Josepho ab Hebræis structæ insidiæ: et in Isaa- ἐπιβουλὴ, καὶ ἐν τῷ Ισαακ, τὸ τοῦ θανάτου ὁμοίως cio mortis similitudo. Reliquum est Jonæ, tuæ μα. Λείπεται οὖν τὸ τοῦ Ἰωνᾶ τῆς ἀναστάσεώς resurrectionis arcanum. σου μυστήριον. Væ mihi miseræ! in lapide demortuus jaces,qui Οἵμοι! ὅτι ἐν λίθῳ κεῖσαι νεκρός, ὁ ἐκ τῶν λίθον ex lapidibus filios suscitas Abraham. Etenim si pro- ἐγείρων τέκνα τῷ ᾽Αβραάμ. Εἰ γὰρ οὔ, τῶν λίθων pter tuam salutarem passionem disruptis lapidibus, ῥαγέντων διὰ τὸ πάθος σου τὸ σωτήριον, πολλοί quam plurimi nomini tuo non credidissent, non ha- σου τῷ ὀνόματι πεπιστεύκασιν, οὐκ εἶχες που κατ beres ubi caput declinares vivus, tu Judæis dixisti, και τὴν κεφαλὴν ζῶν, εἶπας Ἰουδαίοις αὐτὸς, οὓς quos propter dolosas cogitationes vulpes compel- ἀλώπεκας ᾐνίξω διὰ τοὺς δολεροὺς αὐτῶν λογισμούς, lasti; sed demortuus illud reclinasti in cruce,cum ἀλλ' ἔκλινας ταύτην τεθνηκώς ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, substratam ut lectulum latronis Gdem comperisses. ὑπεστρωμένην ὡς κλίνην εὑρὼν εὐγνώμονος τὴν Offendit me sol, concinit canticorum modulatrix. πίστιν λῃστοῦ. Παρέβλαψε με ὁ ἥλιος, λεγέτω ἡ ᾀσμαOccidit sol, cum nundum inclinasset meridies, τίζουσα. Επέου ὁ ἥλιος ἔτι μεσούσης ἡμέρας. Jeremias enuntiat. Profecto enin el solem sensibus Ιερεμίας φθεγγέσθω μοι. Ναὶ γὰρ καὶ ἥλιον αἰ. obnoxium tristitia involvit, cum sol intellectualis σθητὸν ὑπέδραμε στύγνασις, τοῦ νοητοῦ ἡλίου τῆς justitiæ defecisset; el saxa rupta sunt, quibuscum δικαιοσύνης εκλείποντος. Καὶ πέτραι ῥῇξιν ὑπο una disrumpi cor meum baud multum abierit. Ο ήνεγκαν, αἷς συρραγήναι κι δυνεύει ἡ καρδία μου. caro sancta! quæ ex sanguinibus meis mirum in ως σὰρξ ἀγία, ἥτις ἐξ αἱμάτων ἐμῶν ἐτυρώθης modumn coagulata es: namque antiquum debitum ὑπερφυώς. Τὸ γὰρ ἀρχατον χρέος ἀπελόμην πληsufficientissime restitui. In hoc mihi,Domine,calos ρέστατον. Εἰς τοῦτο μοι τοὺς οὐρανοὺς ὑπέκλινας, declinasti; et ut imber super lanam descendisti, ut Δέσποτα, καὶ ὡς ὑετὸς ἐπὶ πόκον κατέβη, ἵνα καὶ mortem subires, quæ sanctorum dormientium cor- νεκροσιν ὑποστῆς, ἁγίων μὲν κεκοιμημένων εξεγεί pora exsuscitarel, me vero tui Genitricem intcri- ρουσαν σώματα, νεκροῦσαν δὲ τὴν τεκουσάν σε. Τί meret. Quæ hæc sunt, Fili desideratissime? Absque ταῦτα, παῖ ποθεινότατε; 'Αβλαβῶς μὲν ἐμίχθη damno olim quæ immisceri apta non erant, com- πάλαι τὰ ἄμικτα, καὶ πῦρ θεότητος ἄϋλον, σπλαγ mnista sunt, et ignis divinitatis non materialus vis- χνον ἐμὸν οὐ κατέφλεξεν· ἄρτι δ' ἑτέρων πῦρ τὰ cera mea non exussit; at nunc alius ignis intima ἐντός μου βόσκεται ἅπαντα, καὶ μέσην τὴν καρδίαν mea singula depascitur, et cor medium convulne- λυμαίνεται. Χαρᾶς ἐγγύας δι' ἀγγέλου παρέλαβον, rat.Latitire sponsionem accepi per angelum,lacry- καὶ ἀφειλόμην δάκρυον πᾶν ἀπὸ προσώπου τῆς γῆς masque omnes e facie terra exterminavi: nihilo- πλὴν ἀλλὰ τοῦτο μόνον τοῖς ἐμοῖς πιαίνεται δάκρυσιν. minus hæ meis hinc lacrymis increscunt. Descendis Εἰς ᾅδου καταβαίνεις οἶδ' ὅτι, τὰς ἐγκεκλεισμένας ad inferos, animas, quæ ibi obserantur, sat novi, ἀπολύσων ψυχάς, ἀλλὰ καὶ τὴν ἐμὴν ἐκεῖσε συγκα liberaturus, verum meam illuc una tecum corripis, τεσπᾷς, ἔπνουν νεκρόν παρατρέχων με. τε νεκρέ cum me mortuam spirantem prætereas, o mortue γυμνέ, καὶ ζῶντος Λόγε Θεοῦ, Εκουσίως ὑψωθῆναι nude, et vivi Dei verbum,sponte ad crucem alius κατακεκριμένε σταυρῷ, ἵνα πάντας ελκύσης προς tolli condemnate, ut omnes ad te traheres!Quod- ἑαυτόν! Ποιόν σου τῶν μελῶν τοῦ σώματος ἔμεινεν nam ex tuis membris tormento non subjacuit? Ο απαθές; – θεία μοι κορυφὴ ἀκάνθας δεδεγμένη, καὶ divinum mihi caput spinis perfossum, easque cordi ταύτας ἐμπήξασα τῇ καρδίᾳ μου! ν κοσμία καὶ meo infigens! O venerandum sacrumique corpus, ἱερὰ κεφαλή, ἥτις πάλαι μὲν οὐκ εἶχες που κλι quod olim non habebas, ubi declinans quiesceres: θῆναι καὶ ἀναπαύσασθαι: νῦν δὲ πρὸς ταφήν μόνον nunc solum ad sepulturam inclinatum est, quietem έκλίθης, καὶ ἀναπέπαυσαι, καὶ κατὰ τὸν Ἰακώβ, ὡς consecutum, et ut Jacobus aiebat, veluti Leu obdor- λέων κεκοίμησαι! ν ποθεινὴ καὶ ἐρασμία μοι κεmisisti! O desideratum concupitumque mili caput φαλή, καλάμῳ κετυμμένη, ὡς ἀνορθώσῃς τὸν ὡς σα calamo percussum, ut calamum imbellis damonis θρὸν τῷ πονηρῷ κατεαγότα κάλαμον, καὶ μακρὰν τοῦ ardibus disruptum. longeque a par:diso factum, παραδείσου γενόμενον! σιαγόνες δεδεγμένα: instaurares! O maxillæ alapis foedatre! O us meliis η ραπίσματα! το στόμα σίμβλον ἕτερον μέλιτος, εἰ alius favus, licet amarissimum fel degustasli, et " καὶ χολῆς ἐγεύσω πικροτάτης, καὶ ὄξους ἐποτίσθης acerrimum acetum potionem sumnpsisti! Ο os intra δριμύτατον! ν στόμα ούπερ οὐχ εὑρέθη δίλος ένα quod dolus inventus non est, etsi dolosum osculum τός, εἰ καί σε δολερὸν εἰς θάνατον προσέδωκε φίλη te prodidit ad mortem! O manus, quæ hominem μα! Ὦ χεῖρες, αἱ τὸν ἄνθρωπον πλαστουργήσεσαι, creastis, et nunc cruci affixa, et ad inferos proten - καὶ νῦν προσηλωμένοι μὲν τῷ σταυρῷ, ἐν ᾧδον δὲ sæ,manum illius arripitis,quæ olim lignum tetigit προτεινόμεναι, καὶ χειρὸς ἀπτόμεναι τῆς ἀψαμένης et a lapsu Adamum universum exciiatis! Ο lalus τοῦ ξύλου πάλαι, καὶ τοῦ πτώματος ὅλον τὸν ᾿Αδαμ lancea perforatum propter eam, quæ ex latere ἐξεγείρουσαι! ω πλευρά λογγεσθεῖσα διὰ τὴν ἐκ creata fuerat, primam matrem! O pedes, qui per πλευρᾶς πλαθεῖσαν προμήτορα! ω πόδες, ἐφ' ὑπ aquas, veluti per terram processistis, et fluidam δάτων πεζεύσαντες, καὶ τὴν ῥοώδη, φύσιν εἰλικρινῶς naturain manifeste sanctificastis! ἁγιάσαντές! O Vae mihi, Fili, ipsa parente antiquior, quas sepulcbrales lamentationes, et quas laudationes funcρκοι, Υιέ, μητρός παλαιότερε! Ποίους θρήνους ἐπιτυμβίους, καὶ τίνας ὕμνους ἐπικηδίους σοι άσομαι;

S. MARIE PLANCTUS. Οὐκέτι στάμνος μανναδόχος ἐγώ· τὸ μάννα γὰρ τὸ bres tibi decanlavero? Non amplius urna sum ego ψυχοτρόφον ἀμφὶ τὸν τάφον ἐκκέχυται. Οὐκέτι βάτος mannæ receptaculum: manna siquidem animas ἐγὼ ἀκατάφλεκτος· ὅλη γὰρ νοητῷ πυρί σου τῆς enutriens circa sepulchrum effusum est. Non amταφής καταπέφλεγμαι. Οὐκέτι χρυσή λυχνία ἐγώ… plius rubusincombustus;tota siquidem intellectuali τὸ γὰρ φῶς ὑπὸ τὸν μόδιον τέθειται, ὡς πολλὰ lui monuinentiigneexusta sum. Non amplius candeτὰ μεγαλεῖα ὁ δυνατὸς ἐνέδειξέ μοι! Ἐκ πασῶν labrum aureum; lumen siquidem sub modio posiγενεῶν ἐξελέξω με. Γλώσσας προφητῶν ἐτράνωσης Il est Ut magnifica ostendit mihi, qui potens est! δι' ἐμέ. Μέλλων οὐρανόθεν καταφοιτάν, ὡς οἶδας Fx omnibus nationibus elegisti me. Prophetarum αὐτὸς, τὴν ἐμὴν εἰς τὸν κόσμον ἀνέμενες πρόοδον, linguas mei causa disertas effecisti. De cœlo proμὴ ἔχων σκεῦος ὑποδοχῆς θεότητος ἄξιον. Σοι μό- gressurus, ut bene ipse nosti, meum in mundum και κατεγγυήσαντό με καὶ πρὸ συλλήψεως οι γεννή progressum exspectasti, cum non haberes vas, quod τορες. Εἰς φῶς ἐξήχθην τοῦτο τοῦ βίου, καὶ βρα. esset dignum, et capax divinitatis. Tibi soli, et anχύτατα τοῖς γονεῦσι παρέμεινα. Ὁμοῦ γὰρ μαστούς tequam ipsa conciperer, parentes mei me desponἀπεταξάμην καὶ γάλακτι, καὶ συναπεταξάμην καὶ derunt. In lumen hoc vitæ educta sum, et brevissiτοῖς γεννήτορσι, καὶ ὅλη ὅλῳ προσαπεδόθην σοι, mo tempore cum parentibus commorata, tota toto καὶ ναῷ ἀνετέθην, ναός γενησομένη σοι καθαρώτατος" tibi reddor, et in templo offeror, templum tibi fuὉ πατήρ μου καὶ ἡ μήτηρ μου ἐγκατέλιπόν με, σὺ tura purissimum. Pater meus et mater mea dereli. δὲ με προσελάβου, καὶ δι᾿ ἀγγέλου ἐξέτρεψας, καὶ ὃ querunt me, tu vero me assumpsisti, et pavisti per φησὶν ὁ Δαυίδ. "Αρτον ἀγγέλων ἔφαγεν ἄνθρωπος. angelumn. Et quod ait David, Punem angelorum "Αγγελον εἶδον πρωτοστάτην, ὡς Δεσποίνη προσομι- malucavit homo Angelum vidi principem,mecum λουντά ροι· ὃν Ζαχαρίας πρὶν ἰδὼν ἐκωφεύσατο, καὶ veluti Domina ccmmunicantem; quem prius Zac γλωττοπέδην ὑπέμεινεν. Καὶ ἠγαλλιάσατο και βρέ- charias intuitus auditum amisit, et lingua ligamen φως ἔνδον γαστρός, καὶ τὸν ἀσπασμὸν ἠμείψατο τῷ sustinuit. Et exultavit iufans in utero, et saltu saluσκιρτήματι, σὲ προσκυνοῦν τὸν ἐν γαστρὶ μου κυρ- tationi respondit, te adorans, qui in utero meo φορούμενον. Νόμου; ἐν ἐμοὶ κατέλυσας φύσεω;. geslabaris. Naturæ in me leges dissolvisti. Sine Ασπόρως συνελήφθης, ὡς οἶδας, καὶ μετὰ τόκον με semine conceptus, ut scis, et post partu me virgiπαρθένου ετήρησας. Τέθεικάς με μητέρα ἐπὶ τέκνῳ nem conservasti; effecisti me matrem de Filio l2εὐφραινομένην, κατὰ τὸν δι᾿ ἐμὲ θεοπάτορα, καὶ tantem, ut qui propter me Dei parens audiit, proπασῶν ὑπερκειμένην θυγατέρων, ἄς ὁ Σολομών nuntiat, et omnibus filiabus superiorem, quas Saπροηνίξατο. Βασιλεῖς, καὶ πτωχευούσῃ μοι, δουλου lomon præsignificaverat. Reges mihi, licet res esπρεπῆ παρέσχον προσκύνησιν. Οὐρανών με πλατυ- sent paupercula, servilem adorationem exibuerunt. τέραν ἀνέδειξας, ἐξ ἧς ὁ τῆς δόξης ἔλαμψεν "Ηλιος. Ο Calis ipsis me ampliorem ostendisti, ex qua gloriæ Καὶ ἵνα τα λοιπά τῶν περὶ ἐμὲ τεραστίων πα- sul resplenduit; et ut reliqua, quæ circa me admiραδραμοῦμαι, μακαριστὴν ἐν πάσαις γενεαίς με- rabilia patrata sunt, silentio præteream, per me πεποίηκας, καὶ δι' ἐμοῦ τὸν ἄνω κόσμον πληρωθή- beatam in omnibus generationibus mundum supeκαι διγκονόμησας. Νῦν οὐκ οἶδ' ὅπως ταῦτα συγκέ- riorem compleri constituisti. Nunc vero, nescio qua γνται· καὶ ἀχινθίῳ μοι τὸ μέλι συμφέρεται. Καὶ ratione hac confusa sunt omnia, et mel mihi ex γὰρ συννεκροῦσθαι προάγομαι νῦν, καὶ συνθάπτομαι, absinthio commiscetur. Namque nunc una tecum καὶ μέχρις άδον συγκαταβαίνειν τοι. Νεφέλην με φω- commori cogor,una tecum sepulcro contegi,simulτὸς ὁ προβλέπων ὠν ατον, ἀντὶ νεφελῶν, ὡς ἔοικε, que una tecum ad inferos progredi. Nebulata me τὰ δάκρυα στάζουσαν. Μήποτε ἄρα περὶ μοῦ καὶ τοῦτο lucis prævidens ille nuncupavit, pro nebulis, ut viπροείρηται, Εγκαταλειφθήσεται ἡ θυγάτηρ Σιών detur, lacrimas fundendem. Annon de me eliam ὡς σκηνὴ ἐν ἀμπελῶνι; Ἰδοὺ γὰρ ἀποτετρυγημένοσ- illud pronuntiatum est, Derelinquetur flia Sion veluti μοι πρόκειται ή βίτρο; τῆς ζωῆς ὁ ἀκήρατος, δ τὸ tabernaculum in vinea? Ecce enim prorsus vindemiatus ζωηφόρον αἷμα κενώσα; ὡς οἶνον, πιστῶν καρδίας est vitæ racemus incorruptus, qui vivificum sanευφραίνοντα. Βαβαί, πῶς ὁ κατάψυχρος οὗτος λίθος, guinem, veluti vinum fidelium animas lætificantem ὡς σιδήρω πληττόμενος τῷ κραταιῷ σου βραχίονι effudisti, Papæ, quomodo frigidissimus hic lapis σπινθῆρας ἐπιπέμπει νοητοὺς τῇ καρδίᾳ μου! Τί ferro, valido tuo brachio percussus, scintillas aniμὲ καὶ διαῤῥήγνυμι τὸ στέρνον, καὶ μυστικώτερον mæ meæ intellectuales emittit. Quare non pectus τάφον ἀντιλαξεύσω, ὡς ἐν σπλάγχνοις μου καὶ πάλιν perrumpo, et arcaniorem tibi sepulturam concido, εἰσδέξωμαι, καὶ ἐγκαρδίων κηδεύσω σε; Λεπὰς ἐγὼ ut in visceribus meis te rursus excipiam,el in corde μυστική της πέτρας οὐκ ἀκρορηγνυμένη, τῆς τὸν meo sepulturam tibi condam? Concha ego mystica μαργαρίτην φερούσης μου, τὸν ἐξ ἀστραπῆς τῆς sum, quæ a saxo non abcinditur margarifero, qui θεαυγούς ἐμφυέντα μοι. ex divinitus illuminato fulgetro mihi adhæsit. " ν οἷς ἀνθ' οἷον ὁρῶ! Αστήρ ἡμεροφιὴς τῷ του κετῷ του παρὰ τῆς σῆς ἐκκινουργήθη μεγαλειότητος, και σε λεληθότως τεχθέντα οὐρανὸς ἀνεκήρυττεν, ἀλλὰ σήμερον καὶ αὐτὸν τὸν αἰσθητὸν ἔκρυψης ἥλιον, καὶ νύκτα ἐν ἡμέρα μέσῃ παρήνεγκας, τοὺς ἀπεQuae nunc pro quibus intueor! Stella interdiu coruscans, cun nascereris,a tua magnificentia nova designata est, et clam te natum coelum prædicabat; sed hodie ipsum quoque solem sensilem abscondisti, et noctem ipso meridie, refellentem impios,

invexisti. Persas ibi genua flectentes stella advoca- βοῦντας ἐλέγχουσαν Πέρσας ἐκεῖ γονυπετοῦντας ὁ vit; hic notos et amicos deiciclarum metus longe ἀστὴρ μετεστείλατο, ὧδε καὶ γνωστούς τε καὶ φίλους dissipavit. Ibi munerum adductio et adoratio: hic ὁ τῶν θεοκτόνων φόβος ἀπεμακρύνατο. Εκεῖσε δώ vestimentorum partitio et irrisio, et injuriarum co- ρων προσαγωγή καὶ προσκύνησις, ἐνταῦθα χιτώνων rona. Nunc Judai, ut antea quærebant signum e μερισμὸς καὶ χλευασμός, και στέφανος ὕβρεων. Ν colo, intueantur solem obtenebratum, et lumen Ἰουδαῖοι, ὡς πρὶν ἐξήτουν ἐξ οὐρανοῦ σημεῖον, βλε occulentem dignis caligine. Nunc elinanimalum hoc πέτωσαν ἥλιον σκοτιζόμενων, καὶ τὸ φῶς ἐκ τῶν templum pro Judæorum more te deploral. Quemad- ἀξίων σκότους συγκρύπτοντα. Νῦν καὶ ὁ ἄψυχος οὔ modum enim Judai, cum quis Deo maledicebat, τος ναὸς κατὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν πενθεί σε συνήθειαν. vestimenta sua scindebant, ita et hoc veluti vesti. Ως γὰρ Ἰουδαῖοι βλασφημούντός τινος εἰς Θεὸν τοὺς mentum velum scindit te conspiciensa Dei hostibus έαυτῶν χιτῶνας διέσχιζαν, οὕτω δὴ καὶ οὗτος, ὡς για improbe ac indigne pertractatum. Conteritur et τῶνα περισχίζει τὸ καταπέτασμα, παρὰ τῶν θεομά terra motibus divexata,tuaque passione coangusta- χων παροινούμενον βλέπων σε. Συντρίβεται καὶ γῆ ta; sed ubinam sunt, quinque millia hominum,quos σειομένη, παθαινομένη τῷ πάθει σου. ᾿Αλλὰ ποῦ τὸ mirandum in modum enutrivisti? Solus equidem πλῆθος τῶν πεντακισχιλίων ἀνδρῶν, οἷς θαυματουρ Josephus audacler, libereque Pilatum allocutus γήσας ἐξέθρεψας, ὅτι μόνος Ἰωσήφ προς Πιλάτον corpus tuum expostulavit, ne insepultum abjiceretur. Ubi sunt infrmorum catus, quos ex variis morbis sanasti, vel quos ab inferis eduxisti? Solus Nicodemus clavos e manibus, pedibusque tuis extrahit, et totum te e ligno depositum meis hisce ulnis, gemens ipse ac fremens apponit, quæ le et antea, cum infans esses, non sine voluptate gestavere. Manus siquidem hæ meæ et ante infanti facto administrarunt,et nunc justa per solventes adserviunt.O dira funera! Demortuis vitam donans,ante meos oculos demortuus jaces. Et olim quidem circa pueriles fascias studium et operam impendi, et nunc funebria tibi apparans conturbor. Tepidis uulis te lavi, et nunc calidioribus te lacrymis obruo. Uinis maternis sustentabam, sed subsultantem, et puerorum morejocantem,nuncrursuste iisden sustineo, sed exanimem et mortuorum more jacentem. Tum labia mihi dulcibus, ac roscidis tuis labis irrorabantur. Tum ego beata dici poteram, quod præter exspectationem Creatoris mei parens apparui: et nunc rursus, ut sim misera contigit, quod mei Filii funus accuro. Ibi dolores in partu efugi; hic dolo - res, dum te sepelio, sustineo. More infantium sæpenumero in pectore obdormivisti,etnunc mortuorun in modum in iisdem obdormis.Næillæ Symeon beatus fuit, qui te in templo meis e manibus accepit. Propheta siquidem et læta,et mihi gloriosa valicinati sunt, ipse vero solus et trislia, et mæroria plena prædixit. O quomodo sputis foedari sustinuisti, qui sputo tuo, oculos de novo efformasti! Quomodo alapas tolerasti, qui flagello res divinas cauponantes percussisti. Quomodo probrosam sustines mortem, Fili sceleris espers? Perforatæ sunt manus tuæ, pedesque, sed clavos ipsa in mediam animam meam puncturis dirissimis adactos persentio. Lalus luum confossum est, sed et meum cor eodem ipso tempore confodiebatur. Doloribus una tecum crucialfixa sum, et una tecum tormentis commortua, una tecum sepelior. Quid mihi et vitæ meæ, duin tu longe es, ο Creator meus,et Fili desideratissime. πόνοις, νενεκρωμαί σου τῳ πάθει, καὶ συνθαπτομένῳ παροντος, ὦ πλαστουργό μου καὶ Υἱὲ ποθεινότατε. Sed ubinam et discipulorum chorus ut una meτολμηρῶς ἐπαῤῥησιάσατο, καὶ τὸ σῶμά σου ᾐτήσατο, ὡς ἂν μὴ διαμείνῃ καὶ ἀταφον. Ποῦ τῶν ἀσθενῶν αἱ χορεῖαι, οὓς ἐν ποικίλων ἐρύσω νοση μάτων. Η ποῦ καὶ ἀπὸ ᾄδου ἐξήγειρας, ὅτι μόνος Νικόδημος τοὺς ἤλους τῶν χειρῶν, καὶ τῶν πυλῶν σου διίστησι, καὶ ὅλον ἐκ τοῦ ξύλου σε καθελών έμαῖς ἀγκάλαις ἐπωδύνως ἐντέθεικεν, αἴ σε καὶ πρώην ὄντα βρέφος χαρμοσύνως εβάστασαν. Καὶ γὰρ χεῖρες ἐμπί, καὶ πρὶν βρεφουργηθέντα ἐξυπηρέ τησαν, καὶ νῦν κηδευομένῳ δουλεύουσιν. Η πικρών ἐνταρίων! ὅτι νεκροῖς τὸ ζῆν χαρισάμενος, πρὸ ὀφθαλμῶν μου νενέκρωσαι. Καὶ πάλαι σε ἀμφὶ τὰ βρεφικά διακονήσασα σπάργανα, καὶ περὶ τὰ VEκρικά σου τυρβάζομαι. Χλιαροῖς ἐλουσάμην σε c νάμασιν, καὶ θερμοτέροις ἄρτι καταντλώ σε τοῖς δάκρυσιν. 'Ωλέναις μητρικαῖς ἐνεκούφιζον, ἀλλὰ σκιρτώντα καὶ κατὰ νηπίου; ἀλλόμενον. 'Ανακου φίζω σε καὶ νῦν ταῖς αὐταῖς, ἀλλ᾽ ἄπνουν, καὶ κατὰ νεκροὺς ἀνακείμενον. Ενέβαπτόν μου τότε τὰ χείλη τους μελιχρούς σου καὶ δροσώδεσί σου χείλεσι. Μακαρίζεσθεί με τηνικαῦτα παρῆν, ὅτι παραδόξως ὡράθην τοῦ πλαστουργοῦ μου λοχεύτρια, Νῦν δὲ πάλιν νύξεσθαι με αντεπεγένετο, ὅτι παρευρέθην τοῦ Υἱοῦ μου κηδεύτρια. Εκεῖ ὠδῖνας ἐν τῷ τίκτειν ἐξέφυγον· ἔνθεν ὀδύνας ἐν τῷ θάπτειν εἰσδέχομαι. Βρεφοπρεπώς μοι πολλάκις ἐν τοῖς στέρνοις ἀφο ύπνωσας, καὶ νῦν νεκροπρεπῶς ἐν τούτοις κεκοί μησαι. Μακαρίζω τὸν Συμεών, τὸν ἐξ ἐμῶν χειρῶν ἐν τῷ ναῷ σε δεξάμενον. Προφῆται γὰρ καὶ τὰ χαροποιὰ καὶ τὰ τῆς δόξης μοι προεφήτευσαν· αὐτός δε μόνος τὰ σκυθρωπά, καὶ τὰ τῆς λύπης προείπετο. "ω! πῶς ἐμπτισθῆναι κατεδέξω, ὃς διὰ πτύσματος σου ὀφθαλμούς έκαινούργησας; Πώς ῥαπισμάτων ἠνέσχου, ὃς διὰ φραγγελλίου τοὺς θεοκαπήλους ἐμάστίξας, καὶ τῶν ἱερῶν θριγγίων ἐξήλασας; Πώς ὑπομένεις θάναττον επονείδιστον, Τίς ἀναμάρτητε; Ετρήθης χεῖρας καὶ πόδας, ἀλλὰ τοὺς ἤλους ἔγνων εἰς μέσην μου τὴν ψυχὴν τὰς οδύνας ἐμπέμποντας. Τὴν πλευρὰν ἐκεντήθης, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐμή καρδία τηνικαύτα συνεκεντεῖτο σοι. Εσταυρωμαί σου τοῖς συμθάπτομαι. Τί ἐμοὶ καὶ τῷ βίῳ μου, [σου] μὴ ᾿Αλλὰ ποὺ τῶν μαθητῶν ἡ χορός, ἵνα μοι παθαι

invexisti. Persas ibi genua flectentes stella advoca- βοῦντας ἐλέγχουσαν Πέρσας ἐκεῖ γονυπετοῦντας ὁ vit; hic notos et amicos deiciclarum metus longe ἀστὴρ μετεστείλατο, ὧδε καὶ γνωστούς τε καὶ φίλους dissipavit. Ibi munerum adductio et adoratio: hic ὁ τῶν θεοκτόνων φόβος ἀπεμακρύνατο. Εκεῖσε δώ vestimentorum partitio et irrisio, et injuriarum co- ρων προσαγωγή καὶ προσκύνησις, ἐνταῦθα χιτώνων rona. Nunc Judai, ut antea quærebant signum e μερισμὸς καὶ χλευασμός, και στέφανος ὕβρεων. Ν colo, intueantur solem obtenebratum, et lumen Ἰουδαῖοι, ὡς πρὶν ἐξήτουν ἐξ οὐρανοῦ σημεῖον, βλε occulentem dignis caligine. Nunc elinanimalum hoc πέτωσαν ἥλιον σκοτιζόμενων, καὶ τὸ φῶς ἐκ τῶν templum pro Judæorum more te deploral. Quemad- ἀξίων σκότους συγκρύπτοντα. Νῦν καὶ ὁ ἄψυχος οὔ modum enim Judai, cum quis Deo maledicebat, τος ναὸς κατὰ τὴν Ἰουδαϊκὴν πενθεί σε συνήθειαν. vestimenta sua scindebant, ita et hoc veluti vesti. Ως γὰρ Ἰουδαῖοι βλασφημούντός τινος εἰς Θεὸν τοὺς mentum velum scindit te conspiciensa Dei hostibus έαυτῶν χιτῶνας διέσχιζαν, οὕτω δὴ καὶ οὗτος, ὡς για improbe ac indigne pertractatum. Conteritur et τῶνα περισχίζει τὸ καταπέτασμα, παρὰ τῶν θεομά terra motibus divexata,tuaque passione coangusta- χων παροινούμενον βλέπων σε. Συντρίβεται καὶ γῆ ta; sed ubinam sunt, quinque millia hominum,quos σειομένη, παθαινομένη τῷ πάθει σου. ᾿Αλλὰ ποῦ τὸ mirandum in modum enutrivisti? Solus equidem πλῆθος τῶν πεντακισχιλίων ἀνδρῶν, οἷς θαυματουρ Josephus audacler, libereque Pilatum allocutus γήσας ἐξέθρεψας, ὅτι μόνος Ἰωσήφ προς Πιλάτον corpus tuum expostulavit, ne insepultum abjiceretur. Ubi sunt infrmorum catus, quos ex variis morbis sanasti, vel quos ab inferis eduxisti? Solus Nicodemus clavos e manibus, pedibusque tuis extrahit, et totum te e ligno depositum meis hisce ulnis, gemens ipse ac fremens apponit, quæ le et antea, cum infans esses, non sine voluptate gestavere. Manus siquidem hæ meæ et ante infanti facto administrarunt,et nunc justa per solventes adserviunt.O dira funera! Demortuis vitam donans,ante meos oculos demortuus jaces. Et olim quidem circa pueriles fascias studium et operam impendi, et nunc funebria tibi apparans conturbor. Tepidis uulis te lavi, et nunc calidioribus te lacrymis obruo. Uinis maternis sustentabam, sed subsultantem, et puerorum morejocantem,nuncrursuste iisden sustineo, sed exanimem et mortuorum more jacentem. Tum labia mihi dulcibus, ac roscidis tuis labis irrorabantur. Tum ego beata dici poteram, quod præter exspectationem Creatoris mei parens apparui: et nunc rursus, ut sim misera contigit, quod mei Filii funus accuro. Ibi dolores in partu efugi; hic dolo - res, dum te sepelio, sustineo. More infantium sæpenumero in pectore obdormivisti,etnunc mortuorun in modum in iisdem obdormis.Næillæ Symeon beatus fuit, qui te in templo meis e manibus accepit. Propheta siquidem et læta,et mihi gloriosa valicinati sunt, ipse vero solus et trislia, et mæroria plena prædixit. O quomodo sputis foedari sustinuisti, qui sputo tuo, oculos de novo efformasti! Quomodo alapas tolerasti, qui flagello res divinas cauponantes percussisti. Quomodo probrosam sustines mortem, Fili sceleris espers? Perforatæ sunt manus tuæ, pedesque, sed clavos ipsa in mediam animam meam puncturis dirissimis adactos persentio. Lalus luum confossum est, sed et meum cor eodem ipso tempore confodiebatur. Doloribus una tecum crucialfixa sum, et una tecum tormentis commortua, una tecum sepelior. Quid mihi et vitæ meæ, duin tu longe es, ο Creator meus,et Fili desideratissime. πόνοις, νενεκρωμαί σου τῳ πάθει, καὶ συνθαπτομένῳ παροντος, ὦ πλαστουργό μου καὶ Υἱὲ ποθεινότατε. Sed ubinam et discipulorum chorus ut una meτολμηρῶς ἐπαῤῥησιάσατο, καὶ τὸ σῶμά σου ᾐτήσατο, ὡς ἂν μὴ διαμείνῃ καὶ ἀταφον. Ποῦ τῶν ἀσθενῶν αἱ χορεῖαι, οὓς ἐν ποικίλων ἐρύσω νοση μάτων. Η ποῦ καὶ ἀπὸ ᾄδου ἐξήγειρας, ὅτι μόνος Νικόδημος τοὺς ἤλους τῶν χειρῶν, καὶ τῶν πυλῶν σου διίστησι, καὶ ὅλον ἐκ τοῦ ξύλου σε καθελών έμαῖς ἀγκάλαις ἐπωδύνως ἐντέθεικεν, αἴ σε καὶ πρώην ὄντα βρέφος χαρμοσύνως εβάστασαν. Καὶ γὰρ χεῖρες ἐμπί, καὶ πρὶν βρεφουργηθέντα ἐξυπηρέ τησαν, καὶ νῦν κηδευομένῳ δουλεύουσιν. Η πικρών ἐνταρίων! ὅτι νεκροῖς τὸ ζῆν χαρισάμενος, πρὸ ὀφθαλμῶν μου νενέκρωσαι. Καὶ πάλαι σε ἀμφὶ τὰ βρεφικά διακονήσασα σπάργανα, καὶ περὶ τὰ VEκρικά σου τυρβάζομαι. Χλιαροῖς ἐλουσάμην σε c νάμασιν, καὶ θερμοτέροις ἄρτι καταντλώ σε τοῖς δάκρυσιν. 'Ωλέναις μητρικαῖς ἐνεκούφιζον, ἀλλὰ σκιρτώντα καὶ κατὰ νηπίου; ἀλλόμενον. 'Ανακου φίζω σε καὶ νῦν ταῖς αὐταῖς, ἀλλ᾽ ἄπνουν, καὶ κατὰ νεκροὺς ἀνακείμενον. Ενέβαπτόν μου τότε τὰ χείλη τους μελιχρούς σου καὶ δροσώδεσί σου χείλεσι. Μακαρίζεσθεί με τηνικαῦτα παρῆν, ὅτι παραδόξως ὡράθην τοῦ πλαστουργοῦ μου λοχεύτρια, Νῦν δὲ πάλιν νύξεσθαι με αντεπεγένετο, ὅτι παρευρέθην τοῦ Υἱοῦ μου κηδεύτρια. Εκεῖ ὠδῖνας ἐν τῷ τίκτειν ἐξέφυγον· ἔνθεν ὀδύνας ἐν τῷ θάπτειν εἰσδέχομαι. Βρεφοπρεπώς μοι πολλάκις ἐν τοῖς στέρνοις ἀφο ύπνωσας, καὶ νῦν νεκροπρεπῶς ἐν τούτοις κεκοί μησαι. Μακαρίζω τὸν Συμεών, τὸν ἐξ ἐμῶν χειρῶν ἐν τῷ ναῷ σε δεξάμενον. Προφῆται γὰρ καὶ τὰ χαροποιὰ καὶ τὰ τῆς δόξης μοι προεφήτευσαν· αὐτός δε μόνος τὰ σκυθρωπά, καὶ τὰ τῆς λύπης προείπετο. "ω! πῶς ἐμπτισθῆναι κατεδέξω, ὃς διὰ πτύσματος σου ὀφθαλμούς έκαινούργησας; Πώς ῥαπισμάτων ἠνέσχου, ὃς διὰ φραγγελλίου τοὺς θεοκαπήλους ἐμάστίξας, καὶ τῶν ἱερῶν θριγγίων ἐξήλασας; Πώς ὑπομένεις θάναττον επονείδιστον, Τίς ἀναμάρτητε; Ετρήθης χεῖρας καὶ πόδας, ἀλλὰ τοὺς ἤλους ἔγνων εἰς μέσην μου τὴν ψυχὴν τὰς οδύνας ἐμπέμποντας. Τὴν πλευρὰν ἐκεντήθης, ἀλλὰ καὶ ἡ ἐμή καρδία τηνικαύτα συνεκεντεῖτο σοι. Εσταυρωμαί σου τοῖς συμθάπτομαι. Τί ἐμοὶ καὶ τῷ βίῳ μου, [σου] μὴ ᾿Αλλὰ ποὺ τῶν μαθητῶν ἡ χορός, ἵνα μοι παθαι

SYMEONIS METAPHRASTE. LECTORI. In libro inter raros rarissimo, cui titulus: Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικών. etc., Venetiis 1782, fol., γ. 699 754 legitur Symeonis Melaphraste cominentarius in sermones 50 S. Mararii Ægyptii, sub hoc titulo: Παράφρασις Συμεών του Μεταφραστοῦ εἰς ρν' κεφάλαια εἰς τοὺς πεντήκοντα λόγου του ἁγίου Μακαρίου Αἰγυπτίου. Incipit: Περὶ τελειότητος ἐν πνεύματι λόγος α'. — Pag. 704: Τοῦ αὐτοῦ περὶ προσευχῆς. – 709: Τοῦ αὐτοῦ περὶ ὑπομονῆς καὶ διακρίσεως. — 719: Τοῦ αὐτοῦ περὶ ὑψώσεως τοῦ ναός. – 720. Τοῦ αὐτοῦ περὶ ἀγαπης. Τοῦ αὐτοῦ περὶ ἐλευθερίας νοός. Hæc tamen omnia jamdudum edita sunt sub nomine ipsius Macarii (jure, ut videtur, non suo) et exstant Patrologice nostra ton. XXXIV, col. 84.-965. PRECATIONES. (Ex Horlogio Græcorum in precibus ad Communionem, Ed. Venet. Pinelli, 1644, p. 610), Precatio Symeonis Metaphrastœ. Λ Εὐχὴ Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ. Qui solus purus et integer es. Domine, qui per Ο μόνος καθαρος καὶ ἀκήρατος Κύριος, ὁ δι' οί ineffabilem benignitatis sensum, nostram totam στον φιλανθρωπίας ἀνεκδιήγητον, τὸ ἡμέτερον ὅλον naturam a sumpsisti ex puro et virginali sanguine προσλαβόμενος φύραμα ἐκ τῶν ἁγνῶν καὶ παρθενια ejus quæ supra na uram te concepit Spiritus divini κῶν αἱμάτων τῆς ὑπερφυώς κυησάσης σε, Πνεύ influentia, et alerni Palris beneplacio, Christe ματος θείου ἐπελεύσει, καί εὐδοκίᾳ Πατρὸς ἀϊδίου, Jesu, Dei sapientia, pax et virtus; qui in corpore Χριστὲ Ἰησοῦ σοφία Θεοῦ, καὶ εἰρήνη καὶ δύναμις· tuo vivificas et salutares passiones expertus es, ὁ τῷ προσλήμματί σου τα ζωοποιὰ καὶ σωτήρια crucem, clavos, lanceam, mortem; mortifica mei πήθη καταδεξάμενος, τὸν σταυρὸν, τοὺς ἤλους, τὴν corporis exitiosas animæ passiones; qui in se- λόγχην, τὸν θάνατον, νέκρωσόν μου τα ψυχοφθόρα pulcro tuo Inferni regnum dejecisti, sepeli mea πάθη τοῦ σώματος· ὁ τῇ ταφῇ σου τὰ τοῦ ᾅδου prava consilia per bonas cogitationes, et nequitia σκυλεύσας βασίλεια, θάψον μου διὰ τῶν ἀγαθῶν λος spiritus dissipa; qui vivifica tua post tres dies γισμῶν τὰ πονηρὰ διαβούλια, καὶ τὰ τῆς πονηρίας resurrectione, primum parentem lapsum susci- πνεύματα διασκέδασον· ὁ τῇ τριημέρῳ σου καὶ ζωης tasti, suscita mne peccato prostratrum penitentia φόρο Αναστάσει, τὸν πεπτωκότα προπάτορα ανα sensus mihi subministraus; qui gloriosa tua as- σνέσας, ἀνάστησόν με τῇ ἁμαρτία κατολισθήσαντα, censione, assumptam carnem deificasti, et sede ad τρόπους μοι μετανοίας ὑποτιθέμενος· ὁ τῇ ἐνδόξῳ dexteram Patris honorasti, dignum me effice per του ἀναλήψει, τῆς σαρκὸς θειώσας τὸ πρόσλημμα, sanctorum mysteriorum tuorum participationem, καὶ τοῦτο τῇ δεξιᾷ καθέδρα τιμήσας τοῦ Πατρὸς, ut dextrum salvatorum locum obtineam; qui Pa- ἀξίωσόν με διὰ τῆς τῶν ἁγίων σου μυστηρίων μετα racleti Spiritus adventu, vasa gloriosa sanctos tuos λήψεως, τῆς δεξιᾶς μερίδος τῶν σωζομένων τυχεῖν' discipulos effecisti, me quoque ejus advenientis ὁ τῇ ἐπιδημίᾳ τοῦ παρακλήτου Πνεύματος, σκεύη habitaculum ostende; qui debet iterum venire ad τίμια τοὺς ἱερούς σου μαθητάς έργασάμενος, δο judicandum orbem in justitia, rasta mihi ut oc- χεῖον καὶ τῆς αὐτοῦ ἀνάδειξον ἐπελεύσεως· ὁ curram tibi in nubibus sanctis tuis, ut sine fine μέλλων πάλιν ἔρχεσθαι κρῖναι τὴν οἰκουμένην ἐν δι glorificem et celebrem te cum aterno tuo Palri, καιούνῃ, εὐδόκησιν κἀμὲ προϋπαντῆσαί σοι ἐν νε el sanctissimo, bono et vivifico tuo Spiritu, nunc φέλαις, τῷ ποιητῇ καὶ πλάστῃ μου σὺν πᾶσι τοῖς et semper, et in sæcula sæculorum. Amen. ἁγίοις σου, ἵνα ἀτελευτήτω; δοξολογῶ καὶ ἀνυμνῶ σε σὺν τῷ ἀνάρχη του Πατρὶ, καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῳ του Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Ejusdem precatio altera. Ut in tremendo tuo et personarum non acceptionem faciente tribunali aslans, Christe Deus, et sententiam expectans, et rationem reddens meorum male gestorum, ita hodie ante adventum diei mea condemnationis,in sancto tuo allari assistens coram te et venerandis sanctis angelis tuis, sub meæ conscientiae pondere incurvatus, offero iniqua mea Ο Εὐχὴ ἑτέρα τοῦ αὐτοῦ καὶ ὡς ἐπὶ του φοβερού σου καὶ ἀπροσωπολήπτου παρεστηκώς βήματος, Χριστὲ ὁ Θεὸς, καὶ δίκας ὑπὸ έχων, καὶ λόγον ποιούμενος τῶν ἐμοὶ πεπραγμένων κακών, οὕτω σήμερον πρὸ τοῦ φθάσαι σὴν ἡμέραν τῆς κατακρίσεως μου, ἐπὶ τῷ ἁγίῳ σου θυσιαστηρί περιστάμενος ἐνώπιόν σου, καὶ τῶν φοβερῶν καὶ ἁγίων ἀγγέλων σου, κατακαμπτόμενος ὑπὸ τοῦ ἰδίου

SYMEONIS METAPHRASTE. LECTORI. In libro inter raros rarissimo, cui titulus: Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικών. etc., Venetiis 1782, fol., γ. 699 754 legitur Symeonis Melaphraste cominentarius in sermones 50 S. Mararii Ægyptii, sub hoc titulo: Παράφρασις Συμεών του Μεταφραστοῦ εἰς ρν' κεφάλαια εἰς τοὺς πεντήκοντα λόγου του ἁγίου Μακαρίου Αἰγυπτίου. Incipit: Περὶ τελειότητος ἐν πνεύματι λόγος α'. — Pag. 704: Τοῦ αὐτοῦ περὶ προσευχῆς. – 709: Τοῦ αὐτοῦ περὶ ὑπομονῆς καὶ διακρίσεως. — 719: Τοῦ αὐτοῦ περὶ ὑψώσεως τοῦ ναός. – 720. Τοῦ αὐτοῦ περὶ ἀγαπης. Τοῦ αὐτοῦ περὶ ἐλευθερίας νοός. Hæc tamen omnia jamdudum edita sunt sub nomine ipsius Macarii (jure, ut videtur, non suo) et exstant Patrologice nostra ton. XXXIV, col. 84.-965. PRECATIONES. (Ex Horlogio Græcorum in precibus ad Communionem, Ed. Venet. Pinelli, 1644, p. 610), Precatio Symeonis Metaphrastœ. Λ Εὐχὴ Συμεὼν τοῦ Μεταφραστοῦ. Qui solus purus et integer es. Domine, qui per Ο μόνος καθαρος καὶ ἀκήρατος Κύριος, ὁ δι' οί ineffabilem benignitatis sensum, nostram totam στον φιλανθρωπίας ἀνεκδιήγητον, τὸ ἡμέτερον ὅλον naturam a sumpsisti ex puro et virginali sanguine προσλαβόμενος φύραμα ἐκ τῶν ἁγνῶν καὶ παρθενια ejus quæ supra na uram te concepit Spiritus divini κῶν αἱμάτων τῆς ὑπερφυώς κυησάσης σε, Πνεύ influentia, et alerni Palris beneplacio, Christe ματος θείου ἐπελεύσει, καί εὐδοκίᾳ Πατρὸς ἀϊδίου, Jesu, Dei sapientia, pax et virtus; qui in corpore Χριστὲ Ἰησοῦ σοφία Θεοῦ, καὶ εἰρήνη καὶ δύναμις· tuo vivificas et salutares passiones expertus es, ὁ τῷ προσλήμματί σου τα ζωοποιὰ καὶ σωτήρια crucem, clavos, lanceam, mortem; mortifica mei πήθη καταδεξάμενος, τὸν σταυρὸν, τοὺς ἤλους, τὴν corporis exitiosas animæ passiones; qui in se- λόγχην, τὸν θάνατον, νέκρωσόν μου τα ψυχοφθόρα pulcro tuo Inferni regnum dejecisti, sepeli mea πάθη τοῦ σώματος· ὁ τῇ ταφῇ σου τὰ τοῦ ᾅδου prava consilia per bonas cogitationes, et nequitia σκυλεύσας βασίλεια, θάψον μου διὰ τῶν ἀγαθῶν λος spiritus dissipa; qui vivifica tua post tres dies γισμῶν τὰ πονηρὰ διαβούλια, καὶ τὰ τῆς πονηρίας resurrectione, primum parentem lapsum susci- πνεύματα διασκέδασον· ὁ τῇ τριημέρῳ σου καὶ ζωης tasti, suscita mne peccato prostratrum penitentia φόρο Αναστάσει, τὸν πεπτωκότα προπάτορα ανα sensus mihi subministraus; qui gloriosa tua as- σνέσας, ἀνάστησόν με τῇ ἁμαρτία κατολισθήσαντα, censione, assumptam carnem deificasti, et sede ad τρόπους μοι μετανοίας ὑποτιθέμενος· ὁ τῇ ἐνδόξῳ dexteram Patris honorasti, dignum me effice per του ἀναλήψει, τῆς σαρκὸς θειώσας τὸ πρόσλημμα, sanctorum mysteriorum tuorum participationem, καὶ τοῦτο τῇ δεξιᾷ καθέδρα τιμήσας τοῦ Πατρὸς, ut dextrum salvatorum locum obtineam; qui Pa- ἀξίωσόν με διὰ τῆς τῶν ἁγίων σου μυστηρίων μετα racleti Spiritus adventu, vasa gloriosa sanctos tuos λήψεως, τῆς δεξιᾶς μερίδος τῶν σωζομένων τυχεῖν' discipulos effecisti, me quoque ejus advenientis ὁ τῇ ἐπιδημίᾳ τοῦ παρακλήτου Πνεύματος, σκεύη habitaculum ostende; qui debet iterum venire ad τίμια τοὺς ἱερούς σου μαθητάς έργασάμενος, δο judicandum orbem in justitia, rasta mihi ut oc- χεῖον καὶ τῆς αὐτοῦ ἀνάδειξον ἐπελεύσεως· ὁ curram tibi in nubibus sanctis tuis, ut sine fine μέλλων πάλιν ἔρχεσθαι κρῖναι τὴν οἰκουμένην ἐν δι glorificem et celebrem te cum aterno tuo Palri, καιούνῃ, εὐδόκησιν κἀμὲ προϋπαντῆσαί σοι ἐν νε el sanctissimo, bono et vivifico tuo Spiritu, nunc φέλαις, τῷ ποιητῇ καὶ πλάστῃ μου σὺν πᾶσι τοῖς et semper, et in sæcula sæculorum. Amen. ἁγίοις σου, ἵνα ἀτελευτήτω; δοξολογῶ καὶ ἀνυμνῶ σε σὺν τῷ ἀνάρχη του Πατρὶ, καὶ τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῳ του Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Ejusdem precatio altera. Ut in tremendo tuo et personarum non acceptionem faciente tribunali aslans, Christe Deus, et sententiam expectans, et rationem reddens meorum male gestorum, ita hodie ante adventum diei mea condemnationis,in sancto tuo allari assistens coram te et venerandis sanctis angelis tuis, sub meæ conscientiae pondere incurvatus, offero iniqua mea Ο Εὐχὴ ἑτέρα τοῦ αὐτοῦ καὶ ὡς ἐπὶ του φοβερού σου καὶ ἀπροσωπολήπτου παρεστηκώς βήματος, Χριστὲ ὁ Θεὸς, καὶ δίκας ὑπὸ έχων, καὶ λόγον ποιούμενος τῶν ἐμοὶ πεπραγμένων κακών, οὕτω σήμερον πρὸ τοῦ φθάσαι σὴν ἡμέραν τῆς κατακρίσεως μου, ἐπὶ τῷ ἁγίῳ σου θυσιαστηρί περιστάμενος ἐνώπιόν σου, καὶ τῶν φοβερῶν καὶ ἁγίων ἀγγέλων σου, κατακαμπτόμενος ὑπὸ τοῦ ἰδίου

SYMEONIS METAPHRASTÆ PRECATIONES. Quis eriget me in talibus malis constitutum, et in που. Τίς ἀναστήσει με τὸν ἐν τοσούτοις κακοῖς, καὶ tanta peccata lapsum? In te, Domine, speravi, τοσούτοις περιπεσόντα πλημμελήμασιν; Επὶ σοι, Deus meus; si est mit i spes salutis, si vincit beni- Κύριε, ἤλπισα, ὁ Θεός μου· εἰ ἔστι μοι σοτηρίες gnitas tua multitudinem iniquitatum mearum, sis ἐλπὶς, οἱ νικᾷ ἡ φιλανθρωπία σου τα πλήθη τῶν mihi Salvator, et secundum miserationes tuas et ἀνομῶν μου, γενοῦ μοι Σωτήρ, καὶ κατὰ τοὺς οἱ· misericordias tuas, solve, dimitte, et relaxa mihi κτιρμούς σου καὶ τὰ ἐλέη σου, ἄνες, ἄφες, συγχώ quanta tibi peccavi; quia multis malis impleta est ρησόν μοι πάντα ὅσα τοι ἥμαρτον· ὅτι πολλῶν και anima mea, et non est in me salutis spes. Miserere κῶν ἡ ψυχή μου ἐπλήσθη, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοὶ σωmei, Deus, secundum magnam misericordiam τηρίας ἐλπὶς, ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα tuam, et ne retribuas mibi secundum opera mea, ἔλεός σου, καὶ μὴ ἀποδῴης μοι κατὰ τὰ ἔργα μου sed converte, suscipe, libera animam meam a malis ἀλλ' ἐπίστρεψον, ἀντιλαβοῦ, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μου in quibus nata est et ab exitialibus inclinationibus, ἀπὸ τῶν συμφυέντων αὐτῇ κακῶν, καὶ δεινῶν προsalva me propter misericordiam tuam, ut ubi ab- λήψεων σώσόν με ἕνεκεν τοῦ ἑλέους σου, ἵνα ὅπου undavit delictum, superabundet gratia tua; et lau- ἡ ἁμαρτία επλεόνασεν, ὑπερπερισσεύσῃ ἡ χάρις dabo, et glorificabo te semper omnibus diebus vitæ σου· καὶ αἰνέτω, καὶ δοξάσω σε διὰ παντὸς, πάσας mem. Tu es enim Deus penitentium, et Salvater 5 τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου. Σὺ γὰρ εἴ Θεὸς τῶν μετα peccantium, et tibi gloriam conferimus cum æter- νοούντων, καὶ Σωτὴρ τῶν ἁμαρτανόντων, καὶ σοῦ no tuo Patre, et sanctissimo, bono et vivifco tuo τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, spiritu, nunc et semper, et in sæcula sæculorum. καὶ τῷ παναγίῳ, καὶ ἀγαθῷ, καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύ Amen. ματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰών νων. Αμήν. Versus ejusdem. Qui das mihi carnem tuam escam libens, Qui ignis es indignos consumens, Ne me comburas, Creator meus. Potius intra in membrorum meorum compagines, In omnes artus, in renes et cor meum. Στίχοι τοῦ αὐτοῦ. Ο δοὺς τροφήν μοι σάρκα σὴν ἐκουσίως, Ο πύρ ὑπάρχων, καὶ φλέγων ἀναξίους, Μὴ δὴ καταφλέξῃς με, με, πλαστουργό μου Μᾶλλον δίελθε πρὸς μελῶν μου συνθέσεις, Εἰς πάντας ἀρμούς, εἰς νεφρούς, εἰς καρδίαν. Ure autem spinas omnium meorum delictorum; Φλέξον δ᾽ ἀκάνθας τῶν ὅλων μου πταισμάτων Animam emunda, mentem sanctifica, Frena obfirma, ossaque simul; Sensuum illumina quintuplicein facultatem, Totum me tuo timore constringe; Semper vigila, cerva, et custodi mne, Ab omni opere et verbo animam perdente. Purifica, emunda et dirige me, Exorna, instrue et illumina me. Ostende me habitaculum Spiritus solius, Et nunquam habitatio peccati. Ut domus tua sim communionis dono. Ψυχὴν κάθαρον, ἁγίασον τὰς φρένας, Ο Τὰς ἡνίας στήριξον ὀστέοις ἅμα· Αἰσθήσεων φώτισον ἁπλῆν πεντάδα· Ολον με τῷ τῷ συγκαθήλωσον φόβῳ· Αεὶ σκέπε, φρούρει τε καί φύλαττέ με, Ἐκ παντὸς ἔργου καὶ λόγου ψυχοφθρόρου Αγνιζε, καὶ κάθαρε, καὶ ῥυθμιζέ με, Κάλλυνε, συνέτιζε, καὶ φώτιζέ με Δετξόν με σὲν σκήνωμα πνεύματος μόνου, Καὶ μηκέτι σκήνωμα τῆς ἁμαρτίας, Ιν' ὡς σὸν οἶκον εἰσόδῳ κοινωνίας Πρέσβεις φέρω σοι πάντας ἡγιασμένους, Ut ignis me fugiat, omnis male agens,omnis libido, ως πῦρ με φεύγῃ, πᾶς κακοῦργος, πᾶν πάθος, Intercessores offero tibi omnes sanctos, Incorporeorum ordines, Præcursorem tuum, sapientes apostolos, El cum his tuam puram et immaculatem Matrem; Quorum orationes, auisericors, suscipe, Christe mi, Et filium lucis tuum servam effice. Tu enim es solus sanctificatio nostra, O bone, animarumque nostrarum splendor; Et tibi, ut decet, tanquam Deo ac Domino Gloriam omnes quotidie offerimus. Τάς ταξιαρχίας τε τῶν ἀσωμάτων, Τον πρόδρομον σου, τους σοφούς ἀποστόλους, Πρὸς τοῖσδε σὴν ἄχραντον ἁγνὴν Μητέρα Οταν ν εάς λιτάς, εὔσπλαγχνε, δέξαι, Χριστέ μου, Καὶ φωτὸς παῖδα τὸν σὸν ἔργασαι λάτριν Σὺ γὰρ ὑπάρχεις ἁγιασμὸς καὶ μόνος Ημῶν, ἀγαθὲ, τῶν ψυχῶν καὶ λαμπρότης Καὶ σοὶ πρεπόντως ὡς θεῷ καὶ Δεσπότη Δόξαν άπαντες πέμπομεν καθ' ἡμέραν.

SYMEONIS METAPHRASTÆ PRECATIONES. Quis eriget me in talibus malis constitutum, et in που. Τίς ἀναστήσει με τὸν ἐν τοσούτοις κακοῖς, καὶ tanta peccata lapsum? In te, Domine, speravi, τοσούτοις περιπεσόντα πλημμελήμασιν; Επὶ σοι, Deus meus; si est mit i spes salutis, si vincit beni- Κύριε, ἤλπισα, ὁ Θεός μου· εἰ ἔστι μοι σοτηρίες gnitas tua multitudinem iniquitatum mearum, sis ἐλπὶς, οἱ νικᾷ ἡ φιλανθρωπία σου τα πλήθη τῶν mihi Salvator, et secundum miserationes tuas et ἀνομῶν μου, γενοῦ μοι Σωτήρ, καὶ κατὰ τοὺς οἱ· misericordias tuas, solve, dimitte, et relaxa mihi κτιρμούς σου καὶ τὰ ἐλέη σου, ἄνες, ἄφες, συγχώ quanta tibi peccavi; quia multis malis impleta est ρησόν μοι πάντα ὅσα τοι ἥμαρτον· ὅτι πολλῶν και anima mea, et non est in me salutis spes. Miserere κῶν ἡ ψυχή μου ἐπλήσθη, καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἐμοὶ σωmei, Deus, secundum magnam misericordiam τηρίας ἐλπὶς, ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα tuam, et ne retribuas mibi secundum opera mea, ἔλεός σου, καὶ μὴ ἀποδῴης μοι κατὰ τὰ ἔργα μου sed converte, suscipe, libera animam meam a malis ἀλλ' ἐπίστρεψον, ἀντιλαβοῦ, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μου in quibus nata est et ab exitialibus inclinationibus, ἀπὸ τῶν συμφυέντων αὐτῇ κακῶν, καὶ δεινῶν προsalva me propter misericordiam tuam, ut ubi ab- λήψεων σώσόν με ἕνεκεν τοῦ ἑλέους σου, ἵνα ὅπου undavit delictum, superabundet gratia tua; et lau- ἡ ἁμαρτία επλεόνασεν, ὑπερπερισσεύσῃ ἡ χάρις dabo, et glorificabo te semper omnibus diebus vitæ σου· καὶ αἰνέτω, καὶ δοξάσω σε διὰ παντὸς, πάσας mem. Tu es enim Deus penitentium, et Salvater 5 τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς μου. Σὺ γὰρ εἴ Θεὸς τῶν μετα peccantium, et tibi gloriam conferimus cum æter- νοούντων, καὶ Σωτὴρ τῶν ἁμαρτανόντων, καὶ σοῦ no tuo Patre, et sanctissimo, bono et vivifco tuo τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν σὺν τῷ ἀνάρχῳ σου Πατρί, spiritu, nunc et semper, et in sæcula sæculorum. καὶ τῷ παναγίῳ, καὶ ἀγαθῷ, καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύ Amen. ματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰών νων. Αμήν. Versus ejusdem. Qui das mihi carnem tuam escam libens, Qui ignis es indignos consumens, Ne me comburas, Creator meus. Potius intra in membrorum meorum compagines, In omnes artus, in renes et cor meum. Στίχοι τοῦ αὐτοῦ. Ο δοὺς τροφήν μοι σάρκα σὴν ἐκουσίως, Ο πύρ ὑπάρχων, καὶ φλέγων ἀναξίους, Μὴ δὴ καταφλέξῃς με, με, πλαστουργό μου Μᾶλλον δίελθε πρὸς μελῶν μου συνθέσεις, Εἰς πάντας ἀρμούς, εἰς νεφρούς, εἰς καρδίαν. Ure autem spinas omnium meorum delictorum; Φλέξον δ᾽ ἀκάνθας τῶν ὅλων μου πταισμάτων Animam emunda, mentem sanctifica, Frena obfirma, ossaque simul; Sensuum illumina quintuplicein facultatem, Totum me tuo timore constringe; Semper vigila, cerva, et custodi mne, Ab omni opere et verbo animam perdente. Purifica, emunda et dirige me, Exorna, instrue et illumina me. Ostende me habitaculum Spiritus solius, Et nunquam habitatio peccati. Ut domus tua sim communionis dono. Ψυχὴν κάθαρον, ἁγίασον τὰς φρένας, Ο Τὰς ἡνίας στήριξον ὀστέοις ἅμα· Αἰσθήσεων φώτισον ἁπλῆν πεντάδα· Ολον με τῷ τῷ συγκαθήλωσον φόβῳ· Αεὶ σκέπε, φρούρει τε καί φύλαττέ με, Ἐκ παντὸς ἔργου καὶ λόγου ψυχοφθρόρου Αγνιζε, καὶ κάθαρε, καὶ ῥυθμιζέ με, Κάλλυνε, συνέτιζε, καὶ φώτιζέ με Δετξόν με σὲν σκήνωμα πνεύματος μόνου, Καὶ μηκέτι σκήνωμα τῆς ἁμαρτίας, Ιν' ὡς σὸν οἶκον εἰσόδῳ κοινωνίας Πρέσβεις φέρω σοι πάντας ἡγιασμένους, Ut ignis me fugiat, omnis male agens,omnis libido, ως πῦρ με φεύγῃ, πᾶς κακοῦργος, πᾶν πάθος, Intercessores offero tibi omnes sanctos, Incorporeorum ordines, Præcursorem tuum, sapientes apostolos, El cum his tuam puram et immaculatem Matrem; Quorum orationes, auisericors, suscipe, Christe mi, Et filium lucis tuum servam effice. Tu enim es solus sanctificatio nostra, O bone, animarumque nostrarum splendor; Et tibi, ut decet, tanquam Deo ac Domino Gloriam omnes quotidie offerimus. Τάς ταξιαρχίας τε τῶν ἀσωμάτων, Τον πρόδρομον σου, τους σοφούς ἀποστόλους, Πρὸς τοῖσδε σὴν ἄχραντον ἁγνὴν Μητέρα Οταν ν εάς λιτάς, εὔσπλαγχνε, δέξαι, Χριστέ μου, Καὶ φωτὸς παῖδα τὸν σὸν ἔργασαι λάτριν Σὺ γὰρ ὑπάρχεις ἁγιασμὸς καὶ μόνος Ημῶν, ἀγαθὲ, τῶν ψυχῶν καὶ λαμπρότης Καὶ σοὶ πρεπόντως ὡς θεῷ καὶ Δεσπότη Δόξαν άπαντες πέμπομεν καθ' ἡμέραν.