netravit, ac per modum fulguris vitam mihi reslimit. Post hæc audio vocem ita loquentis: Abalecite illum in locum refrigerii, dum transrant hebdomades dux, iisdem elapsis unde venit rediInrum; volo namque ut certando amplius se mihi probet. Vix desierat audiri vox ista, dum allo coque suavissimo somno correptus sum, nec quid deinceps factum sit, satis scio. Illo enin, quo Deo placitum fuit loco, transegi septimanas duas, non aliter quam si noctem integram suaviter dormivissem. 2. Πορευθεὶς οὖν ἐν μιᾷ γωνίᾳ τοῦ ἐμβόλου, καὶ εὑρὼν κυνάριον, πλησίον αὐτοῦ ἐμαυτὸν ἀνέκλινα, προσδοκῶν θέρμης τινὸς ἀπολαῦσαι ἐξ αὐτοῦ· ἐκεῖ να δὲ ἰδών με πλησίον αὐτοῦ ἀναστὰς ὑπεχώρει. Λέγω οὖν ἐμαυτῷ· Ταλαίπωρε, ὁρᾷς πόσον εξ ἁμαρτωλός, ὅτι καὶ οἱ κύνες δραπετεύουσιν, καὶ οὔτε κἂν ὡς ὅμοιον αὐτῶν κύνα σου δέχονται; οἱ ἄνθρωποι ὡς πονηρὸν δαίμονα ἀποστρέφονται, οι χύνες μυσάττονται, οἱ συμπένητες ἐλαύνουσιν· λοιπὸν τί ἔχεις εἰσπράξασθαι; ἀποθνήσκεις, ἄσωτε, ἀποθνήσκεις, ὧδε γὰρ σωτηρία σοι οὐκ ἔστιν. Ως δὲ ταῦτα ἐν ἰδύνῃ ἔλεγον ἦλθέ μοι κατάνυξις, καὶ σφιγγόμενος ὑπὸ τοῦ κρύους καὶ τοῦ μεγίστου τρόμο, ἐκείνου ἔκλαιον, τοῖς νοεροῖς μόνον εἰς Θεὸν ἀποσκοπῶν ὄμμασι· ψυχρανθέντων δὲ πάντων μου τῶν μελῶν, ἐνόμιζον παραυτίκα εκπνέειν με. φνης οὖν ᾐσθόμην θέρμης τινός, καὶ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμούς μου, ὁρῶ νεανίαν τινὰ ὡραῖον σφόδρα, ἀστράπτον τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος κατείχε δὲ ἐν τῇ χειρὶ κλάδον χρυσοῦν, πεπλεγμένον ῥόδοις καὶ κρίνοις ἐνδρόσοις, οὐχ ὡς τὰ τοῦ κόσμου τούτ του, μὴ γένοιτο, ἀλλὰ ποικίλα τινὰ ἑτεροφυῆ καὶ Ετερόθεα. Ὡς οὖν τὸν ὡραῖον ἐκεῖνον κλάδον ἐκράτει βλέψας με, λέγει μοι· 'Ανδρέα, ποῦ ἦσθα; Λέγω αὐτῷ, Ἐν σκοτεινοῖς καὶ σκιᾷ θανάτου. Ο δὲ λέγει μοι· Πῶς; καὶ δίδωσίν μοι οὖν τῷ λόγῳ μετὰ τοῦ ἀνθεοφόρου κλάδου ἐκείνου εἰς τὸ πρόσωπον, καὶ λέγει μοι· Λαβέτω ζωὴν ἀκυρίευτον τὸ σῶμά σου. Παραχρήμα δὲ ἡ εὐωδία τῶν ἀνθέων ἐκείνων εἰς τὴν καρδίαν μου εἰσελήλυθεν, καὶ ὥσπερ ἀστρα πῆς εἶδος τὴν ζωήν μοι ἐνέθηκεν. Καὶ μετὰ ταῦτα ἀκούω φωνῆς τάδε λεγούσης: Απαγάγετε αὐτὸν εἰς παραμυθίαν ἕως ἑβδομαδῶν δύο, καὶ πάλιν ὑποστρα φήσεται· ἔτι γὰρ αὐτὸν λέγω ἀγωνίζεσθαι. Και σὺν τῷ λόγῳ ἤρθην εἰς βαθὺ καὶ ἠδύτατον ὕπνον, καὶ τί μοι γέγονεν οὐκ ᾔδειν. Ωσπερ γὰρ δι' ὅλης νυκτὸς ἡδέως ὑπνώσας, οὕτως ταῖς δυσὶν ἑβδο μάδαις ὑπῆρχον, ἔνθα ἡ τοῦ Θεοῦ βούλησις ἐκεν λευσεν. 51. Deprehendens auten me ipse jucundo mira- λα'. Βλέπων δὲ ἐμαυτὸν εἰς Παράδεισον τερπνὸν καὶ bilique in horto, obstupui spiritu; et cogitavi me- θαυμαστὸν λίαν, ἐξέστην τῷ πνεύματι διελογισά cum, quid id rei foret: Novi, inquiens, domici- μην δὲ τί ἄρα τοῦτό ἐστιν, δειν ὅτι ἡ κατοίκησίς lium mihi meum Constantinopoli esse; hic autem μου ἐν Κωνσταντινουπόλει υπάρχει τί δὲ ἐνταῦθα quid agam, plane nescio. Cum vero admirarer ve- ποιῶ οὐκ ἐπίσταμαι. Θαυμάζοντος δέ μου μεγάλως hementer, quo pacto, id mihi evcuisset, pendeus τὸ πρᾶγμα, πῶς ἄρα τοῦτο γέγονεν εἰς ἐμὲ ἀπορία animi, hunc in modum locutus sum: Ne ego re- ληφθεὶς εἶπον· δε πῶς εἶμι μετὰ ἀληθείας ἐξηχος, vera mente captus sum; Deus cuim bene mihi ἀγαθὸν γάρ μοι ἐγένετο παρὰ θεῷ, καὶ ὤφειλον δου consuluit, eique propterca me gratias agere laudes. ξάζειν αὐτὸν καὶ εὐχαριστεῖν· γυνὶ δὲ καθεζόμενος que canere, par foret: interim hic segnis seden, πολυπραγμονῶ τὸ ἐξαίσιον τοῦτο τεράστειον, καὶ 1ota mente inusitato hoc rerum prodigio intentus κατανοῦ ἐμαυτὸν ὥσπερ ἄσαρκων· οὐ γὰρ ἐνόμιζαν et me non aliter quam carnis expertem considero: σάρκα φορεῖν. Χιτών δέ μοι προσὴν ἀστραποΰφαντος non enim putabani carne me vestitum. Porro in-, ὡς χιονοειδής, διάλιθος· σφόδρα δὲ ἑτερπόμην ἐπὶ ducbar tunicam fulgentem, niveam, gemmisque " τῷ κάλλει αὐτοῦ· τὰ δὲ ἐπὶ τῆς κορυφής μου κατε obsitam, pulchritudine sua oculos animumque mcuin mirum in modum oblectantem: line oraνέουν, κἂν ἦν ἐκ παντοίων ἀνθέων πεπλεγμένος μου στέφανος· ἀλλὰ καὶ ὑποδήματα ἐπὶ τῶν ποδῶν Ms. nostrum hic prepositioncm μετά cum accusativo jungebat, minus recte.

VITA S. ANDREB SALI. νομίζετο· ζώνην δὲ ἤμην διεζωσμένος tum capitis mei considerabam, quo crat sertum ου, φοβερόβαφον τὸ χρῶμα ἔχουσαν. Τὸ ἀὴρ τοῦ Παραδείσου ἐκείνου ἀῤῥήτου ὑποροδίζων ἀνθήμασι ποικίλοις, ἀκτι τοῖς χρώμασιν· εὐωδία δὲ ποικίλη διηαλλασσομένη, ξενοπρεπῶς τοῖς αἰσθητηΗ οσφρήσει μου ὑπήντα καθηδύνουσα. μαι, φρίττω καὶ νοῦν καὶ διάνοιαν, ταῦτα Ωσπερ δὲ βασιλεὺς κεκτημένος ὕτως ήμην διακινῶν ἐν τῷ κήπῳ ἐκείνῳ καὶ ἑτερπόμην μεγάλως ἐν ἑαυτῷ, στο τὰ ὑπὲρ ἄνθρωπον, ex foribus omnis generis plexum: sed et perles mei mibi coutegi calceis violebantur: cingcbarque zona coloris intensi, velut purpurei. Coruscabat aer illius horti inexplicabili luce, suaviter perfusus di versis foribus, solares radios colore imitantibus: varius autem odor, qui hulentidem permutabatur, olfactus mei organum insolita quadam jucunditate alliciebat. Crede mihi, exhorresco tota mente anim moque, cum haec refero. Quemadmodum igitur cum rege aliquo, cui quidquid desiderat in promptu est, ita mecum in divino isto horto agebatur, capiente voluptatem ex consideratione rerum, virtute plusquam humana istic provenien- · δὲ ἐκεῖ πολλὰ, ὁ ὁ Θεὸς ἐξανέτειλεν, οὐχ κόσμου τούτου, μὴ γένοιτο, ἀλλὰ ἀειθαλή τὴν εὐώδη, δασέα, μελισταγή, υψίκομα, κυφότα τοῖς κλάδοις καὶ κυμαινόμενα ς άλληλα, θέαν ἔχοντα ὡς τὸ κρύος τοῦ Η ἡδονὴν αἴσθησιν ὑπερβαίνουσαν. "Ης ἀγαλλιάσεως δροσισμού μακάριοι οι θέας τε καὶ εὐφροσύνης τὴν ψυχὴν και Ξένον δὲ τοῦτο, ὅτι τοῖς μὲν ἦν τοῖς δὲ παραφέρουσα ἡ εὐπρέπεια, καὶ νθη δεδώρηται ἀκατάπαυστα καὶ ἀμάδὲ φύλλοις καὶ καρπῷ ποικίλῳ προσέταζεσθαι, τοῖς δὲ ἦν ἄνθο;, καὶ φύλλα, καὶ θέα ξένη, καὶ καρπὸς τίμιος, περίλλεπτος ατος. θαῦμα δὲ ἐν τοῖς τοιούτοις μέγι νὰ γὰρ ἐπ' αὐτοῖς καὶ στρουθία καὶ τέτο ἕτερα κατ' όνομα ὡραῖα, χρυσόπτερα ερα, ποικίλα κατὰ ἐν φύλλον καθεζόμενα, αἱ ἐξελάλουν, καὶ ἑτερποφώνουν, ὥστε μὲν τῆς φωνῆς αὐτῶν τῆς ὡραίας καὶ 5 γε νομίζω ἀκούειν εἰς ὕψος ἕως ἄκρον τὰ δὲ στρουθία ἐκεῖνα ᾤμην τοῦ καὶ ἤρπαζε τὸν νοῦν μου ὡς εἰς ἔκσταμα τῆς ποικιλίας αὐτῶν ἡ παράδοξος. η μόδα, η κρίνα, ἢ ἑτερόν τι οὐκ ἔχω είν ἀνθέων πολυποικίλων, οὕτως ἦν τὰ στρουθίων ἐκείνων, ὡς παράδοξα καὶ 32. Abundabat enim locus pluribus, quas Deus enasci fecerat, plautis; non qualibus hic mundus gaudet (absit, absit); sed erant allerius omnino natura. Vernabant perpetuo; odorem exhalabant gratissimum; stillabant liquore melleo; erant densitate frondium, proceritate cacuminum, venusto quodam raniorum desu conspicum, nutabant alia versus alias cum mira intuentium voluptate: denique speciem habebant, firmamento coeli non absimilem; tantamque afferebant delectationem, quania sensibus capi non potest. Beati, qui voluptate illa et jucunditate perfruuutur, beata illa visione et latitia saturi! Illud vero aduirandum imprimis, quod quædam aliis atque aliis modis se conspicienda offerrent, quædam vero non uno delectarent ornatus genere. Aliis siquidem forere tantum perpetuo, Moribus nunquam languescentibus aut marcescentibus, datum est; alim, foliis fructibusque diversi generis exornari jusse sunt; aliis denique erant simul et lores, et folia, et amcenitas sua, et species peregrina, et fructus pretiosi, conspicui, nullisque aliis comparandi. Nec illud stupendumn minus, quod in memoratis arboribus volueres, passeres, cicada, aliaque nominatim aves diverse, multa venustate insignes, alie fulgorem auri, aliæ candorem nivis referentibus alis drcore, singulis foliis insidebant; canentes modulantesque tanta cum suavitate, ut putem pulcherrimum ac amoenisum concentum, sublime elatum, coelum adusque supremum penetrasse. Cumque ego proderare volucres avebam, abalienavit animum meum a sensibus, raptum in exstasim, tante varietatis illorum aspectus. Quemadmodum enim dictum est, rosas, lilia, rum genera, quæ enarrare non possum, multiformia fuisse, ita volucrum quoque chritudo admirabilis plane ac singularis erat. τοῦν τοῦ πρώτου στρουθίου τὴν ὡραιότητα 53. Rursum igitur conversus ad primam avicuένας τῇ διανοίᾳ, καὶ τὸν λογισμὸν εἰς ἓν στοχαζόμην ἄλλης δόξης καὶ θέας την ὴν χροιάν κεκτημένον. Πάλιν οὖν ἑώρων καὶ ἐξαίρετον, ὅπερ ἦν ἐμοὶ θυμηδία μετ λῳδία αὐτῶν ἡ ἀκατάπαυστος καὶ ἐνήδοΗ διηγήσηται τὰ ξένα καὶ φρικτά κάλλη των ἐκεῖσε; Πάντα δὲ τὰ ὡραῖα ἐκεῖνα n solummodo haec habebat: φρίττων Orav, admodum vitiose. m legitur, ἡδονὴν καὶ θ' αν ὡς τὸ κρύος τοῦ lum, venustatem ejus admiratus sum: collectisque in unum sensibus, ad aliam, multa coloris gratia el elegantia insignem, considerandam me contuli; et deprehendi rursus aliud atque aliud eximia venustatis, quod me mirum in modum recreabat. Cantus denique eorum sine intermissione continuatus suavissime resonabat. Verum quis explicet οὐρανοῦ, ᾧ τοῖς μάκαρσιν έχρηται, ἧσπερ ἡδονῆς καὶ ἀγαλλιάσεως δροσισμῷ θέας καὶ εὐφροσύνης την ψυχήν. Quid hinc recte exponas?

CGT Insolitam atque almirabilem pulchritudinem illarum 1 φυτά συμμέτρως ἴσταντο ὡς παράταξης προς παράτα rerum, quæ istic loci visebantur? Plante ille formose, oraline quæque suo consite, oppositas inter se dextereque instructas acies referebant. O felicem manum, cujus hæc opera plantata sunt! Ubi vero in horti interiora penetravi, arbitratus sum, non amplius in tenebris hujusce mundi me versari: si cuim quæ hic sunt cum bonis regionis is ius compares, tenebra videbuntur. Post hæc in planitiem descendenti mihi aperit eluvius ingens, hortum medium permeans, et plantis omnibus, leni tractu alluendo radices, humorein sufficiens. AlvoTalant eo speciosa, quas dixi, perpetuoque cantu gaudentes, volueres: circum explicabat se vitis, referentibus fulgorem auri foliis, palmitibus vero luminis instar rutilantibus decora, quam ego primo lapidi assimilabam, propter illum qui dixit: «Ego et summus angularis lapis. sum vitis vera Explicabat se porro vitis illa per universum hortum, maximis pulcherrimisque racemis onerala; et mulum coronae aniliens, decori eis erat. & G 51. Horuin contemplatione detentus, perfunde lar paulo singulari, et ex gaudio in admirationem, ex adniratione in exstatim transferebar. Cumque starem multo tempore non satis mei compos, percipio venti sonum, ex parte orientali aspirantis; qui in arbores impingens leniter eas crispabat, et Inexplicabilem odoris fragrantiam emittere faciebat: ego autem mirifice captus et obstupefactus rei novitate, putabam odorem illum ex thymiamate, quod angeli in conspectu Dei incidunt, adesse. Ventus Hlle desierat, cum a parte mundi occidua alterius venti souain inau«lio, prorsus investigabilem jucundle admodum me allicientem. videbanturque mihi, qui inde absistebant vapores, nive candidiores esse. Jam vero concinnitas arborum earumque ad mirabilis fragrantia, omnia omnino, quæ terra hac nostra producit, aromata longe superabat: ea autem eminus adventantibus aspirabatur tam placide, suaviter ac delectabiliter, ut me prope omnium, tum pretio tum novitate mirabilium, per qua transiens voluptate perfundebar singulari, oblivio caperet. Quando autem inflammata sua Laetitiae cantica modalabantur ac dulci voce personabant avicula, η præ stupore non eram apnd me: utrum tamen avicula, an angeli fuerint, Deus novit. Deinde alius rursum aliunde venius ex septentrione aderat, isque satis vehemens, specie igneus, cujus radii erant, quemadmodum iris accidente sole consuerit: qui summa cum lenitate hortum perflans, herbas planasque illas rutilantes placide motitabat, et Buavissimum e rosis odorem agitatione cliciebat, Joan. xv, 1. Ephes. 1, 20. Desunt hae in ins. Mazar. neque vero mulfinal rem faciant. Pauca hic et obscura habet ms. Vatican. ξιν. Ως μακαρία ἡ χεὶρ, ἡ ταῦτα φυτεύσασα! Πάν λιν οὖν ἐπὶ τὰ ἔνδον τοῦ Παραδείσου χωρουντός μου ἐνόμιζον γὰρ ὅτι οὐκέτι πω το σκότος του κόσμου τούτου· πρὸς γὰρ τὰ ἐκεῖ σκότος μοι τὰ ἐνταῦθα)· ὡς δὲ ἐπορευόμην ἐν πλατυσμό βλέπω, καὶ ἰδοὺ ποταμὸς μέγας μέσον τοῦ Παραδείσου διώ δευε, καὶ ἐπότιζε πάντα τὰ φυτὰ ἐκεῖνα ἐν γαληνή. τητι ταῖς ῥίζεις αὐτῶν προσκλυζόμενος· ἐπ' αὐτῷ δὲ τὰ ὡραία στρουθία ἐκεῖνα τὰ ἀκατάπαυστα πι λαδοῦντα κατήρχοντο. ᾿Αμπελος δὲ ἐν κύκλῳ τοῦ ποταμοῦ ἐφαπλουμένη, χρυσοφαέσι μὲν τοῖς φύλλα, εὐπρεπὴς δὲ εἰς τὰ κλήματα, & λύχνῳ τινὶ ἐοιχότα τῷ πρώτο λίθῳ εἶκαζον, διὰ τὸν εἰρηκότα - - Εγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή,» καὶ ὁ ἀκρογωνιαίος λάθος καὶ ἀκρότομος. Ἐφήπλωτο δὲ ἐν ὅλῳ τῷ του ραδείσων βρίθουσα μεγίστοις βότρυσιν εὐπρεπεστάτοις, ὥστε στεφάνων δίκην κατακοσμείσθαι τη περιπλοκῇ τῶν κλημάτων τὰ ἐκεῖσε φυτά. palmitum suorum complexa plantas reliquas in λδ'. Ταῦτα θεασάμενος, ετέρπετο ἡ καρδία μου, ἐκ φρίκης εἰς θαῦμα, καὶ ἐκ θαύματος εἰς Επσταπν τὴν ψυχὴν μεταφερόμενος. Ἐπὶ πολλὴν δὲ ώραν ἑστὼς ἐννεῖς, ἀκούων ἤχου τινὸς ἐξ ἀνατολῶν ἀνέ μου πνεύσαντος καὶ τοῖς δένδροις ἐπιπεσόντος, που μαίνεσθαι ταῦτα ἐποίει, αποπέμποντα πνοὴν εὐα δίας άρρητον· ἐν οἷς ἡδέως ἔχων καὶ ἐκπληττά μενος, ἐνόμιζον ἀπὸ τοῦ θυμιάματος τοῦ Θεοῦ τοῦ την εἶναι τὴν εὐωδίαν, ὅπερ ἔμπροσθεν τοῦ Θεοῦ θυμιώσιν "Αγγελοι. Παυσαμένου οὖν τοῦ ἀνέμου εκείνου, ἀκούω ἀπὸ δυσμῶν ἑτέρου τινὸς πνεύματος ἶχον, ἀνεξιχνίαστον τὴν ἡδύτητα εμποιοῦν μοι, ἧς ἡ ἐπίπνοια ἐν τῷ ἀτμίζειν ὡς χιόνος δρασις ἔχρη μάτιζεν. ἂν δὲ τῶν ἐκεῖσε δένδρων ἡ εὐπρέπεια εμπεπλησμένῃ εὐωδίας θαυμαστῆς ὑπὲρ πάντα τὰ αρώματα τῶν ἐπιγείων, πόρρωθεν ταύτην ἐκπέμ ποντα τὴν ἔσφρησιν, ὡς φοβερὸν καταθύμιον, ἐν στάμενον, ὥστε ἐπιλαθέσθαι με ἐκεῖνα τὰ τίμια θαυμάσια, ἅπερ ὄπισθεν διοδεύσας απήλαυσε μελίβ φυτά τινα πέλοντα. Τὰ δὲ στρουθία ἐκεῖνα ἐν τῷ άδειν αὐτὰ καὶ κελαδεῖν καὶ στρουθίζειν τὰ διάπυρα άσματα τῆς ἀγαλλιάσεως, ἐξιστάμην τῇ διανεί μου - είτε στρουθία, είτε ἄγγελοι ὑπῆρχαν, Κύριος ἐπίσταται. Αναδίδοται "πάλιν ἀπὸ βορρά Στερος άνεμος ὑπερφυέστατος, πυρράχης τῷ είδει, ὡς ὅτι Τρι; ηλίου δύναντος αἱ ἀκτῖνες πεφύκασι· πιεί σαντος δὲ τούτου ἐν ἀπείες γαληνότητα, γαλην μόρφως ἐκυμαίνετο τὰ λαμπρότατα ἐκεῖνα φυτό, Επνες δὲ ταράσσων τὴν ἐν τοῖς ῥόδοις εὐοσμίας, ὥστε ἐπὶ πολλὴν ὥραν έννουν με γενόμενον το φιλτάτῳ γλυκασμῷ τε καὶ ἔρωτι κατατέρπεσθαι, Ηδέως ἔχων τοῦ ἀνέμου ἐκείνου τὴν ἐπίπνοιαν τῆς εὐωδίας, ώστε νομίζειν με ἀπὸ τοῦ θυμιάματος, ὥσπερ

αέρι ένα πλουμένην ἤρθημεν οὖν καὶ διέβημεν, καὶ aera dilusi su pensum, quo eventi ingressinne ἔνδον τοῦ καταπετάσματος πλῆθος στρατιάς οὐρανίου reperimus ibi ingentem coelestium geniorum catκαι, αἰνούντων καὶ δοξολογούντων τὸν Θεόν· διέβημεν δὲ καὶ τὰ ἐκεῖ, καὶ ἰδοὺ πάλιν ἕτερον καταπέτασμα διὰ βύσσου καὶ πορφύρας ἀπόῤῥητον· καὶ κατηντή σα μεν ἐπὶ ἐνδοξοτάτῳ τόπῳ, καὶ ἦν ἐκεῖσε φοβερὸν καταπέτασμα ὡς ηλεκτρος, υπέρλαμπρον, καὶ σφόδρα καθαρώτατον, ὅπερ ἀναποδίσασα χεὶρ πύρινος, διελθεῖν ἡμᾶς δι' αὐτῆς παρεσκεύασεν. "Ην δὲ ἔνδον αὐτοῦ πλῆθος ἀναριθμήτων νεωτέρων, ωραίων, πυρίνων, τὰς ὄψεις πλαυγεῖς ὑπὲρ τὸν ἥλιον· εἱστήκεισαν οὖν τάξε: τινὶ καὶ κοσμιότητι ἐπὶ φοθεροῦ ὕψους ταῖς ἀΰλαις ἡλικίαις μετέωροι, σκηπερα φοβερά ἐν ταῖς χερσὶ κατέχοντες· λεγεώνες ἐντεῦθεν, καὶ λεγεῶνες ἐκεῖθεν ἕτεραι, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Λέγει μοι ὁ ὁδηγῶν με, Ιδού, τούτου τοῦ καταπετάσματος ἐπαιρουμένου, θεάσει τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς καθεζόμενον πεσόν οὖν προσκύνησον αὐτὸν, τὴν δὲ ἅπασαν θεωρίαν τῆς διανοίας σου πρὸς αὐτὸν ἀνάτεινον, καὶ ἄκουσον τί σοι λαληθήσεται παρ' αὐτοῦ. Ὡς οὖν ταῦτα ὁ οδηγών με υπετίθετο, βλέψας εἰς τὴν εὐπρέπειαν τοῦ καταπετάσματος ἐρῶ, καὶ ἰδοὺ περιστερὰ παμ μεγέθης, ἄνωθεν καταπτᾶσα ἐπὶ τῷ καταπετάσματις ἦν δὲ ἡ κεφαλὴ αὐτῆς καθάπερ χρυσίον, τὸ στῆθος πορφυροῦν, αἱ πτέρυγες τηλαυγείς ὡσεὶ φλόξ, οἱ πόδες ἀληθινοί, ἐκ δὲ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῆς ὡς ἀκτῖνες φωτὸς ἐξεπορεύοντο· ἐμοῦ δὲ στοχαζο μένου τὴν ταύτης εὐπρέπειαν, εὐθέως ἀναστάσα ᾤχετο εἰς ὕψος. 20. Αρθέντος δὲ τοῦ καταπετάσματος, ἀναβλέψας εἰς τὸ φοβερὸν ἐκεῖνο ύψος τὸ καταπλήττον πᾶσαν ἔν νοιαν, ἴδον θρόνον φοβερὸν καὶ ἐπῃρμένον, ὑπὸ τοῦ αέρος κρεμάμενον μηδενὸς αὐτὸ κατέχοντος· φλόξ δὲ ἐξεπορεύετο ἐξ αὐτοῦ, οὐχ ὡς τοῦ πυρὸς, ἀλλ' ὑπὲρ τῆς χιόνος ὑπεραιρομένη τῇ λευκότητα· ἐκάθητο δὲ ἐπὶ τοῦ θρόνου ἐκείνου ὁ Κύριός μου Ιησούς Χριστός, πορφύραν καὶ βύσσον ἐνδεδυμένος ἅπαξ διὰ τὴν ἐμὴν εὐτέλειαν συνεσταλμένης αὐτοῦ τῆς λαμπρότητος, έθεασάμην αὐτοῦ τὴν θεάνθρωπον εὐπρέπειάν τε καὶ ὡραιότητα, δν τρόπον τὸν ἥλιον τις βλέπει, ἡνίκα ἐξ ᾿Ανατολῶν ταῖς ἀκτῖσιν αὐτοῦ φαιδρῶς ἐπιφαίνεται· μετὰ δὲ ταῦτα οὐκέτι ἡδυνήθην αὐτὸν καθαρῶς θεάσασθαι. ᾿Αρθέντος οὖν τοῦ καταπετάσματος, πεσὼν ἐπὶ τοῦ θαυμαστού αέρος, προσεκύνησα αὐτὸν τρίς· ἐπειρώμην δὲ ἐστάναι καὶ βλέπειν αὐτοῦ τὴν ὡραιότητα, ἀλλὰ καθάπερ προεἶπον, φρίκῃ ἀφάτῳ καὶ δίει ἀνεικάστῳ ἀπὸ τοῦ φοβεροῦ αὐτοῦ φωτὸς τρόμῳ, καὶ χαρα συνεχόμενος, οὐκέτι ἠδυνήθη ἀποσκοπῆσαί τι, ἢ ἐντρανίσαι τῇ πυροφεγγεῖ αἴγλῃ τῆς ἀπειροδυνάμου θεότηστος αυτ τοῦ. Ελήλυθεν δὲ ἡ φωνὴ ἐκ τοῦ φωτός πρός με κεν κτημένη μέγιστον ήχον, ὥστε συντρίβεσθαι τὸν θαυμαστὸν ἐκεῖνον αέρα ἀπ' αὐτῆς. Η δὲ φωνή αὐτοῦ ἦν μελισταγής, πραῖα δὲ καὶ ἠδύλαλος· ἡ καὶ λελάληκε τρία βήματα θεία, καὶ συνεὶς ἔγνων, καὶ εἰδύνθην τῇ ψυχῇ ὡς οὐκ ἄλλοτέ ποτέ. Επειτα μετ' ὀλίγον εἴρηκέν μοι ἕτερα βήματα τρία, καὶ ταῦτα ηδυτάτως προσδεξαμένου μου, επλήσθη χαρᾶς θϊη laudantium et glorificantium Deum. Transivimus etiam porro; et aperuit se rursus aliud velam, ex lysso et purpura inexplicabilis venustatis. Mine devenimus ad locum gloriae plenissimum, ubi ve lum mirabile, quasi electrinum, quam fulgentissimum ac nitidissimum; quod reducens manus ignea, introitum nobis praparat. Ibi videre erat multitudinem innumerabilem juvenum, quos di gnitas corporis, color igneus, faciei splendor solari praestans, plurimum commendabat: slalant autem in loco admodum sublimi, conciuno ordine, aetatis incorporeæ vigore, insigne sceptrum manibus pra ferentes; hinc et inde legiones, quarum computari non poterat numerus. Tunc me allocutus dux nicus: Ecce, inquit, remoto hoc velamine, speclabis Filium hominis, sedentem ad dexteram Patris; quare procidens adorabis ipsum, totaque mente ad ipsum convershs, excipies arrectis auribus, quæ dicturus tibi est. Talibus a ductore meo præceptis instructus, intendi loculorum aciem in istud decorum velamen, et vidi columbamr admodum grandem superne ad velum devolanten. Erat huic capitis color aureus, pectoris purpureus, alarum lucidus ut flamme, pedum genuinus ac naturalis, procedebantque ex oculis radii luminis: cum autem decoram ejus formam contemplarer attentius, subito sublimis abiit. 59. Sublato ergo velamine, suspexi in immensam illam altitudinem cuilibet spectanti formida - bilem; vidique thronum eximium ac sublimem, nemine sustinente suspensum in aere: a quo absisteκαι famma, non qualis ab igne solet, sed que πiven longe præstabat candore. Sedebat in throno Dominus meus Jesus Christus, purpura byssoque indutus: qui cum exiguitatis et imbecillitatis mea causa eximium splendorem suum semel contraxisset, intuitus sum divinæ humanitatis illius decus ac diguitatem eximiam; quemadmodum intueri quispiam solemn consuevit, radios in primo ortu jucundissime spargentem: neque deinceps mili licuit claro ipsius aspectu frui. Sublato itaque velo, procidens in mirabilem illum aera, ter Domi num adoravi, tentavique persistere loco, ac intueri denuo dignitatem ejus: verum, ut supra memini, præ inexplicabili horrore ac metu incompa rabili, quem lux illa, thronum ambiens immensa incutiebat, tremore ego pariter et gaudio correptus, non potui quidquam intueri ultra oculosque intendere in igneum potentissimæ illius divinitatis fulgorem. Vox deinde ex lumine tanto cum sonitu emissa, ut mirabilis illa regio aeris trepidaret, ad aures meas allapsa est: erat nihilominus suaviloquens, mitis, et melle dulcior; protulitque tria verba divina quæ et cognovi bellissime, et dele tus sum spiritu magis quam unquam alias. Non .ulto post alia similiter tria verba emissa sunt

rigero percussit, quanto pre frigore deficiebam) ή εἶναι τὸν τύψαντά μου τὸ πρόσωπον τῷ ἀνθεοφόρῳ ducatum mihi praestare, et præcipere famulis suis, ut me alio transferrent. Ducatum igitur præstante mihi illo, ecce occurrit magnitudinis immensa crux, instar iridis in nubibus apparentis, aspects formosa, quatuor velis nubem lucidam referentibus circum obtensa: quorum bina ignei coloris non secus ac fulgur coruscabant, alia bina nivi nikil candore cedebant. Crucem cingebant musici formosi, statura proceri, splendidi quasi lus, fulgentissinos radios ex oculis evibrantes, promehantque concentum suavissimum in gratiam Cruciûxi. Cumque, penulatus dus mens illac transiret, exhibita reverentia salutavit crucem, mibique idem ut facerem nutu indicavit: fecique ita, secutus exemplum ducis, et continuo mellea quadam dulcedine impleri me sensi, talique odorum fragrantia recreari, qualem neque in ipso fragrantissimo horto olfecerau. Deinde oculos defectens, deprehendi infra nos quasi maris alyssum, cœpique totis ar tubus contremiscere, ac vereri ne forte illuc præceps ruerem. Quamobrem inclamans ducem meum, dixi: Domine mi ductor, ecce veluti supra nubes anıbulo, et metu correptus sum gravi; vereor sane tametsi incelam, Launctsi leniter ince lam, ne me portare non possint gile, et casu præcipiti hine in aquas subjectas ferat. κύτος πορευόμενος, μήποτε οὐ βαστάσῃ με, καὶ 37. Ad hæc tale mihi responsum dedit dux meus: Ne quid timeas, quin altius adhuc nobis ascendeud un est: simulque porrexit mihi mauum, et supra alterum cœluni sublati sumus, cujus species erat nivea; et conspexi hic quoque cruces binas, illi, quam in caelo inferiori veneratus fueram, persimiles: cingebantur etiam, uti prior illa, sacra suaviter modulantium corona: et aer istic in modum iguis splendebat, quique illum incolebant locum formosi genii, quicte sumama perfruebantur. Venerati sumus itaque et hasce crues, uti priorem, singula i cum desiderio ac amore: quæ vero absistebat inde fragrantia, plane divina erat, et explicari verbis nequit; unde longe majori voluptate ac delectatione, quam ex altera cruce, perfundebar. Prospexi alio, et vidi universa infauimari ab igne: et incessit me tremor, opem ducis mei denuo implorantem; qui porrecta ut ante manu: adhuc altius, inquit, enitendam est. Et continuo inde sublati, supra tertium nos cœlum deprehendimus. Caelum hoc non eo, quo quod nobis hic apparet, modo se habet; sed firmum solidumque est, ac płanum habet late expansum, lamina putares aurea iusterui. Reperimus hic iterum, priuo statim in vestibulo, cruces ternas, lumen quale fulgur solet spargentes, omnibus, quas ante vidimus, tum maRuitudine tum specie augustiores. Et dus quidem meus in medium ignem sc ausus inferre, ador.1vit cruces: quod cum ego uon valerem, eminus adoravi transivique. 58. Postquam multum processissemns, perventum est ad velum alterum more fulminis late per κλάδῳ ἐκείνῳ, ἡνίκα ἀπὸ τοῦ ψύχους ἐτελεύτων καὶ αὐτὸς ἐκέλευσεν τοὺς ὑπηρέτας αὐτοῦ τοῦ μεταραί με. Ὡς οὖν οὗτός μου προήγε βλέπω, καὶ Ιδος σταυρός μέγας, φοβερὸς καὶ ὡραῖος· τῇ θέμ καθάπερ τόξον ὅταν ᾗ ἐν τῇ νεφέλη έχρημάτιζεν, καὶ τέσσαρα καταπετάσματα κύκλῳ αὐτοῦ νεφέλη φωτεινῇ ἐοικότα, τὰ μὲν δύο πυρβάκη ὡς ἀστραπῆς εἶδος ἀστράπτοντα, τὰ δὲ ἄλλα λευκὰ ὡς χιών· αύ κλῳ δὲ αὐτοῦ εἰστήκεισαν μελωδισταί, ὡραῖοι, εὐμε γέθεις, και λευκοί ὡς φῶς χρηματίζοντες, πυραν γεστάτοι; ἀκτῖσιν ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν ἀπαστράπτο τες. Ὡς οὖν οὗτοι μέλος τι ἡδὺ ἕνεκεν τοῦ σταυρω θέντος ὑπέψαλλον, ὁ ὁδηγών με χλαινηφόρος διερ χόμενος τὸν σταυρὸν, κατησπάσατο, ένευσεν δὲ καμοὶ τοῦτο ποιῆσαι· καὶ δὴ ἀκολουθῶν αὐτῷ, ἡσπασάμην αὐτόν. Ὡς οὖν ἡσπασάμην τὸ πυρρί Τον ἐκεῖνο τίμιον ξύλον, πνεῦμά τι μέλιτος ἀνάπλεως γέγονα, καὶ εὐωδίας πλησθείς, οἷαν οὐδὲ ἐν τῷ Παραδείσῳ ὡσφράνθην. Αναβλέψας δὲ τοῖς ὀφθαλ μοῖς μου δώρων, καὶ ἰδοὺ ὑποκάτω ἡμῶν ὡσεὶ ἄθωςσας θαλάασης, καὶ τρόμος ἀπελάβετό μου, καὶ έρε βήθην μή ποτ' ἐκεῖ ὀλισθήσωμαι· ἐκέκραξα οὖν πρὸς τὸν ὁδηγοῦντά με, καὶ εἶπον, Κύριέ μοι εξηγέ μου, ἰδοὺ ὡς ἐπὶ νεφέλης πορεύομαι, καὶ δειλές συνεσχέθην, πτοούμενος τὴν ἐντεῦθεν εκπτωσιν ὑποσκελισθήσωμαι εἰ; τὰ ὑποκάτω ἡμῶν δέχτα, 25. Ὁ δὲ λέγει μοι· Μή φοβοῦ, ἔτι ἀνωτέρω ὀφεί λομεν ἀνελθεῖν ὑπεράνω. Καὶ δίδωσίν μοι χεῖρα, καὶ εὑρέθημεν ἐπάνω τοῦ δευτέρου στερεώματος, τὸ δὲ Ο εἶδος αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιὼν ὑπῆρχεν. θεωρῶ οὖν κἀκεῖ δύο σταυροὺς ὡς ὁμοίους τῷ ὑποκάτω, καὶ ἦν ἐπ' αὐτοῖ; ἡ φρικτὴ ἐκείνη ἀκολουθία, οἷς καὶ ἐν τῷ κατωτέρῳ σταυρῷ ἐχρημάτιζεν· ἦν δὲ ἀξ τῶν ἐκεῖ πύρινος, καὶ ἀνάπαυσις μεγάλη τοῖς εὐ μόρφοις νεανίσκοις. Ησπασάμεθα οὖν κακείνους τους τιμίους σταυροὺς ἔρωτι καὶ πόθῳ θεϊκῷ, και θὼς καὶ τὸ πρότερον· ἦν δὲ ἡ εὐωδία αὐτῶν, ὡς εὐωδία Θεοῦ ἀνερμήνευτος ὑπὲρ τὴν κατωτέρω θυμηδίαν καὶ τερπνότητα. Ορῶ οὖν καὶ ἰδοὺ πῦρ φλέ. γον τὰ ἐκεῖσε ἀπαντα· καὶ τρόμῳ συσχεθείς, πάλιν τὸν ἐδηγὸν ἐκάλουν εἰς βοήθειαν. Ο δὲ δούς μα χεῖρα, λέγει μοι· Ετι ἀνωτέρω πορευθῆναι ἐφείο λομεν. Καὶ ἅμα τῷ λόγῳ ἔρθημεν τῶν ἐκεῖ, καὶ εὑρέθημεν ἐπάνω του τρίτου οὐρανοῦ. Οὗτος δὲ ὁ τρίτος οὐρανὸς, οὐχ ὡς φαινόμενος ἡμῖν ἐν τῷ εἰ σμῳ τούτῳ περίεστιν, ἀλλ᾽ ἀντὶ παγίων στερεώμα τος, τὴν δὲ ἄρρην εφαπλουμένην ὡς χρυσούν είν καλον κέκτηται. Εὔρομεν οὖν πάλιν ἐν τοῖς προδύο ρα; σταυρού; τρεῖς, ὡς ἀστραπὴν αὐγάζοντα;, μεγίστους καὶ φοβερούς λίαν ὑπὲρ τοὺς δύο, καὶ ὑπὲρ τὸν ἄνα· καὶ ὁ μὲν ὁδηγῶν με ἐθάρσησεν, καὶ εἰσε ἦλθεν ἐν μέσῳ τοῦ πυρὸς, καὶ προσεκύνησεν αὐτούς· ἐγὼ δὲ, μηδὲν το:οῦτον ἰσχύσας, μήκοθεν προσκυνήσ σας διήλθον. η λη'. Ὡς οὖν ἱκανὸν ἐπεδεύσαμεν, ἐφθάσαμενείς τὸ δεύτερον καταπέτασμα, ὡς ἀστραπὴν τινα ἐν τ

VATA S. ANDRE.E SALI. αερια απλουμένην ἤρθημεν οὖν καὶ διέβημεν, καὶ aera diffusi su pensum, στο erecti ingressique, ἔνδον τοῦ καταπετάσματος πλῆθος στρατιάς οὐρανίου αἰνούντων καὶ δοξολογούντων τὸν Θεόν· διέβημεν δὲ καὶ τὰ ἐκεῖ, καὶ ἰδοὺ πάλιν ἕτερον καταπέτασμα διὰ βύσσου καὶ πορφύρας ἀπόῤῥητον· καὶ κατηντή σαμεν ἐπὶ ἐνδοξοτάτῳ τόπῳ, καὶ ἦν ἐκεῖσε φοβερὸν καταπέτασμα ὡς ἥλεκτρος, ὑπέρλαμπρον, καὶ σφό· δρα καθαρώτατον, ὅπερ ἀναποδίσασα χεὶρ πύρινος, διελθεῖν ἡμᾶς δι' αὐτῆς παρεσκεύασεν. "ν δὲ ἔνδον αὐτοῦ πλῆθος ἀναριθμήτων νεωτέρων, ὡραίων, πυρίνων, τὰς ἔψεις πλαυγείς ὑπὲρ τὸν ἥλιον εἱστήκεισαν οὖν τάξει τινὶ καὶ κοσμιότητι ἐπὶ φοσεροῦ ὕψους ταῖς ἀΰλαις ἡλικίαις μετέωροι, σκηπτρα φοβερὰ ἐν ταῖς χερσὶ κατέχοντες· λεγεώνες ἐντεῦθεν, καὶ λεγεῶνες ἐκεῖθεν ἕτεραι, ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός. Λέγει μοι ὁ ὁδηγῶν με, Ιδού, τούτου τοῦ καταπετάσματος επαιρουμένου, θεάσει τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς καθεζόμενον· πεσόν οὖν προσκύνησον αὐτὸν, τὴν δὲ ἅπασαν θεωρίαν τῆς διανοίας σου πρὸς αὐτὸν ἀνάτεινον, καὶ ἄκουσαν τί σοι λαληθήσεται παρ' αὐτοῦ. Ὡς οὖν ταῦτα ὁ οδηγών με υπετίθετο, βλέψας εἰς τὴν εὐπρέπειαν τοῦ καταπετάσματος ἐρῶ, καὶ ἰδοὺ περιστερὰ παμμεγέθης, ἄνωθεν καταπτᾶσα ἐπὶ τῷ καταπετάσματις ἦν δὲ ἡ κεφαλὴ αὐτῆς καθάπερ χρυσίον, τὸ στῆθος πορφυρούν, αἱ πτέρυγες τηλαυγείς ὡσεὶ φλόξ, οἱ πόλις ἀληθινοί, ἐκ δὲ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῆς ὡς ἀκτῖνες φωτὸς ἐξεπορεύοντο· ἐμοῦ δὲ στοχαζο μένου τὴν ταύτης εὐπρέπειαν, εὐθέως ἀναστάσα ἤρχετο εἰς ὕψος. Αθ. Αρθέντος δὲ τοῦ καταπετάσματος, ἀναβλέψας εἰς τὸ φοβερὸν ἐκεῖνο ύψος τὸ καταπλήττον πᾶσαν ἔνα νοιαν, ἴδον θρόνον φοβερὸν καὶ ἐπηρμένον, ὑπὸ τοῦ αέρος κρεμάμενον μηδενὸς αὐτὸ κατέχοντος· φλόξ δὲ ἐξεπορεύετο ἐξ αὐτοῦ, οὐχ ὡς τοῦ πυρὸς, ἀλλ' ὑπὲρ τῆς χιόνος ὑπε αιρομένη τῇ λευκότητι ἐκάθητο δὲ ἐπὶ τοῦ θρόνου ἐκείνου ὁ Κύριός μου Ἰησοῦς Χριστός, πορφύραν καὶ βύσσον ἐνδεδυμένος ἅπαξ διὰ τὴν ἐμὴν εὐτέλειαν συνεσταλμένης αὐτοῦ τῆς λαμπρότητος, έθεασάμην αὐτοῦ τὴν θεάνθρωπον εὐπρέπειαν τε καὶ ὡραιότητα, ὃν τρόπον τὸν ἥλιον τις βλέπει, ἡνίκα ἐξ ᾿Ανατολῶν ταῖς ἀκτῖσιν αὐτοῦ φαιδρῶς ἐπιφαίνεται· μετὰ δὲ ταῦτα οὐκέτι ἡδυνήθην αὐτὸν καθαρῶς θεάσασθαι. ᾿Αρθέντος οὖν τοῦ καταπετάσματος, πεσὼν ἐπὶ τοῦ θαυμαστοῦ ἀέρος, προσεκύνησα αὐτὸν τρίς· ἐπειρώμην δὲ ἐστάναι καὶ βλέπειν αὐτοῦ τὴν ὡραιότητα, ἀλλὰ καθάπερ προεἶπον, φρίκῃ ἀφάτῳ καὶ δίει ἀνεικάστῳ ἀπὸ τοῦ φοβεροῦ αὐτοῦ φωτὸς τρόμῳ, καὶ χαρα συνεχόμενος, οὐκέτι ηδυνήθη ἀποσκοπῆσαί τι, ἢ ἐντρανίσαι τῇ πυροφεγγεῖ αἴγλῃ τῆς ἀπειροδυνάμου θεότηστος αυτ τοῦ. Ελήλυθεν δὲ ἡ φωνὴ ἐκ τοῦ φωτός πρός με κεκτημένη μέγιστον ήχον, ὥστε συντρίβεσθαι τὸν θαυμαστὸν ἐκεῖνον αέρα ἀπ' αὐτῆς. Η ἐξ φωνή αὐτοῦ ἦν μελισταγής, πραῖα δὲ καὶ ἡδύλαλος· ἡ καὶ κελάληκε τρία βήματα θεῖα, καὶ συνιες ἔγνων, καὶ αἰδύνθην τῇ ψυχῇ ὡς οὐκ ἄλλοτέ ποτέ. Έπειτα μετ' ὀλίγον εἴρηκέν μοι ἕτερα βήματα τρία, καὶ ταῦτα Κοντάτως προσδεξαμένου μου, επλήσθη χαρᾶς θε reperimus ibi ingentem calestium geniorum catuor, laudantium et glorificantium Deum. Transivim etiam porro; et aperuit se rursus aliud velum, ex bysso et purpura inexplicabilis venustulis. Μine devenimus ad locum glorie plenissimum, ubi ve Ium mirabile, quasi electrinum, quam fulgentissimum ac nitidissimum; quod reducens manus ignea, introitum nobis praeparat. Ibi videre erat multitudinem innumerabilem juvenum, quos dignitas corporis, color igneus, faciei splenior solari praestans, plurimum commendabat: stalant autem in loco admodum sublimi, conciuno ordine, statis incorporea vigore, insigne sceptrum manibus pra ferentes; hinc et inde legiones, quarum computari non poterat numerus. Tunc me allocutus dυτ meus: Ecce, inquit, remoto hoc velamine, speclabis Filium hominis, sedentem ad dexteram Patris; quare procidens adorabis ipsum, totaque mente ad ipsum conversus, excipies arrectis auribus, quæ dicturus tibi est. Talibus a ductore meo præceptis instructus, intendi loculorum aciem in istud decorum velamen, et vidi columbaur admodum graudem superne ad velum devolanten. Erat huic capitis color aureus, pectoris purpureus, alarum lucidus ut famms, pedum genuinus ac naLuralis, procedebantque ex oculis radii luminis: cum autem decoram ejus formain contemplarer attentius, subitofsublimis abiit. η 59. Sublato ergo velamine, suspexi in immensam illam altitudinem cuilibet spectanti formidabilem, vidique thronum eximium ac sublimem, nemine sustinente suspensum in aere: a quo absiste bat famma, non qualis ab igue solet, sed qu nivem longe præstabat candore. Sedebat in throno Dominus meus Jesus Christus, purpura lyssoque indutus: qui cum exiguitatis et imbecillitatis mex causa eximium splendorem suum semel contraxisset, intuitus sum diving humanitatis illius decus ac dignitatem eximiam; quemadmodum intueri quispiam solem consuevit, radios in primo ortu jucundissime spargentem: neque deinceps mili licuit claro ipsius aspectu frui. Sublato itaque velo, procidens in mirabilem illum aera, ter Domi num adoravi; tentavique persistere loco, ac inLueri denuo dignitatem ejus: verum, ut supra incmini, præ inexplicabili horrore ac metu incompa rabili, quem lux illa, thronum ambiens immensa incutiebat, tremore ego pariter et gaudio correptus, non potui quidquam intueri ultra oculosque intendere in igneum potentissimæ illius divinitatis fulgorem. Vox deinde ex lumine tanto cum sonitu emissa, ut mirabilis illa regio aeris trepidaret, ad aures meas allapsa est: erat nihilominus suaviloquens, mitis, et melle dulcior; protulitque tria verba divina quae et cognovi bellissime, et delectatus sum spiritu magis quam unquam alias. Non n.ulto post alia similiter tria verba emissa sant,

quae suavissime in mnimum meum ilialentin, τῆς ἡ καρδία μου. Μετὰ τοῦτο τρισσεύσας εἴρηκέ Laetitia illum plusquam humana repleverunt, Interjecto tempore exiguo, personuerunt rursum alia tria verba: et continuo magna voce landles ceciLerunt Deo venerandi illi sauctorum augelorum exercitus: qui quamvis nunquam se temperent a laudibus Deo offerendis, cognovi tamen, re considerata, exquisitum illum gratumque concentum, propter me et singularem Domini Jesu Christi erga mne providentiam, modulatos esse. 40. Auditis hisce Enexplicabilibus verbis, confeslim eodem quo ascenderam molo, eliam descen di; meque, mihi oumi ex parte redditum, illo loco, uude sublatus aute fueram, stare deprehendi, agitantem animo, quæ evenerunt mihi, ubi nunc essem, et ubi modo fuissem. Cumque mirarer plu. rimum, quo pacto ad planitiem divini istius horti rediissen, contemplatus quæ istic crant universs, cogitari quasivique ex me ipse, utrum alius quoque hominum hoc in loco, an ego solus versarer. Vidi interea locum campestrem in medio, plantis nullis consitum; nihilominus pervenustum, arami mosun, violis, liliis, rosis, aliisque foribus numero infinitis refertum: nec fontium illi deerat amidenim tas, modicis intervallis scaturientium lacte nc inelle, et exsilientiam ad altitudinem cubiti units, tonta inite fragrantia odoris ac dulcedine egrediento, ut quid mel illud et lac fuisse dicam aut cui com parem, plane nescian. Consideranti hujusce loci voluptatem viroremque aptum quieti, nec non stu penti mirabilia Dei opera, et ab alia ad aliam pul. cbritudinem auimum transferenli mihi, obtulit se videndum vir quidam, fulgido circumdatus amictu, rutilaus ut nubes lucida, crucem gestans: qui cum propius ad me accessisset: Cruxifixus, inquit, Dominus noster Jesus Christus teeum sit. Beati stulti propter Christum, quoniam praecipua quadam sapientia excellent. Etenim Deus quidem hic te constituit: verumtamen revertere nel mundum, ubi tribuli, echidum, serpentes et dracones sunt, tentationes et stimulos passurus. Sed et hoc insolitumn miraculum educere tibi debeo, neminem unquam hominem bic versatum fuisse, nisi illum qui plus ceteris laboravit in Evangelio, et te, qui au altissimum perfectionis apicem eminus es, per venistique propter summam paupertatem tuam; proter illas, ingestum tibia mendicis: Abi hinc, canis, in malam rem; propter humilitatem tuam; denim que propterea quod mudus, adolescens, stultus in arcam descenderis cum principe manli congressurus; eumque singulari prælio superatum e summo aralta confracto. 41. Contigit igitur tibi hic spectare mirabilia loci hujus, cognoscere veras delicias atque remunera - tiomem justorum, lustrare paradisus Christi, hunc Nihil hic sensus formari poterat ex ms. Vaticano, sic habente: Ἐγὼ δὲ τοῦτο στοχασάμενος διὰ τὸ παρευθὺς κεκραγέναι αὐτὰ μέλος νοερόν καὶ εξαίσιον. η μοι ἕτερα φρικτά βήματα τρία, καὶ ἐξείνης φωνὴν μεγάλην δοξολογίας ἀνέπεμψαν αὐτῷ τὰ τῶν ἁγίων Αγγέλων θεία στρατεύματα. Έγνων γὰρ τοῦτο στοχασάμενος, ὡς δι' ἐμὲ ταῦτα, καὶ διὰ τὴν πρός με τοσαύτην οικονομίαν τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ, τὸ μέλος ἐκεῖνο τὸ νερὸν καὶ ἐξαίσιον ἐκεκρά, είταν, καίπερ ἀκατάπαυστον ἀεὶ τὴν δοξολογίαν προς φέροντα. μ'. Ταῦτα ἀῤῥητα καὶ θεῖα βήματα ἀκούσαντός μου, εὐθέως οἴῳ τρόπῳ ἀνῆλθον, τοιούσῳ καὶ κατῆλθον, εὐθυφορούμενος· καὶ ἡμην πάλιν ὅλως ἂν ἐμαυτῷ ἑστηκὼς ἐπὶ τοῦ τόπου, οὗ ἡρπάγην τὸ πρότερον, Μεγάλως οὖν τὰ συμβάντα μοι λογιζόμενος, που ήμην καὶ ποῦ εὑρέθην· ἐξισταμένου μου δὲ τὸ πῶς ἀπῄειν εἰς τὸ πλάτος τοῦ θείου κήπου εκείνου, ἀναθεωρῶν τὰ ὑπάρχοντα ἐκεῖ, διελογιζόμην καὶ ἔλεγον· 'Αρα ἐστὶν καὶ ἕτερος ὧδε, ἢ ἐγὼ μόνος ὑπάρχω; Ὡς οὖν ἐνόουν ταῦτα, βλέπω καὶ ἰδοὺ πεδιάς μέσον, καὶ ἐν τῇ πεδιάδε μέσον φυτά είχ ὑπῆρχον, ἀλλ᾽ ἦν ὅλον τὸ πεδίον ὡραῖον σφίδρα χορηφορίζον τα καὶ κρίνα καὶ βόδα, καὶ ἄνθη που κίλα ἐν αὐτῷ ἐξήνθει ἐν ἀπείρῳ πυκνότητι πηγαί δὲ ἦν ἐπ' αὐτῷ, καὶ αὐτοὶ μικρὸν πρὸς μικρόν βρύουσαι γάλα καὶ μέλι, ἐκχυνόμενα εις ύψος ὡς μίαν πήχυν, καὶ εὐωδία μεγίστη εξήρχετο ἀπ' αὐτῶν καὶ γλυκύτης, ἵνα τί εἴπῳ ἢ τίνι προσαρμόσω το μέλι καὶ τὸ γάλα ἐκεῖνο, οὐκ ἐπίσταμαι. Ὡς οὖν εἶδον τὴν τερπνότητα ἐκείνου τοῦ τόπου, καὶ τὴν χλόην τῆς ἀναπαύσεως, ηπόρουν εξιστάμενο; τὰ τοῦ Κυρίου θαυμάσια, ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν μεθι στάμενος. Θεωρώ οὖν ἄνδρα απαστράπτοντα, ἐνδι δυμένον ἐξαλλα ὥσπερ νεφέλη φωτεινή, κρατοῦντα σταυρόν· καὶ πλησίον μου γενόμενος λέγει μοι· Η σταύρωσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μετὰ σοῦ, πλὴν μακάριοι οἱ σαλοί, ὅτι πολλοί εἰσιν ἐν φρονήσει· καὶ γὰρ ὁ Θεός σε κατέταξεν ἐνθάδε, ἀλλ' ύπαγε τέως εἰς τὰ τοῦ κόσμου πειρατήρια, και εἰς τὰ κέντρα όπου οι τρίβολοι καὶ ἔχεῖνα, καὶ οἱ ὄφεις, καὶ οἱ δράκοντες. Πλὴν καὶ τοῦτε στι λόγω ξένον θαῦμα· οὐδεὶς γὰρ παρὼν ἐνταῦθα ἐπεδήμη σεν, εἰ μὴ ὁ πλεῖον πάντων κοπιάσας ἐν τῷ Εὐαγ γελίῳ, καὶ σὺ αὐτὸς, ὁ τοῦ κέρατος τῆς ἄκρας το πεινοφροσύνης δραξάμενος· ἀλλ᾽ εὗρες πόθεν τοῦτο διὰ τὴν ἄπειρον πτωχίαν, διὰ τὸ, Αίρε ἐντεῦθεν, κύων, διὰ τὴν ταπείνωσιν, καὶ ὅτι γυμνός, νέος, σαλὸς εἰς τὸ στάδιον τοῦ κοσμοκράτορος εἰσελθών, αὐτὸν ἐκεῖνον μονομαχήσας διέστρεψας ἄνωθεν κάτω, εἰς αἰσχύνην τὸν θρόνον αὐτοῦ καταβραξάμενος. deorsum dederis, throno ejus cum confusione μα'. Εἶδες οὖν τὰ ὧδε φρικτά, κατενόησας τὴν ἀλη θενὴν τρυφὴν καὶ ἀνταπόδοσιν τῶν δικαίων, έγνως τοῦ Χριστοῦ τὸν Παράδεισον, εἶδες πώς οὗτος περί S. Paulum intelligit, raptum scilicet μα tertium caelum, dicentemque de seipso 1 Cor. 17: Abundantius omnibus laborari.

πλημμελημάτων του χρῆσαι ταῖς μαγγανείαις σου, & commissorum incurva. Utere imposturis tuis, ani ψυχοανασπάστρια [59), καὶ ταῖς φαρμακείαις σου, ἀπηλλοτριωμένη τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων. Και ταῦτα εἰπόντος, ἀπιδὼν εἰς τὴν γῆν δράσσεται πη λοῦ, καὶ ποιήσας ὡς λίθον, προσέρριψεν τῇ ἀναιδεῖ αὐτῆς ὄψει, έμφυσήσας τε εἰς τὸ πρόσωπον αὐτῆς σταυροειδώς, παρευθὺς ἀπέβαλεν τοῦ ἀνθρωπίνου σχήματος τὴν θέαν. Οφις δὲ παμμεγέθης γενομένη, ἔν τινι οἰκήματι γυναικὸς εἰσῆλθεν συρομένη. Βλέ ψας δὲ ἡ γυνὴ τὸ θηρίον, τρόμῳ συσχεθεῖσα, ἔξω τοῦ οἰκήματος ἔφυγεν, φωνήσασα τοὺς γείτονας τοῦ ἀνελεῖν τὴν ὄφιν· ἱκανοὶ δὲ ἐσεπήδησαν, καὶ ἀνι χνεύσαντες τὸ οἴκημα, οὐδὲν εὑρεῖν ἡδυνήθησαν· ὁ γὰρ παμπόνηρος δαίμων ἐκεῖνος ἀπὸ τοῦ σχήματος τοῦ ἔφεως ἀλλοιωθεὶς εἰς τὴν ἰδίαν φύσιν ᾤχετο. με'. Ο δὲ μακάριος Ανδρέας πάλιν τὴν πορείαν ἐποιεῖτο· ἐν δὲ τῷ ὑποστρέφειν αὐτὸν μετρίοις παιγνίοις χρώμενος, συναντῷ τῷ καλλίστῳ νεανίᾳ ἐκείνῳ τῷ Ἐπιφανίῳ, περὶ οὗ ἀνωτέρω ή διήγησις γέγονεν· ἦν δὲ ὁ παῖς τεταραγμένος ἐξ ἐπηρείας τοῦ διαβόλου· ἐν ἀσπασάμενος ὁ Ὅσιος, φησί Μη φοβοῦ. Χειροκρατοῦντες δὲ ἐβάδιζον, ζητοῦντες τόπον ἥσυχον τοῦ καθεσθῆναι. Οδευόντων δὲ αὐτῶν, ἔφη ὁ Δίκαιος τῷ Επιφανίῳ· Ἰδοὺ τὸ διεφθαρμένον δαιμόνιον, ὅταν θέλῃ ποιεῖ αὐτὸν γραῦν, καὶ ὅταν θέλῃ ποιεῖ αὐτὸν ᾿Αγαρηνὸν, σχῆμα ἔχων ἐνδεδυμέ νος μέλαν ἱμάτιον, καὶ συναντῇ τῷ φιλτάτῳ μου τέκνῳ, ἐπιπλήσσων καὶ ἀπειλούμενος αὐτῷ. Ταῦτα ἀπούσας ὁ Ἐπιφάνιος ἐξέστη· πρὸ μικροῦ γὰρ ἦν ὁ πονηρός διάβολος, ὁ ἀεὶ πολεμῶν τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων, ἐν σχήματι Ισραηλίτου ἐμπόρου συναν τήσας αὐτῷ καὶ τὰ ἔσχατα ἀπειλησάμενος. Ορῶν γὰρ τὴν ἐνάρετον τοῦ παιδὸς πολιτείαν καὶ τὴν κατὰ δύναμιν πάλην τὴν ἐν ταῖς τῆς σαρκὸς ἐπιθυμίαις οὔπω διανύοντος αὐτοῦ ὀκτωδεκαιδεκαετῇ χρόνον, ἐν ῷ μᾶλλον βράζει νεότης, οὕτω θεαρέστως αναστρεφομένου, έδρυξε κατ' αὐτοῦ. "Ην γὰρ ὁ παῖς, ὡς ἀληθῶς ὡραῖος τῷ εἶδει, γλυκὺς τὴν αἰδῶ, εί φυῆς καὶ προσηνῆς, καὶ πραότατος, μελίῤῥυτος τῇ ὁμιλίᾳ, μειδιῶσαν ἔχων τὴν ὄρασιν, καὶ πολὺς ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς Εξίσταντο γὰρ πάντες οἱ ἐν σοφίᾳ καὶ γνώσει διάγοντες, ἐπὶ τῇ συνέσει καὶ ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ περί τε θεολογίας καὶ ἀναγωγικῶν βημάτων, καὶ παροιμιακῶν ζητημάτων, περί τε δογμάτων καὶ περὶ ἀκαταλήπτον, περί τα μελέτης θανάτου καὶ ἄκρας ταπεινώσεως. Neque Ψυχοανασπάστρια, neque quod Mazar. legit ψυχοπατήτρια legere memini: videtur tamen utrumque ad originem certam revocari posse, alterum ad ανασπάζω perturbo, alterum ad ἀπα saw decipio, seduco: sic ut illud significet aliquam que turbat animas, hoc est, quæ seducit. Ms. vatic. multo obscurius et minus recte, sic legit: ἐπιφερόμενος, καὶ ἦν οὐ μικρῶς αὐτὸν ἀπειλούμενος, ὁρῶν τὴν ἐνάρετον αὐτοῦ πολιτείαν, ὡς αὐτῷ ἀντιστάμενον ἐν ταῖς τῆς σαρκὸς ἐπιθυμίαις τὸ κατὰ δύναμιν ἀγωνιζόμενος - τύπω διανύων ὀκτὼ καὶ δεκαετή χρόνον τῆς ὁρωμένης ηλικίας θάλα PATROL. GR. CXI. marum turbatrix; utere maleficiis, procul a Deo sanctisque abalienata. Vix illa fucrat locutus, cum oculos humi deflectens, prehendit lutum: compactumque in modum lapidis jacit in faciem inverecundam vetule; in eamque insulans in formam crucis, mos corporis humani speciem dissipavit, transformati in anguem inusitatae magnitudinis, moxque in domum cujusdam mulieris sese inferentis. Mulier vero anguem conspicata, prae tremore se extra domum fuga proripit, implorans opem vicinorum, serpentis e medio tollendi causa; qui cum frequentes convenissent, ingressi domum, nihil minus quam serpentem reperire potuerunt. Nequissimus namque demon, eruta colubri specie, suamque in naturam mutatus, inde abiverat. 45. Interim Andreas via currebat incepta: cumque reverteretur, illusionibus suis operam dans, obviam venit pulcherrimo illi adolescenti Epiplanio, de quo supra mentio incidit, consternato ob violentam demonis impressionem. Illum amplexatus Andreas, Noli timere, inquit. et prehensa manu, deduxit ad locum a turbis remotum, ut una consi derent. Inter eundum vero ait illi: Ecce nequissimus dæmon, modo in anum, modo in Agarenum, pro at libuerit, se transfigurat; indutusque ami elum nigrum, occurrit filio meo dilectissimo, eumque percellit ac minis territat. Audiens Epiphanius sermonem illum, obstupuit: nam paulo ante nequam diabolus, nunquam non infensus humano generi, assumpta Ismaelitæ mercatoris forma, obtu" lerat sese juveni, et extrema quæque intentaverat. Quia enim videbat præclaram adolescentis conver salionem, omnibus, quæ cbjiciebantur, caruis illecebris et concupiscentiis viriliter resistentis; cum tamen duodevicesimum ætatis annum, quo tempore juventus æstuare et lascivire praesertim consuevit, nondum attigisset, contra ipsum tam religiose viventem multum fremebat. Erat enim revera adolescens aspectu fornosus, moribus verecundus, generosus, blandus, mansuetus, in conversatione melleus, toto vultu hilaritatem præferens, denique in sacris Literis apprime versatus. Rapiebantur etiam in admirationem ii qui sapientiæ studio seipsos rerumque cognitioni totos addixerant, perspecta Epiphanii scientia, auditisque sapientibus responsis de theologia, πρεπῶς καὶ θεαρέστως ἀναστρεφόμενος· ἦν δὲ ὁ παῖς. Ms. Vatic. prolixius hæc: ὁμιλούντων δὲ αὐτῶν τῶν θείων λόγων ὡς κηρίον μέλιτος αἰσθόμενος, οἱ τῶν ῥημάτων αὐτοῦ ἀκούοντες Qui autem de divinis rebus loquebantur ep, tanquam degustato mellis favo delectabantur, audiendo verba illius.» Istine Πολλάκις γάρ συνήρουν όρους σοφίας μετ' αὐτῶν in Μs. Mazar. desiderata, cumadmodum obscura et vix intelligibilia sint, e mostro quoquu textu exemi.

verberilus: erant qui in terram datum, constrictis ἀπέρριπτον, καὶ σχοινίω τοὺς πόδας δεσμοῦντες fune pedibus, per plateas raptarent, unllo timore ἐπὶ τὴν λεωφόρον ἔσυρον, μήτε θεὸν φοβούμενοι, Dei a scelere repressi; nulla, quæ Christianum de- μήτε ὡς Χριστιανοὶ πρὸς τὸ ὁμόφυλον συμπάθειαν cet, erga proximum commiseratione tacti; idque ἔχοντες, και μάλιστα ἐν ταῖς ἑορτασίμοις ἡμέραις. vel maxime diebus festis. Sanctus vero hæc omnia Ὁ δὲ Οσιος ταῦτα πάντα ὑπέμεινεν διὰ τὴν ἀποtolerabat summa cum patientia, propter spem justis κειμένην τοῖς δικαίοις ἐλπίδα. propositam. 45. llinc malus damon, invidia majore Magrans, cum ahud non valeret, in vetulam annosam se transformavit; considensque propter viam, plangehat, lamentabatur, ingeminabat identidem: Hei mihi, ad hoc usque senium vivendo progresse! hei mibi, mendicæ ac inveterate! quanta mihi damna vesanus ille dedit! quam gravia mihi mala intulit! quam acriter ipsum contra me exstimulavit cacodewon! crebro namque mili gravis, respirandi otium nullum concedit. Quid agam peregrina, inops, vidua, ærumnosa; quonian me vesanus ille captivam tenet? Quidam vero mulierem, cum ploratu ac lamentatione valida canos sibi evellentem, intuentes, sciscitabantur, non sine aliqua miserationis commonstratione, quamobrem adeo indulgeret lamentis. Quibus illa: Miseremini miei, viri boni, urbis hujusce incole; ego hic advena et peregrina sumi, qua. cum mihi lis intentaretur, relicta patria do moque huc adveni; et cum reculis, quas attuleram, uti moris est, in theatro obambulans, ibidem pernoctata sum. Jamque vespera multum progressa erat, cum demoniacus aliquis et mente captus Eransiit ac rerum mearum parte surrepta, confestim in fugam se dedit. Similiter nocte sequenti accessit, parteque altera sublata, illico se proripuit. Tertio denique idem tentans, ubi a me comprehensus esset, relicta tantisper præda, buc et illuc me infelicem raptavit, canos evulsit; ventrem calce impetens, intolerabiles mihi dolores intulit, dentes, ztate labefactatos, impacto pugno penitus excussit fregitque. Nunc igitur, boni cives, indicate mihi, quid facto opus sit: ubi locorum scelus illud reperiam, saltem que furto mihi abstulit repetitura? μγ'. Ο δὲ πονηρὸς διάβολος, τῷ φθόνο πρισμένος, μηδὲν ἰσχύων τι δράσαι, μεταβαλών ἑαυτὸν εἰς γραΐδα πεπαλαιωμένην, ἐκαθέζετο ἐν τῇ ὁδῷ θρη νοῦσα, καὶ κοπτομένη, καὶ λέγουσα· Οίμοι την για γηραχνίαν, οίμοι τὴν πτωχὴν καὶ πεπαλαιωμένης Στα δεινά μοι ὁ παρατετραμμένος εἰργάσατο! Όσα χαλεπά μοι ὁ πάρετος ἐνεδείξατο! ποῖος δαί μων πονηρός κατ' ἐμοῦ αὐτὸν παρώτρυνε 1 δεινά γάρ μοι πολλὰ πεποίηκεν, καὶ ἄνεσις τῇ ζωή μου οὐκ ἔστιν. Τί ἄρα με εισπράξομαι ή ξένη, ἡ πτωχή, ή χήρα, ή παραπολλυμένη, ἐπεὶ ὁ παρατετραμμένος με ᾐχμαλώτευσεν; Τινὲς δὲ βλέποντες τὰς παλιάς αὐτῆς κατατίλλουσαν μετὰ δακρύων καὶ μεγίστων οιμωγῶν βοώσης ἐπυνθάνοντο, συμπάθειαν δεικνύν της παρ' αὐτῆς, δι᾿ ἣν αἰτίαν καθεζομένη ολοφύρε ται. 'Η δὲ πρὸς αὐτοὺς ἀπεκρίνατο Ελεήσατέ με, ἄνδρες, οικήτορες τῆσδε τῆς πόλεως, ἐγὼ ξένη εἰμὶ τῶν ἐντεῦθεν, δίκης δὲ προσούσης μοι ἀπόματα τῶν οἰκείων, ἐνταῦθα παρεγενόμην, καὶ ὡς ἔθος μετὰ τῶν ἐπιφερομένων μοι ἐν τῷ θεάτρῳ περιπα τοῦτα ἐπλήκευσα. Εσπέρας δὲ ἤδη βαθείας ούσης, δαιμονῶν τις καὶ παρατετραμμένος διαβαίνων, μέσ ρος τι ἀπὸ τῶν ἐμοὶ διαφερόντων συλήσεις, φυγές ᾤχετο· πάλιν οὖν τῇ ἑξῆς νυκτὶ παραγενόμενη, Ετερον μέρος ἀφελών μου, ἀπέδρα - τρισσεύσεις δε καὶ κατασχεθεὶς ὑπ' ἐμοῦ, ἐάσας τὴν τῶν κλεμμέν των ἐπάχθειαν, σύρας με ένθεν κἀκεῖθεν, τάς που λιάς μου κατέτελλεν, καὶ τὰ ἔγκατά μου λακτί σας δυσωποί τους μοι ἐδύνας ἐποίησε, ἐν οἷς καὶ τοὺς παλαιούς μου δεόντας τῷ γρόνθῳ ἔκριν ζώσας κατέκλασεν. Τί οὖν ποιήσω, πολίται, εν πατέ μοι· ποὺ δὲ εὕρω αὐτὸν, κἂν τὰ ἐμὰ ἀποστάσω ἀπ' αὐτοῦ; μό. Ταῦτα τῆς γραΐδος μετά δακρύων λεγούσης, οι μὲν περὶ δαιμονῶντος ἀκούοντες καὶ παρατετραμ μένου, ταχέως τῶν ἐκεῖ ὑπεχώρουν· οἱ δὲ ἔλεγον, 44. Talia debiliter lamentals and, alii quidem, cum audissent, daemoniaci pariter ac vesani mentio nem faciam esse, recesserunt inde continuo, alii vero: Da, inquiebant, nobis aliquid, nosque comi- Ο Δὸς ἡμῖν τι, καὶ δεῦρο μεθ' ἡμῶν, καὶ ὑποδείξαμέν tare, commonstraturos tibi quem quæris hominem. Cum vero multis multa interrogantibus operose purgaret sese anus, accidit in proximo versari Ansiream, negotiis suis Dei causa susceptis intentum, Ilie coguita nequissimi demonis versutia, consurgens e vestigio illuc accessit, reperitque forma temus alium sedentem solum, sciscitatoribus illis Jam digressis omnibus: ac torvo in ipsam vultu, quasi per transeaman, intuitus: Luge sane, inquit, et ingemisce rabiosa, exsecrabilis, tenebricosa, putida anus, pondere delictorum tuorum jam pridem Παρατετραμμένος, id est tesanus, mente captus, stxitus, uti deinde manifestius innotescit: sie dicimus interse cerebro esse qui stulti σοι αὐτόν. Πάντων δὲ ἀνερωτώντων αὐτὴν περὶ τοῦ πράγματος, καὶ αὐτῆς ἀπολογουμένης, ἦν δ Μακάριος ἐκεῖσε πλησίον, τὸν κατὰ Θεὸν σκοπόν αὐτοῦ διανύων· ἔγνω τοῦ παμπονήρου δαίμονος της τρόπον, καὶ εὐθέως ἀποστὰς τοῦ τόπου, δρομαίων τοῖς ἐκεῖ παρεγένετο, καὶ εὗρεν καθεζομένην μόνην τὴν δοκοῦσαν εἶναι γραφήν· οἱ γὰρ ἐπερωτώντες αὐτήν, ἀνακεχωρηκότες ἦσαν. Ὁ δὲ Δίκαιος, ὡς ἐν παρίδῳ βλοσυρῷ τῷ ὄμματι ἀπεδὼν εἰς αὐτήν, ἔρη Θρήνησον, οίμωξον, λύσσα ἐβδελυγμένη, εσκοτισμένη κυπρία γραύ, κεκυφυία ἀπὸ πλήθους τῶν ἀπ' αἰῶνος sunt. Salum molo habebat us. Filicamus: βλακες.

G82 πλημμελημάτων που χρῆσαι ταῖς μαγγανείαις του. Η commissorum incurva. Utere imposturis tuis, ani ψυχοανασπάστρια [39), καὶ ταῖς φαρμακείαις σου, ἀπηλλοτριωμένη τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων. Και ταῦτα εἰπόντος, ἀποδὼν εἰς τὴν γῆν δράσσεται πη λοῦ, καὶ ποιήσας ὡς λίθου, προσέβριψεν τῇ ἀναιδεῖ αὐτῆς ὄψει, έμφυσήσας τε εἰς τὸ πρόσωπον αὐτῆς σταυροειδώς, παρευθὺς ἀπέβαλεν τοῦ ἀνθρωπίνου σχήματος τὴν θέαν. Οφις δὲ παμμεγέθης γενομένη, ἔν τινι οἰκήματι γυναικὸς εἰσῆλθεν συρομένη. Βλέ ψας δὲ ἡ γυνὴ τὸ θηρίον, τρόμῳ συσχεθεῖσα, έξω τοῦ οἰκήματος ἔφυγεν, φωνήσασα τοὺς γείτονας τοῦ ἀνελεῖν τὴν ὄφιν· ἱκανοὶ δὲ ἐσεπήδησαν, καὶ ἀνι χνεύσαντες τὸ οἴκημα, οὐδὲν εὑρεῖν ἡδυνήθησαν· ὁ γὰρ παμπόνηρος δαίμων ἐκεῖνος ἀπὸ τοῦ σχή ματος τοῦ ἔφεως ἀλλοιωθεὶς εἰς τὴν ἰδίαν φύσιν έρχεται με. Ο δὲ μακάριος Ανδρέας πάλιν τὴν πορείαν ἐποιεῖτο· ἐν δὲ τῷ ὑποστρέφειν αὐτὸν μετρίοις παιγνίοις χρώμενος, συναντῷ τῷ καλλίστῳ νεανίᾳ ἐκείνῳ τῷ Ἐπιφανίῳ, περὶ οὗ ἀνωτέρω ή διήγησις γέγονεν· ἦν δὲ ὁ παῖς τεταραγμένος ἐξ ἐπηρείας τοῦ διαβόλου· ἐν ἀσπασάμενος ὁ Ὅσιος, φησί Μη φοβού. Χειροκρατοῦντες δὲ ἐβάδιζον, ζητοῦντες τόπον ἥσυχον τοῦ καθεσθῆναι. ὑδευόντων δὲ αὐτῶν, ἔφη ὁ Δίκαιος τῷ Επιφανίῳ Ἰδοὺ τὸ διεφθαρμένον δαιμόνιον, ὅταν θέλῃ ποιεῖ αὐτὸν γραῦν, καὶ ὅταν θέλῃ ποιεῖ αὐτὸν Ἀγαρηνόν, σχῆμα ἔχων ἐνδεδυμένος μέλαν ἱμάτιον, καὶ συναντῷ τῷ φιλτάτῳ μου τέκνῳ, ἐπιπλήσσων καὶ ἀπειλούμενος αὐτῷ. Ταῦτα ἀπούσας ὁ Ἐπιφάνιος ἐξέστη· πρὸ μικροῦ γὰρ ἦν ὁ πονηρός διάβολος, ὁ ἀεὶ πολεμῶν τὸ γένος τῶν ἀγώ θρώπων, ἐν σχήματι Ισραηλίτου ἐμπόρου συναν τήσας αὐτῷ καὶ τὰ ἔσχατα ἀπειλησάμενος. Ορῶν γὰρ τὴν ἐνάρετον τοῦ παιδὸς πολιτείαν καὶ τὴν κατὰ δύναμιν πάλην τὴν ἐν ταῖς τῆς σαρκὸς ἐπιθυμίαις οὔπω διανύοντος αὐτοῦ ἐκτωδεκαιδεκαετή χρόνον, ἐν ῷ μᾶλλον βράζει νεότης, οὕτω θεαρέστως αναστρεφομένου, έβρυξε κατ' αὐτοῦ. "Ην γὰρ ὁ παῖς, ὡς ἀληθῶς ὡραῖος τῷ εἴδει, γλυκὺς τὴν αἰδῶ, ει φυῆς καὶ προσηνής, καὶ πραότατος, μελίρρυτος τῇ ὁμιλία, μειδιῶσαν ἔχων τὴν ὅρασιν, καὶ πολὺς ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς Εξίσταντο γὰρ πάντες οἱ ἐν σοφίᾳ καὶ γνώσει διάγοντες, ἐπὶ τῇ συνέσει marum turbatrix; utere maleficiis, procul a Deo sanctisque abalienata. Vix illa fucrat locutus, cum oculos humi defectens, prehendit lutum: compadumque in modum lapidis jacit in faciem inverecundam vetule; in eamque insulans in formam crucis, mox corporis humani speciem dissipavit, transformati in anguci inusitata magnitudinis, moxque in domum cujusdam mulieris sese inferentis. Mulier vero anguem conspicata, prae tremore se extra domum fuga proripit, implorans opem vicinorum, serpentis e medio tollendi causa; qui cum frequentes convenissent, ingressi domum, nihil minus quam serpentem reperire potuerunt. Nequissimus nanque demon, eruta colubri specie, suamque in naturam mutatus, inde abiverat. 45. Interim Andreas via currebat incepta: cumque reverteretur, illusionibus suis operam dans, obviam venit pulcherrimo illi adolescenti Epiplanio, de quo supra mentio incidit, consternato ob violentam demonis impressionem. Illum amplexatus Andreas, Noli timere, inquit. et prehensa manu, deduxit ad locum a turbis remotum, ut una consi derent. Iuter eundum vero sit illi: Ecce nequissi mus demon, modo in anum, modo in Agarena, pro at libuerit, se transfigurat; indulusque amictum nigrum, occurrit alio meo dilectissimo, eumque percellit ac minis territat. Audiens Epiphanius sermonem illum, obstupuit: nam paulo ante ne quam diabolus, nunquam non infensus humano generi, assumpta Ismaelitz mercatoris forma, obtu" lerat sese juveni, et extrema quæque intentaverat. Quia enim videbat præclaram adolescentis conversationem, omnibus, quæ cbjiciebantur, caruis illecebris et concupiscentiis viriliter resistentis; cum tamen duodevicesimum ætatis annum, quo tempore juventus estuare et lascivire praesertim consuevit, nondum attigisset, contra ipsum tam religiose viventem multum fremebat. Erat enim revera adolescens aspectu formosus, moribus ve recundus, generosus, blandus, mansuetus, ία conversatione melleus, toto vultu hilaritatem præferens, denique in sacris Litteris apprime καὶ ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ περί τε θεολογίας versatus. Rapiebantur eliam in admirationem καὶ ἀναγωγικῶν ῥημάτων, καὶ παροιμιακῶν ζητημάτων, περί τε δογμάτων καὶ περὶ ἀκαταλήπτου, περί το μελέτης θανάτου καὶ ἄκρας ταπεινώσεως. Neque Ψυχοανασπάστρια, neque quod Mazar. legit ψυχοπατήτρια legere memini: videtur tamen utrunque ad originem certam revocari posse, alterum ad ανασπάζω perturbo, alterum ad ἀπα πάω decipio, seduce: sic ut illud significet aliquam qua turbat animas, hoc est, quæ seducit. Ms. vutic. malto obscurius et minus recte, sic legit: ἐπιφερόμενον, καὶ ἦν οὐ μικρῶς αὐτὸν ἀπειλούμενος, ὁρῶν τὴν ἐνάρετον αὐτοῦ πολιτείαν, ὡς αὐτῷ ἀντιστάμενον ἐν ταῖς τῆς σαρκὸς ἐπιθυ μίαις τὸ κατὰ δύναμιν ἀγωνιζόμενος· ούπω διανύων ὀκτὼ καὶ δεκαετή χρόνον τῆς ὁρωμένης ηλικίας θύλα PATROL. GR. CXI. ii qui sapientiæ studio seipsos rerumque cogni tioni lotos addixerant, perspecta Epiphanii scientia, auditisque sapientibus responsis de theologia, πρεπῶς καὶ θεαρέστως ἀναστρεφόμενος· ἦν δὲ δ παῖς. Ms. Vatic. prolixius hæc: ὁμιλούντων δὲ αὐτῶν τῶν θείων λόγων ὡς κηρίον μέλιτος αἰσθόμενοι, οἱ τῶν ῥημάτων αὐτοῦ ἀκούοντες - Qui autem de divinis rebus loquebantur ep, tanquam degustato mellis favo delectabantur, audiendo verba illius. Isthec. Πολλάκις γάρ συνήρουν όρους σοφίας μετ' αὐτῶν in Ms. Mazar. desiderata, cum admodum obscura et vix intelligibilia sint, e nostro quoque testa exemi.

de vocibus auagogicis, de quaestionibus proverbia- Ὁ δὲ γενόμενος ἐννεὸς πρὸς τὰς ἐπερωτήσεις αὐτῶν ταπεινοφρόνως ἀπεκρίνατο. Ερῶ δὲ περὶ αὐτοῦ ἕνα λόγον, καὶ εἶθ' οὕτως τὴν ἀπειλὴν, ἣν ὁ Σατανᾶς ἐπείλησεν, ἀπογράψομαι. libas, de dei dogmatibus, de incomprehensibili, de meditatione mortis, de humilitate perfecta: respondebat vero ad interrogata eorum summa cum modestia et humilitate. De hoc autem adolescente paucis agendum mihi modo est; deinde terriculamenta, quæ Satanas ei minatus est, descripturo. 46. Quodam die cum parentibus accumbebat mens Epiphanius, aderantque eodem vocati, philosophi aliquot, parentibus illius perquam familiares; haud ignari, quauia Epiplanius sapientia et disputandi copia praestaret: quamobrem arebant in primis disserere cum ipso, sed inhibebantur, quod probe novissent, quantopere ad disputandum precipites ipse detestaretur, eosque aversans nullo dignaretur response. Uuus igitur illorum ad socios couversus, Quomodo, inquit, gignens Pater, et Filius genitus ejusdem natura et substantia sunt, idemque et intelligunt et volunt? Eo, ait alter, modo, quo mens et intellectus idem sunt, qui mutua conjunctione consentiunt, ut corporis menbra omnia recte gubernentur. Tum philosophus: Quaestionem, homine grandevo dignam assumpsisti, camque disertis verbis explicatam; verumtamen, quomodo medius inter illos est Spiritus? Respondit alter: Nimirum, uti cognitio intellectus, et apprehensio fantasia in uuun concurrere sciunt, ut inspirent voluntatem. Quo laudato: Manifesta, inquit Philosophus, propositarum quaestionum ista solutio est. Atamen, Domine Epiphani, dicito nolis tu quoque, quales tibi istae sententiæ videantur: age, meliidue, profer in medium, quod verum putas. Respondet Epiphanius: Mea causa iste sermo institutus est, videmini banque experiri velle, quid ego canis vilissimus sciam. Nihilominus loquatur servus vester verbis paucis. Reponunt illi: Id ipsum nobis gratum, charissime, profer quædam ad instructionem nostram ex fonte sapientiæ tue. Tune Epiphanius: Pater, ait, ac Filius, quoad illuminationem, judicium, voluntatem et essentiam unum sunt, quemadmodum bini oculi quoad eadem. Ad hæc unus e philosophis: Quo pacto horum medius et Spiritus? Cui Epiphanius: Quo res, quae consideranda venit, in ambobus oculis per visionem. Bis auditis mirati sunt universi, uno etiam explicavit. 47. Rursum Epiphanius: Quoniam ita placitum vobis, corporali etiam modo explicabo. Quemadmodum dentes, labia et lingua, cum loquimur, inter se conjuncta sunt, ut vox formetur: ita et cum Patre et Filio et sancto Spiritu comparatum est. Mens Pater, Verbum Filius, Spiritus vero utrisque communis cogitatio, intellectio et contemplatio, ipsius plenitudinis summum ac subtilissimum. Sed aliud quoque proferamus: sol Patrem notat, radius Filium, fulgor lucidus consolatorem Spiritum. Con- "Hoav xal, pro quo habebatur in ms. Vat. πρὸς ἦθος ἐκέκτητο, ἵνα εἰσί, Ms. Vat. vitiose: καὶ ἐδεδοίκει, καθ' ὅτι. Insertum hic erat τοιχώς λέγετο. Non μϛ΄. Μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν ἐν τῇ τραπέζῃ τῶν γονέων αὐτοῦ καθεζόμενος, ἦσαν καί τινες τῶν φιλον σύφων ἐκεῖσε κεκλημένοι, φίλοι ὑπάρχοντες τῶν γονέων αὐτοῦ, καὶ γινώσκοντες τὸν Ἐπιφάνιον περιφανῆ εἶναι ἐν σοφίᾳ καὶ ταῖς συζητήσεσιν. λίχοντο δὲ συνᾶραι λόγον μετ' αὐτοῦ ἀλλὰ συνεστέλλοντο, εἰδότες ὡς τοὺς προπετεῖς ἐβδελύν σετο καὶ ἀπεστρέφετο, μὴ ἀπαξιῶν ἀποκρίσεων. Λέγει οὖν εἰς ἐξ αὐτῶν πρὸς τοὺς ἑταίρους Πηλίο κος ὁ γεννήτωρ Πατήρ καὶ ὁ γεννητὸς Υιός, ἄρα όμοφυεῖς καὶ κατ᾿ ἄμφω ὁμοούσιοι πεφύκασι ἐν το τελεύσμασιν και νευμασιν; Εφη ὁ ἕτερος· Ον τρόπον τὸ νερὸν τῇ διανοίᾳ, ἑκατέρα κοινωνία συν διακελευόμενα, τῆς τῶν μελῶν διοικήσεως ένεκα. Εφη ὁ φιλόσοφος • Γέροντος ἐρώτημα καὶ ἀπήχημα, Στε δὴ καὶ ὁ λόγος τρανός, μέσον δὲ αὐτῶν πῶς τὸ Πνεῦμα; Εφη αὐτῷ· Καθὼς ἡ γνῶσις τοῦ νεὶς καὶ τῆς διανοίας δρασιν συστυχὴν ἴσασιν εἰς ἐν, ἐὰν ἐπέπνοιαν. Ο δὲ ἐπαινέσας αὐτὸν, ἀντέφησεν Σαφής ἡ ἐπίλυσις τῶν ζητημάτων. Όμως, Κύρι Επι φάνιε, λέξον ἡμῖν καὶ αὐτὸς, πηλίκα σοι τὰ τῇδι εφάνησαν φθέγματα, καὶ μελίρρυτε, φθέγξοιτο ή γλῶσσά σου τὸ ἐπαληθές. Εφη ὁ Επιφάνιος· Ενε κεν ἐμοῦ ἡ ῥῆσις παρατηρεί, πεῖραν γὰρ ὡς ἔοικε, κυναρίου εὐτελεστάτου λαβεῖν ὑπειλήφατε· πλὴν ἂν καὶ ὁ οἰκέτης ὑμῶν ἐν σεμνολόγημα. Οἱ δὲ εἶπον· Ταυτὸ καὶ ἡμῖν ἐράσμιον, φίλτατε, φράσον τινὰ ἡμῖν νεμηθῆναι ἀπὸ τῆς πηγῆς τῆς σοφίας σου. Επιφάνιος λέγει· Ο Πατήρ καὶ ὁ Υἱὸς ἐν φωτὶ, καὶ νεύσει, καὶ θελήμασι, καὶ οὐσία· ὥσπερ ἑκάτεροι ὀφθαλμοὶ τοῖς νεύσεσι, καὶ φωτίσμασι, καὶ θελήμασιν. Εἷς ἐκ τούτων ἔφη· Πῶς μεταξύ αὐτῶν τὸ Πνεῦμα; Επιφάνιος εἶπεν· Καθάπερ ἐν τὸ κατανοητέον ἐπ' ἀμφοτέροις δι' δράσεως. Οἱ δὲ ἀκούσαντες τοῦτο, ἐξέστησαν· εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν Εφη· Αθανασίου τοῦ ἐν Ἁγίοις ἡνοίξατο ἡμῖν τὸ βήμα. exclamante: Sancti Athanasii nobis ille sententiam μζ. Επιφάνιος λέγει· Πλὴν εἰ ἀρεστὸν ὑμῖν, σαρκι κώς φήσω. Ωσπερ οδόντες, χείλη καὶ γλῶσσα, ἐν τῷ ὁμιλεῖν, ἀλλήλοις ληπτὰ καὶ σύνδεσμα περὶ τὴν φωνὴν· οὕτω καὶ ὁ Πατήρ, καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, νοῦς ὁ Πατὴρ Λόγος ὁ Υἱὸς, τὸ δὲ Πνεῦμα ἀεὶ ἐν ἔχε τέροις ἐπιθέουσα ἔννοιά τε καὶ διαυγία καὶ θεωρία, τὸ ἐπ' ἄκρον τοῦ πληρώματος καὶ λεπτότατον. Είν πωμεν δὲ καὶ ἑτέρως. Πλιος μὲν ὁ Πατὴρ, ἀκτὶς ὁ Υιός, αίγλη τηλαυγὴς τὸ παράκλητον Πνεῦμα. Βλέ ψατε τρισυπόστατον μίαν οὐσίαν ἐπὶ τῷ στοιχεία capio. Habebat autem post duas has voculas ms. Mazor. ὡς ἔοιχε. Recie, ideoque hoc ipsum Lu transtuli.

VITA S. ANDRES SALI. principio suo, et admiramini. Imago Patris sol est, radius solis Filius, calor radii Spiritus sanctus: et sol quidem nunquam deserit coelum; radios vero suos, tanquam filios, incolentibus terram demittit, calore suo, humanum genus recreaturos foturosque. Similiter etiam Pater, qui omnipotens est, non descendit in terram, misit autem splendorem suum, in eoque calorem Spiritus consolatoris, et salvos fecit quatuor fines orbis terre. Age porro, proferte in medium illum ipsum panem quo quotidie vescimur; nonne ex frumento, ex aqua, et igne, substantiis tribus diversis, unus idemque panis com gnoscitur in talem formam coaluisse. Neque aliter opinandum est de unius Deitatis triplicitate persoκαὶ θαυμάσατε· εἰκὼν Πατρὸς ἥλιος, ακτές ἡλίου siderate hic trium personarum essentiam unam ία Υιός, θέρμη τῆς ἀκτῖνος τὸ πανάγιον Πνεῦμα· καὶ ὁ μὲν ἥλιος οὐδέπω καταλείπει τὸν οὐρανὸν, ὡς υἱὸν δὲ τὰς ἀκτίνας τοῖς ἐπὶ γῆς ἀποστέλλει, θέρμην ταῖς ἀκτῖσι τὸ πανάγιον Πνεῦμα εὐεργετείν καὶ θάλπειν τὸ τῶν ἀνθρώπων γένος. Τοιούτῳ τρόπῳ καὶ ὁ Πατήρ, παντοκράτωρ πεφυκώς, ἐπὶ γῆς οὐ κατῆλθεν, ἀπέσταλεν δὲ τὸ ἀπαύγασμα, καὶ τὴν ἐν τῷ ἀπαυγάσματι θέρμην τοῦ παρακλήτου Πνεύματος, καὶ σέσωκεν τὴν τετραπέρατον. "Αγε δή μοι ἐν τῷ μέσῳ, καὶ αὐτὸν ἄρτον, ὃν καθ' ἡμιραν ἐσθίομεν, ἀπὸ γὰρ σίτου, καὶ ὕδατος, καὶ πυρὸς τὴν ταυτότητα κέκτηται, εἷς καὶ αὐτὸς ἐκ τριῶν ὑποστάσεων γνωριζόμενος - τοιούτῳ τρόπῳ ὑποληπτέον περὶ τῆς τρισυποστάτου ενιαίας θεότητος. Ακούσαντες δὲ ταῦτα οἱ φιλόσοφοι, καὶ ἀντοφθαλ- narum. Postquam talia audissent philosophi, nihil μῆσαι τῷ μείρακι μὴ ἰσχύοντες, καταπλαγέντες τὴν quidquam reperientes quod adolescentis prudentibus αὐτοῦ σοφίαν καὶ σύνεσιν, οὐκέτι περί τινος συζή- ellatis opponerent, admirati sunt vehementer praτησιν ἐποιήσαντο, τὴν παρ' αὐτοῦ δεδιότες ἀντεπε- claram illius sapientiam atque eruditionem, nullam ρώτησιν, μὴ καταισχυνθῶσι καθάπερ τινὰ σοφιστὴν ausi deinceps movere questionem præ timore, ue Ενώπιον δήμου κατήσχυνεν, φήσας πρὸς αὐτόν· forte ipse vicissim quidpiam solvendum proponeret, Θρύλαιον πτερώδες ήργηται διὰ θέσιν, ἢ οὐκ unde confunderentur; quemadmodum nuper sophiἤργηται; Τοῦδε γὰρ ὁ πολυμαθής ἐκεῖνος εξήκους γε stam quempiam spectante populo insigniter confnνόμενο;, γελοῖον πάντων ἀπεδείκνυτο· τῶν γὰρ Αρείου derat, sic percunctatus: Trulla sitne ex proposito λυκοκέρκων μυστῶν εἰς ἐχρημάτιζεν. Αναστάν ansala, an non? Quæ verba cum sciolus iste audiτις οὖν σιωπῇ τῆς τραπέζης, πρὸς τὰ οἰκεῖα ἐχώρουν. ret, omnium risui est expositus: erat namque ex Arianorum sacerdotibus unus. Quare philosophi, tacite relicta mensa surgentes, domum se suam quisque contulerunt. CAPUT VII. ne Epiphanius, Andrea familiaris, obvium habet denonem, et tentatur: cui ab Andrea hujus.artes aperiuntur el remedia suggeruntur. μη'. ὡς δὲ εἴρηται ἔμπροσθεν ὅτι χεῖρα πρὸς χεῖρα G 48. Ambulantibus itaque, junctis inter se maniκρατῶν τὸν ἅγιον ᾿Ανδρέαν & Επιφάνιος, ζητοῦντας εὔκαιρον τόπον τοῦ ὁμιλῆσαι, οἱ συναντώντες τῷ Επιφανίῳ δικαζόμενοι ἔλεγον· Οὐκ ἐλεεῖς τὴν σεαυτοῦ νεότητα; μὴ τοίνυν, γλυκύτατε νεανία, τῷ δαιμονιαρίῳ τούτῳ καὶ σαλῷ συμπαρεδρεύων και συνοδοιπορῶν αὐτῷ, μή ποτε ὁ πονηρὸς αὐτοῦ δαί μων ζηλώση σου τὸ κάλλος, τὴν ὡραιότητα, καὶ Ερωτά σοι θέμενος παρακρούσῃ σου· ἱκαναὶ γὰρ εἰσιν αἱ προφάσεις τοῦ δεινοῦ πολεμήτορος. Ὁ δὲ θεοφιλής νεανίας ἀνταπεκρίνατο αὐτοῖς ἡ Ἀδελφοὶ καὶ Πατέρες, πρὸ τοῦ γενέσθαι τὸν ὄλεθρον τοῦτον ἐπ' αὐτὸν, προσφιλής μοι ὑπῆρχε λίαν, καὶ ἡ ἀγάπη, ἣν πρὸς ἀλλήλους εἴχομεν, ἀσύγκριτος ἦν· νῦν οὖν ὑπὲρ ὅσον ἔπαθεν, εὐχάριστόν ἐστιν μή προσέχειν με τοῦτον καὶ ἐλεεῖν· γέγραπται γὰρ ἐπὶ συνδέσμῳ φιλίας, Μείζονα ταύτης ἀγάπην οὐδεὶς ἔχει, ἵνα τις θῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ὑπὲρ τῶν φίλων αὐτοῦ. Ταῦτα ἀνταπεκρίνατο τοῖς τὰ τοιαῦτα λέγουσιν· παραγγελίαν γὰρ εἶχεν ἐν νόμῳ ἀπὸ τοῦ δικαίου ἀνδρὸς, ἐκτὸς τοῖς νεανίσκοις τοῖς ἀγαπῶσιν αὐτὸν, μὴ ἀπογυμνώσαι τὴν πολιτείαν αὐτοῦ τινι. bus, quemadmodum supra mentionem facere memini, sanctis Andrea et Epiphanio, quærentibusque opportunum conferendi inter se locum; qui obviam debant, arguebant Epiphanium, dicentes: Nullane juventutis miseratio te tuæ capit, adolescens suavissime? Noli, quæso, cum homine illo, tum a demone incesso, lum a statu mentis dejecto, aut consuetudinem aut societatem inire: ne forte nequam illius demonium, pulchritudinis dignitatisque tuæ invidum, amoris simulati specie circumveniat supplantetque te; plurima enim sunt gravissimi illius adversarii machinationes. Quibus ita Ερί phanius respondit: Fratres Patresque, priusquam iste occuparetur a cacodamone, perquam mihi faniiliaris exstitit; charitasque, qua inter nos dili. gebamus, tanta fuit, ut nihil supra: nunc igitur cuin in calamitatem hanc incidit, num equum putatis, nullam me misero operam navar, misericordiam exhibere nullam? Scriptum est enim de amicorum conjunctione: «Majorem hac dilectioném nemo babet, ut animam suam ponat quis pro amicis suis. Atque hæc responsio erat Epiphanii, qua suam cum Andrea familiaritatem inJoan. xv, 13. Quid hic Τρούλλαιον? infra in Mazar. scribitur τρούλλιον, in Vaticano Εγχείριον. Ulique vas manuale et rotundum, quale est trulla, quæ propter aplatas ei ansas πτερώδες, quasi alata, fieri dicitur. Non tamen satis capio quid hic elenchi lateat adversus Arianos.

cusantibus, se purgabat. Præceptum namque viri sancti pro lege sibi inviolabili reputabat, scilicet ut nec qui ejus vivendi institutum, præterquam adolescentibus nonnullis, eumdem amantibus manifestaret. ὁ 49. Invento tandem loco opportuno, consederunt; μθ'. Εὑρόντες τόπον, ἐκαθέσθησαν, καὶ διηγήσατο cupitque Epiphanius de occursu demonis, in via Ἐπιφάνιος, ὅπως αὐτῷ συνήντησεν ἐν τῇ ὁδῷ sibi facto, narrationem instituere. Simulabat, in- Σατανᾶς, ὡς γέρων πεπολιωμένος, 'Αγαρηνοῦ ἐμπό qniens, aspersum canitie senem, præferebat habi- μου σχῆμα ἔχων, τοὺς ὀφθαλμοὺς ἡγριωμένος κατά tum mercatoris Agareni, oculos habebat torvos ac τὸν τοῦ βοός τύπον, περιβεβλημένος ιμάτιον feroces, quales fere laurorum esse solent: μέλαν, ἐν ὀστρακίνοις ὑποδήμασιν τῇ χροιά. Μεταξύ induebatur vestimentum nigrum, et calceos purpuοὖν τῶν διοδευόντων συναντήσας ἔφη μοι· Οὐχὶ σὺ ὁ rei coloris. Is ambulanti mihi obviam factus: υἱὸς Ιωάννου, περὶ οὗ φασιν οἱ ἄνθρωποι, καταπε Noune tu, inquit, Glius doamnis, quem homines πατηκέναι σοι τὸν διάβολον; Υποκριτικῶς ἔχεις προς aiunt pro nihilo habere diabolum? Ilypocritam agis με, εγώ σε πλέξω ἀμφίβληστρον, καὶ λάκκον ὀρύξας ratione mei: tendam ego tibi casses, et lacu effosso συμποδίσω σε, ἐγώ σοι ἀρτύσω κύθραν έναν illaqueabo te, tuamque tibi ollam condiam, quod τία ἐμοὶ διαπραττομένῳ. Ταῦτα τοῦ πονηροῦ φλυα consiliis meis obnitaris, Talia blatterante malo da- ροῦντος, ἐγὼ πρὸς τὰς αὐτοῦ ἀπειλὲς καὶ τὰς mone, et minas injuriasque ingerente, pene exani- ὕβρεις ἐξιστάμην· πόθεν ἄρα μοι συνήντησεν, με malus sum: admirans unde is mihi occurrerit, ποτε συνάραντος μου λόγον μετ' αὐτοῦ, τίς δὲ καὶ quocum nihil unquam sermonis contuli; aut quis υπάρχει οὐκ ἐπίσταμαι, ὁ δίκας μοι εἰσπραττόμενος ille intentator litis, ille terrificus, ille minilator εκφοβών με καὶ ἀπειλούμενος, ὁ ἐμοὶ ἀγνώριστος fuerit, cum nec viderim aute, nec cognoverim un- καὶ ἀθέατος. Ταῦτα διαλογιζομένου μου καὶ ἀπερευα quam, plane me fugit. Atque illa cogitanti mihi μένου, κλόνος με περιέσχεν, καὶ τάραχος ἀφόρητο, " animoque pendenti, tremor et consternatio incessit καὶ ὡς ἐνθάδε περιερχόμενος συνήντησα τῇ ἁγιω intolerabilis: donec huc accedens, obviam sancri- σύνῃ, τὸ πᾶν μοι ἀψευδῶς ἡ σὴ μακαριότης ἀπεγ tali tuae factus sum, cuncta mihi, ut evenerunt, μνωσεν. Εφη πρὸς αὐτὸν ὁ Ὅσιος - "Ο Αγαρηνός narranti. Tum orsus Andreas: Agarenus, inquit, ἐκεῖνος, φίλτατέ μοι, ἑκατόνταρχος δαιμόνων χρησ dilectissime, quem memoras, centum Jæmoniorum ματίζει, ἔστιν δὲ δραξης εἰς τὸ πολεμεῖν τοὺς cohorti praest; industrius admodum ac strenuus, ἀγωνιζομένους πρὸς Θεὸν, καὶ ὠθεῖν πρὸς ἀσελγείας ut homines, in stadio amoris Dei alacriter progre- τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, θέλγων αὐτὰς εἰς ἐπιθυ dientes, expugnet; corumque animnas leniter de- μίας αἰσχρὰς καὶ γαργαλισμούς. Σὲ οὖν, τέκνον mulcendo, ad pravas cupiditatus, ad titillationes ἀγαπητόν, παρακαλῶ, πρόσεχε σεαυτὸν, καὶ μὴ carnis, ad lasciviam denique adducat. Quapropter, ἀγνόει αὐτοῦ τὰ μηχανήματα. Ορα δε, έγρηγορά fili clarissime, te obsecro, rerum tuarum ut sala- θητι καὶ νῆφε ἐν πᾶσιν, ἐπειδὴ ἀπαλὲς καὶ τρυφερές gas, operamque des, ne te lateant machinationes εἶ, καὶ λίαν ἡδύτατος· καὶ ἕνεκεν τούτου μέμηκε inimici. Circumspectus itaque et vigil et sobrius κατὰ σοῦ ὁ ὑπερήφανος, ἀνθ' ὧν τῷ Θεῷ σεαυτὸν esto in omnibus, quoniam tenellus, et delicatulus, ἀνέθηκες, προσαρμόσας αὐτοῦ τὸ μαργαρώδες του et suavissimus es: ideoque furore agitur adversum τοῦ σώματος· καὶ φθονήσας σου τὴν σύνεσιν, τὴν te superbus hostis, quia te sacratum Deo dica- πραότητα, τὴν καθαρωτάτην σοφίαν, τὴν ἀγνείαν, tumque voluisti, oblata ipsi pretiosissima corporis καὶ διαπρίεται μεμηνώς κατὰ σοῦ ὁ κατάρατος, δι' tai margarita. Invidet porro idem maledictus bo- ἂν ἐξ ὅλης καρδίας σου ἀγαπᾶς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς stis tuum tibi ingenium, mansuetudinem, sapien- ἁγίους, τοὺς δι' αὐτὸν τὸ αἷμα ἐκχέοντας, διὰ ζωὴν siam erroribus non aspersam, et castimoniam: τὴν αἰώνιον καὶ τὴν ἄπειρον μακαριότητα. furiisque agitatus in tuam incumbit perniciem, propterea quod ex toto corde Deum diligis, ejusque sanctos lionoras, qui Dei et vitæ æternæ ac interminabilis beatitudinis causa sanguinem suum profuderunt, 50. Disce igitur quam diligenter perscrutanda sit ei, qui in timore Dei et veritate ambulat, malevolentia pessimi demonis. Subige jejuniis corpus, et carnen lascivientem doma: indue humilitatem pro vestimento; prolixis gaude precibus; sensus corporis omnes puros et incontaminatos custodi. 67) Ecgraphum nostrum habebat, κατὰ τὸ τοῦ βοὺς τόπον. Nolus ex Codino, Locus boris nuncupaius ubi fornax ædificata erat capacissima,præferens caput bovis. Sed quid hoc ad oculos? Ergo pro τόπον, scripsi τύπον, ut sensus sit, ad modum bovis. Ms. Vatic. ἀρτῶ: Maz. ἀρτύω. Μalui αρτύσω (id est condiari, unde et άρτυμα condimenlum ut cum præcedentibus concordaret. Κύθραν ν. Ορα πῶς ἀκριβολογεῖ τὴν τοῦ πονηροῦ κατά νοιαν μετὰ φόβου Θεοῦ καὶ ἀληθείας πορευόμενος Dυποπίαζέ σου τὸ σῶμα νηστείαις, καὶ τὰ τῆς σαρκὸς σκιρτήματα· περιβαλοῦ τὴν ταπεινοφροσύνην ως ἱμάτιον· ἐν ταῖς εὐχαῖ; φαιδρύνου εὐφραινόμενο;· φύλασσε πάσας τὰς αἰσθήσεις τοῦ σώματός σου και autem pro χύτραν ollam usurpari hic, manifestum fiet ex num. 51, ubi diminutive dicitur κυθρί διον. Est ergo locutio proverbialis, qua quis diceret offam tibi inferam, vel quid simile, id est pane mihi dabis,vel, rependam tibi vicem. Δραξής, μα δραστής, idem sonans quod δραστηρ, strenuus, expeditus? lia sane videtur. His Max. legit ταχύς, celer. Recte.

θαρᾶς καὶ ἀρυπώτους· ἐπιθυμεῖ γὰρ ὁ παμπόνηρος Aid enim studiosissime agit inimicus sceleratissiμολῦναι τὴν καρδίαν σου, καὶ δοῦλον τῆς ἀκαθαρσίας ἀπεργάσασθαι, τῇ φοβερά γεέννῃ τοῦ πυρὸς καταδικάσαι σπεύδων. Ογὰρ ποιῶν τὴν ἁμαρτίαν, δοῦλός ἐστι τῆς ἁμαρτίας· ἑκατέρας δὲ τῆς ἐργασίας δύο εἰσὶν οἱ ἐξάρχοντες, τῆς μὲν δικαιοσύνης ὁ Κύμας, τῆς δὲ ἁμαρτίας ὁ διάβολος. Σὺ οὖν, τέκνον φίλτατον, τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ μενοῦ τῆς δικαιοσύνης προσφιλής εργάτης, καὶ φυλάξει σε Κύριος, και της ρήσει σε ὁ Ὕψιστος, καὶ ἡ βοήθεια αὐτοῦ ἔσται κύκλῳ σου, καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσῃ ὁδῷ σου. Θάρσει οὖν καὶ μὴ φοβοῦ, μηδὲ δειλιάτω σου ή καρδία, αὐτὸν ἐπικαλούμενος. Ταῦτα ἀκούων & σεμνός νεα νίας, ὡς μαργαρώσεις ὄμβρους ἐκ τῶν ὀμμάτων αὐτ τοῦ δάκρυα ἐστάλαξε, βρέχων τὴν τιμίαν αὐτοῦ Έψιν - Εκστασις γὰρ περιείχεν αὐτὸν, ἐνωτιζόμενον τὸ λαμπρότατον ἐκεῖνο διάγγελμα, καὶ τὴν μελίβοια των διδασκαλίαν καὶ θεοπάροχον. Πάντα δὲ ὅσα ἐλά λησεν αὐτῷ ὁ Δίκαιος, πρὸς τὸ οὖς ψιθυρίζων, ἐν Αποκρύφῳ τόπῳ καθεζόμενος, λελάληκεν, ὡς οὖν τα δέοντα ὁμίλησαν, ἀσπασάμενοι ἀλλήλους ἐν Αγίῳ φιλήματι, ἀνεχώρησαν· καὶ ὁ μὲν Δίκαιος εἰς τὸ ἐμπαίζειν τὸν κόσμον τὸν μάταιον καὶ τὸν διάβολον ᾤχετο· ὁ δὲ Ἐπιφάνιος εἰς τὸν εἶκον αὐτ τοῦ ἀπίει, Β' mus, ut anima tua fude conspurcata, incontinentia peccato subjectum le in terribilis gehenn ignem quantocius præcipitet. Qui enim peccatum committit, servus est peccati: et quemadmodum duo sunt operum genera, sic et duo eorum prin cipia; justitiæ quidem, supremus cali terræque Dominus; iniquitatis vero, diabolus. Το itaque, fili mi, fac in justitia Christi Domini ardenter et studiose te exerceas; et proteget te vicissim Dominus, et conservabit Altissimus; circumdabit te auxilio suo, et nandabit angelis suis de te, ut custodiant te in omnibus viis tuis. Macte igitur virtute esto, timor omnis a corde exsulet, ac invoca Dominum. Isthæc Andreæ monita cum exciperet auribus illustris adolescens, profluxere oculis uberes lacrymarum imbres unionum instar vencrandam ejus faciem irrigantes; corripiebat namque Ipsum exstasis, excipientem animo pulcherrimam illam Andreæ adhortationem, suavissimaque et ad Deum ducentia documenta. Quæcunque vero Sanctus cum adolescente locutus est, in loco a turbis remoto assidenti sibi, insusurrando in aurem locutus est. Ubi autem, quæ e re erant, contulissent, salutantes inter se in asculo sawctu, se quisque alio receperunt: Andreas qui dem, ad illudendum more suo vanitatem mundi diabolumque; Epiphanius vero, in domum suam. 51. Sed et aliud summopere admirandum prodigium libido est enarrare vobis, fratres charissimi. in Epiphanio nostro, ardenti Deum anore prosequente, patratum, approbante Domino nostro Jesu Christo præclara ipsius opera, eaque publicam in lucem producente. Charus itaque Deo Epiphanius, ex beneplacito illius temperaus erat, habebatque in more positum traducere primam sancta Quadragesimæ hebdomadam, cibi potusque expertem, dein suscipere immaculata Christi mysteria,tum denique pane, aqua et leguminibus nonnullis corpusculum recreare. Quadam vero Quadragesima, cum primam, quam diximus, septimanam jejunas transegisset, præveniens sacrosancti Missae sacrificii tempus, paravit ipse intra cubiculi sui parietes edulium e leguminibus, Oroplasulum vulgo appel η latum, caloris causa non permittens quemquam, propter frigus quod tum temporis invalescebat, co intrare. Assidens igitur foco, edulium suum com quere in lebete exiguo nitebatur; cum dato sίζιο ad Nonam, propere surgens ad ecclesiam se contulit, nulli cura obsonii demandata. Ubi co per ventum est, maledictus damon, qui indecentibus ubique cogitatis hominum animos oppugnare non cessat, infestare juvenem coepit variis de abitu e templo cogitationibus, prælexens pulmenti curaun habendam esse, non alio Gine, quam ut ipsum, finitis nondum precibus, ab ecclesia cliceret. Cogilationes autem injecta, erant hujus modi: Ecce να'. Βούλομαι τοιγαροῦν καὶ ἕτερον μέγιστον τερά στιν τῇ ὑμετέρᾳ ἀγάπῃ διηγήσασθαι, ὅπερ εἰς τὸν Θεοφιλή Ἐπιφάνιον γέγονε μαρτυροῦντος τοῦ Κυρίου G ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸ παρ' αὐτοῦ εὐεργετούμε νον, καὶ εἰς τύμφανες παραστῆσαι τὰ εἰς αὐτὸν πραχθέντα. Οὗτος τοίνυν ὁ θεοφιλής νεανίας [ἐν ἐγκρατείᾳ καὶ προσευχὴ διανύων τὸν βίον αὐτοῦ 70)] ἔχων πρὸς ἦθος τὴν πρώτην εβδομάδα τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς ἀσιτος καὶ ἄποτος διαμένειν, καὶ μετὰ ταῦτα μεταλαμβάνων τῶν ἀχράντων τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων, καὶ εἶθ' οὕτως ἄρτου καὶ ὕδατος καὶ τίνων ἐσπρίων τὴν ἀνάκτησιν ἐποιεῖτο τοῦ σώμ ματος. Ἐν μιᾷ τοίνυν Τεσσαρακοστῇ μετά νηστείας ἐπιτελέσαντος τὴν προβληθεῖσαν ἑβδομάδα, πρὸ τοῦ φθάσαι τὴν ὥραν τῆς λειτουργίας, ἔνδον τοῦ κοιτῶνος αὐτοῦ, αὐτὸς ἐκεῖνος ἔφηκεν ἐσπρίον τὸ λεγόμενον Προφάσουλον, μὴ ἐῶν τινα ἐκεῖσε θέρμης χάριν, διὰ τὴν ψύξιν τὴν τότε ὑπάρχουσαν, εἰσελθεῖν. Ο δὲ καθεζόμενος τῆς θέρμης ἐπηρείδετο, τοῦτο ἐξῶν ἐν μικρῷ κυθριδίῳ· καὶ δὴ τοῦ ξύλου κρούσαντος ἐπὶ τὴν προσευχὴν τῆς ἐννάτης, ἀναστὰς ἐπορεύθη εἰς τὴν ἐκκλησίαν, μὴ ἐντειλάμενός τινι περὶ τῆς ἐπιμελείας τοῦ ἐψήματος. Ὡς οὖν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ εἱστήκει, ὁ πάντοτε λογισμοῖς ἀθεμίτοις πολεμῶν τὸν νοῦν τῶν ἀνθρώπων ὁ ἐπικατάρατος δαίμων, Ενέσκηψε τῷ νέῳ λογισμοῖς ἀποστασίας, προφάσει τῆς τοῦ ἐψήματος ἐπιμελείας, τοῦ ἐξῶσαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἐκκλησίας πρὸ τῆς ἀπολύσεως· ἄρχεται δὲ ὑποφέρειν κατά διάνοιαν τάδε - Ιδού δι' ὅλης τῆς Ms. Vatic. minus clare: Κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτῷ ἐγκρατεύετο.

απαραμύθητος, καὶ ταῦτα βίᾳ ἐξυπηρετήσας, ὥστε αποψυγῆναι τῷ καύσωνι τῷ ἀπὸ δίψης ἐπιγεγονότι σοι· ὅτε οὖν ὄφειλες τὴν εὐτελῆ σου τροφὴν ἐπιμε λήσασθαι τοῦ μετασχεῖν, ταύτην παρεάσας ἀνεχώ ρησας, τινὶ περὶ αὐτῆς μὴ ἐντειλάμενος. Εξελθε οὖν καὶ θέασαι, μή πως καύσων πεποίηκεν δυσωδίαν ἐπισπασάμενον· οὐ γὰρ μὴ ἀποδράσῃ ἡ ἐκκλησία ἀπὸ τῶν ὧδε, μέχρις ἂν ἀποπληρώσῃς τὰ ἐξ ἔθους per septimanam solidam miserandum in modum Εβδομάδος ἐταλαιπωρήθης, βρώματος καὶ πόσιως te alligens, cibo potuque abstinuisti, prostratus ύστερούμενος, χαμεύνης, ξηροκοιτῶν, ἀπὸ πάντων humi, duro solo decumbens, omni solatio destitutus; in iisque tam violenter perdurasti, ut prope abfueris a morte præ ardore nimio, a siti excitato: cum vero cure tibi esse deberet pauxillum alimenti parare et sumere, illo ipso relicto abivisti iucurius mulli cuiquam mandato curandi obsonii imposito: vade igitur, et inspice, aum forte, adustum calore nimi, gravi domum nidore compleat; periculum enim nullum est, ne coactus hic fidelium cœtus dilabatur, priusquam omnia tu, quæ consuesti, orationum pensa persolveris. 52. Hæc atque alia, eliam efficaciora, utque videbantur æqua, suggerente superbo damone: maclinationes ejus perspicue cognoscens Epiphanius, hunc in modum insidianti respondit: Deo curæ erit edullum meum, nutrienti quidquid vivit, ipse proLector vitæ meæ. Talia impuro hosti, precantis animum in diversa trahere conato, mente objiciens, et crucis signo se muniens, ad finem usque Of fcii isthic perstitit. Tum ad se remeans, invenit cunctos in admirationem raptos ob suavissimam odoris fragrantiam, qua domus perfundebatur: auditque pendentes animis atque ignorantes, unde tandem suavitas illa aspiraret, tanquam de re inusitala interpellare sese, "dicentes: Huc adsis, here noster dilecte, incomparabilem hanc fragrantiam olface, quae unde prodeat rescire nullus potest. Cumque accessisset Epiphanius sensit et ipse suavitatem odoris mirabilem, et rei novitate perculsus est. Ingressus vero cubiculum, ubi loculus erat carbonibus plenus, et circumspectans, conspicit juvenem dignitatis eximia, proceritatis admirandæ, prorsus decenter compositum: coruscabat facies ejus clarius sole, et amiciebatur stola, quæ ipsam non dedeceret majestatem divinam, a collo quidem pectore tenus candida, auro intertexta, hinc vero per Jumbos adusque genua, instar herba, viridis et citrini coloris nitente: caput rutilabat favente coma, capillis aurum fulgore suo imitantibus. ΤίTimore perculsus ad hoc spectaculum Epiphanius, cernit faciem juvenis transformari diversimode, modo Instar nivis candidam, modo instar ignis fulgurantem. Nudum protendebat brachium dextrum, quo apprehensa ansa lebetem sustinebat, non otiosus foculo astans. 53. Inter hac ergo obstupefacto, ut dixi, Epiphanio, et in pulchrum illud spectaculum non sine horrore quodam intento,graciosus ille coquus, obsonio degustato, illius quasi experimentum captuMs. Vatic. solummodo: ἐπικλύζοντος. Αρουλα. Με. Maz. ἄρουλλα. Foculum interpretor. Ita disce ex Scholiaste Aristophanis ad Acharnens. Εσχάραν, τὴν νῦν καλουμένην ἄρουλαν, focuin, quein nunc arulam nuncupant. Ms. Mazar. τένοντος, torquis. Significat autem τενων colli tendones seu nervos solidissimos, sine σου. νβ'. Ταῦτα τοῦ ἀλαζόνος ὡς εὐλογοφανή δῆθεν υποτιθεμένου καὶ ἄλλα τινὰ δραστικώτερα, ο θεο φιλὴς, νεανίας οὐχ ἡγνόησε τὰ τοῦ πονηροῦ μηχανή ματα, πρὸς δὲ τὴν τούτου υποβολὴν ἀπεκρίνατο Εστιν Θεὸς, ᾧ τινι τὰ περὶ τῆς ἐμῆς τροφῆς μερι μνήσει· καὶ γὰρ αὐτός ἐστιν ὁ τρέφων πᾶσαν πνοήν, καὶ ὑπερασπιστής τῆς ζωῆς μου. Ταῦτα και τὰ νοῦν καὶ διάνοιαν τῷ μικρῷ συμμεριστῇ ἀντει τῶν, καὶ κατασφραγισάμενος, ἵστατο μέχρις τῆς ἀπολύσεως. Επανελθὼν οὖν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, εὗρε πάντας ξενιζομένους ἐπὶ τῇ ἡδυτάτῃ ευοσμία τῇ ἐκεῖσε οὔσῃ, ηπόρουν τε ἅπαντες περὶ αὐτῆς, μὴ ἐπιστάμενοι τὸ πόθεν ἀναδίδοται, καὶ καθὰ περὶ παραδόξου τινὸς πράγματος τῷ Επιφανίῳ ἔλεγον· Δεῦρο, φίλτατε ἡμῶν δέσποτα, καὶ ὀσφράνθητι ενα δίας ἀσυγκρίτου, πόθεν ἐκφερομένης, τινὸς μὴ ἐπι σταμένου. Ὡς οὖν πλησιέστερον ἐγένετο ὁ Ἐπιφάν νιος, ὠσφράνθη καὶ αὐτὸς τῆς ἡδυτάτης ἐκείνης ενα δίας, καὶ κατεπλάγη τῷ θαύματι· εἰσελθόντος δὲ ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτοῦ, ἔνθα ἦν ή Βρουλα πεπληρωμένη ἀνθράκων, καὶ ἀναβλέψας τοῖς ὀφθαλμοῖς, ὁρι νεανίαν εὐειδή, μήκει θαυμαστόν, εὐπρεπείς περι στοιχειούμενον, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ αὐγάζον ύπερ ἥλιον, ἡμφιεσμένον στολὴν θεοπρεπῆ, ἀπὸ μὲν τοῦ τένοντος μέχρι τοῦ στήθους αὐτοῦ, λευκὴν χρυσίῳ ἀναμεμιγμένην, ἀπὸ δὲ τοῦ στήθους ἕως τῆς ὀσφύος καὶ μέχρι τῶν γονάτων ὡς βοτάνης χλοερᾶς καὶ κήτρου ἀπαστράπτουσαν - ξανθόκομος τὴν κεφαλὴν ἔχων τὰς τρίχας ὡς εἶδος χρυσίου. Θαμβηθεὶς οὖν ὁ νέος ἐπὶ τὸ δρώμενον, βλέπει τὸ πρόσωπον αὐτοῦ μεταφέρον· καὶ ποτὲ μὲν ὑπῆρ χεν ὡς χιών, ποτὲ δὲ ὡς πῦρ ἀπαστράπτον· εἶχεν δὲ ἀποκεκαλυμμένον τὸν βραχίονα αὐτοῦ τὸν δεξιόν, ἐν τῷ κατέχειν αὐτὸν τὴν λαβὴν καὶ τῷ κυθριδίῳ ἐπερείδεσθαι· ἴστατο δὲ ἐν τῇ ἀρούλῃ ἀσχολούμενος. νγ'. Ἐν τῷ οὖν ἐννεὸν ἐστάναι τὸν Ἐπιφάνιον, καὶ τὴν θέαν αὐτοῦ ἐκθαμβεῖσθαι, ὁ ἡδὺς ἐκεῖνος μάν γειρος, γευσάμενος τοῦ ζωμοῦ ὡσανελ πεῖραν λαβεῖν πειρώμενος τοῦ ἐψήματος, ἐκβαλὼν ἐκ τοῦ κόλπου quorum opera cervicis vertebrae collum nequirent sustinere: sed et τένας collum invenitur in Actis S. Theodori Ducis, unde τεναντιον, lorques, apud Nicetam. Κήτρου, Ms. Max. κίτρου quod malim. Latine citrus.

αὐτοῦ ἐγχείριον μικρόν, καὶ ἄρας τοῖς τρισί rus, prolulite sinu suo vasculum quoddam, tribusδακτύλοις αὐτοῦ ἄρτυμά τι ἀπ' ἐκείνου, σταυροειδώς τῷ κυβριδίῳ ἐνέβαλεν, καὶ τῷ παλλίῳ τὴν ἀποκε καλυμμένον βραχίονα αὐτοῦ κατεκάλυψεν· έντρανίτας τε τῷ Επιφανίῳ μειδιῶν τῷ προσώπῳ, κτην σάμενος πτέρυγας πυῤῥάσεις, ἄρας ἑαυτὸν ἀπὸ γῆς, εἰς οὐρανοὺς ᾤχετο. Ιλιγγιάσας δὲ τοῖς ὁρωμένοις ὁ νέος και καταπλαγείς, ἐξέστη τῷ πνεύματι, καὶ στραφεὶς κατὰ ᾿Ανατολὰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ πετάσας πρὸς Κύριον, καὶ δάκρυσι συνεχόμενος ἔλεγεν Θέ μοι, Κύριέ μου, τίς εἰμὶ ἐγὼ ὁ κύων ὁ συντετριμ μένος, ὅτι ἐξαπέστειλα; τὸν φίλτατόν σου "Αγγελον τοῦ ἐξυπηρετῆσαί μοι; Εὐχαριστῶ τῇ σῇ φιλανθρωπία, Κύριε, καὶ τὸ μέγεθος τῆς εὐσπλαγχνίας σου ἐκθειάζω, καθ' ὅτι καμὲ ἐπ' ἀνακρίσει κέκτησαι, ἐν τῇ θεϊκῇ σου δυνάμει περιφέρεις, καὶ εἰς ἑνὸς τόπον τῶν ἀγαπώντων σε ἔχεις καμέ. Εὐχαριστῶ σαι τῷ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ κηδεμόνι, καὶ προνοητῇ τῆς σωτηρίας μου. νδ'. Ταῦτα μετὰ συντετριμμένης καρδίας προσανθε μολογούμενος, ἀπῄει θεάσασθαι ὁποῖον αὐτῷ ὁ φανείς κατεσκεύασε τὸ ἔψημα· εὗρεν δὲ τοῦτο τοιαύτην ἔχον εὐωδίαν, οἷαν τις ἀριθμῆσαι, ἢ ἀπεικάσαι τῶν ἐπὶ γῆς οὐ δύναται. Θαυμάσας δὲ τὸ πράγμα, καὶ μεγάλως εὐχαριστῶν τῷ Κυρίῳ, ἐφθέγγετο· Δόξα σοι, δεδοξασμένο Κύριε, ὁ ἐν Τριάδι ὑμνούμενος καὶ προσκυνούμενος, ὅτι τὰ τῆς ἐμῆς εὐτελοῦς νεότητος ἀτυχέστατα ἔργα εἰς μέτρον ἔχεις, καὶ ταῖς ἀνεικάστους εὐεργεσίαις σου τὴν ἐμὴν ἀνικανότητα παραμυθεῖς, καὶ κατηξίωσάς με τοῦ μεταλαβεῖν ἀπὸ τοῦ μέλιτος τῆς σῆς ἀγαθότητος. [Τί οὖν ἀνταποδώσω σου τῷ Κυρίῳ μου; ] Εὐχαριστῶ σοι τῷ παντοκράτορι, καὶ δοξολογῶ σοι τῷ φιλοικτείρμονι πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου, καὶ οὐ μὴ ἀποστῶ ἀπὸ τοῦ νῦν μέχρι τῆς ἐμῆς ἀποβιώσεως. Ταῦτα αὐτοῦ προσω αυξημένου, καὶ λαβὼν ἀπὸ τοῦ ὀππρίου ἐκείνου με τέσχεν, καὶ ἀπείρῳ ἡδύτητι συσχεθείς, μετετράπη εὐθέως πάντα τὰ αἰσθητήρια αὐτοῦ εἰς διάθεσιν ἔνθεον, ὥστε ἐκπλήττεσθαι τὴν ἀθρόαν μεταβολήν, καὶ τὴν φιλτάτην ἐναλλαγὴν τῆς ψυχῆς αὐτοῦ· ἐπὶ πλεῖον δὲ διὰ τὸ τεράστιον αὐτοῦ ἀνήφθη εἰς τὴν τοῦ Κυρίου ἀγάπην καὶ πάντων τῶν ᾿Αγίων, καὶ οὖν εἰς τὰς ἐντολὰς τοῦ Δεσπότου διὰ παντὸς πορευόμενος προθυμώτερον. νε'. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν ἀναστὰς, πρὸς τὴν Εκκλησίαν ᾤχετο τοῦ προσευχὴν ποιῆσαι, ὡς πρὸς σύνηθες ἔχων· καὶ δὲ τῆς ἀκολουθίας τελειωθείσης, Ενδον ἐληλυθὼς ἐκαθέζετο πρὸ τοῦ πυλῶνος τῶν γεννητόρων, παρατυχόντος ἐκεῖσε καὶ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ ὡς ἐν παρόδῳ τῆς δημοσίας ὁδοῦ παρατων ἦν καὶ ὁ μακάριος ᾿Ανδρέας, τὰ νόθα αὐτοῦ Έργα εἰσπραττόμενος, γυμνός, ἄπορος, εὐτελεί Δακίσκῳ τὴν ὀσφὺν αὐτοῦ κεκαλυμμένος. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν ὁ Ἐπιφάνιος, καὶ οἰκτιρμοῖς κινηθείς φιλανθρώποις, ἠβουλήθη εἰσάξαι αὐτὸν ἔνδον τοῦ οἴκου αὐτοῦ καὶ μὴ ἔχων πῶς εἰς τὸ φανερὸν ποιῆσαι γνώριμον τοῦτον διὰ τὸ ἐκεῖσε ὄντα τὸν πατέρα αὖς que inde digitis aliquid condimentf excipiens, for mato crucis signo, in ollam injecit, nudumque brachium intra pallium abdidit: ac tum denique in Epiphanium ridente vultu intuitus, explicatis, quas habebat, rutilis alis elevans sea terra, subli mis in calos abiit. Ex qua visione caligans oculis Epiphanius, et stupefactus spiritu, conversus ad Orientem, protensis ad Dominum manibus lacry misque genas rigantibus: Hei mihi, exclamat Domine Deus meus, quis ego sum, canis contritus, quod angelum tibi dilectum miseris famulaturum mili? Gratias ago benignitati tuæ. Domine, et magnitudinem misericordiæ tue religiose veneror, quod mei quoque in judiciis tuis reminisci, quol jn potentis tum diving tutelam suscipere, quod aliquo inter amantes te loco numerare dignatus es. Gratias tibi ago, qui cuncta recte moderaris et ad salutem meam vitamque æternam disponis. 54. Hoc modo gratiis contrito corde persolutis, abiit exploraturus, quale sibi, qui apparuerat ange las, edulium parasset, reperitque talem inde odoris fragrantiam absistere, ut quod ei assimilari possit, terra hac contineat nihil. Quam rem miratus, in hasce gratiaram actiones iterum prorupit s Gloria tibi, glorifcate Domine, quem in Trinitate laudamus et adoramus, quoniam mea vilissimi adolescentis opera, vere indignissima, aliquo loco. habes, meamque insufficientiam singularibus prerogativis prævenire, et participes mellita boni tatis tuæ reddere non dedignaris. Quid retribuam tibi, Domine mi? Debitas tibi omnipotenti Deo, gratias persolvo, et amantissimo misericordiarum Patri gloriam tribuo, neutiquam cessaturus a momento hoc, cunctis diebus quoad vita superfuerit. Ita precatus, accipiens pauxillum obsonii, degustavit: et infinita dulcedine delibutus, tama subito in divinam affectionem conversos deprchendit sensus suos, vt cum stupore miraretur alleo repentinam mutations et suavissiniam animæ su alterationem, insuper et flagrare coepit ardentiore in Deum sanctosque omnes charitate, et promplioribus animis in via mandatorum Domini a bulare. 55. Die quodam ad sacram sedem precandi causa abierat more suo, fnitoque Oficio regressus domum, sedebat pro foribus parentum suorum, ad stante ipso etiam patre; cumque B. Andreas illac via publica. iter haberet, artes suas exercens, nudus rerum omnium indigus, pannosa solum et vili veste circa lumbos tectus, vidit eum Epiphanius, motusque commiseratione magna, cupiebat ipsum introducere in domum suam. Ubi vero modus occurreret nullus, quo id homini publice noto bene fcium propter presentiam patris praestaret, nescio quid causæ præterens, ita hunc alloquitur: Domi ne ni ac pater, homincm illum conspicis, nudo» Ms. Maz. τρούλλιον, a Latino trulla, diversa vasorum genera significante.

corpore platcas oberrantem? Suspicor ego, insaniam του, σχηματισάμενος λέγει τῷ πατρὶ αὐτοῦ· Κύριε ipsi ab humani generis hoste injectam esse. Nunc autem, Domine mi ac pater dilectissime, ita filii tui dilectissimi Epiphanii mortem immaturam, ita passerculi tui merentem vultum nunquam aspicias, introducamus illum in domum nostram, et propter munificentiam Domini Dei nostri, honore ac divitiis ex bonitatis sure thesauro te cumulantis, liceat mihi instruere illi mensam et fundere vinum ut mercedem animabus nostris recipiamus: illud namque solum in regno calorum inventuri sumus. 50. Ad haec verba, pater divino quodam numine allatus, benigno blandissimoque oculo filium intuitus, et faciem ejus suavissimam deosculatus: Unguentum, inquit, animæ, et lumen oculorum meorum, fili, illa super re meam exquirere voluntatem mil opus erat: vade, et quo animo collibitum tuo est, fac; mea quippe omnia, tua sunt. Cui Epiplanius: Omnino, pater dilectissime, ita opus fuit; quadam enim petenda mihi sunt: nam scriptum est: Filius, qui patri leges praescribit, morte morietur; et patre alicui rei intento, omne consilium filii dissipabitur. Quibus auditis, exsullavit gaudio pater, propter sapientiam et prudentes responsiones filii sui: qui propere accelerato gradu Andream insequens, domum usque progressum tandem assecutus est, prehensaque manu ejus, domum suam illum reduxit. Cumque simul eo pervenissent, non invento illic patre Epiphanii, inirare ostium recusavit Andreas, forisque consedit: quem vicini viatoresque conspicati, nudatum vestibus et insanientem, conduxere magno numero: aliis ingemiscentibus et incusantibus Satanam, quod tali modo hominem rebus omnibus spoliatum confunderet, aliis elargientibus obolum, aliis vinum propinantibus. At ille instituti sui tenax, a nemine quidpiam recipiebat, sed cunctos a se repellens, pro foribus ædium considebat humi. μου πάτερ, βλέπεις τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον πῶς περιέρχεται γεγυμνωμένος τῷ σώματι; ὡς εἰκάζω, ὅτι καὶ παρατετραμμένον εἶναι αὐτὸν ὑπὸ τοῦ ἐναν τίου. Αλλά, κύριέ μου καὶ φίλτατε πάτερ, μὴ θεάσῃ τοῦ γλυκυτάτου σου τέκνου Επιφανίου τὸν θάνατον, μὴ ἴδῃς τι λυπηρὸν ἐπὶ τὸ στρουθίον σου, εισαγάγωμεν αὐτὸν εἰς τὸν οἶκον, καὶ διὰ τῆς ἀντιλήψεως τοῦ σε τιμήσαντος καὶ πεπλούτηκότος Δεσπότου ἀπὸ τῶν ἀγαθῶν, ὧν ἡμῖν ἐδωρήσατο Κύριος, παραθῶ αὐτῷ τράπεζαν, καὶ ποτιῶ αὐτὸν οἶνον, εἰς μισθὸν ἡμετέρων ψυχῶν· καὶ γὰρ τοῦτο μόνον εὑρεῖν ἔχομεν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. νς'. Ὁ δὲ πατὴρ αὐτοῦ ἔνθους γενόμενος, εὐμενεῖ αἰδοῖ καὶ γλυκυτάτῳ βλέμματι ἀπιδών, καταφιλήσας αὐτοῦ τὰ γλυκύτατα όμματα, ἔφη· Μύρον τῆς ἐμῆς ψυχῆς καὶ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μου, περὶ ταύτης τῆς ὑποθέσεως ἐρωτᾷν μὴ ἐφείλῃς, ἄπελθε καὶ ὡς κελεύεις ποίησον, τὰ γὰρ ἐμά, σά εἰσιν. Ἐπιφάνιος εἶπεν· Ναὶ πάτερ μου παμφίλτατε, ἀλλά τινα ἔχω ερωτῆσαι· γέγραπται γὰρ Υἱὸς πατρὶ δίκαια λέγων, θανάτῳ θανατωθήσεται, καὶ πατρὸς παρα τυχόντος τινὶ πράγματι, πᾶσα Υἱοῦ πρόβλησις ραγήσεται. Τοῦτο ἀκούσας ὁ πατὴρ αὐτοῦ, εὐφραί νεται ἐπὶ τῇ συνέσει, καὶ ταῖς ἀποκρίσεσιν αὐτοῦ. 'Ο δὲ σεμνὸς Ἐπιφάνιος ταχινοῖς ποσὶ καταδιώξας τὸν Ὅσιον, πέφθακεν αὐτὸν ἔνδον τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ ἦλθε χειροκρατῶν, καὶ πρὸς τὰ ίδια προτρεπό μενος· καὶ δὴ τῷ πυλῶνι ἐγγισάντων, καὶ τοῦ πα τρὸς αὐτοῦ ἐκεῖσε μὴ εὑρεθέντος, ὁ μακάριος 'Αν δρέας ἐν τῷ πυλῶνι οὐκ εἰσῆλθεν, ἔξωθεν δὲ καθί σα;· οἱ οὖν γειτνιώντες τῷ Επιφανίῳ καὶ οἱ παροδῖται, βλέποντες ἄνθρωπον γεγυμνωμένον, καὶ παρατετραμμένον, συνηθροίζοντο πρὸς αὐτὸν, καὶ οἱ μὲν στεναγμοῖς ᾤμωζον, τῷ διαβόλῳ καὶ τῷ Σε τανα καταρώμενοι, ὅτι τηλικοῦτον ἄνδρα πορθή σας κατήσχυνεν· οἱ δὲ ὀβολοὺς αὐτῷ ἐδίδουν, οἱ δὲ οἶνον. Αὐτὸς δὲ τῷ ἰδίῳ ἔθει κρατούμενος, παρ' οὐδενός τι ἐκομίζετο, πάντας ἀποκρουόμενος, πρό τοῦ πυλῶνος καθεζόμενος χαμαί. CAPUT VIII. Arcana cordium Andrea revelata coram Epiphanio ejusque famulis, et uni horum indicata illius sanctitas. 57. Interea adest adolescens quidam, natura νζ'. "Ερχεταί τις νεανίσκος, τῇ φύσει εὐνοῦχος, μετ eunuchus, magnatis alicujus cubicularius. Vultus ci rubebat colore rosco, candebat corpus niveo, erat species decora, capilli flavi, mollities non vulgaris; multum eminus quoque muscum olebat, mollibus indulus vestimentis. Quia vero par erat Epiphanio zetate, et domicilio vicinus, mutuo inter sese amore prosequebantur. Habebat porro eunuchus ille penes se dactylos, instar ficuum aridarum, circiter triginta numero: et oculis in sanctum vestita destitutum conversis, horrore perculsus Ita consonal utrumque nis. Ubi vero id le gerit auctor, ipse viderit: non putem in sacris Litteris. γιστάνου τινός τυγχάνων κουβικουλάριος· ἦν δὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς τὸ ῥόδον, καὶ λευκὸς τῷ σώματι ὡς χιών, εὐειδής, ἐπίξανθος, βλακείαν οὐ τὴν τυχοῦ σαν κεκτημένος, μόσχου μήκοθεν ἀπόζων, μαλακούς περιβεβλημένος χιτῶνας· διὰ δὲ τὸ εἶναι τὸν Ἐπιφάνιον συνομήλικα αὐτοῦ καὶ γειτνιάζειν, μεταξύ ἀλλήλων ἦν ἀγάπη πολλή. Κατείχεν οὖν ὁ Εὐνοῦχος ἐκεῖνος φοίνικας καθάπερ ισχάδας ως τριάκοντα τ θεασάμενος οὖν τὸν Ὅσιον γεγυμνωμένον τῷ σώματι, καὶ τῷ δέει βληθεὶς, τὸ πρᾶγμα ἐξενίζετο, καὶ ἐπι Ms. Vatic. peregrinam hic habebat voccm πανερέφυγεν.

Epiphanium hoc modo: Dilectissime desideratissim meque Epiphani, qnid isthoe tandem est hominis? quamobrem nudus procedit, frigore presertim intolerabili et tempestate sævientibus? Nullum inter ipsum et periclitantes in mari discrimen intercedit. Cui Epiphanius: Jucundissime frater, quid tibi super his, quæ oculis patent, dicam, equidem ignoro: exagitante mentem illius spiritu, eamque a sede sua dejiciente, vagatur non aliter quam insessus a dæmone: homines autem istiusniodi lacerare ρώτα τὸν Ἐπιφάνιον λέγων φίλτατέ μου καὶ πε- et insolentis rei novitatem muratus, percuartabatur ποθημένα Επιφάνιε, τίς ἄρα οὗτός ἐστιν; τίνος χάριν παράγει γυμνός, κρύους ἀφορήτου καὶ χει μῶνος υπάρχοντος, καὶ ὥσπερ οἱ ἐν θαλάσσῃ κιν δυνεύοντες, οὕτως καθέστηκεν; Ἐπιφάνιος εἶπεν· Γλυκύτατέ μου ἀδελφὲ, τί σοι ἔχω εἰπεῖν ὑπὲρ τοῦ φαινομένου, οὐκ ἐπίσταμαι· ἐπειδὴ ἠχμαλώτευται ή διάνοια αὐτοῦ ὑπὸ τοῦ πνεύματος, καὶ περιάγει παρατραπεῖς ταῖς φρεσὶν ὥσπερ πασχικώς πεφυρ μένος· πάντες δὲ οἱ τοιοῦτοι διαῤῥήσουσιν τὰς ἑαυτ τῶν χιτῶνας, καὶ ἀναισθητοῦντες τρέχουσιν. Λελά ληκεν δὲ τοῦτο, μὴ βουλόμενος ἐκκαλύψει τὴν ἀρετὴν τοῦ Ὁσίου. Ταῦτα ἀκούσας ἐκεῖνος ἐσύχαζεν, καὶ ὥσπερ πένητα οἰκτείρας ἃς κατείχεν φοίνικας ἐδίδου τῷ Μακαρίῳ λέγων· Δέξαι τέως ταῦτα, ἐπειδὴ ἐνταῦθα οὐδὲν ἕτερον ἔχομεν. Ὁ δὲ Οπιος voc. τοὺς ὀφθαλμοὺς κεκτημένος, ἔγνω τὰ ἔργα τῆς ψυτῆς αὐτοῦ, καὶ βλοσυρῷ τῷ ὄμματι ἀποδὼν εἰς αὐτὸν ἔφη - Δῶρον χωλοφονίας οἱ σαλοὶ οὐκ ἐσθίουσιν. Αγνοήσας οὖν ἐκεῖνος τὸ λεχθὲν αὐτῷ, ἔφη - Παρα τετραμμένε ἐπ' ἀληθείας, φοίνικας βλέπων, κωλοφονίας δοκεί σοι ταῦτα εἶναι. νοε vestimenta sua, et absque pudore aut verecundia cursitare solent. Ita Epiphanius, ut ne virtutem viri sancti in lucem proferret; quibus acquievit cunuchus, miserlusque Andrea, uti pauperis. porrexit quos habebat dactylos, his additis verbis: Cum aliud mili modo in promptu non sit, accipe bre. At Sanctus, mentis oculis interiora cordia illius pervadeus, torvoque in hominem vultu intuitus: Ficos, inquit, non comedunt insani. Cujus dicti energiam non assecutus alter: fevera, Inquit, insanus es, qui cum dactylos vides, videre te ficos arbitraris. 58. Tum B. Andreas: Versipellis, apage line ad conclave domini tui, cum ipso sceleri Sodomitico operam daturus, et alios ctiam tibi dactylos suppeditabit. Ο te miserum! qui ad fulgentissimam co testis regni lucem ementis, qui crudclissima ge hemum tormenta non cogitas, qui angeli te, utpote Christianum, comitantis reverentia non compesceris. Quid metuendum tibi est, sceleste, cum in angulos latebrasque te abdis, illa commissurus flagitia, quæ etiam canes, quæ serpentes et angues, quæ ipsi et porci patrare exhorrescunt? Quo isthac præceptore didicisti? Va adolescentiae iue, quam Satanas misere vulneribus concisam in terribile inferni barathrum, vehementissimo cum impetu ac violentia, præcipitem dedit. Quamobrem consule rebus tuis, nec porro perge, ue forte divinitus superveniente igne consumptus, in juventutis flore auferaris, sicque hic igneo turbine, istic vero violeutia inferni flamma misere comburaris. Audila hac salutari admonitione, totus iuborruit Eunuclus, et, excandescente in modum ignis facie, νη. Λέγει αὐτῷ ὁ Μακάριος· Δόλιε, ἀπελθε ἐν τῷ κοιτῶνι τοῦ κυρίου, καὶ ἐργάζου μετ' αὐτοῦ τὴν ἀσθέγειαν τῶν Σοδομιτῶν, καὶ ἐπιδώσει σοι καὶ ἑτέρας φοίνικας· ταλαίπωρε, ὁ μὴ βλέπων τὰς ἀκτίνας τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας, ὁ μὴ ἰδὼν τῆς γεέννης τὴν ἀγριότητα τὴν δριμυτάτην, οὔτε κἂν τὸν ἄγγελον αἰσχύνῃ τὸν καθάπερ Χριστιανῷ ἀκολουθοῦντά σοι. Τί σοι δέει γενέσθαι, ἀκάθαρτε, ἐν ταῖς γωνίαις πα ρεδρεύων τὰ μὴ δέοντα εργαζόμενος, ἅπερ οὐδὲ οἱ κύνες, ἅπερ τὰ ἑρπετὰ καὶ ὄφεις, ἅπερ οὐδὲ οἱ χοιτο πράττειν οὐκ ἴσασιν· πόθεν κατάρατε μεμαθηκως ταῦτα κατεργάζει; Οὐαὶ τῇ σῇ νεότητι, ἣν ὁ Σατανᾶς παρατρώσας εἰς φοβερὸν πυθμένα ᾅδου σφοδροτάτῃ τινὶ καὶ ἀπείρῳ ιταμότητι κατεκρήμνι σεν. "Ορα καὶ μή πολεωτέρω πρόβαινε [ μή ποτε δικαίως θεηλάτῳ πυρὶ καταναλωθείς πρόωρον ἀφαρπάζων σου τὴν νεότητα, καὶ ἐνταῦθα μὲν τοι οὕτῳ πρηστῆρι ], ἐκεῖθεν δὲ γεέννης πυρί λυγρώς ὁλοκαυτώσει σε. Ταῦτα ἀκούσας ἐκεῖνος ἔφριξεν, ὡς πῦρ γεγονώς πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ ἡσχύνθη μεγάλως Λέγει οὖν Επιφάνιος πρὸς αὐτόν· Τί σοι ἐγένετο, κύριέ μου γνήσιε φίλε, τίνος χάριν διετράπης, ὡς maximopere confusus est. Quare ad ipsum Epiphaπῦρ γεγονὼς τὸ πρόσωπόν σου; Οὐκον είρηκά σοι ταῦτα; ἐπειδὴ εἰ τι φθάσει, λαλεῖ ὁ παρατετραμμένος; Πλὴν, ἀγαπητέ μου ἐν Κυρίῳ, εἴπερ σύνοι δάς τι ἀπὸ τῶν ἤδη ὑπ' αὐτοῦ ῥηθέντων, πορευθεὶς ὕπαγε, καὶ σεαυτὸν εἰς διόρθωσιν ἄγε, καὶ μὴ ἀηδιάζου ἐπὶ τοῖς λόγοις· νέος γὰρ εἴ καὶ τρυφερός, καὶ Nota est, neque hic fusius explicanda, licet satis ad rem pertinens, ambiguitas significationis, in voce Latina ficus, uti et in Græca aux. Eamdem esse in voce κολοφωνία sive (ut hic argute scribitur) κωλοφονία, non habeo auctores quibus probem: sed quoniam ficus albas nigrasque novimus, vix dubito quin similis apud Graecos differentia fuerit; et sic Κολοφωνίz, dicantur ca, quae nius: Quid tibi, domine et amice fidelis, evcuit rei? Cur mutata facies tua inflammatur ut ignis? Νonne ita prædisi tibi, quod si quid assecutus sit mente captus insessusque a demone, id in medium proferat? Nunc igitur, carissime in Domino, si cujuspiam illorum, quæ ipse locutus est, conscius colorem habent Colophonia resinæ seu picis, cim tharcedis note. Dixi autem commutatas vocales, ad ipsum quod arguitur vitium, et ficos seu mariscas illud consequentes exprimendum, scienti quod κατ λος podex, φόνιος lethifer, mortalis sit. xMs. Vatic. μήποτε δικαίως σε τῷ θείῳ χρήσ σητε δεϊλάτῳ τινὶ ποινῇ ἐξέλκουσα τῇ σῇ νεότητα καὶ Σιδεν μὲν παραστῆραιν.

vᾷ ἡμᾶς πράττειν τὴν ἁμαρτίαν, δι' οὐδ᾽ ἕτερον, εἰ μὴ ἵνα κέκτηται ἡμᾶς εἰς παραμυθίαν ἑαυτοῦ, ἐν φλογί γεέννης κατακαιομένους αὐτῷ. Ταῦτα ἀκού στις ἐκεῖνος ἀνεχώρησεν. tibi sis, vade, et ad frugem reli meliorem, nec ὁ Σατανᾶς, ἀγαπητέ μου, χαλεπός ἐστιν καὶ ἀποπλα ad ea quæ vere tibi objecta sunt, erubesce; juvenis quippe es, molliter educatus, diabolus contra infestus, nos circumveniens ad prccandum inducit, non aliam ob causam, quam ut ex nostra gehennæ ignibus ustulatorum societate qualemqualem abiit eunuchus. ipse consolationem nanciscatur. Quibus auditis, 59. Venerandus autem juvenis Epiphanius allevatunt Andream in conclave suum introduxit, ubi instructam reperientes mensam, discubuerunt, er Salvatoris nostri liberalibus donis delectati sus: quorum ubi esu refererant vires, his dietis aggreditur B. Andream Epiphanius: Quamobrem, domine et amicorum maxime, tam acribus incessisti dictis Eunuchum illum mibi intimum? Cui Sanctus: Vel ideo, inquit, quod intimus tibi est ac plurimum dilectus, scelera ipsi sua ob oculos ponere visum est: quod si minus tibi fuisset amie.is, Istiusmodi vox nulla prorsus elicita ex ore mico fuisset, neque enin illum mihi proposui sco pum, ut arguam et castigem peccatores, sed ut ipse ea, quæ recla ad perfectionem ducit, decurram via. Tum Epiphanius: ld equidem novi, famule Dei, ait. Verum hic adolescens, servus est, cogitur fue a domino suo: quid faciat? Reponit Sanctus: Nec me latet, servum esse illum, me id putes: verum servus frugi ad obsequia ususque necessarios tantum praesto esse debet domino suo, qui se enit, non itidem ad opera diabolica et nequitias, nedum ad abominandum atque exsecrabile, 4 oil dixi, lagitium. Quis enim homo non putet, sceleris illius foeditatem sibi aversandam esse, quod ipsa jumeata, ratione destituta, nunquam admiserint? Rursum Epiphanius: Si dominus ipsum suus ad sse jusserit, sive ad obsequiun corporale sive peccaminosum, seu spirituale præstandum: nec tamen illi morem gesserit, ut servum decet, ignorale non potes, quot misero illi maneant perferendæ injurize, intenta minæ, sustinenda verbera, alia innumera subeunda. Hoc quidem, inquit Sanctus, martyrium est quod testiacatur Christus Jesus, dicens: «Beati, qui persecutionem patiuntur propier justitiam, quoniam ipsorum est regnum coslorum.. Si qui itaque servi dominis suis, ad scelus abominabile Sodomiticae immanitatis sollicitantibus, non succu nbant, ii vere beati et beatissimi sunt, quia per supplicia, quæ memorabas modo id consequentur, ut sanctis martyribus adnumerentur. νθ'. 'Ο δὲ τίμιος Επιφάνιος διεγείρας τὸν Ὅσιον, επορεύθησαν ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτοῦ, καὶ εὑρόντες τράπεζαν, καθεσθέντες εὐφράνθησαν ἐπὶ ταῖς δωρεαῖς τοῦ Σωτῆρος· καὶ μετὰ τὸ μεταλαβεῖν αὐτοὺς, λέγει Επιφάνιος πρὸς τὸν Μακάριον Τίνι τρόπω, κύρι ὁ μέγας, οὕτως ἀποτόμοις ἐχρήσω ἐλεγμοῖς τῷ προσφιλεῖ μοι χρηματίζοντε; Εφη πρὸς αὐτὸν ὁ Μακάριος - Ἐπειδὴ προσφιλής σου καθέστηκεν καὶ αγαπητός, τούτου χάριν ἐποίησα πρὸς αὐτὸν τὸν κατάλογον· ἐπεὶ οὐκ ἦν φίλος σου, τὸ οἰονοῦν βήμα ἐξ ἐμοῦ οὐκ ἠκηκόει τὸ σύνολον· οὐ γὰρ ἐμοὶ σκοπὸς ὥστε ἐλέγχειν καὶ ἐπιτιμῶν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, ἀλλὰ τρέχειν με τὴν εὐθεῖαν ὁδὸν τὴν ἐπὶ τὰ ἀμείνω απάγουσαν. Επιφάνιος εἶπεν· Οἶδα, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, κἀγὼ, ἀλλ᾽ οὗτος ὁ νεανίας οἰκέτης ἐστὶν, καὶ βιαζόμενος ὑπὸ τοῦ κυρίου αὐτοῦ· τί ἕξει ποιῆσαι; Λέγει ὁ ῞Οσιος· Οἶδα ὅτι οἰκέτης υπάρχει, οὐκ ἀγω νοῦ τοῦτο, πλὴν εἰς τὰς σωματικὰς χρείας ἐφείλει εξυπηρετεῖν ὁ οἰκέτης τὸν ἐνησάμενον, οὐχὶ εἰς τὰ έργα τοῦ διαβόλου, καὶ εἰς τὰς πράξεις τῆς ἀτιμίας, μάλιστα εἰς τὸ ἐπικατάρατον τοῦτο καὶ βδελυρὸν ατόπημα, ὅπερ οὐδὲ τὰ ἀναίσθητα κτήνη τοῦτο πράττειν οὐκ ἴσασιν. Ανθρωπος γὰρ τίς ἐστιν, ὅς οὐκ αἴσθηται τῆς κύπρου ταύτης την δυσωδίαν G ἀποδιδράσκειν; Επιφάνιος λέγει· Ἐὰν ὁ κύριος αὐτοῦ προσκαλέσηται αὐτόν, εἴ τε εἰς σωματικὴν δουλείαν, εἴ τε εἰς ἐφάμαρτον, εἴτε εἰς πνευματι μὴν, ἐὰν μὴ ὑπακούσῃ ὡς δοῦλος, πάντως ο τας πότε πάσχει, ὑβριζόμενος, τυπτόμενος, ἀπειλούμενος, καὶ τὰ λοιπὰ κακὰ ἐκδεχόμενος. Εφη ὁ Ὅσιος - Τού τό ἔστιν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸ μαρτύριον, ὅπερ αἰντ τόμενος ἔλεγεν· ι Μακάριοι οι δεδιωγμένος ένεκεν δικαιοσούνης, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρα νῶν. Ἐὰν τοίνυν οἰκέται τοῖς δεσπόταις εἰς τὴν τῶν Σοδόμων μυσαρὰν καὶ βδελυκτὴν ἐπιθυμίαν ούχ ὑποκύπτουσιν, οὗτοί εἰσιν μακάριοι και τρισμακά ριοι, ὅτι διὰ τῶν βασάνων ὧν λέγεις, σὺν τοῖς μάρ τυσι λογισθήσονται. 60. Dum talibus inter se colloquiis vacant, qui- ξ'. Ταῦτα αὐτῶν ὁμιλούντων εἷς τῶν οἰκετῶν ἐπ' dam e domesticis Epiphanii, paternæ mens cibisque parandis inserviens, ubi suspicatus Sanclam ejusque (sed quomodo, solus Deus noverit) assecutus est mentis oculis vivendi rationem, procidit ad pedes illius, multis cum lacrymis suppli caus, pro se ut intercederet apud Deum, impetrarelque ut sibi quoque istiusmodi institutum sectari liceret. Sanctus autem, quid alter supplicibus obtinere precibus niteretur cognoscens, cupiensque Matth. v, 10. φανίου, ὁ ἀφωρισμένος εἰς τὸ ἐψώνιον τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, [πνευματικοῖς όμμασιν] ἐπιγνοὺς τὴν τοῦ Οσίου εργασίαν (πῶς δὲ ταῦτα ἐπίγνω Θεῷ μόνο γνωστόν) καθίσας πρὸ τῶν ποδῶν αὐτοῦ, δάκρυσι καθικέτευε τὸν Ὅσιον, όπως παρακαλέσῃ τὸν θεὸν ὑπὲρ αὐτοῦ τοῦ γενέσθαι αὐτὸν τοιαύτης εργασίας, Εγνω δὲ τῷ πνεύματι ὁ Δίκαιος τί ἐστιν ὅπερ 4 παῖς ἐξελιπάρει κομίσασθαι, καὶ βουλόμενος κατ' ιδίαν ὁμιλῆσαι αὐτῷ, τῇ δυνάμει τοῦ ἁγίου Πνεύ

ματος μετέστρεψεν καὶ τὴν ὁμιλίαν τοῦ παιδὸς εἰς seorsim cum solo colloqui, mutavit sancti Spiritus τὴν τῶν διάλεκτον και καθεζόμενος ὁ Ὅσιος, ὠμίλει αὐτῷ Συριστί ὅσα ἐβούλετο. Ὁ δὲ παῖς ἔλεγεν, Ἐὰν οὐχ ἡδυνάμην, οὐκ ἂν παρεκάλουν σοι τοις οὗτος γενέσθαι ὁποῖος εἷς καὶ αὐτός. Ὁ δὲ Όσιος λέγει πρὸς αὐτόν· Οὐ δύνασαι ὑποφέρειν τοὺς ἱδρῶτας καὶ τὰ σκάμματα τῆς ἀρετῆς ταύτης, ἐπειδὴ βιαστή ἐστιν ἡ ὁδὸς, καὶ ἀπείρου πόνου καὶ μόχθου· μένα οὖν μᾶλλον καθὰ εἶ ἐν εὐσεβείᾳ καὶ σεμνότητα, διδασκόμενος ὑπὸ τοῦ κυρίου σου Επιφανίου τὰ κρείττονά σοι καὶ σωτηρίας εχόμενα, φεύγων παρά νείαν, μνησικακίαν, καὶ τῶν λοιπῶν παθῶν τὸν κατάλογον· καὶ τί σοι χρεία ἀνάγκαις τοιαύταις σεαυτὸν καθυποβαλεῖν; Ὁ δὲ παῖς εἶπεν αὐτῷ· Εἰ οὖν βούλει τῆς ἐμῆς ἐλεεινότητος ὑπακοῦσαι, λέξαι μοι ὅτι οὐ δύνασαι τοῦτο ποιῆσαι. Ταῦτα δὲ ἀκούσας ὁ Όσιος ἡσύχαζεν. virtute vernaculam servi linguam in Syriacam; loculusque Syriace cum illo est, quacunque vellet. Cum vero Audream compellans, famulus non se precari, diceret, ut in societatem vitae illius admit teretur, si pares sibi vires non essent; negavit Andreas, posse ipsum sudores laboresque, ad tam sublime virtutis culmen enitentibus subeundos, superare: quoniam via, inquiebat, praerupta et acclivis, laboriosa et diflcilis admodum est. Quare auctor tibi sum, at in præsenti statu constanter pietati religionique operam des, et a Domino tuo Epiphanio diligenter discas, quæ ad virtutem saIutemque luam maxime conducunt: fornicationem fuge, injuriarum obliviscere, alias affectiones uni versas tempera: quæ enin talibus te subjiciendi necessitas urget? Ad hæc famulus; Si vis, inquit, miserrimæ meæ vilitati obsequi, die, quod non potes id effectum dare. Quibus auditis obticuit Andreas. ξα'. Ὁ δὲ Ἐπιφάνιος βλέπων τὴν ἀθρόαν μεταβολὴν τῆς γλώττης τοῦ παιδὸς, ὅτι ἃ μὴ μεμάθηκεν ἀπεφθέγγετο, ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ταῦτα συνέβαλεν καὶ λέγει· Βαβαὶ τοῦ θαύματος, πόσα οἱ Ἅγιοι δύνανκαὶ! Ο δὲ Μακάριος ἐδεήθη τοῦ Κυρίου περὶ τοῦ παιδός, χάριν τῆς ἐκείνου αἰτήσεως, τί ἄρα δεῖ γενέσθαι· καὶ ἦλθεν φωνὴ αὐτῷ λέγουσα· Οὐκ ἔστιν τοῦτο συμφέρον, ἅπαγε τοῦ ἐγχειρήματος· δεῖξον αὐτῷ πρᾶγμα ὁποῖόν ἐστιν, μὴ ὡς ἀδυνάτου σου, τοιαῦτα καταψηφίσηται. Ο οὖν Μακάριος ἔφησε τῷ Αγγέλῳ τῷ ἐφεστῶτι· Πλῆσον τὸ ποτήριον τῆς θυμηδία;, ἀφ' ἧς ἡ χάρις τοῦ κατ' ἐμὲ χαρίσματος ἐπήνθησεν. Ἐποίησέν τε ὁ ᾿Αγγελος Κυρίου· καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Μακάριος - Ποτιεὶς ἐκεῖνον τὸν ἐπὶ τῶν ποδῶν μου καθήμενον. Ο δὲ εὐθέως φοράτως ἐπέτισεν αὐτὸν, καὶ ἤρξατο ὁ παῖς παραπλήσια σχήματα πράττειν εοικότα τῷ θεοφόρῳ πατρί, ὅστις ὁρῶν αὐτὸν ἐμειδία εὐφραινόμενος. Ο δὲ Ἐπιφάνιος ὁρῶν τὸ γεγονὸς ἐταράχθη, φοβηθείς μή ποτε έπαναδράμῃ πᾶσα ἀγανάκτησις τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, καὶ λέγει πρὸς τὸν Μακάριον· Δέομαί σου, δοῦλε τοῦ Θεοῦ, μὴ ποιήσῃς τοῦτο τὸ πρᾶγμα ἐπὶ τῷ οἰκέτη τοῦ πατρός μου, μή ποτε καὶ αὐτὸς ἐξουδενωθείσῃ, καὶ ὁ Θεὸς ἀντὶ ἀγαθοῦ βλασφημηθήσεται, καὶ ἐμὲ μεμισημένον καὶ ἐπάρατον δείξῃς τῷ γεννήτορι, καὶ οὐχ ἔξω τοῦ ἐντεῦθεν εἰσαγαγέσθαι σε. Παρακαλῶ οὖν καὶ δέομαι μὴ κενὴν ἀποπέμψῃς τὴν δέησίν μου, μέμνησο μιᾶς ἡμέρας ἀγάπην ἐμοῦ τοῦ οἰκές του σου. Εβ'. Ὁ δὲ Μακάριος μὴ θέλων τὸν Ἐπιφάνιον κενὸν ἀποπέμψαι, ὑπήκουσεν αὐτοῦ τῆς δεήσεως, καὶ προσέταξεν πάλιν τῷ ἀγγέλῳ τοῦ ἄραι ἀπ' αὐτοῦ τὸ καταχθὲν αὐτῷ δώρημα· καὶ πάλιν ἦλθεν ὁ παῖς εἰς τὴν προτέραν κατάστασιν, καθὼς πρώην ἐχρημάτι ζεν. Εν λύπῃ δὲ μεγίστη γενόμενος ὁ οἰκέτης, παρεκάλει τὸν Οσιον δοθῆναι αὐτῷ πάλιν τὸ δῶρον ἐκεῖνο. Ο δὲ πρὸς αὐτὸν ἀπεφθέγξατο· Δελάληκας Mirum quod non potius in Scythicam, quæ Sancto materna erat. Sed et Syriacam didicisse aliqua occasione potuit, ut erat perquam docilis: 61. Interea vero Epiphanius, animadvertens, subita linguæ mutatione famulum suum, quæ nonquam didicerat, in medium proloqui, impeusius rem animo perpendit exclamavitque: Papel quan tum miraculum! quid Sancti non efficiant! Beato autem Andrea Dominum precibus pro fantulo, qui eas enixe flagitarat, interrogante, quid tandem de illo futurum esset, allapsa vox est, ita inquiens: Neutiquam illud expedit, apage, cum isthoc consi lio: ostende ipsi quanta res sit, impares ei vires esse ad talia aggrediendumn. Andreas igitur eit Augeio adstanti sibi: Imple calicem hunc liquide voluptatis nero, cujus olim gustu divinæ gratiae donis cumulatus sum. Parentique mox angelo: Da, inquit, illi ad pedes meos prostrato potandum. Quod factum continuo est modo i.visibili; cepitque famulus similes plane gestus exprimera deiferi patris Andres, qui illum conspiciens non se temperavit a risu. At Epiphanlus rei novitate turbatus, veritusque, ne patri hinc suo commoveretur bilis, talibus Sanctum precibus adorsus est: Amabo te, famule Dei, ne tali modo patris mei famulum affici patiaris; ne forte et tu ipse malum tibi accersas, et Deus pro bonis blasphemias recipiat, et me patri meo odiosum atque exsecraadum reddas, neque audebo deinceps te huc introducere. Oro igitur atque obsecro, ut irritas ne velis esse preces meas, memor amoris et beneficii a me setro tuo tibi aliquando præstiti. 62. Andreas hasce preces in ventum abire non ferens, Epiphanio morem gessit præcepitque tu sum angelo, ut quod famulo allatum erat donum, protinus tolleret: et restitutus est el pristinus oris corporisque habitus. Quamobrem non levi morore affectus, ad preces iterum confugit, Sanctumque ablatum donum repoposcit. Cui Sanctus: Dixisti modo mihi, non posse me rem tantam in te perfl et mox dicitur dono linguarum præditus, ul sua quemque lingua alloqui posset.

cere: nunc igitur side, quo pro libitu meo in no- μοι, οὐ δύνασθαί με τοιοῦτον ἐπιδείξασθαι ἐν σοὶ mine Domini majora etiam in te possim: verum herus tuus Epiphanius porro perficiendae rei olicem interposuit, nefas enim ducunt sacri canones, cotra domini tui voluntatem quidquam agere. Catcm ram alius e famulorum turba, ab Epiphanii patre ad id missus, hunc ad ministerium suum accivil. Jamque die in noctem vergente, compulit Epiplawins Andream, pernoctare secum: et his compellenti morem ges-it. Ecce autem sub tertiam noelis vigiliam famuli omnes, servitiis suis præ stitis otium nacti, ad Epiphanium, qui cunctis in amore ac veueratione erat, ex more couveniunt, siantesque conjunctis manibus considere Jussi sunt. 63. Considentibus itaque illis et Epiphanium corona cingentibus, vidit Andreas perspicaci mentis oculo, quid quisque operatus esset, quos errores delictave commisisset: cumque omnibus recte consultura vellet, exordio dicendi facto, parabolant quamdam in medium protulit. Eli vers ejus verba sensimque assequentes, pudore suffusi sunt, non secus quam si famma ignis abstitisset a facie corum, alii rigebant horrore, a sensibus fere abibant, alii metuebant ac trepidabant, nonnulli præ verecunelia se subducebant: simplex enim et incompta viri sancti oratio universa eorum peccata præcise redarguebat, paudebatque quo modo et fine commissa essent. Qua in re illud in primis mirandum venit, quod cuilibet suum in sua lingua manifestaret peccatum, pensitantibus dicentibusque apud se:llune mea homo ille causa sermonem instituit. 64. Illis autem non minus timore quam tremore consternatis, dum minutim eorum delicta recensebet Sanctus, scelestissimus demon, animadvertens Epiphanii famulos edoceri peccata sua dedocerique, cum aliis ejusdem farinæ sociis suis ad vestibulum domus accessit, considensque elatum sustulit risum. Quo cognito, pari risu respondit Sanctus. Quod Epiphanius, quique aderant ipsi, videntes, rem insolitam arbitrabantur, et quæ risus causa esset discere in primis cupiebant: non enim perceperant malorum spirituum cachinnos, utpote tali visione nou dignati. Qui desiderio illorum cognito, dixit a dexteris astanti sibi angelo, ut tolleret inde aliquod impedimentum: et continuo adapertæ sunt aures cordium illorum, perceperuntque quaelibet dzmoniorum dicta et risus. Tum ad Epiphanium cnversi famuli, sciscitabantur, quænam essent mulieres istæ, quæ foris astabant, libidinos, intemperantes, in risum efuse? Quibus hæc Epiphanius: Damones, sunt, qui nos coram in os drident, quia animas nostras peccando commacuJavimus. Quo audito, se suaque opera incusantes surrexere, et venerabili Epiphanio honore exhibito, θέασαι τοίνυν καὶ ἴδε ὅτι ἐν τῷ ὀνόματι Κυρίου και μείζονα, εἰ βούλομαι, ἐν σοὶ ἐπιδείκνυμι - πλὴν ὁ κύριός του Επιφάνιος κώλυμά σοι καθέστηκεν, παρά γνώμην γὰρ τοῦ κυρίου σου οἱ θεῖοι κανόνες πράτ τιῖν οὐκ ἐπιτρέπονται. Εἷς δὲ τῶν συνδούλων τοῦ παιδός, προστάξει τοῦ δεσπότου αὐτοῦ, κέκληκεν αὐτὸν εἰς διακονίαν. Εσπέρας δὲ ἤδη γενομένης, ἐσ άσατο ὁ Επιφάνιος τὸν Ὅσιον τοῦ μεῖναι ἐκεῖσε, καὶ ἐς ὑπήκουσε. Περὶ δὲ τρίτην φυλακήν της νυκα τὸς εὐκαι ρησάντων πάντων τῶν οἰκετῶν, συνήχθησαν κατ' ἔθος πρὸς τὸν Ἐπιφάνιον, ἀγάπῃ δὲ δια πύρων κρατούμενοι πρὸς αὐτὸν, ἦν γὰρ τοῖς πᾶσιν αἰδέσιμος καὶ ἐράσμιος· ἱσταμένων οὖν αὐτῶν χερσὶν ἐσφιγμέναις, προσέταξεν αὐτοὺς καθετ σθῆναι. ξγ'. Ως οὖν ἐκαθέσθησαν κύκλῳ αὐτοῦ, ὁ μακάριος Ανδρέας τῷ νοερῷ τῆς διανοίας όμματι ἑώρα ἑνὸς ἑκάστου τὰ ἔργα, καὶ ποίῳ σφάλματι ἕκαστος αὐτ τῶν προκατείληπτο· καὶ θέλων αὐτοὺς ὠφελῆσαι, τροπευσάμενος ὁμιλίαν ήρξατο λέγειν, παραβολήν τινα Ερευγόμενος. Αὐτοὶ δὲ ἐνωτιζόμενοι τοῦ Ὁσίου τὰ βήματα καὶ αἰσχυνόμενοι, ὡσεὶ φλόγα τῇ αἰδοῖ μετεφέροντο, οἱ δὲ φρίκη συνεσφίγγοντο, άλλοι ιλιγγίουν καὶ ἑτρόματτον, ἕτεροι αἰσχυνόμενοι ἀντ χώρουν· ἡγὰρ ἁπλῇ τοῦ Δικαίου ὁμιλία, πάντων τὰ ἁμαρτήματα ἀποτόμως ἔλεγχεν, ποίῳ τρόπῳ καὶ πῶς ταῦτα ἐξειργάσαντο. Καὶ δὴ τοῦτο θαυμαστότε ρον, ὅτι ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἑκάστῳ αὐτῶν ἤλεγχεν τὰ ἁμάρτημα· ἔλεγον δὲ ὑπολαμβάνοντες· Δι' ἐμὲ ταῦτα ὁμιλεῖ οὗτος ὁ ἄνθρωπος. ξδ'. Φύσι δὲ βαλλομένων καὶ τρόμῳ ἐν τῷ αὐτὸν ἐκ φαυλίζειν τὰ ἁμαρτήματα αὐτῶν, ὁρῶν ὁ παμμίαρς δαίμων τοὺς οἰκέτας Επιφανίου ελεγχομένους τα παραπτώματα αὐτῶν, συνεγείρει μετ' αὐτοῦ καὶ ἄλλους ἀπὸ τῶν ἀκαθάρτων πνευμάτων, καὶ ἐν τῷ προαυλίῳ καθεζόμενοι ἐγελοίαζον· γνοὺς δὲ τοῦτο ὁ Μακάριος ἐμειδία, ἀκούων ταῦτα. Ο οὖν Επιφά νιος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ἐνωτιζόμενοι τὸ τοῦ Δικαίου γέλοιον, ξένον τοῦτο ἡγοῦντο, καὶ δι' ἣν αἰτίαν τοῦτο εἰσπράττει μαθεῖν ἐβούλοντο· οὐ γὰρ ἤκουον ἐκεῖνοι τῶν πονηρῶν πνευμάτων τὸ γέλοιον, οὐκ ὄντες τῆς τοιαύτης διαβλέψεως ἄξιοι. Συνεεὶς δὲ τοῦτο ὁ Δί καιος [λέγει τῷ τοῖς δεξιοῖς αὐτοῦ ἐφεστῶτι Αγγέλω), Αρον τὸ τῇδε κάλυμμα· καὶ ἅμα τῷ δήματι ἀπεκαλύφθησαν αἱ ἀκοαὶ τῶν ψυχῶν αὐτῶν, καὶ ἤκουον τὰ παρὰ τῶν δαιμόνων λεγόμενά τε καὶ γελοιαζόμενα. Επηρώτων δὲ τὸν Ἐπιφάνιον οἱ αὐτοῦ, λέγοντες - Κύριε, τίνες εἰσὶν αἱ ἄσωτοι αὐτοὶ γυναῖ χες, αἱ ἔξω ἀστῶσαι, καὶ τῷ γελοίῳ κοπτόμεναι, καὶ ταῖς ἀναιδείαις ἐπιφερόμεναι; Ο δὲ λέγει αὐτοῖ;" "Οτι ἁμαρτωλῶν ἡμῶν ὄντων, γελῶσιν εἰς τὰ πρόσ σωπα ἡμῶν οἱ δαίμονες. Ταῦτα ἀκούσαντες, ἑαυτοῖς κατεμέμφοντο, καὶ εὐθὺς ἐξαναστάντες, καὶ τῷ τι M. Vatic. τοῖς δεξιοῖς αὐτοῦ, ἔφη μετά τινος ἐξουσίας, ο Slanti sibi a dextris inquit eum qu dam auctoritate.

μέρ Επιφανίῳ προσκυνήσαντες, επορεύθησαν ἔκα- ad sua se cubilia quisque contulere. Inter candum στος ἐπὶ ταῖς κοίταις αὐτῶν. Ἀναχωρούντων δὲ vero alter alterum sic compellabant: Vidistin αὐτῶν, ἕτερος πρὸς τὸν ἕτερον ἔλεγον· Ἐθεάσω rem admirabilem, quomodo mendicus ille omuia πράγμα παράδοξον, πῶς μοι ὁ πένης οὗτος λελά- mihi mea adversus Deum aperuerit commissa ληκεν τὰ ἐμὰ πλημμελήματα; Λέγει ἕτερος • Nal Cui alius: Imo vero, frater; sed et mea non ceἀδελφέ, καὶ τὰ ἐμὰ πάντα διηγήσατο. Απεκρίθη δὲ lavit. Et illis rursum tertius: Crelite, inquit, mili καὶ ἕτερος· Πιστεύσατέ μοι, ἀδελφοὶ, καὶ ἐμοὶ τὰ fratres, etiam occultissima quæque cordis mei in τῆς καρδίας μου κρυπτὰ ἀπεκάλυψεν. Καὶ οἱ μὲν lucem protulit. Denique alii aiebant sanctum esse, ἔλεγον, ότι ἁγιός ἐστιν· οἱ δὲ ἔλεγον, Οὐχὶ, ἀλλὰ negabant alii, laruspicinae et conjecture e signs μάντις ἐστὶ, καὶ ἀπὸ τοῦ τῶν ζώξων στοχασμού coelestibus petitae illam peccatorum declarationem αναγγέλλει ἡμῖν τὰ ἁμαρτήματα ἡμῶν. "Αλλες attribuentes, quanquam alii diabolicis operationibus ἔλεγον· ἀπὸ δαιμονικῆς ἐνεργείας ταῦτα ἡμῖν mallent. ἀπεκάλυψεν. ξε'. Υπνωσάντων τὖν πάντων τῶν οἰκετῶν αὐτοῦ, τότε ὁ Ἐπιφάνιος, ὡς ἐξ ἔθους αὐτῷ ἦν, καταλιμ πάνων τὴν κλίνην αὐτοῦ, τάπητα τιθεὶς ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, τοῦ ὕπνου μετελάμβανεν. 'Ο δὲ Οσιος – σχηματισάμενος ἐν τῇ κλίνῃ ἦν τοῦ Ἐπιφανίου τοῦ ὑπνώσαι· ὅτε δὲ ὕπνωσεν ὁ Ἐπιφάνιος, καταλιπών τὴν στρωμνὴν Επιφανίου, κατελθὼν ἐν τῇ αὐλῇ, εὗρεν κοπρώδη τόπον, κἀκεῖσε διέμεινεν τῆς νυκτὸς τὸ ὑπόλοιπον. Πρωΐας δὲ γενομένης προπεμπόμενος ὑπὸ Ἐπιφανίου, ἐξῆλθεν εἰς τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα αὐτοῦ. Τότε προσκαλεσάμενος ὁ Ἐπιφάνιος τὸν παῖδα, ὃν λελάληκεν ὁ ῞Αγιος τῇ Σύρᾳ διαλέκτῳ, ἐπυνθάνετο παρ' αὐτοῦ, Ποίῳ τρόπῳ τὰ μυ στήρια ἐκεῖνα ἐν σοὶ διεπράχθησαν; Ὁ δὲ φίλτατος ὢν ἀεὶ εἰς αὐτὸν, ἅπαντα τὰ εἰς αὐτὸν γεγονότα ἀνελλιπῶς διηγήσατο. 65. Postquam soluti somno jacebant domnestici omnes, proripuit se more suo Epiphanius e lecto, positoque humi stragulo, somno illic se dedit. Αn. dreas vero, qui interea in Epiphanii lecto somn simulabat, ubi sopori ipsum succubuisse animalvertit, relicto strato, descendit in curtem, inventoque sterquilinio, quod reliquum erat noctis in eo exegit. Illucescente autem die, dimissus ab Epipla - nio, ad spirituale suum certamen exivit. Tum Epiphanius, accersito ad se famulo, quem pridie Sanctus lingua Syriaca fuerat allocutus, inquirebat, quo pacto mysteria illa in ipso peracta essent. Qui, ut erat Epiphanio in primis charus, nihil quidquam εorum, que sibi evenerant, ipsum celavit sic narra Louem exordiens: ξς'. "Οτε ἦλθεν, Κύριέ μου, ὁ Ὅσιος ἐν τῷ κοιτῶν! 66. Simul atque in conclave tuum inferius ille σου, ἐγενόμην εὐθέως ἐννεὸς, καὶ ἑώρων τὸ πρόσω. Ο pedem intulit, mi Domine, me stupor invasit, ne που τοῦ Ἁγίου ἐκείνου τὸν ἥλιον ἀπαστράπτον - ἐξισταμένου μου δὲ, ἐνωτίζομαι φωνῆς πόθεν οὐκ οἶδα, λεγούσης μας - Πρόσχες· καὶ ἴδε, ἡλίκον αὐτὸν ἢ διὰ τὸν Κύριον σαλία πεποίηκεν Σώρουν οὖν καὶ ἰδοὺ ἀπὸ τῆς ἀκτῖνος τῆς οὔσης ἐπὶ τὸν Δί καιον, μικρά τις ακτὶς μερικῶς χωρισθεῖσα προσο επέλαμψε τη δίψει μου· καὶ εὐθέως ἠρξάμην ποιεῖν τα σχήματα αὐτοῦ ὅτην προθεσμίαν ἐτεθέαση ἔπειτα ἀφείλασιν ταῦτα ἐξ ἐμοῦ, καὶ ὑπῆρχον καθὰ καὶ πρώην εἰς τὰ τοῦ κόσμου ὑπερειδόμενος ήθεσιν. Ιδού, Κύριέ μου, ἀπὸ τοῦ νῦν αὐτὸς γενοῦ προνος - τῆς τῆς σωτηρίας μου, ὁδηγῶν μὲ ἐν τρίσῳ τῶν τοῦ Θεοῦ ἐντολῶν. Ταῦτα ἐνωτισθεὶς ὁ θαυμάσιος Επιφάνιος καὶ ἐλιγγιάσας, ἐξέστη τῷ πνεύματι, καὶ περιπλακεὶς αὐτῷ δάκρυσιν, ἡσπάσατο τοὺς ὀφθαλ μοὺς αὐτοῦ, ὡς θεατάς γενέσθαι τῶν τοιούτων μυσ στηρίων, καὶ ἔλεγον· Ο παντοκράτωρ Κύριος, ο δείξας τὰ θαυμαστὰ μυστήρια ταῦτα, δυνατός ἐστιν σώσασθαι καὶ τὴν καλήν σου ψυχήν, Αγαπημένε ἀδελ μου· κἀγὼ ἀπὸ τῆς σήμερον ὡς φίλῳ μου γνησ σίῳ καὶ συναίμονι πνευματικῷ οὕτω τὰ περὶ σοῦ διαθήσομαι. Ηγάπα τοίνυν ἔκτοτε τὸν παῖδα ἐ Στοχασμού ex ms. Mazar. est: habebat Varic, συνθέσεως * non male. Ms. Vat. erat ἐπεύχιον, significatque id quod substernitur alicui ad orandum, et tu Euchologio Goer. pag. 832 invenies, τάπητα ήγουν conspicantem illius faciem solaribus radiis fulgidam: voxque, nescio unde, auribus neis insonuit, dicens: Adverte animum et vide, quantum stultitia, quam Domini causa simulat, ipsum extulerit. Intendens igitur animum oculosque, vidi, ex- multis qui Sanctum ambiebant radiis, parvum alique n seorsim egredi et vultum meum illuminare, copi que statim imitari gestus modumque agendi ipsius, quandiu radius ille mihi visus est, quo tandem sublato al priorem rerum mundi hujus consuetudinem reductus sum. Ecce autem, Domine mi, ex momento hoc salutis meæ adjator eris et dux, qui currentem in via mandatorum Dei dirigas. Talia inaudiens Epiphanius admirabilis adolescens, sensibus pene et spiritu deficientibus præ stupore, famulum manantibus ubertim lacrymis amplexus et oculos talium arcanorum testes spectatoresque exosculatus est, dicens: Dominus omnipotens, qui mirabilia hæc tibi mysteria revelare dignatus est, potest itidem, frater dilectissime, animam tibi tuam salvare: ego autem ab hodierna die res tuas, non secus ac amici fidelis et spirituali consanguinitate ἐπεύχιον, eliam pro stragulo sacra mensa usurpari. Valic. ὅτι διὰ τὸν Κύριον ποιεῖ ὁ πεπόν νηκεν, • Quod propter Dominum facit, que fecit.»

me contingentis, cordi habeto. Stetitque sua Επιφάνιος, συνεργὸς αὐτῷ [γενόμενος εἰς τε τὰ dictis fides: Epiphanius siquidem famulum illum ψυχικὰ καὶ σωματικά ] omni deinceps tempore prosecutus est amore singulari, eique in omnibus præsto fuit, tum que ad anima, tum quae ad corporis necessitatem spectarent. CAPUT IX. Post accepta verbera in fimeto obdormiscens, sub pertranseunte curru illaesus manet Sanctus, noctu autem deprehensus in ecclesia ultro reserata orare, miraculo efficit, ne revelari id possel. 67. Postquam Andreas, relictis Epiphanii aedibus, luci solique se reddidit, palaestram sibi deligens ignobiliora urbis loca vicosque, ubi nulli mortalium innotuerat, paticbatur frigus intolerabile, rigebat gelu, deficiebat inedia jejuniisque: tanto autem erat omnibus odio, ut pueri quoque ipsum verbe1andi raplandique modum non ponerent: cadebant colaplis, injecto in collum fune per vias publicas trahebant, stramentum ex carbonibus facientes, eoque vultum ipsius denigrantes. Ita habitus, inde transiit ad artopolium, seu forum ubi panes veneunt, vires corporis, præ nimia jejunii assiduitate exhausti, aliquantulum reparaturus. Eo loco quidam Christi dialeles, videntes ipsum ærumuis faliscentem, obolo impertiebantur, quodque longo tempore sibi conspectus non fuisset, interrogabant: Ubi terra - rum latuisti in hunc usque diem, stulte? ubi elapsum tempus transegisti? Quibus Andreas: 0 vos insani, num ignoratis, stultorum me turbis immistum, cum stultis stultum dimicasse? vos ipsi, video, soli insaui estis. Hinc illi, non assecuti dictorum sensum, in elfusum prorupere risum: nomine stultorum quippe veniebant Andrea nequissimi dæmones, quibuscum congrediebatur quotidie, pro regni coelestis praemio decertans. Interea tamen largiebantur viro, alii unum obolum, duos alii, hi panem, illi caseum, nonnulli piscem, nec deerant qui calida, quique poma porrigerent, prout quisque hoc aut illa venalia habebant: quibus ille onustus, digrediens in anopolium, pauperibus aliis distribuebat universa. Fiebat non raro, quosdam magis clementes, Andres misertos, vestem illi aliquam gestandam dare: verum illam alii quidam mendici harpagones, utpote fures impudentes, noctu clam accedentes, auferebant, ipsoque nudo relicto, ut natus erat, fugiebant. Illi autem erant, qui a vulgo consueverunt. miseros G 68. Alio rursus die, cum pust anopolium exone-D rande alvi causa secedens, in transeuntium conspeela, pudoris et verecundiæ quasi oblitus sederet, nonuemo rem ad cauponem detulit: qui foras prodions, vidensque quod nuntiatum erat, arrepto fuste tandiu verberibus in Sanctum sæviit, quoad vires ipsum defcerent sevienten. Sed et alius, insigniter Impudens moribusque admodum agrestis, illac forte Idem minus congrue: ἐν πᾶσι τοῖ; τῷ κτίστῃ εὐαρεστοῦσιν γενόμενος, καὶ ταῖς σωματι καῖς χρείαις. Nolat Cangius in Glossario, ad vocem Kalenda, petulantiam laicorum quorumdam Gre corum, qui (sicut in Latina versione synodi G, cap. Εξ'. "Ο δὲ μακάριος Ανδρέας, μετὰ τὸ ἀναχωρήσει τὸν οἶκον Επιφανίου, ἡγωνίζετο ἐν τοῖς ἀποκρύφοις τόποις καὶ βύμαις τῆς πόλεως, ὅπου οὐδεὶς αὐτὸν εγίνωσκεν, ἀφορήτῳ παγετῷ ψυχούμενος, καὶ τῷ κρύει πηγνύμενος, νηστείαις ταλαιπωρούμενος, ὑπλ πάντων μισούμενος, ὥστε καὶ οἱ παῖδες τῆς πόλεως, τύπτοντες, σύροντες, καὶ ῥαπίζοντας σφοδρῶς, καὶ τῷ αὐχένι αὐτοῦ σχοινίον βάλλοντες, ἦλκον δημοσ σίως, μέλαν ἐξ ἀνθράκων ποιοῦντες, καὶ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ χρίοντες. Οὗτος κακουχούμενος μετανά στῆς ἐν τοῖς ἀρτοπωλείοις ἐγένετο, πρὸς τὸ ἀνακτή σασθαι τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐκ τῆς ἄγαν νηστείας ταπεινωθέν. Εκεῖσε τοίνυν ὑπάρχοντος, τινὲς τῶν φιλοχρίστων εδίδωσαν αὐτῷ ὁδολοὺς, ὁρῶντες αὐτὸν καταπεπονημένον, καὶ ὡς ἱκανὸν χρόνον μὴ θεασά μένοι, ἔλεγον αὐτῷ· Ποῦ ὑπῆρχες ἕως τοῦ νῦν, ἔξηχε; που διήγες τὰς τοσαύτας ἡμέρας; Ὁ δὲ Οσιος ἀπεκρίνατο· Ἔξηχοι, οὐκ οἴδατε ὅτι μωρεῖς συμφυρόμενος, μωροῖς ὡς μωρὸς διεπάλαιον; καὶ αὐτοὶ έξηχοι μόνοι χρηματίζετε. Οἱ δὲ τῷ γελοίε επαιρόμενοι οὐκ ἐγίνωσκον τὰ λεγόμενα- μω, ούς γὰρ ἐκάλει τοὺς ἐλεθρίους δαίμονας, μεθ' ὧν τὴν πάλην ἑκάστοτε ἐποιεῖτο, διὰ τὴν τῶν οὐρανῶν βασι λείαν ἀγωνιζόμενος. Καὶ οἱ μὲν ἰδίδοσαν αὐτῷ ἐδου λόν, οἱ δὲ καὶ δύο· οἱ μὲν ἄρτον, οἱ δὲ τυρόν, ἄλλες δὲ ἰχθὺν, οἱ δὲ θέρμια, καὶ ὁπώρας, ἐξ ὧν ἐπίπρο σκεν ἕκαστος· εἰσερχόμενος δὲ ἐν καθαροποτίν τοῖς ὁμοίοις πένησιν διένειμε ταῦτα. Καὶ πολλάκις τινὲς τῶν ἐλεημόνων, ἐλευῦντες καὶ [οἰκτείροντας παρεῖχον αὐτῷ τοῦ φορέσαι ἱμάτιον· καί τινες δ πένητες άρπαγες, ώς οἷα λῃσταὶ ἀναιδείς χρηματία ζοντες, νυκτὸς αὐτῷ ἐπεμβαίνοντες, ἀφέντες αὐτὸν ώ; ἐγενέθη] γυμνόν, ἔφυγον. Οὗτοι δὲ εἰσιν οἷσπερ οἱ τῆς πόλεως ειώθασιν καλεῖν, τὰ τοῦ ἀρχιερίας παιδία. civium, sacerdotis summi filii, indigitart ξη'. Πάλιν μιᾷ τῶν ἡμερῶν τὴν σωματικὴν χρείαν όπισθεν καθαροποτίου ποιούμενος ἐνώπιον τῶν διερ χομένων, θεασάμενός τις αὐτὸν οὕτως ἀδεῶς καὶ ἀνερυθριάστως καθήμενον, ἀνήγγειλε τῷ καθαρού πότῃ· ὁ δὲ ἐξελθών, καὶ ἰδὼν τὸν Ὅσιον οὕτων, σπασάμενος ῥάβδον, τοσοῦτον ἔτυψεν αὐτὸν, ἕως ὅτι ἡ ἰσχὺς αὐτοῦ ἡλάττωσεν· διερχόμενος δὲ καὶ ἔτε ρος ἀναιδής, ἀπηγριωμένον ἔχων ήθος, χειριζόμενος 16, legitur) 4 per quædam indusia et vestimenta sacerdotalia videbantur gradum quasi sacerdotalem sumere, proprium etiam sibi patriarcham ascri bentes, et quibusque divinis illudentes, et takes scurr fortassis hic intelliguntur.

VITA S. ANDREE SALL. impulsus a demone, eumdem pastorali podo, quod manu gestabat, collectis viribus pulsabat tanto cum impetu, ut eminus verbera exaudirentur. Andreas vero oculos in verberantem intendens, amaros præ dolore gemitus ducebat, surgensque propius accessit homini, et ad genua procidens, amplexu constringebat pedes lingebatque lingua, durum pectus precibus mollire conatus. Quod conspicati nonnulli: Ecce, inquiebant, dzmoniacum illum, mente laesum, quomodo advolutus servientis in se pedibus, tanquam canis præbenti sibi quidpiam, blandiatur insensibilis ad verbera. Nempe demon in visceribus ejus fuerit. Andreas autem, gravibus aflictus vul neribus, astantium oculis se subduxit, iuventoque βόσκειν ῥάβδον, καὶ ὡς ἐθεάσατο τὸν Ὅσιον τυπτό- transiens, ubi vidit Sanctum verberibus exceptum, μενον, τρωθεὶς ὑπὸ τοῦ διαβόλου, δίδωσιν αὐτῷ μεθ' ἧς ἐκράτει ράβδου, ὡς ἡδύνατο, ὥστε ἀκουσθῆναι τὸν κτύπον πόρβωθεν. Απιδὼν δὲ ὁ Ὅσιος πρὸς τὸν τύψαντα, πικρῶς ἀνεστέναξεν τῷ πόνῳ· ἀναστὰς δὲ ἐπορεύθη πλησίον, καὶ πεσὼν κατησπάζετο τους πόδας αὐτοῦ, διαλείχων τῇ γλώττῃ, καὶ προσευχόμενος. Τινὲς δὲ ὁρῶντε; αὐτὸν ἔλεγον· Θεάσασθε, φησίν, πῶς ὁ δαιμονιῶν οὗτος καὶ παρατετραμμές νας, καθάπερ κύων κατ' αὐτοῦ σταλέντι οὕτω τοὺς πόδας τοῦ τύψαντος αὐτὸν κατασπάζεται ἀναισθήτως, καθότι ὁ δαίμων αὐτοῦ ἔνδον ἐπιμαίνεται. Ο δὲ μακάριος Ανδρέας τὰς ἀνυποίστους δεχόμενος πληγὰς τῶν ἐκεῖ ὑπανεχώρησεν, καὶ εὑρὼν κοπρώδη τόπον ἐκεῖσε ἐκάθευδεν, ὕπνου βραχυτάτου ἐφαπτόμενος. Οἱ οὖν ἐκεῖ διερχόμενοι ὁρῶντες αὐτὸν ἐπὶ τῆς sterguilinio, brevissimo illic somno indulsit. Viatoκοπρίας ἡσυχάζοντα, ἐκ βάθους στενάζοντες ἔλεγεν Πῦρ καὶ θεῖον ἐπὶ τὴν κορυφὴν τῆς εἰς σε ταῦτα Εργασαμένη;· ἔφασκον γὰρ, ὅτι ἀπὸ γυναικό, περιερα γασία σατανικῇ ἐπαρέτραπτο. Οἱ δὲ, Ἀπὸ ἐπιλήψεως συνέβη αὐτῷ τοῦτο τὸ πάθος. Θεὸς δὲ ὁ τῶν κρυπτῶν γνώστης, ὁ τὰ ὑψηλὰ ἀπὸ μακρόθεν γινώσκων, καὶ τοὺς διαλογισμούς τῶν ἀνθρώπων ἐφορῶν, εἴδη τοῦ δούλου αὐτοῦ τὴν ἐργασίαν, καὶ οἷς τρόποις ἔπρατταν ταῦτα, Εθ'. Κειμένου οὖν τοῦ Ὁσίου, καθὰ προείρηται, ἐν τῷ κοπρώδει τόπῳ, συνέβη άμαξαν διέρχεσθαι ἐκεῖσε· ὁ δὲ βοηλάτης, πλείονι είνῳ συμπεφυρμένος, τραγῳτῶν ἐπορεύετο, οὐ μέντοι συνείδει τὰ κατὰ τὸν Αγιον. Παρόντες τοίνυν οἱ βόες, κατεπάτησαν τὴν Ὅσιον, ἐλκόμενοι δὲ καὶ οἱ τροχοὶ μέσον τῆς κοιλίας αὐτοῦ διῆλθον Θεασάμενοι δὲ εἰ τὴν ὁδὸν που γενόμενοι, κατεκραύγασαν τοῦ βοηλάτου θυμούμενος, καί τινες τύψαντες αὐτὸν σφοδρῶς ἔλεγον· Έστω ὅτι οὐκ αἰσθάνῃ, κἂν οὐκ ἔβλεπες πόθεν που ρεύεται ἡ ἅμαξι; Ὁ δὲ τῷ πολλῷ οἴνῳ κεχαρωμέν νος, μόλις ἀπεκρίνατο· Τίς ἠνάγκαζεν αὐτὸν μέσον τῆς ὁδοῦ καθεσθῆναι, καὶ σκηνώσεις ποιῆσαι; Οἱ δὲ πρὸς αὐτόν - Δῴη σοι ὁ Θεὸς τὴν αὐτοῦ φρόνησιν καὶ τὸ πνεῦμα, ὅπερ αὐτὸν εἰς τηλικαύτην ἀπίες ἀναισθησίαν ήλασεν. Ο δὲ Δίκαιος χάριτι τοῦ Χριστοῦ διέμεινεν ἀβλαβής. Καί τινες θαυμάζοντες, Ελεγον· Τί είπωμεν, ἢ τί φθεγξώμεθα περὶ τοῦ πεφυρμένου τούτου; Επαποροῦμεν, ἄρα ὑπὸ Θεοῦ Ασκεπάσθη οὗτος, ἢ ὑπὸ τῶν πονηρῶν πνευμάτων, ἐν οἷς κατατριβόμενος ὤλυται. Οἱ δὲ ἔλεγον· Εἰκάζομεν, ὅτι ὁ συμπεριφερόμενος αὐτῷ δαίμων, ἐπισ παθῶν τοῦ συνεἶναι αὐτῷ, ὀξέως τῆς ἁμάξης τὸ βάρος ἐκούφισε, καὶ ἀβλαβής διέμεινεν. Αλλοι δὲ ἔλεγον· οὐκ, ἀλλ' ὁ Θεὸς ἐλεήμων ὑπάρχων, οίκτειρήσας τὴν αὐτοῦ ἀτυχίαν, ἐσκέπασεν αὐτόν. Ταῦτα πάντα εκουσίως ἔπραττεν ὁ Μακάριος, μισήσας τὸν κόσμον καὶ τὰ ἐν κόσμῳ διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. G res autem illac iter habentes, conspecto supra fimum viro sancto, ex imo corde ingemiscentes, dicebant: Ignis et sulphur capiti illius, quæ isthae operata est in te, uam fama erat, a muliere quapiam ope demonis illum ad insaniam fuisse adactum: quamvis alii in epilepsiam originem mali referendam sustinerent. At Deus qui arcana curdium perspicit, et alla a longe com gnoscit, et cogitationes hominum consideral, n ignorabat, quae famulus suus, et cur operaretur. 69. Jacente igitur Andrea in spurco sordidoque, ut dictum est, loco, contigit plaustrum illac tran sire, cujus agitator, nullo vino madens, tragodorum more ferebatur, ignarus dormientis in platea Andres: qui agitatorum boum ungulis calcatus, raptatarumque rolarum impetum medio ventre excipiens, transeuntis super se currus pondere pressus fuit. Hoc qui eadem iter habebant conspi cati, cum indignatione increpuerunt aurigam, non nulli etiam ad verbera progressi, dicebant: Nihil sentias tu ipse licet, ac sallem qua currus trans eat prospiciendum tibi fuit. Αt ille, vino plurimo obrutus, vix id responsi dabat: Quis hominem in media coegit via quietem sibi dare et habitationis locum deligere? Cui rursum illi: Utinam in te transferat Deus passionem illius et spiritum, uude ad res tam insolitas et a ratione alienas impellitur! Sanctus interim, quæ gratia Christi fuit, mansit IIIæsus. Quamobrem mirantes aliqui dicebant: De insano isthoc quid sentiemus loquemurve? Dubium sane est, utrum a Deo, an a malis spiritibus, a quibus ad perniciem usque exagitatur, fuerit conservatus. Alii existimabant, incolam hominis tetrum dæmona, quod perdite desideraret eum porro incolere, confestim plaustri pondus alleviasse hincque sine læsione transivisse. Alii vero id new gantes, attribuere Deo malebant, qui calamitatis Andreæ misertus, ipsum protexisset. Atque hæc omnia faciebat Sanctus animo lubenti, odio prose. quens mundum et ea quae in mundo sunt, ut potiretur aliquando regni coelestis. li ms. Mazar. pro quo Vatican. hæc omnia habebat: Λωδήσαντες, σπασθέντες δὲ διέβησαν ἐπάνω αὐτοῦ.

70. Alied quoque memoratu dignum, Lenignissi- c. Ἕτερον δὲ πρᾶγμα ὁ Δίκαιος ἔπραττεν, τοῦ φιν mo Domino nostro vires sufficiente, operatus est. Illud æstatis tempus agebatur, quo æstus solis intolerabilis terram quodammodo ut clibanum succendit; cum Beatus ebrium se simulavit, ebriorum exprimendo gestus gressusque imitando, procedensque in locum maxime apricum, procubuit media via, nullo cibi potusve admisso solatio, et æstuantem iilic solem diu toleravit. Praetereuntes vero, quod elendiculo sibi esset, a diabolo ad iracundiam instigati, pars baculis cædebant jacentem, pars impacto in ipsum calce transibant, alii blasphem mantes conculcabant pedibus, nonnulli per peles tractum in praceps rapiebant: unde ingruenta nocte resurgens, conferebat se ad ecclesiarum vestibula, vacabatque, quanta quanta nox essel, orationi. 71. Cum sic aliquando circumiens suis vacaret exercitiis, contigit miraculum quoddam perdici in famulo Dei. Vestibula nanque ecclesiarum, intempesta noctis tempore, quo minus opera sua hominibus innotescerent, more suo visitabat orationis causa, cum forte ad adem quoque gloriosissimae Dei Genitricis, e sinistra fori Constantiniani parte sitam, delatus est, acciditque sub idem tempus famulum quemdam a domino suo responsi cujuspiam petendi causa missum, illac transire. Hic igitur, ut contentiore incedebat gradu, conferentem se precandi ergo ad memoratum oratorium Andream assecutus est, ipso id non observante. Cum igitur ventum est propius ad templi vestibulum, volente Deo commonstrare, quantus famulus suus esset, ad signum venerandæ crucis, quod Sanctus extensa manu dextera formabat, continuo valva sua sponte patuerunt: qui ingressus, orationi secure vacabat, nullius magis nescius, quam quod ab aliquo pone seculo deprehensus esset. Deprehensor autem ille probe noverat Andream, sciebatque e numero insanorum esse unum: cui quando portas adaperiri conspicatus est, inhorruit, totisque artubus contremiscens, ita secum pensitabat: Ecce qualem quantumque Dei famulum ii qui vere iusaui sunt, vesanum appel. litanto quot Deo eximie sanctitatis cultores occulti sunt, quorum nulla nobis gesta aut indicia inuotescunt! 72. Ubi talia, consistens pro foribus, volvisset animo, accessit propius, speculaturus quid rerum intus ageret: viditque ante ambonem in aere pendulum orare, famma ignis circum emicante, et sentiebatur egredi ab ipso singularis odorum fragrantia, quae ad portum usque pertingebat ecclesiae ubi famulus spectandi causa stabat: qui tam insolito miraculo obstupefactus, inde pedem retulit mandata domini sui exsecuturus. Sanctus vero, Est hac apud Cangium, lib. x Constan tinopolis Christiana, cap. 5, inter ades, quas enumerat quinquaginta Deiparae sacras, vicealma secunda, quam docet a Basilio Macedone λανθρώπου Θεοῦ ἐνδυναμοῦντος αὐτόν. Ἐν γὰρ ταῖς τοῦ θέρους ἡμέραις, ἡνίκα ὁ ἀφόρητος καύσων τοῦ ἡλίου ὑπῆρχεν, ὁ καὶ τὴν γῆν ὡς κάμινον ἐργαζ μενος· τότε ὁ Μακάριος σχηματιζόμενος ἐποίες αὐτ τὸν ὡς μεθύοντα, ἀφικόμενος ἐν τῷ καυσώδει τόπῳ, ἐκεῖσε ὑπέμενεν τὸν φλογερὸν καύσωνα, άβρωτος καὶ ἄποτος μέσον τῆς ὁδοῦ ἀνακείμενος. Οἱ οὖν διερχόμενοι συμποδιζόμενοι εἰς αὐτὸν, ἐκ διαβολι τῆς ἐργασίας θυμούμενοι, οἱ μὲν ῥάβδοις ἔτυπτον, οἱ δὲ λακτίζοντες διέβαινον, ἕτεροι δὲ βλασφημοῦν τες καὶ τοῖς ποσὶ καταπατοῦντες, ἄλλοι δὲ τοὺς πόδες αὐτοῦ λαβόμενοι εἰς τὸ κάταντες ἔσυρον. Ηνίκα δὲ ἡ νύξ κατέλαβεν, ἀνιστάμενος ἐκεῖθεν, ἤρχετο ἐν τοῖς προθύροις τῶν ἐκκλησιῶν, καὶ δι' ὅλης νυκτὸς ὑπῆρχεν ἀσχολούμενος ἐν προσευχαῖς καὶ δεήσεσιν. οπ'. Ἐν μιᾷ οὖν περιόδῳ τῆς αὐτοῦ ἐργασίας, συν έξη τι ἐπιτελεσθῆναι εἰς τὸν τοῦ Κυρίου θεράποντα, Κατὰ γὰρ τὸ εἰωθὸς πορευομένου αὐτοῦ ἐν ἑωρίς, πρὸς τὸ μὴ γνωσθῆναι τινι τὴν ἐργασίαν αὐτοῦ, ἐν τοῖς προθύροις τῶν ἐκκλησιῶν χάριν εὐχῆς, συνέβη παραγενέσθαι αὐτὸν, καὶ ἐν τῷ εὐκτηρίῳ τῆς πανυμνήτου Θεοτόκου, τῷ ὄντι ἐν τῷ εὐωνύμῳ ἐμβόλῳ τοῦ φόρου Κωνσταντίνου. Έτυχεν δέ τινα παῖδα δι' ἐπισ ταγῆς τοῦ κυρίου αὐτοῦ ἐν τῇ λεωφόρῳ ἐπ' ἀποκρίσει διέρχεσθαι. Τοῦ οὖν Οσίου διερχομένου πρὸς τὸν εὐκτήριον οἶκον τοῦ προσεύξασθαι, ἐπεφθάνει αὐτὸν ὁ παῖς ἐξυτέροις βαδίζων ποσίν· ὁ δὲ Ὅσιον Αγνύει Ο τὸν βαδίζοντα ὄπισθεν. Ω, δὲ πλησίον τῶν προθύ ρων ἐγένετο τοῦ ναοῦ, τοῦ Θεοῦ θέλοντος δειχθῆναι ὁποῖος ἐστιν, ἐκτείνας ὁ Ὅσιος τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα, και σφραγίσας τας πύλας τῷ σημείῳ τοῦ τιμίου σταυρού, εὐθέως αὐτοματὶ ἠνεώχθησαν· εἰσελθὼν δὲ ἔνδον, ἀδεῶς τὴν προσευχὴν ἐποίει, με ἐπιστάμενος ὅτι ὄπισθεν ὑπό τινος κατοπτεύεται. Ο οὖν παῖς, ὅς ὄπισθεν ηκολούθει, εἶδ' αὐτὸν, καὶ ἐγί νωσκεν ἕνα τῶν παρατετραμμένων ὑπάρχειν, καὶ θεασάμενος τάς πύλας ἀνεῳχθείσας, έφριξεν ιλιγγιά σα;, καὶ τρόμῳ συσχεθεὶς ἐλογίζετο ἐν ἑαυτῷ λέγων· Ιδε ποῖον δοῦλον τοῦ Θεοῦ οἱ κατὰ ἀλήθειαν παρα τετραμμένοι ηπιώτερον ὀνομάζουσιν! ὁποῖος Άγιος καθέστηκεν, καὶ ἡγνοοῦμεν ἡμεῖς! ὢ πόσους κρυ πτούς δούλους ἔχει ὁ Θεὸς, καὶ οὐδεὶς ὁ συντὼν ἢ γινώσκων τὰ κατ' αὐτούς! η οβ'. ὡς δὲ ταῦτα διελογίζετο, ἑστὼς πρὸ τῶν πυλῶν, πορευθεὶς ἐγγύτερον, ἐσκόπευσεν τί ἔνδον ἐργάζεται, καὶ βλέπει αὐτὸν πρὸ τοῦ ἄμβωνος ἐπὶ τὸν ἀέρα κριτ μάμενον καὶ προσευχόμενον· κύκλῳ δὲ αὐτοῦ φλές πυρὸς ἐξεπορεύετο, ἐξ αὐτοῦ δὲ ἐξήρχετο εὐωδία ἀσύγκριτος, μέχρι γε τῶν πυλῶν τοῦ ναοῦ, ὅπου με ὁ παῖς θεωρίας ἕνεκα ἵστατο. Καταπλαγείς οὖν ὁ παῖς ἐπὶ τῷ παραδόξῳ τούτῳ θαύματι, ἐκεῖθεν ἀνακεχώρηκεν, τὴν πρόσταξιν ἐκτελέσαι τοῦ κυρίω vel exstructam primum vel restauratam fuisse et a nonnullis simpliciter Εὐκτήριον φόρου αργεί lari.

αὐτοῦ. Ὁ δὲ Οσιος τὴν προσευχήν πληρώσας completa oratione templum egrediens, lacte erueis Αξίει· ἐν δὲ τῷ ἐξιέναι αὐτὸν, ἡσφαλίσατο αὖθις τὰς πύλας τῷ σημείῳ τοῦ τιμίου σταυρού. Ως δὲ ἐξίες τῆς ἐκκλησίας, ἐπίγνω τοῦ παρατηρησαμένου αὐτὸν παιδὸς, καὶ ἡσχαλλε λυπηθεὶς ἐπὶ τούτῳ· ἐπέγνω γὰρ τῷ πνεύματι ὅτι οἰκέτης τῶν πραχθέντων θεα τῆς γέγονεν, καὶ παρετήρει τὴν τούτου ἐπιστροφὴν ἵνα παραγγείλη αὐτῷ, τοῦ μή τινι τὰ κατ' αὐτὸν έλα ποιῆσαι. Ανθυποστρέψαντος δὲ τοῦ παιδὸς, συνήντησεν αὐτῷ ὁ Δίκαιος καὶ λέγει αὐτῷ· Φύλαξον, τέκνον, τοῦ ἀναγγείλαί τινι τὰ ὁραθέντα καὶ ἐν τῷδε τῷ τόπῳ, καὶ ἔσται σοι ἔλεος παρὰ Κυρίου τοῦ Θεοῦ· εἰ δὲ καὶ ῥῆμα ἐν δοκιμάσεις ἀπὸ τῶν θεάς θέντων σοι ἀπαγγείλαί τινι, ἐντελοῦμαι πνεύματι ἀκαθάρτῳ, καὶ αὐθωρὸν θρίαμβόν σε τῇ πόλει καταστήσει· όμως, μὰ τὸν Ἰησοῦν, ὁ φυλάσσων σε ἄγγελος οὐκ ἐάσει σε φθέγξασθαι· έν τελοῦμαι γὰρ αὐτῷ περὶ τούτου, καὶ ἀφρόντιστος ἔσομαι. η Ογ'. Ὁ δὲ μὴ βλέπων τὸν ὁμιλοῦντα αὐτῷ τῆς ἐστιν, φόβῳ συσχεθεὶς ἔφη· Οὐχὶ, Κύριε. Πορευόμενος δὲ ἐξίστατο ἐν ἑαυτῷ λέγων· Βλέπε θαύματι πλέον θαύμα· [οὐ γὰρ διέλαθεν αὐτὸν & εἶδον· ] Ιδού που ταπᾶς ἅγιό; ἐστιν, καὶ ἡμεῖς ἀγνοοῦμεν οἱ παραπε φυγμένοι ἐπ' ἀληθείας. Βαβαὶ τοῦ μυστηρίου 1 ποπ τους κρυπτούς δούλους ἔχει ὁ Θεὸς, καὶ ἀγαθῆς πολιτείας καὶ συνειδήσεως! καὶ ἅπερ ἐν τοῖς τῶν Αγίων βίοις ηκούομεν, ταῦτα οἰκείοις ὀφθαλμοῖς Εωράκαμεν. Πορευθεὶς οὖν πρὸς τὸν κύριον αὐτοῦ, [εβουλεύσατο καθ' ἑαυτὸν τοῦ ἀναγγείλαι] πάντα τὰ ἀγαθέντα αὐτῷ, ὅπως κακεῖνος μεταλάβη τοῦ θαύματος. Καὶ ἐν τῷ μέλλειν διᾶραι τὸ στόμα αὐτοῦ, ὡράθη αὐτῷ νεανίας τις ἑστὼς πρὸ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ, ἀστραπὴς εἶδος ἔχων, καὶ ἐκφοβήσας αὐτὸν, εἶπεν· Παῦσον, ταπεινέ, μὴ ληφθῇς πονηρῷ πνεύ ματι, καὶ δαιμόνων γενήσῃ παίγνιον. Ἰδὼν οὖν τὸν ἐραθέντα, ἐννεὶς ἐγένετο, καὶ τρόμος ἐπελάβετο αὐτ τόν. Βουλόμενος οὖν ἀνακράξαι ἀπὸ τοῦ φόβου, ὁ περινὸς ἐκεῖνος τῇ δεξιᾷ παλάμῃ τὸ στόμα αὐτοῦ ένα πέφραξε, λέγων Παῦσον. Καὶ εὐθέως σὺν τῷ λόγῳ ἄφαντος ἐγένετο. Φρίξας οὖν ὁ νέος εἰς τὰ ὄραθέντα αὐτῷ ἀπορῶν Ιλιγγία, καὶ τῷ θαύματι ἐκ - στοτε επ αναμνήσει εκέκτητο· ἄκων γὰρ καὶ μή βουλόμενος επιτήρει το στόμα αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ἀναγγέλλειν τινὶ τὰ τοῦ δικαίου τεράστια. signo valves iterum olseravit: egressus autcm co gnovit spiritu, a famulo se observatum esse, omn nium quæ gesta erant spectatore facto; quamobrem et doluit admodum et ingemuit, prestolaiusque est dum reverteretur, precepturus nioniturusque, ut ne cui res suas manifestaret. Tandem igitur viam relegenti processit obviam Sanctus, hisque cum verbis compellavit: Cave sis, fili, quae tibi hic vie dere contigit, cuiquam reveles, et miserebitur titf dominus; si vero contra faxis, verba vel unica imlicato, præcipiam immundo spiritui, ut in trium phum te toti urbi spectabilem ducat. Sed et angelus tui custos, Dominum Jesum testor, neutiqua palietur mentionem te facere hujusce rei, praecepto, quod ipsi ego imponam, obsecutus: sicque mili cura libero hac super re licebit esse 73. Famulus autem isthac quidem audiens, nul tum vero qui loqueretur videns, summopere territus? Domine, inquiebat, neutiquam revelabe. Transiens autem stupore plenus, ita secum loquitur: Ecce autem grandius priore miraculum; non enim latent ipsum quæ ego vidi; ecce quantus ille sanctus! et nos, vere insensati, id ignoramus! Papel quantum mysterium quot occulti Deo servi sunt! quam per recte conversationis, quam pure conscientia! Ver quæ e sanctorum viuis sepe audivimus, eadem ipsa nunc oculis nostris usurpavimus. Atque ita abiit: abiens vero decernebat enarrare omnia domino suo, que per noctem illam conspexerat, quo et ipse miraculorum istorum certior fieret. Jamque os aperti rus erat ad loquendum, cum se coram videndum obtulit quidam juvenis, fulguris in modum iutilans, ingentemque homini terrorem incutiens: Siste, ii - quiebat, infelix, ne h malo spirita correptus, deme niis ludibrio fias. Quo conspecto, vox sensasque deficere, et tremor invadere servum: cumque tandem metus clamorem ei espressorus videretur, faigides ille juvenis mana dextera os obturavit dicens: Con tiresce; simulque disparait, Faniulus autem ostentis hisce iuhorrescens, anxio fluctuabat animo, νίσατ que prius miracufam quotidie in nremor au revo bat; non nisi invitus admodum et pra ter volmutstem stam sibi uni scientiain prodigiorum Andrea reservans. CAPUT X. Imnraniter callitur: occulta peccata aperit: peenam serutaram prædicit: cum diabolo varie congreditur. οδ'. Εν μεν τοίνυν τῶν ἡμερῶν, τρύγης χρηματικ ζούσης (άθος ἐστὶν τοῖς τὰς ὑπώρας πιπράσκουσι τας καλλίστας ἐν ὑελίνοις σκεύεσι τιθένα: καὶ πωλεῖν), ἐν ἑνὶ τῶν ἐργαστηρίων προσκει το άγγος μέλινον, σύχων ἐπιλεκτῶν ὑπάρχον ανάπλεον. Ο οὖν Δίκαιος ἦν διατρίβων ἐκεῖσε, τινῶν δὲ γελοκαστῶν ἐκεῖσε ἑστώτων. Τοῦ οὖν πιπράσκοντος υπνώσαντο; ὑπὸ τῶν γυνάτων αὐτοῦ, εἷς τῶν παρεστώτων γελοιαστῶν 71. Aliquando tempore autumnali (cum fructus maturi, uti nus passim obtinet, exponumter ότι eordin propolis; et selectiores quidein in vasis vitreis, quo distrahantur facilius), prostabat in taherna quadam vas ejusmodi, selectis ficubus plenum, alium dormiente tabernario, capite in Re reclinatu. Aderat ibidem vir sanctus, aderant + surra quidam otiosi; quorum muus Irudendo Aus Ita etiam idem Mazar. pro afzpov, uti legebat Vaticanum. PATROL. CR. CXI.

NICEPTIORI PRESBYTERI EP. dream propius ad proma admovit, cumque con- ὠθήσας τὸν Ὅσιον πλησίον τῶν ἐπωρῶν ἀπήνεγκεν, gerie digito monstrata Esto, inquit, stulte, ac ventrem imple; copia tibi fortassis imposterum nulla crit. Ille autem, dicto audiens, ut prope asla bat, manducare capit quam potuit avidissime: quod scuriæ isti videntes, signis indicium facielant ne hortabantur, ut porro pergeret seposito timore. Jainque exhaustum prope vas erat, cum evigilans, propola intemperanter verantem conspicit: prasiliensque escde sua, rapto ex pluribus, qui ad manum erant, Taste uno, taudiu cecidit hominem, quam per vircs licebat: sicque irusum, verberaLum, calcibus impetitum procul inde abegit. 75. Ecce autem idem ille famulus, qui suspensum in aere Sanctum aliaque ejus miracula coram viderat, obviam fit: statimque ruens in amplexum, mamas et os deosculatus est: conspicatus vero totum corpus ejus flagris lividum, interrogavit, a quonam adeo inclementer exceptus esset. Cui Santus: Comparavit illa mihi, ο fili, iflex hæc voracis sima voluptate ficuum inescata el delusa misere: quod si paucularum ego ficuum voluptate fruitus, tam gravia fustium verbera perpeti necessum habuerim, qualem potas poenam irrogabit Deus iis qui operibus summae nequitie indulgentes, nutla panicendi cura tanguntur? Tum alio vertens sermonem: Hane, inquit, oblitus eras servare præcepta mer? nisi enim ignea cornseantis juvenis neamus os fibi obstruendo edicere prohibuisset, jame numerum demoniacorum ipse adauxisses. Quibus c auditis lotus iuhorruit, propter Sancti predieronem, prodigium illad maximopere stupendumi in memorium revocans. Nihilominus junctis inter se manibus porro ire perrexerunt. 76. At vero sceleratus arman, visa Andrez beniguitate ac amore erga famulum, quodque illi jam alias, quae diximus, miracula exhibuisset, incitatus iusidia, assumpto recum impurissimo Salaus, obviam procedit Andrea, cum codem famulo in portica quadam perquam obscura incedenti; iraque incensus maxima: Aune, inquit, insanis, illusor nundi.fraudulente, qui subjectos milii per peccata extorques.e manibus mcis? Non suficiclat, Epialumniisatque aliorum familias, itidem potestati mee pment peccarum subilitas, sceleribus,purgasse, nisi et huc eripias mihi, et per poenitentiam emundes? Simulque famuli peccata enumerare instituit. Verom Sanctus, tora minacique fronte in adversastum intendiens: fleec omnia, inquit, mere divinaeque prudentia committantur; quid tua illorum refert, scelestiasine? Ego pro delictis hujusce pœnas luo; ego animam meam.pro ipso oppignero, nullaque. tibi pars cedet animae illins. Quibus Andreæ dictis diabolus, et qui commitabatur impurissimus Satanas, in furorem acti, injiciebant manus in Samulum, eo consilio ut ipsum violenter Sancto δακτυλοδεικτήσας αὐτῷ τὴν τῶν σύκων παλά θην, καὶ λέγει αὐτῷ· Φάγε, ἔξηχε, καὶ ἔμπλη σαν ψυχήν σου, μή πως εἰς τὸν ἐπιόντα χρόνον εί γενήσωνται. Ο δὲ ὑπακούσας, καθεσθεὶς πλησίον, ἤρξατο ἐσθίειν ὡς ἠδύνατο· βλέποντε; δὲ αὐτὸν αναιδῶς ἐσθίοντα, διένευαν αὐτῷ ἀφόβως εμπλέ σκεσθαι. Ελαττωθέντος δὲ τοῦ ἄγγους διύπνισεν ὁ πιπράσκων, καὶ ὡς «εν αὐτὸν ἀντελῶς ἐπίζοντα, αναπηδήσας ἐκ τοῦ καθεσθῆναι καὶ ῥάβδου τινὲς τῶν παρισταμένων δραξάμενος, ἐπὶ τοσοῦτον αὐτὸν ἔτι ψεν, ἕως οὐκ ἦν ἰσχὺς ἐν ἐαυτῷ· οὕτως τῶν ὠθῶν, τύπτων, λακτίζων, πόξω ἀπεδίωξεν. σε'. Συναντᾷ οὖν αὐτῷ ὁ παῖς, ὁ ἰδὼν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ θέρος κρεμάμενον, ὁ καὶ βλέψας αὐτοῦ τὰ θαυμάτ στα, καὶ περιλαβὼν αὐτὸν, κατεφίλει αὐτοῦ τὰς χεῖρας καὶ τὸ πρόσωπον, Θεασάμενος δὲ αὐτοῦ ἅπαν τὸ σῶμα με μελανομένον ἐπυνθάνεται τις ἄρα το τοιοῦτον αὐτῷ κατηργά ατο. Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Μακάριος· Ταῦτά μοι προσεξένησεν, ὦ τέκνον, ὁ τα λαίμαργος ἀγωγός οὗτος, ἡδονῇ σύκων δελεασθεί, ἐ ταλαίπωρος· εἰ τοίνυν ἐμὲ δι᾽ εὐτελῶν σύκων Αξονὴν τηλικαύτοις βάθοοι; ἐχρήσαντο, τίνα ενδεί ξηται ὁ Θεὸς τοῖς ἐν ταῖς ἐσχάταις πράξεσιν ήδυνο. μένοις, καὶ μὴ ἐπιδεικνυμένοις μετάνοιαν: Είνα λέγει ὁ Ὅσιος πρὸς τὸν παῖδα· Οὕτως ἐπιλαθόμεν νοι, ετήρησας τὰς ἐπαγγελίας μου; ἐὰν μὴ ἢ πυρί νη χειρ τοῦ πυρφόρου νεανίου, ἡ τὸ σὺν στόμα Αναποφράξασα, εκώλυσε σε, ἔμελλες ἄρα εἰς τῶν δαιμονιζομένων χρηματίζειν. Ο δὲ ἀκούσας ταῦτα, έφριξεν ἐπὶ τὴν πρόββησιν τοῦ Δικαίου, ἀναμνησθεὶς τοῦ φρικωδεστάτου τέρατος. Όμως χειροκρατούντας ἐπὶ τὰ πρόσω παρεπορεύοντα. 25΄. Ο δὲ κατάρατος δαίμων, ἰδὼν τὸν Δίκαιον φιληκηθέντα τὸν παῖδα, καὶ δι' ὧν δέδειχαν αὐτῷ τὰ προβηθέντα θαυμάσια ὁ Δίκαιος, φθόνῳ συσχεθείς, συμπαραλαμβάνει μετ' αὐτοῦ καὶ τὸν παμβέβηλον Σατῶν, καὶ συναντῶσι τὸν Δίκαιον μετὰ τοῦ παιδὸς ιδεύοντα ἔν τινι ἐμβόλῳ σκοτεινῷ, καὶ ἐξαρθείς μεγίστῳ θυμῷ, ἔφη· Μέμηνας, κόσμῳ ἐμπαίκτα δόλιε, τοὺς ὑπευθύνους μοι τῇ ἁμαρτία ἀπ' ἐμοῦ άφαρπάζων; οὐκ ἄρχει σοι Επιφανίου ὁ οἶκος, καὶ τῶν λοιπῶν, οὔσπερ ὑπευθύνους μοι ὄντας τῇ ἁμαρ τίς ἐκάθηρας, καὶ τῷ Θεῷ σαν προσήγαγες, ἀλλὰ βούλει καὶ τοῦτον ἄμαι ἀπ' ἐμοῦ, καὶ καθάραι δια μετανοίας; καὶ εὐθέως ἤρξατο ἐξαγγέλλειν τοῦ παι· δὸς τὰ ἁμαρτήματα. Ο δὲ Οπιο, εμβριμώμενος, λέγει πρὸς αὐτόν· Ταῦτα πάντα οι χέσθωσαν τῆς ἐμῆς σὺν Θεῷ ἐπιμελείας, καὶ τί δέει σοι πρὸς τοῦ τα, παμμίαρε; ἐγὼ ὑπὲρ τῶν τούτου πλημμελημάτ των τίνω τάς δίκας· ἐγὼ τὴν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τοῦτον, καὶ σὺ αὐτὸς ἐν τῷ τέως οὐχ έξεις μερίδα ἐπὶ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ. Ταῦτα εἰπὼν ὁ Ὅλ εμμανής γενόμενος ὁ διάβολο; καὶ Σατἂν ὁ ταμεί δηλος [ἐπέβαλον χεῖρας τῷ παιδί, ἐκσπάσαι τοῦτον Intellige, gula. Cum enim hæc diceret, videtur aut galam aut gut' or sum monst asse: quia de alir ese sermo non potest.

τῇ ἐπαναμνήσει τοῦ κόσμου τοῦ ἀπὸ τοῦ Δικαίου, και verso nundo perspicua et manifesta redderet. Vix ὅπως ὡς αὐτῷ προειρήκει, ἐγένετο. Ἐν ἀδημονίᾳ οὖν ἐγένετο, καὶ καταφεύγει πρὸς εὐκτήριον οἶκον τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, τὸν ἐπονομαζόμενον Μυρίλαιον διὰ τὸ τὸν τίμιον αὐτῆς χαρακτήρα βλύω ζειν τὸ μύρον ὡς ἔλαιον· ὡς δὲ ἐκεῖσε κατέφυγεν εἰς τὴν ἐπίσκεψιν ἐκείνην τὴν θαυματουργόν, ήρξατο δάκρυσιν εὐκατανύκτοις ἐκλιπαρεῖν τὴν βοηθὸν πάντων τῶν Ολιβομένων γινομένην, καὶ μᾶλλον τοῖς πρὸς αὐτὴν θερμοτέρῳ καὶ ἀδιστάκτῳ πίστει προσ. τρέχουσιν· λαβόμενος τοῦ θεοπαρόχου ἐλαίου, καὶ ἀλειψάμενος ἅπαν τὸ σῶμα, ἵστατο τὴν δέησιν ποι ούμενος πρὸς τὴν προστάτιν τοῦ ἡμετέρου γένους. insidebatur a malo genio, cum repente calaphi, ab Andrea inficti, memoria ipsi recurrit comperiemti, ut ille prædixerat, evenire omnia. lline animi anxius confugit ad sacrum sanctissima Dei Parentis oratorium, quod, quia ibidem sacrosancta illius eligies unguento, velut oleo, mianal, Myrelaun cognominatur. Ubi igitur ad imaginem thumaturgam venit, manantibus ubertim lacrymis contriti cordis indicibus, aflictorum omnium auxiliatricem, singulariter tamen propitiam iis qui eum ferventiore ac indubitata fide accurrunt, capit obsecrare, et oleo, quod divino munere istic auebat, totum corpus inungens, perrexit beni Fnam generis nostri patronam precibus interpellare. πα'. Εὐχομένου δὲ αὐτοῦ, εκστασις ἐπέπνευσεν αὐτῷ, καὶ θεωρεῖ γυναῖκα ἑστῶσαν πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου, βύσσου καὶ πορφύρα; ήμφιεσμένην· ἀπηύγαζεν δὲ τὸ πρόσωπον αὐτῆς καθάπερ ἥλιος· Ιταμῷ δὲ θυμῷ καὶ λοξῷ τῷ βλέμματι ἐπαποδοῦσα τῷ δαίμονι, ἔφη· Μένεις ἀκμήν, βαδιουργέ καὶ μεμελανωμένε; ἔξελθε ἐκ τοῦ πλάσματος τοῦ Υιού μου [κατάρατε, ἐπεὶ πρός με πέφευγεν ]. Ο δὲ διὰ τῶν ὀργάνων τοῦ νέου ἀπεκρίνατο· Ὁ διά τὸν σὸν Υἱὸν τὰ παίγνια ἀπαναλαβόμενος Ανδρέας, αὐτός μοι τὴν τούτου ἐξέτασιν ἐνεχείρισεν. Η δε πρὸς αὐτὸν ἀπεφθέγξατο· Εξελθε, καὶ μὴ φλυάρει, ἐπεὶ [κἀκεῖνός σοι τὴν ἀπόφασιν ἀπέστειλε] ἀπενέγκαι ποιήσομαι πρὸς τὸν λόγον τοῦτον Πτήξας οὖν ὁ δαίμων, ἐξῆλθεν· αὐτῆς δὲ τῆς φανείσης Ενδον τοῦ βήματος εἰσδυσάσης, εἰς ἑαυτὸν ὁ νέος ἐγένετο εὐθέως, καὶ ἐπέγνω ὅτι ἀπηλλάγη τοῦ πονηροῦ πνεύματος. Καὶ τὸν μὲν φιλάνθρωπον Κύριον ἐδόξασιν, μεγάλως δὲ τῇ παναγίᾳ Θεοτόκῳ ἐπευχαριστήσας, δέδωκεν ὅρκῳ μηκέτι κλέψαι, μήτε πορνεύω σαι, μήτε τοῖς μωροῖς καὶ τοῖς ἁμαρτάνουσιν τὸ λοιπὸν συνγγυμνάσαι, ἢ συναναφύρεσθαι. Ταῦτα ἐνώπιον τοῦ σεπτοῦ χαρακτῆρος τῆς Θεοτόκου συνθέμενος, καὶ ταῖς πρεσβείαις τῆς ἐγγυησαμένης αὐτὸν πεποιθὼς, εἰς ἄκρον ἀρετῆς ἔλασεν, ὥστε ἐκπλήττεσθαι πάντας τὴν ἀθρόαν μεταβολὴν τῆς πολιτείας αὐτοῦ. Ὁπότε δὲ εἶχεν ἐν τῇ πλατείᾳ πορευόμενος, καὶ συνήντησεν τὸν Μακάριον παίζοντα, ἀπὸ τῆς δημοσίας ἐξέκλινεν, εἰς τὴν ῥύμην ἀχθησόDe Myrelan, sed monasterio, multa ha bei Constantinopolis Christiana viri eruditissimi D. du Cange lib. iv. Praeter istul constat ex Codino, uti ibidem etiam notatur, alium fuisse ejusdem nominis locum. Codini verba haec sunt: Εἰς τὰ δύο Μυρέλαια μύρα ἔρδες, καὶ ἰάματα πολλὰ ἐγίνετο ὑπὸ τῆς Θεοτόκου. Καὶ διὰ τοῦτο ἐκλήθησαν. «Ιn duobus Myrelæis unguenta Auebant, lebantque sanationes multa, unde et nomen eis inditum. Paulo accuratius hic noster originem nominis indicat, quod nempe unguentum profluens, oleo simile esset, sicque ex utraque voce μύρον οι ἔλαιον componit Μυρέλαιον. Grece quidem non πρεσβυτερίου, sed θυσια στηρίου θύρας dicuutur: sed cum primo olivia hujus vocis significato sit altare, idque lie intel81. Inter orandum vero raptus in exstasin, spectavit mulierem, pro sacri presbyterii foribus consistentem, byeso et purpura vestitam, splendore faciei solis radios ofuscantem: quae vultu severo et oculis obliquis in daemonem intuit, dicebat: Moraris etiamnum, valerrime ac sordidissime? Exi ocius e creatura Filii mei, impurissime, quoniam ad me confugit. Cui diabolus, organo juvenis usus, ita respondit: ille, qui Filii tui caus mundum ludere aggressus est, Aulreas. hominem istum mihi excruciandum commisit. Αt illa: Exi, præcisis nugis omnibus, quoniam et ipse sententie meæ subscribens te hinc anandat. Quibus cinem mon terrefactus, inde abiit: ac muliere, quæ appa ruerat, se intra bema recipiente, rediit adolescens ad se, cognovitque nequam spiritum corpore su excessisse. Quapropter gloria benignissimno Domino tributa, gratiisque sanctissima Dei Genitrici persolutis, jurejurando se obstrinxit fore, ut nunquam furto quid auferret, ut abstineret libidinis peccato, ut cum impiis et peccatoribus deinceps commercium laberet nullum. Isthac coram venerats Deipare imagine sancte pollicitus, ejusdemque precibus pro ipso intercedentis confisus, ad tam sublimem subito virtutis apicem evasit, ut repentinam adeo vitae mutationem omnes cum stupore admirarentur.. litem ille, si quando obambulans plateam in sanIctum Andream more suo ludentem incideret, e publica via in angiportum declinabat, cum gemitu ligi nequent: alteram substitui quadlamlenas syno nymam. Constat enim ex auctoribus, et ex paulo post hic dicendis, θυσιαστήριον bon raro idem esse quod Snua, hoc autem ita interpretari solent auctores Latini, frequentique in usu est Anastasio Bill, Ordini Romano aliisque. Ut autem capiatur facilius, que pars templi βήμα seu θυσιαστή prev sit, putem reflecti oculos ad Choros nostrates posse, a reliquo templo parietibus cancellisque separatos, quo nulli olim laicorum etiam apud LaLinos patebat aditus. Ms. Vatic. Ἐφ᾽ ἦν ἐμεῖς ἀγκάλαις προσπέ φηλεν, Me. Vatic. Κακείνῳ σοι μὴν ἀπόφασιν ἀπε νέγκαι ποιήσομαι πρὸς τὸν λόγον τοῦτον.

quas agis, tyrannidem exerces. Nam cur opera tam Aλεξ;, ἅπερ πράττων καθέστηκας - διατί γαρ φαν multis sua manifestas, quibus cognitis ad compunctionem et penitentinus adducuntur! Apage, procul a me abscede; in primis vero caveto, ne, qui per secierum suorum nequitiam obstricti mihi sum, hortatione tua ab iniquitate, qua nihil mibi charius est, declinent. Au nescis, quod Moysen habeant et prophetas? illus audiant. An nescis quod Evangelia, Paulum, Vitasque sanctorum conscriptas habeant? hisce auscultent. Nonne illi ad vitam honestius agenclaus sufficiunt hortatores, nisi et tu te int rponas? Quid mihi tecum rei est,itrisor mundi stolidissime? proripe te e conspectu men, comestor Tabarum: ui feceris, uti quondam Jobum, ita te modo ad penas deposcam. 79. Respondit insultanti B. Andreas: O nimis maledicte, quantis flammis ustulatur modo cor tuum qua quæso ratione effectum dabis, ut ego ab instituto desistam? quo modo tu mihi poenas accer ses a Deo? Pudeat le nugacitatis luæ, nequissime; quo enim modo aut prætextu rem istiusmodi adversum me exsequeris? Non ratione auri, quod non possideo: non argenti, quod mihi nullum suppetit, All causa pradiorum? an famulorum? an quia mollibus induort Age, si quid illorum penes πιο repereris, ne te ulla rerum mcarum capiat misericordia: everle domuum substructiones; fac, si possis, ut blasphemus Deo llan. Nunquid mulanda crebro vestimenta mili soul, que invidiam tibi moveant? nunquid splendidi calcei? nunquid domicilium aliud quam plerisque pauperibus? Quaenam illa, cedo, quibus me paras aggredi, impure, profane, mendax, canis nefande? Allendesis et vide nuus sordidum hoc lacerumque panni frustum, quo tegor, tibi arrideat: ecce lubens cice.in. Neque vero citius hæc loqui desiit, quam pauper culum exutum palliolum in adversarii os impudens abjecerit; sicque nudus inde alivit. Famulus vero, Andrea cones, quod factum erat intuitus, sublato ipse pallio sese induit: quem et Sanctus mox amplexus, et multis ut a nucivis abstineret hortatus, domum dimisit. Ipse vero in mediis turbis consueto sibi modo agere pergens, cum progressu in rebus spiritualibus arduisque singulari, pessimas versuti damonis artes illudebat; crebrisque jejuniis et vigiliis se maceraus, quotidianoque per urbem cursu, fatigatione, sudore se exlianries; inj rias, sputa, verbera patiens, in instituta palustra perseverabot. 80. Interim ille juvenis, quem obtestatus fuerat Andreas, ut ne furto deinceps sese astringeret, salutarium oblitus monitorum, ail mgenium redierat et ensuetudinem furandi, quia imo in deteriora quotidie prolabebatur. Quare animadvertens Audreas, nihil agi longanimitate, delatus spiritu, ad. ntitit in domicilio hominis illius: malorumque mi angelorum imperavit, ut pertinaciter allerentem consuetudini pravae invadeus extraciaret, perenta que ejus omnia. suis iusius verbis countiat, αν τοῖς τοῖς πολλοῖς τὰ ἔργα αὐτῶν, καὶ βλέποντες ταῦτα ἔρχονται εἰς κατάνυξιν καὶ μετάνοιαν; ύπαγε ἀπ' ἐμοῦ, ἀναχώρησον, φύλαττε δὲ ἐκ τῶν δι' ἁμαρ τίας φαυλότητα υποκειμένων μοι, καὶ μὴ παραίνει αὐτοῖς τῆς ἐμοὶ φιλτάτης ἀνομίας ἀποδιδράσκεις οὐκ οἶδας ὅτι ἔχουσιν Μωσέα, καὶ τοὺς Προφήτας, τούτων ἀκουσάτωσαν· οὐκ οἶδας ὅτι ἔχουσι τὰ Εὐαγ γέλια, Παῦλον, τους βίους των Αγίων ἀναγρέα πτους; καὶ αὐτῶν ἀκουσάτωσαν· οὐκ ἀρκοῦσιν πρός νουθεσίαν, ἀλλὰ καὶ σύ μοι παρεμβέβληκας; τὸ δὲ ἐμοὶ καὶ σολ, παρατετραμμένε καὶ κοσμοεμπαίκτα ή Απόστηθι ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὁ τὰ σέλη ἐσθίων· εἰ δὲ μήν ὡς τὸν Ἰώβ σε ἐξαιτήσομαι. οθ'. Αποκριθεὶς δὲ ὁ Μακάριος λέγει· ἃς ἐπικατά ρατα, οἷοις πρηστήρσι τῇ ὥρᾳ ταύτη τιτρώσκεται ή καρδία σου! τίς δὲ ὁ τρόπος, δι' οὗ δυνήση με αποτ στῆσαι τῆς προθέσεως, και με παρά Κυρίου εξαν τήσασθαι; ψεῦ τῆς σῆς ληρωδείων, παγκάκισε.. διὰ ποίαν πρόφασιν τὴν πράξιν ταύτην ἐπ' ἐμοὶ βού λει ποιῆσαι; μὴ γὰρ διὰ τὸ χρυσίον, ὅπερ οὐ κέκτη μας· μὴ γὰρ διὰ τὸ ἀργύριον, ὅπερ οὐχ ὑπάρχει μοι· διὰ τὰ προάστεια; διὰ τοὺς οἰκέτας; διότι είνα μὲ εἷς τῶν μαλακά εμφιεσμένων; [ Εἰ ταῦτα ἐν έμοι,]. μὴ ἐλεήσῃς τι τῆς ἐμῆς ὑποστάσεως, τῆς οἰκίας τὰ οἰκοδομήματα κατάστρεψεν, ποιηταί με βλασφημήσαι προς Κύριον· μὴ τὰ ἀλλασσόμενο μοι σκεπάσματα ἐπὶ φθόνῳ σοι καθέστηκεν; μὴ τὰ στίλβοντα υποδήματα; μὴ ἡ καλύδη, Αν κέκτημα ὡς πάντες οἱ πένητες; τίνα εἰσὶν ἢ ἔχεις κατ᾿ ἐμοῦ ἐργάσασθαι, βέβηλε, μάταιε, καὶ ψευδή, κύων μισρί; πρόσσχες καὶ θέασαι μὴ τὸ ἐῤῥυπωμένον καὶ διαμέν γός σου [ἀρέσκει] τοῦτο βακίον ὁ περιί άθλημαι είνα εἴδωμίσοι καὶ αὐτό· καὶ σὺν τῷ λόγῳ ἀποδυσάμενο; το πενιχρὸν ἐκεῖνο χιτώνιον, εἰς τὴν ἀπρόσωπον αὐτοῦ όψιν έρριψεν, καὶ γυμνὸς ἀπεχώρησεν. Ο δὲ παῖς θεασάμενος τοῦτο αὐτὸν ἐργασάμενον, ἦριν καὶ ἐνέδυσεν ἑαυτόν. Ὁ δὲ μακάριος Ανδρέας ασπασά μενος τὸν παῖδα, καὶ πολλὰ παρεγγυήσας τῶν βλα ἱερῶν ἀπέχεσθαι, ἀπέλυσεν οἴκαδε· αὐτὸς δὲ μέσων τοῦ θορύβου ἐσχόλαζεν, ἐν τοῖς πνεν ατικούς έργοις τα καὶ καμάτε; προκόπτων τε καὶ ὑπεραιρόμενος [τῶν τοῦ πονηροῦ τεχνασμάτων], νηστεύων, άγρι πνῶν, κοπούμενος ἀπὸ τοῦ καθ' ἡμέραν πόνου καὶ δρόμου καὶ ἱδρῶτος, ὑβριζόμενος, τυπτόμενος, ἐμε πενόμενο, ἐν τοῖς τοιούτοις ἀγῶσι διημερεύων. π. Ο δ νεανίας ἐκεῖνος, ἐν παρήγγειλεν ὁ Δίκαιο τοῦ μηκέτι κλέπτειν, ἐπιλαθόμενος τῶν ῥημάτων τοῦ ᾿Αγίου, ἐν τοῖς αὐτοῖς ἐπορεύετο ήθεσιν, και μᾶλλον ἐπὶ τὸ χεῖρον ἐληλάκει. Βλέψας δὲ ὁ Δίκαιος ὡς οὐδὲν ὠφελεῖ ἐπ' αὐτῷ ἡ μακροθυμία, Επιστ ἐκεῖς τῷ πνεύματι, ὅπου ἐποίει τὴν οἰκησιν, ἐπί λευσεν ἐνὶ τῶν πονηρῶν ἀγγέλων ἐξετάσας αὐτόν, καὶ διὰ τῶν ἰδίων βημάτων πάσας τας αμαρτίας αὐτοῦ θρίαμβον τοῖς ὅπως καταστήσει. Ὡς οὖν συνεήφθη τῷ πονηρῷ πνεύματι, συνήκεν εὐθέως

τῇ ἐπαναμνήσει τοῦ κόσμου τοῦ ἀπὸ τοῦ Δικαίου, και verso nundo perspicua et manifesta redkleret. Vix ὅπως ὡς αὐτῷ προειρήκει, ἐγένετο. Ἐν ἀδημονία insidebatur a malo genio, cum repente colaphi, οὖν ἐγένετο, καὶ καταφεύγει πρὸς εὐκτήριον οἶκον τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, τὸν ἐπονομαζόμενον Μυρέλαιον διὰ τὸ τὸν τίμιον αὐτῆς χαρακτήρα βλύζειν τὸ μύρον ὡς ἔλαιον· ὡς δὲ ἐκεῖσε κατέφυγεν εἰς τὴν ἐπίσκεψιν ἐκείνην τὴν θαυματουργόν, ήρξατο δάκρυσιν εὐκατανύκτοις ἐκλιπαρεῖν τὴν βοηθὸν πάνω των τῶν θλιβομένων γινομένην, καὶ μᾶλλον τοῖς πρὸς αὐτὴν θερμοτέρῳ καὶ ἀδιστάκτῳ πίστει προσ τρέχουσιν· λαβόμενος τοῦ θεοπαρόχου ελαίου, καὶ ἀλειψάμενος ἅπαν τὸ σῶμα, ἵστατο τὴν δέησιν ποι ούμενος πρὸς τὴν προστάτιν τοῦ ἡμετέρου γέτους ab Andren inflicti, memoria ipsi recurrit comperienti, ut ille prædixerat, evenire omnia. llinc animl anaius coufugit ad sacrum sanctissimae Dei Parentin oratorium, quod, quia ibidem sacrosancta illius eligies unguento, velut oleo, misnat, Myrelaum cognominatur. Ubi igitur ad imaginem thumaturgam venit, manantibus ubertim lacrymis contriti cordis indicibus, amictorum omnium auxiliatricem, singulariter tamen propitiam iis qui cum ferventiore ac indubitala fide accurrunt. capit obsecrare, et oleo, quod divino munere istic afluebat, totum corpus inungens, perrexit beni Fnam generis nostri patronam precibus interpelBlare. πα'. Εὐχομένου δὲ αὐτοῦ, εκστασις ἐπέπνευσεν αὐτῷ, καὶ θεωρεῖ γυναῖκα ἑστῶσαν πρὸ τῶν θυρῶν τοῦ ἁγίου θυσιαστηρίου, βύσσου καὶ πορφύρα; Αμφισμένην· ἀπηύγαζεν δὲ τὸ πρόσωπον αὐτῆς καθάπερ ἥλιος- Ιταμῷ δὲ θυμῷ καὶ λοξῷ τῷ βλέμματι ἐπο ἀποδοῦσα τῷ δαίμονι, ἔφη· Μένεις ἀκμήν, βαδιουργό και με μελανωμένε; ἔξελθε ἐκ τοῦ πλάσματος τοῦ Υιού μου [κατάρατε, ἐπεὶ πρός με πέφευγεν ]. Ο δὲ διὰ τῶν ὀργάνων τοῦ νέου ἀπεκρίνατο· Ὁ διά τὸν σὸν Υἱὸν τὰ παίγνια ἀπαναλαβόμενος Ανδρέας, αὐτός μοι τὴν τούτου ἐξέτασιν ενεχείρισεν. Η πρὸς αὐτὸν ἀπεφθέγξατο· Εξελθε, καὶ μὴ φλυάρει, ἐπεὶ [κἀκεῖνός σοι τὴν ἀπόφασιν ἀπέστειλε] ἀπενέγκαι ποιήσομαι πρὸς τὸν λόγον τοῦτον Πτήξας οὖν ὁ δαίμων, ἐξῆλθεν· αὐτῆς δὲ τῆς φανείσης Εντον τοῦ βήματος εἰσδυσάσης, εἰς ἑαυτὸν ὁ νέος ἐγένετο εὐθέως, καὶ ἐπέγνω ὅτι ἀπηλλάγη τοῦ πονηροῦ πνεύματος. Καὶ τὸν μὲν φιλάνθρωπον Κύριον 166ξασεν, μεγάλως δὲ τῇ παναγίᾳ Θεοτόκῳ ἐπευχαριστήσας, δέδωκεν ὅρκῳ μηκέτι κλέψαι, μήτε πορνεύω σαι, μήτε τοῖς μωροῖς καὶ τοῖς ἁμαρτάνουσιν τὸ λοιπὸν συνγγυμνάσαι, ή συναναφύρεσθαι. Ταῦτα ἐνώπιον τοῦ σεπτοῦ χαρακτῆρος τῆς Θεοτόκου συν θέμενος, καὶ ταῖς πρεσβείαις τῆς ἐγγυησαμένης αὐτὸν πεποιθὼς, εἰς ἄκρον ἀρετῆς ἔλασεν, ὥστε ἐκπλήττεσθαι πάντας τὴν ἀθρόαν μεταβολὴν τῆς πολιτείας αὐτοῦ. Ὁπότε δὲ εἶχεν ἐν τῇ πλατείᾳ πορευόμενος, καὶ συνήντησεν τὸν Μακάριον παίζοντα, ἀπὸ τῆς δημοσίας εξέκλινεν, εἰς τὴν ζύμην ἀχθησό De Myrelsen, sed monasterio, multa la het Constantinopolis Christiana viri eruditissimi D. de Cange lib. v. Praeter istul constat ex Codline, nti ibidem etiam notatur, alium fuisse ejusdem nominis locum. Codiui verba haec sunt: Εἰς τὰ δύο Μυρέλαια μύρα ἔρδες, καὶ ἰάματα πολλὰ ἐγίνετο ὑπὸ τῆς Θεοτόκου. Καὶ διὰ τοῦτο ἐκλήθησαν. «11 duobus Myrelæis unguenta fuebant, liebantque sanationes multe, unde et nomen eis inditum. Panlo accuratius hic noster originem nominis indicat, quod nempe unguentum profluens, oico simile esset, sicque ex utraque voce μύρον οι ἔλαιον componit Μυρέλαιον. Grece quidem non πρεσβυτερίου, sed θυσιαστηρίου θύραι dicuutur: sed cum primo olivia hujus vocis significato sit ultare, idque hic intel81. Inter orandum vero raptus in exstasin, spectavit mulierem, pro sacri presbyterii furibus consistentem, byeso et purpura vestitam, splendore faciel solis radios ofuscantem: quar vultu severo et oculis obliquis in dæmonem intuita, dicebat: Moraris etiamnum, vaferrime ac sordidissime? Exi ocius e creatura Filii mei, impurissime, quoniam ad me confugit. Cui diabolus, organo juvenis usus, ita respondit: ille, qui Filii tui caus mundum ludere aggressus est, Andreas. hominem istum mihi excruciandum commisit. At illa: Exi, præcisis nugis omnibus, quoniam et ipse sententie meæ subscribens te hinc amandat. Quibus demon terrefactus, inde abiit: ac muliere, quæ appa ruerat, se intra bema recipiente, reliit adolescens ad se, cognovitque nequam spiritum corpore su excessisse. Quapropter gloria benignissimo Domino tributa, gratiisque sanctissimae Dei Genitrici persolutis, jurejurando se obstrinxit fore, ut nunquam furto quid auferret, ut abstineret libidinis peccato, ut cum impiis et peccatoribus deinceps commercium haberet nullum. Isthac coram venerata Deiparæ imagine sancte pollicitus, ejusdemque precibus pro ipso intercedentis confisus, ad tam sublimem subito virtutis apicem evasit, ut repentinam adeo vitæ mutationem omnes cum stupore admirarentur.. litem ille, si quando obambulans plateam in sanclum Andream more suo ludentem incideret, e publica via in angiportum declinabat, cum gemitu ligi nequent: alteram substitui quadlamtenns syno nymam. Constat enim ex auctoribus, et ex panlo post hic dicendis, θυσιαστήριον son raro idem esse quod ßua, hoc autem ita interpretari solent auctores Latini, frequentique in usu est Anastasio Bibl., Ordini Romano aliisque. Ut autem capiat facilius, quae pars templi βήμα seu θυσιαστή prev sit, putem reflecti oculos ad Choros nostrates posse, a reliquo templo parietibus cancellisque separatos, quo nulli olim laicorum etiam apud LaLinos patebat aditus. Ms. Vatic. Εφ' ἣν ἐμεῖς ἀγκάλαις προσπέ φηλεν, Ms. Vatic. Κακείνῳ στα μὴν ἀπόφασιν ἀπε νέγκαι ποιήσομαι πρὸς τὸν λόγον τούτον.

As merere licens: Domine Jesu Christe, verissime μενος, καὶ λέγων· Μὰ τὸν Κύριον Ἰησοῦν, τριμὺς admodum justus hic est: et frequentissime ei gratis, quasi principio et causae salutis suae, agebut. Δίκαιος! καὶ ἀπηυχαρίστει ἑκάστοτε, ὡς αιτίες για γονότι τῆς σωτηρίας αὐτοῦ. CAPUT XI. Mortui damnatio cognita, et prædictus Epiphanio patriarchatus. 82. Aliquando ad palestram spiritualem egressus, fit obviam funeri, eminus venienti, priuatis cujusdam admodum opulenti; multitudine innumerabilt comitante, perstrepentibus clata voce calltoribus, lucentibus magno numero cereis, cœlum obnubilante plurimi incensi fumo, gemitu planctuque propinquorum late personante. Videns igitur Dei famulus, quæ procedentem exsequilarum ponpam comitabantur, substitit: raptusque extra se 1 per longum tempus conspicit ante candelabra Eugenien procedere atrorum demont caterram, qui multo contentiori voce quam cantores usi, Lamentabile Vae ingeminabant. Omnis qui incendelia tur sullitus, stercora redolebat; et tanquam ex ptribus quos manibus tenebant, fuliginem ac cineres spargebant; clfundebanturque un risum intem perantem, more turpium muliercalarum et me. retricum profligata inverecundiæ: el modo quidem Intrabant ut canes, modo ut porci grunniebant; voluptatemque ex funebri hac pompa cupiebant ac gestienda iudicabant singularem. Alii quoque circum feretrum cursitantes, lutulentam et sentina feetentiorem aquam in demortui vultum effuse imitebant: ex ipso demum feretro eique impa. sito peccatoris cadavere tauta prodlibat graveolentia, quanta cum exhauritur sentina consuevit. Nonnulli in faciem ejus caninas pelles aliasque ejusmodi odoris gravissimi sordes projiciebant: quidam et ingenti strepitu manibus pedibusque, nee nou risa lunultaque intemperanti excitato, psallentibus officiebant, dicentes: Ne quis vestrum lucem aspiciat, stolidi Christiani, qui canem illam psal· mis prosequimini, ejusque anime sanctorum nuncupatis, qui mera iniquitas est. 1 83. Terribili illa visione a beato viro couspecta, ecce libi, malorum daemonum princeps adest, vultu tam efferato ac terribili, ut horrorem incuteret intuenti. Ferebat manibus ignem, sulphur, picem contendebatque velociter ad infelicis illius monumentum, cadaver, postquam sepultura traditum esset, in cineres redacturus. Cum vero transiisset fumus, cece tibi, juvenis illud poue sequebatur, pulchritudine insignis, dejecto humi vultu mdestus, planetuque magno pre calamitatis alicujus dolorisque sensu misere plangens. Accessit ad bunc propius Andreas, et ratus aliquem esse e familiar: Desunt haec ms. Mazar. 10 εκ Μανουαλίων, candelabrorum expone, nisus illo Pentecostarii loco, ubi dicitur. Προπορευομένου ἑνὸς τῶν κληρικῶν μετὰ λαμπάδων καὶ μανουαλίων ἔμπροσθεν τοῦ ἱερέως. Quod si explica: Preerdente sacerdotem uno chr.corum cum candehis et candelabris. πρ'. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν ἐπὶ τὸν πνευματικὸν ἀγῶνα μολοῦντος αὐτοῦ, συνήντησεν ἐξόδιον μήκοθεν πορευόμενον· ἦν δὲ μεγιστάνου τινὸς τῶν πάνω εὐπόρων πλῆθος δὲ ἀναρίθμητον περιείη αὐτῷ, βοή τε τῶν ψαλλόντων μεγίστη ηκούετο, πλήθη δε κηρῶν και θυμιαμάτων, θρῆνός τε καὶ ποπετῆς τῶν των γενῶν ἐξήρχετο. θεασάμενός τε ἡ τοῦ Θεοῦ θεμάτων τὸ ἐξόδιον [συνεπόμενα, Εστη (99)], καὶ ἐννεὶς τενό μενος ἐπὶ πολλὴν ὥραν βλέπει· καὶ ἰδοὺ ἔμπρο οθεν τῶν μανουαλίων πλῆθος Αιθιόπων δαιμόνων ἐπορεύετο, σφοδρότερον τῶν ψαλλόντων κράζοντας τὸ Οὐαί· πάντα δὲ τὰ ἐκεῖ θυμιάματα ὡσεὶ κύπρος ἐδυσώδουν, καὶ ὥσπερ ἀσκοῦς ἐν ταῖς χερσὶν κατέ χοντες ἀφοῦσαν καὶ σποδὸν ἔββαινον· Ισπώντο δὲ τῷ γελοίῳ ἀναιδῶς, ἂν τρόπον ἀσεμναι γυναίκες, πόρναι καὶ ἀδιάτροπαι· καὶ ποτὲ μὲν ὡς χύνες 160διζον, ποτὲ δὲ ὡς χοίροι ἐγρύλλιζαν, καὶ ἦν αὐτοῖς τὸ ἐξόδιον εὐφροσύνη τις καὶ γεγήθησις· καὶ οἱ μὲν τῆς κλίνης ἐπορεύοντο κύκλῳ, βόρβορον καὶ καλανώδες ὕδωρ τῷ προσώπων τοῦ τεθνεώτας περιεπέν ταντο, ἐξήρχετο δὲ πολλὴ δυσωδία ἐκ τῆς κλίνης καὶ τοῦ σώματος ἐκείνου τοῦ ἐφαμάρτου, ὃν τρόπον οἱ ἐξαντλοῦντες κάλανον· καὶ οἱ μὲν κυνέαν μετά άλλων εἰδῶν δυσωδεστάτων ἐναπέρριπτον εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ· ἕτεροι δὲ ἐκολεύουν ὄπισθεν ἀπ μνως ὀρχούμενοι, κρότον καὶ ψόφον ταῖς χερσὶ καὶ τοῖς πολύ ἀπετέλουν, γελῶντες καὶ χυδιάζοντας ἀσώτως τοῖς ψάλλουσι καὶ φάσκοντες· Μὴ Και φώς εἷς ἐξ ὑμῶν, μάταιος Χριστιανού, ψάλλοντες τὸν κύνα, Μετὰ τῶν ᾿Αγίων ἀνάπαυσον τὴν ψυχὴν αὐτ τοῦ, ἀλλά με καὶ δοῦλον Κυρίου τοῦτον ἀνομάζοντες, τὸν πάσης ἀλογίας ἀνάμεστον. requiem precamini; quin etiam famulum Dei iluns G η τῶν πγ. Τοῦτο τὸ φοβερὸν δραμα τοῦ Δικαίου βλέποντος, καὶ ἰδοὺ ἔρχων τῶν πονηρῶν δαιμόνων ἀπηγριωμέν νους ἔχων τοὺς ὀφθαλμούς, καὶ τρόμον ἐξ ἀηδίας το θεωροῦντι ἐμποιῶν· κατεῖχεν δὲ πῦρ εἰς τὴν χεῖρα αὐτοῦ μετά θεάφου καὶ πίσσης, καὶ ἔσπευδεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον τοῦ δυστήνου νεκρού, ὥστε πυρίκαυ στον αὐτὸν ἀπεργάσασθαι μετά την ταφήν. Μετὰ δὲ τὸ παρελθεῖν τὸ ἐξόδιον, ἰδοῦ ὄπισθεν ἠκολούθει νεα νίας τις ὡραῖος, κατηφῆς, ἐκόπτετο δὲ κοπετῷ μεγά λφ, ἀδημονίᾳ καὶ λύπῃ τινί συνεχόμενος - παράγον τοῦ δὲ τοῦ Δικαίου, πλησίον ἐγένετο. Νομίσας δὲ ὅτι ἐστὶν ἀπὸ τῶν ἰδίων τοῦ τεθνεῶτος, καὶ τούτων W 1 Que hic amplius habetur's. Vatic. quamquam all rem facere possint, cum lamen obscuriura είης, matui extra textum hic apponere, nempe haec: εις καθεὶς εξερχόμενοι τοῦ χορού μετ' ορχήσεως. Ms. Vat c. hæc proterea habet Oplapos καταστῆσαι τὸ σῶμα αὐτοῦ.

VITA S. ANDRE.E SALT. da χάριν ολοφύρεται, ὥσπερ ἐπιλαθόμενος τῆς κατά bus defuncti (utpote quem latebat divini operis Θεὸν ἐργασίας, ἐκτείνας τὴν χεῖρα, καὶ κατασχών το θρηνωδοῦντα νεανίαν παρακλήσει, ἔφη προς αὐτόν· Τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς ἐρκίζω σε τί σοι ἡ αἰτία, δι' ήν τοσαῦτα δάκρυα προβάλλη ὀλοφυρόμενος; οὐδὲ γὰρ πώποτε τεθέαμαι τηλικούτον θρήνον ἐπὶ νεκρῷ· σαφηνισόν μοι, παρακαλώ, διὰ τί οὕτω. Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος - Η αἰτία του θρήνους μου αὕτη ἐστὶν, ἐπεὶ κεκληρονόμηκεν αὐτὸν ὁ διάβολος, οὗ τινος τὸ ἐξόδιον εώρακας αὐτός ἐστιν ἡ αἰτία τῆς θλίψεώς μου, καὶ τοῦ όλου φυρμού, ὡς ἅτε ἀπωλέσας αὐτὸν οὕτως ἐπιδύρομαι. Εφη πρὸς αὐτὸν ὁ μακάριος - Ανάγγειλον δή μοι, φίλτατε, ἔγνων γὰρ τίς εἶ, τί ἄρα ἦσαν αὐτοῦ τὰ παραπτώματα; Λίγει πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος - Επειδή αὐτῆς εἰ Ανδρέας ὁ τοῦ Θεοῦ ἐκλεκτός, καὶ αὐτὸς συνήκα, καὶ ἐπειδὴ ἐξεστίν σοι μαθεῖν, πρόσχες καὶ ἄκουσον - γυνὶ γάρ σου τὸ κάλλος τῆς ὡραιομόρφου ψυχῆς καθαρὸν καὶ στίλβον καὶ ὥσπερ χρυσίον θεασάμενος, ὀλίγον ἀνέθην τῆς λύπης μου. πο. Οὗτος οὖν, ὦ σεβασμιώτατε, μεγιστάνος ὑπῆρ δεν τοῦ βασιλέως, ἦν δὲ ἐφάμαρτος άνθρωπος, καὶ χαλιπές λίαν ἐν πάσῃ τῇ ζωῇ αὐτοῦ· ὑπῆρχεν οὖν πόρνος καὶ μοιχός, ἀλαζὼν καὶ ὑπερήφανος, όρσε - νακοίτης, φειδωλός, άσπλαγχνος, φιλάργυρος, ψεύστης μνησίκακος, μισάνθρωπος, δωρολήπτης, ἐπί ογκος, τοὺς οἰκέτας αὐτοῦ κατάγων τῇ πείνῃ, καὶ τῇ δίψῃ, καὶ ταῖς μάστιξιν, καὶ τῇ γυμνότητα, ἀχίτωνας καὶ ἀνυποδήτους ἐπαξίων ταῖς τοῦ χειμῶν νας ἡμέραις, ἱκανούς τε καὶ τοῖς ῥοπάλοις ανείλεν, καὶ τοῖς σπονδύλοις τῶν ἀλόγων συνέχωσεν· τοιοῦτος δὲ ἦν εἰς τὴν μυταρὰν καὶ πυρίκαυστον άρσενοκοιτίαν, εἰς τε τῶν παίζων καὶ τῶν εὐνούχων ἀσελγῆ καὶ θεομίσητον ἐπιθυμίαν, ὡς μιᾶναι αὐτῶν ὡσεὶ τριακοσίας ψυχὰς τὸν ἀριθμὸν αἱμοβόρῳ ἐπιμιξ α τῆς βδελυράς ταύτης καὶ αἰσχρᾶς ἁμαρτίας - λοι πόν, φιλούμενε ὑπὸ Κυρίου, ἔφθασεν εἰς αὐτὸν ὁ θερισμός, και παραγενόμενος ὁ θάνατος εὗρεν αὐτ τὸν ἀμετανόητον, ἐν ἀφάτοις ἁμαρτημάτων πλήθεσι συνεχόμενον· τὸ δὲ βέβηλον καὶ μικρὸν αὐτοῦ σῶμα αὐτὸς καθεώρακας ὁποίας ἀτιμίας ὑπέστη, ὡς ἦν ἄξιον· καὶ νῦν ἀπάγεται κατακαῆναι. "Ενεκεν δὲ τούτου, ὦ ἁγία καὶ θεοφιλής ψυχή, καὶ αὐτὸς ἐγὼ ἀσχάλλων ἀλοιοῦμαι (εἰς), διότι γέγονεν δαιμόνων παίγνιον, καὶ δυσωδίας μυσαρόν καταγώγιον. πι. Ταῦτα τοῦ θειοτάτου ἀγγέλου λέγοντος, έφη πρὸς αὐτὸν ὁ μακάριος - Ικετεύω σε, φίλτατε, δέξασθαι ἀγαθὴν παραμυθίαν [καὶ μὴ οὕτω πενθεῖν. ἐπεὶ οὗτος βίου τὸ πέρας ἐδέξατο (4)]. Αὐτὸς δὲ, πο ρίμορφο, μέγιστε, θυμηδίας ἀνάπλες, ἐν ὀνόματι Κυρίου σαβαώθ Θεοῦ παντοκράτορος, ἔσῃ ἐν ἀγαθοῖς κραταιούμενος ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἐν τῇ τοιαύτῃ οὖν ὁμιλίᾳ ἀπ' αὐτοῦ ἐγένετο ὁ ἄγγελος ἀδρατος· οἱ δὲ τὴν ὁδὸν πορευόμενοι, ἐν ᾗ μετὰ τοῦ ἐγγέλου ὠμέλει ὁ Δίκαιος, βλέποντας μόνον ἑστῶτα και φθεγγόμενον, τὸν γὰρ ἄγγελον οὐχ εώρουν ὡς Sic illa legit mus. Vatic. ἐφ' ἦν τὸ πονηρὸν ο istud esse), prolensa manu detinet lugentem: sed et eum consolatorus, inquit: Per Demu καμί terraque Dominum, adjuro te; alic age, quamobrem tantopere cum lacrymis gemitumque lamenteris non enim memini unquam me videre Lantam excitari luctum alicujus defuncti ergo: indica mihi, quaso te, mastitiae causan. Cui angelus: 111», cujus hic funus efferri vidisti, quod pot stati siamonum traditus sit, dolendi lamentandique miht causa est: sic enim illuto deploro, quasi perdidissem. Rursum Andreas: Narra, charissime, jam enim novi quis sis, quænam deliquerit homo ilfe. Respondet angelus: Quoniam Andreas tu es, a Deo electus mihique non ignotus, cui liceat hæc addiscere, aures arrige et ausculta: pars quippe doloris nei levata est, cum primum pulchritudinem speciosissime auium tuæ mundissimam, fulgentem, aureo colore rutilautem conspesi. 84. Ποπιο igitur ille, religiosissime Andren, quam fuit magnus auctoritate apud imperatoremi, tamu fuit semper flagitiose atque intractabilis vitae. Fuit enin scortator et mcchus, jactatur superbus, masculorum concubitu infamis, tenas et immiseri cups, avarus, mendias, injuriarum vinder, oso aliorum, susceptor munerum, et perjurus: affligem bad servos suos fame, siti, fagris, nuditate; dimit lebat illos brumali tempore vestimento pariter et calceis destitutus; plures fustibus. male muletates e medio sustulit, cumque aridis brutorum ossibus coutumumavit. Tanta autem ferebatur insania in exsecrabilem ignibusque castigatum masculorums concubitum, ut puerorum atque eunuchorum odiosa Deo cupidine succensus, trecentas facile animas abominabili turpique illo scelere commacularit. Tandem, dilecte Deo Andrea, maturn ætate veniente, venit et mors; invenitque hominem, quam implicalum multis gravibusque sceleribus, tumi parame penitentem. Quanta vero cum ignominis, ut me ruit, sceleratum fas.lumque cadaver elatum sit, ipsa villisti: jamque id ipsum fummis tradendum aufertur. Quapropter ego quoque ipse, quodque daemoniorum ludibrium et detestatum faetoris receptaculum factus sit infelix ille, mirum quanto dolore excrucior. ontuis 85. Ita disserente sancto angelo, excipiens An dreas: Amabo te, inquit, dilectissime, spem bonam concipe, et consolationem aliquam admitte, neque tantopere dolori, istius defuncti causa, indulge: τα enim, seraphice et liquida voluptate plenissime spiritus, in nomine Donini Sabaob omnipotentis Doi, in bonis coelestibus confirmatus eris deinceps in sempiternum. Talia loquente illo, disparnit ampeius. Qui vero illac, augelo Sanctaque cellequentibus, transibant, et hunc solum videbant loqueniem illum enim cernere indigui erans), 164 πέρας ἐδέξατο καθά ουν έσπευσεν.

and seversi loquebantur: Ecce delirum caput, quo- ἀνάξιοι, πρὸς ἑαυτοὺς ἐφθέγγοντο· Θεάσταθε τους modo al parieten nihil sentiendum verba faciculo stulte occupetur! Et trudentes abigentesque ipsum. Quaenam illa, inquiebaut, stolide, de quibus cum periete sermonem instituis? Ad que verba nugaciter edulita B. Andreas tacite subridens, irridensque corum ignorantiam, inde discessit: et secretan. urbis porticum aliens, quieti se dedit. Verum miserabilis istius, cujus modo pompam fune brem speclarat, recordatus, levit amare, tualam lacrymarum copiam profundens, ut oculi multum iutanescerent: Lalique demum prece divinam homitatem pro mortuo interpellare Aggressus est: Ο 86. Deus qui nullis circumscriplus terminis ter rililisque es: Pater, mundi Opiles idemque Domi. Η Bus: tuque perfector sæculorum infinitorum et sapientiae omnis ac scientiae inventor, progenies Incomparabilis, et gloriæ sanctitate promanantis deens maximum, qui ejusdem omnino naturæ es cum Patre dile tissimoque et omnipotente Spiritu, pari cum utroque gloria ac veneratione colendus; qui jam inde a principio e summi Patris mente genitus gignentis. in sinu ateruum permanes; eripe miserrimam infelicis illius corpus o picis sulphurisque tormento, moveantur sanctissima viscera tua ad preces inutilis servi tui: quia immundæ demortui animæ nihil reliquum est, cum que illius fuere omnia, vindicaverit sibi mors. Supplex Igitur ora atque obsecro, ut corpus illius ab igne. minia tali conservatum velis, quo infernalis ille et impurus draco non omni faltem ex parte perfectum capiat. volup'atem, quod animam.simul cum cur pore deglutieni. Tia precatus Andreas, luce colitis allapsa circumfusus est, raplusque in exstasin, conspexit. angelum Domini fulguris instar descendlere, ac virga, quam manu tenebat, ignea expellere impurus, inde spiritus, qui subito ex oculis evamucrunt. Cersaruntque corpus pice ac sulphure in cineres redigere. Talia cum vidissel Bealus, gratias ei persolvit, qui tam faciles precanti aures prebuisset, redditusque sibi post visionem, jam vespera tenebris involvemue omnia, communivit se Bacrfisancto crucis signo: et aliens inde, obambu- η Lavit urbem tota nocte, nunquam orationem intermittens, 87. Ubi vero illuxit, contulit se inane ad ecclesiamsapetissimum Dei Genitricis, in qua solitus erat preces. fundere divinus Epiphanius: cumque in vestibulum intulisset pedem, aperti sunt huic interiores anima oculi, convertenti se illico et conpicanti virum sanctum, modo lucidae instar. Sumine coruscantem, modo instar nivis candidum, vultu vero colore roseo rubicundum. Ex quo tpectaculo stupor non mediocris invasit clarissim wittm. Bilolescentem: qui cum circumlatis oculis Me. Vatic, pluribus sic: ὥστε ἀπὸ τῆς πλεμμύρας του δακρύων ἐγνωθέντων αὐτοῦ τῶν ὀμμά των μιας ὑφαιρῶν ὡς δήθεν παραφαίνεσθαι. πάρετον, πῶς ἀσχολεῖ τῷ τοίχῳ προσομιλῶν ἀναι σθήτως. αθήσαντες οὖν αὐτὸν καὶ ἀποδιώκοντες ἔλεγον· Τίνα εἰσιν, παρατετραμμένε, ο παρεστώς τῷ τοίχῳ προσομιλεῖς; Ὁ δὲ μακάριος τούτων τῶν βημάτων ἀκούσας, παρ' αὐτοῖς φληναφουμένων μας χησάμενος, καὶ σιωπῇ προσμειδιάσας τὴν ἄγνοιαν τούτων, ἐκεῖθεν ἀνεχώρησεν, πορευθεὶς ἐν ἀποκρύ φῳ ἐμβόλῳ τῆς πόλεως, κακεῖσε ἡσύχαζεν· καὶ ἐπιμνησθεὶς τοῦ ἐλεεινοῦ ἐκείνου, οὗ τινος τὸ ἐξό διον ἐθεάσατο, ἔκλαυσεν πικρῶς, [ ὥστε ἐκ πολλῶν δακρύων όγκωθῆναι αὐτοῦ τὰ ὄμματα), εἶτα καὶ δέησιν ὑπὲρ αὐτοῦ προσήγαγε Κυρίῳ τῷ Θεῷ τήνδε πς'. Ο Θεός, ὁ ἀπερίγραπτος καὶ φοβερός· ὁ Πατήρ δημιουργός και Κύριος· ὁ τελετής τῶν ἀπεράντων αἰώνων καὶ ἐφευρετὴς τῆς σοφίας καὶ ἐπιστήμης, λαύγκριτον γέννημα, ἡ μεγαλοπρέπεια τῆς δόξης τῆς άγιωσύνης, ὁ διοφυὴς καὶ συμφυὴς καὶ ὁμότιμος τῷ Πατρὶ καὶ τῷ φιλτάτῳ σου καὶ παντοκράτορι Πνεύ ματι, ὁ ἐκ νοῦ τοῦ μεγάλου τὸ καταρχάς γεννηθείς, ἀεὶ πέλων ἐν τοῖς τοῦδε τοῦ φύσαντος κόλποις, ῥῦσαι ἐκείνου τοῦ τάλανος τὸ πανάθλιον σῶμα ἀπὸ τοῦ παραδειγματισθῆναι ἐν τῇ πίσσῃ καὶ τῇ θεάφω κάμφθητε τὰ σπλάγχνα τὰ ἅγια πρὸς τὴν τοῦ εἶτε· λοὺς οἰκέτου που δέησιν· ἐφ᾽ ἦν γὰρ ἡ παμβέβηλος αὐτοῦ ψυχὴ οὐ κέκτηται, συνέκλεισεν γὰρ ὁ θάνα τοῦ τὰ κατ' αὐτόν. Ικετεύω δεόμενος καὶ ἀντιβο τῶ, κἂν τὸ σκήνωμα αὐτοῦ διατηρηθείη ἀπὸ τῆς τοιαύτης αἰσχύνης, ὅπως μὴ ὀλοτελῶς εὐφρανθήσης ται ἐπ' αὐτὸν ὁ βύθιος δράκων & κατάρατος, κατα πιὼν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ σὺν τῷ σώματι. Ταῦτα τοῦ Δικαίου προσευξαμένου, θεία τις έλλαμψις γέγον δεν πρὸς αὐτὸν, καὶ ἐν ἐκστάσει γενόμενος, ιδού ἄγγελος Κυρίου κατέβη ὡσεὶ τάχος ἀστραπές, και τῶν ῥάβδον πυρίνην ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ, καὶ ἐνδια κων τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα τὰ ὄντα ἐκεῖσε, καὶ ἠγάνησιν αὐτὰ, καὶ ἐπαύθη τοῦ κατακαίεσθαι τὸ σώμα τῇ πίσσῃ καὶ τῇ θεάφῳ. Ταῦτα θεασάμενο; ὁ Δίκαιος, εὐχαρίστησαν τῷ ταχύναντι εἰς τὴν δέησιν αὐτοῦ. Ἐφ' ἑαυτοῦ δὲ γενόμενος ἀπὸ τῆς θεωρίας, ἑσπέρας ἤδη οὔσης, κατασφραγισάμενος τῷ σημείο του τιμίου σταυροῦ, ἀνεχώρησεν τῶν ἐκεῖσε, καὶ περ ᾔει διὰ πάσης τῆς νυκτός προσευχόμενος. πρ. Ὡς δὲ ὄρθρος ἐγένετο, ἐπορεύθη ἐν τῷ ναῷ τῆς ύπεραγίας Θεοτόκου, ἐν ᾧ πρὸς ἦθος εἶχεν τοῦ προστ εύχεσθαι ὁ θεῖος Επιφάνιος. Ἐν τούτοις τοῖς προ πύλοις τοῦ τεμένους γενόμενος ὁ ῞Οσιος, διανοι χθέντες οἱ ἔνδον ὀφθαλμοὶ Επιφανίου, καὶ ἐπὶ στρα φεὶς, βλέπει τὸν δίκαιον ἄνδρα ποτὲ μὲν ὡς φλόγα πυρὸς φαινόμενον, ποτὲ δὲ ὡσεὶ χιόνα, τὸ δὲ πρόσ ωπον βοδινόπυρον ἔχοντα· καὶ ἦν ἔκατασις της φιλτάτῳ παιδὶ ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ὁράσει. ὡς δὲ οὐδένα τε θέσκεν, πίπτει εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ λέγων· Εὐν (C) Omitto hic illa: καὶ λυπηθήσεται τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον, in ms. nostro posita.

λόγησιν, πάτερ ἅγιο, τὸ πνευματικών σου τέκνον. arbitrum deprehendisset nullum, accidit ad pedes Οι δὲ Μακάριος θιασάμενος τὸν Ἐπιφάνιον ἐν ἀποῤ ζήτω ταπεινώσει, ἔπεσεν. αὐτὸς εἰς τοὺς πόδας Επιφανίου, λέγων· Εὔξαι ὑπὲρ ἐμοῦ καὶ αὐτὸς, ὦ δέσποτα, καὶ εὐλόγησόν με μᾶλλον σύ, ἐπειδὴ τοῦτό στις αρμόδιον. Τεθέαμαι γάρ σοι προ ταύτης τῆς ὥρας χαριέντως τὸ πρόσωπον ἔχοντα, ὡς ἔστασο ἐν τῇ τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίᾳ, καὶ στολὴν ἱεραρχίας, καὶ τὸ εμοφόριον εὐρανόθεν κομιζόμενον ἐκ χειρὸς Κυρίου παντοκράτορος· έθεασάμην δύο φωστῆρας ὡραίους καὶ εὐμεγέθεις ἐν εὐπρεπείᾳ, καὶ αὐτοὶ λαβόμενοι τῆς σχολῆς ταύτης, εκόσμουν ἐνδύσαντες τὴν σὴν ὡραιότητα· μειδιώντες δὲ τῷ προσώπῳ, καὶ χαριεν ταζόμενοι, πρὸς ἀλλήλους ἔλεγον· Μὰ τὸν Δεσπότην Χριστόν, εὐπρεπῆ αὐτὸν ἐποίησιν τοῦτο τὸ ὠμοφόμιον! ἡ γὰρ σύνεσις αὐτοῦ, καὶ μελίῤῥυτος γλῶσσα τελείως αὐτὸν σεσοφίκασι. Καὶ ὁ μὲν εἶ;, τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐπὶ τὸ σὺν μέτωπον ποιήσας, καὶ ἀσπασάμενός σου, ἀνεχώρησεν· ὁ δὲ ἕτερος πάντα σου τὰ μέλη σφραγίσας, καὶ τοὺς ὀφθαλμούς που ασπασάμενος, ᾤχετο, Ταῦτα, γλυκύτατε Επιφάνια, εἰς σὲ διεπράχθησαν, καὶ αὐτὸς οὐχ εώρακας καὶ πέπεισμαι ὅτι ἐμπιστεύσει σοι ἐνθάδε τους ola, καὶ τῆς Ἐκκλησίας αὐτοῦ, καὶ ποιμανεῖς τὸν λαὸν αὐτοῦ, ἐν περιεποιήσατο ἰδίῳ αἵματι· καὶ ἕνεκεν τούτου εὐλόγησον δὴ καὶ αὐτὸς ἐμὲ, καὶ εἶξαι ὑπὲρ τοῦ ἀγαπητού του Ανδρέου. πης. Ταῦτα εἰρηκότος τοῦ θεοφόρου ἀνδρὸς, ἀσπατάς ( μενος ἀλλήλους, τῷ ἁγίῳ φιλήματι, ἐν ἀποκρύφω τύπῳ τοῦ νάρθηκος ἐκαθέσθησαν· καὶ ήρξατο δε Μακάριος, παραινεῖν, τὸν Ἐπιφάνιον περὶ τῆς ἐχω κλησιαστικής καταστάσεως, λέγων· Ἐπίσταμαι, ὦ γλυκύτατε καὶ φίλτατε φίλε, καθ' ὅτι εὐπρεπῶς εἶ καὶ εὐθὺς ἐν ταῖς, ἐντολαῖς τοῦ Κυρίου, ἐπασχολούν μενος καὶ ἀγωνιζόμενος τοῦ σώζεσθαι· πλην έχει τεύω ἵνα δέχῃ καὶ τὴν ἡμετέραν παραίνεσιν, καὶ ἐνωτίσῃ τὰ βήματά μου. Πρόσθες περισσότερα τα προς πρός καθαρισμὸν τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος: καὶ τῆς καρδίας σου, ἵνα γένῃ ἐν δικαιοσύνῃ ἐδύνα. της, ἐν ἐλεημοσύνῃ φιλάγαθος. Πρόσθες ἐπὶ τῇ πραότητα, ἵνα γένῃ καθαρὸς τῇ καρδίᾳ, ἵνα χρηματίσης Οσιος καὶ ἄκακος, καθὼς τὸ σκεῦος τῆς ἐκλογῆς ἐντέλλεται, ω τὸ ἐμὸν φῶς, ἡ ἐμὴ χαρά, ἡ ἐμὴ εὐπρέπεια καὶ ἡδύτης, καὶ ἀγαλλίασις. Πρόσ θες ἐν τῷ βίῳ σου κατάστασιν πλείονα, σεμνότητα, ἀγαθότητα, θαυμαστοτέραν σύνεσιν, προσευχήν ἀδιάλειπτον, ἀγάπην ἀνυπόκριτον, σωφροσύνης και σμιότητα. Πενού συμπαθής, φιλόπτωχοί, φιλομέναχα;, φιλόθεος, καὶ φιλάρετος. Κατόρθωσαν σιγήν, καρτερίαν, ὑπομονὴν ἐν θλίψει, τὴν εὐσπλαγχνίαν, Τὰ μὴ κρίνειν, τὸ μὴ λοιδορεῖν. Κτῆσαι τὸ ἀόργητον, τὸ ἀκε άδοξον, τὸ ἄτυφον, τὸ ἀνυπερήφανον, ένα μεγαλύνη σε ή μεγαλόδωρος, ἐνώπιον πάντων τῶν Αγίων καὶ τῶν ἀπείρων ἐκείνων δυνάμεων. ΟξυRursum hic ista mis Vatic, ὡς ἐμοὶ τεθέαται, ἐγένετο χάριτι τοῦ δοξασομένου ἐν τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπ' αὐτόν. Andree, Pater sancte, inquiens, Irenedictione imperti filiam tuum spiritualem. Andreas vero, couspecta Epiphanii demissione animi tam singulari, similiter et se ad illius pedes demisit, hisce ad ditis verbis: Tu quoque, domine mi, precare pro me; tu me tua potius benedictione communi, quoniam il tibi convenit. Vidi quippe te paulo ante cum in ecclesia Dei consistelias, insigni spectabi lem vultu, vidique patriarchatus stolam et hume ralc, e manibus omnipotentis Domini calitus allatum: vidi præterca duos genius, eximia venustate ac decore conspicuos, qui accepta stola te induentes pulchritudinem tuam non paulo magis commendabilem fecerunt, ac vultu subridenti facete admodum inter se loquentes: Der Dominum, inquiebant, Jesum, egregiumn illi decus addidit humerale isthoe! micntia namque et eloquentia Domini mellifua perfecto ipsum erudivit. Et alter quillem signo crucis fronti Luz impresso, amplexuque dalo discessit: alter vero partes corporis tui omnes simili modo signavit, atque osculo ori impresso eliam alivit. Isthize, suavissime Epiphani, circa te, nihil quidem illorum videntem, peracta sunt: et dubitare non potui, quin hic tibi Deus Ecclesia είναι gubernacula commissurus sit, ut populum, quem sanguine suo sibi acquisivit, regas ac gubernes. Quamobrem imperti tu me benedictione, et ora pro me dilecto tibi Andrea. 88. llis dictis, amplexati inter se cum osculo καncto, in occulto narthecis loco consederunt: cdγίνημe B. Auireas Epiplanium monere multa quoni ecclesiasticum slatum hoc modo: Non me fugit, suasissime dite tissimeque adolescens, quam dererum putes, viam mandatorum Domini recto tramite decurrere, toto conatu incumbens laborausque. ut meatam immortalitatem attingas aliquando. Quapropter obserio te, hortationem nostram atten tis auribus ut excipias, Uberioribus manent oculi tui lacrymis, quo nunlitiem in animam, corpus, conscientiam inducas majorem, et in justitia exc centa suavissime, atque in eleemosyna erogandia benignissime occuperis. Sumat incrementum.man suetudo tur, ut cor mundum creetur in te, utque sanctus sis et expers sceleris, quemadmodum vas præcipit electionis Paulus: ita sane fiat, o lumen, o gaudium, o decor, dulcedo et exsultatio mea. Capesse in hac vita statum perfectiorem, seclare majorem morum gravitatem, bonitati tuæ cumulum adde, eluceat prudentia tus mirabilior, oratio continuetur prolixior, claritas simulare nescial, tempe rania splendidius oruetur. llis accedat commise ratio erga alllictos, amor in egenios, monachos, Deuin, virtutem, aecedat silentium, tolerantia, patientia in adversis, sint tibi viscera misericordias, me judices alios, ne convicieris: compara tibi, Ms. Vatic. paulo obscurius, γνῶσις γεγράμμιλαν αὐτὸν, ὁρμήσαντες αὐτοῦ τὴν ψυχήν.

73% ἵνα ὁ Θεὸς πλειοτέρως σε επιποθήτας, ὑψώτη, και τιμήσῃ, καὶ δοξάση σε. 'Απάγαγε σαυτὸν εἰς περισ σοτέραν τιμήν καὶ κατάστασιν καὶ ἀκρίβειαν, ὅπως άξιος εὑρεθῇς τῆς ἀρχιερωσύνης, ής μέλλεις ἐπιβαίν νειν Θεοῦ χάριτι, μηδαμόθεν καταισχυνόμενος. Φύλαττε οὖν ταῦτα, μηδενὶ ἀναγγέλλων, καὶ ἔσται ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. quas iracundia, vame gloria, insolentiae superliz- τέρως ἐπίβηθι τῇ πρακτικῇ τῶν ἀρετῶν ἐργασία que oppositas nosti virtutes: ut coram omnibus sanctis cotnque spirituum innumerabili, donorum omnium dator conspicuum te faciat ac illustrem. Quantocius virtutum omnis generis exercitia aggre dere, quo Deus majori te affectu amoreque conplexus exaltatum majori etiam honore ac gloria prosequatur. Ad eminentiorem dignitatem, Matum, el perfectionem te excita, ut summi sacerdotii gradu, quo per gratiam Dei conscendendum tibi est, reperiaris dignus, et nulla ex parte confundaris. llac si servaveris secretaque habueris, Domai nus tibi nusquam defuturus est. CAPUT XII. Demones ab ecclesia pellit Andreas: hujus magnam perfectionem el destinatam in calo gloriam per risunr docetur Epiphanius. 89. Ubi finem sermonis fecit Andreas, surgen-Β πθ'. Ὡς οὖν ταῦτα εἰρήκει ὁ Δίκαιος, ἀναστάντες tes in acclesiae interiora sese receperunt, cumque lectioni sacrae factum jam exordium csset, Epiphanius scammum quoddam sessurus occupavit, Iratus vero Andreas, non secus quam unus pauperum, vili pauna involutus, nuda so extendebat humo, Quem sic sedentem conspicati, qui aderant, dicebant intra se: Eequid acciderit demoniaco huic, quod templum ingressus sit? Et alii: Fortassis vacationem aliquam nactus est a vexatione spiritus pessimi. Nonnulli etiam: Cum lae forte transiret, arbitratus medem profanam esse, huc se intulerit; quoniam vero ecclesia esset, quod et ipse coguam vit, concesserit illi Dominus, ut tali se istic modo gereret. 90. Sanctus itaque Andreas, in templo, uti di etum est, sedens, conspicuum habuit acrdias damonem, insidiis machinisque tentantem variis, ut quem expelleret e templo, sacro nondum persoluto olicis: quem in finem varias variis curas alque occupationes suggerebat: Vade, inquiens, et ad όμως tuum te accinge: cum enim necessario illud faciendum sit, nulli tibi vitio vertetur. Et vero his aliisque suggestionibus pietatis inimicus et perturLator diabolus plurimos inducebat, ut relicta, priusquam miretur sacra cola, egrederentur: etsi inclamet Dominus: «Ne solliciti sitis anima vestræ, quid manducetis aut quid induamini, sed quærite primum regnum Dei, et quæ sequuntur Spectabat ibidem oscitantiae ac sorunolentia demonea, nihilo segnius insidias siruentem: quem el alius comitabatur spiritus, minister suus, sor didos humeris pannos gestans: quibus illos, qui sacra lectioni intererant, et auribus arrectis oracula divina excipiebant, percutiens, inducere in somnum conabatur. Qua pessimi dæmonis machinamenta conspicatus Andreas, indignatusque et zelo divino correptus, ita secum ipse loqui instituit: Maliguissimue ac perniciose spiritus, quomodo vauitatis tuae Luchris latitans, auimios nostros ab audiMatth. vi, 51-53. η εἰσῆλθον ἔνδον τῆς ἐκκλησίας· καὶ δὴ τῆς ἀναγνώ σεως προτεθείσης, ὁ μὲν Επιφάνιος ἐν ἐνὶ τῶν σκάμνων ἐκαθέσθη, ὁ ἐξ Μακάριος ὡς εἰς τῶν πε νήτων ἐπὶ τοῦ ἐδάφους, ἔχων τὸ σῶμα βάσει εντε λεῖ ἐνειλιμμένον. Ὡς οὖν χαμαὶ ἐκαθέσθη, βλέπον τες αὐτὸν οἱ ἐκεῖσε, πρὸς ἀλλήλους ἔλεγον· Τί ἄρα γέγονεν τῷ δαιμονώδει τούτῳ, ὅτι ἐνταῦθα εἰσελή λυθεν; Καί τινες ἔλεγον· ἴσως ἀνέθη βραχὺ ἀπὸ τοῦ ἐπηρεάζοντος αὐτὸν πονηροτάτου πνεύματος. Αλλοι ἔλεγον· Πάροδος αὐτοῦ ἐγεγόνει, καὶ ὡς ὅτε εἰς οἰκίαν σκοπήσας εἰσελήλυθεν· ἐπεὶ ποὺ ᾔδει ούν τὸς ὅτι ἐκκλησία ἐστὶ, δῴη Κύριος ταῦτα αὐτῷ ἐρ γασαμένω. η'. Εθεώρει δὲ ὁ Δίκαιος τὸν τῆς ἀκηδίας δαίμονα ἐνεδρεύοντα, καὶ πειρώμενον μηχαναίς τίνα Εξώση τῆς ἐκκλησίας, ὑπιβάλλων αὐτοὺς φροντίσιν καὶ δουλείαις πρὸ τῆς ἀπολύσεως, λέγων - Εξελθε και ποίησον τὸ ἔργον του, ὅτ' ἂν γὰρ δουλεία και πρ κειται, ἁμαρτία οὐκ ἔστιν σοι. Ταῦτα ὑποβάλλων εμποδιστής τῆς δικαιοσύνης διάβολος. ἱκανοὺς πρὸ τῆς ἀπολύσεως οποίες εξιέναι τῆς θείας συνάξεως καίτοι Κύριος βοᾷ, «Μὴ μεριμνήσητε τῇ ψυχῇ ὑμῶν τί φάγετε, ἢ τί περιβάλεσθε, ζητεῖτε δὲ πρῶτου τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἔβλεπε δὲ καὶ τὸν τῆς χασμωδίας δαίμονα καὶ τοῦ νυσταγμού εκεί παρεδρεύοντα· επορεύετο δὲ σὺν αὐτῷ καὶ ἕτερον πνεῦμα ἐξυπηρετὸν τῷ χαλεπῷ ἐκείνῳ δαίμον, πεφορτωμένον ρυπώδη πανία ἐπὶ τῶν ζύμων αὐτοῦ, καὶ τοὺς καθεζομένους ἐν τῇ ἀναγνώσει, καὶ ἀκροωμένους τῶν θείων λογίων κρούοντα μετ' αὐτῶν καὶ ὑπνώττειν παρασκευάζοντα. Ορῶν δὲ ὁ Δί καιος τὸ μηχανικὸν τοῦ παμπονήρου δαίμονος, ἐμ μανής κατ' αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ ἐν ἑαυτῷ ἔλεγεν Παμπόνηρε καὶ ὀλέθριε δαίμων, πῶς τῇ σκοτομήνῃ τῆς ματαιότητος κεχρημένος, ἀλλοτρίους ἡμᾶς κατ θιστᾶς τῆς ἀκροάσεως τῶν θείων λογίων, καταβα πτίζων τῷ ὕπνῳ τῆς ῥαθυμία;; ἀλλὰ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ τῶν δυνάμεων, ἔκχεε ἐπ' αὐτοὺς τὴν ὀργὴν Πανίου diminutivum a Latino panuus, το passim in recentioribus obvia, Ms. Maz. μάχη leg L.

VITA S. ANDRE SALI. σαν, καὶ κατέλαβε τούτους. Καὶ ταῦτα εἰπόντος. tione sermonis diviui avertis, eos em alla den ὡς εἶδος ἀστραπὴς ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ θυσιαστηρίου ἐν φλογὶ πυρὸς καιομένου, καὶ κατέκαυσε τούτους· οἱ δὲ τῷ ὕπνῳ κατασχεθέντες ἀπὸ τῆς αὐτῶν ἐνεργίας, εὐθέως ανένηψαν ἀκροώμενοι τῆς ἀναγνώσεως. sopore demergens! Verum tu, Jesu, virtutum De mine, elude super demones hosce iracundiam tuam, et populum tuum protege. Quibus dictis, quadam fulguris species, in flamma comburentis ignia, ab altari prosiliens, cacodenonas incendio suo involvit: qui vero illorum opera sopiti sedebant, continuo experreeti, ad sacrain lectionem animum appulerunt. Κα'. "Οτε δὲ ὁ ἑωθινὸς ὕμνος κατέπαυσεν, άσπαστ άμενος ὁ Ἐπιφάνιος τὸν Ὅσιον, εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἀνεχώρησεν· μεμνημένος, δὲ τὴν νουθεσίαν τοῦ Δικαίου, διὰ πάσης ἡμέρας τὸ θαῦμα κατεπλήτω τετο, καὶ κατὰ μόνας ἡσύχαζεν ἐν τῷ καιτῶνι αὐτ τοῦ, καὶ στεναγμούς βαθυτάτους εγκαρδίας (sic) και χρημένος ἔλεγεν· Βαβία!! ἡλίκον φωστῆρα ή βασιλεύουσα κέκτηται, καὶ οὐκ αἰσθάνεται! ἐπ' ἀληθείας γὰρ εἶπεν ὁ Κύριος περὶ τῶν τοῖς γηίνοις ἐπτυημένων, ο Ότι βλέποντες βλέψητε, καὶ οὐ μὴ ἴδητε, ι Καὶ γὰρ ὅσα ἐπὶ τοῦ Χριστοῦ διατρίβοντος ἐπὶ τῆς γῆς γεγόνασι σημεῖα καὶ τέρατα, παραπλήσια καὶ ἐπὶ τῷ θεράποντ: αὐτοῦ ὁρῶμεν ἐπιτε λούμενα. Τῇ νυκτὶ οὖν ἐκείνῃ ἱκέτευεν ὁ Ἐπιφάνιος τὸν Θεὸν φανερῶται αὐτῷ τὰ περὶ τοῦ Δικαίου, ὁποίαν αὐτοῦ λογίζεται τὴν ἀρετὴν ὁ Κύριος καὶ οἷός ἐστιν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. Καὶ δὴ δείγον ὑπνώσας, βλέπει καθ᾽ ὕπνον τινὰ πεδιά δα, ἔχουσαν φυτὰ ἀνεξ χνίαστα· τὰ μὲν ξηρὰ πέλον τα, τὰ δὲ κεκαυμένα ὑπάρχοντα, τινὰ δὲ αὐτῶν ἀντὶ καρπῶν ἀκανθας ἔφερον, τὰ δὲ εὐκαρπα γλυκῶν καρπὸν φέροντα, τὰ δὲ πικρὸν καὶ δυσώδη καὶ τὰ μὲν φύλλοις μόνον ἐκόμων, τὰ δὲ σαπρά φύλλα ἔφερον. "Ην δὲ μεταξὺ αὐτῶν φυτὸν ὡραῖον, Εύκαρπον, ὕψη ἐν λίαν, καὶ ἡδὺν εἰς τὸ βλέπεσ' αι· εἰ δὲ κλάδοι αὐτοῦ ποικίλοι λίαν· εἴαν γὰρ οπώραν τις ἐπιζεται ἐξ αὐτοῦ λαβεῖ, ἐφεύρισκεν ἀδιάλει πτον καὶ ἡδύτατον λίαν. Τοιγαροῦν τῷ φυτῷ ἐκείνῳ γλιχόμενο, επερείδετο ὁ πάντεπτος νεανίας, Εφρ:ττον καὶ ἐλιγγία, τὸ τί ἂν εἴη στοιχαζόμενος. Ἐγγισας οὖν πλησίον αὐτοῦ, ὁρᾷ χελιδόνα σεμνοτάτην καθεζομένην ἐν τοῖς κλάδοις τοῦ φυτοῦ· οὐ μέντοι πλήρης χελιδών· ἀπὸ γὰρ κεφαλῆς μέχρι τοῦ στήθους χελιδόνος εἶδος ἐκέκτητο, ἐπὶ δὲ τὰ πρόσω ἀηδόνος θέαν εἶχεν· ξένον τὸ θαῦμα! ποτὲ μὲν ὡς χελιδὼν ἐμελέτα λυρίζουσα, ποτὲ δὲ ὡς ἀηδων φθεγ γομένη παράδοξα. 13 Ω; δὲ θαυμασιωτάτη εκείνη χελιδών μεταξύ του φοβεροῦ ἐκείνου φυτοῦ ἐκαθέζετο, μελωδούσα ευρώ. ἡδυφώ νέος, παρεῖσιν] πετεινὰ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ὑπὲρ τοὺς Αστέρας πλέον τὰ ἐκεῖσε ἀπτόμενα, καὶ ταῖς ἰδίαις φθογγοῖς ἐπιτέρποντα. Εξεπλήσσετο δὲ ὁ Ἐπιφάνα'ς ἐπὶ τὸ ὡραῖον φυτόν, καὶ ἐπὶ τοῦ εὐπρεπεστάτου στρουθίου τὸν ἅπαυστον κελαδισμόν, ὥστε ἀπὸ τῆς ἀνεκλαλήτου ἡδονῆς δακρύων σταλαγμοίς καταβρέMatth. xi, 11. Ms. Vatic. hic etiam illa habebat; καὶ ὁποίαν αὐτοῦ κέκτηται ἐν τώδε τῷ αἰώνα, 91. Finitis precibus lymnisque matutinis, postquam salvere jussisset virum sanctum, domum se suam recepit Epiphanius: et recurrente identidem monitorum Andreæ memoria, quotidie miraculum illud obstupescebat, noctu vero in cubili suo quic scens, eductis ex imo corde suspirlis, Pape! inquiebat, quam illustre silus haec habet regia civitas, et ignoratur! Verissime enim dixit Dominus de illis, qui res terrenas attoniti admirantur: eQuia videntes videbitis, et non cognoscetis. Eenim f. ψuæcum,ue Christus, cum versaretur in terris, fecit signa et prodigia, eadem fere in famulo quoque ejus completa videmus. Nocte igitur illa non crssavit Epiphanius supplicare Deo, statum omnem sibi rerum ad Andream spectantium ut aperiret, quanti nempe faceret Dominus virtutem illius, et quo loco in regni coelestis gloria foret. Et leviter indormiscens, conspicit quem lam campum, frutibus investigabilis naturæ obsitum, quorum alii aridi, allusti alii, nonnulli pro fructibus forel a spinas,frugiferorum quidam sapidis fructibus, qui dam insipidis et male olentibus onerabantur, illis virentes solum frondes decori, dedecori istis mar cescentes erant. Inter cateros frutices eminebat arbor una, valde speciosa, frugifera, procera, visu jucumulate cujus ramis, admodum diversis, quod cuivis arridebat maxime omorum genus legere erat, saporis suavissimi, aliis post lecta illa non delicientilus. Inflammatus itaque desiderio istius arboris venerabilis adolescens Epiphanius, contenlere co conabatur, cum horrore ac trepidatione quadam perpendens, quid isthoc rei foret. Cumque aliesset propius, cernit hirundinem insignem ramis illius insidentem, nec tamen omni ex parte hirundinem a capite quippe ad usque pectus hirundinis, reliquo deinde corpore luscinia speciem praeferebat. Insi tatum vero miraculum 1 aliquando instar hirundinis trinsabat, aliquando philomela cantum mirabiliter aemulabatur. 92. Sedente igitur birundine illa admirabili, frondibus arboris admirabilis tecta, et suavi modulatione omnia circum complente, advolant codem alia quoque volucres e coelo delapse, stellis numero Γrequentiores, quæ et suo pariter concentu voluptaκαι agerebant liquidiorem. Considerans interim Epiphanius in arbore pulchritudinem, in avicula cantum perpetuum, Lauta captus est admiratione, In ms. Mazar. clarius aliquanto cle: th σχήμα ὅλον χελιδόνος ἔφερεν.

ut prae inexplicabili gaudio manantibus ubertim χειν τὸ πρόσωπον. ὡς δὲ ἵστατο ἐντρανίζων lacrymis vultus irrigaretur. Dum vero ita miratur arborem et aviculam, accedit eo vir grandavus, gravis, amictum candidum indutus, qui oculos in Epipharium reflectens: Heus, inquit, adolescens, quis line te introduxit, me non jubente? Et ille Benignas, venerande Pater, servo tuo aures praele: incedens via, que prorsum ducebat, huc tandem evasi, et tum arboris pulcherrimae, contra nos stantis, cujus decus ex concinnitate amorum et fructuum diversitate perspicue relucet, consideratione, tum suavissimo avicule cantu, quem tu quoque ipse percipis, detentus fui. Verum da ve niam misero mihi: et scrutaturus vestimenta mea acredle, si qua forte suspicio tibi suborta sit, me huc advenientem fructus tuos surripuisse. Cui se. nex: Ecce ingratum caput, quam audacter neget illa, quæ mihi probe nota sunt! Nonne ego te vidi avulsos inde fractus manducare, et quidem ad Sati tatem usque? Tum Epiphanius coepit detestari et jurejurando affirn.are, ne mi am quidem illorum se tetigisse. Εt rursum senex: Desine mentiri, adolescens, inquit; non enim, quod poma carpseris eterisque, le reprehendo: quin magis etiam lator, quod videam esse, qui inde manducet, ut et ipsi latitia allluat. Comitare me igitur, est aliud longe mirabilius quod tibi ostendam. " παῖς τῷ φυτῷ καὶ τῷ στρουθίῳ, παραγίνεται προς αὐτὸν πρεσβύτης τις ἐν εὐπρεπείᾳ λευκοί; ἀμφίοις ἐστολισμένος· θεασάμενος δὲ τὸν Ἐπιφάνιον, εξ πεν· Σοὶ λέγω, νεανία, τίς σε παρέστησεν ἐνθάδε ἄνευ τῆς ἐμῆς κελεύσεως; Ο δὲ λέγει πρὸς αὐτόν· 'Ανεκτῶς ἄκουσον τοῦ σοῦ οἰκέτου, ὦ τίμιε Πάτερ παροδεύων γὰρ τὴν ὁδὸν τὴν ἐπὶ τὰ πρώτω ἀνάγουν σαν, ἐν ὅσῳ τοῖς ὧδε ἀπήντησα, καὶ ἐθεασάμην τὴ ὡραῖον τοῦτο φυτόν, τὸ κατέναντι ἡμῶν ἱστάμενον, οὗ τὸ εὐπρεπὲς ταῖς ἁρμονίαις τῶν κλάδων καὶ τῇ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ ποικιλίᾳ εὐόπτως ἐνοπτριζόμε νον, καὶ ἥνπερ καὶ αὐτὸς ἐνωτίζῃ ἡδυτάτην τοῦ στρουθίου φωνήν. ᾿Αλλὰ συγχώρησόν μοι το ἐλεεινῷ, καὶ δεῦρο ψηλάφησαν με, εἰ ἄρα τινὰ ὑπό ληψιν ἔχεις, καθ' ὅ τι σεσύληκα τοῦ καρποῦ αὐτοῦ. Εφη πρὸς αὐτὸν ὁ πρεσβύτης - Βλέψον τὸν ἀχάρι στον πῶς ἀπαρνείται, Ὦ ἀκριβῶς ἐπίσταμαι Οὐκ ἐγώ σε τόν, ὅτι ἦρες ἐκ τοῦ καρποῦ, καὶ ἔφα γες, ἀλλὰ καὶ εἰς κόρον τούτου ἀπήλαυσε;; Ὁ δι καταναθεματίζων, ὤμους διίσχυριζόμενος, μήτε έως ψήγματος άψασθαι αὐτοῦ. Εἶτα ἔφησεν ο πρεσβύ της· Παύσον τοῦ ψεύδεσθαι, νεανία, οὐ γὰρ ἐγνα σοι περὶ τούτου, δι' ὧν ἤρες καὶ ἔφαγες· καὶ γὰρ κἀγὼ ἐν εὐφροσύνῃ εἰμὶ ἀφορῶν ἵνα τις φάγῃ ἀπ' αὐτοῦ, καὶ εὐφρανθήσεται· δεῦρο οὖν μετ᾿ ἐμοῦ, καὶ ἔχω σοί τι καινότερον δείξαι. Αγ'. Απῄει τοίνυν έ Επιφάνιος ὄπισθεν βλέπουν τ αὐτὸν ἔμπροσθεν βηματίζοντα, καὶ εὐαγγέλιον τῇ χειρὶ αὐτοῦ κατέχοντα τῇ δεξιᾷ, καὶ τόμον χάρτου ἐν τῇ εὐωνύμῳ αὐτοῦ. Ὡς οὖν διώδευον ἐν περιδόν λοις τισί, καταλαμβάνουσι περιαυλον πλήρη φωτός, ἐν ᾧ δὲ καὶ παλάτια ἐξ αὐ· ας ηλιακής ᾠκοδομημένη, πάσης θυμηδίας ἀνάπλεα πέλοντα, καὶ ἀνερωτήτως εἰσήλθοσαν ἐν αὐτοῖς. Θάμβῳ δὲ καὶ φρίκη βαλλόν μενος ὁ Ἐπιφάνιος, κατεπλήττετο ἐπὶ τῷ κάλλι καὶ τῇ εὐπρεπείᾳ τῶν ἀνακτόρων· καὶ εἰσεληλίθα σιν ἐν ἑνὶ τῶν παραδόξων θαλάμων· ξένα τα μυστή μια ἐν αὐτοῖς ἐχρημάτιζεν καὶ ἀκατανόητα κάλλη. Υπήρχον δὲ ἐκεῖ θρόνοι φοβεροὶ πῦρ ἀπαστράπτον τε;· ἐκαθέζετο δὲ ἐν τῷ ἑνὶ αὐτῶν εἰς ἄῤῥητον ὕψος φοβερός τις βασιλεὺς καὶ ἀπόρητος, ἀπαστράπτων ὡς ἥλιος, σφαίρα δὲ πυρὸς ἐκ τοῦ προσώπου αὐτοῦ ἐξεπορεύετο, ὥστε ἀπὸ πολλῆς δόξης καὶ λαμπρότη 43. Secutus naque ducem hunc Epiphanius praeeuatem, vidit in dextera ejus sacrosanctum Evan felium, in sinistra vero volumen charum: cumque c aliquot obiissent platess, devenerunt ad septum guoddam repletum luce, in quo et palatia, e lunine schul excitata, nullius non voluptatis genere gluentia, visebantur: eoque, neminem poscentes veniam, introiverunt. Ilic Epiphanius, tremore pariter ac horrore commotus, obstupuit propter pulchritudinem et majestatem sedentium isthic regum: ingressique sunt in unum istorum comelavium, ubi tanta relucebat elegantia, quantam assequi cogitatione non licet; et multa spectaban• tur arcana, nusquam alibi visa. Inter alia clevati pendebant throni admirabiles, ignem circumquaque ejaculantes; illorum vero unum, in summam altitudinem elatum, occupabat rex quidam tam admirandus, ut dici non possit: coruscabat uti τις, καὶ αἴγλης, καὶ αὐτὸν τὸν αἰθέρα καταλάμπι sol, globus igncus procedebat ex facie illius, qui multa gloria sua, splendore, atque claritate ipsum alera illuminabat: circum thronum astabant millia midium et decem millia millium ordinum et exercituum Cherubinorum, Seraphimorum, et Virtutum; qui, ut sic loquar, uti montes confertissimi, multum in sublime cluti, apparebant. Iluc igitur ingressi ceciderunt in terram et adorarunt. Εpiphanius vero, prae limore ac tremore pronus jacens, oculos suos ad contemplandam visionem levate non sustinebat: donec Στρουθίου. la correxi congruenter adjunctis es praecedentibus, pro σταυρωθέντος uni liabebat Las. nostrum: in Miz. haec desiderantur. σθαι· κύκλῳ δὲ αὐτοῦ παρειστήκεισαν μύριας μια ριάδες καὶ χίλιαι χιλιάδες ταγμάτων καὶ στρατευ μάτων Χερουβίμ τε καὶ Σεραφίμ, καὶ αἱ Δυνάμεις, ἵν' οὕτως εἴπω, καθάπερ τινὰ δάση ορέων εἰς ύψος λίαν ἐγηγερμένα. Ὡς εὖν ἔνδον ὑπεληλύθασιν, [πεν σύντες εἰς γῆν προσεκύνησαν· φόβῳ δὲ καὶ τρόμο βαλλόμενος ὁ Ἐπιφάνιος πρηνής έκειτο; μὴ δυνά μενος αὐτοφθαλμεῖν τοῖς θεάμασιν· ἦν καὶ ἐξανα· στήσας ὁ γηραιός, ἐπὶ πόδας ἴστησιν έντρομος, θαρρεῖν αὐτὸν διακελευσάμενος. Πρὸς ἄν ἔφη ὁ Βασιλεὺς ἐκεῖνος ] Οὗτός ἐστιν ὁ παῖς, ἐς Ms. Vatic. & μὴ εἰδὼς ἀποφθέγγεται αρνούν JAEO Ms. Vatic. minus concinne: φόβος καὶ τρό

σαφέστερον ἡμῖν παρεκάλεσεν ἀποκαλυφθῆναι αὐτῷ tandem ipsum venes erigens, pedibus suis adbuc περὶ τοῦ ἀοιδίμου καὶ προσφιλοῦς ἡμῶν ᾿Ανδρέου; Καὶ ὁ πρεσβύτης, ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὗτός ἐστι, * Δέσποτα trepidum consistere, et bono animo esse jussit: ad quem et conversus rex ille, liccine, ait, iste adolesceus, qui precibus suppirk institit ut revelaretur sibi, quo in statu sint res celeberrimi nostrique amicissimi Andrea? Cui senex: Ipse est, Domine. 94. Tum iterum rex: Ecce, tota arbor, qua vidit, omnis generis fructum proferens, imago est corporis famuli met. Etenim tam me delectat ignotum plerisque institutum Andreae, quain suaviter sibi juvenis ille afici visus est, conspecta arboris venustate. Avicula vero, quam partim hirundinem, partim lusciniam referre vidit, ejus..ein famuli mei dilectissimi animam ac spiritum repræsentat eximium, quo sine intermissione glorificans me, dignos mico nomine lymnos concinit, adeo ut cuncti angelorum meorum divini exercitus od ipsum advolent et requiescant. Hic vero dixit non manducasse se ex fructu illo, cum tamen abunde illo repletus sit, ex quo tempore Andream capit audire. Quoniam vero summa contentione oravit, ut sibi revelaretur, quantus sit Andreas in regno calorum, age, sublatum hinc deduc in sanctorum gloriam, et duc per omnia, quæcunque illic suut Iustraturum. Sublatum igitur Epiphanium sener adducit in conclave, fulguris in modum lucens. Erce autem prodit unde, velut in imagine, ce lebris Andreas, gloria reluceus, illi simillima qua Rex ipse coruscabat: rutilabat caput, uti sol, manus electri speciem praferebant, perles induebantur calceos, nihilo minorem claritatem quam fulgur emittentes, corrigiis inauralis constrictus; vestimenta quæ multifaria erant, dixisses e radiis solaribus aut vibrationibus fut minis consarcinata. Inferior vestimenti totius pars apparebat nivo candidior, aficiebatque suavissime σculos, ut amani fosculi solent: ei proxima quasi vino tincta, non quidem purpureo, sed fulgenti decora erat colore: tertia pars, quae et suprena, speciem habebat toge venustissim, unde gloria Domini proveniebat: comam illius adornabat corona, gemmis margaritisque quasi stellis culi distincta; frontem insigiriel at crux corone regia i sinistra manus sceptrum, his vocibus, Sanctus. Sanctus, Sanctus, inscriptum, dextera vero crucem 18. Εφη πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεύς Ἰδοὺ πᾶν τὸ φυτὸν, δ τεθέαται, ἐν ᾧ παντός είδους καρπὸς ἐπιφέρεται, ἡ εἰκὼν τοῦ σώματος τοῦ θεράποντός μου κεχρημάτικεν· καὶ γὰρ οὕτως ἐμὲ ἡδύνει ή τοῖς πολλοῖς ἁγνοουμένου Ανδρέου διαγωγή (16)], καθάπερ αὐτῷ εἰς ἡδύτητα κατεφάνη τοῦ φυτοῦ τὸ ὡράΙσμα· τὸ δὲ στρουθίον, ὁ ἑώρακεν ὡς χελιδόνα καὶ ἀηδόνα, ἡ ψυχή τούτου τοῦ παιδός μου καθέστηκεν, καὶ τοῦ ἀγαπητοῦ μου τὸ πνεῦμα τὸ εὔθετον, ὅπερ ταῖς ἀκαταπαύστοις δοξολογίαις χρώμενον τὰ ἐμοὶ πρέποντα άσματα επανατίθησιν, ὥστε πάντα τῶν ἀσωμάτων ἀγγέλων μου θεία στρατεύματα ἐπ' αὐτῷ ἀνακεῖσθαί τε καὶ ἐπαναπαύεσθαι. Δελάληκεν δὲ οὗτος, ὅτι οὐκ ἔφαγεν ἐκ τοῦ καρποῦ αὐτοῦ, μᾶλλον μὲν οὖν ὑπὲρ περισσοῦ ἐνεπλήσθη ἐξ αὐτοῦ, αφ' ης ημέρας προσέσχεν αὐτῷ. Ἐπεὶ δὲ ᾐτήσατο ἀκριβέστερον γνῶναι, ὁποῖος ἐστιν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν, ἄρον αὐτὸν καὶ ἄπαγε ἐν τῇ λαμπρός τητι τῶν ἁγίων, καὶ δεῖξον αὐτῷ ἅπαντα Πριν οὖν αὐτὸν ὁ γέρων ἐκεῖνος, καὶ ἀποφέρει εἰς θάλαμον, ὡς ἀστραπὴν χρηματίζοντα· καὶ ἰδοὺ ὡς ἐν εἰκόνι ὁ ἀοίδιμος ᾿Ανδρέας ἐξῆλθεν τῶν ἐκεῖ, σύμμορφον δόξαν κεκτημένος τοῦ βασιλικοῦ καὶ φριστοῦ ὁμοιώματος, ὑπέρλαμπρον ἔχων τὸ πρόσωπον - ὡς ὁ ἥλιος, αἱ χεῖρες αὐτοῦ ὡς εἶδος ηλέκτρου, οι πόδες αὐτοῦ ἀστραπομόρφοις ὑποδήμασιν διαχρύσοις χώροις ἀναδεδεμένοι, τὰ ἱμάτια ποικίλα, ὡς ἀπὸ ηλιακῆς ἀκτῖνος, ἢ ὡς ἀπὸ ἀστραπομόρφου άστρατης κατασκευασμένα. *Ην δὲ ὑποκάτω πάντων τῇ θέᾳ ὡς χιῶν τῇ λευκότητα, ὥσπερ ἄνθος ἁρπάζων τὴν ἐφθαλμὸν εἰς ἡδύτητα· τὸ δὲ ἀπ' αὐτοῦ ὡς οἴνου, οὐ μέντοι ὡσεὶ πορφύραν ἀλλ' ἀπαγλαΐζον τῷ χρώματι· τὸ δὲ τρίτον ἐπάνω τι ὡς εἶδος χλαίνης ὡραιοτάτης, καὶ δόξα Κυρίου ἐξ αὐτῆς ἐξεφέρετο, καὶ ἦν στέφανος ἐπὶ τῆς κορυφῆς αὐτοῦ, καὶ λίθοι καὶ μαργαρίται ὡς ἀστέρες οὐράνιοι, σταυρὸς δὲ ὁ τοῦ στέμματος τοῦ βασιλικοῦ ἐπάνω του μετώπου αὐτοῦ· κατεῖχεν δὲ σκήπτρον ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ τῇ εὐωνύμῳ, καὶ γέγραπτο ἀληθινὰ γράμματα, "Αγιος, ἅγιος, ἅγιος· καὶ σταυρό; ἐν τῇ δεξιᾷ αὐτοῦ. με. Ὅτε οὖν εἶπεν ὁ Ἐπιφάνιος, ἐξενίζετο ἐπὶ τοῖς θυμασίες τοῖς δειχθεῖσιν αὐτῷ. Εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ γηραιός ἐκεῖνος, ταῦτα ὑποδείξας - Τι θαυμάζεις ὄναρ Ιδών; ὅταν δὲ ἴδῃς τὸ ἀληθὲς, τί ποιήσεις; Ἰδοὺ οὖν ἐν ἀληθείᾳ δέδεικταί σοι ή λαμπρότης τῶν δού των Κυρίου, καὶ ὡς ᾔτησας, τὸ καταθύμιον σου πε μας ἔλαβεν τὸν Ἐπιφάνιον· πεσόντες οὖν, προσε κύνησαν, εὐλαβούμενοι τον Βασιλεῖ ἐκείνῳ, ἐπὶ Ικανή ώρα κείμενοι. Εξαναστάντες οὖν, ἔφησεν ὁ Βασιλεύ, την σεβασμίῳ, ἐκείνῳ πρεσβύτῃ. Ms. Vatic. δέει κεχρημένος, απελογήσατο, ἐκέλευσεν ὁ Δεσπότης μου, οὗτός ἐστιν. Hs. Vatic. ἐμοὶ προσανάκειται, nec verbum από μένα. Letiebat. 95. Tam mirabilia conspicatus ostenta Epiplaπius, præ admiratione vix fuit apud se. Cui senex, visorum exhibitor: Quid, inquit, somnium admi raris? Quid ergo facies, ubi rem ipsam conspeseris? Ecce igitur jam vere exhibitus tibi est splendor et gloria famulorum Donini, et expletum Praeter alia que hinc inde mutata sunt, inserebantur hoc loco pro istis αὐτῷ ἅπαντα, αν Επικαιtur, ὁμοιόσχημον εικόνα κατὰ τὴν τάξιν των Αγίων, ὅτι οὔπω ἐκεῖνα ἐγένοντο, line usque ad num. 95, uti alias sæpe in descriptionibus, maxime abi quaedam obscuriosa I occurrunt, in ms. Maz. desiderantur.

Et est, uti petiisii, desiderium tuum: quapropter πλήρωκεν· σπεῦσον οὖν καὶ αὐτό, ὅπως μὴ στερη salage tu quoque, ut ne excidas spe regni culorum consequendi. Εt his a sene commemoratis experreus est Epiphanius, eodem tempore quo ecclesiae conventus ad cauonis medium jam pervenerat. Εt recolens animo universa, quæ viderat, non sine horrore ac admiratione, in hac verba prorupit: O me miserum! qui in peccatis enutritus et e sordibus eductus, merui conspicuum oculis habere Dominum Jesum omnipotentem, qucmadmodum et pulchritudinem famuli ejus gloriosi. Quibus dictis, surrexit abiitque in ecclesiam, canonem absoluturus, et adveniente die, ab hora prima ad usque tertiam, in conclavi suo multis cum lacrymis orationi varans, gratias persolvit Deo, quod ipsi incerta et occulta sapientiae suae manifestasset, Tum surgens ad mediocritatem meain accessit, reumatiavitque summo cum timore ac humilitate ownia, quae jam narravi. Quare perculsus ego exclamavi subito: Quis magnus est uti Deus noster? to facis mirabilis, Deus! τῆς τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ τοῦτο εἰρηκώς δ πρεσβύτης, έξυπνος γέγονεν ὁ Ἐπιφάνιος· ἦν δὲ ἡ ἐκκλησία τὸν κανόνα μεσάσασα Ἐν εαυτής θ ταῦτα ἀναμνησάμενος, εἰς φρίκην φοβεράν μετηνέ χθη, καὶ ἀποθαυμάζων τὴν ὄρασιν, ἔλεγεν· Ο τά λας ἐγώ! ὅτι ἄνθρωπος ἐν ἁμαρτίας τεθραμμένος, καὶ λυγρῶς ταῖς ἀκαθαρσίαις ἀντλούμενος, τον πάνω τοκράτορα Κύριον Ἰησοῦν τοῖς ὀφθαλμοῖς ἠξιώθην θεάσασθαι, ἅτε δὴ καὶ τὴν ὡραιότητα τοῦ θεράπον τος αὐτοῦ. Ταῦτα εἰρηκώς, ἀναστὰς ἐπορεύθη ἐν τῇ έκκλησίᾳ τὸν κανόνα τελέσαι - πρωΐας δὲ γενομένης, ἀπὸ πρώτης ώρας μέχρι τρίτης, ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτ τοῦ μετὰ δακρύων πολλών προσευξάμενος, απευχα ρίστησεν τῷ Θεῷ, τῷ ἀποκαλύψαντι αὐτῷ τὰ ἄδηλα καὶ κρύφια τῆς ἀποῤῥήτου σοφίας αὐτοῦ· καὶ ἀναστὰς πρὸς τὴν μετριότητα παρεγίνετο πρός με, τὰ προβληθέντα μοι ἅπαντα ἀναγγέλλων ἐν ἀφάτῳ δέν καὶ ταπεινότητα. Καὶ καταπλαγεὶς εὐθέως ἀνέκραξα Τι; μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια. CAPUT XIII. ις'. Ὁ δὲ Μακάριος ἀφ' ἑσπέρας, ὡς ἦθος εἶχεν τοῦ ἀγωνίζεσθαι ἐν τοῖς ξάμοις, μόνου περιπατοῦντος ταῖς νυκτεριναῖς περιόδοις, συνέβη αὐτὸν πορευθῆναι πλησίον εὐκτηρίου τινὸς τῶν ἁγίων καὶ κορυφαίων *Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, ὅπερ ἔφασκον ε παλαιοὶ τῆς πόλεως τὴν ἐν ἁγίοις Κωνσταντίνον τὸν Propheticus Andree spiritus in futuris occultisque rebus; pestis depulsa, peccata correpta. 96. Beatus interim Andreas, cum pro sua consuetudine solitis sese laboribus exercens a tempore vespertino in multam noctem urbem oliret solus, delatus forte est ad oratorium quoddam, sanctis apostolorum principibus Petro atque Paulo consecratum, quod natu grandiores incolas a S. Constanlino imperature exalificatum nemorant. Illac ita βασιλέα οἰκοδομήσαι. Παράγοντι οὖν ἐκεῖσε, ἀτελή. que, tenebricusa sine luna nocte, nebulis stellas celi obnubilaucibus, iter habenti Amirez occurrit vla media puteus, sive ut receptaculum foret aquarum, sive alia de causa, quam Deus noverit, elosous; in quem Satanas, Ethiopis specie apparens, transeuntem prope virum sanctum, permitLents benignissimo Deo, trudendo praecipitavit. Bic, Into pene obrutus uliginoso, confestim exclam mavit: 0 qui quatuor orbis partes salutari doctrina vestra illuminastis, apostoli, vos luminaria mea lucidissima, suppetias ferte vilissimo servulo vestro, eripite me ex puteo hoc profundissimo! Cum illico emicans ex oratorio crux, in aere suspendi visa est, emittens fulgorem uti ignis immensum adversus Sanctum in puteo: quam ut conspexit exclamavit denuo: Signeur super me lumen vultus tui, Domine. Et continuo apparuerunt viri duo pulchrituTinis eximia per aerem delati, auus ab una, alter ab altera parte crucis, in acre pendentis et lato omnia illuminantis: illorum vero alter dextera Sancti prehensa, alter sinistra, e Intoso puteo illum eduxerunt, in rectaque via restituerunt, genubus Jesus cœno inmersum; et statim ex oculis evahucrunt. Hic item, quae de Canone ecclesiastico in duobus locis, quæ de tempore, quan de coneressu του οὔσης τῆς νυκτός, καὶ τῶν νεφελῶν ἀποκρυψάν των τοὺς ἐν τῷ στερεώματι ἀστέρα;, ἔτυχεν εἶναι κατὰ τὸ μέσον τῆς ὁδοῦ βάθρον τινὰ ἐρύγματος, είτε διὰ νομὴν ὑδάτων, εἴτε δι' ἄλλον τινὰ τρόπον ανώρυξαν, ο Κύριος ἐπίσταται. Ὡς οὖν πλησίον ὁ μακάριος διώδευεν, παραχωρήσαντος τοῦ φιλανθρών που Θεοῦ, ἰδοὺ ὁ Σατανᾶς ὡς Αιθίοψ τις παραφανείς, συμποδίσαι αὐτὸν εἰς τὸν βόθρον παρενέπειρον. Ἐκεῖσε τοίνυν τῷ ὑλώδει πηλῷ συγχωσθείς, παρευ θὺς ἐξεβόησεν· Οἱ τὴν τετραπέρατον φωταγωγή σαντες πυρίναις διδαχαῖς ἀπόστολοι, φωστῆρες μου φαινότατοι, βοηθήσατε τῷ εὐτελεῖ οἰκέτῃ, βυόμενοί με ἐκ τοῦ βυθοτάτου (εἰς) ορύγματος! Καὶ εὐθέως ἐφάνη σταυρὸς ἀπὸ τοῦ εὐκτηρίου ἐπὶ τοῦ ἀέρος κρεμάτ μενος, καὶ ἦν ὥσπερ πῦρ φλέγον μαρμαρυγής λαμ πηδόνων ἐπὶ τοῦ λάκκου ἐκπέμπων πρὸς τὸν Μα κάριον, "Ονπερ θεασάμενος εβόησε. Σημειωθήτα ἐφ' ἡμᾶς τὸ φῶς τοῦ προσώπου σου, Κυρίε. Παρα χρήμα δὲ ἐφάνησαν δύο άνδρες ὡραῖοι σφόδρα επί τοῦ αἰθέρος φερόμενοι, εἷς ἐντεῦθεν, καὶ εἷς ἐντεῦ θεν ἐγένοντο τοῦ φωτοφόρου ἐκείνου σταυροῦ, ἐπὶ τοῦ ἀέρος ἑστῶτος καὶ φωτίζοντο;· ὁ μὲν εἰς τῆς δεξιᾶς χειρὸς κρατήσας, ὁ δὲ ἕτερος τῆς εὐωνύμου, ἀπὸ τοῦ πηλοῦ καὶ τοῦ βόθρου ἀνήγαγον, καὶ ἐπὶ τῆς εὐθείας ὁδοῦ παρέστησαν· ἦν γὰρ κεχωσμένος ἕως τῶν γονάτων· καὶ εὐθέως ἄραντοι ἐγένοντο. Epiphanii cum scriptore Vita dicuntur, non is muntur in Ms. Mazar.

ἐπ' αὐτῷ τὰ ὅμοια κατεισπράξασθαι. Ἔτυχεν δὲ igitur hujusce quoque puella cadaver uli terre διαβαίνειν ἐκεῖσε Μακάριον, τὰ διὰ Χριστὸν ἔθη αὐτὸν ποιοῦντα· καὶ ὡς ἅτε βλέπων τοῖς νοεροῖς ὀφθαλμοῖς, ἔγνω τῷ πνεύματι τὸν μοχθηρὸν ἐκείνου τοῦ δολίου σκοπὸν, καὶ βουλόμενος ἀναστείλαι τὴν τούτου ἐγχείρησιν (ἑώρα γὰρ οἷος Ελεθρος μέλλει αὐτῷ συναντῆσαι) καὶ βλοσυρὸς ἀπιδὼν εἰς τὴν αὐτοῦ ὄψιν, ἔφη πρὸς αὐτόν· Τάδε λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, σεὶ τῷ ἐσθίοντι τὰ ἀμφία τῶν ἐν μνημείοις κατατιθεμένων, οὐκ ἔτι ἴδῃς τὸν ἥλιον, οὐκέτι θεάσῃ ἡμέραν, οὐκέτι θεάσῃ μορφὴν ἀνθρώπου· κλει σθήσονται γὰρ οἱ πυλῶνες τοῦ οἴκου σου, καὶ οὐκέτι διανοιγήσονται, καὶ σκοτιάσει ἡ ἡμέρα, καὶ οὐ μὴ διαφαύσῃ εἰς τὸν αἰῶνα. ρα'. Ὁ δὲ ταῦτα ἀκούσας, οὐ συνῆκε τὰ παρὰ τοῦ Δικαίου μηθέντα, καὶ μηδὲν μελλήσας ἐπορεύετο. Ο δὲ Οσιος ἀπιδὼν πρὸς αὐτὸν, ἀπεφθέγξατο· Απιοι κλέψαι, μάταιε. Μὰ τὸν Ἰησοῦν οὐ μὴ θεάσῃ τὸν ἥλιον. Ὁ δὲ συνεὶς τελείως τὰ ῥηθέντα αὐτῷ, διεχλεύασε τὸν Ὅσιον, εἰπών· Ναί, παρατετραμμένε, ἄδηλα φήσεις, καὶ τοῦ φυρμοῦ τῶν δαιμόνων εφάμιλλα· ἐγὼ ἐκεῖ ἀπέρχομαι, καὶ βλέψω εἰ ενεργήσει σου τὰ βήματα. Ὁ δὲ Όσιος μετριοπαθῶν διέβη τὸν τόπον. Εσπέρας δὲ ἤδη γενομένης, ἄδειαν εὑρὼν ὁ ἀτυχέστατος, ἀπελθὼν καὶ ἀποκυλίσας τὸν λίθον τοῦ μνήματος, εἰσίει ἐν αὐτῷ· καὶ πρῶτον μὲν ἦρε τὸ σάβανον, καὶ τὸ μαφόριον κάλλιστα ὄντα Ὅτε οὖν ταῦτα ἦρεν, ἐβουλεύσατο ἀναχωρῆσαι· ὁ δὲ μετάνθρωπος δαίμων ὑπέβαλλεν αὐτὸν ἄραι καὶ τὴν 205νην, καὶ γυμνὸν τὸ σῶμα καταλιπεῖν· ὁ καὶ πε ποίηκεν. Ὅτε οὖν ταύτην ἦμε, νεύσει Θεοῦ, ὡς ἀπέῤῥητόν ἐστι τὸ διήγημα 1 τὴν δεξιὰν αὐτῆς χειρα κουφίσασα, δίδωσιν αὐτῷ ράπισμα, καὶ παν μαυτὰ ἐτυλώθησαν αὐτοῦ οἱ ὀφθαλμοί συνέσχε δὲ αὐτὸν τρόμος φοβερὸς καὶ φόβος ἀσύγκριτος, ὥστε ἀπὸ τοῦ γενομένου αὐτῷ κλόνου τάς σιαγόνες αὐτοῦ σὺν τοῖς ὁδοῦσι συντρίβεσθαι, ὁμοίως δὲ καὶ τα γόνατα. mandatum esset speculatus, pari modo et illud spoliare induxerat auimum: cum forte illae transire ευtigit B. Andream, solita opera sua Christi causa aclitantem. Qui oculos mentis interiores intedens in hominem fraudulentum, cognovit nelarium ejus consilium, quod ut impeuse cupiebat mutatum (videbat enim quanta misero calamitas impenderet), torvo in illum intuitus vultu, ita loqui capit: Hæc dicit Spiritus sanctus tibi, qui vestes mortuis et terræ mandatis detractas abliguris, non amplius aspectu solis, non diei, non formæ humanæ fruiturus es, claudentur enim por tæ domus tuæ, deinceps non aperiendae; tenebris involvetur dies, et non illuminabitur in æternum. 101. Audiit quidem ille hæc Sancti ellata, sed non intelligens, sine cunctatione digressus est. Quem oculis prosequens Andreas: Abi, inquit, abi, furare, sceleste. Jesum Christum testor, non amplius visurum te solen. Quæ tandem, quid sibi vellent, ille capiens, vaticinanti Sancta isthec cum ludibrio ingessit: Ne tu, energunene, obscura loqueris; qualia damoniaci effutire consueverunt: ego vero illuc abeo, periculum facturus, num quod dictis tuis pondus insit. Posteaquam vero Sanctus, modice dolens, iter suum porr prosecutus esset, infelicissimus ille jam ingruenLe vespera, tuta omnia circumspiciens, ad momentum accessit, revolutoque lapide introisit. Ae primo quidem sabanum et maphorium, vestes pulcherrimas, abstulit; quibuscum abire paranti alind consilium suggessit cacodemon, acerrimus humani generis hostis, videlicet interulam quoque ut tolleret, nudato cadavere relicto: quemadmodum et re ipsa facere aggressus est. Verum nefario in conatu, volente Deo, defuncta puella (quam inex - plicabilis hæc res est!) sublata in altum dextera insignem violatori colaphum impegit; quo statim oculorum usu destitutus est, correptusque metu ac tremore tam vehementi, ut maxillae ut dentes, ut genua inter se colliderentur, 102. Ad hæc et os suum aperiens defuncta, tal bus illum dictis incessit: Miser ac miserande. ρβ. Ανοίξασα δὲ ἡ νεκρὰ κόρη τὸ στόμα αὐτῆς, τάδε πρὸς αὐτὸν ἀπεφθέγξατο "Αθλιε καὶ ταλαίπωρε, Έστω, οὐκ ἐφοβήθης τὸν Θεὸν, οὔτε τοὺς ἀγγέλους esto sane, nec Deum nec angelus ejus reformides: αὐτοῦ, κἂν ὡς εἰς τῶν ἀνθρώπων ἀπῃδέσθης τοῦ θεάσασθαι θηλείας σῶμα γεγυμνωμένον; Οὐκ ἠρκέσθη; ἅπερ πρότερον ἔλαβες, κἂν τὴν εὐτελῆ οθόνην οὐκ ἐχαρίσω τῷ σώματι; Αλλ' ἐπεὶ ἀνηλεής καὶ ἀπάνθρωπος καὶ ὡμὸς κατ' ἐμὲ ἀπεφάνθης, και ἐβουλεύθης γέλοιόν με ὀφθῆναι ἐν τῇ δευτέρᾳ ἐλεύσει πάσαις ταῖς ἁγίαις παρθένοις· ἰδοὺ ἐγώ σοι δείξω μηκέτι κλέπτειν· ἔπειτα ἵνα γινώσκῃς Θεὸν ζῶντα καὶ ἀληθινὸν εἶναι τὸν Χριστὸν, καὶ ὅτι κρίσις ἐστὶ καὶ ἀνταπόδοσις, καὶ μετά θάνατον ζῶσι Ms. Maz. ώμοφόριον, humerale: est autem Maphorium, muliebre p lima. Quantum seiect erat in ipso fure: neque PATROL. GR. CVI. at saltem, cum ipse homo sis, quo pacto reveritus non es femellae corpus, vestibus suis spoliatum, intueri? Num explere avaritiam tuam non μα tuissent quæ primum surripueras, si hujus vilis interule gratiam corpori meo fecisses? Sed quoniam immisericordem et inhumanum et crudelem te mihi exhibuisti, qui me omnibus sanctis virginibus, in secundo Domini nostri adventu, risui ludibrioque exponere tentasti omnem ego tibi deinceps furaudi facultatem adtimam, ut cognosias, enim tam stolidus erat scriptor, ut putaret vestem cam in extremo judicii die usui futuram detonctæ.

niehant, utrum mentis sanitati redditus fortunam Ταῦτα λέγοντες, ἀπ' αὐτοῦ ἀνεχώρουν. Ο δε δούλος suam non lamentetur? Quibus temere prolatis, quisque inde recedebat: famulo Dei modum nuitum faciente lacrymas precesque fundenli, quoad exauditus a Domino, voti compos fieret ac plaga cessaret. 99. Contigit vero aliud quoque miraculum, quo Dominum ad misericordiam flexit Sanctus. Abreplus quippe aliquando per exstasim a corporis sensibus, delatum sese deprehendit ad famulum Dei Danielems in Anaplo. Stelerat is ibi aliquando super columnam sublimis in aere, et crebra admodum ad gloriam Dei patrans miracula, quem et imperator pius Leo cum Augusta adibat frequenter, preces illius pro se flagitandi causa. liluc igitur per visionem delatum Andream aspiciens. Daniel, visus est ei blando vultu dicere, Huc adisis, cursor et pugil egregie, qui in medio mundi hujus tumultu splendidior ipso sole refulges, supplices una deprecemur Dominum, quoniam misericors, longanimis, et mullae misera tionis est, ut reginam hanc urbium pernicioso quo pessumit malo, liberatam velit. Cum suas igitur Domino preces obtulissent, visus est continuo descendere ignis e culo, inque caput Ethiopis, cujus multo sanguine iubulæ manus perniciem arbi aferebant, per aerem deferri, quo ambusius, et violenter ex regia civitate ejusque nibus exterminatus Ethiops est, statimque pestis grassari desiit. 400. Post dies aliquot obire contigit primicerii cujusdam filiam, virginitate ac totius vite iunocentia in paucis insignem: quæ patrem suum jurejurando interposito astrinxerat, ut in sacello, in vinea ipsius sito, se terræ mandaret: quod et factum est. Grassabatur vero per id temporis fur quidam, mortuis sua, queis involvebantur, lintea surripere assuetus, qui postquam observatis sedulo hibitinariis, quo funus condidissent loco didicisset, reversis omnibus domum amoliebatur terram, et mortuaria vestimenta auferebat. Is Hæc duo vicina loca, manifesta librarii socordia prætermissa supplentur ex Mazar. S. Daniel Stylita colitur 11 Decembris, ex cujus Vita prolixe descripta, quam Lipomanus et Surlus Latinam dederunt, constat eum tempore Leonis Magni et Anatoli patriarche venisse ex Mesopotamia, victurum in columna, quomodo viderat vivere juxta Antiochiam Simeonem illum, cujus Acta illustravimus 24 Mait. Hinc Theophanes ad annum Leonis 8, qui est Christi 405: Mis temporibus Daniel Stylita, vir plane mirandus, columnam in Anaplo positam conscendit; diaumeties anten Menaa: Ex divina revelatione contulit se ad partes Thraciæ juxta Byzantium in Anaplo.» Stetit autem ibi usque ad tempora Euphemin paIriarch; a.que adeo usque ad annum 400 et ultra. Sed longe hac absunt ab ea quam definivis Andre rate. Proinde, sicut hic in visione ruptus in Anaplum fuit, ita non potuit Danielem, iste sepultum a quatuor fere saculis, nist in spiritu loquentem audivisse. Græcum ergo contextom teatenus obscurum, qualemus τῷ τηνικαύτα με τοῦ Θεοῦ οὐκ ἐπαύσατο μετά δακρύων ποιεῖσθαι τὴν αἴτησιν, μέχρις ἂν [ὁ Κύριος τῆς δεήσεως αὐτοῦ επακούσας· ] τὴν θραύσιν ἔπαισεν. 40. [Συμβὰν δὲ καὶ ἄλλο θαυμάσιον εἰς φιλανθρω πίαν τὸν Κύριον ἔκλινεν. ]"Ιδε γάρ ἔαυτὸν ἐν μεν ὡς ἐν εκστάσει γενόμενον, ὅτι εὑρέθη πρὸς τὸν δοῦλον του Θεοῦ Δανιὴλ ἐν τῷ Ἀνάπλῳ. Καὶ γὰρ ἦν καὶ αὐτὸς τῷ τηνικαῦτα αίθριος, Ἱστὼς ἐπὶ τοῦ στύλου Αγωνί ζετο, άπειρα θαύματα εἰς δόξαν Κυρίου Εργαζόμεν νος· ἐν οἷς καὶ Λέων ὁ εὐσεβὴς βασιλεὺς σὺν τῇ Αὐγούστῃ ἀπίεσαν συχνῶς πρὸς αὐτὸν εὐχῆς χάριν. Ω; οὖν ἐκεῖσε τῇ θεωρίᾳ ὁ Δίκαιος γέγονεν, βλέπων αὐτὸν ὁ ὅσιος Δανιήλ, ὡς ὅτε χαριεντιζόμενος Ελε γεν· Δεῦρο ὁ καλὸς δρομείς, καὶ σεμνός σταδιάρ χης, ὁ ἐν μέσῳ θορύβου ἀστράπτων ὑπὲρ τὸν ἥλιου, δεηθῶμεν ἀμφότερο: τοῦ Κυρίου, καθ' ὅ τι οἰκτιρ μων ἐστὶ καὶ μακρόθυμος, καὶ πολυέλεος, όπως φύσηται τὴν βασιλίδα ταύτην τῶν πόλεων ἀπὸ τοῦ Αλοθρεύοντος. Εἶδεν σὺν καθ᾽ ὅ τι ἐδεήθησαν τοῦ Κυρίου, καὶ εὐθέως κατέβη πῦρ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐπιβάλλεται τίνος Αιθίοπος, ούτινος αι χείρες πλήρεις αἵματος με μελανωμένοι ἀπέσταζον ολί Όριον. Κατεσθίων οὖν αὐτὸν τὸ πῦρ ἐκεῖνο ἔθη διά τοῦ ἀέρος, καὶ βιάζων ἐξεδίωκεν ἐκ τῆς βασιλευού της πόλεως, καὶ τῶν ὁρίων αὐτῆς, καὶ παραντίκε ἐπαύθη ὁ ὄλεθρος. φ'. Μεθ' ἡμέρας οὖν τινα, ἐτελεύτησε θυγάτηρ τινός πριμικηρίου, [σεμνῶς ὁ εξελθοῦσα τὸν ἑαυτῆς βίον" ορκίσασα τὸν αὐτῆς πατέρα ἐν τῷ εὐκτηρίῳ, τῷ ἔντι ἐν τῷ ἀμπελῶν: αὐτοῦ, ἐκεῖσε αὐτὴν θάψαι, *Ο δὴ ἐποίησε ]. Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἦν τις λωποδύτης, συλῶν τὰ ἐντάφια των τεθνεώτων ἱστάμενος δὲ παρετήρει τοὺς ἀποιχομένους, που μέλο λουσιν θάψαι· καὶ μετὰ τὸ ἀναχωρήσει απαντούν ἀνορύττων ἦρεν τὰ τούτων ἐνδύματα. Ὡς οὖν καὶ τῆς κόρης ταύτης τὸ ἐξόδιον ἐθεάσατο, ἐν ποίῳ τόπων κατατέθη τῆς τεθνεώσης τὸ λείψανον, ἠβουλήθη καὶ sens ut plurimum tempus significat ab eoque non recedit præteritum quod vocant imperfectum; ut videatur dici quod tunc temporis stabat in columna Daniel, cum ad eum raptus Andreas est) flexi ad præteritun plusquam perfectum, el verti aliquando ibi steterat in columna, quem sensum etiam vox τηνικαύτα recipit, reliqua autem sic retexui, ut istic ubi corpus jacebat S. Damelis, ibi is apparens Andreæ, locutus ip:i seu loqui visus intelligatur. His positis nihil miraberis quod, Vita Danielis, tanto prius scripta quam Andreat nasceretur, nulla fiat mentio pestilentiæ, ab urie Constantinopolitana ejus simul et Andrea precibus Jepulse. Est autem Anoplus, suburbium Couo autinopolitanum ad 4 p. m. versus os Ponti. Ms. Vatic. sic legit: "Ην δὲ ἡ κόρη παράσ τεύουσα σεμνώς διάγουσα τὸν ἑαυτῆς βίου και κρινεν δὲ τὸν πατέρα αὐτῆς, πρὸ τοῦ ἀστεως κατα ματος αὐτῆς ὑπάρχοντος, ἐν τῷ εὐκτηρίων, των δε ἐν τῷ ἀμπελῶνι τοῦ ἐκεῖσε, αυτήν ενταφιαστή και ὡς ἐτελεύτησεν, άρα τις απίεσαν εἰς ἐν κατέκριν τόπου,

VITA S. ANDREA SALI. πιπράσκονται τὸν πολυτελῆ κόσμον ἐκεῖνον· καὶ vulgo patriz appellantur, consilentes, nieres στὰς ἐκεῖσε ἔκραξεν Βαβα! ἄχυρα και κονιορτός 1 "Ηκουον δὲ αὐτοῦ οἱ ἐκεῖσε, καὶ ἀγνοοῦντες ἐγέλων· εἰ δὲ ἐκωμῳδουν, ἕτεροι δὲ ἐκόσιξον αὐτοῦ τὸν τένοντα. Ὡς οὖν εἰστήκει ὁ Δίκαιος, καὶ ἅπαν τὸ τοῦ φόρου ἐσκόπευε, τις γέρων διερχόμενος λέγει προς αὐτόν· Εἰ; τί ἀποβλέπων, σαλέ, κράζεις ἄχυρα; ἐπεὶ γὰρ ἄχυρα πωλεῖς, πορεύου ἐν τῷ ᾿Ανεμοδουλαίῳ Έφη πρὸς αὐτὸν ὁ ῞Οσιος· Υπαγε και σκόπησον, ποῖος τόπος σε υποδέξεται. Εψη πρὸς αὐτὸν νεώτερός τις· Τὸν Θεὸν τί ὁρᾶς; Ὁ δὲ λέγει - Ονειρον θεωρῶ, τέκνον. Σκιὰ γὰρ καὶ καπνός καὶ ὄναρ περίεστιν ὁ μάταιος βίος οὗτος· διὰ τοῦτο καὶ αὐτό; εἶπεν· Οναρ βλέπω· δίκην ἀχύρο, καὶ σχυ Γιάλων τὴν ἐν τῷ φόρῳ ἅπασαν περιουσίαν, την ἀποκειμένην τοῖς ἅπασιν. injuria, umbra quippe et fumus et soninium est vita hæc vana ideoque id ille responsi dedit, Somnium specto. Velut paleas et stercora nempe reputabat illa, que tanta copia in foro prostant el Mnicuique in votis sunt. suas ad mundum muliebrem spectantes vænum exροιut, coepitque alium exclamare: Papael quan tum palearum ac cineris! Quæ cum audirentur ab omnibus, quid autem vellent, non caperetur, sublatus illico risus est, aliis ipsum ludibrio labentibus, plagis onerantibus aliis. Perstitit nibilominus in foro Andreas, cuncta quæ istic gereban tur curiose considerans, cum qui illac forte iter iustituebat senex: Quorsum, inquit, circumspiciens omnia, vociferaris paleas, insane? ti enim pale libi venales sint, vade ad Anemodelina. Respondit Sanctus: ubi sis tu, et quis te locus excepturus sit, animo recole. Tam e junioribus quoque nonnemo Andreas: Per Deum, ait, quisl spectas? Cui Andreas: Somnium specto, fili. Nec CAPUT XIY, Revelatur Andrea statua monachi, probi alias, sed avari: hic autem ab eo monitus sese corrigit. Ας'. Μετὰ ταῦτα ἀπάρας ἐκεῖθεν, ἔρχεται δρομαίως ἐν τῷ Σταυρίῳ, καὶ εὑρίσκει μοναχόν τινα, ὡς ἐπὶ εὐλαβείς διαφημιζόμενον, μεθ' ἑτέρου τινός, ὡς δῆθεν περὶ ὠφελείας ψυχῆς λόγον κινοῦντα· ἐπ' ἀληθείας δὲ ἐν τῇ βιώσει αὐτοῦ εὐλαβὴς ὑπῆρχε καὶ αὐσεβὴς, πάντα ἐργαζόμενος τὰ τοῖς μοναχοῖς εὐάρμοστα· ἐπὶ τούτοι; δὲ ἔσφαλεν, ὧν φειδωλὸς καὶ φι λάργυρος. Τινὲς δὲ τῶν τῆς πόλεως εξαγορεύοντες τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, παρεῖχον αὐτῷ ἱκανὴν χρυσίου ποσότητα, τοῦ διανέμειν αὐτὸν χάριν τῆς ἐξαγορεύσεως τοῖς πένησιν ὑπὲρ σωτηρίας τῆς ψυχῆς αὐτῶν. Ο δὲ ἡττηθεὶς τῷ πάθει τῆς φιλαργυρίας, οὐδενὶ ἐξ αὐτῶν τι παρείχεν, ἀλλὰ πάντα εἰς τὸν κορδονᾶν Αταμιεύετο· καὶ ὡς ἄτε τῷ βίῳ ζῶν, οὐ τῷ Χριστῷ, οὕτω τῇ φιλαργυρία μαινόμενος, βλέπων ἑαυτὸν πληθυνόμενον, ἀγάλλετο. Ο δὲ μακάριος Ανδρέας ἐκεῖσε διερχόμενος, τῷ διορατικῷ χαρίσματι κοσμού μενος, ἐθεάσατο δράκοντα φοβερὸν εἰλιγμένον περὶ τον τράχηλον αὐτοῦ, τρεῖς ἔχοντα κεφαλάς, οὗ ἡ οὐρὰ ἐκρέματο μέχρι τῶν ποδῶν αὐτοῦ, αἱ δὲ κεφαλαὶ ὑπῆρχαν μία μὲν τῆς φιλαργυρίας, ἡ δὲ ἑτέρα τῆς μανίας, καὶ ἡ τρίτη τῆς ἀσπλαγχνίας. Ὡς οὖν ταῦτα χώρα ὁ ῞Οσιος ξενιζόμενος, πλησίον τοῦ μου ναχοῦ ἐγγίσα;, κατενύει τα συνθήματα τοῦ δράκοντος, καὶ τὰ τούτου μορφώματα· δοκῶν δὲ ἐκεῖνος ὅτι εἰς τῶν πενήτων ὑπάρχει, καὶ ἕνεκέν τι λαβεῖν παρ' αὐτοῦ ἐκδεχόμενος, λέγει αὐτῷ· Ο Θεός Ελεήσει σε. 'Ο δὲ Μακάριος ὀλίγον μακρυνθεὶς ἀπ᾿ αὐτοῦ, εἶδε γραφὴν κύκλῳ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ἀέρος 'Ανεμοδουλεῖν in Mazar. Ανεμοδουρίον, aliis Ανεμοδούλιον, explicatur a Cangio in CP. Christiana, lib. i, sect. 16, num. 15: • Quadrilaterum zureum sublime, cui insistebant duodecim ventorum staluxe: de quo ipsum vide pluribus disserentem, deque adjuncto lupanari, ad quod forte hic mit Jlur Sanctus ab illusore. Staurium videtur fuisse locus scu forum, 106. Posteaquam sese inde proripuit Andreas, celeri cursu in Staurium deveniens reperit monachum quendam, religiosa pietatis fama celeberrimum, qui cum altero quodam de animae profectu colloquium miscebat: et saue religio pic tasque eximia relucebat in omni ejus vita, milit corum quæ monachis facienda incumbunt, unquam prætermittentis, interea tamen avaritia ac lenaG citate turpiter delinquebat. Huic igitur nonnulli cives peccatis suis per exomologesia expiatis, magnam saepe viu auri deferebant ratione confesεἰonis, distribuendam ab ipso pauperibus in salutem animarum suarum. At ille, auri cupiditate captus, nulli quidquam erogans, in corbonat recondebat universa: tautoque furebat amore divi. tiarum, ut conspicatus cumulum illis addi quotidie, exsultaret bipudiarelque præ gaudio, quasi mou Christo Domino, sed saculo viam duceret. Beatuis itaque Andreas illae prætericus, ut erat σε culta perspiciendi facultate praeditus, deprehendit draconem terribilem, collo monachi circumvolatuor, cujus tria erigebantur capia, cauda ad pedes usque dependente: capita porro erant hujusmodi: alterum avaritis, alterum insaniae, tertium immisericordiae. Quibus conspectis, admirabundus Andreas, propius ad hominem contendit, draconis compositionem et formam considerans. Αt ille Andream e pauperum turba esse unum, εt stipis auferenda causa exspectare, ralus: in cujus medio erecta stabat ad venerationem crus lapidea ameave, ut hic autverpure ad Merano ei Falcontinas spatiosiori loco. Cangius, lib. 1. cap. 16, num. 65 agens de Philadelphi, urbis CP. tractu, describit crucem ibidem a Constantino M. erectam, aliasque alibi dus: sed necdum locum reperi, qui ab ipsa Cruce nomen ihidem habuerat

Christum verum esse ac viventem Deum, judicium καὶ εὐφραίνονται οἱ ἀγαπῶντες τὸν Θεόν. Ταῦτα εἶν et renamerationem instare, diligentes Deum, ubi ποῦσα ἡ κόρη, ἀνέστη, καὶ λαβούσα τὴν ἐδόνην ἐναν δύσατο, ομοίως καὶ τὸ σάβανον καὶ τὸ μαφέρου ἐνειλίσατο εἰποῦσα - Ότι σύ, Κύριε, καταμένας ἐπ' Ελπίδες κατῴκισάς με· καὶ ἀναπεσοῦσα ἐν εἰρήνῃ ἐπὶ τὸ αὐτὸ ἐκοιμήθη. a hac vita excesserint, aliam ordiri multo leLiorem. Istles locuta, levavit se puella, recepamque interulam, nec non sabanum et maphorimur induit, et Deum bis verbis laudare instituit: Quoniam tu, Domine, singulariter in spe habitare fecisti me: et reclinata, in pace in idipsum dor mivit. 103. Interea fur infelis, agre Landem reperio exitu o vines, ubi monumentum erat, in viam publicam invasit, palpanisque parietes, ad urbis portas denique devenit. Percunctantibus autem cacitatis causam, et quomodo id illi evenisset scire cupientibus, tunc quidem sese purgabat multis in delensionem adloctis, deinde vero facti penitens, quod res erat, palam omnibus enarravit. Cum igitur et llo tempore quotidianam sibi mendicando letum compararet, accidit non raro, considentemi alienbi, ream agere gulam suam et sic afari: Male pereas, insatiabilis guia, quoniam tui et ventris deliciis implendi causa in hane cacitatis lucisli calamitatem! Alias autem: Si qnis, inquiebat, ventris sui fartor, furto se addixerit, parem meme paimam exspectet. lline multi sub id tempus similis farina homines, severan filine punitionem edocti, Satane nuntium remiserunt, tam moribus quam operibus veros sese Christianos proficates, Ille autem, qui plenam subierat, meor vaticinii Andreæ, quomodo scilicet que propter dagitia sua sibi eventura erant, prænuntiasset, ingenti admiratione ac stupore completos fuit. βγ'. Ὁ δὲ μάταιος ἐκεῖνος μόλις εὑρὼν δυνηθείς τροχῶν τῶν ἀμπελώνων, ἐξῆλθεν· καὶ πλησίον οὔσης τῆς δημοσίας ὁδοῦ, ψηλαφῶν τοίχον πρὸς τοῖχον ἐν τῇ πρώτῃ ἐγένετο· καὶ τοῖς μανθάνουσι τὴν αἰτίαν τῆς τυφλώσεως αὐτοῦ, τὸ πῶς αὐτῷ ἐπῆλθε τούτο τὸ πράγμα, ἄλλους ἀπολογεῖτο τότε· ἔσχατον δ κατανυγείς, τὸ πᾶν τῆς ἀληθείας διηγήσατο· Από τότε οὖν ἐπῄτει καὶ οὕτω τὴν καθημερινὴν τροφὴς επορίζετο· πολλάκις δὲ καθεζόμενος πρὸς τὴν για λαν αὐτοῦ δικαζόμενος έλεγεν * Κατάθεμά του, ακορεστε λαιμὲ, ὅτι διὰ σὲ καὶ τὴν τῆς γαστρός μα ἀπόλαυσιν ταύτην τὴν τύφλωσιν ἔχω. Καὶ πάλιν Ελεγεν Β' τίς ἐστι γαστρός τρυφητὴς καὶ κλέπτης, οὕτω καὶ πομπεύει. Πολλοὶ οὖν τοιοῦτοι τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἀπετάξαντο τῷ Σατανᾷ πληροφορηθέντες τῷ πράγματι, καὶ γεγόνασι χρηστοὶ καὶ τοῖς ἤθεσι καὶ τοῖς πράγματι. Μεμνημένος δὲ καὶ ταῖς τοῦ Ὁσίου προββήσεσιν, ὅπως προείπε τὰ μέλλοντα αὐτῷ συμβαίνειν διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτοῦ, καὶ ἀποθαυμάζων έξεπλήσσετο. 104. Die quodam sancta Quadragesima, ad c δ'. Μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν μεσούσης τῆς ἁγίας Τεσ medium jam progressr, ludebat more suo Sanctus in fori planitie, modo saltui, modo cursui operam impendens: eumque ad portam Curiae majorem pervenisset, speculabatur istic exsistentes loripedes. Quem transeuntium quispian tam lixo obTata intentum cerimonis, gravi ictu percussit, hac Ballita inerrpatione: Quid bic contemplabundus consistis, stulte? Cui Sanctus: Ut idolorum opera contempler, hic consisto, stulte; etenim tu quoque loripedes inter versans, et serpens et genus viperarum mihi visus es, nam et cardines animatus, et podes tui spiritus inversi divaricatique sunt, atque ecce prope abes ab orco, ut te in dies isthæc operantem absorbeat, immaniter Liante. Ad quem sermonem homo ille non leviter terrefictus, intra so tacite dicebat: Deone isthaec, aut demnonio revelante cognoscit? certe viro insanienti unde talis notitia? 105. Transiens deinde Sanctus portam seuatorinus, ad eum devenit locum, ubi nulieres, que Alius Σενάτον dicitur, curiam Latine appel laremus, in quam convenit senatus: duo autem senata Cl. erexit Constantinus, de quibus Cangins lib. 11, rap. 9. Λακων. Δωρόποδας: videntur non homines indicari, sed statue, quales, Caryatidum instar el loco colanarum aliquid fulcientium, ad portas elliguntur, varia deformitate subinde spectabiles, aut, ut he, cruibus decussatis. σαρακοστῆς ἦν ὁ Ὅσιος παίζων ἐν τῷ τοῦ φέρου πλακώματι, ὡς ἔθος εἶχε, ποτὲ μὲν σάσειν, ποτὲ θὰ τρέχειν· καὶ γενόμενος κατέναντι τῆς μεγάλης των λης τοῦ Σενάτου κατεσκέπει τοὺς ἐκεῖσε ὄντες λουρόποδας Εἷς δέ τις τῶν διερχομένων ἰδὲν τὸν Ὅσιον τούτοις ἐνατενίζοντα, δίδωσιν αὐτῷ κατά τοῦ αὐχένος, λέγων· Τί αὐτὸ, απλά, ἵστασαι βλέ των; 'Ο δὲ Μακάριος ἔφη πρὸς αὐτόν· Ἔξηχε τῷ νοῦ, τῶν εἰδώλων τοῖς αἰσθητοῖς ἐντρανίζων ἔστη και καὶ γὰρ καὶ αὐτὸς συνῶν τοῖς λωρίοις πέφηνας καὶ ὄψις καὶ γέννημα εχιδνῶν· οἱ γὰρ ἄξονες της ψυχής σου, καὶ οἱ πόδες τοῦ πνεύματος διεστραμ μένοι εἰσὶ, καὶ ἰδοὺ ἐγγίζει πρὸς τὸν χαίνοντα ᾅδην τοῦ καταπιεῖν σε, τάδε εἰσπράττοντα καθεκάστην ἡμέραν. ὡς δὲ ἤκουσε ταῦτα ὁ ἄνθρωπος, φρίκη συσχεθεὶς ἐν αὐτῷ διελογίζετο λέγων - Δρα ἀπὸ Θεοῦ ταῦτα οἶδεν, ἢ ἀπὸ δαιμόνων; Αλλ' αὐτὸς πόθεν ἐπίσταται άνθρωπος έξηχος: ρε'. Ο δὲ Οσιος, μεταβὰς τῆς πύλης, ἔρχεται ἐπὶ τὸν τόπον, ἐν ᾧ καθέζονται αἱ λεγόμεναι πάτριαι An forte sicut a masculino ποιητής, poets, femininnın ποιήτρια, sic a πράτης, venditor, πράτρια, et euphoniae causa πάτρια! Consulius de hac vere Cangius censet legendum παστρικι vel παστρικοί quod sane placet: πάστρα enim concinnitas et c 146, παστρεύειν polire exornare, παστρικές πινάκι, politus: ut illis a mercibus suis, appellatio fue-

VITA S. ANDREA SALI. quansuas ad mundum muliebrem spectantes veaum exporunt, coepitque alium exclamare: Papael qua tum palearum ac eineris! Que cum audirentur ab omnibus, quid autem vellent, non caperetur, sublatus illico risus est, allis ipsum ludibrio labentibus, plagis onerantibus aliis. Perstitit nihilom minus in foro Andreas, cuncta quæ istic gereban tur curiose considerans, cum qui illac forte iter instituebat senex: Quorsum, inquit, circumspicieus omnia, vociferaris palcas, iusaue? si enim palem lili venales sint, vide ad Anemodel:ται. Respondit Sanctus: Ab sis tu, et quis te lurus excepturus sit, animo recole. Tum e junioribus quoque nonnemo Andres: Per Deum, ait, quid spertas? Cui Andreas: Somnium specto, fili. Nec πιπράσκονται τὸν πολυτελή κόσμον ἐκεῖνον· καὶ Λ νulgo patrix appellantur, considentes, nieres στὰς ἐκεῖσε ἔκραξεν· Βαβαὶ ἄχυρα και κονιαστές! "Ηκουον δὲ αὐτοῦ οἱ ἐκεῖσε, καὶ ἀγνοοῦντες ἐγέλων εἰ δὲ ἑκωμῳδουν, ἕτεροι δὲ ἐκόσιζον αὐτοῦ τὸν τέ νοντα. Ὡς οὖν εἰστήκει ὁ Δίκαιος, καὶ ἅπαν τὸ τοῦ φόρου ἐσκόπευε, τὶς γέρων διερχόμενος λέγει προς αὐτόν· Εἰ; τί ἀποβλέπων, σαλέ, κράζεις άχυρα; ἐπεὶ γὰρ ἄχυρα πωλεῖς, πορεύου ἐν τῷ Ανεμοδουλείῳ "Ερη πρὸς αὐτὸν ὁ ῞Οσιος - Ύπαγε και σκόπησαν, ποῖος τόπος σε υποδέξεται. Εφη πρὸς αὐτὸν νεώτερός τις· Τὸν Θεὸν τί ὁρᾶς; Ὁ δὲ λέγει " Ονειρον θεωρῶ, τέκνον. Σκιὰ γὰρ καὶ καπνὸς καὶ Ενας περίεστιν ὁ μάτα ως βίος οὗτος· διὰ τοῦτο καὶ αὐτό; εἶπεν· Οναρ βλέπω· δίκην ἀχύρο, καὶ σκυ Γιάλων τὴν ἐν τῷ φόρῳ ἅπασαν περιουσίαν, την ἀποκειμένην τοῖς ἅπασιν. injuria, umbra quippe et fumus et soninium est vita haec vana: ideoque id ille responsi dedit, Somnium specto. Velut palças et stercora nempe reputabat illa, quæ tanta copia in foro prostant cl anicuique in votis sunt. CAPUT XIY, Revelatur Andrea status monachi, probi alias, sed avari: hic autem ab eo monitus sese corrigit. ρε'. Μετὰ ταῦτα ἀπάρας ἐκεῖθεν, ἔρχεται δρομαίως ἐν τῷ Σταυρίῳ, καὶ εὑρίσκει μοναχόν τινα, ὡς ἐπὶ ευλαβείς διαφημιζόμενον, μεθ' ἑτέρου τινός, ὡς Δήθεν περὶ ὠφελείας ψυχῆς λόγον κινοῦντα· ἐπ' ἀληθείας δὲ ἐν τῇ βιώσει αὐτοῦ εὐλαβὴς ὑπῆρχε καὶ εὐσεβὴς, πάντα έργαζόμενος τὰ τοῖ; μοναχοῖς εὐάρμοστα· ἐπὶ τούτοι; δὲ ἔσφαλεν, ὢν φειδωλὸς καὶ φι δάργυρος. Τινὲς δὲ τῶν τῆς πόλεως ἐξαγορεύοντες τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν, παρεῖχον αὐτῷ ἱκανὴν χρυσίου ποσότητα, τοῦ διανέμειν αὐτὸν χάριν τῆς ἐξαγορεύσεως τοῖς πένησιν ὑπὲρ σωτηρίας τῆς ψυχῆς αὐτῶν. Ο δὲ ἡττηθεὶς τῷ πάθει τῆς φιλαργυρίας, οὐδενὶ ἐξ αὐτῶν τι παρείχεν, ἀλλὰ πάντα εἰς τὸν κορδονᾶν Αταμιεύετο· καὶ ὡς ἄτε τῷ βίῳ ζῶν, οὐ τῷ Χριστῷ, οὕτω τῇ φιλαργυρία μαινόμενος, βλέπων ἑαυτὸν πληθυνόμενον, ἀγάλλετο. Ο δὲ μακάριος Ανδρέας ἐκεῖσε διερχόμενος, τῷ διορατικῷ χαρίσματι κοσμού μενος, εθεάσατο δράκοντα φοβερὸν εἰλιγμένον περὶ τον τράχηλον αὐτοῦ, τρεῖς ἔχοντα κεφαλάς, οὗ ἡ οὐρὰ ἐκρίματα μέχρι τῶν ποδῶν αὐτοῦ, αἱ δὲ κεφα λαὶ ὑπῆρχαν μία μὲν τῆς φιλαργυρίας, ἡ δὲ ἑτέρα τῆς μανίας, καὶ ἡ τρίτη τῆς ἀσπλαγχνίας. Ὡς οὖν ταῦτα ἐώρα ὁ ῞Οσιος ξενιζόμενος, πλησίον τοῦ μου ναχοῦ ἐγγίσα;, κατενύει τα συνθήματα τοῦ δράκον τοῦ, καὶ τὰ τούτου μορφώματα· δοχῶν δὲ ἐκεῖνος ὅτι εἷς τῶν πενήτων ὑπάρχει, καὶ ἕνεκέν τι λαβεῖν παρ' αὐτοῦ ἐκδεχόμενος, λέγει αὐτῷ· Ο Θεός Ελεήσει σε. 'Ο δὲ Μακάριος ὀλίγον μακρυνθεὶς ἀπ᾿ αὐτοῦ, εἶδε γραφὴν κύκλῳ αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ἀέρος Ανεμοδουλεῖν in Mazar. Ανεμοδουρίον, aliis Ανα μεδούλιον, explicatur a Cangio in CP. Christiana, lib. it, sect. 10, num. 15: • Quadrilaterum aureum sablume, cui insistebant duodecim ventorum statum: de quo ipsum vide pluribus disserentem, deque adjuncto fupanari, ad quod forte hic mitJlur Sanctus ab illusore. Staurium videtur fuisse locus seu forum, G 106. Posteaquam sese inde proripuit Andreas, celeri cursu in Staurium deveniens reperit πιonachum quendam, religiosae pietatis fama celeberrimum, qui cum altero quodam de anima profectu colloquiua miscebat: et sane religio pic μsque eximia reducebat in omni ejus vita, milit corum quæ monachis facienda incumbunt, unquam praetermittentis, interea tamen avaritia ac lena citate turpiter delinquebat. Huic igitur nonnulli cives peccatis suis per exomologesia expiatis, magnam sæpe vim auri deferebant ratione confessionis, distribuendam ab ipso pauperibus in salutem animarum suarum. Αt ille, auri cupiditate captus, nulli quidquam erogans, in corbouam recondebat universa: faultoque furebat amore divi. tiarum, ut conspicatus cumulum illis addi quotidie, exsultaret tripudiaretque præ gaudio, quasi mou Christo Domino, sed saculo viam duceret. Beaτus itaque Andreas illae præteriens, ut erat acculia perspiciendi facultate præditas, deprehendit draconem terribilem, collo monachi circumvolutua, cujus tria erigebantur capia, cauda ad pede usque dependente: capita porro erant hujusmodi: alterum avaritis, alterum insaniae, tertium in misericordiae. Quibus conspectis, admirabundus Andreas, propius ad hominem contendit. draconis compositionem et formam considerans. At ille Andream e pauperum turba esse unum, εt stipis auferenda causa exspectare, ratus: in cujus medio erecta stabat ad venerationem crus Lapidea encave, ut hic Antverpure ad Meram et Falcontinas spatiusiuri loco. Cangius, lib. ", cap. 16, num. 65 agens de Philadelphi, urbis CP. traetu, describit crucem ibidem a Constantino M. erectam, aliasque alibi duas: sed necdum locum reperi, qui ab ipsa Cruce nomen ibidem babuerit

Deus, inquibat, miserebitur tui, bone vir. Et pau- γεγραμμένην σκοτεινοῖς γράμμασιν. Δράκων, Julum retrocedens Andreas, circum ipsum in aere τῆς φιλαργυρίας ἡ ῥίζα πασῶν τῶν ἀνομιῶν. obscuris exaratam characteribus bane sententiam legit: Avaritiæ damon, omnium malorum radix. 107. Pust have alio reflectens oculos, videt pone monachum duos in speciem eunuchus, acriter inter se illius causa contenlentes, quorum alter corpore oculisque niger, alter vero eximii candoris sicut caelestis crystallus. Niger autem sic orsus: Mihi, inquiebat, primas in ipsum vindico, quia meo ex nutu et voluntate cuncta peragit; immisericors enim et avarus cum Deo partem non habet. Cui alter: Non ita, sed mihi potius prime debent codere, quia jejuniis, precibus, probitati, mansuetuciui, Lumilitati, silentio addictus in primis est. Cum talibus ultro citroque prolatis, nullus contendendi modus, pas nulla esset, haec tandem pro se adduxit eunucleus niger: Agedum audiamus quid de his judex; num is dicit: Venite, avari, tenaces, immisericordes, aliorum voluntati non parentes? at misericordes, mites, miserantes calamitatem aliorum, et his similes ad se invitat? Ad hæc augelus: Age audiamus quid pronuntiet Dominus: • Super quem respiciam, nisi super humilem, et quictum, et trementem sermones meos, Εt alibi: • Beati μπuperes spiritu, beati mites, beati mmodo corde, o et alia his similia. Tum niger: O spectaculum! trenuit ille scilicet ad hac verba: Beati misericordes, quoniam ipsi misericordiam consequen:ur. Et rursus: e Estote misericordes, sicut et Pater vester cœlestis misericors est". Et alibi: «Misericordiam velo et non sacrificium. Atque illud: «Frange esurienti panem tuum 1. Et alia plura divini Numinis mandala, quae quod adversetur mili, proferre non sustineo et iuter abominationes repono. Quo igitur pacto primitias operum illius tibi vindicas? Respondit angelus lucis: Difficilis hodie nos inter lis orta est: neque decisionem obtinuerimus. 108. Auditis hisce, intignatus est nigereunachus, dixitque candido: Quoniam a benignitate or ditur benignus hominum amator Deus, et in beni gnitatem desinit, hinc astute satis ipsum appellas, a quo probe novi ablaturum te, cum damno meo, quod expetis: quapropter hanc ego conditionem non accepto. Cui angelus Domini cum stomacho its occurrit. Dolose machinator fraudis; qui legem constituit filiis hominum, quo jubentur recta ferre judicia, mil miserantes fortunam pauperis, nil respi cientes personam divitis; ille idem, sapientiæ justitiæque terminus, tua sceleratissimi causa a judicii rectitudine modo delectat? Adlesdum igitur hue mia mecum: et in judicio divino, aut persuadendo ρ.'. Απιδὼν δὲ ὄπισθεν αὐτοῦ, βλέπει δύο τινάς τη φύσει ευνούχους δι' αὐτὸν δικαζομένους· ἦν δὲ ὁ μὲν εἶς μέλας, ἐσκοτισμένους ἔχως τοὺς ὀφθαλμούς - ὁ δὲ ἕτερος ἦν λευκὸς, ὡς τὸ κρύος τοῦ οὐρανοῦ. Έλεγε δὲ ὁ μέλας, Ἐμά εἰσι τὰ πρετέλεια αὐτοῦ, ὅτι τὸ ἐμὸν θέλημα εἰσπράττεται· ἀνελεήμων γὰρ και φιλάργυρος μετά Θεοῦ μερίδα οὐ κέκτηται Πάλιν ὁ ἕτερος ἔλεγεν· Οὐχὶ, ἀλλὰ ἐμὰ εἰσιν αὐτοῦ τὰ προτέλεια, ἐπεὶ καὶ νηστεύει, καὶ εὔχεται, καὶ ἔστιν ἄκακος, πράος, ταπεινός, καὶ ἡσύχιος. Ελ κάζοντο οὖν οἱ δύο, καὶ οὐκ ἦν εἰρήνη μεταξύ των ἀμφοτέρων. Εφη ἔσχατον ὁ μέλας τάδε - Τί λέγει ὁ κριτής; Δεῦτε, τίνες οἱ φιλάργυροι, οι κνιποι, οἱ ἄσπλαγχνοι, οἱ ἀπροαίρετοι; ἢ τοὺς ἐλεήμονες προ καλεῖται καὶ τοὺς συμπαθεῖς, καὶ τοὺς οἰκτίρμο νας, καὶ τοὺς τούτων ὁμοίους; Εφη ὁ ἄγγελος Καὶ τί λέγει ὁ Κύριος; ε Ἐπὶ τίνα ίδω ἀλλ' ἡ ἐπὶ τὸν πρᾶον καὶ ἥσυχον, καὶ τρέμοντα μου τους λ γους;» Καὶ ὅτι ο Μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι, μακάριοι οἱ προεῖς, μακάριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, καὶ τὰ τούτοις παραπλήσια. ἔφη ὁ μέλας - θέα μα! τρέμει οὗτος ἐπὶ τῷ λόγῳ· ὅτι «Μακάριοι οἱ Ελεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται» Καὶ πάλιν, Για γεσθε οἰκτίρμονες, καθὼς καὶ ὁ Πατήρ ἡμῶν ὁ εὐ ράνιο; οἰκτίρμων ἐστί.» Καὶ πάλιν· τ Ελεον θέλω, καὶ οὐ θυσίαν.» Και ο Διαθρυπτε πεινώντι τὸν ἄρτον σου. Καὶ ἄλλα πλείονα παραγγέλματα τοῦ Θεοῦ, οὐ φέρω λέγειν βδέλυγμά μου ὑπάρχοντα, ὅτι ἐνν τία μου εἰσιν. Πῶς οὖν τὰ προτέλεια ἐπέχειν βού λει; Αποκριθεὶς οὖν ὁ τοῦ φωτὸς ἐκεῖνος ὑπηρ της, ἔφη - Δίκη μεγάλη σήμερον μεταξὺ ἡμῶν, καὶ οὐκ ἀφίσταμαι μέχρις ἂν τὸν κριτὴν τῆς ἀληθείας ἐρωτήσωμεν. acquiescam ego, quoad judicis veram super illa ρη'. Ταῦτα ἀκούσας ὁ μέλας, ἐδυσ, έραινε, καί φησι πρὸς τὸν λευχείμονα· Ἐπειδὴ ἀπὸ φιλανθρωπίες ἄρχεται ὁ φιλάνθρωπος, και λήγει εἰς ἀγαθίει, τα, τῆς αἰτίας ἕνεκεν πανούργως πρὸς τὸν Θεὸν κατέγν γες, καὶ οἶδα ὅτι κατ' ἐμοῦ ἔχεις ἐξενέγ καὶ τὴν ἀπὸ φασιν. [Διὸ καὶ ἀπαναίνομαι τὸν τοιούτων επεν πόν ]. Ὁ δὲ ἄγγελος Κυρίου ἔφη πρὸς αὐτόν Δόλις καὶ ἀπατιών, ὁ νομοθετῶν τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων κρίνειν δίκαια, καὶ μὴ ἐλεεῖν πτωχὸν ἐν κρίσει, καὶ μὴ λαμβάνειν πρόσωπον δυνάστου, απο τὸς ὢν ὄρος σοφίας καὶ δικαιοσύνης, Ενεκεν σοῦ τοῦ μιαρωτάτου ἀρτίως έχει παροιστρῆσαι ἐν κρίσει; Δεύρο τοίνυν ἄρα ἐμοὶ, καὶ διὰ κρίματος Θεοῦ ἡ πείσου ἢ πείσθητι ταχέως. Τούτοις τοῖς δήμιοι Η Isa. Lxvi, 2. • Afatth, v, 2-8. " Luc. vi, 56. " Osee vi, 12; Matth. ix, 15. 19 159. ΕVΗ, Τ Ms. Vatic. hic: Ἀλλὰ γὰρ ὡς δευτέρα είδε λολατρεία σεμνυνόμενος ἐμοὶ ἐπήρκει καὶ ἐμοὶ δεν λεύει, καὶ ὀφείλουσιν εἶναι καὶ τὰ προτέλεια ἐμά Midem, καὶ ἀπονέμομαι τῷ τοιούτε σκοπό μὴ ἀρεσκόμενος.

Παρβήσας ο μέλας, ἐπένευσε παρὰ Κυρίου τὸ causam oline, aut victus confestim cele. Quilias κρίμα αὐτοῖς ἔσεσθαι. Καὶ στραφέντων κατὰ ἀνα τολάς ηρώτησε τὸν Κύριον ὁ λαμπρός νεανίας ἐκεῖ νος περὶ τῆς ὑποθέσεως· ὁ γὰρ μέλας, εἰ καὶ σὺν αὐτῷ ἐπεῖδε κατὰ ἀνατολάς, ἀλλ᾽ εὐθέως ἀπέστρε ψεν τὰ βδελυρὸν αὐτοῦ πρόσωπον ἐπὶ δυσμές. Ως οὖν ἠρώτησεν ὁ ἄγγελος Κυρίου, εὐθέως φωνή ἐγένετο ἐκ τῶν οὐρανῶν, λέγουσα· Ἐγὼ ἐνετειλάμὴν τοῖς ἀποστόλοις μου, λέγων· ο Λάβετε Πνεῦμα ἅγιον, καὶ ὧντινων ἄφετε τὰς ἁμαρτίας, ἀφεθήσε της αὐτοῖς. Ἐπεὶ οὐκ εἴρηκα τοῖς φίλοις μου λέγων, Λάβετε χρυσίον ἀντὶ Πνεύματος ἁγίου, καὶ τότε συγχωρήσατε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα οὐκοῦν οὐκ ἔστι σοι μερὶς ἐν αὐτῷ· ἐπεὶ τῶν ἐλεη μόνων ἐστὶν ἡ ἀνάπαυσις καὶ οἰκητήριον ἢ ἐμὴ βασιλεία. Ταύτης τῆς φωνῆς γεγονυίας, περιεχώς & ρησεν ὁ ἄγγελος Κυρίου τῷ ἐξοφωμένῳ ἐκείνῳ πνεύματι τα προτέλεια, καὶ αὐτὸς προσκυνήσες τῷ Κυρίῳ, ἄποθεν τοῦ μοναχοῦ ἐπορεύετο. dictis confirmatus niger, annuit, ad Dominum, tanquam judicii arbitrum, causam deferri: simulque ambobus ad orientalem plagam conversis, capit fulgillus ille juvenis, seu angelus, Dominum για posita super re sollicitare (niger enim, tametsi prius una cum angelo respiceret orientem, averterat staTim abominabilem vulium suum ad occidentem), et confestim insonuit de calo vos hæc. Ego apostolis meis ita præcepi: «Accipite Spiritum sanctum, quorum remiseritis peccata, remittentur eis lisdem vero amicis meis non sic præcepi: Accipite aurum pro sancto Spiritu, et tunc dimittite hominibus peccata sua nibil igitur tibi juris in monachum illum est. Illis quippe solis, qui miserentur aliorum, requies et habitatio parata est in regno meo. Ubi hac vox iusonare desiit, desiit et angelus Domini contendere cum nigro spiritu, primasque in monachum ei cessit; et exhibita cum adoratione reverentia Domino, procul ab eo abiit. 109. Intererat huic spectaculo Andreas, cum anim mi sui stupore ingenti, quod natus ille dzmon adversus angelum lucis causam obtinuisset; seseηue ita alloquebatur: O scelerati daemonis perversitatem! armis ab ipso nostris spugnamur; ipso εnim generis nostri pernicies, ipse latro et vafer scriba est. Hæc locutus, prævertit ad angiportum, qua monacho transcundum erat, consi densque praestolatus est: ubi vero solum sine arbitris venientem conspexit, ubi optaverat, pre gaudio vix se continuit; et consurgens, in occursum ejus tendere coepit. Verum diabolus, qui in monachum modo primus acquisierat, cognoscens oc currere virum sanctum, ut aberrantem in rectamn viam reduceret, ita capit consternutus exclamare: lterum, Andrea, adversum me prodis? an hou merito indignor, cum te hominem hunc attentius contemplantem ceruo? Suspectus mili es, ne sen tentiam pro me latam intervertas, aut omnino aliquid mihi grave moliaris. Abscede quantocius hine quid enim tibi cum isthoc monacho? non amicus tibi, non oculis tuis visus est in hunc usque dient, nullo te sanguine contingit, nulla θ. Τούτο θεασάμενος ὁ Μακάριος, ἐξέστη τῷ πνεύματι καὶ ἐλιγγίασεν, ὅτι ὁ πονηρὸς δαίμων ἐκεῖνος ἀπογραφῆς τὸν τοῦ φωτὸς ἄγγελον ἔπεισε, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἀπεφθέγγετο· Ω τῆς τοῦ μικροῦ κακοβουλίας! τοῖς ἡμετέροις ὅπλοις βαλλόμεθα· καὶ γὰρ εἶνος ὁ λυμεὼν καὶ λῃστὴς καὶ γραφεύς Εμπειρος ἐστιν. Τοῦτο εἰπών, προέλαβεν ἔν τινι βυμίδι, δι' *ς ήμελλεν ὁ μοναχὸς διέρχεσθαι, καὶ καθεσθεὶς ἐκεῖσε αὐτὸν ἐξεδέχετο. Οτε οὖν ἐθεάσατο αὐτὸν μονώτατον διερχόμενον, ἐχάρη· τοῦτο γὰρ προσηύξατο· καὶ ἀναστάς, ἤρξατο ὡς εἰς συνάντησιν αὐτοῦ πορεύεσθαι. Ἔγνω οὖν ὁ διάβολος, δ; εἰλήψει τοῦ μοναχοῦ τὰ προτέλεια, καθότι ἐπὶ τῇ διορθώσει αὐτ τοῦ ἀφίκετο ὁ Δίκαιος, καὶ θροηθεὶς ἤρξατο κράζειν. Πάλιν, Ανδρέα, κατ' ἐμοῦ ἥκεις; ἆρά γε ἐγὼ ἐξενιζόμην ὁρῶν σε αὐτῷ ἐντρανίζοντα ]; "Αδηλός μοι ἑστὼς, παρηκρόου τῆς δίκης μου, ή πάντως τι δεινόν μοι βουλόμενος ἐργάσασθαι· ἔπιθι ἀπὸ τῶν ὧδε, καὶ μὴ τυραννίσῃς ἀδίκως ἐνταῦθα· τι γάρ σοι καὶ τῷ ἀ66] τούτῳ; οὐ γὰρ προσφιλής σοὶ ἔστιν, ἀλλ' οὐδὲ μέχρι τῆς ἄρτι ὥρας αὐτὸν ἐθεάσω, συγγενής σου οὐκ ἔστι, διδασκαλίας καὶ οἱ δέεται· ἄπιθε τοίνυν ἀπὸ τῶν ἐνθάδε, καὶ μὴ ἀδικῶν με καθέστηκας. Ταῦτα τοῦ ἀλαζόνος φλυ- Ὦ indiget instructione: quamobrem abscede hinc, et αροῦντος, ὁ Μακάριος ἐσιώπα, μηδὲν ἀποκρινόμενος. ὡς δὲ πλησίον αὐτοῦ ὁ μοναχὸς ἐγένετο, έκτελέτα; εὐχὴν ὁ ῞Οσιος μετά δακρύων, και περιβλεψάμενος ὧδε κἀκεῖσε, καί τινα μὴ ὁρῶν, κατέσχεν τὸν μοναχὸν τῆς δεξιᾶς χειρὸς αὐτοῦ, καὶ ἔφη προς αὐτόν ρι. Δέομαί σου, ἀνεκτὸς ἄκουσόν μου τοῦ οἰκέτου σου, καὶ ἐλεῳ προθέσει σου δέξαι τὰ εὐτελή μου βήμαJoan.11, 22, 23. 1lem adjicit, ἐπεὶ οὐ δυνατὸν οἴσῃς ἅμα ἐμοὶ ὡς ἐπί τινι, Ms. Vatic. καθότι πρὸ τῆς νενομισμένης injurias mihi cave sis. Eluuiente talia superbo ostentatore, conticuit Andreus, nullo ipsum re sponso dignatus: adveniente auten proρίας πιο nacho, orationem ad Deum fulit cum lacrymis, atque huc illuc circumspectans ac neminem deprehendens, arripuit monachi dexteram, et sic loqui exorsus est: 110. Quæso te, benignas mihi servo tuo aures præbe; animoque propitio verba mea, tametsi pa ὥρας αδηλός σης ἑστὼς, παρήκρον της δίκης μου, Η πάντως το δεινόν μας βουλόμενος ἐργάσασθαι.

deris exigui sint, excipe: quia ingens tui causa τα· ἐπειδὴ θλίψις μοι διὰ σὲ μεγάλη καθέστηκε, me dolor occupavit, et præ animi egritudine non καὶ οὐχ ὑποφέρω ἀπὸ τῆς ἐδύνης. Τίνος χάριν, me capio. Cur tandem, amicus Deo cum esses, φίλος ὢν τοῦ Θεοῦ, [ἀπέδρασα; τοῦτον διὰ τὰ χρήσ turpiter transfugiens, amore auri, cacodæmonis te ματα), καὶ ἐχρημάτισας υπηρέτης τοῦ διαβόλου servitio mancipasti? Quomodo, cum instar Serg Molῳ δὲ τρόπῳ, πτέρυγας ἔχων ὡς τὰ Σεραφίμ, τῷ phim alis te in sublime sustolleres, eas quodain- Σατανάς ταύτας ριζοτομήσας, συνεχώρησας; Πῶς, molo excisas radicitus dono Satauæ dedisti? Quo ἀστραπόμορφος ὤν, γέγονας σκοτεινόμορφος; Οι paeto, fulgure lucilius cum niteres, tenebrosa orci μι! ὅτι ὀφθαλμοὺς ἔχων ὡς τὰ πολυόμματα, έτυ caligine te involvisti? Hei mihi! quod cum plenus ελώθη; ὑπὸ τοῦ δράκοντος, καὶ ὡς ἥλιος ὑπάρχων oculorum esses, ut caelestes illi in Scriptura spiri- τοὺς ὡς νύκτα κανέσπερος. Τίνος χάριν, ἀδελφὲ, τὴν tus, a nefando dracone exeæcatus sis! quodque σὴν ψυχὴν ἐθανάτωσας; διατί ἐκτήσω φίλον τὸν τῆς cum solem aemulareris tuo fulgore, in malignam φιλαργυρίας δράκοντα; 'Αρα οὐ συνιεῖς ποῖος Obscura noctis lucem desieris! Cur animw tue ἐφείλει εἶναι ὁ μοναχός; Τί σοι θέλεις το χρυσίον, mortem intulisti? cum amicum tibi avaritim spiri- ἀδελφέ; τίνος χάριν αὐτὸ ἐσώρευσας; ποίῳ Luna adoptasti? Nonne scis, qualis debcat esse mo τρόπῳ αὐτὸ ἐκτήσω, καὶ σεαυτῷ ἐπορίσω ἀπώλειαν; nachus? Quid tibi, mi frater, cum auro? cur il- Τι θέλεις τὸ χρυσίον, ὅπερ μετὰ θάνατόν σου, καὶ lad adeo accumulasti? cur illud comparasti tibi, et οἷς οὐ θέλεις ἢ καὶ ἐχθροῖς σου τούτοις, κληρονό interitum accersisti? Quid tibi cum auro, quod ubi μου ποιήσῃς; Ειπέ μοι, παρακαλῶ, μὴ ἀπὸ κόπου e vivis excedes, aut quibus minime volueris, aut σοῦ ἐστι, καὶ φυλάττεις τοῦ συνταφῆναι σοι; Μὴ inimicis etiam haereditate possilendum relicturus τῇ δικέλλῃ σκάψας, τοῦτο ἐσώρευσας, ἵνα θρέψης es? Dic mihi, amabo te, nunquid illud, labore tuo τὰ τέκνα σου; Μὴ Εργασίας ποιησάμενος τοῦτο ἐδέξω comparatum, assorvas, ut tecum sepultura mande- εἰς μίσθωμα; Αλλοι πεινῶσι, καὶ διψῶσι, καὶ μι tur? Nequid Ligonibus e terra illud eruisti, quo γῶσι τελευτώντες, καὶ αὐτὸς βλέπων τὴν τοῦ χρυσ liberes tuos alas? Nunquid operam luam alicui σίου ποσότητα εὐφραίνει; Ταῦτά εἰσι τὰ ἴχνη τῆς forte locans, illam inde mercedem abstulisti? Alii μετανοίας; ταῦτα περίεστιν ἡ τάξις τῶν μοναζόν fame, siti, frigore exstinguuntur; et un pecunian των, καὶ ἡ ἀκτημοσύνη, καὶ ἡ τοῦ ματαίου βίου fuam considerando laetitia exsultas? Heccine indi- αναχώρησις; Οὕτω ἐμιμήσω τὸν Κύριον; οὕτω ἡρνήτ ela penitentie? hæc manachorum regula? bad σω τὸν κόσμον; οὕτως ἑαυτὸν ἐσταύρωσας τῷ κόσμῳ pamperlas? haec fuga sæcularis vita? Itane Chri- καὶ ταῖς ἐπιθυμίαις; οὕτως ἀπηλλοτριωμένος ἐγενή stum Dominum imitaris? ita renuntias seculo? θης τοῖς ἀδελφοῖς σου καὶ πᾶσι τοῖς ματαίοις καὶ ita mundo crucifixus es et concupiscentiis ejus? αχυρώδεσι πράγμασι τοῦ βίου; οὐκ ἤκουσας τοῦ ita abduxisti animum a fratribus cunctisque vauis Κυρίου λέγοντος· Μὴ κτήσασθε χρυσὸν ἢ ἄργυρον, seculi hujus rebus, nihilo pluris quam palea zesti- μὴ πήραν, μὴ ῥάβδον, μὴ δύο χιτώνας ἔχειν: ε mandis? floccifaciens verba Domini dicentis: • Nolita possidere aurum, neque argentum, ne que peram, neque haculum, neque duas tunicas 1. 114. Attonitus haereo, qut isthme divina precepra oblivionl tradideris. Ecce holiernus crastinusve dies nobis supremus illuceseet; et quæ parasti, enjus erunt. Nonne vides diabolum, qui nimium quam propinquus tibi astans, animam sibi tuam obtinuit; angelo, cui cura te custodiendi deman slata est, eminus cum summi doloris testilentione respectante? Ecce «lraco, nefarius avaritia ineenfor, collo tuo, quamvis ignores, circumvolutus, molliter in te quiescit: ecce it rebus tuis con sulam, loquor, humilis servus tuus) cum hac Iransirem, audivi vocem Domlui Dei, reprobantis Le ac dicentis: Misericordes regnum meum consequenter: fllum autem et illi similes odit anima wea. Quapropter, dadi me, obsecro; et indigentibus, viduis, orphanis, peregrinis, mon habentibus ubi caput reclinent, distribue divitias 13- Mauh. x, 10. Luferebatur itidem le: Διά ποίων έργων ἐκτείνω τοῦτο ἀνάπαυσιν; "Αρά γε επίστασαι τίνων εἰπὼν τὸ σχῆμά του πρόσεστιν; Ita posui pro illo ἀποστυδάσας αὐτῷ ἐσώρι σας, uti ms. Vatic. et illo ἀποστιθάσας αὐτό ἐκτό βια'. Ἐκπλήττομαι ποίῳ τρόπῳ τὰς πραγματείας ταύτας λήθῃ παραδέδωκας. Ἰδοὺ σήμερον ἢ αύριον τελετοῦ βίου χρησόμεθα, καὶ ἃ ἡτοίμασας, τίνι ἔσον ται; Οὐ βλέπεις τὸν διάβολον τοῦ ἵσταται, κατέχων σου τῆς ψυχῆς τὰ προτέλεια; καὶ ὁ φυλάσσων σε ἄγγελος μακρόθεν ἵσταται ολοφυρόμενος. Ἰδοὺ τὴν ὦ φίλε μου, ο πονηρὸς δράκων ὁ τῆς φιλαργυρίας τῷ σῷ τραχήλῳ ἐνείλικται, κἂν οὐχ ὁρᾷς, καὶ μετ ο γάλην ἔχει ἐν σοι τὴν ἀνάπαυσιν· ἰδοὺ δὴ ἵνα συν τελῶν εἴπω σοι, ὁ ταπεινὸς οἰκέτης που παράγων, έχουσα τῆς φωνῆς Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἀθετούσης σε καὶ τάδε λεγούσης - Τῶν ἐλεημόνων ἐστὶν ἡ βασι λεία ἡ ἐμή, ἐπειδὴ καὶ τοῦτον καὶ τοὺς τοιούτους ἢ ψυχή μου μεμίσηκεν· ἀλλὰ παρακαλώ, απουσίν μου, καὶ σκόρπισον τὰ χρήματά σου τοῖς ἀναγκα σμένοις, χήραις, ὀρφανοῖς, καὶ ξένοις, τοῖς μὴ ἔχουσι ποῦ τὴν κεφαλὴν κλίναι, καὶ ἀγωνίζου φίλος Θεοῦ ρήσας, uti Maz. legebant, Neutrum satis capio. Tul vero, que deinde sequuntur ad finem usque orationis hujus, imo et sub finem capitis, pene omala per amplificationem extensa in ms. Vaticano, in Mazariniano paucis omnino perstringuuntur.

VITA S. ANDREE SALE. αὐτόν· Απόστηθι τοῦ παιδός· οὐ γὰρ εἰ ἄξιος ἑστά. severe, in comitem illius defixo, cui et colaκαι πλησίον αὐτοῦ· διότι κακῶς κέχρηται τῇ ψαλο μῳδίᾳ, ἐξουθενημένον σε κεκτημένος ὁ Κύριος. Ως οὖν ἐῤῥάπισεν αὐτὸν ὁ Δίκαιος, ἐκεῖνος εὐθέως ἐμμανῆς ἐγένετο, καὶ ὥρμησε τοῦ δράξασθαι αὐτὸν ἀπὸ τῶν τριχῶν· δραμὼν δὲ ὁ Ἐπιφάνιος, ἐκώλυσεν αὐτὸν τοῦ ἐγχειρήματος, ὀνειδιστικῶς ἐπιπλήξας αὐτὸν καὶ λέγων· plum, quanta potuit violentia, impingens: Re cede, inquit, ab isthoc adolescente, utpote indignus societate illius; quod enim abusus sis lane dum divinarum hymnis, Dominus te pro reprobo halet. At ille, oh inflictum colaphum in furorem versus, irruit in virum sanctum, nianus capillis injecturus: sed curriculo interveniens Epiphanins, facinus præpedivit; aeribusque adolescentem verbis increpans: 116. Itane, inquit, mentis inops ac verissime stultis annumerande, in divino hoc carte tale faeinus audere presumas? Itane legis: • Noli malum pro malo reddere?, Itane loquitur Dominus: Βι Si quis te percusserit in dexteram maxillam, præbe illi et alteram "?, Age, confundatur inpudens et maledictus demon, qui tibi talia suge rit. Qualiter, quaso, loquentur quotquot hic adsunt? Nonne scandalo ipsis erimus? Nonne arguit nos Dominus, cum ait: e Va homini per quem scamdalum venit! Si mea igitur frui cupis familiaritate, talibus te esse moribus per me non licet: verum danda opera est, ut a contentione, ab iracundia, ab invidia quam alienissimus sis, ut prο malo non coneris malum retribuere enipiam. Quin ctiam fac pauper spiritu fias et corde contritus; delle peccata tua; mansuetudinem et quietem ubi que ama, nullis vitiorum pravis nocivisque affe ctionibus motus; præsta benignitate ae misericordia; contende ut scientia pariter et egregiis moribus necnon spirituali erga virtutem affectu excellas; πollitiem ac animi elationem superbiamque fuge; supra alios ne sapias; parcus nimium avarusque moli esse: fornicationes, adulteria, insaeum ma sculorum amorem, gulam, quæque hominem in vitiorum omnium voraginem præcipitat, ebrietatem devita, propterea enim venit ira Dei super filios difidentiae. Hæc omnia, si me tibi familiarem cas pis, sedulo cavenda sunt. Quapropter quod e re tua est, moneo, tibi ut consulas, nec fornicationibus aut cupiditatum titillationibus, adolescentiam tuam commacules, nullo nam jue alio ex peccato 11tam Satanas voluptatem capit, quantum ex hoc et ρις'. Οὕτως, ἔξηχε ἐπ' ἀληθείας, μεταξύ τοῦ θείου χοροῦ ἱστάμενος, τοιαῦτα ἐπεχείρησας διαπράξασθαι; Οὕτως ἀναγιώσκεις, ὅτι «Κακὸν ἀντὶ κακοῦ μὴ ἀντα πολώσης; Οὕτω λέγει Κύριος, ο Εάν τις σε ραπίσῃ εἰς τὴν δεξιὰν σταγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν ἄλτην;» Αἰσχυνθήτω ὁ κατάρατος δαίμων, ὁ ταῦτα ὑποβάλλων. Τί λέγειν ἔχουσιν οἱ ἐνθάδε παρόντες; Οὐχὶ σκάνδαλον ὀρθῶμεν αὐτοῖς; Οὐχὶ ὁ Κύριος και τηγορεῖ ἡμῶν λέγων· ὁ Οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ, δι' οὗ τὸ σκάνδαλον γίνεται!» Εἰ οὖν βούλει μετ' ἐμοῦ συνδυάζειν, ἐγὼ τοιοῦτόν σε εἶναι οὐ βούλομαι· ἐὰν γὰρ ὀφείλῃ; εἶναι σὺν ἐμοί, μακρὰν σεαυτὸν ποίησον ἔριδος, ὀργῆς, φθόνου, καὶ κακὸν ἀντὶ κακοῦ μὴ σπεύδῃς ἀποδοῦναί τινι ἀλλὰ μᾶλλον γίνου πτωχός τῷ πνεύματι, καὶ συντετριμμένος τῇ καρδίᾳ, πεν τῶν καὶ σκυθρωπάζων τὰ σεαυτοῦ πλημμελήματα, τρᾶος καὶ φιλήσυχος καθεσταμένος πάντοθεν, καὶ μὴ κλεπτόμενος ὑπὸ τῶν βλαβερῶν καὶ πονηρῶν κινη μάτων τῆς ἁμαρτίας, ἐν οἰκτιρμοῖς διαπρέπων καὶ χρηστότησι, καὶ καλλωπισμένος τῇ γνώμῃ καὶ τῷ ἔθει, καὶ ταῖς σεμναῖς τῆς πνευματικῆς ἀρετῆς διατ θέσεσιν· φεύγων βλακείαν, οἴησιν, ὑπερηφάνειαν, υψηλοφροσύνην· ἀπεχόμενος φειδωλίας, κνηπίας πορνείας, μοιχίας, ἀνομομανίας, μαλακίας, γαστριμαργίας, καὶ τῆς βεβυθισμένης μέθης· διὰ ταῦτα γὰρ ἐπέρχεται ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοὺς υἱοὺς τῆς ἀπειθείας Εἰ τοίνυν βούλει συνεῖναί μοι, ταῦτα πάντα φύλαττε. Διότι τὸ παριστάμενον λέγω σοι, πρόσεχε σεαυτῷ, ἵνα μὴ μολύνῃς σου τὴν νεότητα πορνείαις καὶ τοῖς γαργαλισμοῖς τῆς ἀσωτίας, [ἐν εὐδεμια γὰρ ἄλλῃ τοσοῦτον χαίρει ὁ Σατανᾶ, ἁμαρτίν, ὅσον ἐν ταύτῃ καὶ ταῖς ὁμοίαις αὐτῆς ]. δου τοίνυν νέος εἴ, φίλε, καὶ μέγας σοι ἀγὼν και θέστηκε πρὸς τοὺς τέσσαρας δράκοντας τῆς ἁμαρ- hujus similibus. Ecce in primo ætatis fore versaτίας· καὶ εἰ βούλει ὀξέως τούτων περιγενέσθαι, σύντριψον τὸν βραχίονα τοῦ χαλεποῦ σου φρονήματ τος καὶ τῆς φιλυπαυχένου νεότητος, καὶ ταπεινώθητε ὑποκάτω τῶν τοῦ Σωτῆρος ἰχνῶν· ὅπως αὐτὸς ἀγα ταγωνισάμενος ὑπὲρ σοῦ, νικήσῃ τὸν φιλόσαρχον καὶ φιλοπόλεμον δαίμονα, καί σοι τὴν νίκην ἐπιγράψηται. Κύριος γὰρ ὑπερηφάνοις ἀντιτάσσεται, τα πεινοῖ; δὲ δίδωσι χάριν. tanris, o amice, et periculosum tibi adversus quatuor dracones, peccatorum incentores, certamen paratum est, quibus si superior evadere expetis, ferocitas illa ingenii tui tibi refrenauda, et robur indomite juventutis conferendum est, necnon vestigiis Salvatoris nostri cum humilitate insistendum: ut pro te ipse decertans, spiritu libidinis bellique amante profligato, tibi victoriam reportel. Dominus quippe superbis resistit, hun:ilibus autems dat gratiam " 1 Petr. 1, 9. 1 Matib, v, 39. Luc. xvi, 7. 17 Jac. iv, 6. Ms. Vatic. τὰ τοιαῦτα πράσσοντας. Haec ita legebantur in ms. Vatic. depravata: ὡς οὐδὲν χαίρει ὁ Σατανᾶς ἁμαρτίαν, ὅσον ταύτῃ καὶ ταῖς ὁμοίαις αὐτῆς.

et in egentes dispertior: sed et hoc incidit cogi- καὶ τοῖς προσάγουσιν ἔπρεπεν ιδιοχείρως ταύτα νέμειν. Οὕτω καλῶς καὶ εὐσεβῶς, καθὸ πρέπον μοναχοῖς πολιτεύεσθαι, πολιτευομένου αὐτοῦ, φαί νεται αὐτῷ καθ᾿ ὕπνους ὁ δοῦλος τοῦ Θεοῦ, μειδιῶν τῷ προσώπῳ, καὶ δείκνυσιν αὐτῷ δένδρον φαιδρὸν ἐν πεδιάδι τινὶ ἀνθοφόρον, πλήρες γλυκυτάτων καρπῶν καὶ ἔφη· Πολλάς μοι χάριτας ὀφείλεις, Κύρι ὁ μέγας, ὅτι πεποίηκα τὴν ψυχήν σου άνθρ φόρον φυτόν σπούδασαν οὖν τὰ ἄνθη ταῦτα εἰς καρπὸν γλυκύτατον μετατραπήναι ὡς δύνασαι· τὸ γάρ φυτόν, ὁ ὁρᾶς ἐν τερπνότητι, ἡ τῆς ψυχῆς σου υπάρχει κατάστασις, ἀφ᾿ ἧς ἡμέρας εἶδες με, καὶ τὸ χρυσίον διένειμας. Εξυπνος δὲ γενόμενος, ἐπὶ πλεῖον ἐστηρίχθη, ἐπὶ τὴν πνευματικὴν εργασίαν tare, mihi, utpote distributori, mercedem, non autem aliis distribuenda conferentibus manere: unde et consultius fuerit hos ipsos sua suis manibus erogare. Ita recte ac pie, nec secus quam religiosum decet viventi, adest per quietem visibili ridentique specie famulus Dei Andreas, indicans quodam in campo arborem perpulchram, floridam, fructibus onustam sapidissimis, et dicit: Multas equidem, magne Pater, gratias mihi debes, quod animam tuam arborem Morigeram eleci; fac igitur pro viribus operam des, ut hi fores in suavis simos fructus, quod potes, convertantur. Hæc enim, quam cum voluptate spectas arbor, anima tue statum, ab illo tempore, quo me primum προκόπτων, καὶ τὴν εὐχαριστίαν καθεκάστην προσ vidisti et pecuniam erogasti, magis magisque no- έφερε τῷ Θεῷ καὶ τῷ θεράποντι αὐτοῦ. rentem repræsentat. Experrectus hinc monachus, plurimum confirmatus in bene emptis, quotidie in spiritu proficiebat, gratiasque persolvebat Deo ejusque famulo. CAPUT XV. Duo sodales Epiphanii, alter ob hypocrisim castigatus ab Andrea, alter ob animum libidinosum ab ipso Epiphanio correptus. 114. Adhærebat familiariter Epiphanio, cujus jampridem meminimus, adolescens quidam, fama virtutum ejus excitatus: quem ille, uti multos alios, sacrarum Litterarum scientia imbutum, in salutari timore Dei confirmare nitebatur: quamvis ille non se adjunxisset Epiphanio, ut virtutumn evaderet emulator, sed ut inanem hominum captae ret laudem, dieterorum de se, qualia de Epiphanio & solebat, encomnia. Qui autem de Epiphanio hominum sermones? Audi: explicabo. Transeunte illo per mediam sæpe urbem, quotquot famiam virtutum ejus acceperant, indice in ipsum intento monstrantes: Ecce, inquiebant, quam preclare illi traducitur adolescentia, deliciis mundi moveri nescia, in mediis ignibus illaesa, voluptatum illecebris non corrupta. Atque etiam communi omnium ore de ipso dicebatur: Commercium cum femina nunquam habuit, sed castam atque inculpatam vitam perpetuo transegit; jejuniis, vigiliis precibusque vacando; omni virtutum genere animam exornando, corpus a quavis nequitia corporali abstinendo. Talibus itaque hominum encomiis captus, quem dixi, adolescens, quod paria sibi ardenter concupisceret, in Epiphanii Camiliaritatem sese insinuaverat. 115. Accidit ergo aliquando, Epiphanium diluculo se proripere e strato, ut laudes Deo persolveret: proripuitque se etiam adolescens prædictus, et una precibus matutinis vacabat: cum, Deo ita disponente, eodem quoque advenit beatus Andreas, energumenum agens. Quem ubi conspexit Epipla. nius, ob frequentiam populi veritus, ne ipsius agendi nodus cuipiam innotesceret, nullum sensibile indicium fecit, sed solo spiritu advenientem salutavit. Ingressus autem Andreas, Epiphanio se adjunxit; stetitque longo tempore, verbum proferens nullum, obtulu duntaxat, eoque loro ac ριδ. Νεανίας τις προσεκολλήθη τῷ Επιφανίῳ, οὗ πρώην ἐμνήσθημεν, ἀκούων τὰς ἀρετὰς αὐτοῦ· ὁ δὲ Ἐπιφάνιος ἐνουθέτει αὐτὸν ἀπὸ τῶν θείων Γρα φῶν, ὡς καὶ ἄλλους πολλούς, βουλόμενος αὐτὸν στην ρίξαι εἰς τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ· ἐκεῖνος δὲ οὐ διὰ τὸ ζηλῶσαι τοῦ τιμίου παιδὸς ἐκείνου τὴν ἀρετὴν τούτῳ προσεκολλήθη, ἀλλὰ τοῦ τῶν ἀνθρώπων ἕνεκεν ἐπαίνου, ἵνα λέγωσι καὶ περὶ αὐτοῦ, ἅπερ διὰ Επιφανίου ὁρῶντες ἐγκωμιάζοντες ἔλεγον. Τί δὲ ἔλεγον; ἐρῶ. Πολλάκις διερχομένου αὐτοῦ ἐπιμέν σως ἀκούοντες ἅπαντες τὰς αὐτοῦ ἀρετὰς, δακτυλο δεικτοῦντες ἔλεγον· δε ποία νεότης ωραία και κατάτερπνος, μέσον τοῦ πυρὸς διερχομένη, καὶ μὴ καιομένη. μηδὲ βλαπτομένη τῶν ἡδονῶν τοῖς ὑπερ καύμασιν· φησὶ γὰρ ἅπαντες δι' αὐτὸν, Καθό τι γὰρ γυναικὶ οὐχ ὡμίλησέ ποτε, ἀλλ᾽ ἁγνὸς καὶ ἄμεμπτος τὸν βίον αὐτοῦ διεπορεύετο, νηστείας, ἀγρυπνίαις, προσευχαῖς, καὶ δεήσεσι σχολάζων, καὶ ἀρεταῖς ἁπάσαις καθαίρων ἑαυτὸν, καὶ ἀπο σμήχων ἀπὸ πάσης υλικῆς μοχθηρίας. Ταῦτα των ἀνθρώπων λεγόντων, τούτων ἕνεκεν τοῦ προββηθένα τος νεανίσκου τὸν παρὰ ἀνθρώπων ἔπαινον θηράσαι γλιχόμενος, προσεκολλήθη τῷ Επιφανίῳ. ριε'. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν, ὀρθρίσαντος τοῦ Ἐπι φανίου εἰς τὴν τοῦ Θεοῦ δοξολογίαν, συνηγέρθη αὐτῷ καὶ ὁ ρηθεὶς νεανίας, καὶ σὺν αὐτῷ ἵστατο ψάλλων νεύσει δὲ Θεοῦ ἔρχεται ἐκεῖσε ὁ μακάριος Ανδρέας ὡς εἰς τῶν παρατετραμμένων. Εωραχὼς δὲ αὐτὸν ὁ Ἐπιφάνιος, διὰ τοὺς ἀνθρώπους, ὅπως μὴ γνω εθῆναι τοῦ Ὁσίου τὴν ἐργασίαν, οὐδὲν αἰσθητῶν πρὸς αὐτὸν ἐπεδείξατο, ἀλλὰ πνεύματι αὐτὸν ἡσπόν σατο. Ως οὖν ἔνδον ἐγένετο, ἐλθὼν πλησίον αὐτοῦ, ἔστη ἐπὶ πολλὴν ὥραν σιωπῶν· ἀπιδὼν δὲ εἰς τὴν ὄψιν τοῦ νεανίσκου ἐκείνου βλοσυρῷ τῷ ὄμματι, δίδωσιν αὐτῷ κόσσον, ὡς ἡδύνατο, και φησι προς

κόβρωτα πάχη τῶν γυναικῶν ὁ ταλαίπωρος. Ένα- surgens e vestigio se subduxit. Cui Joannes: Ca βριμήσατο οὖν ὁ Ἐπιφάνιος τῇ γυναικὶ ἐκείνῃ, καὶ εὐθέως ἀνεχώρησεν. Ἔφη δὲ Ἰωάννης πρὸς τὸν Ἐπιφάνιον· Ἐπιτιμήσεται αὐτὸν ὁ Θεός, ὅτι ἐσάν λευσεν ἡ τάλαινα τὴν καρδίαν μου. Επιφάνιος εἶ - πεν· Μακάριόν ἐστιν ἵνα ἐσάλευσε καὶ μὴ ἤρπασεν· ὁ ἐμβλέψας γὰρ γυναικὶ πρὸς τὸ ἐπιθυμῆσαι ἤδη ἐμοίχευσεν αὐτὴν ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Νῦν οὖν ὡς οὐκ ἐπιθυμεῖς, πῶς ἐντρανίζεις ἡδέως τῇ πόρνῃ; Διὰ τοῦτο εἶπον, ὅτι μακάριόν ἐστιν, ἵνα σε παρεσάλευσε καὶ μὴ ήρπασεν. ριθ'. Εφη Ἰωάννης πρὸς αὐτόν· Καὶ μὴ ο διάβολος τὴν γυναῖκα ἐποίησεν; Πάντως ὁ Θεός, κἀκεῖνος ὥρισε τοιαῦτα γενέσθαι. Ἐὰν δὲ οὐκ ἤθελε ταῦτα γενέσθαι, ἵνα τῇ αὐτὴν εἰς τὸν κόσμον παρήγαγεν; Αἴτιόν ἐστιν ὁ Θεὸς τοῦ τοιούτου πράγματος. Επι φάνιος λέγει· Μὴ ἀπερισκέπτως τι φθέγγου, ἀδελ φές στοχάζομαι γὰρ ὅτι οὐκ οἶδας τί φθέγγεσαι" αἰπὲ δέ μοι πρὸς τοῦτο· Εἰσήγαγεν ὁ Θεὸς εἰς τὸν κόσμον τοῦτον, καὶ εἰς τὸν βίον τὸν ἡμέτερον μάχαιραν, διὰ ποίαν αἰτίαν; Πάντως, ἵνα τέμνωμέν τι τῶν προσδεομένων τῆς τομῆς αὐτῆς, οὐχ ἵνα σφάς ζωμεν ἀλλήλους. Εποίησεν ὁ Θεὸς σχοινίον, οὐχ ἵνα πνίγωμεν ἑαυτοὺς, ἀλλ᾽ ἵνα ἐν αὐτῷ στηριζώμεθα. Καὶ ἵνα τὰ πολλὰ παρεάσω, καὶ τοῦ ζητουμένου ἐπιμνησθῷ· ἐποίησεν ὁ Θεὸς καὶ τὴν γυναῖκα, ἵνα αὔξῃ ὁ κόσμος, καὶ ἵνα πᾶς ἄνθρωπος ὁ βουλόμενος Έχειν γυναίκα ἔχῃ αὐτὴν μετὰ συνειδήσεως Θεοῦ, μετά βουλῆς αὐτοῦ· τουτέστι κατὰ τὸν νόμον, τὸν πρὸ τούτου ἐκδοθέντα ὑπ' αὐτοῦ [ καὶ ἐν τοῖς θείοις Εὐαγγελίοις παραγγελλόμενον, «Εσονται οἱ δύο εἰς σάρκα μίαν τ]· ἵνα σκέψῃ ἐν τῇ νεότητί σου, καὶ ἴδῃς εἰ ἄρα δύνῃ παρθενεύειν χάριτι Κυρίου· εἰ δὲ οὐ δύνῃ, ἵνα εὑρήσης γύναιον σεμνὸν, ἀγαθὸν, καὶ ἐνάρετον, καὶ βούλῃ τῶν γονέων ἵνα ἄρῃς αὐτήν. Καὶ λοιπὸν οὔτε ἐκείνη, οὔτε σὺ ἕξετε ἐξουσίαν τοῦ ἐτέ ρωθεν ῥεμβεύεσθαι, καὶ ὀφείλετε εἶναι ὥσπερ ζεῦγος τρυγόνων, ή σεμνὰ καὶ τερπνὰ ἀδέλφια. Εἴ τις οὖν φυλάξει οὕτω τὴν μονογαμίαν, ὥσπερ εἶπεν ὁ Κύριος, ὅτι ἐν τῇ ἀναστάσει ἐπιγνώσονται οὗτοι ἀλλήλους ἐν χάριτι, οὐ μέντοι πάλαι ὥσπερ ἐζεύχθησαν, ἀλλ' ἔσονται ὡς ἄγγελοι Θεοῦ. Διὰ τοῦτο, ὁ Επιφάνιος εἶπεν, ἡ γυνὴ κατὰ τὸν νόμον Κυρίου ζεύγνυται ἀνδρὶ, καὶ συνάπτεται χάριν παιδοποιίας οὐχὶ δὲ χάριν δαιμονολαγνείας. Ὅσοι οὖν πορνεύου» σιν, ἢ μοιχεύουσιν, ἢ τὴν Σοδομικὴν ἐργασίαν έργάζονται, [οὗτοι γνώσονται ἐν τῇ ὥρᾳ τοῦ θανάτου τί αὐτοῖς ἡτοίμασται· ] ἐπεὶ ἀρτίως παίζουσιν ὥσπερ τετυφλωμένα κτήνη καὶ ἀναίσθητα. Οἷον γὰρ τὸ φοβερὸν ἐκεῖνο πῦρ, ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὁ κλαυθμὸς ὁ ἀπαράκλητος, τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον, εἰ δήμιοι ἐκεῖνοι ἄγγελοι, οἱ τὰς πυρίνους ῥάβδους κατέχοντες, καὶ τύπτοντες τοὺς ἐμοὶ ὁμοίους ἁμαρτωλούς, τοὺς μέλλοντας εἰς τὸ πῦρ ἐκεῖνο τὸ ἄσβετον εμβιβάζεσθαι; Νῦν οὖν καὶ σὺ, εἰ οὐ δύνῃ we Matth. xix, 5. stigalit illan Deus, inquit, quod animum meum suis illecebris commovit misera. Et Epiphanius: Salva res est, inquit, si commovit tantum, nom etiam rapuit; nam et qui viderit mulierem ad concupiscendum, jam mcchatus est eam in corde suo. Nunc igitur, si non concupiscis, cur oculos tam blande in scortum intendis? Ac propterea dixi: Salva res est, si commovit tantum, non etiam ταμα. 419. Excipiens rursus sermonem Joannes: Εtenim, ait, nunquid diabolus feminam efinxit? Minime vero, sed Deus, qui et constituit talia feri: si euim feri noluisset, cur ipsam prodexisset in mundum? Deus igitur istiusmodi operum causa dicendus est. Noli, mi frater, suhsemit Epiphanius, de Deo quidquam temere proloqui: reor hæc tibi minus animadvertenti excidisse. Responde, quaso, mihi ad hæc: Quam ob causam introduci voluit Deus cultros in mundum hunc? υίque ut illis scindamus, que ad usum nostrum scindi debent; non vero ut alteri necem inferamus, ad ex ter Fanes quoque fecit Deus, non sane ut nos ipsi strangulemus, sed ut iis manus prehensis gressum firmemus. Atque ut plurima silentio preteriens, ad quaestionem propositam demum revertar, condi dit quoque feminam Deus, ut accrescat humanar genas et multiplicetur, ut vir omnis, qui suimum conjugium appulit, feminam sibi conjungat consensu ac voluntate divina, id est congruenconvenienterque legi, quam Deus jam prim dem tulit, inque sacris Evangeliis posteritati rem liquit, dicense Erunt duo in carne una ",, ut consideres in juventute tua et circumspicias, au virginitatem colere illibatam possis per gratiam Dei, si vero non possis, pudicam, bonam, virtut delitam virginem quæras, quam e consensu pareitum uxorem tibi ducas. Denique nec illi, nec tibi fas erit ab altero separari, sed vivere debetis, uti par turturum, aut casti jucundique fratres. Quod si qui conjugium ita ex præcepto Domini servaverint, iu resurrectione mortuorum cognoscent invi cem in gratia, non quidem uti pridem conjugati, sed erunt sicut angeli Dei. Ac propterea dicebat Epiphanius, viro conjungi atque adhaerere debere mulierem congruenter convenienterque legi divina, liberos procreandi, non immodice ac diabolim libidinis causa. Quicunque igitur scortantur, adulterantur, aut Solomitico sceleri indulgent, cognoscent aliquando, cum mors supervenerit, quid sibi paratum sit quia modo hanc vitae, uti oc escala sensuque destituta jumenta, ludendo transi guut. Qualis enim futurus est terribilis iste ignis? quis dentium stridor? quis ploratus, nulla Ms. Vatic., ἔνονται· ὁ γὰρ θάνατος, ὅταν ἔλθῃ ἐπ' αὐτοῖς, γνώσονται.

NICEPHORI I RESBYTERI CP. περ 117. Talia monente illustri Εpiphanio, induratum est a malo dæmone cor adolescentis, usque adeo ut ægerrime hortantem tulerit, prostratusque quodammodo et mæstus abierit, ita loquens: Quando igitur licet, mandi me deliciis dabo, deinde ub visam fuerit, illi nuntium remissurus. Neque deinceps in animum induxit convenire Epiphanium ut in spiritu erudiretur, et totumn se voluptati Inas sddlicens, nullumque scortandi ac adulterandi bus modum faciens, pulcherrimam animam suam miserabiliter conspurcavit. Verumtamen aliquanto post in tentationes et calamitates gravissimas incidit, quibus ɔd incitas redactus, quotidie panem suum mendicare necessum habuit. Hinc mæstus turl:atusque Epiphanius, famulum Dei Andream adit oratque, ut miselli adolescentis misereatur. Cui Sanctus: Abelt, ali mi, sed animæ illius capiat fili te potius miseratio quam corporis; ita porro se habeat, uti modo, id namque expedit. Venict autem tempus, quo miseriam illius et humilitatem respiciento Domino, in pristinum statum restitue ter. Tum Epiphanius: Obsecro te, inquit, fa. inale Dei, ut exponas a bi, quamobrem adolescens ille tam subito diemcnum tentationi traditus sit. Nulla, reponit Aurireas, alia de causa succensuit illi Domiluus, nisi quod perjuras, mendax, præſidens ac tumidas esset, quamvis et alia forte, etiam graviora, in se scelera admiserit: sed non tantam propter lime, quantam propter illa hæc, indignationem incurrit. Ita chim se res habet: Nisi olta igni imposita minitumi ferbuerit, nihil suavitatis habebit cibus, qui continetur: ita et nobis - cum àgitur misellis abjectisque peccatoribus, nisi multis calamitatibus prest ac tentationibus exercitati fuerimus, aditus non patebit in regnum cœlorum. Tum Epiphanius: Si ita conducit ad salutcm animae illius, verium non adjiciam deprecandi causa: modo videami, generose sustinentem adversa, ad spem bonis propositam, et anlam Domini carlestem pervenire. ριν. Ταῦτα τοῦ φωστῆρος Επιφανίου τῷ νεωτέρω ἐκείνῳ νουθετοῦντος, ὑπὸ τοῦ πονηροῦ σκληρωθεί σης αὐτοῦ τῆς καρδίας, βαρέως τὰ βήματα ἤνεγκε, καὶ ὀκλάσας πρὸς τὰ λεγόμενα, λυπηθείς, ανεχώρη σεν εἰπών· Οπηνίκα ὀφείλω, ἀπολαύσω τὸν κόσμον, τότε αὐτοῦ ἀπόσχομαι. Οὐκέτι οὖν προσέθετο συνελο θεῖν τῷ Επιφανίῳ εἰς τὸν πνευματικὴν ἀγῶνα, ἀλλ εμφιλοχωρῶν ταῖς ἡδυπαθείαις, πορνείαις καὶ μοι χείαις, τῆς ἐλεεινῆς αὐτοῦ ψυχῆς τὸ κάλλος κατεμίανεν. Μετὰ ταῦτα περιέπεσε πειρασμοί; καὶ θλίψεσι σφοδροτάταις, ὥστε καὶ εἰς μεγίστην πιο νίαν ἐλθεῖν, καὶ τὸν ἄρτον ζητεῖν καθημέραν. Ελυ πήθη οὖν ἐπὶ τούτῳ & Επιφάνιος, καὶ παρεκάλει τὸν δοῦλον τοῦ Θεοῦ ποιῆσαι μετ' αὐτοῦ ἔλεος. Ο 8 Όσιος ἔφη· Οὐχὶ, τέκνον, ἀλλὰ συμπάθησον αὐτοῦ μᾶλλον τῇ ψυχῇ, κάμνοντος τοῦ σώματος· ἔασον τοίνυν αὐτὸν οὕτως· ἀρμόδιον γὰρ τοῦτο αὐτῷ ποι ρίεστιν. Ελεύσεται δὲ καιρὸς, ὁπηνίας ὁ Κύριος θεασάμενος τῆς ταλαιπωρίας την ταπείνωσιν, μετέ. πειτα ἐπὶ τὴν προτέραν αὐτοῦ κατάστασιν &.exaλέσηται αὐτόν. Επιφάνιος έφη • Παρακαλώ σε δοῦλε Κυρίου, γνώρισόν μοι διὰ ποίαν αἰτίαν οὕτως ἐξέως τοῖς πειρασμοῖς παρεδόθη. Ο δὲ εἶπεν· θύα ὠργίσθη αὐτῷ ὁ Κύριος δι' οὐδὲν ἕτερον, εἰ μὴ ἔτι ἦν ἐπίορκος, καὶ ψεύστης, καὶ θρασύς, καὶ ὑπερή φανος· κἂν τάχα γὰρ καὶ ἄλλα χείρονα διεπράξατο σωματικά πλημμελήματα· ἀλλ᾽ οὖν οὐ τοσοῦτον δὲ ταῦτα, ὅσον δι' ἐκεῖνα. Οὕτω γάρ ἐστιν, ἐὰν γὰρ μ βράνη ή κύθρα ύψουμένη ισχυρώς, ἡδύτητα βρώσις οὐκ ἔχει· οὕτω καὶ ἡμεῖς οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπει νοι, ἐὰν μὴ ἐψηθῶμεν διὰ πολλῶν θλίψεων καὶ του ρασμῶν, οὐ μὴ εἰσέλθωμεν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐπιφάνιο; εἶπεν· Εἰ οὕτως ἐστὶ τὸ συν φέρον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ σωτηρίας, οὐκέτι περί αὐτοῦ φθέγξομαι· μόνον ἴδω αὐτὸν ἐν ὑπομονῇ ἐπ δρειούμενον, καὶ εἰς ἀγαθὰς ἐλπίδας καὶ ἐπαύλεις παρὰ Κυρίου βαδίζονται 118. Alius quoque adolescens, cuỉ nomen Joan- ριή. Έτερος δέ τις νεανίας, ονόματι Ιωάννης, έχρη nes, familiariter utebatur Epiphanio, eumque μάτιζε προσφιλής Επιφανίῳ, καθότι καὶ τῶν ἱερῶν ut condiscipulum, quod simul sacrarum Litterarum γραμμάτων ἀμφότεροι τὰ μαθήματα επαιδεύθησαν' studio vacassent, amabat: sed amabat tautum, ἠγάπα οὖν τὸν Επιφάνιον συμφοιτητήν, τὴν δὲ ἀρ· non ciam amulabatur virtutem. Contigit aliquando τὴν αὐτοῦ οὐκ μιμεῖτο τὸ σύνολον. Μιᾷ οὖν cousidentibus utroque in luco publico et colloquen- ἡμερῶν, συγκαθεζομένων τῶν ἀμφοτέρων παίδων ἐν tibus, meretricem illac iter habere: quæ ubi ado- τῷ δημοσίῳ, καὶ τὰ ῥήματα ομιλούντων, γυνή τις Jesentes conspexit, priunum gesticulari impura, μιμάς διερχομένη ἐν τοῖς ἐκεῖ, ὡς τοὺς ἀμφοτέρους dehute corpus modis indecoris movere, eu sua di- παῖδας ἐθεάσατο, ήρξατο ἡ ἀκάθαρτος σχήματα deinde rigens couanima, ut alterum saltem illorum in sui πράττειν, ἑξῆς καὶ κινήματα καὶ βλακεύματα, τα concupiscentiam pertraheret perniciosa. Iuterea fa- ρωμένη ή γάγγραινα κἂν ἕνα συλήσει εἰς τὴν ἐπι ciem suam averterat Epiphanius, socioque subridens θυμίαν αὐτῆς. ὡς δὲ ταῦτα διεπράττετο, ἀπέστρε dicel at Ecce vulpiculam inverecundam, quam με τὴν ὄψιν αὐτοῦ ἰδὼν Επιφάνιος υπομειδιάσει, blande aviculam tentet intercipere, juvenis, in- καί φησιν· Βλέπε τὴν ἀλώπεκα τὴν ἀναίσχυνον, quam, alicujus animam predari. Αt vero Joan- πῶς ὑποπυνεύεται όρνιν πειρωμένη λαβείν, φημί At nes, ut erat perditissimus, furtivo in illam obtu νεωτέρου τινός ψυχὴν τοῦ θηρεύσαι. Ο δὲ Ἰωάννης, tu conversus crat, clan, ut putabat, Epiphanio: qui ὡς ὧν ἐξωλέστατος, κατεσκόπει κρυφίως, ὡς όπου perniciem animæ illius, revera libidinosi, et insa- λανθάνων τῷ Επιφανίῳ. Πορευθεὶς δὲ ὁ Ἐπιφάνιος, no erga feminas amore sucrensi, uberibus prose- ἐλυπεῖτο ἐπὶ τῇ ἀπωλείᾳ τῆς ψυχῆς αὐτοῦ· ἐπ' quebatur lacrymis, et minaciter in meretricem ia- ἀληθείας γὰρ ἄσωτος ῶν, ἐμαίνετο εἰς τὰ σχολη

Domini potiri in judicii die: nihil quippe nobis, uti jam monui, solatio istic aut subsidio erit, præterquam sola benigni Domini misericordia, et bona quæ fecerimus opera. CAPUT XVI Præfati juvenis damnatio as Andrea præostensa Epiphanio, moxque secutu. ο ρκβ'. Ως δὲ ταῦτα ἀμέλει ὁ Ἐπιφάνιος τῷ Ἰωάνῃ, αἰφνιδίως εὑρέθη ὁ μακάριο; δρέας ἐκεῖσε διερχόμενος· καὶ ὡς ἐθεάσατο αὐτὸν ὁ Ἐπιφάνιος, ἀναστὰς ταχέως, καὶ ἀφεὶς τὸν Ἰωάννην, ἀπίει πρὸς τὴν Μακάριον· καὶ γενόμενοι ἐν ἀποκρύφῳ τόπω, Αρζαντό τινα θεόπνευστα βήματα ὁμιλεῖν τῶν Γρα φῶν. Υπολαβὼν δὲ ὁ Μακάριος πρὸς τὸν Ἐπιφάνιον ἔφη· Οἶμαι, ὦ φίλτατέ μου καὶ μελίῤῥυτε, οἵους λόγους καὶ μυρίπνοα βήματα τῷ νέῳ ἐκείνῳ τῷ σύν σοι πρὸ τῆς ὥρας καθεσθέντι, εἰς μάτην κεκένωκας. Λέγει Επιφάνιος· Εἰς μάτην; κατὰ τίνα τρό που; ἔφη ὁ ῞Οσιος· Οὐκ εἰσακούσεταί σου εἰς τὸν αἰῶνα, ἐπεὶ σφόδρα ἐστὶν ἐξωλέστατος· ἐγὼ γὰρ ἤμεν πρὸς ὑμᾶς τῷ πνεύματι, ἐπηνίκα πρὸς ἑαυ τοὺς διασκέπτεσθε. Πρόσεχε δὲ, τίνα εἰσὶν ἀπερ συμβήσεται αὐτῷ οἱ μετά πολὺν χρόνον ἀπὸ τῆς προκειμένης ώρας, δι᾿ ὧν ἐστι πόρνος καὶ μοιχὸς καὶ ἀρσενοκοίτης τὸ βδελυρώτατον. Πρὸ ὀλίγων ημερῶν ἔμελλεν ὁ Κύριος ἐξολοθρεῦσαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς γῆς, δι' ὧν θλίβει αὐτοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν ταῖς ἀσωτίεις αὐτοῦ πορευόμενος. Ητήσατο δὲ τὸν Κύριον ὁ ἄγγελος, ὁ φυλάσσων αὐτοῦ τὴν ψυχὴν, του θῆναι αὐτῷ ὅρον μετανοίας κἂν ἕνα καιρὸν, καὶ ἐπήκουσε Κύριος ὁ Θεὸς τοῦ ἀγγέλου, καὶ ἐδέθη αὐτῷ ἐνιαυτὸς ἡμερῶν, καθάπερ ᾐτήσατο ὁ ἄγγελος. Ενετείλατο δὲ ὁ δίκαιος κριτής τῷ τῆς λύμης ολοθρεύοντι ἁγίῳ ἀγγέλῳ, Ἐὰν ἔνδοθεν τῆς ὀρισθείς της περιοπής μεταγνῷ, οὗ ἂν ἔχοι· εἰ δὲ μήγε, χρῆσαι αὐτῷ τῇ ἰδίᾳ τῆς σήψεως ἀνάγκῃ, ἥτις καὶ διαλύσει τὰς ἁρμονίας αὐτοῦ, καὶ καταρρεύσαι ποιήσει τὰς σάρκας αὐτοῦ, καὶ οὕτω τὴν ἐλεεινὴν αὐτοῦ ψυχὴν εἰς τὸν ᾅδην παραπέμψει. Αλλ' οὗτος εἰς ἀνονή τους φληναφία; καὶ αὐτὸν τὸν καιρὸν και τεδαπάνησε, καὶ οὐδὲν ὠφελήσας τὴν ὀργὴν ἐπεσπάσατο. Καὶ εὐαὶ τῷ φιλοπόρνῳ, τῷ ἐλεεινῷ καὶ βεβήλῳ καὶ ταλαιπώρω! ἱκανὰ γὰρ μεταμεληθήσεται ἐν σκοτεινοῖς καὶ σκιᾷ θανάτου καθεζόμενος, καὶ τῶν λόγων σου τῶν θεοπνεύστων μεμνημένος. ρκγ'. Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἐπιφάνιος - Κύριέ μου, εἰ κελεύεις, ἀναγγελῶ αὐτῷ ταῦτα, ἅπερ μοι λελάληκα, ἴσως εἰσελεύσεται εἰς τὴν καρδίαν αὐτοῦ φόβος Κυρίου, καὶ μεταμεληθεὶς ἀποστρέψῃ ἀπὸ τῆς ὁδοῦ αὐτοῦ τῆς πονηρᾶς. Εφη ὁ Μακάριος· Εἰ ταῦτα ἐρεῖς αὐτῷ, γελάσεται· ὅλος γάρ ἐστι πεπωρωμέ. νος τοῦ τῆς πορνείας δαίμονος. Αλλ' οὐδὲ ὁ Κύριος τὰ τοιαῦτα λέγει τινὶ τοῦ ἐπιστρέφειν· οὐκ ἔστι γάρ τοῦτο συμφέρον αὐτῷ· εἰ γὰρ ἦν συμφέρον, ὁ Θεὸς ἂν τοῖς ἅπασι τὴν ὥραν τοῦ θανάτου καὶ τὴν ἡμέσαν δι' ἀγγέλων ἐμήνυεν. Σὺ δὲ, ἀγαπητὸν τέκνων μου, άγων (ζου, εἴ τι δύναται, ἵν᾽, ὅτ' ἂν ἔλθῃ ὁ Κύ. μιας μεταστῆσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ὧδε, κληρονομήσωμεν 123. Ita inter se colloqrentibus Epiphanio et Joanne, subito illae praeteririt beatus Andreas: quem ut vidit Epiphanius, dimisso Joanne, statim convenit: ac secedentes simul in locum a turbis remotum, coeperunt sermones de sacra Scriptura divinitus inspiratos miscere; sic primum compellane Epiphanium Andrea: Assequi me puto, d lectissime suavissimeque adolescens, qualem modo orationem, quam suavia ad juvenem, lateri tuo assidentem, verba fcceris; sed in varum. Quid, sit Epiphanius, in vanum? quamobrem? Quia, respondet Sanctus, insigniter laseivus est, no le audiet in æternumi; ego namque vobis colloquentibus in spiritu adfui. Accipe vero, quæ misero is i brentura sunt non multo post, propterea quod scortator, adulter, masculorum concutitor sit ve fandissimus. Paucis abhinc diebus sublaturus ilivαι ac disperditurus erat a terra Dominus, quod perslams in turpitudine sua contristaret Spiritum sanclum: cum angelus, cui cura auime illius servande demandata est, intercedens pro ipso apud Dominum, spatium poenitendi annum salt-m unicum petiit obtinuitque; exaudiente Domino et concedente, ut ex volo angeli annus unus adolescenti daretur. Præcepit quoque idem Dominus, judex justus, parato in perniciem nostram mialo geπio, ut si ante prescripti temporis decursum ad poenitentiam adjiceret animum, salvus esset; sin autem, ut sibi illum viudicaret perniciei destinatum, ut membrorum compaginem dissolveret, carnem putrefactam diuere faceret, sicque animam miserabilem ad orcum deduceret. Sed illud quo que tempus nugis inutilibus impendit perdiditque infelis, ac nihil omnino ad anime sua salutem proficiens, iram in caput suum divinam prove - vit. Vie Lomini luxurioso, miserabili, impur, miserano; quam crebro, cum in tenebris et unbra mortis sedebit, panitentiam nequidquam ducetur, nunquam non memor admonitionum tuarum divinitus inspiratarum! 193. Tum vero Epiphanius: Doniue mi, ait, si ita jules, renuntiabo homini isti hæc dicta tua; quis scit on timor Domini occupaturus sit cor il γίας, penitentiam acturi et declinaturi a via in qua graditur pessima? Ad hæc beatus Andreas: Si talia ei renuntiaveris, ridebit te: totus quippe induruit per libidinis damonem. Verum neque Deminus ipse talia renuntiat cuipiam, ut se conver lal; neque vero expedit: si enim expeliret, cunctis hominibus aperiret per angelos diem ac lo rum mortis sure. Τu vero, fili dilectissime, qua - tum potes, contende, ut cum venerit Dominus. hunc nos a! o translaturus, Fonorum ilurum, que

ΤΟΥ Θεοῦ, ὅπως καὶ ἐνταῦθα σεμνῶς βιώσης, καὶ ἐν τῷ μέλλοντι πολλῆς ἀπολαύσῃς τῆς τοῦ Θεοῦ ἀ λήψεων. Noquam conseltione l. nientius? quales tenebre iste καρτερεῖν ἐν ἀγνείᾳ, χρῆσον κατὰ τὸν νόμον τοῦ exteriores? quales angeli isti tortores, torribus armati, peccatoresque mei similes, in ignem illum inexstinguibilem precipitandos, cadentes? Nunc igitur et tu, si nequeas castimoniam servare, ex divinæ legis praescripto matrimonium ini: ut pro ratione status hie caste vivens, in sæculo luturo amplam a munifica Dei manu mercederi consequaris. 120. Ad hæc Joannes: Beatum, inquit, es, et Jabia tua, domine Epiphani, qui talia loqueris: verum ne putes, omnes tanta instructos a Deo sapientia, tali donatos sanctitate, tam certo ad salutem praelectos, quemadmodum te. Opto enim ego similis essa tui, sed fieri nequeo: cupio jeju• niis macerare corpus, et totis diebus ac noctibus orationem continuare, sed nequeo: cupio eleemosynas erogare pauperibus, sed facultas non est, auro, argento, rebusque aliis deficientibus. Si in potestate mea foret, nollem succensere cui piam, aut detrahere aut noxam inferre; nunc vero vel invitus cogor, tum a depravata natura, tum a damone, tum a pessima consuetudine, talia patrare. ρα'. λέγει Ἰωάννης - Μακάριόν ἐστι τὸ στόμα σου καὶ τὰ χείλη σου, χύρι Επιφάνιο, ὅτι ταῦτα φθέγο γεσαι· πλὴν μὴ νομίσῃς ὅτι πάντας ὁ Θεὸς οὕτως ἐσήφισε, καὶ ἡγίασε, καὶ ἐξελέξατο ὥσπερ αν προαιροῦμαι γὰρ εἶναι ὡς σύ, ἀλλ' οὐ δύναμαι γε νέσθαι· ήθελον νηστεύειν, καὶ δι' ὅλης τῆς ἡμέρας καὶ νυκτὸς προσεύχεσθαι, ἀλλ' οὐ δύναμαι· ἤθελον διδόναι τοῖς πτωχοῖς, ἀλλ' οὐκ ἔχω χρυσίον, ἢ ἄρα γύριον, οὔτε τι ἕτερον εἰς πλησμονὴν ἀποκείμενον, Εἰ ἦν τὸ κατ' ἐμὲ, οὐκ ἐβουλόμην τινὶ ὀργίζεσθαι, ἢ τινα καταλαβεῖν, ή τι τῶν βλαβερών ποιεῖν· νῦν δὲ καὶ ἄκων ἀναγκάζομαι, τὰ μὲν ὑπὸ τῆς φύσεως, τα δὲ ὑπὸ τοῦ δαίμονος, ἄλλα δὲ ὑπὸ κακῆς συνηθείας πράττειν. ρχαί. Λέγει πρὸς αὐτὸν Ἐπιφάνιος Προφάσεις ταῦτα· εἶπας οὖν ἔτι Ηθελον εἶναι ὥσπερ καὶ σῦ, ἀλλ' οὐ δύναμαι. Καὶ νῦν τί ἄρα ἐν ἐμοὶ στοχάζει, ὡς ἔφη σας; Μὴ οὐ δύνῃ ἡσυχάζειν ὡς ἐγώ; μὴ εὐ δύνῃ τας θείας Γραφὰς ἀναγινώσκειν; μὴ οὐ δύνῃ σχο λάζειν τοῖς ναοῖς τῶν ἁγίων; μὴ οὐκ ἰσχύει; ἔχειν ἀγάπην μετὰ πάντων; οὐ δύνασαι νηστεύειν; Καὶ μὴ ὁ Κύριος ἐπ' ἀνάγκαις τοῦτο ἔχει, οὐδὲν ἔτερον ἐπιζητεῖ, εἰ μὴ τοῦ μὴ γαστριμαργίζεσθαι, καὶ τοῦ μή μεθύσκεσθαι. Μὴ εἶπεν· Μὴ φάγῃς, μή πίης ἀλλ᾽ εἶπεν· Μὴ γαστριμαργεῖν, μὴ μεθύειν καὶ ποιεῖν τὴν ἁμαρτίαν. Είρηκας, ὅτι θέλω προσεύχει σθαι, καὶ οὐ δύναμαι· διατί οὐ δύνῃ, νεώτερος ὤν, καὶ ζῶσιν ἔχων σώματος; Εἰ ταύτην τὴν ἀπολογίαν δώσῃς ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, ἐν γυναικάριον, γραΐδιον, ἐνάρετον, ἀδύνατον, ἔχει ἐκβαλεῖν, καὶ καταδικάται σε· ἐροῦσι γὰρ πρός σε σε· ἐροῦσι γὰρ πρός σε· θέασαι τὴν ἀδύνατον καὶ ταλαίπωρον τῷ σκηνώματι πῶς ἐλοψύχως ηγωνί σατο· καὶ σὺ νέος ὢν τολμᾷς φθέγξασθαι τοιαῦτα; Πῶς διὰ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ νυκτὶ καὶ ἡμέρα προσευχαῖς καὶ δεήσεσιν ἐσχόλαζεν; καὶ σὺ νέος ὤν, οὐδὲ κἂν ἴσην τῆς γραΐδος ἐπεδείξω εὐλάβειαν; Και ἵνα παρεάσω τὰ πολλὰ, ἂν μόνον σοι λέγω" γίνω σκε ὅτι οὐδὲν ἡμᾶς ὠφελήσει ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ, οὐ πρόφασις, οὐκ ἀπολογία, ὄντος ἐν ἡμῖν τοῦ αὐτεξο ουσίου. Καὶ εἰ ὅλως ἀγαπᾷς με, καὶ ἐμοὶ πείθη, φεύγε, ταπεινὲς τὴν πορνείαν, καὶ τὴν βλακείαν, καὶ τὴν μέθην, καὶ τὸ ἑκάστῃ ὥρᾳ ἐπιμέσως προσέρχεσθαι, καὶ βλέπειν τὰς θυρίδας τοῦ καθοπτεῦσαι κάλλος μοχθηρόν· καὶ ἀγώνισαι σωθῆναι, καὶ εύο ρεῖν ἔλεος καὶ χάριν παρὰ Κυρίου ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως· οὐδὲν γὰρ ἡμῖν ὠφελήσει, ὡς προείρηκα, εἰ μὴ μόνη ἡ εὐσπλαγχνία τοῦ Θεοῦ, καὶ τὰ ἔργα ἡμῶν. 121. Ilisce ita rursum occurrit Epiphanius: Na tu, inquiens, speciose admodum illa nosti prætexere. Dixeras, te mere similemn sectari vitam percupere, sed non posse. Age igitur modo: quid eximium et inimitabile, uti dicis, in me deprehendis? Nam quiete extra turbas agere non poLew, uti ego? num sacram volvere Scripturam, templa frequentare sanctorum, omnes amore prosequi, corpus castigare jejuniis non potes? At illa inter necessaria ad salutem non reponit Domimus, nihil requirens aliui, quam ut ne gule ac ebrietati immoderate serviatur: neque enim manducare aut bibere, sed ventrem cibo potuque ad chr.clatea farcire aut aliter peccare vetat. Dixeras, te precibus vacare volentem non posse. Αl, quaeso, cur non possis, adolescens cum sis et integris vitibus? Istiusmodi defensionem si attuler ris to te in extremno judicii die, muliercula una aut anicula, virtutis studiosa, quamvis viribus desti tuta, convincet le ac condemnalit. Dicetur namque tibi: Ecce illam, nullarum virium aflictaque valetudinis feminam, ecce quomodo conatu toto in palæstra virtutis decertavit: et tu, cum robusta juventute præstes, ausis afferre talia? Ecce quomodo illa, propter amorem Dei, noctes diebus conjunxerit orationi vacaus: et tu adolescens, parem aniculæ pietatis gradum attingere nequivi ti? Utque supersedeam pluribus, hoc unum tibi modo inculcatum velim: videlicet ut probe intelligas, nihil quidquam in hoc mundo esse, quod tum temporis profuturum sit, nullum praefixtum aut excusationem, defensionem nullam, cum liberum in nobis arbitrium insit. Quod si mc sincere ames audiasque, fuge fornicationem, luxuriam, ebrietatem; cave qualibet dici hora in publicum procedas, flagitiosarum feminarum pul chritudinem per fenestras contemplaturus; labera salvare au mau tuam, et misericordia gratiaque εὐα

pientibus et similes facti sunt illis. Et hæc est ratio, cur Dominus talibus sub speciebus nobis illas obtulerit videndas, simul ostendens quo easdem ipse loco habeat. 126. Habet vero homicidas, loco scorpionum. idolorum cultores, inter ambigua speciei hybridas: adul eros, inter mente captos, magos veneficosque inter serpentes, bestiarum incursares et masculurum concubitores, inter mures canesque putidos in sterquilinium abjectos reponit: scortatores por cis, fures lupis, fraudulentos vulpibus, araros felibus, iracundos feris, injuriarum memores echinas, mendaces anguibus, helluones brutis animantibus; ebriosos demoniacis, hæreticos stercori, leones asinis assimilat. Supri arbitros et conciliatores qui viros in mulieres, et has in illos, commistienis causa, juramentis et mendaciis impellentes, ipsos delubra quaedam diaboli omnisque fcditatis receptacula eficiunt, non secus quam venturum ρκς'. Τοὺς γὰρ φονεῖς ἡγεῖται ὡς σκορπίους, τους εἰδωλολάτρας ὡς κίβδηλα, τους μοιχούς ὥσπερ τοὺς τὸν νοῦν ἀπολέσαντας, τοὺς μάγους καὶ τοὺς φαρμακοὺς ὡς τοὺς ὄφεις, τοὺς κτηνοβάτας καὶ ἀρσενοκοίτας ὡς τὸν μῦν καὶ ὡς τὸν σκωληκόβρωτον κύνα τὸν ἐπὶ τῆς κόπρου ἐῤῥιμμένον, τοὺς πόρνους ὡς τοὺς χοίρους, τοὺς κλέπτας ὡς τοὺς λύκους, τοὺς δολερούς ὡς τὰς ἀλώπεκας, τοὺς φιλαργύρους ὡς τοὺς αλλού. ρους, τοὺς ὀργίλους ὡς τὰ θηρία, τοὺς μνησικάκους ὡς ἐχίδνας, τοὺς ψεύστας ὡς τὸν ἔφιν, τοὺς λαιμάργους ὡς τὰ ἄλογα, τοὺς μεθύοντας ὡς τοὺς δαιμονῶντας, τοὺς αἱρετικοὺς ὡς τὴν κόπρον, τοὺς παρα νεκαπήλους ὡς ὄνους, τοὺς προξενητὰς τῆς πορνείας, οἵτινες ὅρκοις καὶ ψεύσμασιν ἄνδρας εἰς γυναῖκας καὶ γυναῖκας εἰς ἄνδρες ἐπιμιξίᾳ βοθρίζουσι, καὶ κατεριάζονται αὐτοὺς ναὸν τοῦ διαβόλου, καὶ τῆς Antichristum consideral, Jam vero qui facile onκοπρίας καταγώγια, ἡγεῖται ὡς τὸν ἐρχόμενον 'Αν τίχριστον· τοὺς λοιδόρους ὡς κορώνην, τοὺς κατα λάλους ὡς κόρακας, τοὺς κρίνοντας τὰ ἀλλότρια πταίσματα αναισθήτως ὡς μεμηνότα κυνάρια καὶ τὰς ἀνθρωπίνας σάρκας ἐσθίοντα, τοὺς τραγῳδοῦντας ὡς βατράχους, τοὺς κιθαρῳδοὺς ὡς τοῦ διαδέ του όργανα, τὰς ὀρχουμένας γυναῖκας ὡς τοὺς ἔρων διοὺς, τὰς πόρνας ὡς τὰς αἶγας· καὶ τὰ παιδάρια ὡς τοῖς παιγνίοις, καὶ τοῖς γελοίοις, καὶ ταῖς μια μολογίας;, καὶ τῇ μέθῃ, καὶ τῇ παιδοφθορία συγ κυλινδούμενα, ἡγεῖται ὡς ἀκάθαρτα ερπετὰ τῆς γῆς, καὶ ὡς τὰ κνώδαλα, καὶ ὡς τὰ τῶν ἐχιδνών γεννήματα. viciantur, cornices qui detrahunt alienae fam, corvos, qui gesta proximorum temnere judicant, canes rabidos, humanis carnibus sese implentes, qui tragodorum more se jactant, ranas, qui ei tliaris vacantes, organa diaboli, quæ choreis indulgent mulieres, herodios, quæ libidini se slant, capras referre putandi sunt. Denique adolescentes, qui lusibus, risui, scurrilitati, temulentie, corruptioni puerorum se totos addirant, in numero immundorum terræ serpentiam, silvestrium ferarum, et geuiminum viperinorum colocantur, ραζ'. Ὡς δὲ ταῦτα ὁμίλει ὁ ῞Οσιος τῷ Ἐπιφανίῳ. Ο 127. Ubi talia loquentem sibi Anelteam audivit εὐθέως ἔξυπνος ἐγένετο ὁ Ἐπιφάνιος, εκπληττόμενος τοῖς δειχθεῖσιν αὐτῷ, Πρώτες δὲ γενομένης, φάσις ἦλθε πρὸς αὐτοὺς ῞Οτι Ἰωάννης ὁ φίλος σου τῷ τῆς λύμης κατεσχέθη νοσήματι, καὶ οὐκ ἀπέρχει τοῦ αὐτὸν ἐπισκέψασθαι; Ο δὲ ἀκούσας, σύνδακρυς γενόμενος, ἔφη· ᾿Αβάλε τῇ ἐμῇ ἀνικανότητι! ἴδε καὶ τὰ ἐραθέντα μοι. ᾿Απάρας οὖν ἐπορεύθη εἰς επίσκεψιν τοῦ ἀσθενοῦντος, καὶ ὡς αὐτὸν τῇ λυρικῇ νόσῳ τε θέακε ὀλλύμενον, ἔφη· Βαβαὶ τοῦ φρικωδε στάτου θαύματος | ἴδε τοῦ μακαριωτάτου Ανδρέου τὴν πρόβησιν. Θεασάμενος δὲ αὐτὸν ἡ Ἰωάννης, καὶ ἐκ βάθους στενάξας, ἔφη - Εύξαι ὑπὲρ ἐμοῦ, ἅγιε τοῦ Θεοῦ, ὅπως φείσηταί μου ὁ Θεὸς, καὶ συμπαθήσῃ μοι πρὸς τὸ παρὸν, καὶ μὴ χρήσωμαι τέλει τοῦ τῇδε βίου· στοχάζομαι γὰρ ταύτης τῆς κλίνης μὴ ἀνίστασθαι. Ο δὲ σεμνὸς Ἐπιφάνιος εἶπεν· Ο Κύριος, ἀδελφὲ, τὸ δέον ποιήσει, αὐτὸς γὰρ γινώσκει τὰ συμφέροντα· ἐπεὶ αὐτός τί σε ὠφελῆσαι οὐκ ἔχω. Ικέτευσον οὖν τὸν Θεὸν, καὶ αὐτὸς τὰ δόξαντα τῇ αὐτοῦ ποιήσει ἀγαθότητι. Ημέρᾳ δὲ καὶ ἡμέρᾳ διελύθη ὁ ταλαίπωρος· καὶ ἔῤῥευσαν αἱ σάρκες αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ὡς ὕδωρ, καὶ ἡφανίσθη ἡ ὄψι; αὐτοῦ ἅπασα· διεφθάρη δὲ καὶ ἐβδελύχθη τὰς ἁρμονίας ἐπὶ τοσοῦτον, ὥστε φοβηθῆναι πάντας τοὺς ὁρῶντας αὐτὸν, καὶ ἀναβουν το Κύριε Ελέησον. Οὕτω τὸν βίον αὐτοῦ κατέστρεψε πολυωδύνως ο ταλαίπωρος, καὶ διεσκορπίσθη τὰ ἐστῇ αὐτοῦ παρὰ τὸν ἄδην. Epiphanius, subito experrectus est, rerum sibi ostensarum novitatem cum stupore admirans. Affulgente vero posters diei luce, famna advolat, sic Epiphanium increpans: Joannes, intimus Iuus pernicioso correptus morbo, periclitatur vita, vt nondum abis ipsum invisurus? Quo audito, cum lacrymis: Heu me impotentem! exclamat. Hac scilicet mihi modo visa portendebant. Et abiens ad visitandum infirmum, reperit illum exitiali morbo ad desperationem laborare, dixitque: Pa pie, quam horrendum illud prodigium! cere beatissimi Andreae completum vaticinium. Ut venien en conspexit Joannes, ex iuo corde ingemait, dicens: Ora pro me, sancte, cui famularis Deum, ut mihi parcens miseransque modo, non incidat vitæ meæ filum, puto enim ex hoc lectulo non surrecturum me amplius. Cui Epiplamius: Dominus, mi frater, aget quod agendum est, ipse quide re tura sit, optime novit; quia nihil mihi suppetit, quo te juvem. Quare ad Deum supplex coniuge, facturum quærunque boni tali sum visa sunt expedire. Sed in dies miaelli lominis membra nervique dissolvi, curo in modum aqua per terram diffuere, fugere totius faciei de cur, tota denique corporis compages soluta conta Descere, atque adeo horrenda valeri, ut quotquet spectarent hominem, exhorrescerent illico, excla

marentque Domine, miserere. Atque ita in summis animi corporisque doloribus vitam terminavit infelix et dissipata sunt ossa ejus secus infernum. 128. Post dies aliquot Epiphanio in publica pla- ρκη. Μετὰ οὖν ἡμέρας τινάς συναντᾷ ὁ θεσπέσιος tea factus obviam Andreas, ei cuncta quæ per vi- Ανδρέας τῷ Ἐπιφανίῳ κατὰ τὴν πλατείαν τῆς λεωφ sionem oblata ei fuerant in memoriam revocat, μου, καὶ τὰ ὁραθέντα αὐτοῦ ἐν δράματι της νυκτός nou sine horrore quodam, ac stupore, sic inquiens: ἀναμνήσας αὐτὸν, εἰς φρίκην καὶ τρόμον ἐνέβαλεν Nostine, fili, quomodo superiore nocte per caligi- λέγων· Οἶδας, τέκνον, τῇ προτέρα νυκτὶ τοῦ εἰ mosas inferui plagas ambulaverimus uterque? Me- ἀμφότεροι ἐπορεύθημεν ἐν τοῖς ζεφεροίς ταμείοις morne es, qualia in subterraneo illo specu claustra τοῦ ᾅδου; κατενόησας τὰ ἐκεῖ κλείθρα καὶ φυλακάς carceresque sint? recordaris, quam caliginosa et τὰς ἐν τοῖς καταχθονίοις; οἶδας τοῦ φίλου σου τὴν tenebrosa sedes amicum tuum Joannem maneat? καχέσπερον καὶ ζοφερὰν κατάπαυσιν; ἀνέγνως τὸν legistine feralis istius tabulae inscriptionem? ocu- χαλεπὸν ἐκεῖνον πίνακα, καὶ ἅπερ ἐν αὐτῷ γέγρα lisne obversantur adhuc animæ, pridem ob pec- πτο; κατενόησας τῶν ἀπ' αἰῶνος ἁμαρτωλῶν τὰ cata damnatæ, quomodo in tenebris et umbra mor- πνεύματα, ὅπως ἐν σκοτεινοῖς καὶ σκιᾷ τοῦ θανάτου tis sedeant? Procul ab corum societate remolos vi. καθεύδουσιν; Αφαιρεῖται ἡμᾶς τῶν ἐκεῖσε Κύριος vere nos jubeat Dominus Deus noster. Admirabi- ὁ Θεός. Ο δὲ θαυμάσιος Επιφάνιος ἐν τῷ ἀκηκος lis adolescens Epiphanius, dum sic loquentem Anναι αὐτὸν ταῦτα παρὰ τοῦ Δικαίου, ελεγγιάτας dream audit, totis pene artulus tremore concus ἔφριξε, και φησι πρὸς αὐτόν· Τεθέαμαι, τίμις Παν sus: Vidi, ait, venerande Pater, et videndo τερ, καὶ θεασάμενος τρόμῳ συνεσχέθην· δεήθητε iaborrui: quapropter intercede pro filio tuo, μι οὖν ὑπὲρ τοῦ τέκνου σου, τοῦ μὴ κατακριθῆναι με ne ad illorum consortium poenasque condemnetur: ἐν τοῖς ἐκεῖσε· δέος γὰρ ἐγεγόνει ἐπ' ἐμέ, καὶ ἐκάν irruit namque timor super me, et tenebræ ope- λυψέ με σκότος, καὶ φοβοῦμαι μή ποτε ὁ τοῦ σκόν ruerunt me, et vereor ne princeps tenebrarum, τους ἄρχων κατασπάσῃ με, ταῖς τῶν πλημμελημάτ illecebris peccatorum expugnatum, eo me detra- των ηδυπαθείαις κρατούμενον. Εφη ὁ Μακάριος - hat. Ad haec Beatus: Delectat me luus iste ti- Καὶ ἐμοὶ οὕτως ἐστὶν ἐράσμιον τοῦ φοβηθῆναι σε mor; quare quotidie te adhortor, ut strenue de- διὰ τοῦτο ἑκάστοτε παραινώ σε τοῦ ἀγωνίζεσθαι, ἵνα certes, quominus regni coelestis hereditate exci- κληρονόμος γενήσῃ τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας" das; quin etiam oro atque obsecro te, benedicte διὰ τοῦτο παρακαλῶ καὶ ἱκετεύω, τέκνον εὐλογη fili, alacriter decurre pulcherrimum continentiæ μένον, σπούδαζον ἑκάστοτε τρέχειν τὸν καλὸν ἀγῶνα stadium, ut ego quoque, profectum tuum spiritua» τῆς ἐγκρατείας, ὅπως ὁρῶσά σε ἡ ψυχή μου ἐν τοῖς lem videns, in spiritu exsultem. Ubi talia collo- πνευματικοῖς προκύπτοντα, ἀγαλλιάσηται σὺν τῷ cuti essent, quibusdam forte eminus eo appropin- πνεύματι. ὡς δὲ ταῦτα ὠμίλουν, τινῶν τῷ τόπῳ quantibus, Andreas, occultandae virtutis suæ stu- προσεγγιζόντων, σκέπων τὴν αὐτοῦ ἀρετὴν ὁ Δίκαιος, dio priusquam propius adventarent, salvere jusso πρὸ τοῦ ἐκείνους πλησιάσαι, ἀσπασάμενος τὸν Ἐπι Epiphanio inde se subduxit., φάνιον, ἀνεχώρησεν. CAPUT XVII. Mulieri a mago decepte, et diabolicis illusionibus subjecte, succurrit Epiphanius. 129. Mulier quædam ad Portum habitans, admodum religiosa, et timore Domini eximia, virum nacta erat dyscolum atque insigniter voluptarium, qui quidquid erat rei familiaris dilapidabat in lupanaribus infelix, Uxor itaque, ut erat p.issiua, morens lugensque pendebat animi, quid facto foret opus, ut a pessimo vitæ instituto ad sauiora conρκθ'. Γυνή τις ἐν τῷ Νεωρίῳ οἰκοῦσα, εὐλαδής καὶ φοβευμένη τὸν Κύριον, ἐκέκτητο άνδρα χαλεπίν καὶ φιλήδονον σφόδρα, διασκορπίζων πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτῷ, ἐν τοῖς πορνοκαπηλίοις ἀσκούμεν νος ὁ ταλαίπωρος. Ἡ δὲ γυνὴ οὖσα εὐλαβεστάτη Η ἐλυπεῖτο λίαν, ἐπαπυροῦσα τὸ τί δέοι γενέσθαι καὶ καταργῆσαι τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς τὸν πονηρότατον σκου silia adduceret maritum: ac talia sepe animo πόν. ὡς δὲ ταῦτα εἶχεν ἐν διανοίᾳ, ἀνίχνευε μαθεῖν versans, statuit tandem quærere hac super re virum quempiam, qui eam sibi effectum dare posset; qualem opportune statim suggerit mulier alia, videlicet Bigrinum quemdam, pollicentem omnia se mulieris vota expleturum. Quamobrem illico consurgens, hominem adivit, reperitque frequentem in domo ejus turbam, consulendi causa præstolautium. lli cum votorum compotes ad se quique rediissent, tandem et hæc propius congreditur, ae sede prope virum occupata, coepit ci doloris περὶ ἀνδρὸς τοῦ τηλικαύτην δύναμιν κεκτημένου ὑποβάλλει οὖν αὐτῇ γυνή τις Βιγρίνον ἄνδρα τινά, ὃς ἔφασκε, δύνασθαι ποιεῖν πάντα αὐτῆς τὰ κατα θύμια. Αναστᾶσα οὖν εὐθέως ἐπορεύθη πρὸς αὐτόν· εὗρε δὲ ἐκεῖ πλῆθος ἱκανόν. ὡς δὲ πάντων ἐποίει τὰ καταθύμια καὶ ἀνεχώρουν, ἐπὶ τέλους ἦλθε και αὐτή, καὶ ὡς ἐκαθέσθησαν, ήρξατο ἡ γυνὴ τὸ κρ τώδυνον αὐτῆς ἐμιλεῖν αὐτῷ· ὡς ὅτι· Ὁ ἀνήρ μου ἐξέδοτο ἑαυτὸν ταῖς τοῦ μοχθηροῦ βίου ἀπάταις, καὶ ἐκ καταγωγίου εἰ; καταγώγιον τῶν μιμάδων ἀφικό. Cangius lib. 1 Constantinop. Christ. cap. 47, praecipui Vetus ae Novus. De veteri ego hic agi Portus sed Navalia quatuor numerat, quorum censes.

pientibus et similes facti sunt illis. Et hæc est ratio, cur Dominus talibus sub speciebus nobis illas obtulerit videndas, simul ostendens quo easdem ipse loco habeat. 426. Habet vero homicidas, loco scorpionum, idolorum cultores, inter ambigua speciei hybridas: adul eros, inter meule captos, magos veneficosque inter scrpentes, bestiarum incursares et masculorum concubitores, inter mures canesque puticos in sterquilinium abjectos reponit: scortatores porcis, fures lupis, fraudulentos vulpibus, araros felibus, iracundos feris, injuriarum memores echins, mendaces anguibus, helluones brutis animantibus; ebriosos demoniacis, hareticos stercuri, leones asinis assimilat. Supri arbitros et conciliatores qui viros in mulieres, et las in illos, communistienis causa, juramentis et mendaciis impellentes, ipsos delubra quædam diaboli omnisque iditatis receptacula eficiunt, non secus quam ventur Antichristum considerat, Jam vero qui facile 100viciantur, cornices qui detrahunt alienae fame, corvos, qui gesta proximorum temnere judicant, canes rabidos, humanis carnibus sese implentes, qui tragandorum more se jactant, ranas, qui είν tliaris vacantes, organa diaboli, quæ choreis indulgent mulieres, herodios, quæ libidini se dant, capras referre putandi sunt. Denique adole scentes, qui lusibus, risui, scarrilitati, temulentice, corruptioni pueroram se totos addirunt, in numero immundorum terre serpentiam, silvesirium ferarum, et geuiminum viperinorum colacontur. ρκς'. Τοὺς γὰρ φονεῖς ἡγεῖται ὡς σκορπίους, τους εἰδωλολάτρας ὡς κίβδηλα, τοὺς μοιχούς ὥσπερ τοὺς τὸν νοῦν ἀπολέσαντας, τοὺς μάγους καὶ τοὺς φαρματοὺς ὡς τοὺς ὄφεις, τους κτηνοβάτας καὶ ἀρσενοκοίτας ὡς τὸν μῦν καὶ ὡς τὸν σκωληκόβρωτον κύνα τὸν ἐπὶ τῆς κόπρου ἐξβιμμένον, τοὺς πόρνους ὡς τοὺς χοίρους, τοὺς κλέπτας ὡς τοὺς λύκους, τους δολερούς ὡς τὰς ἀλώπεκας, τοὺς φιλαργύρους ὡς τοὺς αλλού. ρους, τοὺς ὀργίλους ὡς τὰ θηρία, τοὺς μνησικάκους ὡς ἐχίδνας, τοὺς ψεύστας ὡς τὸν ὄφιν, τοὺς λαιμάργους ὡς τὰ ἄλογα, τοὺς μεθύοντας ὡς τοὺς δαιμονώντας, τοὺς αἱρετικοὺς ὡς τὴν κόπρον, τοὺς πορε δεκαπήλους ὡς ὄνους, τους προξενητάς της πορνείας, υἵτινες ὅρκοις καὶ ψεύσμασιν ἄνδρας εἰς γυναῖκας καὶ γυναῖκας εἰς ἄνδρας επιμιξία βοθρίζουσι, και κατεργάζονται αὐτοὺς ναὸν τοῦ διαβόλου, καὶ τῆς κοπρίας καταγώγια, ἡγεῖται ὡς τὸν ἐρχόμενον Αγτίχριστον· τοὺς λοιδόρους ὡς κορώνην, τους καταν Τάνους ὡς κόρακας, τοὺς κρίνοντας τὰ ἀλλότρια πιοίσματα ἀναισθήτως ὡς μεμηνότα κυνάρια καὶ τῆς ἀνθρωπίνας σάρκας ἐσθίοντα, τοὺς τραγῳδοῦντης ὡς βατράχους, τοὺς κιθαρῳδοὺς ὡς τοῦ διαθέ του όργανα, τὰς ὀρχουμένας γυναίκας ὡς τοὺς ἐμως διοὺς, τὰς πόρνας ὡς τὰς αἶγας· καὶ τὰ παιδάρια ὡς τοῖς παιγνίοις, καὶ τοῖς γελοίοις, καὶ ταῖς μια μολογίαι;, καὶ τῇ μέθῃ, καὶ τῇ παιδοφθορία συγκ κυλινδούμενα, ἡγεῖται ὡς ἀκάθαρτα ερπετὰ τῆς γῆς, καὶ ὡς τὰ κνώδαλα, καὶ ὡς τὰ τῶν ἐχιδνών γεννήματα. ρκί'. Ὡς δὲ ταῦτα ὁμίλει ὁ Ὅσιος τῷ Ἐπιφανίῳ, εὐθέως έξυπνος ἐγένετο ὁ Ἐπιφάνιος, ἐκπληττόμενος τοῖς δειχθείσιν αὐτῷ, Πρωτες δὲ γενομένης, φάσις ἦλθε πρὸς αὐτοὺς "Οτι Ἰωάννης ὁ φίλος σου τῷ τῆς λίμης κατεσχέθη νοσήματι, καὶ οὐκ ἀπέρχει τοῦ αὐτὸν ἐπισκέψασθαι; Ὁ δὲ ἀκούσας, σύνδακρυς Ο γενόμενος, ἔφη· ᾿Αβάλε τῇ ἐμῇ ἀνικανότητα! ἴδε καὶ τὰ ἐραθέντα μοι. Μπάρας οὖν ἐπορεύθη εἰς επίσκεψιν τοῦ ἀσθενοῦντος, καὶ ὡς αὐτὸν τῇ λυρικῇ νόσω τεθέακε ὀλλύμενον, ἔφη • Βαθαὶ τοῦ φρικωδες στάτου θαύματος 1 ἴδε τοῦ μακαριωτάτου Ανδρέου τὴν πρόββησιν. Θεασάμενος δὲ αὐτὸν ὁ Ιωάννης, καὶ ἐκ βάθους στενάξας, ἔφη - Εύξαι ὑπὲρ ἐμοῦ, ἅγιε τοῦ Θεοῦ, ὅπως φείσηταί μου ὁ Θεὸς, καὶ συμπαθήσῃ μοι πρὸς τὸ παρὸν, καὶ μὴ χρήσωμαι τέλει τοῦ τῇδε βίου· στοχάζομαι γὰρ ταύτης τῆς κλίνης μὴ ἀνίστασθαι. Ο δὲ σεμνὸς Ἐπιφάνιος εἶπεν· Ὁ Κύριος, ἀδελφὸς τὸ δέον ποιήσει, αὐτὸς γὰρ γινώσκει τὰ συμφέροντα· ἐπεὶ αὐτός τί σε ὠφελήσαι ούκ ἔχω. Ικέτευσον οὖν τὸν Θεὸν, καὶ αὐτὸς τὰ δόξαντα τῇ αὐτοῦ ποιήσει ἀγαθότητι. Ημέρᾳ δὲ καὶ ἡμέρᾳ διελύθη ὁ ταλαίπωρος· καὶ ἔῤῥευσαν αἱ σάρκες αὐτοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ὡς ὕδωρ, καὶ ἡφανίσθη ἡ ὄψις αὐτοῦ ἅπασα - διεφθάρη ἐὰ καὶ ἐβδελύχθη τὰς ἁρμονίας ἐπὶ τοσοῦτον, ὥστε φοβηθήναι πάντας τοὺς ὁρῶντας αὐτὸν, καὶ ἀναβουν τὸ Κύριε ἐλέησον. Οὕτω τὸν βίον αὐτοῦ κατέστρεψε πολυωδύνως ο ταλαίπωρος, καὶ διεσκορπίσθη τὰ ἐστῇ αὐτοῦ παρὰ τὸν ἄδην. Б 127. Ubi talia loquentem sibi Anell eam audivit Epiphanius, subito experrertus est, rerum sib ostensarum novitatem cum stupore admirans. Affulgente vero posterie diei luce, fama advolat, sic Epiphanium increpans: Joannes, intimus Iuus pernicioso correptus morbo, periclitatur vita, et nondum abis ipsum invisurus? Quo audito, cum lacrymis: Heu me impotentem! exclamat. Hire scilicet mili modo visa portendebant. Et abiens ad visitandum infirmum, reperit illum exitiali morbo ad desperationem laborare, dixitque: Pa pie, quam horrendum illud prodigium! ecce beatissimi Andrea completum vaticinium. Ut venien leni conspexit Joannes, ex iuo corde ingemuit, dicens: Ora pro me, sancte, cui famularis Deum, ut mihi parcens miseransque modo, non incidat vitæ meæ fiium, puto enim ex hoc lectulo non surreciurum me amplius. Cui Epiplanius: Dominus, mi frater, aget qnod agendum est, ipse quide re tua sit, optime novit; quia nihil mihi suppetit, quo te juvem. Quare ad Deum supplex confuge, facturum quærunque bonitati suæ visa sunt expedire. Sed in dies miselli hominis membra servique dissolvi, caro in modans aqua per terram diffuere, fugere totius faciei deeur, tota denique corporis compages soluta conta Descere, atque adeo horrenda videri, ut quotquot spectarent hominem, exhorrescerent illico, excle-

marentque: Domine, miserere. Atque ita in summis animi corporisque doloribus vitam terminavit infelix et dissipata sunt ossa ejus secus infernum. 128. Post dies aliquot Epiphanio in publica pla- ρκη. Μετὰ οὖν ἡμέρας τινάς συναντᾷ ὁ θεσπέσιος tea factus obviam Andreas, ei cuncta quæ per vi- Ανδρέας τῷ Ἐπιφανίῳ κατὰ τὴν πλατείαν τῆς θεωρία sionem oblata ei fuerant in memoriam revocat, μου, καὶ τὰ ὀραθέντα αὐτοῦ ἐν δράματι τῆς νυκτός nou sine horrore quodam, ac stupore, sic inquiens: ἀναμνήσας αὐτὸν, εἰς φρίκην καὶ τρόμον ἐνέβαλεν Nostiue, fili, quomodo superiore nocte per caligi- λέγων· Οἶδας, τέκνον, τῇ προτέρα νυκτὶ τοῦ εἰ mosas inferui plagas ambulaverimus uterque? Me- ἀμφότεροι επορεύθημεν ἐν τοῖ; ζοφερούς ταμείοις morne es, qualis in subterraneo illo specu claustra τοῦ ᾅδου; κατενόησας τὰ ἐκεῖ κλείθρα καὶ φυλακὰς carceresque sint? recordaris, quam caliginosa et τὰς ἐν τοῖς καταχθονίοις; οἶδας του φίλου σου τὴν tenebrosa sedes amicum tuum Joannem maneat? καχέσπερον καὶ ζοφερὰν κατάπαυσιν; ἀνέγνως τὸν legistine feralis istius tabule inscriptionem? ocu- χαλεπὸν ἐκεῖνον πίνακα, καὶ ἅπερ ἐν αὐτῷ γέγρα lisne obversantur adhuc animæ, pridem ob pec- πτο; κατενόησας τῶν ἀπ' αἰῶνος ἁμαρτωλῶν τὰ cata damnata, quomodo in tenebris et umbra mor- πνεύματα, ὅπως ἐν σκοτεινοῖς καὶ σκιᾷ τοῦ θανάτον tis sedeant? Procul ab corum societate remotos vi- καθεύδουσιν; Αφαιρεῖται ἡμᾶς τῶν ἐκεῖσε Κύριος vere nos jubeat Dominus Deus noster. Admirabi ὁ Θεός. Ο δὲ θαυμάσιος Επιφάνιος ἐν τῷ ἀκηκο lis adolescens Epiphanius, dum sic loquentem An- ναι αὐτὸν ταῦτα παρὰ τοῦ Δικαίου, ιλιγγιάτας dream audit, tolis pene artulus tremore concus ἔφριξε, και φησι πρὸς αὐτόν· Τεθέαμαι, τίμιε Πα sus: Vidi, ait, venerande Pater, et videndo τερ. καὶ θεασάμενος τρόμῳ συνεσχέθην· δεήθητε inhorrui: quapropter intercede pro filio tuo, αι οὖν ὑπὲρ τοῦ τέκνου σου, τοῦ μὴ κατακριθῆναι με ne ad illorum consortium poenasque condemnetur: ἐν τοῖς ἐκεῖσε· δέος γὰρ ἐγεγόνει ἐπ' ἐμέ, καὶ ἐκεν irruit namque timor super me, et tenebræ ope- λυψέ με σκότος, καὶ φοβοῦμαι μή ποτε ὁ τοῦ σκό ruerunt me, et vereor ne princeps tenebrarum, τους ἄρχων κατασπάσῃ με, ταῖς τῶν πλημμελημά illecebris peccatorum expugnatum, eo me detra- των ηδυπαθείαις κρατούμενον. Εφη ὁ Μακάριος - hat. Ad hæc Beatus: Delectat me luus iste Li- Καὶ ἐμοὶ οὕτως ἐστὶν ἐράσμιον τοῦ φοβηθῆναι σε mor; quare quotidie te adhortor, ut strenue de- διὰ τοῦτο ἑκάστοτε παραινώ σε τοῦ ἀγωνίζεσθαι, ἵνα certes, quominus regui coelestis hæreditate exci- κληρονόμος γενήσῃ τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας das; quin etiam oro atque obsecro te, benedicte διὰ τοῦτο παρακαλῶ καὶ ἱκετεύω, τέκνον εὐλογη fili, alacriter decurre pulcherrimum continentiæ μένον, σπούδαζον ἑκάστοτε τρέχειν τὸν καλὸν ἀγῶνα stadium, ut ego quoque, profectum tuum spirituam τῆς ἐγκρατείας, ὅπως ὁρῶσά σε ἡ ψυχή μου ἐν τοῖς lem videns, in spiritu exsultem. Ubi talia collo- πνευματικοῖς προκύπτοντα, ἀγαλλιάσηται σὺν τῷ cuti essent, quibusdam forte eminus eo appropin- πνεύματι. Ως δὲ ταῦτα ὠμίλουν, τινῶν τῷ τόπῳ quantibus, Andreas, occultande virtutis suæ stu- προσεγγιζόντων, σκέπων τὴν αὐτοῦ ἀρετὴν ὁ Δίκαιος, dio priusquam propius adventarent, salvere jusso Epiphanio inde se subduxit., πρὸ τοῦ ἐκείνους πλησιάσαι, ἀσπασάμενος τὸν Ἐπ φάνιον, ἀνεχώρησεν. CAPUT XVII. Mulieri a mago decepte, et diabolicis illusionibus subjecta, succurrit Epiphanius. 199. Mulier quædam ad Portum habitans, admodum religiosa, et timore Domini eximia, virum macta erat dyscolum atque insigniter voluptarium, qui quidquid erat rei familiaris dilapidabat in lupanaribus infelix, Uror itaque, ut erat p.issima, mæreus lugensque pendebat animi, quid facto foret opus, ut a pessimo vitæ instituto ad saniora conρκθ'. Γυνή τις ἐν τῷ Νεωρίῳ οἰκοῦσα, εὐλαβής καὶ φοβουμένη τὸν Κύριον, ἐκέκτητο άνδρα χαϊστίν καὶ φιλήδονον σφόδρα, διασκορπίζων πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτῷ, ἐν τοῖς πορνοκαπηλίοις ἀσκούμεν νος ὁ ταλαίπωρος. Η δὲ γυνὴ οὖσα εὐλαβεστάτη ἐλυπεῖτο λίαν, ἐπαπαροῦσα τὸ τί δέοι γενέσθαι καὶ καταργῆσαι τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς τὸν πονηρότατον σκοπ silia adduceret maritum: ac talia saepe animo πόν. ὡς δὲ ταῦτα εἶχεν ἐν διανοίᾳ, ἀνίχνευε μαθεῖς versans, statuit tandem quærere hac super re virum quempiam, qui eam sibi effectum dare posset; qualem opportune statim suggerit mulier alia, videlicet Bigrinum quemdam, pollicentem omnia se mulieris vota expleturum. Quamobrem illico consurgens, hominem adivit, reperiique frequen tem in domo ejus turbam, consulendi causa præstolantium. Ili cum volorum compotes ad se quique rediissent, tandem et hæc propius congreditur, as sede prope virum occupata, capit ci doloris περὶ ἀνδρὸς τοῦ τηλικαύτην δύναμιν κεκτημένου τ ὑποβάλλει οὖν αὐτῇ γυνή τις Βιγρίνον ἄνδρα τινά, ὃς ἔφασκε, δύνασθαι ποιεῖν πάντα αὐτῆς τὰ κατα θύμια. Αναστᾶσα οὖν εὐθέως ἐπορεύθη πρὸς αὐτόν· εὗρε δὲ ἐκεῖ πλῆθος ἱκανόν. ὡς δὲ πάντων ἐποίες τὰ καταθύμια καὶ ἀνεχώρουν, ἐπὶ τέλους ἦλθε καὶ αὐτή, καὶ ὡς ἐκαθέσθησαν, ήρξατο ἡ γυνὴ τὸ κρι τώδυνον αὐτῆς ὁμιλεῖν αὐτῷ· ὡς ὅτι· Ὁ ἀνήρ μου ἐξέδοτο ἑαυτὸν τοῖς τοῦ μοχθηροῦ βίου ἀπάταις, καὶ ἐκ καταγωγίου εἰς καταγώγιον τῶν μιμάδων αφικό Cangius lib. i Constantinop. Christ. cap. 17, præcipui Vetus ac Novus. De veteri ego hic agi Portus sed Navalia quatuor ua.nerat, quorum

μενος πᾶσαν τὴν περιουσίαν μου κατηνάλωσε - νυνί δὲ ἀπεμνόν τινα κόρην ἐπελάβετο, καὶ καθεκάστην πρὸς αὐτὴν εἰσπορεύεται, ἀποφέρων πᾶσαν μου τὴν οὐσίαν. Νῦν οὖν ἤκουσταί μοι τὰ κατὰ σὲ, ὅτι εἰς εἶ τῶν ἐναρέτων τῷ Κυρίῳ, καθότι πολλοὺς τῶν κινδύνων ἐξήρπασας, καὶ ἐν τούτῳ παρεγενόμην προς σέ· εἴ τι δύνασαι, βοήθησόν μοι, καὶ παρέξω σοι ὅπερ μοι κατὰ δύναμιν πρόσεστιν. sui causam aperire, sic orsa: Tradidit sese maritus meus flagitiose vitæ, fallaciis atque illndentibus deliciis, et ex alio in aliud lupanar se transfercns, rei familiaris meæ dispendium fecit non leve; nunc vero deperit infamem nescio quam puellam, quam nullo non die conveniens, collatis qua nobis reliqua sunt bonis locupletat. Nunc igitur cum innotuerit mihi, virum esse te ex iis unum qui magna coram Deo virtute polleas, et plurimos periculis suis eripueris, ideo et ego ad te venio ut si quomodo possis, auxilieris mihi, relaturus mercedem, quam reliquæ facultates meæ permillent. 130. Abrumpente hic sermonem muliere: Quacunque vis ac desideras, inquit alter, per me auferes. Quod si ita vis, concupiscentiam in illo omnem sic exstinguam, ut mulieris cujusvis concubitum deinceps appetiturus non sit. Si vis, mandabo, ut hinc eum mors tollat. Si vis, trailan eum spiritui nequam cruciandum, et efficietur vagus ac demoniacus. Considera igitur, et quod prolatum tibi maxime fuerit, mihi significa. Re spondet mulier: Aliud nihil in votis mihi est, mi domine, quam ut conjux meus, a prava aliarum consuetudine aversus, in me solam omnem amorem suum transferat. Cui alter: Ut petiisti, effectum dabo. Inter scdendum autem enunciavit illi, quidquid a teneris annis fecerat, obstupescen ti ad audita, trementi, et verbum non proferenti; tum ita pergit: Vade domum tuam et para mihi ellychium, et oleum, et lampadem, et αλ'. Ταῦτα εἰποῦσα, ἔφη ἐκεῖνος πρὸς αὐτήν· Πάντα όσα θέλεις καὶ φιλεῖς, παρ' ἐμοὶ λήψῃ· ἐὰν γὰρ κελεύῃς, μαρανῶ τὴν αὐτοῦ ἐπιθυμίαν πρὸς τὸ μὴ χρᾶσθαι γυναικὸς συνουσίαν· εἰ δὲ βούλει ἐπιτρέψω, καὶ παραλήψεται αὐτὸν θάνατος· ἐὰν δὲ θέλης, παραδίδωμι αὐτὸν πνεύματι πονηρίας, καὶ Ενται περιάγων καὶ δαιμονιζόμενος· σκέψαι οὖν, καὶ τὰ δοκοῦντά σοι δῆλα ποίησον. Εφη πρὸς αὐτὸν Η γυνή - Οὐδὲν ἕτερον βούλομαι, κύριέ μου, ἢ τοῦ καταργηθῆναι ἀπὸ τῶν τοιούτων τὸν ἐμὸν σύζυγον, καὶ ἐμὲ μόνην ἀγαπᾶν καὶ φιλεῖν. Ὁ δὲ εἶπεν Καθὰ ᾐτήσω, ποιήσω σο:. Ως δὲ ἐκαθέζοντο, ἐξει πον αὐτῇ ὅσα ἂν ἔπραξεν ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας· ἐξέ στη δὲ ἡ γυνὴ ἀκούουσα, καὶ θαμβουμένη ήσυχος ἐκάθητο. Ἐκεῖνος δὲ λέγει πρὸς αὐτήν· 'Αναστᾶσα πορεύθητε εἰς τὸν οἶκόν σου, καὶ ἑτοίμασόν μοι κανδῆλαν καὶ ἔλαιον, καὶ ἀπτρίτουβον, καὶ ζώνην, καὶ πῦρ· καὶ τῇ τετράδι ἐκεῖσε παραγενόμενος, τὸ ποθούμενόν σοι ποιήσομαι. Ο δὲ παραγενόμενος τῇ zonam, et ignem; quarto post die namque ve τετράδι, ἔλαβε τὸ ἔλαιον, ὑποψιθυρίζων δὲ καὶ ἐπικαλούμενος ἐν τῇ κανδήλῃ ἔβαλεν· καὶ ἀπάρας τὸ ἀπτρότουδον ἦμεν αὐτὴν, καὶ τέθεικεν αὐτ τὴν ὅπου ὑπῆρχον αἱ εἰκόνες τῆς γυναικός· εἶτα λαβὼν καὶ τὴν ζώνην, καί τινα βήματα τῆς αὐτοῦ κακουργίας ὑποψιθυρίσας, καὶ δήσας τέσσαρας κ.μτους, ξέδωκεν αὐτῇ εἰπών· Περίζωσαι αὐτὴν ἐν τοῖς ὑποκάτω ἱματίοις· ὃς δέ μοι ἐν τριμήσιον τοῦ διανείμαι τοῖς πένησιν ὑπὲρ ψυχικής σου σωτηρίας. Η δὲ δέδωκεν αὐτῷ, ὑποσχομένη δοῦναι καὶ Ἕτερα, ἐὰν εἰς πέρας γένητα: ὁ θέλει. Ο δὲ ἀνὴρ αὐτῆς ἐμίσησε καὶ ὑπέσχετο ὅσα διεπράττετο, και μόνην τὴν γυναῖκα αὐτοῦ ἠγάπα, καὶ ἡγωνίζετο εἰς τὰ τῆς οἰκίας αὐτοῦ Diam, quæ desideras tibi præstiturus. Et vero adfuit die quarto: acceptoque dico, nescio quid inmurmurans atque invocans, in lampadem illud infudit, sursumque attracto ellychnio acceptam lampadem accendit, et collocavit codem quo mulieris imagines servabantur loco: deinde accepit quoque zonain et nefariae artis suæ arcana quædam verba profereus, in eaque holes quatuor innectens, mulieri tradidit dicens: Intra vestes corpori tuo illam astringe, et mihi tremissem porrige pauperibus distribuendum pro salute ani mæ tuæ. Porrexitque illa, pollicitans daturam se plura, si quod optabat consequeretur. Ecce aulem maritus ejus odisse ac detestari cœpit, quæ prius cupide operabatur, solamque uxorem suam amore prosequens, in curanda re familiari totus versalatur. ρία'. Μετὰ οὖν ἐξ ἡμέρας θεωρεῖ ἡ γυνὴ κατὰ τοὺς 431. Verum diebus non amplius sex elapsis, 'Απτρότουβον hoc ipso capite tertio scribitur: quanquam et ἀπρότουβον εἰ αὐτότρουβον semel reperiatur. Ms. Mazar. constanter habet ἀπρότουεν. Gear in Euchologio fol. 428, in officio sacri Olei, tam ἅπτριον, quam τοῦδιν, ellychnium vertit, quare ex utroque compositam vocem idem significare censeo, Idonee autem ab ante accendo dicitur άπτριον, a tubo autem lampadis, cui inseritur ut promineat, τοῦδις. Cangius quoque sugge rit, idem significautes voces hoc modo sæpe a Græcis jungi. Ilas imagines infra patebit fuisse eorum auciorum, quos mulier specialiter patronos colePATROL. GR. CXI. bat: atque ad hunc locum illustrandum praeclare faciunt, quæ ante tomum 1 Maii post Ephemeriles Græco-Moscas deducta leguntur, de Diptychis Triptychiisque, qualia unusquisque fidelium apud Gra cos habuisse videtur ad private devotionis familiare exercitium. Τριμίσιον Theophani et Leoni Grammatico, quod Latinis tremissis, tertia pars aurei, cujus in veutorem Alexandrum Severum facit Lampri dius. Vide Dissertationem Cangii post Glossa - rium de inferioris ævi numismatibus, num. 81, Pag. 57,

olijicitur mulieri per quietem talis visio. Putabat, ἡ ὕπνους αὐτῆς ἑστάναι αὐτὴν ἐν πεδιάδι μόνην, καὶ seli sibi in planitie quadlam consisteuti accedere senem Ethiopem, qui per modum Indentis in amplexum ruere ac deosculari coepit: Opportune, inquiens, in te incidi, domina mea, veni, amica mea, dormiamus simul ambo, quoniam nuper conjugati sumus: magno tul ego tenebar desi derio, modumque exquirebam quo te adducerem ad me. Nunc igitur, pulcherrima vitæ meæ socia, cubemus hic simul, quo et me tu fruoris, et ego venustatis tum admiratione gustuque exsatier. Talibus blandientem sibi loquentemque ad gratiam Ethiopem, exsecrari mulier, quamvis trepida et metu correpta, fugam circumspicere, dolore vehementi aflici, abitum per quidquid sacrum est imperare infami, ita inquiens: Facessehincocius; meus enim mihi conjux est, nunquam solitae alieno cuilibet viro operam dare. Atque hoc modo per somnium vim sibi Intentatam repellens, experrecia et magno veluti labore perfuncta, vix sibi reddita tandem est: coepitque animo volvere, quid inthæc sibi ostenta vellent, ac unde diabolo, quem sub se liceret. έρχεται πρὸς αὐτὴν Αιθίωψ γέρων, καὶ ἤρξατο ώς υποπαιγνιάζων περιπλέκεσθαι καὶ καταφεῖν αὐτήν, καὶ λέγειν· Καλῶς σε εὗρον, κυρία μου, δεύρο φίλ λία μου, κοιμηθώμεν ὁμοῦ οἱ δύο, καθότι νεωστὶ συνεζεύχθημεν πολλά σου ἐγὼ ἐπεθύμουν, καὶ πρόσ φασιν ἐζήτουν ὅπως πρὸς ἐμαυτὸν συναγάγω σε νῦν οὖν δεῦρο, ὡραία μου σύμβιε, κοιμηθῶμεν οι ἀμφότεροι, ὅπως καὶ σὺ ἐμοῦ ἀπολαύσῃς, κἀγὼ τοῦ κάλλους σου κορεσθήσομαι. ὡς δὲ ταῦτα ἐκεῖνος ἐφθέγγετο αὐτῇ, εἰς τρόμον ἐμπεσοῦσα ἡ γυνή, Προ ξατο αναθεματίζειν αὐτὸν καὶ φεύγειν, καὶ ἀνιά» σθαι, καὶ ἐξορκίζειν αὐτὸν τοῦ ἀποστῆναι ἐξ αὐτῆς, λέγουσα· 'Απόστα ἀπ' ἐμοῦ, καθότι ἄνδρα κέκτη μαι ἴδιον, καὶ ἑτέρῳ οὐ συνάπτομαι. Οὕτω δὲ ἡ γυνή βιαζομένη κατ' ὄναρ καὶ πολεμουμένη, Εξυ πνος ἐγένετο· καὶ ὡς ἀπὸ κόπου ῥυσθεῖσα, μόλις εἰς ἑαυτὴν ἐπανῆλθεν. Διελογίζετο δὲ τὰ ὀραθέντα αὐτῇ, τὸ τί ἂν εἴη ταῦτα, καὶ πόθεν ὁ διάβολος εὖ ρε τοσαύτην παρρησίαν κατ' ἐμοῦ· ἔγνω γὰρ ὅτι ὁ Αἰθίων ἐκεῖνος δαίμων ἦν πονηρός. Ethiopis specie latere jam cognoverat, tantum in 152. Tali occupata consideratione, rursus in somnum incidit, viditque inusitatae magnitudinis canem, colore nigrum, summa cum impudentia sese amplexum, conjunctoque inter se ore instar hominis exosculantemn. Spectaculo terrefacta, excusso Yomno, ita secum loqui incipit: Me miseram et peccatricem cujus amore nequam spiritus exarsit, quamque infestare non desinit impurus 1 Quid consilii capiam, ignoro: qua de causa istiusmodi mihi spectra offerantur, rescire equidem non possum. Rursum alia nocte conspicit se ipsam in theatro hippodromi, amplexantem positas istic statuas stimulari a libidinosa concupiscentia, ut cum illis rem haberet: alias sese a cane celeriter fugiente nuferri contemplata est: non raro videbatur sibi ranis, serpentibus, viperis, et his deterioribus venci auimantibus. Talibus itaque spectris excruciata mise· re, oculisque suis somnum rarissime videus, variis premebatur ærumnis, cumque inter homines nibil reperiret opis, ad orationem et jejunium se convertens, suppliciter Deum percunctata est, quid cause demum foret miseriarum suarum, quidque liberaretur. 135. Talibus operam dabat, cum in somnis videt imagines suas ad occidentem conversae, uti et seipsaw, nec aliter quam deliram menteque captam orationi insistere: supervenitque adolescens quidam, buc ipsam in modum alloquens: Propterea quod jejuniis demeruisti me, ecce adsum, postulatam toties causam, cur lalia tibi evenerint, explicaturus, simulque icones commonstrans: Videsis, ait, quid maledictus iste magus tibi contulerit. Et intendens illuc oculos mulier, videt liumano stercore turpiter illitas, idque a summo vertice ad plantam pedum, ac sentit incomparabilem inde fatorem absistere. Obstupuit animo ad tale spe- ρλβ'. Ὡς οὖν ταῦτα διελογίζετο, πάλιν εἰ; ὕπνον Ετράπη, καὶ ἰδοὺ κύων μέλας, μέγας, καὶ ἄχρω μος, περιπλεκόμενος αὐτῇ στόμα προς στόμα κατε φίλει αὐτὴν ὥσπερ ἄνθρωπος. Σύντρομος δὲ γενομέ νη αφυπνίσθη, καὶ ἐν φόβῳ καθ' ἑαυτὴν ἔλεγεν Οίμοι τῇ ταλαίνῃ καὶ ἁμαρτωλῷ, ὅτι ἔρωτα τέθεικε κατ' ἐμοῦ ὁ πονηρὸς, καὶ οὐδ᾽ ὅλως μοι ἀπαλλάσσε ται! Τί ποιήσω οὐκ οἶδα· πόθεν μου συνέβη εύκ ἐπίσταμαι. Πάλιν οὖν ἑτέρα νυκτὶ δεξ ἑαυτὴν ἐν τῷ θεάτρῳ τοῦ ἱπποδρομίου ἐστῶσα καὶ ἀσπ ζομένη τὰ ἐκεῖσε ἐνδάλματα, νυττομένη ὑπὸ πορνικῆς ἐπίθε μίας τοῦ συγγενέσθαι αὐτοῖς· πάλιν δὲ ὁρᾷ κάνε αἴροντα αὐτὴν καὶ φεύγοντα· καὶ πάλιν ὁρᾷ ἑαυτὴν ἐσθίουσαν βάτραχον, ποτὲ δὲ ὄφιν, ἢ ἑρπετὰ, καὶ τι τούτων χείρονα. Τούτοις ἡ ἐλεεινὴ ἐβασανίζετο, ἀγαθὸν ὕπνον μὴ ὑπνώσασα ποτέ. Στενοχωρηθείσα οὖν καὶ μὴ ἔχουσα τί εἰσπράξασθαι, ἤρξατο προσεγ χαῖς καὶ νηστείαις σχολάζειν καὶ τὸν Θεὸν ἐξι λεοῦσθαι, πόθεν αὐτῇ συμβέβηκε ταῦτα, καὶ τί δέῃ ποιῆσαι, καὶ ἀπαλλαγῆναι τῶν τοιούτων άτοπη· μάτων. facto opus esset ut affectionibus tam inordinatis ρλγ'. ὡς δὲ οὕτως ἐσχόλαζεν, ὁρᾷ κατ' ὄναρ ότι ἵσταντο αἱ εἰκόνες αὐτῆς ἐπὶ δυσμάς, καὶ αὐτὴ ομοίως, καὶ οὕτω προσευχομένη ὥσπερ τις πασχι κὴ νομιζομένη καὶ πάρετος. Ὡς δὲ οὕτως ἐδολέ σχει, έρχεται τις νεώτερος πρὸς αὐτὴν καὶ λέγει· Ἐπειδὴ ἐθεράπευσάς νηστεύουσα, ἰδοὺ ἐγὼ παρε γενόμην τὴν αἰτίαν διδάσκων σε, δι᾿ ἣν ταῦτα συμπ βέβηκεν· καὶ σὺν τῷ λόγῳ δείκνυσιν αὐτῇ τῆς εἰκόνας, και φησιν· Ιδε τί σοι ἐποίησεν ο μάγος ἐκεῖνος ὁ κατάρατος. Η δὲ προσέσχεν καὶ ὁρᾷ, και ἦσαν κεχρισμέναι ἀνθρωπίνῳ κόπρῳ ἀπὸ ἄνωθε ἕως κάτω, καὶ δυσωδίαν ἀνείκαστον φέρουσαι. οὖν ταῦτα ἐθεάσατο ἡ γυνή, εξέστη, καὶ στραφεῖς

Θεὸς ἐθανάτωσεν· καὶ ἀνήγγειλεν αὐτῷ τὰ ἐραθέντα minum per te omnes inimicos meos: simulque αὐτῇ διὰ τῆς νυκτός. Καὶ λέγει αὐτῇ ὁ Ἐπιφάνιος Η πίστις σου ἡ ἀγαθὴ ταῦτα πάντα σοι ἐπορίσατο· ἐπεὶ ἡμεῖς ἄνθρωποι ἁμαρτωλοί εσμεν, δεόμενοι του Ελέους Κυρίου. Τοῦτο εἰρηκὼς ἀνεχώρησε, καὶ συν αυτῷ τὸν μακάριον ᾿Ανδρέαν ἔμπροσθεν τῶν Χαλ κοπρατείων παίζοντα καὶ σάσοντα Καὶ ὡς ἐθεάσατο τὸν Ἐπιφάνιον, ἦλθε πρὸς αὐτὸν μειδιῶν τῷ προσώπῳ καὶ εὐφραινόμενος. Ἐγγὺς δὲ γενόμενος, εἶπεν, Εἶδες τὸν δραγάτην πῶς φυλάσσει τὸν ἀμπελῶνα Κυρίου, καὶ τῶς ἐκδιώκει τὰς κορώνας καὶ τοὺς κόρακας; Λέγει ὁ Ἐπιφάνιος· Ἐθαμβήθην, Πάτερ, λίαν· ἀλλ᾽ οἶδας πυῤῥῶν δαιμόνων τὸν καύσωνα, καὶ ὅσα δεινά μοι τὰ θηρία καὶ τὰ ἑρπετὰ σὺν τοῖς λοιποῖς ἐνεδείξαντο; Ὁ μακάριος ἔφη· Τὰ πλείω τούτων· ὁ Κύριος ἐλάττωσεν· καίτοι εἰ μὴ ταῦτα συνέβη γενέσθαι, πῶς ἂν ἡ γυνὴ ἐκ τῶν ἀναγκῶν αὐτῆς ἀπηλλάσσετο; πῶς ἂν αἱ κορῶναι καὶ τὰ πετεινὰ ἀπενεκρώθησαν; πῶς ἂν ὁ Αἰθίοψ ἐκεῖνος ἀπεστρεβλοῦτο; καὶ ἵνα γινώσκης παῖόν ἐστι τὸ ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζειν. β aperuit, quæ nocte illa per visionem cognoverat. Cui Epiphanius: Praclara fides tua haec tibi bona apportavit, nos enim miselli peccatores sumus. divinæ miserationis semper indigi. Nec plura addens, viam suam prosecutus est: moxque obvium habet B. Andream, ad grarias oficinas more su ludentem et calcitrantem: qui ut venientem Epiplanium confpexit, leniter ridens gestiens quo latitia, propere accurrit, ac prope astans: Vidist ne, inquit, fugitivum illum, quomodo custodial vineam Domini, quomodo cornices atque corvis arceat? Respondet Epiphanius: Contremui vehementer, mi Pater: verum nostine igneorum d monum contra me conatum et gravissimas ferarum, serpentium, aliorumque in perniciem mean malitiones? Ad haec sanctus: Plura his Dominus elisit; etenim nisi isture evenissent, quo pacto mulier discrimini, in quo versabatur, erepta? qua pacto cornices cateraque volucres occisa? quo pacto Ethiops ille tortus terræque allisus fuisset? denique illa evenerunt, ut tu experientia Jisceres, quanti momenti res sit, alterum alterius calamitates atque onera portare. φληʹ. Ταῦτα εἰρηκότος τοῦ μακαρίου, λέγει ὁ Επιφάνιος· Δέομαί σου, ἐπεὶ πάντα ἐπίστασαι, ἀνάγγειλόν μοι τί ἦν ἡ ζώνη, καὶ τί ἡ κανδήλα, καὶ οἱ τέσσαρες κόμβοι τῆς ζώνης, καὶ τὸ ὕδωρ, καὶ τὸ ἔλαιον, καὶ τὸ ἀπυρότουβον, καὶ διατί διὰ τῶν τοιούτων ὁ μάταιος τοιαῦτα ἐνήργησεν εἰς τὴν γυναῖκα. ῾Ο μακάριος εἶπεν· Εἰ θέλεις μαθεῖν, ἄκουσον· και γὰρ ὡς οὐδ᾽ ὅλως σοι ἀπέκρυψά τι, οὐδὲ νῦν ἀποκρύψω. Εθος τῷ διαβόλῳ ἐστὶ πρῶτον διώκειν τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων, καὶ τότε εἰσέρχεται ἀνεμποδίστως ἐν αὐτῷ· οὐχ ὅτι αὐτὸν φοβουμένη ἡ χάρις ἀποδιδράσκει, ἀλλὰ μισουμένη καὶ βδελυσσομένη την δυσωδίαν τῆς ἁμαρτίας· ἀλλ' οὐδὲ κατὰ τυραννίδα ἀποφέρει εἰς ἁμαρτίαν τὸν ἄνθρωπον, ἀλλ' ἀπὸ προαιρέσεως· κολάζει γὰρ καὶ γαργαλίζει· καὶ οὕτω μὴ φέρων ἐκεῖνος τὴν ὄχλησιν, ἀπερχόμενος ἁμαρτάνει καὶ ἔχει εύλογον ὁ διάβολος ἀπ' αὐτῆς τῆς αἰτίας, ὅτι ίδιο προαιρέτως ἁμαρτάνει ὁ ἄνθρωπος· διὰ τοῦτο ἀφίσταται ἡ χάρις τοῦ Κυρίου ἀπ' αὐτοῦ. " 158. Sermonem Andreas fuierat, cum ordiens Epiphanius: Oro te, inquit, quoniam cuncta tili innotuerunt, dic mihi, quid zona, quid ellychniur, quid nodi in zona quaterni, quid aqua, oleum, lampas sibi velint, tum ctiam, cur tautos propter istiusmodi res adversus mulierem istam tumultus excitarit demonium. Cui sic respondit Andreas: Si ista penitius penetrare cupis, aures arrige; quemadmodum enim nihil quidquam rerum mαrum te celavi unquam, ita neque committam modo ut haec ignores. Iste diabolo mos eal, u primum quidem e cordibus hominum divinam expellat gratiam, quo deinde liberius illa ipse occu pet: neque tamen fugam inde capessit gratia, quod ullo dæmonis timore expellatur, sed quod odio capitali prosequatur atque abominetur turpitudinem peccati. Neque tamen violenter in peccatum pra cipitatur homo, sed sponte sua et annuente volun tale inducitur, demonis quippe blandientis carnemque titillantis tentationem non ferens, scelus admittit: atque ita ex pleno consensu peccantem occupat hominem diabolus, gratia per peccatum effugata. ρλθ'. Οὕτως οὖν ἐποίησεν ὁ ἀλλότριος καὶ τὰ περὶ τῆς γυναικός· ἔβλεπε γὰρ ἀεὶ αὐτὴν ἀγαπῶσαν ἐλοψύχως τὸν Θεὸν, καὶ πῶς αὐτὴν καταβαλεῖν οὐ δυνάμενο;, διὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς εἰς ταῦτα ἐνέπει ρεν, Ιδιοπροαιρέτως ἀπελθοῦσαν εἰς τὸν πλάνον ἐκεῖνον. Αἰτούσης γὰρ αὐτῆς τὸ καταθύμιον γενέσθαι, καὶ τὴν ψυχὴν αὐτῆς ἀποβαλέσθαι, ὅρα τί ποιεῖ πρὸς τὸ ποιῆσαι τὴν ἀπώλειαν τῆς ψυχῆς αὐτῆς, καὶ τοῦ κατοικεῖν ἐν αὐτῇ ὡς ἰδίᾳ προαιρέσει, De Chalcopratiis lege Cangium, lib. 1. cap. 16, num. 22, et disce Judzorum illas officinas fuisse hand procul ab ecclesia S. Sophie. Ita lego quel alias per nominativum scribe βλίων, παίζων και τάτων: ex mero autcm 154 139. Εt hoc modo cum muliere quoque predicta egit inimicus demon. Animadvertens enim ex toto illam corde amantemn colentemque Dei, aliter non posse ad peccandum adduci, specioso mariti sibi amorem conciliandi titulo illam tentare agressus est, mox sua sponte venefico isti accedentem: a quo dum votis suis satisfieri postulat, projecta fere omni cura anima, attendesis, quid fecerit damon ut animae illius aferret interitum, in ca suspicor σάσειν poni pro calcitrare. Omitto hic illa, καὶ φέρειν τῆς ὑπομονῆς γενναίως ὑπομονήν, quae in ms. Maz. sic leguntur: ανυπομόνητος ων.

torqueret, sumque modo doloribus impar: quatuor δι' ἐξορκισμοῦ τοῦ μύστου ἡμῶν· καυθείσης δὲ αὐτ τῆς ἀπελύθην διαδρὰς τῶν ἐκεῖθεν. Τίνα δὲ κατερι γάσομαι τῷ Επιφανίῳ, ἐπειδὴ αὐτός με ἠδίκησε, καὶ ταῦτά μοι προεξένησεν, ἀποχωρίσας με την συμβίου μου; Βλέπε, Ἐπιφάνις, κατὰ σοῦ ἔχω ἐκε χέαι τὴν ἀλμυρὰν μανίαν της φιάλεώς μου, καὶ μετὰ σοῦ τὴν μάχην ποιήσομαι. 'Η δὲ γυνή, πρωΐας γενομένης, τὰ ἐραθέντα αὐτῇ ἅπαντα ἀνήγγειλεν τῷ Επιφανίῳ· ὁ δὲ ἀκούσας ταῦτα ἐμειδίασε, και φησιν· Ναί, ναί, ἀπελθεῖν ἔχει εἰς τὸν ἀμπελῶνα Κυρίου τοῦ κλέψαι σταφυλήν, ἀλλ᾽ ὡς ὑπάρχει δ δραγάτης χωρικής, τί ἔχει γενέσθαι; Ἐν τῷ τίτλο πάντως αὐτὸν ἀσφαλίσεται αὐτόν· ἐπίσταμαι γὰρ καὶ τοῦ φυλάσσοντός με την δύναμιν. enim nodis zona ejus muliebri innexus eram, diris a mysta nostro exsecrationibus adjuratus, qui cum igne dissoluti essent, præceps inde fugi. Δε vero quid faciam Epiphanio, qui hanc mili inferre injuriam et calamitatem ausus, a conjuge me mea separavit? Ecce, Epiphani, adversum imposterum amarum ini pccioris mei furorem effundam, adversum te bellum implacabile suscipian. Illucescente die postera, statim hacc visa renuntiavit Epiphanio mulier, qui illata blando ac ridenti vultu excipiens: Abeat sane, inquit, abeat in vineam Domini uvas furaturus, sed quandoquidem fugitivus iste illius villicus est, quid fiet? Omnino vel tituli causa ipsam custodiet: novi quippe quanta sit illius, qui me conservat potentia. CAPUT XVIII. Qua circa mulierem et Epiphanium acta ab Andrea sciuntur et apte explicantur: alia quadam ejus obscura, sed sapientia responsa. 436. Nocte quadam, ita permittente Domino, ρλς'. Καὶ τῇ νυκτί, παραχωροῦντος τοῦ Κυρίου. assumpsit diabolus plurimam secum dæmonum rutilantium aligne turmam, ac repente intempesta noctis hora adest Epiphanio dormienti: qui, aperiente ei aures Domino, percepit statim tumultuantem advenientium catervam, nihil tamen in se timoris motionisve persensit, utpote firma in Deumn fiducia suffultus. Iuceperunt itaque ignei, quos dixi, damones lascivas Epiphanio cogitationes injicere, et carni inhonestas libidinis faces admovere: quæ quanta cum patientia perferebat pudicissimus adolesceus, tanta cum fiducia divinam opem præstolabatur. Apparebant autem ferocium belluarum formis damones, quidam in feras transformati terrorem incutere nitebantur, quidam assumpta draconis, lupi, scorpionis specie, magno cum inpetu irruebant, quasi devoraturi, utque summatim dicam, mitil non agebant, quo perturbarent adolescentem. Qui conepecta malorum demonum insolentia: Quoniam, inquit, video vos in vanum laborare, afigito me, per me licet, ecce enim capio gladium quem Dominus mihi elargitus est, eumque in vos converto. Simul læc dixit, simul ad Deum manus cum lacrymis tollens, Psalmum nonum exorsus est; cumque illuc: Increpasti gentes, el periit impius, nomen ejus delesti, et: παραλαμβάνει ο διάβολος μετ' αὐτοῦ πλῆθος τῶν φλεγομένων πυῤῥῶν δαιμόνων, καὶ ἐπιπίπτει τῷ Επιφανίῳ καθεύδοντι ὥρᾳ μεσονυχτίου - διήνοιξε δὲ ὁ Θεὸς τὰς ἀκοὰς τοῦ παιδὸς, καὶ ἤκουσε της οχλαγωγίας αὐτῶν, καὶ οὐδ᾽ ὅλως παρεσαλεύθη στερεὸς γὰρ ἦν τῇ εἰς Θεὸν πεποιθήσει. Ήρξαν ο οὖν οἱ πύρακες δαίμονες εἰς αἰσχρὰς ἐννοίας καὶ τῆς σαρκός πύρωσιν καταλέγειν αὐτόν. Ὁ δὲ σεμνό τατος ἦν ὑπομένων, καὶ τὸν Θεὸν προσδεχόμενος. Εθεωροῦντο οὖν οἱ ἀλιτήριοι· οἱ μὲν ὡς θηρία μια τασχηματισθέντες ἐφόδουν αὐτόν· ἄλλοι δὲ ὡς δράσ κοντες, καὶ λύκοι, καὶ σκορπίει ώρμων ἐπὶ τὸ και ταφαγεῖν αὐτόν· καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, ὅσοι δυνάμει ἐκέχρηντο ἐξεφόρουν αὐτόν. Ἰδὼν δὲ τὴν ἀναίδειαν αὐτῶν, ἔφη· Ἐπειδὴ ὁρῶ ὑμᾶς ὅτι ματαιοκοπούν μενοι θλίβετέ με, ἰδοὺ ἁρπάζω τὸ ξίφος, ὅπερ μοι δ Κύριος ἐδωρήσατο, καὶ κινοῦμαι καθ' ὑμῶν· καὶ σὺν τῷ λόγῳ αἴρει τὰς χεῖρας αὐτοῦ πρὸς τὸν Θεὸν μετά δακρύων, καὶ ἤρξατο τὸν ἔννατον ψαλμόν· καὶ δια ἦλθεν εἰς τὸ, «Επετίμησας ἔθνεσι, καὶ ἀπώλετο ὁ ἀσεβής, τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐξήλειψας·» καὶ «Τοῦ ἐχθροῦ ἐξέλιπον αἱ ρομφαίαι εἰς τέλος·, και, «Απώλετο το μνημόσυνον αὐτοῦ μετ' ἤχου· ἡ γίνετα: ἄφνω ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἦχος, καὶ ἰδοὺ σαγίτα ὡς ἀστραπή, καὶ διεσκόρπισεν ἅπαντας κράζοντας τὸ οὐπί. Καὶ οὕτως ἀπαλλαγεῖς αὐτῶν Ἐπιφάνιος, ἐδόξασε τὸν Θεὸν, εἰς ὃν κατέφυγε, καὶ οὐ κατησχύνθη. limici defecerunt frame in Guem, et: «Periit memoria ejus cum sonitu:» cum, inquam, illue pervenisset, repente sonitus de cœlo auditus est, demissaque non seguius fulmine sagitta dissipavit universos, familiare suum, Væ, lamentabiliter repetentes. Atque ita machinamentis illorum liberatus Epiphanius, glorian retribuit Deo, ad quem confugerat, et uon est confusus. 157. Diluculo statim ad B. Andream contendit Epiphanius, hac super re illius sensum exquisitures, at in mulierem praedictam prius incidit, sic eum appellantem: Nunc vere scio, contrivisse DuΦιάλεως recurrit num. 457. Ms. Mazar. φιάλης phiala, poculi: hic autem pro ira accipi tur: quemadmodum saepe in Apocalypsi cap. xv et deinceps nominantur septem phialae irae Dei. Fugitivus intelligitur ipse Andreas, qui βλζ'. Πρωΐας δὲ γενομένης, επορεύετο ὁ Ἐπιφάν νιος πρὸς τὸ ἀναζητῆσαι τὸν μακάριον 'Ανδρέας, καὶ συναντᾷ αὐτῷ ἐκείνῳ τὸ γύναιον καί φησιν· Νῦν οἶδα ἀληθῶς, ὅτι διὰ σοῦ τοὺς ἐχθρούς μου πάντα; δ nos infra eadem verba repetit, tanquam de se dicta ab Epiphanio. Σαγίτα posui ego, ut congruentius, pro σαγίνη, uti ms. Vatic., εἰ σαγήνη, uti Maz, legunt: hacc enim est navigii genus.

VITA S. ANDREE SALI. te εἰπεῖν· Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ Δαυΐδ, καὶ πάσης τῆς tam apte congruenterque pallentium concentui πραότητος αὐτοῦ. Ἰδοὺ ἠκούσαμεν τὴν Κυρίαν, την Κυριο πρεσβεύτριαν, καὶ εὗρομεν αὐτήν, καὶ παρά μοιον τὴν Σοφίαν τὴν τερπνήν. pulsabat, ut auditione Illius summopere delectatus Andreas, exsultaret præ gaudio diceretque: «Me mento, Domine, David et omnis mansuetulinis ejus: ecce au-livimus Dominam quæ intercedit apud Dominum, invenimusque et illam et pariter delectabilem Sophiam ". ρμί. Ταῦτα αὐτοῦ λαλούντος, τινὲς τῶν σοφῶν ἐκεῖσε παρόντες, ἔλεγον αὐτῷ· Πῶς, έξηχε; ἰδοὺ οὐδὲ αὐτὰ ἔρθωσας. 'Αρα ἔχει τὸ ψαλτήριον ἐν τῇ τοῦ στίχου περιοχῇ τὴν Κυράν πρεσβεύουσαν, διὰ σὲ σεσημειωμένην; Τί οὖν εἰσιν ἃ λαλεῖς; Εφη πρὸς αὐτοὺς ὁ ὅσιος· Οἶκος καὶ οἶκος Θεοῦ ἀνάπαυσις. Οἱ δὲ τοῦτο ἀκούσαντες ἐξ ἀγνοίας ἐμώκισαν, καὶ γελοιάζοντες ἀνεχώρησαν. Ἔλεγε δὲ ταῦτα ὁ μας κάριος, θεωρήσας τὸν Δαυίδ μετὰ τῶν προφητῶν ἐκεῖσε παραγεγονότα. "Ιδε, φησίν, κύριε ὁ Δαυίδ, ἐν ἐξ ἀρχαίων γενεῶν ἔλεγες, «Εως οὗ ευρω τόπον τῷ Κυρίῳ, σκήνωμα τῷ Θεῷ Ἰακώβ, ἡ ἀνάπαυσιν καὶ κατοίκησιν, ἐν πρώτοις τὴν πρεσβεύονταν ὑπὲρ ἡμῶν τὴν μεγάλην Δέσποιναν, έπειτα ταύτην τὴν μεγάλης] τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίαν· οἶκος γὰρ ἐκείνη Θεοῦ, καὶ οἶκος αὐτοῦ αὕτη. Ὁποῖα δὲ μελῳδεῖ τῇ ὥρᾳ ταύτῃ τὰ νοητά κιννωρίσματα, ἵνα ἐμβλέπητε. Τούτων δὲ θεαθέντων καὶ λεχθέντων παρὰ τοῦ δικαίου, ἀφεὶς εὐθέως τὴν ἐκκλησίαν, ἐξῄει ἔξω, καὶ περιῄει εἰς τὰς πλατείας, ψάλλων καὶ ὑποψιθυρίζων τοῖς χείλεσιν. 142. Talibus ab Andrea prolatis, nonnulli e sapientibus mundi hujus, qui forte aderant, dice. bant illi: Quid hoc, stulte? neque isthe recte nosti? Numquid Psalterinm, in periodo versus, illud, Dominam intercedentem, uti to vis, conti net? Quid igitur loqueris? Quibus Andreas: Domus, inquit, et donus Dei requies. Quo illi audito, sed non intellecto, illudentes ipsum ac rie dentes abierunt. Dicebat antem tree B. Andreas, cum videret illie Davidem eum prophetis: Ecce, domine David, de quo ab antiquis generationibus dicebas: e Donec inveniam locum Domino, labernaculum Deo Jacob ",» requiem scilicet et liabitationem; ac primum quidem, intercedentem pro nobis magnam Dominam, deinde vero magnam hanc Ecclesiam Dei; illa namque Dei domus, sed et hæc est. Quam suaviter autem personal hac ipsa hora can:us citharm, ut videals. Atque his tumu visis tum pronuntiatis, exiit vir sanctus confestim e templo, olivitque plateas psallens et labiis sulsusurrans. 145. Contigit autem, ut divisi cuidam obviam Geret, cui et dixit: Porrige mihi tandem aliquid stipis. At ille: Nihil mihi superat, stulle. Rur sum Andreas: Recte pronuntiavit summus anguliτίς lapis, quod foramen acus te non capit. Et al. ler: Tu vere stultus; et via, quæ ad colum ducit, foramen est. Tum sanctus: Tu vero crassus et obesus es; pingues autem terræ per dictum foramen non introibunt; asinus namque calcitraus in via plana per angiportum nequit transire. Caus hæc audisset dives, effuso cum risu: Profecto, buquit, licet insanus sis, probe convitiatus es nobis. Porro sanctus: Apes quidem admodum frequentes sunt, aliæ tamen ingrediuntur, exeunt alis, et simili modo cum formicis agitur. Verum uti mare, draco, et infernus insatiabiles atque inexplebiles sunt, ita et divitet. Verum cum luρμγ'. Καὶ συναντᾷ πλουσίῳ τινὶ διερχομένῳ, καὶ λίγει αὐτῷ· Δός μοι τί ποτε. Ὁ δὲ ἔφη· Εξηχε, οὐκ ἔχω. Εφη ὁ δίκαιος· Καλῶς εἶπεν ὁ ἀκρογωνιαῖος λίθος, ὅτι τρυμαλιὰ οὐ χωρεί σε. Λέγει ἐκεῖ νας· Σαλὰ ἐπ᾽ ἀληθείας, καὶ ἔστι τρυμαλιάς, πάρετε, ἢ ἀπάγουσα εἰ; τὴν βασιλείαν. Καὶ αὐτός - Παχὺς εἶ καὶ λιπαρός· καὶ οἱ πίονες τῆς γῆς δι' αὐτ τῆς οὐ μὴ εἰσελεύσονται· ἔνος γὰρ λακτίζων ἐπ' εὐθείας διὰ στενῆς ῥύμης οὐκέτι διελεύσεται. Ταῦτα ἀκούσας ὁ φειδωλός, ἐγέλασε, καί φησιν· Πίστευσον, κἂν ἔξηχος εἴ, καλῶς ἡμᾶς ὕβρισας. Λέγει αὐτῷ ὁ δίκαιος: Εἰς πλησμονὴν μὲν εἰσιν αἱ μέλισσαι• ἀλλ᾽ ἄλλαι μέν εἰσιν εἰς ἴασιν, ἄλλοι δὲ εἰς ἐξίασιν ὡσαύτως δὲ καὶ μύρμηκες· ἀλλ᾿ ὥσπερ ἡ θάλασσα, καὶ ὁ δράκων, καὶ ὁ ᾅδης ακόρεστοι καὶ ἄπληστοι τυγχάνουσιν, οὕτω καὶ οἱ πλούσιοι εἰσιν. [Οὐ δυνησ θεὶς δὲ κερδάναι αὐτὸν, ἀποδυσπετήσας ἀνεχώρησε, λέγων πρὸς ἑαυτόν· ] " τύφλωσις ψυχῆς καὶ erari cum non posset, indoluit abiitque, ita secun πώρωσις! πῶς ἰσχύσωμεν ἰδεῖν ἡμεῖς οἱ ἀνελεήμοι νας Κυρίου τὸ πρόσωπον; Ο τῆς μιαράς προαιρές σεως, καὶ ψυχρᾶς συνειδήσεως! Πῶς καθάπερ λίθος ἄψυχοι τὰ πρὸς τὸν θεὸν διακείμεθα, καὶ οὐ φροντίζομεν οἱ ἐλεεινοί, ὅτι ὧδε γινόμεθα, καὶ ἀλλαχοῦ ὑπάγομεν; Καὶ ποταπὴν ἀπολογίαν θέλομεν δοῦναι τῷ φοβερῷ ἐκείνῳ καὶ ἀπροσωπολήπτῳ Δικαστῇ; Αλλ ἐπειχθῶμεν καὶ ἡμεῖς, ψυχή μου, πρὸς τὸ προκείμενον, καὶ πάλιν τῷ μύλων, ἀλήθωμεν· οὐ 1 Psal. cxxx, f. ibid. 5. Ms. Vatic. hæc latius, sed et obscurius, ita: Πρὸς ταῦτα ἀφηνιάσας, μηδὲν δὲ κερδάναι ἰσχύσας, loquens: cæcitatem ac duritiem cordis! qu pacto nos immites et immisericordes faciem Domini videbimus? Ο consilium scelestum to animae fri Bus 1 Quo pacto non aliter quam lapides inanimati prosequimur quæ sancta ac divina sunt? Quomodo non melius rebus nostris consulimus miseri, cum modo hic exsistentes sciamnus non alio tendere Quid quæso causabimur coram terribili illo Judies, qui citra respectum personarum sçntentiam laturus ὡς εἷς τῶν παρατετραμμένων ἀναχυδιάσας αὐτὸν ἀνεχώρησε, καὶ πρὸς αὐτὸν ἔλεγεν.

que, consentiente et necessaria ad venifcium con- τῷ λυμεῶνι τὰ ἐπιτήδεια εἰς μαγείαν παράξασα, ferente, ultro admissus commoraretur. Jussit enim parari lanıpader, oleum, ellychaium, zonam, et ignera, quo sacri baptismi gratia mulierem exueret; lampas quippe, pro sacra baptismali conela; aqua, pro aqua illius sancta; oleum, pro sacro oleo; ellychnium et ignis, pro cereis acceusis; zona, pro illa qua in baptismate cincta fueral, deposcebantur. llisce a muliere, per impiam bypocrisim acceptis, gratiam ex ea baptismal m expulit: eademque de causa dicebat Ethiops: Nea es mulier; id est, juris mei es, non Christi: imo et in imaginibus ejus similia operatus, gration ab iis fugavit, clam illas ollinendo arefacto ste: core, et in lampadem conjiciendo: atque ita opus suum, uti oblationem in sacrificium offerens, pessimo damoni consecravit. Add quaternos quod attinet zona nodos, vinctus iis astringebatur Satanas, nec poterat abire, nisi combusta zomai præceperat enim mulieri magus, illam intra vestes gestandam, quo scilicet ad lumbos circumferret dæmonem. Είπε γὰρ αὐτῇ ἑτοιμάσαι κανδῆλαν, καὶ ἔλαιον, καὶ ἀπτράτευσον, καὶ ζώνην, καὶ πῦρ, ἀφανίσαι βουλια μενος τοῦ τιμίου βαπτίσματος τὴν χάριν ἀπ' αὐτῆς ἡ μὲν γὰρ κανδῆλα ἀντὶ τῆς ἁγίας κολυμπήθρας εξητήθη· τὸ δὲ ὕδωρ ἀντὶ τοῦ ἁγίου ὕδατος ἐκείνου• τὸ δὲ ἔλαιον ἀντὶ τοῦ ἁγίου ἐλαίου· τὸ δὲ ἀπτρότου σον καὶ τὸ πῦρ ἀντὶ τῶν λαμπάδων τῶν ἀναφθέν των· τὴν δὲ ζώνην ἀντὶ τῆς ζώνης, ἣν ἐν τῷ βασ πτίσματι διεξώσθη. Ταῦτα πάντα λαβὼν ἀπ' αὐτῆς ο μάταιος ἐν ὑποκρίσει, τοῦ σωτηρίου βαπτίσματος αὐτὴν ἀπέδυσε· διὰ τοῦτο καὶ ἔλεγεν αὐτῇ ὁ Αιθίοψ, ότι Ἐμή τυγχάνεις γυνή, τουτέστιν, ἐμὴ ὑπάρχεις, καὶ οὐχὶ τοῦ Χριστοῦ. Ναὶ μὴν καὶ εἰς τὰς εἰκόνας αὐτῆς ἐνεδείξατο ταῦτα, καὶ ἀπ' αὐτῶν τὴν χάριν εδίωξε, χρίσας λαθραίως κόπρον ξηρὰν καὶ ἐν τῇ κανδήλῃ βαλών· καὶ οὕτω τὸ ἑαυτοῦ ἔργον ἀφιέ ρωσεν, ὡς ἰδίαν προσαγωγὴν εἰς θυσίαν, τῷ ὅλε θρίῳ δράκοντι. Περὶ δὲ τῶν τεσσάρων κόμβων τῆς ζώνης, ἐκεῖ ἦν δεδεμένος ὁ Σατανᾶς, καὶ μέχρις ὅτο ἐκείνη οὐκ ἠδύνατο αναχωρῆσαι - ὥρισε γὰρ αὐτὴν ὑποκάτω φορεῖν αὐτὴν, ἵνα ἔχῃ τὸν Σατανᾶν ελλη μένον περὶ τὴν ἀσφὺν αὐτῆς. ρμ'. Ἐπιφάνιος εἶπεν· Θαυμαστός ἐστιν ὁ Θεὸς ἐπί σε, ὅτι οὐδέν σοι ἀπέκρυψεν. Πόθεν δὲ ἐγίνωσκεν ὁ μάγος, καὶ εἶπεν αὐτῇ, ὅσα ἐκ νεότητος ἔπραξεν; Ο μακάριος εἶπεν· Οὐκ οἶδας ὅτι τῶν Χριστιανῶν αχώριστοί εἰσιν οἱ δαίμονες; διὰ τοῦτο καὶ τὰ ἔργα αὐτῶν γινώσκουσιν; "Οταν γάρ τις ὑπάγῃ εἰς μάγον. ερωτᾷ ὁ μάγος τὸν διάβολον τὸν ἀκολουθοῦντα τῷ ἐληλυθότι λέγων· Εἰπέ μοι, τί ἐποίησεν ἐκ νεότητος μέχρι τῆς δεῦρο. Ὁ δὲ ἀχώριστος αὐτοῦ ὧν καὶ πάντα θεασάμενος, ὡς ἰδίῳ αὐτοῦ συνδαίμονι και συγκοινωνῷ ἅπαντα καταγγέλλει αὐτῷ. Ωσπερ γὰρ οἱ ἄγγελοι ἡμῖν τοῦ Θεοῦ πολλὰ ἀπαγγέλλουσιν, οὕτω καὶ τούτοις εξ δαίμονες ὅσα ἐπίστανται λέγου σιν. Ταῦτα τοῦ μακαρίου λαλήσαντος, θαυμάσας ὁ Ἐπιφάνιος, καὶ τὸν φιλάνθρωπον θεὸν ὑπεροξε σας, ἀσπασάμενος τὸν ὅσιον, ἀνεχώρησεν. 140. Post lee Epiphanius: Mirabilis, inquit, in te Deus est, Andrea, qui nihil te ignorare patitur. At vero unde eognoscere magus et enarrare mulieri potuit, quæcumque a teneris annis eatenus gesserat? Cui B. Andreas: An ignoras, spiritus quosdam adesse Christianis, qui ab eorum lateribus non recedentes, qualibet eorum opera cognom scunt? Quando igitur ad magum procedit aliquis, solet hic comitem illius demonem percunctari, quid homo iste a pueritia ad illud usque tempus egerit: et damon, invidus hominis comes, opera ejus perspecta habens omnia, mago, non aliter quam socio damoni aut contubernali suo, totius ▼ la seriem pandit. Quemadmodum enim multarum rerum nuntii ad nos a Deo destinantur angeli boui; ita et ad magos suos deferunt mali quæcunque norunt. Postquam Epiphanius e viro sancto didicisset vulgo tam ignota, magna defixus admiratione, et benignissimum in genus mortale Dominum laudibus prosecutus, salutato Andrea, ad alium sc locum contulit. ρμα'. Ἐν μιᾷ τοίνυν τῶν ἡμερῶν πληρωθείσης τῆς ἁγίας Τεσσαρακοστῆς, καὶ τοῦ πλήθους τῆς βα sacrisque bymnis σιλευούσης πόλεως, βαῖοις καὶ ὕμνοις τὸν Δεσπότην 441. Ad finem aliquando vergebat dierum quadraginta jejunium, et urbis Constantinopolitana habitatores ramis palmarum Dominum Jesum Christum venerabantur; cum virum, multa canitio et forma dignitate insignem, conspicit B. Audreas in sacro divinae Sophia templo; comitante virum turba inumerabili, palmarum ramos et cruces, fulguris in modum coruscantes, tenente, et jucundissimum, suavissimum ac salutare melos promente: horum alii alios modeste ad progrediendum excitabant, donec ad ambonem perventum est: omnes autem pulchritudine faciei conspicui erant quam qui maxime. Senex vero ille, quam tenebat, citharam, Hujus zone mentionem invenio in Euchologio Gear., pag. 37, ubi dicitur de recens baptizata: Post dies septem iterum puerum deferunt in Χριστὸν ἀνευφημούντων, ἑώρα ὁ μακάριος Ανδρέας ἄνδρα πολιόν, καὶ πάνω ὡραῖον ἐν τῇ ἁγίᾳ τοῦ Θεοῦ Σοφίᾳ, μετὰ πλήθους παραγεγονότα ἀναριθμή του, κρατοῦντος βάϊα καὶ σταυρία, ἀστραπὴς διαύ γειαν ἐκπέμποντα, καὶ ἐμελώξουν μέλος τερπνὸν καὶ ἡδὺ καὶ σωτήριον· ἕτερος δὲ τῷ ἑτέρῳ ὑποκελευθ μενοι προέβαινον, ὡς ἐπὶ τὸν ἄμβωνα πορευόμενος, ὡραῖα τὰ πρόσωπα ἔχοντε;. Ο δὲ πολιὸς ἐκεῖνος κατείχε κιννύραν καὶ ἔκρουε τὰς χορδὰς ὑποφω· νῶν τοῖς ψάλλουσιν, ὥστε ἐνηχηθέντα τὸν μακάριον μεγάλως καὶ τερφθέντα τῇ θεωρία, σκιρτῆσαί τε καὶ ecclesiam ut abluatur, linteisque eum solvit sacerdos, et zonam discingit.

VITA S. ANDRE SALI. » περιπέπτωκα! Ω βία, ὦ βία, ἀπὸ τοῦ, Ναζαρην, facto tuo, penas pendere meritas te oportet. Tum καθότι τὰ ἐντός μου διέπρησας! Ταῦτα εἰρηκώς, diabolus: Heu me, pater princepsque Satana, quia δεξάμενος τὸ ποτήριον, βίᾳ ἔπιεν· καὶ πλησθεὶς θυμοῦ καὶ ἀσυγκρίτου πικρίας, οδυνώμενος ἀνεχώρησεν. Εξυπνος δὲ γενόμενος ὁ Ἐπιφάνιος ἀπὸ τῆς δράσεως, καὶ θαυμάσας εἰς τὴν τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν, καὶ ταχεῖαν ἀντίληψιν, ἐγέλασε τὸ πρόσωπον του παμπονήσου δαίμονες. Epiphanius, Dei benignitatem promptumque auxilium ρμί. Μετὰ δέ τινας ἡμέρας συναντᾷ αὐτῷ ὁ μακάριος ᾿Ανδρέας ἔν τινι ἐμβόλῳ ἀπὸ τῆς συνάξεως υποστρέφων· καὶ θεασάμενος αὐτὸν, ὑπομειδιάσας, ἔφη· Πρόβατον εἰμι τῆς λογικῆς του ποίμνης, και ἄλμην ἀγαπῶ καὶ ἐσθίω τὸ ἄλας. Ταῦτα ἀκούσας δ Επιφάνιος, μεγάλως ἐθαύμασεν ἐπὶ τῷ ῥήματι, καί φησιν· Οὐδὲ ταῦτά σε ἔλαβε, κύρι ὁ μέγας; Αλλὰ τί ὅτι οὕτω με κατέλιπες; καὶ [παρὰ μικρὸν ἐσαλεύθη τὰ διαβήματά μου ]. "Εφη ὁ ὅσιος· Καὶ πῶς φανῇ ἡ κληθῇ τις στρατιώτης, ἐὰν μὴ τοῖς που λεμίοις ἐφεδρεύει γενναίως, καὶ συγκρούει, καὶ νικῇ, καὶ δοκιμάζεται; Πῶς δὲ καὶ [ γνώσεται ὁ ἀντικεί μενες ποίας ισχύος εἶ, ἐὰν μὴ συνάρῃ πόλεμον μετά σου ], ἐάν μή σε ίδη συμβαλόντα; Καὶ πῶς λήψῃ μισθόν, μὴ ὑπομείνας πειρασμὸν, καὶ τὰς ἐπιβουλάς τῶν ματαίων; Πάντες οἱ ζῶντες ἀγωνίζονται ἕως ἐστὶν ὥρα, καὶ ἕως ἐστὶ καιρός, θλίβονται, πειράζονται, ἵνα σήμερον ἢ αύριον τὸν σωματικὸν τοῦτον ἀποθανόντες θάνατον, συγκλείσωσί τι ἀγαθὸν, ἵνα ἔχωσιν ἐν τῇ φοβερᾷ ἡμέρᾳ τῆς κρίσεως. Ὅσοι δὲ εἰσι νεκροί, τυφλοί, ἀνωφέλητοι, εσκοτισμένοι κατά τὸν ἔσω ἄνθρωπον, οὗτοι ἡδέως ὑπνοῦσιν, τρώγον τες, πίνοντες, τὴν ἄνεσιν καταδιώκουσιν, πορνεύουσι, γαστριμαργοῦσι, τραγῳδοῦσι, κιθαρίζουσι, καὶ τὰ ἐπιθυμήματα τῆς σαρκὸς εὐκόλως εἰσπράτ τουσι, Θεοῦ μὴ μεμνημένοι, μηδὲ κρίσεως, μη ἀνταποδόσεως, μήτε βασιλείας εὐρανῶν· οὗτοι πάντοτε τῷ διαβόλω συνέρχονται εἰς τὰ θελήματα αὐτοῦ· κἀκεῖνος ὁρῶν ματαίαν χαρὰν κατὰ τόνδε τὸν κόσμον παρέχει ὡς ἰδίοις φίλοις καὶ ὑπηρέταις. ἀλλ' οὐαὶ τῇ θλίψει τῇ μενούσῃ αὐτοῖ;! ρμηʹ. Σὺ οὖν, τέκνον, αἱ βίαι, ἃς λέγεις, γλυκεῖαι ἡμῖν γενήσονται, ἐὰν ὑπομένωμεν· καὶ ὡς ἀναγκάζεσαι εἰς τὴν κίνησιν καὶ πύρωσιν τῆς σαρκὸς, καὶ τῷ πονηρῷ ἀντιτάσσεσαι, καὶ γενναίως φέρεις, τοσοῦ ταί σοι πλέκονται στέφανοι, καὶ ὁ μισθός σου αὔξει. Μὴ οὖν ολιγώρει, τέκνον, πρὸς ταῦτα, ἀλλὰ καρτέμει, ἵνα ἔχῃς μισθὸν καὶ γένῃ κληρονόμος της βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Σήμερον, αύριον ὁ κόσμος οὗτος παρέρχεται ὡσεὶ ἐνύπνιον εξεγειρομένου, ὡς καπνός ἀφανίζεται, καὶ πάντα παρέρχονται, καὶ μόνον πλανώμεθα, ὑπομονὴν ἐν τοῖς πειρασμοίς μηδ' ὅλως Έχοντες. Ακούεις, ὅτι Πολλαὶ αἱ θλίψεις τῶν δικαίων, καὶ ἐκ πασῶν αὐτῶν ῥύσεται αὐτοὺς ὁ Κύριος.» Οὐ συνεχῶς ψάλλεις, ο Θλίψεις καὶ ἀδύναι εὔροσάν με, Ms. Vatic. ἰδοὺ βιάσας με ὁ πονηρός δαίμων προσήγαγεν. famulari tibi volui, in hasce calamitates incidi! tim, o violentiam tuam, Nazarene! quia viscera mea flammis conbussisti. Quæ cum dixisset, arreptum poculum violenter exhausit, repletusque furor re et incomparabili amaritudine, lamentabundus se inde proripuit. Post hanc visionem evigilans admiratus, nequam dæmonem derisit. 147. Post dies aliquot occurrit Epiphanio Β. Απο dreas in porticu quadam, a sacro ollicio rediens; cumque illum vidisset: Ego, inquit, gregis tui ovis sum, salsedinem amo, et sale vescor. Andiit hae Epiphanius, et audita miratus vehementer: ο Neque illa, inquit, te latuerunt, magne domine? Verum quid causa fuit, quod ne ita deseruisti? propemodum commoti fuerunt gressus mei. Al hæc ita suaviter sanctus: Etenim quo pacto appa. real aut nominetur aliquis generosus miles, nisi et hostibus insidiari, et eosdem propulsare ac vincere, seque demum bello probare noverit? Quo pacto exploratum habebit adversarius, quanta polleas virtute, nisi tecum fuerit congressus? Qu denique pacto mercedem obtinere poteris, si tentationes non sustinueris, nec insidias dæmonuin expertus fueris? Quotquot in mundo vivunt, dum tempus patitur certant, aliguntur, tentantur, ut si hom dierna crastinave luce humanitus quiddam forte ξ acciderit, conclusa secum bona opera exportent, ne nihil inveniant in tremendo judicii die. Quicunque autem mortui, cxci, inutiles, tenebris involuti sunt quoad hominen internum, illi suaviter soninum capiunt, deliciis in cibo potuque fruuntur, sectantur otium: impudicitis, gulae, comediis, musica: operam slant; desideria carnis prompte exst quuntur, immenores Dei, judicii, retributionis, regui culorum. li sunt, qui diabolo aduerentes, ubique voluntati ejus obsequuntur: ille vero id probe cognoscens, vicissim favore suo vano atque inani illos, tanquam amicos famulosque suos, prævenit in hoc mundo. Verum vae, va! propter cala - mitatem, quæ miseros illos manet. 148. Tu itaque macte animo, fili; violentia, de qua loqueris, jucunda nobis erit, si patienter susti nuerimus; cum vero ad pravas motiones impelleris paterisque stimulos carnis, si restiteris fortiter inimico ac generose toleraveris iusultus, totidem tibi plectuntur corona, et mercedi tum cumulus accedet immensus. Noli igitur, cum talibus impeteris, oscitari, sed perfer longanimis, ut reposita tibi præmia consequaris aliquando, lures regni calestis factus. Serius ocius transit hic mundus, ut somnium expergiscentis, evanescit uti fumus, et cuncta que sunt, praetereunt: nos autem una solum re decipimur, cum in teutationibus atque adversis patientiam abjicimus. Audivisti sape istud Psalmi, Ms. Vatic. γνώσει, εάν μή σε ἴδῃ συμβάλλοντα πόλεμον μετὰ τοῦ διαβόλου.

φιλτάτη, καὶ τὸ ὕδωρ τὸ μελίῤῥντον· ἄγωμεν το πεινὸν παραπεφυρμένον ἐνάριον, ὡς τὸν Κύριον δ πῶλος· τὴν πνευματικὴν ἐργασίαν Ελώμεθα, κν ὅταν τὸ μὲν ἀφίεται, τὸ δὲ παραλαμβάνεται, κατα φθῶμεν εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου ἀπὸ τῶν ἁγίων ἀγγέλων. est? Verum accingamur et nos, anima mea, ad illa μακρὰν γὰρ καὶ ἀπίομεν ἐκεῖθεν, ὅπου ἡ ταγὴ ἡ quæ instant, et manum operi admoveamus iterum: non enim multum superest temporis, cum illuc abeundum erit, ubi cibus gratissimus et potus melle dulcior invenitur: agatur stolidus corporis nostri asellus, quemadmodum pullus asini, qui Dominum portavit; eligamus operum sanctarum exercitium, ut cum aliud dimittendum, aliud recipiendum erit, conspiciamur a sanctis angelis in occursum Domini properare. 144. Finito hoc sermone instituit cursitare et calcitrare: quod quipro foribus suis opificio intenti sedebant, quique illae transibant, conspicati, clamabant: Liga asinum, liga asinum; et sanctus similiter clamabat: Sepelite asinos, sepelite, quandoquidem emortui sunt; et ad clamantes conversus: Meus, inquiebat, asinus, tametsi calcitret, pic vivit; at vester jam nunc per peccatum morLuus et putrelactus, sepulcro condendus est, ue foetore suo homines inficiat. ρμό. Ταῦτα εἰρηκώς, ἔβαλε σάσειν καὶ τρέχειν" οἱ δὲ καθεζόμενοι ἐν ταῖς ἐργασίαις πρὸ τῶν θυρῶν αὐτῶν, καὶ οἱ διοδεύοντες, βλέποντες σάσοντα αὐτ τὸν, ἔλεγον· Δῆσαι τὸν ὄνον, δῆσαι τὸν ὄνον. Ο δ μακάριος ἔλεγεν· Θάψατε τοὺς ὄνους, θάψατε, ἐπειδὴ τετελευτήκασιν. Ἔλεγε δὲ ὁ ὅσιος πρὸς αὐτ τοὺς, ὅτιπερ Ὁ ἐμὸς ὄνος, κἂν λακτίζῃ, εὐσεβῶς ζῇ· ὁ δὲ ὑμέτερος ἤδη τέθνηκεν ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας και σέσηπται, καὶ πρὸς τὸ μὴ πνέειν τοὺς ἀν θρώπους, ἐπιδέεται ταφῆς. CAPUT XIX. Epiphanius tentationes carnis superal: et diaconi impuri horrendum intuitus exitum, ejus peccata ab Andrea audit. 145. Contigit per illud tempus, impudicitiae de monem crigere cornua contra Epiphanium, et magno furore actum, libidinis ei faces subjicere. Quamobrem castissimus adolescens dolore angi, auimo consternari, ac metuere ne forte adolescentia sua foedissino sordidi precati luto contaminaretur: hinc et jejuniis vigiliisque crebro se dabat, divinamque cum lacrymis invocabat opem, ut ne istius modi animæ suæ ruinam incurreret. Non tamen continuo minus infestus demon institit, ingerendo per carnis stimulos cogitata prava, quibus ipsum conabatur in libidinis conum miserabiliter iumergere, et praeclaram anima pulchritudinem exstinguere; hinc et phantasmata ei varia oljiciem bat per quietem, videlicet cum mulieribus putidis ipsum rem habere et peccato consentire. At Epipla nius, quoties talibus imaginibus inflammabatur ad libidinem, uncias tres salis masticabat, gustus sen sum excrucians, et salsedinem æegerrime ferens: cogitabatque interea cum timore, ne forte in isto bello inferior foret. ρμε'. Συνέβη δὲ τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐπᾶραι θράσος ὁ διάβολος κατὰ Ἐπιφανίου, καὶ ἐξέκαιεν αὐτὸν ὁ τῆς πορνείας δαίμων χαλεπῶς, μεγίστῃ μανίᾳ προσω φερόμενος. Ηνιᾶτο οὖν ὁ τερπνός νεανίας, καὶ ήσχαλλε πτοούμενος μὴ μιανθῇ ἡ φιλτάτη νεότης αὐτοῦ τῷ βορβόρῳ τῆς κοπρώδους δυσωδίας· πολλά μὲν καὶ ἐνήστευε, καὶ ἠγρύπνει, καὶ δάκρυσιν ἐπεκαλεῖτο τὸν Θεὸν, μὴ ἐμπεσεῖν εἰς τὴν τοιαύτην ἀπώλειαν. Καὶ οὐκ ἀπηλλάσσετο αὐτῷ ὁ κατάρατος, καὶ τοῖς πονηροῖς λογισμοῖς διὰ τῆς πυρώσεως τῆς σαρκὸς ὑπαναγκάζων, εἷλκεν οἰκτρῶς ἐν τῷ τῆς λαγνείας βορβόρῳ, καὶ τὸ τούτου ψυχικὸν κάλ λος σβέσαι, ὥστε καὶ κατὰ τοὺς ὕπνους ἐφάνταζεν αὐτὸν ἀναμίγνυσθαι γύναια δυσώδη, καὶ τῇ ἁμαρ τίμ συγγίνεσθαι. Οσάκις δὲ ἐφαντάζετο ἀνιστάμεν νος τρεῖς ἐγκίας ἄλατος ἤσθις, πικραίνων τὴν αἴσθησιν, καὶ δεινῶς ἔφερεν ὑπὸ τῆς ἄλμης καὶ ἐν τούτῳ κατενύει του πολέμου ελαττού μενον. 140. Tum vero in somnis conspicuum habuit luxuriz damonem, simillimum lulose sui, excre. mentis bumanis oblitum; stabat autcm, et gravi. ter spirabat; illi vero ex opposito stabat et juvenis candidatus, qui, quod manu tenebat acerbissimum poculum, verberibus adigebat demonem ipsum evacuare. Demon vero, impos sui præ furore, interrogabat candidatum adolescentem, cur se ad hauriendum seyplum illum adigeret. Cui ita respon dit ille: Quoniam tu famulum Domini Epiplanium salsedinis acrimonia coegisti excruciare viscera sua, examinato æqua justitia divina Irulina Ms. Mazar. δειν. Inserebatur hic ἐσθῆναι. Insertum clαι, βράζων τὴν φύσιν. Quod auρμς'. Ιδε δὲ κατὰ τὸν τῆς πορνείας δαίμονα ὡς ὅμοιον χοίρῳ βεβορβορωμένῳ, κεχρισμένον άνθρω πείας κόπρου, ἑστῶτα καὶ ἀποπνέοντα· νεανίας δι τις λευχείμων ἠνάγκαζε πιεῖν· ὁ δὲ οὐδὲ τὸν θυμών Αδύνατο φέρειν. Ηρώτα δὲ ὁ μέλας τὸν λευχείμονα λέγων· Λέξον μοι δι᾿ ἣν αἰτίαν βιάζεις με πιεῖν τὸ ποτήριον; "Ο δὲ πρὸς αὐτὸν ἔφη· Ἐπειδὴ σὺ ἐποίη σας τὸν παῖδα Κυρίου Επιφάνιον άλμην δριμύξα σθαι τὰ ἐντὸς αὐτοῦ, τῇ δικαιοκρισία τοῦ Θεοῦ ἐτι· ζόμενος περὶ τούτου, δίκας νῦν ἐφείλεις είσπρα χθῆναι. Εἶπε δὲ ὁ μέλας· Οὐαί μοι, Πάτερ καὶ προσ στάτα, ὅτι θέλων θεραπεῦσαι σε τούτοις τοῖς δεινοῖ; tem continuo sequitur τρεῖς ὀγκίας, in Maz r, l gitur τρεῖς οὐγγίας.

κρυπτῷ ταμείῳ ὑπὲρ αὐτοῦ τῷ Κυρίῳ προσφερόμε- lacrymis offerebat preces suas Domino, supplicans νος, ὅπως κἂν τοῦ παραδειγματισθῆναι αὐτῷ μὴ γένηται Έφοδος. Ο δὲ Σατανᾶς μετὰ τῶν δαιμόνων αὐτοῦ ἐκεῖσε ἐφεδρεύων, συνῆκε τὸν Ἐπιφάνιον προσευχόμενον· θράσος φοβερὸν ὁ κακομήχανος κεκτημένος, διὰ τὸ ἤδη τὸν ἀσθενοῦντα ὑπαίτιον αὐτὸν πεφηνέναι· καὶ ἐβουλεύσατο κατακρημνίσαι τὸν Ἐπιφάνιον ἐν ᾧ ἐκαθέζετο θρόνῳ, ἐν τῷ σύνεγγυς Εντι καταρράκτῃ τοῦ οἰκήματος. Γνοὺς δὲ τῷ πνεύματι ὁ παῖς, ταχέως ἀναστὰς ἀπρονόητον τὴν βουλὴν αὐτοῦ ἐποίησεν. Αποτυχὼν δὲ ὁ παμμίαρος τοῦ σκοποῦ αὐτοῦ, ἤρξατο πάλιν τοῦ παραδειγματίζειν τὸν ἐλεεινὸν ἐκεῖνον· καὶ εὐθέως κείμενος, ήρξατο τέλλειν τὸν ἑαυτοῦ πώγωνα, καὶ μετέπειτα ὥσπερ αἰγίδιον φωνάζων, καὶ πάλιν τὴν γλῶσσαν ἔξω ἔκε βάλλων ἐσεληνίαζεν ἀτέμνως, καὶ πάλιν ὥσπερ κύων ποιμνίου βαρέως βαΰζων εἰς τοὺς παραστῶτας, ὥστε φοβηθῆναι φόβον μέγαν πάντας τοὺς ὁρῶντας τὸν ἑαυτοῦ βαζοντα δαίμονα. Οἱ δὲ ἐκεῖσε εύρε θέντες ηρώτων τὸν Ἐπιφάνιον, πόθεν εἰς αὐτὸν τοιαύτην ἐξουσίαν ἔλαβεν ὁ διάβολος, ἵνα τοιαῦτα πράττῃ. Ο δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· Αδελφοί μου, ἐγὼ εἰς τοῦτο οὐδὲν ἐπίσταμαι φθέγξασθαι· πλην στοχάζομαι, ὅτι μεγάλη παραπτώματι ἦν συμπεποδισμένος, καὶ οὐδ᾽ ὅλως ἀπέστη ἐξ αὐτοῦ μέχρι τῆς δεῦρο, ἢ οὐκ ἐξήγγειλεν, ἢ οὐ μετενόησε· διὰ τοῦτο τοὺς ἀμετανοήτους κληρονομεῖ ὁ διάβολος. Ἐν τῇ τοιαύτῃ οὖν ἐξετάσει ἐκεῖνος τὸν βίον κατέ λυσεν. > pro amico, ut ne incesseretur castigareturque Lou Gunmaniter a demonio. Αt vero ubi Satanas, eum reliqua damonum turla, in omnia sedulo intertus, deprehendit orantem Epiphanium (erat enim mali machinator insolentior audaciorque, quod illi jam nunc adjudicatus videretur ager) consilium iulit præcipitandi pium adolescentem cum sede sua in propinquam domui cataractam. Verum Epiphanius, præcognito machinatoris consilio, coufestim surgendo irritum atque inane illud fccit. Dejectus itaque spe sua et Intenlo nequissimus drion, rur sum se ad agrum divexandum convertit: qul mos evellere sibi barbam, tum clamore suo vocem caprarum imitarl, alias exserta turpiter ex ore fingua lunaticum agere, alias deniqae instar pastori til canis tam terribili in astantes latratu furere, ut magno omnes corriperentur metu, videntes de monem per os adolescentis latrare: percunctabantur autem ex Epiphanio, unde tantum liceret diabolo, tam terribilia patranti. Quibns Epiphanius: Nescio equidem, fratres mei, quid ad hæc re sponsi dem; nisi quod exsistimem, gravis cujusdam sceleris ipsum conscientia teneri, quod in hunc us que diem identidem admissum nec confitendo nec poenitendo delevit; ac propterea, uti impenitentes solent, in damonis transiit potestatem. ger autem tales inter crucialus ac tormenta vivendi Anem fecit. ρνα'. Εν μιᾷ οὖν ἡμέρᾳ εὐρηκὼς ὁ Ἐπιφάνιος 151. Epiphanius aliquanto post obviam factus τὸν μακάριον Ανδρέαν, διηγήσατο αὐτῷ ἅπαντα, Β. Andreæ, narravit ei seriem totius rei, cupidus καὶ παρεκάλει μαθεῖν, δι' ἣν αἰτίαν οὗτος ὁ ταπει ex illo discero quamobrem infelix iste adolescens νὸς καθάπερ κύων ὑλακτῶν τετελεύτηκεν. Απεκρίθη latrando in modum canis e vivis abiisset. Cui ita ὁ ὅσιος πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει· Ἐκεῖνος ὁ φίλος σου sanctus: Tuus iste sodalis, moschus et Injuriarum μοιχὸς ἦν καὶ μνησίκακος ἄνθρωπος· ἐῶν γὰρ τὴν imprimis meinor fuit. Sua namque conjuge reput ἑαυτοῦ σύμβιον, τῇ θεραπαινίδι αὐτοῦ ἀδεῶς συνε diata, cum ancillula sua per summum scelus rem μίγνυτο· διάκονός το χρηματίζων, οὐκ ἔφριττε τὴν habuit; cumque diacont fungeretur muuere, non φοβερὰν δύναμιν τῆς ἀπροσίτου θεότητος ο ταλαί- exhorruit tremendam inaccessibilis Deitatis potenπωρος· καὶ εἰδὼς αὐτὸν ἁμαρτωλὸν οὐχ ἡσύχαζεν, tam infelix, sed peccatis quibus se immersau ἀλλὰ μοιχεύων, φορῶν τὸ φελώνιον αὐτοῦ ἱεράτευεν, penitus non ignorabat, peccata addere non cessans καταφρονῶν τῶν ζωοποιῶν ἐκείνων καὶ ἀθανάτων alque adulteriis crebris se pollens, induto sacro μυστηρίων· καὶ εἴκαζεν ὅτι λαθεῖν ἔχει Κυρίῳ τῷ pallio divinum munus obibat, nulla vivificorum at Θεῷ ἡμῶν. Ἱερεὺς γὰρ πόρνος, καὶ διάκονος μοι que immortalium mysteriorum reverentia: quin χός τε πόρνος, ἐπικατάρατοι ἔσονται Κυρίῳ τῷ etiam opinabatur, clam Deo ac Domino nostro sua Θεῷ· πολὺ γὰρ ὀφείλει καθαρὸς εἶναι ὁ τῷ ἁγίῳ crimina esse. Sacerdos quippe scortator, et illaθυσιαστηρίῳ παριστάμενος. Σὺ γὰρ οἶδας, τέκνον, conus adulter atque fornicarius, maledicti erunt ὅτι ὁ Θεὸς ρυπαροὺς ὑπηρέτας οὐ χρήζει· μισεῖ Domino Deo; oportet enim vile integrum purum. γὰρ γενεὰν μοιχαλίδα καὶ ἁμαρτωλόν. Εικάζουσί que esse, qui sacris altaribus astant. Nosti quippe, τινες τῶν ἀνθρώπων, ὅτι μῦθος ἐστι τὰ τῶν Χρι- Gill, coinquinatos peccati sordibus ministros rejici στιανῶν διαγγέλματα· ὅθεν τινὲς καὶ ἀηδίαν φαν a Deo, utpote progeniem adulteram et peccatriτάζονται, λίθοις βυθοῖς ἀμαυρούμενοι, καὶ ἐντεῦθεν cem odio capitali prosequente. Sunt tamen, qui ἀδεῶς ποιοῦσι τὰ καταθύμια καὶ οὐκ οἴδασι ποῖός opinantur sacra Christianorum Evangelia fabulaἐστιν ὁ δράκων ἄγριος καὶ πικρός, ὁ τοῦ κόσμου ruin loco habenda; unde et morosis cogitationibus ἄρχων, φημί, ὁ ἀποστελλόμενος εἰς ἑνὸς ἑκάστου intenti, quasi subterraneo edificio latitarent, postθάνατον τοῦ ἐρευνῶν τὰ πονηρὰ ἔργα, καὶ δίκην ta verecundia ac timore, genio suo indulgent; λαμβάνειν μετὰ τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ περὶ τῶν ignari profecto, quantus sit quamque ferus et infe ἁμαρτησάντων ψυχῶν, τοῦ ἢ πῶς εὕρῃ τὴν ψυχὴν stus draco, princeps, inquam, mundi hujus, τὴν τὸ σκότος ἀγαπήσασαν, ὅπως κληρονομήσῃ qui miuitur ad unumquemque moribundum, ut αὐτήν. discutiat iniqua opera et lite contendat cum sanctis

Del angelis quoad animas peccatrices: adducturus utique in medium ubi et quomodo invenerit animam tenebras studiose sectatam, quo eam suæ vindicet potestati. ρνδ'. Πολλοὶ οὖν μετὰ χαρᾶς πορνεύουσι, καὶ μετά δώρων και ξενίων· μοιχεύουσι, καὶ κατασή πουσι τὴν τῆς ψυχῆς οὐσίαν, καὶ οὐκ οἴδασι ποῖος ἐμπρησμός τοῦ θανάτου καὶ θλίψις καὶ ἀδύνη αὐτοὺς περιμένει, καὶ πικρία, καὶ φρίκη, καὶ συντριμμός. Μετὰ δὲ ταῦτα, Κύριε, φείσαι. Τις γὰρ ἐκεῖνα δύ νεται διηγήσασθαι ἅπερ καὶ οἱ ἄγγελοι ἐννοοῦντες φρίττουσι καὶ τρέμουσι; Τοιοῦτον γάρ ἐστι τὸ πῦρ ἐκεῖνο, καθ' ὅ τι καὶ αὐτῆς τῆς ἀσωμάτου φύσεως άπτεται φοβερῶς καὶ ἀποτόμως, τῆς ἀγγελικής, λέγω, ή παραπέσῃ, ἐξ ἧς καὶ οἱ δαίμονες. Οὐκ ἤρχει γὰρ αὐτῷ ἡ σύμβιος αὐτοῦ, ἣν εἶχεν ὁ πανάθλιος ἀλλὰ καὶ τῆς δούλης ἐγλίχετο, τὴν αἰσχύνην τοῦ δια βόλου ἐργαζόμενος, ἀπεστοίβασε τα χρέη τῆς ψυχῆς αὐτοῦ μέχρι τέλους. "Ηλθε τὸ τέλος, ἦλθεν ὁ δρά κων, ἦλθον καὶ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, εψηλάφησαν τί κατ᾿ αὐτόν, καὶ εὑρόντες τὴν ἐλεεινὴν αὐτοῦ ψυχὴν μεμιασμένην καὶ σήπουσαν καὶ ἀπόζουσαν καὶ ἠλειμμένην κόπρον καὶ θειάφιον, καὶ ἀπεστράφησαν, καὶ ἐπεσπάσατο αὐτὴν ὁ διάβολος, καὶ ὡς ἠγάπησεν παραδειγμάτισεν αὐτόν. Ἱερεὺς γὰρ πολλὴν ἔχειν ἀκρίβειαν ὀφείλει, ὅπως μὴ ἐφάμαρτος εἰσέρχεται οὐ μόνον οὐδὲν ὠφελεῖ, ἀλλὰ τοὐναντίον καὶ ἁμαρτίας προσθήκην δέχεται· δι' αὐτὸν γὰρ ἐκεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον οὐ κατέρχεται, καὶ ὑστεροῦνται οἱ ἐκεῖσι συνηγμένοι τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος χάριτος. 152. Plurimi igitur cum gaudio scortantur, plus- Λ rini donis muneribusque copiam adulterandi sibi comparans, animae sua substantiam exhaurientes: et nunquam serio recolunt, quale sibi post mortem incendium, quanta tribulatio, quantus dolor, maritulo, horror, contritio maneant. Denique, propitius esto, Domine. Quis enim illa queat narratione prosequi, ad quorum memoriam angeli quoque ipsi præ horrore contremiscunt? Talis quippe ignis illius in comburendo vis est, ut ipsam quoque corporis expertem naturam, angelicam dico, qua spiritus caelo deturbati constant, terribiliter et rigide pervadat excrucietque. Porro sodali isti tuo infelici neutiquam sufficiebat uxor sua, sed et ancillae turpi captus amore, scelus diabolicum admisit, et animae suæ debita ad mortem usque magis et magis cumulavit. Venit tandem supremus vitæ dies, adfuit draco infernalis, adfuere saucti ο carlo angeli; universa hominis acta judicio acri discusserunt; comperientes vero animam ejus omni ex parte pollutaar, putidam, fatentem, stercore et sulphure oblitam, inde abierunt; rapiente miselIam diabolo, et pro libitu suo divexante. Sacerdos enim studiose admodum invigilare debet, ne precato commaculatus in ecclesiam ingrediatur: mam tantum abest ut sic prodesse possit alicui, ut contra peccatum suum adaugeat: ipse enim in causa erit, quominus istic gratia sancti Spiritus descendat, quique congregati sunt illa privabuntur. CAPUT XX. De anima et de mundi creatione rebusque divinis Epiphanium sublimiter docet Andreas. ρνγ'. Ταῦτα τοῦ δικαίου λέγοντος μετά Επιφαν νίου, Κυριακὴ ἦν πρωί, και τις ἄρχων διέβαινε πρὸς παλάτιον. Οὗτος παρενοχληθεὶς εἰς τὴν τῆς σαρκός πύρωσιν, εἰς ἐπιθυμίαν τῆς γυναικὸς, ὅθεν καὶ συνεγένετο μετ' αὐτῆ;. Ως δὲ προήρχετο εἰς τὸ παλάτιον, καὶ πλησίον τοῦ δικαίου ἐγένετο, βλέψας εἰς αὐτὸν ὁ μακάριος, ἔγνω τὸ κατ' αὐτὸν τῇ ἁγίᾳ Κυριακῇ διαπραξάμενον, καί φησι πρὸς αὐτόν· δε ὁ ἔξηχος, ὃς ἐμίανε τὴν ἁγίαν Κυριακὴν, καὶ ἀπέρα χεται μιᾶναι καὶ τὸ παλάτιον. Ἐκεῖνος δὲ ὡ; ἤκουσεν, κατεπλάγη μεγάλως, καὶ ὑπομειδιάσας παρῆλθεν, Διηγήσατο δὲ τοῦτο τοῖς φίλοις αὐτοῦ, καὶ οἱ μὲν ἐθαύμαζον, οἱ δὲ ἡπίστουν, οἱ δὲ ἔλεγον ἀπὸ δαιμόν νων λέγειν αὐτὸν ταῦτα. Ὁ δὲ Επιφάνιος ἐθαύμασεν ἐπὶ τῇ προγνώσει τοῦ δικαίου ἀνδρός. Ο δι 453. Cum, quæ jam narrata sunt, edocebat Epiphanium Andreas, erat matutinum Dominica dici tempus; transiitque princeps quidam palatium versus, qui libidinis famma succensus, cupiditatem suam cum muliere, quam deperibat, expleverat. Tendentem itaque illum ad palatium, jamque non procul a se distantem intuitus B. Andreas, cognovit quae ab ipso die ista patrata essent dixitque: En bominem insanum, qui sanctam modo Domini diem profanare non veritus, adit palatium, ipsum quoque inquinaturus. Ut haec audiit princeps ille, vehementer obstupuit; subridens lamen via sua perrexit. Deinde vero isthæc amicis suis enar1ans, aliis admirationem peperit, apud alios tidem non invenit, ab aliis denique id responsi tulit, instinctu demonum Andream talia enuntiasse. μακάριος λέγει πρὸς αὐτόν· Ταύτῃ τῇ νυκτὶ εἶδον Porro cum miraretur Epiphanius, unde aut quomodo ista cognovisset vir sanctus, sic loquentem audire meruit: Hac ipsa nocte mulierem conspexi, regio cultu coronaque, margaritis ae gemmis distincta insignem, quæ, quem modo pratereuntem vidimus, magnatem veluti in jus protrahens: Qua fronte, inquiebat, Dominican conspureare ausus es, infelix? num hebdonas integra explenda γυναῖκα βασίλισσαν, φοροῦσαν στέμμα βασιλικόν μαργαρῶδες καὶ διὰ λίθων, καὶ δικαζομένην τῷ παρ ελθόντι ἄρχοντι· Πῶς. φησὶν, ἐτόλμησας μιᾶναι τὴν Κυριακὴν, ἄθλιε; οὐ κορεῖ δι' ὅλης ἑβδομάδος ἀκορέστως ὑλακτεῖν εἰς τὴν ἐπιφυμίαν σου, ἀλλὰ καὶ τὴν ἡμέραν μου τὴν ἁγίαν ἀπροσκέπτως εἰσπράτο ταῖς; Μὰ τὸν νυμφίον μου Χριστὸν, εἰ δευτερώσεις, οὐ τριτώσεις | Τοῦτο εἰποῦσα ἀπέστη ἀπ' αὐτοῦ. Ita correxi, pro σεσιπώσαν, ut habebatur.

Ἐγὼ δὲ τοῦτο θεασάμενος, τέκνον μου, ὠδυνήθην libidini tum insatiabili non suicit, ut sacram quoτὴν καρδίαν μου, καὶ ὠνείδισα αὐτὸν, ἴσως σωφρονισθῇ. Εἰ δὲ δευτερώσεις, οὐ τριτώσεις, τουτέστιν, ἐξαιτήσομαι δρέπανον κατὰ σοῦ, καὶ θερίσω σε, Αφ᾿ ἧς γὰρ ἀποθάνῃ ὁ ἄνθρωπος, οὐκέτι λοι τὸν ἁμαρτάνει, οὔτε δικαίως πράττει· λυθείσης γὰρ τῆς ψυχῆς τοῦ σώματος, καὶ κατάπαυσιν δεν ξάμενος. que mihi diem temere et inconsiderate violes? Per sponsum meum Christum tibi juro, si iterare id ausus fueris, faxo non adjicias tertium. Atque hac locuta discessit. Εgo autem, qui gesta rei intereram, ali mi, gravem animo dolorem cepi, caque modo ingessi homini, si forte resipisceret. Quod vero dicebat: Si iterare id ausus fueris, faxo non ndjicias terdam, tantumdem est ac si dixisset: Exposcam contra te falcem, demetamque te Posteaquam enim vitam cum morte commutavit homo, nihil est quod peccet deinceps, uli nec quod bene operetur: utpote qui ab omni cessat actione, simul atque anima corporis vinculis soluta facrit. 154. Ad hæc: Obsecro te, inquit Epiphanius. edissere, si qua valeam apud te gratia, qualis sit ρνδ'. Εφη πρὸς αὐτὸν Ἐπιφάνιος· Δέομαί σου, εἰ εὗρον χάριν ἐναντίον σου, ἀπάγγειλόν μοι το, ποταπή ἐστι ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου. Επίσταμαι γὰρ αὐτ hominis anima: cujus quamvis mihi natura non εἰς ἔγωγε μικρὸν τὰ περὶ αὐτῆς, ἀλλ᾽ οὐ πληροφοροῦμαι ἐπὶ τοῖς ἐμοῖς στοχασμοῖς, ὅσον ἔχω πληροφορηθῆναι ἐπὶ τοῖς παρὰ σοῦ μοι λεγομένοις θείοις ρήμασιν. Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ μακάριος - Τέκνον, ή ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου τὸ πᾶν ἐκείνη περίεστι· τῆς γὰρ σαρκὸς ταύτης τοῦ σώματος ἡμῶν τοῦ πηλίνου αὕτη ἐστὶν, εἴτε ζωή, εἴτε καὶ θεὸς, ἵνα οὕτως εἴ πω, καὶ ἄλλο τι. Ταύτῃ γὰρ ἔδωκεν ὁ Θεὸς τὴν δύναμιν ζωοποιεῖν αὐτὸ καὶ κυβερνᾷν, καὶ θάλπειν αὐτό, καὶ ἀναψύχειν διὰ τῆς θέρμης· ἄνευ γὰρ ταύτης τὰ σώματα ἡμῶν πηλός, καὶ κόνις, καὶ τέφρα καθέστηκεν. ρνε'. Ἐπιφάνιος εἶπεν· Ἐπίσταμαι τὰ τοιαῦτα καὶ αὐτός· ἀλλ' ἐρωτῶ τίς ἡ τῆς ψυχῆς οὐσία, που ταπὴ δὲ ἡ ταύτης θεωρία ἀπὸ τοῦ ἐξελθεῖν αὐτὴν ἀπὸ τοῦ σώματος [ποταπόν τε τὸ γνώρισμα τῆς τε δικαίας τῆς τε ἁμαρτωλοῦ ]. Εφη πρὸς αὐτὸν ὁ μακάριος· Ἡ οὐσία τῆς ψυχῆς νοερόν ἐστι πνεῦμα, ἐλαφρόν τε καὶ σοφώτατον σφόδρα, γαληνόν τε καὶ ἡδὺ, ἥσυχον καὶ πραότατον, τετορνευμένον εἰς ἀδρατά τινα μέλη, ὑπὲρ διήγησιν ὡραῖα καὶ ἥδιστα, πανευπρεπῆ καὶ καταθύμια λίαν Θεῷ καὶ ταῖς χορείαις τῶν ἁγίων ἀγγέλων χρηματίζονται Κατ᾿ ἀρχὰς δὲ πάντες ἄνθρωποι ὑπὲρ τὸν ἥλιον τρανότερον απαστράπτουσιν· αὐξανόμενοι δὲ, καὶ τῇ ηλικία προβαίνοντες, οἴαις αὐταῖς χρησόμεθα. Οὐκ εἰσὶ δὲ πάντων τῶν ἐν ἀρετῇ βιούντων αἱ ψυχαί [σαι τῇ λαμπρότητι· ἀλλὰ καθὼς ἔκαστος έσπευσε λαμπρῦναι τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν, δι' ἀγώνων θείων καὶ ἐναρέτων. Τέως δὲ, καθὼς εἴρηκα, πρὸς ὅ τις ἀγωνίζεται, φαιδρύνεται· καὶ ὅσον ἐγγίζει Θεῷ, απαστράπτεται· ὅσον τις ὑπομένει θλίψεις καὶ πόνους διὰ Κύριον, ἀνάγεται πλησιάζειν θεῷ, φωτίζεται, λαμπρύνεται, γίνεται τῇ μεθέξει θεὸς κατά χάριν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. omnino incognita sit, est tamen cur meis ipse co gitatis atque considerationibus minus acquiescam, certitudinem acquisiturus majorem si accedat pondus verborum tuorun. Cui sic Andreas: Talis omnino est hominis anima, fili, ut corporis nom stri carnalis et e luto compacti seu vita, sive (ut ita loquar) deus, seu aliud quidpiam non absimile, appellanda sit: illi certe talem Deus contulit virtutem, ut corpori vitam suppeditet, ut illud ratione gubernet, calore ut foveat, fovendo ut recreet atque conservet. Absque anima quippe foret, ut jam corpora nostra in lutum, in cineres, in sordes relaberentur. 155. Resumens Epiphanius: Neque hæc ipsa me fugiunt, inquit; illud autem quaerebam, quae potissimum animæ substantia sit; qualis beatificata visio ejus, cum excesserit e corpore; quod denique discrimen, unde anima peccatrix, unde justa cognosci possit. Quæstionibus his sic occurrit Απο dreas: Substantia anima, spiritus est rationabilis, moveri perfacilis, sapientia praditus singulari. quiete et tranquillitate gaudet, blandus et mitis est, et formatus quibusdam veluti e partibus, sub aspectum nostrum non cadentibus, attamen tam. pulchris, jucundis, decentibus atque delectabilibus ut verbis explicare neino possit, rapicntibus etiam ότι admirationem sui Deum ipsum angelosque. in Omnium autem hominum animæ principio fuigen - tiores longe sunt ipso sole; procedente vero alate lales evadunt, quales ipsi operibus nostris feceri - mus. Neque enim putandum est, omnium in virtutis stadio decurrentium animas pulchritudine puri nitere; nequaquam: sed prout quisque minori eam majorive studio excoluerit et exercuerit in operibus sanctis, ita et pulchritudinem illam auxerit minueritve. Quantum enim, ut modo dixi, laboravit aliquis, tanto cumulatur gaudio; quantum Deo appropinquat, tanto splendet lumine; quanto denique graviores labores ac tribulationes propter Dominum sustinet, tanto propius a Deo abest, tanto copiosiori lumine illustratur, et fit participatione gratiæ sancti Spiritus quodammodo ipse deus. ρνς'. Ωσπερ δέ ἐστιν ὁ σίδηρος μέλας καὶ ψυχρός, κείμενος δὲ ἔνδον τοῦ πυρὸς καὶ χρονίζων λαμπρύνεται πλεῖον· οὕτω καὶ οἱ ἄνθρωποι. Πῦρ ἐστιν τὸ Ms. Vatic. ποταπή γε ἡ ἁμαρτωλὸς καὶ εἰ ἐν 456. Etenim sicuti ferrum, nigrum frigidumque, εἰ ἴu ignem conjiciatur et aliquamdiu maneat, mais magisque ignescit ac rutilat: ita et cum hom τῆς δικαίας ψυχῆς γνώρισμα.

Dei angelis quoad animas peccatrices: adducturus utique in medium ubi et quomodo invenerit onl mam tenebras studiose sectatam, quo eam suæ vindicet potestati. ρνδ'. Πολλοὶ οὖν μετὰ χαρᾶς πορνεύουσι, καὶ μετὰ δώρων και ξενίων· μοιχεύουσι, καὶ κατασή πουσι τὴν τῆς ψυχῆς οὐσίαν, καὶ οὐκ οἴδασι ποῖος ἐμπρησμὸς τοῦ θανάτου καὶ Ὀλίψις καὶ ἐδύνη αὐτοὺς περιμένει, καὶ πικρία, καὶ φρίκη, καὶ συντριμμός. Μετὰ δὲ ταῦτα, Κύριε, φεῖσαι. Τις γὰρ ἐκεῖνα δύ νεται διηγήσασθαι ἅπερ καὶ οἱ ἄγγελοι ἐννοοῦντε; φρίττουσι καὶ τρέμουσι; Τοιοῦτον γάρ ἐστι τὸ πῦρ ἐκεῖνο, καθ' ὅ τι καὶ αὐτῆς τῆς ἀσωμάτου φύσεως άπτεται φοβερῶς καὶ ἀποτόμως. τῆς ἀγγελικῆς, λέγω, ἢ παραπέσῃ, ἐξ ἧς καὶ οἱ δαίμονες. Οὐκ ἤρχει γὰρ αὐτῷ ἡ σύμβιος αὐτοῦ, ἣν εἶχεν ὁ πανάθλιος ἀλλὰ καὶ τῆς δούλης ἐγλίχετο, τὴν αἰσχύνην τοῦ διαβόλου ἐργαζόμενος, ἀπεστοίβασε τα χρέη τῆς ψυχῆς αὐτοῦ μέχρι τέλους. Ήλθε τὸ τέλος, ἦλθεν ὁ δρά κων, ἦλθον καὶ οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, εψηλάφησαν τί κατ' αὐτὸν, καὶ εὑρόντες τὴν ἐλεεινὴν αὐτοῦ ψυχήν μεμιασμένην καὶ σήπουσαν καὶ ἀπόζουσαν και ἠλειμμένην κόπρον καὶ θειάφιον, καὶ ἀπεστράφησαν, καὶ ἐπεσπάσατο αὐτὴν ὁ διάβολος, καὶ ὡς ἠγάπησεν παραδειγμάτισεν αὐτόν. Ἱερεὺς γὰρ πολλὴν ἔχειν ἀκρίβειαν ὀφείλει, ὅπως μὴ ἐφάμαρτος εἰσέρχεται οὐ μόνον οὐδὲν ὠφελεῖ, ἀλλὰ τοὐναντίον καὶ ἁμαρτίας προσθήκην δέχεται· δι' αὐτὸν γὰρ ἐκεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον οὐ κατέρχεται, καὶ ὑστεροῦνται οἱ ἐκεῖοι συνηγμένοι τῆς τοῦ ἁγίου Πνεύματος χάριτος. 152. Plurimi igitur cum gaudio scortantur, pla- Λ rini donis muneribusque copiain adulterandi sibi comparan, animæ suæ substantiam exhaurientes: et nunquam serio recolunt, quale sibi post mortem incendium, quanta tribulatio, quantus dolor, amaritudo, horror, contritio maneant. Denique, propitius esto, Domine. Quis enim illa queat narratione prosequi, ad quorum memoriam angeli quoque ipsi prae horrore contremiscunt? Talis quippὸ ignis illius in comburendo vis est, ut ipsam quoque corporis expertem naturam, angelicam dico, qua spiritus caelo deturbati constant, terribiliter et rigide pervadat excrucietque. Porro sodali isti tuo infelici neutiquam sufficiebat uxor sua, sed et ancille turpi captus amore, scelus diabolicum admisit, et animæ suæ debita ad mortem usque magis rt magis cumulavit. Venit tandem supremus vitæ dies, adfuit draco infernalis, adfuere sancti e coelo angeli; universa hominis acta judicio acri discusserunt; comperientes vero animam ejus omni ex parte pollatam, putidam, fatentem, stercore et sulphure oblitam, iude abierunt; rapiente misellam diabolo, et pro libitu suo divexante. Sacerdos enim studiose admodum invigilare debct, ne peccato commaculatus in ecclesiam ingrediatur: mam lauium abest ut sic prodesse possit alicui, ut contra peccatum suum adaugeat: ipse enim in causa erit, quominus istic gratia sancti Spiritus descendat, quique congregati sunt illa privabuntur. CAPUT XX. De anima et de mundi creatione rebusque divinis Epiphanium sublimiter docet Andreas. 453. Cum, quæ jam narrata sunt, edocebat Epi- ρνγ'. Ταῦτα τοῦ δικαίου λέγοντος μετά Επιφα phanium Andreas, erat matutinum Dominica dici νίου, Κυριακὴ ἦν πρωί, καί τις ἄρχων διέβαινε tempus; transiitque princeps quidam palatium πρὸς παλάτιον. Οὗτος παρενοχληθεὶς εἰς τὴν τῆς versus, qui libidinis flamma succensus, cupiditatem σαρκὸς πύρωσιν, εἰς ἐπιθυμίαν τῆς γυναικός, ὅθεν suam cum muliere, quam deperibat, expleverat. καὶ συνεγένετο μετ' αὐτῆ;. Ως δὲ προήρχετο εἰς τὸ Tendentem itaque illum ad palatium, jamque non παλάτιον, καὶ πλησίον τοῦ δικαίου ἐγένετο, βλέψας procul a se distantem intuitus B. Andreas, cogno- εἰς αὐτὸν ὁ μακάριος, ἔγνω τὸ κατ' αὐτὸν τῇ ἁγία vit quas ab ipso die ista patrata essent dixitque: Κυριακῇ διαπραξάμενον, καί φησὶ πρὸς αὐτόν· δι En hominem insanum, qui sanctam modo Domini ὁ ἔξηχος, ὃς ἐμίανε τὴν ἁγίαν Κυριακήν, καὶ ἀπέρα diem profanare non veritas, adit palatium, ipsum χεται μιᾶναι καὶ τὸ παλάτιον. Ἐκεῖνος δὲ ὡς ἤκουσεν, quoque inquinaturus. Le hac audiit princeps κατεπλάγη μεγάλως, καὶ ὑπομειδιάσας παρῆλθεν. ille, vehementer obstupuit; subridens tamen via Διηγήσατο δὲ τοῦτο τοῖς φίλοις αὐτοῦ, καὶ οἱ μὲν sula perrexit. Deinde vero ist haec amicis suis cuare εθαύμαζον, οἱ δὲ ἠπίστουν, οἱ δὲ ἔλεγον ἀπὸ δαιμόν sans, aliis admirationem peperit, apud alios lidem νων λέγειν αὐτὸν ταῦτα. Ο δὲ Επιφάνιος 10αύμαnon invenit, ab aliis denique id responsi tulit, σεν ἐπὶ τῇ προγνώσει τοῦ δικαίου ἀνδρός. Ο Ο Instinctu demonum Andream talia enuntiasse. Ο μακάριος λέγει πρὸς αὐτόν· Ταύτῃ τῇ νυκτὶ εἶδον Porro cum miraretur Epiphanius, unde aut quo- γυναῖκα βασίλισσαν, φορούσαν στέμμα βασιλικόν modo ista cognovisset vir sanctus, sic loquentem μαργαρῶδες καὶ διὰ λίθων, καὶ δικαζομένην τῷ παρ audire meruit: Hac ipsa nocte mulierem conspexi, ελθόντι ἄρχοντι· Πῶς, φησίν, ἐτόλμησας μιαναι regio cultu coronaque, margaritis ae gemmis di- τὴν Κυριακήν, ἄθλιε; οὐ κορεῖ δι' ὅλης Εβδομάδας stincta insignem, quæ, quem modo pratereuntem ἀκορέστως ὑλακτεῖν εἰς τὴν ἐπιφυμίαν σου, ἀλλὰ vidimus, magnatem veluti in jus protralicus; καὶ τὴν ἡμέραν μου τὴν ἁγίαν ἀπροσκέπτως εἰσπράτ Qua fronte, inquiebat, Dominican conspureare τεις; Μὰ τὸν νυμφίον μου Χριστὸν, εἰ δευτερώσεις, aurus cs, infelix? nun hebdomus integra explenda οὐ τριτώσεις | Τοῦτο εἰποῦσα ἀπέστη ἀπ' αὐτοῦ. Ita correxi, pro σε σιπώσαν, uti habcbatur,

Domino vitam eis tribuente; hortantur vero nos εἰ excitant, ut per illa tendere ac progredi nunquam desinamus. Via autem sæculorum priucipium quidem habet, exitum non habitura in aeter num. Gradi coepit illa saeculorum via primus generis humani parens, sed hactenus exitum invenire nequivit propter nos: pos quippe cum ipso unum sumus, propter generationem et sanguinis conjunctionem. Ad hoc enim usque tempus seplein sæcula mundi hujus, quæ per annos mensurantur, ποπ sunt evoluta: cum vero expletus eorum cursus fuerit, tum suscitabit Dominus spiritum for midabilem super universam terram, et congrega buntur ossa hominum, in suam quoque sedem ac Κύριος τὴν ζωὴν αὐτοῖς ἐχαρίσατο· προτρέπουσιν ή dem principium et facultatem graliendi nacti sunt, οὖν ἡμᾶς ὥστε εἰς ἐκείνους ἀνελλιπῶς βαδίζειν τε καὶ πορεύεσθαι. Η δὲ ὁδὸς αὐτῶν καὶ πορεία ἀρχὴν κέκτηται, καὶ τέλος οὐ παραδέχεται εἰς τὸν αἰῶνα· Εξάδισε γὰρ ὁ πρωτόπλαστος ἀρχὴν τῶν αἰώνων τὴν ἐδὸν τούτων, καὶ οὔπω ἡδυνήθη ὑπεξελθεῖν αὐτῷ δι' ἡμᾶς· ἐπειδήπερ ἡμεῖς κἀκεῖνος ἐν ἐσμεν διὰ τὴν γενὴν καὶ τὸ αἷμα· ἕως νῦν γὰρ οἱ ἑπτὰ αἰῶνες τοῦ κόσμου τούτου, οι χρόνοις μετρούμενοι, οὐ συνετε λέσθησαν· μετὰ δὲ τὸ πλήρωμα αὐτῶν, τότε ἀρεῖ πνεῦμα φοβερὸν ὁ Θεὸς ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ συναχθήσονται τὰ ὀστᾶ τῶν ἀνθρώπων, ἕκαστον πρὸς τὴν ἁρμονίαν αὐτοῦ καὶ ἐφαρμώσουσι καὶ κολληθήσονται· καὶ ἀναθήσεται ἐπ' αὐτὰ νεῦρα καὶ σάρχες, καὶ δοθήσεται ἑκάστῳ τῷ σώματι ἡ ψυχή αὐτοῦ ἄφθαρτος ἀπολυθεῖσα τῶν σκηνῶν, ἀφ᾽ οἷς νῦν ordinem coagmentanda et conjungenda, nec non καὶ ἀποκέκλεισται. Καὶ τότε σαλπίσει ὁ ἄγγελος φωνῇ καὶ τρόμῳ, καὶ ἀναστήσονται οι νεκροὶ ἐν μιπῇ ὀφθαλμοῦ. Καὶ καταβήσεται ὁ Κριτής, καὶ ἀπιδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Καὶ τηνικαῦτα λοιπὸν ἀρχὴν δέχεται ὁ ὄγδοος αἰῶν, καὶ καθώς φησιν ὁ Σολομών· ο Δός μερίδα τοῖς ἑπτά, καί γε τοῖς ὀκτώ. Πλήρωμα δὲ οὗτος ὁ αἰὼν οὐ κέκτηται· ἄξει δὲ τοὺς δικαίους ἐν ἀσυγκρίτῳ εὐφροσύνῃ, καὶ κολάσει διηνικῶς τοὺς ἁμαρτωλούς· οἱ γὰρ ἄνθρωποι ἄφθαρτοι καὶ ἀθάνατοι ἔσονται μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνά στασιν, διηνεκής τε ὁ παράδεισος, καὶ ἡ κόλασις ἀτελεύτητος, καὶ ὁ αἰὼν ἀσυντέλεστος καὶ ἀπέραν· τος· αἱῶν γὰρ ἑρμηνεύεται εκτεινόμενο; ὢν ἀεὶ εἰς τὰς ἀπεράντους καὶ ἀπαροδεύτους κατοικήσεις, ἄκραν ἢ πλήρωμα μή κεκτημένος τὸ σύνολον. nervis cornibusque contegenda: tum sua etiam cuique corpori restituetur anima, incorruptibilis postquam manens soluta fuit tabernaculo suo, in quo nunc inclusa detinetur. Tum et angelus tuba caDet cum magno sonitu ac tremore, et resurgent in ictu oculi omnes mortui, et descendet e calo Judes redditurus uuicuique secundum opera ejus. Tum vero tandem aliquando sæculi octavi princi pium aderit; quemadmodum et Salomon loquitur: • Da partem septem, nec non et octo ".» Hoc porro sæculum, nunquam complendum, transigetur a justis in gaudio incomparabili, a peccatoribus vero in penis indesinentibus. Homines quippe, post resurrectionem mortuorum generalem, mori aut exstingui non poterunt: perennabit paradisus colestis, inferni tormenta non terminabuntur, sæculum ipsum in omnem æternitatem sine modo ac fine extendctur: α:ών quippe seu sæculum, Græcis explicetur del ὢν seu semper exsistens, utpote quod terminum nescit, quod indesinenter currit, quod ad summum pertingere aut compleri omnino nequit, Ανθ'. Ἐπιφάνιος εἶπεν· Ποῖόν ἐστι δεύτερον δη- 459. Resumeus Epiphanius: Quodnam alterum, μιούργημα τοῦ Θεοῦ; Ὁ ὅσιος λέγει· Οἱ αἰῶνε; ait, Dei opus? Respondet Andreas: Jum dixi πρῶτον αὐτοῦ κτίσμα πεφήνασιν· ἐπειδὴ γὰρ ἀσώ- primo loco sæcula producta esse; quia enim corpo ματός ἐστιν ὁ Ὕψιστος, ἐν πρώτοις ἀσώματον, νοερόν ris expers est Altissimus, illam in primis partem σε καὶ αῦλον τὸν περὶ αὐτὸν ἐδημιούργησε κόσμον. mundi, quæ incorporea, intelligibilis, nullius ma Επιφάνιος εἶπεν· Αἱ τῶν οὐρανίων δυνάμεων στρα- teriæ admistione gravata, ipsique vicinior est, moτηγίαι ἐκ μιᾶς παρήχθησαν εἰς τὸν κόσμον εἶναι, ἢ liri coepit. Εt Εpiphanio quaerente, virtutumna ἐν καθ' ἔν, ὡς ἡ κτίσις; ῾Ο ὅσιος εἶπεν· Ηεύω coelestium universus exercitus, pariter an divisim, νατο καὶ ἑνὶ λόγῳ πάντας τοὺς ἄνω λεγεώνας παρασ ut reliquis ereaturis factum, aliæ aliis succedentes, στῆσαι τῷ φοβερῷ θρόνῳ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ τῆς in mundum introductus esset, ita disseruit B. Aἀστέκτου· ἀλλ' ὥσπερ τοῦ τῇδε κόσμου δρώμενα στοιχεῖα ἐν καθ' ἂν ἐδημιούργησεν, οὕτω καὶ τὰς ἄνω στρατηγίας τελεσιουργηθῆναι. Δημιουργήσας δὲ τὸ πολύμορφον πνεῦμα τῶν αἰώνων, ἀπ' αὐτοῦ ἔλαβεν, ὡς ἀπὸ γῆς τὸ σῶμα, καὶ τὰς ἀχράντους καὶ πανάκ γίας δυνάμεις τῶν οὐρανίων δυνάμεων ἀποκαταστής σας εδημιούργησεν, ἐν πρώτοις τὰ Χερουβίμ, ἔπειτα Σεραφίμ, εἶτα τοὺς Θρόνους, τὰς Κυριότητα;, τὰς Αρχάς, τὰς Εξουσίας, τὰς Δυνάμεις, τους Αγγές λους και Αρχαγγέλους. Τῶν ἄνω ἀπείρων μυριάδων καὶ χιλιάδων τῶν οὐρανίων δυνάμεων, Μιχαήλ και Γαβριήλ, Ουριήλ καὶ Ραφαήλ, καὶ Σαμαέλ, οι πρωτ τεύοντες τῶν ἀσωμάτων δυνάμεων. Οὗτος ὁ Σαμαήλ st Ecle. x 2. dreas: Potuit quidem Deus omnes omnino ange lorum legiones, verbo unico productas, circum tremendum iuaccessibilis glorie suæ thronum collo care simul: verumtamen, sicuti quæ videmus mundi bujus inferioris elementa atque principia successive molitus est, sic et spirituum angelicorum, qui coelos incolunt, alios aliis successisse dicendum videtur. Condito autem illo, quem diximus, spiritu multiformi sæculorum, desumpsit inde (quemad modum corpora formavit e terra) quo purissimos sanctissimosque coelestium virtutum genios faceret; ac primo quidem loco Cherubinos, deinde Seraphinos, postea Turonos, tum Dominationes, Principatus,

μεν· ὅσον ἐπιμείνομεν τῇ νηστεία, τῇ παννύχι στάσει, τῇ προσευχῇ, τῇ δεήσει, τῇ ἐγκρατείς, τοῖς νενομοθετημένοις ἡμῖν ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, τοσοῦτον φαιδρυνόμενα, φωτιζόμενοι, λαμπρυνόμεν νοι. Τὸ αὐτὸ δέ μοι νόει καὶ ἐπὶ τῶν ἐν ἁμαρτίαις ψυχῶν· τὸ κατ' ἀρχὰς οἷαν ὥραν δεδῶσιν ἐν τοῖς σκηνώμασι τῶν βασταζομένων βρεφῶν ἐν τῇ γαστρί τῶν ἰδίων μητέρων, ἄσπιλοι χρηματίζουσιν· ὅταν δὲ εἰς τὸν βίον ἀπολυθῶσι, καὶ ἄρξωνται ἁμαρτάν νειν, σκοτίζονται· καὶ ὅσον εἰς τὸ βάθος κακῶν εἰς έρχονται ἐν τῷ βορβόρῳ τῆς ἁμαρτίας κυλινδού μενοι, μέλανες ὡσεὶ ἀσβόλη γίνονται. Νοητῶς ταῦτα ὑπολάμβανε, ὦ τέκνον, εἰς νουθεσίαν τῆς ψυχῆς σου, ἀνθ' ὧν εἴ φίλτατόν μου στρουθίον. mine agitur. Ignis Spiritum sanctum, ferrum Πνεῦμα τὸ ἅγιον μέλας σίδηρος ἡμεῖς χρηματίζει nigrum nos homunciones adumbrat; quantum jejumiis, statione pervigili, oratione, temperantia, legum a Spiritu sancto latarum observantia proficiamus, tantum accrescit gaudium, intenditur lu men, sugescit gloria nostra. Eodem modo ratiocinari te velim, de animabus peccatorum: illas mamque initio, cum primum infunduntur in corpora raaterno adhuc utero clausorum infantium, Deus bone, quain venusta, et ab omni macula remota sunt! Cum vero jam in vitam mortalemn intraverint ceperintque peccare, subito dissimiles sui, lenetricus evadunt animae: cum autcm profundius se immergunt ac volutant in coena peccatorum, tanta inficiuntur nigredine, ut fuligo ad illam candida queat dici. Memori isthæc repone animo, profutura. fili, passercule mihi dilectissime, ad salutem tibi ριζ". Ο δὲ Επιφάνιος παραλαβὼν τὸν μακάριον, ἔρχεται εἰς τὸν ἅγιον ᾿Αγαθόνικον, καὶ πλησίον τῆς αὐτοῦ φιάλεως καθεσθέντες διὰ τὸ ἥσυχον τοῦ το που, λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἐπιφάνιος - Εἰπέ μας, ποῖον δημιούργημα πρὸ τῶν ἄλλων ὁ Θεὸς ἐποίησεν; ἐπεὶ ποθῶ ἀκούειν ἀπὸ σοῦ, ὡς ἀπὸ πηγῆς τῆς βρυούσης μέλι καὶ γάλα. Εφη ὁ ὅσιος· Ὁ μὲν Θεὸς ἀεὶ ἐχρημάτιζε σὺν τῷ λόγῳ αὐτοῦ καὶ τῷ Πνεύματι, καὶ τὸ οἱονεὶ πώποτε οὐκ ἐχρημάτιζε τῶν ἀρτίως χρηματιζόντων, ἦν τε ἐν σιγῇ καὶ γαλήνη ἐπὶ τὸ αὐτὸ ὁ Ὕψιστος· οὐ γὰρ ἦν ἕτερό, τις προς ἂν ὁμιλήσει, ἐξαγαγὼν τὸν λόγον καὶ Θεὸν [σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι ἀχρόνως ἀπὸ τοῦ νοῦ καὶ πυρφόρον στόματος αὐτοῦ. Συνετῶς, τέκνον, ἄκουε, ἵνα καὶ αὐτὸς ἑτέρους ὠφελῆσαι δυνήσῃ. Εἶτα ἐνενόησεν ὁ Ύψιστος τοῦ συστήσασθαι τὸν κόσμον, καὶ ἐλάλη σεν· Γενηθήτωσαν αἰῶνες· καὶ παραχρήμα περί στῆσαν. Πρῶτον εἶπε τὸν Λόγον, καὶ γεννηθείς, τὰ ἔργον ἐτελείωσεν· οὗτος δὲ ἐστιν ὁ λόγος, ο πρό αἰώνων ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθεὶς ὀρρεύστως· τοῦτο δὲ λέγεται ἡ γέννησις τοῦ Θεοῦ Λόγου. Όταν γεννη θεὶς ἐκ τοῦ Θεοῦ καὶ Πατρὶς πρῶτον ἐτέθη θυμέν λιον, καὶ τὸ τηνικαῦτα ἐφ' ἑαυτῷ τοὺς ἀπεράντου; αἰῶνας ἐδράσας, ἐτελειούργησεν. Κεῖται οὖν καὶ θεμέλιος, ἐν ᾧ καὶ πρὸς τὸν Πατέρα ὁ Λόγος ούτος, ὁ ἐπ' ἐσχάτων δι' ἡμᾶς ἐκ τῆς Παρθένου Μαρίας γενόμενος ἄνθρωπος. 457. Post hae Epiphanius, assumpto secure andirea, ad S. Agathonicum concessit, electaque prope phialam sede, quod illa strepitu populi careret, sic sociun alloquitur: Dic age, quodnam primum operum omnium fecit Deus? cupio id ex Ic. Lanquam mellifluo lactifluoque fonte, modo discere. Cujus desiderio satisfacturus Andreas: Deus, inquit, cum Verbo suo sauctoque Spiritu perpetuo fuit; et priusquam aliquid illorum quæ modo conspiciuntur, exsisteret; silentio et placida tranquillitate gaudens in id ipsum Altissimus (non enim erat quocum colloqueretur) producebat sine tempore Verbum Deum, cum sancto Spiritu, ex niente sua atque oro ignifero. Αt tu quidem, fili mi, probe prudenterque hæc intellige, ut et aliis vicissim prodesse possis. Deinde statuit Aluissimus G et muudum producere, dixitque: Fiant secula, el continuo facta sunt. Primum itaque suum locu tus est Verbum, et hoc genitum perfecit opus inLentum a Patre. Alque hoc illud Verbum est, quod ante omnia sæcula citra corruptionem aut immutationem sui Pater progenuit: id quod genera - lio Dei Verbi appellatur. Cum igitur genitum esset ex Deo latre Verbum, constitutum est primum rerus caterarum principium, quod in seipso lundaus secula nunquam terminanda, toluin creationis opus ad fiuem perduxit. Est itaque fundawentum in Verbo, et Verbum apud Patrem; quod in fine tandem sæculorum salutis nostræ cap sa ex Maria Virgine humanam assumpsit naturam. 458. Rursum Epiphanius: Nunc velim, inquit, rodi mallem modo, edisseras quæ seculorum substantia sit. Et Andreas: Est, inquit, nunquam terminanda extensio; puta perpetuitas temporum alque annorum infinita. Essentia vero illorum est spiritus unus, multiformis atque admirabilis, per septem signa decurreus; quæ nente intelligere datum est iam angelis quam hominibus. Et hi quiAgathonici ecclesia, Palatio vicina, eidemn denique circa annum 580 inclusa fuil a Tiberio Imperatore, de qua porro videri potest Cangius, lib. iv, cap. 6, π. 5. Quotannis semel, in die Epiphaniorum, νη'. Ἐπιφάνιος εἶπεν· Παχύτερόν μοι λέξον, τίς ἢ τῶν αἰώνων ὑπόστασις. Καὶ ὁ δίκαιος ἔφη - Τ μὴ ἐκλείπειν τοῦ εἶναι αὐτῶν τὴν παρέκτασιν· οἷον τὸ διηνεκὲς τῶν καιρῶν καὶ τῶν χρόνων τὸ ἄπειρον, Ἡ δὲ οὐσία αὐτῶν πνεῦμα ἄν, πολύμορφον καὶ θαν μαστότερον, ἑπτὰ σημείοις σταδιοδρομούμε αν· ἐπὶ τούτοις ἔλαβον νοῖ οἱ τε ἄγγελοι καὶ ἄνθρωποι καὶ οἱ μὲν τοῦ βαδίζειν τὴν ἀρχὴν ἔλαβον· ὁ γὰρ Græci aquam benedictam confciunt, in magoo id præparato vase, instar fontis baptismalis; quod vas hic φιάλι;, in Euchologio vero Gear, pag. 4 φιάλα ntucupatur.

. Domino vitam eis tribuente; hortantur vero nos excitant, ut per illa tendere ac progredi nun- quam desinamus. Via autem sæculorum priuci- pium quidem habet, exitum non habitura in aeter num. Gradi coepit illa saeculorum via primus ge- neris humani parens, sed hactenus exitum inve- nire nequivit propter nos: pos quippe cum ipso unum sumus, propter generationem et sanguinis conjunctionem. Ad hoc enim usque tempus seplein sæcula mundi hujus, quæ per annos mensurantur, sunt evoluta : cum vero expletus eorum cur- sus fuerit, tum suscitabit Dominus spiritum for midabilem super universam terram, et congrega buntur ossa hominum, in suam quoque sedem ac dem principium et facultatem graliendi nacti sunt, ordinem coagmentanda et conjungenda, nec non nervis cornibusque contegenda : tum sua etiam cui- que corpori restituetur anima, incorruptibilis post- quam manens soluta fuit tabernaculo suo, in quo nunc inclusa detinetur. Tum et angelus tuba ca- Det cum magno sonitu ac tremore, et resurgent in ictu oculi omnes mortui, et descendet e calo Judes redditurus uuicuique secundum opera ejus. Tum vero tandem aliquando sæculi octavi princi pium aderit ; quemadmodum et Salomon loquitur : • Da partem septem, nec non et octo ". » Hoc por- ro sæculum, nunquam complendum, transigetur a justis in gaudio incomparabili, a peccatoribus vero in penis indesinentibus. Homines quippe, post resurrectionem mortuorum generalem, mori aut C exstingui non poterunt: perennabit paradisus cole- stis, inferni tormenta non terminabuntur, sæculum ipsum in omnem æternitatem sine modo ac fine extendctur : α:ών quippe seu sæculum, Græcis explicetur del ὢν seu semper exsistens, utpote quod terminum nescit, quod indesinenter currit, quod ad summum pertingere aut compleri omnino nequit, Resumeus Epiphanius : Quodnam alterum, ait, Dei opus? Respondet Andreas : Jum dixi primo loco sæcula producta esse; quia enim corpo ris expers est Altissimus, illam in primis partem mundi, quæ incorporea, intelligibilis, nullius ma teriæ admistione gravata, ipsique vicinior est, mo- liri coepit. Εt Εpiphanio quaerente, virtutumna coelestium universus exercitus, pariter an divisim, ut reliquis ereaturis factum, aliæ aliis succedentes, D in mundum introductus esset, ita disseruit B. A- dreas : Potuit quidem Deus omnes omnino ange lorum legiones, verbo unico productas, circum tremendum iuaccessibilis glorie suæ thronum collo care simul : verumtamen, sicuti quæ videmus mun- di bujus inferioris elementa atque principia suc- cessive molitus est, sic et spirituum angelicorum, qui coelos incolunt, alios aliis successisse dicendum videtur. Condito autem illo, quem diximus, spiritu multiformi sæculorum, desumpsit inde (quemad modum corpora formavit e terra) quo purissimos sanctissimosque coelestium virtutum genios faceret; ac primo quidem loco Cherubinos, deinde Seraphi- nos, postea Turonos, tum Dominationes, Principatus, εἰ ποπ Κύριος τὴν ζωὴν αὐτοῖς ἐχαρίσατο· προτρέπουσιν ή οὖν ἡμᾶς ὥστε εἰς ἐκείνους ἀνελλιπῶς βαδίζειν τε καὶ πορεύεσθαι. Η δὲ ὁδὸς αὐτῶν καὶ πορεία ἀρχὴν κέκτηται, καὶ τέλος οὐ παραδέχεται εἰς τὸν αἰῶνα · Εξάδισε γὰρ ὁ πρωτόπλαστος ἀρχὴν τῶν αἰώνων τὴν ἐδὸν τούτων, καὶ οὔπω ἡδυνήθη ὑπεξελθεῖν αὐτῷ δι' ἡμᾶς· ἐπειδήπερ ἡμεῖς κἀκεῖνος ἐν ἐσμεν διὰ τὴν γενὴν καὶ τὸ αἷμα· ἕως νῦν γὰρ οἱ ἑπτὰ αἰῶνες τοῦ κόσμου τούτου, οι χρόνοις μετρούμενοι, οὐ συνετε λέσθησαν· μετὰ δὲ τὸ πλήρωμα αὐτῶν, τότε ἀρεῖ πνεῦμα φοβερὸν ὁ Θεὸς ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, καὶ συναχθήσονται τὰ ὀστᾶ τῶν ἀνθρώπων, ἕκαστον πρὸς τὴν ἁρμονίαν αὐτοῦ καὶ ἐφαρμώσουσι καὶ κολληθήσονται · καὶ ἀναθήσεται ἐπ' αὐτὰ νεῦρα καὶ σάρχες, καὶ δοθήσεται ἑκάστῳ τῷ σώματι ἡ ψυχή αὐτοῦ ἄφθαρτος ἀπολυθεῖσα τῶν σκηνῶν, ἀφ᾽ οἷς νῦν Β καὶ ἀποκέκλεισται. Καὶ τότε σαλπίσει ὁ ἄγγελος φωνῇ καὶ τρόμῳ, καὶ ἀναστήσονται οι νεκροὶ ἐν μιπῇ ὀφθαλμοῦ. Καὶ καταβήσεται ὁ Κριτής, καὶ ἀπι- δώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Καὶ τηνικαῦτα λοιπὸν ἀρχὴν δέχεται ὁ ὄγδοος αἰῶν, καὶ καθώς φησιν ὁ Σολομών· ο Δός μερίδα τοῖς ἑπτά, καί γε τοῖς ὀκτώ. Πλήρωμα δὲ οὗτος ὁ αἰὼν οὐ κέκτηται · ἄξει δὲ τοὺς δικαίους ἐν ἀσυγκρίτῳ εὐφροσύνῃ, καὶ κολάσει διη- νικῶς τοὺς ἁμαρτωλούς· οἱ γὰρ ἄνθρωποι ἄφθαρ- τοι καὶ ἀθάνατοι ἔσονται μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνά στασιν, διηνεκής τε ὁ παράδεισος, καὶ ἡ κόλασις ἀτελεύτητος, καὶ ὁ αἰὼν ἀσυντέλεστος καὶ ἀπέραν· τος· αἱῶν γὰρ ἑρμηνεύεται εκτεινόμενο; ὢν ἀεὶ εἰς τὰς ἀπεράντους καὶ ἀπαροδεύτους κατοικήσεις, ἄκραν ἢ πλήρωμα μή κεκτημένος τὸ σύνολον. Ανθ'. Ἐπιφάνιος εἶπεν· Ποῖόν ἐστι δεύτερον δη- 459. μιούργημα τοῦ Θεοῦ; Ὁ ὅσιος λέγει· Οἱ αἰῶνε; πρῶτον αὐτοῦ κτίσμα πεφήνασιν· ἐπειδὴ γὰρ ἀσώ- ματός ἐστιν ὁ Ὕψιστος, ἐν πρώτοις ἀσώματον, νοερόν σε καὶ αῦλον τὸν περὶ αὐτὸν ἐδημιούργησε κόσμον. Επιφάνιος εἶπεν· Αἱ τῶν οὐρανίων δυνάμεων στρα- τηγίαι ἐκ μιᾶς παρήχθησαν εἰς τὸν κόσμον εἶναι, ἢ ἐν καθ' ἔν, ὡς ἡ κτίσις ; ῾Ο ὅσιος εἶπεν· Ηεύω νατο καὶ ἑνὶ λόγῳ πάντας τοὺς ἄνω λεγεώνας παρασ στῆσαι τῷ φοβερῷ θρόνῳ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ τῆς ἀστέκτου· ἀλλ' ὥσπερ τοῦ τῇδε κόσμου δρώμενα στοιχεῖα ἐν καθ' ἂν ἐδημιούργησεν, οὕτω καὶ τὰς ἄνω στρατηγίας τελεσιουργηθῆναι. Δημιουργήσας δὲ τὸ πολύμορφον πνεῦμα τῶν αἰώνων, ἀπ' αὐτοῦ ἔλαβεν, ὡς ἀπὸ γῆς τὸ σῶμα, καὶ τὰς ἀχράντους καὶ πανάκ γίας δυνάμεις τῶν οὐρανίων δυνάμεων ἀποκαταστής σας εδημιούργησεν, ἐν πρώτοις τὰ Χερουβίμ, ἔπειτα Σεραφίμ, εἶτα τοὺς Θρόνους, τὰς Κυριότητα;, τὰς Αρχάς, τὰς Εξουσίας, τὰς Δυνάμεις, τους Αγγές λους και Αρχαγγέλους. Τῶν ἄνω ἀπείρων μυριάδων καὶ χιλιάδων τῶν οὐρανίων δυνάμεων, Μιχαήλ και Γαβριήλ, Ουριήλ καὶ Ραφαήλ, καὶ Σαμαέλ, οι πρωτ τεύοντες τῶν ἀσωμάτων δυνάμεων. Οὗτος ὁ Σαμαήλ st Ecle. x 2. VITA S. ANDREE SALI.

Ln M NÉ ran c 2o MEER: ep; MS, al be NM. petes MINE. i. 7. o alan dl Latet Vox horines, qui salvanlur, numerosi ascéndunt, ut decimus angelorum chorus suppleatur. Mawifestum ilaque esi; secundo loco productós esse spiritus coslestes, Pharaonis cor indurare, quod, dum contumacia J tempore eum patienter exspectabat, et nec ipsum, nec ipsius gentem eque pervicacem funditus per- debat, poenas autem irrogabat leniores; tantam ei ansam superbiendi prebuerit, ut mandata con- temneret. Cum enim ille et Dei patientia ocasionem augendee sur obstipalionis et veeordim arripere, a Deo dicilur fuisse obduratus ; perinde ac si divina clementia pertinacem ipsi animum, et crudelem in deret, et quodammodo suam ad hoc operam con- ferret. At enim istam loci hujus interpretationem multi quidem inoffensis auribus excipiunt, eamque ver- borum explicationem uli piam amplectuntur : for- tasse vero in hanc non planam dubii solutionem quispiam potest insurgere. Et quidem Deus plagas ! JEgypto sui infligebat, non ut palientie suse spe- eimen preberet, sed ut Pharaonis, ejusque mini- strorum retunderet furorem, aique ut intoleran- dam duramquelsraelitarum vexalionem reprimeret. Neque Deus sibi proposuerat Jgyptiam gentem evertere, sed &erumnarum, et castigationum timore efficere, ut illa erga Hebreos misericordior huma- niorque fieret, atque ad eos a servitule, et calami- tateliberandos facilius, clementiusque induceretur. Non ergo hae in exordio orationis allata interpre- tatio loco proposito quadrat, neque verborum sen- sum acu tangens inconeussam obtinet stabilita- tem (30). Atdici nequit, quod rectiore judicio indigeamus, siillud: « Ego indurabo cor Pharaonis, interpre- € temur hoc paeto : cor jam durum, atque indomi- tum ego magis patefaciam, isto affiei vitio, et neque morte neque suppliciis imminentibus emol- liri. » Enimvero duritia cordis Pharaonis cietero- rumque, qui ejus animum :emulati humanitatem cum feritate commutarunt, omnibus ostensa et denuntiata est; dum ne tante quidem, talesque calamitates duriliam eorum, et obfirmationem emollire, atqueobceeeationis vim solvere potuerunt. Atque priusquam stvitio el inhumanitate excee- caretur Pharaonis animus, palebat quidem, quod ad induendam clementiam non induceretur ; sed tamen non patebat, quod adeo durus, adeo superbus, et adeo inflexibilis esset: neque is ullo facinorum suorum sic omnibus innotuit, el indele- | bile sibi monumentum comparavit; ui quando per incredibilia prodigia flagellatus, in. eadem tamen immanitate, et rabie ferina permansit. Si quis autem planius quoque velit ea verba interpretari, et illud: « Ego indurabo » intelligat pro « ego sinam et permittam durum fieri ; » certe quidem a religiosa cogitandi ratione neque isthaec commentatio aberrarit: non aggreditur autem pro- BHom.ix, 17,86 Basilium, Schol. in Epist, ad Rom. ix, 98. εξ. Ἐπιφάνιος εἶπεν " Τρίτον ὁ Θεὸς τί ἐποίη- σεν; Ἔφη ὁ ὅσιος " Ἐποίησεν. Ἔρεδος καὶ χάος, σχότος καὶ ὕδωρ, πῦρ καὶ ὀμίχλην, καὶ τὰ ἀφεγγῇ χωρία τῶν καταχθονίων. Τότε ὕδωρ οὐχ ἣν ἑστὼς, ἀλλὰ χλυζόμενον καὶ χινούμενον " πνεῦμα γὰρ Θεοῦ ἐπεφέρετο, ὥς φησιν ἡ Γραφὴ, ἐπάνω τοῦ ὕδατος, καὶ εὐθυπόρως ἐπήγαγεν αὐτῷ εὐθέτως, καὶ περιέ- ϑαλπε τὸ πνεῦμα τοῦτο. Οὐχὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἄγϊὸν ἦν, μὴ γένοιτο, ὥς τινες ὑπειλήφασιν " πνεῦμα "δὲ ἣν χαὶ αὐτὸ διμιουργηθὲν, ἀφ' οὖ΄οἱ ἄνεμοι ἔτελε- ) σιουργήθησαν. Ἐπιφάνιος εἶπεν " Πῶς ἐστιν ὁ γεν! γήτωρ Πατῇρ, χαὶ ὁ γεννηθεὶς ΥἹὸς, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον; Ὁ ὅσιος εἶπεν " Ἐκ τῆς τοῦ ἀνθρώπου συνϑέσεως ἔστι τὸ" πᾶν κατοπτεῦσαι " νοῦ; γὰρ ὁ Πατὴρ, λόγος ὁ Υἱὸς, Πνεῦμα ἐχείνγη ἡ εὔπνδια; δι' ἧς τὸν αἰθέρα ἀναπνέομεν " καθάπερ γὰρ νοῦν ξις ἴδιον κέκτηται, ὁ δὲ νοῦ; λόγον καὶ πνεῦμα, συστοὶ- χόῦσι δὲ εἰς ἕνα σὺν τῷ σώματι ἄνθρωπον " νοτρὰ γὰρ ἡ ψυχὴ, καὶ λογικὴ, καὶ πνευματικὴ χρημάτέ- ζει" ἄλλη τε ἡ τῆς ψυχῆς ὑπόστασις, ἄλλη τέ ἡ τοῦ γνοὺς, ἑτέρα τε ἡ τοῦ λόγου, ὡς οἶμαι " ἀλλὰ μία τῶν ἑκατέρων ἢ οὐσία, ᾧ; πρόδηλον, καὶ μία ἢ φύσις, γαὶ αὐτῇ χαὶ ἐνέργεια, καὶ ἐν αὐτῶν τὸ θέλημα πάρ- εξ τοῦ σώματο;. Καὶ ταῦτα ἐρεύ,α χαὶ τὰ περὶ τῆς Θεότητος, καὶ εὑρήσεις Πνεῦμα Θεοῦ, νοῦν Παξέραν ) χαὶ Λόγον τὸν μονογενῆ αὑτοῦ Υἱόν " διὰ γὰρ τῶν πριῶν τούτων ὑποστάτεων εἷς Θεὸς καὶ ὁρᾶται χαὶ χηρύσσεται θεοπρεπῶς. ᾿ ρξα΄. Ἐπιφάνιος εἶπεν " "Αρά γε τὸ Θεῖον ἀνθρω-- πόμορτόν ἐστιν (88); Ὁ μακάριος ἔφη " Μὴ γένοιτο τέχνον "οὐ γάρ ἐστιν, ὡς ἔφης, ἀνθρωπόμορφον, οὔτε ὁμοιοῖ τινι κτίσματι " ἀλλ' οὔτε ἑώραχεν αὐτόν τις ὡς ἔστι, ἵνα τὴν αὐτοῦ μορφὴν διηγήσηται, Ὅρᾶται (uc) Quanquam locus hic satis intelligi possit, Lber da. ^n ex ms. Mazar. eumdem paulo varian- tam adferre, ut eligzas, qui magis placet ; liabet. aulem sic; Δῆλον οὖν ὅτι δεύτερον ποίημα al &y- θρώπων στρατηγίαι εἰσίν. ... (68) Tota μος quaestio eum responsione su desi- deratur in ins. Mazar.

δὲ Θεὸς πολλᾶχις τοῖς ἐκλεκτοῖς αὐτοῦ, σχηματίζων ἑαυτὸν, ὡς ἡ δύναμις ἀπαιτεῖ τῶν βουλομένων ἰδεῖν αὐτόν, Ἐπιφάνιος εἶπεν" Πῶς ἐστιν ὁ Χριστὸς θεὸς καὶ, ἄνθρωπος, ἔν τε θεότητι χἀν ἀνθρωπότητι κεκτημένος ὑπόστασιν; εἷς δὲ πάλιν Υἱὸς διπλαῖς ταῖς φύσεσι προσαγορεύεται ; Ὃ Ὅσιος ἔφη" « Ὃ Λόγος τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἔφη Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, σὰρξ ἐγένετο, χαὶ ἐσχήνωσεν ἐν ἡμῖν,» οὐχ ἀλλοιω- θεὶς τοῦ εἶναι Θεὸς, ἄπαγε " ἀλλ᾽ ὧν Θεὸς οὗτος Λόγος καὶ ἄνθρωπος ἐν ἀληθείᾳ ἐγένετο, βροτείαν ἔχων φύσιν καὶ θέχησίν, μία τε ἦν ἡ τῶν ἑκατέρων ὑπόστασις, δύο τε οὐσίαι, ἕν τε πρόσωπον τῆς θεό- τῆτος " ἐπειδὴ ἐχ τοῦ θεϊκοῦ Λόγου ἐπάγει τὸ τῆς ἀνθρωπότηχος αὐτοῦ σεθάσμιον πρόσωπον, Εἷς δὲ Υἱὸς ὀνομάζεται, χαδότι ἐχ μιᾶς ὑποστάσεω; ἡ ἀνθρωπότης αὐτοῦ καὶ ἢ θεότης χρηματίζουσιν. ἢ Καθάπερ πολλάχις καὶ ἢ ἁπαλὴ φύσις τοῦ ὕδατος πεπηγυῖα δύο προσηγορίας [δέχεται (69)}. Καὶ γὰρ ὅτε ἐστὶν ὕδωρ ἰδιάζον, μίαν ἔχει προσηγορίαν" ὅταν δὲ εἰς πάγος χατενεχθῇ, ἐπ᾽ ἀνάγκαις χαὶ ἄλλην προσηγορίαν προσλαμδάνει τοῦ καλεῖσθαι. πάγος. Λοιπὸν τοιούτῳ τρόπῳ καὶ ὁ Θεὸς Λόγος " ἕως ὅτε οὐχ ἐσαρχώθη, ἤχουε Θεὸς μόνον " μετὰ δὲ τὸ σαρ- χωθῆναι, χαὶ Θεὸς ὁ Λόγος, χαὶ Υἱὸς ἀνθρώπου ὀνομαζόμενος [εἷς ΥἹὸς ἐχ δύο φύσεων (10) 1. ὃὲ Θεὸς πολλάκις τοῖς ἐχλεκτοῖς αὐτοῦ, σχηματίζων. ἑαυτὸν, ὡς ἡ δύναμις ἀπαιτεῖ τῶν βουλομένων ἰδεῖν αὐτόν. Ἐπιφάνιος εἶπεν '" Πῶς ἔστιν ὁ Χριστὸς θεὸς καὶ ἄνθρωπος, ἔν τε θεότητι χἀν ἀνθρωπότητι κεκτημένος ὑπόστασιν; εἴς δὲ πάλιν ΥἹὸς διπλαῖς ταῖς φύσεσι προσαγορεύεται ; Ὃ Ὅσιος ἔφη" « Ὃ Λόγος τοῦ Θεοῦ, καθὼς ἔφη Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, σὰρξ ἐγένετο, χαὶ ἐσχήνωσεν ἐν ἡμῖν,» οὐχ ἀλλοιω- θεὶς τοῦ εἶναι Θεὸς, ἄπαγε " ἀλλ᾽ ὧν Θεὸς οὗτος Λόγος καὶ ἄνθρωπος ἐν ἀληθείᾳ ἐγένετο, βροτείαν ἔχων φύσιν καὶ θέλησίν, μία τε ἦν ἡ τῶν ἑκατέρων ὑπόστασις, δύο τε οὐσίαι, ἐν τε πρόσωπον τῆς θεό- τῆτος " ἐπειδὴ ἐχ τοῦ θεϊκοῦ Λόγον ἐπάγει τὸ τῆς ἀνθρωπότηχος αὐτοῦ σεθάσμιον πρόσωπον, Εἷς δὲ ΥἹὸς ὀνομάζεται, χαδότι ἐκ μιᾶς ὑποστάσεω; ἡ ἀνθρωπότης αὐτοῦ καὶ ἡ θεότης χρηματίζουσιν. Καθάπερ πολλάχις καὶ ἢ ἁπαλὴ φύσις τοῦ ὕδατος πεπηγυῖα δύο προσηγορίας [δέχεται (69)}. Καὶ γὰρ ὅτε ἐστὶν ὕδωρ ἰδιάζον, μίαν ἔχει προσηγορίαν" ὅταν δὲ εἰς πάγος κχατενεχθῇ, ἐπ᾽ ἀνάγκαις καὶ ἄλλην προσηγορίαν προσλαμδάνει τοῦ καλεῖσθαι. πάγος. Λοιπὸν τοιούτῳ τρόπῳ καὶ ὁ θεὸς Λόγος " ἕως ὅτε οὐκ ἐσαρχώθη, ἤχους Θεὸς μόνον " μετὰ δὲ τὸ σαρ- χωθῆναι, χαὶ Θεὸς ὁ Λόγος, χαὶ Υἱὸς ἀνθρώπου ὀνομαζόμενος [εἷς Υἱὸς ἐχ δύο φύσεων (10) 1. 3.1 Οογ. χν, 38, 35 84ρ. 1, 15. 35 Ποιν, τα, 30. ρξγ΄. Ἐπιφάνιος ἔφη " Ἔν τῷ οὐρανῷ εἰσι τὰ νοερὰ θεῖα στρατεύματα, καὶ ἐπάνω τούτων ὁ Θεός στιν " ὑπεράνω δὲ τοῦ Θεοῦ τί ἐστιν ; ἀπάγγειλόν μοι, παρακαλῶ. Ὁ Ὅσιος λέγει “ Μὰ τὸν Ἰησοῦν, ὑψηλὰ καὶ ἄνομα λέγεις ἐρωτῶν 1 πλὴν ἐρῶ σοι καὶ MCMUNUP 'NE C. IESAC —— — nk" dme 3^ c-—B5« 4 -w95 ununi dl. doi iudbrEdlbo: Lensctvir MO. accu3ncosaee esrb ori nd non fuit, audivit solummodo Deus : postquam vero incarnatum fuit, et Deus Verbum et FiLus hominis appellari epit : unus Filius ex. duabus naturis. cU WP a W^ MES AC R^ Qf P MN RE XC reci FEN 5$. Si dicat tibi Saracenus : Qualiter descendit Deus in. ventrem mulieris? dic ipsi sic : Utamur Seri- ptura tua et Scriptura niea, Et Scriptura tua dicit, quod prapurgavit Deus Mariam suam super omnem earnem mulieris, et descendit Spiritus et Verbum Dei in ipsam. Et Evangelium meum dicit: « Spiritus sanctus superveniet in te, et virtus Altissimi obumbrabit tibi *. » Ecce una vox. utrarumque dietienum, et unus intellectus. Cognosce autem et hoc, quoniam ad nostram proprietatem diceret Scriptura descen- Sionem et ascensionem tropologice, non cyriologice. Proprie enim descendens et ascendens ipse [xupte- Joyug] dicitur secundum philosophos. Deus a1tem omnía continens, et a nullo continetur. Dixit enim quidam prophetarum : « Quis mensuravit man. aquam, et eclum palmo, et pugillo terram *? » Et | siculi est, ul qualiter. se habeat ejus forma, nar- rare possit : sed quando electis suis apparet, quod. lit creberrime, assumpta forma alia, accommodat sese imbeeillitati desiderantium aspectum suum. Quomodo autem, interrogat Epiphanius, Christus simul Deus est homo, in deitate vero et humanitate quomodo substantiam habet? Quomodo itidem unus duntaxat cum sit Filius, naturam habere duplicem asseritur? Quz ita sulvit sanctus Andreas : Verbum. Givihum, uti loquitur sanctus Joannes Theologus, caro factum est et habitavit in nobis **, non amissa deitate, nullo modo ; sed illa retenta idem Verbum vere hono factum est, mortali assumpta et natura et voluntate ; utriusque autem una erat subsistentja, substantie bine, una Deitatis persona : quoniam ) ex Verbo divino provenit veneranda persona huima- nitatis illius : nuncupatur autem Filius unus, pro- plerea quod in una subsistentia humanitas divini- tasque consistant, Sic. non raro fluida aquse natura, in glaciem durata, duplicem accipit nomenclatu- ram; nam cum aqua simpliciter est, unico dunta- xai appellatur nomine; eum vero ipsam gelu con- glaciat, necesse omnino est et aliam proferre no- menclaüonem, el glaeiem vocare. Eodem plane modo se Deus Verbum habet ; quandiu incaruatum. 162. Dic porro, ait Epiphanius, caelum istud, quod oculis intuemur nostris, quid tandem habet ; quo superne tegatur? Et sanetus Andreas : Quem- admodum partem ecl inferiorem saepe conspectui nosiro eripiunt nubes, ila et pars ejus superior multa aquaruth vi obleeta esi; testante propheta David : « Qui tegis. aquis superiora ejus **, » Epi- phanius rursum : Quot. eclos esse putas, unumne cum Moyse, an et plures? Ad quie Sanctus : Moyses quidem Judzis, in iznorantie caligine versantibus miuimamque ad lucem czeulientibus, | istlzc cecinit : « In principio ereavit Deus. ccelum visibile et terram, » clum unum signifieans, Beatus vero Paulus, qui et ipse'in lege nova gratiz legislator fuit, elata voce ita exclamavit : Deus novit ho- minem ejusmodi raptum usque ad tertium, celum *, lie de eco uno quod oculis: patet, loquilur; ) Apostolus autem, et illud et alios insuper coelos, qui non videnlur, asserit esse. Par ilaque est, cum certitudine, veritate, auctorilale — majori 165. Hic Epiphanius : In celo, inquit, suit rationabilium spirituum exercitus, quos super Deuy ipse eminel: id capio. Verum supra Deum quit landem reperitur? id, amabo te, nunc declara. Ej Andreas :Per Jesum, ait, sublimes tu quidem ey mihi: Vade, adora Joannem Baptistam baptizan- A Vom et sanctificantem Christum tuum. SARAC. Sic libi volebam dicere. CHRIST. Superveniente te cum servo tuo in palneo, et ablutus, et mundatus ab ipso, quem ha- bes dieere majorem? Illum miserum servum et ürgento emptum , vel te mundatum ab ipso, sicque et dominum ipsius exsistentem ? SARAC. Meipsum majorem dico, qui possideo, quam illum qui a me possidetur. CHRIST. Gratias ago Deo. Sic mihi intellige Joannem, ut servum et famulum ministrantem Christo in saneto baptismate in Jordane, in quo baptizatus Salvator meus, eorum qui illic in caver- nis latent, draconum et perniciosorum daemonum ἢ capita stravit. 4470 Ez ejusdem. (Theodori Abucare cognominati episcopi. Carorum) concertationibus cum. Sarace- nis, ex ore Joaunis Damasceni. SARACENUS. Dic mihi, episcope, eratne mun- dus idolorum cultui deditus, antequam Moyses Ju- daismnm praedicaret THEODORUS. Omnino. SARAC. Quando Moyses Judaismum docebat, utra pars mundi recte religioni videtur addieta fuisse, qure Judaismum amplexa est; an qui in idololatria, rejecto Moyse, perseveravit ? THEOD, Qui Judaismum amplexa est, ( SARAC. Postea cum venit Christus, Christia- nismum predicaus, utra pars videtur tibi religio- nem veram coluisse, que Christianismum amplexa est; an que in Judaismo firmissime permansit? THEOD. Quz Christianismum amplexa est. SARAC. Insequenti vero tempore, cum venisset Muchamethus Margarismum Eslamismumve annyn- lians, utra pars videtur tibi Deum rite colere, quae Eslamismum suscepit; an. quz mansit in Christia- nismo, Muchametho nolens auscultare? TIIEOD. Qua mausit in Christianismo. SAIAC. Conelusionem bane postremam intulisti propositionibus minime consentancam. THEOD. Ergo oportebat ut ex falsis propositio- ! nibus conclusionem; deducerem? Non enim , ut opinatus es, fide digni Christus et Moyses fuerunt, qjuia pradicabant et docebant, ut Müchametho cre- damus, quia praedicavit et docuit : verum auseulta, wnde uterque fide dignus habitus fuit. Quando Moyses a Deo mittebatur, respondit illi : « Ecce vado, et dicent mihi : Non apparuit tibi Dominus, neque Deus misit te. Qoid faciam !'*? » Cui Deus, « Quid est. hoc, inquit, quod habes in maxu tua ἢ Et respondit, « virga. » Tum dixit ei Deus . « Pro- jice eam. ». Quie. projecta cum esset, versa est iu serpentem. Rursus vero eum manu prehendisset, (69 Addit ms. Vatic. ἢ λογισθήσεται. (10) Ibidem legitur : πλουτοῦσα ὡς ἡ ἔνδειξις. (71) Pluribus hzc dictum 1ns., sed obscurius : εἴς XPIZT. 'Exepyopévoo σου μετὰ τοῦ δούλου σου ἐν τῷ βαλανείῳ, λουόμενος, καὶ χαθαιρόμενος ὑπ αὑτοῦ, τίνα ἔχεις λέγειν μείζονα ; Ἐχεῖνον τὸν οἰκτρὸν δοῦλον xdi ἀργυρώνητον, ἢ σαὐτὸν τὸν χαθαρθέντα ὑπ' αὐτοῦ, [ χαὶ οὑτωσὶ xal δεσπότην αὐτοῦ ὑπάρχοντο :} 5 Saracenus autem valde admirans et deficiens, re- cessit et nihil apponens ad ipsum alterum. Ἐκ τῶν πρὸς τοὺς Σαῤῥακηνοὺς ἀντιῤῥήσοων, τῶν αὐτοῦ (Θεοδώρου τοῦ τὸ ἐπίκλην 'AUov- xapü ἐπισκόπου Καρῶν) διὰ φωνῆς "Iodrrov Δαμασχηγοῦ. ΣΑΡΑΚΗΝΟΣ. Εἰπέ μοι, ὦ ἐπίσχοπε " οὐ χατεί- δωλος ἣν ὁ κόσμος πρὸ τοῦ Μωῦσέως τὸν "Ioubai- σμὸν κηρύξαι, ΘΕΌΔΩΡΟΣ. Δηλαδή. ΣΑΡΑΚ, Ἡνίκα Μωῦσῇῃς ἰουδαΐζειν ἐδίδασχε, πότερον μέρος τοῦ χόσμου εὑσεδεῖν σοι φαίνεται, τὸ δεξάμενον τὸν Ἰουδαϊσμὸν, ἢ τὸ μεῖναν εἰδωλο- Aaxpoüv, τῷ Μωυσεῖ μὴ πειθόμενον ; 5 OEOA. Τὸ δεξάμενον. XAPAK. Εἴτα, ὡς καὶ μετὰ καιροὺς ἦλθεν ὁ Χριστὸς τὸν Χριστιανισμὸν κηρύττων, πότερον μέ- ρος σοι φαίνεται εὐσεδεῖν, τὸ δεξάμενον τὸν Χρι- στιανισμὸν, ἢ τὸ μεῖναν ἐν τῷ Ἰουδαϊσμῷ ἀμετά- θετὸν ; GEOA. Τὸ δεξάμενον τὸν Χριστιανισμόν. XAPAK. Εἴτα, ὡς μετὰ καιροὺς ἦλθεν ὁ Μου- χαμὲθ κηρύττων τὸν Μαγαρισμὸν, πότερον μέρος φαίνεταί σοι εὐσεδεῖν, τὸ δεξάμενον τὸν Μαγαρισμὸν, ἢ τὸ μεῖναν ἐν τῷ Χριστιανισμῷ, τῷ Μουχαμὲθ μὴ πειθόμενον ; GEOA. Τὸ μεῖναν ἐν τῷ Χριστιανισμῷ. ΣΑΡΑΚ. ᾿Ανάρμοστον ταῖς προτάσεσι τὸ ἔσχα- τὸν ἐπήνεγχας συμπέρασμα. D GEOA. Οὐκοῦν ἀναγκαῖόν μοι ψευδέσι προτάσεσι συμπεράναι ; Οὐ γὰρ, ὡς ὑπείληφας, ἀξιόδεχτον γεγόνασιν, ὅ τε Μωῦσῆς καὶ ὁ Χριστὸς, διότι Exe ρύττον καὶ ἐδίδασχον, ἵνα καὶ ὁ Μουχαμὲῦ ἐκ τοῦ χηρύττειν xol διδάσχειν πιστευθῇ " ἀλλ᾽ ἄχονσον ἑκατέρου τὸ ἀξιόπιστον " ἡνίκα μέντοι παρὰ θεοῦ ἀπεστέλλετο ὁ Μωῦσῆς, ἀπεκρίθη τῷ Θεῷ " « Ἰδοὺ ὑπάγω, καὶ λέγουσί μοι. Οὐχ εἶδες Θεὸν, οὐδὲ Θεὸς ἀπέσταλκέ σε, τί ποιήσω ; » Καί φησι πρὸς αὐτὸν ὁ Θεός" « Τί τοῦτο τὸ ἐν τῇ χειρί σου ; » Καὶ εἶπε " « Ῥάθδος. » Καὶ λέγει αὐτῷ " « Ῥίψον αὐτήν. » Καὶ ῥιφεῖσα γέγονεν ὄφις. Καὶ πάλιν κρατηθεῖσα γέγονε ῥάθδος " εἶτα λέγει ὁ Θεὸς αὐτῷ * «Ἔμθαλε

ORAN T NT 0 NI UTENA 00 ERN CAPUT XXI. Varias Scripturas natureque. pharnomena ezplicat Epiphanio Andreas. ρξδ΄. Ἐπιφάνιος λέγει - Τίνα λύσιν ἔχει τὸ ὑπὸ τοῦ Κυρίου εἰρημένον " ε Εὔχεσϑε, ἵνα μὴ ἡ φυγὴ ὑμῶν γένηται χειμῶνος, μηδὲ Σαδδάτῳ;» Ὃ “Αγιος εἶπεν - Ἐπειδὴ εἴδῃ ὁ μέγας ὀφθαλμὸς ὁ προϊδὼν τὰ ὁρατὰ χαὶ τὰ ἀόρατα ὡς προγνώστης, ὅτι μέλλει Ἱερουσαλὴμ παραδίδοσθαι εἰς χεῖρας τῶν Ῥωμαίων εἰς ἄπειρον ἐξάλειψιν διὰ τὴν ἀπιστίαν αὑτῶν, προείρηχεν αὐτοῖς ταῦτα " ὅτι ἐὰν γένηται ἡ φυγὴ αὐτῶν ἐν Σαδδάτῳ, κατὰ τὸ ἔθος αὐτῶν ἐν τοῖς Σά6. δασιν ἐπὶ κράδατον κείμενοι, χαὶ ἀναστῆναι πως μὴ ἔχοντες καὶ φυγεῖν, ἄρδην ἐμπεσοῦνται εἰς χεῖ. ρας τῶν ἐχθρῶν " ἐν τῷ δὲ. χειμῶνι, οἶμαι, διὰ τὸ κρύος καὶ διὰ τὸ ἄθατον τῶν ὁρέων, ὅτι εἰ καὶ φύ- γώσι, ποῦ ἔχουσι κρυδῆναι, βίας οὔσης πολλῆς τοῦ χειμῶνος ἐν τοῖς ὄρεσιν ; Τὸ δὲ ἀληϑὲς ἡνοίξατο, χαθὼς αὐτοῖς προφητεύσας ἀπεφήνατο " εἶπε γὰρ, ὅτι Αίϑος ἐπὶ λίθον ἐνθάδε οὐχ εὑρεθήσεται, καὶ ἐγένετο οὕτως. Μετά τινας γὰρ καιροὺς ἐλθὼν ἀπὸ Ῥώμης [Οὐεσπασιανὸς καὶ Τῖτος ὁ τούτου υἱὸς (14}}, κατὰ τὸ ῥῆμα Κυρίου πάντα αὐτοῖς τὰ δεινὰ ἐπετέ- λεσεν, ὅσα αὐτοῖς ὁ Δημιουργὸς προεχηρύξατο. 464. Hinc ad alia deflectens Epiphanius : Qul, ait, istud explicandum est, quod dicit Dominus : «Orate, ut non flat fuga vestra in hieme vel Sabbato !'?» Quoniam, iuquit Andreas, perspicacissimus Dei oculus, qui tam sub aspectum cadentia, quam non cadentia, dudum ante cognoscit ae prospicit , ! illad quoque providebat, fore ut Jerusalem tra- deretur in manus Romanorum , ob incredulitatem suam funditus evertenda; hinc istud vatieinium. protulit, Nam si fuga in Sabbatum aut hiemem incidisset, more suo jscenles per Sabbatum in grabatis Judei, unde nec surgere ipsis nec fugam capessere fas est, hostium manus neutiquam eva- dere potuissent : ne autem in hiemem fuga incidat, ideo, pulein, orare jubet, quod frigore tunc omnia rigeant et montes invii sint: quod si etiom fuge- rint, nullum ubi lateant. recessum inventuri siat, prohibente id hieme n montibus inclementer saviente. Exitus autem prowdictionem Christi ve- ram fuisse cumulate satis eomprobavit; quod enim dixerat, lapidem super lapidem istic non reperien- T 464, Hinc ad alia deflectens Epiphanius : Qul, ait, istud explicandum est, quod dicit Dominus : «Orate, ut non flat fuga vestra in hieme vel Sabbato !'?» Quoniam, iuquit Andreas, perspicacissimus Dei oculus, qui tam sub aspectum cadentia, quam non cadentia, dudum ante cognoscit ac prospicit , illad quoque providebat, fore ut Jerusalem tra- deretur in manus Romanorum , ob incredulitatem suam funditus evertenda; hinc istud vatieinium. protulit, Nam si fuga in Sabbatum aut hiemem. incidisset, more suo jscenles per Sabbatum in grabatis Judei, unde nec surgere ipsis nec fugam capessere fas est, hostium manus neutiquam eva- dere potuissent : ne autem in hiemem fuga incidat, ideo, pulein, orare jubet, quod frigore tunc omnia rigeant et montes invii sint: quod si etiom fuge- rint, nullum ubi lateant. recessum inventuri sint, prohibente id hieme n montibus inclementer saviente. Exitus aulem przdictionem Christi ve- ram fuisse cumulate satis comprobavit; quod enim dixerat, lapiuem super lapidem istic non reperien- portentosas ponis quzestiones ! Verumtamen et illas libi explicatas dabo. Sublimiori cunctis virtutibus intelligentia proditis loco residet Deus, eujus ad dexteram Cliristzs Dominus admirabilem thronum, instar fulguris rutilantem, oceupal : ex ipso autem 1am velémentes procedunt luminis radii ut cocle- sles spirituum ordines perstringantur, Supra Deum copiosus aer, electrum specie sua, candore nivem referens, in sublime extenditur; sed illo sublimior Deus : et rursus in altitudinem immensam. et latitudinem, pelago vastissimo parem, aer ille diffunditur; sedet hie ubique Deus. Caeterum, fili mi, quamcunque in partem altitudinis istius con- jeceris. oculos, nullum usquam aeris terminum assequeris, uti nec ipsius Divinitatis. Abyssus enim. ahyssum inrocat, videlicet admirabilis essentia ac | fulgoris Deitstem, nulla oratione explieandam. Talia loquentem miratus Epiphanius : Unde tibi, inquit, rerum istarum tam prompta notitia el. explicatio, quasi semper in iis cognoscendis, versatus esses? QE TI S WOO ARENENENNEE NENMNK. . MEME IINE d Ec dio d. os eue." mae adea dum, ita patuit eventu ; annis siquidem post aliquot, adveniens Roma Vespasianus cum filio Tio, universa, qu vaticinatus erat Dominus, mala super eos induxit, rod. dgio Qi SN ma viet mt M or WU oes ps ade Lo uomo uc 2 xoci ees dle rcd RN P C CO ONU C NN 5 irr E od Reponit vir sanctus : Cum oculos. mentis interiores apcruerit atque illuminaverit cuipiam Deus, plurima uie ei videt el.cognoscit, et. cognosceudo obstupescit. ρξε΄. Ἐπειράνιος εἶπεν " Τί εἶπεν ὁ Πρυφήτης, « Ἡμέρα τῇ ἡμέρᾳ ἐρεύγεται ῥῆμα, καὶ νὺξ νυχτὶ ἀναγγέλλει γνῶσιν ; » Ὃ Μακάριος ἔφη" ἜΥγισον τῷ Ἰορδάνῃ, καὶ εὑρήσεις τὸ ζητούμενον. [{ Ἡμέρα γὰρ ὁ Πατὴρ μαρτυρῶν τῷ Υἱῷ (18) καθὼς φῶς ἐ Υἱὸς ὁ βαπτιζόμενος " ῥῆμα τὸ ἐν μέσῳ, τὸ ἅγιον ?' Matth. xxiv, 90, | *7* Psal, xvii, 5. (i3) lidem additur : ᾿Απόχρισιν δὲ πάλιν διὰ τὴν ἐπίθασιν διδούς. Ὁ) (15) Ms. Vatic. interficit. οὐδούχη : non capio. (74) Ms. Vatic. per turpissimam, socordiam vocem, an exerrationem ? habebat ᾿Αντίοχος, Reclius ms. Mazar. (79) Idem : Εἰ μὲν γὰρ καθὼς φῶς ὁ Πατὴρ ἡμέρα,

πνεῦμα, καθότι ἐν εἴδει περιστερᾶς ἐκεῖσε χατέδη., Παῦλος γὰρ ὁ 'Απόστολος λέγει περὶ τοῦ Πνεύματος, « Καὶ τὴν μάχαιραν τοῦ πνεύματος, ὃ ἐστιν ῥῆμα ϑεοῦ.» Νὺξ δὲ ὁ Πρόδρομος πρὸς τὴν θεότητα συγχρι- νόμενος, νὺξ δὲ καὶ οἱ Ἰουδαῖοι. Γνῶσις δὲ, ἡ ἀναγ- γελλομένη παρὰ Ἰωάννου τοῖς Ἰουδαίοις, πίστις. ρξς΄. Ἐπιφάνιος λέγει " ἼΑρα τὸ ὕδωρ, τὸ ἐκ τῶν νεφελῶν βροχητημόνως (16) ἐκ τοῦ οὐρανοῦ χατερ- χόμενον ἀποῤῥέει, εἴπερ ἄλλοθεν ἐν ταῖς νεφέλαις ἀνάγεται; Ὁ “Ἅγιος εἶπεν " « Τὸ τόξον μου τίθημι, φησὶν ὁ θεὸς, ἐν ταῖς νεφέλαις.» Τοῦτο οὖν τὸ τόξην προστάξει Θεοῦ συνάγει ὕδατα θαλάσσης ὡς εἰς ἀσχὸν, καὶ τίθησιν ἐν τοῖς λαγόσι τῶν νεφελῶν " καὶ ἔτε νεύσει ὁ Θεὸς ὑετὸν δοθῆναι τῇ γῇ, ἀναδίδοται πυεύματο; ἦχο; σφοδρὺς ἐκ τῆς γαστρὸς τοῦ τόξου, καὶ τὸ πγεῦμα ἐκεῖνο θρόηλόν ἐστι καὶ ταραχτιχόν. Ὅτε οὖν τοῦτο προσέλθῃ (77), καὶ παγιώσῃ τὰ νέφη, χαὶ διυγράνῃ αὐτὰ, τότε πάλιν ἀναδίδοται ἕτερον πνεῦμα ὑδατόῤῥυτον, βρύχον καὶ αὐτὸ βροντῶν, χαὶ ἐμπίπλησι τὰς νεφέλας τοῦ ὕδατος " ὥσπερ γὰρ σπόγγον πληροῦν αὐτάς. Καὶ μετὰ τοῦτο ἀνοίγεται ἕτερος θησαυρὺς ἐκ τῶν τὸ ὕδωρ χατεχόντων, καὶ προσέρχεται τὸ πνεῦμα τὸ ἐξ αὐτοῦ μετὰ βροντῆς, ἐδὺν ποιοῦν τῷ ἐρχομένῳ ὕδατι ἐπὶ τὰς νεφέλας, Οὕτως οὖν ὁσάκις ἀνοίγεται θησαυρὸς ὑδατόῤῥυτος, καὶ βρονταὶ ἀκούονται " βροντὴ γὰρ προπορεύεται τοῦ ὕδατος " πολλάχις δὲ καὶ δίχα βροντῆς βρέχει. Οὐκ αὐτὰ δὲ ἐχεῖνα τὰ στοιχεία ἀφ᾽ ἑαυτῶν νάουσιν, ( ἀλλ᾽ ὁ Δεσπότης Θεὴς τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ διευθύν νοντας χατεστήσατο, χαθὼς χαὶ ἐπὶ πάντα τὰ στοι- χεῖα τοῦ οὐρανοῦ. ρξζ'. Ἐπιφάνιος λέγει " Ὑπὲρ τί ὠνόμασεν ὁ Χριστὸς τὸν Θεολόγον βροντῆς υἱόν; Ὃ Ὅσιος εἴ- πὲν ' Οἶμαι διὰ τὸ ἀρύσασθαι αὐτὸν τὰ ἀπόῤῥητα ῥήματα τοῦ Εὐαγγελίου ἐκ τῆς ἀθανάτου πηγῆς" Κύριος γάρ ἔστιν ἡ ἀπύῤῥητος βροντή. Αὐτὸς γὰρ ἀνέδη τῷ πνεύματι εἰς τοὺς οὐρανοὺς, ὡς ὁ 'Από- στολος. Νοητοὶ γὰρ Κυρίου οὐρανοὶ οἱ ἀπόστολοι, χαὶ ἐδρόντησε δι᾽ αὐτῶν τὸ Εὐαγγέλιον πάσῃ τῇ χτίσει. Κύριος γάρ ἐστιν ἡ βροντὴ, υἱὸς δὲ βρον- τῆς ὁ Θεολόγος - φοδερώτερα γὰρ αὑτοῦ ἄλλος βρον- τῆσαι οὐκ ἴσχυσεν " ΥἹὺ; Θεοῦ κατ᾽ ἐξαιρετωτέραν χάριν ἄλλος τις οὐκ ἔστιν. Βροντή ἔστι τὸ Πνεῦμα Γ τὸ ἅγιον, οὗ υἱὸς κατὰ χάριν ὁ Ἰωάννης. Καὶ τῇ ἁγίᾳ θεοτόκῳ ὁ Κύριος ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ἔλεγε κρε- μάμενας " « Γύναι, ἴδε ὁ υἱός σου.» Καὶ ἀνέδη πάλιν εἰς οὐρανοὺς ὁ Κύριος μετὰ τὴν ἐκ νέχρῶν αὐτοῦ ἐξανάστασιν, καὶ ἐκάθισεν ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ, καὶ τότε ἐδρόντησεν ἐν ἤχῳ, σφοδρῷ τοῦ ἁγίον Πνεύματος, ἐξαποστείλας αὐτὸ ἐν εἴδει πυρί- À baptizatus, lux. est : verbum, quod ibi inter utrum- que mediat, Spiritus sanctus, qui in specie co- lumb:e illuc descendit; quique ab apostolo Paulo appellatur : « Gladius spiritus, quod est verbum Dei **. » Noctis porro nomine venit Prodromus , nox utique, si eum Divinitate comparelur; nox item et fudzi. Scientia denique, annuntiata Judzis a Joanne, fidem desiguat. 166. Tum Epiphanius : Num illa, quam e nu- bibus depluere aquam videmus, e cxlo descendens huc allabitur, an aliunde in nubibus coacta? Quac in hune modum solvit Andreas: « Pono arcum meum in nube, dicit Dominus ?*9'. » Hic arcus, ita statuente Deo , cogit aquam maris veluti in utrem , reconditque in sinus et receptacula nu- B bium; cunque ex nutu Dei pluvia terris iminit- tenda est, ingenlem sonum emittit spirilus ex arcu medio, violentus turbulentusque. Quando igitur prodiit ille, nubesque eoegit ac madefeeit : tunc rursum alius prodit spiritus , aqua pene dif- fluens, qui et ipse tonitru excitat, et nubes, nou aliter quam spongiam, aqua replet. Post hzc aliud panditur aquarum receptaculum , prodiique spi- ritus cum tonitru, viam faciens venieutibus ad nubes aquis. Quoties autem aperitur hoc receptae culum, toties subsequitur pluvia el tonitru au- ditur : ilud enim pluviam przeedit; quamvis tamen non negaverim, sepe terram irrigari pluvia, illo non progresso. Neque vero elementa ista per ;se ipsa pluunt; sed Dominus Deus constituil an- gelos suos, qui uti cztera omnia coli signa, sie ct isthaec dirigunt atque guberntnt., 1067. Porro sciscitanti Epiphanio , cur Christus Dominus sanctum Joannem Theologum coguomi- naverit Tonitrui filium : Quia, respondet Andreas, ut mea quidem fert sententia , ex inexhausto fonte Domini, qui arcanum ct ineffabile Tonitruum est , arcana Evangelii sui verba hausit, lpse enim, aque ac apostolus Paulus, in -celos raptus est. Apostoli namque , animati divine majestatis cceli sunt, per quos Evangelium intonuit auribus om- nium creaturarum. Dominus [eerte Tonitruum , Theologus autem Tonitrui filius merito appellantur ) siquidem nemo oliquis repertus sit , qui altius illo inionuerit; nemo, qui Filii Dei nomen propter gratiam eminentiorem meruerit justius. Adde quod sanetus quoque Spiritus tonitruum sit, cujus per gratiam filius Joannes. Sed el illud aecedat, dixisse Dominum e eruce pendulum sanctissimae Matrisus : «Mulier, ecce filius tuus ?*.» Nec onit- tendum , quod Dominus post suam a mortuis re- (76) Ha ms. Mazar., pro quo Vatic. βροχῆς τι μόνος, (71) Καὶ ὅσον ἕνδον διατρῆσει τὰ γέφη ποιοῦν ἐτοιμασίαν τοῦ ὕδατος, καὶ διαχέει τοῦτο εἰς τὸ πλάτος τῆς νεφέλης, τῆς διδομέγης, φημὶ, τὴν τρῆσιν ἐχείνην * διότι βρύσει τὰ νέφη εἰς ἑτοιμασίαν τοῦ ὑποδέξασθαι τὰ ὕδατα, Cum hac obscuriora deside- rentur in ms. Mazar., euam ex textu nostro exem- pta huc transferre malui.

Qui respondens ait eis : Non legislis, quia qui fe- , cit ab initio, masculum et feminam fecit eos ; pro- pter hoc dimittet homo patrem et matrem, et adherebit uxori sum : et erunt duo in carne una ? ltaque jam non sunt duo, sed una caro. Quod ergo Deus conjunxit, homo non separet. Dicunt illi : Quid ergo Moyses mandavit dare libellum repudii, et dimittere eam? Ait illis : Ob duritiam cordis vestri permissit vobis dimittere uxores vestras, Ab. inilio autem non fuit sic. Dico vobis, quia qui- cunque dimiserit uxorem suam, nisi ob fornica- lionem, et aliam duxerit, mochatur : 641 et qui dimissam duxerit, moechatur. Dicunt ei discipuli ejus: Siita estcausa hominis cum uxore, non expedit nubere. Qui dixil illis : Non omnes capiunt verbum istud, sed quibus datum est. Sunt enim eunuchi, qui de utero matris sic nali sunt: et sunt ennuchi qui facti sunt ab hominibus : et sunt eunuchi, qui seipsos eastraverunt propter regnum. colorum, Qui potest capere capiat. » surrectionem conscensis colis ad dexteram Patris , collocatus, cum tonitru et sono vehementi san- ctum Spiritum in specie linguarum ignearum mi- E duobus codicibus mss. Grecis, altero bibliothece Vaticana 821, altero olim Mazarineo, nuno regio Parisiensi 19171, accepta, interprete Cornelio Byeo. ρξη.. Ἐπιφάνιος εἶπεν " Πόθεν ἡ ἀστραπὴ ἐξέρ. χεται ; καὶ τίς ἡ ταύτης οὐσία ; Ὃ Ὅσιος εἶπεν " Οἱ σίφωνες ἀνάγουσι καὶ θαλάσσης, καὶ ποταμῶν, καὶ λιμνῶν ὕδατα, καὶ γεμίζοντες ἑαυτοὺς ἀνέρχον- ται, καὶ κενοῦσιν ἑαυτοὺς εἰς τὰς τῶν θησα: ρῶν ἀδύσσους " καὶ ὅταν γεμίσωσι πάντας, διίετανται εἰς τὰς συστάσεις αὐτῶν, καὶ διαμένουσ: πάγιοι. Ἔπειτα ἡ ἀστραπὴ ἀσφάλειά ἐστι τῶν θησαυρῶν ἐκείνων, καὶ συνέχει ἐν ἑαυτῇ ὅλον τὸ ὕδωρ, καὶ κατεσθίει αὐτοῦ πᾶσαν τὴν ἄλμην καὶ τὸν ῥῦπον, εἰ ἄρα ἐστὶ ἀπὸ θαλάσσης" καὶ κατέρχεται ἄγγελος Κυρίου, χαὶ ἐμφαίνει τὸ ξύλον τοῦ τιμίου σταυροῦ, χαὶ κατα- γλυκαίνει τὰ ὕδατα ἐκεῖνα " καὶ λοιπὸν ἡ ἀστραπὴ ἐκείνη προπορεύεται τῆς βροντῆς, τελοῦσα εἰς ὁρμὴν τῶν ἐν νεφέλαις ἀγωγῶν, καὶ προχαθαίρει χαὶ προ- ετοιμάζει - καὶ εἰ λάχῃ ἀραίωμα νεφελῶν, συντίθη- σιν εἰς εὐθύτητα, Πλειστάχις δὲ καὶ ἔρχεται εἰς τὸν ἀέρᾳ, ἐπὶ τῆς γῆς αὐγάζουσα καὶ φέγγουσα " ποὰ- λάκις δὲ εἰ ἔστιν πλούσιος ἡ ὁρμὴ αὐτῆς, φαίνουσα φθάνει καὶ μέχρι τῆς γῆς ἀστράπτουσα, καὶ πᾶν ὅ τι ἐπιλάθηται, δαπανᾷ χαὶ ἐμπιπρᾷ, Καύσεως γὰρ δύναμιν ἔχει ἐν ἑαυτῇ ὑπερτέραν τοῦ ἐπιγείου πὺ- εός -" ἴσως φημὶ καὶ τῆς ἀσθέστου χολάσεως. “Ὅτι δὲ ὁ θεὰς καὶ ταύτην τὴν ἀστραπὴν διὰ χρείαν βροχῆς παρήγαγεν, οὐκ ἐμὸς ὁ λόγος, τέχνον, ἀλλὰ τοῦ Πέο- φήτου" ε᾿Αστραπὰς γὰρ,ν φησὶν, « ὁ θεὸς εἰς ὑετὲν ἐποίησεν. » Καὶ ἑτερὸς προφήτης λέγει"ε Ταῖς ἀστρα- παῖς ὁ κατευθύνων τὰ ὕδατα, καὶ ταῖ; ἐπιδροντήσε- σιν ὁ κατασπειρων εἰς βρόχους, καὶ ταῖς νεφέλαις τὸ ὄμθρισμα. ν Ἔστι δὲ τῆς ἀστραπῆς οὐσία ἐκ τοῦ οὐρανίου πυρός. "Ὥσπερ δὲ ὁ ἥλιος ἔχει τὰς ἀχτῖνας ἀπαύγασμα αὐτοῦ, οὕτω καὶ ἡ ἀστραπὴ ἀπαὐγασμὰ ἔστι τοῦ αἰωνίου πυρὸς, ἤτοι τοῦ ἐπάνω τοῦ στερεώς βᾶτος χρηματίζοντος. Οὐράνιον δὲ πῦρ ἐχεῖνό μοι νόει, ὅπερ Ἡλίας προσευχῇ κατήγαγεν ἐπὶ τὰς σχίδακας καὶ τὸ ὀλοχαύτωμα, καὶ τοὺς ἱερεῖς τῆς αἰσχύνης, καὶ τοὺς μηνυτὰς; τῆς Ἰεζάδελ" τούτου τρῦ πυρὸς ἀπαύγασμα πέφυκεν ἡ ἀστραπὴ, ἔνυλόν τε καὶ ἐνυπόστατον. ᾿ ρξθ᾽. Ἐπιφάνιος εἶπεν - Ἄρα ἀληθεύουσιν οἱ λέ- ὕοντες, ὅτι ὁ προφήτης Ἡλίας ἐστὶν, ὁ τῷ ἅρματι βροντῶν καὶ ἀστράπτων ἐν ταῖς νεφέλεις, καὶ ὅτι δράκοντα διώκει ; Ὁ “Ἅγιος λέγει" Μὴ γένοιτο, τέκνον μου" ἐσχάτη; γὰρ ἀνοίας τοῦτό ἐστι χαὶ ἀχοῇ παραδέξασθαι - ἄνθρωποι γὰρ φρενοδλαθῶς ἐξ οἰκείας διανοίας ταῦτα συνεγράψαντο - ὥσπερ καὶ τοῦτο, ὅτι τὰ στρουθία ὁ Χριστὸς ἐναντίον τῶν Ἶου- ϑαίων ἐχ πηλοῦ διαπλάττων, εἰς τὸν ἀέρα ἀπέῤῥι- πτὸν, ἐμφυσῶν, καὶ ἐπέταντο" καὶ πάλιν ἡ χιὼν ἄλευρος ἐχρημάτιζεν, “Ὥσπερ δὲ ταῦτά ἔστι ψεῦ- δος, εὕτω χαὶ αὐτὰ ψεῦδος καθεστέχασιν οὐπόσα οἱ ᾿γων γλωτσῶν ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους, Κεφάλαιον δὲ ἔστι τῶν εὐαγγελιστῶν ὁ Θεολόγο;, καὶ λευχὺς Ἴπ: πος ὀνομάζεται, καὶ ΥἹὸς βροντῆς. (3) Quandonam hic przsul floruerit, et quam fi- dem in iis, que de sancto Demetrio narrat, merca- tnr, in Commentario, tribus jam datis Saneti. Pas- sionis praemisso, $ 2 exposui. Licet porro aliqnot Sancti nostri miracula, quie primum buue miracu- lorum, ab eo patratorum, librum constituunt, atque e Vaticanz bibliothecze codice ms. 821 desumpia sunt, antistitis illins nomine in lioe non signentur, hic tamen a nobis tanquam zb eo eonsceripta edun- tur, quod in codice antiquissimo olim. Mazarineo, vun Regio Parisiensi 1517, de quo videsis Com- nentarii prsevii & 4, eidem illustri seriptori attri- buaniur.

αἱρετικοὶ νοθεύσαντες ἐδογμάτισαν. ἀλλόκοτα [ χαὶ κ᾿ χρὴ ταῦτα πάντα Χριστιανὸν μὴ παραδέχεσθαι (18)]. Ἡλίας οὖν εἰς οὐρανοὺς οὐκ ἀνέδη, μὴ γένοιτο, οὔτε ἐπὶ ἅρματος καθέζεται " χάριν δὲ ἔχει ἐπὶ τὸν ὑετὸν τοῦ παρακαλεῖν τὸν Θεὸν, ὅπως ἐν χαιρῷ ἀνύδρῳ Ἡδωσι τῇ γῇ ὑετόν' ἐπεὶ ε Οὐδεὶς ἀναδέδηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν, εἰ μὴ ὁ ἐχ τοῦ οὐρανοῦ καταδὰς, ὁ ΥἹὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὧν ἐν τῷ οὐρανῷ. ν Οὗτος δὲ ζῇ ἐν σαρχὶ καὶ ἔστιν ἐπὶ γῆς, χἂν οὐδείς ἐστιν ὁ γνωρί- ζων σὑτόν. Ζῇ δὲ Ἐνὼχ, καὶ ἐν μέσῳ πολλῶν ἀνα- στρέφεται, καὶ οὐδείς ἐστιν ὁ γινώσχων “αὐτόν. Ζῇ δὲ καὶ ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης, καὶ ἔστιν εἰς τὸν κόσμον, ὥσπερ μαργαρίτης ἐν μέσῳ βορδόρου ἀφε- θεὶς, τοῦ εἶναι ἐν σαρχὶ ἐπὶ τῆς γῆς, ἀντιπρόσωπος Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἐξιλάσκεσθαι ἡμῶν τὰς ἀμαρ- τίας, καὶ τοῦ ἀποστρέφειν τὴν δικαίαν ὀργὴν αὐτοῦ ἢ τὴν χἀθ᾽ ἡμῶν, ὁπηνίκα πληθυνθῇ τὰ ἡμῶν πλημμε- λήματα τοῦ ἀπαλεῖψαι ἡμᾶς διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Πολλοὶ οὖν τῶν δικαίων ἐθεάσαντο αὐτὸν, ἀλλ᾽ οὐκ Ἐφᾳνέρωσαν αὐτὸν διὰ τὸ ἄπιστον καὶ περίεργον τῆς ἀνθρωπίνης ἀσθενείας, "Ὅθεν οἱ τρεῖς οὗτοι ζῶσι μέχρι τῆς συντελείας, χαὶ τότε μετὰ τοῦ ᾿Αντιχρί- στοῦ παλαίσαῦτες, νικήσουσιν αὐτὸν, καὶ οὕτω τὸν τοῦ μαρτυρίου στέφανον ἀναδήσοντα: παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ρζ. Ταῦτα μὲν οὕτως. Περὶ δὲ τοῦ καίειν δράχον- τὸ ἡ ἀστραπὴ, οὐκ ἀμφιδάλλω, ἀληθὲς γάρ ἔστιν " ἀλλ' οὐχ ὁ ἅγιος Ἠλίας ἀστράπτων ἐστὶν, ἀλλ᾽ ὁ, ἄγγελος Κυρίου, ὁ εἰς τοῦτο τεταγμένος. Δράκων δὲ ἐχεῖθεν γίνεται " θεωρεῖ ὁ δαίμων τοὺς ὄφεις, καὶ {εἰς οἷον ἀρέσθη (19) 1, ὅπον ἐστὶν, εἰσέρχεται, καὶ γίνεται σύμφυτος αὐτοῦ καὶ συνανάτροφος καὶ συγ- χαχοῦργος " καὶ προδαίνοντος τοῦ καιροῦ, ἀπεργά- ζεται ἡ δαίμων τὸν ὄφιν φαντασμὸν μέγαν καὶ φοῦε- ρὸν καὶ θρασὺν, καὶ κακὸν σφόδρα, καὶ οὐ χωρίζε- παι αὐτοῦ τὸ σύνολον, ἀλλὰ μένει ἐν αὑτῷ βλάπτων μεγάλως. Ἐντεῦθεν ὁ ὄφις γίνεται δράκων, θηρίον πικρὴν καὶ ἐξωλέστατον [καὶ ἔστι μὲν καὶ αὐτὸ καθ᾽ ἑαυτὸ χακὸν (80)}, ἀλλ' ἐνδύεται καὶ τὸν διά- δόλον, χαὶ γίνεται διπλοῦν τὸ χαχὸν κατὰ τὸν λέ- ἴοντα - Εὖρεν ὁ Σατανᾶς τὸν διάδολον, Ὅταν οὖν διανοηθῇ ὁ διάδολος, ὁ ἐν τῷ ὄφει, ἐξελθεῖν ἐκ τοῦ φωλεοῦ αὐτοῦ τοῦ βλάψαι, ἢ ἀπολέσαι ἀνθρώπους, θεωρεῖ ὁ Θεὸς ἄνωθεν, καὶ μὴ θέλων γενέσθα; χα- κὸν, νεύει τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἀστραπῆς, καὶ εὐθέως ἄρχεται κατὰ τοῦ δράχοντος βροντᾷν, χαὶ ἀποστέλ- λει τὸν σίφωνα τῆς ἀστραπῆς, καὶ κατακαίει αὑτόν. Ὃ δὲ διάδολος, ὁ ἐν τῷ ὄφει. ὑπερασπιζόμενος αὖ- αὺν, αἴρει αὐτὸν ἐν τῷ ἀέρι, καὶ φεύγει ἀπὸ τοῦ φοδεροῦ φόδου καὶ τρόμου τῆς ἀστραπῆς. Φεύγων δὲ ἀγωνίζεται εἰς ἄνθρωπον ἀποχρεμασθῆναι, ὅπως πα. ταν. ΦΕΓῊΡ ἘΠ ΥΝΝΝΟ ΒΝ, ΝΡ ἍΕ5 ΦΡΘΊ τ Cebacchai sunt, eum. à. Judais quasi deditilium quempiam aecepissent; quid conta vos" ipsos fece- rid, qui eb unpietatem, que iu vobis ines!, liguum aridum estis? ^t. Srt ow ibas didis deca, o cian a RPREETR- 35. Joan, im, 13. (18) Ms. Vatic, iua ἐπίστασαι, , καὶ χρὴ πᾶς Χριστιανὸς τῶν τοιούτων ἀποστρέφεσθαι. . (79) Thidem, ὅπου «ἐστίν. (80). Ibidem, εχ ἐν τῷ ὑπάρχειν αὐτῷ xni.

saturus, in sublime se tollit; ae per aerem fugiens, lerribile àc violentum fulgur declinat : inter fu- giendum vero, id sludiose agit, ut alieubi ex homine suspensus maneat, quo, parcere cupiente Deo homini, ipsi quoque parcatur. Verum qui oecultissima quique perspicit Deus, cognito ne- fandissimi spiritus consilio, dat signum angelo predieto, dicens : Tolle et amicum pariter et ini- micum ; jd est, quandoquidem apud hominem justum sibi asylum quzsierit nequissimus , utrum- que crema : famulum ego meum dein consolatione dignabor eopiosiore. Denique ubieunque depre- 471. Interloquens iterum Epiphanius : Nix, ait, | quam subinde e colo delabi conspicimus , unde albescit, aut unde concreseit in floccos? Respondet Andreas : [n comperto est, aqua iu nubibus resi- dente, jussu Dei e firmamento prodire spiritum, laneum .candorem pre se ferentem ; eumque in nubes aqua refertas delapsum , albedinem suam €um illa eommunicare : eo fere modo, quo ros ceram dealbat. Jam vero aqua illa per aerem de- labens', non tenuis et minutz gutulze, qualis post suum ex immensa ecli alüitudine descensum in terra conspieitur, sed copiosa conjunctaque massa est; qu inter cadendum mrulas in partieulas Wivisa, tandem ad mos perveni. Considera hie autem.admirandam Dei potentiam ; quomodo, cum ipsi libuerit, faciat pluviam in rotunda densatam ' grana, quz grandinem appellare consuevimus, de- cidere : quomodo, cum ipsi libuerit, eamdem pluviam formet in mollem nivem , quam lanz si- milem descendere in terram conspicimus : quo- modo denique, cum libuerit, jubeat aquam transire jn glaciem, et hane iterum in aquam. Mirabilis namque in liis omnibus est Dominus. 14i2. Et Epiphanius , mox aliam subjiciens qua- stionem : Quomodo, inquit, interpreandum putas quod dicit Propheta : « Quia. calix in manu Do- mini vini meri plenus misto. Et inclinavit ex lioc jn boc: verumtamen fzx ejus non est exinanita ; bibent omnes peccatores terre ?*? » Solutionem sero ila statim subdit Andreas : Dominus noster dixit : « Si quis sitit, veniat ad me, et bibat !*, » Calix igitur est Jesus Christus, verus Deus et homo. Calix humaoitatem illius, vinum merum, simplex Deitatis Verbum adumbrat. Nam sicut vinum non teuetur nisi in vase; sic absque carne nou posset. Dei sapientia invisibilis cum hominibus visihiliter conversari. In. manu itaque Patris est bz xxr uxo oL leu. pacc cer cneMD i uo MN ei Io cao e Y henderit draeomem angelus,seu in arbore, sive in campo, in domo, in navigio, in homine; istic ipsum percutit, jn eineres redigit, et naturam penitus disperdit; Satanam vero catenis solvi ne- sciis constrictum , ad extremum usque judicii diem igne fulmineo torquebit. - VM METRE IS IMONTITUR UN UT SLUT PERCENT RT. i. dS DOMUI We NCDNMNNSZMADLSSs SMS ᾿ ἀ)λ' εἰδὼς ὁ τὰ ἀπόῤῥητα ἐπιστάμενος θεὴς τὸν σχοπὴν τοῦ ματαίου, ἔδωχε σημεῖον τῷ ἀγγέλῳ τῆς ἀστραπῆς φήσας - ρον φίλον οὺν ἐχθρῷ “ τοῦτ- ἔστιν, ὅτι χἂν εἰς ἅγιον προσφύγῃ, καῦσον αὐτὸν σὺν αὐτῷ, καὶ ἐγὼ τὸν δυῦλόν μου πλείονος παραμυ- θέας ἀξιώσομαι. Λοιπὸν ὅπου καταλάδῃ αὐτὸν, κἂν ἐπὶ δένδρον, χἂν ἐξὶ χάμπου, κἂν ἐν οἰχίᾳ, χἂν ἐν πλοίῳ, κἂν ἐπὶ ἀνθρώπῳ προσφεύγῃ, ἐχεῖ αὐτὸν πατάσσει χαὶ τεφρόνει, χαὶ τὴν φύσιν αὐτοῦ δια- φθείρει" τὸν δὲ Σατανᾶν δεσμοῖς ἀλύτοις ὑποδάλλων, τῇ ἀστραπῇ καταχαίει μέχρι τῆς συντελείας τῆς πληρεστάτης ἀνταπιξόσεως. } ροα!, Ἐπιφάνιος εἶπεν " Ὃ χιὼν ὁ φερόμενος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πόθεν λευχαίνεται, ἢ πόθεν πήσπεται εἰς χιόνα μεταπεμπόμενος ; Ὁ “Ἅγιος εἶπεν " Πρό- δηλόν ἐστιν, ὅτε ἔτι τοῦ ὕδατος ἐν ταῖς νεφέλας, χρηματίζοντος, ἐξέρχεται ἐκ τοῦ στερεώματος τὸ πνεῦμα λευχὸν ὡσεὶ ἔριον, προατάξει θεοῦ, καὶ αὐτὸ ἐπιπίπτει ταῖς νεφέλαις τοῦ ὕδατος ἀναμέστοις χρη- ματιζούσαις, καὶ λευχαίνει τὸ ὕξωρ ἄγαν, ὃν τρόπον χαὶ τὸν χηρὸν (81) ἡ δρόσος. Κατερχόμενον δὲ τὸ ὕδωρ διὰ τοῦ ἀέρος, οὖχ οἷον δὴ ἐπὶ τῆς γῆς θραύει λεπτότατον, τοιοῦτον ἐκ τοῦ ὕψους ἐκείνου τοῦ φο- δεροῦ ἐχ τοῦ ἀέρος κατέρχεται, ἀλλὰ μεγεϑέστερου" κατερχόμενον δὲ εἰς πολλὰ τμήματα μερίζεται δια- χεόμενον. Ὅρα δὲ θεοῦ φρικτὴν δύναμιν, πῶς ὅταν δόξῃ αὐτῷ, ποιεῖ τὴν βροχὴν ὥσπερ κόκκον στρογ- Ὁ γυλοειδὴ ἐπὶ τῆς γῆς χατέρχεσθαι, ὃ χάλαζαν χα-. λεῖν εἰώθαμεν " ὅτε δὲ δόξῃ αὐτῷ, ποιεῖ αὐτὴν φύ- σιν ἀπαλὴν χιόνα «ὥσπερ ἔριον, χαὶ οὕτως αὑτὸ χαταφέρει ἐπὶ τῆς γῆς. Πάλιν κελεύει, καὶ μετατρέ- πεται τὸ ὕδωρ εἰς πάγος, καὶ πάλιν τὸ πάγος εἰς ὕδωρ. θαυμαστὸς γάρ ἐστιν εἰς ταῦτα ὁ Κύριος. οθ΄. Ἐπιφάνιος εἶπεν " Τί ἑρμηνεύει,ε Ὅτι ποτὴ- ριον ἐν χειρὶ Κυρίου, οἴνου ἀκράτου πλῆρες χερά- σμάτος » καὶ ἔχλινεν ἐχ τούτου εἰς τοῦτο, πλὴν ὁ τρυ- χίας αὐτοῦ οὐχ ἐξεκενώθη “ πέονται πάντες ὑἱ ἁμαρτωλοὶ τῆς γῆς ;» Ὁ Ἅγιος εἶπεν " Ὃ Κύριος ἡμῶν εἴρηκεν " « Ὁ διψῶν ἐρχέσθω πρός με, καὶ Ὁ πενέτω.» [Ποτήριον οὖν ἐστιν Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς θεὸς τέλειος καὶ ἄνθρωπος. Ποτήριον ἡ ἀνθρωπότης αὐ- ποῦ " οἶνος ἄχρατος ὁ Λόγος τῆς θεότητος ἄδο- λος (89). 1 “Ἄνευ γὰρ ἀγγείου ὁ οἶνος οὐ κατέχεται " οὕτως καὶ ἄνευ σαρχὸς ἡ τοῦ Θεοῦ συφία ἀνθρώποις προσομιλῆσαι ὁρατῶς (85) οὐχ ἠνέσχετο. Ἔν χειρ' οὖν Πατρὸς ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου " αὐτὸς γὰρ εἶπεν " «Πάτερ. εἰς γεῖράς σου παρατίθημι τὸ πνεῦμά "".» ragdis , carbunculis, elc. , vide. inlra. vers. 4655. | AST. Non est dubium Pisidam respexisse qi il- lud xxxi, 92 : fügssus, ef purprra idvnentui ejus, quod de muliere forti dietum est, Verum poeta aperte hic sacerdoles, non. matronas desiguat. Le- vite enüm primitus purpura, et bysso autc aream induti procedebant, Sacerdotum autem verum mu nus est, ut saeris operantes quam propius ad anze- lorum dignitatem accedant, ezterosque Clirisiianos ad eunuem sublimitatis gradum. addueant, Vide sanctum Joan. Glirys., Be. sacerd. lib. i, in. princ. Adde, quod eum ἐστολιλ μένους, stolu. indutos. dicat, sacerdotalem stolam. manifezte. designat, Viae Vin- venti fecandi Notis ad Orat. 6 saneti Procli pag. 356. AL Jos, Binghantus, Antiq. eccles. lib. xi, τὸ Li, pluribus verbis prubat angelos Ecclesiae antiqui tus dictos fuisse episcopos, eui non repugnabo. ᾿Αγγές λους anteui piro. ὀνγελικούς, substantivum pro. adje- tivo, posuit. Pisida, quod etiam alibi, Qui, et quam variassint mystic: biyssi, et purpurse signilicaliones, vide, si lanti res est, apud sanete Seriptura cog- mentatores, 489. Marlyres flammis eombustos carbuneulis couparat, οἱ àvüpaxaz Ados , fucundos cavbuncu- los voent, ul eorum invictam in fide Christi usse- renda ceustantiam demonstret. Ludit in. voce áv« θραξ, quae carbonem, carbncilum gemmam, et car- bunculum ulcus signilieal. De hao gemma videndus Theophrastus, De lapid. Principem ei loeum inter gemmas tribuit Plinius, lib. xxxvi, 7 : Principat:an habent carbunculi à similitudine ignium. appellati, cum ipsi non sentiant iques , ob. id a quibusdam apij- roti vocati. In. ora. editionis Murellianx, et. in eod, Vat. 4199, hic legitur, Περὶ log; νόσου, Dv. mor- Lo sacro, vel σον, Editores Bibliothec;e Pa- irum id animadvertentes sie ex Pisida adnotarunt in muargine τ Grecem. inscriptionem: de. tiorbo: sacro mon capio; malint de certaminibus, et preis mare tyrum, δὶ divinare liceat, potarent unum , vel duos διπλοῦς γὰρ ἣν ὁ Λόγος τῆς θεότητος, καὶ Θεὸς καὶ ἄνθρωπος xal Κύριος Ἰησοῦς " ποτήριον ἦν ἡ àv- θρωπότης αὐτοῦ, οἶνος ἄκρατος ἄδηλος ἢ θεότης αὐτοῦ. (85) Ms. sensu contrario habet ἀοράτως.

(8) ιργαιῃ να. γαιῖς., ἐκεῖνοι ἠπίστησαν, ἐποίησε σημεῖχ γαὶ τέρατα ἔμπροτθεν αὐτῶν᾽ ἐχεῖνοι ὑπέλαδον ἐχ μαγείας αὑτὸν ταῦτα πεποτηκέναι. ὶ « Βουλὴν πτωχοῦ κατῃσχύνατε' ὁ δὲ Κύριος ἐλπὶς αὐτοῦ ἔστιν. » « Φάγονται πένητες, καὶ ἐμπλησθήσονται, » « Κρινεῖ τοὺς πτωχοὺς τοῦ λαοῦ, καὶ σώσει τοὺς υἱοὺς τῶν πενήτων. » « Ἔγνων ὅτι ποιήσει Κύριος τὴν κρίσιν τῶν πτω- Χῶν, καὶ τὴν δίκην τῶν πενήτων. » εὐπονία δὐἐαανεωκεινοῖ, « Ὁ ἀτιμάζων πένητα ἁμαρτάνει. » « Πτωχὸς οὐκ ὑφίσταται ἀπειλήν. » « Ὃ συκοφαντῶν πένητα, παροξύνει τὸν ποιήσαντα αὐτόν, » « Ὁ πτωχὸς καὶ ἀπὸ τοῦ ὑπάρχοντος φίλου λεί- ἢ πεταῖ. » « Προπορεύεται ταπεινοῖς δόξα, » ἃ Πάντα τὰ ἔργα τοῦ ταπεινοῦ φανερὰ παρὰ τῷ θεῷ.» « Πᾶς ὁ ἀδελφὸν πτωχὸν μισῶν, καὶ φιλίας μακρὰν ἔσται. Κρείσσων πτωχὸς δίκαιος, ἢ πλούσιος ψεύ- στῆς.» « Μὴ βιάζου πένητα' πτωχὸς γάρ ἔστι. » « Μὴ παρεκτείνου πένης ὥν πλουσίῳ" τῇ δὲ σῇ ἐννοίᾳ ἀπόσχου. » « Κρείσσων πτωχὸς πορευόμενος ἐν ἀληθείᾳ πλου- σίου ψεύστου. » , « ἯΙ σοφία τοῦ πένητος ἐξουδενουμένη, καὶ οἱ λό- γοι οὖκ εἰσὶν ἀκουόμενοι. » ἃ Ἐὰν συκοφαντίαν πένητος, καὶ ἀνάγκην κρίμα- τὸς καὶ δικαιοσύνης ἴδῃς ἐν χώρᾳ, μὴ θαυμάσῃς ἐπὶ τῷ πράγματι, ὅτι ὑψηλὸς ἐπάνω ὑψηλοῦ φυλά- {πι.» « Βοσχηθήσονται πτωχοὶ διὰ Κυρίου, πένητες δὲ ἄνθρωποι ἐν εἰρήνῃ ἀναπούσονται, Κύριος ἔϑεμε- λίωσε τὴν Σιὼν, καὶ δι' αὐτοῦ σωθήσονται οἱ ταπεινοὶ ποῦ λαοῦ, » « Ταπεινὸς ἐσφάλη, καὶ προσεπιτίμησαν αὐτόν. ᾿Ἐρθέγξατο σύνεσιν, καὶ οὐκ ἐδόθη αὐτῷ τόπος, πτω- χὸς ἐλάλησε, καὶ εἶπαν: Τίς οὔτος ; ν « Προσευχὴ ταπεινοῦ νεφέλας διῆλθεν, καὶ οὐ μὴ] παραδληϑῇ ἕως ἐπισχέψεται ὁ Ὕψιστος, » « Κρείσσων βίος πτωχοῦ ὑπὸ σκέπην δοχῶν, ἢ ἐδέσματα λαμπρὰ ἐν ἀλλοτρίοις, » « Οὐ δίκαιον ἀτιμῆσαι πτωχὸν συνετόν. ν « Σοφία ταπεινοῦ ἀνοψώσει κεφαλὴν αὐτοῦ, καὶ ἐν μέσῳ μεγιστάνων καθίσει αὐτόν. » Οὐ τὸ πένεσθαι ἐπονείδιστον, ἀλλὰ τὸ μὴ φέρειν εὐγνωμόνως τὴν πενίαν, nec ulla ratione ad id induci posset, ambustis can- , denti ferro auribus, in ferventem. lebetem injici- tur; sed illesus evadens, inverso capite suspensus depeclitur. Cumque sanctus torqueretur, leo ex deserlo in medium theatrum progressus, humana voce Christum Deum confessus est, Quare Atha- nasius commentariensis Christi fidem suscepit. Tunc dimissi sunt a prefecto, ut abirent quo vel- lent: qui in montem secesserunl, ubi sanctus Zosimus Athanasium baptizavit. Postquam autem in monte aliquandiu commorati fuissent, altam speluncam subeuntes, Domino animas suas tradi- derunt.

püp vhs wisviug mpesaviyevte;, 0 pol? Dovcüsiw ] A&neondvat ol tíss à vl yovunivsiv eprouoüat shy Kügtov, Oi ghv ev avayel; nalapvaloi, tozava. O6pi- ezvseg xal bpmalfavveg, ámfjyayov el; «b atuupüb. 621, xai ofa xataxpivg tà roü avaupoü QUÀov bmt- quptyassry, Dg à» xàvüaUra "liscto, £g * « OU 3$ gu Everton End toO pou alzoü, xat abche tà; Apapzíze fiov Edavaas, xal tác vósoug lásavo. » "EU yip, Es: nümbv iv aücip vl toU vópou xe Oipav dxígacian 'AXAà yàp xol "Ioadx vumüv ch málog co) "Ingu), ajTbg tà wi: (Aoxapmüstos Eja &c:ase- xhmed voy cb npexorontwüty &yenadjpeae, xótz à Kupnvalog Ziutrv àpyapavüctz Ümoopyet vip Baeóypast, O9 cuvsuyrxi] üb yiyove «65 Slpovos 1 áryápeusi, à2Y Ges bxelvov cpoo- fiato Buaxovijga: tQ mpogzáygow. "Ensbn yàp Zti- pu daaxei Epynveüesat, Kupnvalos b 1rouióenc, 9k Kopivm pia bon tGw Sh DevsaxóUttos, t Vásusc valvas s 6 mpg vhretayyssixey ona- xol. qivíusvos Üroniog, bà civ aisÜfjrewy aipzt sbvcrauphv v. mpaxcodis preis, xai dxeleuüsT vi Xpuzb, przà lation Bobv* * "Eo xà x£ouq ke:ndpopat. 9 "Egrímovso 8b xgl yuvalxig polls pur, xo *hv írxov x loty xave Gov, xat Ootgü- gnrto, "fty «iv áxacpov aupeáteray Urtiguv à Xu hp xot. Üpnystw xal qnas* « Guyacépes "Iepou- saxa, ph xialets, En' bg. 2 05 vàg dxobsiov fv ch sráüos, dg Béscims mapaxiyretg. Ilpozvagvel 6k xal và &odpsya dlaiv, Ex. se ieAcoplas xaxd, $ ec ápünv oi "lovialoc-&zovto - « "ái ipyovvat Jydgan bv aW bgoomy Maxapiat al arelgas, xot al xod at at ox Eyévvnaav, xai paatol cLobx £0fj- Aa3av* Y xóvE vàp xal dj dxaiblo ENoy (esso dpecvov, xdvch (ab Bouvolg byxexpógUa:, wai Bpedvr, « El vhp t» tj óppQ EOM caotz, vrat, mowüctv, bv t Rnpip sb qivevai; 0 "vpbw GUnov xedet bautdv * y, qp SÓhow inüü. iunc, süxapnov, xal yropiv, xaprhv q£gov, & instet, Üeoanpeíae, xat viv cfe duasxaag Yhoxüvqrx. El eüv. elg ép, gnaiv, ol "Popa ot vounüva mencpuvixasiy, Ümb "loubzítv Aabiwi; ixüotow, ci v tig ajyoU; Üpása:v, bg (xpi) &üLow tuyyávovtoc, Dix iv EvoUsaw ouletv Sus2356-14v* Catere quaestiones ab. Epiphanio p 475. Epiphanio rursum interroganti, plusne , aliquid, ad naturam quod attinet, habeant de- tiomes, quam angeli beati, hune in modum re- spondit bealus Andreas : Eadem quie angelis, dze- monibus quoque est natura, hoc solo duntaxat discrimine intereedente , quod angeli, inconta- minati purissimique , dzemones vero, luridi, atri, tenebricosi, peccatis sordidi ae maledicti sint: quod angeli multo lumine coruscent, demones autem tenebris circumfundantur : quod illi ipsum lumen, hiipse tenebre videantur. Quantum de- nique inter hominem justum et peccatorem, tantum inter angelum et daemonem interest. Porro autem percunctanti Epiphanio, übinam sanctorum anima modo sinL, respoudit Andreas in paradiso esse, contemplantes, bona illa, qu:e post terribilem illam ! corporum resurrectionem hereditario jure posses- nét ainitundi c utis etaed. "atia aan MM EEE add dec cs EE aL Lea sure sunt: si enim non excilentur veneranda illorum corpora, anim;e solo non poterunt:pri- paratis istic gaudiis integre frui. ym capt E » z LL "- TCENM IN di. b septimi, magnum dicebant : quia et lex septimum diem festi vocatum, sanctum nominavit. Illam igitur sequens evangelista, novissimum diem maguum no- minat^*, Merito antem in novissimo die loquitur eum luris, quasi viatica illis dans domum reditaris. Cum his enim, qui in diebus. intermediis deliciis erant intenü, intempestivum erat colloqui, neque enim auteudisseut, Clamavit antem Jesus partim ut magis 2udiretur, partim ut libertatem. suam in dicendo mauifestaret, et quod nullum metueret, Quid autem dicit? « Qui credit iu. me, sicut. dieit Scriptura; » hoc enim loco punctum oportet facere, deinde aliud faciendum est principium : « Flumina fluent ex ventre ejus. » Quia enim. multi propter. signa. ere- debant, ostendit nou tam propter signa credendum ) esse, quam propler Scripturam. Fides enim recta ex Seripturis est, Ejus gratia. inquil : « Qui eredit in me, sieut Seriptura dicit, » hoe est, quemadmodum testatur de me Scriptura, quoJ Filius sum Dei, quod Creator, quod Dominus universi (multi enim putant Se credere, sed non ut dicit Scriptura, atque ita suas seculi suni sectas, quales sunl omnes lreretiei ). At flumina dixit ex ventre ejus qui vere fidelis est, fluere, veutrem quidem « eor » nominaas tropo He- vbraico, sicut et David inquit ; « Et legem tuam in ^ medio veutris nig **,» hoc est, cordis mei, Flumina autem luere dieebat, et uon umen aqua; vive, Spi- ritus liberalem gratiam €t largitatem insinuans, Talis enim est Spiritus, ut in quameungue animam , introierit, et in qua resederit, faciat illam scaturire ' quavis fonte uberius. Ét discel quis quomodo fluant flumina ex. ventre credentis secundum Scripturam, 5i quidem Petri linguam, et Pauli. impetum, et Ste- phani Sapientiam consideravit, quos dicentes nihil elfugit, sed omnes sequuntur 18 tanquam a flu- miuibus quibusdam impetu ruentibus rapti. ᾿ς ροε', Ἐπιφάνιος λέγει " Τί περισσὸν χέχτηνται ὦ δαίμονες ἐν τῇ φύσει αὐτῶν ὑπὲρ τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ ; Ὁ Ὅσιος λέγει " Τοιαύτη καὶ τοῖς δαίμοσιν ὑπάρχει " ἕν δὲ μόνον χωρίζει αὐτοὺς ἀπ᾿ ἀλλήλων, ὅτι οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ εἰσιν ἄδπιλοι καὶ καθαροὶ, οἱ δὲ δαίμονες ἄγριοι, μαῦροι, ζοφώδεις, ἁμαρτωλοὶ, καὶ ἐπικατάρατοι " οἱ ἄγγελοι ἀστράπτουσιν, οἱ δαίμονες ζοφώζουσιν " ἐχεῖνοι φῶς, οὗτοι σκότος " εἴ τι δὲ διαφέρει ἁμαρτωλὸς δικαίου, τοῦτο διαφέρει χαὶ δαίμων ἄγγέλον. Ἐπιφάνιος εἶπεν " Δὲ ψυχαὶ τῶν ἁγίων ποῦ εἶσιν ἀρτίως ; “Ἔφη ὁ ἽΛγιος " Αἱ ψυχαὶ τῶν ἁγίων ἐν τῷ Παραδείσῳ εἰσὶν, καὶ βλέ- πουσιν ἃ μέλλουσιν ἀγαθὰ κληρονομεῖν μετὰ τὴν φρικτὴν ἐκείνην τῶν σωμάτων ἐξανάστασιν. Ἐὰν γὰρ μὴ ἐγερθῇ τὰ τίμια αὐτῶν σώματα, αἱ ψυχαὶ ὁ μόναι ἀπολαῦσαι οὐ δύνανται τῶν ἐχεῖ ἡτοιμασμέ- νων αὐτοῖς ἀγαθῶν. ρος΄. Ἐπιφάνιος εἶπεν " Τί ἑρμηνείαν ἔχει, « Κύτ' θῖος ἔχτισέ με ἀρχὴν ὀδῶν αὑτοῦ εἰς ἔργα αὑτοῦ ; » Ἐν τἀύτῃ γὰρ τῇ ῥήσει ἀπώλετο "Άρειος, κτίσμα εἶναι ὑπολαδὼν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ. Ὁ “Ἅγιος ἔφη" Ἡ ἀνθρωπότης τοῦ ΥἹοῦ τοῦ Θεοῦ τοῦτο λέγει «ἢ σοφίᾳ τοῦ Σολομῶντος [Κύριον καὶ Θεὸν αὕτη χα- λεῖ τὸν προάναρχον Πατέρα (85)}" Κύριος γὰρ, φησὶν, ἔχτισέ με εἰς ἄνθρωπον ἐπ᾽ ἐσχάτων τῶν χρόνων, ἀρχὴν ὁδῶν τῆς νέας χάριτος χαὶ νομοθέτην. Καὶ γὰρ αὐτὸς ὁ Χριστὸς ἀρχὴ σωτηρίας ὑπάρχει, ἀρχὴ ᾿ ἐλεημοσύνης, ἀρχὴ ἀγάπης, ἀρχὴ σημείων πῶν ἐν τῇ νέᾳ χάριτι, ἀρχὴ τε διδαγμάτων, νομοθετημάτων, πραότητος καὶ εἰρήνης. Αὐτὸς ὁ Κύριος χαὶ θεὸς ἄνθρωπος, ἀρχὴ ἐγχρατείας, καὶ πάσης ἀρετῆς καὶ σεμνότητος ᾿ πᾶσα γὰρ ἀρετὴ (80), ὅση εἰσάγει εἰς πὸν παράδεισον τοὺς ἀνθρώπους, ὁδὸς ὀνομάζεται παρὰ τῆς θείας Γῥαφῆς " πάσης ὁδοῦ νοητῆς ὁ Χρι- στὸς κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα πέφυχεν ὥσπερ κεφαλὴν χαὶ τῆς ἀλλαχοῦ: Ἐχκχλησίας ἑτοιμάζεται, ἐπειδὴ αὑτὸς ἐν πρώτοις πᾶσαν ἐδὸν ἔτεμεν τὴν ἀπάγου-. σαν εἰς τὴν ζωὴν καὶ εἰς τὸνι παράδεισον, ὡς νομο- θέτης ἡδὺς καὶ πανωραῖος, Καὶ τοῦτο μὲν τὸ, ε Ὁ Κύριος ἔχτισέ με ἀρχὴν ὁδῶν αὐτοῦ. » Ἰορίδιαίογ.. Αἰφυθ {Π|ΠῪὸ αυΐάοπν αιοαΐ εἰωιαν ν ρηζ΄. Τὸ δὲ, «Πρὸ τοῦ αἰῶνος ἐθεμελίωσέ με,» πρόσ- ἔχε. Ἐνθάδε τὴν ἄχρονον γέννησιν ὑποσημαίνειν Ἡνοίξατο, χαὶ ὅτι πρὸ πάντων αἰώνων ἐκτίσθη, Ἔχει δὲ θεμέλιον τοῦ Πατρὸς τὸν Λόγον " πρῶτον μὲν ὅτε ἐγεννήθη ἐχ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ ὁ μονογενὴς χαὺ Λόγος Υῶς τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐτέθη θεμέλιος, καὶ πότε αἰὼν ἐπὶ τῷ θεμελίῳ ἐκτίσθη. Πρόδηλον ἦν, ὅτ, ^ ds, x, 0; tm, 9. 5 Galat, vi,14. Francisci Scorsi note.

ρηη΄. Ἐπιφάνιος λέγει" Πῶς καὶ ἐν τούτῳ “Ἄρειος κατεστράφη; Ὃ Ἅγιος εἶπεν" ᾿Αχούων ὁ ἄθλιος δ, ε Ὃ Κύριος ἔχτισέ με,» οὐκ ἐνόησεν ὅτι περὶ τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ ΥἹοῦ τοῦ Θεοῦ λέγει, ἀλλ᾽ ἐνόησεν ὅτι περὶ τῆς θεότητος αὐτοῦ τοῦτο ἐλέχθη " χαὶ οἷ- ἔπι συναπαχϑεὶς τῇ φρενοδλαδείᾳ τῶν δαιμόνων, εἰς ἄνοιαν ἐξέπεσεν" οὐ γὰρ ἐφρόνει τὸν Χριστὸν δι- πλοῦν εἶναι, Θεὸν καὶ ἄνθρωπον, ἀλλὰ μοναπλοῦν τοῦτον στοιχειῴσας καὶ δεινὰ φαντασθεὶς, εἰς κτί- σμα καὶ ποίημα τὸ Θεῖον κατήγαγεν. ᾿ ροϑ', Ἐπιφάνιος εἶπεν " Τί λέγει, ε Ὃ Θεὸς, ἐν τῷ ὀνόματί σου σῶσόν με, καὶ ἐν τῇ δυνάμε: σον κρ:- νεῖς με; » Ὁ μακάριος ἔφη - Ἢ χρίςις αὕτη χαθο- λική ἔστι πάσης ἀνθρωπότητος, μᾶλλον δὲ τῆς Ἐχκχλησίας ὑπάρχει πρὸς τὸν θεὰν ἡ παράχλησις" βοᾷ γὰρ αὕτη διὰ στόματος τοῦ Πρυφῆτου πρὸς τὸν Ὕφιστον, λέγουσα " Ὁ Θεὸς, δίκην ἔχω μετὰ τοῦ διαδόλου καὶ τῶν εἰδώ)ων.. αὐτοῦ “ καταπονεῖ γὰρ τυραννῶν με τῇ πονηρίᾳ αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ἐλθὲ σαρχω- θεὶς, ὀνομάσθητι Ἰησοῦς Χριστὸς, καὶ πιστεύσω" ἐν τῷ ὀνόματί σου σῶζόν με, πλήρωσόν σου πᾶταν οἰκονομίαν, θανατώθητι δι᾽ ἐμὲ, ἐγέρθητι, ἀναλή- φθητι, κάϑισον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρὸς, πέμψον μοι τὸν Παράκλητον διὰ τῶν ἀποστόλων σον, καὶ λύσεις τὴν δίκην μου, χαταθαλεῖς τὰ εἴδωλα, συντρίψεις τοὺς βωμοὺς, κωλύσεις τὰς αἰσχρὰς θυσίας, ἀπο. δώσεις μοι τὰ ἔθνη τὰ ὑπουράνια, καὶ ἐν τῇ δυνά- μθν σοὺ χρινεῖς με, διαψρινεῖς μοι ἀγαθὰ ἐν τῇ διακρίσει γινώσκειν σε, καὶ τὰς ἐντολάς σου τηρεῖν, ἐοἐο ἔθ βοράν ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ τοὺς αἰῶνας συνέχει" εἰ μὴ γὰρ, αὑτὸς ἐτέθη θεμέλιος, οὐδαμοῦ εἶχον σύστασιν τὰ χτίσματα πάντα. Λέγει γὰρ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι « Ἐν αὑτῷ, καὶ εἰς αὐτὸν τὰ πάντα ἐχτίσθη, χαὶ δι᾽ αὑτοῦ.» Τὸ μὲν, « ἐν αὐτῷ,» λέγε: αὑτὸν θε- μέλιον " τὸ δὲ, « δι᾿ αὐτοῦ, » σημαίνει ὅτι ὁ Λόγος ὧν ποῦ Πατρὸς, ἐξ αὐτοῦ τοῦ Πατρὸς ἐξήρχετο ἀῤῥεύ- στως, καὶ τῶν κτισμάτων τὴν ποίησιν εἰργάζετο" ὥστε αὑτὸς ἣν χαὶ θεμέλιος, χαὶ χτίζων ἐπὶ ἑαυτοῦ τὰ σύμπαντα“ αὐτὸς γάρ ἔστιν ἡ σύστασις τῶν ὁρα- τῶν καὶ τῶν ἀοράτων " διὰ τοῦτό φησι, « Πρὸ τοῦ αἰῶνος ἐθεμελίωσέ με" » χαὶ ὁ 'Απόστολός φησιν " « Ἔκχαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποιχοδομεῖ, θεμέλιον γὰρ παρὰ τὸν κείμενον ἕτερον χτισθῆναι οὐ δύνα- παι, ὃς ἔστιν Ἰησοῦς Χριστός, » na C Ci e CE NC. od EET 215 ln: SENA, c RR RR Yi QR M n M » T iuo mibi bona tribues, uL in judieio tuo cognoscam 1e, ut servem salutaria mandata tua, et exse quar omne» voluntates. H MN "N EC Re P7, ESI dee an err HRS e Sp ART TRAN GI Sil QT. "θνομα οὖν Ἰησοῦς ὁ Χριστός " δύναμις, τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, Ζητεῖ οὖν Ἐχχλησία πρὸς τὸν Πατέρα, λέγουσα" Ὁ Θεὸς, ἐν τῷ Χριστῷ Ἰησοῦ Aen n. Pd M TISNPRS ao PUER E eR Pese Mere i AT, ITE MALAE NE CLARIS HERO LBS T RDE me Rs 1 PSSRINEE RINT IIT 2s Isl lem videat, ajt, quomodo superzdificet: [uudamentum enim aliud nemo potest ponere, prater id quod positum est , Jesus Christus **, » li B 178. Moxque Epiphanius : Quomodo autem per locum przdielum subversus est Arius? Et An- dreas ; Miser ille, cum audisset : « Dominus con- didit me, » non animadvertens , de humana Filii Dei patura id intelligendum esse, deitati applicare voluit. Atque ego quidem mihi persuadeo , homi- nem diabolico furore correptum , in hanc demeu- Viam incidisse, quia duplicem in Christo uaturam, humanam seilicet ac divinam, adaiittere recusaus , unam simplicemque duntaxat slatuendam per grà- vem illusionem docuit, referendo Deitatem in ordi- mem ereaturarum. 179. Et Epiphanius : Quid sibi, vult illud : « Deus, in nomine iuo salvum me fac, et in vir- ute tua judica me *'? » Andreas ait : Judicium 7 hic generale, quod omnibus impendet hominibus, iutelligas licet : nisi malis mecum dicere, preca- tionetn illam. Eeelesi esse , ad Deum oltissimum clamantis per os proplietze : Viden', o Deus, quam anceps mihi cum diabolo, me oppressam tyrannide male multaturo, eumque idolis ejus certamen sit ? Tu vero age, carnem indutus humanam huc adsis : dulcissimum Jesu Christi nomen, in quo fidem et fidueiam omnem reponam, assume. 1n nomine tuo salva me; quidquid in carne oliturus es, adimple ocius; pro me mortem obi, a mortuis resurge , ascende in edlos, ad dexteram Patris conside , unde et Spiritu paracleto per apostolos tuos me imperti : ila tandem prelium nostrum dirimes , idola dejicies, aras comminues, turpia et profana D sacriücia impedies, subdes mihi gentes que sub celo sunt , et in virtute tua judicabis me : judicio positum deinde szcülum est. Manifestum est igi- iur, Verbum divinum omaia omnino secula comn- plecti. Quod si ipsum rationem fundamenti non haberet, jam nec liaberent creatura universe, ubi consisterent. Dieit quippe apostolus Paulus : « ln ipso et per ipsum creata sunt omnia ".» Uli quod dicilur : « in ipso, » Verbum esse funda- mentum, indicat; illud autem : « per. ipsum, » commonstrat quod, eum Verbum Patris sit, ex ipso Patre eitra. corruptionem exiverit, rerumque oninium creationen: perfecerit; adeo ut ipsum sit ei fundamentum el eonditor universorum : cum ipsum tam quz videntur, quam qua non videntur sustenlet omnia. Hinc dicitur : « Ante ssecula fundavit me. » Et Apostolus : « Unusquisque au- 180. Nomen itaque cst Jesus Christus; virtus vero, Spiritus sanctus, Sic appellat igitur Patrem siernum Ecclesia, dicens : O Deus, in Cbristo (87) Σωχρὰ salutaria verti, quauis vocem banc alibi nusquam invenerim : mec euim aptiorem sen sun dare ci potui ; deest tamen in. Mazar. ? Rom. xi 30. *^ | Cor. iu, 10. ** Psal. tu, ὅν

Jesu salvum me fac, et in sanclo Spiritu tuo lar- / gire mihi diseretionem. Diseretio namque com- monstrat homini omnem viam bonam , nec patitur ipsum a recto vie tramite aberrare. llla princi- pem inter exteras virlutes locum obtinet; utpote ex qua charitas, ex charitate vero misericordia nascitur, llla denique omne opus bonum pro- ucit, ac in primis quidem benignitatem erga alios, tum aversionem ae detestationem scelerum, humi- litatem quoque suos exallantem , pacem denique et mansuetudinem. llla ipsa discretio Spiritus Sancli quasi mens est; quz cum semel in animo hominis recepta, istie sibi sedem delegit, suavis- sime afficit facultates illius spirituales. Quid porro est diseretio illa? attendesis. Expendit zqua lance cogitatum. omne : quodque salubre comperit, ! et residere in animo et exsecutioni mandari; per- δῖ, SEU. JURO, UNAM NR, MNUNINMOENNREN "E OQ WP camo 2, Tn θεῷ. Τὸ δὲ λείψανον αὐτοῦ περιστείλ Wi ἀὐτοῦ, d ν πῇ ADD μόνον, diyvuc τοῦ : εριστείλαντες ol συγγενεῖς αὐτοῦ, ἔραψαν ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ μόνον, σύ ὃ T , o i χοινοῦ τάφου. s TB i SEP en ΔΕΔΑ, Δ, τ πέρ’ τιμῦς χαὶ τι χρὴ ἀλλήλους πιμᾷν, « ᾿Ασεδὴς οὐκ ἠσχύνθη πρότωπον ἐντίμου, οὐδὲ οἴδεν τιμὴν θέσθαι τούτοις. » « Τῇ φιλαδελφίᾳ εἰς ἀλλήλους φιλόστοργοι, τῇ πιμῇ ἀλλέλους προηγούμενοι. ν «Ὡς θεοῦ δοῦλοι, πάντας τιμήσατε. » ͵ ἡρλως οἰκοδόμος, ων. ᾿μὰν μν χὰ οὐδ᾽ ὑτινυ- μεδευνμμμμμὼ μεσ τἐρ- ὡμμμμμδὸς. οὐχ δ, ὕω ἀλην ἰανοίγαμι δηϊμνϑηι.,, [Ογηΐςδι!ο ἰπδώρος τογρα Γαὐάθμιηθο εἰπεῖ! οογραδ. “1.1 ογ. νἱ, ἐδ. ρπα'. Ἐπιφάνιος εἶπεν" Τί λέγει ὁ ἅγιος Παῦλος, ὅτι « Πᾶσα ἁμαρτία ἐκτὸς τοῦ σώματός ἐστιν ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει; ν Ἔφη ὁ "Ὅσιος" Πᾶσα ἄλλη ἁμαρτία ψυχικὴ ἐστιν" ἡ δὲ πορ- νεία σωματιχή ἐστιν᾽ ἐκ γὰρ τῆς πλευρᾶς τοῦ ᾿Αδὰμ φχοδομήθη ἡ γυνὴ, ὥστε οἱ δύο ἕν σῶμά εἰ- σιν. Πᾶτα οὖν ἁμαρτία ἐχτὸς τοῦ σώματός ἐστι, «τουτέστιν οὐ τῷ σώματι πράττει, ἀλλὰ τῇ ψυχῇ, χαὶ τῷ νοῖ, καὶ τῷ πνεύματι, ὡς προέφην. Καὶ γὰρ ἐκ στόματος τὴν ἡδονὴν καρποῦται ὁ ψεύατης, ἢ ὁ . ἐπίορχος, ἢ ὁ χατάλαλος, ἢ ὁ ἑτέραν τινὰ ἀνομίαν ᾿ ἐργαζόμενος " μόνον δὲ ὁ πορνεύων τῷ ἰδίῳ σώματι συντελεῖ τὴν ἁμαρτίαν. “Ὥσπερ ὁ χοῖρος, ὅταν χυ- λισθῇ ἐν βορδόρῳ, οὐ τὰ ἔνδον αὐτοῦ μολύνε:, ἀλλὰ. τὴν ἔξω αὐτοῦ πᾶσαν δορὰν σικχαντὴν καὶ βρωμώδη ἀπεργάζεται - οὕτω. καὶ ὁ πορνεύων, χοίταις χαὶ ἀσελγείαις ἑαυτὸν ἀναμιγνύων, σιχχαντὸν αὐτοῦ τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν ἀπεργαζόμενος, οὗτος πο- ρεύεται γέλοιον τοῖς ἀοράτοις δαίμοσιν ἀναφαινό- μενος. Λοιπὸν εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει, μιαί-- γων αὐτό" οὐχ αὐτὸ δὲ μόνον, ἀλλά γε χαὶ τὸ τῆς γυναιχὴς εἰς ὃ περιπλέχεται, ᾿Ανὴρ γυναῖχα ἔχων, χαὶ γυνὴ νόμιμον ἄνδρα ἔχουσα, οὐκ ἔχουσι τὰ ἑαυ- τῶν σώματα ἴδια " τοῦ ἀνδρὸς γὰρ τὸ σῶμά ἔστι τῆς γυναιχὸς αὐτοῦ, καὶ τῆς γυναικός ἔστι τοῦ ἀνδρὸς Ὁ αὐτῆς, ὥστε οὐχέτι εἰσὶ δύο, ἀλλὰ σὰρξ μία. Ἐὰν οὖν ἡ τυνὴ πορνεύσῇ, εἰς τὸ σῶμα τοῦ ἀνδρὸς ἁμαρ- τάνει - ἐὰν δὲ ὁ ἀνὴρ ἁμαρτήσῃ, εἰς τὸ ἴδιον σῶμα «ἧς γυναικὸς ἁμαρτάνει" οὕτως οὖν εἰς τὰ ἑαυτῶν σώματα ἁμαρτάνουσιν, ὁπηνίχα οὐχ ἑαυτῶν ἐρῶνται, ἀλλὰ τῶν ἀλλοτρίων, ὡς ἀμφότεροι τὴν ἰδίαν κοίτην μιαένοντες. Διὰ τοῦτο γὰρ πᾶσα ἁμαρτία ἐχτὸς τοῦ σώματός ἐστιν" ὁ δὲ πορνεύων εἰς τὸ ἴδιον σῶμα ἁμαρτάνει, ὥσπερ χοῖρος ἐν χόπρῳ κυλινδούμενος, χαὶ γίνεται αὐτοῦ τὸ σῶμα σικχαντὸν, καὶ ὀζομένη ψυχὴ αὐτοῦ, ὥσπερ δαίμονος " χαὶ πᾶσα μὲν ἀμαρ- τία δεινῶς τὴν ψυχὴν ζοφώδη, ἡ δὲ πορνεία δυσῶ- δὲς χαὶ αἰσχρὸν τὸ σῶμα ἀπεργάζεται. ὲ

ρπβ΄. Ἐπιφάνιος εἶπεν’ Τίνα λέγει τὸ Εὐαγγέλιον, μαμωνᾶν;; Ὃ "Αγιος εἶπεν" Μαμωνᾶς ἔστιν ὁ ὧν τελώνης, χαὶ ἅρπαξ, καὶ πλεονέκτης, ὁ κατεσθίων τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν καὶ ὀρφανῶν ἀδίχως, κατὰ δυναστείαν τούτοις ἐπεμδαίνων " χαὶ μαμωνᾷ; λέ- γεται ὁ τῆς πλεονεξίας δαίμων, ὁ εἰς τὸ πάθος τοῦτο ὠθῶν. Ὁ Ἐπιφάνιος λέγει " Τί λέγει τὸ εἰρημένον " « Οἱ υἱοί σου ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν κύχλῳ τῆς τραπέ- ζης σου; » Ὁ Μαχάριος εἶπεν " Βλέψον, ἀγαπητέ βου, εἰς τὰ ἅγια θυσ!αστήρια ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς φρι- χτῆς λειτουργίας, καὶ θέασαι χύκλῳ τῆς τραπέζης κοὺς υἱοὺς τοῦ Θεοῦ μετὰ λαμπάδων ἑστῶτας, ὡς νεόφυτα ἐλαιῶν ἐν ἀμπελῶνι " τοὺς νεοφωτέστους λέγω ἐν τῇ ὥρᾳ τῆς ἱερουργίας, ὥσπερ ὡραῖα φυτὰ μεταφυτευθέντα ἀπὸ σκότους εἰς φῶς. Τούτους γὰρ ἔχων ὁ Προφήτης κατὰ νοῦν, ταῦτα εἴρηκεν. Ἐν ΨΏ, αν δυφίγοιι (δα. ΕἸ φἀνοηίυγα, Π]οῖνθο, οὲ ϑοιηΐμιβ, εἰν,» ἐπφαὶ!, ἴϑτι θυγα κα μὲ ἐρεῖ μίο ποῖ αἰκὶ νοϊηῖς, νι πον οἱ ἱππούχαρ, 561} ς νυ ίβυυτη σγαι, » οἱ διηποίσαν. ἐον ακίσιν οὶ τ πα θ θα 5, οἱ σας φοτίαμιση μι ἀπο χι ϊοίοναιαν, ἰμβὶ γόγω ἵν οιμηΐ κῶς οαγίναια, ὁγαιίε, ἰμίίαν, πος Οραβ. σΡαῚ ἀαΠ ἔνι των 5δυ τ 8 ν05. ρεαθρμναγὶ δὲ βειθαμμα Ἵν 581} παπνῦ ψΑΘ ΗΒ αὐ] ἔα! γομ πθατς, οὐ νοβ το οίητισ, ᾿γαηοῸ, αν απ γυκ να μἰ δ 18.. ς ΕἸ τα {8 Θὰ Ὑ0}}}5 ΤΟΡΔΙ Ρῳ ὅυὸ να] Ὁ» βοὰ ργὰν εαἸκι εἴα ον 5 Ἔβεῖ5, εἰ Ἔχ ίεσ- 56} πὲ 6 9 }5 πε Ν τ σΓΟΡΕ Θ᾽ ΘΧΒρΘΟΙ ἈΠ ΌΠΘΠΙ τὴν, ἴσην ΘΙ ΘΟ 55Ὰ Θθ} οογὰα ψθϑ τι. ἐ Αἱ ἐπὸ γεν ΐεηι ΠΣ ΠΉΠ Ὁ ἐμαιημιονῖ αουῆα, ἔμααῖι, μιϑρῖς ψεϊουϊεϊα λοϊαινλμ, ὁμὸ φηρψ νον ας εϑὶ θἰδο. Νυὴν γ08. αι σι νεϊίσεῖς δϑοινθθν 6586 πιδουπι, ὩΠ0υἱ π0 6 ΠΝ ὁδὶ δχρος- ἴδῃ. « αι κ᾽ ἐρὸὺ αηΐθην ἀθλῃ ἀθίδγο, Ῥαγϑοοίπ8 ἢ ὙΘΗΪΟΙ αι} νῸ5 τ ν ἀΐαυ [15 ΕἸΐμμεδὶ γῸΒ ργρεβεπεΐαμν ἀν ὙΦ Γοε5, ἀν οἰ γον γοθῖκ, βαιά οἰ ρογύπι γοιας φυσᾷ νοεῖς αὐΐθγ. ἥμιν μεγιηϊοίσβοιν νοὐὶν, γεβίγαιν. νοϊαμαίθον. Πὰς οἱ πὸϑ ἀονειμιβ άζογο, Ῥιοβρί ἴθι 68. δον μὸγ {πο οἱ πο ΐς οὲ Γαι γῆ δὲς αὐ, οὐ πρὶν ἡποκ κυῶνο, Ν αν δ᾽ δθὸ ποι πιθεΐον Ῥγὼ ἀὐϑμθο, οἱ δ0 (ἃ Ῥαίγειν, ἀμι0 βαουηϊοίο εἰ ργοσ Ῥἰιαἴσηθ με ροδοαιῖβ τοαμαϊ, ε Ραγϑοϊειας ποὰ νὸς αἴθι, ν Ὁνοιμοίο, φυΐμν. αιναμίδι δὲς ἐν με. ποι βυϊνϑθιυγ, οἱ Θουῖτα τηοτιθ Ραιογ πμθημᾶρ, ΠΑΙΌΤΊΣ, πον σοιοἰ διὰ ἡ Ροστο τος ἰού Μασοομίατ ἀήμ Ὁ ροίθγονι ἀΐσδγε, αυΐ φἰονίαμι Βρί τίτυ ἐχιδηυδηι ὁΣ δύγναηι θυ} ΕἼΠῚ ἀπομηι ἢ φυσιισά οοιμμιδδὲ δλῖτ θονίμυμι, δὲ φὐνθνΐγθ ἐθρναμι ᾽ ΑἸΔΗ6 [1 δἰδὲ τε ἰδίες. ΠΝ Ῥροριον ἀἀνδυτιμν Βρί νῖτι5 ροι δϑεῖσ, απὶ ρἰμνέϊνα εἰ, ᾿ι αὐογίθις νοβ μειειο! 571. Ὁ ργοπεημσιυν, Θαομιούο, αὐΐθαν ᾿ϑοτνΐμ5. ἀἰχηι, α Πκο ἂἱν ἰπίμιο, ποι αἷχὶ το Ἐν ηυδοιυσι άθην βεγίρισει ει αυοὴ σομνοσ οατὶς Πς ἀποδονη, αἰχογ εἶδρ ς Αἰ ρειοβίάεβ εἰ τόκον, ἀαρομνθι! θν ν θιχῖν αΐάοια, « Αἱ ργιδοίεα ἀσοδινίο, νοι δυίδην, θςοίδοι! τὸ. υἱὲ μμρίοθ εἰς γογηἠοίοβοδ, δὲ ἰπλῖ 05. [λεῖ, Εἰ ἀμκοτ: {ΠῚ αυϊάεια ἀονε αν ἃ ρθε νης εἰν ἐμ ροινάα, πισι Θα θη αυσ, ἃ 9 Δαΐβν α Αὔϑασο ἐγηρφοσὶν τὸϑ ποῖσηϊ, ἡ δαί δι Ποῖ, Υἶν 8. ἀαΐθμι, ἰὼ πθα. οἰ Θέμιν. ἀἰνέγυμι, ο δρϑο, Εἰ Βηΐαια ἀργτοθαγον Ειδηΐων φυσι αἰεῖ!, « ὼς ὕδείοιυς νουΐνι, » δὰ μοϊδειανειη Θριεϊταβ ρδγμμθοι Σ ἀπο} αυέθιι ἐμ}, ες ἘφῸ πρθίμαν ουμι, » 54 ρύυθα- ἀοπει οἱ νομί αίθω ΕἾ ὄρδοίωι, φὰΐ ρίασοι υἱ νῷν αἷἰὰι Ῥαγδοϊοιυσ, ὁὲ ἄμμι, δὶ βίο ἐΐσογα {τοις δωρτ, τ Ἀυ εν ἡ δον ἘΠ᾿ Θὰξς. ἸΩΣΘΗ ΒΡΕΣΩΣΝ κελοσὰς ὑκίς, κᾶς. Er. usui eiie da^ ar - Mansngacdtgedei. Facccdacedio;: 7^. mutind si: "ucc dian ^v t i d^ c lc dd sh T dae, quam, qui recenter per sacrum baptisma tempore sacrificii divini, instar. plantarum. puleherrimarum translati .fuerunt 4 tenebris ad lucem. llli enim sunt, quos animo versabat Propheta, cum oracu* lum istud protulit. " Mattb. x, 48. pri. 'Extgávtog eUuev* Tiva ipysveíav Éyek «b xb voj "Heatou clpnuévov* « OL 8b vexpol Quy sb p Past, o2bb lavpol o) pj àvaarísusiv ; "Isgogüe yàp hplv meíüousty alpextxüv matüec, Xé- oves pd elvat ávászasty vexpüw. 'O Maxáptog Myev*. '0 Zebg xal "Andy, xal à "Epgtc, xat à Kp/voc, (| "Hoz xal ij "Apsspus, xai mdg ó xaxá- Aoyeg zv eliXuv, vexpot óvopáGovzat xal vughol* tofroug yàp wexpoug ámoxaiei ó Hipoofnc" Aio: yip xa ypushg xai Aoyopos oUce ECnaav, obcs Dí- sovtat &) Góvolov* &loya yàp vavta xal vexpd mc- vxasw* Bi xalol^EXmweg Og laxpolg ojct «b loxsto, mhavpevot, tojzots mpoct gyovto, Üualag ai- tolg oxéivüoviec. Abrüv oJ) BA£zxov à Hpogfitne ^ Bypoyóv qnut xav avalohntoy ay clüoXov, óg la- «pole mposeziXato sà mAavópeva Éüvm, ofc mw; mpl aürüw tpomosápevos Eom b Mpophrn;* OLàk vexpol Ck) o uij lect, vourécu, oi Ürcl cv "EXXfpyov, ol MBtot xal Zóktvot, ápyugot xol ypu- ad, xal ósvpáxtvot xal yahxol, Ükn vexpk viso" o2vs larpoi, ol aücGy QOboveg (88), ümb Xp:aroo GovspiGEvses, oJiivt áyacctjnovrat, (gni. "Emqáveos eInzy* Ti éppnyelen, « AlBov bv ázstexipagaw ol olxobogoüvets, olvog éveviiw el; xsgalRp quias ; » "0 "Aytog eimcv- 'O Aio; vxo; à Xcvoséc boxty * àxcboxcpáatr à 0m ypappazéuv xal np:s6ozípuy to) Aao0 cw "louBaiov, x3t éyé- veto xiQaAR tls "Exxheglaz vv iüvüw, fy Me- st quvía Yuvía 05 Meran, Ovi sb mdy o0 xésgou eig wby Xpusb mizisstuxew, ADià élus xà £xionpa yuvia àxztvagydfua cy "EXViwov iüvàv, eizsvig Egpey fuels ol Xpiszeavol, "Ezvpáveas etnzv" T: ipurysóst, € "Exi favis xépas wQ AzVÓ, A&ruaas 15r3) cO Xourt uos:s O0 Maxáovoz M- vov's donum hmperliar spirituale. » Alii pro aliis | quidem rebus longam profectionem suscipiunt : ego vero, inquit, « ut vobis aliquid impertiar. » Hoc suem dieit, modestiam spirans, Non enim ait, Ut instituam vos, sed, Ut quod. accepi, communicem, 11 hioc quoque exiguum εἰ modestum. Porro, donum sive gratia, omne id est, quod ad audiontium com- moJitatem doclorcs mdieant:; nam etiamsi rectuin vfficius, el ex virtute faetum esse videatur, attamen

- - -—— Pray Lowe o x E HEN SEL NAM CC B3. 9 1 4. CWATR CENT ul UR CAE ternam vero paravit Pater misericordiarum Christo Filio. swo, videlicet. beatum Prodromum Joau-* nem. nam Chbriso meo**, » explicaonein flagitante | Epiphanio , hanc subjunxit beatus Andreas : Cornu quidem suscitavit Deus Davidi, nempe, ut perspi- *uum est, Christum ex beatissima Virgine, Lu- 186. Tam prolixo in mullam ncelem detenti col'oquio Andreas atque Epiphanius , taudem alter ab altero discesserunt : et Epiphanius quidem do- mum se sudm contulit, admirans eum stupore avimi sapientiam alque intelligentiam , qu:e pro- cesserat ex ore beati viri; atque ita reputabat secum ac loquebatur, fieri nullo inodo posse, ut j quis tam dextere ac congruenter vera fidei, tam abstrusa in medium proferat, nisi przsenti ope Dei adjutus. Beatus vero Andreas consuetum sibi 3uorem obtinens, exercitationibus, quas lempore MennMERREE CM aic di. Doce xc M ia: 187. Beatissimus itaque Andreas, ludens ali- quaudo more hominis non satis sui eonpotis, in ^ gmbulatione portieus publiez, quz appeliatur Mau- strueti occurrentes Domino, mulis ilum praeconis laudaront atque ex!ulerunt : nec enim sapienti bus populi ac scribis illud agendi faeultas fuit, quod isti nullius astimationis parvuli, Spirit sancio edocti, gloriose operati sunt. Tàg &:ospostinsos vis mhávns Agapsfas, Alzohg mpl; avis Discus Üoogdyouz Alüiouz ussadAdievoust) Sytogugévbie, 100 Kal pic sb xHsus sp) maüOs vripzupiwus, Tb uv goysóe: vi peezpsto Bpüp«, Xon Bbseuvis mupüiyss ipo xuplinv. EL yào pass zig ugadvas £t Maücty &zvsbv, misay Eyva «ky quay * 405. Kok xosuuriy gptonsii clxivog Gus (Xpphs áp 82x xóspioz &vlgimao qiatz non volet , expeditior, Corgonas, id est horrenda visu peccata, quie homines. intenta oeulotuin. acie in se spectantes in saxa animata converlunL, ma- etat: tum eontra. cete. libidinum conversus, hoo ipsum plaue monstrum eelorrimo eursi', vel potius volatu trueidat, et eurdis veneraudam virginem conservat. Quippe si quis sciendi cupidus, qua de- cel prudentia, seipinum velit. addiscere, reeum ilte omnium nabüram plaue noveril, ae vere mundi prudentau se esse asseeulum dixerit; parvus enint ρκπς΄. Ταῦτα τοῦ μακαρίου ᾿Ανδρέου μετὰ Ἐπι φανίου ὁμιλήσαντος, ἑσπέρας ἤδη βαθείας οὔσης, ἀφ᾽ ἑαυτῶν ἀνεχώρησαν" καὶ ὁ μὲν Ἐπιφάνιος εἴ; τὸν οἶκον αὑτοῦ ἐπορεύθη, φρίττων καὶ ξενιζόμενος τὴν σοφίαν καὶ τὴν σύνεσιν τὴν ἐξελθοῦσαν (ἐκ τῶι χειλέων τοῦ Μακαρίου " ἔλεγε γὰρ ὅτι Ἐπ' ἀληθείας , οὐδεὶς δύναται ταῦτα οὕτως ἐν εὐθύτητι λαλεῖν, εἰ μὴ ἢ ὁ Θεὸς μετ' αὐτοῦ " ὁ, δὲ μακάριος ᾿Ανδρέας πάλιν κατὰ τὸ σύνηθες ἐν τοῖς τῆς νυχτὸς ἀγῶσιν ἐπησχολεῖτο, τὰ ἐξ ἔθους ἐργαζόμενος. b Kok μηδὲν εἶναι σωφρόνως πειρεισμένο; "hy θχϑίσει τῷ βεδηκέναι κάτω" Φεύγει δὲ τιμὴν τὴν καλὴν ἀτεμίαν, 10 Πολλὴν τε δύξαν τὴν Azo ἔνε τπορ γὰρ ὕβρεις εἰσὶ τοῖς τιλωμένοντν "μπαινός ἔστι τοῦτα τοῖς ὑδριτμένοις, CH γὰρ παρ᾽ ἄλλοις ὠνομασμένη Τύχη, Εἰκών τίς ἔστιν ἀπρεποῦς ὀρχησυρίδος 41 Ἔν τοῖς ἑαντῆς ἀντικλωμένης στρόφρις, Καὶ χειροτυνούνης τυῦ βίου τὰ πλάσματα mundus est Gumana matura : ae tum quidera. nihil esse sex doctus, atque persussus, sursum ascendet gradiens deorsum; famam fügiet velut certum io- , ania 5 umgninque dedeeus putahit gloriam ; qua: "enim viris in. honare positis sunt eonvicia,. injuria lacessitis sunt prasconia. Ae revera quie vulgo. Fortuna. appeltatur, iuite- cenis saltairicule esb imago, qwe seipsam var is pedum üexibus, ae gvris versat, et. mannm τιον Mone, et gestübus, veluti quibusdam: rerüm non . CAVTUT AAIM. Impurissimi peccatoris mors infelix pramonstrata Andree ; et. hujus eximia erga inimicos charitas pie mulieri manifestata. * psal, csxyt, 17, Psal, xvii, 8. 9* Joan, xv, 25; xiv, 17.

ἐπὶ τὴν λιθίνην πόρταν, ἐχνεύσαντα τῆς δημοσίας. τὴν δὲ ἡ ἡμέρα, χαθ᾽ ἣν τοῦ μεγάλου μάρτυρος Θύρσου ἡ διὰ Κύριον ἐπετελεῖτο ἄθχησις. Ὡς; οὖν εἴρηται, πλησίον τῆς λιθίνης πόρτας γενέσθαι αὐ- τὸν, ὁρᾷ, καὶ ἰδοὺ ἄνθρωπός τις ἐκ τοῦ μαρτυρίου ποῦ ᾿Αγίου ὑποστρέφων, ἀπῇει εἰς τὴν αἰκίαν αὐ- ποῦ" ἦν δὲ ὅλος μέλας καὶ ζοφώδης " πλῆθός τε δαι- Ῥόνων ἔμπροσθεν αὐτοῦ καὶ ὄπισθεν πορευομένων, καὶ κατεγέλων τραγῳδίαν τινὰ περὶ αὐτοῦ " ὀρχού- μένοι δὲ ἔλεγον " Οὗτος τέως ἡμῶν ἐστιν. Οἱ δὲ λοιποὶ ἀνταποχρινόμενοι πρὸς τὴν χατάληξιν, ἔλε- γον " Ἰδοὺ κερδάνομεν αὐτὸν ὁμόσωμον καὶ ὁμότρο- πον, καὶ οὐκ ἔστιν ἀντίῤῥησις περὶ αὐτοῦ οὐδενός ᾿ ὅλος γὰρ ἡμῶν ἔστιν. Ταῦτα μὲν ἔλεγον περὶ αὐτοῦ, καὶ ἄλλα πολλὰ, ἃ οὐχ ἐξὸν γράφειν, καὶ εἶλκον τὸν ἐλεεινὸν εὐφραινόμενοι " γνώσαντες γὰρ ἦσαν τῇ! αὔριον ἐχδημεῖν αὐτὸν ἀπὸ τοῦ σώματος, καὶ διὰ τοῦτο ηὐφραίνοντο εἰς τὴν ἀπώλειαν αὑτοῦ. ρπη. Ὁ δὲ Μαχάριος ἑστὼς, ὡς εἶδε ταῦτα, ἐν λύπῃ ἐγένετο" ἔδει γὰρ ὅτι ἅπαξ κερδάνωσιν αὐτὸν, ὡς ἐξ αὐτῆς τῆς νέας ἡλικίας πορνοχάπηλος ἦν, αἰμομιξίαις καὶ ἀσελγείαις σχολάζων " τὸ ὃξ πάντων χεῖρον, ὅτι καὶ εἰς τὴν βδελυρὰν τῶν Σοδομιτῶν αἴ- ρετιν ὁ ἄθλιος ἐπεμαίνετο, ἀλλὰ μήτε ἐχχλησίαν γνωρίζων, εἴτε χοινωνίαν, εἴτε εὐχὴν πώποτε δεξά- βένος, ἀλλ᾽ οὔτε τι τῶν πνευματιχῶν ἡπίστατο, ἀλλὰ πάντα σαρκιχὰ, πάντα δαιμονιχά " πάντα γὰρ τὰ αὐτοῦ ἄσωτα, καὶ δεινὰ, καὶ σατανιχὰ ἐχρημά- ( πίζεν, πάντα τὸν βίον αὐτοῦ μετὰ πορνῶν, καὶ με- θυόντων, καὶ χιθαρῳδῶν ἀνήλισκεν, τούτους τερπό- μενος. Ὡς δὲ ἐπορεύετο ὁ ἐλεεινὸς ἐπὶ τὴν οἰκίαν αὐτοῦ, ἠκολούθησεν ὁ Δίχαιος ὄπισθεν, θέλων ἰδεῖν ποῦ μένει" καὶ ὡς ἔμαθε, τῇ ἐπαύριον ἦλθεν ἐν τῇ οἰκίᾳ, πόῤῥωθεν ἑστὼς, βουλόμενος ἰδεῖν τὰ αυμ- δάντα αὐτῷ. Εὔρε δὲ αὐτὸν ἐν τῇ παγίδι τοῦ θα- νάτου ζωγρηθϑέντα καὶ κείμενον, καί τινα ἄσχημα ἔθη εἰσπράττοντα. Ἧσαν δὲ ἐκεῖ πλεῖστοι τῶν ἰδίων, χάριν ἐπισχέψεως ἐληλυθότες, καὶ ἕτεροι πολλοὶ ἰστάμενοι, ἐθρήνουν αὐτόν, Ἐπεὶ δὲ τινὰ δεινὰ ἐκεχράγει χαὶ αἰσχρὰ, οὐκ αὐτὸς, ἀλλ᾽ ὁ χερδήσας αὐτὸν διάθολος. ᾿Εθεώρει δὲ ὁ Δίκαιος τὸν Σατανᾶν ὥσπερ μῦς, ποτὲ δὲ ὡς ὄφις, ἢ ὡς ἔχιδνα ἐχχέειν, χαὶ ἐξῇει ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ, καὶ κράζων διὰ ἢ τῶν ὀργάνων τοῦ ἐλεεινοῦ, ποτὲ μὲν ὡς γάττα, ποτὰ δὲ ὡς κύων, ἢ ὡς χοῖρος. ᾿Αφίει δὲ τὴν χεῖρα αὐ- τοῦ ἐν τῷ ἀφεδρῶνι αὐτοῦ, τῆς κόπρου αὐτοῦ ἀπο- γενόμενος" ἀπὸ γὰρ τοῦ πολλοῦ χλόνου ἠρέμει ἐν τῇ ποῦ θανάτου προσεγγίζων τομῇ. Οὕτως οὖν ὁ τα- λαίπωρος παραδειγματιζόμενος, καὶ αἰσχύνη τοῖς πᾶσι φανεὶς, πικρὸν τὸ τέλος ἀπηνέγκατο " χαὶ γὰρ οὔτε ἐξέχλινεν ἡ ψυχὴ αὐτοῦ πώποτε, ἀλλ' ὀρῦ.θα- πη΄. Ὁ δὲ Μακάριος ἑστὼς, ὡς εἶδε ταῦτα, ἐν λύπῃ ἐγένετο" ἔδει γὰρ ὅτι ἅπαξ κερδάνωσιν αὐτὸν, ὡς ἐξ αὐτῆς τῆς νέας ἡλικίας πορνοχάπηλος ἦν, αἰμομιξίαις καὶ ἀσελγείαις σχολάζων " τὸ δὲ πάντων χεῖρον, ὅτι καὶ εἰς τὴν βδελυρὰν τῶν Σοδομιτῶν αἴ- ρεσιν ὁ ἄθλιος ἐπεμαίνετο, ἀλλὰ μήτε ἐχχλησίαν γνωρίζων, εἴτε χοινωνίαν, εἴτε εὐχὴν πώποτε δεξά- βένος, ἀλλ᾽ οὔτε τι τῶν πνευματιχῶν ἠπίστατο, ἀλλὰ πάντα σαρκιχὰ, πάντα δαιμονιχά " πάντα γὰρ τὰ αὐτοῦ ἄσωτα, καὶ δεινὰ, καὶ σατανικὰ ἐχρημά- πιζεν, πάντα τὸν βίον αὐτοῦ μετὰ πορνῶν, καὶ με- θυόντων, καὶ χιθαρῳδῶν ἀνήλισκεν, τούτους τερπό- μενος. Ὡς δὲ ἐπορεύετο ὁ ἐλεεινὸς ἐπὶ τὴν οἰκίαν αὑτοῦ, ἠκολούθησεν ὁ Δίκαιος ὄπισθεν, θέλων ἰδεῖν ποῦ μένει" καὶ ὡς ἔμαθε, τῇ ἐπαύριον ἦλθεν ἐν τῇ οἰκίᾳ, πόῤῥωθεν ἑστὼς, βουλόμενος ἰδεῖν τὰ αυμ- δάντα αὐτῷ. Εὔρε δὲ αὐτὸν ἐν τῇ παγίδι τοῦ θα- νάτου ζωγρηθέντα καὶ κείμενον, καί τινα ἄσχημα ἔθη εἰσπράττοντα. Ἦσαν δὲ ἐκεῖ πλεῖστοι τῶν ἰδίων, χάριν ἐπισχέψεως ἐληλυθότες, καὶ ἕτεροι πολλοὶ ἰστάμενοι, ἐθρήνουν αὐτόν, Ἐπεὶ δὲ τινα δεινὰ ἐχκεχράγει καὶ αἰσχρὰ, οὐκ αὐτὸς, ἀλλ᾽ ὁ χερδήσας αὐτὸν διάθολος. ᾿Εθεώρει δὲ ὁ Δίκαιος τὸν Σατανᾶν ὥσπερ μῦς, ποτὲ δὲ ὡς ὄφις, ἢ ὡς ἔχιδνα ἐχχέειν, χαὶ ἐξῇει ἐκ τοῦ στόματος αὐτοῦ, χαὶ κράζων διὰ τῶν ὀργάνων τοῦ ἐλεεινοῦ, ποτὲ μὲν ὡς γάττα, ποτὲ δὲ ὡς κύων, ἢ ὡς χοῖρος. ᾿Αφίει δὲ τὴν χεῖρα αὖ- τοῦ ἐν τῷ ἀφεδρῶνι αὐτοῦ, τῆς κόπρου αὐτοῦ ἀπο- γενόμενος" ἀπὸ γὰρ τοῦ πολλοῦ κλόνον ἠρέμει ἐν τῇ τοῦ θανάτου προσεγγίζων τομῇ. Οὕτως οὖν ὁ τα- λαίπωρος παραδειγματιζόμενος, καὶ αἰσχύνη τοῖς πᾶσι φανεὶς, πικρὸν τὸ τέλος ἀπηνέγκατο " καὶ γὰρ οὔτε ἐξέχλινεν ἡ ψυχὴ αὑτοῦ πώποτε, ἀλλ᾽ ὀρῦ.θα- isi 2 pus recs MEL. ci E Ed SHEER SALES Veo HAPE TE MESE ATE be ER Y ERR RE INIRE ERREUR IN. S ER NI - bantque misellum hominem exsullabundi, quia noveraft luce postera e corpore migraturum ; sic- que interitus hojus illorum gaudium fuit. À riani (89), atque inde deflectens , forte. devenit ad portam Lapideam. Agebatur. autem dies, quo magnus Christi martyr Thyrsus (90) consumnaverat certamen martyrii. Ilo igitur die ad portam , uti dictum est, Lapideam accedens Andreas, conspicit hominem quemdam , e memorati mariyrís templo egredientem, domum- sese conferre, omni ex parte nigrum 23€ tenebricosum : ingeus hominem turba demonum pracedebat, sequebatur ingens; eaque deridendo et saltilando non Letam sane tragosdiam ageus exclamabat : Mie nostre modo potestati subditus est. Quibus alii statim — succinentes re-^ spondebant :' Ecce illum , moribus ae fcditate nobis simillimum lucrifecimus : nec est qui no- biscum de ulla ipsius parte contendere ausit : ) totus quippe, quantus quantus est, noster cst. Atque haee quidem, preter alia plurima, qua hie describere nibil attinet, jactabant daemones, rapta- Αθλησις τῶν ἁγίων Περπετούας, Σατύρου, Ῥευκάτου, Σατορνίλου, Σεκούνδον καὶ Φη- λικιτάτης. Ἢ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Περπετούα, ἦν ἐκ τῆς χώρας ᾿Αφρικῆς" ἐπεὶ δὲ τὸν Χριστὸν ὡμολόγει, ) χρατηθεῖσα παρὰ τῶν Ἑλλήνων, προσήχθη τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι, μετὰ τῶν λοιπῶν ἁγίων. Ἣν δὲ τῇ ἁγίᾳ βρέφος ὑπομάζιον, καὶ ἀδελφὸς ὄνομα Δεινο- κράτης. Τιμωροῦνται οὖν παρὰ τοῦ ἄρχοντος, Εἴτα ἐμδάλλονται εἰς φυλαχήν, Καὶ θεωρεῖ ἡ ἁγία κατ᾽ ὄναρ σκάλαν χαλχῆν φθάνουσαν ἀπὸ γῆς εἷς οὐὖρα- νὸν, ἔχουσαν εἰς τὰ δύο μέρη ἐμπεπηγμένα πάντα πὰ τῶν κολαστηρίων εἴδη, καὶ δράκοντα ὑπὸ τὴν σκάλαν γωλύοντα τοὺς ἀναδαίνοντας, καὶ τὸν ἅγιον Σάτυρον ἀναδάντα, καὶ στραφέντα πρὸς αὐτὴν καὶ λέγοντο' Μῆτερ μου Περπετούα, περιμένω σε, Ἣν δὲ καὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτῆς ἐν ἑτέρᾳ φυλαχῇ᾽ καὶ ὁρᾷ καὶ περὶ αὐτοῦ, ὅτι παρίστατο λεκάνῃ ὕδατος" καὶ ἂν- τλῶν ἔπινεν ἐξ αὐτῆς" “αἱ ἔγνω, ὅτι ἐτελεύτι,σε" καὶ τὸ πρωΐ αὐτὴ μὲν μετὰ Φηλικιτάτης ὑπὸ δαμά- Ἱ λεων ἀγρίων κερατισθεῖσαι ἀπέθανον: οἱ δὲ λοιποὶ ἐσφάγησαν, μνήμη τοῦ ἀγίου καὶ δικαίου Συμεὼν τοῦ δεξαμένου τὸν Κύριον ἐν ταῖς ἀγκάλαις αὐτοῦ, καὶ ἴΑννης τῆς προφήτιδος. Ὁ πρεσδύτης Συμεὼν, ἦν δίκαιος καὶ εὐλαδὴς, ἀπεχόμενος ἀπὸ παντὸς καχοῦ, προσεδρεύων δὲ ἐν τῷ ἱερῷ, xal παρακαλῶν τὸν Θεὸν, ἵνα ἐλεήσῃ τὸν κόσμον αὐτοῦ, καὶ λυτρώσηται τοὺς ἀνθρώπου; ἐκ ποῦ διαθόλου, ἤκουσε παρὰ τοῦ ᾿Αγγέλον, μὴ ἀπο- θανεῖν, ἕως οὗ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυριου, τὸν μέλλοντα (a) Psal. cxrnr, ἡ. (b) Psal. nxxxiv, 3. (c) Psal. cxxxvu, 8, (d)Psal. xxxu, 14. (e) Psal. xxiv, θ, (f) Psal. rxxvn, 68. (0) Psal. xc 44. (h) Psal, xcvt, 8, sec. LXX.

189. Sepulto dein ealavere, convenerunt fre- quentes ad uxorem demortui, consolandi causa; cumque incideret sermo de perditis illius vila uo ribusque, aliis quidem dictitantibus lam effusz ipsum petulantiz fuisse, ut si quam forte mulie- rem, sive iunuptam , seu prostiLutam , seu matri- monio juncelam: conspicatus esset, non effugeret manus howinis libidinosi, quoad intemperantiam suam diabolicam explesset ; alis vero, nugatorem, loquacem ei adulterum insignem fuisse contenden- libus; tandem uxor ipsa narrare instituit, quomo- do a matrimonii sui primordio nunquam pedem in ecclesiam intulisset, nunquam orationem fudisset, nunquam frontem cruce signasset, communicasset nunquam : quomodo denique apud scorla perno- clare consuevisset : Si quando autem inde rever- ientem ego, inquiebat, vel verbulo interpellarem, confestim expedito in. caput meum infelix. baeulo, verberibus savire non desinens , quidquid poterat. molesti ae doloris inferebat. Cum interim sera actorum poenitentia illum subiissel nudius tertius, venissetque ad me cubitum , jamque una dormituri decumberemus, solito uansuetiorem nacta, variis copi monitionihus urgere : tum interrogauti, quid sibi facien lum mandarem, respoudi : Ut luce cra- stina concedamus una ad sancti Thyrsi , eujus me- woria solemuis agitur, ut istic sacrosanclo misse sacrificio intersimus, ut salutifera Cliristi mysteria communicemus, et gratia diviua illustrati san- cus reliquam. vitam Uonsigamus , ut deuique tandem aliquando vel unico die Christianum agas ρπθ΄. Ταφέντος οὖν τοῦ σώματος αὐτοῦ, χαί τινων παραγενομένων πρὸς τὴν γυναῖχα αὐτοῦ χάριν πα- ραμυθίας, καθεζόμενοι ἐκίνουν λότον περὶ τοῦ βίου αὐτοῦ, ὁποῖος ἣν χαλεπός" καὶ οἱ μὲν ἔλεγον, ὅτ᾽ ὅπου γυναῖκα ἐθεάσατο, εἴτε ἄγαμον, εἴτε παλλα- κίδα, εἴτε ὕπανδρον, εὐθέως οὐ δέδρα ἀπὸ τῶν χει- ρῶν αὐτοῦ, μέχρις ἂν τοῦ διαδόλου "τὴν ἐπιθυμίαν εἰργάτατο " ἄλλοι ἔλεγον, ὅτε φλύαρος ἦν, καὶ γλως- σώδης, καὶ μοιχὸς σφόδρα. Ἢ δὲ γυνὴ αὐτοῦ διηγή- δατο περὶ αὐτοῦ, ὅτι ἀφ᾽ οὗ συνεζεύχθη αὐτῷ οὐδέ- ποτε ἐχχλησίαν ἐγνώρισεν, οὔτε προσηύξατο, οὔτε στανρὸν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐποίησεν, οὔτε ἔχοι- γώνησεν, ἀλλ᾽ ἀεὶ διαγυχτερεύων εἰς τὰ πορνεῖα " εἰ δὲ ἐνθάδε ἐγένετο, ἢ ἅπαξ τι ἐλάλησα, τὴν ῥά- θδον ἐκ τοῦ ἀτυχεστάτου μου σώματος οὐδόλως κατέ. φερεν, ἀλλὰ πάντα δεινά μοι κατειργάζετο, Ἐν οἷς τῇ πρὸ χθὲς κατανυγέντος αὐτοῦ (94), καὶ ἐν τῇ χλένῃ μου γεγονότος πρός με, ἡμερωθείτης τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, ὡς ἐχαθεύδομεν, ἠρξάμην νουθετεῖν αὐτόν. Κἀκεῖνος ἔφη μοι, Καὶ τί θέλεις ποιήσω, εἰπέ μοι. Λέγω αὐτῷ " Θέλω ἵνα“ τῇ αὔριον ἀπέλ- θωμεν εἰς τὸν ἅγιον Θύρσον, καθότι ἐστὶν ἡ μνήμτ αὐτοῦ, καὶ ἵνα μείνωμεν ἐκεῖσε τῇ ἁγίᾳ λειτουργίᾳ, ὅπως κοινωνήσαντες τῶν ζωοποιῶν τοῦ Χριστοῦ μυ. στηρίων, καὶ φωτισθέντες ἁγιασθῶμεν, ταπεινὲ, χσὶ γένῃ Χριστιανὸς κἂν μίαν ἡμέραν" καὶ ἔσω; Κύ-, θίος ὁ Θεὸς ἐμθαλεῖ εἰς σὲ τὸν φέδον αὐτοῦ, χαὶ σπουδάσῃς ἀπαλλαγῆναι τῶν προημαρτημένων σου, ἐπιχτίσῃς δὲ καὶ ἔργα δικαιοσύνης, καὶ οὕτω δυ- νησώμεθα εἰσελθεῖν εἰς τὴν ζωήν. Ὃ δὲ συνέθετό μοὶ τὐτ πριδξαι. fortassis benignus Dominus salutareni sui timorem animo iuo immissurus est, quo stimulatus, vile preterita delieta expiare, insuper et justitiae opera exercere studeas; ut sic ambo ad vitam ingredi &leruam mereamur. Haec ille mea monita se opere completurum recepit, 400 Til aea lini: emos emcumenalhs E Lack! NERA 1 en 22s 489. Sepulto dein cadavere, convenerunt fre- quentes ad uxorem demortui, consolandi causa; cumque incideret sermo de perditis illius vila wo ribusque, aliis quidem dictitantibus lam effusze ipsum petulantiz fuisse, ut si quam forte mulie- rem, sive innuptam , seu prostiLutam , seu matri- monio juncelam: conspicatus esset, non effugeret manus howinis libidinosi, quoad intemperantiam suam diabolicam explesset ; alis vero, nugatorem, loquacem ei adulterum insignem fuisse contenden- tibus; tandem uxor ipsa narrare instituit, quomo- do a matrimonii sui primordio nunquam pedem in ecclesiam intulisset, nunquam orationem fudisset, nunquam frontem cruce signasset, communicasset nunquam : quomodo denique apud scorla perno- clare consuevisset : Si quando autem inde rever- ientem ego, inquiebat, vel verbulo interpellarem, confestim expedito in. caput meum infelix. baeulo, verberibus saevire non desinens , quidquid poterat. molesti; ae doloris inferebat. Cum interim sera actorum poenitentia illum subiissel nudius tertius, venissetique ad me cubitum , jamque una dormituri decumberemus, solito uansuetiorem nacta, variis copi monitionihus urgere : tum interrogauti, quid sibi facien lum mandarem, respondi : Ut luce cra- stina concedamus una ad sancti Thyrsi , eujus me- | wworia solemuis agitur, ut istic sacrosanclo missae sacrificio intersimus, ut salutifera Cliristi mysteria communicemus, et gratia diviua illustrati san- cus reliquam. vitam Uonsigamus , wt deuique tandem aliquando vel unico die Christianum agas: hoe modo müser ille, prascntibus omnibus exemplum confusionis propositus, acerbo tandem fine vitam terminavit, anima nusquam ad diverticula deflectente, sed recta. properante ad barathrum in- i;rni, ubi in sempiternis tenebris et vinculis indissolubilibus perenuatura erat. | propr piv mveupastdlv. 0 "Akio: by no Silv éinemoplag "^ paxpie giflovsan, iyi) Bi, qui, tPya vt pauli 9ulv.» Mexpiogpovüv übzoüso Xec* ob yàp eizev, "Iva Bán, àXX', "Iva ónzp. Exx6ov, ja£xal. Kal vo)t0 puxpbv xai aüggevpav. Xáptopa. 3i" kw nw, Üncp ub düdavalen sig "5 rp£hcuny 1&v &xovóutun Evbeixvuvcas. El dp xal vaxópliupa Enel, à alo xa) ch vosoplióuava fuv yaglayanà sion, &ià vb efie Bvoev BslaÜat. ponte. εἰ ϑ δ ϑδδδν νος σ΄ τον ἢ Ρἰ(. Πρωϊΐας δὲ γενομένης, ἐπορεύθημεν ἐν τῷ παναέπτῳ ναῷ τὸῦ ἁγίου μάρτυρος Θύρσον, χαὶ ὡς εἰσήλθομεν ἔνδον, ἐμοῦ προσευχομένης, ἵστατο μω. κίζων, καὶ οὔτε τὴν χεφαλὴν ἔκλινεν εἰς τὸ γόνυ Ὁ τοῦ προσκυνῆσαι τῷ ἁγίῳ μάρτυρι, ἀλλ᾽ οὔτε τὴν σφραγῖδα τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ στανροῦ ἐν τῷ προσώπῳ ἐποίησεν, ἢ τὴν εἰκόνα τοῦ ᾿Αγίου ἀσπά- σασθαι, ἀλλ᾽ ἴστατο κεχαλασμένας ἔχων τὰς χεῖρας, καὶ μωχίζων τοὺς προσευχομένους Θεῷ, Ὡς δὲ ἐτέλεσα τὴν εὐχὴν, στραφεῖσα λέγω πρὸς αὐτόν" Τί ἴστασαι ὥσπερ ξώδιον ἄψυχον, ταλαίπωρε, καὶ οὐ ποιεῖς χὰν τὴν σφραγῖδα τοῦ Δεσπότου θεοῦ ἐν τῷ προσώπῳ σου, ἀλλὰ παντελῶς ἐματαιώθης, ἐλεεινὲ, καὶ ἵστασο ὥσπερ ᾿Ιουδαῖας ; οὐ φοδεῖ αὺ τὸν θεὸν, κἂν τοὺς ἀνθρώπους αἰσχύνθητι, χαὶ πορευθεὶς πρόσ- εὐξαι ὡς εἶπόν σοι, Λεγέι ἐχεῖνος - Ὑίνι προσεύξο- ᾿ τοῦσα πρὸς τὸν πυθμένα τοῦ ᾷδου παρεγένετο, ἐν τῷ αἰωνίῳ σκότει ἐχεῖσε δεσμευθεῖσα ὀξύτατα, ἘΡΗΣΎΤΝ ΨΙχαν ΠΕΕΒΩΣ ΦΟΠΌΜΙΚ 5.ΠῚ ὙΘΊΗΓΟ, ΟΝ ὙΟΒΟΙΠΕΠΊΘΑΙ ΕἸ. ΤῸ ΠΕ Ι ΘΉΒΗΝ γοτίῷ ἸθοΠοπ05. τὸ ὁποῦπιίας ὦ. " γὰρ ο. λὲ πρὸς υ, "' κοτάφορονο, 1" ἴσ. αὐτόν. "» παρὰ θεοῦ υ, Μ ὑπέκειτο ὁ, (91) Ms, Vatie. interponit : Τῷ δικαίῳ αὐτοῦ vat νοερῷ ὄμματι φαινόμενος : qua iu ms. Maz. desi- derantur : ubi tamen mox ingens hiatus 9.cutrit post lias votes, xai ὄπισθεν περενομένων, usque ad uedium: nom. 191 δὲ haec verba ; Ἐν οἷς τῇ προ- 3955 χαταγυγέντο; αὐτοῦ,

ρα. Ῥγω ὃὲ φοδηθεῖσα τὴν εἰς τὸν ἵλγιον βλασ- φημίαν, ἠρξάμην παρακαλεῖν τὸν “Αγιον φείσασθαι τοῦ μιαρωτάτου τὴν ἀναισθησίαν, καὶ μὴ ἀποδοῦ- ναι αὐτῷ τὴν βλασφημίαν αὐτοῦ " χαὶ αἴφνης ἁρπα- γέντος τοῦ νοός μου ὡς πρὸς τὴν εἰκόνα τοῦ μάρ- τυρος, ἀχούω λεγούση: πρός με" Ἐγὼ μὲν συμπαθῶ, ἀλλ᾽ ὁ Θεὸς ὠργίσθη αὐτῷ, καὶ οὐκ ἀνέχεται " αὖ- βίον γὰρ ἐκέλευσε ῥιζοτομηθῆναι αὐτὸν, ἵνα ἔξο- λοθρευϑῇ ἐχ γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ, καὶ γνώσεται ἐν τῷ ἀσθέστῳ πυρὶ, ὅτι ἀληθής ἔστιν ἡ δύξα τῶν τοῦ θεοῦ γνησίων φίλων τε καὶ μαρτύρων. Μετὰ δὲ τὴν τῆς θείας λειτουργίας ἀπόλυσιν ἔνδον γενομέ- νῆς μου, εὗρον αὐτὸν λάδρῳ πυρετῷ συνεχόμενον, καὶ ἐν τῇ κλίνῃ κείμενον, ὡς ἑωράκατε. Τοῦτο τῆς γυναιχὴς αὐτοῦ εἰρηχυίας, τρόμος ἔλαδε πάντας τοὺς ἐχεῖσε εὑρεθέντας, καὶ ἔλεγον" "Ὄντως Θεὺς οὐ μυκτηρίζεται " καὶ γὰρ ἀδιάψευστά εἰσιν αὐτοῦ τὰ δικαιώματα, καὶ τὰ κρίματα, καὶ αὐτὸς ἀποδώ- σει ἐχάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Ταῦτα μὲν, ἄγα- πητοὶ, οὐ μόνον ἀπὸ τοῦ μακαρίου ἐκείνου στόματος τοῦ Δικαίου ἤχουσα, ἀλλὰ χαὶ ἀπὸ τῆς γυναικὸς τοῦ ᾿παλαιπώρου ἐχείνου, Καὶ γὰρ ὠφελείας χάριν, καὶ ποῦ ἕνεκεν τοῦ φοδεῖαθαι τὸν Κύριον, καὶ φεύγειν ς ἀεὶ τὴν πορνείαν, καὶ τὴν μοιχείαν, χαὶ τὴν μέϑην, καὶ ζντεῖν ἐν νυχτί τε καὶ ἡμέρᾳ τὴν παρὰ τοῦ Κυρίου βοήθειαν, καὶ μὴ καταφρονεῖν τῶν ἁγίων μαρτύρων, καὶ τῶν τιμίων λειψάνων αὐτῶν, καὶ τῶν σεπτῶν εἰκόνων. ρἰιβ'. Ποτὲ δὲ περιπατοῦντος τοῦ Ὁσίου ἐν τῷ δημοσίῳ φόρῳ πλησίον τοῦ κίονος, ὃν ὁ ἐν μαχαρίᾳ τῇ μνήμῃ Κωνσταντῖνος ὁ ἐν ἁγίοις βασιλεὺς ἔστη- σεν, ἐν ᾧ φασι καὶ τοὺς τιμίους ἥλους, τοὺς ἐν τῷ ζωοποιῷ Χριστοῦ σώματι ἐμπαρέντας, ἐν τῷ ἐπάνω τούτου ἱσταμένῳ ἀνδριάντι ἐφαιδρύνατο, πρὸς δόξαν μὲν Θεοῦ, σχέπην τε χαὶ φυλακτήριον τῆς βασιλευ- οὔσης πόλεως, καὶ ἰδοὺ γυνή τις, τιμίῳ Πνεύματι Θευῦ φαιδρυνομένη, ἐν ἐχστάσε: γενομένη, διανοι- Ὑέντων τῶν ψυχικῶν αὐτῆς ὀμμάτων, ὁρᾷ τὸν Μα- χάριον περιπατοῦντα μέσον τοῦ πλέθους, ὡς στῦλον πυρὸς ἐξαστράπτοντα, καὶ ὡς βολίδα: πυρὸς εἰς τὸν ἀέρα ἐπαφιέντα καὶ αὐγάζοντα. Τινὲς δὲ μωροὶ ἐδί-. δοσαν αὐτῷ κχόσσους, ἄλλοι δὲ χατὰ τοῦ αὐχένος ἔτυπτον" χαὶ πυλλοὶ βλέποντες αὐτὸν ἀηδιζόμενοι, ἔλενον " Κύριε, μηδὲ ἐχθρὸν ἐὰν ἔχωμεν, ἵνα οὕτως αὐτῷ συμθέδηχεν. Τινὲς ζοφώδεις χαὶ μέλανες δαί- μονες ἐπαχροώμενοι, ὄπισθεν περιπατοῦντες, ἔλεγον" Ναὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεται τῆς εὐχῆς ὑμῶν, καὶ μὴ μαι, δεῖξόν μοι. Ἐγὼ δὲ ἔδειξα αὐτῷ τοῦ ἁγίου. μάρτυρος τὴν τιμίαν εἰκόνα, φήσασα, Ἐνθάδε πρόσ- εὐξαι. Ὡς δὲ ταῦτα ἤχουσεν, ἐδδελύξατο τὴν εἰ- κόνα, χαί φησιν Καὶ τίς ἡ ταύτης δύναμις πε- ρίεστιν, ἀψύχῳ οὔσῃ, καὶ ἀναιοθήτω, ματαία πλάνη τῶν ἀναισθήτων ; Τί γὰρ ὠφελεῖ αὕτη, Σοὶ λέγω, γὴν. πεν ιὦ μα ν πὲ ον ΤΟ φημίαν, ἠρξάμην παρακαλεῖν τὸν "Αγιον φείσασθαι τοῦ μιαρωτάτου τὴν ἀναισθησίαν, καὶ μὴ ἀποδοῦ- ναι αὑτῷ τὴν βλασφημίαν αὐτοῦ " καὶ αἴφνης ἁρπα- Ὑέντος τοῦ νοός μου ὡς πρὸς τὴν εἰκόνα τοῦ μάρ- τυρος, ἀχούω λεγούσης πρός με" Ἐγὼ μὲν συμπαθῶ, ἀλλ᾽ ὁ Θεὸς ὠργίσθη αὐτῷ, καὶ οὐκ ἀνέχεται " αὔ- βίον γὰρ ἐκέλευσε ῥιζοτομηθῆναι αὐτὸν, ἵνα ἔξο- λοθρευϑῇ ἐχ γῆς τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ, καὶ γνώσεται ἐν τῷ ἀσδέστῳ πυρὶ, ὅτι ἀληθής ἔστιν ἡ δύξα τῶν τοῦ Θεοῦ γνησίων φίλων τε καὶ μαρτύρων. Μετὰ δὲ τὴν τῆς θείας λειτουργίας ἀπόλυσιν ἔνδον γενομέ- νῆς μου, εὗρον αὐτὸν λάδρῳ πυρετῷ συνεχόμενον, καὶ ἐν τῇ κλίνῃ κείμενον, ὡς ἑωράκατε. Τοῦτο τῆς γυναιχὴς αὐτοῦ εἰρηχνίας, τρόμος ἔλαδε πάντας τοὺς ἐχεῖσε εὑρεθέντας, καὶ ἔλεγον" "Ὄντως Θεὺς οὐ μυχτηρίζεται " καὶ γὰρ ἀδιάψευστά εἰσιν αὐτοῦ τὰ διχχιώματα, καὶ τὰ κρίματα, καὶ αὐτὸς ἀποδώ- σει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Ταῦτα μὲν, ἀγα- πητοὶ, οὐ μόνον ἀπὸ τοῦ μακαρίου ἐχείνου στόματος τοῦ Δικαίου ἤχουσα, ἀλλὰ χαὶ ἀπὸ τῆς γυναικὸς τοῦ ᾿παλαιπώρου ἐχείνου. Καὶ γὰρ ὠφελείας χάριν, καὶ τοῦ ἕνεκεν τοῦ φοδεῖσθαι τὸν Κύριον, καὶ φεύγειν, ἀεὶ τὴν πορνείαν, καὶ τὴν μοιχείαν, χαὶ τὴν μέϑην, καὶ ζντεῖν ἐν νυχτί τε καὶ ἡμέρᾳ τὴν παρὰ τοῦ Κυρίου βοήθειαν, καὶ μὴ καταφρονεῖν τῶν ἁγίων μαρτύρων, καὶ τῶν τιμίων λειψάνων αὐτῶν, καὶ τῶν σεπτῶν εἰκόνων. ρἰιβ'. Ποτὲ δὲ περιπατοῦντος τοῦ Ὁσίου ἐν τῷ δημοσίῳ φόρῳ πλησίον τοῦ κίονος, ὃν ὁ ἐν μαχαρίᾳ τῇ μνήμῃ Κωνσταντῖνος ὁ ἐν ἁγίοις βασιλεὺς ἔστη- σεν, ἐν ᾧ φασι καὶ τοὺς τιμίους ἥλους, τοὺς ἐν τῷ ζωοποιῷ Χριστοῦ σώματι ἐμπαρέντας, ἐν τῷ ἐπάνω τούτου ἱσταμένῳ ἀνδριάντι ἐφαιδρύνατο, πρὸς δόξαν μὲν θεοῦ, σχέπην τε χαὶ φυλαχτήριον τῆς βασιλευ- οὔσης πόλεως, καὶ ἰδοὺ γυνή τις, τιμίῳ Πνεύματι Θευῦ φαιδρυνομένη, ἐν ἐχστάσε: γενομένη, διανοι- γέντων τῶν ψνχικῶν αὐτῆς ὀμμάτων, ὁρᾷ τὸν Να- γχάριον περιπατοῦντα μέσον τοῦ πλήθους, ὡς στῦλον πυρὸς ἐξαστράπτοντα, καὶ ὡς βολίδα: πυρὸς εἰς τὸν ἀέρα ἐπαφιέντα καὶ αὐγάζοντα. Τινὲς δὲ μωροὶ ἐδί-. δοσαν αὐτῷ κόσσους, ἄλλοι δὲ χατὰ τοῦ αὐχένος ἔτυπτον" καὶ πυλλοὶ βλέποντες αὐτὸν ἀηδιζόμενοι, ἔλενον " Κύριε, μηδὲ ἐχθρὸν ἐὰν ἔχωμεν, ἵνα οὕτως αὐτῷ συμθέδηχεν. Τινὲς ζοφώδεις χαὶ μέλανες δαί- μονες ἐπαχροώμενοι, ὄπισθεν περιπατοῦντες, ἔλεγον" Ναὶ ὁ Θεὸς εἰσακούσεται τῆς εὐχῆς ὑμῶν, καὶ μὴ Euwte. Rope v mE pP T vnplav, hpS&pmy ma paxalely xbv. "Aytoy gelaastac *oU puapotáso) «hy ávaicünslav, xal ph &émoboü- vas alvi) hy BAaceraíay abzoü * xal afgvac ápza- Yéviog.vo0 vods pou di; phe chv elxóva *oU páp- togoc, áxodu Xeyoóans npóg pe* "Eyü piv cvpmato, XX à Osb; pylcÜn au, xal oüx ávéyerat* at- fov yàp bxücuss (uforopmBRyz: abcàv, [va BEo- Jofpsu0f, Ex vis «à uynpócuvov abxob, xat yviosevat iw àcóbawp mupl, óct d)n0fj bowtv f B/Ga cv 53 BsoU vnu qv xe xol paprópow. Mezà ob ^h tfe Üclag Aeroupylag &mólvaty Évàov yevoné- vns pou, eUpov aütbv Aá6pu mugs cuvsyÓuevov, x0) bv sf] (vt xelusvov, dg Bupáxazs. Toro tfjg Ywvaudg abto0 elpnxviae, tpóuos Ülaós mávra; tob; ixilos cüpeÜivrae, xal Dueyov* "Ovzug Ékrbg 90 pux:mpifezai" xal yàp áüiájsustá sisty ajroU tà Dicubpata, xol «à xplpaza, xal aisb; àmobü- 6:1 éxástp xa1à và Épya a)toU. Tab: piv, àya- aol, 00 póvov ànb voU paxaptou Exslvou axápaoc ^03 Axalou fjxouca, AX xat &nb tfe yuvaixbs «o0 "wuhainópoo bxelyou. Kai yàp OgsAelag yápto, xai c00 Évexey vo9 qo6siaÜar «bv Küpiow, xaX qeüpetv. el iiy mopyeíav, xal vl» povgelav, xal rhy gànv, xal (rwy Ev vox: «e xal fup hv mapk 05 Kupíou foíüstav, xal pij xaaggoviv vv áyiov Bapiüpoy, xal wüv ciplusy Aetjávuv aj, xai *ày cemzüv elxóvav. PhB. Dort àb meprmatolvzog «o9 'Üafou iv aij Bnpocl qp zinalow «oU xlovoz, 6v à Ev paxapia ^j uvi pm Kuovovavitvog à Ey áy(og Basuebs Éozn- av, iv gag: xal cob viploug coe, v0); iv rip Kuoxoup XpiuzoU opast Epxap£vrac, iv «i Enávoo ^0)x0v lozapév dvBpidvet gaubpivazo, mph; bigav piv 8:00, axézmy xs xal quXaxviotov vf; Basusu- eUsmg móhenz, xal idoU ovf vt;, vulp DIveógaz Oeoà qaibpovopévry, &v Exoxácz: yevopdvn, Guxvos- | qénsoy sàv (uyióv aürie ppávov, £pi viv Ma- xápiy nspizaxoüvem uécov soU mA cuz, Dg axüloy mph; i&astpánsovez, xai Oc Boilón; gugb; elg vhu &éga bxaqiévex xoh abyátoven, Try; 05 pozo tà bosav abri) xócsouz, üXlot 0b xz v60 alive Erumvov* xal melio fAimovesg ab:by àwuléueyon, Eievoy* Küpte, prbb. E/0phy &3y. Éptouey, iva. cUzug abzi aopói6nxev. Ttvig Cogübtsig xal péilavez dai- povte &xaxponiuevor, ÜriaÜzy meprrascüvzeg, Devoy" Nai à 6sb; eisaxoóssva: rfjg eüyzs Üpiov, xal pd] | auditis, exsecratus imaginem : Quse, inquit, in illa virtus inest, qux ipsa cum vita sensuque destituta sit, nibilo saniores vos turpiter decipit? Quid enim profuerit ipsi istud : Tibi dico, paries, adjuva me? Aique his dictis , consternatus animo confestim e templo se cursim recepit. (82) Cangius, lib. , eap. 21, agens de majori 2 palatiunr foro, quod ab Augusta matre Augu- suarum .voluit Constantinus appellari , memiuit vrecie ibidem columna porpbyreücz, et desuper κηρυγμένην" καὶ τὴν σταύρωσιν ὁμολογεῖν», καὶ, τὴν ἀνάστασιν. δοξολογεῖν, καὶ τὴν ἀγάληψιν ᾿πβοσκυνεῖν, ὡς τῆς ἄκρας αὐτοῦ φιλανθρωπίας καὶ δυνάμεως γνωρίσματα' ὡς σωτηρίας μὲν καὶ ζωῆς αἰωνίου πρόξενα τοῖς ἐν πίστει καταδε- χομένοις κατακρίσεως δὲ καὶ κολάσεως τοῖς ἀπίστοις γενησόμενα. Παρήγγελλε δὲ μηχέτι τῶν ζώων τὰ εὐπρεπῇ δός ξαντα θεοποιεῖν᾽ χτηνῶδες γὰρ καὶ ἄλογον χομιδῇ " μηδ᾽ ἀψύχοις μορφαῖς ὅλως ἀνθρώπων ἢ θηρίων προσέχειν τὸν voüv* ἀναίσθητον γὰρ καὶ σφόδρα θηριῶδές τε xel παχύ" ἀλλὰ μηδὲ τοῖς πάθεσι τῆς ψυχῆς, ἐπιϑυμίᾳ, φημὶ, καὶ θυμῷ προστετηχέναι πε- ριπαϑῶς" μηδὲ Bi ὑπερδολὴν φιληδονίας, τοῖς ἀπὸ τῆς ὑλής αὐτὰ δελεάσμασιν ὡς ὑπεκκαύμασιν ἐχπυ- ροῦντας θεοποιεῖν. Ἄτοπον γὰρ xal ἐπιεικῶς Αἰγύ-, πτῖον καὶ δαιμόνιον" Σώφρῥογε δὲ Λλοτισμῷ πρὸς τὸν εἰς ὑμᾶς εὐαγγελισθέντα Λόγον dvazóperor, xal τῷ αὐτοῦ λόγῳ καὶ νόμῳ τυπούμενοι, οὕτως ἂν τῆς ἐπηγγελμένης ἐπιλαδέσθαι δυνήσεσθε ζωῆς, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. "Apt.

ρα πμείμε μος τα ᾿ ἐγείρῃ εἰς τὸν αἰῶνα ἄλλον τοιοῦτον ἐπὶ τῆς γῆς " οὗδεις γὰρ χατέκαυσεν ἡμῶν τὰς καρδίας, ὡς ἀχα. βάτης οὗτος " μὴ βουλόμενος: γὰρ χάμνειν τὰ ἔργα τοῦ χυρίου αὑτοῦ, μωρὸν ἑδυτὸν προφασισάμενος, παίζει τὸν κόσμον. Ῥηγ᾽. Ταῦτα μὲν οὕτως ἔλεγον" ἑώρα δὲ ἢ γυνῇ τοὺς τύπτοντας τὸν Δίκαιον, ὅτι ἐσημειοῦντο οἱ ζο- φώδεις ἐκεῖνοι, καὶ ἔλεγον" Κἂν τοῦτο τὸ κρίμα ἔχωμεν εἰς παραμνθίαν, ὅτι ἀδίκως αὐτὸν οὗτοι τύ- πτοντες ἔχουσιν ἁμαρτίαν" πάντως γὰρ αὐτοὺς τῆς το. σαύτης προφάσεως χαταδικάζομεν αὐτοὺς ἐν τῇ ὥρᾳ τοῦ θανάτου αὑτῶν, ὅτι ἐχλεκτὸν τοῦ Θεοῦ ἔτυπτον ἀδίκως, καὶ οὐκ ἔστι σωτηρία ἐν τούτοις, ᾿Ακούων δὲ ταῦτα ὁ Μαχάριος πνεύματι θείῳ, [ἐνὶ λόγῳ τὰς πανουργίας αὐτῶν ἔλυε (98)}] καὶ ἐδικάζετο αὐτοῖς Β λέγων " Οὐχ ἔστιν ὑμῖν σημειοῦσθαι ταῦτα" ἐγὼ γὰρ παρεκάλεσα τῷ φοδερῷ Δεσπότῃ μου μὴ ἡγξῖσθαι αὑτοῖς εἰς ἁμαρτίαν τούτου ἕνεχα ὑπὲρ ὅσον μὲ τύπτουσιν, καὶ ἡ ἄγνοια τόπον αὐτοῖς ἀπολογίας δί- δωσιῦ οἰιδ'. Ὡς οὖν ταῦτα ἤχουσεν ἡ γυνὴ ὁμιλοῦντα. μετὰ τοῖς σκοτεινοῖς ἐκείνοις, ὁρᾷ εἰς ὕψος, καὶ ἰδοὺ ὥσπερ πύλη ἀνεῳγυῖα τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐξ αὐτὸς ἐξιὼν πλῆθος χελιδόνων τερπνῶν, μέσον δὲ αὐτῶν περιστερὰ ὡς χιὼν, μεγάλη σφόδρα, καὶ κατῇει ἅμα ταῖς χελιδόσιν ἐπὶ τὸν Μαχάριον, κάρφος ἐλαίας χρυσίου στίλθον βαστάζουσα ἐν τῷ στόματι αὐτῆς, ᾿ καὶ ἀνθρωπίνως διαλεγομένη τῷ Μακαρίῳ καὶ λέ- “ γουσα΄ Δέξαι τοῦτο τὸ κάρφος, ὅτι ὁ παντοχράτωρ Πατὴρ καὶ Κύριος Σαδαιθ σοι ἐχ τοῦ παραδείσου ἀπέστειλε γνώρισμα, διὰ τὸ εἶναί σε οἰχτίρμονα καὶ φιλάνθρωπον, ὃν τρόπον οἰχτίρμων καὶ ἐλεήμων ἐκεῖνος χαθέστηχεν" ἰδοὺ γὰρ δοξάσει σε ὁ Κύριος ἔτι καὶ ἔτι, χαὶ ὑψωθήσεται τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐ- τοῦ ἐπὶ σοὶ, ἀνθ᾽ ὧν σὺ ἔκρινας τοῦ μὴ ἔχειν ἀμκρ- τίαν ποὺς καθεκάστην σε τύπτοντας. Ταῦτα εἰρηχυΐα ἐκαθέσθη᾽ ἐπὶ τὴν χεφαλὴν αὐτοῦ, χαὶ ἣν ὅλη πε- ριηργυρωμένη, καὶ τὰ μετάφρενα αὐτῆς ἐν χλωρό- πῆτε χρυσίου" οἱ δὲ ὀφθαλμοὶ αὐτῆς ὡς μαργαρῖται τίμιοι " οἱ δὲ πόδες αὐτῆς ὑπῆρχον βαφῇ βασιλικῇ βεδαμμένοι, καὶ σταυρὸν ἀπὸ ἀνθέων ἐπὶ τὴν κεφα- λὴν αὐτῆς" καὶ ἦν κύχλῳ αὐτῆς πολὺς τῶν χελιδά Ὁ νων χελαδισμός. “Π ριμε,, Ταῦτα ὁρῶσα ἡ γυνὴ ἐχείνη ἡ θεοσεδὴς, ἐξεπλήσσετο σφόδρα " ἐν ἑαυτῇ δὲ γενομένη ἀπὸ τῆς ϑέας ἐχείνης, οὐχέτι ἠδυνήθη εἰπεῖν τινι, μόνον ξὲ καθ᾽ ἑαυτὴν ἔλεγε (94) Βαδαὶ, τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγα- θότητος, οἵους φωστῆρας ἔχει ἐπὶ γῆς, καὶ οὐδεὶ; αὐτοὺς ἐπίσταται ! Πολλάκις οὖν ἡδουλήθη τὰ ρα: ᾿ θέντα αὐτῇ τισι διηγήσασθαι, χαὶ παραχρῆμά τις δύναμις ἐχώλυεν αὐτὴν, εἰς τρόμον ἄγονσα, καὶ λον. πὸν ἐχοῦσα καὶ ἄχουσα τὸ θαῦμα ἀπέκρυδεν. “Ὅθεν ἐν μιᾷ συναντᾷ αὐτῇ -ὁ Δίκαιος καὶ λέγει αὐτῇ " Φύλατιέ μου τὸ μυστήριον ἐν τῷ τέω;, Βαρδάρα, (9}} Ἰριάεπι 9[ς Ἰερία ; χαὶ ἐκπληττομένη ἔλεγε. 204 Commemoratio sancti. Patris nostri Sophronii episcopi,

τοῦτο γὰρ ὄνομα αὑτῇ, καὶ μηδενὶ αὑτὸ ἐξείπῃς,, ἕως οὔ διελεύσομαι ἐν τόπῳ σχηνῆς θαυμαστῆς ἕως τοῦ οἴχου τοῦ Θεοῦ. Ἢ δὲ πρὸς αὑτὸν εἶπεν " Κα- κῶς οὐ θέλω " εἰ δὲ καὶ θελήσω τινὶ διηγήσασθαι, οὗ δύναμαι, τίμιε φωστὴρ χαὶ ἐχλεχτὲ Κυρίου παν- θαύμαστε " χωλύομαι γὰρ ἀοράτῳ δυνάμει, καὶ εἰσ- ἔρχεται τρόμος εἰς τὰ ὀστᾶ μου, καὶ ἐν ἐμοὶ ἡ ἰσχύς μου ταράττεται. RUNI TE Ze SERERE e ERR bxencalcl a CaL UA i M OLLI faculias non adest; prohibeor euim vi quadam invisibili, tremore quodam intima ossa mea sulieunte, viribusque corporis deficientibu . A Uliristo. « l'er qualem » autem «. legem, ». iuquit, exclusa esi? nunquid. per legem operum, reae qua dicit, « Qui fecerit. lyee, vivet in eis 1? » (id euim dixit lex Mosaico.) Haudquaquam, inquit, *« sed perleein fidei, 1 quie gratia justlicat, et non ex operibus, Ecce fidem legem etiam vocal, ob uo- 1iinis apud Judzeos revereitiam, In posterum itaque, Judae, iu. lide gloriare, quae te justificare polest. Vins, 28-30. « Arbitramur itaque juatilieari lio- mineni per liaem sine operibus legis. Àn Judiorum Deus tantum? Nonne et geutium ? Ino et. gentium. Quandoquidem unvs est. Deus, qui justificabit cir- cumcisionem vx liue, et prasputiam per. fidem. » Cum subjecisset oculis, quod ex sanguiue Cristi et non ex operibus legis esset justilicatio, eunclu- ? dit sermoncui, inquiens : Ex commemoratis omui- bus colligimus, fide justilicari omnem hominem. Et ne turberis, o Judse, quasi res istliase sit aUsmrda. Non. enim partium studiosus est Deus, ut te solum- modo servcl, non autem onmeur honinem, llic auteni Judzros rubore sulfundit, ae perterrefacit supra medum, eeu eos qui adversus Deum pugoaut, si ion admittart gentes servari per fidem. Non en ur ereiduut ipsuui onmium perzeque Dem esse, curani- Que gerere omninm ex :quo. Uuus igitur, id est, idem est et Judzorun et gentium Deus, qui et eir- cumeisum justifica, on ex lege, sed ex lide, ac prasputiatum iutermediante ide. suscipit, Cum. au- tem circuineisionis mentionem faciat et. preputii, ; memoríau: relricat corum que paulo ante dicta sunt, quibus indicaliat quod ueque circumcisio pro- Sit, si opera desint; neque pr:pulium per sese quidquam obsit. Utraque igitur lide opus habent. Vgus. 31. « Legem ergo destruimus per. (idem ? Absit, sed. legem statuimus. « Quia nonnihil tirba- Jat Judieos, legen fide dissolvi, eurat. isuid. vulne- ris jingenti sua sapientia, "inquiens quad legem slabilit (ides. Quod enim voluit lex, nempe justi - ficare hominem. uon potuit. autem prasstare , hoc "fides perícit, Sinul atque enim quispiaur ercdiderit, proünus justificatur. Non igitur. destruit legem lides, sed. statuit poiius. ler hoe. aulem statuendi vocabulum, ostendit jacere lege. Nau qui. jacet, opus habet ut. erigatur et. slabiliatur. 5 Levit. svin, B. à Gen, xv, 6. Vario lectiones. T μάνον o. "iv. μεσιτενομένης, "V eu. sdnddlko: 2dbdcdib dui x2denedd: icOLM dd RPRRUNBTTN SUMA SUR MR INV IU BRA NPCISLA TM SIRE I OESTE etr ume THREE UE NIU ROT beratus, non succumberet tentationi; neve despiceret. se preeantem, et gravissimos diaboli insultus sustinentem. Wee cM CNNEE NEN NE X SN NE NE X M ATEM. —- CIERRE A | pulsa. fuit. Cum autem illi vir sanctus. obviam factus esset aliquando : Cave sis, ait, o larhara (id enim mulieri nomen erat), ne cui qua vidisti anysteria reveles, donec pervenero in jocum taber- maeuli admirabilis , usque ad dumum Dei. Cui vicissim Barbara : Malo meo edocla secretum ser- vo, vir venerande, Deo eleete, eL supra modum admirabilis : quod si etiam libido sit revelandi , Ld /— 196. Dum talibus aliisque prodigüs admirabilis Andrez virius magis in. dies splendescit, grave bellum Epiphanio motum fuit ab intemperanti li- bidine. Maledietus namque Satanas, invidi» sti- mulis actus, quemdam e daemonibus suis centu- rionem aüversus adolescentem immittit, ut inmo- dica ejus animum tristitia l:edaL meniariamque e terris auferat, Hujus igitur expertus impetum Epi- planius, maestitia et animi amaritudine eonficie- batur; cumque nihil eontra validas iuimici aggres- siones et lerrieulamenta haberet prasidii, reperit tandem, postquam diu qussísset, B. Andream; quem et, aperto prius anima tolius statu , opem flagitat; videlicet ut acerba dzmonis tyrannide li- .. 197. Andreas aulem , vere bealus, vere suavis et misericors, Epiphanium , nun secus quam pro- prium filium miseratus, ita alloquitur : Charissime fili, propterea quod animo elati fuimus, erupit conira nos draco infernalis ut cognita exiguitate nostra, confileamur, nullas esse vies nostras, si cum nequissimo Sataua. depugnanduiu sit, sed omnia admirabili Deo nostro accepta referri de- bere; sive enim vineamus hostem , seu resisiamus viriliter, seu orationibus, jejuniis, aliisve piis ope- ribus vocemus , omnia beniguissimi Dei nostri mu- nus sunt. Ipse enim dieit: « Sine me nihil potc- stis facere ** ; » et, « Onimis justitia hominis ut pau- mus menstruatze coram Domino est 9, » Nuncigitur, fili mi, przeipio tibi, et obedientia tua. effeetum ) dabit, ui luce crastina ad saeram saneti Acacii maetyris aedem in fleptascalo pergas, quo et ego in spiritu veniam, supplicabimusque ambo eu v lacry- mis sancto martyri, ut quod a me petis beneli- cium, ipse tibi ab optimo nostrique amautissimo Domino consequatur. Constat vero milii, maguum Lune martyrem repulsam non ferre a Domino; quia generoso certamine pretiosum sanguinem suum (95) Ms. Vatic. vat ἡ προθυμία ἡμῶν. (96) Colitur sanetus Acacius 7 Maii a Gracis, 2 Latinis $ Mail : de cujus in ista ecclesia corpore vide que ad hune diem diximus, el Cangium , 5? Joan, xv, D. δ᾽ 158. Lxtv, 6. lib. 1v, eap. 6, n. 2. lleptascalon vero, alias vore corrupta Paschalon, crat in x urbis legione, juxta Navale, uli habes lib. 1, e. 47, num, 2.

135, 1515 auditis , abjicil. se JF piptianius ad. Yene- randos Andreze pedes , et salutatum in. osculo san- cto abiens reliquit. Postera autem die illucescente, coutulit se ad sancti Joaunis Baptiste (97) , ibique sacrificio interfuit divino ; lempore vero porae- 1idiano sub boram septimam abiit ad saneti Acacii, reperieusque obseratas fores, tantisper consecit in narthece (98) , orans cum lacrymis afllictionis indi- tibus sanctissimum martyrem, ut ue votia eum suis fruswatum redire. domum pateretur. Dato autem ad hymnos vespertiuos signo, apertisque templi valvis, primus ipse intravit, gemens ploransque et lacrymas precibus commiscens. Ubi vero propius ad arcam sanell martyris accessisset, sic ipsum allo- qui exorsur est: Sanclum, Dei luminare, vir Do- müno dilectissime , sancütatis fragrantissimo uu- guenlo delibute , martyr plurimum aduirande, iniserere mei, hominis infirmi sane ac miseri , qui propler delictorum. suorum mulitudinem male liabet, et demoni rapina cessit : medicare ulcera, emunda vulnera, cura plagas , et verberumi cica- f iriees. Aspice canem istum , intuere serpentem, auendesis lupum, et leonem illum contra me ini- gerum frementem, festinantemque ut in profundum linidinis me deuergat : ne differas auxilium tuum, dulcissime; né wee rejicias, suavissime; ne la- crymas meas amarissimas aspeeneris, mellilue : repelle à me terribili "intercessionis tuw fale om- nes ininicos meos; potes enim , admirabilis Chri- sti miles, petentibus cuneta qui. desideraut à Deo impetrare. s 199. Hane ubi fudisset eum lacrymis orationem Epiphanius, Aeacii pro. veritate martyrio coronati opem iuploraus, conspicit repente ex ipsa saneti lipisanotlieca speciem prouicare fulguris seque cir- cumdare : fulguii amem calor inerat summus, 1 quasi beueliceutiae quac mox secutura erat pramun- 1jus. lhursum eodem rellectit oculos, sentilque iude egredi fragrantiam liliorum ae rosarum et pretio- sissimi unguenti ; et insonuit auribus vox, Audi, inquiens, oratiouem tam, sed et priusquam tu me appellares, supplicavit mihi pro te vir ille, qui Dei causa stullum mduit, Vade igitur, et ego rem libi tuam a Domino Deo exoraho : preces euim meas, ad pedes ejus venerandos accidentis , fieri non polest uL 1ejiciat, Sicque. vos. illa audiri amore illius profundere prompto. animo non dubi- tavit: et evenient nobis quae desideramus; et opta- tam quietem recuperabimus. Quando autem ad sanetum perveneris, noli multum verbis orare, seid spiritu contrito et corde liumiliato , eum lacrymis prodwetisque ex imo pectore suspiriis, et. verbis alllietionem animi testantibus,, iustanler suppli- "Phy elvoy eb, svy0zidsag eis Up, Kx) suvrapdssty vàz houyqicnus quati. 15. Tiv 656v fete, xal plas Oen Ades düsty possint), dà" ptas aapuogptiyo, Ados zpofiduit, xÀy oglivns cy piav. TAXMyé BE eus Düsquts Pu tv atv iu avis tostsav, xat Cuaglos8 cipi Nov, WP Cür bxpeiergts t6» l'ai Exodo. "Yadeqy ixeivy, 39) sisapuiós0as Mtis "Asóspy vogdteis, 3 Bug Dérey 0scte ARA el gty KM, mg scsapidiata: Mex Ei B a5 qs Bey, més péeu Lee) 0Dat; ; V Mésty hp ob34y basi sow cip pcuov. [TN Einzty bvaprég &xOvá?n nz üdte. "Isog Epez gen , py Ubhoty Gee) Mee, Yi seo hPkevxact voz idezanz Tospdot, & Ty adsxos G6 paev sidere fk. TATE. nat esos iv Matos s-ptut Tí nd orto p suqtow vts 1820997 NR voüisze qp sb pivsusw el odas "Ey salis Exi nociniz cisumyivai* V Kaisiv vupuyUR-, vas Ow niv: Miyegs TH op guflsisas ze) usenpázuo Bien, OlBisspir cis sy d) mequpqónov, Kid tah vs osposUTz, De Prvvydetos Mtt "izstis ve Bibkssy died; i suvGésst, ρἰιη. Ταῦτα ἀχούσας ὁ Ἐπιφάνιος, πεσὼν εἰς τοὺς τιμίους αὐτοῦ πόδας, καὶ ἀσπασάμενος αὐτὸν τῷ ἁγίῳ φιλήματι ἀνεχώρησεν. Πρωΐας δὲ γενομέ- νης, ἐπορεύθη ὁ Ἐπιφάνιος ἐν τῷ ναῷ τοῦ τιμίου Ἰωάννου τοῦ Βατετιστοῦ, χἀχεῖσε τὴν λειτουργίαν Β ἐσχέλασεν " περὶ δὲ τὸ δειλινὸν ἀπῇει ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἁγίου ᾿Αχαχίου ' ἣν δὲ ὥρα ἐθδόμη, καὶ αἱ πύλαι τοῦ ναοῦ ὑπῆρχον ἐσφαλιτμέναι, ἐν δὲ τῷ νάρθηκι προσεδρεύιυν᾽ δάχρυσι θλιδεροῖς ἠντιδόλει τὸν μάρ- τυρα μὴ κενὸν ἀποστραφῆναι, Τοῦ δὲ ξύλου χρού- σαντος τοῦ ἑσπερινοῦ ὕμνου, καὶ τοῦ ναοῦ ἀγεῳχθέν- τοῖν πρῶτος εἰαήει αὐτὸς στένων καὶ ὀδυρόμενος, καὶ τῇ δεήσει συγκιρνῶν τὰ δάχρυα. Ὡς δὲ ἤγγισε τῇ θήχῃ τοῦ μάρτυρος, Τοιαῦτα πρὸς αὐτὸν τῷ πνεύματι ἀπεφθέγγετο " Φωστὴρ ἅγιε, ἀγαπητὲ τοῦ᾽ Κυρίου, ἡγιασμένε,. μεμυρισμένε, μάρτυς Κυρίου πανθαύμαστε " ἐλέησόν με τὸν ἀσθενῇ χαὶ ταλαίπω- ρὸν, κακῶς ἔχοντα ἀπὸ τὸῦ πλήθους τῶν πταισμά- τῶν, δράγματος Σωτᾶν διαδόλου " θεράπευσον τὰ ἕλκη, ἀπόσμηξον τὰ τραύματα, ἴασαι τοὺς μώλω- Σ πας, καὶ τῶν πόνων τὰ στίγματα " ἴδε τὸν κύνα, θέα- σαι τὸν ὄφιν, πρόασχες τῷ λύκῳ, τῷ λέοντι τῷ κατ᾽ ἐμοῦ τοῦ ταπεινοῦ φρυαττομένῳ [καὶ εἰς βυθὲν ἄσω.- τίας χατασπᾶσαί με απεύδοντι (99}}. Μὴ βραδύνῃ, ὁ γλυχὺς, μὴ ἀναδάλῃς, ὁ ἡδὺς, μὴ παραδλέψῃς μον τὰ αἰσχρότατα δάκρυα, ὁ μελίῤῥυτος, ἀπ᾽ ἐμοῦ ἀπέν λατον τῇ φοθερᾷ τῆς πρεσδείας δου δρεπάνῃ " δύνα- σαι γὰρ, οἷα θαυμαστὸς στρατιώτης τοῦ Ἰησοῦ, τοῖς αἰτοῦσι παρέχειν τὰ καταθύμια. ρἰιϑ΄. Ταῦτα εἰρηχὼς ὁ ᾿Ἐπιφάνιος μετὰ δακρύων πρὸς τὸν τῆς ἀληθείας μάρτυρα, εὐθέως ὁρᾷ ὡς εἷ- δὸς ἀστραπῆς ἐξελθοῦσαν ἀπὸ τῆς θήχης τοῦ ᾿Αγίου, καὶ αὐτὸν περιχυχλώσασαν " ἣν ὃὲ τὸ εἶδος λέαν θερ- 2 μότατον, ἡ γὰρ θέρμη τοῦ ἀθλοφόρου ἡ πρὸς εερ- γεσίαν ἐπιφοιτήσασα. Ὁρᾷ οὖν πάλιν, καὶ ἰδοὺ ἐκ τῆς θήχης ἐξξει εὐωδία, ὥσπερ κρίνων καὶ ῥόδων, καὶ ὡς μύρου πολυτίμου παραπλησία, καὶ φωνὴ γέγονεν αὐτῷ λέγουσα - Ἤκουσα τῆς δεήσεώς σον" καὶ γὰρ χαὶ. πρὸ σοῦ ὁ διὰ Κύριον παίζων διὰ σοῦ μο: ἐνέτυχεν. ᾿Απιθε οὖν, χὰγὼ περὶ τούτου τῷ Δε-- σπότῃ καὶ Θεῷ δεηθήσομαι " ἄψομαι γὰρ ἐῶν τιμίων ἰχνῶν αὐτοῦ, χαὶ ἴδω εἰ παραδλέψηταί μου τὴν δέησιν. Καὶ εὐθέως ἀπέστη ἡ φωνῆ. Ὁ δὲ Ἐπιφάνος Ῥαυμάσας τὴν τοῦ ᾿Αγίου ἐνέργειαν, ἱκέτευεν αὖθις ᾿ παυόμεθα. "Ὅταν δὲ γένῃ πρὸς αὐτὸν, μὴ χρήσῃ τινὶ βαττολογίᾳ, ὀλλὰ πνεύματι συντετριμμένῳ χαὶ πεταπεινωμένῃ καρδίᾳ, καὶ δάκρυσι, χαὶ βαθέσι στεναγμοῖς χαὶ λόγοις θλιδεροῖς αὐτὸν ἐξιλέωσαι" καὶ εὖ οἶδα ὅτι εὐθέως ἔψῃ τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ. Ναὶ τέκνον μου, οὕτω ποιήσεις, χαὶ ἔσται σοι ὃν τρόπον εἴρηκα ἡ ἔχθασις. (92) Quatuordecim omninG eedesias CP. S. Joannis laptista Cangius enumerat, lib. tv, cap. 4, wt dillicile sit divinare quanam bie designetur. (98) Narthex *airium eclesie praliminare , de quo eruditum Commentarium scripsit Leo Allatius. De Narthece etiam. a Cangius, lib. iu, cap. 18. (99) Ms, Vativ., ἐξαλείφειν ἅπαν τῇ βίᾳ τῆς φύσεως εἰς παράφυσιν ἐχτρέποντι.

αὑτὸν τοῦ ἐπιταχῦναι τὴν δέησιν, Θέλω γὰρ, μεγα- λομάρευς τοῦ Χριστοῦ ἠγαπημένε, ἵνα τὸ πᾶν μέχρι μεσονυχτίου κατεργάσῃ τῷ δούλῳ σον, καὶ εἰδῶ σου τὸ γλυχύτατον ἠρόσωπον, χἂν ἐν ὁράσει τὴν χαρὰν χαὶ τὴν ἀντῦηψιν χομίζων μοι. Ταῦτα εἰρηχὼς χαὶ ἀσπάσάμενος τὴν θήχην τοῦ μάρτυρος, ἀνεχώρησεν. σ΄. Ὡς δὲ εἰσήει ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτοῦ, ἐτέλεσε τὴν ἐννάτην ὥραν τῆς νυχτὸς, καὶ μικρὴν ἀφυπνώ- σαντος. ὁρᾷ εὐθέως ὄχλον τινὰ ἐπιστάντα αὐτῷ ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτοῦ λευχοφόρους, καὶ ἕτεροι ἀληθινὰ (1) φοροῦγτε," μέσον δὲ αὐτῶν ὁ μάρτυς ᾿Αχάκοος, ὥσπερ μαργαρίτης ἀστράπτων, νέου φαιδρότητα ἔχοντα ἡλέ- κων, καὶ τὴν μὲν γενειάδα ἀρτίως καταστέφουσαν τὸν τίμιον πώγωνα, καί φησι πρὸς τὸν Ἐπιφά τον " Ἥχουσα τῆς φωνῆς σου, καὶ εἶπον τῷ Δεσπότῃ περὶ οὗ ἐδεήθης μοι, καὶ εἴρηκέ μοι ποιῆσαι μετὰ σοῦ ὅσα ἂν βούλωμαι " καὶ δι᾽ ἐμοῦ ὁ Κύριος βοήθειαν παρέχει σοι, χαὶ πτήξει ὁ θλίδων σε δράχων. Ὁ δὲ φησιν" Ναὶ, κύριέ μου, Καὶ εὐθέως ὁρᾷ σκεῦος χρυσοῦν προσενεχθὲν αὐτῷ, ἔχον εἰχόνας [τέσσαρας, μίαν μὲν] τοῦ Δεσπότου Ἐριστοῦ, ἄλλην τῆς Θεοτό- χου, ἑκατέρωθεν δὲ Χερουδὶμ. καὶ Σεραφίμ᾽ ἔνδον ἐν τῷ σκεύει εἶδός τι ὡς πυῤῥακίζον (3) εὐῶδες σφό- ὃρα. Καὶ ὥσπερ ἐν ἁγιάσματι τοῦτο μίξας καὶ χλά- σας, δέδωχε τῷ Ἐπιφανίῳ εἰρηκὼς αὐτῷ " Εἰρήνη σοι, καὶ ἀνεχώρησε σὺν πάσῃ τῇ συνοδίᾳ αὑτοῦ. ᾿Σπασθεὶς οὖν, ἔξυπνος ἐγένετο, καὶ κατανοήσας "τὰ ὁραθέντα αὐτῷ, εὗρε τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς μέλι γλυκὺ, καὶ ἐχτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ πρὸς τὸ ὕψος τοῦ οὐ- ρανοῦ, ἀπευχαριστεῖ τῷ Θεῷ τῷ οἰκτέρμονι καὶ τῷ ἁγίῳ μάρτυρι σ΄. Ὥς δὲ εἰσήει ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτοῦ, ἐτέλεσε τὴν ἐννάτην ὥραν τῆς νυχτὸς, χαὶ μικρὸν ἀφυπνώ-: σαντος. ὁρᾷ εὐθέως ὄχλον τινὰ ἐπιστάντα αὐτῷ ἐν τῷ χοιτῶνι αὐτοῦ λευχοφόρους, καὶ ἕτεροι ἀ)ηθινὰ (1) φοροῦγτε," μέσονδὲ αὐτῶν ὁ μάρτυς ᾿Ακάκτος, ὥσπερ μαργαρίτης ἀστράπτων, νέου φαιδρότητα ἔχοντα ἡλί- χων, καὶ τὴν μὲν γενειάδα ἀρτίως καταστέφουσαν. τὸν τίμιον πώγωνα, καί φησι πρὸς τὸν Ἐπιφά κον " Ἤχουσα τῆς φωνῆς σου, καὶ εἶπον τῷ Δεσπότῃ περὶ οὗ ἐδεήϑης μοι, καὶ εἴρηκέ μοι ποιῆσαι μετὰ σοῦ ὅσα ἂν βούλωμαι " χαὶ δι' ἐμοῦ ὁ Κύριος βοήθειαν παρέχει σοι, χαὶ πτήξει ὁ θλίδων σε δράχων. Ὁ δὲ φησιν - Ναὶ, κύριέ μου, Καὶ εὐθέως ὁρᾷ σκεῦος χρυσοῦν προσενεχθὲν αὐτῷ, ἔχον εἰχόνας [τέσσαρας, μίαν μὲν] τοῦ Δεσπότου Ἀριστοῦ, ἄλλην τῆς Θεοτό- χου, ἑκατέρωθεν δὲ Χερουδὶμ καὶ Σεραφίμ᾽ ἔνδον ἐν τῷ σκεύει εἶδός τι ὡς πυῤῥακίζον (2) εὐῶδες σφό- ὄρα. Καὶ ὥσπερ ἐν ἁγιάσματι τοῦτο μίξας καὶ χλά- σα:, δέδωχε τῷ Ἐπιφανίῳ εἰρηκὼς αὐτῷ " Εἰρήνη σοι, καὶ ἀνεχώρησε σὺν πάσῃ τῇ συνοδίᾳ αὑτοῦ. πασθεὶς οὖν, ἔξυπνος ἐγένετο, καὶ κατανοήσας τὰ ὁραθέντα αὐτῷ, εὗρε τὸ στόμα αὐτοῦ ὡς μέλι γλυκὺ, χαὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρα αὐτοῦ. πρὸς τὸ ὕψος τοῦ οὐ- ρανοῦ,' ἀπευχαριστοῖ τῷ Θεῷ τῷ οἰκτέρμονι καὶ τῷ ἁγίῳ μάρτυρι στ: ΑΨῪΨΨ σός στ σὰς ὧὦῷ εἰ Πα τ Ψ 6 Ψ τῶ Ὁ σα΄. Οὕτω (5) δὲ ἀπαλλαγεὶς τοῦ πονηράῦ ἐκείνου πολέμου, τῇ ἐπαύριον ἀναστὰς, αἴρει μεθ᾽ ἑαυτοῦ ἕνα τῶν παίδων τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, "καὶ ἐπορεύθη ἐν τῷ σεδασμίῳ οἴκῳ τοῦ μάρτυρος, Καὶ δὴ ὡς εἰσήει ἔνδον μετὰ ἐξομολογήσεως χαὶ χύσεως δακρύων, αὖ- δις δὲ θεωρεῖ ὀφθαλμοφανῶς τὸν τοῦ Χριστοῦ ἀβλο- φόρον, ἠμφιεσμένον χλαῖναν ἀληθινὴν καὶ καθυπᾶν- τῶντα, χαὶ τὰ ὑπ᾽ αὐτοῦ προσαγόμενα δεχόμενον μετὰ πολλῆς χαρᾶς καὶ προθυμίας λέγοντα αὐτῷ“ Πάλιν ἐπεθύμουν σὲ βλέπειν ὧδε ἐρχόμενον, ὦ Ἐπι-᾿ φάνιε, καθότι γλυκὺς ὁ πόθος τῶν θεοφόδων ἡμῖν τοῖς φίλοις Χριστοῦ ἄγαν χαταφαίνεται - οὐ τοσοῦτον γὰρ τερπόμεθα προτευχῇ καὶ ψυχῇ χαὶ καρδίᾳ τῆς ὑμῶν διαθέσεως, ὅσον ἡ ἄγαν προαίρεσις. Διὸ θέλω ἵνα ἐπισυχνάζων ἐνθάδε ἔρχῃ, τῆς ἐμῆς μεμνημένος φιλία; ἔσομαί σοι γὰρ βοηθὸς, χαὶ συμπορεύπομαί σοι πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἐν πνεύματι, καὶ T OVE RT MERERI II ME e ceres WE UC MC WC T UNE M NC e E, INNONPIEEEPEYRACNEN AN M emer. m —— videndam exhibeas, mibi salem per visionem suppetias ferens: Atque hae precatus, et sacram martyris capsam veneratus , e templo discessit. H . «gui priorem eunsessum alium orationis hujusce veluti patrem agnoscit. Uude ijitur spiritus óm- nibos advenit, facultateuqne. dicendi oratio acci- pit, inde ego. orationis habenis veluti ad. repagu- lum reductis, ea quas cum iis quie antea diximus. conjunctionem habent, vobis exponam. In qua ti- wor sane prater dignitatem dieam, hujusmodi presertim scopo p'icfso, animum contrahit; voluntas vero pro viribus dignam orationem affe- vendi, alaerem facit, Verumtamen quocunque nie vertam, fidentissimme orationem. tractabo , euni bonus mihi adsit mei sive timoris sive. alaeritatis. patronus prasens hie dies. Jam vero alia quam liabuimus oratione ortum Deipare, ut par erat, Celebravinus, atque ego. dux. eelebritatis. exstiti , ) quinde vero vos, et quecunque ad eelum usque evecbe laudationes. Una eum Joacliimo. contem- plates. fuimus; eum virginibus eucurriuus, euni Davide emicuimus, illo, inquam, Davide, qui patriac- eha atque rex fuit, quique uiroque nomine Det utivus est; duuique eum. Maria. Dei matre tempio exvepti fuimus ; et sanctorum penetralibus imnmo- rati, eorum qua ihidem sunt, mysteriorum parti- cipes exstitinius. Deo itaque agantur grauzs qui snos gloriosos elfecit, ut eos qui olim fuerunt e lorgé, adduceret ad seipsum. Nune autem neque dissenan, neque a. proposito dissidentem vem fae - Lora me esse arbitror, si, parva interjecta digres- sione, ad ipsani laustaz generis originem, ex qua | desiit : e! Epiphanius singularem sancti martyris apud Deum potentiam admiratus, supplicabat ei denuo, nt votorum suorum compos fleret , dicens: Magne martyr et multum Christo dilecte, rogo te, wt pollieitationes tuas anle noetis medium solvas mihi famulo tuo, et duleissimom faciem (uam 901. Hoc modo gravissima hostis pessimi tenta- iine liberatus, bene mane e lecto se proripiens, conitante uno e paternis famulis, ad augustam sancti- martyris eedem abiit : quam in confessione laudis ubertim laerymans ingressus, fürsum con- spicit oculari intuitu. eumdem Christi martyrem, circumdata flavi coloris chlamyde : qui in oceur- sum properans Epiphanii ,' et quacunque is attu- ) lerat munera beoigne aceeptans, multo cum gaudio et animi alaeritale in haee verbà prorupit : impense cupiebam fursum te huc ingredientem videre, o Épiphanl; qucniam desideria timentium Deum per- quam jucunda accidunt nobis Christi amicis ; ne- que eniu tanta nobis voluptas ex oratione et cor- dis animique vestri explicatione, quanta ex ar- denti desiderio et recta intentione promanat. Quam- obrem volo, ut amicitie mez. nunquam immemor, EODEM MENSE. Die tricesima prima. magis genuino eorum colore, quod hinc ad lalis coloris vestes traduci per metaphoram potuit. (2) Πυῤῥακίζον per conjecturam verto rufum, cum ea vox alibi necdum inventa sit. (5) liuc incipiendo tota sequens narratio desi- deratur in ms; Mazar., usque ad num. 305.

᾿ς σγ΄, ᾿Αὔπνου δοξολογίας ποτὲ ἐπιτελουμένης ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ τῇ οὔσῃ ἐν Βλαχέρναις, ἀπῇει ὁ μακάριυς ᾿Ανδρέας ἐκεῖσε τὰ" ἐξ ἔθους ποιῶν " παρὴν δὲ Ἐπι- φάνιος, καὶ εἷς τῶν παίδων αὑτοῦ μετ᾽ αὐτοῦ " καὶ ἔχων ἦθος, ἴστατο, ὡς ἡ προθυμία τόνον ἐδίδον, ποτὲ μὲν μέχρι μεσονυκτίου, ποτὲ δὲ ἕως πρωΐ. Τετάρτης οὖν ὥρας ἤδη οὔσης τῆς νυχτὸς, ὁρᾷ ὁ μαχἄριος ᾿Ανδρέα; ὀφθαλμοφανῶς μεγεθεστάτην σφόδρα, παραγενομένην ἐν γυναιχείῳ τῷ σχήματι ἀπὸ τῶν βασιλικῶν μετὰ φοδεροῦ ὀψιχίου, ἐν οἷς ἦν καὶ ὁ τίμιο; Πρόδρομος, καὶ ὁ τῆς βροντῆς υἱὸς, ἑκατέρωθεν χειροκρατοῦντες αὐτῆς, καὶ ἅγιοι πολ- λοὶ λευκοφόροι προεπορεύοντο αὐτῆ; οἱ δὲ ἐπηκο- λούθουν μετὰ ὑμνῳδίας καὶ ἀσμάτων πνευματικῶν. Ὡς οὖν ἦλθε πλησίον τοῦ ἄμδωνος, ἀπῇει ὁ ὅσιος ᾿ πρὺς τὸν Ἐπιφάνιον λέγων - Ὁρᾷς τὴν Κυρίαν καὶ Δέσποιναν τοῦ κόσμου; Ὁ δέ φησιν" Ναὶ, Πάτερ βου πνευματικέ, σδ'. Καὶ τούτων ὁρώντων, κλίνασα τὰ γόνατα αὖ- τῆς, ἐπὶ πολλὴν ὥραν προσηύχετο, δάχρυσι ῥαὶ- νουσα τὸ θεοειδὲς αὐτῆς καὶ ἄχραντον πρόσωπον. Μετὰ δὲ τὴ προσεύξασθαι, προσῆν ἐπὶ τὸ θυσιαστή- ριον, δεομένη ἐκεῖσε ὑπὲρ τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, Ὅτε οὖν ἀπηύξατο, τὸ μαφόριον αὐτῆ-, ὕπερ ἐτὴ πῆς παναχράντου αὐτῆς χορυφῆς ἔφερεν, ὡς εἶδος; 205. Matutinis aliquando finitis bymuis , ad sa- ( eram capsam (4) in Blacheruis, contulit sese illuc beatus Andreas, per viam more suo ludens ; aderat vero ibidem etiam Epiphanius, uno duntaxat fa- "mulo suo comitatus; el e consuetudine sua persi- stebat illie, prout alaeritas animi vires suppedi- 1abat, modo ad mediam noctem, modo ad sequentis diei diluculum. Jamque hora noctis quar(a labe- hatur, cum perspicue intuetur oculis suis Andreas matronam, sialuras admodum procerz, femineo in nabitu a regia porta adventare; multo cireumstre- pente comitatu ; quos inter venerabilis Prodromus et Tonilrui filius utrinque latus stipsntes, manuni lencbaut : sanetorum albis indutorum vestibus alii viam praibaul, alii bywmos el cautica. spiritualia modulantes subsequebantur. Cum auten. perve- ! nissel hac pompa. usque ad ambonem , abiens ad Epiphanium Andreas: Videm', inquiebat, mundi Dominam et Reginam ? Qui et respondebat : Video, Pater mi spiritualis. 204. Tum vero utroque vidente inclinavit popli- les suos Domina, et prolixam sane orationem per- Lexuit , manantibus ubertim laerymis per divinas »t incontaminatas illius genas : oratione autem hac uita ad sacrosanctum accessit altare, pro pupulo, iub circumstabat, preces denuo fusura. Quibus rursus finitis, pulehcrrimum puleherrimi capitis sui M nd condi exec clo s insdid ic di ane o. add MET. Lau M linuavit ex illo tempore crebro invisere venerandum martyris templum, desiderio affectuque ma^ gno intercessionem illius continenter imploraus et obtineus. ; ITA Sia m. D n al SC EE CRANE ca acne SU PN x AN NNNM S RSEN 202. Tali audito sermone, astabat Epiphanius , quodammodo perculsus, fixo in sauetum martyrem obtutu intuens ; quem considerans quispiam e mi- iistris ecelesie, ante &mbouem perstare inmotum, in eumdemque locum irretortis oculis aspicere , (mote mentis bominem se widere arbitrabatur , dicebatque non sine doloris sensu : Ecce quam , formosus juvenis, quam immature a mentis sede dejectus est! Postquam vero e conspectu eripuit Sese bealus martyr, ccepit Epiphanius obire tem- plum, preces ad bonitatem divinam fuudere non cessans ; tum divino sacrificio celebrato diviuisque mysteriis perceptis, multo repletus gaudio recessit inde, repente oblatum saneti martyris aspectum et presens subsidium admirans. Sic igitur hostis pessimi machinationibus liberatus, intercedente efficaci iediatore, beato: Andrea (is enim Epipha- nium familiariter eommendaverat sancto martyri ), primum gratias persolvit Deo , tum sancto Acacio, denique fideli Salvatoris famulo Andreas : et con- hoe templum studiose frequentes ; et ero adjutor , libi, et comitabor te in spiritu, quoeunque ieris , omnibus diebus itas Luz ; meus quippe eris tu semper , quia ego amavi te, et in numerum | inti- morum meorum ie aseivi : liinc et nomen tuum hie ad sinistram sub ambone mauu propria de- APT EL. Suc ie Aer Wee! UHNDSA PmueT NET XXII. MES REV n nu ONT IUBE: scripsi : Dominus enim curam mihi tui demandavit. Adesdum — frequenter huc, ut deinceps porro amore dignum te priestes. 5 σγ᾽, ᾿Αὔπνου δοξολογίας ποτὲ ἐπιτελουμένης ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ τῇ οὔσῃ ἐν Βλαχέρναις, ἀπῇει ὁ μακάριυς ᾿Ανδρέας ἐκεῖσε τὰ" ἐξ ἔθους ποιῶν " παρὴν δὲ Ἐπι- φάνιος, καὶ εἷς τῶν παίδων αὑτοῦ μετ᾽ αὐτοῦ " καὶ ἔχων ἦθος, ἴστατο, ὡς ἡ προθυμία τόνον ἐδίδου, ποτὲ μὲν μέχρι μεσονυκτίου, ποτὲ δὲ ἕως πρωΐ. Τετάρτης οὖν ὥρας ἤδη οὔσης τῆς νυχτὸς, ὁρᾷ ὁ μαχἄριος ᾿Ανδρέα; ὀφθαλμοφανῶς μεγεθεστάτην σφόδρα, παραγενομένην ἐν γυναικείῳ τῷ σχήματι ἀπὸ τῶν βασιλικῶν μετὰ φοδεροῦ ὀψιχίου, ἐν οἷς ἦν καὶ ὁ τίμιο; Πρόδρομος, καὶ ὁ τῆς βροντῆς υἱὸς, ἑκατέρωθεν χειροχρατοῦντες αὐτῆς, καὶ ἅγιοι πολ- λοὶ λευκοφόροι προεπορεύοντο αὐτῆ; οἱ δὲ ἐπηκο- λούθουν μετὰ ὑμνῳδίας καὶ ἀσμάτων πνευματικῶν. Ὡς οὖν ἦλθε πλησίον τοῦ ἄμδωνος, ἀπῇει ὁ ὅσιος " πρὸς τὸν Ἐπιφάνιον λέγων Ὁρᾷς τὴν Κυρίαν καὶ Δέσποιναν τοῦ κόσμου; Ὁ δέ φησιν" Ναὶ, Πάτερ βου πνευματικέ. σδ', Καὶ τούτων ὁρώντων, κλίνασα τὰ γόνατα αὖ- τῆς, ἐπὶ πολλὴν ὥραν προσηύχετο, δάχρυσι ῥαὶ- νουσα τὸ θεοειδὲς αὐτῆς χαὶ ἄχραντον πρόσωπον. Μετὰ δὲ τὴ προσεύξασθαι, προσῆν ἐπὶ τὸ θυσιαστή- ριον, δεομένη ἐκεῖσε ὑπὲρ τοῦ περιεστῶτος λαοῦ, Ὅτε οὖν ἀπηύξατο, τὸ μαφόριον αὐτῆ:, ὅπερ ἐτὴ πῆς παναχράντου αὐτῆς χορυφῆς ἔφερεν, ὡς εἶδο; σβ΄. Ὡς δὲ ταῦτα ἤκουεν ὁρῶν ὁ Ἐπιφάνιος, ἵστατο ἐννεὸς, τρανῷ τῷ βλέμματι βλέπων, τὸν μάρτυρα. Καί τις τῶν τῆς ἐκκλησίας ὁρῶν αὐτὸν ὀξέως ἐνα- ποακοποῦντα πρὸ τοῦ ἄμδωνος, ἔδοξεν ἔξιχον βλέ- πεῖν, καὶ ἐλυπεῖτο λέγων " Ἴδε ποία νεότης τοῦ ὡραίου, καὶ παρατρέπεται 1 Ὅτε οὖν ὁ μάρτυς ἀπέ- . ὅτη, αὐτὸς δὲ περιῇει κύκλῳ τοῦ ναοῦ προσευχόμε- νας, καὶ τῆς τοῦ θεοῦ ἀγαθότητος δεόμενος. Λειτουρ- γηθεὶς οὖν ἐχεῖσε, καὶ τῶν τοῦ Θεοῦ δωρεῶν ἀπο- λαύσας, μετὰ πολλῇς χαρᾶς ἀνεχώρησε, θαυμάζων τὴν ταχεῖαν σχέσιν χαὶ ἀντίληψιν τοῦ μάρτυρος. Οὕτως οὖν ἀπαλλαγεὶς τοῦ πονηροῦ ἐκείνου πολέ- μου διὰ τῶν πρεσδειῶν τοῦ καλοῦ μεσίτου τοῦ μα- χαρίου ᾿Ανδρέου (χαὶ γὰρ αὐτὸς ἦν αὐτῷ οἰχειωτά- μένος παραθέσαι τῷ μάρτυρι), πρῶτον ηὐχαρίστει Θεῷ, ἔπειτα τῷ ἁγίῳ ᾿Αχαχέῳ, καὶ οὕτω τῷ τοῦ Σωτῆρος θεράποντι ᾿Ανδρέᾳ, Ἔχτοτε οὖν ἐσύχναζεν ὁ Ἐπιφάνιος τῷ σεδασμίῳ τεμένει τοῦ μάρτυρος, σχέσει χαὶ πόθῳ πολλῷ ἀπολαύων διηνεχῶς τῶν τιμίων αὐτοῦ πρεσθειῶν. ᾿ ἔσῃ ἐμὸς, ὅτι ἐγὼ πεφίληκό σς, χαὶ ἐθέμην σε εἶναι ἴδιον ἐμοὶ πεφιλημένον " ὅθεν καὶ τὸ ὄνομά σου ἰδιο- χείρως ἔγραψα ἐνθάδε ἐξ ἀριστερῶν ὑποχάτω τοῦ ἄμδωνος " ὁ γὰρ Κύριος παρέθετό σε ἐμοὶ τοῦ ἐπιμε- λεῖσθαί σου. Ἧχε οὖν συχνοτέρως, ὅπως ἀγαπηϑῇς ἀλλεπάλχηλα. (4) Ea eapsa condebalur sacra vestis Deipar:, et festum agitur 2 Julii.

σε΄. Γλλλοτε δὲ πάλιν τοῦ μαχάρίου ἐν τῷ Ἱππο- δρομίῳ παίζοντος κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ, καί τινα ἄθεσμα ὡς δῆθεν εἰσπράττοντος, οἱ λαοὶ βλέποντες, οἱ μὲν ἐθλίδοντο, οἱ δὲ μυσαττόμενοι ἀνεθεμάτιζον, καὶ χατηρῶντο αὐτῷ ὡς πικρὸν δαίμονα ἔχοντα. Εἴς δέ τις τῶν μεγάλων διερχόμενος, ᾿δὼν αὐτὸν, ἐθδελύξατο αὐτὸν καὶ ἐνέπτισεν. Ὁ δὲ θεράπων τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ πολλὴν ὥραν προσέχων αὐτὸν, καὶ χα- τανοίσας τὰ αὐτοῦ, λέγει πρὸς αὐτόν " Δόλιε, μοιχὲ, ἐχχλησιεμπαῖχτα, ὁ ἀφορμῇ τῆς ἐκκλησίας, τῷ Σα- τανᾷ ὀρθρίζεις ἀπὸ μεσονυχτίου ἐγειρόμενος " οὐκ ἰδοὺ ἔφθασεν ἡ ῥόγα (δ) σου, ἵνα λήψῃ καθὰ ἔπραξας, λαθεῖν νομίζων τῷ φοδερῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἑτάζοντος ; αῦτα ἐχεῖνος ἀκούσας, πτερνίσας τὸν ἵππον, ἀνεχώ- ρῆσεν" χαὶ γὰβ χαρτουλάριος τῶν πλοΐμων ἐχρη- μάτιζεν, ἀπὸ ᾿Αμάστρων ὁρμώμενος. Μεθ᾿ ἡμέρας οὖν τινας νόσῳ δεινοτάτῃ συσχεῦεὶς, κατὰ μιχρὴν ἤρξατο ταλαϊ πωρεϊσύα: (8) " ἀπεσαν οὖν ἀπὸ ἔχκλη- σίας εἰς ἐχχλησίαν, καὶ ἀπὸ ἱᾳεροῦ εἰς ἰατρὸν, καὶ οὐχ ἦν τὸ ζητούμενον Eo S MINES. B2: eR SEN. ER LDAP: lg LP RR — —Á MEE: old ad ut et ipsum per intereessionem snam suarum visionum participem faeeret, eujus. ubique erat in au- xilium promptus, et gloriam iuclylam plurimum amplificabat. σε΄. Γλλλοτε δὲ πάλιν τοῦ μαχάρίου ἐν τῷ Ἱππο- ! δρομίῳ παίζοντος κατὰ τὸ εἰωθὸς αὐτῷ, χαί τινὰ ἄθεσμα ὡς δῆθεν εἰσπράττοντος, οἱ λαοὶ βλέποντες, οἱ μὲν ἐθλίδοντο, οἱ δὲ μυσαττόμενοι ἀνεθεμάτιζον, καὶ χατηρῶντο αὑτῷ ὡς πικρὸν δαίμονα ἔχοντα. Εἴς δὲ τις τῶν μεγάλων διερχόμενος, ᾿δὼν αὐτὸν, ἐθδελύξατο αὐτὸν καὶ ἐνέπτισεν. Ὁ δὲ θεράπων τοῦ Χριστοῦ ἐπὶ πολλὴν ὥραν προσέχων αὐτὸν, καὶ χα- πανοέσας τὰ αὐτοῦ, λέγει πρὸς αὐτόν " Δόλιε, μοιχὲ, ἐχχλησιεμπαῖχτα, ὁ ἀφορμῇ τῆς ἐκκλησίας, τῷ Σα- τανᾷ ὀρθρίζεις ἀπὸ μεσονυχτίου ἐγειρόμενος " οὐκ ἰδοῖ ἔφθασεν ἢ ῥόγα (δ) σον, ἵνα λήψῃ χαθὰ ἔπραξας, λαθεῖν νομίζων τῷ φοδερῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἑτάζοντος : αῦτα ἐχεῖνος ἀκούσας, πτερνίσας τὸν ἵππον, ἀνεχώ- ρῆσεν" χαὶ γὰβ χαρτουλάριος τῶν πλοῖμων ἐχρη- μάτιζεν, ἀπὸ ᾿Αμάστρων ὁρμώμενος. Μεθ᾿ ἡμέρας " οὖν τινὰς νόσῳ δεινοτάτῃ συσχεθεὶς, χατὰ μικρὴν ἤρξατο ταλαϊ πωρεῖσύαι (8) " ἀπῴεσαν οὖν ἀπὸ ἔχκλη- σίας εἰς ἐκκλησίαν, καὶ ἀπὸ ἱᾳτροῦ εἰς ἰατρὸν, καὶ οὐκ ἦν τὸ ζητούμενον Nu ANE o Moo NM P . CNEHREO Qui dh. or eru. eum hic ipse in gravissimum ineidens morbum , brevi tempore febri exustus ad extrema redactus est : itumque statim fuit ab ecclesia in occlesiam, a medico ad medicum; nec tamen uspiam, quod quaerébatur, inventum. est remedium. ΒΟΥ͂Ν ὦ Ὑ τἘοΠοΠΗΙ ΘΝ Το ττο’Ρς-- σς΄. Νυχτὸς δὲ οὔσης, βλέπει ὁ ὅσιος πλησίον τοῦ οἴκου αὐτοῦ ἄγγελον Κυρίου, ὡς ἀπὸ δυσμῶν πὰ- ραγενόμενον διὰ τοῦ ἀέρος, ὃς ἦν πύρινος, ἀγρίους ἔχων τοὺς ὀφθαλμοὺς, χαὶ ἡ ἰδέα τοῦ προσώπου αὐ- τοῦ ὡς πῦρ, καθὰ ἐν δρυμῷ φλέγον καὶ βρύχον τοῦ ἐξαλεῖψαι, κρατῶν ἐν τῇ χειρὶ αὐτοῦ ῥάδδον πύρι- νον, καὶ ἤρχετο ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ ἐλεεινοῦ δποίνου ἢ ἀπειλούμενος ἐκριζοῦν χαὶ τὰ θεμέλια. Ὅτε οὖν ἐπὶ τὸν ἀσθενοῦντα ἐγένετο, ἀκούει φωνῆς ὥσπερ ἐξ ὕψους λεγούσης " Δέρε τὸν ἐμπαίχτην, τὸν σοδαμέ- τῆν, τὸν μοιχὸν, τὸν πόρνον, τὸν ἀσεδῇ χαὶ ἀλά- στιρα" ἕως οὗ τύπτῃς αὐτὸν, οὕτω λέγε, Πορ- νεύεις; ᾿Απήρξατο οὖν τύπτειν αὐτὸν, καὶ λέγει αὐτῷ " Πορνεύεις, μοιχεύεις, ὀρθρίζεις τῷ διαδόλῳ ; Καὶ ἣν μὲν φωνὴν αὐτοῦ ἀκούεσθαι, τὸν δὲ ταύτην , velum, quod fulgur splendore anteibat, detractum sibi decenti cuni gravitate explicuit; extensnmque longe lateque. nitidissimis mnauibus tenens , supra oninem populi istic congregati ecetum expaudit : id- que ita expansum, gloría Domini instar electri un- dique effulgente, conspexerunt viri admirahilis Epiphauius et Andreas ; conspexernnt autem longo satis tempore ,' videlicet quandiu istie sanctissima Dei Genitrix adfuit : post cujus diseessum ve- lum quoque videri desiit, simul eum ipsa subla- tum, relicta presentibus omnibus gratia singulari. Atque hac dignatus est. visione Epiphanius , inter- venientibus divini Patris Andrez precibus : hic enim ea apud superos pollebat, gratia atque fiducin, Ge. "AxAore bb málty te paxapíon iv và 'Immo- Bpopi maífovíig xatk «b elofbg civi, xal vwa eap bs Biev elampáztovios, ol Aoc ÉAmovtes, oi iv. BBM6ovzo, ol üb posaesóueyot àveÜspimifov, xa xa:spbvse ait xg muxpbw Oalpovz Éyovsx. ElBE cue uv peyóhev Bupy/psvos, Mív abibv, b6bekieaco abvhy zal bvézsuasv. 'O 0b Üepázov roà Xpisoü bz^ xolMjy Ópav mposiyuv abzbv, xal xa- cavolsag «à absob, Met phe atróv * Akte, prog, bodaysepematxea, à égoppi] ve boximslag, c Ea- suv& épÜplie:g dm pesovuxzou byeip/pevog o)x lo» Egüasev fj Bóya (5) onu, tva Mijn xoà Enpatac, Aafetv vopiZov cip qu6epi églalud cod bxátovros ; TaUca £xelvog dntoíaag, mespvíaa vàv Uymov, áveyi- Ph9iv* xxi yàà xapvoulápiog vv rAotpew bypn- pásiev, &mb "Agásspov Ópuógevo. MeO' fpépzc oíw ctae vóap Bervosáig cucysÜee, xatàk puxphv figo tala xwpetaUa: (8) * àv-fecav ov &mà booq- clas el; bodmatav, xai àmb iqrpoü els lavphv, xal oix fjv «b. (ioüpsvov (5) Ῥόγα, erogatio, stipendium, de qua voce multa Meursius in Glossario; origo haud dubie Latina est. (6) De chartulariis multa idem liabet, et tria Τὴ» πατρικὴν μεθῆκεν, at plos λέγεις": Εἰ δ᾽ οὐ μεθῆχε, μὴ νοθεύσῃς τὰ; δύυ * S20 Ἐαὶ τὴν ἐμὴν γὰρ συντετήρηχε φύσιν, Οὐκοῦν πρὸ τοῦ τῖς τῶν διδασκάλων gláss Μύπτων ἐρωτῆσει o5, παιδίου Bbenv, φήφιζο θᾶττον τὴν μίαν τε, καὶ μίαν Ei γὰρ μίαν τε, καὶ μίαν, λέγεις μίαν, b35 Τἕλως τὸ Aet» γίνεται καὶ παιδίοις. "Axous Πρόχλου τοῦ σοφοῦ διδχσχάλου, Καὶ μὴ σάλῳ σύμπιπτε χυματουμένῳ. Καὶ πῶς ἀκούτας τοῦ διδασκάλου, λέγοις, Τὸν Χριστὸν ἕλκειν οἷς ὑποπτάπεις δύο: 0 Καὶ πῶς x20 ἡμῶν δογματίξεις ἀσχόπως φύσεις λεγόντων εἰς ὑποστάτεις 000 ; Καιρὸς δὲ λοιπὸν τοὺς Ἰουστίνον λόγους Πρὸ: τὴν sex" ἐμῶν συγκροτεῖν ἀγωνίαν " ἀνλοσοφίας γὰρ οὗτας ἣν πρωτεργάτης, οὐδ Οὐ τῆς κάτων τυσηῦτον, ἀλλὰ τῇς ἄνω, "Πρωτιῶν δὲ τῷ θεοτμόπῳ πόθω

De initio dolorum Antichzisti adventum pragres uro ; futuri 208. Cum otium aliquando nacti essezt Andreas et Epiphanius , bie illum in domum suam intro- o cccnaMl i. scdpneni err Eee Mio unos s Soils cerco oS E aite cientes mirum quantum oderit aique exsecrelur, Hzc igitur, o dilectissimi, ex wiri saei ore, ut modo dixi, excepta, vobiscum clarissimis meis participare volui. CAPDT XXV. Absit, absit! nom admisero deinceps in zeternum tale scelus; tu — modo roei miserere. Atque ita iribus continuis diebus totidemque noctibus vapulando excrueiatus, idem illud, non amplius s seortaturum ingemieabat , miseram interea animam efflans, poenis Lorquendam sempiternis. queat mln UM Ted din Beg — nemen 2 woe REENR ᾿ εἰσπράττοντα μη φαίνεσθαι, Βιαζόμενος δὲ ὁ ἔλεει- νὸς, θέλων χαὶ μὴ ὑέλων ὡμολόγει λέγων" Οὐ πορ- νεύω εἰς τὸν αἰῶνα, μόνον ἐλέησόν με. Οὕτως ἐπὶ τρία νυχθήμερα ἐδασανίζετο, λέγων τὸ, Οὐ πορνεύω, καὶ οὕτω τὴν ἐλεεινὴν αὐτοῦ ψυχὴν ἐναπέῤῥιψεν εἰς τὴν αἰώνιον κόλασιν. σζ΄. Ταῦτα, ὦ φίλοι, γεγράφηχα, μεμαθηχὼς παρ, τοῦ μακαρίου ᾿Ανδρέου, πρὸς ὠφέλειαν καὶ φόδον τῶν ἡμετέρων ψυχῶν, ἧπως κόπῳ μὲν περιπατοῦμεν ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ " οὐδὲν γὰρ λανθάνει Θεὸν χαὶ τοὺς ἁγίους αὑτοῦ, Ἐρωτήσαντος γάρ μου τὸν δί- χαίον, ποίῳ τρόπῳ ἐποίει τὴν ἁμαρτίαν, εἶπέ μοι ὅτι εἴ,ε δύο εὐνούχους, οἷς ἐχρῆτο τῇ ἁμαρτίᾳ" αὐτοὶ γὰρ πορευόμενοι ὧδε καχεῖσε, ἀγάμους, πόρ-- νας, ὑπάνδρους, ἀσέμνους γυναῖκας (9), μοιχαλίδας τε καὶ πορνενομένας ἀλόγιστα " λοιπὸν ἐμμέριμνος ἐν τούτοις ὑπάρχων πρὸ τοῦ ἀλεχτοροφωνῆσαι ἀνί- στατο τοῦ ὑπάγειν ὅπου ἐτύγχανον οἱ τῆς ἀπωλείας αὑτοῦ ἑτοιμασταί. Πολλάκις γὰρ ἠρώτα αὐτὸν ἡ γυνὴ αὐτοῦ, ποῦ ἀπέρχεται τὴν ὥραν ταύτην ὁ δὲ ἔλεγεν, Ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ. Πορευόμενος οὖν, πρῶ- τὸν ἐποίει τὸ ἔργον τοῦ διαδόλου, καὶ οὕτω παρε- γένετο ἐν τῇ ἐχχλησίᾳ, τὸν βρῶμον ἀπόζων μεμια- σμένος. Πολλοὶ οὖν ὁρῶντες αὐτὸν ἀνιστάμενον, ταχέως ἔνεγον - “δε ὁ ἄγιο: ἄνθρωπος " ἐκεῖνο; δὲ ἦν κρυπτὸς διάδολος. Καὶ ὁ Θεὸς πάνυ βδελύσσεται ποὺς τὰ τοιαῦτα πράσσοντας. Ταῦτα, ὦ φίλοι, κα- θὼς προεῖπον, τοῦ φωστῆρος ἐμοὶ διηγησαμένου, κἀγὼ ὑμῖν ὡς ἀγαπητοῖς μου διεθέμην διηγησά- μδνος» (9). ldem , ἀσεδειτρίας : quod ab ἀσεδὴς, impius, derivatur. το (10) Priusquam ài sequentia eapita progrediare, ; leor, neve ex antegressis remaneat scrupulus , hie te meminisse opto illius Parergi, quod ad diem 25 Maii legitur inter utramque Vitam sancte Maria: Magdalenz de Pazzis,de sanctorum exstaticoruma diciis faclisque, non facile ad historicarum quie stionum deeisionem trahendis, propter fallacitatem prababitarum spec'erum, juxta quas sspe loquun- lur agunturque etiam im exstasi positi. Si enim propter ejusmodi species illis potest erroris alijnid etiam tunc obrepere, quanto magis dictis Andreae hujus, licet intelligenti ac prophetie spiritu. do- nali, ex eoque plurima epe mirabiliter pr«lcuti, non lamen senper et ia ownibus ? Etenim notitiae divinitus impertitz, adeoque certissime, reliuquunt post se, :que ac alie na:urales εὐ incerka, nemo rativas (ut vocant) species ; qua: deinde pecniista: aliis varieque conbinat, notitias novas pureque. walurales nec semper veras causant, eum adha- sione lamen intel θεῖα» subinde lam lima, uL quod EODEM MENSE. Bisoófin ( ie octava.

αἶνον αὐτοῦ, ποιῆσαι ἐν ἀνέσει χἂν τὴν μίαν ταῦ- τὴν ἑδδομάδα. Καὶ δῆ. καθεζομένων αὐτῶν καταμό- νας, ἤρξ᾽το ἐρωτᾷν ὁ Ἐπιφάνιος τὸν μαχάριον λέγων " Εἰπὲ μοι, παρακαλῶ, πῶς τὸ τέλος τοῦ κό- σου. τούτου ; καὶ πότε, καὶ τί εἰσιν ἀρχαὶ ὠδίνων; χαὶ πῶς γνώσονται οἱ ἄνθρωποι ἐγγὺς εἶνα: ἐπὶ αὐραις ; ἀπὸ ποίων δὲ σημείων ἀπόδειξις τῆς σύν- τελείας ἔσται ; χαὶ ποῦ παρελεύσεται ἢ πόλ'ς αὕτη ἡ νέα Ἱερουσαλὴμ, κεὶ οἱ ἐνθάδε ὄντες ναοὶ ἄγω τὶ γενήσονται, καὶ αἱ τίμιαι εἰκόνες, καὶ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων, χαὶ αἱ βίδλοι ; ᾿λνάγγειλόν μοι, παρα- καλῶ ᾿ οἷδα γὰρ ὅτι περὶ σοῦ καὶ τῶν ὁμοίων σοὺ εἶπεν ὁ Θεὸς, ε Ὑμῖν δέδοται γνῶναι τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν “» πόσῳ μᾶλλον δὲ τὰ τοῦ κόσμου ; ογ. Ὃ μακάριος εἶπεν" Περὶ τῆς πόλεως ἡμῶν ' γίνωσκε, ὅτι μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνο; τὸ αἰονοῦν ἔθνος οὐδαμῶς φοδηθήσεται" οὐ γὰρ μὴ πα- γιδεύσει αὐτὴν τις, ἢ παραλήψεται, μὴ γένοιτο " χεχάρισται γὰρ αὐτὴν τῇ Θεοτόχῳ, καὶ οὐδεὺς ἁρπα- σει αὐτὴν ἀπὸ τῶν τιμίων χειρῶν αὐτῆς. Ἴϑνη γὰρ πολλὰ δώσουσι τὰ τείχη αὑτῆς, καὶ τὰ κέρατα αὐ- πτῶν᾽ συντρίψωσιν ἐν αἰσχάνῃ ἀναχωροῦντα, δόματα δὲ καὶ πλοῦτον πολὺν παρ᾽ αὐτῆς κομ'ζόμεθα. ἴλκου- σὴν δὲ περὶ ἀρχῆς ὠδίνων, χαὶ περὶ τῆς συντελείας ποῦ κόσμου καὶ τῶν λοιπῶν. Ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέ- ραις ἀναστήσει Κύριος ὁ Θεὸς βασιλέα ἀπὸ πενίας, καὶ πορεύσεται ἐν δικαιοσύνῃ πολλί, χαὶ πάντα πό- λεμον παύσει, καὶ τοὺς πένητα; πλουτίσει, καὶ ἔσται ὡς ἐπὶ τῷ Νῶε τὰ ἔτη" οὐ μέντοι κατὰ τὰς ἐκεί-᾿ νων ποντρίας, ἀλλὰ κατὰ τῆς ἀνέσεως οὕτω παρει- κάσαι. "Ἔσονται γὰρ οἱ ἄνθρωποι ἐν ταῖς ἡμέραις. αὑτοῦ πλούσιοι σφόδρα, καὶ ἐν εἰρίνῃ ἀπείρῳ, τρώ- Ἴοντες καὶ πίνουτες, γαμοῦντες καὶ ἐχγαμίέζοντες, καὶ ἐν ἀφοδίᾳ πολέμου πορευόμενοι, καὶ ἀμερίμνως τοῖς γηΐνοις ἐπαναχείμενοι, χαὶ ἐν τῷ μὴ εἶναι πό- λεμον συγκόψουσι τὰς σπάθας αὐτῶν εἰς δρέπανα, [χαὶ τὰ βέλη εἰς κοντοὺς, καὶ τὰς ζιδύνας (11) εἰς ἐωγαλεῖα γεηπονιχὰ, δι᾽ ὧν τὴν γὴν ἐργάζονται, T SUPREUR UN DKUM- M b nniraeulum Dominus in persona ejns effecerat. Scd quoniam Petrus quidem fidei symbolum ost, eum veluti quaedam fidei petra, e£ Ecclesi fundamen- ium, et totius spiritualis mdificii prima sit causa ; Joanues vero contemplationis. excelleatism. quam - dam sdumbrat, cum tonitrui Glius, et primus Verbi fons (61), ut qui supra ejus recubucrit pectus, 'et cui sapientie crediti sunt seientieque Vhesa"ri, ideo mysterium — Joannes — primus agnosci, Aeurjore enim acie (62) conteuplatio predia est, at in aliis latius explicatum est, Considera etiam Petri fervorem, et quomodo 205 eum amoris (amine succenderint, et ad dilectum ulbrexerint, Slmul enim ac audivit quia Dominus est, et. ependyti se succinit, el. navigio ) amisso enatavit, Est vero ependytes (03), qui supra lunicom amictus injicitur, quo mos. erat. Galilwis tegi. lloc igitnr Perrus nt gravem gereret abitum se cireuncinsit, Sed quouiam Spiritus nos adhor- ialur, ne soli lerenmus historie, sed uti ad pro- Tuudiora pervadamus, quid per ependytem signifi- cetar, eiiam hoc loco quiramus, Scimus igitar allas etiam. diaeipulig inter undas periclitamibus Dominum adfulsse, et animo per^ Wurbationem et maris sedavisse (luctus; Petrum vero etiam jussum per undas pedibus ambulare ad ipsum venisse, Qui sane cmn non secus at aridam calearet huiidam viam, undas vero abrumpi, et j stum fervere videns, pavore concussus, parum abfuit quim mergeretur, nisi omm grata divina proveniens a perieulo eripuisset. Quid hoc? quoe niam per undas pedibus smbulaturus ependyte fidei se non aecínxit; unde ut. modice (idei a Do- mino reprehenditur. Ubi sane indicat sermo divi- nus ab imbecillitate fiilei creatum fuisse periculum, hic vero eum fide plénus esset, tunica suceinxisse se dicitur; unde sine periculo porveni ad Do- minum. | duxit, ut liberius agerent saltem per septimanam unam, Cumque sederent soli, seiseitatus est bea- tum Epiphanius, dicens : Die. milii , amabo te; qualem hie mundus exitum sortirtur, et quando? quod est prineipium dolorum ? et quomodo cogno- scent. liomines, illos prope esse iu januis? qua si- gua imminentem mundi ruinam pranuntiabunt? deuique , quo transibiL liec wrlis, nova quadam Jerusalem ? quid exsistentibus in ea sacris sedibus , quid venerandis imaginibus, quid sanctorum reli- quiis, quid libris futurum est ? Oro te alque obse- cro, ut illa'expliees; scio enim de te tuique simi- libus dixisse Deum :,« Vobis datum est nosse mysteria regui colorum ?'; » quanto igitur. magis mundi bujus inferioris ? : ? 30). Cui merem gerens Andreas, sic iulit : De hae*widem urbe nostra sic habe , quod usque a4 seculi cousummationem — nulla ipsi formidabilis wnquam) futura sit natio; nullus quippe hostis ipsam in laqueus suos unquam pertrahct, nullus iutereipiet , nullus cerle, saneiissim: enim Dei Parenti illa donata et commissa est , nec erit qui illám eripiat e manibus ejus, a qua et. munera et diviias copiosas consecuturi sumus. Tentabuit quidem gentes urbem muro vglloqué. circumilare, sed confringent cornua sua,.et cum coufusiuie recedere cogentur. Nunc^de principio dolorum, deque mundi-et omnium: rerum interitu loquentem audi, Postremis temporibus suscitabit Deus. regem L? paupertote , et ambulabit in mulia justitia : omnem coercebit hostem, et locopletabit pauperes ; et fluent tempora qualia sub Noe fucrunt, non quidem quoad malellcià et iuiquitates , sed quoad olium et animi relaxationem. llomines quippe rege isto. imperante divitis affluent, in altissima pace securi nanducantes et bibentes, mubentes et nuptui tradentes, citra belli melum viventes, citra sollicitudinem res terrenas possidentes: cumque nihil minus quam bellum metuendum fuerit, gla- me W*locusoscus «WR accu c lac — mesat lm — aazlleasis BGRGMP MA sed aliunde cognita : quia n. 213, de ZEtliope agens, qui anuis duodecim reguaturus sil, addit , ὥς φασιν, uL aiunt, et eadem phrasi deinde sepius utitur. Quare, licet aliquando dubitaverim , an mou prstaret talia omittere, tandem tamen judi- €avi ad fidelitatem , quam hoe opere prolitemur, spectare , si io:um exhiberem , quo lectori magis integrum sib judicare de re uaiversa. Sie etiam , jnode animum adverterit quis ad singula , [acile eliam in. prasgressis nolaverit aliqua , rigidioribus Moles vix aut ne vix quidem probauda : ut cuar num. 157 de seculorum: creauone sic discurrit, ae si essent substautia aliqua spiritualis, omui alia ereatura prior; eumque num. 470 de draco- nibus agens, qui sint serpentes ἃ diabolis assumpli deque eorum fuliinatoribus 'angelis, ea dicil quae eruditorum aures dilliculter eum: patienüa susci- pient, aliaque nonnulla, Taceo quod de saneto Joanne evaugelisua, num, 167, pro certo aflirmat, eum non mortuum, sed translati adhuc vivere, et cum Elia atque Enoch appariturum tempore Au- liebrist, sieut erum inlra nom. 227 inculcat. ?t Mou. xii, 11. Hac enim sententia magnis girinque rationibus et auctoritatibus ventilatur, uti videre est. apud ;] Joannem dela Haye , in Proisgomenls ad Apoca- lypsim quast. 18, et Georgius "l'rapezuntius, cirea au. 1450 florens Rome, ex Gracorum sui vi receptiori sensu, upon pro aflirmativa parte wactatum composuit. Denique eruditissimus. Flu- rentinius , exerc. 3, super Indiculo apostolorum , anie suum vetustissimum. Maryrologium , quod passim iMieronymianum appellamus, de Joannis apostoli assumptione ex professo agens , ostendil , neque novam , neque 5015. Gracis Patribus ascri- beudam esse opinionem, quam plures etiam Latini iique perantiqui tenuerint. Nolun tamen éjus. opi- nionis verilatem tueri, nedum ipsam divinitus, revelalam Andres credere ; sed negativam, com- 1nuuiter praelataat, eum conmiuni teneo ul proba- biliorem. N (11) Iia corrigendum putavi pro eo, quod habebat ins, Vatic., καὶ τὰ βέλη καὶ τοὺς χοντοὺς εἰς ζιδύνας xa», οἱ nis. Maz. καὶ τὰ βέλη αὐτῶν εἰς ζιδύνοξ καί.