ΣΥΜΕΩΝ ΜΑΓΙΣΤΡΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ET LOGOTHETÆ CURSUS EPISTOLA. (Apud Allatium, in Diatriba de Symeonibus.) Ut scite qui scripsit, et prorsus fortunate, in eum qui ante stabat, jaculumn jecit: et qui vulnus accepit, si sensu non careat, gaudebit potius animumque voluptate explebit, suaviloquentiæ melle delinitus: similisque fuerat oratio quodammodo torquibus, pondere quidem gravibus, sed materia aureis; qui aruifcii summa venustate oculos adeo delectent, ut molestio, quæ ex pondere advenit, sub pretiosa maleria et artificii pulchritudine recondita, sensum effugial. 11. Nicela Smyrnensi metropolita. Venere ad nos litteræ amicissimi mihi, et in omnibus pretiosissimi animi verum exemplum atque imago. Sic enim per eas et mores probissimos et æquitatem (illam nempe tuam) expresseras, ut eundem ipsum Nicetam meum oculis mihi viderer aspicere, ulut est, aslantcm, et quam mollia atque suavia colloquia mecum conferentem. Et erat omnino necesse, animo ita composium et expetitum ab omnibus, pari ratione et lingua esse instruetum, ne nimium absens eos contristares, quos tuis sermonibus hilaritate afficias; sed veluti præsens temetipsum amicis exhibeas Sed utinam perpulchra ejusmodi imaginis rursus exemplar intueri fas esset, ut non eo solum modo, quod apparet, ad multum tempus, sed te vere etiam concupito perfruamur. III. Eidem. Perpulchram hanc el gratiosissimam epistolam, et quamr. quispiam nuncupaverit Musarurn artificio- " sissime fabrefactum opus, vere sapientissime et philosophiæ addictissime sacerdos,accipiens, gavisus sum, ita me juvet veritas, et lubentiis delibutus, genio meo benefeci, ipsunique scriptoris animum conjeci, quantæ ille mansuetudinis, quantæ modestiæ et quantæ probitatis indicia præ se ferat. Licet enim oratio videatur aspera, erga eum nempe A'. Ως ευστόχως ὁ γράψας, καὶ λίαν ἐπιτυχῶς κατὰ τοῦ προκειμένου ἀφῆκε τὸ βέλος, καὶ ὁ τὴν πληγὴν δεξάμενος, εἴ τις αἴσθησις, ἡσθήσεται μᾶλλον, καὶ ἡδονὴν ἕξει, τῷ μέλιτι τῆς ἡδυεπείας εὐφρανθείς. Καὶ ἔφικέ πως ὁ λόγος κλοῷ τινι, βαρεῖ μὲν τὴν ελκὴν, χρυσῷ δὲ τὴν ὕλην, καὶ πολλῷ τῷ κάλλει τῆς τέχνης τὴν ὄψιν θέλγοντι· ὡς κλέπτεσθαι, καὶ δικα λανθάνειν τὴν ἀπὸ τοῦ βάρους ἀχθηδόνα, τῷ τιμῷ τῆς ὕλης καὶ τῷ περικαλλεῖ τῆς τέχνης ἐγκρυπτομένην. Β΄. Νικήτα μητροπολίτη Σμύρνης. Γράμματα ἡμῖν ἧκεν, ἐναργής εἰκὼν τῆς πάντα ἐμοὶ τιμίας καὶ φιλτάτη; ψυχής. Οὕτω γὰρ ἐνέφηνας δι᾿ αὐτῶν ἤθη τε τὰ χρηστότατα, καὶ ἐπιείκειαν, ἐκείνην δή που τὴν σήν, ὥστε αὐτοχρημα ὁρᾶν ἐδόχουν τὸν ἐμὸν Νικήταν, ἐστάναι τε, ὥσπερ ἔχει, καὶ ὁμιλεῖ, μάλα μελιχρώς καὶ ἡδέως. Καὶ ἔδει πάντως τὸν οὕτως ἔχοντα ψυχῆς, καὶ ἐπέραστον τοῖς πολλοῖς ὄντα, οὕτως ἔχειν καὶ γλώττης, ἵνα μὴ σφύ δρα λυπῆς ἀφιστάμενος, ου; εὐφραίνεις, ἀλλ' αὐτὸς σεαυτόν ὡς παρόντα τοῖς φιλοῦσι, παρέχεις. Πλὴν ἀλλὰ γένοιτο τῆς καλῆς ταύτης εἰκόνος καὶ τὸ πρωτ τότυπον ἐπαύθις ἰδεῖν, ἵνα μὴ τῷ δοκοῦντι μόνον ἐπιπολὺ, ἀλλὰ καὶ τῷ ὄντι τοῦ ποθουμένου και ατρυ φώμεν. Γ΄. Τῷ αὐτῷ. Τῇ καλῇ ταύτῃ καὶ χαριεστάτῃ τῶν ἐπιστολῶν έντυχών, καὶ ἢν ἄν τις καλέσειεν ἔργον τι Μουσῶν τὸ φιλοτεχνόνατον, σοφώτατε τῷ ὄντι καὶ φιλοσοφώ τατε ἱερέων, ἤσθην, μὰ τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡδονῆς ἔσχον μεστὴν τὴν ψυχὴν, αὐτῆς τε τῆς τοῦ γράψαν τος στοχασάμην ψυχῆς, ὅσης μὲν ἡμερότηνος, ὅσης δὲ τῆς ἐπιεικείας, ὅσης δὲ τῆς χρηστότητος τὰ σύμε βολα διαφαίνει. Εἰ γὰρ καὶ τραχεῖς οἱ λόγοι δοκοῦσι λαθ᾽ ὅτου δὴ καὶ γεγόνασιν, ἀλλὰ τοῖς καλῶς αὐτῶν

ΣΥΜΕΩΝ ΜΑΓΙΣΤΡΟΥ ΚΑΙ ΛΟΓΟΘΕΤΟΥ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ET LOGOTHETÆ CURSUS EPISTOLA. (Apud Allatium, in Diatriba de Symeonibus.) Ut scite qui scripsit, et prorsus fortunate, in eum qui ante stabat, jaculumn jecit: et qui vulnus accepit, si sensu non careat, gaudebit potius animumque voluptate explebit, suaviloquentiæ melle delinitus: similisque fuerat oratio quodammodo torquibus, pondere quidem gravibus, sed materia aureis; qui aruifcii summa venustate oculos adeo delectent, ut molestio, quæ ex pondere advenit, sub pretiosa maleria et artificii pulchritudine recondita, sensum effugial. 11. Nicela Smyrnensi metropolita. Venere ad nos litteræ amicissimi mihi, et in omnibus pretiosissimi animi verum exemplum atque imago. Sic enim per eas et mores probissimos et æquitatem (illam nempe tuam) expresseras, ut eundem ipsum Nicetam meum oculis mihi viderer aspicere, ulut est, aslantcm, et quam mollia atque suavia colloquia mecum conferentem. Et erat omnino necesse, animo ita composium et expetitum ab omnibus, pari ratione et lingua esse instruetum, ne nimium absens eos contristares, quos tuis sermonibus hilaritate afficias; sed veluti præsens temetipsum amicis exhibeas Sed utinam perpulchra ejusmodi imaginis rursus exemplar intueri fas esset, ut non eo solum modo, quod apparet, ad multum tempus, sed te vere etiam concupito perfruamur. III. Eidem. Perpulchram hanc el gratiosissimam epistolam, et quamr. quispiam nuncupaverit Musarurn artificio- " sissime fabrefactum opus, vere sapientissime et philosophiæ addictissime sacerdos,accipiens, gavisus sum, ita me juvet veritas, et lubentiis delibutus, genio meo benefeci, ipsunique scriptoris animum conjeci, quantæ ille mansuetudinis, quantæ modestiæ et quantæ probitatis indicia præ se ferat. Licet enim oratio videatur aspera, erga eum nempe A'. Ως ευστόχως ὁ γράψας, καὶ λίαν ἐπιτυχῶς κατὰ τοῦ προκειμένου ἀφῆκε τὸ βέλος, καὶ ὁ τὴν πληγὴν δεξάμενος, εἴ τις αἴσθησις, ἡσθήσεται μᾶλλον, καὶ ἡδονὴν ἕξει, τῷ μέλιτι τῆς ἡδυεπείας εὐφρανθείς. Καὶ ἔφικέ πως ὁ λόγος κλοῷ τινι, βαρεῖ μὲν τὴν ελκὴν, χρυσῷ δὲ τὴν ὕλην, καὶ πολλῷ τῷ κάλλει τῆς τέχνης τὴν ὄψιν θέλγοντι· ὡς κλέπτεσθαι, καὶ δικα λανθάνειν τὴν ἀπὸ τοῦ βάρους ἀχθηδόνα, τῷ τιμῷ τῆς ὕλης καὶ τῷ περικαλλεῖ τῆς τέχνης ἐγκρυπτομένην. Β΄. Νικήτα μητροπολίτη Σμύρνης. Γράμματα ἡμῖν ἧκεν, ἐναργής εἰκὼν τῆς πάντα ἐμοὶ τιμίας καὶ φιλτάτη; ψυχής. Οὕτω γὰρ ἐνέφηνας δι᾿ αὐτῶν ἤθη τε τὰ χρηστότατα, καὶ ἐπιείκειαν, ἐκείνην δή που τὴν σήν, ὥστε αὐτοχρημα ὁρᾶν ἐδόχουν τὸν ἐμὸν Νικήταν, ἐστάναι τε, ὥσπερ ἔχει, καὶ ὁμιλεῖ, μάλα μελιχρώς καὶ ἡδέως. Καὶ ἔδει πάντως τὸν οὕτως ἔχοντα ψυχῆς, καὶ ἐπέραστον τοῖς πολλοῖς ὄντα, οὕτως ἔχειν καὶ γλώττης, ἵνα μὴ σφύ δρα λυπῆς ἀφιστάμενος, ου; εὐφραίνεις, ἀλλ' αὐτὸς σεαυτόν ὡς παρόντα τοῖς φιλοῦσι, παρέχεις. Πλὴν ἀλλὰ γένοιτο τῆς καλῆς ταύτης εἰκόνος καὶ τὸ πρωτ τότυπον ἐπαύθις ἰδεῖν, ἵνα μὴ τῷ δοκοῦντι μόνον ἐπιπολὺ, ἀλλὰ καὶ τῷ ὄντι τοῦ ποθουμένου και ατρυ φώμεν. Γ΄. Τῷ αὐτῷ. Τῇ καλῇ ταύτῃ καὶ χαριεστάτῃ τῶν ἐπιστολῶν έντυχών, καὶ ἢν ἄν τις καλέσειεν ἔργον τι Μουσῶν τὸ φιλοτεχνόνατον, σοφώτατε τῷ ὄντι καὶ φιλοσοφώ τατε ἱερέων, ἤσθην, μὰ τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἡδονῆς ἔσχον μεστὴν τὴν ψυχὴν, αὐτῆς τε τῆς τοῦ γράψαν τος στοχασάμην ψυχῆς, ὅσης μὲν ἡμερότηνος, ὅσης δὲ τῆς ἐπιεικείας, ὅσης δὲ τῆς χρηστότητος τὰ σύμε βολα διαφαίνει. Εἰ γὰρ καὶ τραχεῖς οἱ λόγοι δοκοῦσι λαθ᾽ ὅτου δὴ καὶ γεγόνασιν, ἀλλὰ τοῖς καλῶς αὐτῶν

V. Eidem. Ε΄. Τῷ αὐτῷ. Τὸ τῆς θεοφιλείας σου γραμματεῖον ἐπιμελῶς ναγνόντες, καὶ ἀθοκοῦντά σε παρὰ τὸ μὴ ἀντίγρα φα δέχεσθαι παρ' ἡμῶν διαγνόντες, ταύτην ποιούμεθα τὴν ἀπολογίαν ὑγιῶς ἔχουσαν, καὶ σφόδρα τῇ ἀληθείᾳ συνάδουσαν. Οἱ λήθη τῶν σῶν αἰτία τῆς σιωπῆς, ὡς αὐτὸς ἔδοξας, οὐδὲ τὸ περὶ ἐλαχίστου ταῦτα ποιεῖσθαι, ῥαθυμοτέραν ἔχουν τὴν χεῖρα πρὸς τὴν γραφήν· ἀλλ᾽ ἡ τῶν δημοσίων ἀπαραίτη τος ἀσχολία, καὶ τὸ διηνεκῶς ἡμᾶς ἀπειλῆσθαι τῇ περὶ ταῦτα φροντίδι, τοῦτο καὶ γλώτταν εἴργει καὶ χείρα τὰ παρ' ὑμῶν ἀμείβεσθαι γράμματα. Πλήν ἀλλὰ γλῶτταν μὲν καὶ χεῖρα δακωλύει, ψυχὴν δὲ οὐδαμῶς ἀπείργει τοῦ μεμνῆσθαι τῶν ἐγνωσμένων. Μὴ γὰρ οὕτως ἰσχύσειέ ποτε δι' αἰῶνος φροντίς, ὡς Tuæ pietatis tabellas, diligenter percurrens, coguoscensque te maxime animo angi, quod a nobis responsum ad tuas non habueris, lac tibi ratione valide et veritati ipsi consone respondemus.Silentil causa non est tuarum rerum oblivio, ut tute opinaris; neque quod eas flocci pendamus, segnior manus redditur ad scribendum; sed rerum publicarum indeprecabilis occupatio et assidua conflictatio, et nusquam de iis cura intermittens, et linguam et manum consistere et commorari cogit, quominus ad tuas respondeamus. Sic est, linguam et manum retinet; animum vero non impedit, quin notorumn et amicorum recordemur. Nunquam enim tantumdem sollicitudo prævaluerit, ut et animo eorum memoriam evellat, quibuscum semel amicitia καὶ ψυχῆς ἐκβαλεῖν τὴν μνήμην τῶν παρ' ἡμῶν juncti sumus. Sed hæc quidem in optima animi άπαξ φιλεῖσθαι κριθέντων· ἀλλ᾽ ἢ μὲν ἐν καλλίστῳ parte sita est atque intime profundo insita,notasque τῆς ψυχῆς κεῖται καὶ ἐνδοτάτω βαθέως ἐνσημαν accuratas habet. Quæ vero singulis diebus occur- δεῖσα, καὶ ἀκριβεῖς τοὺς τύπους ἔχουσα· τὰ δὲ καθ᾽ runt, decenti providentia procurante, continuo fe- ἡμέραν ἐμπίπτοντα τῆς προσηκούσης τυγχάνοντα runtur, nihilum quidem eam lædentia. Addas illud προνοίας φέρεται ἀενιάως, μηδὲν αὐτῇ παραβλάquoque,nonnulla a te scripta, non responsione,sed πτοντα. Αλλως τε δὲ καὶ ἔνια τῶν παρὰ σου γραφ fide magis indiguisse, ut vera apud nos aestimaren- φέντων, οὐ τοσοῦτον ἀπολογίας, ὅσον ἐδεῖτο πίστεως, tur, qualia fuere de procuratoribus, quæ non mul. καὶ τοῦ ἀληθῆ παρ' ἡμῖν δεῖξαι, οἷα τὰ περὶ διοι tum ante tempus in cognitionem venerunt; et ea κατῶν οὐ πρὸ πολλοῦ γνωρισθέντα᾽ ὧν γε δὴ καὶ ipse existimo, quam quæ in Sagra gesta sunt, cre- ἔτυχον, καὶ πιστά μοι ἔδοξε ταῦτα μᾶλλον τῶν ἐπὶ credibiliora. Habes jam a nobis sufficientem respon- Σάγρας. Ἔχεις ἀρκοῦσαν παρ' ἡμῶν ἀπολο sionem; vel, si vis, plagæ quæ ab amore illata est, γίαν, ἢ θεραπείαν τῆς κατὰ πόθον πληγῆς, καὶ remedium: et oblecta le gaudio, quod non prom- χαῖρε, ὅτι μὴ τὸ ῥᾷστον καὶ πρόχειρον, ἀλλὰ τὸ plum et quod ad manus est, sed tulum opportu- ἀσφαλὲς καὶ καίριον ἔχεις. Γράφειν μὲν γὰρ ἔνι καὶ numque possideas. Facultas enim est, etiam non c μὴ φιλοῦντι, μεμνήσθαι δὲ καὶ κατὰ νοῦν ἔχειν, amanti, literas scribere; at memoria recolere, et τὸ μὴ φιλίως ἔχον, ἀδύνατον. Εἰ δὲ καὶ τοιοῦτόν mente retinere, qui amicitia conjunctus non est, τί ποτε γράψης, οἷον ἀναγκαίως ἀπαιτοῦν τὴν ἀπολο nequit. Quod si quandoque tale scripserit, quod γίαν, καὶ γράψομεν πάντως καὶ ἀπολογησόμεθα. necessario responsum exigat, prorsus et scribemus Μόνον αὐτὸς εὐχου, καὶ ταῖς πρὸς τὸ θεῖον δεήσεσιν et respondebimus. Interim modo tu preces funde, εὐοδοῦν ἡμῖν τὰ ἐν χερσὶ, μὴ ἀμέλει. et Deum supplicationibus exorare non desinas, at prospere nobis, quæ præ manibus sunt, eveniant. 5'. Decursis tuæ pietatis litteris, mentem et scopum, Τοῖς τῆς σῆς θεοφιλείας γράμμασιν ἐντυχόντες, qui in illis latebat, capere non potuimus. Namque τοῦ ἐν αὐτοῖς ἀποκεκρυμμένου σκοποῦ ἐφικέσθαι volens et libens, cum in gremio sententiam abui- οὐκ ἠδυνήθημεν, ἀσαφείς γὰρ ἑκουσίᾳ τὴν διάνοιαν disses, multis nos ac variis erroribus implicasti, συγκαλύχας, εἰς πολλὰς ἡμᾶς καὶ διαφόρους περιcum non esset, ubi exquisila rei propositæ compre- πλανᾶσθαι πεποιηκας, μὴ ἔχοντας ὅπη στῶμεν τῇ hensione mentem firmaremus. Quod si qua ipse ἀκριβεῖ καταλήψει τοῦ προκειμένου. Εἰ μὲν οὖν tibi proposueras nobis occultare,tibieratin animo, ήδούλου μὴ νεηθῆναι τὰ τοῦ σκοπού, πεπλήρωται finem jam habuere pro tua sententia. Quare vero σοι τὰ κατὰ γνώμην. Τί δὲ μὴ τὴν ἀρχὴν τελείως et in ipso ingressu ea prorsus non texisti silentio, ἀμεσιώμησας, ἀλλ' ἐκείνωνεις γραμμάτων, οἷς οὐκ sed litteras cum illis communicasti, quos nolebas Αβούλου κοινωνούς ἕξειν, καὶ τῶν δι' αὐτῶν δηλου habere participes eorum, quæ per illas significa- μένων; Εἰ ἅπερ ἔγραψας δῆλα πάντως βούλει γενέ bantur. Quod si quæ scripseras omnino manifesta σθαι τοῖς πρὸς οὓς ἔγραψας, τί αὐτὸς σεαυτῷ ἐλέγχῃ iis esse volebas, ad quos scripsisti, quid tibimet διαμαχόμενος, πραγμά τι ποιών, παρ᾽ οὐδὲν αἰνία ipsi adversaris, rem peragens nihilo ab ænigmate γματος διαλάτιον, καὶ ἅπερᾶν ἐθέλοις, ἐν ταυτῷ μὴ dissimilem, ut quæ neque velles, ea ipsa velle te θέλων φαινόμενος; Εἰ οὖν ὅλως βούλει, ώσπερ οἶδα deprehendaris? Si itaque prorsus aves, sicuti te καὶ βούλει, περίελε ἢν ἑκὼν κατέχεις τῶν γεγραμvelle sat scie, quam volens offudisti scriptis obscu- μένων ἀσάφειαν, καὶ καθαρῶς ἡμῖν δήλου τὰ τοῦ ritatem, rejice et tui consilii sententiam aperi. σκοποῦ. Οὐ γὰρ ἄν τι; ἐπὶ σοὶ λέξειεν, βούλεσθαι Neque enim quispiam de te dixerit, voluntate qui- μέν, μὴ δύνασθαι δὲ, καὶ ἀτονωτέραν ἔχειν τὴν

V. Eidem. Ε΄. Τῷ αὐτῷ. Τὸ τῆς θεοφιλείας σου γραμματεῖον ἐπιμελῶς ναγνόντες, καὶ ἀθοκοῦντά σε παρὰ τὸ μὴ ἀντίγρα φα δέχεσθαι παρ' ἡμῶν διαγνόντες, ταύτην ποιούμεθα τὴν ἀπολογίαν ὑγιῶς ἔχουσαν, καὶ σφόδρα τῇ ἀληθείᾳ συνάδουσαν. Οἱ λήθη τῶν σῶν αἰτία τῆς σιωπῆς, ὡς αὐτὸς ἔδοξας, οὐδὲ τὸ περὶ ἐλαχίστου ταῦτα ποιεῖσθαι, ῥαθυμοτέραν ἔχουν τὴν χεῖρα πρὸς τὴν γραφήν· ἀλλ᾽ ἡ τῶν δημοσίων ἀπαραίτη τος ἀσχολία, καὶ τὸ διηνεκῶς ἡμᾶς ἀπειλῆσθαι τῇ περὶ ταῦτα φροντίδι, τοῦτο καὶ γλώτταν εἴργει καὶ χείρα τὰ παρ' ὑμῶν ἀμείβεσθαι γράμματα. Πλήν ἀλλὰ γλῶτταν μὲν καὶ χεῖρα δακωλύει, ψυχὴν δὲ οὐδαμῶς ἀπείργει τοῦ μεμνῆσθαι τῶν ἐγνωσμένων. Μὴ γὰρ οὕτως ἰσχύσειέ ποτε δι' αἰῶνος φροντίς, ὡς Tuæ pietatis tabellas, diligenter percurrens, coguoscensque te maxime animo angi, quod a nobis responsum ad tuas non habueris, lac tibi ratione valide et veritati ipsi consone respondemus.Silentil causa non est tuarum rerum oblivio, ut tute opinaris; neque quod eas flocci pendamus, segnior manus redditur ad scribendum; sed rerum publicarum indeprecabilis occupatio et assidua conflictatio, et nusquam de iis cura intermittens, et linguam et manum consistere et commorari cogit, quominus ad tuas respondeamus. Sic est, linguam et manum retinet; animum vero non impedit, quin notorumn et amicorum recordemur. Nunquam enim tantumdem sollicitudo prævaluerit, ut et animo eorum memoriam evellat, quibuscum semel amicitia καὶ ψυχῆς ἐκβαλεῖν τὴν μνήμην τῶν παρ' ἡμῶν juncti sumus. Sed hæc quidem in optima animi άπαξ φιλεῖσθαι κριθέντων· ἀλλ᾽ ἢ μὲν ἐν καλλίστῳ parte sita est atque intime profundo insita,notasque τῆς ψυχῆς κεῖται καὶ ἐνδοτάτω βαθέως ἐνσημαν accuratas habet. Quæ vero singulis diebus occur- δεῖσα, καὶ ἀκριβεῖς τοὺς τύπους ἔχουσα· τὰ δὲ καθ᾽ runt, decenti providentia procurante, continuo fe- ἡμέραν ἐμπίπτοντα τῆς προσηκούσης τυγχάνοντα runtur, nihilum quidem eam lædentia. Addas illud προνοίας φέρεται ἀενιάως, μηδὲν αὐτῇ παραβλάquoque,nonnulla a te scripta, non responsione,sed πτοντα. Αλλως τε δὲ καὶ ἔνια τῶν παρὰ σου γραφ fide magis indiguisse, ut vera apud nos aestimaren- φέντων, οὐ τοσοῦτον ἀπολογίας, ὅσον ἐδεῖτο πίστεως, tur, qualia fuere de procuratoribus, quæ non mul. καὶ τοῦ ἀληθῆ παρ' ἡμῖν δεῖξαι, οἷα τὰ περὶ διοι tum ante tempus in cognitionem venerunt; et ea κατῶν οὐ πρὸ πολλοῦ γνωρισθέντα᾽ ὧν γε δὴ καὶ ipse existimo, quam quæ in Sagra gesta sunt, cre- ἔτυχον, καὶ πιστά μοι ἔδοξε ταῦτα μᾶλλον τῶν ἐπὶ credibiliora. Habes jam a nobis sufficientem respon- Σάγρας. Ἔχεις ἀρκοῦσαν παρ' ἡμῶν ἀπολο sionem; vel, si vis, plagæ quæ ab amore illata est, γίαν, ἢ θεραπείαν τῆς κατὰ πόθον πληγῆς, καὶ remedium: et oblecta le gaudio, quod non prom- χαῖρε, ὅτι μὴ τὸ ῥᾷστον καὶ πρόχειρον, ἀλλὰ τὸ plum et quod ad manus est, sed tulum opportu- ἀσφαλὲς καὶ καίριον ἔχεις. Γράφειν μὲν γὰρ ἔνι καὶ numque possideas. Facultas enim est, etiam non c μὴ φιλοῦντι, μεμνήσθαι δὲ καὶ κατὰ νοῦν ἔχειν, amanti, literas scribere; at memoria recolere, et τὸ μὴ φιλίως ἔχον, ἀδύνατον. Εἰ δὲ καὶ τοιοῦτόν mente retinere, qui amicitia conjunctus non est, τί ποτε γράψης, οἷον ἀναγκαίως ἀπαιτοῦν τὴν ἀπολο nequit. Quod si quandoque tale scripserit, quod γίαν, καὶ γράψομεν πάντως καὶ ἀπολογησόμεθα. necessario responsum exigat, prorsus et scribemus Μόνον αὐτὸς εὐχου, καὶ ταῖς πρὸς τὸ θεῖον δεήσεσιν et respondebimus. Interim modo tu preces funde, εὐοδοῦν ἡμῖν τὰ ἐν χερσὶ, μὴ ἀμέλει. et Deum supplicationibus exorare non desinas, at prospere nobis, quæ præ manibus sunt, eveniant. 5'. Decursis tuæ pietatis litteris, mentem et scopum, Τοῖς τῆς σῆς θεοφιλείας γράμμασιν ἐντυχόντες, qui in illis latebat, capere non potuimus. Namque τοῦ ἐν αὐτοῖς ἀποκεκρυμμένου σκοποῦ ἐφικέσθαι volens et libens, cum in gremio sententiam abui- οὐκ ἠδυνήθημεν, ἀσαφείς γὰρ ἑκουσίᾳ τὴν διάνοιαν disses, multis nos ac variis erroribus implicasti, συγκαλύχας, εἰς πολλὰς ἡμᾶς καὶ διαφόρους περιcum non esset, ubi exquisila rei propositæ compre- πλανᾶσθαι πεποιηκας, μὴ ἔχοντας ὅπη στῶμεν τῇ hensione mentem firmaremus. Quod si qua ipse ἀκριβεῖ καταλήψει τοῦ προκειμένου. Εἰ μὲν οὖν tibi proposueras nobis occultare,tibieratin animo, ήδούλου μὴ νεηθῆναι τὰ τοῦ σκοπού, πεπλήρωται finem jam habuere pro tua sententia. Quare vero σοι τὰ κατὰ γνώμην. Τί δὲ μὴ τὴν ἀρχὴν τελείως et in ipso ingressu ea prorsus non texisti silentio, ἀμεσιώμησας, ἀλλ' ἐκείνωνεις γραμμάτων, οἷς οὐκ sed litteras cum illis communicasti, quos nolebas Αβούλου κοινωνούς ἕξειν, καὶ τῶν δι' αὐτῶν δηλου habere participes eorum, quæ per illas significa- μένων; Εἰ ἅπερ ἔγραψας δῆλα πάντως βούλει γενέ bantur. Quod si quæ scripseras omnino manifesta σθαι τοῖς πρὸς οὓς ἔγραψας, τί αὐτὸς σεαυτῷ ἐλέγχῃ iis esse volebas, ad quos scripsisti, quid tibimet διαμαχόμενος, πραγμά τι ποιών, παρ᾽ οὐδὲν αἰνία ipsi adversaris, rem peragens nihilo ab ænigmate γματος διαλάτιον, καὶ ἅπερᾶν ἐθέλοις, ἐν ταυτῷ μὴ dissimilem, ut quæ neque velles, ea ipsa velle te θέλων φαινόμενος; Εἰ οὖν ὅλως βούλει, ώσπερ οἶδα deprehendaris? Si itaque prorsus aves, sicuti te καὶ βούλει, περίελε ἢν ἑκὼν κατέχεις τῶν γεγραμvelle sat scie, quam volens offudisti scriptis obscu- μένων ἀσάφειαν, καὶ καθαρῶς ἡμῖν δήλου τὰ τοῦ ritatem, rejice et tui consilii sententiam aperi. σκοποῦ. Οὐ γὰρ ἄν τι; ἐπὶ σοὶ λέξειεν, βούλεσθαι Neque enim quispiam de te dixerit, voluntate qui- μέν, μὴ δύνασθαι δὲ, καὶ ἀτονωτέραν ἔχειν τὴν