μῶν, καὶ οἷον ἄν τις πρὸς παίδευσιν ἀποκνήσειεν. Οἱ tam longe quidem ab eo abfuit: sed neque vestem γὰρ πλεῖστοι ἀφορμὴν τοῦ πλουτεῖν, ὥσπερ τὸν λόγον mutans,neque aliquid dimittens de magnificentia, τιθέασιν, οὐχ ἵνα ἐπήβυλοι τῶν κρειττόνων γένοιντ' nec hujusmodi novitatibus genus dedecore affi ἄν, ἀλλ᾽ ὅπως τοῖς ματαίοις ἐπεντρυφήσωσι, παciens,neque civiles causas fingens et refingens,neque inα ρασκευαῖς ἐκεῖνος ταῖς παρὰ τῆς ἔξωθεν τύχης πρὸς niter fungens munere rhetoris, generis quidem decore φιλοσοφίαν ἐκέχρητο. Ει, ᾿Αλλ' ἐκεῖνος οὐχ οὕτως· utebatur omnino ad benefaciendum,virtutem auπολλοῦ γε καὶ δεῖ, ἀλλὰ μήτε τὴν ἐσθῆτα μεταλλάξας, tem,quam sibi paraverat e disciplinis,habuit proμήτε του μεγαλοπρεπούς καθυφείς, μήτε τὸ γένος tinus occasionem splendoris et magnificentia.Non cums ἀτιμάσας ταῖς τοιαύταις καινοτομίαις, μήτε πλάσας, imperatoribus evasisset amabilis, ejus fidei commit ἢ μεταπλάσας ὑποθέσεις πολιτικάς, μήτε τηνάλλως tuntur qua erant omnium maxime honorabilia, ut qui σοφιστευσάμενος τῇ μὲν ἀπὸ τοῦ γένους φιλοτιμία, prope tribunal staret propter sapientiam; reipublica ὕλῃ πρὸς τὸ εὖ ποιεῖν πολυαρκεστάτῃ ἐχρήσατο, aulem administrationem propter ingenii solertiam et τὴν δὲ ἀπὸ τῶν μαθημάτων ἀρετὴν ἀφορμὴν εὐθὺς rerum curam acceperit. Ac primum quidem profuit ἔσχε μεγαλοπρεπείας τε καὶ λαμπρότητος. Βασιλεῦσι rebus magis arcanis, et secretiorum consiliorum γὰρ ἐπέραστος γεγονώς, τὰ τιμιώτατα τῶν ὅλων πιο fuit particeps cum imperatoribus; adeo ut imperatori στεύεται, τὸ μὲ ἐγγὺς ἑστάναι τοῦ βήματος διὰ τὴν renuntiaret ea, quæ afferebant exteri, et rursus σύνεσιν, τὴν δὲ τῆς πολιτείας διοίκησιν, διὰ τε τὴν exteris,ea,quæ jubebat imperator; ut esset veluti τῆς φύσεως ἐπιτηδειότητα, καὶ τὴν τῶν πραγμάτων quoddam accuratum vinculum administrationis. ἐπιμέλειαν· καὶ πρῶτα μὲν τοῖς μυστικωτέραις ἐφ- Atque orbis quidem solaris pars quidem est alibi,pars εστήκει τῶν πράξεων, καὶ τοῖς ἀποῤῥήτοις βουλεύ- vero est apud nos;illevere totus erat apud imperaμεσι κοινωνές παρειστήκει τους συμβουλεύουσι torem,et in ipsis negotiis. Quomodo enim superius Ἐπεὶ δὲ ἡ τοῦ τρόπω πίστις ἐν τούτοις τοῦτον ἐκή - significavit oratio,versalile et ad omnia accommoρυξε, μετὰ τῶν ἀδύτων καὶ τὰς κοσμικὰς φροντίδας datum habuit ingenium, adeo ut prius consultaret, συνείλετε, ὡς αὐτὸν γεγενῆσθαι εἰσαγγελέα τε τῷ et operaretur ea,quæ consulta fuerant,ut Barbaros κρατοῦντι τῶν ἔξωθεν, καὶ ἐξαγγελέα τῶν τοῦ κρα- procul propulsareta finibus Romanorum, alios auτοῦντος τοῖς ἔξωθεν. Καὶ ἦν ὡσανεί δεσμὸς τῆς διοι- tem superaret, aut copiis, aut artibus, et gestes in κήσεως ἀκριβής. Τοῦ μὲν οὖν ἡλιακοῦ κύκλου τὸ μὲν suam redigeret potestatem,temporibusque et rebus ἔστιν ἑτέρωθι, τὸ δὲ πρὸς ἡμᾶς, ἐκεῖνος δὲ ὁ αὐτὸς dealerrime uti posset, quod mutaretur quando opor - λος ἦν καὶ τῷ βασιλεῖ καὶ τοῖς πράγμασιν. "Ωσπερ lebat,quod innovaretur quando expediebat, quod γὰρ καὶ ἄνωθεν ὁ λόγος τοῦτον ἐγνώρισεν, παντο- eamdem servaret speciem, quando bonum videbaδαπὼς εἶχε τῆς φύσεως. Τὰ μὲν προβουλεύσασθαι, tur. Sed neque erat vir expers gratiarum et leporum,sed τὰ δὲ τῶν βουλευμάτων καὶ κατεργάσασθαι, βαρβά- ad omnem leporem et gratiam convenienter docendam ρος τε πόρρω της Ρωμαίων απώσασθαί γῆς, τους composite erat ei lingua instructa et animus. Cum δὲ καὶ καταγωνίσασθαι, ἢ στρατεύμασιν, ή τεχνάς autem esset ei magnificus et amictus et habitus simul σμασιν, ἔθνη τε ὑποποιῆσαι καὶ στῆναι δεξιός προς cum incessu,mores quoque mutabat ad id quod riτοὺς καιροὺς καὶ τὰ πράγματα, τῷ μεταβεβλήσθαι, debatur, ut qui esset gratiosus et affabilis, et eo ὅτε δέον, τῷ καινοτομῆσαν ὅτε συμφέρον, τῷ τὴν έpso omnes subridens ad sattrahebat. [38] Prateαὐτὴν τηρήσαι ἰδέαν, ὅτε [27] τοῦτο καλὸν δόξειεν. rea autem manu quoque minime erat parcus, utΚαὶ ἐπὶ τούτοις οὐδὲ χαρίτων άμοιρος ὁ άνηρ, ἀλλὰ pote quod duc res extenderent, nempe divitia et κατήρητο αὐτῷ πρὸς πᾶσαν σπουδήν μετ᾿ ἐκμελούς voluntas. Habebat autem ita quoque ut oportebat παιδιᾶς, καὶ ἡ γλῶσσα καὶ ἡ διάνοια. Μεγαλοπρεπώς nonnullis prorsus ex iis,etc. Et in Canone, Ode 3: δὲ ἔχων καὶ τῆς στολῆς καὶ τοῦ σχήματος ἅμα καὶ Ἐνδιαπρέψας ἐν ἀρχαῖς ταῖς τῆς κάτω συγκλήτου, τοῦ βαδίσματος, ἀντήλλατε τὸ ἦθος πρὸς τὸ φαινός ὡς ἀνὴρ βουληφόρος, τὸ πολίτευμα τὸν σὸν ἐκτήσω μενον, ἐπίχαρις τε ὢν καὶ εὖ πρόσιτος καὶ αὐτόθεν ἐν οὐρανοῖς, καὶ τὴν ἄνω σύγκλητον ἐκόσμησας. Cum ἔλχων πάντας τῷ μειδιάματι. Εἶχε δὲ καὶ τῆς χειρὸς claruisses in muneribus inferioris senatus veluti ἀφειδώς, δύο ταύτην ἐπεκτεινόντων, πλούτου καὶ consiliarius, conversationem tuam adeptus es in προαιρέσεως. Καὶ προέκειτό γε αὐτῷ ὑπτιάζουσα, calis, et superiorem Senatum exornasti. Illud καὶ ἐξήντλει ταύτης, ὥσπερ ἐν ποταμοῦ δαψιλῶς ὁ quoque observo ex Chronico Alexandrino, Pauliβουλόμενος. Είχε μὲν οὖν οὕτω ταῦτα τῷ μεγάλῳ num Theodosii imperatoris, et Εudociæ paranymτούτῳ ἀνθρ!. Εt quod est admirabilius et propter phum maxime apud eosdem auctoritatis virum post quod illum quispiam magis fuerit admiratus,cum alias dignitates, quibus insignitus fuerat, tandem esset genere clarus,et ex illustri familia natus,ac veluti omnium cumulum magistri consecutum. abundaret divitiis,et iis, qua segniorem efecerint Ὁ δὲ βασιλεὺς Θεοδόσιος Παυλίνον ὡς φίλον αὐτοῦ quempium ad disciplinas. Multi enim sibi propo- καὶ μεσάσαντα τῷ γέμῳ, καὶ συναριστούντα αὐτοῖς sunt doctrinam et eloquentiam tanquam opum paran- ἐποίησε διὰ πάσης ἀξίας ἐλθεῖν. Καὶ μετὰ ταῦτα darum materiam, non ut assequantur ea, qua sunt προηγάγετο αὐτὸν μάγιστρον. Καὶ ηυξήθη ὡς ἔχων meliora; sed ei studentes, ne se non rebus noriis παρρησίαν πρὸς τὸν βασιλέα Θεοδόσιον, καὶ τὴν Αὐ coluntule expleant ille externis fortuna admi- γούσταν, ὡς παράνυμφος αὐτῶν γενόμενος. Pauliniculis usus est ad philosophiam,etc. Sed ille non num vero ut amicum, et nuptiarum conciliatoδ

ineunda via est. rem,convictoremque Theodosius Augustus per om- sitores, interpretatus est non male, veluti castrennes honorum gradus ac dignitates evexit,ac demum ma- sis pecuniæ dispensatores et curatores. Tandem gistrum creavit; et auctus est, tanquam qui potesta- labente imperio logothetæ munus ad alia quoque tem et libertatem adeundi cum Augustum Theodo- munera distractum est, prima sui origine unisium, tum Augustam, ut qui amborum paranymphus cum, gliscente principum libidine in plurimos fuerat. Post alias dignitates magistratum addit, et surculos divulsum. Hinc to Pevcu. Incertus auctus est. vilioribus ad celebriora, si accresci- de officiis palatii Constantinopolitani, Kaì tòv yemus, gradum facimus. Si hæc munia sunt apud vizov Ryby loopz. Et generalem logothetam Græcos Ludimagistri, illiusque Triviulis, quæ conspice. Et Matthæus monachus de iisdem. 'Emi erunt apud vos, Hospiniane, comitis, patricii,duc- paméľng åhdoi te Nevixcŭ Royolérne. mensa alti torum exercitus, ac tandem Cæsaris? Possem hic generalis logothcta. Alii verterunt ærarii generaipse multo plus ex vestris recensere, qui eru- lis. Indumenta describit Codinus: To toŬ RoycÕétou τοῦ λογιθέτου diendis pueris mercede vilissima operam suam τοῦ Γενικοῦ σκιάδιον λευκόν βλατίον μετὰ μαργελλίων. locarunt,in magna tamen apud vos estimatione, et τὸ Καββάδιον ἐκ τῶν συνήθως πλιτευομένων βλατίων, fide. Et tu hoc uno nomine Ludimagistri Trivialis Τὸ δὲ σκαρἄνικον χρυσόλευκον βλατινών, συρματεϊνον ignominiam, atque infamiam comparabis, et de ἔχον ἔμπροσθέν τε καὶ ὄπισθεν τὴν τοῦ βασιλέως dignitate deturbabis? alia pessumdandi Catholicos εἰκόνα διαγέλαστον ὥσπερ καὶ τοῦ Πριμμικηρίου, καὶ ἄνευ δικανικίου. Logothetæ generalis ararii piCum vero non magistri tantum dignitate, sed et leus est albus pannus cum margellis, cabbudium Logothetæ Metaphrastes noster enituit, non abs re ex iis, quæ communi more gesturi solent vestifuerit, si nonnulla nos etiam afferamus, ut digni- mentis. Scaranicum aurei et albi coloris est purtate officii Symeonis dignitatem tanto cognomine pureum et fimbriatum, habens anse rt retro imillustrem conspiciamus. De Ecclesiastico non mo- peratori imaginem pellucidi viri consimil'm curor, tantum de Palatino officio sermo sit. Illi Lo- jusmodi etiam est scaranicum Primicerii: caret gothetæ proprie erant qui rationes fiscales, vel sceptro. Hujus functionem incognitam suo tempore publicas cognoscunt, et disceptant: sumptusque, fuisse perhibet idem Codinus, 'H TO TEVROU hovel introitus ita dirigunt, ut reipublicæ potius yoƉéros Sanpesiz o'³ yivwoxetal. Generalis logoquam privatorum jura sustineant: eos discussores thetæ munus ignoratur. Hic Codinus a Meursio nonnulli nuncupant. Procopius lib.III Belli Gothici: vapulat: Meursius a Gietsero,an bene,judicent alii. ἂν δὲ ᾿Αλέξανδρός τις ἐν Κυζαντίῳ τοῖς δημοσίοις Ego vocis γινώσκεται significatum illum esse dixeἐφεστώς λογισμοῖς, λογοθέτην ελληνίζοντες τὴν τιμὴν rim, non nosci, non esse scilicet in usui ea enim,quæ TÚT xzoo 'Pwuator. Alexander vero quispiam desierunt nec in usu sunt, inter aliorum usum Byzantii rationibus publicis præerat, Logothelam minime cognosci dicuntur. Alter erat hoyoling Too Graco vocobulo Romani vocant. Hinc Λογοθέσιον δρόμου. Incertus, Ο λογοθετῶν σύν αὐτῷ τοῖς τοῦ noditivŵv nópwę, qued Theophani est, ut adno- Spóµov. Unaque cum eo logotheta cursus. Veɛtitavit Alemannus, Γενικὸν λογοθέσιον. Et Nicepho- menla illius ex Codino, Τὸ τοῦ λογοθέτου του δρόμου rus patriarcha, Δημοσίων πόρων λογιστὴν in [29] σκιάδιον, οἷον τὸ τοῦ μεγάλου Χαρτουλαρίου, Φακεωνίδα breviario historico, Θεόδοτον δέ τινα μοναχὸν ἔγκλει- δὲ φορεῖ οὗτος καὶ ὁπιλουρίκιον, οὐ μὴν σκαρίνικον. κλειστον τὸ πρότερον κατὰ τὰ Θρᾳκῶν τοῦ στενοῦ λεγο- Logotheta cursus pileus est qualis magni Charμένου πόρου γεγονότα, τῶν δημοσίων λογιστὴν, ὃν τὸ tularii. Fert iste Phacealium et [30] epiloruium, δημώδες λογοθέντην καλοῦσι, καθίστησιν. Idem porro at now scuranicum. Et cap. 5: Ο λογοθέτης του δρό Theodorum quemdam monachum, qui prius in μου εἶχε μὲν πάλαι καὶ οὗτος ὑπηρεσίαν ἡμῖν ἀνεπίσ Thraciæ finibus ad freti angustias inclusum ac yv, vöv εè obdɛplav. Logotheta cursus olim solitarium vitam duxerut, publici ærarii præ- habuit functionem nobis incognitam, nunc vero fectum constituit, quem Logothetam rulgo nun- nullam. Quidquid dicat Codinus, functionem illius cupant. El, Τούτοις ἡγεμόνα ἐφίστησιν Ιωάννης - nobis conservavit Nicephorus patriarcha in breδιάκονον τον Μεγάλης Εκκλησίας, καὶ τῶν δημοσίων viario historico: Τοῦ δ᾽ ἦν ᾿Αντίοχος μὲν ὁ τῶν δημοσ φόρων λογιστὴν, ἣν λογοθέτην γενικὸν οἶδε καλεῖν σίων πραγμάτων τὰς ὑπομνήσεις αὐτῷ διακομίζων. Αυτ ἡ συνήθεια, ὑπάρχοντα ἔμφρονά τε καὶ ἔμπειρον γοθέτην δὲ τοῦ δρόμου τὴν ἀξίαν οἱ περὶ τὰ βασιλεια και zabotáµevov. Summæ deinde rei Joannem per- housɩv. Ex iis Antiochus magister memoriæ,quem fecit Magnæ ecclesiæ diaconum, et curatorem pu- magistratum logothetam cursus, qui in anla blicorum vectigalium, quem generalem logothe- sunt appellare solent. Notat Petavius Acro tam appellare vulgo solent, virum prudentem, et tou popov, dici hic a Nicephoro: Tov t multarum rerum experientia praditum.Justinia- σίων πραγμάτων τὰς ὑπομνήσεις διακοψίζοντα. Quod nus postea, ut Procopius tradit in exó, vi- magistri n'emoriæ proprium erat. Qui ut est in ros a se militibus constitutos, qui ex omni ho- Nolitia imperii Orientalis, annotationes dictat, minum genere, quam maximam pecuniam in hoc est, scripturas breves,quibus ea contirentur, castris colligerent, hoyobitas, logothetas appellavit. quæ principis nomine statuuntur, aut confirman- "Ovoux de Aoyotaç abouę Octo, Alemannus Cen- tur,sed et precibus respondet, hoc est, responsu

ineunda via est. rem,convictoremque Theodosius Augustus per om- sitores, interpretatus est non male, veluti castrennes honorum gradus ac dignitates evexit,ac demum ma- sis pecuniæ dispensatores et curatores. Tandem gistrum creavit; et auctus est, tanquam qui potesta- labente imperio logothetæ munus ad alia quoque tem et libertatem adeundi cum Augustum Theodo- munera distractum est, prima sui origine unisium, tum Augustam, ut qui amborum paranymphus cum, gliscente principum libidine in plurimos fuerat. Post alias dignitates magistratum addit, et surculos divulsum. Hinc to Pevcu. Incertus auctus est. vilioribus ad celebriora, si accresci- de officiis palatii Constantinopolitani, Kaì tòv yemus, gradum facimus. Si hæc munia sunt apud vizov Ryby loopz. Et generalem logothetam Græcos Ludimagistri, illiusque Triviulis, quæ conspice. Et Matthæus monachus de iisdem. 'Emi erunt apud vos, Hospiniane, comitis, patricii,duc- paméľng åhdoi te Nevixcŭ Royolérne. mensa alti torum exercitus, ac tandem Cæsaris? Possem hic generalis logothcta. Alii verterunt ærarii generaipse multo plus ex vestris recensere, qui eru- lis. Indumenta describit Codinus: To toŬ RoycÕétou τοῦ λογιθέτου diendis pueris mercede vilissima operam suam τοῦ Γενικοῦ σκιάδιον λευκόν βλατίον μετὰ μαργελλίων. locarunt,in magna tamen apud vos estimatione, et τὸ Καββάδιον ἐκ τῶν συνήθως πλιτευομένων βλατίων, fide. Et tu hoc uno nomine Ludimagistri Trivialis Τὸ δὲ σκαρἄνικον χρυσόλευκον βλατινών, συρματεϊνον ignominiam, atque infamiam comparabis, et de ἔχον ἔμπροσθέν τε καὶ ὄπισθεν τὴν τοῦ βασιλέως dignitate deturbabis? alia pessumdandi Catholicos εἰκόνα διαγέλαστον ὥσπερ καὶ τοῦ Πριμμικηρίου, καὶ ἄνευ δικανικίου. Logothetæ generalis ararii piCum vero non magistri tantum dignitate, sed et leus est albus pannus cum margellis, cabbudium Logothetæ Metaphrastes noster enituit, non abs re ex iis, quæ communi more gesturi solent vestifuerit, si nonnulla nos etiam afferamus, ut digni- mentis. Scaranicum aurei et albi coloris est purtate officii Symeonis dignitatem tanto cognomine pureum et fimbriatum, habens anse rt retro imillustrem conspiciamus. De Ecclesiastico non mo- peratori imaginem pellucidi viri consimil'm curor, tantum de Palatino officio sermo sit. Illi Lo- jusmodi etiam est scaranicum Primicerii: caret gothetæ proprie erant qui rationes fiscales, vel sceptro. Hujus functionem incognitam suo tempore publicas cognoscunt, et disceptant: sumptusque, fuisse perhibet idem Codinus, 'H TO TEVROU hovel introitus ita dirigunt, ut reipublicæ potius yoƉéros Sanpesiz o'³ yivwoxetal. Generalis logoquam privatorum jura sustineant: eos discussores thetæ munus ignoratur. Hic Codinus a Meursio nonnulli nuncupant. Procopius lib.III Belli Gothici: vapulat: Meursius a Gietsero,an bene,judicent alii. ἂν δὲ ᾿Αλέξανδρός τις ἐν Κυζαντίῳ τοῖς δημοσίοις Ego vocis γινώσκεται significatum illum esse dixeἐφεστώς λογισμοῖς, λογοθέτην ελληνίζοντες τὴν τιμὴν rim, non nosci, non esse scilicet in usui ea enim,quæ TÚT xzoo 'Pwuator. Alexander vero quispiam desierunt nec in usu sunt, inter aliorum usum Byzantii rationibus publicis præerat, Logothelam minime cognosci dicuntur. Alter erat hoyoling Too Graco vocobulo Romani vocant. Hinc Λογοθέσιον δρόμου. Incertus, Ο λογοθετῶν σύν αὐτῷ τοῖς τοῦ noditivŵv nópwę, qued Theophani est, ut adno- Spóµov. Unaque cum eo logotheta cursus. Veɛtitavit Alemannus, Γενικὸν λογοθέσιον. Et Nicepho- menla illius ex Codino, Τὸ τοῦ λογοθέτου του δρόμου rus patriarcha, Δημοσίων πόρων λογιστὴν in [29] σκιάδιον, οἷον τὸ τοῦ μεγάλου Χαρτουλαρίου, Φακεωνίδα breviario historico, Θεόδοτον δέ τινα μοναχὸν ἔγκλει- δὲ φορεῖ οὗτος καὶ ὁπιλουρίκιον, οὐ μὴν σκαρίνικον. κλειστον τὸ πρότερον κατὰ τὰ Θρᾳκῶν τοῦ στενοῦ λεγο- Logotheta cursus pileus est qualis magni Charμένου πόρου γεγονότα, τῶν δημοσίων λογιστὴν, ὃν τὸ tularii. Fert iste Phacealium et [30] epiloruium, δημώδες λογοθέντην καλοῦσι, καθίστησιν. Idem porro at now scuranicum. Et cap. 5: Ο λογοθέτης του δρό Theodorum quemdam monachum, qui prius in μου εἶχε μὲν πάλαι καὶ οὗτος ὑπηρεσίαν ἡμῖν ἀνεπίσ Thraciæ finibus ad freti angustias inclusum ac yv, vöv εè obdɛplav. Logotheta cursus olim solitarium vitam duxerut, publici ærarii præ- habuit functionem nobis incognitam, nunc vero fectum constituit, quem Logothetam rulgo nun- nullam. Quidquid dicat Codinus, functionem illius cupant. El, Τούτοις ἡγεμόνα ἐφίστησιν Ιωάννης - nobis conservavit Nicephorus patriarcha in breδιάκονον τον Μεγάλης Εκκλησίας, καὶ τῶν δημοσίων viario historico: Τοῦ δ᾽ ἦν ᾿Αντίοχος μὲν ὁ τῶν δημοσ φόρων λογιστὴν, ἣν λογοθέτην γενικὸν οἶδε καλεῖν σίων πραγμάτων τὰς ὑπομνήσεις αὐτῷ διακομίζων. Αυτ ἡ συνήθεια, ὑπάρχοντα ἔμφρονά τε καὶ ἔμπειρον γοθέτην δὲ τοῦ δρόμου τὴν ἀξίαν οἱ περὶ τὰ βασιλεια και zabotáµevov. Summæ deinde rei Joannem per- housɩv. Ex iis Antiochus magister memoriæ,quem fecit Magnæ ecclesiæ diaconum, et curatorem pu- magistratum logothetam cursus, qui in anla blicorum vectigalium, quem generalem logothe- sunt appellare solent. Notat Petavius Acro tam appellare vulgo solent, virum prudentem, et tou popov, dici hic a Nicephoro: Tov t multarum rerum experientia praditum.Justinia- σίων πραγμάτων τὰς ὑπομνήσεις διακοψίζοντα. Quod nus postea, ut Procopius tradit in exó, vi- magistri n'emoriæ proprium erat. Qui ut est in ros a se militibus constitutos, qui ex omni ho- Nolitia imperii Orientalis, annotationes dictat, minum genere, quam maximam pecuniam in hoc est, scripturas breves,quibus ea contirentur, castris colligerent, hoyobitas, logothetas appellavit. quæ principis nomine statuuntur, aut confirman- "Ovoux de Aoyotaç abouę Octo, Alemannus Cen- tur,sed et precibus respondet, hoc est, responsu

Hinc non male a Niceta et Cinnamo observatur, isque Trivialis, esse potuit, judicent alii, sed qui cancellarios dici logothetas a Græcis. De cancella- perspiciunt cor sapientiæ; nam furiata mente conrio multa Casaubonus in Flaviuin Vopiscum, et citi, omnia inconsiderate blaterant. multo plura Salmasius. Logothetam præterea jusjurandum a novo imperatore accipere in templo Blachernarum, ex Niceta in Manuele Comneno lib. 3, eademque dignitote plures eodem tempore fuisse exornatos, ex Cantacuzeno lib. 1, cap. 14, observavit Meursius. Et nos quoque animadvertimus a minorum logothetarum officio ad majoris nonnunquam gradum fuisse, quod de Theodoro Melechita narrat Codinus: Τὸν οὖν Θεόδωρον τὸν Μετοχίτην λογοθέτην ὄντα του γενικού ὁ βασιλεὺς ᾿Ανδρόνικος τῶν Παλαιολόγων ὁ πρῶτος τιμήσας μέγαν λογοθέτην πεποίηκεν, ὃς καὶ ἦν ὑπερέχων τοῦ μεγάλου στρατοπεδάχου, ὑπὸ τὸν πρωτοστράτορα δέ. Theodorum iloque Metochilam ararii publici logothetam cum imperator Andronicus ex Palmologis hoc nomine primus honorare constituisset, magnum logothetam fecit, qui et priores magno stratopedarcha tenebat, sed non protostratore. Vide Gregoram Histor. lib. viii, cap. 19. Et quanam ratione trivialis Ludimagister fuerit ill?, cujus auctoritas et celebritas tanta fuit ut quotidie in ecclesiis, publico scripta illius legerentur ad confirmanda dogmata, rerumque seriem stabiliendam in Concilio a Patribus laudareutur, sententiæque suæ veritatis pondus additum existimarent, si eadem quæ et ipsi,illum asseruisse demonstrassent, Paucos ex quamplurimis referam, et ut præteream quæ Psellus de eo efuse prosequitur in illius Encomio, afferam nonnulla ex eodem in Tropariis. Σοῦ τοῖς θείοις χείλεσι χάρις πολλὴ ἐξεχύθη, καὶ σοφίας ἔμψυχον τῆς ἀκτίςτου γέγονας οἰκητήριον, ὡς πυρὸς γλώσσῃ διαστομωθεὶς ὅσιε, ἐν τοῖς λόγοις ὑπερηύγασας· τῶν ἀποστόλων τε καὶ τῶν ἀθλοφό ρων τὰ σκάμματα, καὶ βίον τὸν ἰσάγγελον ἀσκητῶν ἑκάστου διέγραψας, καὶ νῦν συνοικήτωρ γενόμενος τοῖς ἐν οὐρανῷ, Τριάδος φῶς τὸ ἀνέσπερον βλέπεις ἀγαλλόμενος. Εἰ, Ορθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας δι δάσκαλε καὶ σεμνότητας, τῆς οἰκουμένης φωστήρι Sed cum, ut jam vidimus, logothetæ varii ac τῶν λογογράφων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, λύρα diversi fuerint, dubium esse poterit, Symecrem τοῦ Πνεύματος, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας φωτίσας, hunc nostrum logothetam ad quemnam ex illis re- Συμεὼν Πάτερ ἡμῶν, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ ferre debeamus.Non dubito hominem prudentissi- σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ε', Ναὸς ὀξύτητι καὶ mum pro opportunitate rerum in senatu Constan- καθαρότητι, καὶ λαμπρότητι βίου τὸ νοερόν σε φῶς tinopolitano diversas functiones subiisse, et optime καθωράϊσε, καὶ τοὺς τῶν λόγων καλλοναῖς, ὁ Θεός administrata provincia a minoribus ad majora offi- σε ἐχαρίτωσε. Εί, Μελωδικώς πιστοὶ συνελθόντες cia aditum sibi aperuisse:quod 'radit etiam Psellus εὐφημήσωμεν πάντες ἐπαξίοις ᾠδαῖς τὸν μέγαν in ejusdem enconio. Hinc existimo eum tantopere Θεοῦ θεράποντα Συμεώνα, τὸν ἅγιον λογοθέτην, seriptione valere a logotheta cursus, quod in ora- ὃν ἡ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία φωστῆρα πεπλούτηκεν ἐπὶ tionibus ab ipso ex operibus divi Basilii concinnatis γῆς τους διδασκάλοις Πατράσιν ἐκλάμψαντα, σύν predsum legi.ad magni logotheta dignitatem ascen- τούτοις γάρ ψάλλων ἀπαύστως Χριστῷ, φωτός τε disse. Adde, ut plurimum logotheta [33] nomen ἀϊδίου πληρούμενος συγχαίρει πρεσβεύων ὑπὲρ πάνω sine alia additione prolatum, magnum nobis logo- των ἡμῶν. Εἰ, Εὐγενοῦς ἀνεβλάστησας ἑξῆς ῥόδον thetam indicare. Ne in exemplis producendis ni- καταβόθρον, βεβαμμένον χάρισι ταῖς τοῦ Πνεύμα mius sim, legimus passi:n Georgii Acropolitæ lo- τος, καὶ τοὺς πιστοὺς ἐνωδίασας, ὑσμαῖς συγγραμgotheta chronicum: in eo licet Dousa haereal, μάτων σου ἀποστόλων, ἀθλητῶν καὶ ὁσίων τὰ σκάμ sibique laud satis compertum esse fateatur, quo ματα συνταξάμενος, ὧν καὶ σύσνοιχος ὤφθης θεοφάντωρ munere ex istis omnibus,quæ supra commemora. Συμεών, τρυφῆς ἐν χλόῃ τῇ ἐν δρόσῳ [34] σκηνού vimus, logothetes Georgius functus sit, magni ta μενος. Ertuis divinis labiis gratia multa effusa men logothetæ functum ex altera ejusdemmet Hi- est, et sapientice animatum increatæ factus es habitacustoriæ additione hactenus inedita, certum est; illi lum, veluti ignis lingua diductus, confessor in sermoninamque prafigitur: Η παρούσα χρονική συγγραφή bus super abunde que resplenduisti, apostolorum et marτοῦ μεγάλου λογοθέτου τοῦ ᾿Ακροπολίτου ἐστὶν, ὃς tyrum certamina, et vitam non dissimilem angelis ἔκτισε τὸ μοναστήριον τῆς ᾿Αγίας του Χριστού Ανας- asce:arum uniuscujusque descripsisti,et nunc una τάσως· περιέχει δὲ τὰ μετὰ τὴν ἅλωσιν. Præsens cum illis habitans in cœlo, Triadis lumen erlingui chronica compositio magni logothetæ Acropoli- nescium conspicis gaudens. Et, Recta fidei dux.pieta est, qui ædificavit monasterium Sancta Christi tatis magister et verecundia, terrarum orbis lumen Resurrectionis:continet vero qua post captam, etc. scriptorum entheatum ornamentum,lyra Spiritus, Et hæc quidem adnotaveram, antequam luculen- tuis prædicationibus omnes illuminans, Symeon Patissima et doctissima Jacobi Goarii in Georgium ter noster, præcare Deum Christum, vt animæ nostræ Codinum de officiis Palatii Cornmentaria prodiis salventur. Et Mentis acumine et puritate,et splensent. Nunc autem postquam illa edita sunt, petito dore vitæ intellectuale lumen te exornavit, el sermoab is quidquid est in antiquitate de hoc negotio num venustatibus Deus te insignivit.Et, Dulci modulareconditum. Habent illa,quod sitim sedet et desi- tione fideles convenientes celebremus omnes dignis canderium expleat. Tot igitur tantisque dignitatibus tibus magnum Dei servum Symeonem sanctum logoauctus Symcon noster, quomodo Ludim:gister, thetam, quem Christi Ecclesia tanquam lumen

Hinc non male a Niceta et Cinnamo observatur, isque Trivialis, esse potuit, judicent alii, sed qui cancellarios dici logothetas a Græcis. De cancella- perspiciunt cor sapientiæ; nam furiata mente conrio multa Casaubonus in Flaviuin Vopiscum, et citi, omnia inconsiderate blaterant. multo plura Salmasius. Logothetam præterea jusjurandum a novo imperatore accipere in templo Blachernarum, ex Niceta in Manuele Comneno lib. 3, eademque dignitote plures eodem tempore fuisse exornatos, ex Cantacuzeno lib. 1, cap. 14, observavit Meursius. Et nos quoque animadvertimus a minorum logothetarum officio ad majoris nonnunquam gradum fuisse, quod de Theodoro Melechita narrat Codinus: Τὸν οὖν Θεόδωρον τὸν Μετοχίτην λογοθέτην ὄντα του γενικού ὁ βασιλεὺς ᾿Ανδρόνικος τῶν Παλαιολόγων ὁ πρῶτος τιμήσας μέγαν λογοθέτην πεποίηκεν, ὃς καὶ ἦν ὑπερέχων τοῦ μεγάλου στρατοπεδάχου, ὑπὸ τὸν πρωτοστράτορα δέ. Theodorum iloque Metochilam ararii publici logothetam cum imperator Andronicus ex Palmologis hoc nomine primus honorare constituisset, magnum logothetam fecit, qui et priores magno stratopedarcha tenebat, sed non protostratore. Vide Gregoram Histor. lib. viii, cap. 19. Et quanam ratione trivialis Ludimagister fuerit ill?, cujus auctoritas et celebritas tanta fuit ut quotidie in ecclesiis, publico scripta illius legerentur ad confirmanda dogmata, rerumque seriem stabiliendam in Concilio a Patribus laudareutur, sententiæque suæ veritatis pondus additum existimarent, si eadem quæ et ipsi,illum asseruisse demonstrassent, Paucos ex quamplurimis referam, et ut præteream quæ Psellus de eo efuse prosequitur in illius Encomio, afferam nonnulla ex eodem in Tropariis. Σοῦ τοῖς θείοις χείλεσι χάρις πολλὴ ἐξεχύθη, καὶ σοφίας ἔμψυχον τῆς ἀκτίςτου γέγονας οἰκητήριον, ὡς πυρὸς γλώσσῃ διαστομωθεὶς ὅσιε, ἐν τοῖς λόγοις ὑπερηύγασας· τῶν ἀποστόλων τε καὶ τῶν ἀθλοφό ρων τὰ σκάμματα, καὶ βίον τὸν ἰσάγγελον ἀσκητῶν ἑκάστου διέγραψας, καὶ νῦν συνοικήτωρ γενόμενος τοῖς ἐν οὐρανῷ, Τριάδος φῶς τὸ ἀνέσπερον βλέπεις ἀγαλλόμενος. Εἰ, Ορθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας δι δάσκαλε καὶ σεμνότητας, τῆς οἰκουμένης φωστήρι Sed cum, ut jam vidimus, logothetæ varii ac τῶν λογογράφων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, λύρα diversi fuerint, dubium esse poterit, Symecrem τοῦ Πνεύματος, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας φωτίσας, hunc nostrum logothetam ad quemnam ex illis re- Συμεὼν Πάτερ ἡμῶν, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ ferre debeamus.Non dubito hominem prudentissi- σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Ε', Ναὸς ὀξύτητι καὶ mum pro opportunitate rerum in senatu Constan- καθαρότητι, καὶ λαμπρότητι βίου τὸ νοερόν σε φῶς tinopolitano diversas functiones subiisse, et optime καθωράϊσε, καὶ τοὺς τῶν λόγων καλλοναῖς, ὁ Θεός administrata provincia a minoribus ad majora offi- σε ἐχαρίτωσε. Εί, Μελωδικώς πιστοὶ συνελθόντες cia aditum sibi aperuisse:quod 'radit etiam Psellus εὐφημήσωμεν πάντες ἐπαξίοις ᾠδαῖς τὸν μέγαν in ejusdem enconio. Hinc existimo eum tantopere Θεοῦ θεράποντα Συμεώνα, τὸν ἅγιον λογοθέτην, seriptione valere a logotheta cursus, quod in ora- ὃν ἡ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία φωστῆρα πεπλούτηκεν ἐπὶ tionibus ab ipso ex operibus divi Basilii concinnatis γῆς τους διδασκάλοις Πατράσιν ἐκλάμψαντα, σύν predsum legi.ad magni logotheta dignitatem ascen- τούτοις γάρ ψάλλων ἀπαύστως Χριστῷ, φωτός τε disse. Adde, ut plurimum logotheta [33] nomen ἀϊδίου πληρούμενος συγχαίρει πρεσβεύων ὑπὲρ πάνω sine alia additione prolatum, magnum nobis logo- των ἡμῶν. Εἰ, Εὐγενοῦς ἀνεβλάστησας ἑξῆς ῥόδον thetam indicare. Ne in exemplis producendis ni- καταβόθρον, βεβαμμένον χάρισι ταῖς τοῦ Πνεύμα mius sim, legimus passi:n Georgii Acropolitæ lo- τος, καὶ τοὺς πιστοὺς ἐνωδίασας, ὑσμαῖς συγγραμgotheta chronicum: in eo licet Dousa haereal, μάτων σου ἀποστόλων, ἀθλητῶν καὶ ὁσίων τὰ σκάμ sibique laud satis compertum esse fateatur, quo ματα συνταξάμενος, ὧν καὶ σύσνοιχος ὤφθης θεοφάντωρ munere ex istis omnibus,quæ supra commemora. Συμεών, τρυφῆς ἐν χλόῃ τῇ ἐν δρόσῳ [34] σκηνού vimus, logothetes Georgius functus sit, magni ta μενος. Ertuis divinis labiis gratia multa effusa men logothetæ functum ex altera ejusdemmet Hi- est, et sapientice animatum increatæ factus es habitacustoriæ additione hactenus inedita, certum est; illi lum, veluti ignis lingua diductus, confessor in sermoninamque prafigitur: Η παρούσα χρονική συγγραφή bus super abunde que resplenduisti, apostolorum et marτοῦ μεγάλου λογοθέτου τοῦ ᾿Ακροπολίτου ἐστὶν, ὃς tyrum certamina, et vitam non dissimilem angelis ἔκτισε τὸ μοναστήριον τῆς ᾿Αγίας του Χριστού Ανας- asce:arum uniuscujusque descripsisti,et nunc una τάσως· περιέχει δὲ τὰ μετὰ τὴν ἅλωσιν. Præsens cum illis habitans in cœlo, Triadis lumen erlingui chronica compositio magni logothetæ Acropoli- nescium conspicis gaudens. Et, Recta fidei dux.pieta est, qui ædificavit monasterium Sancta Christi tatis magister et verecundia, terrarum orbis lumen Resurrectionis:continet vero qua post captam, etc. scriptorum entheatum ornamentum,lyra Spiritus, Et hæc quidem adnotaveram, antequam luculen- tuis prædicationibus omnes illuminans, Symeon Patissima et doctissima Jacobi Goarii in Georgium ter noster, præcare Deum Christum, vt animæ nostræ Codinum de officiis Palatii Cornmentaria prodiis salventur. Et Mentis acumine et puritate,et splensent. Nunc autem postquam illa edita sunt, petito dore vitæ intellectuale lumen te exornavit, el sermoab is quidquid est in antiquitate de hoc negotio num venustatibus Deus te insignivit.Et, Dulci modulareconditum. Habent illa,quod sitim sedet et desi- tione fideles convenientes celebremus omnes dignis canderium expleat. Tot igitur tantisque dignitatibus tibus magnum Dei servum Symeonem sanctum logoauctus Symcon noster, quomodo Ludim:gister, thetam, quem Christi Ecclesia tanquam lumen

Nam ut Symeon ille cognomento Metaphrastes ait, ▲ Et, Metaphrastem scito virum fuisse sanctissimum, et imperatores hi magnopere conati sunt fidem Christia- apud Græcos Patres heatorum Catalogo adscriptum: nem expugnando, quasi abolere, quam Christus ipse siquidem ejus festum apud illos 27 Nov. celebratur, firmius perduraturam esse pronuntiavit, quam ipsas Quare plemissima fides ejus scriptis adhiberi potest, Orci portas. Et Epistola 21, ad Isaian monachum: prout decet, gravissimorum pariter, el doctissimorum Καὶ ταῦτα τὸν ἐν ἁγίοι; Συκεὼν ὅρα τὸν Μεταφρα- Ρatrum testimonium habemus. Qui autem illi sint ad στην το δόγμα τούτο συνιστῶντα πρὸ τῶν ἄλλων tuam quoque fidem confirmandam, sicut et meam εὑρίσκοντες· ἐν γὰρ τῷ βίῳ τῆς μεγαλομάρτυρος corroborant,eos hic subjicimus. Vide item Gretse- 'Avastaolaç xzi táde oŋsi. Et inter alia sanctum rum de Imaginibus a S. Luca pictisc. 19. Hic itaque ᾿Αναστασίας τάδε φησί. Symeonem Metaphrastam intuere dogma hoc conste- tantus vir, tot probatissimorum actorum testimobilientem,nam in vita magnæ martyris Anastasia niis doctus, eloquens, idoneus, magistri, logothetæ, hæc dicit. Gregorius Corinthius Metaphrastem in- aliisque dignitatibus cohonestatus, sanctus in Græter alios auctores connumerat, a quibus bene di- corum Ecclesiis celeberrimus, cum aliis computacendi, beneque narrandi exempla petenda sunt. An- tus, qui Ecclesiam sermonibus suis illustrarunt: et dreas Rhodi præsul in Concilio Florentin. sess. 7 cujus dicta ad stabilienda fidei dogmata in conciliis Græcos ita alloquitur:In primis igitur Symeon Me- 8 producuntur, vel solo unius, vel alterius hæretici taphrastes vestris in ecclesiis celeberrimus accedat. dicto, nulla probati viri auctoritate, nullo etiam triEt, Legatur ille qui a vobis quotidie legitur in ec- vialis Ludimagistri testimonio comprobato jacebit clesiis Symeon Metaphrastes Josephus Methonen- in trivio Ludimagister inglorius?Apage ineptiarum. sis Apologia pro Synodo Florentina contra Marcum Ephesium: Kai Eew 8 v Osoloyo, & Συμεὼν δὲ ὁ νέος Θεολόγος, Μεταφραστής καλούμενος, τῇ τρίτῃ τοῦ Ὀκτωβρίου εἰς τὸν βίον τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ ᾿Αρεοπαγίτου, oftw ypépes. El Symeon Theologus Junior, qui et Metaphrastes dicitur, tertio Octobris die in Vita sancti Dionysii Areopagitæ hæc habet. Gennadius pro concilio Florentino cap. 5: 'Ev¼µv 6 xxi μάλα καλώς σώζονται, καὶ ᾄδονται μετὰ μελωδιών καθ' ἡμέραν καὶ Μηναῖα, καὶ Τριώδια, καὶ Λόγοι, καὶ Μεταφραστής, καὶ Πεντηκοστάρια, καὶ Στιχηρά, καὶ Τροπάρια, καὶ Ἰδιόμηλα, καὶ Κοντάρια, και Οἶκοι, καὶ Συναξάρια, καὶ Ἐξαποστειλάρια, καὶ ἵνα μὴ καθ᾿ ἕκαστον λέγω, πῆτα ἄπλῶς εἰπεῖν ἡ τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμῶν συγγραφὴ ταύτην ἔχει τὴν δόξαν, Apud nos vero, et valde bene conservantur, canunturque cum modulationibus singulis diebus, et Menœa, et Triodia,et Orationes,et Metaphrastes, et Pente costuria, et Stichera, et Troparia, et Idiomela, et Contaria, et Deci,et Synaxaria, et Exspostilaria,etc., ne singula recenseam, universa nostræ Ecclesiae officia, el cunclo scripturæ hanc opinionem retinent. Metaphrasta testimonio alibi etiam in eodem opere Gennadius utitur. Necnon Nicetas Catena in Lucam, et Macarius Chrysocephalus in Magno Alphabeto,Symon Thessalonicensis in Dialogo contra Hæreses, et de Sacramentis, Bessario quoque Cardinalis, et alii.Et inter Latinos Aloysius Lipomannus: Meta-Don, quidquid alli dicant, hæsitantem intellectum phrastes Vitas sanctorum, eleganti stylo et condito descripsit,et legendas Ecclesia proposuit, tantaque auctoritate liber hic in lucem prodiit, ut apud Orientalem Ecclesiam, qui sanctorum Vilas præter unum Metaphrastem, ripserit, nec quæratur, nec reperiatur. Quinimo [37] cum in suis Menæis,el sacras sanctorum Vitas recitat, non alias, quam ex istis desumptas legit;adeo pro certis,veris,authenticis abomnibus, et omnium auctoritate confirmatis habentur. Imo nec Ecclesia Graca præces orationesque Metaphrastæ post Basilii et Chrysostomi supplicationes stasim locasset, si recentis temporis auctoris essent. С Sed Scriptor oppido recens est. Id quoque putemus, et rem suo nominis pondere pendamus. Et primum, ante omnia ridenda est hæreticorum nugacitas, qui ut Metaphrastæ fidem elevent, eum recentissimum faciunt, et postea parum cauti,parumque sibi constantes, antiquissimis Patribus, et quod magis est, apostolorum discipulis, vel apostolis ipsis parens, et dµdpovov constituunt. Inter eos præcipui sunt Gesnerus cæterique epitomatores, qui HippoIylum Thebanum recensiorem chronographum cum Hippolyto Portuensi confundentes, Metaphrastem circa tempora apostolorum scripsisse etiam nolentes determinant. Cum enim illius meminerit Hippolytus, quem ipsi Portuensem esse, de quo Hieronymus in catalogo, fateantur necesse est, ante illa tempore floruisse, ideoque cum ipsis apostolis, vel minimum cum Apostolorum discipulis vitam egisse. Hippolytus enim Portuensis sub Alexandro imperatore, anno Domini ccxxix, martyrio vitam finit. Et hic recentissimus erit auctor in Ecclesia, cujus auctoritate sua confirmat Hippolytus, et de quo non tanquam de recens vita functo, sed tanquam antiquiore, et cujus jam auctoritas suo jure admitteretur, verba facit? Antiquissimorum Patrum de die Passionis et mortis Domini sententias examinans, unam cæteris præfert Metaphrastæ, quem non sine præconio nominat, Unus illi Symefirmat. 'Eyw dè nelḥoμai totę 2¿yoiç toŬ xuplov Zuμewv. Ego vero fidem adhibeo verbis domini Symeonis. Progressu temporis, et testata plurium annorum contentione dictorum auctorita,est eo magis, si aliis anteponi debent, non unius diei nutante periculo comparatur. [83] Cum itaque Symeonis ætas, si bene sapimus, non ita antiqua sit, concludamus suspipicionem Novatorum de Hippolyto levem, ac futilem esso el si placet, deliram. Nec plus vidit Franciscus Bivarius Comment, in Flavium Dextrum anno 3, qui Hippolytum hunc, quem Thebanum appellat, ante Epiphanium scripsisse parum caute fassus est;

Nam ut Symeon ille cognomento Metaphrastes ait, ▲ Et, Metaphrastem scito virum fuisse sanctissimum, et imperatores hi magnopere conati sunt fidem Christia- apud Græcos Patres heatorum Catalogo adscriptum: nem expugnando, quasi abolere, quam Christus ipse siquidem ejus festum apud illos 27 Nov. celebratur, firmius perduraturam esse pronuntiavit, quam ipsas Quare plemissima fides ejus scriptis adhiberi potest, Orci portas. Et Epistola 21, ad Isaian monachum: prout decet, gravissimorum pariter, el doctissimorum Καὶ ταῦτα τὸν ἐν ἁγίοι; Συκεὼν ὅρα τὸν Μεταφρα- Ρatrum testimonium habemus. Qui autem illi sint ad στην το δόγμα τούτο συνιστῶντα πρὸ τῶν ἄλλων tuam quoque fidem confirmandam, sicut et meam εὑρίσκοντες· ἐν γὰρ τῷ βίῳ τῆς μεγαλομάρτυρος corroborant,eos hic subjicimus. Vide item Gretse- 'Avastaolaç xzi táde oŋsi. Et inter alia sanctum rum de Imaginibus a S. Luca pictisc. 19. Hic itaque ᾿Αναστασίας τάδε φησί. Symeonem Metaphrastam intuere dogma hoc conste- tantus vir, tot probatissimorum actorum testimobilientem,nam in vita magnæ martyris Anastasia niis doctus, eloquens, idoneus, magistri, logothetæ, hæc dicit. Gregorius Corinthius Metaphrastem in- aliisque dignitatibus cohonestatus, sanctus in Græter alios auctores connumerat, a quibus bene di- corum Ecclesiis celeberrimus, cum aliis computacendi, beneque narrandi exempla petenda sunt. An- tus, qui Ecclesiam sermonibus suis illustrarunt: et dreas Rhodi præsul in Concilio Florentin. sess. 7 cujus dicta ad stabilienda fidei dogmata in conciliis Græcos ita alloquitur:In primis igitur Symeon Me- 8 producuntur, vel solo unius, vel alterius hæretici taphrastes vestris in ecclesiis celeberrimus accedat. dicto, nulla probati viri auctoritate, nullo etiam triEt, Legatur ille qui a vobis quotidie legitur in ec- vialis Ludimagistri testimonio comprobato jacebit clesiis Symeon Metaphrastes Josephus Methonen- in trivio Ludimagister inglorius?Apage ineptiarum. sis Apologia pro Synodo Florentina contra Marcum Ephesium: Kai Eew 8 v Osoloyo, & Συμεὼν δὲ ὁ νέος Θεολόγος, Μεταφραστής καλούμενος, τῇ τρίτῃ τοῦ Ὀκτωβρίου εἰς τὸν βίον τοῦ ἁγίου Διονυσίου τοῦ ᾿Αρεοπαγίτου, oftw ypépes. El Symeon Theologus Junior, qui et Metaphrastes dicitur, tertio Octobris die in Vita sancti Dionysii Areopagitæ hæc habet. Gennadius pro concilio Florentino cap. 5: 'Ev¼µv 6 xxi μάλα καλώς σώζονται, καὶ ᾄδονται μετὰ μελωδιών καθ' ἡμέραν καὶ Μηναῖα, καὶ Τριώδια, καὶ Λόγοι, καὶ Μεταφραστής, καὶ Πεντηκοστάρια, καὶ Στιχηρά, καὶ Τροπάρια, καὶ Ἰδιόμηλα, καὶ Κοντάρια, και Οἶκοι, καὶ Συναξάρια, καὶ Ἐξαποστειλάρια, καὶ ἵνα μὴ καθ᾿ ἕκαστον λέγω, πῆτα ἄπλῶς εἰπεῖν ἡ τῆς ᾿Εκκλησίας ἡμῶν συγγραφὴ ταύτην ἔχει τὴν δόξαν, Apud nos vero, et valde bene conservantur, canunturque cum modulationibus singulis diebus, et Menœa, et Triodia,et Orationes,et Metaphrastes, et Pente costuria, et Stichera, et Troparia, et Idiomela, et Contaria, et Deci,et Synaxaria, et Exspostilaria,etc., ne singula recenseam, universa nostræ Ecclesiae officia, el cunclo scripturæ hanc opinionem retinent. Metaphrasta testimonio alibi etiam in eodem opere Gennadius utitur. Necnon Nicetas Catena in Lucam, et Macarius Chrysocephalus in Magno Alphabeto,Symon Thessalonicensis in Dialogo contra Hæreses, et de Sacramentis, Bessario quoque Cardinalis, et alii.Et inter Latinos Aloysius Lipomannus: Meta-Don, quidquid alli dicant, hæsitantem intellectum phrastes Vitas sanctorum, eleganti stylo et condito descripsit,et legendas Ecclesia proposuit, tantaque auctoritate liber hic in lucem prodiit, ut apud Orientalem Ecclesiam, qui sanctorum Vilas præter unum Metaphrastem, ripserit, nec quæratur, nec reperiatur. Quinimo [37] cum in suis Menæis,el sacras sanctorum Vitas recitat, non alias, quam ex istis desumptas legit;adeo pro certis,veris,authenticis abomnibus, et omnium auctoritate confirmatis habentur. Imo nec Ecclesia Graca præces orationesque Metaphrastæ post Basilii et Chrysostomi supplicationes stasim locasset, si recentis temporis auctoris essent. С Sed Scriptor oppido recens est. Id quoque putemus, et rem suo nominis pondere pendamus. Et primum, ante omnia ridenda est hæreticorum nugacitas, qui ut Metaphrastæ fidem elevent, eum recentissimum faciunt, et postea parum cauti,parumque sibi constantes, antiquissimis Patribus, et quod magis est, apostolorum discipulis, vel apostolis ipsis parens, et dµdpovov constituunt. Inter eos præcipui sunt Gesnerus cæterique epitomatores, qui HippoIylum Thebanum recensiorem chronographum cum Hippolyto Portuensi confundentes, Metaphrastem circa tempora apostolorum scripsisse etiam nolentes determinant. Cum enim illius meminerit Hippolytus, quem ipsi Portuensem esse, de quo Hieronymus in catalogo, fateantur necesse est, ante illa tempore floruisse, ideoque cum ipsis apostolis, vel minimum cum Apostolorum discipulis vitam egisse. Hippolytus enim Portuensis sub Alexandro imperatore, anno Domini ccxxix, martyrio vitam finit. Et hic recentissimus erit auctor in Ecclesia, cujus auctoritate sua confirmat Hippolytus, et de quo non tanquam de recens vita functo, sed tanquam antiquiore, et cujus jam auctoritas suo jure admitteretur, verba facit? Antiquissimorum Patrum de die Passionis et mortis Domini sententias examinans, unam cæteris præfert Metaphrastæ, quem non sine præconio nominat, Unus illi Symefirmat. 'Eyw dè nelḥoμai totę 2¿yoiç toŬ xuplov Zuμewv. Ego vero fidem adhibeo verbis domini Symeonis. Progressu temporis, et testata plurium annorum contentione dictorum auctorita,est eo magis, si aliis anteponi debent, non unius diei nutante periculo comparatur. [83] Cum itaque Symeonis ætas, si bene sapimus, non ita antiqua sit, concludamus suspipicionem Novatorum de Hippolyto levem, ac futilem esso el si placet, deliram. Nec plus vidit Franciscus Bivarius Comment, in Flavium Dextrum anno 3, qui Hippolytum hunc, quem Thebanum appellat, ante Epiphanium scripsisse parum caute fassus est;

ex auditu nobis comparavimus, quasdam etiam pro- conterraneus Alypio.Sic enim sic quadam benignitate priis auribus oculisque deprehendimus. Antique res nostras Deus administravit, ut qui ex ipsa scilicet, et supra patrum inemoriam antiquorum patria productus fuerat, fructus, eum ipsi rursus lectione;quæ parentum memoria exortæ sunt, au- patriæ lætitiam dederit salutarem. Non taulum voto ditione; nostro ævo disseminatæ auribus nostris, et desiderio discipulus, sed illius etiam institui el oculis comparantur. Et nota aliud esse aliquid professor.Ecce verba Porro autem ego quoque, qui sum auditione accipere,aliud philomathia,aliud oculis tuo plantationis vilissima, o Pater! et tarda proauribusque propriis lustrare. pago,hunc funebrem orationem ausus sum tibi deQuidquid tamen sit, ex eodem Psello,ante natum dicare Et, Nequaquam obliviscaris, o sancle, orium tua Psellum Metaphrastem diem suum obiisse evinci mandræ! sed et si fueris gloria eorum,qui carent videtur: gloriam enim illius in exordio orationis materia,circa divinitatis versons pulchritudinem, exponens ait: Per universum orbem terræ nomen el nos aspice,et nostri miserere, quos et congregasti, res gestas celebratas fuisse. Ergo non eo tum primo et orphanos reliquisti,aperte dicens: Pacem Chrimortuo Psellus scribebat: ad extendendam enim sti do vobis: valete, ct conserramini, o filii;et non ſamam per universum orbem tempere, eoque non formidet nec turbetur anima vestra. Symeon vero exiguo opus est; et gesta perhonorifica,quæ etiam noster, et Constantinopolitanus, et civilibus rebus ipsa tempore fiunt, ab una atque altera civitate in addictissimus, monachorum albo nunquam se asaliam transvehuntur, transvectaque communi om- cripserat, quod ipse sciam. Non hic referam genus nium consentione approbantur.Inio etiam, ut idem dicendi quod vel imperitissimo ex ipsa lectione. accuratius probetur, tradit ex corpore Metaphrasta patere poterit a Symeonis stylo, et rerum tractataetiam sepulcro recondito, odorem per plures dies rum forma adeo diversum. Non ergo ad Heraclii enjanasse, quem demum alio cadavere ingesto ami- tempora Metaphrastes, scriptoris Vitæ Alypianæ serit: Καὶ ἐτεθνήκει μὲν οὕτως· εἰωδίας δὲ αὐτίκα πάντα auctoritate, quæ per imperitiam eidem appingitur, ἐγεγόνει μεστά, καὶ οὐκ εὐθὺς μόνον, οὐδὲ εἰς τρίτην emendandus est error, qui paucorum animos occuἡμέραν, ἀλλὰ καὶ εἰς πολλοστὴν ἀπ᾿ ἐκείνου ἕως δὴ pavit. Adde, si ita antiquus Metaphrastes fecit μόνος τῷ τάφῳ ἐνεθησαύριστο καὶ ἦν ἂν μέχρι παντός potissimam sanctorum Vilarum partem, quas αρωματίζουσα ή σορός, εἰ μή τινες τοσοῦτον παρηνοtamen illius esse legitimus certo sciunt omnes, pfzzoiv. Et sic quidem est mortuus; fuerunt au- tanquam illi nugacissime appictam, rejiciendam lem statim omnia et non tunc solum suavi odore esse tanquam spuriam, investigandosque alios plena, nec in diem tertium, sed etiam in multos earum auctores. Indignum sane facinus, multumdies postca, donec fuit solus conditus in sepulcro: © que inter pios homines deplorandum. Difficillima et loculus perpetuo talem emisisset odorem, nisi namque Ecclesiæ tempora, variis hæreticorum se aliqui tam inique gessissent, etc. nugis, ac tyrannorum machinis per vim et nefas Alphonsus Villegas de Vitis sanctorum in Sy- conturbata, quæ ab ætate Heraclii per annos 300 meone Metaphrastæ, Metaphrastem circum circa et inde excurrunt, et præclarissimis sanctorum Heraclii tempora, anno scilicet 620, floruisse,ex vita doctrinis ac instituis collustrata hac Symeonis ansencți Alypii Cionitæ,quam esse scriptam a Symeone tiquitate, sine certi scriptoris notitia vilescerent. existimat, contendit.Id idem Petrus Ribadeneyra de Vitis sanctorum qui non sunt in Calendario, dextere agens contra Oarodium ostendit, non alio argumento, quam ex eadem Alypii Vita, in qua se Symeon tradit esse illus discipulum. Et apud Surium de Vita sancti Alypii in margine legitur, Symeon Metaphrastes discipuius ejus fuit. Hinc plures nobis Pselli confingendi sunt: præter enim in Diatriba mea recensitos,jam erit alius omnium antiquissimus, qui non multo Heraclio posterior in Metaphrastem oravit, quando qui præ manibus est Psellus in Metaphrastem referat, sese plura de illo ab hominibus,qui illum viderant ac noverant, audisse. Verumtamen cum Vita illa Alypii Cionitæ, quam ipsi ad probandam [41] ætatem Metaphrasta adducunt non fuerit a Metaphraste conscripta, quantum Alphonsus et Petrus a vero aberrent, alii judicent. Et ne argumentum ex oratione Pselliana, quæ Heracleanis temporibus multo eum inferiorem facit, sæpius atque iterum repotam, ex hac eadem Vita sancti Alypii, quisnain illius auctor fuerit, colligamus. Fuit ille patria Adrianopolita, civis et Minus considerate locutus est Joannes Molanus ad 13 Maii in Martyrologio Usuardi, adnotans ex Tomo VI Lipomani, Metaphrasten excerpsisse Historiam vitæ sancti Epiphanii Constantia Cypri episcopi, ex voce et relatu Joannis ejus discipuli, qui Metaphraste (etiam (ipso Heraclio) antiquior est, vixitque circa annum Chrisi 430, vel paulo infra.Sed Molani inconsiderantia ex his,quæ supra contra Villegam et Ribadeneyram attulimus,plane refellitur. Idque ut magis pateat, noto ex Vitis sanctorum, quæ hodie partim studiosorum maniLus teruntur, nullum certum desumi posse desetate Metaphrasta argumentum,tum enim vel plures Metaphrastas, [42] vel ipsum Metaphrastem omuibus sæculis vixisse, scripsisseque essorere cogeremur, ut vidimus. Confirmoque exemplo. Sancti Sabæ Vita edita apud Surium, Symeoni Metaphrastæ vindicatur Id si verum fuerit,jam aliam quoque ipsius Metaphrastæ ætatem sub Justiniano tenemus, cum scriptor illus Vitæ iisdem cum Saba temporibus vixisse sese asserat. Vin alterum? Audi. Vita sancti Autonomi martyris aqud Surium et alior, Meta-

ex auditu nobis comparavimus, quasdam etiam pro- conterraneus Alypio.Sic enim sic quadam benignitate priis auribus oculisque deprehendimus. Antique res nostras Deus administravit, ut qui ex ipsa scilicet, et supra patrum inemoriam antiquorum patria productus fuerat, fructus, eum ipsi rursus lectione;quæ parentum memoria exortæ sunt, au- patriæ lætitiam dederit salutarem. Non taulum voto ditione; nostro ævo disseminatæ auribus nostris, et desiderio discipulus, sed illius etiam institui el oculis comparantur. Et nota aliud esse aliquid professor.Ecce verba Porro autem ego quoque, qui sum auditione accipere,aliud philomathia,aliud oculis tuo plantationis vilissima, o Pater! et tarda proauribusque propriis lustrare. pago,hunc funebrem orationem ausus sum tibi deQuidquid tamen sit, ex eodem Psello,ante natum dicare Et, Nequaquam obliviscaris, o sancle, orium tua Psellum Metaphrastem diem suum obiisse evinci mandræ! sed et si fueris gloria eorum,qui carent videtur: gloriam enim illius in exordio orationis materia,circa divinitatis versons pulchritudinem, exponens ait: Per universum orbem terræ nomen el nos aspice,et nostri miserere, quos et congregasti, res gestas celebratas fuisse. Ergo non eo tum primo et orphanos reliquisti,aperte dicens: Pacem Chrimortuo Psellus scribebat: ad extendendam enim sti do vobis: valete, ct conserramini, o filii;et non ſamam per universum orbem tempere, eoque non formidet nec turbetur anima vestra. Symeon vero exiguo opus est; et gesta perhonorifica,quæ etiam noster, et Constantinopolitanus, et civilibus rebus ipsa tempore fiunt, ab una atque altera civitate in addictissimus, monachorum albo nunquam se asaliam transvehuntur, transvectaque communi om- cripserat, quod ipse sciam. Non hic referam genus nium consentione approbantur.Inio etiam, ut idem dicendi quod vel imperitissimo ex ipsa lectione. accuratius probetur, tradit ex corpore Metaphrasta patere poterit a Symeonis stylo, et rerum tractataetiam sepulcro recondito, odorem per plures dies rum forma adeo diversum. Non ergo ad Heraclii enjanasse, quem demum alio cadavere ingesto ami- tempora Metaphrastes, scriptoris Vitæ Alypianæ serit: Καὶ ἐτεθνήκει μὲν οὕτως· εἰωδίας δὲ αὐτίκα πάντα auctoritate, quæ per imperitiam eidem appingitur, ἐγεγόνει μεστά, καὶ οὐκ εὐθὺς μόνον, οὐδὲ εἰς τρίτην emendandus est error, qui paucorum animos occuἡμέραν, ἀλλὰ καὶ εἰς πολλοστὴν ἀπ᾿ ἐκείνου ἕως δὴ pavit. Adde, si ita antiquus Metaphrastes fecit μόνος τῷ τάφῳ ἐνεθησαύριστο καὶ ἦν ἂν μέχρι παντός potissimam sanctorum Vilarum partem, quas αρωματίζουσα ή σορός, εἰ μή τινες τοσοῦτον παρηνοtamen illius esse legitimus certo sciunt omnes, pfzzoiv. Et sic quidem est mortuus; fuerunt au- tanquam illi nugacissime appictam, rejiciendam lem statim omnia et non tunc solum suavi odore esse tanquam spuriam, investigandosque alios plena, nec in diem tertium, sed etiam in multos earum auctores. Indignum sane facinus, multumdies postca, donec fuit solus conditus in sepulcro: © que inter pios homines deplorandum. Difficillima et loculus perpetuo talem emisisset odorem, nisi namque Ecclesiæ tempora, variis hæreticorum se aliqui tam inique gessissent, etc. nugis, ac tyrannorum machinis per vim et nefas Alphonsus Villegas de Vitis sanctorum in Sy- conturbata, quæ ab ætate Heraclii per annos 300 meone Metaphrastæ, Metaphrastem circum circa et inde excurrunt, et præclarissimis sanctorum Heraclii tempora, anno scilicet 620, floruisse,ex vita doctrinis ac instituis collustrata hac Symeonis ansencți Alypii Cionitæ,quam esse scriptam a Symeone tiquitate, sine certi scriptoris notitia vilescerent. existimat, contendit.Id idem Petrus Ribadeneyra de Vitis sanctorum qui non sunt in Calendario, dextere agens contra Oarodium ostendit, non alio argumento, quam ex eadem Alypii Vita, in qua se Symeon tradit esse illus discipulum. Et apud Surium de Vita sancti Alypii in margine legitur, Symeon Metaphrastes discipuius ejus fuit. Hinc plures nobis Pselli confingendi sunt: præter enim in Diatriba mea recensitos,jam erit alius omnium antiquissimus, qui non multo Heraclio posterior in Metaphrastem oravit, quando qui præ manibus est Psellus in Metaphrastem referat, sese plura de illo ab hominibus,qui illum viderant ac noverant, audisse. Verumtamen cum Vita illa Alypii Cionitæ, quam ipsi ad probandam [41] ætatem Metaphrasta adducunt non fuerit a Metaphraste conscripta, quantum Alphonsus et Petrus a vero aberrent, alii judicent. Et ne argumentum ex oratione Pselliana, quæ Heracleanis temporibus multo eum inferiorem facit, sæpius atque iterum repotam, ex hac eadem Vita sancti Alypii, quisnain illius auctor fuerit, colligamus. Fuit ille patria Adrianopolita, civis et Minus considerate locutus est Joannes Molanus ad 13 Maii in Martyrologio Usuardi, adnotans ex Tomo VI Lipomani, Metaphrasten excerpsisse Historiam vitæ sancti Epiphanii Constantia Cypri episcopi, ex voce et relatu Joannis ejus discipuli, qui Metaphraste (etiam (ipso Heraclio) antiquior est, vixitque circa annum Chrisi 430, vel paulo infra.Sed Molani inconsiderantia ex his,quæ supra contra Villegam et Ribadeneyram attulimus,plane refellitur. Idque ut magis pateat, noto ex Vitis sanctorum, quæ hodie partim studiosorum maniLus teruntur, nullum certum desumi posse desetate Metaphrasta argumentum,tum enim vel plures Metaphrastas, [42] vel ipsum Metaphrastem omuibus sæculis vixisse, scripsisseque essorere cogeremur, ut vidimus. Confirmoque exemplo. Sancti Sabæ Vita edita apud Surium, Symeoni Metaphrastæ vindicatur Id si verum fuerit,jam aliam quoque ipsius Metaphrastæ ætatem sub Justiniano tenemus, cum scriptor illus Vitæ iisdem cum Saba temporibus vixisse sese asserat. Vin alterum? Audi. Vita sancti Autonomi martyris aqud Surium et alior, Meta-

ut res gesta est ab alio conscriptam, et publicatam, manam divinamque intersit, quid inter histounde immutationis hujusmodi Metaphrastem argue- ricum, et evangelistam, quid inter dogmata et rit? Prodat in lucem. Alias illi ex ingenio et suspi- consuetudines, quid inter res præcipuas et potiscione quadam sua asserenti non credemus. Suspi- simas, quas vel levissima immutatione vulneracetur ille quidquid velit, acumine ingenii,quo pol- veris, et inter levissimas, et scribentis arbitrio let, edicet. Res cum in facto consistat, nisi rem obnoxias, quæ utcunque narratæ dum a veritate ipse,uti ges'a est,in medium proferat, rem aliter, non receditur, nulli detrimentum adjungunt. Quis et uti geri potuerit,narrari a Metaphraste non di- in referendis colloquiis verosimilia damnet? cemus. Addit colloquia et dialogos martyrum cum Operas et facultates collatas ab imperatoribus persecutoribus Quid si illa habuit ipse ex aliis ma- abui.de expressit Psellus in oratione: Pasi yé zou nuscriptis et libris authenticis,qui modo vel negli- μηδ' ἐκ παρέργου τοῦτον ἤφθαι τοῦ πράγματος, μηδὲ gentia hominum,vel rusticitale illa sua,vel vetustate αὐτὸν προθέμενον εἰ μὴ ὅσον βούλεσθαι. Βασίλειον δὲ obsoleverint Diligentia Græcorum imperatorum quo. τοῦτον παρακλήσεις ἐπὶ τοῦτο προήνεγκαν, καὶ οἷς rum maxima tum erat penes universum orbem aucto- ἐφροντίζετο λόγος καὶ σύνεσις. Καὶ ἦν αὐτῷ ἡ παραστ ritas, in illis conquirendis non defuit. Maximi sump- κευὴ ἐξ ἑτοίμου, κύκλος τε οὐ βραχὺς τῶν τε πρώτως tus tum ex imperatorum serario,tum ex propriis ipsius ἐνσημαινομένων τὴν λέξιν, καὶ τῶν μετὰ ταῦτα τεθέντων Metaphrastes, cujus ample erant faculta:es,in hoc ne- καὶ ἄλλος ἐπ' ἄλλῳ· ὁ μὲν τὰ πρῶτα ποιῶν, ὁ δὲ τὰ tà gotio decreti,effusissime suppeditati sunt: non de- súzepa, nai ini toúroiç of tà suɣyɛyp¤µµí± ¿{xxp:бou fuere comitum eorumque doctissimorum auxilia.Ea μενοι, ἵν᾿ ὅτι τοὺς ὑπογραφέας λάθοι, πρὸς τὴν ὑποκει quoque tempestale plures manuscripti codices ha- μένην διορθώσονται ἔννοιαν. Οὐ γὰρ ἐνὴν αὐτῷ διὰ τὸ bebantur, quam hac nostra ætate, cum et Barbarorum incursionibus universa Græcia aflicta est, et similes codices nequissimorum hominum scelere variis modis deperditi:adde curiosorum hominum sollicitudine et studio, alio atque alio exportati. В bo twy ouуpzµµáty nulláxię tà abtà àvaxuκλεῖν τε καὶ ἐφορᾷν. ᾿Αλλ' εἰ καὶ πολὺς ὁ ζῆλος ὀνόμα τος καὶ ἡ φροντὶς περιττοτέρα τοῦ δέοντος, ἢ μᾶλλον πρὸς τοῦτο δὲ ἀξιόχρεως· ἀλλ' ὅγε στάχυς ἐνενικήκει μακρῷ τὴν σπορᾶν, καὶ τὸ λήϊον οἷον οὐδέπω καὶ τήμε. Quis itaque jure negaverit, quæ Metaphrastes ρον. Εἴτε καὶ μηδὲν ἄλλο τῷ ἀνδρὶ διεσπούδαστο, μηδ' concinnavit in aliis codicibus, iisque fide dignis ἀποχρῶντα τὰ νὰ ἄλλα σύμπαντα, καὶ καθ᾽ ἕκαστον πρὸς non perlegisse? Et potest tandem quilibet, dum- ἀφορμὴν εὐφημίας ἀρκοῦν, ἀλλὰ τόγε τοιοῦτον ἐλέσθαι modo rerum substantiam non immutarit, alio et σπούδασμα, καὶ οὕτω καταπράξασθαί τε καὶ ἀκριβώσας. alio modo rem efferre. Etenim si iisdem ipse for- θαι, αὔταρκες ἀντὶ παντὸς ἄλλου πρὸς ἐγκωμιον τῷ ἀνmulis et luminibus, ac veteres illi,rem exscripsisset, Spl. Porro autem dicunt eum non leviter et quasi Vitarum exscriptor, non auctor dici meruisset. aliud agentem hanc rem esse aggressum; neque Studium simile laudaverat in Vita Joannis Damas- ipsum id sibi proposuisse, ut faceret quantum velceni, Joannes patriarcha Hierosolymitanus: El o5 let.Sed imperatoris adhortationes eum ad hoc adtýjv ixelvou poppýv oűtw ti λxµnpòv knioneúôovsi, ti duxere, et ii, quibus curæ erat doctrina et intelἄρα δέον περὶ τὰς ἱστορίας τῶν πράξεων ἠμελημένους ligentia, et promptus ei fuit apparatus, et non ἐῶν τοὺς λόγους, καὶ ἀκαλλεῖς; Οὐμενοῦν. Τοῖς γὰρ parvus orbis eorum, qui primo dictionem nolis ἀγροικοτέροις συγγνώμη, ὡς ἔχουσι, σχεδιάζουσι λόγους excipiebant, et eorum, qui postea transcribebant: tác mpáźsic dª lotopoūvrác tŵy Evapɛotnodvtwy Xpiori, et alius post alium, ille quidem prima faciebat, οἷς ὁ λόγος τὸ σπουδαζόμενον γέγονεν, οὐ συγγνωστέον, hic vero secunda exscribebat. Et post hos alii qui βίους ἁγίων παρεωραμένοις, ἐσχεδιασμένοις, ὡς ἔτυχε, quæ scripta fuerant, pulchre intelligebant, ut καὶ μᾶλλον ἀνδρῶν τοιούτων, οἷς πνοὴ καὶ ζωὴ τὸ λόγοις quod scriptores latuerat, ad propositam corrigeinaypumvetv kypapátov. Igitur si circa imaginum rent sententiam. Nam [46] propter scriptorum muleffigiaturas tantopore probatur id genus studii, titudinem non licebat ei sæpe eadem revolvere et dignumne fuerit, quod ipsorum bene præclare- intueri.Sed etsi fuerit multus labor,el major quam que gesta negligantur, et incultæ jaceant histo- _ par esset sollicitudo, imo vero digna, quơ in hoc ria? Non profecto. Nam ut interim concedater adhiberetur; sementem tamen longe vicit spica et simplicioribus venia, qui, qua possunt opera seges, qualis nondum fuit usque in hodiernam tumultaria, divorum Acta conscribunt: diserti diem. Quocirca etiam, si nihil aliud a viro illo tamen, ingenioque pollentes, nequaquam di- fuisset elaboratum, et nɔn alia omnia,quæ vel singnandi sunt venia, si, quod faciunt, contemptui gula sufficiunt ad laudem conciliandam, opus tahabent, Vitas sanctorum, præsertim si illorum men tale suscepisse et id tam præclare effectum spiritus ac vita invigilavit libris, etc. Ampli- reddidisse, viro pro quovis ad laudem sufficeret. ficaverit etiam, ut legentium animis satisfaceret, quod in aliis historicis laudatur, expetiturque ab omnibus,jure in Metaphraste non reprehendimus. At [45] res ipse sacras pertractavit, in quibus vel immutare,vel addere summa religio. Parcant mihi qui ista opponunt. Nesciunt quid inter fidem hu Aliquas etiam conversiones astantium paganorum in tanto numero: miracula plurima,et maxima in eversione templorum et idolorum,quorum nulla est mentio apud veteres historicos. Nullam esse mentionem apud veteres historicos, nemo vere, neque ingenue dixerit, nisi qui omnia antiquorum monu-

ut res gesta est ab alio conscriptam, et publicatam, manam divinamque intersit, quid inter histounde immutationis hujusmodi Metaphrastem argue- ricum, et evangelistam, quid inter dogmata et rit? Prodat in lucem. Alias illi ex ingenio et suspi- consuetudines, quid inter res præcipuas et potiscione quadam sua asserenti non credemus. Suspi- simas, quas vel levissima immutatione vulneracetur ille quidquid velit, acumine ingenii,quo pol- veris, et inter levissimas, et scribentis arbitrio let, edicet. Res cum in facto consistat, nisi rem obnoxias, quæ utcunque narratæ dum a veritate ipse,uti ges'a est,in medium proferat, rem aliter, non receditur, nulli detrimentum adjungunt. Quis et uti geri potuerit,narrari a Metaphraste non di- in referendis colloquiis verosimilia damnet? cemus. Addit colloquia et dialogos martyrum cum Operas et facultates collatas ab imperatoribus persecutoribus Quid si illa habuit ipse ex aliis ma- abui.de expressit Psellus in oratione: Pasi yé zou nuscriptis et libris authenticis,qui modo vel negli- μηδ' ἐκ παρέργου τοῦτον ἤφθαι τοῦ πράγματος, μηδὲ gentia hominum,vel rusticitale illa sua,vel vetustate αὐτὸν προθέμενον εἰ μὴ ὅσον βούλεσθαι. Βασίλειον δὲ obsoleverint Diligentia Græcorum imperatorum quo. τοῦτον παρακλήσεις ἐπὶ τοῦτο προήνεγκαν, καὶ οἷς rum maxima tum erat penes universum orbem aucto- ἐφροντίζετο λόγος καὶ σύνεσις. Καὶ ἦν αὐτῷ ἡ παραστ ritas, in illis conquirendis non defuit. Maximi sump- κευὴ ἐξ ἑτοίμου, κύκλος τε οὐ βραχὺς τῶν τε πρώτως tus tum ex imperatorum serario,tum ex propriis ipsius ἐνσημαινομένων τὴν λέξιν, καὶ τῶν μετὰ ταῦτα τεθέντων Metaphrastes, cujus ample erant faculta:es,in hoc ne- καὶ ἄλλος ἐπ' ἄλλῳ· ὁ μὲν τὰ πρῶτα ποιῶν, ὁ δὲ τὰ tà gotio decreti,effusissime suppeditati sunt: non de- súzepa, nai ini toúroiç of tà suɣyɛyp¤µµí± ¿{xxp:бou fuere comitum eorumque doctissimorum auxilia.Ea μενοι, ἵν᾿ ὅτι τοὺς ὑπογραφέας λάθοι, πρὸς τὴν ὑποκει quoque tempestale plures manuscripti codices ha- μένην διορθώσονται ἔννοιαν. Οὐ γὰρ ἐνὴν αὐτῷ διὰ τὸ bebantur, quam hac nostra ætate, cum et Barbarorum incursionibus universa Græcia aflicta est, et similes codices nequissimorum hominum scelere variis modis deperditi:adde curiosorum hominum sollicitudine et studio, alio atque alio exportati. В bo twy ouуpzµµáty nulláxię tà abtà àvaxuκλεῖν τε καὶ ἐφορᾷν. ᾿Αλλ' εἰ καὶ πολὺς ὁ ζῆλος ὀνόμα τος καὶ ἡ φροντὶς περιττοτέρα τοῦ δέοντος, ἢ μᾶλλον πρὸς τοῦτο δὲ ἀξιόχρεως· ἀλλ' ὅγε στάχυς ἐνενικήκει μακρῷ τὴν σπορᾶν, καὶ τὸ λήϊον οἷον οὐδέπω καὶ τήμε. Quis itaque jure negaverit, quæ Metaphrastes ρον. Εἴτε καὶ μηδὲν ἄλλο τῷ ἀνδρὶ διεσπούδαστο, μηδ' concinnavit in aliis codicibus, iisque fide dignis ἀποχρῶντα τὰ νὰ ἄλλα σύμπαντα, καὶ καθ᾽ ἕκαστον πρὸς non perlegisse? Et potest tandem quilibet, dum- ἀφορμὴν εὐφημίας ἀρκοῦν, ἀλλὰ τόγε τοιοῦτον ἐλέσθαι modo rerum substantiam non immutarit, alio et σπούδασμα, καὶ οὕτω καταπράξασθαί τε καὶ ἀκριβώσας. alio modo rem efferre. Etenim si iisdem ipse for- θαι, αὔταρκες ἀντὶ παντὸς ἄλλου πρὸς ἐγκωμιον τῷ ἀνmulis et luminibus, ac veteres illi,rem exscripsisset, Spl. Porro autem dicunt eum non leviter et quasi Vitarum exscriptor, non auctor dici meruisset. aliud agentem hanc rem esse aggressum; neque Studium simile laudaverat in Vita Joannis Damas- ipsum id sibi proposuisse, ut faceret quantum velceni, Joannes patriarcha Hierosolymitanus: El o5 let.Sed imperatoris adhortationes eum ad hoc adtýjv ixelvou poppýv oűtw ti λxµnpòv knioneúôovsi, ti duxere, et ii, quibus curæ erat doctrina et intelἄρα δέον περὶ τὰς ἱστορίας τῶν πράξεων ἠμελημένους ligentia, et promptus ei fuit apparatus, et non ἐῶν τοὺς λόγους, καὶ ἀκαλλεῖς; Οὐμενοῦν. Τοῖς γὰρ parvus orbis eorum, qui primo dictionem nolis ἀγροικοτέροις συγγνώμη, ὡς ἔχουσι, σχεδιάζουσι λόγους excipiebant, et eorum, qui postea transcribebant: tác mpáźsic dª lotopoūvrác tŵy Evapɛotnodvtwy Xpiori, et alius post alium, ille quidem prima faciebat, οἷς ὁ λόγος τὸ σπουδαζόμενον γέγονεν, οὐ συγγνωστέον, hic vero secunda exscribebat. Et post hos alii qui βίους ἁγίων παρεωραμένοις, ἐσχεδιασμένοις, ὡς ἔτυχε, quæ scripta fuerant, pulchre intelligebant, ut καὶ μᾶλλον ἀνδρῶν τοιούτων, οἷς πνοὴ καὶ ζωὴ τὸ λόγοις quod scriptores latuerat, ad propositam corrigeinaypumvetv kypapátov. Igitur si circa imaginum rent sententiam. Nam [46] propter scriptorum muleffigiaturas tantopore probatur id genus studii, titudinem non licebat ei sæpe eadem revolvere et dignumne fuerit, quod ipsorum bene præclare- intueri.Sed etsi fuerit multus labor,el major quam que gesta negligantur, et incultæ jaceant histo- _ par esset sollicitudo, imo vero digna, quơ in hoc ria? Non profecto. Nam ut interim concedater adhiberetur; sementem tamen longe vicit spica et simplicioribus venia, qui, qua possunt opera seges, qualis nondum fuit usque in hodiernam tumultaria, divorum Acta conscribunt: diserti diem. Quocirca etiam, si nihil aliud a viro illo tamen, ingenioque pollentes, nequaquam di- fuisset elaboratum, et nɔn alia omnia,quæ vel singnandi sunt venia, si, quod faciunt, contemptui gula sufficiunt ad laudem conciliandam, opus tahabent, Vitas sanctorum, præsertim si illorum men tale suscepisse et id tam præclare effectum spiritus ac vita invigilavit libris, etc. Ampli- reddidisse, viro pro quovis ad laudem sufficeret. ficaverit etiam, ut legentium animis satisfaceret, quod in aliis historicis laudatur, expetiturque ab omnibus,jure in Metaphraste non reprehendimus. At [45] res ipse sacras pertractavit, in quibus vel immutare,vel addere summa religio. Parcant mihi qui ista opponunt. Nesciunt quid inter fidem hu Aliquas etiam conversiones astantium paganorum in tanto numero: miracula plurima,et maxima in eversione templorum et idolorum,quorum nulla est mentio apud veteres historicos. Nullam esse mentionem apud veteres historicos, nemo vere, neque ingenue dixerit, nisi qui omnia antiquorum monu-

teque dicta in Metaphrastem refundantur.Noc melius est sacri senis et anachorelæ,Symeon admirabilis, sapit Franciscus Goduvinus de præsulibus Angliæ quem in Paro insula comperisti. Et, prouignitate cap. 7. De Symeone Metaphraste,si non sufficit di- laudasti Lesbiæ illustria,et divina certamina, vere xisse, quod de Sozomeno Melchior Canus, Græcus Theoctista, a Deo fabricate,quæ angelicam,et tunis fuit, et hoc natio est, semperque fuit ad mentiendum tum non incorpoream absolvit sapienter vitæ rationem, promptula,[48] quam dignus sit fide judicel Baro- Cum itaque certum sit, vitam hanc Theoctista, nius, rujus verba libenter usurpaverim de co hac quæ[49] præ manibus omnium est, scriptam fuisse in causa laturus sententiam; sic enim ille: Sicut in aliis a Metaphraste, in eaque agatur de ætate auctoris, multis ibi a se positis errare Metaphrastem certum est, certum quoque remanet tempus Symeonis Metaita el in his hallucinatum esse constat. Ac jure profecto phrastæ. Quæcunque enim de se auctor, vel de tum demum poterat mendacissimi nebulonis stigmata Himerio contra Arabes Cretam misso, narrat, ea inurere,quem ter,si non quater mendaci,ac falsita- evenere tempore Leonis imperatoris Basilii Macetis tum nuperrime arguisse deprehendet, quisquis donis filii, et Constantini Porphyrogennetæ patris, paucula folia locum illum præcedentia evolverit. qui ob doctriuam, et reliquas alias disciplinas, quiBelle equidem. Metaphrastes Græcus est: Græci bus inclaruit, sapientis sibi cognomentum accepit. sunt prompti ad mentiendum. Ergo nulla fides Me- g Addesis Cedrenum, Zonaram, Curopalatem, relitaphrastæ adhibenda. Sequere, omnes Historici quosque Ecclesiæ Græcæ scriptores. His Diatriba ecclesiastici antiquiores Græci sunt; ergo dicta mea de Psellis conclusi Symeonem Metaphrastem eorum sunt rejicienda. Si quia Græci, ideo tide ca- Vitarum scriptorem sub Leone floruisse, munerirent, quanam ratione suadebimur dictis tot sanctis- bus ac dignitatibus auctum: sub eodem scriptiosimorum Patrum, tot conciliorum decretis? Godu- nem exorsum esse, et sub Constantino Leonis vinus respondebit, omnino omnes ad unum, et filio, et nepote Romano, ætate etiam provectiore, eorum dicta omnia negligenda,quia Græcoru: sei assiduis laboribus absolvisse. licet ne tamen vera,quia non probantur, nec sunt e cerebro recentiorum hæreticorum. An mentiti sunt unquam Angli,et reliquæ nationes occidentales, ut nempe tanquam nunquam mentitorum fidei credamus? Male equidem cum historia tum profana, tum ecclesiastica ageretur, si fidem eorum penitus vellamus,qui aliquando ab aliis scriptoribus mendacii, aut falsitatis redarguuntur. Cum enim homines sunt, possunt in aliquibus falli, et ita humana conditione poscente sæpissime falluntur, non ita tamen, ut multo sæpius vera non nuntient, et ita sint ut ipsi dicunt, et narrant. Baronius in Annalibus ante annum 859, Metaphrastem vixisse colligit ex ætate Michaelis Pselli, qui eo anno vivebat, et orationem in illum habuerat,qua asserit de ejus obitu audisse cos,qui viderant, felicem ipsius ad Deum transitum. Quare circa annnm minimum octingentesimum Metaphrastem floruisse necesse est, qui anno 859, jampridem defunctus laudatur. Baronium secuti sunt plures alii, quos hic commemorare necesse non est: sententia fundamentum nullum aliud erit,quam Psellus ipse Grationis auctor: nam idem ipse in ejusdem Metaphrastæ venerationem,ac cultum officium in Ecclesia concinendum composuit. Is in canonis ode 3, refert illum consilio atque monitu Parii anachoreta munus aggressum scribendi, primum omnium colloquium illud scripsisse, et Theoclislæ Vitam graphice admodum celebrasse: Τὸ πρωτόν σου σύγε γραμμα ἐκ προνοίας θεϊκῆς, καὶ ὁμιλίας γέγονε τοῦ ἱεροῦ πρεσβύτου καὶ μοναστοῦ, Συμεὼν θεσπέσιε, ὃν ἐν Πάρῳ τῇ νήσῳ τεθεώρηκας. Εἰ, ᾿Αξίως ἐξύμνησας τῆς Λεσβίας τὰ λαμπρὰ καὶ θεῖα ἀγωνίσματα, Θεοχτίστης τῆς ὄντως ἀγγελικὸν μικροῦ καὶ ἀσώματον τελεσάσης πανσόφως τὸ πολίτευμα. Prima tua commentatio ex divina providentia, et colloquia facta sub Hæc doctissimus Bollandus non usquequaque probavit. Non erat tum admodum natu provectus Melaphrastes, ut qui imperatorice virtutis tyrocinium ponere sub veterano duce juberetur. Fuerit tunc 20 aut 22 annorum: potuit igitur annum Christi 957 aut 960 vitam deinde producere, atque ita sub Constantino Porphyrogenito Leonis filio tum Theoctistes eam Vitam, tum alia divorum acta eum elucubraase certum videtur, non ut Allatius sɩribit, Leone et Constantino. Non in hac Vita Leonem diserte òv µxpiry, felicis memoriæ appellat, qua ratione loqui de mortuis solemus.Si ea prima ejus Commentatio fuit, nihil igitur sub Leone scripsit, quod quidem ediderit in lucem Neque Alexandro rerum potiente, ita laudare Himerium ausus esset. Præcipue publicus res tractare sub Leone cœpit. Alii etiam addunt, valde adolescentulum in Cretam profectum fuisse. Pendamus rem suo pondere. Idque ut accuratius succedat, verba Symeonis recitemus ex Vita sanctæ Theoctistes. Devopivo pol nos xxtà τὴν Παρόν. Γέγονε δέ, Καὶ γὰρ ἐπὶ Κρήτην διέπλεον ὑπὸ τοῦ μακαρίτου Λέοντος ἐκεῖσε πεμφθείς, Λέοντος, φημί, τοῦ εὐνυχους ὄντως βασιλέως, καὶ τὴν εὐτυχίαν Ρωμαίων τῷ τάφῳ ἀναθάψαντος. Επεμπόμην δὲ συστρατευόμενος Ημερίῳ τῷ πάνυ, τῷ στρατηγικώς τάτῳ δηλαδὴ καὶ ἄρχοντι τοῦ τε δρόμου, καὶ τοῦ στόλου παντός, ἢ τόγε ἀληθέστερον ποιησάμενος, καὶ μικρά τούτου μνησθεὶς ἀτιμάσω τὸν ἄνδρα ἐπὶ τὴν παρούσαν τέως ὑπόθεσιν εἶμι, ἐκείνου κατὰ καιρὸν μνησθησόμενος, Εστελλόμην τοιγαρούν τοῦτο μὲν εκείνῳ συστρατευόμενος, καὶ προβιβαζόμενος εἰς πεῖραν στρατικὴν, οἷα πώλος μητρὶ πρὸς τὰ γενναιότητα τῶν στρατηγημάτων συσκαίρων. Ούτω γὰρ ἦν ὁ τοῦ μακαρίτου μου Βασιλέως σκοπός τοῦτο δὲ πρεσβευόμενος πρὸς τοὺς τὴν Κρήτην Exoveac "Apaбxc. Cum aliquando in Paro essem in-

teque dicta in Metaphrastem refundantur.Noc melius est sacri senis et anachorelæ,Symeon admirabilis, sapit Franciscus Goduvinus de præsulibus Angliæ quem in Paro insula comperisti. Et, prouignitate cap. 7. De Symeone Metaphraste,si non sufficit di- laudasti Lesbiæ illustria,et divina certamina, vere xisse, quod de Sozomeno Melchior Canus, Græcus Theoctista, a Deo fabricate,quæ angelicam,et tunis fuit, et hoc natio est, semperque fuit ad mentiendum tum non incorpoream absolvit sapienter vitæ rationem, promptula,[48] quam dignus sit fide judicel Baro- Cum itaque certum sit, vitam hanc Theoctista, nius, rujus verba libenter usurpaverim de co hac quæ[49] præ manibus omnium est, scriptam fuisse in causa laturus sententiam; sic enim ille: Sicut in aliis a Metaphraste, in eaque agatur de ætate auctoris, multis ibi a se positis errare Metaphrastem certum est, certum quoque remanet tempus Symeonis Metaita el in his hallucinatum esse constat. Ac jure profecto phrastæ. Quæcunque enim de se auctor, vel de tum demum poterat mendacissimi nebulonis stigmata Himerio contra Arabes Cretam misso, narrat, ea inurere,quem ter,si non quater mendaci,ac falsita- evenere tempore Leonis imperatoris Basilii Macetis tum nuperrime arguisse deprehendet, quisquis donis filii, et Constantini Porphyrogennetæ patris, paucula folia locum illum præcedentia evolverit. qui ob doctriuam, et reliquas alias disciplinas, quiBelle equidem. Metaphrastes Græcus est: Græci bus inclaruit, sapientis sibi cognomentum accepit. sunt prompti ad mentiendum. Ergo nulla fides Me- g Addesis Cedrenum, Zonaram, Curopalatem, relitaphrastæ adhibenda. Sequere, omnes Historici quosque Ecclesiæ Græcæ scriptores. His Diatriba ecclesiastici antiquiores Græci sunt; ergo dicta mea de Psellis conclusi Symeonem Metaphrastem eorum sunt rejicienda. Si quia Græci, ideo tide ca- Vitarum scriptorem sub Leone floruisse, munerirent, quanam ratione suadebimur dictis tot sanctis- bus ac dignitatibus auctum: sub eodem scriptiosimorum Patrum, tot conciliorum decretis? Godu- nem exorsum esse, et sub Constantino Leonis vinus respondebit, omnino omnes ad unum, et filio, et nepote Romano, ætate etiam provectiore, eorum dicta omnia negligenda,quia Græcoru: sei assiduis laboribus absolvisse. licet ne tamen vera,quia non probantur, nec sunt e cerebro recentiorum hæreticorum. An mentiti sunt unquam Angli,et reliquæ nationes occidentales, ut nempe tanquam nunquam mentitorum fidei credamus? Male equidem cum historia tum profana, tum ecclesiastica ageretur, si fidem eorum penitus vellamus,qui aliquando ab aliis scriptoribus mendacii, aut falsitatis redarguuntur. Cum enim homines sunt, possunt in aliquibus falli, et ita humana conditione poscente sæpissime falluntur, non ita tamen, ut multo sæpius vera non nuntient, et ita sint ut ipsi dicunt, et narrant. Baronius in Annalibus ante annum 859, Metaphrastem vixisse colligit ex ætate Michaelis Pselli, qui eo anno vivebat, et orationem in illum habuerat,qua asserit de ejus obitu audisse cos,qui viderant, felicem ipsius ad Deum transitum. Quare circa annnm minimum octingentesimum Metaphrastem floruisse necesse est, qui anno 859, jampridem defunctus laudatur. Baronium secuti sunt plures alii, quos hic commemorare necesse non est: sententia fundamentum nullum aliud erit,quam Psellus ipse Grationis auctor: nam idem ipse in ejusdem Metaphrastæ venerationem,ac cultum officium in Ecclesia concinendum composuit. Is in canonis ode 3, refert illum consilio atque monitu Parii anachoreta munus aggressum scribendi, primum omnium colloquium illud scripsisse, et Theoclislæ Vitam graphice admodum celebrasse: Τὸ πρωτόν σου σύγε γραμμα ἐκ προνοίας θεϊκῆς, καὶ ὁμιλίας γέγονε τοῦ ἱεροῦ πρεσβύτου καὶ μοναστοῦ, Συμεὼν θεσπέσιε, ὃν ἐν Πάρῳ τῇ νήσῳ τεθεώρηκας. Εἰ, ᾿Αξίως ἐξύμνησας τῆς Λεσβίας τὰ λαμπρὰ καὶ θεῖα ἀγωνίσματα, Θεοχτίστης τῆς ὄντως ἀγγελικὸν μικροῦ καὶ ἀσώματον τελεσάσης πανσόφως τὸ πολίτευμα. Prima tua commentatio ex divina providentia, et colloquia facta sub Hæc doctissimus Bollandus non usquequaque probavit. Non erat tum admodum natu provectus Melaphrastes, ut qui imperatorice virtutis tyrocinium ponere sub veterano duce juberetur. Fuerit tunc 20 aut 22 annorum: potuit igitur annum Christi 957 aut 960 vitam deinde producere, atque ita sub Constantino Porphyrogenito Leonis filio tum Theoctistes eam Vitam, tum alia divorum acta eum elucubraase certum videtur, non ut Allatius sɩribit, Leone et Constantino. Non in hac Vita Leonem diserte òv µxpiry, felicis memoriæ appellat, qua ratione loqui de mortuis solemus.Si ea prima ejus Commentatio fuit, nihil igitur sub Leone scripsit, quod quidem ediderit in lucem Neque Alexandro rerum potiente, ita laudare Himerium ausus esset. Præcipue publicus res tractare sub Leone cœpit. Alii etiam addunt, valde adolescentulum in Cretam profectum fuisse. Pendamus rem suo pondere. Idque ut accuratius succedat, verba Symeonis recitemus ex Vita sanctæ Theoctistes. Devopivo pol nos xxtà τὴν Παρόν. Γέγονε δέ, Καὶ γὰρ ἐπὶ Κρήτην διέπλεον ὑπὸ τοῦ μακαρίτου Λέοντος ἐκεῖσε πεμφθείς, Λέοντος, φημί, τοῦ εὐνυχους ὄντως βασιλέως, καὶ τὴν εὐτυχίαν Ρωμαίων τῷ τάφῳ ἀναθάψαντος. Επεμπόμην δὲ συστρατευόμενος Ημερίῳ τῷ πάνυ, τῷ στρατηγικώς τάτῳ δηλαδὴ καὶ ἄρχοντι τοῦ τε δρόμου, καὶ τοῦ στόλου παντός, ἢ τόγε ἀληθέστερον ποιησάμενος, καὶ μικρά τούτου μνησθεὶς ἀτιμάσω τὸν ἄνδρα ἐπὶ τὴν παρούσαν τέως ὑπόθεσιν εἶμι, ἐκείνου κατὰ καιρὸν μνησθησόμενος, Εστελλόμην τοιγαρούν τοῦτο μὲν εκείνῳ συστρατευόμενος, καὶ προβιβαζόμενος εἰς πεῖραν στρατικὴν, οἷα πώλος μητρὶ πρὸς τὰ γενναιότητα τῶν στρατηγημάτων συσκαίρων. Ούτω γὰρ ἦν ὁ τοῦ μακαρίτου μου Βασιλέως σκοπός τοῦτο δὲ πρεσβευόμενος πρὸς τοὺς τὴν Κρήτην Exoveac "Apaбxc. Cum aliquando in Paro essem in-

νύχτα, μεθ᾿ ἣν τοῦ κινδύνου τὴν πεῖραν ἅπαντες laque ope propterea indigentis, euxilium deferre. ἐδεξάμεθα, ἔλαθεν, οὐκ οἶδ' ὅπως, ἐξενεγκεῖν τῆς πό- Hic itaque nocte,quæ præcesserat discrimen,quod λεως τὸ χρυσίον ἐκεῖνο, μετὰ καὶ τινων τῶν ὑπηρ- omnes experti sumus, clanculum nescio qua ratione, στουμένων αὐτῷ, καὶ πρὸς τὸν στρατηγόν Στρυμμό- tum aurum illud, tum servos suos nonnullos urbe νος ἐξαποστείλαι, χαράξας ἐπιστολὴν περιέχουσαν extulerat, et ad Strymmonis ducem miserat, datis ἀσφαλῶς φυλάττειν τοῦτο μέχρι τῆς ἐκβάσεως τοῦ litteris, ut illud ad finem usque belli expetitam seπολέμου. Χειρωθεὶς οὖν οὗτος ἤχθη κατὰ πρόσωπου curitatem haberet. Captus igitur Rhodophyllus ad τοῦ τυράννου· ὁ δὲ τὴν μορφὴν ἀλλοιώσας ἐμβριθές tyrannum conducitur. Ille aspectu mututo, et veστερόν τε μᾶλλον ἢ πρότερον εἶχε πρὸς αὐτὸν χρη- hementiorem quam antea naturam induens eflagi σάμενος, ανηρώτα. Που δή, φησί, τὸ τοῦ βασιλέως tabat: Ubi sunt imperatorii auri talenda duo,quæ χρυσίον, τὰ δύο τάλαντα, ἅπερ ἐπὶ Σικελίαν ἄγειν tibi commissa fuere,ut in Siciliam adveheres 9 Roἐτάχθης; Ὁ δὲ, Τοῦτο δή, φησίν, εἰς ὅπερ κατείλη - dophyllus: Meum hunc casum, quem perfero, paμαι. δεδιώς, τὴν πολιορκίαν λέγω τῆς πόλεως, ἐπεί- tiorque suspicians,cernensque urbis obsidionem; quando περ αὐτὸς [52] ἐγὼ δεύρο τυχών, ἀδυνάτως εἶχον ipse huc fortuito delatus non possem ab imminente τοσούτου κινδύνου παρόντος ὑποχωρεῖν, καὶ μὴ τὰ tam diro periculo evadere, secedereque, et mea παρ' ἑαυτοῦ δεικνύναι, πάντων εἰς ἐμὲ βλεπόντων ὧν qualiacunque illa forent, conferre, omnibus un me oc ἄν τι χρηστὸν τοῖς, καὶ τῷ καιρῷ τούτῷ χρήσιμον, los vertentibus, tanquam profcuum sibi, et tempori δυνάμενος παρασχεῖν, τούτου δὴ χάριν τὸ μὲν χρυσίον peropportunum, aurum illud clam urbe eduri; neque ἐκεῖνο τῆς πόλεως ὑπεξήγαγον· οὐ γὰρ ἐδυνάμην enin poterant de dubiis certo aliquid conjectari. At ἀκριβῶς περὶ ἀδήλων στοχάζεσθαι. Ἐγὼ δὲ σοι ipse nunc adsum tibi captivus ingentium aliarum παρέστηκα τήμερον δορυάλωτος, πολλῶν ἄλλων χρη- pecuniarum summam exibiturus, [53] si vivum atque μάτων παραίτιος, εἴ γε ζῶντά με καὶ ἀβλαβή συν innoxium servaveris. Hisce superbus ille commolus, τηρήσειας. ᾿Αχθεσθεὶς οὖν ἐπὶ τούτοις ὁ ἀλαζὼν εἰ @gre ferens,et furorem, qui illum obsederat, et oculis, ἐκεῖνος, καὶ τὸν θυμὸν ὁποίως αὐτὸν εἶχε διά τε τῶν et voce explicans, imis ex præcordiis intonuit.Cum ὀφθαλμῶν, καὶ τῆς φωνῆς ἔκδηλον παραστήσας, ex presentibus haud didiserit calculum mortis eviβύθιον ἐξεβόησεν. Επειδήπερ, φησίν, οὐκ ἔμαχεν ἐκ ιtari ab iis non posse, qui proprius pecunias pro sua τῶν προκειμένων ἀδιάδραστον εἶναι τὴν τοῦ θανάτου redemtione non exhibent, hic,qui e Gyneceio est, ψῆφον, τοῖς μὴ τὰ οἰκεῖα χρήματα λύτρον παρέχε- imo veluti in scena mendacium explicat, ingens illud μένος ὁ τῆς γυναικωνίτιδος οὗτος, ἀλλ᾿ ὥσπερ ἐπὶ quidem, et admirandum, salutem contemnens, σκηνῆς ἐπίδειξιν ποιεῖται τὸ πλάσμα του ψεύδους, cosas et scapulas fustibus contundatur; ut nunc tandem μέγα καὶ θαυμαστὸν, οἷα κατὰ τῆς ἑαυτοῦ προβάλ- agnoscat, cui astat, et de quibus loquitur, et ne de λόμενος σωτηρίας, ῥάβδοις τυπτέσθω τά τε ισχία, alienis pecuniis ipse disputans,proprium vitæ disκαὶ τὰ κατὰ τὸν νώτον μέρη· ὡς ἂν ἄρτι γνῷ πρῶτον crimen subeat. Cædium itaque iniquarum administri, τίνι παρίσταται, καὶ περὶ τίνων διαλέγεται, καὶ μὴ ut viderunt eum extensa voce, et rabie efusa in χρημάτων αλλοτρίων ἀμφισβητῶν τὸν περὶ ψυχῆς presentem sibi similem sententiam ferentem ἑαυτῷ περιποιεῖται κίνδυνον. Οἱ λειτουργοί οὖν τῶν verbo quolibet citius,hominem in terramallidunt, ἀδίκων φόνων, ὡς μόνον εἶδον αὐτὸν μεθ' ὑποσυρμού lotque eum verberibus mactant, ut corpus miseri φονῆς καὶ μανίας τὴν τοιαύτην ψῆφον κατὰ τοῦ ἐστῶτος non diu restiterit, sed partes in plurimas dilaceratum, ἐξενεγκάμενον, θάττον λόγου παντὸς τῇ γῇ τούτον προ- sanguinis veluti ductibus subjectum sibi solum σέῤῥαξαν, καὶ τοσαύταις βάλλουσι πληγεῖς, ὡς μὴ ἐπὶ inundaverit, sicque animam eflaverit, cum diros illos πολὺ ἀντισχειν τοῦ ἀθλίου τὸ σῶμα, ἀλλ᾽ εἰς πολλὰ dolores sustinere nan posset. Ut vero defatigatum agnoδιαιρεθὲν, καὶ τοῖς ὀχετοῖς τῶν αἱμάτων τὸν ὑποκείμε- verunt immunes illi lictores,quiplagis inferendis νον τόπον πληρῶσαν, οὕτως τὴν ψυχὴν ἐπαφεῖναι, χαρ- eliam post cadem finem non fererant, vix tandem τερεῖν ταῖς δριμείαις ἐκείναις ἀγληδόσιν οὐκ ἐξισχύσε- de furore aliquid remillens inezorabilis illa bellua, σαν. Ὡς οὖν ἀπείρηκε καὶ δῆλος ἦν τοῖς ὠμοῖς ἐκείνοις Esto, inquit, cum auro illo et iste in perditionem. δορυφόροις ἔτι τὰς πληγὰς ἀφιεῖσι, καὶ μετὰ θάνατον, Namque ut videtur, etiamsi c mpertum fuisset, μόλις ποτὲ τῆς κατεχούσης ἑαυτὸν ὀργῆς περιάρας ὁ δυ- P nullum illius usum percepissen us.Et pauloinfra: σέντευκτος θήρ. Εστω, φησί, μετά του χρυσίου ἐκείνου Ερχομένοις γάρ τισι μετὰ τὸ τὴν πόλιν ἀλῶναι τοῖς καὶ οὗτος εἰς ἀπώλειαν· ἀλυσιτελές γάρ, ὡς ἔοικε, ὁπωσδηποτοῦν διαδράσι, καὶ τοὺς ἰδίους αἰχμαλώτους καὶ εὐρεθὲν ἂν διεδείκνυτο. Cum reliqua captivorum ώνουμένοις συνήπτετο μετ᾿ αὐτῶν, καὶ τις ἀνὴρ και multitudine captus quoque fuerat quidam im- λούμενος Συμεών, φρονήσει βεβηκώς, καὶ διὰ πείρας peratoris eunuchus, unus et primatibus, cui ὢν πολλῶν πραγμάτων, ὃς ἦν πρὸς τοῦ βασιλέως Rodophyllo nomen fuit, qui paulo ante pericu- σταλείς δι' αἰτίαν τινά χρειώδη πρὸ μικροῦ τῇ πόλει, lum in Occidentem missus ob nonnullas causas περὶ ἧς νῦν οὐκ ἀναγκαῖον εἶπειν. Τούτοις οὖν καθ᾽ admodum necessarias Urbem appellens, cum no- ἑκάστην μέχρι τῶν ἡμερῶν τοῦ ἀπόπλου συχνῶς bis inclusas, noææ, quam memoravimus, partim ἐρχομένοις ἀνεκοίνωσε τὴν κατὰ τῶν εἰρημένων ceps ft. Ducebat ille secum magnam auri vim, βουλήν ὁ δεινὸς οὗτος λέων εἰπὼν πρὸς αὐτοὺς, ὡς quod ille asserverabat in Siculi exercitus, con- Εγὼ ἀπεχθώς, φησί, φερόμενος ἐξ ἀρχῆς καθ' ὑμῶν, (inuo cum Barbaris Africanis congredientis, mul- οὐκ ἔκρινον ζωώσαι τῶν ἀλόντων οὐδένα· εἰς γάρ

νύχτα, μεθ᾿ ἣν τοῦ κινδύνου τὴν πεῖραν ἅπαντες laque ope propterea indigentis, euxilium deferre. ἐδεξάμεθα, ἔλαθεν, οὐκ οἶδ' ὅπως, ἐξενεγκεῖν τῆς πό- Hic itaque nocte,quæ præcesserat discrimen,quod λεως τὸ χρυσίον ἐκεῖνο, μετὰ καὶ τινων τῶν ὑπηρ- omnes experti sumus, clanculum nescio qua ratione, στουμένων αὐτῷ, καὶ πρὸς τὸν στρατηγόν Στρυμμό- tum aurum illud, tum servos suos nonnullos urbe νος ἐξαποστείλαι, χαράξας ἐπιστολὴν περιέχουσαν extulerat, et ad Strymmonis ducem miserat, datis ἀσφαλῶς φυλάττειν τοῦτο μέχρι τῆς ἐκβάσεως τοῦ litteris, ut illud ad finem usque belli expetitam seπολέμου. Χειρωθεὶς οὖν οὗτος ἤχθη κατὰ πρόσωπου curitatem haberet. Captus igitur Rhodophyllus ad τοῦ τυράννου· ὁ δὲ τὴν μορφὴν ἀλλοιώσας ἐμβριθές tyrannum conducitur. Ille aspectu mututo, et veστερόν τε μᾶλλον ἢ πρότερον εἶχε πρὸς αὐτὸν χρη- hementiorem quam antea naturam induens eflagi σάμενος, ανηρώτα. Που δή, φησί, τὸ τοῦ βασιλέως tabat: Ubi sunt imperatorii auri talenda duo,quæ χρυσίον, τὰ δύο τάλαντα, ἅπερ ἐπὶ Σικελίαν ἄγειν tibi commissa fuere,ut in Siciliam adveheres 9 Roἐτάχθης; Ὁ δὲ, Τοῦτο δή, φησίν, εἰς ὅπερ κατείλη - dophyllus: Meum hunc casum, quem perfero, paμαι. δεδιώς, τὴν πολιορκίαν λέγω τῆς πόλεως, ἐπεί- tiorque suspicians,cernensque urbis obsidionem; quando περ αὐτὸς [52] ἐγὼ δεύρο τυχών, ἀδυνάτως εἶχον ipse huc fortuito delatus non possem ab imminente τοσούτου κινδύνου παρόντος ὑποχωρεῖν, καὶ μὴ τὰ tam diro periculo evadere, secedereque, et mea παρ' ἑαυτοῦ δεικνύναι, πάντων εἰς ἐμὲ βλεπόντων ὧν qualiacunque illa forent, conferre, omnibus un me oc ἄν τι χρηστὸν τοῖς, καὶ τῷ καιρῷ τούτῷ χρήσιμον, los vertentibus, tanquam profcuum sibi, et tempori δυνάμενος παρασχεῖν, τούτου δὴ χάριν τὸ μὲν χρυσίον peropportunum, aurum illud clam urbe eduri; neque ἐκεῖνο τῆς πόλεως ὑπεξήγαγον· οὐ γὰρ ἐδυνάμην enin poterant de dubiis certo aliquid conjectari. At ἀκριβῶς περὶ ἀδήλων στοχάζεσθαι. Ἐγὼ δὲ σοι ipse nunc adsum tibi captivus ingentium aliarum παρέστηκα τήμερον δορυάλωτος, πολλῶν ἄλλων χρη- pecuniarum summam exibiturus, [53] si vivum atque μάτων παραίτιος, εἴ γε ζῶντά με καὶ ἀβλαβή συν innoxium servaveris. Hisce superbus ille commolus, τηρήσειας. ᾿Αχθεσθεὶς οὖν ἐπὶ τούτοις ὁ ἀλαζὼν εἰ @gre ferens,et furorem, qui illum obsederat, et oculis, ἐκεῖνος, καὶ τὸν θυμὸν ὁποίως αὐτὸν εἶχε διά τε τῶν et voce explicans, imis ex præcordiis intonuit.Cum ὀφθαλμῶν, καὶ τῆς φωνῆς ἔκδηλον παραστήσας, ex presentibus haud didiserit calculum mortis eviβύθιον ἐξεβόησεν. Επειδήπερ, φησίν, οὐκ ἔμαχεν ἐκ ιtari ab iis non posse, qui proprius pecunias pro sua τῶν προκειμένων ἀδιάδραστον εἶναι τὴν τοῦ θανάτου redemtione non exhibent, hic,qui e Gyneceio est, ψῆφον, τοῖς μὴ τὰ οἰκεῖα χρήματα λύτρον παρέχε- imo veluti in scena mendacium explicat, ingens illud μένος ὁ τῆς γυναικωνίτιδος οὗτος, ἀλλ᾿ ὥσπερ ἐπὶ quidem, et admirandum, salutem contemnens, σκηνῆς ἐπίδειξιν ποιεῖται τὸ πλάσμα του ψεύδους, cosas et scapulas fustibus contundatur; ut nunc tandem μέγα καὶ θαυμαστὸν, οἷα κατὰ τῆς ἑαυτοῦ προβάλ- agnoscat, cui astat, et de quibus loquitur, et ne de λόμενος σωτηρίας, ῥάβδοις τυπτέσθω τά τε ισχία, alienis pecuniis ipse disputans,proprium vitæ disκαὶ τὰ κατὰ τὸν νώτον μέρη· ὡς ἂν ἄρτι γνῷ πρῶτον crimen subeat. Cædium itaque iniquarum administri, τίνι παρίσταται, καὶ περὶ τίνων διαλέγεται, καὶ μὴ ut viderunt eum extensa voce, et rabie efusa in χρημάτων αλλοτρίων ἀμφισβητῶν τὸν περὶ ψυχῆς presentem sibi similem sententiam ferentem ἑαυτῷ περιποιεῖται κίνδυνον. Οἱ λειτουργοί οὖν τῶν verbo quolibet citius,hominem in terramallidunt, ἀδίκων φόνων, ὡς μόνον εἶδον αὐτὸν μεθ' ὑποσυρμού lotque eum verberibus mactant, ut corpus miseri φονῆς καὶ μανίας τὴν τοιαύτην ψῆφον κατὰ τοῦ ἐστῶτος non diu restiterit, sed partes in plurimas dilaceratum, ἐξενεγκάμενον, θάττον λόγου παντὸς τῇ γῇ τούτον προ- sanguinis veluti ductibus subjectum sibi solum σέῤῥαξαν, καὶ τοσαύταις βάλλουσι πληγεῖς, ὡς μὴ ἐπὶ inundaverit, sicque animam eflaverit, cum diros illos πολὺ ἀντισχειν τοῦ ἀθλίου τὸ σῶμα, ἀλλ᾽ εἰς πολλὰ dolores sustinere nan posset. Ut vero defatigatum agnoδιαιρεθὲν, καὶ τοῖς ὀχετοῖς τῶν αἱμάτων τὸν ὑποκείμε- verunt immunes illi lictores,quiplagis inferendis νον τόπον πληρῶσαν, οὕτως τὴν ψυχὴν ἐπαφεῖναι, χαρ- eliam post cadem finem non fererant, vix tandem τερεῖν ταῖς δριμείαις ἐκείναις ἀγληδόσιν οὐκ ἐξισχύσε- de furore aliquid remillens inezorabilis illa bellua, σαν. Ὡς οὖν ἀπείρηκε καὶ δῆλος ἦν τοῖς ὠμοῖς ἐκείνοις Esto, inquit, cum auro illo et iste in perditionem. δορυφόροις ἔτι τὰς πληγὰς ἀφιεῖσι, καὶ μετὰ θάνατον, Namque ut videtur, etiamsi c mpertum fuisset, μόλις ποτὲ τῆς κατεχούσης ἑαυτὸν ὀργῆς περιάρας ὁ δυ- P nullum illius usum percepissen us.Et pauloinfra: σέντευκτος θήρ. Εστω, φησί, μετά του χρυσίου ἐκείνου Ερχομένοις γάρ τισι μετὰ τὸ τὴν πόλιν ἀλῶναι τοῖς καὶ οὗτος εἰς ἀπώλειαν· ἀλυσιτελές γάρ, ὡς ἔοικε, ὁπωσδηποτοῦν διαδράσι, καὶ τοὺς ἰδίους αἰχμαλώτους καὶ εὐρεθὲν ἂν διεδείκνυτο. Cum reliqua captivorum ώνουμένοις συνήπτετο μετ᾿ αὐτῶν, καὶ τις ἀνὴρ και multitudine captus quoque fuerat quidam im- λούμενος Συμεών, φρονήσει βεβηκώς, καὶ διὰ πείρας peratoris eunuchus, unus et primatibus, cui ὢν πολλῶν πραγμάτων, ὃς ἦν πρὸς τοῦ βασιλέως Rodophyllo nomen fuit, qui paulo ante pericu- σταλείς δι' αἰτίαν τινά χρειώδη πρὸ μικροῦ τῇ πόλει, lum in Occidentem missus ob nonnullas causas περὶ ἧς νῦν οὐκ ἀναγκαῖον εἶπειν. Τούτοις οὖν καθ᾽ admodum necessarias Urbem appellens, cum no- ἑκάστην μέχρι τῶν ἡμερῶν τοῦ ἀπόπλου συχνῶς bis inclusas, noææ, quam memoravimus, partim ἐρχομένοις ἀνεκοίνωσε τὴν κατὰ τῶν εἰρημένων ceps ft. Ducebat ille secum magnam auri vim, βουλήν ὁ δεινὸς οὗτος λέων εἰπὼν πρὸς αὐτοὺς, ὡς quod ille asserverabat in Siculi exercitus, con- Εγὼ ἀπεχθώς, φησί, φερόμενος ἐξ ἀρχῆς καθ' ὑμῶν, (inuo cum Barbaris Africanis congredientis, mul- οὐκ ἔκρινον ζωώσαι τῶν ἀλόντων οὐδένα· εἰς γάρ

tus ad Strymeonem dimiserat, illis citissime per tibus. Postquam autem ejus fides ſuit in his rebus veloces cursores, unde latebant, advectis et Bar- spectata, et prædicata simul cum arcanis publicas baris numeratis,urbem ab incendio conservarunt. quoque curas suscepit;adeo ut imperatori renunHis plane concluditur, multo quam isti faciunt, tiaret ea,quæ afferebant exteri, et rursus exteris Symeonem ætate grandiorem fuisse. quæ jubebat imperator.Quæ autem sunt illæ mpážac protixwept, illius temporis scriptor Ignatus diaconus in Vita sancti Nicephori patriarchæ Constantinopolitani, ita explicat. Kai thy did yɛipòs xal μέλανος τέχνην ποιούμενος· ᾑρέθη γὰρ ὑπογραφεὺς τοῖς τῶν κρατούντων μυστηρίοις ὑπηρετούμενος. Οὕτω γὰρ παρὰ τῇ Αυσονίδι διαλέκτῳ τὸ ἀσηκρήτις ὄνομα, δεπὶ μυστηρίων μεθερμηνεύεσθαι βούλεται. Εt eam, quæ manu et atramento ars factitatar, exercens namque electus fuerat scriba, dominantium arcanis subserviens. Lingua Ausonia siquidem a secretis nuncupatur,qui apud nos abar. canis exprimi suevit. Primum ergo fuit a secretis, et a consiliis imperatoris deinceps non statim, sed postquam ejus fides spectata fuit, publicis negotiis destinatur: et nos adolescentulum, et non ultra viginti quatuor annorum somniabimus?Tempus idque non exiguum, et experientia longa annorum serie examinata fidem hominis comprobabunt. Sophocles in Adipo tyranno: Χρόνος δίκαιον ἄνδρα δείκνυσι μόνος, Κακὸν δὲ κἂν ἐν ἡμέρᾳ γνοίης μια. Tempus bonum declarat immensum virum. Cum sit dies sutis una prodendis malis. Et, ut magis urgeam, Symeon ipse suam eo tempore ætatem edisserat: in Vita sanctæ Theoctistes rogatur a Symeone anachoreta ne scribendi onus detrectet, causasque prætendat, quibus se a suscipiendo scribendi munere subrabat. Causas, quas poterat afferre Metaphrastes præcipue esse poterant: Λόγων ἀπορίαν,δουλείας, γυναῖκα καὶ τέκνα, οἴκου φρονrldas, dicendi inopiam, servitiorum frequentiam, uxoris,el filiorum molestiam, el domus proprias curas. Neglectis reliquis, duas, sed brevissime examinabo, doulelac, servitia publica fuisse ab imperatore in variis negotiis reipublicæ demandata, dubium non est.Ergo non tom primum legati munere fungebatur, sed similibus assuetus, atque exercitus, ut sine mendacio aliquid sibi imponendi ad excutiendum laborem, denegandumque quod petebatur, satis essent.Altera est, uxor, et filii, Σù pèv ľowę po φασίσῃ περὶ ὧν ἀξιοῦν ἐθέλω σου τὴν ἀγάπην, ἀπορίαν λόγων, ἢ δουλειῶν ἀφορμάς, ἢ γυναικὸς καὶ τέκνων, καὶ οἴκου φροντίδας, ἤ τινας ἄλλας αἰτίας διακρουόμενος ἡμῶν τὴν ἀξίωσιν. Ἐγὼ δε σοι καὶ εὐημερίαν, καὶ εὐπου ρίαν πάντων ἐπαγγέλλομαι, καὶ πολλὴν ἐκεχειρίαν εὐpetv. Tu quidem fortasse ad te excusandum de non suscipiendo eo,de quo sum tuam rogaturus charitatem, in medium adduces, sermonum inopiam, At ponebat tum virtutis tirocinium sub Himerio, aut servitiorum occasiones, aut uxoris, et libero- Ita est. Sed cujus virtutis? Aliud est militiæ ty:orum, et domus curam, aut aliquas alias causus, re- cirium cum in castra deducimur, ibique primis cusans id,de quo nos te rogamus. Ego autem tibi artis militaris præceptis initiamur, que potius rerum prosperitatem, fertilitatem, et abundan- militiæ auspicamenta, et elementa, et incunabula tiam [56] rerum omnium polliceor, et fore ut dici merentur: aliud est imperatoriæ virtutis timagnum tibi suppetat otium. Quomodo ergo qui rocicium, com emensis militaris [57] peritiæ ru majora in reipublica opera sustinere et poterat dimentis ad majora, et nobiliora gradum facimus, et solebat, quique uxori adjunctus liberos ex et regendi alios, et ducendi exercitus, et fallendi illa procreaverant plures, viginti duorum vel vi- inimicum artem ediscimus, provecti jam ætate, ginti et quator annorum erat, et nimis adolescennon juvenes, qualis erat Symeon iste apud Hitulus, et non potius quadraginta, aut triginta merium, ut ipse aperte ait: Toútov µìv Exelvep puinque minimum natus? Ordo quoque ipse re- συστρατευόμενος, καὶ προβιβαζόμενος εἰς πεῖραν στρα rum gestarum id postulat, id exposcit, id sta- τηγικήν, οἷα πῦλος μητρὶ πρὸς τὰ γενναιότατα τῶν bilit. Antequam enim Metaphrastes munia pu- opatrativ ovoxalpwv. Purtim cum eo militans blica, et legationes apud exteras nationes obiret, ad imperatoriæ artis documenta promovendus, in aliis officiis, quæ privatim, et inter domesticos _ ut equulus matri solet ad præclarissima stralaparietes exercentur, apud imperatorem sui speci-gemata assiliens. Strategica enim est, ut Onosanmen dederat, tumque cum iu arcanis, et secretis der et Leo imperator tradunt,patnyŵváyabwv žo– consiliis fides illius innotuit, imperatorum mandato and, strenuorum ducum exercitatio.Eoque potispublicas curas suscepit. Psellus: Kal mpwtz µèv simum, quod asserat Metaphrastes, non ad rs!pxv ταῖς μυστικωτέρας ἐφεστήκει τῶν πράξεων, καὶ στρατηγικήν, exercitationem strategicam tantum, τοῖς ἀποῤῥήτοις βουλεύμασι κοινωνός παρειστήκει sed ad τὰ γενναιότατα τῶν στρατηγημάτων, ad prατοῖς συμβουλεύουσιν. Ἐπεὶ δὲ ἡ τοῦ τρόπου πίστις clarissima stratagemata. Dices, se vocare equu ἐν τούτοις τοῦτον ἐκήρυξε, μετὰ τῶν ἀδύτων, καὶ lum ad matrem, πῶλον πρὸς τῇ μητρί. Similitudo τὰς κυσμικὰς φροντίδας συνείληφεν, ὡς αὐτὸν γεγενῆς- non ætatem respicit, se docilitatem et disciplinam. θαι εἰσαγγελέα τε τῷ κρατοῦντι τῶν ἔξωθεν, καὶ ἐξαγ- Quemadmodum enim equulus matri obtemperans, yeλéa twv toŭ xparcūtos totę ws. Et primum obediensque, ea quæ matris sunt, addiscit, ita et quidem præfuit rebus magis arcanis et secre- qui aliorum, imperto morigerus subest, cujuscun orum consiliorum fuit particeps cum consulen- que ille sit ætatis, a ducente, ac manutenente,

tus ad Strymeonem dimiserat, illis citissime per tibus. Postquam autem ejus fides ſuit in his rebus veloces cursores, unde latebant, advectis et Bar- spectata, et prædicata simul cum arcanis publicas baris numeratis,urbem ab incendio conservarunt. quoque curas suscepit;adeo ut imperatori renunHis plane concluditur, multo quam isti faciunt, tiaret ea,quæ afferebant exteri, et rursus exteris Symeonem ætate grandiorem fuisse. quæ jubebat imperator.Quæ autem sunt illæ mpážac protixwept, illius temporis scriptor Ignatus diaconus in Vita sancti Nicephori patriarchæ Constantinopolitani, ita explicat. Kai thy did yɛipòs xal μέλανος τέχνην ποιούμενος· ᾑρέθη γὰρ ὑπογραφεὺς τοῖς τῶν κρατούντων μυστηρίοις ὑπηρετούμενος. Οὕτω γὰρ παρὰ τῇ Αυσονίδι διαλέκτῳ τὸ ἀσηκρήτις ὄνομα, δεπὶ μυστηρίων μεθερμηνεύεσθαι βούλεται. Εt eam, quæ manu et atramento ars factitatar, exercens namque electus fuerat scriba, dominantium arcanis subserviens. Lingua Ausonia siquidem a secretis nuncupatur,qui apud nos abar. canis exprimi suevit. Primum ergo fuit a secretis, et a consiliis imperatoris deinceps non statim, sed postquam ejus fides spectata fuit, publicis negotiis destinatur: et nos adolescentulum, et non ultra viginti quatuor annorum somniabimus?Tempus idque non exiguum, et experientia longa annorum serie examinata fidem hominis comprobabunt. Sophocles in Adipo tyranno: Χρόνος δίκαιον ἄνδρα δείκνυσι μόνος, Κακὸν δὲ κἂν ἐν ἡμέρᾳ γνοίης μια. Tempus bonum declarat immensum virum. Cum sit dies sutis una prodendis malis. Et, ut magis urgeam, Symeon ipse suam eo tempore ætatem edisserat: in Vita sanctæ Theoctistes rogatur a Symeone anachoreta ne scribendi onus detrectet, causasque prætendat, quibus se a suscipiendo scribendi munere subrabat. Causas, quas poterat afferre Metaphrastes præcipue esse poterant: Λόγων ἀπορίαν,δουλείας, γυναῖκα καὶ τέκνα, οἴκου φρονrldas, dicendi inopiam, servitiorum frequentiam, uxoris,el filiorum molestiam, el domus proprias curas. Neglectis reliquis, duas, sed brevissime examinabo, doulelac, servitia publica fuisse ab imperatore in variis negotiis reipublicæ demandata, dubium non est.Ergo non tom primum legati munere fungebatur, sed similibus assuetus, atque exercitus, ut sine mendacio aliquid sibi imponendi ad excutiendum laborem, denegandumque quod petebatur, satis essent.Altera est, uxor, et filii, Σù pèv ľowę po φασίσῃ περὶ ὧν ἀξιοῦν ἐθέλω σου τὴν ἀγάπην, ἀπορίαν λόγων, ἢ δουλειῶν ἀφορμάς, ἢ γυναικὸς καὶ τέκνων, καὶ οἴκου φροντίδας, ἤ τινας ἄλλας αἰτίας διακρουόμενος ἡμῶν τὴν ἀξίωσιν. Ἐγὼ δε σοι καὶ εὐημερίαν, καὶ εὐπου ρίαν πάντων ἐπαγγέλλομαι, καὶ πολλὴν ἐκεχειρίαν εὐpetv. Tu quidem fortasse ad te excusandum de non suscipiendo eo,de quo sum tuam rogaturus charitatem, in medium adduces, sermonum inopiam, At ponebat tum virtutis tirocinium sub Himerio, aut servitiorum occasiones, aut uxoris, et libero- Ita est. Sed cujus virtutis? Aliud est militiæ ty:orum, et domus curam, aut aliquas alias causus, re- cirium cum in castra deducimur, ibique primis cusans id,de quo nos te rogamus. Ego autem tibi artis militaris præceptis initiamur, que potius rerum prosperitatem, fertilitatem, et abundan- militiæ auspicamenta, et elementa, et incunabula tiam [56] rerum omnium polliceor, et fore ut dici merentur: aliud est imperatoriæ virtutis timagnum tibi suppetat otium. Quomodo ergo qui rocicium, com emensis militaris [57] peritiæ ru majora in reipublica opera sustinere et poterat dimentis ad majora, et nobiliora gradum facimus, et solebat, quique uxori adjunctus liberos ex et regendi alios, et ducendi exercitus, et fallendi illa procreaverant plures, viginti duorum vel vi- inimicum artem ediscimus, provecti jam ætate, ginti et quator annorum erat, et nimis adolescennon juvenes, qualis erat Symeon iste apud Hitulus, et non potius quadraginta, aut triginta merium, ut ipse aperte ait: Toútov µìv Exelvep puinque minimum natus? Ordo quoque ipse re- συστρατευόμενος, καὶ προβιβαζόμενος εἰς πεῖραν στρα rum gestarum id postulat, id exposcit, id sta- τηγικήν, οἷα πῦλος μητρὶ πρὸς τὰ γενναιότατα τῶν bilit. Antequam enim Metaphrastes munia pu- opatrativ ovoxalpwv. Purtim cum eo militans blica, et legationes apud exteras nationes obiret, ad imperatoriæ artis documenta promovendus, in aliis officiis, quæ privatim, et inter domesticos _ ut equulus matri solet ad præclarissima stralaparietes exercentur, apud imperatorem sui speci-gemata assiliens. Strategica enim est, ut Onosanmen dederat, tumque cum iu arcanis, et secretis der et Leo imperator tradunt,patnyŵváyabwv žo– consiliis fides illius innotuit, imperatorum mandato and, strenuorum ducum exercitatio.Eoque potispublicas curas suscepit. Psellus: Kal mpwtz µèv simum, quod asserat Metaphrastes, non ad rs!pxv ταῖς μυστικωτέρας ἐφεστήκει τῶν πράξεων, καὶ στρατηγικήν, exercitationem strategicam tantum, τοῖς ἀποῤῥήτοις βουλεύμασι κοινωνός παρειστήκει sed ad τὰ γενναιότατα τῶν στρατηγημάτων, ad prατοῖς συμβουλεύουσιν. Ἐπεὶ δὲ ἡ τοῦ τρόπου πίστις clarissima stratagemata. Dices, se vocare equu ἐν τούτοις τοῦτον ἐκήρυξε, μετὰ τῶν ἀδύτων, καὶ lum ad matrem, πῶλον πρὸς τῇ μητρί. Similitudo τὰς κυσμικὰς φροντίδας συνείληφεν, ὡς αὐτὸν γεγενῆς- non ætatem respicit, se docilitatem et disciplinam. θαι εἰσαγγελέα τε τῷ κρατοῦντι τῶν ἔξωθεν, καὶ ἐξαγ- Quemadmodum enim equulus matri obtemperans, yeλéa twv toŭ xparcūtos totę ws. Et primum obediensque, ea quæ matris sunt, addiscit, ita et quidem præfuit rebus magis arcanis et secre- qui aliorum, imperto morigerus subest, cujuscun orum consiliorum fuit particeps cum consulen- que ille sit ætatis, a ducente, ac manutenente,

Testimonio Pselli certo innotuerat nobis Meta- cimus, Symeonem illum, qui Metaphrases præphraste ætas. Postmodum cum Baronio, et Bellar- clare composuit. Satis igitur sit hic, qui in sanmino, aliisque laudationem illam Metaphrastæ ad ctum Lucam commentario existimavit. Meminit seniorem Psellum Leonis Philosophi magistrum itaque Metaphrasta Theophanes, sed Theopharetulisse visus sum, cum scripserim:Juniori Psello nes vivebat tempore Basilii Macedonis, et Leonis adjudicari nullo prorsus argumento auctorem illius filii, ergo Metaphrastes antiquior Theophane orationis Psellum alterum esse, non Leonis Philosophi potuit a Psello, qui sub Michaele tertio circa annum magistram, nunquam evicturos, qui contra sen- Domini 860 vivebat laudari, eoque magis, quod de tiunt. Audiamus Bollandum: Leo Philosophus postquam Metaphraste, tanquam fatis functo, et plurimam Psello illi sentori in Antro insula dederat operam, apud omnes auctoritatem assecuto, quod in paucum non quantum voluisset,ab eo hausisset eradi- cis annis non fit, sermo habeatur. Cadunt ergo tot tionis, monasteria varia obivit,repositosque in il- Bollandi computus exactæque temporum discuslis libros investigans studiose legit,atque excellentem est sionės, dummodo verum sit, quod de ætate Theoeruditionem adeptus, ut Curopalates tradit: Dein phanis tradit Scorsus.Constituit Scorsus duos annoConstantinopolim reversus privatim quosdam docuit: rum intercurrentium terminos, intra quos Theohorum quidam in prœtio captus a Saracenis ac в phanem vixisse certum omnino censet: primus est viro illustri traditus in servitutem, cum postmodum annus 862 argumento Jacobi Gretseri tom. II de Geometric peritiam profesus, a quo eam didicerat Cruce in Notis ad duas Orationes Theophanis, qui Leonem privatum, et inopem degere significasset, putat eum floruisse, quo tempore Sicilia nondum litteris eum ad se amplissima proposita mercede invita- tota a Saracenis esset subacta, quod est circa an - vit Barbarorum rex. Hac litteras Leo Theoctisto num nongentesimum. Alter est annus, quo caLogothetæ, hic Theophilo imperatori obtulit qui eum ptum a Saracenis Tauromenium fuit, quod sub summo favo favore complexus, amplis apibus ditavit,jus- Leonis Basilit Macedonis filii imperio contigisse sitque publice docere, ac postea Thessalonicensi tradunt Leonis filius Constantinus Porphyrogenneta Ecclesiæ præficiendum curavit. Verum mortuo sub libro 11 Thematum imperii Orient. Joannes Curo. annum 841 Theophilo, redactus quoque in ordinem est palata, et alii recentiores, quem fuisse pluribus anLeo,quod hæresim sectatus esset Iconomachorum. tiquorum monimentorum testimoniis probat 893. Que si quis recte omnia expendat, fatebitur sub Michaele Floruit itaque Tauromenii ab anno Basilii tertio, Bolbo,qui anno 820 in imperium, ac sub illius decessore qui fuerit Christi 870 usque ad Leonis annum deci· Armeno viperi Leonem Psello dedisse operam ma- mum sextum, qui est 702. Probat aliis ejusdem turæ jam cetatis viro. Qui potuit igitur a Pselloc auctoris locis: in Homil. De parabola cœna vocat laudari Metaphrastes vita functus, qui centum Agarenos ὁμόρους, ὁποίους ἐρῶμεν τοὺς ὁμόρους ἡμῖν post Psellum annis vixit? Neque de Psello Meta- ámoyóvóię zwy 'lopa. Cujusmodi videmus hos finiphrastas laudatore repugnassel Baronius, si aliunde as- timos Ismaelis posteres, Homilia de sanctis aposseri Metaphrastæ ætatem posse existimasset. Ast tolis Petro et Paulo magnifice exornat templum hunc alii cum sub Constantino Porphyrogenito,qui conditum ab imperatore Basilio in Palatio Constanseptennis Alexandro patruo,anno 912 [60] exstincto im- tinopoli. Euvdsual cor, modic, xxl ooi, Oste tv ȧvxx - perare cœpit,vixisse fateantur: miror non perspi- tópwv [61] vzć. Gratulor tibi,civitas,et tibi,sacrum cere a Psello qui centum, ut minimum cum ante- in Palatio templum erectum. Concludit hoc palcessit, laudari equidem mortuum non potuisse. mari argumento, quo rem omnem evidenter evinEt hæc quidem Bollandus: quid vero Franciscus cere confidit: natu idem Theophanes scribit ad Scorsus ex eadem societate Bollando dixeris, ins- amussim imperatores, pro quibus in perorando piciamus. Optime potuisse Metaphrastem a Psello Deum deprecatur, Homil. De Ramis Palmarum, seniore laudari, antiquiorem a recentiore. Mela- Επευχόμενοι τὸ θεσφρούρητον κράτος τοῦ εὐσεβους βαphrastæ enim meminit Theophanes Cerameus, et σιλέως ἡμῶν τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ διαμένειν, ασάλευτον, καὶ Homilia de Lazaro suscitato. Ὁ δὲ τῶν Μεταφράσεων κατευοδοῦσθαι ὑπὸ Θεοῦ τοῦ κοσμήσαντος τοῦτον σοφίᾳ, γλυκὺς συγγραφεύς, παρρησίας εἶπε λόγων είναι δηλωτι- καὶ ἀνδρείᾳ βασιλική διαδήματι. Oremus eliam, ut xóv, Metaphraseon vero suavis scriptos, fidentem piissimi imperatoris nostri imperium divinitus ac liberum animum a sermone indicari censet. custoditum, filiis atiam ejus permaneat incancusEt in quarto Matutino. 'Allà repi tos pelo sum, ut intendat, et prospere Dei ductu procedat,qui Réye: twv Metappzowy 8 yluxus aux paqeus. Sed de hunc sapientia, et fortitudine, et imperatorio diahis melius, quam ego id faciam, scriptor ille demate exornavit. Et Homilia de sanctis apostolis: dulcis Metaphraseon disserit. Et quinto: Καὶ ὁ ᾿Αδιαλείπτως εὐχόμενοι ἐν πολλαῖς ἐτῶν περιόδοις ἂν μὴ καὶ ἡμεῖς δόξαμεν ἀπεοικόνα μαντεύεσθαι, ἀξιό- τὸ κράτος διαφυλάττεσθαι τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως χρεων ἐνταῦθα παράγωμεν μάρτυρα Συμεώνην, τὸν τὰς ἡμῶν, ὃς εὐσεβείᾳ τῆς ἀρχῆς ἰθύνων τοὺς οἴακας καὶ Μεταφράσεις εὖ μάλα συνθέμενον. ᾿Απόχρη οὖν οὗτος ἐν λόγοις κοσμῶν τὸ διάδημα, καὶ χρηστότητι τρόπων τῷ εἰς τὸν ἱερὸν Λουκᾶν ὑπομνήματι τοῦτο ποιούμενος. Αν κοσμούμενος ἐξ ἀρετῆς γνήσιον ἔχει τὸν ἔπαινον. Εἰsine nos etiam sine, probabili causa divinare velle ne intermissione Deum oremus, ut per multa anvideamur,fide dignum testem ad hanc rem produ- norum spatia pio imperatori nostro conservet po-

Testimonio Pselli certo innotuerat nobis Meta- cimus, Symeonem illum, qui Metaphrases præphraste ætas. Postmodum cum Baronio, et Bellar- clare composuit. Satis igitur sit hic, qui in sanmino, aliisque laudationem illam Metaphrastæ ad ctum Lucam commentario existimavit. Meminit seniorem Psellum Leonis Philosophi magistrum itaque Metaphrasta Theophanes, sed Theopharetulisse visus sum, cum scripserim:Juniori Psello nes vivebat tempore Basilii Macedonis, et Leonis adjudicari nullo prorsus argumento auctorem illius filii, ergo Metaphrastes antiquior Theophane orationis Psellum alterum esse, non Leonis Philosophi potuit a Psello, qui sub Michaele tertio circa annum magistram, nunquam evicturos, qui contra sen- Domini 860 vivebat laudari, eoque magis, quod de tiunt. Audiamus Bollandum: Leo Philosophus postquam Metaphraste, tanquam fatis functo, et plurimam Psello illi sentori in Antro insula dederat operam, apud omnes auctoritatem assecuto, quod in paucum non quantum voluisset,ab eo hausisset eradi- cis annis non fit, sermo habeatur. Cadunt ergo tot tionis, monasteria varia obivit,repositosque in il- Bollandi computus exactæque temporum discuslis libros investigans studiose legit,atque excellentem est sionės, dummodo verum sit, quod de ætate Theoeruditionem adeptus, ut Curopalates tradit: Dein phanis tradit Scorsus.Constituit Scorsus duos annoConstantinopolim reversus privatim quosdam docuit: rum intercurrentium terminos, intra quos Theohorum quidam in prœtio captus a Saracenis ac в phanem vixisse certum omnino censet: primus est viro illustri traditus in servitutem, cum postmodum annus 862 argumento Jacobi Gretseri tom. II de Geometric peritiam profesus, a quo eam didicerat Cruce in Notis ad duas Orationes Theophanis, qui Leonem privatum, et inopem degere significasset, putat eum floruisse, quo tempore Sicilia nondum litteris eum ad se amplissima proposita mercede invita- tota a Saracenis esset subacta, quod est circa an - vit Barbarorum rex. Hac litteras Leo Theoctisto num nongentesimum. Alter est annus, quo caLogothetæ, hic Theophilo imperatori obtulit qui eum ptum a Saracenis Tauromenium fuit, quod sub summo favo favore complexus, amplis apibus ditavit,jus- Leonis Basilit Macedonis filii imperio contigisse sitque publice docere, ac postea Thessalonicensi tradunt Leonis filius Constantinus Porphyrogenneta Ecclesiæ præficiendum curavit. Verum mortuo sub libro 11 Thematum imperii Orient. Joannes Curo. annum 841 Theophilo, redactus quoque in ordinem est palata, et alii recentiores, quem fuisse pluribus anLeo,quod hæresim sectatus esset Iconomachorum. tiquorum monimentorum testimoniis probat 893. Que si quis recte omnia expendat, fatebitur sub Michaele Floruit itaque Tauromenii ab anno Basilii tertio, Bolbo,qui anno 820 in imperium, ac sub illius decessore qui fuerit Christi 870 usque ad Leonis annum deci· Armeno viperi Leonem Psello dedisse operam ma- mum sextum, qui est 702. Probat aliis ejusdem turæ jam cetatis viro. Qui potuit igitur a Pselloc auctoris locis: in Homil. De parabola cœna vocat laudari Metaphrastes vita functus, qui centum Agarenos ὁμόρους, ὁποίους ἐρῶμεν τοὺς ὁμόρους ἡμῖν post Psellum annis vixit? Neque de Psello Meta- ámoyóvóię zwy 'lopa. Cujusmodi videmus hos finiphrastas laudatore repugnassel Baronius, si aliunde as- timos Ismaelis posteres, Homilia de sanctis aposseri Metaphrastæ ætatem posse existimasset. Ast tolis Petro et Paulo magnifice exornat templum hunc alii cum sub Constantino Porphyrogenito,qui conditum ab imperatore Basilio in Palatio Constanseptennis Alexandro patruo,anno 912 [60] exstincto im- tinopoli. Euvdsual cor, modic, xxl ooi, Oste tv ȧvxx - perare cœpit,vixisse fateantur: miror non perspi- tópwv [61] vzć. Gratulor tibi,civitas,et tibi,sacrum cere a Psello qui centum, ut minimum cum ante- in Palatio templum erectum. Concludit hoc palcessit, laudari equidem mortuum non potuisse. mari argumento, quo rem omnem evidenter evinEt hæc quidem Bollandus: quid vero Franciscus cere confidit: natu idem Theophanes scribit ad Scorsus ex eadem societate Bollando dixeris, ins- amussim imperatores, pro quibus in perorando piciamus. Optime potuisse Metaphrastem a Psello Deum deprecatur, Homil. De Ramis Palmarum, seniore laudari, antiquiorem a recentiore. Mela- Επευχόμενοι τὸ θεσφρούρητον κράτος τοῦ εὐσεβους βαphrastæ enim meminit Theophanes Cerameus, et σιλέως ἡμῶν τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ διαμένειν, ασάλευτον, καὶ Homilia de Lazaro suscitato. Ὁ δὲ τῶν Μεταφράσεων κατευοδοῦσθαι ὑπὸ Θεοῦ τοῦ κοσμήσαντος τοῦτον σοφίᾳ, γλυκὺς συγγραφεύς, παρρησίας εἶπε λόγων είναι δηλωτι- καὶ ἀνδρείᾳ βασιλική διαδήματι. Oremus eliam, ut xóv, Metaphraseon vero suavis scriptos, fidentem piissimi imperatoris nostri imperium divinitus ac liberum animum a sermone indicari censet. custoditum, filiis atiam ejus permaneat incancusEt in quarto Matutino. 'Allà repi tos pelo sum, ut intendat, et prospere Dei ductu procedat,qui Réye: twv Metappzowy 8 yluxus aux paqeus. Sed de hunc sapientia, et fortitudine, et imperatorio diahis melius, quam ego id faciam, scriptor ille demate exornavit. Et Homilia de sanctis apostolis: dulcis Metaphraseon disserit. Et quinto: Καὶ ὁ ᾿Αδιαλείπτως εὐχόμενοι ἐν πολλαῖς ἐτῶν περιόδοις ἂν μὴ καὶ ἡμεῖς δόξαμεν ἀπεοικόνα μαντεύεσθαι, ἀξιό- τὸ κράτος διαφυλάττεσθαι τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως χρεων ἐνταῦθα παράγωμεν μάρτυρα Συμεώνην, τὸν τὰς ἡμῶν, ὃς εὐσεβείᾳ τῆς ἀρχῆς ἰθύνων τοὺς οἴακας καὶ Μεταφράσεις εὖ μάλα συνθέμενον. ᾿Απόχρη οὖν οὗτος ἐν λόγοις κοσμῶν τὸ διάδημα, καὶ χρηστότητι τρόπων τῷ εἰς τὸν ἱερὸν Λουκᾶν ὑπομνήματι τοῦτο ποιούμενος. Αν κοσμούμενος ἐξ ἀρετῆς γνήσιον ἔχει τὸν ἔπαινον. Εἰsine nos etiam sine, probabili causa divinare velle ne intermissione Deum oremus, ut per multa anvideamur,fide dignum testem ad hanc rem produ- norum spatia pio imperatori nostro conservet po-

mas litteras in linea, et alias supra in spatio medio aliis circumvestit, reponens, ¿¿xôn ôì év tỷ, póyq, aliquid deesse, ideoque facili negotio suppleri, si vel fortassis vnto the payze, re ipsa et distriextente Poyepion nomen proferas; nam si poyou butione munerum pro conventu, consessuque enuntias,miram scriptoris inconsiderantiam,atque sumpta: quod ab ignorantibus, quid sibi velit ¿ ineptian: deprehendes qui nullo fructu, et ut ita tỷ poya, vel póyou, et hariolantibus nomen illud ῥόγα, λόγου, dicam, litterarum fæuore nomen illud ea ratione esse concisse scriptum pro 'Poyepico titulum ipsum decurtavit, quod poterat facilius eadem linea in- addidisse to payos. Quæ ita zelim a lectoribus acpnyóc. tegrum exprimere. Tum enim nomina ita decur- cepta, ut ex his illud se scire profiteatur, non esse tantur, ut litteræ alias in linea pari exprimendæ, eam Homiliam ad Rogerii tempora referendam; quodammodo interceptæ ex indice superis li- cætera de epigraphe, ut excogitata a se et opinaneolæ, et litterarum integræ habeantur: quod fit a ta non explorata, atque comperta dici. scriptoribus vel cum inopia papyri urget, vel tem- Subtilis est, et satis acuta Rogerii in poyou, vel pus breve moras sollicitat: sæpius etiam ad scrip- poyas immutatio: ut tantum antiquitatis servetur juræ concinnitatem, et elegantiam, et potissimum Theophani sub Basilio, et Leone. Eam tamen nulGræce, quæ similibus litterarum tractibus, et de- lam esse, ut opinor, cum supra abunde demoncurtatis syllabis venustatus. Scorsi machinæ exa- stratum sit, nulla causa fuerit, ut vires ingenii ad minantur: Rogerii regis tempore Tauromenitanum tot comminiscenda exerceamus. Rogerii ævo nulepiscopum floruisse, vel etiam fuisse in Sicilia ne- lus fuit Tauromenitanus episcopus, comprobaturmo dixerit, vel lectun, vel traditum, modo histo- que silentio scriptorum. Argumentum ab auctoririarum lectione, et præsertim Siciliensium rerum tate negative, quantum valeat, doctissimi quique vipaululum sit imbutus. Probat testimonio Gaufridi ri sciunt. Cum omnia scriptorum monumenta non Malaterra eorum temporum scriptoris, qui in sua sint ad manus. Et forte fuit, qui illius meminerit, Historia unius tantum Panormitani archiepiscopa- incuria tamen hominum, vel injuria temporum, tus restitutionem a Rogerio comite, et duce Ro- cum deperditus sit scriptor, non potuit nobis indiberto commemorat Qui sane cum tam diligenter cari.Id de Panormitano etiam restituto contigisset, eorum temporum facta describat, is quis alius ab nisi superstes Gaufridus Malaterra memorasset.Et illa clade incolumis evasisset episcopus, dicere Rogerii tempore plures in Sicilia episcopos Græcerte non omisisset. Siluerunt Thomas Facellus, alii cos fuisse probari potest ex Rogerii Ectypo, cujus quorum hoc ipsum fuit institutum perscrutari, et in Græcam inscriptionem nobis Scorsus ab aliis aclucem prodere notitiam episcoporum. Si aliquid ceptam expressit. Qua enim causa Rogerius Cræcis de Tauromenitano episcopo ad Rogerii regis tem-c litteris nomen imprimi suum procurasset, si a pora superstite alicubi scriptam esse reperissent, nemine vel intelligeretur, vel legeretur, et præevulgassent. Et cum de aliis episcopalibus restitutis, sertim co tempore, quod barbaries fere omnia ocsive erectio cum a Rogerio, tum a sequentibus regi- cupaverat, exstinctis litteraturæ politioris lumini - bus memoria habeatur, si Tauromenitanus instau- bus? Et sane nemini dubium esse debet eo temra!us a Rogerio rege fuisset, id aliquis scriptor me- pore Græcis Siciliam abundasse, nondum per Latimoriæ prodidisset. Propterea inscriptio tou pyès nos Græcis episcopis expulsis, vel summo etiam non convenit cum iis, quæ in ipsa Homilia dicuntur, studio a Rogerio ipso, cui cum Romanis pontifiin qua ẞzadeve [64] appellatur, cujus præsentia, cibus inimicit æ fuere, et magnæ rei familiaris conquam nunc timco, et contremisco sudore asper- troversiæ, procuratis, ut medio Schismate, [65] vel sus, pavore occupatus, reverentia detentus, pa- ecrum quoque auxiliaribus conatibus se suis hostivente anima,nutente mente, et subsultante corde, bus redderet formidabiliorem. Dicit Malaterra Rointercluso etiam vocis sono,quod ßzeixa xoxts, gerium, et Robertum adepto Panormo Ecclesiam imperuloriis auribus sermonem, quasi sulsugine Sanctæ Mariæ, quæ antiquitus archiepiscopatus amarum propino. Tanta demissio, tantusque fuerat, violatam a Saracenis, reconciliata dote, et tremor dicentis nonnisi ab imperatoria majestate ornamentis ecclesiasticis auxisse, renovantesque excitari videtur posse. Nomen Borliw; conve- restituisse archiepiscopum natum Græcum, qui in nire Rogerio non potuit et solum appellatos impe- paupere Ecclesia sanctæ Cyriacæ cultum Christiaratores a Michaelis Tertii temporibus usque ad næ religionis pro posse exsequebatur. Quidquid sit concilium Florentinum trecentis post Rogerium de Tauromenitano episcopo,ex his Malaterræ verannis celebratum comperitur. Hinc, necnon ex dia- bis nihil de Latinis episcopis elicitur: imo si verba demate, el consessu, adventuque episcoporum,quæ illius attentius considerentur, Panormitanus epinon alibi, quam in urbe ipsa Constantinopoli con- scopus Græeus erat natione in templo sanctæ gruentius evenire posse videntur, et frequentia du Cyriacæ commorans, et forte etiam Græco ritu cum, et magistratum aulæ Constantinopolitanæ ordinatus, Græcoque ritu cultum Christianæ reliillam Homiliam Constantinopoli habitam, et titu- gionis exercens: et hunc eumdem non alium reJum corruptum suspicatur Scorsus; et cum eo die vocantes restituerunt, Solent id Græci etiam sub imperatores olim ac patriarchæ piyas, hoc est mu- tyrannide Barbarorum, et Christianæ religionis nera, et dona distribuerent, emendat, et vestibus hostium episcopos a se ordinatos mittere in eas

mas litteras in linea, et alias supra in spatio medio aliis circumvestit, reponens, ¿¿xôn ôì év tỷ, póyq, aliquid deesse, ideoque facili negotio suppleri, si vel fortassis vnto the payze, re ipsa et distriextente Poyepion nomen proferas; nam si poyou butione munerum pro conventu, consessuque enuntias,miram scriptoris inconsiderantiam,atque sumpta: quod ab ignorantibus, quid sibi velit ¿ ineptian: deprehendes qui nullo fructu, et ut ita tỷ poya, vel póyou, et hariolantibus nomen illud ῥόγα, λόγου, dicam, litterarum fæuore nomen illud ea ratione esse concisse scriptum pro 'Poyepico titulum ipsum decurtavit, quod poterat facilius eadem linea in- addidisse to payos. Quæ ita zelim a lectoribus acpnyóc. tegrum exprimere. Tum enim nomina ita decur- cepta, ut ex his illud se scire profiteatur, non esse tantur, ut litteræ alias in linea pari exprimendæ, eam Homiliam ad Rogerii tempora referendam; quodammodo interceptæ ex indice superis li- cætera de epigraphe, ut excogitata a se et opinaneolæ, et litterarum integræ habeantur: quod fit a ta non explorata, atque comperta dici. scriptoribus vel cum inopia papyri urget, vel tem- Subtilis est, et satis acuta Rogerii in poyou, vel pus breve moras sollicitat: sæpius etiam ad scrip- poyas immutatio: ut tantum antiquitatis servetur juræ concinnitatem, et elegantiam, et potissimum Theophani sub Basilio, et Leone. Eam tamen nulGræce, quæ similibus litterarum tractibus, et de- lam esse, ut opinor, cum supra abunde demoncurtatis syllabis venustatus. Scorsi machinæ exa- stratum sit, nulla causa fuerit, ut vires ingenii ad minantur: Rogerii regis tempore Tauromenitanum tot comminiscenda exerceamus. Rogerii ævo nulepiscopum floruisse, vel etiam fuisse in Sicilia ne- lus fuit Tauromenitanus episcopus, comprobaturmo dixerit, vel lectun, vel traditum, modo histo- que silentio scriptorum. Argumentum ab auctoririarum lectione, et præsertim Siciliensium rerum tate negative, quantum valeat, doctissimi quique vipaululum sit imbutus. Probat testimonio Gaufridi ri sciunt. Cum omnia scriptorum monumenta non Malaterra eorum temporum scriptoris, qui in sua sint ad manus. Et forte fuit, qui illius meminerit, Historia unius tantum Panormitani archiepiscopa- incuria tamen hominum, vel injuria temporum, tus restitutionem a Rogerio comite, et duce Ro- cum deperditus sit scriptor, non potuit nobis indiberto commemorat Qui sane cum tam diligenter cari.Id de Panormitano etiam restituto contigisset, eorum temporum facta describat, is quis alius ab nisi superstes Gaufridus Malaterra memorasset.Et illa clade incolumis evasisset episcopus, dicere Rogerii tempore plures in Sicilia episcopos Græcerte non omisisset. Siluerunt Thomas Facellus, alii cos fuisse probari potest ex Rogerii Ectypo, cujus quorum hoc ipsum fuit institutum perscrutari, et in Græcam inscriptionem nobis Scorsus ab aliis aclucem prodere notitiam episcoporum. Si aliquid ceptam expressit. Qua enim causa Rogerius Cræcis de Tauromenitano episcopo ad Rogerii regis tem-c litteris nomen imprimi suum procurasset, si a pora superstite alicubi scriptam esse reperissent, nemine vel intelligeretur, vel legeretur, et præevulgassent. Et cum de aliis episcopalibus restitutis, sertim co tempore, quod barbaries fere omnia ocsive erectio cum a Rogerio, tum a sequentibus regi- cupaverat, exstinctis litteraturæ politioris lumini - bus memoria habeatur, si Tauromenitanus instau- bus? Et sane nemini dubium esse debet eo temra!us a Rogerio rege fuisset, id aliquis scriptor me- pore Græcis Siciliam abundasse, nondum per Latimoriæ prodidisset. Propterea inscriptio tou pyès nos Græcis episcopis expulsis, vel summo etiam non convenit cum iis, quæ in ipsa Homilia dicuntur, studio a Rogerio ipso, cui cum Romanis pontifiin qua ẞzadeve [64] appellatur, cujus præsentia, cibus inimicit æ fuere, et magnæ rei familiaris conquam nunc timco, et contremisco sudore asper- troversiæ, procuratis, ut medio Schismate, [65] vel sus, pavore occupatus, reverentia detentus, pa- ecrum quoque auxiliaribus conatibus se suis hostivente anima,nutente mente, et subsultante corde, bus redderet formidabiliorem. Dicit Malaterra Rointercluso etiam vocis sono,quod ßzeixa xoxts, gerium, et Robertum adepto Panormo Ecclesiam imperuloriis auribus sermonem, quasi sulsugine Sanctæ Mariæ, quæ antiquitus archiepiscopatus amarum propino. Tanta demissio, tantusque fuerat, violatam a Saracenis, reconciliata dote, et tremor dicentis nonnisi ab imperatoria majestate ornamentis ecclesiasticis auxisse, renovantesque excitari videtur posse. Nomen Borliw; conve- restituisse archiepiscopum natum Græcum, qui in nire Rogerio non potuit et solum appellatos impe- paupere Ecclesia sanctæ Cyriacæ cultum Christiaratores a Michaelis Tertii temporibus usque ad næ religionis pro posse exsequebatur. Quidquid sit concilium Florentinum trecentis post Rogerium de Tauromenitano episcopo,ex his Malaterræ verannis celebratum comperitur. Hinc, necnon ex dia- bis nihil de Latinis episcopis elicitur: imo si verba demate, el consessu, adventuque episcoporum,quæ illius attentius considerentur, Panormitanus epinon alibi, quam in urbe ipsa Constantinopoli con- scopus Græeus erat natione in templo sanctæ gruentius evenire posse videntur, et frequentia du Cyriacæ commorans, et forte etiam Græco ritu cum, et magistratum aulæ Constantinopolitanæ ordinatus, Græcoque ritu cultum Christianæ reliillam Homiliam Constantinopoli habitam, et titu- gionis exercens: et hunc eumdem non alium reJum corruptum suspicatur Scorsus; et cum eo die vocantes restituerunt, Solent id Græci etiam sub imperatores olim ac patriarchæ piyas, hoc est mu- tyrannide Barbarorum, et Christianæ religionis nera, et dona distribuerent, emendat, et vestibus hostium episcopos a se ordinatos mittere in eas

Metaphrasta Psello seniori,qui centum annos antecesserat attribui-se? Ipse scripseram sub Leone et Constantino Metaphrastem,non sub Constantino, excluso Leone, ætatem ægisse, quod abunde supra probatum existimo. Sed quis vere dicet Psellum Metaphrastem præcessisse centum annos? Vixerit sub Theophilo Psellus,imo sub Leone Armeno,vivebat sub Leone sapiente Metaphrastes non adolescens, sed ætale matura, provectaque et dubio procul media. Numerantab Armeno ad sapientem annos 73 ab Theophilo anunos 65, si de defuncto Metaphraste sermo est,tum plane anni centum intercedant. Sed quis tam perspicam diem obitus Metaphrastæ certo signaverit? Constantini imperium longissimum fuit, et aliorum dominatione sæpius interruptum. nomenque imperatoris summopere captasse. His fuerit Joannes Cinnamus Historia librum II. 'Poγέριος δὲ ἐπειδὴ τοῦ κατὰ σκοπὸν ἔτυχε, πρέσβεις εἰς βασιλέα Ιωάννην, ἔτι περιόντα πέμψας, ᾐτεῖτο κήδους τοῦ ἐκ βασιλείων αἱμάτων ἐπὶ παιδὶ τεύξασθαι τῷ αὑτοῦ. ᾿Αλλ᾽ οὔπω εἶχε τὰ τῆς πρεσβείας, καὶ ᾿Ιωάννης τὸν βίον κατέλυσε. Μετὰ δὲ τινα χρόνον Μανουὴλ ἤδη τὴν αὐτοκρατορίαν διέποντος, ταυτᾶ καὶ πάλιν πέμψας ἠξίου. "Οθεν καὶ βασίλειός τις ἐπώνυμον Ξηρὸς εἰς Σικελίαν ἀφιχτο, Ρογερίῳ περὶ τούτου διαλεξόμενος, ᾿Αλλ' ἐκεῖνος χρυσίῳ κλαπείς παρ᾽ αὐτοῦ ἀλλόκοτά τινα ὡμολόγει, ὧν δὴ κεφάλαιον ἦν τὸ ἐν ἴσῳ μεγαλείου Βασιλεῖ τε τοῦ λοιποῦ καὶ Ῥογέριον ἐσεσθαι. Οθεν δή τὰς μεγάλας ἀναῤῥαγῆναι ξυμβέβηκε μάχας. Επειδή γὰρ ὁ μὲν Ξηρὸς εἰς Βυζάντιον ἐπανίὼν τὸν βίον κατέστρεψ:, δίκην οὔπω τῶν τετολμημένων τους, βασιλεὺς ὅσο καὶ ἀθύρμασι ταῖς ἐκείνου πρεσβείαις προσεσχηκώς, 'Poyiptov autou xaipei ela. Rugerius vero, quæ ipse cupiebat assecutus ad imperatorem Joannem adhuc superstitem oratoribus missis ex imperatorio genere mulierem nuptum filio suo locare poscebat. Sed nondum legatio finem habuerat, et Joannes falo defungitur. Post aliquod tempus cum Manuel summam imperii administraret,hæc eadem rursus legatis missis postulabat. Hinc Basilius quidam cognomento Xerus Siciliam venit de his cum Rogerio traclaturus: sed auro a Rogerio scductus, absurda quædam ex se, alque immania concedebat, quorum caput erat in pari dignitatis gradu imposterum cum imperatore Rogerium futurum. Hinc ingentia bella exorta sunt. Cum enim Xerus Byzantium rediens mortem obiisset, pœnis, quas ille meruerat ob ea quæ deliquerat, non dum persolutis, imperator illius legationibus veluti ludicris animum non advertens, res Rogerii minus, minusque impendio curavit. Hinc quantum fieri debeat correctio illa de póyou et póyas prudens indicet lector. Et hæc quidem pro ætate Theophanis, et Metaphrastæ ad Scorsum. Scribit Bollandus,me in Diatriba de Psellis censere, Panegyrim illum in Metaphrastem juniori Psello adjudicari nullo prorsus argumento. Auctorem illius orationis Psellum alteram esse, non Leonis philosophi magistrum, nunquam evicturos, qui contra sentiunt. Videamus, quod ipse sentiam, cum de Baronio ad seniorem Psellum panegyrim referente tracto pag. 11. Et nos ad quemnam Psellum orativ illa referri debeat,certo affirmare non possumus: conjectura, tamen caque levissimo ducimur hanc recentiorem esse illius auctorem:quod et plura scripserit in omni disciplina, et scriptorum omnium gloria celeberrimus fuerit. An aero senior ille aliquid scripto tradiderit, certo non constat. Qui negat omnia, negat quoque Panegyrim illam senioris Pselli fuisse. Et qui orationis illius auctorem in dubium in incertumque revocat, nihil de eo certo statuit; et qui potius ad recentiorem refert, seniorem excludit. Imo infra pag. 53 apertissin is verbis Psello juniori ascripsi. Sed dixi Panegyrim illam nullo argumento adjudicari Psello juniori,et alterum Psellum esse non Leonis Philosophi magistrum nunquam evicturcs (Bollandus addit qui aliter sentiunt. Sed non Allatius, qui si quid addere vellet, adderet sine ulla hæsitatione) hæreticos, contra quos tum agebat, et Metapbrastem ex ætate Pselli panegyris auctoris contendebant esse recentissimum. Frustra enim operam sumerent, etiamsi id totis viribus conarentur.Licet enim argumentum Bollandi de ætate Pselli, qui ante Metaphrastem Nunc ad Bollandum convertamus orationem. Postremis suis verbis Bollandus in me latenter stylum exacuit.Ignoscendum nempe esse Baronio, qui cum aliunde ætatem Metaphraste non haberet, laudationem illam in Metaphrastem Psello seniori adjudicavit: non item Allatio, qui cum eum posuerit sub Constantino Porphyrogenito, non perspexit Metaphrastem non potuisse laudari mortuum ab vita excesserat, gravissimum sit, mihi tamen ipsi illo Psello; qui eum centum, ut minimum, anuos antecesserat. [68] Vapulo, quod rei partem ignoraverim;quod partem sciverim, aliisque indicaverim, nullus sum?Metaphrastæ ætatem ignotam hactenus, et suspicionibus, iisque levissimis nixam, certam atque indubiam ipse primus signavi: neque propterea nimis mihi arrogo, quamvis aliquid id quoque sit, et ad refellendos hæreticos qui Vitis sanctorum tandumdem detrahunt, pietatemque que ex eorum lectione percipitur, constabiliendam, admodum necessarium. Et miratur Bollandus me tempora exactius non digessisse, et laudationem concluderent,cum respondere possent eodem ipso ævo Constantini [69] Porphyrogeniti Psellum fuisse, vel eumdem Metaphrasta encomiastem, vel alium omnino; certe Psellius Michaelis ducæ præceptor esse non potuit, et cum diversum a primo illo fuisse eviuci non posset, firmissiinum quodammodo remanet, antiquissimum fuisse:et fuisse sub Porphyrogenneta Constantino ex latrico Pselli ad Constantinum Porphyrogennetam, cujus nob proœmii copiam fecerit doctissimus Melchior Incofer, et legitum in Vaticana bibliotheca, et alibi,de quo animadvertebam pag. 89. Sive enim Constanti-

Metaphrasta Psello seniori,qui centum annos antecesserat attribui-se? Ipse scripseram sub Leone et Constantino Metaphrastem,non sub Constantino, excluso Leone, ætatem ægisse, quod abunde supra probatum existimo. Sed quis vere dicet Psellum Metaphrastem præcessisse centum annos? Vixerit sub Theophilo Psellus,imo sub Leone Armeno,vivebat sub Leone sapiente Metaphrastes non adolescens, sed ætale matura, provectaque et dubio procul media. Numerantab Armeno ad sapientem annos 73 ab Theophilo anunos 65, si de defuncto Metaphraste sermo est,tum plane anni centum intercedant. Sed quis tam perspicam diem obitus Metaphrastæ certo signaverit? Constantini imperium longissimum fuit, et aliorum dominatione sæpius interruptum. nomenque imperatoris summopere captasse. His fuerit Joannes Cinnamus Historia librum II. 'Poγέριος δὲ ἐπειδὴ τοῦ κατὰ σκοπὸν ἔτυχε, πρέσβεις εἰς βασιλέα Ιωάννην, ἔτι περιόντα πέμψας, ᾐτεῖτο κήδους τοῦ ἐκ βασιλείων αἱμάτων ἐπὶ παιδὶ τεύξασθαι τῷ αὑτοῦ. ᾿Αλλ᾽ οὔπω εἶχε τὰ τῆς πρεσβείας, καὶ ᾿Ιωάννης τὸν βίον κατέλυσε. Μετὰ δὲ τινα χρόνον Μανουὴλ ἤδη τὴν αὐτοκρατορίαν διέποντος, ταυτᾶ καὶ πάλιν πέμψας ἠξίου. "Οθεν καὶ βασίλειός τις ἐπώνυμον Ξηρὸς εἰς Σικελίαν ἀφιχτο, Ρογερίῳ περὶ τούτου διαλεξόμενος, ᾿Αλλ' ἐκεῖνος χρυσίῳ κλαπείς παρ᾽ αὐτοῦ ἀλλόκοτά τινα ὡμολόγει, ὧν δὴ κεφάλαιον ἦν τὸ ἐν ἴσῳ μεγαλείου Βασιλεῖ τε τοῦ λοιποῦ καὶ Ῥογέριον ἐσεσθαι. Οθεν δή τὰς μεγάλας ἀναῤῥαγῆναι ξυμβέβηκε μάχας. Επειδή γὰρ ὁ μὲν Ξηρὸς εἰς Βυζάντιον ἐπανίὼν τὸν βίον κατέστρεψ:, δίκην οὔπω τῶν τετολμημένων τους, βασιλεὺς ὅσο καὶ ἀθύρμασι ταῖς ἐκείνου πρεσβείαις προσεσχηκώς, 'Poyiptov autou xaipei ela. Rugerius vero, quæ ipse cupiebat assecutus ad imperatorem Joannem adhuc superstitem oratoribus missis ex imperatorio genere mulierem nuptum filio suo locare poscebat. Sed nondum legatio finem habuerat, et Joannes falo defungitur. Post aliquod tempus cum Manuel summam imperii administraret,hæc eadem rursus legatis missis postulabat. Hinc Basilius quidam cognomento Xerus Siciliam venit de his cum Rogerio traclaturus: sed auro a Rogerio scductus, absurda quædam ex se, alque immania concedebat, quorum caput erat in pari dignitatis gradu imposterum cum imperatore Rogerium futurum. Hinc ingentia bella exorta sunt. Cum enim Xerus Byzantium rediens mortem obiisset, pœnis, quas ille meruerat ob ea quæ deliquerat, non dum persolutis, imperator illius legationibus veluti ludicris animum non advertens, res Rogerii minus, minusque impendio curavit. Hinc quantum fieri debeat correctio illa de póyou et póyas prudens indicet lector. Et hæc quidem pro ætate Theophanis, et Metaphrastæ ad Scorsum. Scribit Bollandus,me in Diatriba de Psellis censere, Panegyrim illum in Metaphrastem juniori Psello adjudicari nullo prorsus argumento. Auctorem illius orationis Psellum alteram esse, non Leonis philosophi magistrum, nunquam evicturos, qui contra sentiunt. Videamus, quod ipse sentiam, cum de Baronio ad seniorem Psellum panegyrim referente tracto pag. 11. Et nos ad quemnam Psellum orativ illa referri debeat,certo affirmare non possumus: conjectura, tamen caque levissimo ducimur hanc recentiorem esse illius auctorem:quod et plura scripserit in omni disciplina, et scriptorum omnium gloria celeberrimus fuerit. An aero senior ille aliquid scripto tradiderit, certo non constat. Qui negat omnia, negat quoque Panegyrim illam senioris Pselli fuisse. Et qui orationis illius auctorem in dubium in incertumque revocat, nihil de eo certo statuit; et qui potius ad recentiorem refert, seniorem excludit. Imo infra pag. 53 apertissin is verbis Psello juniori ascripsi. Sed dixi Panegyrim illam nullo argumento adjudicari Psello juniori,et alterum Psellum esse non Leonis Philosophi magistrum nunquam evicturcs (Bollandus addit qui aliter sentiunt. Sed non Allatius, qui si quid addere vellet, adderet sine ulla hæsitatione) hæreticos, contra quos tum agebat, et Metapbrastem ex ætate Pselli panegyris auctoris contendebant esse recentissimum. Frustra enim operam sumerent, etiamsi id totis viribus conarentur.Licet enim argumentum Bollandi de ætate Pselli, qui ante Metaphrastem Nunc ad Bollandum convertamus orationem. Postremis suis verbis Bollandus in me latenter stylum exacuit.Ignoscendum nempe esse Baronio, qui cum aliunde ætatem Metaphraste non haberet, laudationem illam in Metaphrastem Psello seniori adjudicavit: non item Allatio, qui cum eum posuerit sub Constantino Porphyrogenito, non perspexit Metaphrastem non potuisse laudari mortuum ab vita excesserat, gravissimum sit, mihi tamen ipsi illo Psello; qui eum centum, ut minimum, anuos antecesserat. [68] Vapulo, quod rei partem ignoraverim;quod partem sciverim, aliisque indicaverim, nullus sum?Metaphrastæ ætatem ignotam hactenus, et suspicionibus, iisque levissimis nixam, certam atque indubiam ipse primus signavi: neque propterea nimis mihi arrogo, quamvis aliquid id quoque sit, et ad refellendos hæreticos qui Vitis sanctorum tandumdem detrahunt, pietatemque que ex eorum lectione percipitur, constabiliendam, admodum necessarium. Et miratur Bollandus me tempora exactius non digessisse, et laudationem concluderent,cum respondere possent eodem ipso ævo Constantini [69] Porphyrogeniti Psellum fuisse, vel eumdem Metaphrasta encomiastem, vel alium omnino; certe Psellius Michaelis ducæ præceptor esse non potuit, et cum diversum a primo illo fuisse eviuci non posset, firmissiinum quodammodo remanet, antiquissimum fuisse:et fuisse sub Porphyrogenneta Constantino ex latrico Pselli ad Constantinum Porphyrogennetam, cujus nob proœmii copiam fecerit doctissimus Melchior Incofer, et legitum in Vaticana bibliotheca, et alibi,de quo animadvertebam pag. 89. Sive enim Constanti-

Nam excipi videtur heroum illud genus. Jose- a salutis 900. Et de ætate Metaphrastæ hæc satis phus Scaliger, qui in museo abditus inclu-usque, multa. quod ex aliis non potuerat, se magistro didicit, et vix delibatis conjugationibus Græcis Homerum cum interpretatione arreptum, uno et viginti diebus totum didicit poeticæ vero dialecti vestigiis insistens gran maticam sibi ipsi formavit:neque ullam aliam didicit,quam quæ sibi ex analogia verborum Homericorum observata fuit Reliquos vero poetas Græcos omnes intra quatuor menses devoravit. Nescio an citius se expediisset, si in vastam illos voraginem simul colligatos projecisset. Immani fauces diductæ hiatu, quas tai operosus, indiscretusque bolus non strangulavit, sed de his alii diceat:ipse nequeo satis decernere. Addam tantum modo Psellum nostrum, quamvis et ingerii acutissimi fuerit, et memoriæ tenacissimæ et nunquam intermissi laboris hominem fuisse, nec supra quam ferant vires humanæ potuisse; quare cum tempore et ætate in studiis, et comparanda prudentia profecisse, el hæc, quæ ex ipso retulimus, non alia quam dicta ætate attentasse, ausisseque. Pervenisse etiam ad Romanum Diogenem ex ejusdem ad alios et eumdem orationibus, certissimum fit.Quare eum imperia Basilii Junioris, et Constantini Porphyrogennetæ, sub quo Metaphrastes florebat, nepotum circa annum millesimum uatum non incongrue dixerimus; potuisseque commode ab iis, qui defunctum Metaphrastem viderant, quæ in ejus obitu evenere, audire, et aliis scripto tradere.Quemadmodum ego jam fere sexagenarius multa a se nioribus, qui viderant, adolescens audivi ante centum annos gesta. Neque id implicat ætati meæ, quam ago; neque tempori quo hæc scribo. Quare nec est alius Psellus junior quærendus, qui laudationem illam scripserit. Quid de Psello præfante in Dioptra Philippi sentiendum sit, abunde dixi in Diatriba mea de Psellis. Nimis tandem subtiliter explicantur verba Pselli; dum narrationem ore factam cum ea, quæ scripto traditur confundimus.Ita loquimur,dicere aliquid Ciceronem, Livium, Tacitum, non quasi ii iunc vivant, sed quia omnis cetatis hominibus illorum scripta loquuntur. Ut taceam cogit reverentia viri, quem ob doctrinam singularem, et laborem immensum summopere suspicio. Plura posse dicere satius est, quam dicere. His quoque refellitur sententia Petri Lanselii disputatione apologetica de sancto Dionysio, atque ejus scriptis, temere decimo sæculo Symeonem Metaphrastem ponentis: namque cum initio noni Metaphrastes esset, ut supra probavimus, ætate provectiore, non potuit decimo supervivere,nisi eum centenario majorem vitam obiisse dicamus. Nullus interim, ut id quoque notem inter Hæreticos cautius locutus est, et rem acu tetigit, ut proverbio fertur, [72] quam Franciscus Goduvinus de Præsulibus Angliæ cop. 1. de Conversione Britanniæ. Metaphrastes, octingentis et amplius annis post obitum D. Petri vixit, circa annum videlicet His etiam patet, quam absurde ii agant, qui ex uno Metaphraste duos faciunt: quamvis enim Metaphrastæ cogno.men a posterioribus Græcis aliis doctis hominibus, et illis potissimum qui Vitas sanctorum non bene consulas, neque aliquo dicendi decore conspicuas, nova dicendi forma novaque figurarum structura a rure et agris in elegantissimas civitates,ut cum aliis civibus viverent, deduxerunt, ut in Constantino Acropolita factum vidimus, attamen dum de Symeone sermo est, solo Metaphrastæ cognomine contenti fuere cum aliis communicant, to vou, Junioris addere consueverunt. Quemadmodum itaque absurdum Metaphrastem duplicare, ita ex Symeone novo Theologo, sive juniore et Symeon Metaphraste unum facere Symeonem, quod suspicatur Gretser us,absurdissimun fuerit. Suspicatur enim ipsissimum Metaphrastem esse Symeonem illum Juniorem Theologum, cujus Orationes de moribus Christianis et monasteriis vertit ex Græco Pontanus et publicavit. Vult dictum Juniorem Theologum respectu antiquioris Gregorii Nazianzeni, qui Theologi nomen adeplus fuerat. Subdit in Indice Bibliothecæ Vaticanæ in cod. 38, legi: Τοῦ Μεταφραστοῦ κυροῦ Συμεὼν τοῦ νέου Θεολόγου περὶ προσοχής. Metaphrasia Domini Symeonis novi, seu junioris Theologi de Allentione. Vides eum, qui junior Theologus est, nominari Metaphrastem?Nec obstare, quod Psellus alia ejusdem scripta non recensuerit, nec monachatus meminerit;nam Psellus satis habuit historica sanclorum volumina attingere, et brevitati studens non omnia de ea,quæ poterat, sed quemdam adducere voluit; testarique idipsum encomium valde et rebus, et verbis concisum.Poterat plures alios manuscriptos codices cum ex Vaticana, tum ex aliis bibliothecis adducere, qui Metaphrastem novum Theologum nominant. Συμεὼν τοῦ Μεταφραστού xal véo, Oɛodóyou xepździa Erepa. Symeonis Metaphrastœ, et junioris Theologi capita aliu. Toù Meταφραστοῦ, ἢ νέου Θεολόγου περὶ ἀρχῆς βίου τοῖς ἀρο xaplole povazos. Metaphraste, sive novi Theologi de principio vitae Archuriis monachis. Ante Gretserum, Metaphrastem cum hoc novo Theologo confudisse visus est Josephus Methonensis Apologia pro synodo Florentina contra Marcum Ephesium, Καὶ Συμεὼν δὲ ὁ νέος Θεολόγος, ὁ καὶ Μεταφραστής και 8 ó hoμevec. Et Symeon novus Theologus, qui et Metaphrastes dicitur. Sed Gretserum exscriptorum incuria nihil juvat nec dictum Methonensis aliis intenti prolatum temere. Obstat, ne hi duo unas sint, ætas utriusque longe diversa; vitæ institutum varium, officii dignitas non eadem. Impedit denique dicendi forma, modus, orationis structura, reliqua, quæ nos cum de Symeone hoc novo Theologo agemus, post nostrum Metaphrastem examinabimus. [73] Scripsit Metaphrastes Vitas sanctorum,Scri-

Nam excipi videtur heroum illud genus. Jose- a salutis 900. Et de ætate Metaphrastæ hæc satis phus Scaliger, qui in museo abditus inclu-usque, multa. quod ex aliis non potuerat, se magistro didicit, et vix delibatis conjugationibus Græcis Homerum cum interpretatione arreptum, uno et viginti diebus totum didicit poeticæ vero dialecti vestigiis insistens gran maticam sibi ipsi formavit:neque ullam aliam didicit,quam quæ sibi ex analogia verborum Homericorum observata fuit Reliquos vero poetas Græcos omnes intra quatuor menses devoravit. Nescio an citius se expediisset, si in vastam illos voraginem simul colligatos projecisset. Immani fauces diductæ hiatu, quas tai operosus, indiscretusque bolus non strangulavit, sed de his alii diceat:ipse nequeo satis decernere. Addam tantum modo Psellum nostrum, quamvis et ingerii acutissimi fuerit, et memoriæ tenacissimæ et nunquam intermissi laboris hominem fuisse, nec supra quam ferant vires humanæ potuisse; quare cum tempore et ætate in studiis, et comparanda prudentia profecisse, el hæc, quæ ex ipso retulimus, non alia quam dicta ætate attentasse, ausisseque. Pervenisse etiam ad Romanum Diogenem ex ejusdem ad alios et eumdem orationibus, certissimum fit.Quare eum imperia Basilii Junioris, et Constantini Porphyrogennetæ, sub quo Metaphrastes florebat, nepotum circa annum millesimum uatum non incongrue dixerimus; potuisseque commode ab iis, qui defunctum Metaphrastem viderant, quæ in ejus obitu evenere, audire, et aliis scripto tradere.Quemadmodum ego jam fere sexagenarius multa a se nioribus, qui viderant, adolescens audivi ante centum annos gesta. Neque id implicat ætati meæ, quam ago; neque tempori quo hæc scribo. Quare nec est alius Psellus junior quærendus, qui laudationem illam scripserit. Quid de Psello præfante in Dioptra Philippi sentiendum sit, abunde dixi in Diatriba mea de Psellis. Nimis tandem subtiliter explicantur verba Pselli; dum narrationem ore factam cum ea, quæ scripto traditur confundimus.Ita loquimur,dicere aliquid Ciceronem, Livium, Tacitum, non quasi ii iunc vivant, sed quia omnis cetatis hominibus illorum scripta loquuntur. Ut taceam cogit reverentia viri, quem ob doctrinam singularem, et laborem immensum summopere suspicio. Plura posse dicere satius est, quam dicere. His quoque refellitur sententia Petri Lanselii disputatione apologetica de sancto Dionysio, atque ejus scriptis, temere decimo sæculo Symeonem Metaphrastem ponentis: namque cum initio noni Metaphrastes esset, ut supra probavimus, ætate provectiore, non potuit decimo supervivere,nisi eum centenario majorem vitam obiisse dicamus. Nullus interim, ut id quoque notem inter Hæreticos cautius locutus est, et rem acu tetigit, ut proverbio fertur, [72] quam Franciscus Goduvinus de Præsulibus Angliæ cop. 1. de Conversione Britanniæ. Metaphrastes, octingentis et amplius annis post obitum D. Petri vixit, circa annum videlicet His etiam patet, quam absurde ii agant, qui ex uno Metaphraste duos faciunt: quamvis enim Metaphrastæ cogno.men a posterioribus Græcis aliis doctis hominibus, et illis potissimum qui Vitas sanctorum non bene consulas, neque aliquo dicendi decore conspicuas, nova dicendi forma novaque figurarum structura a rure et agris in elegantissimas civitates,ut cum aliis civibus viverent, deduxerunt, ut in Constantino Acropolita factum vidimus, attamen dum de Symeone sermo est, solo Metaphrastæ cognomine contenti fuere cum aliis communicant, to vou, Junioris addere consueverunt. Quemadmodum itaque absurdum Metaphrastem duplicare, ita ex Symeone novo Theologo, sive juniore et Symeon Metaphraste unum facere Symeonem, quod suspicatur Gretser us,absurdissimun fuerit. Suspicatur enim ipsissimum Metaphrastem esse Symeonem illum Juniorem Theologum, cujus Orationes de moribus Christianis et monasteriis vertit ex Græco Pontanus et publicavit. Vult dictum Juniorem Theologum respectu antiquioris Gregorii Nazianzeni, qui Theologi nomen adeplus fuerat. Subdit in Indice Bibliothecæ Vaticanæ in cod. 38, legi: Τοῦ Μεταφραστοῦ κυροῦ Συμεὼν τοῦ νέου Θεολόγου περὶ προσοχής. Metaphrasia Domini Symeonis novi, seu junioris Theologi de Allentione. Vides eum, qui junior Theologus est, nominari Metaphrastem?Nec obstare, quod Psellus alia ejusdem scripta non recensuerit, nec monachatus meminerit;nam Psellus satis habuit historica sanclorum volumina attingere, et brevitati studens non omnia de ea,quæ poterat, sed quemdam adducere voluit; testarique idipsum encomium valde et rebus, et verbis concisum.Poterat plures alios manuscriptos codices cum ex Vaticana, tum ex aliis bibliothecis adducere, qui Metaphrastem novum Theologum nominant. Συμεὼν τοῦ Μεταφραστού xal véo, Oɛodóyou xepździa Erepa. Symeonis Metaphrastœ, et junioris Theologi capita aliu. Toù Meταφραστοῦ, ἢ νέου Θεολόγου περὶ ἀρχῆς βίου τοῖς ἀρο xaplole povazos. Metaphraste, sive novi Theologi de principio vitae Archuriis monachis. Ante Gretserum, Metaphrastem cum hoc novo Theologo confudisse visus est Josephus Methonensis Apologia pro synodo Florentina contra Marcum Ephesium, Καὶ Συμεὼν δὲ ὁ νέος Θεολόγος, ὁ καὶ Μεταφραστής και 8 ó hoμevec. Et Symeon novus Theologus, qui et Metaphrastes dicitur. Sed Gretserum exscriptorum incuria nihil juvat nec dictum Methonensis aliis intenti prolatum temere. Obstat, ne hi duo unas sint, ætas utriusque longe diversa; vitæ institutum varium, officii dignitas non eadem. Impedit denique dicendi forma, modus, orationis structura, reliqua, quæ nos cum de Symeone hoc novo Theologo agemus, post nostrum Metaphrastem examinabimus. [73] Scripsit Metaphrastes Vitas sanctorum,Scri-

τοῦ μέμψασθαι τοῖς γεγραμμένοις συμπροϊών αὑτοῖς, integram, nihil de sententia immutans suo serἔπειτα περαιτέρω προβέβηκεν, καὶ θαῤῥεῖ τι πράγμα νεα mone exornatus digessit: quæ tandem erant νικὸν, μᾶλλον δὲ εὐτυχὴ πράξιν, ἢν οὐδεὶς τῶν πάντων optime scriptæ, nec sua ope iudigebant, ita eas εὐτύχηκε. Δι' ἧς ἐκεῖνός τε περιφανέστερος τῶν ἀπαντα- inter suas elucere, veluti sidera, lapidesque preχῆ ἐλλογίμων ἐγένετο, καὶ τῷ τε Θεῷ τὰ κάλλιστα τῶν liosos reliquit, quibus et suæ celebriores ferent ὄντων ἀφωσιώσετο, καὶ τοὺς τῶν μαρτύρων ἀγῶνας, καὶ et piis hominibus, populoque acceptiores. Hinc δρόμους, τάς τε τῶν ἀσκητῶν ἐγκρατείας, καὶ καρτερίας frequenter inter ejus volumina occurrunt oraἐκάλλυνέ τε καὶ κατεκόσμησε, καὶ τὴν αὐτὴν ἐκείνοις [75] tiones, et encomia iu varias festivitates aliorum; προσενεγκών εὔτοιαν, τα παρὰ πάντων ἀντείλησε. Qui inter eos præcipui habentur Athanasius patriarcha autem ante hunc beatum virum res gestas il- Alexandrinus, Basilius Magnus Cæsariensis, Gregolorum scripserunt, non erant illorum assecuti rius Nazianzenus, Gregorius Nyssenus, Joannes Chrymagnificentiam; sed partim quidem de iis sostomus, Basilius Seleuciensis, Amphilochius Icoerant mentiti, partim autem cum non possent niensis, Ephræm Syrus Ephræm [76] Chersonensis, rebus eorum respondentem afferre orationem, Antipater Bostrorum episcopus. Cyrillus Alexandribonum illi conscripserunt, quod nec esset ulla nus, Epiphanius Cypri, Joannes Damascenus, Georde gratia ornatum, nec laude proscquendum ¡ gius Nicomediensis, Pantaleo diaconus et cartout qui ne pulchram tribuerint sententiam,nec phylax Magnæ ecclesiæ, Theodorus Studites, Ancum verbis maxime decentibus,neque accurate dreas Cretensis, Proclus patriarcha Constantinopodescripserint, neque saevitiam et atrocitatem litanus, Leontius Bysantius, Leontius Hierosolymieorum, qui punierunt, neque martyrum in tanus, Procopius diaconus et chartophylax, Gregodandis responsis prudentiam;quin etiam mo- rius Neocæsariensis, Germanus patriarcha Constantinachorum adulterarunt exercitationem, sim- nopolitanus, Asterius Amaseæ, Sophronius patriarplicius,et quasi temere, et ut accidit, referentes, cha Hierosolym., Timotheus Hierosolymit. et alii. quæ studiose ab illis facta sunt. Hinc factum est ut nonnulli ne legere quidem sustinerentea, quæ erant litterarum mandata monumentis: aliis autem eo quæ dicebantur, præberent ridendi materiam:et compositionis inelegantia, sententia absurda et nulla consequentia,et dictio vilis et abjecta,erant iis,qui audiebant,in. suavia, et odio habebantur potius, quam admittebantur;et propter eos qui conscripserant nobis, ludibrio habebantur admirabilia Christianorum certamina atque tropaa et omnes quidem aperte semper insectabantur maledictis,eorum autem loco afferre meliora, aliis quidem propter eorum socordiam, aliis autem, ut quod est opus perfectissimum et mazimi studii, et cui nec tota quidem viri vila suffecerit: neque vires aderant volentibus, nec iis qui poterant,voluntas: sed non etiam admirabilis Symeon eodem modo quo ii, fuit affectus; sed cum eis procedens ad reprehensionem, deinde processit ulterius, el juvenile aggrediens facinus, vel felicem potius actionem, quam nullus omnium gessit feliciter, per quam ille evasit clarior omnibus qui erant ubique eruditis, et Deo consecravit eo quæ sunt omnium pulcherrima; martyrum certamina et cursus, et monachorum abstinentiam et patientiam ornavit et decoravit et eamdem quam illi adhibens benevolentiam, etiam gratias vicissim accepit ab omnibus. Non ita tamen adeo severe se gessit, ut omnes, omnium sanctorum Vitas et laudes ante se ab aliis probatissimis auctoribus scriptas rejecerit, et factis, decretisque jugulaverit; sed falsas, aut nequiter compositas, veluti indignas, quæ a piis legerentur voluntaria oblivione contrivit ab aliis errata aliorum codicium, vel scriptorum fide correxit, suoque stylo exornatas edidit; aliarum rem Sed quasnam Metaphrastes Vitas sanctorum conscripsit? Hoc vero difficillimum est discernere. Nec alius poterit, nisi qui similes Vitas Græce percurrerit, et orationem, et lumina in dicendo Symeonis optime calluerit. Nam id ex Latinis expiscari stultissimum fuerit, quod continget difficilius, quod nondum capio qua causa id factum sit, cum in aliis orationibus et Vitis, auctorum ut plúrimum nomina præfigantur; in his, quas Symeon descripsit, nunquam aut raro prænotatum inveniatur. Hinc viri de antiquitate ecclesiastica bene meriti Vitas sanctorum, quæ auctorem sibi præscriptum non præferunt, omnes non sine erroris atque inscitiæ nota Symeoni vindicarunt, quæ vere Symeonis non sunt. Vindicantur tamen Symeoni, et veluti Symeonis germanæ evulgantur a Surio, et Lippomano, et aliis Latine tantum, Mense Januario 1, Sancti Basilii, Euphrosynes Alexandrinæ. 5, Apollinaris virginis. 7, Luciani martyris. 9, Polyeucti martyris, Juliani martyris, et sociorum. 10, Marciani presbyteri. 11, Theodosii coenobiarcha.13,Hermyli et Stratonici martyrum. 15, Joannis Calybitæ.22, Timothei apostoli, Vincentii levitæ et Dmartyris, Anastasii Persæ. 23, Clementis Ancyrani episcopi, Joannis Eleemosynarii. 25, Eusebiæ, quæ cognominata est hospita. 27, Joannis Chrysostomi, 28, Jacob Eremitæ. 31, Cyri et Joannis, Melanæ Romanæ. Mense Februario. 4, Ignatii episcopi, martyris, Pionii presb. mart. Ephræmi Syri. Tryphonis. 3, Blasii Episcopi, sancti Isidori, Agathæ virginis. 6, Faustæ, Euelasii, et Maximinæ. 8, Evagrii et Mariæ ejus filiæ. 9, Nicephori martyris. 13, Martiniani anachoretæ. 14. Auxentii abbatis. 16, Onesimi martyrium, Julianæ. 18, Leonis et Paregorij martyrum. 19. Auxibii archiepiscopi Selensis. 20, Jadoth episcopi, et sociorum martyram. 27, An-

τοῦ μέμψασθαι τοῖς γεγραμμένοις συμπροϊών αὑτοῖς, integram, nihil de sententia immutans suo serἔπειτα περαιτέρω προβέβηκεν, καὶ θαῤῥεῖ τι πράγμα νεα mone exornatus digessit: quæ tandem erant νικὸν, μᾶλλον δὲ εὐτυχὴ πράξιν, ἢν οὐδεὶς τῶν πάντων optime scriptæ, nec sua ope iudigebant, ita eas εὐτύχηκε. Δι' ἧς ἐκεῖνός τε περιφανέστερος τῶν ἀπαντα- inter suas elucere, veluti sidera, lapidesque preχῆ ἐλλογίμων ἐγένετο, καὶ τῷ τε Θεῷ τὰ κάλλιστα τῶν liosos reliquit, quibus et suæ celebriores ferent ὄντων ἀφωσιώσετο, καὶ τοὺς τῶν μαρτύρων ἀγῶνας, καὶ et piis hominibus, populoque acceptiores. Hinc δρόμους, τάς τε τῶν ἀσκητῶν ἐγκρατείας, καὶ καρτερίας frequenter inter ejus volumina occurrunt oraἐκάλλυνέ τε καὶ κατεκόσμησε, καὶ τὴν αὐτὴν ἐκείνοις [75] tiones, et encomia iu varias festivitates aliorum; προσενεγκών εὔτοιαν, τα παρὰ πάντων ἀντείλησε. Qui inter eos præcipui habentur Athanasius patriarcha autem ante hunc beatum virum res gestas il- Alexandrinus, Basilius Magnus Cæsariensis, Gregolorum scripserunt, non erant illorum assecuti rius Nazianzenus, Gregorius Nyssenus, Joannes Chrymagnificentiam; sed partim quidem de iis sostomus, Basilius Seleuciensis, Amphilochius Icoerant mentiti, partim autem cum non possent niensis, Ephræm Syrus Ephræm [76] Chersonensis, rebus eorum respondentem afferre orationem, Antipater Bostrorum episcopus. Cyrillus Alexandribonum illi conscripserunt, quod nec esset ulla nus, Epiphanius Cypri, Joannes Damascenus, Georde gratia ornatum, nec laude proscquendum ¡ gius Nicomediensis, Pantaleo diaconus et cartout qui ne pulchram tribuerint sententiam,nec phylax Magnæ ecclesiæ, Theodorus Studites, Ancum verbis maxime decentibus,neque accurate dreas Cretensis, Proclus patriarcha Constantinopodescripserint, neque saevitiam et atrocitatem litanus, Leontius Bysantius, Leontius Hierosolymieorum, qui punierunt, neque martyrum in tanus, Procopius diaconus et chartophylax, Gregodandis responsis prudentiam;quin etiam mo- rius Neocæsariensis, Germanus patriarcha Constantinachorum adulterarunt exercitationem, sim- nopolitanus, Asterius Amaseæ, Sophronius patriarplicius,et quasi temere, et ut accidit, referentes, cha Hierosolym., Timotheus Hierosolymit. et alii. quæ studiose ab illis facta sunt. Hinc factum est ut nonnulli ne legere quidem sustinerentea, quæ erant litterarum mandata monumentis: aliis autem eo quæ dicebantur, præberent ridendi materiam:et compositionis inelegantia, sententia absurda et nulla consequentia,et dictio vilis et abjecta,erant iis,qui audiebant,in. suavia, et odio habebantur potius, quam admittebantur;et propter eos qui conscripserant nobis, ludibrio habebantur admirabilia Christianorum certamina atque tropaa et omnes quidem aperte semper insectabantur maledictis,eorum autem loco afferre meliora, aliis quidem propter eorum socordiam, aliis autem, ut quod est opus perfectissimum et mazimi studii, et cui nec tota quidem viri vila suffecerit: neque vires aderant volentibus, nec iis qui poterant,voluntas: sed non etiam admirabilis Symeon eodem modo quo ii, fuit affectus; sed cum eis procedens ad reprehensionem, deinde processit ulterius, el juvenile aggrediens facinus, vel felicem potius actionem, quam nullus omnium gessit feliciter, per quam ille evasit clarior omnibus qui erant ubique eruditis, et Deo consecravit eo quæ sunt omnium pulcherrima; martyrum certamina et cursus, et monachorum abstinentiam et patientiam ornavit et decoravit et eamdem quam illi adhibens benevolentiam, etiam gratias vicissim accepit ab omnibus. Non ita tamen adeo severe se gessit, ut omnes, omnium sanctorum Vitas et laudes ante se ab aliis probatissimis auctoribus scriptas rejecerit, et factis, decretisque jugulaverit; sed falsas, aut nequiter compositas, veluti indignas, quæ a piis legerentur voluntaria oblivione contrivit ab aliis errata aliorum codicium, vel scriptorum fide correxit, suoque stylo exornatas edidit; aliarum rem Sed quasnam Metaphrastes Vitas sanctorum conscripsit? Hoc vero difficillimum est discernere. Nec alius poterit, nisi qui similes Vitas Græce percurrerit, et orationem, et lumina in dicendo Symeonis optime calluerit. Nam id ex Latinis expiscari stultissimum fuerit, quod continget difficilius, quod nondum capio qua causa id factum sit, cum in aliis orationibus et Vitis, auctorum ut plúrimum nomina præfigantur; in his, quas Symeon descripsit, nunquam aut raro prænotatum inveniatur. Hinc viri de antiquitate ecclesiastica bene meriti Vitas sanctorum, quæ auctorem sibi præscriptum non præferunt, omnes non sine erroris atque inscitiæ nota Symeoni vindicarunt, quæ vere Symeonis non sunt. Vindicantur tamen Symeoni, et veluti Symeonis germanæ evulgantur a Surio, et Lippomano, et aliis Latine tantum, Mense Januario 1, Sancti Basilii, Euphrosynes Alexandrinæ. 5, Apollinaris virginis. 7, Luciani martyris. 9, Polyeucti martyris, Juliani martyris, et sociorum. 10, Marciani presbyteri. 11, Theodosii coenobiarcha.13,Hermyli et Stratonici martyrum. 15, Joannis Calybitæ.22, Timothei apostoli, Vincentii levitæ et Dmartyris, Anastasii Persæ. 23, Clementis Ancyrani episcopi, Joannis Eleemosynarii. 25, Eusebiæ, quæ cognominata est hospita. 27, Joannis Chrysostomi, 28, Jacob Eremitæ. 31, Cyri et Joannis, Melanæ Romanæ. Mense Februario. 4, Ignatii episcopi, martyris, Pionii presb. mart. Ephræmi Syri. Tryphonis. 3, Blasii Episcopi, sancti Isidori, Agathæ virginis. 6, Faustæ, Euelasii, et Maximinæ. 8, Evagrii et Mariæ ejus filiæ. 9, Nicephori martyris. 13, Martiniani anachoretæ. 14. Auxentii abbatis. 16, Onesimi martyrium, Julianæ. 18, Leonis et Paregorij martyrum. 19. Auxibii archiepiscopi Selensis. 20, Jadoth episcopi, et sociorum martyram. 27, An-

tiis Patrum pro processione Spiritus a Filio, et nomine: et quæ aliquando nomen præferunt auConstantinus Melitiniotes Orat. 2, de processione ctoris, in aliis codicibus sine auctore jacentingloriæ. Spiritus sancti. Καὶ ὁ τὰς τῶν ἁγίων πολιτείας, καὶ τὰς Ilias profecto omnes Metaphrastæ si vindicaveris αὐτῶν ἀθλήσεις ἀφηγησάμενος μεταφραστικῶς, εἰς τὸ τοῦ acerbissime insaniveris; si nullas, multa impie ᾿Αρεοπαγίτου μαρτύριον Διονυσίου φησί, τοῦ τῶν ἀποῤῥή- stelerateque commiseris. Observandum vero est ante των ἐκφάντορος, δεήσων εἰπεῖν περὶ τῆς οἰκονομίας Χρι- alia, male a nonnullis dici, cum alicujus Sancti στοῦ, πρὸς τὸ τέλος ἐπὶ λέξεως οὕτω; ἐφθέγξατο. Καὶ εἰς Vitæ nomen præfixum non habetur,eam Vitam legi οὐρανοὺς ὁ ἐμὸς Χριστὸς ἀναφέρεται, καὶ τὰ ἑξῆς. Et qui apud Metaphrastem,quasi vero collectiones omnes sanctorum res gestas ac certamina,ut metaphras- Vitarum ab eodem Metaphraste confectæ sint;quod ego existimo falsissimum.Cum [80] enim Collectiones tæ solent, enarravit, in Dionysii Areopagitæ martyrio, illius, inquam, qui res quæ exprimi ne- similes, quæ fere innumeræ sunt, raro aut nunquam queant,revelavit,cum de Christi economia [79] ei inter se conveniant, sed hæ plures illæ pauciores disserendum esset, ipso in fine his verbis comple- Vitas contineant, et alio atque alio dicendi modo aus est: Et in cælos Christus meus assumitur, etc. methodoque conscriptæ, qui id fieri potuit, ut ab uno Michael Glycas Epist, 21. Sanciæ Anastasiæ. Nice- inchoate sint absolutæque, nisi eum singulis horis phorus Callistus lib. xiv, cap.51.Ecclesiastica his- atque momentis alia atque alia mente una versasse, toriæ, sancti Simeonis Stylitæ senioris, et lib. xvu et modo has modo illas approbasse reprobasseque cap.24.Sancti Simeonis Stylite junioris. Quæ vero dicere velimus. Si unus eas absolvis, eædem semper hactenus ineditæ,tenebris tineisque addictæ biblio- in codicibus manuscriptis magna ex parte objicerenthecarum loculos occupant, frustra tempus insu- tur: at modo aliter fit. Quare dicendum est, Metamerem si omnes hic recensere conarer.Nulla enim phrastem scripsisse Vitas Sanctorum, non collefere bibliotheca fuerit, cum manuscripti codices gisse; et quas ipse scripsit, eodem semper servato ordine cudisse, ut asserit Baronius, iis etiam aliadsint, in qua volumen aliquod harum vitarum non reperiatur. Verum ipse solius Antonii Augustini re- quando annexis cum primi scriptoris nomine, quas censitis ad reliqua gradum faciam.In bibliotheca ita- ipse comprobasset, nec immutasset. Et hinc plane que Antonil Augustini sub Simeonis Metaphraste no- videatur Vitas ita a Metaphraste digestas fere semmine hæ legebantur. Mense Januario. Athanasii Ale- per eumdem modum in aliis codicibus servare. xandrini.Euthymil. Timothei apostoli. Anastasii. Cle- Male ergo affirmatur, cum quis nobis in manus mentis Ancyrani.Eusebiæ cognomento Xenæ.Grego- codex pervenerit, et in eo habentur Vitæ Sanctorii Nazianzeni Xenophontis et filiorum. De reliquiis rum, nullo præfixo scriptoris nomine, illas Vitas sancti Joannis Chrysostomi. Ephræmi Syri. Cyri et Jo- haberi apud Metaphrastem, cum collectio illa Viannis. Mense Februario. Tryphonis. Parthenii episcopi tarum Metaphrastis non sit; et consequenter illas Lampsaci. Theodori Stratilatæ. Luca Thaumaturgi. Metaphrastem, et si non scripserit, approbasse, vel Nicephori. Blasii. Martiniani. Mense Martio.Sancto- saltem dignas existimasse, quæ per manus homirum quadraginta duorum martyrum. Sanctorum num volitarent. Dixi supra arduum hunc esse laquadraginta Narratio de obsidione Constantinopolita- borem et improbum, et quem ipse prudentioribus na.Mense Aprili. Georgii martyris. Mense Junio.Ma- relinquerem. Conferam tamen aliquid studii et Duelis,Sabelii et Ismaelis.Sampsonis Xenodochi.Pe- operæ, et viam aliis aperiam, ut potero; et quemregrinationes Petri et Pauli. Mense Julio. Procopii. admodum prudens agricola post jacta in terra Pantaleonis.Callinici.Eudocimi.Mense Augusto. De semina, enataque, ne genuina a spuriis, aliusque ortu et educatione.Deiparæ. De Christi imagine missa generis suffocentur, fructumque sincerum habeat, ad Agbarum. De Joanne Baptista. Mense Novembri. primum herbulas illas omnes,quas ille non agnoSamona, Guriæ et Abibi. Pauli archiepiscopi Con- scit, sementis colligendi,germanas, etiamsi optimæ stantinopolitani.Hieronis et qui cum eo passi sunt. fuerint, severa diligentia exstirpat, reliquas fovet Matronæ. Theoctistes Lesbiæ. Menæ Ægyptii.Joan- et colit; sic et ipse ex amplissimo isto, qui Metanis Eleemosynarii.Joannis Chrysostomi.Philippi a- phrastæ nomine invaluit campo, primus omnium Vitas postoli:Mense Decembri. Bonifacii Romani Sebas- eas, quis posset omnes? evellam, ut ita dicam,et tiani.Tranquillini,Nicostrati, Claudii, Castoris, et alio- eradicabo (quarum sub nomine et martyria, et rum. Ignatii.Julianæ.Anastasiæ. Decem martyrum elogia, sive encomia, sive laudes tum in sanctos, Cretensium..Eugenise et parentum. Theodori et Theo- tum in Christum, et Deiparam intellectas velim) phanis Graptorum. Indi et Domnæ, et sociorum. propriisque auctoribus, manuscriptorum ope coMarcelli. Melaniæ Romanæ. Eleutherii In Danie- dicum restituam: tum de aliis, quæ sine nomine lem prophetam,et tres pueros. Non aliarum biblio- sunt, judicabimus. Ut vero facilius intentum consethecarum indices conferam, cum rari admodum quamur, primum apponetur principium operis,sesint, qui eadem contineant. Omnes enim. fere ad cundo loco nomen auctoris, tertio titulus ipse opeunum eorum in iisdem mensibus, et diversorum ris, ut uno ictu, veluti in tabella, quis sibi inter Metasanctorum Vitas et elogia, eorumdemque sanctorum phrasta labores locum occupaverit, sive ita disponente Vitas varias proponunt; et quod maximo rei Ec- Metaphraste,sive ex scriptoribus ipsis,qui ut commoclesiasticæ detrimento factum est, sine auctoris dum est et lubet, omnia audent, referamus in codicem.

tiis Patrum pro processione Spiritus a Filio, et nomine: et quæ aliquando nomen præferunt auConstantinus Melitiniotes Orat. 2, de processione ctoris, in aliis codicibus sine auctore jacentingloriæ. Spiritus sancti. Καὶ ὁ τὰς τῶν ἁγίων πολιτείας, καὶ τὰς Ilias profecto omnes Metaphrastæ si vindicaveris αὐτῶν ἀθλήσεις ἀφηγησάμενος μεταφραστικῶς, εἰς τὸ τοῦ acerbissime insaniveris; si nullas, multa impie ᾿Αρεοπαγίτου μαρτύριον Διονυσίου φησί, τοῦ τῶν ἀποῤῥή- stelerateque commiseris. Observandum vero est ante των ἐκφάντορος, δεήσων εἰπεῖν περὶ τῆς οἰκονομίας Χρι- alia, male a nonnullis dici, cum alicujus Sancti στοῦ, πρὸς τὸ τέλος ἐπὶ λέξεως οὕτω; ἐφθέγξατο. Καὶ εἰς Vitæ nomen præfixum non habetur,eam Vitam legi οὐρανοὺς ὁ ἐμὸς Χριστὸς ἀναφέρεται, καὶ τὰ ἑξῆς. Et qui apud Metaphrastem,quasi vero collectiones omnes sanctorum res gestas ac certamina,ut metaphras- Vitarum ab eodem Metaphraste confectæ sint;quod ego existimo falsissimum.Cum [80] enim Collectiones tæ solent, enarravit, in Dionysii Areopagitæ martyrio, illius, inquam, qui res quæ exprimi ne- similes, quæ fere innumeræ sunt, raro aut nunquam queant,revelavit,cum de Christi economia [79] ei inter se conveniant, sed hæ plures illæ pauciores disserendum esset, ipso in fine his verbis comple- Vitas contineant, et alio atque alio dicendi modo aus est: Et in cælos Christus meus assumitur, etc. methodoque conscriptæ, qui id fieri potuit, ut ab uno Michael Glycas Epist, 21. Sanciæ Anastasiæ. Nice- inchoate sint absolutæque, nisi eum singulis horis phorus Callistus lib. xiv, cap.51.Ecclesiastica his- atque momentis alia atque alia mente una versasse, toriæ, sancti Simeonis Stylitæ senioris, et lib. xvu et modo has modo illas approbasse reprobasseque cap.24.Sancti Simeonis Stylite junioris. Quæ vero dicere velimus. Si unus eas absolvis, eædem semper hactenus ineditæ,tenebris tineisque addictæ biblio- in codicibus manuscriptis magna ex parte objicerenthecarum loculos occupant, frustra tempus insu- tur: at modo aliter fit. Quare dicendum est, Metamerem si omnes hic recensere conarer.Nulla enim phrastem scripsisse Vitas Sanctorum, non collefere bibliotheca fuerit, cum manuscripti codices gisse; et quas ipse scripsit, eodem semper servato ordine cudisse, ut asserit Baronius, iis etiam aliadsint, in qua volumen aliquod harum vitarum non reperiatur. Verum ipse solius Antonii Augustini re- quando annexis cum primi scriptoris nomine, quas censitis ad reliqua gradum faciam.In bibliotheca ita- ipse comprobasset, nec immutasset. Et hinc plane que Antonil Augustini sub Simeonis Metaphraste no- videatur Vitas ita a Metaphraste digestas fere semmine hæ legebantur. Mense Januario. Athanasii Ale- per eumdem modum in aliis codicibus servare. xandrini.Euthymil. Timothei apostoli. Anastasii. Cle- Male ergo affirmatur, cum quis nobis in manus mentis Ancyrani.Eusebiæ cognomento Xenæ.Grego- codex pervenerit, et in eo habentur Vitæ Sanctorii Nazianzeni Xenophontis et filiorum. De reliquiis rum, nullo præfixo scriptoris nomine, illas Vitas sancti Joannis Chrysostomi. Ephræmi Syri. Cyri et Jo- haberi apud Metaphrastem, cum collectio illa Viannis. Mense Februario. Tryphonis. Parthenii episcopi tarum Metaphrastis non sit; et consequenter illas Lampsaci. Theodori Stratilatæ. Luca Thaumaturgi. Metaphrastem, et si non scripserit, approbasse, vel Nicephori. Blasii. Martiniani. Mense Martio.Sancto- saltem dignas existimasse, quæ per manus homirum quadraginta duorum martyrum. Sanctorum num volitarent. Dixi supra arduum hunc esse laquadraginta Narratio de obsidione Constantinopolita- borem et improbum, et quem ipse prudentioribus na.Mense Aprili. Georgii martyris. Mense Junio.Ma- relinquerem. Conferam tamen aliquid studii et Duelis,Sabelii et Ismaelis.Sampsonis Xenodochi.Pe- operæ, et viam aliis aperiam, ut potero; et quemregrinationes Petri et Pauli. Mense Julio. Procopii. admodum prudens agricola post jacta in terra Pantaleonis.Callinici.Eudocimi.Mense Augusto. De semina, enataque, ne genuina a spuriis, aliusque ortu et educatione.Deiparæ. De Christi imagine missa generis suffocentur, fructumque sincerum habeat, ad Agbarum. De Joanne Baptista. Mense Novembri. primum herbulas illas omnes,quas ille non agnoSamona, Guriæ et Abibi. Pauli archiepiscopi Con- scit, sementis colligendi,germanas, etiamsi optimæ stantinopolitani.Hieronis et qui cum eo passi sunt. fuerint, severa diligentia exstirpat, reliquas fovet Matronæ. Theoctistes Lesbiæ. Menæ Ægyptii.Joan- et colit; sic et ipse ex amplissimo isto, qui Metanis Eleemosynarii.Joannis Chrysostomi.Philippi a- phrastæ nomine invaluit campo, primus omnium Vitas postoli:Mense Decembri. Bonifacii Romani Sebas- eas, quis posset omnes? evellam, ut ita dicam,et tiani.Tranquillini,Nicostrati, Claudii, Castoris, et alio- eradicabo (quarum sub nomine et martyria, et rum. Ignatii.Julianæ.Anastasiæ. Decem martyrum elogia, sive encomia, sive laudes tum in sanctos, Cretensium..Eugenise et parentum. Theodori et Theo- tum in Christum, et Deiparam intellectas velim) phanis Graptorum. Indi et Domnæ, et sociorum. propriisque auctoribus, manuscriptorum ope coMarcelli. Melaniæ Romanæ. Eleutherii In Danie- dicum restituam: tum de aliis, quæ sine nomine lem prophetam,et tres pueros. Non aliarum biblio- sunt, judicabimus. Ut vero facilius intentum consethecarum indices conferam, cum rari admodum quamur, primum apponetur principium operis,sesint, qui eadem contineant. Omnes enim. fere ad cundo loco nomen auctoris, tertio titulus ipse opeunum eorum in iisdem mensibus, et diversorum ris, ut uno ictu, veluti in tabella, quis sibi inter Metasanctorum Vitas et elogia, eorumdemque sanctorum phrasta labores locum occupaverit, sive ita disponente Vitas varias proponunt; et quod maximo rei Ec- Metaphraste,sive ex scriptoribus ipsis,qui ut commoclesiasticæ detrimento factum est, sine auctoris dum est et lubet, omnia audent, referamus in codicem.

᾿Ανέτειλε μετὰ τὴν ἀνάληψιν του Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ἴδιον Πατέρα. Bar:aphtæ, μαρτύριον τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ανανίου. In fine enim legitur: Ἐγὼ δὲ Βαρσαφθᾶς ἔγραψα τὰ ὑπομνήματα αὐτοῦ, καί ἔθηκα πρὸς τὸ λείψανον τοῦ γενναίου άθλητοῦ ᾿Ανανίου, ἵνα γένηται εἰς ἐπιγραμμὸν, καὶ εἰς τύ πον ὠφελείας τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπὶ τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ego vero Bursaphta scripsi commentaria ipsius, reposuique juxta cadaver generosi athlete Ananic, ut sint exemplum et typum utilitatis eorum, qai sperant super promissione Salvatoris nostri Jesu Christi. *Απας μὲν ἐγκωμίων λόγος. Theodori Daphnopala, ἐγκώμιων εἰς τὸν [83] ἅγιον Παύλον, συλλεγὲν ἀπὸ διαφόρων λόγων τοῦ Χρυσοστόμου, ᾿Αποστολικὴν ἐπιδημίαν εὐφημῆσαι προθέμενος νῦν ὁ λόγος. Macarii Crysocephari archiepiscopi Philadelphiensis, εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον καὶ εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην, καὶ Θεολόγον. γ ᾿Ανέστη τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος. Eusebii Alex- ^ νῶν ἀπὸ προγόνων ᾤκησα πόλιν. Ἐν τῇ κέλλη μου τοίνυν διάγων μετὰ πολλῶν καὶ ἄλλων μαρτυρολογίων andrini, εἰς τὴν ᾿Ανάστασιν τοῦ Κυρίου. εἶχον καὶ τὰ ὑπομνήματα τοῦ ἁγίου τούτου ἐν γλωσ σοκόμῳ, καὶ διὰ τὸ μὴ εἶναι τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Εὐστρατίου τούτου ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, μήτε ἀκηκοέκαι με παρὰ τινος, ὅτι πεφανέρωνται ἐν τῇ ᾿Αραυρακτωὼν τὰ ἅγια λείψανα αὐτοῦ, οὔτε ἐγὼ αὐτὸς ἐδημοσίευσα τὰ ὑπομνήματα, οὔτε ἐξῄτησέ τις, ἵνα παράσχω. Εν δὲ τῷ χρόνῳ τούτῳ νεώτερός τις φιλάρες τος ὑπάρχων καθεκάστην συνετύγχανε τῇ ταπεινώσει μου, πάσας δὲ τὰς ὑπαρχούσας μοι βίβλους ἀνεγνωκώς, ἀνέγνω καὶ τὰ ὑπομνήματα ταῦτα, καὶ ἐπιστώσατό με ὅτι καί μαρτύριον αὐτοῦ ἐστιν εἰς τὴν ᾿Αραυρακτωῶν, καὶ δυνάμεις ιαμάτων γίνονται δι' αὐτοῦ. Τὰ δὲ ὑπομνήματα τῶν ἁγίων τουτῶν οὐδεὶς τῶν ἐκεῖσε ἔχει, ὡς ἐντεῦθεν ἀθυμεῖν πάντας τοὺς τῆς κώμης ἐκείνης, μάλιστα δὲ ἐν ταῖς μνείαις αὐτῶν. Ἐπὶ πολὺ οὖν παρακαλοῦντός με, ἐκδέδωκα αὐτῷ, καὶ ἀξιῶ πάντας τοὺς ἀναγινώσκοτας,καὶ τοὺς ἀκροωμένους εὔψεσθαι ὑπὲρ ἐμοῦ. Ego autem peccator monachus Eusebius a pueris monasti cam [84] vitam secutus,Sebastanam urbem a progenitoribus habitans, in cella mea degens, cum aliis multis martyrologiis conservabam et hujus santi Acta in arcula.Et cum hujusce sancti Eustralii reliquiæ in hac urbe non essent, nec ipse a quoquam audissem in Arauracena fuisse revelatas,commentaria non revelaveram; neque quispiam a me illa petiit. Hoc vero tempore juvenis quidam admodum studiosus quotidie mecum humili sermonem conferens, cmnesque libros qui erant apud me percurrens, legit et ipsa Commentaria, et Cafirmavit mihi etiam eorum martyrium esse in Arauracena,et morborum ibidem sanitatem comparari. Verum acta horum martyrum nullum illis in locis possidere, adeo ut tristi essent animo illius vici accolo,et potissimum cum eorum memoria recoleretur: is multis precibus ea a me extorsit. Rogo interim omnes tum Lectores, cum Auditores, ut pro me Deo precas fundant. Απόστολος ὁ τὴν φαιδράν ταύτην συγκροτήσας πανήγυριν. Procopii Chartophylacis, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον καὶ εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην. ᾿Αρετὴν ἀνδρὸς ἐπαινεῖν κελευόμενον. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὸν μέγαν Ἰωάννην τὸν Κρυσό. στομον. ᾿Αρίστη μὲν καὶ ἡ τῶν ὀρωμένων εὐπρέπεια. Mac carii Chrysocephali, λόγος εἰς τὰ ἐννέα τάγματα των ξύλων δυνάμεων, καὶ εἰς τὸν πάμμεγαν ταξιάρχην Μιχαὴλ τὸν ἀρχιστράτηγον. Αῤῥητα τῆς τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίας ὑπὲρ ἡμῶν. Isidori archiepiscopi Thessalonicensis, λόγος εἰς τὴν σωτήριον κατὰ σάρκα καὶ θείαν γέννησιν τοῦ Χριστοῦ. ᾿Αρχὴ μὲν ἡμῖν τῆς πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἐκ τοῦ παλαιοῦ πτώματος, Michaelis Pselli, βίος τοῦ ὀσίου Πατρὸς Αὐξεντίου, ᾿Αρχὴ μὲν τῶν ὄντων Θεὸς οὐχ ὡς συντεταγμένος τούτοις ὢν. Michaelis Pselli, λόγος εἰς τὸν Εὐαγγε λισμόν. ᾿Αρχὴ τῷ κόσμῳ. Leonis imperatoris, εἰς τὸ γενέσιον τοῦ Προδρόμου. Αστέρες μὲν αἰσθητοὶ τῷ στερεώματι προδεικνύμενοι, πρὸς θέαμα κινοῦσι μέγα. Petri episcopi Argivorum, εἰς τοὺς ἡγίους, καὶ ἐνδόξους, καὶ θαυματα ουργοὺς ἀναργύρους Κοσμᾶν καὶ Δαμιανόν. Αὕτη ἡμέρα Κυρίου. Leonis imperatoris, εἰς τὴν γέννησιν τῆς Θεοτόκου. Βασιλεύοντος ᾿Αρηνάτου τῆς Περσικῆς χώρας, γέγονε φιλονεικία. Anastasii episcopi Theopolitani, περὶ τῶν ἐν Περσίδι πραχθέντων. Βασιλεύοντος Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ πᾶσα ἡ Ῥωμαίων ἀρχὴ τῆς ἀθέων τῶν εἰδώλων ἐπεπλήρωτο λατρείας. Martyrium sancti Eustratii, et sociorum, Auxentii, Mardarii, Eugenii et Oresiæ. Publicavit Eusebius monachus in Gine. Εγὼ δὲ ὁ ἁμαρ τωλὸς Εὐσέβιος ἐκ παιδόθεν μονάζων τὴν Σεβαστης Βασιλεύοντος Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐγένετο διωγμὸς μέγας τῶν Χριστιανῶν. Martyrium S. Dresta: scriptum a presente et vidente. 'Ακούσας δὲ ταῦτα ὁ ἡγεμὼν ἐκέλευσε τὸ λείψανον αὐτοῦ ῥιφῆ - και ἐν Φίβῳ τῷ ποταμῷ ἄντικρυς τοῦ ὄρους. Ανθρωπον δέ τινα ἐθεασάμεθα, ὃς τὴν ἰδέαν εἶχε λαμπρὰν, ὡς ἥλιος, λαβόμενον τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου μάρτυρος, ὅσε τις καὶ κατέθετο αὐτὸ ἐν τῷ παρακειμένῳ ὄρει τῇ πόλει Τυάνων. Hæc cum audisset dux mandavit, cadaver illius injici in Phibum fluvium in conspectu montis. Nos vero vidimus quemdum hominem, veluti solem splendore pellucidum, qui acceptum cadaver sancti martyris reposuit in adjacente monte civitati Thyanorum. Βλάσιον τὸν μέγαν ἐν ἱεράρχαις καὶ μάρτυσι, πῶς ἂν ἄξίως θαυμάσωμεν. Theodori metropolyta, Cizyci, εἰς τὸν ἅγιον ἱερομάρτυρα Βλάσιον. Γυναῖκα μὲν ἀνδρείαν ποῦ τις ἂν, καὶ ὅπως εὕρῃ ὁ σοφὸς ἠτπόρισε Σολομών, Constantini Acropolitse

᾿Ανέτειλε μετὰ τὴν ἀνάληψιν του Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ πρὸς τὸν ἴδιον Πατέρα. Bar:aphtæ, μαρτύριον τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ανανίου. In fine enim legitur: Ἐγὼ δὲ Βαρσαφθᾶς ἔγραψα τὰ ὑπομνήματα αὐτοῦ, καί ἔθηκα πρὸς τὸ λείψανον τοῦ γενναίου άθλητοῦ ᾿Ανανίου, ἵνα γένηται εἰς ἐπιγραμμὸν, καὶ εἰς τύ πον ὠφελείας τοῖς ἐλπίζουσιν ἐπὶ τῆς ἐπαγγελίας τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ego vero Bursaphta scripsi commentaria ipsius, reposuique juxta cadaver generosi athlete Ananic, ut sint exemplum et typum utilitatis eorum, qai sperant super promissione Salvatoris nostri Jesu Christi. *Απας μὲν ἐγκωμίων λόγος. Theodori Daphnopala, ἐγκώμιων εἰς τὸν [83] ἅγιον Παύλον, συλλεγὲν ἀπὸ διαφόρων λόγων τοῦ Χρυσοστόμου, ᾿Αποστολικὴν ἐπιδημίαν εὐφημῆσαι προθέμενος νῦν ὁ λόγος. Macarii Crysocephari archiepiscopi Philadelphiensis, εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον καὶ εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην, καὶ Θεολόγον. γ ᾿Ανέστη τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος. Eusebii Alex- ^ νῶν ἀπὸ προγόνων ᾤκησα πόλιν. Ἐν τῇ κέλλη μου τοίνυν διάγων μετὰ πολλῶν καὶ ἄλλων μαρτυρολογίων andrini, εἰς τὴν ᾿Ανάστασιν τοῦ Κυρίου. εἶχον καὶ τὰ ὑπομνήματα τοῦ ἁγίου τούτου ἐν γλωσ σοκόμῳ, καὶ διὰ τὸ μὴ εἶναι τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου Εὐστρατίου τούτου ἐν τῇ πόλει ταύτῃ, μήτε ἀκηκοέκαι με παρὰ τινος, ὅτι πεφανέρωνται ἐν τῇ ᾿Αραυρακτωὼν τὰ ἅγια λείψανα αὐτοῦ, οὔτε ἐγὼ αὐτὸς ἐδημοσίευσα τὰ ὑπομνήματα, οὔτε ἐξῄτησέ τις, ἵνα παράσχω. Εν δὲ τῷ χρόνῳ τούτῳ νεώτερός τις φιλάρες τος ὑπάρχων καθεκάστην συνετύγχανε τῇ ταπεινώσει μου, πάσας δὲ τὰς ὑπαρχούσας μοι βίβλους ἀνεγνωκώς, ἀνέγνω καὶ τὰ ὑπομνήματα ταῦτα, καὶ ἐπιστώσατό με ὅτι καί μαρτύριον αὐτοῦ ἐστιν εἰς τὴν ᾿Αραυρακτωῶν, καὶ δυνάμεις ιαμάτων γίνονται δι' αὐτοῦ. Τὰ δὲ ὑπομνήματα τῶν ἁγίων τουτῶν οὐδεὶς τῶν ἐκεῖσε ἔχει, ὡς ἐντεῦθεν ἀθυμεῖν πάντας τοὺς τῆς κώμης ἐκείνης, μάλιστα δὲ ἐν ταῖς μνείαις αὐτῶν. Ἐπὶ πολὺ οὖν παρακαλοῦντός με, ἐκδέδωκα αὐτῷ, καὶ ἀξιῶ πάντας τοὺς ἀναγινώσκοτας,καὶ τοὺς ἀκροωμένους εὔψεσθαι ὑπὲρ ἐμοῦ. Ego autem peccator monachus Eusebius a pueris monasti cam [84] vitam secutus,Sebastanam urbem a progenitoribus habitans, in cella mea degens, cum aliis multis martyrologiis conservabam et hujus santi Acta in arcula.Et cum hujusce sancti Eustralii reliquiæ in hac urbe non essent, nec ipse a quoquam audissem in Arauracena fuisse revelatas,commentaria non revelaveram; neque quispiam a me illa petiit. Hoc vero tempore juvenis quidam admodum studiosus quotidie mecum humili sermonem conferens, cmnesque libros qui erant apud me percurrens, legit et ipsa Commentaria, et Cafirmavit mihi etiam eorum martyrium esse in Arauracena,et morborum ibidem sanitatem comparari. Verum acta horum martyrum nullum illis in locis possidere, adeo ut tristi essent animo illius vici accolo,et potissimum cum eorum memoria recoleretur: is multis precibus ea a me extorsit. Rogo interim omnes tum Lectores, cum Auditores, ut pro me Deo precas fundant. Απόστολος ὁ τὴν φαιδράν ταύτην συγκροτήσας πανήγυριν. Procopii Chartophylacis, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον καὶ εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην. ᾿Αρετὴν ἀνδρὸς ἐπαινεῖν κελευόμενον. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὸν μέγαν Ἰωάννην τὸν Κρυσό. στομον. ᾿Αρίστη μὲν καὶ ἡ τῶν ὀρωμένων εὐπρέπεια. Mac carii Chrysocephali, λόγος εἰς τὰ ἐννέα τάγματα των ξύλων δυνάμεων, καὶ εἰς τὸν πάμμεγαν ταξιάρχην Μιχαὴλ τὸν ἀρχιστράτηγον. Αῤῥητα τῆς τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίας ὑπὲρ ἡμῶν. Isidori archiepiscopi Thessalonicensis, λόγος εἰς τὴν σωτήριον κατὰ σάρκα καὶ θείαν γέννησιν τοῦ Χριστοῦ. ᾿Αρχὴ μὲν ἡμῖν τῆς πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἐκ τοῦ παλαιοῦ πτώματος, Michaelis Pselli, βίος τοῦ ὀσίου Πατρὸς Αὐξεντίου, ᾿Αρχὴ μὲν τῶν ὄντων Θεὸς οὐχ ὡς συντεταγμένος τούτοις ὢν. Michaelis Pselli, λόγος εἰς τὸν Εὐαγγε λισμόν. ᾿Αρχὴ τῷ κόσμῳ. Leonis imperatoris, εἰς τὸ γενέσιον τοῦ Προδρόμου. Αστέρες μὲν αἰσθητοὶ τῷ στερεώματι προδεικνύμενοι, πρὸς θέαμα κινοῦσι μέγα. Petri episcopi Argivorum, εἰς τοὺς ἡγίους, καὶ ἐνδόξους, καὶ θαυματα ουργοὺς ἀναργύρους Κοσμᾶν καὶ Δαμιανόν. Αὕτη ἡμέρα Κυρίου. Leonis imperatoris, εἰς τὴν γέννησιν τῆς Θεοτόκου. Βασιλεύοντος ᾿Αρηνάτου τῆς Περσικῆς χώρας, γέγονε φιλονεικία. Anastasii episcopi Theopolitani, περὶ τῶν ἐν Περσίδι πραχθέντων. Βασιλεύοντος Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ πᾶσα ἡ Ῥωμαίων ἀρχὴ τῆς ἀθέων τῶν εἰδώλων ἐπεπλήρωτο λατρείας. Martyrium sancti Eustratii, et sociorum, Auxentii, Mardarii, Eugenii et Oresiæ. Publicavit Eusebius monachus in Gine. Εγὼ δὲ ὁ ἁμαρ τωλὸς Εὐσέβιος ἐκ παιδόθεν μονάζων τὴν Σεβαστης Βασιλεύοντος Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐγένετο διωγμὸς μέγας τῶν Χριστιανῶν. Martyrium S. Dresta: scriptum a presente et vidente. 'Ακούσας δὲ ταῦτα ὁ ἡγεμὼν ἐκέλευσε τὸ λείψανον αὐτοῦ ῥιφῆ - και ἐν Φίβῳ τῷ ποταμῷ ἄντικρυς τοῦ ὄρους. Ανθρωπον δέ τινα ἐθεασάμεθα, ὃς τὴν ἰδέαν εἶχε λαμπρὰν, ὡς ἥλιος, λαβόμενον τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου μάρτυρος, ὅσε τις καὶ κατέθετο αὐτὸ ἐν τῷ παρακειμένῳ ὄρει τῇ πόλει Τυάνων. Hæc cum audisset dux mandavit, cadaver illius injici in Phibum fluvium in conspectu montis. Nos vero vidimus quemdum hominem, veluti solem splendore pellucidum, qui acceptum cadaver sancti martyris reposuit in adjacente monte civitati Thyanorum. Βλάσιον τὸν μέγαν ἐν ἱεράρχαις καὶ μάρτυσι, πῶς ἂν ἄξίως θαυμάσωμεν. Theodori metropolyta, Cizyci, εἰς τὸν ἅγιον ἱερομάρτυρα Βλάσιον. Γυναῖκα μὲν ἀνδρείαν ποῦ τις ἂν, καὶ ὅπως εὕρῃ ὁ σοφὸς ἠτπόρισε Σολομών, Constantini Acropolitse

Εἰ δὲ οὐρανοῦ κάλλος, καὶ αὐγὴν ἡλίου φαιδράν οὔτε ἐσίγησεν. Isidori archiepiscopi Thessalonicensis, λόγος εἰς τὴν κοίμησιν τῆς ὑπεραγίας Θεο τόκου. Ασκάλωνα τὴν παραθαλασσίαν. Ει. Πρωίας δὲ γενομέ- Κωνσταντινουπόλεως ᾿Αντωνίου, τοῦ τὴν μονὴν τοῦ νῆς ἤλθομεν ἐπὶ τὰ στενά. Εί, Ἤλθομεν εἰς Χαλκηδό- Καλέως συστησαμένου. να. Ipsa autem nocte, præfecturas tres prætergressi sumus, die autem quieti corporibus traditis, ad vesperam, cum iter prosequeremur profunda nocte, spiritus clamabunt. El, Ascalonem maritimam pervenimus. Et, Et summo mane ad angustias appulimus. Εt, Chalcedonem venimus. Et similia. Εγένετο μοί ποτε καθεζομένῳ. Ammonii monachi, διήγησις περὶ τῶν ἀναιρεθέντων ὑπὸ τῶν Βαρβάρων ἐν τῷ Σινῷ ὄρει καὶ ἐν τῇ Ραϊθοῖ ἁγίων Πατέρων. Εγκαινίων πανήγυρις ἀδελφοί. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὴν ἱέρωσιν τοῦ ναοῦ, Εἰ ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γνώσκεται, καὶ τὸ καλόν δένδρον. Gregorii Palama episcopi Thessalonicensis, ὁμιλία ἐκφωνηθεῖσα κατὰ τὴν εἰς τὰ "Αγια τῶν ἁγίων εἴσοδον ἑορτὴν τῆς Θεοτόκου. Εἰκόνα μαρτυρικὴν διαγράψει βούλομαι. Ephrem Syri, ἐγκώμιον εἰς τοὺς ἁγίους Τεσσαρακοντα μέρο τύρας. Εἰ μὲν ὁ τοῦ λόγου κήρυξ καὶ πρόδρομος. Theodori Daphnopatæ, εἰς τὸ γενέσιον τοῦ τιμίου Προ δρόμου. In codice 1074 Vaticano tribuitur Theodo rito Cyri episcopo, Θεοδωρίτου ἐπισκόπου Κύρου. Εἰ μετρείται γῇ σπιθαμῇ, καὶ σπαρτιῳ περιγρά φεται θάλασσα. Georgii Nicomediensis, εἰς τὴν γένεσιν τῆς Θεοτόκου. Εἰ μὲν λαμπρὰ καὶ πανεύφημα τὰ τῶν ἁγίων μαρ τύρων μνημόσυνα. Andrea Cretensis, ἐγκώμιον εἰς Εδει μὲν ἡμᾶς πρὸς πεῖραν πολλῶν εὐεργεσιῶν εἰ τὸν ἅγιον μεγαλομάρτυρα Γεώργιον.. ληφότας. Martyrium sancti Theodoti Ancyrani. Scriptum est a Nilo in inartyrio comite: Λεγέτω οὖν τις ὅπερ βούλεται· ἡμεῖς ἄπερ καὶ ἔγνωμεν, καὶ ὄψεσιν αὑταῖς ἐθεασάμεθα, τὴν καρτερίαν τοῦ ἀνδρὸς, ὡς καὶ συμπαρόντες αὐτῷ, καὶ ἀξιωθέντες παρ᾽ αὐτοῦ ἀγίων λόγων νουθεσίας χάριν, κ. τ. ἑ. Τότε ἔγνωμεν τὸν προδότην εἶναι τὸν Πολυχρόνιον. Dicat itaque quacunque vult quilibet,nos quæ cognovimus,et oculis ipsis vidimus, fortitudinem viri, tanquam qui presentes illi fuerimus,dignique efecti sumus ab eodem sanctorum colloquiorum, [87] ad nostrum instructionem memoria commendabimus, etc.Jam cognovimus proditorem esse Polychronium. El in fne; Ταῦτα πάντα ἐγὼ Νεῖλος ταπεινὸς ἐξέδωκα ὑμῖν μετὰ πάσης ἀκριβείας τοῖς θεοφιλέσιν ἀδελφοῖς, ὃς καὶ ἐν τῇ φυλακῇ συνὼν αὐτῷ, καὶ ἕκαστα γνοὺς ἢ εἰς γνῶσιν ἤγαγον, πανταχοῦ τῆς ἀληθείας φροντίζων· ὅπως καὶ ἡμεῖς μετὰ πάσης πίστεως καὶ πληροφορίας ἀκούοντες σχοίητε μέρος μετὰ τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου μάρτυρος Θεοδότου. Hæc omnia ego humilis Nilus exquisita diligentia vobis credidi, Del amantibus fratribus, qui in ipso carcere cum eo fui, singulaque cognovi quæ in commentarium retuli, in omnibus veritatem secutus; ut vos quoque cum omni fide et certitudine audientes, partem cum sancto et glorioso martyre Theodoto habeatis. Εδει πάντας ἀνθρώπους τῶν καλῶν μὴ ἀμυήτους ὑπάρχειν. Polycapi ascetæ, βίος τῆς ἁγίας Συγκλητικής. Ἔδει, ὦ Ιωάννη πάγχρυσε, τοὺς τῶν σῶν ἔγκως μίων πειρωμένους ἐφάπτεθαι. Joannis Damasceni, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην τον Χρυσόστος μου. Εδόκει μοι λέγειν τι περὶ τῶν ἀποστόλων προθυ μουμένῳ. Maximi Planudse λόγος εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους. Ἔθος τοῦτο τῶν λόγοις ἀγωνιζομένων. Gregorii Cyprii patriarchæ Constantinopolitani oratio, etc τὸν μάρτυρα Γεώργιον. Εἰ δὲ καὶ θνητὴν φύσιν ὁ χρόνος, καὶ πάντων ἐστὶ πατὴρ, ὁπόσα φθορὰ καὶ γένεσις βόσκει. Nicephori Gregoræ, βίος τοῦ ἐν ἁγίοις πατριάρχου Εἶπεν ὁ Κύριος, Οὐδεὶς ἀναβέβηκε εἰς τὸν οὐρανόν. Joannis Calecæ, λόγος τῇ Κυριακῇ πρὸ τῆς ὑψώσεως τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Gretserus nctatione in hanc orationem,ut ἐν παρόδῳ ipse quoque id notem; Hac oratio, inquit, nomen præfert Joannis Caleca patriarchæ Constantinopolit. Sed quis et quolus est Calecas? Quis? Fuit Joannes, qui sub Joanne V Palaeologo ac Joanne VI Cantacuzenu post Esaiam Byzantinam Ecclesiam rexit. Namque illi cognomien Calecæ fuit. Disco ex eodem Cantacuzeno in proæmio antirrheticorum adversus prochorum Cydonium. Signentur verbo. Συνόδου τοίνυν συγχρο τηθείσης (loquitur de [88] Barlaamo,et Ancyndino et Thessalonicensi Gregorio Palama) ¿v tỹ Kwvɔταντινουπόλει παρὰ τοῦ μακαρίτου καὶ ἀοιδίμου βασιλέως ᾿Ανδρονίκου τοῦ Παλαιολόγου τοῦ ἀδελφοῦ μου, Ιωάννου τοῦ Καλέκα τὸν πατριαρχικὸν κατέχοντος θρόνον, παρόντος καὶ αὐτοῦ δὴ τοῦ Θεσσαλονίκης, και τεδικάσθη καὶ ἀπεπέμφθη ὡς αἱρετικά φρονῶν ὁ αὐτὸς Βαρλαάμ. Synodo itaque Constantinopoli coacta a beatæ memoriæ et percelebri imperatore Andronico Paleologo fratre meo, Joanne Coleca tum pa triarchalem sedem tenente, præsente et ipso Thessalonicensi, condemnatus est atque ejectus, veluti hæretice sentiens, ipse Barlaamus. Obscuris apud Afros natalibus ortus cum esset,in sacerdotali ministerio dexterrimus inagno domestico erat a sacris: postmodum in clerum imperatoris cooplatus, ac pensionibus cumulatus, approbante imperatore, artibus et dolis ejusdem magri domestici, licet abnuerent adversarenturque reliqui præsules, quod vitæ curis implicitus, uxori et fi'iis cohabitaret, in opulentissimam patriarchalem se dem evehitur. Vide Cantacuzenum Historiarum lib. 2, cap. 24. Hincque planus fit, postremam hujus orationis partem, Xiphilinusne Joannes a δ

Εἰ δὲ οὐρανοῦ κάλλος, καὶ αὐγὴν ἡλίου φαιδράν οὔτε ἐσίγησεν. Isidori archiepiscopi Thessalonicensis, λόγος εἰς τὴν κοίμησιν τῆς ὑπεραγίας Θεο τόκου. Ασκάλωνα τὴν παραθαλασσίαν. Ει. Πρωίας δὲ γενομέ- Κωνσταντινουπόλεως ᾿Αντωνίου, τοῦ τὴν μονὴν τοῦ νῆς ἤλθομεν ἐπὶ τὰ στενά. Εί, Ἤλθομεν εἰς Χαλκηδό- Καλέως συστησαμένου. να. Ipsa autem nocte, præfecturas tres prætergressi sumus, die autem quieti corporibus traditis, ad vesperam, cum iter prosequeremur profunda nocte, spiritus clamabunt. El, Ascalonem maritimam pervenimus. Et, Et summo mane ad angustias appulimus. Εt, Chalcedonem venimus. Et similia. Εγένετο μοί ποτε καθεζομένῳ. Ammonii monachi, διήγησις περὶ τῶν ἀναιρεθέντων ὑπὸ τῶν Βαρβάρων ἐν τῷ Σινῷ ὄρει καὶ ἐν τῇ Ραϊθοῖ ἁγίων Πατέρων. Εγκαινίων πανήγυρις ἀδελφοί. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὴν ἱέρωσιν τοῦ ναοῦ, Εἰ ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον γνώσκεται, καὶ τὸ καλόν δένδρον. Gregorii Palama episcopi Thessalonicensis, ὁμιλία ἐκφωνηθεῖσα κατὰ τὴν εἰς τὰ "Αγια τῶν ἁγίων εἴσοδον ἑορτὴν τῆς Θεοτόκου. Εἰκόνα μαρτυρικὴν διαγράψει βούλομαι. Ephrem Syri, ἐγκώμιον εἰς τοὺς ἁγίους Τεσσαρακοντα μέρο τύρας. Εἰ μὲν ὁ τοῦ λόγου κήρυξ καὶ πρόδρομος. Theodori Daphnopatæ, εἰς τὸ γενέσιον τοῦ τιμίου Προ δρόμου. In codice 1074 Vaticano tribuitur Theodo rito Cyri episcopo, Θεοδωρίτου ἐπισκόπου Κύρου. Εἰ μετρείται γῇ σπιθαμῇ, καὶ σπαρτιῳ περιγρά φεται θάλασσα. Georgii Nicomediensis, εἰς τὴν γένεσιν τῆς Θεοτόκου. Εἰ μὲν λαμπρὰ καὶ πανεύφημα τὰ τῶν ἁγίων μαρ τύρων μνημόσυνα. Andrea Cretensis, ἐγκώμιον εἰς Εδει μὲν ἡμᾶς πρὸς πεῖραν πολλῶν εὐεργεσιῶν εἰ τὸν ἅγιον μεγαλομάρτυρα Γεώργιον.. ληφότας. Martyrium sancti Theodoti Ancyrani. Scriptum est a Nilo in inartyrio comite: Λεγέτω οὖν τις ὅπερ βούλεται· ἡμεῖς ἄπερ καὶ ἔγνωμεν, καὶ ὄψεσιν αὑταῖς ἐθεασάμεθα, τὴν καρτερίαν τοῦ ἀνδρὸς, ὡς καὶ συμπαρόντες αὐτῷ, καὶ ἀξιωθέντες παρ᾽ αὐτοῦ ἀγίων λόγων νουθεσίας χάριν, κ. τ. ἑ. Τότε ἔγνωμεν τὸν προδότην εἶναι τὸν Πολυχρόνιον. Dicat itaque quacunque vult quilibet,nos quæ cognovimus,et oculis ipsis vidimus, fortitudinem viri, tanquam qui presentes illi fuerimus,dignique efecti sumus ab eodem sanctorum colloquiorum, [87] ad nostrum instructionem memoria commendabimus, etc.Jam cognovimus proditorem esse Polychronium. El in fne; Ταῦτα πάντα ἐγὼ Νεῖλος ταπεινὸς ἐξέδωκα ὑμῖν μετὰ πάσης ἀκριβείας τοῖς θεοφιλέσιν ἀδελφοῖς, ὃς καὶ ἐν τῇ φυλακῇ συνὼν αὐτῷ, καὶ ἕκαστα γνοὺς ἢ εἰς γνῶσιν ἤγαγον, πανταχοῦ τῆς ἀληθείας φροντίζων· ὅπως καὶ ἡμεῖς μετὰ πάσης πίστεως καὶ πληροφορίας ἀκούοντες σχοίητε μέρος μετὰ τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου μάρτυρος Θεοδότου. Hæc omnia ego humilis Nilus exquisita diligentia vobis credidi, Del amantibus fratribus, qui in ipso carcere cum eo fui, singulaque cognovi quæ in commentarium retuli, in omnibus veritatem secutus; ut vos quoque cum omni fide et certitudine audientes, partem cum sancto et glorioso martyre Theodoto habeatis. Εδει πάντας ἀνθρώπους τῶν καλῶν μὴ ἀμυήτους ὑπάρχειν. Polycapi ascetæ, βίος τῆς ἁγίας Συγκλητικής. Ἔδει, ὦ Ιωάννη πάγχρυσε, τοὺς τῶν σῶν ἔγκως μίων πειρωμένους ἐφάπτεθαι. Joannis Damasceni, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον Ἰωάννην τον Χρυσόστος μου. Εδόκει μοι λέγειν τι περὶ τῶν ἀποστόλων προθυ μουμένῳ. Maximi Planudse λόγος εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους. Ἔθος τοῦτο τῶν λόγοις ἀγωνιζομένων. Gregorii Cyprii patriarchæ Constantinopolitani oratio, etc τὸν μάρτυρα Γεώργιον. Εἰ δὲ καὶ θνητὴν φύσιν ὁ χρόνος, καὶ πάντων ἐστὶ πατὴρ, ὁπόσα φθορὰ καὶ γένεσις βόσκει. Nicephori Gregoræ, βίος τοῦ ἐν ἁγίοις πατριάρχου Εἶπεν ὁ Κύριος, Οὐδεὶς ἀναβέβηκε εἰς τὸν οὐρανόν. Joannis Calecæ, λόγος τῇ Κυριακῇ πρὸ τῆς ὑψώσεως τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Gretserus nctatione in hanc orationem,ut ἐν παρόδῳ ipse quoque id notem; Hac oratio, inquit, nomen præfert Joannis Caleca patriarchæ Constantinopolit. Sed quis et quolus est Calecas? Quis? Fuit Joannes, qui sub Joanne V Palaeologo ac Joanne VI Cantacuzenu post Esaiam Byzantinam Ecclesiam rexit. Namque illi cognomien Calecæ fuit. Disco ex eodem Cantacuzeno in proæmio antirrheticorum adversus prochorum Cydonium. Signentur verbo. Συνόδου τοίνυν συγχρο τηθείσης (loquitur de [88] Barlaamo,et Ancyndino et Thessalonicensi Gregorio Palama) ¿v tỹ Kwvɔταντινουπόλει παρὰ τοῦ μακαρίτου καὶ ἀοιδίμου βασιλέως ᾿Ανδρονίκου τοῦ Παλαιολόγου τοῦ ἀδελφοῦ μου, Ιωάννου τοῦ Καλέκα τὸν πατριαρχικὸν κατέχοντος θρόνον, παρόντος καὶ αὐτοῦ δὴ τοῦ Θεσσαλονίκης, και τεδικάσθη καὶ ἀπεπέμφθη ὡς αἱρετικά φρονῶν ὁ αὐτὸς Βαρλαάμ. Synodo itaque Constantinopoli coacta a beatæ memoriæ et percelebri imperatore Andronico Paleologo fratre meo, Joanne Coleca tum pa triarchalem sedem tenente, præsente et ipso Thessalonicensi, condemnatus est atque ejectus, veluti hæretice sentiens, ipse Barlaamus. Obscuris apud Afros natalibus ortus cum esset,in sacerdotali ministerio dexterrimus inagno domestico erat a sacris: postmodum in clerum imperatoris cooplatus, ac pensionibus cumulatus, approbante imperatore, artibus et dolis ejusdem magri domestici, licet abnuerent adversarenturque reliqui præsules, quod vitæ curis implicitus, uxori et fi'iis cohabitaret, in opulentissimam patriarchalem se dem evehitur. Vide Cantacuzenum Historiarum lib. 2, cap. 24. Hincque planus fit, postremam hujus orationis partem, Xiphilinusne Joannes a δ

cum paululum convenissemus,processimus ad pro καὶ τρόμον ἐμποιοῦντες ἡμῖν. Ομοθυμαδόν δὲ πάντες rimum montem sollicite;el sedentes inter nos,pre· cibus et lacrymis et ejulatibus inter petras quiescebamus,etc. Ego autem Marcio et Felix,et Barnabas eorumdem assumptioni perduravimus.Reliqui vero Deo laudato, ob ea quibus non dignavit, ante a nobis ad vos missi pedem moverunt, quos accipite cum timore et multa reverentia, cum Christi operarii sint.Et in medio martyrio loquuntur. Tà ἀκόλουθα τῆς ἐπιστολῆς τῶν ἔνδεκα ἀδελφῶν περὶ τῆς τελειώσεως τῶν ἁγίων. Quæ sequuntur epistola undecim fratrum de morte Sanctorum. Εξελθόντος Φιλίππου τοῦ ἀποστόλου τῆς Γαλιλαίας. Ephræmii Chersonis, περὶ τῶν θαυμάτων τοῦ ἁγίου Κλήμεντος. ἀχανεῖς ἔστημεν. Αὐτοὶ δὲ προσομιλήσαντες τῷ ἁγίῳ Φωκά, εἰς οὐρανοὺς ᾤχοντο. Denique cadens Africanus in pavimentum jarebat stupidus,et universus circa eum exercitus. Intereu ipsi nos vidimus,quibus Dominus ostendere dignatus est, cum e cœlo lumen ingens sole decuplo majus illuxisset, tres angelos equis insidentes, igneos, immensum timorem tremoremque nobis incutientes. Simulque omnes obstupuimus: illi vero postquam sanctum Phocam allocuti essent, in cœlum ascenderunt. Et in fine. ᾿Ανὴρ ἀποστολικὸς τῶν καθ᾿ ἡμᾶς τὸν χορὸν τῶν ἁγίων ἀπειληφώς, καὶ τὸ βραβεῖον τοῦ Χριστοῦ κληρονομήσας. Vin hoc nostro avo apostolicus et qui sanctorum choro associatus est, bravium Christi hæreditaΕπαινετὸς καὶ οὗτος τῆς Ἐκκλησίας ὁ νόμος. Gre- vit. gorii episcopi Antiocheni, εἰς τὴν θεόσωμον ταφὴν τοῦ Κυρίου, καὶ εἰς τὸν Ἰωσήφ, καὶ εἰς τὴν τριήμερον ᾿Ανάστασιν. Επειδὴ ἡ τῆς μάρτυρος πανσεβάσμιος μνήμη ταῖς αἰγληφόριααῖς ἄνωθεν καταυγασθεῖσα ἐλλάμψεσιν. Georgii Grammatici, ἐγκώμιον τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας. Επειδή μάρτυρος σήμερον ἐπέστη πανήγυρις, καὶ τοσαύτη γέγονεν ἡ συνάθροισις. Arsenii Corcyrensis martyrium sancta Barbara virginis et martyris. Επειδήπερ πολλάκις, καὶ ἀπὸ τῆς καθόδου τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ παρουσίας. Martyrium sancti Phoca. Scriptum est a præsente ac vidente. ᾿Αμέλει καταπεσών ᾿Αφρικανὸς ἡμιθανὴς ἐπὶ τὸ ἔδαφος καὶ ἀχανὴς ἔκειτο, καὶ πᾶς ὁ περὶ αὐτὸν στρατὸς, ἐν οἷς ἔδομεν, οἷς ἠβουλήθη ὁ Κύριος δεῖξαι; ἐκλάμψαντος γὰρ φωτὸς μεγάλου δεκαπλάσιον ηλίου, οὐρανόθεν προεφάνησαν ἄγγελοι τρεῖς ἔφιπποι πύρινοι, καὶ πολὺν φόβον καὶ τρόμον ἐμποιοῦντες ἡμῖν. ῾Ομοθυμαδὸν δὲ πάντες ἀχανεῖς ἔστημεν. Namque concidens Africunus in terram semímortuus ac stupidus jacebat,et universus circa eum exercitus. Inter hoc wos vidimus,quibus nempe Deus ostendere voluit. Namque cum lumen ingens sole decuplo majus illuxisset, de cœlo apparuerunt tres angeli, equis insidentes igneis, magnum timorem et tremorem nobis immittentes. Quare nos omnes simul obstupefacti constilimus. Επειδήπερ πολλοὶ ἀνεγράψαντο βίους. Epiphanii monachi et presbyteri, περὶ τοῦ βίου καὶ πράξεων καὶ τέλους τοῦ ἡγίου ἀποστόλου Ανδρέου. Επειδήπερ χαίρει Θεὸς ταῖς τῶν οἰκείων θεραπόντων τιμαῖς. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὸν ἅγιον Νικόλαον. [94] Ἐπειδὴ πολλάκις καὶ ἀπὸ τῆς καθόδου της τοῦ Σωτῆρος παρουσίας. Martyrium sancti Phocæ. Scriptum est a presente et vidente. ᾿Αμέλει καὶ πεσὼν Αφρικανὸς ἐπὶ τὸ ἔδαφος ἔκειτο ἀχανῆς, καὶ πᾶς ὁ περὶ αὐτὸν στρατὸς, ἐν οἷς ἴδαμεν, οἷς ἠβουλήθη ὁ Κύριος δείξαι. Εκλάμψαντος γάρ φωτός μεγάλου δεκαπλάσιον ἡλίου οὐρανόθεν ἐφάνησαν ἄγγελοι τρεῖς ἔφιπτοι πύρινοι, καὶ πολυ, φόβον Ἐπειδὴ τῆς πρώτης καὶ θείας, καὶ μακαρίας ζωῆς ἀπεῤῥάγημεν. Philothei patriarcha Constantinopolitani, εἰς τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμίου Σταυρού. Ἐπειδὴ φαιδρὰ καὶ θεία πανήγυρις. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆρος. Επειδὴ χάριτι τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Eusebii Alexandrini, εἰς τὴν ᾿Ανάληψιν τοῦ Κυρίου. Επειδὴ χθὲς τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίsu. Eusebii Alexandrini, λόγος περὶ τοῦ Βαπτίσματος τοῦ Κυρίου. Επείπερ καὶ νῦν θεία ἐπέστη πανήγυρις. Leonis imperatoris, λόγος τῇ Κυριακῇ τῆς Πεντη κοστῆς. Επείπερ τῷ καλῷ σπέρματι εἴωθεν ἐπισπείρειν ὁ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐχθρὸς τὰ ζιζάνια, Theodori episcopi, εἰς τὸ μαρτύριον τῶν ἁγίων καλλινίκων μαρτύρων Κηρύκου καὶ Ἰουλίττης. Επέστη σήμερον ἡ πάντων χαρὰ λύουσα τὴν πρώτην ἀράν. Andrea Cretenis, εἰς τὸν Εὐαγγελισ μὸν τῆς Θεοτόκου. Επέστη τῶν ἱερῶν μυστηρίων ἡ πανήγυρις ἐπι έλαμψεν. Procli patriarcha Constantinopolitani, λόγος εἰς τὴν ἁγίαν Πέμπτην, Επήνεσε καὶ ἄλλοτέ ποτε βασιλέως γλώσσα τὴν παροῦσαν πανήγυριν. Leonis imperatoris, τῇ Κυριακῷ τῶν Βαΐων. Ἐπὶ μὲν τῶν ἔξωθεν ἀγώνων ἄνδρες μόνοι καλούμε ναι ἀγωνίζονται. Vila et res gesta Mariæ junioris. Scripta est ab æquali. Οὕτω καὶ τὴν μακαρίαν Μι ρίαν τὸ θαῦμα τῆς καθ' ἡμᾶς γενεάς, ἣν ὁ λόγος ἡμῖν ὑπόθεσιν ἐνεστήσατο, καὶ γυναῖκα οὖσαν· καὶ τὰ ἑξῆς Non alia ratione et beatam Mariam,nostra ala - tis miraculum, et que nostræ orationis argumentum est, licet mulierem, etc. Vivebat sub Basilio Macedone. Εἶχε μὲν τὰ σκήπτρα τῆς βασιλείας, Βα σίλειος, οὐχ ὁ τῆς Πορφύρας βλαστός· ἀλλ᾽ ὁ Μακεδών, ὁ ἐξ ἱπποκόμου βασιλεὺς καταστὰς ὁ τὸν Μιχαὴλ ἐκετνον ἀπεκτονώς. Possidebat sceptru imperii Basilius, non purpuræ surculus,sed Macedo,qui cz equisone [92] imperium occupaverat,et Michaelem illum trucidaverat. Mortem obiit Euthymio patriarcha Romano imperium tenente, Επεὶ δ᾽ ἐπὶ

cum paululum convenissemus,processimus ad pro καὶ τρόμον ἐμποιοῦντες ἡμῖν. Ομοθυμαδόν δὲ πάντες rimum montem sollicite;el sedentes inter nos,pre· cibus et lacrymis et ejulatibus inter petras quiescebamus,etc. Ego autem Marcio et Felix,et Barnabas eorumdem assumptioni perduravimus.Reliqui vero Deo laudato, ob ea quibus non dignavit, ante a nobis ad vos missi pedem moverunt, quos accipite cum timore et multa reverentia, cum Christi operarii sint.Et in medio martyrio loquuntur. Tà ἀκόλουθα τῆς ἐπιστολῆς τῶν ἔνδεκα ἀδελφῶν περὶ τῆς τελειώσεως τῶν ἁγίων. Quæ sequuntur epistola undecim fratrum de morte Sanctorum. Εξελθόντος Φιλίππου τοῦ ἀποστόλου τῆς Γαλιλαίας. Ephræmii Chersonis, περὶ τῶν θαυμάτων τοῦ ἁγίου Κλήμεντος. ἀχανεῖς ἔστημεν. Αὐτοὶ δὲ προσομιλήσαντες τῷ ἁγίῳ Φωκά, εἰς οὐρανοὺς ᾤχοντο. Denique cadens Africanus in pavimentum jarebat stupidus,et universus circa eum exercitus. Intereu ipsi nos vidimus,quibus Dominus ostendere dignatus est, cum e cœlo lumen ingens sole decuplo majus illuxisset, tres angelos equis insidentes, igneos, immensum timorem tremoremque nobis incutientes. Simulque omnes obstupuimus: illi vero postquam sanctum Phocam allocuti essent, in cœlum ascenderunt. Et in fine. ᾿Ανὴρ ἀποστολικὸς τῶν καθ᾿ ἡμᾶς τὸν χορὸν τῶν ἁγίων ἀπειληφώς, καὶ τὸ βραβεῖον τοῦ Χριστοῦ κληρονομήσας. Vin hoc nostro avo apostolicus et qui sanctorum choro associatus est, bravium Christi hæreditaΕπαινετὸς καὶ οὗτος τῆς Ἐκκλησίας ὁ νόμος. Gre- vit. gorii episcopi Antiocheni, εἰς τὴν θεόσωμον ταφὴν τοῦ Κυρίου, καὶ εἰς τὸν Ἰωσήφ, καὶ εἰς τὴν τριήμερον ᾿Ανάστασιν. Επειδὴ ἡ τῆς μάρτυρος πανσεβάσμιος μνήμη ταῖς αἰγληφόριααῖς ἄνωθεν καταυγασθεῖσα ἐλλάμψεσιν. Georgii Grammatici, ἐγκώμιον τῆς ἁγίας τοῦ Χριστοῦ μεγαλομάρτυρος Βαρβάρας. Επειδή μάρτυρος σήμερον ἐπέστη πανήγυρις, καὶ τοσαύτη γέγονεν ἡ συνάθροισις. Arsenii Corcyrensis martyrium sancta Barbara virginis et martyris. Επειδήπερ πολλάκις, καὶ ἀπὸ τῆς καθόδου τῆς τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ παρουσίας. Martyrium sancti Phoca. Scriptum est a præsente ac vidente. ᾿Αμέλει καταπεσών ᾿Αφρικανὸς ἡμιθανὴς ἐπὶ τὸ ἔδαφος καὶ ἀχανὴς ἔκειτο, καὶ πᾶς ὁ περὶ αὐτὸν στρατὸς, ἐν οἷς ἔδομεν, οἷς ἠβουλήθη ὁ Κύριος δεῖξαι; ἐκλάμψαντος γὰρ φωτὸς μεγάλου δεκαπλάσιον ηλίου, οὐρανόθεν προεφάνησαν ἄγγελοι τρεῖς ἔφιπποι πύρινοι, καὶ πολὺν φόβον καὶ τρόμον ἐμποιοῦντες ἡμῖν. ῾Ομοθυμαδὸν δὲ πάντες ἀχανεῖς ἔστημεν. Namque concidens Africunus in terram semímortuus ac stupidus jacebat,et universus circa eum exercitus. Inter hoc wos vidimus,quibus nempe Deus ostendere voluit. Namque cum lumen ingens sole decuplo majus illuxisset, de cœlo apparuerunt tres angeli, equis insidentes igneis, magnum timorem et tremorem nobis immittentes. Quare nos omnes simul obstupefacti constilimus. Επειδήπερ πολλοὶ ἀνεγράψαντο βίους. Epiphanii monachi et presbyteri, περὶ τοῦ βίου καὶ πράξεων καὶ τέλους τοῦ ἡγίου ἀποστόλου Ανδρέου. Επειδήπερ χαίρει Θεὸς ταῖς τῶν οἰκείων θεραπόντων τιμαῖς. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὸν ἅγιον Νικόλαον. [94] Ἐπειδὴ πολλάκις καὶ ἀπὸ τῆς καθόδου της τοῦ Σωτῆρος παρουσίας. Martyrium sancti Phocæ. Scriptum est a presente et vidente. ᾿Αμέλει καὶ πεσὼν Αφρικανὸς ἐπὶ τὸ ἔδαφος ἔκειτο ἀχανῆς, καὶ πᾶς ὁ περὶ αὐτὸν στρατὸς, ἐν οἷς ἴδαμεν, οἷς ἠβουλήθη ὁ Κύριος δείξαι. Εκλάμψαντος γάρ φωτός μεγάλου δεκαπλάσιον ἡλίου οὐρανόθεν ἐφάνησαν ἄγγελοι τρεῖς ἔφιπτοι πύρινοι, καὶ πολυ, φόβον Ἐπειδὴ τῆς πρώτης καὶ θείας, καὶ μακαρίας ζωῆς ἀπεῤῥάγημεν. Philothei patriarcha Constantinopolitani, εἰς τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμίου Σταυρού. Ἐπειδὴ φαιδρὰ καὶ θεία πανήγυρις. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆρος. Επειδὴ χάριτι τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Eusebii Alexandrini, εἰς τὴν ᾿Ανάληψιν τοῦ Κυρίου. Επειδὴ χθὲς τῆς Γεννήσεως τοῦ Κυρίsu. Eusebii Alexandrini, λόγος περὶ τοῦ Βαπτίσματος τοῦ Κυρίου. Επείπερ καὶ νῦν θεία ἐπέστη πανήγυρις. Leonis imperatoris, λόγος τῇ Κυριακῇ τῆς Πεντη κοστῆς. Επείπερ τῷ καλῷ σπέρματι εἴωθεν ἐπισπείρειν ὁ τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐχθρὸς τὰ ζιζάνια, Theodori episcopi, εἰς τὸ μαρτύριον τῶν ἁγίων καλλινίκων μαρτύρων Κηρύκου καὶ Ἰουλίττης. Επέστη σήμερον ἡ πάντων χαρὰ λύουσα τὴν πρώτην ἀράν. Andrea Cretenis, εἰς τὸν Εὐαγγελισ μὸν τῆς Θεοτόκου. Επέστη τῶν ἱερῶν μυστηρίων ἡ πανήγυρις ἐπι έλαμψεν. Procli patriarcha Constantinopolitani, λόγος εἰς τὴν ἁγίαν Πέμπτην, Επήνεσε καὶ ἄλλοτέ ποτε βασιλέως γλώσσα τὴν παροῦσαν πανήγυριν. Leonis imperatoris, τῇ Κυριακῷ τῶν Βαΐων. Ἐπὶ μὲν τῶν ἔξωθεν ἀγώνων ἄνδρες μόνοι καλούμε ναι ἀγωνίζονται. Vila et res gesta Mariæ junioris. Scripta est ab æquali. Οὕτω καὶ τὴν μακαρίαν Μι ρίαν τὸ θαῦμα τῆς καθ' ἡμᾶς γενεάς, ἣν ὁ λόγος ἡμῖν ὑπόθεσιν ἐνεστήσατο, καὶ γυναῖκα οὖσαν· καὶ τὰ ἑξῆς Non alia ratione et beatam Mariam,nostra ala - tis miraculum, et que nostræ orationis argumentum est, licet mulierem, etc. Vivebat sub Basilio Macedone. Εἶχε μὲν τὰ σκήπτρα τῆς βασιλείας, Βα σίλειος, οὐχ ὁ τῆς Πορφύρας βλαστός· ἀλλ᾽ ὁ Μακεδών, ὁ ἐξ ἱπποκόμου βασιλεὺς καταστὰς ὁ τὸν Μιχαὴλ ἐκετνον ἀπεκτονώς. Possidebat sceptru imperii Basilius, non purpuræ surculus,sed Macedo,qui cz equisone [92] imperium occupaverat,et Michaelem illum trucidaverat. Mortem obiit Euthymio patriarcha Romano imperium tenente, Επεὶ δ᾽ ἐπὶ

θυσίαν τῷ Θεῷ προσήνεγκεν (οὗτος δέ ἐστιν ἡ ἐμὴ ἐλεεινότης), καὶ φησι πρὸς αὐτόν. Benedictus Deus, qui tuum venerandum caput invitavit sacer sacerdos, ut a mea humilitate sermonem exquireres de vita sancta, et quo nunc cum angelis habitat, Matris nostrae Melania Romana, tanquam qui cum ea non breve tempus contriverim, sciamque cxililer senatorium ipsius genus, necnon vitæ illius angelica initia, omnem mundana gloriæ fastum conculcantis.Εt, Eas post ipsius [94] dormitionem inclamo, ut memor illius sanctorum praceptorum possim omni ignavia, oblivione, hesitatione, tristitia et infidelitate propulsata, maxima illius facinora, et si non ex in!egro, enarrare, quæ ipsa evangelicis praceptis niva occultare studebat. El, Paucis itaque ex multis, et quæ ipse oculis meis vidi, quaque ex aliis accurate addidic, scripto mandatis, reliqua tuæ diligentiæ perquirenda relinquam. Et, Cum vero admodum utile exsistimemus, pauca illius colloquio enarrare, qua illu propter nostram adificationem sæpius suggerebat, hæc et ego cum omni veritate scribere ad legentium utilitatem. El, Quæ cum gaudio accipiens, advocat qui cum ea erat, presbyterum, quem ex mundo arreptum sacrificium Deo obtulerat. Ille vero erat ego miserabilis, et dicit illi. Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ. Isidori archiepiscopi Thessalonicensis, εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εφη ὁ σωτηριος λόγος. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὸν ἅγιον μάρτυρα Δημήτριον. Ζωγράφοι μὲν καὶ λογογράφει τὴν ἴσην τοῖς ἐντυγχάνουσι προξενοῦσιν ὠφέλειαν. Arsenii archiepiscopi Corcyrensis, ἐγκώμιον εἰς τὸν ὕγιον Ανδρέαν τὸν Πρωτόκλητον. Н Ἡ ἀρχὴ τῶν ἰαμάτων καὶ χαρισμάτων καὶ χαρισμάτ των τῶν δοθέντων ἡμῖν ὑπὸ Θεοῦ. Archippi eremil ac paramonarii. Narratio de miraculo sancti Michaelis archangeli in urbe Chonis patrato. Η Βασίλισσα τῶν ἀγγέλων, ἡ Δέσμοινα τῶν ἀν θρώπων, ἡ Κυρία τοῦ κόσμου. Josephi Bryennii, λύγος εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Θεοτόκου. Η θεία μὲν ἡ τῆς παρούσης εὐφροσύνης προσηγου ρία. Georgii Nicomediensis, λόγος εἰς τὴν σύλληψιν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ήδη μοι τῷ πρὸς τὰς οὐρανίας Δυνάμεις φίλτρων Macarii Crysocephali, ιδίως εἰς τοὺς δύο ταξιάρχας και πρωτοστάτης τῶν ἀγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Ηδη τῆς Δεσποτικῆς πανηγύρεως παρακύπτει τα χαρίσματα. Leontii Constantinopolitani, εἰς τὰ προφωτίσματα, εἰς τὰ Βαία, καὶ εἰς τὴν ἔγερσιν τοῦ Απζάρου. " Εκει δὲ λοιπὸν πρὸς αὐτὴν τὴν ἀκμὴν τῶν ἄθλῶν ὁ λόγος, Jeoannis Geoinetre, εἰς τὰ πάθη του Χρισ στοῦ, καὶ εἰς τὴν ἁγίαν Θεοτόκον. " Ηκούσαμεν, ἀδελφοί, ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Leontii Hierosolymitani, εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. "Ηκουσται πάντως ἡμῖν, ὦ φιλόχριστος πανήγυρις, καὶ φιλάγιον ἄθροισμα. Cosms Vestitoris, εἰς τὴν ἐπάνοδον τοῦ λειψάνου τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ιωάννου τοῦ Κρυσοστόμου. Ἥκω τὸ ἔπίταγμα φέρων. Constantini episcopi Tii, εἰς τὴν εὔρεσιν τοῦ τιμίου λειψάνου τῆς ἀγίας Εὐφημίας. [95]. Ἡμεῖς ὁ τοῦ Χριστοῦ λαός· ἡ ἁγία ποίμνη Gregorii Nysseni, εἰς τὸν ἅγιον μεγαλομάρτυρα Θεόδωρον τὸν Τήρωνα, Η μὲν ἑορτὴ λέγεται Καθαρσίων, ἣν οὐκ ἄν τις ἀμάρτοι. Hesychii presbyteri Hierosolymitani, λόγος εἰς τὴν Υπαπαντὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Η μὲν πρόθεσις τῷ λόγῳ δικαία, ἡ δὲ ἐπιχείρησις τολμηρά. Gregorii, sive Georgii Cyprii patriarchs Constantinopolitani, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον Διονύστον τὸν ᾿Αρεοπαγίτην. Η μὲν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ προαιώνιος βασιλεία οὔτε αρχὴν ἡμερῶν οὔτε ζωῆς τέλος ἔσχεν. Martyrium sancti Georgii. Scriptum est a famulo illius Pasicrate, ut ibidem legitur. Τὸ την καῦτα ἀνέλαμψεν ὡς ἐν σκοτομήνῃ νυκτὶ ἀστὴρ δικο φανῆς, καὶ λάμπων ὁ τοῦ Χριστοῦ τίμιος, μαργαρί της, Γεώργιος τις ονόματι ὁ ἐμὸς δεσπότης. Tam illuxit veluti in nocte tenebricosa stella clara, ac placida Christi pretiosa margarita, Georgius quidam nomine meus domimus. Et in fine. Εγώ δὲ Πασικράτης δοῦλος Γεωργίου, ἀκολουθήσας τῷ ἐμῷ δεσπότῃ ἐπὶ πᾶσι, τὰ ὑπομνήματα βεβαίως συνέταλα. Ego vero Pasicrates famulus Georgii, secutus in omnibus meum dominum hæc commentaria fr miler conscripsi Ηρετό μέ τις πρόβλημα τῶν ἐκ πνεύματος· ἐπεὶ δὲ καὶ σωφρονῶν. Joannis Zonaræ, λόγος εἰς τὴν Σταυροπροσκύνησιν. Ἡ τόδε τὸ πᾶν ἀῤῥήτοις λόγοις ἁρμονίας αρμοσαμένη. Josephi Bryennii, εἰς τὸν Ἐστήκειαν ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὑτοῦ καὶ εἰς τὴν Θεοτόκον. Η τρισυπόστατος καὶ ἀδιαίρετος μία ουσία Theodori episcopi Petrarum, βίος καὶ πολιτεία τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου τοῦ ἀρχιμανδρίτου πάσης τῆς ἐρήμου, τῆς ὑπὸ τὴν ἁγίαν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν πόλιν. Εὔξησεν ἡμῖν τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀποστόλων Georgii Nysseni, εἰς τὸν ἅγιον Μελέτιον ἐπίσκοπον Αν τιοχείας. Ἦχος σάλπιγγος, λύρα πνευματική. Chrysippi pregbyleri Hierosolymitani, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον Ιωάννην τὸν Πρόδρομον. Ἡ χθὲς τῆς Θεοτόκου γενεθλιακή πανήγυρις τῆς κοσμικῆς χαρᾶς. Cosms Vestiloris, εἰς τοὺς ἁγίους "Ιωακεὶμ καὶ 'Ανναν τοὺς γονεῖς τῆς Θεοτόκου. Θαῤῥεῖν μὲν τὸν λόγον ἐπ' ὀλίγον κἂν ἦν Joannis

θυσίαν τῷ Θεῷ προσήνεγκεν (οὗτος δέ ἐστιν ἡ ἐμὴ ἐλεεινότης), καὶ φησι πρὸς αὐτόν. Benedictus Deus, qui tuum venerandum caput invitavit sacer sacerdos, ut a mea humilitate sermonem exquireres de vita sancta, et quo nunc cum angelis habitat, Matris nostrae Melania Romana, tanquam qui cum ea non breve tempus contriverim, sciamque cxililer senatorium ipsius genus, necnon vitæ illius angelica initia, omnem mundana gloriæ fastum conculcantis.Εt, Eas post ipsius [94] dormitionem inclamo, ut memor illius sanctorum praceptorum possim omni ignavia, oblivione, hesitatione, tristitia et infidelitate propulsata, maxima illius facinora, et si non ex in!egro, enarrare, quæ ipsa evangelicis praceptis niva occultare studebat. El, Paucis itaque ex multis, et quæ ipse oculis meis vidi, quaque ex aliis accurate addidic, scripto mandatis, reliqua tuæ diligentiæ perquirenda relinquam. Et, Cum vero admodum utile exsistimemus, pauca illius colloquio enarrare, qua illu propter nostram adificationem sæpius suggerebat, hæc et ego cum omni veritate scribere ad legentium utilitatem. El, Quæ cum gaudio accipiens, advocat qui cum ea erat, presbyterum, quem ex mundo arreptum sacrificium Deo obtulerat. Ille vero erat ego miserabilis, et dicit illi. Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοί, καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ. Isidori archiepiscopi Thessalonicensis, εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Εφη ὁ σωτηριος λόγος. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὸν ἅγιον μάρτυρα Δημήτριον. Ζωγράφοι μὲν καὶ λογογράφει τὴν ἴσην τοῖς ἐντυγχάνουσι προξενοῦσιν ὠφέλειαν. Arsenii archiepiscopi Corcyrensis, ἐγκώμιον εἰς τὸν ὕγιον Ανδρέαν τὸν Πρωτόκλητον. Н Ἡ ἀρχὴ τῶν ἰαμάτων καὶ χαρισμάτων καὶ χαρισμάτ των τῶν δοθέντων ἡμῖν ὑπὸ Θεοῦ. Archippi eremil ac paramonarii. Narratio de miraculo sancti Michaelis archangeli in urbe Chonis patrato. Η Βασίλισσα τῶν ἀγγέλων, ἡ Δέσμοινα τῶν ἀν θρώπων, ἡ Κυρία τοῦ κόσμου. Josephi Bryennii, λύγος εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Θεοτόκου. Η θεία μὲν ἡ τῆς παρούσης εὐφροσύνης προσηγου ρία. Georgii Nicomediensis, λόγος εἰς τὴν σύλληψιν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ήδη μοι τῷ πρὸς τὰς οὐρανίας Δυνάμεις φίλτρων Macarii Crysocephali, ιδίως εἰς τοὺς δύο ταξιάρχας και πρωτοστάτης τῶν ἀγγέλων Μιχαὴλ καὶ Γαβριήλ. Ηδη τῆς Δεσποτικῆς πανηγύρεως παρακύπτει τα χαρίσματα. Leontii Constantinopolitani, εἰς τὰ προφωτίσματα, εἰς τὰ Βαία, καὶ εἰς τὴν ἔγερσιν τοῦ Απζάρου. " Εκει δὲ λοιπὸν πρὸς αὐτὴν τὴν ἀκμὴν τῶν ἄθλῶν ὁ λόγος, Jeoannis Geoinetre, εἰς τὰ πάθη του Χρισ στοῦ, καὶ εἰς τὴν ἁγίαν Θεοτόκον. " Ηκούσαμεν, ἀδελφοί, ἐν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Κυρίου ἡμῶν. Leontii Hierosolymitani, εἰς τὴν παραβολὴν τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. "Ηκουσται πάντως ἡμῖν, ὦ φιλόχριστος πανήγυρις, καὶ φιλάγιον ἄθροισμα. Cosms Vestitoris, εἰς τὴν ἐπάνοδον τοῦ λειψάνου τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ιωάννου τοῦ Κρυσοστόμου. Ἥκω τὸ ἔπίταγμα φέρων. Constantini episcopi Tii, εἰς τὴν εὔρεσιν τοῦ τιμίου λειψάνου τῆς ἀγίας Εὐφημίας. [95]. Ἡμεῖς ὁ τοῦ Χριστοῦ λαός· ἡ ἁγία ποίμνη Gregorii Nysseni, εἰς τὸν ἅγιον μεγαλομάρτυρα Θεόδωρον τὸν Τήρωνα, Η μὲν ἑορτὴ λέγεται Καθαρσίων, ἣν οὐκ ἄν τις ἀμάρτοι. Hesychii presbyteri Hierosolymitani, λόγος εἰς τὴν Υπαπαντὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Η μὲν πρόθεσις τῷ λόγῳ δικαία, ἡ δὲ ἐπιχείρησις τολμηρά. Gregorii, sive Georgii Cyprii patriarchs Constantinopolitani, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον Διονύστον τὸν ᾿Αρεοπαγίτην. Η μὲν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ προαιώνιος βασιλεία οὔτε αρχὴν ἡμερῶν οὔτε ζωῆς τέλος ἔσχεν. Martyrium sancti Georgii. Scriptum est a famulo illius Pasicrate, ut ibidem legitur. Τὸ την καῦτα ἀνέλαμψεν ὡς ἐν σκοτομήνῃ νυκτὶ ἀστὴρ δικο φανῆς, καὶ λάμπων ὁ τοῦ Χριστοῦ τίμιος, μαργαρί της, Γεώργιος τις ονόματι ὁ ἐμὸς δεσπότης. Tam illuxit veluti in nocte tenebricosa stella clara, ac placida Christi pretiosa margarita, Georgius quidam nomine meus domimus. Et in fine. Εγώ δὲ Πασικράτης δοῦλος Γεωργίου, ἀκολουθήσας τῷ ἐμῷ δεσπότῃ ἐπὶ πᾶσι, τὰ ὑπομνήματα βεβαίως συνέταλα. Ego vero Pasicrates famulus Georgii, secutus in omnibus meum dominum hæc commentaria fr miler conscripsi Ηρετό μέ τις πρόβλημα τῶν ἐκ πνεύματος· ἐπεὶ δὲ καὶ σωφρονῶν. Joannis Zonaræ, λόγος εἰς τὴν Σταυροπροσκύνησιν. Ἡ τόδε τὸ πᾶν ἀῤῥήτοις λόγοις ἁρμονίας αρμοσαμένη. Josephi Bryennii, εἰς τὸν Ἐστήκειαν ἐν τῷ Σταυρῷ τοῦ Ἰησοῦ ἡ μήτηρ αὑτοῦ καὶ εἰς τὴν Θεοτόκον. Η τρισυπόστατος καὶ ἀδιαίρετος μία ουσία Theodori episcopi Petrarum, βίος καὶ πολιτεία τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου τοῦ ἀρχιμανδρίτου πάσης τῆς ἐρήμου, τῆς ὑπὸ τὴν ἁγίαν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν πόλιν. Εὔξησεν ἡμῖν τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀποστόλων Georgii Nysseni, εἰς τὸν ἅγιον Μελέτιον ἐπίσκοπον Αν τιοχείας. Ἦχος σάλπιγγος, λύρα πνευματική. Chrysippi pregbyleri Hierosolymitani, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον Ιωάννην τὸν Πρόδρομον. Ἡ χθὲς τῆς Θεοτόκου γενεθλιακή πανήγυρις τῆς κοσμικῆς χαρᾶς. Cosms Vestiloris, εἰς τοὺς ἁγίους "Ιωακεὶμ καὶ 'Ανναν τοὺς γονεῖς τῆς Θεοτόκου. Θαῤῥεῖν μὲν τὸν λόγον ἐπ' ὀλίγον κἂν ἦν Joannis

Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους ἐβασίλευσε διοκλητιανὸς ὁ τύραννος. Martyrium sancti Procopii. Meminit septima synodus generalis act. 4. μένα, καὶ ὑπὸ μόνου Θεοῦ διασκεδασθέντα, καὶ ταῦτα videremus, audiebantur a nobis voces innumeμερικῶς διηγήσομαι. Marimus hic exercitus fuil rorum exercituum angelorum dicentium. omnium, qui nostris hisce temporibus extiterunt, etc. Eu velocitate rem conficere jussi sunt, ut nos eorum adventum, nonnisi uno die ante, cognoverimus: El, Quæ ego oculis meis vidi et manibus tetigi in orientali civitatis parte, cum ab hostibus facta, tum a Deo solo dissipata, ea singillatim enarrabo. Καὶ τὴν ᾿Εκκλησίαν ἄρα ἧς ὁ Χριστός κεφαλή, παράδεισον κατανοοῦμεν. Gregorii Cyprii patriarcha Constantinop., εἰς τὴν ἁγίαν μεγαλομάρτυρα Μαρίνην, Καὶ τὸ λόγοις μὲν ἄλλως τὰ τῶν ἁγίων εκάστου διεξιέναι, Philothei patriarcha Constantinopolilani, ἐγκώμιον εἰς τοὺς ἁγίους ἅπαντας, ἐν ᾧ καὶ τῆς περὶ τὸν ἄνθρωπον τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας ἐπισ τομή. Καὶ τοῦτο τῆς ἄκρας ἀγαθότητος γνώρισμα, ἀπόδειξις καὶ αὕτη μεγίστη. Joannis Euchaitarum episcopi, λόγος εἰς τὴν σύναξιν τῶν ἁγίων ἀγγέλων. [98] Καλὰς ἡμῖν ὑποθέσεων αρχὰς ἡ παρούσα πανήγυρις δείκνυσιν. Georgii Chartophylacis, εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ὅτι ἀπεδόθη ἐν τῷ ναῷ τριετία ζουσα, Καλὴ μὲν ἡ τῶν ψαλμῶν λύρα, θεόπνευστος ἡ τοῦ Πνεύματος. Procli patriarcha Constantinopolitani, εἰς τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου, καὶ εἰς τὰς ἐπαφυστρίδας. Καλλὸν μὲν τὸ ῥόδον τῆς ἐαρινῆς. Hesychii presbyteri Hierosolymitani, ἐγκωμιον εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον. Καλὸς μὲν ὁ τῆς εὐπειθείας νόμος. Georgii Nicomediensis, εἰς τὴν διαπόρησιν Ιωσήφ, καὶ πρὸ τὴν Παρθένον διάλεξις. Καὶ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον βασιλεύοντος τοῦ ἀσεβε στάτου Ιουλιανοῦ, καὶ τῆς εἰδωλολατρίας ἐπικρατούσης. Martyrium SS. Ismaelis, Sabellis et Manuelis Auctor erat iisdem σύγχρονος. ὥσπερ καὶ αἱ τῶν ὑπομνημάτων πράξεις αἱ γενόμεναι ἐπ' αὐτοῖς διδάσκουσιν. ἡμας περιέχουσαι οὕτως· Βαλτανοῦ βασιλεύοντος ἐν τῇ χώρα Περσών. Quemadmodum et commentaria de eorum rebus gestis, quæ ea ipsa œtute conscripta sunt, nos docent, his verbis. Pellano imperatore in regione Persarum. Κινεῖ με πρὸς τὴν παροῦσαν ὑπόθεσιν ἡ ἐν τοῖς θείοις Εὐαγγελίοις παραβολή. Gregorii Nysseni, ἐγε κώμιον εἰς τὸν ὅσιον καὶ θεοφόρον Πατέρα ἡμῶν Ἐφραὶμ τὸν Σύρον. Κινήσωμεν, ἀγαπητοί, σήμερον ὡς κινύραν τὰ χείλη. Andrew Cretensis λόγος εἰς τὴν Ὕψωσιν τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Κλέπει τους πόνους τῶν ἐμπόρων ἡ συνεχής προσδοκία τῶν πόρων. Procli patriarcha Constantinopolitani, ἐγκώμιον εἰς τὴν Θεοτόκον Μαρίαν. Κλίνατέ μοι ούς, ἀδελφοὶ, καὶ διηγήσομαι, Ephræm Syri, λόγος επιτάφιος εἰς τὸν μέγαν Βασίλειον ἀρ χιεπίσκοπον Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, Κρίνα ἐξ ἀγροῦ καὶ ῥεύματα ἐκ πηγής. Theodori Lascaris Ducæ, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον μάρτυρα Τρύ φωνα. Λ Λάξαρος τον παρόντα συγκεκροτηκώς σύλλον. Andrew Cretensis, εἰς τὸν τετραήμερον Λάζαρον. [99] Λαμπρὰ καὶ παράδοξος τῆς παρούσης ἑορτῆς ἡ ὑπόθεσις. Procli patriarchae Constantinopolitani, εἰς τὸ γενέθλιον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χρισ στοῦ. Λαμπρὰ μὲν ἡ τοῦ Πάσχα πανήγυρις. Procli patriarcha Constantinopolitani, εἰς τὸν ἅγιον Πάσχα. Λαμπρῶς πανηγυρίζει ἡ κτίσις σήμερος. Theodori junioris Homologetæ, εἰς τὸ γενέσιον τῆς Παρθένου. Est Theodorus Studiia. Μαξιμιανὸς καὶ Μαξιμίνος βασιλεῖς ἐξαπέστειλαν διατάγματα εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. Martyrium S. Theodori Teronis. Scriptum a praesente et vidente. In fine. Καὶ τέλος προσευξάμενος, καὶ εἰπὼν τὸ ᾿Αμήν, ὥσπερ ἐρευγόμενος παρέδωκε την ψυχήν. Καὶ ὥσπερ ἀστραπὴν ἴδωμεν ἀναλαμβανομένην τὴν ψυχὴν αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανόν. Εt tandem precibus effusis, dictoque Amen, veluti eruclans animam reddidit, et veluti fulgur vidimus illius animam in calum admissam, receptamque. Μαρτυρική πανήγυρις σήμερον. Joannis metropolitæ Eucbailarum, εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου μάρτυ Δρος Θεοδώρου του Τήρωνος, ἤτοι τὸν ἀνθισμόν. Μάρτυρος παραγέγονε μνήμη Leonis imperatoris λόγος εἰς τὸν μάρτυρα Τρύφωνα. Μάτην οἱ πολλοὶ τὸν χρόνον αἴτιον ἀξιοῦσιν εἶναι. Νicephoris Blemmidæ, βίος καὶ πολιτεία τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Παύλου τοῦ ἐν τῷ Λάτρῳ. Κατὰ τοὺς καιρούς ἐκείνους βασιλεύοντος κατά συγχώρησιν τοῦ Χριστοῦ Σωβαρίου τινὸς τῶν Περσῶν. Martyrium SS. Acindini, Pegatii et Anempodisti. Scriptum est a preseule. Καὶ ταῦτα αὐτοῦ εὐξημένου, ωράθη αὐτοῖς στρατὸς ἀγγέλων ὑπερμεγέθης ῶν τὸ κάλλος ἡμᾶς τοὺς ὁρῶντας ἐπὶ τῆς γῆς ἐῤῥιψεν. Κειμένων δὲ ἡμῶν ἐπιπλέον, ἔστησαν οἱ ἅγιοι εἰς προσευχήν. Ει. Καὶ ἐστώτων ἡμῶν καὶ θεωρούντων, ἠκεύοντο ἡμῖν φωναὶ ἀναριθμήτων στρατῶν ἀγγέλων λεγόντων. Εt hac cum ille orasset, apparuit illis exercitus ingens angelorum, quorum pulchritudo, nos, qui videbamus, in terram dejecit. Cum vero nos diu procumbcremus, sancti in ora- Μεγάλαι τε καὶ πολλαὶ καὶ ποικίλαι τῆς ἀσωμάτ tione steterunt, etc. Et, Cum nos staremus et του καὶ μεγαλοπρεπούς. Pantaleonis diaconi et Μεγάλη τῆς προσευχῆς τὰ χαρίσματα. Leontii presbyteri Constantinopolitani, λόγος εἰς τὴν μετ γάλης Παρασκευήν. Καὶ εἰς τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ. Καὶ εἰς τὸν Ἰώβ,

Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους ἐβασίλευσε διοκλητιανὸς ὁ τύραννος. Martyrium sancti Procopii. Meminit septima synodus generalis act. 4. μένα, καὶ ὑπὸ μόνου Θεοῦ διασκεδασθέντα, καὶ ταῦτα videremus, audiebantur a nobis voces innumeμερικῶς διηγήσομαι. Marimus hic exercitus fuil rorum exercituum angelorum dicentium. omnium, qui nostris hisce temporibus extiterunt, etc. Eu velocitate rem conficere jussi sunt, ut nos eorum adventum, nonnisi uno die ante, cognoverimus: El, Quæ ego oculis meis vidi et manibus tetigi in orientali civitatis parte, cum ab hostibus facta, tum a Deo solo dissipata, ea singillatim enarrabo. Καὶ τὴν ᾿Εκκλησίαν ἄρα ἧς ὁ Χριστός κεφαλή, παράδεισον κατανοοῦμεν. Gregorii Cyprii patriarcha Constantinop., εἰς τὴν ἁγίαν μεγαλομάρτυρα Μαρίνην, Καὶ τὸ λόγοις μὲν ἄλλως τὰ τῶν ἁγίων εκάστου διεξιέναι, Philothei patriarcha Constantinopolilani, ἐγκώμιον εἰς τοὺς ἁγίους ἅπαντας, ἐν ᾧ καὶ τῆς περὶ τὸν ἄνθρωπον τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας ἐπισ τομή. Καὶ τοῦτο τῆς ἄκρας ἀγαθότητος γνώρισμα, ἀπόδειξις καὶ αὕτη μεγίστη. Joannis Euchaitarum episcopi, λόγος εἰς τὴν σύναξιν τῶν ἁγίων ἀγγέλων. [98] Καλὰς ἡμῖν ὑποθέσεων αρχὰς ἡ παρούσα πανήγυρις δείκνυσιν. Georgii Chartophylacis, εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ὅτι ἀπεδόθη ἐν τῷ ναῷ τριετία ζουσα, Καλὴ μὲν ἡ τῶν ψαλμῶν λύρα, θεόπνευστος ἡ τοῦ Πνεύματος. Procli patriarcha Constantinopolitani, εἰς τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Κυρίου, καὶ εἰς τὰς ἐπαφυστρίδας. Καλλὸν μὲν τὸ ῥόδον τῆς ἐαρινῆς. Hesychii presbyteri Hierosolymitani, ἐγκωμιον εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους Πέτρον καὶ Παῦλον. Καλὸς μὲν ὁ τῆς εὐπειθείας νόμος. Georgii Nicomediensis, εἰς τὴν διαπόρησιν Ιωσήφ, καὶ πρὸ τὴν Παρθένον διάλεξις. Καὶ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον βασιλεύοντος τοῦ ἀσεβε στάτου Ιουλιανοῦ, καὶ τῆς εἰδωλολατρίας ἐπικρατούσης. Martyrium SS. Ismaelis, Sabellis et Manuelis Auctor erat iisdem σύγχρονος. ὥσπερ καὶ αἱ τῶν ὑπομνημάτων πράξεις αἱ γενόμεναι ἐπ' αὐτοῖς διδάσκουσιν. ἡμας περιέχουσαι οὕτως· Βαλτανοῦ βασιλεύοντος ἐν τῇ χώρα Περσών. Quemadmodum et commentaria de eorum rebus gestis, quæ ea ipsa œtute conscripta sunt, nos docent, his verbis. Pellano imperatore in regione Persarum. Κινεῖ με πρὸς τὴν παροῦσαν ὑπόθεσιν ἡ ἐν τοῖς θείοις Εὐαγγελίοις παραβολή. Gregorii Nysseni, ἐγε κώμιον εἰς τὸν ὅσιον καὶ θεοφόρον Πατέρα ἡμῶν Ἐφραὶμ τὸν Σύρον. Κινήσωμεν, ἀγαπητοί, σήμερον ὡς κινύραν τὰ χείλη. Andrew Cretensis λόγος εἰς τὴν Ὕψωσιν τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Κλέπει τους πόνους τῶν ἐμπόρων ἡ συνεχής προσδοκία τῶν πόρων. Procli patriarcha Constantinopolitani, ἐγκώμιον εἰς τὴν Θεοτόκον Μαρίαν. Κλίνατέ μοι ούς, ἀδελφοὶ, καὶ διηγήσομαι, Ephræm Syri, λόγος επιτάφιος εἰς τὸν μέγαν Βασίλειον ἀρ χιεπίσκοπον Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, Κρίνα ἐξ ἀγροῦ καὶ ῥεύματα ἐκ πηγής. Theodori Lascaris Ducæ, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον μάρτυρα Τρύ φωνα. Λ Λάξαρος τον παρόντα συγκεκροτηκώς σύλλον. Andrew Cretensis, εἰς τὸν τετραήμερον Λάζαρον. [99] Λαμπρὰ καὶ παράδοξος τῆς παρούσης ἑορτῆς ἡ ὑπόθεσις. Procli patriarchae Constantinopolitani, εἰς τὸ γενέθλιον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χρισ στοῦ. Λαμπρὰ μὲν ἡ τοῦ Πάσχα πανήγυρις. Procli patriarcha Constantinopolitani, εἰς τὸν ἅγιον Πάσχα. Λαμπρῶς πανηγυρίζει ἡ κτίσις σήμερος. Theodori junioris Homologetæ, εἰς τὸ γενέσιον τῆς Παρθένου. Est Theodorus Studiia. Μαξιμιανὸς καὶ Μαξιμίνος βασιλεῖς ἐξαπέστειλαν διατάγματα εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. Martyrium S. Theodori Teronis. Scriptum a praesente et vidente. In fine. Καὶ τέλος προσευξάμενος, καὶ εἰπὼν τὸ ᾿Αμήν, ὥσπερ ἐρευγόμενος παρέδωκε την ψυχήν. Καὶ ὥσπερ ἀστραπὴν ἴδωμεν ἀναλαμβανομένην τὴν ψυχὴν αὐτοῦ εἰς τὸν οὐρανόν. Εt tandem precibus effusis, dictoque Amen, veluti eruclans animam reddidit, et veluti fulgur vidimus illius animam in calum admissam, receptamque. Μαρτυρική πανήγυρις σήμερον. Joannis metropolitæ Eucbailarum, εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου μάρτυ Δρος Θεοδώρου του Τήρωνος, ἤτοι τὸν ἀνθισμόν. Μάρτυρος παραγέγονε μνήμη Leonis imperatoris λόγος εἰς τὸν μάρτυρα Τρύφωνα. Μάτην οἱ πολλοὶ τὸν χρόνον αἴτιον ἀξιοῦσιν εἶναι. Νicephoris Blemmidæ, βίος καὶ πολιτεία τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Παύλου τοῦ ἐν τῷ Λάτρῳ. Κατὰ τοὺς καιρούς ἐκείνους βασιλεύοντος κατά συγχώρησιν τοῦ Χριστοῦ Σωβαρίου τινὸς τῶν Περσῶν. Martyrium SS. Acindini, Pegatii et Anempodisti. Scriptum est a preseule. Καὶ ταῦτα αὐτοῦ εὐξημένου, ωράθη αὐτοῖς στρατὸς ἀγγέλων ὑπερμεγέθης ῶν τὸ κάλλος ἡμᾶς τοὺς ὁρῶντας ἐπὶ τῆς γῆς ἐῤῥιψεν. Κειμένων δὲ ἡμῶν ἐπιπλέον, ἔστησαν οἱ ἅγιοι εἰς προσευχήν. Ει. Καὶ ἐστώτων ἡμῶν καὶ θεωρούντων, ἠκεύοντο ἡμῖν φωναὶ ἀναριθμήτων στρατῶν ἀγγέλων λεγόντων. Εt hac cum ille orasset, apparuit illis exercitus ingens angelorum, quorum pulchritudo, nos, qui videbamus, in terram dejecit. Cum vero nos diu procumbcremus, sancti in ora- Μεγάλαι τε καὶ πολλαὶ καὶ ποικίλαι τῆς ἀσωμάτ tione steterunt, etc. Et, Cum nos staremus et του καὶ μεγαλοπρεπούς. Pantaleonis diaconi et Μεγάλη τῆς προσευχῆς τὰ χαρίσματα. Leontii presbyteri Constantinopolitani, λόγος εἰς τὴν μετ γάλης Παρασκευήν. Καὶ εἰς τὸ πάθος τοῦ Χριστοῦ. Καὶ εἰς τὸν Ἰώβ,

dente. Καὶ τὸ μνημεῖον ἔδομεν ἀνεῳγμένον, καὶ φῶς Procli patriarcha Constantinopolitani, Εγκώμιον εἰς ἔλαμψεν ἐν τῷ οἰκήματι κυκλόθεν. Et sepulturam τὸν ἅγιον πρωτομάρτυρα Στέφανον. vidimus apertam, et lumen illuxit circumquaque in habitaculo. Οἱ τὸ διδασκαλικὸν πρὸς ἄλλους σπεύδοντες μεταδιώκειν ἀξίωμα. Leontii Neapolitani Cyprii, βίος τοῦ ἀ66 Συμεὼν τοῦ διὰ Χριστὸν ἐπονομαζομένου Σαλοῦ, ἐν κεφαλαίοις εγ' διαλαμβάνων καὶ τὰ κατὰ τὸν ὅσιον Ιωάννην. Οἱ τοῖς θείοις καὶ μακαρίοις Πατράσι συγγράφον τες τὰ ἐγκώμια. Joannis Zonara, εἰς τὸν Ἱεροσο λύμων Σωφρόνιον. Οἱ τῶν αὐτῶν δωρεῶν ἀξιωθῆναι ἐπιποθοῦντες τὰς τῶν ἁγίων μνήμας. Narratio miraculi sancti Georgii, de puero in captivitatem abducto, et præter spem liberato, Leone Phoca tum copiarum præfecto. Scriptum est a præsente et vidente. Ταῦτα οὖν καὶ ἡμεῖς συνεγραψάμεθα, ἅπερ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν ἑωράκαμεν καὶ ταῖς ὠσὶν ἡμῶν ἠκούσαμεν εἰς δόξαν [102] Θεοῦ καὶ εἶνον, ἵνα μὴ τῇ χρονια παραδρομῇ λήθης βυθοῖς καὶ ἀγνωσίας ἐπικαλυφθῇ τὸ παράδοξον τοῦ θαύματος, γεγονὸς ἐπὶ τῆς ἡμετέρας γενεᾶς. Hæc igitur nos conscripsimus, qua ocalis nostris vidimus et auribus nostris audivimus in gloriam et laudem Dei, ne temporis decursu oblivionis profunditate atque ignorantim immergatur hoc admirabile miraculum nostra celate factum. Ο Κύριος ἐβασίλευσεν, ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ. Jeannis metropolita Eurhaitarum, εἰς τὴν μνήμην τοῦ μεγάλου τροπαιοφόρου μετὰ τρίτην ἡμέραν τοῦ Πάσχα τελουμένην. Ο Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Σωτὴρ πάντων, Niceta rhetoris, λόγος διηγηματικὸς περὶ τῆς ἀθλή σεως καὶ εὑρέσεως καὶ ἀνακομιδής των λειψάνων τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Πατήρ πάντων τῶν ἐλπιζομένων. Michaelis Pselli, λόγος εἰς τήν ανακομιδὴν τοῦ τιμίου λειψάνου τοῦ ἁγίου πρωτοῦ μάρτυρος Στεφάνου, ἐκδοθεὶς αὐτοσχέδιος. Ο λόγος οὗτος ὁ τῆς ὁσίας ἡμῖν τὸν βίον ἄριστα διαζωγραφήσας ἀγαθοῦ τινος ἔθους. Manuelis Palmologi imperatoris oratio. "Οτι ἡ μὲν ἀμαρτία τὸ πάντων χείριστον· δεῖ δὲ μὴ ἀπογινώσκειν μήτε αὐτὸν μήτε ἕτερον, καὶ περὶ τῆς τοῦ Θεοῦ προνοίας καὶ φιλανθρωπίας. ᾿Αναγινώσκεται μετὰ τὸ ἀναγνως σθῆναι τὸν βίον τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. Peccatum rem omnium pessimum esse. Non esse desperandum neque de se neque de alio. Et de divina providentia et humanitate. Legitur postquam lecta fuerit vila sanctæ Mariæ Ægyptiaca. Ὁ λόγος τῷ μυροβόᾳ Δημητρίω τὰ θαύματα. Joannis Stauracii chartophylacis Thessalonicensis, λόγος εἰς τὰ θαύματα του μυροῤῥός μεγάλου Δημητρίου. Ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος, ἡ τῶν μεγάλων μυσ στηρίων ἐξηγητής. Joannis monachi et presbyteri Euboæ, λόγος εἰς τὴν σύλληψιν τῆς ἁγίας Θεοτόκου. Ὁ μὲν αἰσθητὸς ἥλιος ὑπὲρ γῆν ἀνατέλλων, Ο μὲν θεοπάτωρ Δαυΐδ τὸ ἀειθαλές, καὶ μετάρσιον. Niceta rhetoris Paphlagonis, Εγκώμιον εἰς τὸν μέγαν Νικόλαον τὸν μυροβλύτην καὶ θαυματουργόν. Ὁ μὲν παλαιὸς τῶν ἀνθρώπων βίος μένων θανάτῳ κατάδικος. Basilii Seleuciensis episcopi, λόγος εἰς Θωμᾶν τὸν ἀπόστολον. Ὁ μὲν σκοπὸς εἰς ἐστιν. Gregorii Nysseni, εἰς τον βίον καὶ τὰ θαύματα Γρηγορίου τοῦ Θαυματουργοῦ. Ὁ μὲν σκοπὸς εἷς ἐστιν ἡμῶν, καὶ τῶν πρὸ ἡμῶν φιλοπόνων. Leontii episcopi Neapolitani Cypriorum insula, εἰς τὰ λειπόμενα τοῦ βίου Ιωάννου ἀρχιεπι σκόπου ᾿Αλεξανδρείας του Ελεήμονος. Ο μονογενής Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Cyrilli monachi et presbyteri Scythopolitani, περὶ τοῦ βίου τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Εὐθυμίου πρὸς ἀββᾶ Γεώργιον καὶ ἡγούμενον, ἐν κεφαλαίοις νθ'. Οποταν τὸ ἔαρ ἐπέλθῃ τὰ τῶν σωμάτων στοιχεία. Joannis episcopi Euboea, λόγος ἱστορικὸς εἰς τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ γέννησιν. Π [103] Όρθρος ἡμῖν φαεινότατος, εὐσεβείας, καὶ λαμπρῶν θαυμάτων περιοχή. Michaelis archimandritæ, εἰς τὸν βίον καὶ τὰ θαύματα τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νικολάου. Οσαι τῶν πόλεων βούλονται τοῖς βασιλεύουσιν χάριν ἐκτίνειν. Demetrii Cydonii, λόγος εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Όσα μὲν τῷ παρόντι λόγῳ. Theodori Metochitæ Genici Logotheta, ἐγκώμιον εἰς Γρηγόριον τὸν Θεολόγον. σ Ο Όσοι τῇ κενώσει τοῦ Λόγου, τῆς ἀληθείας περιαιρεθέντες τὸ κάλυμμα. Andrea Cretensis, λόγος εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου. Οταν εὕρωσιν οἱ φιλοπόται οἴνου δαψίλειαν. Gregorii Nysseni, λόγος εἰς τὴν ᾿Ασπασμὸν τῆς πανα αγίας Θεοτόκου Μαρίας. Ο τὸν μέγαν τῆς βροντῆς λόγον προτρεπόμενος ἐπαινεῖν. Nicelæ rhetoris, Εγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον καὶ εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην, Ο τὸν παρόντα συγκεκροτηκώς σύλλογον τὴν χαρμοσυνον ταύτην. Josephi ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον Βαρθολομαῖον τὸν ἀπόστολον. Ο τοῦ Θεοῦ προαιώνιος καὶ ἀπερίληπτος καὶ παντοκράτωρ Λόγος. Gregorii Palamæ episcopi Thessalonicensis, περὶ τῆς κατὰ σάρκα τοῦ Κυρίου ἡμῶν οἰκονομίας, καὶ τῶν δι' αὐτῆς κεχαρισμένων τοῖς ὡς ἀληθῶς εἰς αὐτὸν πιστεύουσι, καὶ τὰ ἐξῆς. Ο τῶν ἁγίων πνευμάτων Κύριος καὶ πάσης σαρκὸς ἐξουσιαστής. Pantaleonis diaconi et chartophylacis Magna Ecclesiæ, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἀρχιστρά τηγον Μιχαήλ. Ο τῶν αύλων πνευμάτων Κύριος καὶ πάσης σαρκὸς ἐξουσιαστῆς. Pantaleonis diaconi, εἰς τὸν μέγαν αρχιστράτηγον Μιχαήλ. Ο τῶν κατὰ Θεὸν πολιτευμάτων βίας ἐξιστορούμενος, ὑπόθεσις εὐφροσύνης τοῖς φιλοθέοις καθίσταται, Gregorii patriarchæ, βίος καὶ πολιτεία, καὶ μερικὴ θαυμάτων διήγησις τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Λαζάρου, τοῦ ἐν τῷ Γαλησίῳ ὄρει.

dente. Καὶ τὸ μνημεῖον ἔδομεν ἀνεῳγμένον, καὶ φῶς Procli patriarcha Constantinopolitani, Εγκώμιον εἰς ἔλαμψεν ἐν τῷ οἰκήματι κυκλόθεν. Et sepulturam τὸν ἅγιον πρωτομάρτυρα Στέφανον. vidimus apertam, et lumen illuxit circumquaque in habitaculo. Οἱ τὸ διδασκαλικὸν πρὸς ἄλλους σπεύδοντες μεταδιώκειν ἀξίωμα. Leontii Neapolitani Cyprii, βίος τοῦ ἀ66 Συμεὼν τοῦ διὰ Χριστὸν ἐπονομαζομένου Σαλοῦ, ἐν κεφαλαίοις εγ' διαλαμβάνων καὶ τὰ κατὰ τὸν ὅσιον Ιωάννην. Οἱ τοῖς θείοις καὶ μακαρίοις Πατράσι συγγράφον τες τὰ ἐγκώμια. Joannis Zonara, εἰς τὸν Ἱεροσο λύμων Σωφρόνιον. Οἱ τῶν αὐτῶν δωρεῶν ἀξιωθῆναι ἐπιποθοῦντες τὰς τῶν ἁγίων μνήμας. Narratio miraculi sancti Georgii, de puero in captivitatem abducto, et præter spem liberato, Leone Phoca tum copiarum præfecto. Scriptum est a præsente et vidente. Ταῦτα οὖν καὶ ἡμεῖς συνεγραψάμεθα, ἅπερ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἡμῶν ἑωράκαμεν καὶ ταῖς ὠσὶν ἡμῶν ἠκούσαμεν εἰς δόξαν [102] Θεοῦ καὶ εἶνον, ἵνα μὴ τῇ χρονια παραδρομῇ λήθης βυθοῖς καὶ ἀγνωσίας ἐπικαλυφθῇ τὸ παράδοξον τοῦ θαύματος, γεγονὸς ἐπὶ τῆς ἡμετέρας γενεᾶς. Hæc igitur nos conscripsimus, qua ocalis nostris vidimus et auribus nostris audivimus in gloriam et laudem Dei, ne temporis decursu oblivionis profunditate atque ignorantim immergatur hoc admirabile miraculum nostra celate factum. Ο Κύριος ἐβασίλευσεν, ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ. Jeannis metropolita Eurhaitarum, εἰς τὴν μνήμην τοῦ μεγάλου τροπαιοφόρου μετὰ τρίτην ἡμέραν τοῦ Πάσχα τελουμένην. Ο Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Σωτὴρ πάντων, Niceta rhetoris, λόγος διηγηματικὸς περὶ τῆς ἀθλή σεως καὶ εὑρέσεως καὶ ἀνακομιδής των λειψάνων τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ὁ Πατήρ πάντων τῶν ἐλπιζομένων. Michaelis Pselli, λόγος εἰς τήν ανακομιδὴν τοῦ τιμίου λειψάνου τοῦ ἁγίου πρωτοῦ μάρτυρος Στεφάνου, ἐκδοθεὶς αὐτοσχέδιος. Ο λόγος οὗτος ὁ τῆς ὁσίας ἡμῖν τὸν βίον ἄριστα διαζωγραφήσας ἀγαθοῦ τινος ἔθους. Manuelis Palmologi imperatoris oratio. "Οτι ἡ μὲν ἀμαρτία τὸ πάντων χείριστον· δεῖ δὲ μὴ ἀπογινώσκειν μήτε αὐτὸν μήτε ἕτερον, καὶ περὶ τῆς τοῦ Θεοῦ προνοίας καὶ φιλανθρωπίας. ᾿Αναγινώσκεται μετὰ τὸ ἀναγνως σθῆναι τὸν βίον τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. Peccatum rem omnium pessimum esse. Non esse desperandum neque de se neque de alio. Et de divina providentia et humanitate. Legitur postquam lecta fuerit vila sanctæ Mariæ Ægyptiaca. Ὁ λόγος τῷ μυροβόᾳ Δημητρίω τὰ θαύματα. Joannis Stauracii chartophylacis Thessalonicensis, λόγος εἰς τὰ θαύματα του μυροῤῥός μεγάλου Δημητρίου. Ὁ μέγας ἀπόστολος Παῦλος, ἡ τῶν μεγάλων μυσ στηρίων ἐξηγητής. Joannis monachi et presbyteri Euboæ, λόγος εἰς τὴν σύλληψιν τῆς ἁγίας Θεοτόκου. Ὁ μὲν αἰσθητὸς ἥλιος ὑπὲρ γῆν ἀνατέλλων, Ο μὲν θεοπάτωρ Δαυΐδ τὸ ἀειθαλές, καὶ μετάρσιον. Niceta rhetoris Paphlagonis, Εγκώμιον εἰς τὸν μέγαν Νικόλαον τὸν μυροβλύτην καὶ θαυματουργόν. Ὁ μὲν παλαιὸς τῶν ἀνθρώπων βίος μένων θανάτῳ κατάδικος. Basilii Seleuciensis episcopi, λόγος εἰς Θωμᾶν τὸν ἀπόστολον. Ὁ μὲν σκοπὸς εἰς ἐστιν. Gregorii Nysseni, εἰς τον βίον καὶ τὰ θαύματα Γρηγορίου τοῦ Θαυματουργοῦ. Ὁ μὲν σκοπὸς εἷς ἐστιν ἡμῶν, καὶ τῶν πρὸ ἡμῶν φιλοπόνων. Leontii episcopi Neapolitani Cypriorum insula, εἰς τὰ λειπόμενα τοῦ βίου Ιωάννου ἀρχιεπι σκόπου ᾿Αλεξανδρείας του Ελεήμονος. Ο μονογενής Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Cyrilli monachi et presbyteri Scythopolitani, περὶ τοῦ βίου τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Εὐθυμίου πρὸς ἀββᾶ Γεώργιον καὶ ἡγούμενον, ἐν κεφαλαίοις νθ'. Οποταν τὸ ἔαρ ἐπέλθῃ τὰ τῶν σωμάτων στοιχεία. Joannis episcopi Euboea, λόγος ἱστορικὸς εἰς τὴν ἁγίαν τοῦ Χριστοῦ γέννησιν. Π [103] Όρθρος ἡμῖν φαεινότατος, εὐσεβείας, καὶ λαμπρῶν θαυμάτων περιοχή. Michaelis archimandritæ, εἰς τὸν βίον καὶ τὰ θαύματα τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νικολάου. Οσαι τῶν πόλεων βούλονται τοῖς βασιλεύουσιν χάριν ἐκτίνειν. Demetrii Cydonii, λόγος εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Όσα μὲν τῷ παρόντι λόγῳ. Theodori Metochitæ Genici Logotheta, ἐγκώμιον εἰς Γρηγόριον τὸν Θεολόγον. σ Ο Όσοι τῇ κενώσει τοῦ Λόγου, τῆς ἀληθείας περιαιρεθέντες τὸ κάλυμμα. Andrea Cretensis, λόγος εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Κυρίου. Οταν εὕρωσιν οἱ φιλοπόται οἴνου δαψίλειαν. Gregorii Nysseni, λόγος εἰς τὴν ᾿Ασπασμὸν τῆς πανα αγίας Θεοτόκου Μαρίας. Ο τὸν μέγαν τῆς βροντῆς λόγον προτρεπόμενος ἐπαινεῖν. Nicelæ rhetoris, Εγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον καὶ εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην, Ο τὸν παρόντα συγκεκροτηκώς σύλλογον τὴν χαρμοσυνον ταύτην. Josephi ἐγκώμιον εἰς τὸν ἅγιον Βαρθολομαῖον τὸν ἀπόστολον. Ο τοῦ Θεοῦ προαιώνιος καὶ ἀπερίληπτος καὶ παντοκράτωρ Λόγος. Gregorii Palamæ episcopi Thessalonicensis, περὶ τῆς κατὰ σάρκα τοῦ Κυρίου ἡμῶν οἰκονομίας, καὶ τῶν δι' αὐτῆς κεχαρισμένων τοῖς ὡς ἀληθῶς εἰς αὐτὸν πιστεύουσι, καὶ τὰ ἐξῆς. Ο τῶν ἁγίων πνευμάτων Κύριος καὶ πάσης σαρκὸς ἐξουσιαστής. Pantaleonis diaconi et chartophylacis Magna Ecclesiæ, ἐγκώμιον εἰς τὸν ἀρχιστρά τηγον Μιχαήλ. Ο τῶν αύλων πνευμάτων Κύριος καὶ πάσης σαρκὸς ἐξουσιαστῆς. Pantaleonis diaconi, εἰς τὸν μέγαν αρχιστράτηγον Μιχαήλ. Ο τῶν κατὰ Θεὸν πολιτευμάτων βίας ἐξιστορούμενος, ὑπόθεσις εὐφροσύνης τοῖς φιλοθέοις καθίσταται, Gregorii patriarchæ, βίος καὶ πολιτεία, καὶ μερικὴ θαυμάτων διήγησις τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Λαζάρου, τοῦ ἐν τῷ Γαλησίῳ ὄρει.

Θεός. Joannis Thessalonicensi episcopi, ὕμνος εἰς 4 χρόνων. Unde sua hauserit ipse in principio oraΘεόν, καὶ εἰς τὸν πανένδοξον ἀθλοφόρον Δημήτριον ἐξ μερικῇ διηγήσει τῶν αὐτοῦ θαυμάτων. Παραγενομένης τῆς τοῦ Χριστοῦ γεννήσεως ευρτης. Eusebii Alexandrini λόγος εἰς τὴν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ Παράδοξος ἡ πανήγυρις, ὅτι καὶ τὸ ὑπὲρ οὐ συγκεκρότητα. Gregorii archidiaconi et referendarii Magna Ecclesiae Constantinopolitanæ, λόγος ὅτι νομοις ἐγκώμιων οὐχ ὑπόκειται το παράδοξον· καὶ ὅτι πατριάρχαι τρεῖς ἀνεξετάξαντο ἐκμαγείον εἶναι Χριστοῦ, ὅπερ ἀπὸ τὰ Ἔδεσα μετὰ ἐννεςκόπια ἔτη καὶ ἐννέα καὶ δέκα μεταγάγετο σπουδῇ βασιλέως ἐν ἔτει συνβ'. Παραδόξων πραγμάτων δυσπαράδεκτος ἡ διήγησις, ἀλλ᾽ οὐ τοῖς τοῦ ἡμετέρου καὶ θείου πληρώματος. Constantini Acropolitæ magni logothetæ, μαρτύριον εἰς τὸν ἅγιον μάρτυρα Νεόφυτον. Πάρεστιν ἡ μνήμη Δημητρίου τοῦ μάρτυρος. Gregorii diaconi et referendarii, Εγκώμιον εἰς τὸν μάρτυρα Δημήτριον. Παρ' ἡμῖν δ᾽ οὖν οὐ σπάνια τὰ καλὰ, τὸ τοῦ λόγου Joannis Euchaitarum metropolita, εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδώρου, ἤτοι τοῦ Πεζού. Παρθενική πανήγυρις σήμερον τὴν γλώτταν ἡμῶν Procli patriarcha Constantinopolitani, ἐγκώμιον εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον. Πᾶσαι μὲν αἱ μαρτυρίας και πανηγύρεις θαυμαστὴν λαμπρότητα. Procli patriarchæ Constantinopolitani, ἐγκώμιον εἰς τὴν ἁγίαν Παρθένον καὶ Ο Θεοτόκον. [106] Πᾶσα Ἑορτὴ καὶ πρᾶξις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ephræmii Siri, λόγος εἰς τὸν Σταυρόν. Πᾶσα μὲν μάρτυρων Χριστοῦ τελετὴ καὶ πανε ήγυρις. Michaelis monachi. ἐγκώμιον εἰς τὸν πανένδοξον τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολον Φιλιππον, Πᾶσα μὲν σωτήριος ἑορτή. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆρος. Παῦλος ὁ ἀπόστολολος Εβρατος μὲν ἦν τὸ γένος. Theodoriti Scutariola, εἰς τὸν βίον τοῦ ἁγίου Παυλου τοῦ ἀπόστολου, Πηδᾷ καὶ γῆρας ὡς τὰ παλλὰ προθυμίας τόνοις νευρούμενον. Andrea Cretensis, λόγος εἰς τὴν ἀποτομὴν τοῦ Προδρόμου. Πείθεσθαι τοῖς ἡγουμένοις ἐκ τῆς ἀποστολικῆς Επιτραπεὶς παραινέσεως, ὦ Θεόφιλε. Gregorii presbyteri Caesarea Cappadocia, λόγος εἰς τοὺς ἁγίους τ' καὶ η' Πατέρας, καὶ εἰς Κωνστοντίνον τὸν εὐσεβέστατον βασιλέα. Περὶ ταύτης γε μέντοι, περὶ ταύτης τῆς φιλομάρτυρος ἔγνωμεν οὐδὲν τι ταφές. Joannis metropolita Euchaitarum, λόγος εἰς τὴν μνήμην της ὁσιομάρτυρος Εὐσεβείας τῆς ἐν Εὐχαῖταις. Περὶ τῆς κυρίως καὶ ἀλῆθῶς Θεοτόκου καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας πολλοί διεξελθόντων, πάλαι διο δασκάλων. Epiphanii monachi et presbyteri, περί τοῦ βίου τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ τῆς ζωῆς αὐτῆς Η tionem sic narrat: Εγκωμισταὶ δὲ αὐτῆς πολλοὶ ἐκ τῶν ἁγίων Πατέρων γεγόνασιν, οὐδεὶς δὲ ἐξ αὐτῶν περὶ τῆς βιώσεως αὐτῆς, καὶ τῶν χρόνων ἢ τῆς ἀνατροφῆς, ἢ τοῦ τέλους ὀρθῶς καὶ εὐαποδέκτος ἐσήμανεν. ᾿Αλλὰ καὶ οἱ ἐπιχειρήσαντες καὶ μέρη τινὰ εἰπόντες οὐκ ὠρ θοτόμησαν, ἀλλ᾽ ἑαυτοῖς ἐγένοντο κατήγοροι, οἷον Ιάκωβος Εβρατος, καὶ ᾿Αφροδισιανὸς Πέρσης, καὶ ἄλλοι τινὲς μόνον περὶ τῆς γενέσεως αὐτῆς εἰπόντες, εὐθέως ἀπεσιώπησαν. Περὶ δὲ τῆς κοιμήσεως αὐτῆς Ἰωάννης ὁ Θεσσαλονικεύς πολυθρύλλητον ποιησάμενος λόγον, αὐτὸς ἑαυτὸν ἐπεσκίασεν. Καὶ ἕτερος δὲ Ἰωάννης ἑαυτὸν Θεο λόγον ἐπιθρώσας, τὸ τοῦ ψεύδους ἔγκλημα ἐφ' ἑαυτὸν ἐπεσπάσατο. ᾿Ανδρέας δὲ ὁ ἐξ Ιεροσολύμων ἐπίσκοπος Κρήτης, ὀλίγα τινὰ εἰπὼν, καὶ ὀρθοτομήσας εἰς ἔγχωμίου τάξιν τὴν διήγησιν ἔστησεν. Ἡμεῖς δὲ τοὺς πολλους διευκρινησάμενοι, καὶ συλλέξαντες τὰ εὔπιστα καὶ βέβαια, καὶ ἀληθῆ ἐκ τε τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Εὐσεβίου τοῦ ἐπονομαζομένου Παμφίλου, καὶ ἐκ τῶν λοιπῶν συγγραφέων καὶ διδασκάλων, ἁπλαῖς ταῖς λέξεσι τοῖς ποθοῦσι τὰ περὶ αὐτῆς παραστήσομεν, καὶ ἑκάστοῦ τὸ ὄνομα παρ' οὗπέρ τι ἐλάβομεν ἐπὶ τοῦ μετ τωπαίου σημαίνωμεν. ἵνα μὴ δόξῃ τισὶ διαβάλλειν ἡμᾶς ὡς ἴδιόν τι προσθεῖναι, ἢ ὑφεῖλατο κἂν ἐκ τῶν ἀποκρύφων τι λάβωμεν ἢ ἐξ αἱρετικῶν μηδεὶς ἡμᾶς ἐπιμεμφέσθω. Αἱ γὰρ παρὰ τῶν ἐχθρῶν μαρτυρίαι ἀξιοπιστότεραί εἰσιν, ὥς φησιν, ὁ μέγας Βασίλειος, ᾿Αλλὰ καὶ ὁ θαυμάσιος Κύριλλος ὁ ᾿Αλεξανδρείας ἀρο χιεπίσκοπος αὐτὸ τοῦτο ἐποίησεν, ἀπὸ ᾽Αβραὰμ έως Δαυίδ εἰς τὴν γενεαλογίαν τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ μνηστευσαμένου τὴν πανάμωμομ καὶ Θεοτόκον Μαρίαν· καὶ τὰ ἐξῆς. Laudatores porro illius multi ex SS. Pa tribus fuere, sed nullus de eius vita, annis, educatione et vitæ fine certa assertaque pronuntiavit. Verum ii ipsi qui ad hoc ipsum manus admoverunt et quædam singulatim narraverunt, non recte rem peregerunt; imo alter alterums improbavit, qualis fuit Jacobus Hebræus et Aphrodisianus Persa, et alii, qui principiis de ejus nativitate prolatis, illico sibi silentium indixerunt, in ejus vero dormitione Joanne [107] Thessalonicensis, quanquam orationem satis prolixam edidisset, non multam laudem consecutus est. Et alius Joannes, qui Theologi nomen sibi vindicat, notam mendacis in sese accepit. Andreas vero Hierosolymitanus, Cretensis episcoμus, paucis pronuntiatis, cum rem tetigisset, narrationem suam in laudationem convertit. Nos, multis examinatis, et credibilibus ac stabi libus necnon et veris in unum collatis, ex Eusebii Pamphili Historia Ecclesiastica et ex aliis scriptoribus et doctoribus sermone simplici cupientibus res illius proponemus, cujuscumque nomen, ex quo aliquid exhausimus in fronte proponentes, ne quis nos aversandi argumentum sibi assumat, quasi ex nostris aliguid aldiderimus aut detraxerimus, nemoque de nobis queratur si quid ex apocryphis aut hæreticis in medium proferamus. Testimonia enim ex adversaris

Θεός. Joannis Thessalonicensi episcopi, ὕμνος εἰς 4 χρόνων. Unde sua hauserit ipse in principio oraΘεόν, καὶ εἰς τὸν πανένδοξον ἀθλοφόρον Δημήτριον ἐξ μερικῇ διηγήσει τῶν αὐτοῦ θαυμάτων. Παραγενομένης τῆς τοῦ Χριστοῦ γεννήσεως ευρτης. Eusebii Alexandrini λόγος εἰς τὴν Γέννησιν τοῦ Χριστοῦ Παράδοξος ἡ πανήγυρις, ὅτι καὶ τὸ ὑπὲρ οὐ συγκεκρότητα. Gregorii archidiaconi et referendarii Magna Ecclesiae Constantinopolitanæ, λόγος ὅτι νομοις ἐγκώμιων οὐχ ὑπόκειται το παράδοξον· καὶ ὅτι πατριάρχαι τρεῖς ἀνεξετάξαντο ἐκμαγείον εἶναι Χριστοῦ, ὅπερ ἀπὸ τὰ Ἔδεσα μετὰ ἐννεςκόπια ἔτη καὶ ἐννέα καὶ δέκα μεταγάγετο σπουδῇ βασιλέως ἐν ἔτει συνβ'. Παραδόξων πραγμάτων δυσπαράδεκτος ἡ διήγησις, ἀλλ᾽ οὐ τοῖς τοῦ ἡμετέρου καὶ θείου πληρώματος. Constantini Acropolitæ magni logothetæ, μαρτύριον εἰς τὸν ἅγιον μάρτυρα Νεόφυτον. Πάρεστιν ἡ μνήμη Δημητρίου τοῦ μάρτυρος. Gregorii diaconi et referendarii, Εγκώμιον εἰς τὸν μάρτυρα Δημήτριον. Παρ' ἡμῖν δ᾽ οὖν οὐ σπάνια τὰ καλὰ, τὸ τοῦ λόγου Joannis Euchaitarum metropolita, εἰς τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδώρου, ἤτοι τοῦ Πεζού. Παρθενική πανήγυρις σήμερον τὴν γλώτταν ἡμῶν Procli patriarcha Constantinopolitani, ἐγκώμιον εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον. Πᾶσαι μὲν αἱ μαρτυρίας και πανηγύρεις θαυμαστὴν λαμπρότητα. Procli patriarchæ Constantinopolitani, ἐγκώμιον εἰς τὴν ἁγίαν Παρθένον καὶ Ο Θεοτόκον. [106] Πᾶσα Ἑορτὴ καὶ πρᾶξις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ephræmii Siri, λόγος εἰς τὸν Σταυρόν. Πᾶσα μὲν μάρτυρων Χριστοῦ τελετὴ καὶ πανε ήγυρις. Michaelis monachi. ἐγκώμιον εἰς τὸν πανένδοξον τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολον Φιλιππον, Πᾶσα μὲν σωτήριος ἑορτή. Leonis imperatoris, λόγος εἰς τὴν Μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆρος. Παῦλος ὁ ἀπόστολολος Εβρατος μὲν ἦν τὸ γένος. Theodoriti Scutariola, εἰς τὸν βίον τοῦ ἁγίου Παυλου τοῦ ἀπόστολου, Πηδᾷ καὶ γῆρας ὡς τὰ παλλὰ προθυμίας τόνοις νευρούμενον. Andrea Cretensis, λόγος εἰς τὴν ἀποτομὴν τοῦ Προδρόμου. Πείθεσθαι τοῖς ἡγουμένοις ἐκ τῆς ἀποστολικῆς Επιτραπεὶς παραινέσεως, ὦ Θεόφιλε. Gregorii presbyteri Caesarea Cappadocia, λόγος εἰς τοὺς ἁγίους τ' καὶ η' Πατέρας, καὶ εἰς Κωνστοντίνον τὸν εὐσεβέστατον βασιλέα. Περὶ ταύτης γε μέντοι, περὶ ταύτης τῆς φιλομάρτυρος ἔγνωμεν οὐδὲν τι ταφές. Joannis metropolita Euchaitarum, λόγος εἰς τὴν μνήμην της ὁσιομάρτυρος Εὐσεβείας τῆς ἐν Εὐχαῖταις. Περὶ τῆς κυρίως καὶ ἀλῆθῶς Θεοτόκου καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας πολλοί διεξελθόντων, πάλαι διο δασκάλων. Epiphanii monachi et presbyteri, περί τοῦ βίου τῆς ἁγίας Θεοτόκου καὶ τῆς ζωῆς αὐτῆς Η tionem sic narrat: Εγκωμισταὶ δὲ αὐτῆς πολλοὶ ἐκ τῶν ἁγίων Πατέρων γεγόνασιν, οὐδεὶς δὲ ἐξ αὐτῶν περὶ τῆς βιώσεως αὐτῆς, καὶ τῶν χρόνων ἢ τῆς ἀνατροφῆς, ἢ τοῦ τέλους ὀρθῶς καὶ εὐαποδέκτος ἐσήμανεν. ᾿Αλλὰ καὶ οἱ ἐπιχειρήσαντες καὶ μέρη τινὰ εἰπόντες οὐκ ὠρ θοτόμησαν, ἀλλ᾽ ἑαυτοῖς ἐγένοντο κατήγοροι, οἷον Ιάκωβος Εβρατος, καὶ ᾿Αφροδισιανὸς Πέρσης, καὶ ἄλλοι τινὲς μόνον περὶ τῆς γενέσεως αὐτῆς εἰπόντες, εὐθέως ἀπεσιώπησαν. Περὶ δὲ τῆς κοιμήσεως αὐτῆς Ἰωάννης ὁ Θεσσαλονικεύς πολυθρύλλητον ποιησάμενος λόγον, αὐτὸς ἑαυτὸν ἐπεσκίασεν. Καὶ ἕτερος δὲ Ἰωάννης ἑαυτὸν Θεο λόγον ἐπιθρώσας, τὸ τοῦ ψεύδους ἔγκλημα ἐφ' ἑαυτὸν ἐπεσπάσατο. ᾿Ανδρέας δὲ ὁ ἐξ Ιεροσολύμων ἐπίσκοπος Κρήτης, ὀλίγα τινὰ εἰπὼν, καὶ ὀρθοτομήσας εἰς ἔγχωμίου τάξιν τὴν διήγησιν ἔστησεν. Ἡμεῖς δὲ τοὺς πολλους διευκρινησάμενοι, καὶ συλλέξαντες τὰ εὔπιστα καὶ βέβαια, καὶ ἀληθῆ ἐκ τε τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Εὐσεβίου τοῦ ἐπονομαζομένου Παμφίλου, καὶ ἐκ τῶν λοιπῶν συγγραφέων καὶ διδασκάλων, ἁπλαῖς ταῖς λέξεσι τοῖς ποθοῦσι τὰ περὶ αὐτῆς παραστήσομεν, καὶ ἑκάστοῦ τὸ ὄνομα παρ' οὗπέρ τι ἐλάβομεν ἐπὶ τοῦ μετ τωπαίου σημαίνωμεν. ἵνα μὴ δόξῃ τισὶ διαβάλλειν ἡμᾶς ὡς ἴδιόν τι προσθεῖναι, ἢ ὑφεῖλατο κἂν ἐκ τῶν ἀποκρύφων τι λάβωμεν ἢ ἐξ αἱρετικῶν μηδεὶς ἡμᾶς ἐπιμεμφέσθω. Αἱ γὰρ παρὰ τῶν ἐχθρῶν μαρτυρίαι ἀξιοπιστότεραί εἰσιν, ὥς φησιν, ὁ μέγας Βασίλειος, ᾿Αλλὰ καὶ ὁ θαυμάσιος Κύριλλος ὁ ᾿Αλεξανδρείας ἀρο χιεπίσκοπος αὐτὸ τοῦτο ἐποίησεν, ἀπὸ ᾽Αβραὰμ έως Δαυίδ εἰς τὴν γενεαλογίαν τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ μνηστευσαμένου τὴν πανάμωμομ καὶ Θεοτόκον Μαρίαν· καὶ τὰ ἐξῆς. Laudatores porro illius multi ex SS. Pa tribus fuere, sed nullus de eius vita, annis, educatione et vitæ fine certa assertaque pronuntiavit. Verum ii ipsi qui ad hoc ipsum manus admoverunt et quædam singulatim narraverunt, non recte rem peregerunt; imo alter alterums improbavit, qualis fuit Jacobus Hebræus et Aphrodisianus Persa, et alii, qui principiis de ejus nativitate prolatis, illico sibi silentium indixerunt, in ejus vero dormitione Joanne [107] Thessalonicensis, quanquam orationem satis prolixam edidisset, non multam laudem consecutus est. Et alius Joannes, qui Theologi nomen sibi vindicat, notam mendacis in sese accepit. Andreas vero Hierosolymitanus, Cretensis episcoμus, paucis pronuntiatis, cum rem tetigisset, narrationem suam in laudationem convertit. Nos, multis examinatis, et credibilibus ac stabi libus necnon et veris in unum collatis, ex Eusebii Pamphili Historia Ecclesiastica et ex aliis scriptoribus et doctoribus sermone simplici cupientibus res illius proponemus, cujuscumque nomen, ex quo aliquid exhausimus in fronte proponentes, ne quis nos aversandi argumentum sibi assumat, quasi ex nostris aliguid aldiderimus aut detraxerimus, nemoque de nobis queratur si quid ex apocryphis aut hæreticis in medium proferamus. Testimonia enim ex adversaris

Σήμερον ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐν τῷ ριοι ὅσοι ἴδον καὶ ἐπίστευσαν μακαριωτεροὶ δὲ οἱ μὴ Σταυρῷ. Gregorii Mitylanei λόγος εἰς τὰ ἅγια πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σκοπὸς μὲν καὶ τέλος ἐναγομένοις ἡμῖν πρός. Μίchaelis Pselli, εἰς τὰ θαύματα τοῦ ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ. Σοφὸν καὶ ἀκατάληπτον χρῆμα, καὶ τῇ οἰκουμένῃ ὠφέλιμον. Marci monachi et Hegumeni sancti Patris nostri Sabæ, εἰς τὸν βίον, καὶ τὰ θαύματα τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου τῆς ᾿Ακραγαντων * Εκκλησίας. Σπουδαιότερος, ὦ φίλοι καιρός. Procli patriarchae Constantinopolitani λόγος εἰς τὰ Βαία, Σταυροῦ ἑορτὴ πρόκειται σήμερον. Josephi archiepiscopi Thessalonicensis λόγος εἰς τὸν τίμιον καὶ ζωοποιόν Σταυρόν, Σταυροῦ πανήρυριν ἄγομεν, καὶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας άπαν, Andrea Cretensis λόγος εἰς τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Σταυροῦ πανήγυρις καὶ τίς οὐ σκιρτήσειεν. 50phronii patriarcha Hierosolymitani έγκώμιον εἰς τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμίου ταὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, καὶ εἰς τὴν ἁγίαν ᾿Ανάστασιν. Κταυροῦ πρόκειται σήμερον ἑορτή. Josephi patriarchæ Thessalonicensis, ut supra. Συγκαλεῖ ἡμᾶς, ὦ ἄνδρες, Γρηγόριος ὁ πάνυ. Gregorii presbyteri ἐγκώμιον εἰς τὸν βίον τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου του Ναζιανζηνοῦ. Λέγουσιν ὅτι τοιοῦτος συγγραφεύς Γρηγόριος μαθητής ἦν τον Θεολόγου. Sic notatur in margine manuscripti. Συγκαλεί πάντας ἡμᾶς εἰς τὴν οἰκείαν ἐστίασιν ἡ πολυτελὴς τῆς χαρᾶς εὐωδία Jacobi monachi ex mo nasterio Coccinobaphi λόγος, εἰς τὸ γενέσιον τῆς ὑπεραγίας ἡμῶν Θεοτόκου, Σύμβολα τῆς δεσποτικῆς ᾿Αναστάσεως τῆ τε σωμα τικῇ εὐωχία. Leontii presbyteri Constantinopolitani λόγος εἰς τὸ ἅγιον Πάσχα. Σὺ μὲν ὦ ἀγαθὲ τοῦ ὑπεργάθου δοῦλε Θεοῦ. Constantini Acropolita νέου Μεταφραστοῦ, εἰς τὸν ἐν ἁγίοις Θεόδωρον τὸν Τήρωνα. [110] Συμεώνην τὸν πάνυ, τὸ μέγα θαῦμα τῆς οἰκουμένης. Theodoreti episcopi Cyri βίος Συμεών τοῦ Στυλίτου. Mentio habetur in septima synodo generali Act. 4. Συμφυής τῷ κόσμῳ καὶ σύγχρονος, καὶ τοῖς ἐν αὐτῷ κρείττοσιν ἄνωθεν. Josephi Bryennii λόγος, κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἁγίας καὶ μέγαλης Παρα σκευῆς περὶ τῆς τοῦ Κυρίου Σταυρώσεως. T Τὰ τοῦ μεγάλου καὶ ἐνδόξου μάρτυρος διηγεῖσθαι μέλλων ἀνδραγαθήματα. Joannis monachi ὑπόμνης μα, ήγουν ἐξήγησις τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Αρτεμίου, συλλεχθὲν ἀπὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Φιλοστοργίου καὶ ἄλλων τινῶν. Ταῦτά ἐστι τὰ ωάθη τῶν μαρτύρων Ιουλιανού, Βασι λίσσης, καὶ τῶν λοιπῶν. Οἱ ὅσιοι μάρτυρες τὸ αἰώνιον, Martyrium sancti Juliani, Basilissa et sociorum. Scriptum est a prasente et vidente. Μακά ἑωρακότες καὶ πιστεύσαντες. Ἡμεῖς δὲ ἐπεὶ ἵδομεν, τοῖς ἡμετέροις ὀφθαλμοῖς, τὰς τῶν μαρτύρων πράξεις γράφο μεν. Ὅθεν ἡμῖν μικρὸν μέρος μακαριότητος πιστεύομεν ἔσεσθαι. Beati qui viderunt et crediderunt: beatiores qui non viderunt et crediderunt. Nos porro, qui nostris hisce oculis martyrum gesta pers perimus, ac scripto mandamus, hinc nobis exiguam beatitalis partem credimus adfuturam. Τὰ ψυχοφελῆ καὶ θεάρεστα τῶν ἁγίων Πατέρων ἀνδραγαθήματα. Sabæ monachi, εἰς τὸν βίον τοῦ ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωαννικίου. Τῇ θαυμαστῆ καὶ ὑπερενδόξῳ Παναγία. Joannis episcopi Thessalonicensis προοίμιον εἰς τὴν κοίμησ σιν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Τὴν ἱστορίαν τῆς ἀθλήσεως τῶν προγεγονότων πρὸς ἡμετέραν οἰκοδομὴν καὶ ὠφέλειαν. Martyrium sanctorum Chrysanthi et Dariæ. Scriptum est a praesentibus et videntibus. Ηκούσθη δὲ τοῦτο πᾶς σιν ἡμῖν καὶ ἐλαλεῖτο. Καὶ τις τῶν ἀκουσάντων λέγει τῷ πατρὶ αὐτοῦ. Id vero a nobis omnibus auditum est, et circumferebatur; et unus ex iis, qui audierant, dicit patri suo. Τὴν κέλευσιν τῆς ἡμετέρας οσιότητος δεξάμενος. Alexandri monachi λόγος ἱστορικὸς περὶ τῆς εὐρές σεως τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Τῇ μὲν ἀναστάσει τὸ θνητὸν κατεπόθη. Leonis imperatoris λόγος εἰς τὴν ᾿Ανάληψιν τοῦ Σωτῆρος. Τὴν μὲν οὐκ χθὲς ἐποίει πανήγυριν ἐπιδημῶν ὁ Παράκλητος. Leonis imperatoris, εἰς τὴν Κυριακὴν τῆς Πεντηκοστῆ:, Τὴν πρὸς τοὺς ἀγαθοὺς τῶν ὁμοδούλων τιμὴν μετ γάλου τινός. Symeonis Humilis Εγκώμιον εἰς τὸν Θεοδόχον Συμεών. Τὴν σὴν, ὦ τῶν καλῶν ἐραστὰ, θαυμάζειν μετ' ἐμὲ περὶ τὴν εὐσέβειαν. Georgii metropolites Nicomediensis Εγκώμιον εἰς τοὺς ἁγίους καὶ θαυμα τουργοὺς Κοσμᾶς καὶ Δαμιανόν. Τῇ προτέρα Κυριακῇ τὴν ὀρθόδοξον ταύτην Εκε κλησίαν. Joannis discipuli, περὶ τῆς τελεώσεως τῆς ἁγίας ἐνδόξου Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας. [111] Τῆς ἴσης ἀτοπίας εἶναι νομίζω τό τε φθέγω γεσθαι τὰ μή δέοντα. Martyrium sancti Autonomi. Scriptum est a multo antiquiore, quam ipse Metaphrastes fuit, ut supra ex iis, quæ de illius cadavere refert auctor, fuse probavimus. Τῆς μὲν ἐπιγραφῆς τῶν ἀποστολικών πράξεων. Theodori magistri ἐγκώμιον ἀπὸ διαφόρων λόγων τοῦ Χρυσοστόμου, εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον Παύλον. Τῆς παρούσης ἡμέρας τὰ εὐαγγέλια. Macarii Crysocephali, εἰς τὰς ἁγίας μυροφόρους γυναίκας, καὶ Ιωσὲρ τὸν ἀπὸ ᾿Αριματθίας, καὶ περὶ τῆς τοῦ Κυρίου Αναστάσεως, καὶ τῆς δι' αὐτῆς ἐσομένης παγκοσμίου τῶν γηγενῶν ἐξαναστάσεως. Τί δπὶ ἡμεῖς ἐπὶ τῷ προκειμένῳ σιγήσομεν θαύα ματι. Theophylacti Bulgariæ archiepiscopi. λόγος εἰς τήν προσκύνησιν τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Τῇ Μεσο νηστίμῳ. Τί δὲ Τιμόθεος; Τοῦτο γὰρ μετὰ τοὺς ᾿Αποστε

Σήμερον ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐν τῷ ριοι ὅσοι ἴδον καὶ ἐπίστευσαν μακαριωτεροὶ δὲ οἱ μὴ Σταυρῷ. Gregorii Mitylanei λόγος εἰς τὰ ἅγια πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Σκοπὸς μὲν καὶ τέλος ἐναγομένοις ἡμῖν πρός. Μίchaelis Pselli, εἰς τὰ θαύματα τοῦ ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ. Σοφὸν καὶ ἀκατάληπτον χρῆμα, καὶ τῇ οἰκουμένῃ ὠφέλιμον. Marci monachi et Hegumeni sancti Patris nostri Sabæ, εἰς τὸν βίον, καὶ τὰ θαύματα τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου τῆς ᾿Ακραγαντων * Εκκλησίας. Σπουδαιότερος, ὦ φίλοι καιρός. Procli patriarchae Constantinopolitani λόγος εἰς τὰ Βαία, Σταυροῦ ἑορτὴ πρόκειται σήμερον. Josephi archiepiscopi Thessalonicensis λόγος εἰς τὸν τίμιον καὶ ζωοποιόν Σταυρόν, Σταυροῦ πανήρυριν ἄγομεν, καὶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας άπαν, Andrea Cretensis λόγος εἰς τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Σταυροῦ πανήγυρις καὶ τίς οὐ σκιρτήσειεν. 50phronii patriarcha Hierosolymitani έγκώμιον εἰς τὴν ὕψωσιν τοῦ τιμίου ταὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, καὶ εἰς τὴν ἁγίαν ᾿Ανάστασιν. Κταυροῦ πρόκειται σήμερον ἑορτή. Josephi patriarchæ Thessalonicensis, ut supra. Συγκαλεῖ ἡμᾶς, ὦ ἄνδρες, Γρηγόριος ὁ πάνυ. Gregorii presbyteri ἐγκώμιον εἰς τὸν βίον τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου του Ναζιανζηνοῦ. Λέγουσιν ὅτι τοιοῦτος συγγραφεύς Γρηγόριος μαθητής ἦν τον Θεολόγου. Sic notatur in margine manuscripti. Συγκαλεί πάντας ἡμᾶς εἰς τὴν οἰκείαν ἐστίασιν ἡ πολυτελὴς τῆς χαρᾶς εὐωδία Jacobi monachi ex mo nasterio Coccinobaphi λόγος, εἰς τὸ γενέσιον τῆς ὑπεραγίας ἡμῶν Θεοτόκου, Σύμβολα τῆς δεσποτικῆς ᾿Αναστάσεως τῆ τε σωμα τικῇ εὐωχία. Leontii presbyteri Constantinopolitani λόγος εἰς τὸ ἅγιον Πάσχα. Σὺ μὲν ὦ ἀγαθὲ τοῦ ὑπεργάθου δοῦλε Θεοῦ. Constantini Acropolita νέου Μεταφραστοῦ, εἰς τὸν ἐν ἁγίοις Θεόδωρον τὸν Τήρωνα. [110] Συμεώνην τὸν πάνυ, τὸ μέγα θαῦμα τῆς οἰκουμένης. Theodoreti episcopi Cyri βίος Συμεών τοῦ Στυλίτου. Mentio habetur in septima synodo generali Act. 4. Συμφυής τῷ κόσμῳ καὶ σύγχρονος, καὶ τοῖς ἐν αὐτῷ κρείττοσιν ἄνωθεν. Josephi Bryennii λόγος, κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἁγίας καὶ μέγαλης Παρα σκευῆς περὶ τῆς τοῦ Κυρίου Σταυρώσεως. T Τὰ τοῦ μεγάλου καὶ ἐνδόξου μάρτυρος διηγεῖσθαι μέλλων ἀνδραγαθήματα. Joannis monachi ὑπόμνης μα, ήγουν ἐξήγησις τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου μεγαλομάρτυρος Αρτεμίου, συλλεχθὲν ἀπὸ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας Φιλοστοργίου καὶ ἄλλων τινῶν. Ταῦτά ἐστι τὰ ωάθη τῶν μαρτύρων Ιουλιανού, Βασι λίσσης, καὶ τῶν λοιπῶν. Οἱ ὅσιοι μάρτυρες τὸ αἰώνιον, Martyrium sancti Juliani, Basilissa et sociorum. Scriptum est a prasente et vidente. Μακά ἑωρακότες καὶ πιστεύσαντες. Ἡμεῖς δὲ ἐπεὶ ἵδομεν, τοῖς ἡμετέροις ὀφθαλμοῖς, τὰς τῶν μαρτύρων πράξεις γράφο μεν. Ὅθεν ἡμῖν μικρὸν μέρος μακαριότητος πιστεύομεν ἔσεσθαι. Beati qui viderunt et crediderunt: beatiores qui non viderunt et crediderunt. Nos porro, qui nostris hisce oculis martyrum gesta pers perimus, ac scripto mandamus, hinc nobis exiguam beatitalis partem credimus adfuturam. Τὰ ψυχοφελῆ καὶ θεάρεστα τῶν ἁγίων Πατέρων ἀνδραγαθήματα. Sabæ monachi, εἰς τὸν βίον τοῦ ἁγίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωαννικίου. Τῇ θαυμαστῆ καὶ ὑπερενδόξῳ Παναγία. Joannis episcopi Thessalonicensis προοίμιον εἰς τὴν κοίμησ σιν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Τὴν ἱστορίαν τῆς ἀθλήσεως τῶν προγεγονότων πρὸς ἡμετέραν οἰκοδομὴν καὶ ὠφέλειαν. Martyrium sanctorum Chrysanthi et Dariæ. Scriptum est a praesentibus et videntibus. Ηκούσθη δὲ τοῦτο πᾶς σιν ἡμῖν καὶ ἐλαλεῖτο. Καὶ τις τῶν ἀκουσάντων λέγει τῷ πατρὶ αὐτοῦ. Id vero a nobis omnibus auditum est, et circumferebatur; et unus ex iis, qui audierant, dicit patri suo. Τὴν κέλευσιν τῆς ἡμετέρας οσιότητος δεξάμενος. Alexandri monachi λόγος ἱστορικὸς περὶ τῆς εὐρές σεως τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ. Τῇ μὲν ἀναστάσει τὸ θνητὸν κατεπόθη. Leonis imperatoris λόγος εἰς τὴν ᾿Ανάληψιν τοῦ Σωτῆρος. Τὴν μὲν οὐκ χθὲς ἐποίει πανήγυριν ἐπιδημῶν ὁ Παράκλητος. Leonis imperatoris, εἰς τὴν Κυριακὴν τῆς Πεντηκοστῆ:, Τὴν πρὸς τοὺς ἀγαθοὺς τῶν ὁμοδούλων τιμὴν μετ γάλου τινός. Symeonis Humilis Εγκώμιον εἰς τὸν Θεοδόχον Συμεών. Τὴν σὴν, ὦ τῶν καλῶν ἐραστὰ, θαυμάζειν μετ' ἐμὲ περὶ τὴν εὐσέβειαν. Georgii metropolites Nicomediensis Εγκώμιον εἰς τοὺς ἁγίους καὶ θαυμα τουργοὺς Κοσμᾶς καὶ Δαμιανόν. Τῇ προτέρα Κυριακῇ τὴν ὀρθόδοξον ταύτην Εκε κλησίαν. Joannis discipuli, περὶ τῆς τελεώσεως τῆς ἁγίας ἐνδόξου Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας. [111] Τῆς ἴσης ἀτοπίας εἶναι νομίζω τό τε φθέγω γεσθαι τὰ μή δέοντα. Martyrium sancti Autonomi. Scriptum est a multo antiquiore, quam ipse Metaphrastes fuit, ut supra ex iis, quæ de illius cadavere refert auctor, fuse probavimus. Τῆς μὲν ἐπιγραφῆς τῶν ἀποστολικών πράξεων. Theodori magistri ἐγκώμιον ἀπὸ διαφόρων λόγων τοῦ Χρυσοστόμου, εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον Παύλον. Τῆς παρούσης ἡμέρας τὰ εὐαγγέλια. Macarii Crysocephali, εἰς τὰς ἁγίας μυροφόρους γυναίκας, καὶ Ιωσὲρ τὸν ἀπὸ ᾿Αριματθίας, καὶ περὶ τῆς τοῦ Κυρίου Αναστάσεως, καὶ τῆς δι' αὐτῆς ἐσομένης παγκοσμίου τῶν γηγενῶν ἐξαναστάσεως. Τί δπὶ ἡμεῖς ἐπὶ τῷ προκειμένῳ σιγήσομεν θαύα ματι. Theophylacti Bulgariæ archiepiscopi. λόγος εἰς τήν προσκύνησιν τοῦ τιμίου Σταυροῦ. Τῇ Μεσο νηστίμῳ. Τί δὲ Τιμόθεος; Τοῦτο γὰρ μετὰ τοὺς ᾿Αποστε

Υπέρκειται μὲν ὁμολογουμένως ἅπασαν ἔγκω- προοίμιον. Joannis Geometræ προσφωνητικός λόγος, ἢ χαριστήριος εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον. μίων σύνθεσιν. Joannis presbyteri Damasceni laudatio, εἰς τὴν ἔνδοξον τοῦ Χριστοῦ μάρτυρα Βαρβά ραν. Φαιδρὰ καὶ παράδοξος ἡ παροῦσα πανήγυρις, καὶ τῶν φιλεόρτων. Tarasil patriarcha Constantinopolilani λόγος εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ὅτε προσ. ηνέχθη τῷ ναῷ τριετίζουσα. Φαιδρὰ μὲν τῆς παρούσης ἑορτῆς ὑπόθεσις. Ενοdi μαρτύριον τῶν ἁγίων καὶ ἐνδόξων τοῦ Χριστοῦ τεσσαράκοντα δύο μαρτύρων, Φαιδρὰ τῆς ἑορτῆς τὰ προπύλαια. Macarii Chrysocephali Philadelphiensis, εἰς τὴν πανσεβάσμιον ἑορτὴν τῆς Ὑπαπαντῆς. Φαιδρὰ τοιγαροῦν τοῦ τριημέρου τάφου τὰ ἄνθη. Procli patriarcha Constantinopolitani λόγος εἰς τὴν ᾿Ανάστασιν τοῦ Κυρίου. Φαιδρὸν τὸ τῆς παρούσης ἑορτῆς τὸ σύνθημα. Geor. gii monachi et Chartophylacis Magna Ecclesiæ ἐγκώμιον, εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τῷ ναῷ, καὶ ἀφιέρωσιν τῷ Θεῷ κατὰ τὴν ἱστορίαν. Φέρε μοι νῦν τοὺς ἱερατικοὺς ἱερεῖς. Ωρα γὰρ ἐπινικίων λόγων. Diadochi episcopi Photices Epiri, εἰς τὴν ᾿Ανάληψιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Φέρε πάλιν εἰς μέσον τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην. Amphilochii episcopi Iconiensis, εἰς τὸν τετραήμε ρον Λάζαρον. Φιλῶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας χωρίων, τὸ πνευματικόν μοι τοῦτο. Hesychii presbyteri Hierosolymitani λόγος εἰς τὸν τετραήμερον Λάζαρον. Φοβερὰ τῆς σεμερινής παρατάξεως τὰ μυστήρια. Procli patriarcha Constantinopolitani,εἰς τὸ πάθος τοῦ Κυρίου, τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Παρασκευῇ. Φοβερὸν καὶ ἀκατάληπτον θαῦμα, καὶ τῇ οἰκουμένῃ ὠφέλιμον. Leontii presbyteri et Hegumeni monasterii sancti Sabæ Romanæ urbis, eiç tòv ßlov xal τὰ θαύματα Γρηγορίου ᾿Ακραγαντίνων πόλεως τῆς Σικελῶν ἐπαρχίας. Φωνὴ ἀγαλλιάσεως προοιμιαζέτω σήμερον. Georgii Nicomediensis λόγος εἰς τὴν τῆς ἀχράντου Θεοτόκου ἐν τῷ τάφῳ παρεδρείαν, καὶ εὐχαριστήριος τῆς ὑπερλάμπρου ᾿Αναστάσεως. Φωτίζου, φωτίζουν Ἱερουσαλήμ· ἤχει γάρ σου τὸ pwc. Germani patriarchæ Constantinopolitani 26γος εἰς τὴν προσκύνησιν τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τῇ Με συνηστίμῳ. [114] Χ Χαρᾶς ὑπόθεσις ἡ παροῦσα πανήγυρις. Macarii Chrysocephali λόγος εἰς τὴν ἁγίαν καὶ πανένδοξον τοῦ Χριστοῦ ᾿Ανάστασιν. Χαίρε σφόδρα θύγατερ Σιών κήρυττε θύγατερ Ιερουσαλήμ. Macarii Chrysocephali, εἰς τὴν παγκόσμιον ἑορτὴν τῶν Βαΐων. Χαίρε σφόδρα, κεχαριτωμένη θύγατερ Σιών. Ερίphanii archiepiscopi Constantia Cypri λόγος εἰς τὰ Βαΐα. Χαίρετε τοῦτο μοι τὸ βραχὺ καὶ μέγα τοῦ λόγου Ο Χαίρω σήμερον τὴν ἐμὴν πανηγυρίζων χαράν χαίρω τὴν ἐμὴν ἐορτάζων εὐφροσύνην. Jacobi monachi ex monasterio Corcinobaphi λόγος, εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Υπεραγίας Θεοτόκου. Χθὲς ἡμᾶς μετὰ τοῦ δεσποτου Λάζαρος ἐστιάσατο τὸ καθ᾽ αὐτὸν ἡμῖν προθείς. Andreæ Cretensis λόγος εἰς τὰ Βαία. Χθες ἡμῖν ὁ λόγος πρός τε τὴν αἱρετικήν πάλην. Severiani Gabalensis λόγος περὶ τοῦ κατὰ Μωϋσῆν ὅφεως, ὃν ἐσταύρωσεν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ τῆς ἀχράντου καὶ παναγίας Τριάδος. Χθὲς ἡμῖν τὴν κοινὴν ἀνάστασιν Λάζαρος πιστω σάμενος. Josephi archiepiscopi Thessalonicensis λόγος εἰς τὸν μακάριον Λάζαρον, καὶ εἰς τὴν ἑορ τὴν τῶν Βαΐων. Χριστὸς τῷ κόσμῳ ἐπεφάνη, καὶ τὸν ἄκοσμον κόσ σμον κοσμήτας. Procli patriarcha Constantinopolilani, εἰς τὰ ἅγια Θεοφάνεια. Χριστοῦ ἑορτὴν τιμῶμεν. Leonis imperatoris λόγος εἰς τὴν Ὑπαπαντὴν, Ω ν Θεοῦ μῆτερ, καλὸν γὰρ οἶμαι καὶ μαλα χαρίεν. Manuelis Palmologi λόγος εἰς τὴν πανσέπτον κοίμησ σιν τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου. ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματα σου, Κύριε τῶν δυνά μεων, φησὶν ἐν τῷ Πνεύματι ὁ μακάριος Δαυΐδ, Nicetæ philosophi servi Jesu Christi ἐγκώμιον εἰς τοὺς ἁγίους καὶ θαυματουργοὺς ἀναργύρους Κοσμάν κα Δαμιανόν. Ως ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματα σου, Κύριε τῶν δυνάμεων. Germani patriarcha Constantinopolitani, εἰς τὴν πρώτην Κυριακὴν τῶν Νηστειῶν, καὶ εἰς τὴν τῶν ἁγίων καὶ σεπτῶν εἰκόνων ἀναστήλωσιν. Ως ἂν μὴ τὸν λόγον ἀνάρμοστον πρὸς τὴν διήγη σιν ἐσόμενον, τὰ τῆς σοφίας μυστήρια. Martyrium sancti Cyrilli Cretensis episcopi Auctor erat ipse etiam Cretensis, ut colligitur ex illis: Όπως τοῦ ίσχυρωτάτου ἀθλητοῦ καὶ γενναίου στρατιώτου τὰ ἆθλα τοῦ ἀγῶνος Κυρίλλου τοῦ ἁγίου μάρτυρος ἡμῶν γενομένου διασαφῆσαι δυνηθῶ τοῖς ἀπείρω; ἔχουσι τὴν ἄθλησιν τῆς νίκης. Ut robustissimi athleta et generosi mililis labores certaminis Cyrilli sancti martyris nɔstri, possim illis, qui certamen victoriæ nondum callent, notos facere. Ως ἡδύ τι καὶ θεῖον. Leonis imperatoris λόγος εἰς τὴν εἴσοδον τῶν Νηστειῶν. [115] Ως ἱερὸς ἀληθῶς καὶ καλὸν τῶν εὐφραινοντων. Procli patriarcha Constantinopolitani λόγος εἰς τὸν ἅγιον πρωτομάρτυρα Στέφανον, 'Ως καλὴ τῶν ἀγαθῶν ἡ ἀκολουθία. Gregorii Nysseni ἐγκώμιον, εἰς τὸν ἅγιον πρωτομάρτυρα Στέ φανον. Ως πολὺ τὸ πλῆθος τῆς χρηστότητός σου, Κύριε. Nectarii archiepiscopi Constantinopolitani, δι᾿ ἣν αἰτίαν τῷ πρώτῳ Σαββάτῳ τῶν ἁγίων Νηστειῶν εορτάζομεν τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος

Υπέρκειται μὲν ὁμολογουμένως ἅπασαν ἔγκω- προοίμιον. Joannis Geometræ προσφωνητικός λόγος, ἢ χαριστήριος εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον. μίων σύνθεσιν. Joannis presbyteri Damasceni laudatio, εἰς τὴν ἔνδοξον τοῦ Χριστοῦ μάρτυρα Βαρβά ραν. Φαιδρὰ καὶ παράδοξος ἡ παροῦσα πανήγυρις, καὶ τῶν φιλεόρτων. Tarasil patriarcha Constantinopolilani λόγος εἰς τὴν ὑπεραγίαν Θεοτόκον, ὅτε προσ. ηνέχθη τῷ ναῷ τριετίζουσα. Φαιδρὰ μὲν τῆς παρούσης ἑορτῆς ὑπόθεσις. Ενοdi μαρτύριον τῶν ἁγίων καὶ ἐνδόξων τοῦ Χριστοῦ τεσσαράκοντα δύο μαρτύρων, Φαιδρὰ τῆς ἑορτῆς τὰ προπύλαια. Macarii Chrysocephali Philadelphiensis, εἰς τὴν πανσεβάσμιον ἑορτὴν τῆς Ὑπαπαντῆς. Φαιδρὰ τοιγαροῦν τοῦ τριημέρου τάφου τὰ ἄνθη. Procli patriarcha Constantinopolitani λόγος εἰς τὴν ᾿Ανάστασιν τοῦ Κυρίου. Φαιδρὸν τὸ τῆς παρούσης ἑορτῆς τὸ σύνθημα. Geor. gii monachi et Chartophylacis Magna Ecclesiæ ἐγκώμιον, εἰς τὴν ἀπόδοσιν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐν τῷ ναῷ, καὶ ἀφιέρωσιν τῷ Θεῷ κατὰ τὴν ἱστορίαν. Φέρε μοι νῦν τοὺς ἱερατικοὺς ἱερεῖς. Ωρα γὰρ ἐπινικίων λόγων. Diadochi episcopi Photices Epiri, εἰς τὴν ᾿Ανάληψιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Φέρε πάλιν εἰς μέσον τὸν Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην. Amphilochii episcopi Iconiensis, εἰς τὸν τετραήμε ρον Λάζαρον. Φιλῶ τὸ τῆς Ἐκκλησίας χωρίων, τὸ πνευματικόν μοι τοῦτο. Hesychii presbyteri Hierosolymitani λόγος εἰς τὸν τετραήμερον Λάζαρον. Φοβερὰ τῆς σεμερινής παρατάξεως τὰ μυστήρια. Procli patriarcha Constantinopolitani,εἰς τὸ πάθος τοῦ Κυρίου, τῇ ἁγίᾳ καὶ μεγάλῃ Παρασκευῇ. Φοβερὸν καὶ ἀκατάληπτον θαῦμα, καὶ τῇ οἰκουμένῃ ὠφέλιμον. Leontii presbyteri et Hegumeni monasterii sancti Sabæ Romanæ urbis, eiç tòv ßlov xal τὰ θαύματα Γρηγορίου ᾿Ακραγαντίνων πόλεως τῆς Σικελῶν ἐπαρχίας. Φωνὴ ἀγαλλιάσεως προοιμιαζέτω σήμερον. Georgii Nicomediensis λόγος εἰς τὴν τῆς ἀχράντου Θεοτόκου ἐν τῷ τάφῳ παρεδρείαν, καὶ εὐχαριστήριος τῆς ὑπερλάμπρου ᾿Αναστάσεως. Φωτίζου, φωτίζουν Ἱερουσαλήμ· ἤχει γάρ σου τὸ pwc. Germani patriarchæ Constantinopolitani 26γος εἰς τὴν προσκύνησιν τοῦ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τῇ Με συνηστίμῳ. [114] Χ Χαρᾶς ὑπόθεσις ἡ παροῦσα πανήγυρις. Macarii Chrysocephali λόγος εἰς τὴν ἁγίαν καὶ πανένδοξον τοῦ Χριστοῦ ᾿Ανάστασιν. Χαίρε σφόδρα θύγατερ Σιών κήρυττε θύγατερ Ιερουσαλήμ. Macarii Chrysocephali, εἰς τὴν παγκόσμιον ἑορτὴν τῶν Βαΐων. Χαίρε σφόδρα, κεχαριτωμένη θύγατερ Σιών. Ερίphanii archiepiscopi Constantia Cypri λόγος εἰς τὰ Βαΐα. Χαίρετε τοῦτο μοι τὸ βραχὺ καὶ μέγα τοῦ λόγου Ο Χαίρω σήμερον τὴν ἐμὴν πανηγυρίζων χαράν χαίρω τὴν ἐμὴν ἐορτάζων εὐφροσύνην. Jacobi monachi ex monasterio Corcinobaphi λόγος, εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸν τῆς Υπεραγίας Θεοτόκου. Χθὲς ἡμᾶς μετὰ τοῦ δεσποτου Λάζαρος ἐστιάσατο τὸ καθ᾽ αὐτὸν ἡμῖν προθείς. Andreæ Cretensis λόγος εἰς τὰ Βαία. Χθες ἡμῖν ὁ λόγος πρός τε τὴν αἱρετικήν πάλην. Severiani Gabalensis λόγος περὶ τοῦ κατὰ Μωϋσῆν ὅφεως, ὃν ἐσταύρωσεν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ τῆς ἀχράντου καὶ παναγίας Τριάδος. Χθὲς ἡμῖν τὴν κοινὴν ἀνάστασιν Λάζαρος πιστω σάμενος. Josephi archiepiscopi Thessalonicensis λόγος εἰς τὸν μακάριον Λάζαρον, καὶ εἰς τὴν ἑορ τὴν τῶν Βαΐων. Χριστὸς τῷ κόσμῳ ἐπεφάνη, καὶ τὸν ἄκοσμον κόσ σμον κοσμήτας. Procli patriarcha Constantinopolilani, εἰς τὰ ἅγια Θεοφάνεια. Χριστοῦ ἑορτὴν τιμῶμεν. Leonis imperatoris λόγος εἰς τὴν Ὑπαπαντὴν, Ω ν Θεοῦ μῆτερ, καλὸν γὰρ οἶμαι καὶ μαλα χαρίεν. Manuelis Palmologi λόγος εἰς τὴν πανσέπτον κοίμησ σιν τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου. ὡς ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματα σου, Κύριε τῶν δυνά μεων, φησὶν ἐν τῷ Πνεύματι ὁ μακάριος Δαυΐδ, Nicetæ philosophi servi Jesu Christi ἐγκώμιον εἰς τοὺς ἁγίους καὶ θαυματουργοὺς ἀναργύρους Κοσμάν κα Δαμιανόν. Ως ἀγαπητὰ τὰ σκηνώματα σου, Κύριε τῶν δυνάμεων. Germani patriarcha Constantinopolitani, εἰς τὴν πρώτην Κυριακὴν τῶν Νηστειῶν, καὶ εἰς τὴν τῶν ἁγίων καὶ σεπτῶν εἰκόνων ἀναστήλωσιν. Ως ἂν μὴ τὸν λόγον ἀνάρμοστον πρὸς τὴν διήγη σιν ἐσόμενον, τὰ τῆς σοφίας μυστήρια. Martyrium sancti Cyrilli Cretensis episcopi Auctor erat ipse etiam Cretensis, ut colligitur ex illis: Όπως τοῦ ίσχυρωτάτου ἀθλητοῦ καὶ γενναίου στρατιώτου τὰ ἆθλα τοῦ ἀγῶνος Κυρίλλου τοῦ ἁγίου μάρτυρος ἡμῶν γενομένου διασαφῆσαι δυνηθῶ τοῖς ἀπείρω; ἔχουσι τὴν ἄθλησιν τῆς νίκης. Ut robustissimi athleta et generosi mililis labores certaminis Cyrilli sancti martyris nɔstri, possim illis, qui certamen victoriæ nondum callent, notos facere. Ως ἡδύ τι καὶ θεῖον. Leonis imperatoris λόγος εἰς τὴν εἴσοδον τῶν Νηστειῶν. [115] Ως ἱερὸς ἀληθῶς καὶ καλὸν τῶν εὐφραινοντων. Procli patriarcha Constantinopolitani λόγος εἰς τὸν ἅγιον πρωτομάρτυρα Στέφανον, 'Ως καλὴ τῶν ἀγαθῶν ἡ ἀκολουθία. Gregorii Nysseni ἐγκώμιον, εἰς τὸν ἅγιον πρωτομάρτυρα Στέ φανον. Ως πολὺ τὸ πλῆθος τῆς χρηστότητός σου, Κύριε. Nectarii archiepiscopi Constantinopolitani, δι᾿ ἣν αἰτίαν τῷ πρώτῳ Σαββάτῳ τῶν ἁγίων Νηστειῶν εορτάζομεν τὴν μνήμην τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος

" τέρων ῥητόρων, καὶ οἱ μηδὲ πρὸς παράδειγμα τοῖς πολ- nec iis, qui lingua ornamento utuntur nimis rheλοῖς ἑστᾶσι, τῷ ὑπερηχοῦντι τοῦ ρυθμοῦ· ἀκριβεστέραν torice,nec iis qui suum studium posuerunt in disδὲ ἰδέαν, οἷς εἴλετο συνθέσθαι συγγράμμασιν, οὐκ οἶδα, ciplinis, sed nec iis, qui studuernnt natura conεἴ τις τῶν πάντων συνήρμοσεν. ᾿Αλλὰ καὶ εἴ τις ἂν τῶν templationi, quod nec iis dicendi generum mistio περιττῶν ἐκείνων τήν τε φράσιν, καὶ τὴν ἐνθύμησιν προ- eluceret, nec figura dicendi sint aspersa, neque είλετο τὴν τοιαύτην υπόθεσιν, περιεργότερον μὲν αὐτῇ ulla natura dubitatio ac solutio, neque linearum τὸν λόγον εἰργάσατο· οὔ φημι δὲ σύμπασιν ἀκροαταῖς demonstrationes cum importunis nominibus, neκατάλληλόν τε καὶ ἀρμοδιώτερον. Τὰ [117] τε γὰρ que Philosophorum sententia quæ subjectum verπροοίμια τῶν λόγων αὐτοῦ ἀπτόμενα εὐθὺς τοῦ ὑποκει- bis in altum attollant. Volunt enim qui sunt saμένου, καὶ βραχύ τι προϊὼν τὸν τοῦ συγγράμματος ἀνα- pientiæ supra modum dediti,omnia scribi ad osφαινεὶ σκοπὸν· καὶ τὴν πᾶσαν ἐπ᾿ ἐνίοις τῶν λόγων tentationem, non ad morum correctionem. Ego ὑπόθεσιν κεφαλαιωσάμενος, εὐθὺς κατὰ μέρη τέμνει, πρὸς autem dico hujus viri scripta nullo horum esse τε τὰ πρόσωπα καὶ τοὺς καιροὺς μεθαρμόζεται, καὶ τὸ μὲν privata; sed quoniam non ad ostentationem comχρῶμα τοῦ λόγου τὸ αὐτὸ πᾶσι, καὶ ἡ ποιότης μία τῆς parabatur ejus scriplio, ideo non ponuntur freφράσεως, ἡ δέ γε τοῦ ἤθους μεταβολὴ ποικίλη, καὶ ὡς, quenter, neque statim a principio, neque ubique, εἴπῃ τις, τεχνικὴ ἂν οὐ διὰ τὴν τέχνην τα πράγματα neque apud omnes [118], sed quando res dat ocμεταβάλλουσα, ἀλλὰ τῷ ἑκάστῳ τῶν παραπιπτόντων casionem, usus iis, quæ postulat oratio,redit staπραγμάτων τε καὶ προσώπων οἰκείων διερμηνεύουσα, tim ad scopum propositum. Eius enim oratio Ως πρὸς ἀρχέτυπα δὲ τὰ ἀρχαιότερα τῶν πραγμάτων neque ad sophisticam intuetur jactantiam ac fo ἐνατενίζων, ἐκείνων τε οὐκ ἀφίσταται, ἵνα μὴ δόξῃ ἄλλο rensem apparatum, neque ad artificiosam natuτι ποιῶν; καὶ παρὰ τὸ παράδειγμα, καὶ τὴν ὅλην ἰδέαν ralium rerum excogitationem, neque ad lineaμετατυποῖ, οὐκ ἐναλλάττων τὴν ὕλην, ἀλλὰ τὸ ἦμαρ- rum contemplationem, aut curiosiorem numeroτημένον τῶν εἰδῶν διορθούμενος, οὐδὲ καινοτομῶν ταῖς rum intelligentium. Sed neque est ei studio orbis ἐννοίαις, ἀλλὰ τὸ τῆς λέξεως σχῆμα μετατιθείς. 'Ανω- motus, aut quemadmodum inerrans mundus μαλίαις τε περιπίπτων διηγημάτων ὁ λόγος αὐτῷ, καὶ procedat circa stellas errantes: sed neque sunt μεταλλαγαῖς ὑποθέσεων, οὐ σύγκειται, οὐδὲ ταράττεται· ei cura consonantes aut semivocales, neque qui ἀλλ᾿ ὥσπερ ἄριστος κυβερνήτης περικλυζομένης αὐτῷ per eas fit concentus. Propterea hac quidem τῆς νεὼς ἀτρέμας εἱστήκει τῷ οἴακι τεχνικώτατα χρώ- amandat tanquam supervacanea; nonnunquam μενος. Εστι δ' οὗ τῶν λόγων καὶ γεωγραφεῖ τὰς τῶν tamen eis utitur, uc in tempore. Veritati autem ἐπαινουμένων πατρίδας τῆς συμπάσης ἀποτεμνόμενος adharet, et a falso aliena narrationi. Dictionis γῆς, καὶ ἀνάγων εἰς ἓν τῶν τμημάτων. Εἶτα δὲ καὶ περὶ autem sciebat multos modos: usus est autem eo ποταμῶν τι φθέγγεται, καὶ φυσιολογεῖ αὐτῶν τὰς ἀρ- " qui sufficiebat ad auditionem simul et bonorum χάς, καὶ περὶ εὐκαιρίας πόλεων, καὶ κράσεως ἀέρων, et malorum, et utrisque partibus simul satisfaκαὶ ὡρῶν ἁρμονίας, εἰ καὶ τὴν ἀκοὴν τῷ ὄντι δυσήκοοι ciens: nam dictionis quidem numero et pulchriτοῦ τῶν λεγομένων οὐκ ἐπαίουσιν. Απτεται δὲ καὶ που tudine eruditum sic attraxit auditorem, et satis λυειδῶς τῶν τοῦ λόγου μερῶν· τὰ μὲν ἀγωνικώτερον, delinil gratiarum illecebris: eo autem, quod esτὰ δὲ πραότερον. Τῆς δὲ τῶν διηγήσεων χάριτος τίς ἂν set clara et luculenta oratio, effecit, ut aures imαὐτῷ τῶν πάντων ἀμφισβητήσεις; τῆς δὲ συνθήκης, τῆς peritorum ab ejus voce penderent. Ambos autem δὲ τῶν ῥυθμῶν ἀναπαύσεως, τῆς δὲ πρὸς πάντα καταλ- induxit breviter et probabiliter. Ego autem ne λήλου εὐαρμοστίας. Βούλομαι μὲν οὖν ὅτι μὴ στωμύλος nihil dicam, celans quod sit vero minus, scio ὑπὲρ ἐκείνου διαγωνίσεσθαι. Εὑρίσκω δὲ τοὺς λόγους αὐ- quidem esse multa dicendi genera pulcherrimas; τῷ μηδὲ ταύτης χάριτος ἀποδέοντας, ἀλλ' ὅπου μὲν καὶ perfectiorum, inquam, Oratorum, et quorum τὸ περιττὸν ἔχοντας, ἐν δέ γε τοῖς πλείοσι τὸ σεμνὸν exemplar non est vulgo propositum ad imitanκαὶ τὸ κόσμιον. Δύο δὲ ταύτας ὁδοὺς αὐτῷ θέμενος μαρ- dum propter sonum et numerum orationis: prasτυρικὴν ἐνστασιν, καὶ ἀσκητικὴν καρτερίαν, τρέχει μὲν tantiorem autem dicendi formam iis scriptis ἐπ᾽ ἀμφοῖν τοῖν σταδίοιν, οὐ ποδῶν ὠκύτητι, ἀλλὰ μετὰ quas componere statuerat, nescio an quisquam λογισμῶν ὀξύτητος. Μάλιστα δὲ τὸν ἀσκητικόν διαθέων ex omnibus unquam adaptaverit: sed et si quis δίαυλον εὐτονώτερος ἑαυτοῦ καὶ ἀγωνοστικώτερος γίνε- ex illis, qui et dictione excellunt et sententia, ται. Πιαίνει γοῦν μοι τὴν ἀκοὴν ὁπηνίκα ὁ λόγος αὐτῷ ejusmodi argumenta suscepisset, accuratiorem ἄνεισι μὲν ὄρη, ὕπεισι δὲ σπήλαια· ὑπό τε πίτυν, ἢ δρῦν quidem et elaboratiorem efecisset orationem, sed τινα καθίζει τὸν ἀσκητὴν, καὶ σχεδιάζει αὐτῷ τροφὴν non itidem dico auditoribus congruentem et conτὴν ἐκ βοτανῶν, καὶ πόμα τὸ ἐκ πηγών. Περιανθίζει venientem. Nam et principium ejus orationum γὰρ τὰς τοιαύτας διηγήσεις λέξεσί τισι τὸ καλὸν ἀνθού- statim attingit subjectum, et parum procedens σαις, καὶ σχημάτων ποικίλλει ροδωνιαῖς, καὶ ὡς δρύς ostendit sui scripti scopum, et in nonnullis oraμενα δείκνυσι τὰ τότε καιροῦ πραττόμενα. Ζηλῶ μὲν οὖν tionibus cum totum argumentum recapitulet in ἐγὼ τὸν ἄνδρα καὶ τῆς τοιαύτης εὐστομίας καὶ χάριτος, summam, id statim in partes dividit. Se autem οὐδέν τε ἧττον τῆς εὐχρηστίας τῶν ὑποθέσεων. Εt ut de accommodat personis et temporibus: et est quihac parte dicam, et aliqua utar digressione, non dem omnibus idem color orationis, et una qualiignoro hujus viri opera non esse magno studio, tas dictionis; morum autem varia est mutatio.

" τέρων ῥητόρων, καὶ οἱ μηδὲ πρὸς παράδειγμα τοῖς πολ- nec iis, qui lingua ornamento utuntur nimis rheλοῖς ἑστᾶσι, τῷ ὑπερηχοῦντι τοῦ ρυθμοῦ· ἀκριβεστέραν torice,nec iis qui suum studium posuerunt in disδὲ ἰδέαν, οἷς εἴλετο συνθέσθαι συγγράμμασιν, οὐκ οἶδα, ciplinis, sed nec iis, qui studuernnt natura conεἴ τις τῶν πάντων συνήρμοσεν. ᾿Αλλὰ καὶ εἴ τις ἂν τῶν templationi, quod nec iis dicendi generum mistio περιττῶν ἐκείνων τήν τε φράσιν, καὶ τὴν ἐνθύμησιν προ- eluceret, nec figura dicendi sint aspersa, neque είλετο τὴν τοιαύτην υπόθεσιν, περιεργότερον μὲν αὐτῇ ulla natura dubitatio ac solutio, neque linearum τὸν λόγον εἰργάσατο· οὔ φημι δὲ σύμπασιν ἀκροαταῖς demonstrationes cum importunis nominibus, neκατάλληλόν τε καὶ ἀρμοδιώτερον. Τὰ [117] τε γὰρ que Philosophorum sententia quæ subjectum verπροοίμια τῶν λόγων αὐτοῦ ἀπτόμενα εὐθὺς τοῦ ὑποκει- bis in altum attollant. Volunt enim qui sunt saμένου, καὶ βραχύ τι προϊὼν τὸν τοῦ συγγράμματος ἀνα- pientiæ supra modum dediti,omnia scribi ad osφαινεὶ σκοπὸν· καὶ τὴν πᾶσαν ἐπ᾿ ἐνίοις τῶν λόγων tentationem, non ad morum correctionem. Ego ὑπόθεσιν κεφαλαιωσάμενος, εὐθὺς κατὰ μέρη τέμνει, πρὸς autem dico hujus viri scripta nullo horum esse τε τὰ πρόσωπα καὶ τοὺς καιροὺς μεθαρμόζεται, καὶ τὸ μὲν privata; sed quoniam non ad ostentationem comχρῶμα τοῦ λόγου τὸ αὐτὸ πᾶσι, καὶ ἡ ποιότης μία τῆς parabatur ejus scriplio, ideo non ponuntur freφράσεως, ἡ δέ γε τοῦ ἤθους μεταβολὴ ποικίλη, καὶ ὡς, quenter, neque statim a principio, neque ubique, εἴπῃ τις, τεχνικὴ ἂν οὐ διὰ τὴν τέχνην τα πράγματα neque apud omnes [118], sed quando res dat ocμεταβάλλουσα, ἀλλὰ τῷ ἑκάστῳ τῶν παραπιπτόντων casionem, usus iis, quæ postulat oratio,redit staπραγμάτων τε καὶ προσώπων οἰκείων διερμηνεύουσα, tim ad scopum propositum. Eius enim oratio Ως πρὸς ἀρχέτυπα δὲ τὰ ἀρχαιότερα τῶν πραγμάτων neque ad sophisticam intuetur jactantiam ac fo ἐνατενίζων, ἐκείνων τε οὐκ ἀφίσταται, ἵνα μὴ δόξῃ ἄλλο rensem apparatum, neque ad artificiosam natuτι ποιῶν; καὶ παρὰ τὸ παράδειγμα, καὶ τὴν ὅλην ἰδέαν ralium rerum excogitationem, neque ad lineaμετατυποῖ, οὐκ ἐναλλάττων τὴν ὕλην, ἀλλὰ τὸ ἦμαρ- rum contemplationem, aut curiosiorem numeroτημένον τῶν εἰδῶν διορθούμενος, οὐδὲ καινοτομῶν ταῖς rum intelligentium. Sed neque est ei studio orbis ἐννοίαις, ἀλλὰ τὸ τῆς λέξεως σχῆμα μετατιθείς. 'Ανω- motus, aut quemadmodum inerrans mundus μαλίαις τε περιπίπτων διηγημάτων ὁ λόγος αὐτῷ, καὶ procedat circa stellas errantes: sed neque sunt μεταλλαγαῖς ὑποθέσεων, οὐ σύγκειται, οὐδὲ ταράττεται· ei cura consonantes aut semivocales, neque qui ἀλλ᾿ ὥσπερ ἄριστος κυβερνήτης περικλυζομένης αὐτῷ per eas fit concentus. Propterea hac quidem τῆς νεὼς ἀτρέμας εἱστήκει τῷ οἴακι τεχνικώτατα χρώ- amandat tanquam supervacanea; nonnunquam μενος. Εστι δ' οὗ τῶν λόγων καὶ γεωγραφεῖ τὰς τῶν tamen eis utitur, uc in tempore. Veritati autem ἐπαινουμένων πατρίδας τῆς συμπάσης ἀποτεμνόμενος adharet, et a falso aliena narrationi. Dictionis γῆς, καὶ ἀνάγων εἰς ἓν τῶν τμημάτων. Εἶτα δὲ καὶ περὶ autem sciebat multos modos: usus est autem eo ποταμῶν τι φθέγγεται, καὶ φυσιολογεῖ αὐτῶν τὰς ἀρ- " qui sufficiebat ad auditionem simul et bonorum χάς, καὶ περὶ εὐκαιρίας πόλεων, καὶ κράσεως ἀέρων, et malorum, et utrisque partibus simul satisfaκαὶ ὡρῶν ἁρμονίας, εἰ καὶ τὴν ἀκοὴν τῷ ὄντι δυσήκοοι ciens: nam dictionis quidem numero et pulchriτοῦ τῶν λεγομένων οὐκ ἐπαίουσιν. Απτεται δὲ καὶ που tudine eruditum sic attraxit auditorem, et satis λυειδῶς τῶν τοῦ λόγου μερῶν· τὰ μὲν ἀγωνικώτερον, delinil gratiarum illecebris: eo autem, quod esτὰ δὲ πραότερον. Τῆς δὲ τῶν διηγήσεων χάριτος τίς ἂν set clara et luculenta oratio, effecit, ut aures imαὐτῷ τῶν πάντων ἀμφισβητήσεις; τῆς δὲ συνθήκης, τῆς peritorum ab ejus voce penderent. Ambos autem δὲ τῶν ῥυθμῶν ἀναπαύσεως, τῆς δὲ πρὸς πάντα καταλ- induxit breviter et probabiliter. Ego autem ne λήλου εὐαρμοστίας. Βούλομαι μὲν οὖν ὅτι μὴ στωμύλος nihil dicam, celans quod sit vero minus, scio ὑπὲρ ἐκείνου διαγωνίσεσθαι. Εὑρίσκω δὲ τοὺς λόγους αὐ- quidem esse multa dicendi genera pulcherrimas; τῷ μηδὲ ταύτης χάριτος ἀποδέοντας, ἀλλ' ὅπου μὲν καὶ perfectiorum, inquam, Oratorum, et quorum τὸ περιττὸν ἔχοντας, ἐν δέ γε τοῖς πλείοσι τὸ σεμνὸν exemplar non est vulgo propositum ad imitanκαὶ τὸ κόσμιον. Δύο δὲ ταύτας ὁδοὺς αὐτῷ θέμενος μαρ- dum propter sonum et numerum orationis: prasτυρικὴν ἐνστασιν, καὶ ἀσκητικὴν καρτερίαν, τρέχει μὲν tantiorem autem dicendi formam iis scriptis ἐπ᾽ ἀμφοῖν τοῖν σταδίοιν, οὐ ποδῶν ὠκύτητι, ἀλλὰ μετὰ quas componere statuerat, nescio an quisquam λογισμῶν ὀξύτητος. Μάλιστα δὲ τὸν ἀσκητικόν διαθέων ex omnibus unquam adaptaverit: sed et si quis δίαυλον εὐτονώτερος ἑαυτοῦ καὶ ἀγωνοστικώτερος γίνε- ex illis, qui et dictione excellunt et sententia, ται. Πιαίνει γοῦν μοι τὴν ἀκοὴν ὁπηνίκα ὁ λόγος αὐτῷ ejusmodi argumenta suscepisset, accuratiorem ἄνεισι μὲν ὄρη, ὕπεισι δὲ σπήλαια· ὑπό τε πίτυν, ἢ δρῦν quidem et elaboratiorem efecisset orationem, sed τινα καθίζει τὸν ἀσκητὴν, καὶ σχεδιάζει αὐτῷ τροφὴν non itidem dico auditoribus congruentem et conτὴν ἐκ βοτανῶν, καὶ πόμα τὸ ἐκ πηγών. Περιανθίζει venientem. Nam et principium ejus orationum γὰρ τὰς τοιαύτας διηγήσεις λέξεσί τισι τὸ καλὸν ἀνθού- statim attingit subjectum, et parum procedens σαις, καὶ σχημάτων ποικίλλει ροδωνιαῖς, καὶ ὡς δρύς ostendit sui scripti scopum, et in nonnullis oraμενα δείκνυσι τὰ τότε καιροῦ πραττόμενα. Ζηλῶ μὲν οὖν tionibus cum totum argumentum recapitulet in ἐγὼ τὸν ἄνδρα καὶ τῆς τοιαύτης εὐστομίας καὶ χάριτος, summam, id statim in partes dividit. Se autem οὐδέν τε ἧττον τῆς εὐχρηστίας τῶν ὑποθέσεων. Εt ut de accommodat personis et temporibus: et est quihac parte dicam, et aliqua utar digressione, non dem omnibus idem color orationis, et una qualiignoro hujus viri opera non esse magno studio, tas dictionis; morum autem varia est mutatio.

Ἐν ταῖς ἡμέραις εκείναις βασιλεύοντος τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ κεγάλου Θεοδοσίου. Vila sancti Patris nostri Amphilochii. Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις γενομένου διωγμού, καὶ πολλῶν ἀδελφῶν προαναιρεθέντων. Martyrium sanctorum Alexandri et Antoninæ. Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐν οἷς ὁ Θεὸς ὁ ἀγαθός. Vila sancti Arsenii anachoretæ. Ἐν ταῖς ἡμέραις εκείναις Ζήνωνος τοῦ βασιλέως καὶ Γρηγορίου ἐπάρχου ὄντων ἐν ᾿Αλεξανδρεια. Vita et res gestæ sanctæ Theodore Alexandrinæ. Ἐν τῇ Χαλκηδονέων πόλει ἦν ἀθροισμὸς τῶν Χριστιανῶν. Πρισκὸς ὁ ἀνθύπατος. Martyrium sanctæ Euphemiæ. Ἐν τοῖς καιροῖς Σωνσταντίνου τοῦ βασιλέως ἀκαταστασία ἐγένετο ἐν τῇ Φρυγία. Actio sancti Nicolai, Ἐν τοῖς καιροῖς τοῦ εἰκοστοῦ πέμπτου ἔτους ἐν τῇ ἱ εὐκαταστασίᾳ τῶν εὐσεβῶν καιρῶν. Vita sancti Phocæ. Ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ βασιλεύοντος Δεκίου καὶ Βαλεριανού των αὐτοκρατόρων ἐν τῇ μεγαλῇ πόλει Ρώμη. Martyrium sancti Mercurii Caesarea Cappadociæ. Εν σῷ καιρῷ ἐκείνῳ ὅτε Σατανᾶς ὑπὸ τῶν ἀξίων οὐτοῦ εὐωχεῖτο. Martyrium sancti Dulæ. [121] Ἐν τῷ καιρῷ τοῦ διαγμοῦ τοῦ κατὰ τῶν ΧριΕν στιανῶν ἦν τις Ἰάκωβος ονόματι. Martyrium S. Jacobi Perse. Εν τῷ καιρῷ των ανόμων ὑπερμάχων τῆς εἰδωλολατρείας. Martyrium sanctorum Justini, Charitonis et sociorum. Ἐν τῷ τριακοστῷ ἐβδόμῳ ἔτει τοῦ διωγμοῦ ἡμῶν ἀνεκαινίσθη πάλιν τὰ τῶν συμφορῶν ἡμῶν. Martyrium sanctorum Acepsimæ episcopi, Joannis presbyteri et Aithelæ diaconi. Επί βασιλείας Δεκίου τοῦ βασιλέως βασιλεύοντος τῆς Ρώμης, θεραπευτοῦ μὲν τῶν ἐπιμόνων· Martyrium sanctorum Papyli, Capi et Agathodis. Ἔτους δευτέρου τῆς βασιλείας Γαίου Γαλερίου Διοκλητιανού. Martyrium sancti Menæ Ægypti qui martyrium subiit in urbe Cothyai. Ἔτους διακοσιοστοῦ τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ζήτησις καὶ ἀνεύρεσις γέγονεν. Inventio sancts crucis. Ἔτους ἑβδόμου τῆς βασιλείας Μαξιμιανού, ήγεμονεύοντος Μαξίμου. Martyrium sanctorum Eulampii et Eulampiæ. Ἔτους πέμπτου τῆς βασιλείας Ιουστίνου τοῦ φιλοχρίστου βασιλεύοντος. Martyrium sancti Aretha et sociorum. εκεν ἡμῖν ἡ λαμπρὰ καὶ χαρμόσυνος καὶ ποθουμένη πανήγυρις. In transportationem reliquiarum sancti Joannis Chrysostomi. Πκον ἐπὶ τὰ κινητήρια τὰ κατὰ τοῦ διαβόλου καὶ οἱ ἅγιοι μάρτυρες Νίκανδρος, καὶ Μαρκιανός. Martyrium sanctorum Nicandri et Marciani. Εν τίς ἀνὴρ μοναχὸς ὀνόματι Αμφιλόχιος. Οὗτος δίκαιος καὶ θεοσεβης ὑπῆρχεν. Vila sancti Amphilochii episcopi Iconiensis. Ο Ἦν οὗτος ὁ Βασίλειος κατηχῶν πάντα ἄνθρωπον περί τῆς ἀληθείας τῆς εἰς Χριστόν. Martyrium sancti Basilii presbyteri. Ἦν τις γυνή φιλόχριστος ὀνόματι Ιουλία. Vita sancti Joannis monachi, qui sese in puteum injecerat. Ἡ περὶ τῶν μακαρίων ἀνδρῶν βίων ἀναγραφή. Vita sancti Xenophontis. Η σεπτὴ καὶ μεγαλόδωρος τῶν ἁγίων αὕτη σκηνή. Miracula sanctorum Cosmæ et Damiani. Θαυμάτων διήγησιν προβάλλεσθαι σήμερον. Miracula sancti Anastasii Persa. Memorantur in septima synodo cecumenica. Ἱεράρχην καὶ ἀσκητὴν ἄμα καὶ Χριστοῦ μάρτυρα μόνοις ἂν γένοιτο δυνατόν. S. Methodii patriarcha Constantinopolitani Vita et res gestæ. Καὶ πάλαι μὲν τῶν κατὰ Θεὸν πολιτευταμένων ο βίος λυσιτελής καὶ ὠφέλιμος. Maximi Homologetæ Vila. Καλῶς οὖν, ἀγαπητοὶ, καὶ ὁ χορὸς ὁ ἐν Αἰγύπτῳ μαρτυρήσας Θεῷ. Martyrium sancti Martiani Ægyptii et sociorium. οἰκῶν ἐν Βηλαδή τη πόλει. Martyrium sancti Jacobi, Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἦν ὁ μακάριος Ιάκωβος quod ille subiit in Perside. Κατὰ τὸν καιρὸν τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως καὶ ᾿Αρκαδίου καὶ Ονωρίου τῶν υἱῶν αὐτοῦ. Martyrium sancti Jacobi Pers. Κατὰ τὸν καιρὸν τῆς βασιλείας Μαξίμου ἦν τις ἱερεὺς τῶν ῾Ελλήνων. Martyrium S. Susanna. [122] Κατὰ τοὺς καιρους εκείνους ἐβασίλευε διοκλητιανὸς ὁ τύραννος. Martyrium sancti Procopii. Κατὰ τοὺς καιρούς Γρατιανοῦ καὶ Οὐκλεντιανοῦ τῶν Αὐτοκρατόρων συνέκη συναθροισθῆναι. Vita sancli Patris nostri Martini. Κατὰ τοὺς καιρούς Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ οὐτοῦ συγκαθεδρου Γαλεριανοῦ. Martyrium sanctæ Anastasiæ. Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους βασιλεύοντος κατὰ συγχώρησιν του Χριστού. Martyrium sanctorum Acindyni, Pegasii et Anempodisti. Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους βασιλεύοντος Μαξιμιανοῦ τοῦ παρανόμου καὶ ἀσεβεστάτου, Martyrium sancta Barbara. Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους ἦν τις ανὴρ ἐν τῇ Παφλαγόνων χώρα. Martyrium sancti Mamantis. Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους ἐπὶ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ ἦν πολλή μανία Martyrium sancti Zosimi. Κατὰ τοὺς καιρούς Λικινίου τοῦ βασιλέως ἦν διωγμός μέγας τῶν Χριστιανών. Martyrium sanctorum Quadraginta Martyrum. Κατά τους χρόνους Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως γέγονε τις κόρη. Vila et martyrium sanctæ Eudocia Samaritanæ. Κατ' ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἦμεν πάντες οἱ ἀπόστολοι ἐν Ἱεροσολύμοις. Periodi sancti Thomæ apostoli. Κατ' ἐκεῖνον τὸν καιρὸν Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως

Ἐν ταῖς ἡμέραις εκείναις βασιλεύοντος τοῦ εὐσεβεστάτου καὶ κεγάλου Θεοδοσίου. Vila sancti Patris nostri Amphilochii. Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις γενομένου διωγμού, καὶ πολλῶν ἀδελφῶν προαναιρεθέντων. Martyrium sanctorum Alexandri et Antoninæ. Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐν οἷς ὁ Θεὸς ὁ ἀγαθός. Vila sancti Arsenii anachoretæ. Ἐν ταῖς ἡμέραις εκείναις Ζήνωνος τοῦ βασιλέως καὶ Γρηγορίου ἐπάρχου ὄντων ἐν ᾿Αλεξανδρεια. Vita et res gestæ sanctæ Theodore Alexandrinæ. Ἐν τῇ Χαλκηδονέων πόλει ἦν ἀθροισμὸς τῶν Χριστιανῶν. Πρισκὸς ὁ ἀνθύπατος. Martyrium sanctæ Euphemiæ. Ἐν τοῖς καιροῖς Σωνσταντίνου τοῦ βασιλέως ἀκαταστασία ἐγένετο ἐν τῇ Φρυγία. Actio sancti Nicolai, Ἐν τοῖς καιροῖς τοῦ εἰκοστοῦ πέμπτου ἔτους ἐν τῇ ἱ εὐκαταστασίᾳ τῶν εὐσεβῶν καιρῶν. Vita sancti Phocæ. Ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ βασιλεύοντος Δεκίου καὶ Βαλεριανού των αὐτοκρατόρων ἐν τῇ μεγαλῇ πόλει Ρώμη. Martyrium sancti Mercurii Caesarea Cappadociæ. Εν σῷ καιρῷ ἐκείνῳ ὅτε Σατανᾶς ὑπὸ τῶν ἀξίων οὐτοῦ εὐωχεῖτο. Martyrium sancti Dulæ. [121] Ἐν τῷ καιρῷ τοῦ διαγμοῦ τοῦ κατὰ τῶν ΧριΕν στιανῶν ἦν τις Ἰάκωβος ονόματι. Martyrium S. Jacobi Perse. Εν τῷ καιρῷ των ανόμων ὑπερμάχων τῆς εἰδωλολατρείας. Martyrium sanctorum Justini, Charitonis et sociorum. Ἐν τῷ τριακοστῷ ἐβδόμῳ ἔτει τοῦ διωγμοῦ ἡμῶν ἀνεκαινίσθη πάλιν τὰ τῶν συμφορῶν ἡμῶν. Martyrium sanctorum Acepsimæ episcopi, Joannis presbyteri et Aithelæ diaconi. Επί βασιλείας Δεκίου τοῦ βασιλέως βασιλεύοντος τῆς Ρώμης, θεραπευτοῦ μὲν τῶν ἐπιμόνων· Martyrium sanctorum Papyli, Capi et Agathodis. Ἔτους δευτέρου τῆς βασιλείας Γαίου Γαλερίου Διοκλητιανού. Martyrium sancti Menæ Ægypti qui martyrium subiit in urbe Cothyai. Ἔτους διακοσιοστοῦ τοῦ Σωτῆρος Ἰησοῦ Χριστοῦ ζήτησις καὶ ἀνεύρεσις γέγονεν. Inventio sancts crucis. Ἔτους ἑβδόμου τῆς βασιλείας Μαξιμιανού, ήγεμονεύοντος Μαξίμου. Martyrium sanctorum Eulampii et Eulampiæ. Ἔτους πέμπτου τῆς βασιλείας Ιουστίνου τοῦ φιλοχρίστου βασιλεύοντος. Martyrium sancti Aretha et sociorum. εκεν ἡμῖν ἡ λαμπρὰ καὶ χαρμόσυνος καὶ ποθουμένη πανήγυρις. In transportationem reliquiarum sancti Joannis Chrysostomi. Πκον ἐπὶ τὰ κινητήρια τὰ κατὰ τοῦ διαβόλου καὶ οἱ ἅγιοι μάρτυρες Νίκανδρος, καὶ Μαρκιανός. Martyrium sanctorum Nicandri et Marciani. Εν τίς ἀνὴρ μοναχὸς ὀνόματι Αμφιλόχιος. Οὗτος δίκαιος καὶ θεοσεβης ὑπῆρχεν. Vila sancti Amphilochii episcopi Iconiensis. Ο Ἦν οὗτος ὁ Βασίλειος κατηχῶν πάντα ἄνθρωπον περί τῆς ἀληθείας τῆς εἰς Χριστόν. Martyrium sancti Basilii presbyteri. Ἦν τις γυνή φιλόχριστος ὀνόματι Ιουλία. Vita sancti Joannis monachi, qui sese in puteum injecerat. Ἡ περὶ τῶν μακαρίων ἀνδρῶν βίων ἀναγραφή. Vita sancti Xenophontis. Η σεπτὴ καὶ μεγαλόδωρος τῶν ἁγίων αὕτη σκηνή. Miracula sanctorum Cosmæ et Damiani. Θαυμάτων διήγησιν προβάλλεσθαι σήμερον. Miracula sancti Anastasii Persa. Memorantur in septima synodo cecumenica. Ἱεράρχην καὶ ἀσκητὴν ἄμα καὶ Χριστοῦ μάρτυρα μόνοις ἂν γένοιτο δυνατόν. S. Methodii patriarcha Constantinopolitani Vita et res gestæ. Καὶ πάλαι μὲν τῶν κατὰ Θεὸν πολιτευταμένων ο βίος λυσιτελής καὶ ὠφέλιμος. Maximi Homologetæ Vila. Καλῶς οὖν, ἀγαπητοὶ, καὶ ὁ χορὸς ὁ ἐν Αἰγύπτῳ μαρτυρήσας Θεῷ. Martyrium sancti Martiani Ægyptii et sociorium. οἰκῶν ἐν Βηλαδή τη πόλει. Martyrium sancti Jacobi, Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ἦν ὁ μακάριος Ιάκωβος quod ille subiit in Perside. Κατὰ τὸν καιρὸν τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως καὶ ᾿Αρκαδίου καὶ Ονωρίου τῶν υἱῶν αὐτοῦ. Martyrium sancti Jacobi Pers. Κατὰ τὸν καιρὸν τῆς βασιλείας Μαξίμου ἦν τις ἱερεὺς τῶν ῾Ελλήνων. Martyrium S. Susanna. [122] Κατὰ τοὺς καιρους εκείνους ἐβασίλευε διοκλητιανὸς ὁ τύραννος. Martyrium sancti Procopii. Κατὰ τοὺς καιρούς Γρατιανοῦ καὶ Οὐκλεντιανοῦ τῶν Αὐτοκρατόρων συνέκη συναθροισθῆναι. Vita sancli Patris nostri Martini. Κατὰ τοὺς καιρούς Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως καὶ τοῦ οὐτοῦ συγκαθεδρου Γαλεριανοῦ. Martyrium sanctæ Anastasiæ. Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους βασιλεύοντος κατὰ συγχώρησιν του Χριστού. Martyrium sanctorum Acindyni, Pegasii et Anempodisti. Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους βασιλεύοντος Μαξιμιανοῦ τοῦ παρανόμου καὶ ἀσεβεστάτου, Martyrium sancta Barbara. Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους ἦν τις ανὴρ ἐν τῇ Παφλαγόνων χώρα. Martyrium sancti Mamantis. Κατὰ τοὺς καιροὺς ἐκείνους ἐπὶ αὐτοκράτορος Τραϊανοῦ ἦν πολλή μανία Martyrium sancti Zosimi. Κατὰ τοὺς καιρούς Λικινίου τοῦ βασιλέως ἦν διωγμός μέγας τῶν Χριστιανών. Martyrium sanctorum Quadraginta Martyrum. Κατά τους χρόνους Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως γέγονε τις κόρη. Vila et martyrium sanctæ Eudocia Samaritanæ. Κατ' ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἦμεν πάντες οἱ ἀπόστολοι ἐν Ἱεροσολύμοις. Periodi sancti Thomæ apostoli. Κατ' ἐκεῖνον τὸν καιρὸν Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως

£23 rinæ. cunque, dummodo infans omnino non est, discer- 'Ρωμαίων ἀρχὴ τῆς βδελυρᾶς. Martyrium S. Catbanere liceat. Habes supra jam commemoratas, quæ aut aliis Græce et Latine editæ sunt: necnon et alias, quas scriptores alii, dum a Metaphraste sui dicti testimonium petunt, nominatim laudant; et habeto nunc tibi, et paucas hasce a me tanquam Metaphrasta proprias stylo signatas. Αἰγαὶ πόλις εἰ κόλπῳ μὲν τῷ ἰονά κειμένη. Martyrium SS. Zenobii et Zenobiæ illius sororis. Αἰλίου 'Αδριανού Ῥωμαίων μὲν βασιλεύοντος, δα!- μοσι δὲ καὶ εἰδώλοις ἐπιμελῶς δουλεύοντος, Martyrium sancti Eleutherii. ᾿Αλλὰ πῶς ἄν τις ἡμᾶς ἀπαλλάξει αἰτίας καὶ μώ μων. Narratio de transportatione reliquiarum Joannis Chrysostomi. Αλλος μὲν ἄλλο τι τῆς θρυλλουμένης διεξιέτω Κρήτης, ὁ μὲν τὸ κάλλος, ὁ δὲ τὸ μέγεθος. Martyrium sanctorum decem in Creta insula. Αναστασία γυναικῶν ἡ καλλίστη, Ρώμης μὲν τῆς περιλόξου φυτόν, γένους δὲ περιφανεία. Martyrium sanctæ Anastasiæ. ᾿Ανδρῶν φιλαρέτων βίος, καὶ ἡ τῆς αὐτῶν πολι τείας διήγησις καὶ πᾶσι μὲν τοῖς εὐσεβῶς. Vita et res gestæ S. Patris nostri Abramii. ᾿Αρκαδίου τὰ ῾Ρωμαίων διέποντος σκήπτρα. Martyrium sancti Jacobi Persæ. Αρτι Μαξιμιανοῦ δεύτερον ἔτος ἄγοντος ἐν τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ, καὶ τοῦ τῆς ἀσεβείας χειμώνος, Martyrium sanctorum Indi, Domnæ et sociorum. Αρτι μὲν ἡ τῆς ἀσεβείας ἀχλὺς ἅπασαν διεχείτο τὴν οἰκουμένην. Martyrium sancti Epimachi. Αρτι τῆς εὐσεβείας ἀνελλαμπούσης, καὶ τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος τὸν πάντα κόσμον. Vita et res ges!m sanctorum Cosmæ et Damiani. "Αρτι Ναβουχοδονόσορ ὁ Βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων τὴν Ιερουσαλήμ πολέμῳ καταστησάμενος. Commentarius in Danielem prophetam et sanctos tres pueros [125] Ananiam, Azariam et Mizaelem. "Αρτι τῆς θεογνοσίας εἰς πάντα τὸν κοσμόν διατρεχούσης. Martyrium SS. Eulampii et Eulampiæ. Αρτι τὰ Ῥωμαίων σκήπτρα Θεοδοσίου τοῦ παιδὸς ᾿Αρκαδίου εὐσεβῶς διεθύνοντος. Vila et res gest S. Euphrosynæ Alexandrinæ. Αρτι τοῦ παιδὸς Ζαχαρίου. Commentarius in sanctum Andream apostolum. Αρτι τοῦ τῆς εἰδωλομανίας νέφους τὴν οἰκουμένην ὅλην διαλαβόντός. Martyrium S. Georgii. "Αρτι Τραϊανοῦ τὰ τῆς Ῥωμαίων βασιλείας σκηπτρα παραλαβόντος, τῆς ᾿Αντιοχέων ἐκκλησίας ἐπίσ σκοπος. Martyrium S. Ignatii episcopi Antiocheni. Βασιλεύοντος Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ τῶν τοῦ ἀληθοῦς Βασιλέως πολεμίων. Martyrium S.Meana Ægyptii, qui in Cotyaio martyrium passus est. Βασιλεύοντος Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, πᾶσα ἡ τῶν Ῥωμαίων ἀρχή. Vita sanctorum martyrum Eustratii, Aurentii, Eugenii, Mardarii et Orestæ. Βασιλεύοντος τοῦ ἀσεβεστάτου καὶ παρανόμου, Martyrium S. Panteleemonis. Βασιλεύοντος τοῦ ἀσεβεστάτου Μαξεντίου ἡ τῶν Βλάσιος ὁ μάρτυς ἄξιον τοῦ τοιοῦδε τέλους τῆς μαρτυρίας. Vila et martyrium sancti Blasii episcopi. Γυναικείαν ἀρετὴν τῆς τῶν ἀνδρῶν οὐδὲν ἀπολειφθεῖσαν πᾶσι διεξιέναι λυσιτελές. Vila et res gesta S. Pelagia Antiocheng. Δέκιος ἡνίκα καὶ Βαλεριανός. Martyrium S. Mercurii. Διοκλητιανὸς ὁ Ρωμαίων αὐτοκράτωρ ἀναξίως τῶν σκήπτρων ἐπιλαβόμενος. Martyrium S. Georgii. Διοκλητιανὸς τὴν αὐτοκράτορα Ρωμαίοις διέπων αρχήν. Martyrium SS. Probi, Iaradi et Andronici. Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ τῶν δυσσεβῶν, καὶ ἀθέων τὴν τῶν Ῥωμαίων διεπόντων ἀρχήν. Marty rium sanctorum Anargyrorum, Cosmæ, Damiani et sociorum martyrum. Διοκλητιανοῦ τὰ Ῥωμαίων σκῆπτρα διέποντος, Πρίσκου τε περὶ τὴν ᾿Ασίαν. Martyrium S. Euphe mia. Διττὰς ἡμῖν ᾿Αναστασίας εἶδε γνωρίζειν ἐπι φανεῖς μὲν ἄμφω τὸ κατὰ σάρκα γένος. Vila el res gestæ sanctæ Athanasiæ Romanæ. Εγένετο μετὰ τὸ πατάξαι Κύριον. Martyrium S. Basilei episcopi Amasis. Εδει μὲν, ὦ ἱερωτάτη, καὶ θεοσύλλεκτος ἄθροισις τὸν νῦν σήμερον. Vila sancti Alexii. Εἰ καὶ δικαίου μετ' ἐγκωμίων τελεῖσθαι. Commeularius in sanctum Lucam apostolum. Εἰ καὶ πρῶτοι Πέρσαι Χριστὸν ἐκ Παρθένου γεν νώμενον προσεκύνησαν. Certamen sanctorum Christi martyrum Acindyni, Pelagii, Anempodisti, Aphthonii et Elpidiphori. [126] Εικόνες καὶ πάλαι καὶ ἀδριάντες διὰ τοῦτο πάντως εἰς τὸν ἡμετέρον βίον εἰσήχθησαν. Vita et res gestæ S. Theoctista Lesbiæ. Εἶχε μὲν ἡ ἐπιφανής Νικομήδεια. Martyrium sancti Petri archiepiscopi Alexandrini. Εἶχε μὲν τὰ 'Ρωμαίων σκήπτρα Λικίνιος, καὶ βασιλέων των πάλαι. Martyrium SS. Quadraginta martyrum. Εἶχε μὲν τὰ Ῥωμαίων σκήπτρα Μαξιμιανὸς ὁ Ερκούλιος. Martyrium sancti Demetrii. τοὺς τὰ Χριστιανῶν φρονοῦντας ἐξέμησαν. MartyΕκράτει ποτὲ τὰ τῆς ἀσεβείας, καὶ βασιλεῖς ἐπὶ rium S. Charitinæ. Ελύττα κατά Χριστιανῶν Σαβώριος ὁ Περσῶν βασιλεύς. Certamen sanctorum martyrum Acepsimæ, Josephi et Aichialæ. "Εννοιά μοι πολλάκις γέγονε, τί δήποτε μυρίοι ποιηταί, οἱ μὲν πολέμους καὶ ἔχθρας, καὶ τὰς ἀπ' αὐτῶν συνέθηκαν συμφοράς. Vita sancti Marcelli archimandritæ sancti monasterii Aemmitarum. Ἐν Παλαιστίνῃ πόλις ἐστὶν οὐκ ἔλαττον ἢ πέντε καὶ τεσσαράκοντα σταδίους ἀπέχουσα Γάζης. Vila et res gestæ sancti Hilarionis. Ἐπεχωρίαζε μὲν καὶ πρότερον ἤδη τὸ τῶν ᾿Αρεια

£23 rinæ. cunque, dummodo infans omnino non est, discer- 'Ρωμαίων ἀρχὴ τῆς βδελυρᾶς. Martyrium S. Catbanere liceat. Habes supra jam commemoratas, quæ aut aliis Græce et Latine editæ sunt: necnon et alias, quas scriptores alii, dum a Metaphraste sui dicti testimonium petunt, nominatim laudant; et habeto nunc tibi, et paucas hasce a me tanquam Metaphrasta proprias stylo signatas. Αἰγαὶ πόλις εἰ κόλπῳ μὲν τῷ ἰονά κειμένη. Martyrium SS. Zenobii et Zenobiæ illius sororis. Αἰλίου 'Αδριανού Ῥωμαίων μὲν βασιλεύοντος, δα!- μοσι δὲ καὶ εἰδώλοις ἐπιμελῶς δουλεύοντος, Martyrium sancti Eleutherii. ᾿Αλλὰ πῶς ἄν τις ἡμᾶς ἀπαλλάξει αἰτίας καὶ μώ μων. Narratio de transportatione reliquiarum Joannis Chrysostomi. Αλλος μὲν ἄλλο τι τῆς θρυλλουμένης διεξιέτω Κρήτης, ὁ μὲν τὸ κάλλος, ὁ δὲ τὸ μέγεθος. Martyrium sanctorum decem in Creta insula. Αναστασία γυναικῶν ἡ καλλίστη, Ρώμης μὲν τῆς περιλόξου φυτόν, γένους δὲ περιφανεία. Martyrium sanctæ Anastasiæ. ᾿Ανδρῶν φιλαρέτων βίος, καὶ ἡ τῆς αὐτῶν πολι τείας διήγησις καὶ πᾶσι μὲν τοῖς εὐσεβῶς. Vita et res gestæ S. Patris nostri Abramii. ᾿Αρκαδίου τὰ ῾Ρωμαίων διέποντος σκήπτρα. Martyrium sancti Jacobi Persæ. Αρτι Μαξιμιανοῦ δεύτερον ἔτος ἄγοντος ἐν τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ, καὶ τοῦ τῆς ἀσεβείας χειμώνος, Martyrium sanctorum Indi, Domnæ et sociorum. Αρτι μὲν ἡ τῆς ἀσεβείας ἀχλὺς ἅπασαν διεχείτο τὴν οἰκουμένην. Martyrium sancti Epimachi. Αρτι τῆς εὐσεβείας ἀνελλαμπούσης, καὶ τοῦ Εὐαγγελικοῦ κηρύγματος τὸν πάντα κόσμον. Vita et res ges!m sanctorum Cosmæ et Damiani. "Αρτι Ναβουχοδονόσορ ὁ Βασιλεὺς ᾿Ασσυρίων τὴν Ιερουσαλήμ πολέμῳ καταστησάμενος. Commentarius in Danielem prophetam et sanctos tres pueros [125] Ananiam, Azariam et Mizaelem. "Αρτι τῆς θεογνοσίας εἰς πάντα τὸν κοσμόν διατρεχούσης. Martyrium SS. Eulampii et Eulampiæ. Αρτι τὰ Ῥωμαίων σκήπτρα Θεοδοσίου τοῦ παιδὸς ᾿Αρκαδίου εὐσεβῶς διεθύνοντος. Vila et res gest S. Euphrosynæ Alexandrinæ. Αρτι τοῦ παιδὸς Ζαχαρίου. Commentarius in sanctum Andream apostolum. Αρτι τοῦ τῆς εἰδωλομανίας νέφους τὴν οἰκουμένην ὅλην διαλαβόντός. Martyrium S. Georgii. "Αρτι Τραϊανοῦ τὰ τῆς Ῥωμαίων βασιλείας σκηπτρα παραλαβόντος, τῆς ᾿Αντιοχέων ἐκκλησίας ἐπίσ σκοπος. Martyrium S. Ignatii episcopi Antiocheni. Βασιλεύοντος Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ τῶν τοῦ ἀληθοῦς Βασιλέως πολεμίων. Martyrium S.Meana Ægyptii, qui in Cotyaio martyrium passus est. Βασιλεύοντος Διοκλητιανού και Μαξιμιανού, πᾶσα ἡ τῶν Ῥωμαίων ἀρχή. Vita sanctorum martyrum Eustratii, Aurentii, Eugenii, Mardarii et Orestæ. Βασιλεύοντος τοῦ ἀσεβεστάτου καὶ παρανόμου, Martyrium S. Panteleemonis. Βασιλεύοντος τοῦ ἀσεβεστάτου Μαξεντίου ἡ τῶν Βλάσιος ὁ μάρτυς ἄξιον τοῦ τοιοῦδε τέλους τῆς μαρτυρίας. Vila et martyrium sancti Blasii episcopi. Γυναικείαν ἀρετὴν τῆς τῶν ἀνδρῶν οὐδὲν ἀπολειφθεῖσαν πᾶσι διεξιέναι λυσιτελές. Vila et res gesta S. Pelagia Antiocheng. Δέκιος ἡνίκα καὶ Βαλεριανός. Martyrium S. Mercurii. Διοκλητιανὸς ὁ Ρωμαίων αὐτοκράτωρ ἀναξίως τῶν σκήπτρων ἐπιλαβόμενος. Martyrium S. Georgii. Διοκλητιανὸς τὴν αὐτοκράτορα Ρωμαίοις διέπων αρχήν. Martyrium SS. Probi, Iaradi et Andronici. Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ τῶν δυσσεβῶν, καὶ ἀθέων τὴν τῶν Ῥωμαίων διεπόντων ἀρχήν. Marty rium sanctorum Anargyrorum, Cosmæ, Damiani et sociorum martyrum. Διοκλητιανοῦ τὰ Ῥωμαίων σκῆπτρα διέποντος, Πρίσκου τε περὶ τὴν ᾿Ασίαν. Martyrium S. Euphe mia. Διττὰς ἡμῖν ᾿Αναστασίας εἶδε γνωρίζειν ἐπι φανεῖς μὲν ἄμφω τὸ κατὰ σάρκα γένος. Vila el res gestæ sanctæ Athanasiæ Romanæ. Εγένετο μετὰ τὸ πατάξαι Κύριον. Martyrium S. Basilei episcopi Amasis. Εδει μὲν, ὦ ἱερωτάτη, καὶ θεοσύλλεκτος ἄθροισις τὸν νῦν σήμερον. Vila sancti Alexii. Εἰ καὶ δικαίου μετ' ἐγκωμίων τελεῖσθαι. Commeularius in sanctum Lucam apostolum. Εἰ καὶ πρῶτοι Πέρσαι Χριστὸν ἐκ Παρθένου γεν νώμενον προσεκύνησαν. Certamen sanctorum Christi martyrum Acindyni, Pelagii, Anempodisti, Aphthonii et Elpidiphori. [126] Εικόνες καὶ πάλαι καὶ ἀδριάντες διὰ τοῦτο πάντως εἰς τὸν ἡμετέρον βίον εἰσήχθησαν. Vita et res gestæ S. Theoctista Lesbiæ. Εἶχε μὲν ἡ ἐπιφανής Νικομήδεια. Martyrium sancti Petri archiepiscopi Alexandrini. Εἶχε μὲν τὰ 'Ρωμαίων σκήπτρα Λικίνιος, καὶ βασιλέων των πάλαι. Martyrium SS. Quadraginta martyrum. Εἶχε μὲν τὰ Ῥωμαίων σκήπτρα Μαξιμιανὸς ὁ Ερκούλιος. Martyrium sancti Demetrii. τοὺς τὰ Χριστιανῶν φρονοῦντας ἐξέμησαν. MartyΕκράτει ποτὲ τὰ τῆς ἀσεβείας, καὶ βασιλεῖς ἐπὶ rium S. Charitinæ. Ελύττα κατά Χριστιανῶν Σαβώριος ὁ Περσῶν βασιλεύς. Certamen sanctorum martyrum Acepsimæ, Josephi et Aichialæ. "Εννοιά μοι πολλάκις γέγονε, τί δήποτε μυρίοι ποιηταί, οἱ μὲν πολέμους καὶ ἔχθρας, καὶ τὰς ἀπ' αὐτῶν συνέθηκαν συμφοράς. Vita sancti Marcelli archimandritæ sancti monasterii Aemmitarum. Ἐν Παλαιστίνῃ πόλις ἐστὶν οὐκ ἔλαττον ἢ πέντε καὶ τεσσαράκοντα σταδίους ἀπέχουσα Γάζης. Vila et res gestæ sancti Hilarionis. Ἐπεχωρίαζε μὲν καὶ πρότερον ἤδη τὸ τῶν ᾿Αρεια

τε καὶ μεγέθους. Martyrium S. Anthimi episcopi σης. Martyrium S. Gregorii Magna Armeniæ et Nicomediensis. Οὐ ξένα Γαλατῶν τὰ παρόντα, οὐδὲ ὁμολογητοῦ τῆς ἀληθείας ἀλλότρια. Martyrium sancti Platonis. Οὐ πολλοὺς Αἴγυπτος ἐπᾶν δὲ τεκη. Vita sancti Parapii. sociorum. Τιμόθεον τὸν μέγαν ἤνεγκε μὲν ἡ λυκτόνων. Commentarius in sanctum Christi apostolum Timotheum. Τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κοινωνία σαρΟὐχ οὕτως ἡδὺ τῷ φιλαρέτῳ. Commentarius in χὸς, ὁ φησι Παῦλος, ἐπὶ γῆς φιλανθρώπως. Mar sanctum Jacobum Adelphotheum. Πάλαι μὲν ἐν τύποις ἦν τὰ τῆς πίστεως καὶ αἰνίγμασιν, Sancti Dionysii Areopagitæ martyrium. Πάλαι μὲν τὰς κατὰ γῆν διατριβὰς ἀνύοντες οἱ ἀπόστολοι. In sanctum apostolum Thomam commentarius. Πάλιν ἡμῖν ὁ θεῖος ἐφέστεκε πρόεδρος, καὶ πάλιν ὁ λόγος ήκει πανηγυρίσων. De tribus inventionibus capitis sancti Joannis Baptista. tyrium sanctorum Thyrsi, Leucii, Philemonis et Αpollonii. Τοὺς εὐλογοῦντάς, σε φησὶ πρὸς τὸν ᾿Αβραὰμ ὁ Θεὸς, εὐλογήσω. Vila sancti Cyriaci Anachoret. Τοὺς σώφρονας τὸν βίον και φιλαρέτους κατά δύναμιν ἐπαινεῖν ὅπιόν τε ὁμοῦ καὶ ὠφελιμώτατον. Vita et res gesta S. Matronæ. Τραϊανοῦ τὰ ῾Ρωμαίων σκῆπτρα διέποντος. Vita et martyrium sanctorum Eustathii, et ejus uxoris Τυραννικόν τι χρήμα τεκόντων στοργή, καὶ δεσμὰ 5 Theopistes, et eorum Gliorum Agapii et Theoφύσεως. Vila Joannis prosper Christum pauperis. Πολλὰ τῆς διδασκαλίας τῶν εὖ καὶ ὡς Θεῷ φίλον βεβιωκότων. Vita sancti Charitonis Homologela. Πολλὴ κατὰ τῶν τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων τοῦ δια βύλου ἡ κακουργία. Martyrium sancti Andreæ, qui in Crisi est. Πολλῶν κατὰ διαφόρους καιρούς κατὰ Χριστοῦ καὶ τῶν ἐκείνου μανέντων θεραπευτῶν Διοκλητιανός. Mare tyrium sanctorum Sebastiani et sociorum, Zoës, Tranquillini, Nicostrai, Claudii Castoris, tiburtii, Castalli, Marcellini et Marci. Πρόβου τοῦ δυσσεβοῦς τὸ βασίλειο, σκῆπτρον, τῶν Ῥωμαίων διέποντος, Martyrium SS. Trophimi, Sabbatii et Dorymedontis. Σαμόσατα πόλις τῆς Συρίας ἐστίν· Εὐφράτης τῇ πόλει παραῤῥεῖ. Vita et martyrium sancti Luciani. Σοφόν τι χρήμα ζωγράφου χείρ, καὶ δεινὴ μὲν μιμήσασθαι τὴν ἀλήθειαν. Vila et [129] res gesta sancti Nicolai Myrensis episcopi. Τὰς τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἀναγράπτους τίθεσθαι πραξεις, καὶ τὴν τούτων μνήμην. Vila sancti Joannis Eleemonis patriarchæ Alexandrini. Τῇ θαυμαστῇ δυάδι τῶν σοφῶν ᾿Αναργύρων πα τρὶς μέν. Vita sanctorum Anargyrorum Cosinæ et Damiani. Τὴν πρὸς ἀρετὴν ὁδὸν φέρουσαν τραχείαν εἶναι, καὶ ἀνάντη καὶ εὐχερή. Vila et res gesta S. Patris nostri Joannitii. Τὴν τοῦ Χριστοῦ ποίμνην ὁσημέραι πληθυνομένην ὁ δυσμενής καθορῶν. Martyrium sancti Callistrati et sociorum. Τῆς ἴσης ἀτοπίας νομίζω τότε φθέγγεσθαι τὰ μὴ δέοντα. Martyrium S. Autonomi. Τῆς μεγάλης πολεως Ιεροσολύμων ὑπὸ τοῦ Περσῶν βασιλέως ἁλούσης. Martyrium sancti Callistrati Persæ. pisti. Τραϊανοῦ τοῦ δυσσεβούς βασιλέως πολλὴν μὲν πρόνοιαν καὶ σπουδήν. Martyrium SS. Eudoxii, Romuli, Zenonis et Macarii. 26. Ὁ τοῦ Θεοῦ Θεός Λόγος ἀϊδίως συνὼν τῷ ματρὶ καὶ ἄχρονος ὢν εἴλετο. Commentarius in sanctum apostolum Philippum. Τῶν ὑπὸ Χριστοῦ τὴν ἄθλησιν ἑλομένων, οἱ μὲν ὑπὲρ εὐσεβείας ἁπλῶς πρὸς Ἕλληνας ηγωνίσαν το. Vila sancti Theodori Grapti et sancti Theophanis illius fratris. Ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἁριστέων. Vila sancti Danielis Stylitæ. "Ωσπερ λειμών εὐανθὴς ποικίλοις ἄνθεσι πυκαζό μενος ὡραίζει ταῖς όδματς. Vita et laudatio sancti Patris nostri Theophanis Siagreni. Ἔτος μὲν ἀπὸ τῆς ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος ἀρχῆς ἐξακοσιοστὸν ἦν. Martyrium sanctorum Guriæ, Samonæ et Abibi, et de eorum miraculo patrato in puellam Euphemiam. [130] Νέρωνος αὖθις τὰ Ῥωμαίων σκήπτρα διέποντος & θαυμαστὸς Ναζάριος. Vita et certamen sanctorum Nazarii, Gervasii, Protasii et Celsi. Μάρκου Αντωνίου και Λουκίου Βήρου τὴν αὐτο κράτορα Ρωμαίοις διεπόντων ἀρχήν. Vila et res gesta S. Abercii Episcopi Hieropolitani. οὐδὲ γυναξιν, οὐδὲ κόραις τὸ τῆς μαρτυρίας ἀποκέκλεισθαι στάδιον. Martyrium SS. Martyrum Metrodora, Nymphodoræ et Menodora. Αρτι τοῦ μεγάλου τῆς ἀληθείας εὐαγγελιστού τε καὶ κήρυχος. Martyrium S. Theclæ. Πολλὰ καὶ μεγάλα με την ᾿Αντιόχου θαυμάζειν παρακαλοῦσιν. Vila et res gestæ et martyrium sanctorum Cypriani et Justina. Et hæc quidem pro Vitis sanctorum satis sint. Verum Metaphrastem præter has sanctorum Vitas, alia quoque scripsisse præter id quod innuit Psellus in ejus laudatione. ὡς εἰ καὶ μηδὲν ἄλλο τῷ ἀνδρὶ διεσπούδαστο, μηδ' ἀποχρῶντα τὰ ἄλλα σύμπαντα, καὶ καθέκαστον πρὸς ἀφορμὴν εὐφημίας ἀρκοῦντα· Τῆς τῶν Περσῶν ἀρχῆς εἰς Πέρσας διαλυθεί ἀλλὰ τό γε τοιοῦτον ελέσθαι σπουδασμα, καὶ οὕτως Τῆς πρὸς τῷ Λιβάνῳ ὄρει Φοινίκης πολλοὶ μὲν πόλεις ἕτεραι νοτιώτεραι, καὶ προσάρτιοι, Vila et res gesta et martyrium sanctorum Galactionis et Epistemes.

τε καὶ μεγέθους. Martyrium S. Anthimi episcopi σης. Martyrium S. Gregorii Magna Armeniæ et Nicomediensis. Οὐ ξένα Γαλατῶν τὰ παρόντα, οὐδὲ ὁμολογητοῦ τῆς ἀληθείας ἀλλότρια. Martyrium sancti Platonis. Οὐ πολλοὺς Αἴγυπτος ἐπᾶν δὲ τεκη. Vita sancti Parapii. sociorum. Τιμόθεον τὸν μέγαν ἤνεγκε μὲν ἡ λυκτόνων. Commentarius in sanctum Christi apostolum Timotheum. Τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ κοινωνία σαρΟὐχ οὕτως ἡδὺ τῷ φιλαρέτῳ. Commentarius in χὸς, ὁ φησι Παῦλος, ἐπὶ γῆς φιλανθρώπως. Mar sanctum Jacobum Adelphotheum. Πάλαι μὲν ἐν τύποις ἦν τὰ τῆς πίστεως καὶ αἰνίγμασιν, Sancti Dionysii Areopagitæ martyrium. Πάλαι μὲν τὰς κατὰ γῆν διατριβὰς ἀνύοντες οἱ ἀπόστολοι. In sanctum apostolum Thomam commentarius. Πάλιν ἡμῖν ὁ θεῖος ἐφέστεκε πρόεδρος, καὶ πάλιν ὁ λόγος ήκει πανηγυρίσων. De tribus inventionibus capitis sancti Joannis Baptista. tyrium sanctorum Thyrsi, Leucii, Philemonis et Αpollonii. Τοὺς εὐλογοῦντάς, σε φησὶ πρὸς τὸν ᾿Αβραὰμ ὁ Θεὸς, εὐλογήσω. Vila sancti Cyriaci Anachoret. Τοὺς σώφρονας τὸν βίον και φιλαρέτους κατά δύναμιν ἐπαινεῖν ὅπιόν τε ὁμοῦ καὶ ὠφελιμώτατον. Vita et res gesta S. Matronæ. Τραϊανοῦ τὰ ῾Ρωμαίων σκῆπτρα διέποντος. Vita et martyrium sanctorum Eustathii, et ejus uxoris Τυραννικόν τι χρήμα τεκόντων στοργή, καὶ δεσμὰ 5 Theopistes, et eorum Gliorum Agapii et Theoφύσεως. Vila Joannis prosper Christum pauperis. Πολλὰ τῆς διδασκαλίας τῶν εὖ καὶ ὡς Θεῷ φίλον βεβιωκότων. Vita sancti Charitonis Homologela. Πολλὴ κατὰ τῶν τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων τοῦ δια βύλου ἡ κακουργία. Martyrium sancti Andreæ, qui in Crisi est. Πολλῶν κατὰ διαφόρους καιρούς κατὰ Χριστοῦ καὶ τῶν ἐκείνου μανέντων θεραπευτῶν Διοκλητιανός. Mare tyrium sanctorum Sebastiani et sociorum, Zoës, Tranquillini, Nicostrai, Claudii Castoris, tiburtii, Castalli, Marcellini et Marci. Πρόβου τοῦ δυσσεβοῦς τὸ βασίλειο, σκῆπτρον, τῶν Ῥωμαίων διέποντος, Martyrium SS. Trophimi, Sabbatii et Dorymedontis. Σαμόσατα πόλις τῆς Συρίας ἐστίν· Εὐφράτης τῇ πόλει παραῤῥεῖ. Vita et martyrium sancti Luciani. Σοφόν τι χρήμα ζωγράφου χείρ, καὶ δεινὴ μὲν μιμήσασθαι τὴν ἀλήθειαν. Vila et [129] res gesta sancti Nicolai Myrensis episcopi. Τὰς τῶν ἀγαθῶν ἀνδρῶν ἀναγράπτους τίθεσθαι πραξεις, καὶ τὴν τούτων μνήμην. Vila sancti Joannis Eleemonis patriarchæ Alexandrini. Τῇ θαυμαστῇ δυάδι τῶν σοφῶν ᾿Αναργύρων πα τρὶς μέν. Vita sanctorum Anargyrorum Cosinæ et Damiani. Τὴν πρὸς ἀρετὴν ὁδὸν φέρουσαν τραχείαν εἶναι, καὶ ἀνάντη καὶ εὐχερή. Vila et res gesta S. Patris nostri Joannitii. Τὴν τοῦ Χριστοῦ ποίμνην ὁσημέραι πληθυνομένην ὁ δυσμενής καθορῶν. Martyrium sancti Callistrati et sociorum. Τῆς ἴσης ἀτοπίας νομίζω τότε φθέγγεσθαι τὰ μὴ δέοντα. Martyrium S. Autonomi. Τῆς μεγάλης πολεως Ιεροσολύμων ὑπὸ τοῦ Περσῶν βασιλέως ἁλούσης. Martyrium sancti Callistrati Persæ. pisti. Τραϊανοῦ τοῦ δυσσεβούς βασιλέως πολλὴν μὲν πρόνοιαν καὶ σπουδήν. Martyrium SS. Eudoxii, Romuli, Zenonis et Macarii. 26. Ὁ τοῦ Θεοῦ Θεός Λόγος ἀϊδίως συνὼν τῷ ματρὶ καὶ ἄχρονος ὢν εἴλετο. Commentarius in sanctum apostolum Philippum. Τῶν ὑπὸ Χριστοῦ τὴν ἄθλησιν ἑλομένων, οἱ μὲν ὑπὲρ εὐσεβείας ἁπλῶς πρὸς Ἕλληνας ηγωνίσαν το. Vila sancti Theodori Grapti et sancti Theophanis illius fratris. Ὥσπερ ἐπὶ τῶν ἁριστέων. Vila sancti Danielis Stylitæ. "Ωσπερ λειμών εὐανθὴς ποικίλοις ἄνθεσι πυκαζό μενος ὡραίζει ταῖς όδματς. Vita et laudatio sancti Patris nostri Theophanis Siagreni. Ἔτος μὲν ἀπὸ τῆς ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Μακεδόνος ἀρχῆς ἐξακοσιοστὸν ἦν. Martyrium sanctorum Guriæ, Samonæ et Abibi, et de eorum miraculo patrato in puellam Euphemiam. [130] Νέρωνος αὖθις τὰ Ῥωμαίων σκήπτρα διέποντος & θαυμαστὸς Ναζάριος. Vita et certamen sanctorum Nazarii, Gervasii, Protasii et Celsi. Μάρκου Αντωνίου και Λουκίου Βήρου τὴν αὐτο κράτορα Ρωμαίοις διεπόντων ἀρχήν. Vila et res gesta S. Abercii Episcopi Hieropolitani. οὐδὲ γυναξιν, οὐδὲ κόραις τὸ τῆς μαρτυρίας ἀποκέκλεισθαι στάδιον. Martyrium SS. Martyrum Metrodora, Nymphodoræ et Menodora. Αρτι τοῦ μεγάλου τῆς ἀληθείας εὐαγγελιστού τε καὶ κήρυχος. Martyrium S. Theclæ. Πολλὰ καὶ μεγάλα με την ᾿Αντιόχου θαυμάζειν παρακαλοῦσιν. Vila et res gestæ et martyrium sanctorum Cypriani et Justina. Et hæc quidem pro Vitis sanctorum satis sint. Verum Metaphrastem præter has sanctorum Vitas, alia quoque scripsisse præter id quod innuit Psellus in ejus laudatione. ὡς εἰ καὶ μηδὲν ἄλλο τῷ ἀνδρὶ διεσπούδαστο, μηδ' ἀποχρῶντα τὰ ἄλλα σύμπαντα, καὶ καθέκαστον πρὸς ἀφορμὴν εὐφημίας ἀρκοῦντα· Τῆς τῶν Περσῶν ἀρχῆς εἰς Πέρσας διαλυθεί ἀλλὰ τό γε τοιοῦτον ελέσθαι σπουδασμα, καὶ οὕτως Τῆς πρὸς τῷ Λιβάνῳ ὄρει Φοινίκης πολλοὶ μὲν πόλεις ἕτεραι νοτιώτεραι, καὶ προσάρτιοι, Vila et res gesta et martyrium sanctorum Galactionis et Epistemes.

Scripsit item Epistolas ad diversos, ex quibus penes me sunt novem. Ρ. 'Ως εὐστόχως. Εæ sunt satis compositæ et accurate, publicabunturque a me, si Deus dederit, aliquando, una cum Nicolai me, si Deus dederit, aliquando, una cum Nicolai patriarchæ Constantinopolitani, Theodori Metropolite Nicæni, Photii Patriarchæ Constantinopoiitani, Demetrii Cydonii, Niceta Magistri, Manuelis Palæologi, et aliorum Epistolis. pita sancti et Driferi Patris nostri Macarii Ægyp- cem animarum Hypotyposim, Capitibus cxx comtii,ex illius sermonibus paraphrasi exposita a Lo- prehensam. gotheta Metaphraste. P. Χάριτι μὲν καὶ δωρεᾷ τοῦ Πνεύματος θείᾳ ἕκαστος ἡμῶν τὴν σωτηρίαν πορίζεται, πίστει δὲ καὶ ἀγάπῃ, ἀγῶνι τε προαιρέσεως αυτεξουσίου τοῦ τελείου μέτρου τῆς πνευματικῆς ἡλικίας Εφικέσθαι δύναται. Horum capitum Macarii a Mel taphraste metaphrasi exornatorum mentio fit in eclogis testimoniorum Patrum adversus Barlaamum et Acindynum et eorum hæreses. Subnectebantur in eodem Codice: Τοῦ αὐτοῦ ἁγίου Μακαρίου κεφάλαια ἕτερα ὠφελείας πάσης πεπλησμένα με. Ejusdem sancti Macarii alia capitu perquam utilia quadraginta quinque. P. Πᾶσα ἡ εὐαρέστησις τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ διακονία τῆς ψυχῆς ἐν τοῖς λογισμοῖς ἐστιν. Σπούδασον οὖν ἕωθεν. Αb eo-B demne Metaphraste paraphrasi et ipsa explicata? Ego puto alii certius determinent. Sic eodem ipso tempore non alio scopo Leo imperator edidit, Οἰακιστικὴν ψυχῶν ὑποτύπωσιν, GubernatriI. Alphabetum domini Symeonis et logothetœ cursus (a). Ab oculis Deo Creatori lacrymas,cordisque una ærumnas, animæ autem pœnitentiam offero. Quæ voluptatis gratia feci,nunc cor trausfodiunt, siquidem carnis voluptates cruciatus animo pepererunt. Proclive est, probe scio,genus humanum ad peccatum; ego autem, proh dolor! brutorum instinctum sum prætergressus. Adeste, animæ benignæ,lacrymarum fontes vivos effundite; nam gravia commissa sunt offendicula. Sed audacius proloquar. Si penes to, Christe, sanctitas peccatorum sordes superat, jam mihi securrito. Ut est melius mori quam sic peccatis obrutum vivere! quanto melius erat non nasci! Levavi ad te, Domine, oculos mentis, nequidquam, misericordiæ spe ipsa destitutus. Mortis imago terret mortales; me quæ post mortem erunt,majori etiam formidine percutiunt. Respice, Verbum,animæ meæ pravitatem, auxiliator mihi sis propitius. Reos punire tibi haud volupe; imo salvare me magis gratum. His me consolor. Leo crudelis me aggressus est,quærens animam meam perdere. Ecce ore improbo ruit. Porrige manum tuam salvatricem. Tusolussine peccato es, Christe Patris unigenite. Ego autem actiones tenebrosas patravi, lucis opera perosus: quare crassæ me obvolvunt tenebræ. Tu quidem facta verbaque mea reprobas;si tamen me reprobatum salvas, dicam te sospitem meum. Quando peccatorum meorum multitudinem supputo, ob instantem pœnam metu excrucior! Mullos per gradus gloria tua incedit,per multos castigatio etiam tua:quomodo supplicia isthæc portabo? (α) Interpretationem Latinam addidimus. EDIT. Carminibus quoque operain impendit, iambicis et politicis potissimum, quibus mores hominumn componebat, pietatemque adaugebat. Eorum specimen supra habes ex iis, quæ supra inter illius preces signavimus. Nunc nonnulla apponemus, tum ut hominis ingenium ferax, expertumque agnoscas, tum ut ab imperitis similes antiquitatis opes propter sui molem exiguam, interitui obnoxim per me conserventur posteritati. Α΄. ᾿Αλφάβητον τοῦ κυροῦ Συμεὼν καὶ λογοθέτου τοῦ δρόμου. ᾿Απὸ βλεφάρων δάκρυα, ἀπὸ καρδίας πόνους, ᾿Απὸ ψυχῆς μετάνοιαν προσφέρω σοι τῷ Κτίστῃ. [133] Κέλη μοι νῦν γεγόνασιν αἱ φιλήδονοι πράξεις - Ηδοναί μετεστράφησαν εἰς χαλεπὰς δούνας. Γένος βροτῶν εὐόλισθον, οἶδα, πρὸς ἁμαρτίαν· ᾿Αλλ᾽ ἐγώ, φεῦ! παρέδραμον καὶ τὴν ἄλογον φύσιν. Δεῦτε, ψυχαὶ φιλάνθρωποι, δεῦτε δακρύων ὄμβρος, ᾿Απὸ ψυχῶν κενώσατε, πολλῶν θρήνων ἄξιαι. Ερῶ τι καὶ θρασύτερον· Εἰ νικᾷ σοι χρηστότης, Χριστέ, κακίαν ἄμετρον, ἐπ' ἐμοὶ νῦν φανείτω. Ζήν οὕτως ἁμαρτάνοντι τὸ θανεῖν πόσον κρεῖττον! τὰ καὶ μᾶλλον συνέφερεν ὅλως μὴ γεννηθῆναι, Ηρα πρὸς σὲ τὰ ὄμματα, Δέσποτα, τῆς καρδίας" Κράζοντι πικρῶς ἔλεον, ἐξέλιπον ἐλπίδες. Θανάτου τὸ μνημόσυνον πικρόν τι τοῖς ἀνθρώποις Εμὲ τοῦ τέλους πλέον δὲ, τὰ μετὰ τέλος τήκει. Ἰδὼν ἴδε τὴν κάκωσιν τῆς ἐμῆς ψυχῆς, Λόγε, Καὶ συμπαθῶς ἐπίστηθι, καὶ μὴ ἀντιπαρέλθῃς. Κολάζειν, οἶδα, Δέσποτα, γνώμην οὐκ ἔχεις ὅλως, Χαίρεις δὲ μᾶλλον σώζων με. Τοῦτό με θάλπει μόνον. Λέων πικρὸς ἐπέστη μοι, λέων ὁ ψυχοφθόρος Άνοιξε στόμα. Πρόφθασον χεῖρα δός· ἤρπασέ με. Μόνος αὐτὸς οὐχ ἥμαρτες. ᾿Αλλὰ τοσαῦτα μόνος. Σὺ μόνος ἀναμάρτητος, καὶ Χριστὸς ὄντως μόνος. Νυκτὸς πράξεις ἠγάπησα, φωτὸς ἔργα μισήσας" "Οθεν καὶ περιμένει με σκότος τὸ ψυχοφθόρον. Ξένα σοι καὶ παράδοξα, πάντα νικῶντα λόγον Εμέ δὲ τὸν κατάκριτον εἰ σώσεις, πάντων μείζον. "Όταν ἀναλογίσωμαι τῶν κακῶν μου τὰ πλήθη, Ποιος τρόμος συνέχει με τῆς ἴσης τιμωρίας! Πολλαὶ μοναὶ τῆς δόξης σου, πολλαὶ καὶ τιμωρίαι, Τάξεις καὶ μέτρα, Δέσποτα. Φεῦ μοι! καὶ πῶς ὑποίσω;

Scripsit item Epistolas ad diversos, ex quibus penes me sunt novem. Ρ. 'Ως εὐστόχως. Εæ sunt satis compositæ et accurate, publicabunturque a me, si Deus dederit, aliquando, una cum Nicolai me, si Deus dederit, aliquando, una cum Nicolai patriarchæ Constantinopolitani, Theodori Metropolite Nicæni, Photii Patriarchæ Constantinopoiitani, Demetrii Cydonii, Niceta Magistri, Manuelis Palæologi, et aliorum Epistolis. pita sancti et Driferi Patris nostri Macarii Ægyp- cem animarum Hypotyposim, Capitibus cxx comtii,ex illius sermonibus paraphrasi exposita a Lo- prehensam. gotheta Metaphraste. P. Χάριτι μὲν καὶ δωρεᾷ τοῦ Πνεύματος θείᾳ ἕκαστος ἡμῶν τὴν σωτηρίαν πορίζεται, πίστει δὲ καὶ ἀγάπῃ, ἀγῶνι τε προαιρέσεως αυτεξουσίου τοῦ τελείου μέτρου τῆς πνευματικῆς ἡλικίας Εφικέσθαι δύναται. Horum capitum Macarii a Mel taphraste metaphrasi exornatorum mentio fit in eclogis testimoniorum Patrum adversus Barlaamum et Acindynum et eorum hæreses. Subnectebantur in eodem Codice: Τοῦ αὐτοῦ ἁγίου Μακαρίου κεφάλαια ἕτερα ὠφελείας πάσης πεπλησμένα με. Ejusdem sancti Macarii alia capitu perquam utilia quadraginta quinque. P. Πᾶσα ἡ εὐαρέστησις τοῦ Θεοῦ, καὶ ἡ διακονία τῆς ψυχῆς ἐν τοῖς λογισμοῖς ἐστιν. Σπούδασον οὖν ἕωθεν. Αb eo-B demne Metaphraste paraphrasi et ipsa explicata? Ego puto alii certius determinent. Sic eodem ipso tempore non alio scopo Leo imperator edidit, Οἰακιστικὴν ψυχῶν ὑποτύπωσιν, GubernatriI. Alphabetum domini Symeonis et logothetœ cursus (a). Ab oculis Deo Creatori lacrymas,cordisque una ærumnas, animæ autem pœnitentiam offero. Quæ voluptatis gratia feci,nunc cor trausfodiunt, siquidem carnis voluptates cruciatus animo pepererunt. Proclive est, probe scio,genus humanum ad peccatum; ego autem, proh dolor! brutorum instinctum sum prætergressus. Adeste, animæ benignæ,lacrymarum fontes vivos effundite; nam gravia commissa sunt offendicula. Sed audacius proloquar. Si penes to, Christe, sanctitas peccatorum sordes superat, jam mihi securrito. Ut est melius mori quam sic peccatis obrutum vivere! quanto melius erat non nasci! Levavi ad te, Domine, oculos mentis, nequidquam, misericordiæ spe ipsa destitutus. Mortis imago terret mortales; me quæ post mortem erunt,majori etiam formidine percutiunt. Respice, Verbum,animæ meæ pravitatem, auxiliator mihi sis propitius. Reos punire tibi haud volupe; imo salvare me magis gratum. His me consolor. Leo crudelis me aggressus est,quærens animam meam perdere. Ecce ore improbo ruit. Porrige manum tuam salvatricem. Tusolussine peccato es, Christe Patris unigenite. Ego autem actiones tenebrosas patravi, lucis opera perosus: quare crassæ me obvolvunt tenebræ. Tu quidem facta verbaque mea reprobas;si tamen me reprobatum salvas, dicam te sospitem meum. Quando peccatorum meorum multitudinem supputo, ob instantem pœnam metu excrucior! Mullos per gradus gloria tua incedit,per multos castigatio etiam tua:quomodo supplicia isthæc portabo? (α) Interpretationem Latinam addidimus. EDIT. Carminibus quoque operain impendit, iambicis et politicis potissimum, quibus mores hominumn componebat, pietatemque adaugebat. Eorum specimen supra habes ex iis, quæ supra inter illius preces signavimus. Nunc nonnulla apponemus, tum ut hominis ingenium ferax, expertumque agnoscas, tum ut ab imperitis similes antiquitatis opes propter sui molem exiguam, interitui obnoxim per me conserventur posteritati. Α΄. ᾿Αλφάβητον τοῦ κυροῦ Συμεὼν καὶ λογοθέτου τοῦ δρόμου. ᾿Απὸ βλεφάρων δάκρυα, ἀπὸ καρδίας πόνους, ᾿Απὸ ψυχῆς μετάνοιαν προσφέρω σοι τῷ Κτίστῃ. [133] Κέλη μοι νῦν γεγόνασιν αἱ φιλήδονοι πράξεις - Ηδοναί μετεστράφησαν εἰς χαλεπὰς δούνας. Γένος βροτῶν εὐόλισθον, οἶδα, πρὸς ἁμαρτίαν· ᾿Αλλ᾽ ἐγώ, φεῦ! παρέδραμον καὶ τὴν ἄλογον φύσιν. Δεῦτε, ψυχαὶ φιλάνθρωποι, δεῦτε δακρύων ὄμβρος, ᾿Απὸ ψυχῶν κενώσατε, πολλῶν θρήνων ἄξιαι. Ερῶ τι καὶ θρασύτερον· Εἰ νικᾷ σοι χρηστότης, Χριστέ, κακίαν ἄμετρον, ἐπ' ἐμοὶ νῦν φανείτω. Ζήν οὕτως ἁμαρτάνοντι τὸ θανεῖν πόσον κρεῖττον! τὰ καὶ μᾶλλον συνέφερεν ὅλως μὴ γεννηθῆναι, Ηρα πρὸς σὲ τὰ ὄμματα, Δέσποτα, τῆς καρδίας" Κράζοντι πικρῶς ἔλεον, ἐξέλιπον ἐλπίδες. Θανάτου τὸ μνημόσυνον πικρόν τι τοῖς ἀνθρώποις Εμὲ τοῦ τέλους πλέον δὲ, τὰ μετὰ τέλος τήκει. Ἰδὼν ἴδε τὴν κάκωσιν τῆς ἐμῆς ψυχῆς, Λόγε, Καὶ συμπαθῶς ἐπίστηθι, καὶ μὴ ἀντιπαρέλθῃς. Κολάζειν, οἶδα, Δέσποτα, γνώμην οὐκ ἔχεις ὅλως, Χαίρεις δὲ μᾶλλον σώζων με. Τοῦτό με θάλπει μόνον. Λέων πικρὸς ἐπέστη μοι, λέων ὁ ψυχοφθόρος Άνοιξε στόμα. Πρόφθασον χεῖρα δός· ἤρπασέ με. Μόνος αὐτὸς οὐχ ἥμαρτες. ᾿Αλλὰ τοσαῦτα μόνος. Σὺ μόνος ἀναμάρτητος, καὶ Χριστὸς ὄντως μόνος. Νυκτὸς πράξεις ἠγάπησα, φωτὸς ἔργα μισήσας" "Οθεν καὶ περιμένει με σκότος τὸ ψυχοφθόρον. Ξένα σοι καὶ παράδοξα, πάντα νικῶντα λόγον Εμέ δὲ τὸν κατάκριτον εἰ σώσεις, πάντων μείζον. "Όταν ἀναλογίσωμαι τῶν κακῶν μου τὰ πλήθη, Ποιος τρόμος συνέχει με τῆς ἴσης τιμωρίας! Πολλαὶ μοναὶ τῆς δόξης σου, πολλαὶ καὶ τιμωρίαι, Τάξεις καὶ μέτρα, Δέσποτα. Φεῦ μοι! καὶ πῶς ὑποίσω;

et bos bovis societate privatus lacrymas fundit. Equidem amico eoque nobilissimo defuncto quid faciam? Lacrymis profecto offusis læc ad te, Syliane, scribo, ad te qui mihi es dulce decus, in aerumnis consolator, in rerum adversitate auxiliaris; qui mearum in te partem curarum suscipis, philtrum qui es omnium dierum, insons erga Insontem, cum libertate verba faciens, animi nequaquam ambigui; qui me nonnunquam pusillanimem erigis, qui semper in rerum discrimine præsto est ad te, chari capitis desiderio vulneratus, accurro, qui unicum solamen in gemitibus et lacrymis habeo. Commentaria in Lucam scripsisse Metaphrastem, non nemo probare conabitur testimonio Theophanis Ceramei Homilia in quintum Mam tutinum Evangelicum; sic enim ille: Kai wc & μὴ καὶ ἡμεῖς δόξωμεν ἀπεοικότα μαντευεσθαί, ἀξιόχρεων ἐνταῦθα παράγωμεν μάρτυρα Συμεώνην, τὸν τὰς μεταφράσεις εὖ μάλα συνθέμενον· ἀπαρχή εὖν τῷ εἰς τὸν ἱερὸν Λουκᾶν ὑπομνήματι τοῦτο ποιούμενος. Ac ne nos etiam sine probabili causa divinare velle videumur, fide dignum testem ad hanc rem producimus Symeonem illum, qui Metaphrases præclare composuit: satis igitur sit hic, qui in sanctum Lucam Commentario ita existimavil. Qui id affirmaret deceptus ipse primum pravo verborum intellectu, alios postea, si ipsi fiderent, deciperet. Verum siquiuem est, quemadmodum in Prophetas, sanctosque alios veteris Testamenti Viros,necnon Novi, quorum in sacris Litteris mentio exstat,Commentarios scripsit, ita et in Lucam scripsisse, quis id negabit?Ergo et in Evangelium Lucæ Interpretationein. Ne minima quidem ex parte. Sanctorum,quorum Vitas composuit Metaphrastes, genus duplex invenio alterum cujus in Scriptura memoria aliqua exstat; alterum cujus nulla. Cujus nulla est, ipse, quæ ex aliorum scriptis babuerat, narratione sua, temporis serie non turbata, digessit, et Vitas, resque gestas, sive Martyria nuncupavit: cujus exstabat, verba illa, in quibus [136] continebantur, arripiens, et sua, vel aliorum anti-D quorum interpretatione expoliens atque locupletans,res illius Sancti ita concinnabat, ut Commentarium potius scribere, quam res gestas illius narrare videretur: ideoque non alio titulo usus, quam Commentarii. Hinc apud illum, 'rópunya el; tòv ἅγιον Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην. Commentarius in sanclum Evangelistam Joannem. Tróµµz się o Mézy popńcy Avi). Commentarius in sanctum Prcphetam Danielem. Υπόμνημα εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον καὶ Εὐαγγελιστὴν Ματθαῖον. Commentarius in sanctum apostolum et Evangelistam Ιππος διαστάς δάκνεται τοῦ συννόμου, Καὶ βοῆς στερηθεὶς τοῦ συνήθους δακρύει. Εγώ τί δράσω ζημωθεὶς τὸν φίλον; Þidwv tò cadλwnioµa, tǹv xopwvídz; Σε, Στυλιανέ, ταῦτα δακρύων γράφω, Πρόσφθεγμα τερπὸν, πῶν ἐμῶν πόνων λύτις, Konwy Bones, ou polo Κοινωνὲ πάντων, καὶ πλέων τῶν χειρόνων, Φίλτρον βέβαιον οὐ πρὸς ἡμέραν βλεπον, Φίλτρον φυλάξας, οὐδαμοῦ φέρον ψόγον, 'Elúpov opóru, dindon évv une poux pixpoxlas Ο καὶ πλέον μοι συνδεθεὶς δεσμοῖς πόθου, Αλυτος ἦλθες πρὸς πνοὰς νὰς ἐσχάτας. Καὶ νῦν ἐγώ σου τῷ πόθῳ τετρωμένος, Καὶ μηδὲν εὑρὼν εἰς ἀναψυχὴν πλέον, Μόνοις στενογμοῖς καὶ σταλαγμοῖς δακρύων, Ψύχω τὸ πνεῦμα, σπένδομαι τὴν καρδίαν. Matthaum. Υπόμνημα εἰς τὸν Προφήτην ᾿Αβδιού Commentarius in Abdiam Prophetam. 'Trouvnuz εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστολον Φίλιππον. Commentarius in sanctum apostolum Philippum. 'Yñóµvnuz el; töv ἅγιον ἀπόστολον ᾿Ανδρέαν. Commentarius in sanctum apostolum Andream. Υπόμνημα εἰς τὸν ἅγιον Ἰάκωβον τὸν ἀπόστολον. Commentarius in sanctum Jacobum apostolum. Υπόμνημα εἰς τὸν ἅγιον ἀπόστο lov toŬ Xpiorov Owµãy, Commentarius in sanctum apostolum Christi Thomam. Parique ratione, 'Tróµvaµ¤ dle tòv äytov Ebayyediatv Aouxāv. Commentarius in sanctum Evangelistam Lucam, et incipit: Εἰ καὶ δικαίου μνήμη μετ' ἐγκωμίων τελεῖσε Ozt, quod Leo Centuripinus expressius dixit, in sanctum Jacobum apostolum Zebedæi filium, àỏγον καθ᾽ ὑπόμνημα ἐν εἴδει πανηγυρικῷ. Oratio quas vice Commentarii esse poterit in genere demonstrativo. Antonius Verderius in Supplemento Bibliothecæ Gesnerianæ in Catalogo exhibito a Grammatico recenset, Symeonis Metaphraste Dioptram. De qua nihil ipse habeo. Potuit illam, quemadmodum et alia scribere Metaphrastes, et forte scripsit, et modo alicubi latet. Nos non omnia vidimus. Neque quia nobis ignotum, ideo etiam non fuisse scriptum existimatur. His prope diebus cum a me de ætate Symeonis Metaphraste doctissimus ac eruditissimus Simon Wagnereckius percontatus fuisset, respondi, ut potui, misique eam Diatribæ partem,qua Symeonis ætas asseritur et stabilitur. Legit ille mea, examinavit, tandemque in nonnullis non absque ratione dubitans rescripsit. Ea lubet hic apponere, ut pene absolutam de Metaphrastæ rebus cognitionem habeamus, quibus addam et mea. Si dubitationibus illius satisfeci, bene est; sin minus,supplebit ille quæ deerunt. Nobilissime e eruditissimo Viro D. Leoni Allatio suo Simon WagnereckiusS.I.In Metaphrasta temporibus pervidendis miram mihi lucem attulerunt

simum, sæculum Christi nonum appellas (nempe tanda etiam non requisitus appellam animam.Fadecursum, ac jam plane completum), id omnino temporis spatium Lansselius noster, sæculum Christi decimum vocat, nempe inchoulum, et adhuc currens millesimoque Christi anno perfecte complendum. ctum Surii non probas, nec ego luudo:nec puto alii, nisi de fœce homines laudabunt. Mutare stylum, mulare rerum et personarum faciem, membra etiam ipsa in meliorem statum, ut videtur componere,posteaque pro iisdem primis divendere ac puDe Parallage tonorum Joannis Lascaris in gra- blicare,astutia est,fallacia est, fraus est, auctoribus tiam meam exscripta,oidz µèvooi xápivtymhelstny. piis sursum versum os offucia subliner e est, ut niVellem tamen, ut hic scriptor has ipsus nudas to- hil de sententia dicam, quam an mutato sty!o,firnorum differentias definitionibus suis explicasset. mam in omnibus ille tenuerit judicent alii.Ni forte Amo mirum in modum incredibilem amoris erga apud nonnullos veniam sibi inveniet fraus ab ipso, me tui abundantiam,cum res lam multas,mihique quieam comminiscitur,professa.Sed quis minimum insigniter utiles,ac prope necessarias e manuscri- excusabit eam apertam fraudem non esse,cum Leptis codicibus[139]vestris perliberaliter communi- ctor Suriana abuuctoris geminis verbis dignoscere care libuerit.Agum ego in parte secunda mea,quod non valeat? Poterat ille sua characterum alio.atque in prima jam cœpi: atque germanitate summa, ut alio genere in ipsa editione ab aliis distinguere, ut velpatria mea requirit,iterato fatebor,quam mul- ³ fecere in Interpretatione Thucydidis a Valla conta,mi Leo, ab excellenti er uditione tua didicerim. scripta Stephanus et Portus. Tum Surio gratias Francisci Scorsi nostri Theophanem, nunquam ageremus, quod illius opera, et auctorem vetehactenus vidi: non dubito eruditum valde inter- rem [140] haberemus, et illius studio elegantiopretem esse: sed de ejus Ceramei ætate unaque de rem, et ictu oculi et Suriana, et Auctoris verba, summa Rogerii qıdorıpılq in appetendo titulo Regis, sententiasque conſeremus. Mihi sane œque ac tibi tecum plenissime sentiv ex pluribus causis:proin- simplex illud, minimeque fucatum dicendi gede illa de Rogerii nomine subtilitas,tanquam men- nus, quod tantopere admirata est Christiana andosa ávrì =ñe póyas posita fuerit, plus me delectat, tiquitas summopere perplacet, et veritas ab omni quam movel.De Genebrardo quid dicam? Tantumne ornatu denudata animum acrioribus stimulis ad virum in illis Suidæ verbis intelligendis, quæ pietatem excitat: non ita tamen ut res illæ elementionem de Symeone Logotheta faciunt, tam gantiori stylo expositæ, el amœnioribus colorum turpiter labi? At ille Caminiata, quem in tua dia- flosculis interstincta rejiciantur.Complector sumtriba citas,quis est?nam et hunc nunquam editum me elegantes, et Latinas dicendi formulus cum puto, ut et Cinnamum illum, cujus nunc tamen veritate conjunctas, quibus doctior factus una pieeditionem Possinus noster adornat. Ila nimirum tutem addisco. Sed mihi sermo est de mutato in · ego,qui jamdiu Græcorum auctores omnes cogno- aliorum scriptis stylo,posteaque illis Auctoris pri- -scere studeo,adhuc infinitos superesse cerno, quos mi nomine sine ulla mutationis nota divenditis. Vinesciam. Licebit hir videas, mi Leo, memor triti dendum est, An et Metaphrastes quid simile ſe- - illius de Macedone propter Democriti mundos in- cerit. Videamus. Psellus, qui omnia Metaphrastœ finitos irato; ut qui nondum vel unum probe su- studia in scribendis Vitis sanctorum accùratissime begisset. Mitto nunc simul et semel totam par- prosecutus est, quamvis dixerut, male comptas, in- -tem hanc primam; utque illam in pignus ami- urbaneque conscriptas elegantiore stylo enarrasse, cities nostræ Dominatio Vestra acceptare digne- nunquam tamen dicit, in aliquibus stylum immutur, déopai tñs oňs pidavôpwnias tñs návo. Monachi tasse; in aliquibus ita ut erat reliquisse: postmo29 Mati 1648. dum Vilam illam sub primi scriptoris nomine puHumanissimis his litteris mihi ob novas turbas blicasset. Quod et verum est; nam Symeon Vilas, . in Bavaria exortas principio mensis Septembris quas sibi scribere proposuerat,ita in alium sermoredditis,statim ita respondi: Admodum Reverendo nem extulit, ut prope jam essent elocutione a priPatri, Doctissimoque Simoni Wagnerechio Leo mis illis diversa, ideoque suas Metzopás, MetaAllatius S. P. D. Mea de Symeone Metaphraste phrases, in aliam nempe linguam conversas vocadicta proburi abs te, triumpho et gaudeo: jam vit, et sub suo nomine, abolito vetere scriptore, edi enim ad adversariorum telis, morsuque tutus curavit.Et licet in antiquis scriptoris fieret mentio, vix ero a Doctissimo, et rerum harum callentissi- Metaphrastestamen illius supresso nomine,ne temmo probatus. Ut verum fatear,hærebam antea non pora confunderentur, reliqua sibi probata scripto parum, pendebamque animi, mihique quodam- consignavit. Ubi vero scriptoris Antiquioris memomodo metuebam inscius,an quae ipse de Metaphra- riam facere voluit,id ita fecit, ut non videretur ilstæ ætate, et aliis disputaveram, tibi placitura lius Vitæ, quam commentabatur Symeon, auctor, essent,neque potius ad correctionem, quam ad glo- sed alterius, quæ ante ipsum circumferebatur. riam comparata. Quid enim sperure poteram in Vilam enim illam ante se conscripsisse fatebarebus occultissimis,et a viris tuæ Societatis appri- tur hunc, vel illum scriptorem. Id exemplo pame eruditis adeo solide pertractatis ingeniolimer tentius fiet. In Vita Symeonis Stylitæ in Mandra: - tantillis viribus nisus? Dum interim laudor abs te Συμεώνην τὸν πάνυ, τὸ μέγα θαῦμα τῆς οἰκουμένης placeoque, laboris jam suscepti nec modo punitet καὶ ὅσοι τῆς γῆς ἄλλο τι μέρος λαχεῖν ἔλαχον. Οἱ nec panitebit imposterum: imo ad similia scru- μὲν ὄψει τὰ ἐκείνου, οἱ δὲ ἀκοῇ παραλαβόντες,

simum, sæculum Christi nonum appellas (nempe tanda etiam non requisitus appellam animam.Fadecursum, ac jam plane completum), id omnino temporis spatium Lansselius noster, sæculum Christi decimum vocat, nempe inchoulum, et adhuc currens millesimoque Christi anno perfecte complendum. ctum Surii non probas, nec ego luudo:nec puto alii, nisi de fœce homines laudabunt. Mutare stylum, mulare rerum et personarum faciem, membra etiam ipsa in meliorem statum, ut videtur componere,posteaque pro iisdem primis divendere ac puDe Parallage tonorum Joannis Lascaris in gra- blicare,astutia est,fallacia est, fraus est, auctoribus tiam meam exscripta,oidz µèvooi xápivtymhelstny. piis sursum versum os offucia subliner e est, ut niVellem tamen, ut hic scriptor has ipsus nudas to- hil de sententia dicam, quam an mutato sty!o,firnorum differentias definitionibus suis explicasset. mam in omnibus ille tenuerit judicent alii.Ni forte Amo mirum in modum incredibilem amoris erga apud nonnullos veniam sibi inveniet fraus ab ipso, me tui abundantiam,cum res lam multas,mihique quieam comminiscitur,professa.Sed quis minimum insigniter utiles,ac prope necessarias e manuscri- excusabit eam apertam fraudem non esse,cum Leptis codicibus[139]vestris perliberaliter communi- ctor Suriana abuuctoris geminis verbis dignoscere care libuerit.Agum ego in parte secunda mea,quod non valeat? Poterat ille sua characterum alio.atque in prima jam cœpi: atque germanitate summa, ut alio genere in ipsa editione ab aliis distinguere, ut velpatria mea requirit,iterato fatebor,quam mul- ³ fecere in Interpretatione Thucydidis a Valla conta,mi Leo, ab excellenti er uditione tua didicerim. scripta Stephanus et Portus. Tum Surio gratias Francisci Scorsi nostri Theophanem, nunquam ageremus, quod illius opera, et auctorem vetehactenus vidi: non dubito eruditum valde inter- rem [140] haberemus, et illius studio elegantiopretem esse: sed de ejus Ceramei ætate unaque de rem, et ictu oculi et Suriana, et Auctoris verba, summa Rogerii qıdorıpılq in appetendo titulo Regis, sententiasque conſeremus. Mihi sane œque ac tibi tecum plenissime sentiv ex pluribus causis:proin- simplex illud, minimeque fucatum dicendi gede illa de Rogerii nomine subtilitas,tanquam men- nus, quod tantopere admirata est Christiana andosa ávrì =ñe póyas posita fuerit, plus me delectat, tiquitas summopere perplacet, et veritas ab omni quam movel.De Genebrardo quid dicam? Tantumne ornatu denudata animum acrioribus stimulis ad virum in illis Suidæ verbis intelligendis, quæ pietatem excitat: non ita tamen ut res illæ elementionem de Symeone Logotheta faciunt, tam gantiori stylo expositæ, el amœnioribus colorum turpiter labi? At ille Caminiata, quem in tua dia- flosculis interstincta rejiciantur.Complector sumtriba citas,quis est?nam et hunc nunquam editum me elegantes, et Latinas dicendi formulus cum puto, ut et Cinnamum illum, cujus nunc tamen veritate conjunctas, quibus doctior factus una pieeditionem Possinus noster adornat. Ila nimirum tutem addisco. Sed mihi sermo est de mutato in · ego,qui jamdiu Græcorum auctores omnes cogno- aliorum scriptis stylo,posteaque illis Auctoris pri- -scere studeo,adhuc infinitos superesse cerno, quos mi nomine sine ulla mutationis nota divenditis. Vinesciam. Licebit hir videas, mi Leo, memor triti dendum est, An et Metaphrastes quid simile ſe- - illius de Macedone propter Democriti mundos in- cerit. Videamus. Psellus, qui omnia Metaphrastœ finitos irato; ut qui nondum vel unum probe su- studia in scribendis Vitis sanctorum accùratissime begisset. Mitto nunc simul et semel totam par- prosecutus est, quamvis dixerut, male comptas, in- -tem hanc primam; utque illam in pignus ami- urbaneque conscriptas elegantiore stylo enarrasse, cities nostræ Dominatio Vestra acceptare digne- nunquam tamen dicit, in aliquibus stylum immutur, déopai tñs oňs pidavôpwnias tñs návo. Monachi tasse; in aliquibus ita ut erat reliquisse: postmo29 Mati 1648. dum Vilam illam sub primi scriptoris nomine puHumanissimis his litteris mihi ob novas turbas blicasset. Quod et verum est; nam Symeon Vilas, . in Bavaria exortas principio mensis Septembris quas sibi scribere proposuerat,ita in alium sermoredditis,statim ita respondi: Admodum Reverendo nem extulit, ut prope jam essent elocutione a priPatri, Doctissimoque Simoni Wagnerechio Leo mis illis diversa, ideoque suas Metzopás, MetaAllatius S. P. D. Mea de Symeone Metaphraste phrases, in aliam nempe linguam conversas vocadicta proburi abs te, triumpho et gaudeo: jam vit, et sub suo nomine, abolito vetere scriptore, edi enim ad adversariorum telis, morsuque tutus curavit.Et licet in antiquis scriptoris fieret mentio, vix ero a Doctissimo, et rerum harum callentissi- Metaphrastestamen illius supresso nomine,ne temmo probatus. Ut verum fatear,hærebam antea non pora confunderentur, reliqua sibi probata scripto parum, pendebamque animi, mihique quodam- consignavit. Ubi vero scriptoris Antiquioris memomodo metuebam inscius,an quae ipse de Metaphra- riam facere voluit,id ita fecit, ut non videretur ilstæ ætate, et aliis disputaveram, tibi placitura lius Vitæ, quam commentabatur Symeon, auctor, essent,neque potius ad correctionem, quam ad glo- sed alterius, quæ ante ipsum circumferebatur. riam comparata. Quid enim sperure poteram in Vilam enim illam ante se conscripsisse fatebarebus occultissimis,et a viris tuæ Societatis appri- tur hunc, vel illum scriptorem. Id exemplo pame eruditis adeo solide pertractatis ingeniolimer tentius fiet. In Vita Symeonis Stylitæ in Mandra: - tantillis viribus nisus? Dum interim laudor abs te Συμεώνην τὸν πάνυ, τὸ μέγα θαῦμα τῆς οἰκουμένης placeoque, laboris jam suscepti nec modo punitet καὶ ὅσοι τῆς γῆς ἄλλο τι μέρος λαχεῖν ἔλαχον. Οἱ nec panitebit imposterum: imo ad similia scru- μὲν ὄψει τὰ ἐκείνου, οἱ δὲ ἀκοῇ παραλαβόντες,

tam aliorum enarrant, pronuntiant, Metaphrastes num de Chrysopoeia pluribus videbis expressam. non sibi,ac si ipse loqueretur, quod Surius fecerat, Josephus Methonensis episcopus adversus Marsed eorum personis, quando opus est,appingit; sæ- cum Ephesium Metaphrastem vocat juniorem Thepius etiam, nulla eorum facta mentione, rem ipse ologum,ex quo merito quis dixerit,Symeonem jumeram veluti alius enarrat.Conferri possunt Vitæ niorem theologum, cujus orationes tres et viginti, sanctorum ante Metaphrastem ab auctoribus Syn- et alia Jacobus Pontanus Latine edidit, esse Sychronis scriptæ,quæ certe adhuc supersunt pluri- meonem Metaphrastem,qui denique factus sit momo,cum descriptis a Metaphraste. Nihil ibi com- nachus et præpositus monasterio sancti Mamantis. mune invenies. Sua de se narral Metaphrastes, Et sane Græci Symeonem hunc quemadmodum soaliorum ut aliena et Scriptorum antiquorum pro- lo Logothetæ nomine exprimunt,quia nempe mapria,non facta,neque personas cum suis confun- gnus aliquando Logotheta fuit,cur non et similidens,ut aliena prosequitur.Quare cessat dubitatio ter, omisso Metaphraste nomine, tantum theolode illis Vitis, quae sub Metaphraste nomine ve- gum juniorem vocare alibi possint,ad distinctioniunt,ex ipsis tamen colligitur alios, non Meta- nem divi Nazianzeni, qui ante eum Theologi sibi phrastem, fuisse illarum scriptores. Adde etiam, si nomen vindicaverat?Cum de hoc fusius in Diatriba lubet, Vitam sancti Eustathii et sociorum ante Me- de Symeonibus egerim,paucis me hic expediam. Vetaphrastem scriptam, cujus illud est principium: rum est Symeonem Juniorem theologum monaПpóxeitai tots ȧvėpunoi xai ix qúoewe. Scriptor in chum fuisse. Verum est Metaphrastem sub LogotheProœmio refert,sua ætate tantum illuxisse virtu- tœ tantum nomine intelligi: male tamen juniorem tem: Οὐδὲν οὖν ἧττον προεθέμην προσθεῖναι τοῖς ἐγγρά- theologum cum Metaphraste confundit Methonenφοις τῶν ἀρχαίων ἀνδρῶν ἀνδραγαθήμασιν, καὶ τὸ νῦν ἐν sis, aliquorum codicum manuscriptorum auctori τοῖς καιροῖς ἡμῶν κατορθωθέντα πρὸς εὐεργεσίαν μὲν τῶν tate deceptus, qui tractatulos Symeonis propositi ἀκουόντων, ἐπιστροφὴν δὲ τῶν φασκόντων μὴ δύνασθαι νῦν sancti Mamantis sub hoc titulo notant: Τοῦ Μετατοιαῦτα κατορθούσθαι,οἷα ἐν τοῖς παλαιοτέροις χρόνοις. φραστοῦ Κυρίου Συμεών, καὶ νέου Θεολόγου περί προσο Non minus itaque mihi proposui aliis antiquorum x^,^mpooeys. Metaphrastæ Domini Symeonis et præclare gestis, scriptoque mandatis addere, et Junioris Theologi de Attentione sive Oratione. Et, quæ nunc hac nostra alate summa cum laude pa- Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ καὶ νέου Θεολόγου ἕτερα κεφά trata sunt, tum ad utilitatem audientium, tum Axix Symeonis Metaphrastæ et junioris Theologi eoram conversionem, qui dicunt non posse hocævo alia Capita. Ut reliqua præteream,unum eumdemtalia absolvi,qualia antiquitus facta sunt. Cum que fuisse Symeonem Metophrastem et Symeonem suam ex eodem Metaphrastes conscriberet, nihil sancti Mamantis præpositum tempora ipsa non sisimile suis interseruit, sed alio proemio appicto, nunt.Metaphrastes vivebal sub Leone sapiente Bacætera narral de suo,ut frustra Scriptoris ætatem, silii filio, sancti Mamantis præpositus sub Alexio in Metaphrastœis quæras. Comneno, qui ejecto Botaniato imperium occupaveral,[148(sic)| Metaphrasta junior fere annos septem, et ducentos. Id firmatur ejusdem Symeonis testimonio,qui Orat, 13 ait: Abròç de axioniklais, καὶ ἐξακοσίοις, καὶ ἐπέκεινα τούτων ἔτεσι διαμείνας ἀεὶ nodiµiostŵvávôpónwv, nempe diabolus.Sexies mille sexcentis et amplius annis permansit hominum hostis. Supputat, Græcorum more,ab orbe condito: quare erit hic annus Christi 1092. El tɛxxoslovę integris syllabis describitur in Palatino.Sed si cum aliis legamus diaxoslois, ducentis, ut repræsentavit Pontanus, adhuc isti Symeones ætate diversi sunt, et Symeon Metaphrastes erit Theologo junior miDnimum annos 194,si Symeon Xerocerci anno mundi 62010.scribebat,qui respondet anno Christi 692, sub Justiniuno Rhinotmeto ante Iconomachorum hæresim annos circiter triginta.Quod si Stephani junioris a Copronymo ob defensionem sacrarum imaginum interfectianno Christi 767 meminit, et sic etiam erit multo Metaphraste antiquior, anno forte centum. Sed qut potuit anno Christi 602 vivens Stephani junioris meminisse, martyrium passi anno 767,annis 75 antiquior?Hinc in hoc secundo numero error manifeste colligitur,et consequenter primus numerus verosimilior est,quo hic Xerocerci præpositus Metaphrastæ posterior est. Quidquid tamen sit, omnino concluditur alium esse [143] Scripseram in Diatriba mea alia quoque Metaphraste scripta egisse, quæ tamen in Diatriba ante transmissa non habebantur. Ita est. Et plane in Diatribu egi abunde de illis.Illa tamen transmissa nou sunt, quod nec Diatriba ipsa integra,sed tantum ea pars,in qua de cetate Metaphrastæ,de qua per tuas percontatus fueras, agebatur. Agitur in ea de aliis Symeonibus, quorum memoria est apud veteres, vel recentiores aliquid Græce scripsisse.Inter eos non infimum sibi locum occupat Metaphrastes, cujus pleraque examinuntur;vitæ etiam pleraque ab eo scriptæ a supposititiis secernuntur:numeranturque alia scriptu præter Vitas et Canones,quos te vidisse in Menæis refers. Ea sunt preces variæ, orationes, sive laudationes in sanctos, orationes morales XXIV, ex divi Basilii operibus,sententiosa capita de suo CXXXI,ex sancto Macario Egyptio CL.Epistola, carmina variigeneris, Dioptra, quæ tamen in Pselliana Diatriba perperam perquiruntur, ubi Pselliana tantum scripta numerantur: etsi neque illa omnia, cum posi vulgatam Diatribam allatus mihi fuerit codex Manuscriptus,tineis, madoreque confectus, in quo multo plura ipsius Pselli reperiuntur. Lege, quæso,me Diatribe paginas 45 et 88. Ibi inter alias Pselli lucubrationes, epistolam ad Xiphili-

tam aliorum enarrant, pronuntiant, Metaphrastes num de Chrysopoeia pluribus videbis expressam. non sibi,ac si ipse loqueretur, quod Surius fecerat, Josephus Methonensis episcopus adversus Marsed eorum personis, quando opus est,appingit; sæ- cum Ephesium Metaphrastem vocat juniorem Thepius etiam, nulla eorum facta mentione, rem ipse ologum,ex quo merito quis dixerit,Symeonem jumeram veluti alius enarrat.Conferri possunt Vitæ niorem theologum, cujus orationes tres et viginti, sanctorum ante Metaphrastem ab auctoribus Syn- et alia Jacobus Pontanus Latine edidit, esse Sychronis scriptæ,quæ certe adhuc supersunt pluri- meonem Metaphrastem,qui denique factus sit momo,cum descriptis a Metaphraste. Nihil ibi com- nachus et præpositus monasterio sancti Mamantis. mune invenies. Sua de se narral Metaphrastes, Et sane Græci Symeonem hunc quemadmodum soaliorum ut aliena et Scriptorum antiquorum pro- lo Logothetæ nomine exprimunt,quia nempe mapria,non facta,neque personas cum suis confun- gnus aliquando Logotheta fuit,cur non et similidens,ut aliena prosequitur.Quare cessat dubitatio ter, omisso Metaphraste nomine, tantum theolode illis Vitis, quae sub Metaphraste nomine ve- gum juniorem vocare alibi possint,ad distinctioniunt,ex ipsis tamen colligitur alios, non Meta- nem divi Nazianzeni, qui ante eum Theologi sibi phrastem, fuisse illarum scriptores. Adde etiam, si nomen vindicaverat?Cum de hoc fusius in Diatriba lubet, Vitam sancti Eustathii et sociorum ante Me- de Symeonibus egerim,paucis me hic expediam. Vetaphrastem scriptam, cujus illud est principium: rum est Symeonem Juniorem theologum monaПpóxeitai tots ȧvėpunoi xai ix qúoewe. Scriptor in chum fuisse. Verum est Metaphrastem sub LogotheProœmio refert,sua ætate tantum illuxisse virtu- tœ tantum nomine intelligi: male tamen juniorem tem: Οὐδὲν οὖν ἧττον προεθέμην προσθεῖναι τοῖς ἐγγρά- theologum cum Metaphraste confundit Methonenφοις τῶν ἀρχαίων ἀνδρῶν ἀνδραγαθήμασιν, καὶ τὸ νῦν ἐν sis, aliquorum codicum manuscriptorum auctori τοῖς καιροῖς ἡμῶν κατορθωθέντα πρὸς εὐεργεσίαν μὲν τῶν tate deceptus, qui tractatulos Symeonis propositi ἀκουόντων, ἐπιστροφὴν δὲ τῶν φασκόντων μὴ δύνασθαι νῦν sancti Mamantis sub hoc titulo notant: Τοῦ Μετατοιαῦτα κατορθούσθαι,οἷα ἐν τοῖς παλαιοτέροις χρόνοις. φραστοῦ Κυρίου Συμεών, καὶ νέου Θεολόγου περί προσο Non minus itaque mihi proposui aliis antiquorum x^,^mpooeys. Metaphrastæ Domini Symeonis et præclare gestis, scriptoque mandatis addere, et Junioris Theologi de Attentione sive Oratione. Et, quæ nunc hac nostra alate summa cum laude pa- Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ καὶ νέου Θεολόγου ἕτερα κεφά trata sunt, tum ad utilitatem audientium, tum Axix Symeonis Metaphrastæ et junioris Theologi eoram conversionem, qui dicunt non posse hocævo alia Capita. Ut reliqua præteream,unum eumdemtalia absolvi,qualia antiquitus facta sunt. Cum que fuisse Symeonem Metophrastem et Symeonem suam ex eodem Metaphrastes conscriberet, nihil sancti Mamantis præpositum tempora ipsa non sisimile suis interseruit, sed alio proemio appicto, nunt.Metaphrastes vivebal sub Leone sapiente Bacætera narral de suo,ut frustra Scriptoris ætatem, silii filio, sancti Mamantis præpositus sub Alexio in Metaphrastœis quæras. Comneno, qui ejecto Botaniato imperium occupaveral,[148(sic)| Metaphrasta junior fere annos septem, et ducentos. Id firmatur ejusdem Symeonis testimonio,qui Orat, 13 ait: Abròç de axioniklais, καὶ ἐξακοσίοις, καὶ ἐπέκεινα τούτων ἔτεσι διαμείνας ἀεὶ nodiµiostŵvávôpónwv, nempe diabolus.Sexies mille sexcentis et amplius annis permansit hominum hostis. Supputat, Græcorum more,ab orbe condito: quare erit hic annus Christi 1092. El tɛxxoslovę integris syllabis describitur in Palatino.Sed si cum aliis legamus diaxoslois, ducentis, ut repræsentavit Pontanus, adhuc isti Symeones ætate diversi sunt, et Symeon Metaphrastes erit Theologo junior miDnimum annos 194,si Symeon Xerocerci anno mundi 62010.scribebat,qui respondet anno Christi 692, sub Justiniuno Rhinotmeto ante Iconomachorum hæresim annos circiter triginta.Quod si Stephani junioris a Copronymo ob defensionem sacrarum imaginum interfectianno Christi 767 meminit, et sic etiam erit multo Metaphraste antiquior, anno forte centum. Sed qut potuit anno Christi 602 vivens Stephani junioris meminisse, martyrium passi anno 767,annis 75 antiquior?Hinc in hoc secundo numero error manifeste colligitur,et consequenter primus numerus verosimilior est,quo hic Xerocerci præpositus Metaphrastæ posterior est. Quidquid tamen sit, omnino concluditur alium esse [143] Scripseram in Diatriba mea alia quoque Metaphraste scripta egisse, quæ tamen in Diatriba ante transmissa non habebantur. Ita est. Et plane in Diatribu egi abunde de illis.Illa tamen transmissa nou sunt, quod nec Diatriba ipsa integra,sed tantum ea pars,in qua de cetate Metaphrastæ,de qua per tuas percontatus fueras, agebatur. Agitur in ea de aliis Symeonibus, quorum memoria est apud veteres, vel recentiores aliquid Græce scripsisse.Inter eos non infimum sibi locum occupat Metaphrastes, cujus pleraque examinuntur;vitæ etiam pleraque ab eo scriptæ a supposititiis secernuntur:numeranturque alia scriptu præter Vitas et Canones,quos te vidisse in Menæis refers. Ea sunt preces variæ, orationes, sive laudationes in sanctos, orationes morales XXIV, ex divi Basilii operibus,sententiosa capita de suo CXXXI,ex sancto Macario Egyptio CL.Epistola, carmina variigeneris, Dioptra, quæ tamen in Pselliana Diatriba perperam perquiruntur, ubi Pselliana tantum scripta numerantur: etsi neque illa omnia, cum posi vulgatam Diatribam allatus mihi fuerit codex Manuscriptus,tineis, madoreque confectus, in quo multo plura ipsius Pselli reperiuntur. Lege, quæso,me Diatribe paginas 45 et 88. Ibi inter alias Pselli lucubrationes, epistolam ad Xiphili-

INDICES IN DIATRIBAM. illarum assequendæ quibus vero imparem, iis invident. fidemque non habent. In pontifices Romanos, cum sese tulerit occasio, semper, et acriter intemperans est. Sed hæc æquius clii examinabant. tinopolis, terra marique obsessa, tormentis bel- nus se ipsum quisque parem arbitratur alicui licis a Mahumetanis oppugnabatur, ut exscriptor in margine adnotaveral. Dei postmodum justo judicio urbe hostibus tradita, exscriptio quoque illa post aliquot paginas finem habuit, vel expugnatione urbis, vel infortunio, utinam non cæde, exscriptoris interturbata. Quidquid tamen sit,actor elegans est,si quis alius; formulis dicendi peregrinis sæpius utitur, figuris ex Sophistarum penu. Periodi illi concisæ,plenæ, nisi cum compositionis novitate asperantur et obscurantur.Totum se, ut verbo extricem, ad Procopium componit. Et mirum est, inter tot alios posterioris sæculi scriptores, tumultuarie in dicendo, scribendoque delirantes, hunc tantum sapuisse. Nonnemo dixerit eum nimium sibi indulsisse in enarrandis rebus Græcorum, quas majores, quam erant, fecerit. His tamen respondebit Thucydides: Meypt Tode & extol of ἔπαινοί εἰσι περὶ ἑτέρων λεγόμενοι, ἐς ὅσον ἂν καὶ αὐτὸς ἕκαστος οἴηται ἱκανὸς εἶναι ὁρᾶσοί τι, ὧν ἤκουσε. Τῷ δὲ ὑπερβάλλοντι αὐτῶν φθονοῦντες ἤδη καὶ ἀπιστοῦσιν. Eatenus tolerabiles sunt alienæ laudes, quateAccepi Marianæ pietatis Græcorum primum partem integram. Gratias ago immortales,excitabo me ad illam lectione tam suavi et docta, notisque eruditissimis velut lapillis gemmeis utique inspersa Ne succumbas oneri, quæso, in tanta temporum nostrorum calamitate. Mariana ipsa pietas tuos in laboriosissimo negotio maximi subsidiis conatus sufficiet. Nuntiatur mihi jam finem habuisse syntagma meum de Concensione perpetua Ecclesiæ occidentalis atque orientalis cum dissertationibus meis, altera de Dominicis et Hebdomadibus Græcorum; altera de Missa Præsanctifcatorum, Amstelodami, sive Coloniæ editum. Romæ nondum visum est. Vale, vir prastantissime, et me tui obsequentissimum, ut facis, ama. Romæ CIɔ ɔCXLVIII. Septembris xxv. CERTI AUCTORES GROECI, Allatiano primo Indiculo, alii a Metaphraste, qui Sanctorum Vitas ac Encomia scripsere. Numeri ad eos te revocant quos in textu inter uncos posuimus. Alexander monachus in S. Barnabam apostolum, 99. De Inventione crucis, 110. Ammonius monachus, de Monachis in Raithu et monte Sina occisis, 86. Amphilochius Iconiensis, Basilii Vitam et Miracula, 81. In Magnum Sabbatum, 92. In Symeonem, 108. In quadriduanum Lazarum, 113. In leiparam et Annam et Symeonem, 107. Est Theodoti Ancyrani. Anastasius Sinaita, in cos qui in Christo dormierunt, 111. In Transfigurationem, 116. Anastasius Theopolitanus archiepiscopus, de Rebus in Perside gestis, 83. In festum Occursus, 104. In Annuntiationem, 109. In eamdem, 111. Anatolius episcopus Thessalonicensis, in Præcursoris Decollationem, 92. In eamdem. 104. In eamdem, 115. Andreas Cretensis, in Georgium martyrem, 87. In Annuntiationem, 91. In quatriduanum Lazarum, 98. In Transfigurationem, 103. In humanam vitam et defunctos, 103. In Præcursoris Decollationem, 106. In vivificam crucem, 98 et 109. In Ramos Palmarum, 114. Unus laudatus in S. Mariæ Dormitione, ejus laudator, 106. Antipater Bostrensis, in Joannem Baptistam, etc., 89. Antonius monachus, Symeonis Stylitæ, 101. Ejus discipulus, 8. Male Metaphrastes habitus. 9. Archippus eremita ac Prosmonarius, de S Michaelis Miraculo in Chonis, 94. De revelatione S. Michaelis, 113. Arsenius Corcyrensis in Barbaram Virginem, 90. In Andream primo vocatum, 94. Asterius Amaseæ episcopus, in SS. martyres, 92. In Phocam martyrem, 96. Athanasius archiepiscopus Alexandrinus, S. Autonii, ibid. Athanasius scriba, Æcatharinæ martyris, 93. Barsaphthas, Ananiæ martyrium, 82 Basilius archiepiscopus Cæsariensis. In Christi Nativitatem, 88. In Gordium martyrem, 100. Basilius Seleuciæ, de Actis S. Theclæ protomartyris, 97. In S. Thomam, 102. In sanctam Pentecosten, 108. Callistus patriarcha Constantinopolitanus, in Exaltatiotionem crucis, 101. Chrysippus presbyter Hierosolymitanus, in Joann-m Præcursorem, 95. In archangelum Michaelem, 100. Constantinus Acropolita, in sanctam martyrem Theodosiam, 84. S. Neophytum, 105. Theodorum Teronem, 109. Joannem Damascenum, 112. Constantinus Chartophylax Diaconus Magnæ Ecclesiæ, in SS. omnes martyres, 81. Constantinus Porphyrogenneta; de imagine Edessena, 103. De Joannis Chrysostomi corpore relato Constantinopolim, 111. Constantinus episcopus Tii, de Inventione corporis S. Euphemiæ, 94. Cosmas, Vestitor, de Relatione corporis Joan. Chrysostomi Constantinopolim, 94. In Joachim et Annam, 95. In Zachariam prophetam et pontificem, 100. Cyrillus Alexandrinus, in Transfigurationem, 101. Josephi Genealogia ab Abrehamo ad Davidem, 106. Cyrillus monachus et presbyter Scythopolytanus, sancti Saba, 93. Sancti Theodosti, 96. Sancti Euthymii, 102, Daniel monachus Raithenus, Jounnis Sinaitæ, 112. Demetrius Chrysoloras in Demetrium Myroblytam, 85. Demetrius Cydonius, in sanctam Pentecosten, sive de sancto Spiritu, 101. Diadochus episcopus Photices Epiri, in Assumptionem Dominicam, 113. Ephrem Chersonæ episcopus, de miraculis S. Clementis, 90. De miraculo erga puerum, 96. Ephrem Syri, in quadraginta martyres, 89. In Basilium funebrem, 88 In crucem, 106. magnum Epiphanius Cypri episcopus, in Dominici corporis sepulturam, 111. In Ramos, 114. Epiphanius monachus, de sancto Andrea, 90. De vita sanctæ Deiparæ, 106 Auctores in ea illi laudati, et sugillati, 106. Evagrius monachus, sancti Pancratii, 86. Evodius, Quadraginta duorum martyrum, 113. Euripus, de Joannis Præcursoris Decollatione, 92. Eusebius Alexandrinus, de Joannis in infernum adventu, 82 In Christi resurrectionem, ibid. la proditionem Judæ, 84. In Dominicam Assumptionem, 91. De Christi

Thomas, Sanctæ Febroniæ, 86. INDICES IN DIATRIBAM. Timotheus episcopus Alexandrinus, de miraculis S. Nena martyris, 86. Timotheus presbyter Antiochenus, in crucem et transigurationem, 107. Titus episcopus Bostrensis, in Ramos, 115. Varus notarius et a Codicillis, S. Theodori præfecti militum, 115. VITOE SANCTORUM SEU ENCOMIA Priore Allatiano Indiculo, certis auctoribus, aliis a Metaphraste. Acyndini martyris, 98, 18. Ecatharinæ, 93, 1. Agathe, 104, 22. Alexandri Bysantini episcopi, 89, 10. Armonii monachi, 85, 15. Ananiæ martyris, 82, 26. Andreæ apostoli, 90, 43, 94, 17, 97, 5, 109, 4. Andronici martyris, 90, 2. Anempodisti martyris, 98, 18. Angelorum congregationis, 47, 49. Annæ parentis Del Genitricis, 95, 31, 103, 38. Annæ prophetissæ, 100, 15, 104, 27, 107, 42. Vide Occurs. Antonii Cauleæ, 87, 22. Anysiæ Thessal., 103, 36. Apostolorum, 87, 15, 111, 18. Archangelorum (SS), 112, 19. Artemii martyris, 110, 9. Autonɔmi martyris, 111, 2. Ejus corporis incorruptio, 42. Auxentii, 83, 14. Auxentii martyris, 83, 26. Barbara, 90, 24, 27, 92, 32, 113, 7 113, 7. Barnabæ, 99, 34. Bartholomæi, 96, 29, 103, 12. Basilisca martyris, 110, 11. Basilii, 81, 30, 88, 20, 105, 7, 112, 32. Blasii, 84, 24. In cæcum a nativitate, 112, 7. Cassiodore martyris. 89, 36. Cerici martyris, 91, 34, 115, 18. Christi secundus adventus, 99, 38. Annuntiatio, 83, 16, 88, 23, 28, 44, 91, 38, 92, 26, Baptisma, 82, 32, 90, 26, 91, 29, 100, 40, 114, 19. Circumcisio, 112, 36. Incarnatio. 98, 4, 107, 21, 112, 25. Mors ac passio, 82, 5, 94, 20, 99, 22, 109, 10, 100, Nativitas, 83, 13, 96, 20, 99, 1, 102, 47, 105, 22. In Vigilia, 101, 6. Occursus, 95, 4, 100, 14. 104, 27, 34, 105, 11, 107, Receptio (In cœlos), seu Assumptio, 82, 2, 90, 23, Resurrectio, 82, 29, 33, 90, 26, 96, 11, 97, 10, 99, Sepultura, 82, 24, 26, 90, 26, 111, 28, 116, Transfiguratio, 91, 20, 96, 16, 101, 14, 103, 8, 106, Chrysanthi martyris, 110, 26. Chrysostomi, 81, 29, 83, 1, 7, 87, 13, 88, 18, 94, Clementis, 81, 41, 90, 23, 93, 14, 96, 7, 112, 33. Codrati martyris, 88, 40 Cosma martyris, 83, 19, 110, 40, 11, 26. Crucem (in), 106, 1, 109, 20. Crucis adoratio media Quadragesima, 81, 32, 95, 19, Exaltatio, 87, 37, 89, 1, 91, 19, 98, 34, 101, 4, 104, Inventio, 100, 30. Grilli martyris, 174, 30. Cyri martyris, 89, 15. Ꭰ Damiani martyris, 83, 22, 110, 44, 114, 29. Dariæ martyris, 110, 26. Dedicatio templi, 86, 35, 101, 7. Defunctos (in), 111, 28. Demetrii martyris, 85, 1, 3, 94, 13, 96, 4, 97, 22, Dionysii areopagitæ, 95, 7, 99, 40, 104, 14. Dominatæ, 89, 27. Dorothei Junioris, 104, 8. Drestæ martyris, 84, 14. Eliæ prophetæ, 97, 18. Ephrem Syri, 98, 34 Epiphanii episcopi Cypri, 92, 25. Epistemes martyris, 85, 8. Eugenii martyris, 83, 25. Euphemiæ Reliquiarum Inventio, 94, 39. Eustathii et sociorum, 108, 4. Euthymii abbatis, 102, 45, 107, 19. Eutychii patriarchæ CP, 96, 25. Febroniæ martyris, 86, 2. F G Galactionis martyris, 85, 8. Gabrielis archangeli, 81, 35, 74, 28, 112, 24. Georgii martyris, 85, 31, 87, 16, 27, 95, 10, 101, Gordii martyris, 100, 28. Gregorii Acragantini, 109, 14, 113, 30. Gregorii Thaumaturgi, 100, 1, 102, 38. Gregorii Theologi, 88, 20, 103, 6, 105, 8, 109, 28, Imago Christi Edessen, 103, 48, 105, 32. Imaginum restitutio, Dominica τñ 'Opłodužine 111, Iunocentum martyrum, 105, 10. Ismaelis martyris, 98, 11. J Jacobi apostoli, 108, 40. Jacobi Zebedæi filii, 113, 4. Jejuniorum principium, 93, 13, 96, 37. Joacim, 95, 31. Joannicii, 110, 21. Joannis Baptiste et Præcursoris, 81, 39, 82, 10, 27, Joannis decollatio, 92, 38, 33, 104, 48, 105, 4, 106, 9, 111, 40, 115, 2'. Capitis Inventie, 110, 11. Joannis Chrysostomi. Vide Chrysostomi. Joannis Damaszeni, 112, 4, 46. Joannis E'eemosynarii, 102, 20). Joannis martyris, 82, 15. Joannis Sinaitæ, 112, 14. Joannis theologi, 83, 3, 5, 93, 6, 101, 9, 106, 12, 119, 6. Job, 81, 42, 93, 8, 99, 21, 115, 16. Josephi hymnographi, 97, 11. Juliani martyris, -110, 12 Julita martyris, 91, 35, 115, 18. Lazari in Monte Galesino, 103, 5. Lazarus quatriduanus, 84, 33,94, 28,98,48, 113,23,24. Longini centurionis, 101, 24. Luciliani hieromartyris, 104, 30. Macarii Ægyptii, 100, 6. Macrine, 112, 11. De ea Gregorius, frater, 46.

DE AUCTORITATE METAPHRASTÆ. De ejus ætate explosa sententia, 38. In Hippolytis The beno et Portuensi confusis ανιστορησία, 37. Goduvini de Metaphraste castigata censura, 47. De ejus at te probata sententia, 72. Gregorius Corinthius de Metaphraste, 36. H Hippolytus Thebanus Metaphrastis admirator, 34. Ipse inepte cum Portuensi confusus, 37. Bospinianus in Metaphraste ludimagistro explosus, 25. De ejus ætate explosa sententia, 38. Ignatius diaconus Vitæ S. Nicephori auctor, 56. J Jacobus Goarius laudatus in Codino, 33. Joan. Bollandi de Metaphrastæ ætate discussa sententia, 49, 57. Joannis Caleca patriarchæ Constantinopolitani sedes, Gretserus in eo emendatus, 87. Joanne Caminiata de excidio Thessalonicæ, 51, 119. Joannes Morinus, de Symeone Thessalonicensi, 139. Joannes pseudo-theologus, de S. Maria, 106. Joseph Methonensis de Metaphraste, 36. Lanselii de Metaphrastæ ætate explosa sententia, 71. Leonis Allatii sententia conciliata, 138. Leonis Centaripini de Metaphrase, 34. Leonis imperatoris, gubernatrix animorum hypotyposis, Logotheta, publicis rationibus præfectus, 28. Militibus præfecti logothetæ Justiniano: Censitores. Logotheta multiplex nomen ac muneris ratio, & revixòe, Tou Spóμou, rerum domesticarum, militaris Catalogi, armentorum, secretorum, 29, 30. Magnus logotheta, habitus, officium, Macarius hieromonachus de Metaphraste, 35. Magistri dignitas, 25, 26, 28. Michael Glycas de Metaphraste, 36. Molani in Metaphrastæ ætate, aberratio, 41. Muzalonis magni logothetæ pileus, 30. N Nicephori Callisti de Metaphraste sententia, 36. Nilus Doxapatrius, de quinque thronis patriarchalibus, P nihil illi cum Metaphraste, 59. Paulinus magister, 28. Psellus senior R Raphael Volaterranus malus auctor de Metaphrastæ alate, 23. Ribadeneyra in Metaphrastæ ætate aberratio, 40. Rogerius, Siciliæ rex: sub eo Theophanes Cerameus, 63 et seq., ßzoided illi appellatus, Græca adulatione, 66. S Simonis Wagnerechii, de Metaphraste quæsita, 36. Sugillata Surii, Vitis sanctorum stylo suo reddendis, in auctorum ipsa persona, industria, 137, 139. Alla Metaphrastæ consilii ratio atque opera, 140. Symeon Junior Theologus alius a Metaphraste, 72. Ipse S. Mamantis Xerocerci abbas: ejus ætas variaque ouscula, 143. Symeon Mesopotamita, 24. Symeon Metaphrastes laudatus, 24. Hæreticorum in eo depulsæ calumniæ; magister, quæ dignitas in aula inaxima; ludimagister, et trivialis; nuge 25, 26. Ejus natales, studia, aliaque decora ex Michaele Psello, 26, 27. Symeon idem fogetheta, 23. Ex logotheta cursus videri in magnum logothetam promotum, 32. Ejus viri in Ecclesia Græca auctoritas: variorum de illo elogia, Pselli, Hippolyti Thebani, Leonis Cantaripini, etc., 33, 34, etc. Symeonis Metaphrastæ ætas: de illa vexate sententiæ, 38, et seq. 49, 136, et seq. Earum vitarum enarrator, quæ probatis monumentis consignatæ haberentur, 46. Ejus in eis opera, 45, 73. Vinlicata fides, 46, et seq. Videri, qui Leone imperatore Thessalonicam pecunia redemit, 51, et seq. Metaphrastes duplex explosus, 72. Symeoni Metaphrasta abdicate SS. Vitæ duplici syntagmate seu indiculo, 80, 119. Quæ illius habeantur genuinæ, 124. Ejus alia scripta, orationes, troparia, preces, epistolæ, 130 et seq. Ex Basilii operibus collectæ orationes, 131. Capita propria sententiosa; Macarii alia, metaphrasi exornata, 132. Metaphraste Commentarius in Lucam, nullus in Lucæ Evangelium, 131 Dioptra Metaphraste ascripta, 136. Ætatis ac Metaphraseon Simoni Wagnerechio S. I. vezala quæstio, ibid. Allatiana responsa: Mataphrastem inter ac Surium quantum referat, 139. Symeon Metaphrastes ac Logotheta, non ipse S. Mamantis præpositus ac novus theologus. Methonensis in oo emendatus. Viri monachatus explosus, 143, et seq. T Theoctista Vita, prima Metaphrastæ scripta, 49. Theodorus Balsamon de Metaphraste, 35. Theodorus Metochita, ex ærarii publici munere magnus Logotheta, 31. Theodorus monachus logotheta, 29. Theophanes Cerameus de Metaphraste, 35. DE AUCTORITATE ET TESTIMONIO METAPHRASTÆ. (Ex hbro Gallice scripto cui titulus: Réflexions sur les règles et sur l'usage de la critique, auctore R. P. Honorato a Sancta Maria, Carmelita Distalceto. Parisiis 1713, 4°.) § I. Les savants regardent l'autorité de cet auleur grec comme nulle, ou au moins comme très-faible. Métaphraste qui n'est pas moins connu par son peu d'exactitude, que par le recueil qu'il a fait On ne sait pas précisément en quel temps Métaphraste a fleuri; l'opinion la plus commune est, qu'il a commencé a paraître avec éclat sur la fin du 1x siècle, et au commencement du suivant; qu'il fut revêtu des premières charges de l'empire; qu'il fut maire de tous les offices de la cour et de la maison de l'empereur: et enfin logothète, c'est à-dire chancelier. Vers l'an 912, à la sollicitation de l'empereur Porphyrogennète, il commença à travailler sur la Vie des Saints. des Vies de plusieurs saints, est présentement si décrié parmi quelques savants, qu'il suffit d'appuyer une histoire du témoignage de cet auteur grec, pour la faire regarder comme fabuleuse.Il semble même que cet écrivain porte dans son nom sa M. Baillet, Discours sur la Vie des Saints, pag. 58, dit qu'on a donné ce surnom à cet auteur, à cause qu'il a changé le style et la méthode des Actes des saints. Il ajoute, dans la note qu'il a faite sur cet endroit: «Métaphrase, signifie quelque choe de plus que Paraphrase et traduction. Ce mot comprend les deux autres. Ainsi Métaphraste veut dire tout à la fois traducteur, glossateur et interpolateur.» Cependant Merappzoic, selon sa signification, n'est autre chose que, mulatio in aliud genus orationis,