793 - MARTYRIUM S. SEBASTIANI. ADDENDA. (πλὴν γὰρ ὀλίγων μικροῦ πάντες οἱ πέριξ συνέδραμον ὅσον τε ἐν ἀσκήσει, καὶ ὅσον ἐν μιγάσι καὶ ὅσον ἐν ἱεροῖς ἢ καὶ ἄλλως ἐν πολιτικοῖς ἦν), κοινωφελή καὶ πρὸς τούτους ποιησαμένη παραίνεσιν, ἐξαιρέτως δὲ πρὸς τὴν ἀδελφιδῆν, περιπαθῶς ἄγαν ἐπὶ τῷ χωρισμῷ ταύτης διακειμένην, ἔπειτα καὶ πρὸς πάντης οδυνηρῶς ἔχοντας, ἐσχάτην ταύτην ἀνειπούσα φωνὴν. Τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο, τὴν ἁγίαν ἐκείνην καὶ ἱερὰν ἀφῆκε ψυχὴν, ἤδη περὶ τὴν ἐσχάτην τοῦ Δεκεμβρίου μηνός, ὄντος ἡμέρᾳ Κυριακῇ. Τοῦ δὲ καὶ τὸν νεκρὸν ὥσπερ ἔθος εὐσχημο νος τεθῆναι οὐδὲν ὅλως ἀλλοτρίων χειρῶν ἐδέησεν, ἀλλ᾽ α! τε χεῖρες αὐτομάτως αὐτῇ τῷ στήθει κατὰ σχῆμα ἐτέθησαν, καὶ οἱ πόδες μάλα σεμνῶς διετάθησαν, τὰ βλέφαρά τε ὥσπερ εἰς ἔτι ζῶσα, εὐφνῶς ἄγαν φιλοσόφως μύσασα ἦν. Δι' ὅλης οὖν τῆς νυκτὸς ἔσαντες ἐπ' αὐτῇ τὰ νενομισμένα, ἄρτι περὶ τὴν ἐν τῇ γῇ κρύπτουσι τὴν τῶν οὐρανῶν ὄντως ἀξίαν, τοῖς ἐκεῖ θαλάμοις οἰκοῦσαν καὶ τοῦ φωτὸς ἐκείνου διηνεκῶς ἀπολαύουσα, εἰς δόξαν Πατρός, Γιοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. 794 admodum paucis, omnes qui circumcirca habitabant, tam qui se separatim exercebant, quam qui communiter vivebant, et quicunque erant sacrati ordinis, atque adeo qui erant etiam cives oppida habitantes) cum ad eos in commune utilem fecisset admonitionem,præcipue vero ad consobrinam, quæ propter ejus separationem valde erat pertur bala, et deinde ad omnes,qui dolore afficiebantur, extremam hanc vocem effala: Sicut Domino visum est, ita factum est, sanctam illam et sacram emisit animam, ultimo die mensis Decembris, cum esset dies Dominicus. Ut autem corpus apte,ut mos est, et decore componeretur, nihil opus fuit alienis manibus, sed et manus suæ sponte pectori hom neste erant imposita, pedes autem erant extensi, ut decebat; supercilia vero perinde ac si adhuc viveret, ple et eleganter erant clausa. Cum ergo tota nocte super eam pro more cecinissent, circa auroram eam terræ mandant, quæ cœlis erat vere digna, et quæ illic in thalamis habitat, et luce illa assidue fruitur, ad gloriam Patris et Filii et Spiritus sancti, nunc et semper et in sæcula sæculorum. Amen. ADDENDA. MENSUS JANUARIUS ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ. MARTYRIUM SANCTI ET INCLYTI MARTYRIS SEBASTIANI ET EJUS SOCIORUM, ZOES, TRAGLINI [TRANQUILLINI], NICOSTRATI, CLAUDII, CASTORIS, TIBURTII, CASTULLI, MARCELLINI, ET MARCI. (Latine ap. Surium ad diem 20 Januar. Græce ex cod. Paris. 1195.) Α΄. Πολλῶν κατὰ διαφόρους καιρούς κατὰ Χριστοῦ καὶ τῶν ἐκείνου μανέντων θεραπευτών, Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανὸς ἡ ἐπίσημος ἐν κακοῖς ξυνωρὶς I. Cum multi diversis temporibus, adversus Christum et adversus illius asseclas insanierint Diocletianus et Maximianus, in malis par impro

795 - ADDENDA. JANUARIUS. 796 bam, tantum omnes alios superarunt in producenda πλέον τῶν ἄλλων εἰς τοσοῦτον τὸν καθ᾿ ἡμῶν ἐξέτει in nos persecutione ut nullum posteris locum re- ναν διωγμὸν, ὡς μηδενὶ τῶν πώποτε γενομένων liquerint, quo eos in furore possent antecellere. ἀπολιτών μανίας ὑπερβολήν· τὴν γὰρ τύραννον ἀρ Nam cum tyranni accepissent imperium, quod χὴν συναιρομένην αὐτοῖς τῆς ἀπονοίας ἔχοντες, έφι suffragabatur eorum amentiæ, et secure omnia λονείκουν πᾶσι τρόποις τοῦ ὄντος Θεοῦ τὸ ὑπήκοον auderent, contendebant partim quidem blandi- ἀποστῆσαι, καὶ τὸ τῆς ἀσεβείας ἀναδείξασθαι κράtiis et verbis fallacibus, partim autem minis et τος. plagis gravissimis, eos qui subjecti erant illorum imperio a Deo vero abducere, et ad impietatis ditionem traducere. Ubique itaque per suum principatum eos omnes comprehendentes qui Christianam tuebantur religionem, in custodias tradiderant et carceres, ut paulatim torti majorem sensum caperent perpessionis: et pietatem quidem negantes, viderent hanc lucem, in non parentes autem mortis ferretur sententia. Β΄. Τούτων οὕτω γινομένων Σεβαστιανός τις, ἀνὴρ καὶ γένει περιφανὴς καὶ δόξῃ περίβλεπτος, τῆς Με διολάνων ὁρμώμενος, τοσοῦτον τοῖς τυράννοις αἰδέσι μος ἦν διὰ τὴν αὐτοῦ δοκιμότητα ὡς τοῖς πιστοτάτοις φίλοις ἐναριθμεῖσθαι, καὶ τοῦ στρατιωτικού καταλόγου προτελεῖν. Οὗτος τὸν ὑγιούς τῆς πίστεως δια δαχθείς λόγου και βουλόμενος μετὰ καὶ ἄλλων πλειόνων ὑπεραθλῆσαι Χριστοῦ κατ' ἀρχὰς ἔσπευδε λανθάνειν, οὐ τὰς τιμωρίας δεδοικώς, ἀλλὰ ὅπως τῇ ὑποκρίσει ὡς δυσσεβής πιστευόμενος, διδάσκαλος εἴη τῆς ἀληθείας Χριστιανούς, καὶ πολλοὺς ἐντεῦθεν ἐνάγοι πρὸς τὴν εὐσέβειαν. II. Cum hæc sic fierent quidam Sebastianus, vir et genere clarus et gloria insignis, ortus Mediolani lyrannis erat adeo venerandus, quod videretur in omnibus vir spectatus et probitus, nt connumeraretur inter amicos fidissimos, et primas partes teneret in numero militari. Is cum didicisset veram fidei rationem,et vellet non solum seipsum, sed etiam alios ad Christum adducere per martyrium, conabatur quidem in principio latere et se celare, non quod timeret cruciatus, sed ut cum simulatione crederetur impius, esset re vera aliptes Christianis, et sic permultos induceret ad pietatem. Cum vero evasisset tempore omnibus manifestos, et postremus martyrii subiisset certamen, longe pulcherrimam assecutus est victorian), quæ bona coelestia ei conciliavit. Sed hæc quidem postea. III,Tunc autem quando, sicut dictum est, cona- Γ΄. Τοις δεσμωτηρίοις γὰρ προσιών, ἔνθα έτης batur latere, et fingebat se ea honorare quæ imperatores, accedens in carceres in quibus servabantur quicunque erant capti ex Christianis, piis eos verbis adhortabatur ad suscipienda certamina martyrii, praesentem vitam cum futura comparans, et suadens hanc quidem contemnere ut fragilem et morbi obnoxiam, illam autem solarn intueri et omnia facere ne exciderent a bonis in quæ non cadit interitus. His verbis et multos quidem alios induxit, ut quæ sunt gravia et aspera ferrent usque ad mortem, et non perderent pietatem; qui autem erant genere et opibus omnium clarissimi ii fuerunt Marcellinus et Marcus, quorum pater quidem erat Tranquillinus, mater vero Marcia; non minus autem fuerunt vil instituto fratres quam corporibus.Quibus cum, postquam diu fuissent inclusi in carcere, et plurima tormentorum genera pertulissent, et jam ultimam plagam gladii essent accepturi, Chromatius præfectus urbis iis dedisset spatium triginta dierum, jussit omnes accedere conspectum, ut tempore et necessariorum suorum IV. Cum ergo hæc facta essent et omnes accessissent, pater quidem in conspectu filiorum suam defebat orbitalem,dicens illa verba miserabilia: Quis o filii, erit mihi baculos senectutis? Quis me mortuum componet: Quis hoc miserum et abjectum corpus mandabit sepultura? Miseremini mei,o filii, quos genui, quos alui, quos ad lianc u que aetatem pροῦντο ὅσοι Χριστιανῶν συλληφθέντες ἐτύγχανον, λόγοις αὐτοὺς εὐσεβέσι πρὸς τοὺς ἄθλους τοῦ μαρ τυρίου ὑπήλειψε, πείθων τοῦ μὲν παρόντος βίου ὡς ἐπικήρου καταφρονεῖν, πρὸς τὸν μέλλοντα δὲ μόνον δρᾷν, καὶ πράττειν πάντα ὅπως ἂν τῶν ἀκηράτων μὴ διαμάρτωσιν ἀγαθῶν. Τούτοις τοῖς ῥήματι πολυ λοὺς μὲν καὶ ἄλλους υπήγετο ἕως θανάτου τοῖς δει νοῖς ἐγκαρτερεῖν· οἱ δὲ πάντων διὰ γένος καὶ πλοῦσ τον επισημότατοι Μαρκελλίνος καὶ Μάρκος ἦταν, πατρὸς μὲν Τραγκυλίνοῦ, μητρὸς δὲ Μαρκίας, οὐχ ἧττον ἀδελφοὶ τὴν προαίρεσιν δεδειγμένοι ἢ τὰ σώ ματα. Οἷς μετὰ τὴν χρόνιον κάθειρξιν καὶ τὴν πολλὴν τῶν βασάνων φορὰν ἤδη τῇ τελευταίᾳ μέλλουσιν ὑπάγεσθαι τοῦ ξίφους πληγῇ Χρωμάτιος ὁ τῆς πόλ λεως ἔπαρχος, προθεσμίας ἡμέρας τριάκοντα δοὺς, Ο ἐκέλευε πάντας τοὺς κατὰ γένος αὐτοῖς προσήκον τας ἀφικνεῖσθαι καὶ τούτους ὁρᾷν, ὡς ἂν τῷ χρόνῳ καὶ ταῖς οἰμωγαῖς τῶν ἐπιτηδείων μαλακισθέντες ἐνοῦσι πρὸς τὴν δυσσέβειαν. qui ad eos genere attinebant, et eis venire in molliti ejulatibus, impietati concederent. Δ΄. Καὶ πρῶτος ὁ πατὴρ ἐν ὄψει γενόμενος τῶν υἱῶν τὴν ἀπαιδίαν ώδύρετο, Τίς μοι, ὦ τέκνα, λέγων, βακτήριον τοῦ γήρως γενήσεται; Τίς ἀποθα νόντα περιστελεῖ; Τίς δώσει ταφῇ το ταπεινὸν τοῦτο καὶ ταλαίπωρον σῶμα; Τίς διαδέξεται τὴν ὑμέτερον κλῆρον; Οἰκτείρατ' ἐμὲ, ὦ παῖδες, φείσασθε τῆς νεότητος καὶ τῆς ὥρας ὑμῶν. Μη παρίδητε ἐμὲ S. Sebastianum Narbone oriundum Mediolani vero educatum liabet Baronius. S. Ambros. in Psal. cxvur, serm. 20 et alii patre Narbonensi, et matre Mediolanensi, natum Mediolani astruunt.

797 MARTYRIUM S. SEBASTIANI ET SOCIORUM. 798 μὲν ἔρημον παίδων γενόμενον, τὴν δὲ οἰκίαν πρὸς produxi. Cur mortem amplectimini voluntariam? ἀλλοτρίους μεταβᾶσαν, καὶ ἴσως τοὺς μισουμένους, Cur ad obitum festinatis immaturum? Parcite ᾶτε τοὺς οἰκείους κληρονόμους μὴ ἔχουσαν. Καὶ ὁ forma vestra. Parcite juventuti. Ne me quidem μὲν πατὴρ τοιούτοις τισὶν ἐπλήρου τὸν θρήνον despiciatis orbatum filiis: domum autem in qua ἑτέρωθι δὲ ἡ μήτηρ τοῖς ὄνοξι τὴν κόμην σπαραετο- estis educati, transeuntem ad alienos, et eos for. μένη καὶ τοῦ κόλπου προτείνουσα τοὺς μαστούς, τῶν lasse qui nobis sunt odio, ut quæ suos non habeat ὠδίνων τοῦ γάλακτος καὶ τῶν ἅγλων ἐν δάκρυσιν hæredes. Et pater quidem sic suam implevit laὑπεμίμνεσκε πόνων, οὓς περὶ τὴν παιδοτροφίαν mentationem. Ex alia vero parte mater comam ἠνέσχετο. Τούς τεκόντας δὲ πάλιν γυναῖκες καὶ παί- vellens unguibus, et e sinu porrigens ubera, parτων ἄνηβος χορὸς διεδέχετο, αἱ μὲν τὰ τῆς χηρείας tum, et lac, et alios labores quos in iis alendis δεινὰ καταλέγουσαι, οἱ δέ φθέγγεσθαι μὴ δυνάμενοι susceperat, revocabat in memoriam; quid non diἀτενέσιν ὄμμασι τοὺς πατέρας προσβλέποντες, εἰς cens, quid non faciens ex iis que possunt movere μνήμην αὐτοὺς τῆς ὀρφανίας ἀνέφερον. Πρὸς τού ad misericordiam? Post parentes autem rursus seτοις όμιλος ὁμηλίκων καὶ φίλων παρήν, ᾿Αναμνή- quebantur vxores et chorus impuberum filiorum; σθητε, λέγοντες, τῆς καλῆς μετ᾿ ἀλλήλων διατριβής illa quidem enumerantes mala viduitatis; hi vero, ἐννοήσατε τὸ γλυκὺ τούτο φῶς, οὗ τοῖς λαβοῦσι quoniam nondum loqui poterant, intentis oculis πεῖραν ἀνιαρὰ πάντως ἡ σνέρησις. Τούτοις ἔπαν τὸ intuentes parentes, orbitatem eis reducebant in δωμάτιον θρήνων ἐπλήσθη· ὡς καὶ τοὺς εἰρημένους memoriam, et alia quæ consentaneum est iis eveἀθλητὰς πηγὰς ἀφιέναι δακρύων· ὅπερ ἰδὼν ὁ πα- nire, qui in hac elate non curantur et defendunκάριος Σεβαστιανός, καὶ δείσας μὴ τῷ οἴκτῳ μα- tur a parentibus. His accedebat turba æqualium λακισθέντες προδώσι τὴν εὐσέβειαν, στὰς ἐν μέσῳ, et amicorum, quæ dicebat: Recordamini pulchra καὶ τοῖς μασι καταφανής γεγονώς ὡς Χριστιανὸς εἴη, et jucundæ vitæ quam inter nos degebamus. Veτοιοίσδε πρὸς τοὺς παρεστῶτας ἐχήσατο λόγοις· niat vobis in mentem lux suavis, quam qui sunt experti, est omnino eis molestum ea privari. Cum hæc sic dicerentur, tota domus erat plena lamentationibus, adeo ut dicti athletæ emitterent fontes lacrymarum, et discerperentur corum viscera commiseratione. Quod quidem cum animadvertisset beatus Sebastianus et timuisset ne misericordia emolliti proderent pietatem, stans in medio, et aperte ostendens omnibus se esse Christianum; neque enim existimabat oportere se celare, apud eos qui aderant verbis est usus ejusmodi: Ε΄. Εἰ μὲν μόνιμος, ὡς οὗτοι, καὶ ἀτελεύτητος ἦν ὁ παρών βίος, ἐδοκεῖτε ἂν ἴσως εἰκότα ποιεῖν, τοιούτου πάθους τοὺς ἀθλητὰς ἀποτρέποντες· ἐπεὶ δὲ τὰ παρόντα ῥεῖ καὶ παρέρχεται, καὶ βίος ἡμῖν ἕτερος διαδέχεται ἀτελεύτητός τε καὶ ἄῤῥευστος, τίνος χάριν πείθειν ἐπιχειρεῖτε τοὺς γενναίους ἀγωνιστάς τῶν μενόντων προκρίνειν τὰ διαπίπτοντα; Η οὐκ ἴστε ὅτι μὲν παθεῖν ὑπὲρ Χριστοῦ τὴν τῶν οὐρα νῶν προξενεῖ βασιλείαν, τὸ δὲ ἀρνήσασθαι αὐτὸν τὴν ταύτης ἔκπτωσιν τοῖς ἀπαρνουμένοις δίδωσι; Όστις γάρ,» φησίν, «ἀρνήσεται με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι· αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.» 'Αλλά δή δεδοίκατε μὴ οὐκέτι ἔσονται τόνδε τὸν βίον ἀπολιμόντες; Εγώ τούτου ἐγγυητής· ὅτι εἰς ἑτέραν ζωὴν μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀπαλλαγὴν γινόμεθα, ἔνθα τὴν ἁμοιβὴν των ἔργον ἕκαστος λήψεται, ἔνθα καὶ οὗτοι κατασκηνοῦντες καὶ Χριστῷ εὐφραινόμενοι μεμνήσενται καὶ γονέων καὶ παίδων καί γυναικῶν, τὰ χρηστὰ αὐτοῖς ἐξαιτοῦντες. Παύσασθε οὖν δακρύοντες καὶ μαλακωτέρους ταῖς προθυμίαις αὐτοὺς ἐργαζόμενοι. Ἔσονται γὰρ ὑμῖν σωτῆρες και φύλακες, τῶν μὲν ἀοράτως ἐπιφοιτωντάς, μετὰ δὲ τὴν τοῦ βίου καταλυσιν εἰς τὰς αἰωνίους δεχόμενοι σκηνάς συγκοινωνήσονται, αὐτοῖς τῆς τερπνότητος. Καὶ ταῦτα μὲν πρὸς τοὺς ἐληλυθότας. V. Si stabilis quidem et firma, o vos, esset hæc vita, et in omne ærum extenderetur, videremini fortasse facere consentanea, ab his perpetiendis Cavertentes athletas. Cum autem eorum quæ sunt præsentia, nihil sit firmum ac stabile, fuant vero ac ferantur omnia, et alia nos vita excipiat, quæ non est fluxa nec unquam desinit: cur ad hæc attrahitis fortes et generos athletas, eis suadentes ut maneant in iis que videntur, et ea quæ decidunt præferant iis quæ manent? An nescitis quod pro Christo quidem pati conciliabit regnum colorum:eum autem negare et prodere certamen, facit ut qui sic cogitarunt ab eo excidant? «Qui enim, inquit, me negaverit coram hominibus, ego quoque eum negabo coram Patre meo, qui est in cœlis 1.» Sed tinietis ne sint omnino perituri et non amplius futuri qui vitam præsentem reliquerunt? Sed ego hujus sum fidejussor: ego hunc vobis metum adimo. IIæc est enim summa et caput nostræ fidei: hoc persuadet ut terrena despiciamus, quod postquam hinc excesserimus, ad aliam sumus vitam transituri, in qua convenienter iis qum gesserit accipiet unusquisque remunerationem, ubi hi quoque habitantes et cum Christo lælantes recordabuntur et parentum et filiorum et uxorum, bona iis postulantes, et suis ad Deum supplicationibus facilem eis vitam præbentes. Desinite ergo flere et athletas emollire, et a prompto et alacri, animi studio retardare. Non enim vos omnino relinquent, etiam si hoc videatur, sed erunt servatores et custodes, nunc quidem ita adventantes ut non cadant sub aspectum, post vitæ autem exitum 1 Matth. x, 33.

799 - ADDENDA. JANUARIUS. 800 in æternas suspicientes mansiones cum eis delectationis futuros participes. Et hæc quidem ad eos qui venerant. VI. Orationem vero rursus converters ad 5. Πρὸς δὲ τοὺς γενναίους ἀγωνιστάς, Ορᾶτε, fortes et generosos athletas, dixit: Videtis o εἶπεν, ὦ στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, τὰ τοῦ πονηροῦ Christi milites, callida maligni inventa, per σοφίσματα δι' ὧν ὑμᾶς τῆς σωτηρίας ἀποδουκλῆσαι quæ conatur vos a vestra salute abducere? ζητές; Ο γὰρ διὰ τῶν βασάνων οὐκ ἔπραξε, τούτη Quod enim per tormenta facere non potuit, hoc διὰ τῶν ἐπιτηδείων ἀνῦσαι πειρᾶται. Αλλ' ὑμεῖς tentat efficere per vestros necessarios. Sed ne γε μὴ ἀγνοήσητε αὐτοῦ τὰ βουλεύματα, εἰδότες ignoretis vos ejus consilia scientes eum omnibus ὅτι πᾶσι τρόποις ἡμῖν ἐπιβουλεύει, ὃς νῦν ἰδὼν modis insidiari, et omnibus vos aggredi nachinis, πρὸς τὸ τέλος τῶν ἀγώνων ἐλθόντας ὑμᾶς, καὶ qui nunc quoque cum vidit vos venisse ad finem τὴν ἧτταν μὴ φέρων σπεύδει μετὰ τὴν τῶν δεινῶν certaminum, et non ferens dedecus quod sit victus καρτερίαν σνερώσαι τῶν βραβείων, ἔτι δὲ καὶ Χρισ postquam multa vobis mala intulit, studet post vi- στοῦ· τοῦτο γὰρ ἔργον αὐτοῦ καὶ τὰ δεινὰ ἐπιφέρειν. ctoriam vos privare præmiis, ut præter id quod ex ᾿Αλλ' ὑμεῖς στῆτε γενναίως κατὰ τῆς μεθοδείας τοῦ acceptis plagis nihil essetis lucrifacturi, præterea διαβόλου, καὶ μὴ τῷ φόβῳ τῆς τελευταίας πληγής Christum quoque amittatis. Hoc est enim illius ἧς μόνης ὁ ἐχθρὸς κύριος, τὴν τῶν οὐρανῶν πρόησθε opus, et gravia inferre, et eam quæ hinc accipitur βασιλείαν, ἧς τυχεῖν μὲν καλῶν τὸ ἀκρότατον, δια utilitatem intercidere iis qui laborant. Sed vos η μαρτῆσαι δὲ οὐδὲν ἀθλιώτερον· Τούτοις τοῦ μακα cum bac sciatis, restitite fortiter insidiis adversarii, ρίου Σεβαστιανοῦ προθυμοποιοῦντες τοὺς ἀθλητάς neque parcite carnibus quæ paulo post sunt inter- τοῦ Χριστοῦ, φῶς οὐρανόθεν αὐτὸν περιήσεραψε, ituræ; neque metu ultimæ plagæ (ea enim sola και νεανίας ὤφθη λαμπροφορών τούτου πλησίον est in inimici potestate) prodile regnum coelorum ἑστὼς, ὡς πάντας τοὺς ἰδόντας καταπλαγῆναι, καὶ etgloriam et saecula permanentem, quam magnum τῆς ἄνωθεν χάριτος ἔργον τοῦτο ὁμολογῆσαι ἐ πιμαρquidem est assequi et supremum bonorum; ab ea τυρούσης τῷ ἀνδρὶ τὴν ἀλήθειαν. Επηκολούθησε autem recedere est longe miserrimum. Hæc cum δέ τι καὶ ἕτερον, ὃ μάλιστα τους παρόντὰς ἔπεισε diceret beatus Sebastianus, et promptum et alacre μόνῳ τῷ ἀληθινῷ προσανέχειν Θεῷ. animi studium confirm aret Christi athletis, dicitur lucem eum circumfulsisse, et visum esse stantem prope eum juvenem, et magno vestis splendore refulgentem, adeo ut omnes qui viderunt obstupuerint, et supernæ gratiæ hoc esse opus confessi fuerint, quæ testimonium ferebat eum dixisse veritatem. Hæc aliud quoque est consecutum dignum quod dicatur et memoriæ mandetur; quod quidem eos qui aderant maxime ad fidem adduxit, et persuasit ut solum Deum attenderent. VII. Quædam enim mulier Zoe nomine, conjux Ζ΄. Γυνὴ γὰρ τις Ζωὴ τοὔνομα σύζυγος Νικοστρά Nicostrati, qui ordinem obtinebat primicerii (est τοῦ, ὃς τὴν τοῦ πριμικηρινίου τάξιν ἐπεῖχεν (ἐν δὲ autem haec una dignitas ex iis quæ sunt sub præ- καὶ τοῦτο τῶν ὑπὸ τὴν ἐπαρχικὴν χεῖρα ἀξιωμάτων). fectura), cum in gravem morbum incidisset, non νοσήματι περιπεσοῦσα δεινῷ, φθέγγεσθαι μὲν οὐκ poterat quidem loqui neque cordis motus explicare: ἐδύνατο, συνιέναι δὲ καὶ ἀκούειν τῶν λεγομένων intelligere vero et audire quæ dicebantur poterat ακώλυτον εἶχε τὴν αἴσθησιν. Αὕτη, ἐν νῷ λαβοῦσα citra ullum impedimentum. Ea mente agitans τὰ τοῦ μακαρίου Σεβαστιανοῦ ῥήματα (ἐν γὰρ τῇ verba beati Sebastiani (custodiebatur enim san- οἰκίᾳ αὐτῆς ἐτηροῦντο οἱ ἅγιοι), τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐνα cti in ejus domo cum illa non posset lingua ad- νεύουσα πᾶσι, την χειρά τε ἐπισείουσα, καὶ τῶν τοῦ mirari ut quæ recte dicta essent, oculis annuens ἁγίου ποδῶν ἀπτομένη, κήρυξ καὶ σιωπῶσα τῆς omnibus, et manum quatiens ac sancti pedes tan- ἀληθείας ἐγίνετο. Συνεὶς οὖν ἐκεῖνος ὁ θεῖος ἀνὴρ gens propemodum per muta facta vocem edebat, ὡς οὐρανόθεν ἦν τοῦ γυναίου ἡ κίνησις, καὶ θέλων et tacens erat prædicatrix pietatis. Cum autem in- πολλούς εἰς ἐπίγνωσιν διὰ τοῦ θαύματος ἀγαγειν, tellexisset vir ille divinus non sine Dei numine εἰς μέσον αὐτὴν στῆναι κελεύει, καὶ τὸν Χριστὸν moveri mulierem, et vellet agnitionem multos ὀνομήσας τὸ λαλεῖν αὐτῇ παραχρῆμα χαρίζεται adducere per niraculum, jubet eam stare in ne- ὅπερ ὁ Νικόστρατος ἰδὼν ἀνῆκε μὲν τῶν δεσμῶν dio, et Christo nomine invocato, ei statim, largitur o τοὺς ἁγίους, συγγνώμην δὲ ὧν εἰς αὐτοὺς ἐπλημ ut loquatur. Quod quidem ut vidisset Nicostratus, μέλησε πριν αἰτιασάμενος, ἠξίου ἀπιέναι πόῤῥω sanctos quidem laxarit e vinculis, petita autem ab του ἄστευς. Τὼν δὲ μὴ βουλομένων, ἀλλὰ λεγόντων eis venia quod in eos prius deliquisset, rogavit eos ὡς Οὐ τῶν μαρτυρικῶν στεφάνων ἑτέροις παραχωut abirent procul a civitate. Illis vero preces ejus ρήσομεν, Η γάρ, Νικόστρατος ἔφη, μακάριος ἂν non admittentibus, sed dicentibus se non esse εἴην, εἰ τῆς ὑμῶν ἕνεκεν σωνηρίας τὸ ἡμῶν αἷμα suam prodituros nobilitatem, nec coronis marly- ἐξέχεα, ὥστε ἀπολύνασθαι τὸν ῥύπον ὅν μοι προε rii aliis esse cessuros, Essem ille, inquit, revera ξένησεν ἡ τῶν δαιμόνων ὑπηρεσία. ᾿Αλλ᾽ εἰ τούτου felix, si causa vestræ salutis athleticum certamen φασί, βούλει νυχεῖν, χρή πρότερον τοὺς ἐν διαφόροις suscepissem et meum sanguinem pro vobis effu- είρκταῖς τηρουμένους ἐνταῦθα συναθροίσαι, καὶ dissem, ut sordes malorum abluerem quas jam mihi δῶρον αὐτοὺς τῷ Θεῷ φροσαγαγεῖν, εἶτα καὶ πρὸς inussit dæmonum ministeriun. Sed si hoc, aiunt, τὸ ποθούμενον τέλος ἐλθεῖν. vis consequi, necesse est ut hic prius co & eos qui în diversis servantur carceribus et eos domum

801 MARTYRIUM S. SEBASTIANI ET SOCIORUM. 802 Deo offeras. Deinde etiam venias ad finem quem desideras, ut hinc majorem habeas fiduciam, ut qu non solum ipse pro Christo sacrificeris, sed etiam totum populum ei per fidem concilies. VIII.Cum hæc verba audisset Nicostratus, nihil cunctatus fecit quod jubebatur: et cum omnes qui erant in vinculis duxisset in domum suam,admiscuit iis qui illic erant Christianis. Qui cum a beato Sebastiano didicissent verbum veritatis, ipsi quidem jejuniis vacantes el precibus, præpurgabantur ad suscipiendum baptismum. Cum autem præfectus urbis Chrumalius audivisset omnes reos a vinculis laxatos versari in domo Nicostrati, dolore affectus jubet Claudio Commentariensi eum adducere magna celeritate. Qui cum fuisset adductus hæc ei dicit: Cur, o caput impium,eos qui erant in carceribus congregari fecisti domi tuæ? Jlle vero volens interim eum decipere, sapienter sic respondit: Non tuam, o judex, despiciens potestatem; Η΄. Εὐθὺς οὖν ὁ Νικόστρατος ἐτέλει τὸ προσταττώμενον, καὶ πάντας τοὺς ἐν δεσμοῖς εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἀγαγών, τοῖς ἐκεῖσε Χριστιανοῖς ἐγκατέμιξεν. Οι παρὰ τοῦ μακαρίου Σεβαστιανοῦ τὸν λόγον διδαχθέντες τῆς εὐσεβείας προεκαθαίροντο εἰς ὑποδοχὴν τοῦ βαπτίσματος. Χρωμάτιος δὲ ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος, ταύτα μαθών, σὺν ὀργῇ κελεύει Κλαυδίῳ Κομεντερησίῳ ταχέως τὸν Νικόστρατον ἀγαγεῖν, καὶ ἀχθέντι λέγει αὐτῷ· Ἵνα τί, ἀνοσία κεφαλή, τοὺς ἐν δεσμωτηρίοις πάντας ἐν τῷ σῷ οἴκῳ συνήθροισας; 'Ο δὲ παρακρούσασθαι τέως αὐτὸν βουλύμενος, οὕτω νουνεχῶς ἀποκρίνεται· Οὐ καταφροκυν, ὦ δικαστά, τῆς σῆς ἐξουσίας εἰς τοῦτο ἦλθον, αλλα μείζονα Χριστιανοῖς ἐπιτείνων τὸν φόβον, ἵνα τάς επηρτημένας αὐτοῖς βασάνους ἐν ἑτέροις ὁμῶν τες τοῖς τῶν βασιλέων πεισθώσι θεσπίσμασι. Τῆς quis enim tanta esset sudacia? sed intendens Cbriἐπινοίας τοίνυν θαυμάσας αὐτὸν ὁ ἔπαρχος, οὔπω γὰρ τὴν ἀπάτην συνίει, πρὸς τὸν οἶκον ἀπιέναι κε λεύει· 'Ο δὲ Κλαυδίῳ Κομενταρησίῳ οἴκαδε συναπιών ἀγγεῖτο τὸ τοῦ μακαρίου Σεβαστιανού φιλόθεον, καὶ ὅπως τὰ μέγιστα παρὰ τοῖς βασιλεῦσι δυνάμενος παρεῖτε καὶ δόξαν κοὶ πλοῦτον καὶ δυναστείαν, καὶ των σύνεστι Χριστιανοῖς, διδάσκων αὐτοὺς τὴν εὐσέβειαν καὶ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας παραδόξοις θαύμασι βεβαιών. ⋅ stianis majorem metum supplicii,hcc cum aggressus ut quæ eis imminebant tormenta videntes in aliis, extimescant, et parcant decretis imperatorum. Ejus itaque ingenii solertiam admiratus praefectus urbis, fraudem enim non intelligebat jussit redire domum. Ille autem domum revertens simul cum Claudio Commentariensi, narravit ei pie'alem beati Sebastiani: et quod cum esset notus imperatoribus et ei ab illis maxima haberetur fides despexerit gloriam, et opes, et potentiam, et nunc versetur cum Christianis, eos exhortaris; et eis animum addens ad pictatem, et signis quæ sunt contra opinionem, et miraculis verbum confirmans veritatis. Θ΄. Τούτων ἀκούσας ο Κλαύδιος δρομαῖος ἀφικνεῖκαι πρὸς τὴν οἰκίαν, καὶ τοὺς δύο λαβὼν υἱοὺς, ὧν ὁ μὲν νοσήματι χαλεπῷ τὸ τοῦ ὕδρωπος προσεπάλπεν, ὁ δὲ ὅλος τραυματίας ἦν καὶ λελεπρωμένος, ἦλθε πρός Νικόστρατον, ἔνθα ἦσαν καὶ ἅγιοι, καὶ πεσὼν εἰς γῆν προσεκύνει αὐτοὺς, ὁμολογῶν τὴν εὐσέβειαν καὶ τῶν υἱῶν θεραπείαν ἐπιζητῶν. Ὡς σιν ἅπαν τὸ οἴκημα ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν πλῆρες ἦν τῶν δεξαμένων τόν λόγον τῆς πίστεως, Πολύκαρ= τός τις ἀνὴρ εὐσεβὴς καὶ πρεσβύτερος τὴν ἱερατιτὴν στολὴν ἐνδυσάμενος καὶ τὰς συνήθεις τελέσας ευχὰς τῷ θείῳ πάντας βαπτίσματι τελειού μεθ᾿ ὃ τοὺς ἐν ἀσθενείαις ἐξεταζομένους ἦν ἰδεῖν ῥῶσιν λαβόντας καὶ ἀλλήλους πρὸς τὴν ἄθλησιν παραθήγοντας. Ἐπεὶ δὲ ὁ δοθεὶς αὐτοῖς καιρὸς τῆς ἀναβολῆς διέρρευσεν, ὁ ἔπαρχος Τραγκυλίνον μετακαλεσάμενος τὸν Μαρκελλίνου καὶ Μάρκου πατέρα, οὔπω γὰρ ᾔδει ὅτι κἀκεῖνος Χριστιανός ἐστι, λέγει αὐτῷ· Ἔτι οἱ υἱοί σου ἀπειθούσι θύσαι τοῖς θεοῖς; Ὁ δὲ πρὸς αὐτόν, Μακάριοι, εἶπεν, ἐκεῖνοι της τοιαύτης γνώμης, ὅτι τῆς πλάνης ἀπαλλαγέντες, τὴν ἀλήθειαν ἔγνωσαν, κἀμὲ πρὸς ταύτην ὠδήγησαν. Ο έπαρχος εἶπεν· Οντως δὴ καὶ αὐτὸς ἡλλοιώθης τὰς φρένας λόγοις ἀπατηλοῖς πρὸς τὴν κακοδαίμονα ταύτην θρησκείαν μεταβαλών; Καὶ ὁ Τραγκυλίνος, Εἶχον μὲν, φησί, καὶ αὐτός ποτε οὕτω γνώμης, ὦ δικαστὰ, καὶ Χριστιανοὺς ἀπατᾶσθαι ἐνόμιζον· ἐπεὶ δὲ τῷ γενναίῳ ἐνέτυχον Σεβαστιανῷ ἀνδρὶ περιφανεῖ καὶ προσφιλεῖ τοῖς κρατοῦσι, παρ' αὐτοῦ τε τὰ τῆς IX.Hæc cum audivisset Claudius et esset consauciatus Christi desiderio, cursim domum venit, et duobus acceptis filiis, ex quibus alter quidem conficlabatur cum gravi morbo hydropis, alter autem erat totus ulcerosus et leprosus, accedit ad Nicostratum apud quem erant sancti; et cum cecidisset in terram, adorabat ipsos, confitens pietatem, et pelens ut curarentur flii. Cum ergo tota domus esset plena viris et mulieribus, qui verbum fidei susceperant, quidam Polycarpus virpius, et presbyteratus dignitatem assecutus, stola sacerdolali indulus, peractis consuetis precibus, perficit omnes divino baptismnate. Postquam cum qui morbo laborabant sanitatem recuperassent, et se invicem exhortarentur ad suscipienda fortiter certamina,quoniam præterfuxerat quod ei datum Dfuerat tempus dilationis, præfectus accersito Tranquillino patre Marcellini et Marci, nondum enim sciebat illum religionem tenere Christianam ejecto cultu simulacrorum, dicit ei: Adhucne tui filii recusant iis sacrificare contemnentes jussa imperatorum? Ille vero dixit,respondens: Beati illi,quod sint in hac sententia, et ab errore liberati ipsam agnoverint veritatem, et vix me tandem ad eam deduxerint. Dixit praefectus urbis: Ergo tu quoque revera immutalas a mente discessisti, verbis credens fallacibus, et ad hanc infelicem traductus religionem? Dixit Tranquillinus: Erain ego quoque aliquando in hac sententia o judex, et qui reli-

803 ADDENDA. - JANUARIUS. 804 gionem sectabantur Christianam arbitrabar decipi, πίστεως ἔγνων ὡς σεμνά τινα καὶ σεβάσμια, ἀλλ' et non esse sana mentis. Postquam autemcgregium οὐχ οἷα τὰ ὑμέτερα, ῥυπαρά τε καὶ ἔμμυσα, πείρα conveni Sebastianum, virum insignem, et qui est, μεμάθηκα τίνα δεῖ σέβειν Θεὸν, ὃν οἱ ἀγνοοῦντες, εἰ ut scis, magno studio imperatoribus, et ab ipso didici μὴ τολμηρὸν εἰπεῖν, ἐλεεινοὶ τῆς πλάνης, Ο ἔπαρχος quam sit honesta et veneranda fides, et non ut εἶπε· Καὶ τίσι λόγοις ἢ ἔργοις πειθόμενος οὕτω nostra superstitio, sordida et odiosa, didici expe- μετεβλήθης ὡς καὶ Θεῷ προσανέχειν ὑπὸ σταυρὸν rientia quem Deum colere oporteat. Quem qui ἐλθόντι, καὶ τἄλλα παθόντι τὰ ἐπονείδιστα; Τραγκυ ignorant, si fas sit dicere, sunt propter errorem λίνος εἶπεν· Εἰ ἀνεξικάκως ἤκουες, ὦ δικαστὰ, ἔδειξα miserabiles, et eo magis quod sibi videantur esse ἂν σοι τὸν ἐσταυρωμένον τοῦτον τὸν Θεὸν ὄντα ἀληθι sani,cum non sint sani sensibus. Dixit urbis præ- νὸν καὶ πάσης ἀοράτου καὶ ὁρατῆς δεσπόζοντα κτίσ fectus: Dic,quibusnam verbis credens aut factis es σεως. Ο ἔπαρχος εἶπε· Μετὰ παῤῥησίας, μηδὲν adeo mutatus, ut eum pro Deo habeas qui actus ύποστειλάμενος φράσον ἡμῖν, ἵνα, εἰ καλῶς ἔχει τὰ fuit in crucem, et alia passus est plena probro et τοῦ Θεοῦ σου, κοινωνήσωμέν σοι τῆς θρησκείας. dedecore? Dixit Tranquillinus: Si non iracunde, sed patienter et placide me audiveris, o judex, ostendam tibi hunc crucifixum verum esse Deum, et Deum totius naturæ, tam quæ est aspectabilis, quam quæ non cadit sub aspectum. Dixit præfectus: Dic nobis libere et nihil reticens, et si res tui Dei bene se habeant, simus nos quoque socii tuæ religionis. X. Dixit Tranquillinus: Quoniam est mihi fa- 1. Τραγκυλίνος εἶπεν· Ο Χριστὸς οὗτος, ἔπαρχε, cta dicendi potestas a tua mansuetudine, audi paucis mysterium consilii et œconomiæ carnis suscepta: et scies omnino, nisi velis libens cæcutire ad veritatem, nullam aliam religionem carere errore præterquam solorum Christianorum. Hic Christus quem vos insectamini maledictis, cum esset Deus ab initio, in quem non cadit interitus, et qui unutari non potest et alterari, et qui est semper cum Patre et Spiritu, et ipse omnia produxit. Primum quidem angelicas potestam tes caelestes; deinde autem hunc mundum, et postremum inducens hominem: quem et manus suæ ornat effictione, et regem constituit eorum quæ sunt in terra: et cum eum ad habitandum locasset in paradiso, dat ei mandatum, ut fruatur quidem omnibus quæ in eo sunt arboribus, ab una aulem sola abstineat, eum erudiens ad obedientiam,et majora procurans per observationem. Sed uuus cui obtigerat imperium in angelicos ordines, ad vitium impulsus, et divina gloria, propter elationem, cum eo ordine cui imperabat, privatus, non patiebatur hominem videre Deo esse conjunctum, et ad coelum unde ipse cecide rat eveni. Unde eliam invido in eum conjecto oculo, spe fallaci et eo modo quo ipse cecideral, divina eum gloria spoliat, et a loco qui ei datus fuerat ad habitandum, et ab immortalitate efficit alienum. Neque vero is deinde intermisit hominum naturam in mala sibi invicem succedentia immittere, ut quæ a superna ope esset destituta, adeo ut hominem adduxeril a Deo qui eum crearat et formaverat: deduxerit vero ad simulacra et manuum figmenta, et effecerit ut res creata insurgeret adversus creatorem. Hinc lex data est ad correctionem: et prophetæ opem fuerunt Dei figmento, et cum esset morbus immedicabilis, et ad deteriora extenderetur, ipse Patris Filius unigenitus visus est in terra, et in omnibus est effectus similis nobis absque peccato, et cum eum qui defecerat, et eos qui ejus parent imperio, cum corpore vicisset, quos vos deos esse putatis, nos ad antiquam reduxit nobilitatem, et rursus ascendit ad Patrem cum eo quod assumpserat, et veniet hæc vita dissoluta, et congregabit omne figmentum, daturum rationem eorum quæ fecit bene vel male. ὃν ὑμεῖς βλασφημεῖτε, Θεὸς ὢν ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄφθαρτός τε καὶ ἀναλλοίωμος καὶ τῷ Πατρὶ συνυπάρχων καὶ Πνεύματι, τα πάντα παρήγαγεν, ὑποστήσας πρῶτ τον μὲν τὰς ἀγγελικάς δυνάμεις καὶ οὐρανίους, εἶτα τόνδε τὸν ὁρώμενον κόσμον, καὶ τελευταῖον τὸν ἄνε θρωπον· ὃν καὶ χερσὶ διαπλάσας, βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς καθίστησι καὶ τῷ παραδείσῳ ἐγκατοικίσας κελεύει πάντων μὲν ἀπολαύειν τῶν ἐκεῖσε φυτών, ἑνὸς δὲ μόνου ἀπέχεσθαι, παιδεύων αὐτὸν πρὸς ὑπακοὴν. ᾿Αλλ' εἷς τῶν ἀρχαγγέλων, τῆς θείας δόξης δι᾽ ἔπαρσιν, μεθ᾽ οὗ ἐπεστάτει τάγματος ἐκπεσών, οὐκ ἔφερεν ὁρᾶν τὸν ἄνθρωπον ᾠκειωμένον Θεῷ. Οθεν ἐλπίσιν ἀπατηλαῖς καὶ ᾧ αὐτὸς ἐκπέπτωκε τρόπῳ τῆς θείας δόξης ἀπογυμνοί, καὶ τοῦ παραc δείσου καὶ τῆς ἀθανασίας ἀλλοτριοί, κἀντεῦθεν οὐ διέλιπεν οὗτος τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν ποικίλοις περιβάλλων κακοῖς, ὡς ἀποστῆσαι μὲν τοῦ πεποιηκότος Θεοῦ, εἰς εἴδωλα δὲ καταγαγεῖν καὶ χειρῶν πλάσματα. Ὅθεν καὶ νόμος πρὸς διόρθωσιν δίδοται, και προφῆται βοηθοῦσι τῷ τοῦ Θεοῦ πλάσματι. Επεί δὲ τοῖς χείροσιν ἐπετείνετο, αὐτὸς ὁ τοῦ Πατρὸς μονογενής Υἱὸς ἐπί τῆς γῆς ὤφθη, καί κατὰ πάντα ἡμῖν ὁμοιωθεὶς χωρὶς ἁμαρτίας τόν τε ἀποστάτην καὶ τοὺς ὑπ᾽ αὐτὸν μετὰ σώματος νικήσας, οὓς ὑμεῖς ἡγεῖσθε θεούς, πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἡμᾶς ἐπανάγει εὐγένειαν, καὶ πάλιν πρὸς τὸν Πατέρα μετὰ τοῦ προσλήμματος ἄνεισι, μεθ᾽ οὗ καὶ ἤξει πάλιν, καὶ πᾶν τὸ πλάσμα συνάξει, λόγων δῶσον ὧν εὖ ἢ κακῶς διεπράξατο. XI. Hæc sunt, o judex, arcana ceconomis. Pro- ΙΑ΄. Ταῦτα, ὦ δικαστὰ, τὰ τῆς οἰκονομίας ἀπό pterea est et crux, et mors, et sepultura, quæ vos. ῥητα. Διὰ τοῦτο σταυρὸς, καὶ θάνατος, καὶ ταφή, cum Christo objicilis, non animadvertitis vos per & ὑμεῖς τῷ Χριστῷ ἐπ' ἀτιμίᾳ προφέροντε; διὰ τούς

805 MARTYRIUM S. SEBASTIANI ET SOCIORUM. του δεικνύετε αὐτοῦ τὸ σεβάσμιον. Εἰ γὰρ καὶ ὡς ἄνθρωπος πέπονθεν, ἀλλ᾽ ἐγήγερται ὡς Θεός· εἰ καὶ ὑμεῖς ἀφέντες τὰ Θεὸν αὐτὸν περιστῶντα, τοῖς τῆς ἀνθρωπότητος έγκαταμένετε, τὴν οἰκονομίαν αὐτοῦ καὶ ἀσθένειαν λογιζόμενοι, καὶ οὐδὲ τὰ παραδόξως τότε καὶ νῦν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἐνεργούμενα πέπεικεν ὑμᾶς ὀψέ ποτε ἐπιγνῶναι τὴν πλάσαντα, Η οὐχ ὁρᾷς οἷος καγὼ ἐκ τῆς πρὸς αὐτὸν ὁμολογίας καὶ τοῦ βαπτίσματος ἀναπέφηνα, ὁ πρὶν παρειμένος καὶ μηδὲ βαδίζειν σχεδόν δυνάμενος; evaserium ex confessione ejus et baptismate qui ingredi! ΙΒ΄. Επεὶ τοῦτο ὁ ἔπαρχος ἤκουσε καὶ τὸ ἀληθὲς τῆς εὐσεβείας σαφὲς ἐδιδάσκετο, σαφὲς ἐδιδάσκετο, ἐκποδὼν τοὺς παρεστώτας ποιησάμενος, καλεῖ τὸν Τραγκυλίνον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ορῶ, ἀδελφὲ, ὅτι οὐκ ἄλλος ἢ μόνος οὗτος Θεός, ὁ παρ' ὑμῶν προσκυνούμενος, ᾧπερ εἰ βούλει καμὲ προσελθεῖν, νῦν μὲν ἄπιθι ἐν ἀποῤ. ῥήτοις ἔχων τὸ βούλημα οἴκαδε, τῇ δὲ ἑξῆς τοὺς ἁγίους λαβών, οὓς προεστάναι φῆς τῶν συνειλεγμέτων Χριστιανών, ἄγαγε προς με σπεύδων μηδένα τούτους ἰδεῖν. Μέλλω γὰρ κἀγὼ δι' ἐκείνων προςαχθῆναι Χριστῷ. Μετὰ ταῦτα ὁ Τραγκυλίνος εἰς τὸν αὐτοῦ οἶκον ἐλθὼν, καὶ τὰ κατὰ τὸν ἔπαρχον τοῖς ἁγίοις γνωρίσας, εὐφροσύνης τούτους πληρο! μαθώνα της τὸν πρότερον διώκτην θερμὸν ἐσόμενον ὅσον οὔτω τῆς εὐσεβείας ἀγωνιστήν. "Οθεν μὲν ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις τὴν νύχτα πᾶσαν διήνεγκαν, καὶ ἅμε πρωὶ λαΕν ο Τραγκυλίνος τοὺς ἁγίους Σεβαστιανὸν καὶ Πολύκαρπον πρὸς τὸν ἔπαρχον ἔρχεται, οὓς ἐκεῖνος ἰδὼν, ἀνέστη καὶ τῶν ποδῶν αὐτῶν ἐφαψάμενος, ἐδεῖτό τε κατεχούσης νόσου ἀπαλλαγῆναι. ἦν γὰρ τὸ σῶμα αὐτου σεσωρευμένον εἰς ὄγκους ἅπαντας πεπωρωμένον, ὡς ἐντεῦθεν αὐτῷ βραδείαν καὶ ναρκώδη τὴν κίνησιν γίνεσθαι. Τῶν δὲ ὑπισχνουμένων τὴν ἴασιν εἰ ἐξ ὅλης καρδίας πιστεύσοι τῷ Θεῷ, φωνῇ μεγάλῃ τοῦτο ἀνωμολόγησεν. ᾿Αλλὰ καὶ τὰ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ξόανα ταῖς τῶν ἁγίων υποθήκαις συντρίψας, καὶ ὡς χουν λεπτύνας, ἔργῳ τὴν πίστιν ἐπεδείξατο. β 806 et per quæ contemptui habetis, ostendere eum esse colendum et venerandum. Si enim passus est ut homo, resurrexit ut Deus; etiamsi vos relictis iis quæ sunt excelsiora, et quæ eum aperte Deum ostendunt, remaneatis in iis quæ sunt humiliora, ejus in homines benignitatem et aconomniam reputantes imbecillitaten,et neque opera admirabilia, quæ et tunc et nunc fuut in ejus nomine, vobis tanden persuaserunt intueri ad veritatem et agnoscere creatorem. An non vides qualis ego quoque prius eram membris dissolutus et vix poteram XII. Postquam hæc audivit præfectus, tacuit aliquandiu et cum quæ dicta fuerant animno agiLasset et vilisset res verbis congruere, et verilatein religionis ex miraculis aperte didicisset, iis qui aderant semotis, vocal Tranquillinum, et ei dicit: Video, frater, esse magnam Christianorum religionem, et non esse alium Deum præter eun solum qui a vobis adoratur. Si ergo vis me quoque ad eum accedere, et esse tecum participem tuæ religionis, nunc quidem abi domum, secretum tenens consiliumn. Crastino autem die accipiens sanctos, quos dicis præesse collectis Christianis duc ad me, adbibito studio ne quis eos videat. Nam ego quoque sumu Christo per illos of fereplus, relicto errore simulacrorum. Post hac ergo dimisso consilio,cum in domum suam venisset Tranquillinus,et sanctis narrasset quemadmodum locutus fuisset cum præfecto, et quemadmo- - dum ei persuaserat ut religionem sequeretur Christianam, effecit ut omnes magna afficerentur lælilia, cum rescivissent eum, qui prius erat persecutor, futurum acrem Christianis athletam. Quare cum nox illa fuisset consumpta in psal mis et lymnis, ubi dies advenit, accipiens Tran quillinus sanctos Sebastianum et Polycarpum sicut ei jusserat præfectus, abiit in domum suam. Quos cum vidisset ingressos, surrexit,et cum pedes eorum tetigisset, rogavit ut salutem assequeretur, et liberaretur ab eo morbo quo laborabat; erat enim corpus ejus totum tumefactum et mutilum, adeo ut ex hoc ei fieret tardus et torpidus motus. Cum ii autem dixissent fore ut ei membra solverentur, si ex toto corde Deo crederet, hoc voce clarissima est confessus, abnegata impietate simulacrorum. Nec hoc solum, sed etiam cum ipsa dæmonum simulacra quæ erant domi ejus, sanctorum monitis ductus contrivisset et in pulverem comminuisset, ostendit sincerum opus fidei. ΙΓ΄. Ενθα καὶ γίνεταί τι λόγου καὶ μνήμης άξιον. Τιβούρτιος γὰρ ὁ υἱὸς Χρωματίου, ἔτι περὶ τὴν πίστιν ἀμφίβολος ὤν, ἐπεὶ τὰ μὲν ἄλλα τοῦ πατρὸς είδωλα συνετρίβη, Εν δέ τι θαυμαστὸν ὑπολέλειπτο ἔργον ἐν ᾧ πᾶσα ἀστρολογία καὶ ἡ τῶν οὐρανίων κίνησις ἦν, τοῖς ἄλλοις ἐπιδυσχεράνας αὐτοῦ περιείχετο, καὶ οὐκ εἴα πρότερον συντριβήναι ή πεῖραν δι' αὐτοῦ τῶν ἁγίων λαβεῖν, καὶ ἔργῳ βεΕπιωθῆναι πρὸς τὴν εὐσέβειαν· καὶ δὴ κλιβάνους ἐνεγκὼν καὶ πῦρ ὑποστρώσας ὥστε πυρακτωθῆναι, λέγει τοῖς ἁγίοις· Ιστε σαφῶς ὡς, τοῦ καλοῦ τεύτου συντριβέντος ἔργου, εἰ μὲν ῥῶσιν, ὡς ὑπέσχεσθε, ὁ ἐμὸς εὔροι πατήρ, ἀληθὴς ἔσομαι κἀγὼ Χριστοῦ μαθητής· εἰ δὲ καὶ μετὰ τὴν τούτου συντριβὴν ἡ XIII. Quo tempore ft etiam quiddam dignum quod dicatur et memoriæ mandetur. Tiburtius enim filius Chromatii adhuc dubitabat in tide, et cum vidisset alia quidem simulacra patris esse contrita, unum adhuc esse reliquumn opus admirabile in quo erat universa astrologia et molus coelestium,alia esse conti ita agre ferens,hoc ultimum amplectebatur, et non prius id sinebat conteri, quam per ipsum accepisset sanctorum experientiam, et opere confirmatus fuisset ad pietatem; et cum curasset afferendos clibanos, et eis ignem substravisset ut succenderentur, dicit sanctis: Ifoc velim sciatis,quod hoc pulchro contrito opere, si sanitas quidem fuerit restituta patri meo

807 ADDENDA. JANUARIUS. 808 νόσος ἐπικρατοίη τῇ ὁρωμένῃ ταύτῃ δίκῃ ὡς ἀπατεῶν νας ὑμᾶς ἐμβαλῶ. Ο μὲν οὖν πατὴρ διεκώλυεν α τὸν τῆς τοιαύτης πείρας ἀπέχεσθαι. Οἱ δὲ ἅγιοι, ἅτε Θεῷ πεποιθότες, τὰς συνθήκας ἀσμένως δεξά μενοι, πρὸς τοῦτο κατένευσαν. Οὗ γενομένου, φῶς εὐθὺς περιέλαμψε τὸν Χρωμάτιον, καὶ νεανίας τὴν ὥραν λαμπρὸς ὀφθεὶς εἶπεν αὐτῷ· Μακάριος εἴ, ὅτι ἐπίστευσας τῷ Χριστῷ, ὃς νῦν ἀπέσταλκέ με πρὸς σὲ δοῦναί σοι τῆς κατεχούσης νόσου ἀπαλλαγήν. Καὶ ἅμα τῷ λόγῳ ἡ τῶν μελῶν πάρεσις διαλέλυτο, καὶ ἦν ἰδεῖν τὸν πρὶν μόλις βαδίζοντα ἐλάφου δίκην τότε ἀλλόμενον. Εφ᾽ ᾧ καταπλαγείς ὁ Τιβούρτιος τοῖς ἁγίοις προσπίπτει, Θεὸν ἀληθινὸν ὁμολογῶν τὸν Χριστὸν, καὶ δεόμενος τοῦ θείου τυχεῖν βαπτίσμα τος. Οἱ ἁγίοι τοίνυν σὺν ἡδονῇ τεταγμένον αὐτῷ τε καὶ τῷ πατρὶ δόντες καιρὸν ὥστε τὸν ἐκ τοῦ προτέ ρου βίου μολυσμὸν ἀποπλύνασθαι, τοῦ θείου αὐτοὺς καταξιοῦσι λουτροῦ. Καὶ μετὰ ταῦτα προφάσει νόσου τὴν τοῦ ἐπάρχου ἀρχὴν ἀποσεισάμενος ὁ Χρωμάτιος (οὔπω γὰρ ἐβούλετο γνωσθῆναι αὐτοῦ τὴν μετάθεσιν), καὶ πᾶσαν τὴν κτῆσιν τοῖς δεομένοις σκορπίσας, τοῖς τε δούλοις ἐλευθερίαν παρασχών, τὸ λοιπὸν συνῆν τοῖς ἁγίοις, πλέον πρὸς τὴν εὐσέβειαν ὁδη γούμενος. estis polliciti, ero ipse quoque verus Christi discipulus, excussa dubitatione: sin autem ejus morbus duraverit postquam id interierit, vos huic quod videtur supplicio subjiciam tanquam deceptores. Ilis verbis diclis, pater quidem prohibebat cum ad talem venire experientiam, sancli vero libenter accepta conditione (non enim divinæ virtuti poterant non credere), urgebant juvenem ad opus conterendum. Quod eum factum esset, lux statim circumfulsit Chromatium, et pulcher apparens adolescens dixit ei: Beatus es quod Christo credidisti, qui nunc misit me ad te, ut dem tibi liberationem a morbo quo teneris. Quæ simul alque dicta fuere, dissoluta est membrorum mutilatio, et licebat videre eum qui prius vix ingrediebatur, tanquam cervum tunc saltare. Propter quod fertur stupefactus Tiburtius protinus accur. risse, et sanctorum pedes tangentem, Deum verum confessum esse Christum, et rogasse ut ab eis assequeretur baptismum. Lalati autem sancti juvenis mutatione, eique et patri dato tempore præstituto ut sordes ex priore vita susceptas abiuerent, divino eos dignantur baptismo. Et post hæc Chromatius praetextu morbi, præfecti urbis depositio magistratu (nondum enim volebat suam cognosci mutationem) et indigentibus suis disper… is facultatiqus, et iis qui jugum trahebant servitutis manumissis et liberatis, iisque veluti quibusdam primitiis Deo oblatis, deinceps versabatur cum sanctis, dicens fidei rationem, et ad pietatem adhuc magis confirmabatur. XIV. Sed iis quidem res ita sc habebant quam-C diu Carinus administravit Gallias qui Christianis mitiorem faciebat persecutionem, parcens amicis qui erant inter illos. Postquam autem ille quidem vitam finiit, pii vero nullum habebant qui eos defeuderet, erupit in eos gravior persecutio, et columnæ ubique erigebantur per totam civitatem, in plateis, in fontibus, in foris, in quibus eis quidem qui diis sacrificabant, concedebant et aquam sumere et alias res venales: eos autem qui non parebant, præter cætera mala,etiam vacuis dimittebant manibus. Tunc ergo Chromalius, usus consilio illius, qui Romanam regebat ecclesiam, nomen ei erat Gaius, primum quidem domum ducens omnes Christianos, illos accipiebat bonis suis omnibus impertinens, neque sinebat eos e domo egredi, sed eos volebat intus sedere: hoc enim sciebat esse tutius propter imbecilliores. Sed quoniam non poterat feri ut diu laterent, omnia enim deprehendebat acris persecutio, statuit proficisci in quemdam montem,in quo illi erat prædiolum aptum et ad latendum,et ad fructus percipiendos, cum Christianis imbecillioribus: et illic effugere periculum. Et postquam hoc fuit statutum, et Christi populus fuit in duas partes divisus, nempe in eam quæ manebat, et eam quæ volebat recedere, fuit inter beatum Sebastianum et Polycarpum laudabilis controversia, qum tale habuit initium, et ex hoc mota est.Diviso enim populo necesse erat eos quoque, ut qui soli aliis præessent, a se invicem disjungui, et alterum quidem sequi eam partem quae abscedebat a civitate, alteram ΙΔ'. 'Αλλ' εἶχε μὲν οὕτω ταῦτα ἕως Καρίνος τὰς Γαλλίας διεἶπεν, ὃς μαλακώτερον τοῖς Χριστιανοῖς ἐποίει τὸν διωγμόν. Επεὶ δὲ οὗτος ἐτεθνήκει, βαρύ τερος κατ' αὐτῶν ἐῤῥαγη διωγμές, καὶ στῆλαι πανταχοῦ τῆς πόλεως Ρώμης ἀνηγείροντο, ἐν ἀγοραῖς, ἐν πηγαῖς, ἐν πολητηρίοις, ἔνθα τοὺς μὲν θύοντας τοῖς θεοῖς συνεχώρουν καὶ ὕδατος καὶ τῶν ἄλλων μεταλαμβάνειν, τοὺς δὲ ἀπειθοῦντας κεναῖς ἀπέπεμπον ταῖς χερσί. Τότε τοίνυν Χρωμάτιος σύμβουλον λαβὼν τὸν ἱεράρχην τῆς πόλεως. Γάϊος αὐτῷ ὄνομα, πρῶτον μὲν πάντας Χριστιανοὺς εἰς τὴν οἰκίαν ἀγα γὼν πᾶσιν ἐδεξιοῦτο τοῖς ἀγαθοῖς, καὶ οὐκ εἴα προσ βαίνειν τοῦ δωματίου, τοῦτο γὰρ ἀσφαλέστερον διὰ τοὺς ἀσθενεστέρους ἐγίνωσκεν· ἐπεὶ δὲ οὐχ οἷόν τε ἦν λανθάνειν ἐπὶ πολὺ διὰ τὸ σφοδρὸν τοῦ διωγμού, Deἴς τι τῶν προαστείων ἔγνω ἀπαίρειν, πρός τε τὸ λαθεῖν καὶ πρὸς πᾶσαν καρποφορὰν ἐπιτήδειον, μετὰ τῶν ἀσθενεστέρων Χριστιανών, κἀκεῖσε διαδιδράσκειν τὸν κίνδυνον. Ἐπεὶ δὲ ὁ τοῦ Χριστοῦ λαὸς εἰς δύο μέρη διῄρητο, εἴς τε τὸ μένον καὶ εἰς τὸ ἀπιέναι βουλόμενον, ἐγένετό τις μεταξὺ τῶν μακαρίων Σεβαστιανοῦ καὶ Πολυκάρπου επαινουμένη διαφορά· τοῦ γὰρ λαοῦ διαιρεθέντος ἔδει καὶ τούτους ἅτε τῶν ἄλλων προὔχοντας ἀλλήλους διαζευχθῆναι, καὶ τὸν μὲν τοῖς ἀποδημούσιν ἀκολουθεῖν, τὸν δὲ συγκαταλειφθῆναι τοῖς μένουσιν. Αμφότεροι δὲ που θοῦντες τοῦ μαρτυρίου μετασχεῖν, ἑκάτερος μένειν ἐβούλετο, καὶ κίνδυνον ἡγεῖτο διαμαρτεῖν τῆς ἀθλή σεως. ᾿Αλλὰ ταύτην ἀγαθὴν ἔριν λύει Γάϊος οὕτως εἰπών·

809 MARTYRIUM S. SEBASTIANI ET SOCIORUM. 810 autem relinqui cum ea quæ manebat. Hi vero volentes ambo subire martyrium, volebat uterque manere: et periculum existimabat non adire certamen. Sed hanc bonam litem componit Gaius in medium procedens, et apud eos verbis utens ejusmodi: ΙΕ΄. Εἰ μὲν μία ἦν πρὸς σωτηρίαν φέρουσα XV. Si una quidem, o beati, via esset quæ ducit οδός, ώ μακάριοι, καλῶς ἂν εἶχε, οὕτω τῆς ἀθλήσεων ἀντεχομένοις, ἵνα μὴ τῆς σωτηρίας ἐκ πέσητε. Ἐπεὶ δὲ καὶ ἡ τοῖς ὁμολογίας τοῦτο δίδωσιν ἦν καὶ μᾶλλον ἀσφαλεστέραν οἶδα καὶ ἀκίνδυνον, εἰ μὴ τὴν διαμάχην ἀπολιπόντες παραχωρεῖτε ἀλλήλοις τῆς ἐπαινετῇς διαιρέσεως; Οὐ γὰρ ὅσιον οὓς τῷ Χριστῷ συνήψατε, τούτους ἀπαιμάντους ἀφεῖναι. Δοκεί δέ μοι μᾶλλον Πολύκαρπον τοῖς ἀπιοῦσι συνεπελθεῖν ἱερωσύνῃ διαλάμποντα, καὶ ἱκανὸν ὅντα καλῶς ἄγειν αὐτούς. Ταῦτα του μακαρίου Γαίου επόντος, καὶ πάντων τοῖς λεγομένοις ἐπινευσάντων, Τιβούρτιος ὁ υἱὸς Χρωματίου ἠξίου μὴ συναποδημεῖν τῷ πατρὶ, ἀλλὰ τῇ πόλει εγκαταμένειν, καὶ τὸν τοῦ μαρτυρίου ἐκδέχεσθαι στέφανον. Καὶ συγχωρήσαν τος τοῦ Γαΐου διὰ τὴν πολλὴν τοῦ παιδὸς ἔνστασιν, ὁ μὲν τὸ λοιπὸν συνὴν τοῖς ἁγίοις καὶ πρὸς τὴν ἀθλῆσιν ἡτοιμάζετο· δὲ μακαριος Γάϊος τοὺς κατα λειφθέντας μακροῖς τισι λόγοις πρὸς τοὺς προκειμέτους ἐπιθαῤῥύνας ἀγῶνας, καὶ Μαρκελλίον μεν καὶ Μάρκον τῷ τῶν διακόνων τάγματι, τὸν δὲ τούς των πατέρα τῷ τῶν πρεσβυτέρων εγκαταλέξαι, Σεβαστιανὸν δὲ τὸν ἀοίδιμον τῆς ἐκκλησίας ἔκδικον καταστήσας, σὺν αὐτοῖς ἑσημέραι διέτριβε νηστείας σχολάζουσι καὶ προσευχαῖς, καὶ τοῦ Θεοῦ δεομένοις εν μαρτυρικὸν ἀναδήσασθαι στέφανον. Τινὲς δὲ νός σας πολυειδέσιν ἐξετόμενοι λάθρα πρὸς αὐτοὺς ἀφικνούμενοι ὑγιεῖς ἀπηλλάττοντο, καὶ θαύματα παρ' αὐτῶν ἐτελεῖτο παράδοξα, ὧν τὰ μὲν ἄλλα περήσω, φεύγων τοῦ λόγου προσκορές· ἑνὸς δὲ μόνον ἐπιμνησθήσομαι. η ad salutem, nec posset qui ab ea errasset consequi ea quæ desiderantur, recte haberet vos ita arcte tenere decertationem ne a salute excideretis. Sed cum hoc quoque largiatur via confes sionis, quam scio esse tutiorem et minus periculosam, cur non, omissa contentione, laudabili divisione ceditis alter alteri? Non enim fas est quos Christo conjunxistis, eos relinquere sine pastore et absque vestra curatione. Videtur autem mihi potius Polycarpum una ire cum abeuntibus ut qui sit et sacerdotio insignis, et ad eos ducendos sit idoneus et instituendos in pietate. Hæc cum beatus dixisset Gaius et omnes essent assensi iis quæ dicebantur, Tiburtius flius Chromatii volebat non una cum patre recedere, sed manere in urbe et accipere coronam martyrii, et cum id concessisset Gaius propter magnam constantiam adolescentis, ille quidem deinceps erat una cum sancti, divino accensus desiderio, et propemodum ægre ferens quod non citius mitteretur ad stadium decertationis. Beatus autem Gaius, cum eos qui remauserant, ad proposita subeunda certamina prolixa confirmasset oratione, et Marcellum quidem et Marcum in ordinem diaconorum, eorum autem patrem in presbyterorum retulisset, inclytum vero Sebastianum ecclesia defensorem constituissel, cum eis versabatur quotidie vacantibns jejubiis et orationibus, et Deum rogantibus ut fortiter se gererent in certaminibus et tormentis, et redimirentur corona martyrii. Et illi quidem in his ant. Quidam autem qui cum varis morbis conflictabantur, clam ad eos accedentes, sani revertebantur, et fiebant ad eis miracula; quæ erant contra opinionem, quorum alia quidem prætermittam vitans satietatem orationis. Unius vero meminere quam potero brevissime. 15. Κατιὼν ποτὲ ὁ Τιβούρτιος ἐκ τῶς οἰκίας, ἔνθα ἦσαν οἱ ἅγιοι, ἐνέτυχέ που κατὰ τὴν ἀγορὰν ἄνω ἐξ όμους πεσόντι, καὶ οὕτω δεινῶς ἔχοντι, ὡς τοὺς Επιτηδείους ἀπογνόντας αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν, τοῦ τέρου μόνου καὶ τῆς ὁσίας φροντίζειν. Πλησιάσας οὖν τῶν κειμένῳ καὶ τὴν συνήθη ἐπ᾿ αὐτῷ τελέσας ὠχήν, ὑγιὰ τοῦτον τοῖς προσήκουσιν ἀποδίδωσι, πρὸς οὓς καὶ φησίν· Εἰ βούλεσθε καὶ ὑμεῖς παράδοξα Έργα τελείν, πιστεύσατε τῷ Χριστῷ, παρ᾽ οὗ καμοί τῶν θαυμάτων ἡ δύναμις. Ἐπεὶ δὲ πειθομέτις εἶδεν αὐτῷ, πρὸς Γάϊον ἤγαγεν εἰπών, Δέτου τούτους, πάτερ τίμιε, οὓς δι᾿ ἐμοῦ σήμερον κέρδανεν ὁ Χριστός. Ο δὲ κατηχήσας αὐτοὺς καὶ τῷ θείῳ τελειώσας βαπτίσματι τοῖς λοιποῖς συγκατέξεν ἁγίοις. ᾿Αλλ' ἤδη καιρὸς εἰπεῖν ὅπως τὸ τέλος πήντησε τῶς ἀθλήσεως· ὃ δὴ καὶ ποιήσω τῶν ἄλτου αφέμενος. ς XVI. Descendens aliquando beatus Tiburtius e domo in qua erant sancti, incidit in foro in hominem qui ex alto ceciderat, et e casu tam male se habebat, ut ejus necessarii desperantes de salute sepulcrum solum et justa ei facienda curarent. Cum itaque ei qui jacebat appropinquasset, et consuetas supereum preces fecisset, reddidit hominem sanum iis qui ad eum attinebant, adeo corrobora. tum invocatione nominis Christi, ut nec ei quidem videretur tale quid omnino accidisse, Posset curationem autem ejus qui ceciderat, accersitis ejus necessariis Tiburtius dicit eis: Si vultis quoque esse effectores rerum admirabilium, Christo credite, a quod ad me quoque profecta est hac virtus miraculorum. Postquam vero vidit assentientes et parentes, eos ducens ad Gaium dicit ei: Suscipe hos, venerande pater, quos hodie per me Christus œrifecit. Ille autem postquam ii verbum fidel didicissent, divino baptismate initiatos, commimit aliis sanctis, propter hæc Deo agens gratias, qui facit admirabilia in omnibus invocantibus pew. Sed jam tempus est narrandi decertationem, et quisnain finis unicuique evenerit; quod idem faciam aliis omissis; Π'. Ἡ μακαριωτάτη Ζωὴ ἐν τῇ σορῷ ποτε τοῦ XVII. Beatissima Zoe orans aliquando ad locuPATROL. GR. CXVI. 26 .

811 ADDENDA. - JANUARIUS. 812 ἀποστόλου Πέτρου προσευχομένη παρὰ τῶν δυσσεβῶν συλλαμβάνεται, καὶ τῷ ἄρχοντι τῆς γειτονίας προστ άγεται. Κελεύοντι οὖν αὐτῷ τῷ ἐκεῖσε τοῦ "Αρεος ἀνδριάντι θύσαι μετ᾿ αἰδοῦς εἰποῦσα ὡς Η 'Αφροδίτη μᾶλλον τέρψειεν τοῦτον ἢ ἐγώ, ἡ μὲν τὸ λοιπὸν ἐσιώπα, τὰ ὄμματα εἰς γῆν ἐρείδουσα· ὁ δὲ πρὸς τὸν λόγον τοῦτον ἀγριάνας ἐκέλευσε αὐτὴν ἀσφαλῶς τηρεῖσθαι καὶ μήτε φῶς ὁρᾶν, μήτε σιτίων μετα λαμβάνειν. Εξ δὲ διελθουσῶν ἡμερῶν τῷ ἐπάρχῳ Φλαβιανῷ παραπέμπεται· ὃς ἀπειθοῦσαν αὐτὴν ἰδὼν ἐκέλευσεν ἐπί τινος ὑψηλοῦ δένδρου κατὰ κεφαλῆς ἀναρτηθεῖσαν καὶ πολλῷ τῷ καπνῷ κάτωθεν καταπνεομένης, οὕτως ἀποθανεῖν. Τούτου δὲ γενομένου σε μιαιφόνοι τῷ σώματι ταύτης λίθον προσδήσαντες κατὰ τοῦ Τιβέρεος ἀκοντίζουσι ποταμοῦ, τὰ μέγιστα ζημιοῦντες Χριστιανούς. injiciunt, existimantes fore ut sic non appareret, tum apostoli Petri ab impiis comprehenditur. Εt primum quidem adducta ad magistratum viciniæ, et tantummodo jubenti et ut sacrificaret statuæ Martis quæ illic stabat, cum verecunde respondisset: Eum Venus magis declaraverit quam ego, illa de catero quidem mansit tacens et oculos humi defigens. Ille autem hoc dicto efferatus jussit eam servari in carcere tutissimo, et neque lucem videre, neque cibos sumere. Deinde cum sex dies trans. egisset in hac aflictione, septimo transmittitur ad praefectum Flavianum. Qui cum post multas interrogationes vidisset eam non posse persuaderi, jubet eam in aliqua alla arbore a capite suspensam, et multo fumo inferne suffumigatam, sic finire vitam. Et illa quidem sic migratad Christum desideratum. Crudeles autem parricida corpus ejus acceperunt, et lapide ei appenso in Tiberim et non esset Christianis morborum medicamentum. XVIII. Postquam vero beatæ Zoes martyrium fuit ΙΕ΄. Ὡς οὖν τὸ μαρτύριον τῆς μακαρίας Ζωῆς sanctis cognitum, id omnes adeo incitavit ad τοῖς ἁγίοις ἐγνώσθη, τοσοῦτον ἅπαντας πρὸς τὸν similem zelum, ut Tranquillinus dixerit beato Seba- ὅμοιον παρέπηξε ζῆλον, ὥστε τὸν Τραγκυλίνον πρὸς stiano: Vides, domine mi, quemadmodum feminæ τὸν μακάριον Σεβαστιανὸν, Ορᾶς, ὦ κύριέ μου, ὅπως sexus imbecillitatem prompto et alacri animo corro- αἱ γυναῖκες τὸ τῆς φύσεως ἀσθενὲς τῇ προθυμια borantes,coronas præripiunt. Quod simul atque di- ἐπιβρώσκσαι τους στεφάνους προαρπάζουσι. Καὶ xisset domo egressus, et veniens ad loculum beati ἅμα τῷ λόγῳ τοῦ δωματίου ἐξελθὼν, καὶ ἐν τῇ σεφῷ apostoli Pauli orandi causa, repente fuit conpre- τοῦ μακαρίου ἀποστόλου Παύλου προσευχῆς χάριν hensus, et lapidibus obrutus jacitur in Tiberim. γενόκενος, εὐθὺς συλλαμβάνεται, καὶ λίθοις καταHujus corpus Nicostratus et Claudius simul cum λευσθείς τῷ ῥηθέντι ἐκδίδοται ποταμῷ. Τούτου τὸ Castorio ad ripas quærentes ut mandarentsepultura, σώμο Νικόστρατος καὶ Κλαύδιος ἅμα Κάστορι παρὰ veniunt in manu eorum qui insidiabantur, et τὰς ὄχθας ζητοῦντες τοῦ ποταμοῦ ὥστε δοῦναι ταφῆ, ducti ad præfectum, adeo nec blandis verbis, nec ἐν χερσὶ τῶν ἀσεβῶν γίνονται, καὶ πρὸς τὸν ἔπαρχον minis nec ullis insultibus converti potuere, ut αχθέντες, ἐπεὶ πάσαις προσβολαῖς ἀπερίτρεπτοιpræfeclus admiratus significaverit hæc imperato- c ὤφθησαν, κελεύσει βασιλικῇ, μετὰ τὸ πολλὰς ὑποστή ribus, et ab eis acceperit sententiam in illos quæ και μάστιγας, θαλαττίοις ἐκδίδονται κύμασι. sic habebat Eos qui non parent edicto nostræ divinitatis, et nolunt diis sacrificare, jubemus cum ter fuerint examinati tormentis, marinis tandem tradi fluctibus, nisi castigati supplices, nostri imperii cesserint potestati. Hac ergo accepta sententia, præfectus, postquam multis eis illatis plagis vidit eos non cedere nec inclinari, serviens decretis imperatorum, quæ ab illis lata fuerat, in sanclos pronuntiat sententiam. Et illi quidem sic consummati jaciuntur in mare. XIX. Curtuatus autem vir quidam re quidem vera impius, specie vero pius et se Christianum simulans cum se retulisset in numerum sanctorum, factis ipsis præbuit suspicionem. Nam et positura capillorum quæ par erat elaboralior et nimis ac curata, victusque nimis mollis et delicatus, et alia minime honesta conversatio, induxit eos qui videbant, ut id quod erat, fraudulentum hominem pu-D tarent et deceptorem. Non multum intercessit temporis et cum vidisset beatum Tiburtium in quadam sacra de orantem, et eum indicasset impiis, ipse quoque comprehenditur simul cum Tim burtio. Hoc enim ita volebat, ut neque Christianis videretur esse proditor,et cum satis per ludum simulasset, sic deprehenderetur. Cum itaque Flavianus utrumque curasset sisti ad suum tribunal, dicit Curtualo: Num tu quoque pro Deo habes crucifixum? Cum is autem subridendo dixisset, se illum existimare Deum quem hic beatus, ostendens digito Tiburtium, ægre ferens admirabilis udolem ΙΘ'. Κουρτουνάτος (sic) δέ τις ἀνὴρ δυσσεβὴς μὲν τῇ ἀληθείᾳ, σχήματι δὲ εὐσεβὴς καὶ τὸν Χριστια νισμὸν ὑποκρινόμενος, τοῖς ἁγίοις ἑαυτὸν ἐγκαταλέξας, ἔργοις αὐτοῖς παρείχε τὸ ὕποπτον τῇ τε περιέργῳ τῶν τριχῶν θέσει, τῷ τε τρυφηλῷ τῆς διαίτης καὶ τῇ ἄλλη ἀκόσμῳ ἀναστροφῇ ὑπήγε το τοὺς ὁρῶντας ἀπατηλόν, ὅπερ ἦν, ἡγεῖσθαι τὸν ἄνε θρωπον. Οὐ πολὺ τὸ μέσον, καὶ τὸν μακάριον Τι βούρτιον ἔν τινι τῶν ἱερῶν οἴκων εὐχόμενον τοῖς δυσσεβεσι καταμηνύσας συλλαμβάνεται καὶ αὐτὸς ἑκὼν μετὰ Τιβούρτιον, ἵνα μήτε προδότης είναι δόξῃ Χριστιανοῖς, καὶ τὴν προσποίησιν ἱκανῶς δια παίξας οὕτω φανερωθῇ· Φλαβιανός οὖν ἑκατέρους τῷ οἰκίῳ παραστησάμενος βήματι, λέγει τῷ Κουρτ τουνάτῳ· Μὴ καὶ σὺ τῷ ἐσταυρωμένῳ προσανέχεις Θεῷ; Τοῦ δὲ μετὰ μειδιάματος εἰπόντος ἐκεῖνον ἡγεῖσθαι Θεὸν ἂν ὁ μακάριος οὗτος κηρύττει, τὸν Τιβούρτιον τῷ δακτύλῳ δείξας, δυσχεράνας ὁ θαυ μαστός νεανίας ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ὑποκρίσει, λέγει αὐτῷ. Μὴ παραλογίζου σαυτόν, ὦ Κουρτουνᾶτε, λα ν

813 MERTYRIUM S. SABASTIANI ET SOCIORUM. 814 θάνειν ἐν δόλοις πειρώμενος· οὐδεὶς συνεσθίων πόρ- scens tantam simulationem,et ira motus dicit ei: ναις καὶ μέθαις χαίρων, καὶ τἄλλα πράττων ἀναίδην, Ne teipsum decipias, ο Curluate, tentans latere ὧν καὶ τὴν μνήμην μισῶ, Χριστοῦ μαθητὴς εἶναι in dolis.Nemo qui vescitur una cum meretricibus, δύναται. Η ἄγνοεῖν ἡμᾶς δοκεῖς οἷος εἶ, καὶ ὅπως et perseverat in vini potione usque ad ebrietatem, τὴν ἐμοὶ ἥδιστον ἐβούλευσας θάνατον, ὅς με ταχύ et alia facit impudenter, quorum vel solum meτοῦ ταπεινοῦ τούτου τούτου σώματος διαζεύξει, καὶ τῷ minisse abhorreo, potest esse Christi discipulus, et ποθουμένῳ συνάψει Χριστῷ; gloriari illius pro nobis perpessionibus. Putasne nos ignorare qualis sis, et quemadmodum mihi jucundissimam mortem sis machinatus, quæ me celerrime liberabit ad hoc humili corpore et conjunget Christo quem desidero? Nam qui exspectantur cruciatus et multiplicia tormenta, a me ridentur et habentur ludibrio. Neque enlm timeo exsilium, domum meam sponte dimisi volentibus; non ignem, non flagella,non aliquid aliud ex asperis et terribilibus quorum mihi minæ intentantur. Redduntur enim hæc omnia imbecillia et debilia divino auxilio. Κ΄. Φλαβιανὸς εἶπε· Τοῦτο μὲν ἄφες ληρεῖν, ὦ Τιβούρτις· ἐμοὶ δὲ πειθόμενος φεῖσαι τῆς εὐγενείας σου καὶ τῆς νεότητος, καὶ μὴ τὸν ἐπονείδιστον τοῦ τον ἀσπάσῃ θάνατον. Ὁ δὲ πρὸς αὐτόν· Οὐ τοῦτο, φησὶν, αἰσχύνη, ὦ δικαστὰ, ἑνὶ ζῶντι λατρεύειν Θεῷ, ἀλλὰ δαίμοσι καὶ θνητοῖς ἀνθρώποις ἐκ παθῶν τις μωμένοις, οὓς οἱ σέβοντες ἐλεεινοὶ καὶ θρήνων ἄξιοι, ἐν οἷς προσκυνοῦσιν ἀτιμαζόμενοι. Τότε ὁ ἔπαρχος τῷ θυμῷ ζήσας, ἐκέλευσεν ἄνθρακας ἐνεχθῆναι, καὶ λέγει αὐτῷ· Ελοῦ σεαυτῷ, δυείν θάτερον, ἢ τοῖς θεοῖς θύσαι, ἢ τῶν ἀνθράκων γυμνοῖς ἐπιβῆναι που σίν. Ὁ δὲ μακάριος Τιβούρτιος σταυρὸν χαράξας ἔστη ἐπάνω αὐτῶν, καὶ λέγει τῷ ἐπάρχῳ· Μάθε νῦν δι᾿ ἐμοῦ, ὅτι μόνος οὗτος Θεὸς ἀληθινὸς, ὃν ἐγὼ σέβω, καὶ γενοῦ ὀψὲ ποτὲ Χριστιανός, τὸ σκότος τῆς ἀσεβείας λιπών. Ὁ δὲ δείσας μή τοῖς θαύμασι τούτοις υπαγάγηται πολλοὺς πρὸς τὴν εὐσέβειαν, ἐκέλευσεν ἀπαχθέντα τοῦτον πόῤῥω τοῦ ἄστεος ξίφει τμηθῆναι τὴν κεφαλήν. Καὶ ὁ μὲν τοῦτο πέρας εὐρίσκει τοῦ βίου. XX.Dixit Flavianus: Has quidem nugas mitte, o Tiburti; mihi autem parens, parce tum nobilitati et juventuti et ne probrosissimam hanc mortem amplectaris. Ιlle vero respondens dixit: Non est, inquit, probrum ac dedecus, ο Judex, servire uni Dao viventi, sed dæmonibus et mortalibus hominibus qui honorantur ex vitiis, quos qui colunt sunt miserabiles et digni qui lugeantur; ut qui in iis quæ adorant ignominia afficiantur, et sui erroris mercedem hinc accipiant. Honor enim eorum qui adorantur,est contumelia eorum qui adorant: οt peccare apud ipsos voratur cultus. Tunc præfectus ira fervens jussit afferri carbones, et dicit ei: Elige tibi alterum e duobus,ut vel diis sacrifices, vel super carbones nudis incedas pedibus. Beatus autem Tiburtius cum signum crucis impressisset, stetit supra ipsos et dixit præfecto: Vide nunc in me quanta sit fdei potentia, et disce hunc solum esse verum Deum quem ego colo; et efficere tandem Christianus excussis tenebris impietatis. Ille vero timens ne his miraculis multos induceret ad pietatem, jussit ut adduceretur procul a civitate et illi caput amputaretur. Et ille quidem invenit hunc vitæ finem. ΚΑ΄. Μετ᾿ αὐτὸν δὲ καὶ Κάστουλος ὁ διαιτάριος συλληφθεὶς μετὰ πολλούς τε βασάνους ἐν λάκκῳ βληθεὶς, ἐκεῖ τελευτᾷ τὸν βίον, καὶ μάρτυς τῷ Κυρίῳ προσάγεται. Ἔτι δὲ καὶ Μαρκελλίνος καὶ Μάρκος οἱ γενναῖοι τῆς εὐσεβείας ἀγωνισταί συσχεθέντες, καὶ τοὺς πόδας ἤλοις διαπαρέντες ἐπὶ τοσοῦτον ἔστασθαι παρὰ τοῦ δικάζοντος προσετάχθησαν, έως τοῖς θεοῖς θύσωσιν. Οἱ δὲ ἐν ταύτῃ τῇ χαλεπωτάτῃ βασάνῳ τὸ, «Ἰδοὺ δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνόν,» καὶ τὰ ἑξῆς ἐπιλέγοντες, λόγχαις τὸ τελευταῖον τὰς πλευρὰς νυγέντες, ὡς ὁ Χριστὸς, ὑπὲρ οὐ ταῦτα ἔπασχον, ἀφῆκαν τὸ πνεῦμα. emiserunt spiritum. Atque illi quidem omnes eo labe et reprehensione alienæ oblati sunt Domino. XXI. Post eum autem Castullus diætarius comprehensus, apud quem manebant sancti post Chromatii emigrationem e civitate, et post multa tormenta projectus in lacum, illic finit vitam. Præterea vero Marcellinus et Marcus egregii veritatis athletæ, comprehensi et pedes clavis confxi, jussi sunt a judice tndiu stare, donec diis tribuerint honorem qui eis debetur. Illi autem in hoc tormento adeo intolerabili: «Ecce quam num et quam jucundum 2,» et quæ deinceps sequuntur, diclitantes, eis postremo lanceis punctis lateribus, sicut Christus pro quo hæc patiebantur, modo quem diximus consummati, hostiæ ab omni ΚΒ'. Σεβαστιανὸς δὲ ὁ γενναιότατος μετάπεμπτος Διοκλητιανῷ τῷ βασιλεῖ γεγονώς, ἐπεὶ παρέστη τῷ βήματι, φησὶ πρὸς αὐτὸν ὁ τύραννος· Οὐκ ἐγώ σε, ὦ Σεβαστιανέ, διὰ μεγίστης ἦγον τιμῆς, καί σοι τὰ τῆς ἀρχῆς μᾶλλον ἐπίστευον; Καὶ νῦν τί παθὼν πρὸς τοσαύτην ἐξεκυλίσθης ἀπόνοιαν, ὥστε καὶ κατὰ τῆς σῆς ζωῆς, καὶ κατὰ τοῦ ἐμοῦ κράτους ἀπάνθαδιάζεσθαι; Σεβαστιανὸς εἶπε· Τότε μὲν ἀγνοῶν, ὦ βασιλεῦ, τὸν ὄντος Θεόν, τοῖς σοῖς ὑπέκυπτον ἀλογίστοις τάγμασι· νῦν δὲ αὐτὸν ἐπιγνούς, παρείδον 3 Psal. CXXXIII, 4. boXXII. Sebastianus autem longe generosissimus, ultimus ad supplicia reservatus, ipse quoque gloriose suscepit coronam martyrii. Quem cum accersisset Diocletianus, et jussisset ad suum tribunal sistit, dixit ei: Non ego te, ο Sebastiane, in maximo honore habebam: et tibi imperium magis quam aliis credebam? Et nunc qui factum est, ut ad tantam sis pessumdatus amentiam, ut contra tuam vitam et meam potentiam te petulanter et insolenter geras? Dixit Sebastianus: Tunc quidem, o impe-

815 ADDENDA. - JANUARIUS. 816 καὶ πλοῦτον καὶ δόξαν καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἅπαντα, ποθήσας τὰ εἰς ἀεὶ διαμένοντα ἀγαθὰ, ἃ τοῖς τὸν Χριστὸν ἀγαπῶσιν ήτοίμασται. Μανίας γὰρ ἐσχάτης θεοὺς ἡγεῖσθαι χειρῶν ἀνθρωπίνων ἔργα κωφά τε καὶ ὅλως ἀναίσθητα. Τούτοις ὁ τύραννος εἰς ὀργὴν κινηθείς, ἐκέλευσεν αὐτὸν ἐν μέσῳ τῷ πεδίῳ στα σκοπὸν τεθέντα πολλοῖς τοῖς βέλεσι βάλλεσθαι· καὶ τούτου γενομένου δόξαντες οἱ ὑπηρέται νενεκρῶσθαι τὸν ἅγιον ἀφέντες ἀπῆλθον. rator, cum verum Deum ignorarem et essem implicatus errore simulacrorum, inconsiderate tuis jussis serviebam; nunc vero cum agnovi veritatem, et quem me Deum colere oporteat, despexi et divitias et gloriam et alia quibus prius resplendebam,desiderans ea quæ manent et non perfluunt, quæ parata sunt iis qui Christum diligunt. Est enim extrema amentiæ deos putare eos qui facti sunt ex lapidibus et alia quæ interit materia, et honorare epera maxuum hominum quæ paulo pos non erunt. His verbis ad iram motus Diocletianus jussit eum in medio campo tanquam scopum propositum multis sagittis peti. Quod cum factum. esset, arbitrati satellites sanctum esse mortuum, eo dimisso recesserunt. XXIII. Cum nox autem advenisset, profecta conjux distarii in campum, ut ejus corpus mandaret sepultura, et cum eum invenisset adhuc vivum, deduxit domum, et intra breve tempus reddidit sanum. Hoc cum rescivissent quidam ° ex Christianis et ad eum accessissent, obsecrabant ut abiret a civitate, ne si rursus apparuisset, plaribus tormentis afficeretur. Ille autem non modo se non abdidit, sed etiam stans in alla quadam domo, se prætereuntibus ostendit imperatoribus. Eum cum vidisset Diocletianus et ad se accersivisset, dicit ei: Non es tu Sebastianus, quem nos prius jussimus interfci sagittis? Sum, inquit, o imperator; et me suscitavit Dominus a mortuis, ut cognoscas eum esse Deum,qui fecit omnia, et non amplius colas impuros dæmones, quorum cum sonitu peribit memoria. Tunc is jussit sancto totum corpus clavis contundi ac configi, et sic eum e vita excedere. ΚΓ΄. Νυκτὸς δ᾽ ἐπιγενομένης πορευθείσα ἡ τοῦ διαιτηρίου σύζυγος ἐπὶ τὸ πεδίον, ὥστε θάψαι τὸ σῶμα αὐτοῦ, καὶ ζῶντα εὑροῦσα, πρὸς τὴν οἰκίαν ἀπήγαγε, καὶ δι' ὀλίγου χρόνου τὸ ὑγιαίνειν αὐτῷ ἐχαρίσατο. Τινὲς δὲ τῶν Χριστιανῶν τοῦτο μαθόντες ἱκέτευον ἀπᾶραι τοῦ ἄστεος, ἵνα μὴ πάλιν φωραθεὶς πλείοσι ταῖς βασάνοις παραδοθῇ. Ο δὲ οὐ μόνον οὐκ ἐκρύπτετο, ἀλλὰ καὶ ἐπί τινος δωματίου ὑψηλού στὰς, παριοῦσι τοῖς βασιλεῦσιν ἐπίδηλος γίνεται. Τοῦτον ἰδὼν Διοκλητιανὸς καὶ μεταπεμψάμενος, λέγει αὐτῷ· Οὐ σὺ εἶ Σεβαστιανός, ὃν ἡμεῖς ἤδη πρότερον ἀποκτανθῆναι τοῖς βέλεσιν ἐκελεύσαμεν; Ὁ δὲ, Ἐγώ εἰμι, βασιλεῦ, ἔφη, καὶ ἤγειρέ με δ Κύριος μου ἐκ τῶν νεκρῶν ἵνα γνῷς ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ πάντων Θεὸς, καὶ μηκέτι προσέχῃς τοῖς ἀκαθάρ τοις δαίμοσι. Τότε κελεύει ροπάλοις ἅπαν τὸ σώμα καταξανθέντα τὸν ἅγιον, οὕτω βιαίως ἀποθάνειν. XXIV. Postquam ergo hic beatus migravit ad ΚΔ'. Καὶ μετὰ τὴν τούτου τελευτὴν οἱ μὲν ὑπὲ Dominum, satellites quidem ejus corpus noctu ηρέται, τοῦ τυράννου κελεύσαντος, τὸ σῶμα αὐτοῦ sustulerunt, et in quamdam cloacam projecerunt, νύκτωρ ἄραντες, εἷς τινα τῶν ὑπονόμων ῥίπτουσιν, cum sic jussisset tyrannus. Timebat enim ne si ἵνα μὴ θαύματα τελοῦν καὶ μετὰ τὴν διάζευξιν πολύ fuisset apud Christianos et faceret miracula,etiam λοὺς ἀποστήσῃ τῶν εἰδώλων. Ο δὲ μακάριος οὗτος post decessum multos abduceret a simulacris et νυκτὸς γυναικί τινι τῶν ἐπισήμων καὶ εὐσεβῶν (Λου persuaderet ut Deum colerent Sebastiani. Hic κίνη όνομα) ἐπιφανείς, λέγει αὐτῇ· Πορεύθητι autem beatus in nocturna visione apparens muκατὰ τόνδε τὸν τόπον, καὶ λαβοῦσα τὸ σῶμα μου, lieri cuidam claræ et piæ,cui nomen erat Lucina, θάψον τῇ Κρυπτῇ λεγομένῃ παρὰ τοὺς πόδας τῶν dicit ei: Vade ad hunc locum, et accipe corpus ἀποστόλων. Ἡ δὲ ἀναστάσα καὶ γενομένη πρὸς τὸν meum et id sepeli in ea quæ dicitur Crypta, ad ὑπόνομον, ἦρεν ἐκεῖθεν τὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος, pedes apostolorum. Illa vero cum surrexisset et καὶ καθ᾿ ὃν εἴρηκε τόπον ὁ μάρτυς ἐπιμελῶς καὶ venisset in locum in quo erat cloaca, sustulit il- κοσμίως κηδεύσασα, παρέμεινε τῷ τάφῳ ἡμέρας linc corpus martyris, et cum in loco quem dixerat, τριάκοντα. Καὶ ποτε ταῖς ἐκκλησίαις εἰρήνης βρα ipsa diligenter et honorifice eum sepeliisset, ad βευθείσης, ἱερὸν φροντιστήριον τὴν οἰκίαν αὐτῆς sepulcrum permansit triginta dies; et cum fuisset ποιησαμένη, ἕως μὲν οὖν τῷ βίῳ περιἦν τοῖς δεομέ tandem pax reddita ecclesiis, illa domum suam νοις ἐπήρκει ἀφθονωτάτῃ χειρί - τελευτώσα δὲ, πᾶς fecit sacrum monasterium, et quandiu quidem σαν τὴν κτῆσιν αὐτῆς Χριστιανοῖς ἐδωρήσατο, δοξά fuit ei vita superstes, largissima manu securre- ζουσα Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἄγιον Πνεῦμα, τὴν μίαν bat egentibus. Quando autem e vita excessit, om- θεότητά τε καὶ δύναμιν, ᾗ πρέπει δόξα, κράτος, nes suas facultates in testamento donavit Chri- τιμή, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. stianis: ad gloriam Servatoris nostri Jesu Chri- Αμήν. sti, cui gloria et potentia in sæcula sæculorum. Amen.

817 CERTAMEN S. BLASII ET SOCIORUM. MENSIS FEBRUARIUS. ΑΘΛΗΣΙΣ ΤΟΜ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΒΛΑΣΙΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΓΕΝΟΜΕΝΟΥ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ. 818 CERTAMEN SANCTI ET GLORIOSI HIEROMARTYRIS BLASII EPISCOPI SEBASTEÆ ET SOCIORUM (Latine apud Surium ad diem 3 Februarii; Græce ex cod. ms. 1452 sæculi decimi [1]). Α΄. Ηνίκα ὁ καιρὸς τῶν εἰδώλων ἐπεκράτει καὶ I. Quo tempore vigebat cultus simulacrorum,et πολλοὶ ἄνθρωποι πλάσμασι καὶ κτίσμασι προεσκύνουν, τότε ἤνθει καὶ ἡ πίστις πάντων τῶν ἁγίων, μεθ᾽ ὧν καὶ ἡ τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου Ιερομάρτυρος Βλασίου. Οὗτος γὰρ ὁ ὅσιος καὶ τίμιος ἀνὴρ Βλάσιος πάντα τὸν χρόνον τῆς ζωῆς αὐτοῦ ἤπιον δια γωγὴν ζήσας, ὡς ἐν τῷ Ἰὼβ γέγραπται ἦν ἄκακος, ἄμεμπτος, ἀληθινὸς, θεοσεβής, ἀπεχόμενος ἀπὸ παντὸς πονηροῦ πράγματος· ὅθεν διὰ τὸν καθαρὸν καὶ ἀνεπίληπτον αὐτοῦ βίον, οἱ ἐν τῇ πόλει Σεβzστεία τῆς Καππαδοκίας πιστοὶ προεχειρίσαντο αὐτὸν εἰς ἐπίσκοπον. Ο δὲ μακάριος Βλάσιος φοβηθεὶς τῶν τότε κρατούντων τὴν ἀσέβειαν καὶ παρανομίαν, ἀπελθὼν ἐν τῷ ὄρει τῷ λεγομένῳ 'Αργέω, ῴκει ἐν σπηλαίῳ. Καὶ συνήρχοντο πρὸς αὐτὸν τὰ ἄγρια ζώα, καὶ εὐλογοῦντο ὑπ᾽ αὐτοῦ, καὶ εἰ συνέβη ἓν ἐξ αὐτῶν ἀδολεσχία περιπεσεῖν ὥσπερ λογικά παρέμενον τῇ σπηλαίῳ· καὶ εἰ μὴ ἐπετίθει ἐπ᾽ αὐτὰ τὴν χεῖρα ὁ ἅγιος εὐλογῶν αὐτὰ, οὐκ ἀνεχώρουν ἀπ᾿ αὐτοῦ. δ Β'. Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκέλευσεν ᾿Αγρι κόλαος ὁ ἡγεμὼν ἀγρευθῆναι ζῶα παντοδαπὰ εἰς θηριομαχίαν καὶ ἀνάλωσιν τῶν τότε μαρτυρούντων ἁγίων, καὶ ἐξελθόντες οἱ θηρευταί ἐν τοῖς ὄρεσιν ἦλθον καὶ ἐν τούτῳ τῷ ὄρει τῷ ἐπονομαζομένῳ g mulli homines adorabant Ggmenta et res creatas, tunc etiam florebat fdes omnium sanctorum, cum quibus fides quoque sancti et gloriosi martyris Blasii. Hic ergo sanctus et venerandus vir Blasius, cum toto tempore vitam egisset mansuetam et mitem, sicut scriptum est in Job, erat innocens, inculpatus, verus, pius et religiosus,abstinens ab omni opere malo. Quamobrem propter puram vitam et quæ nulli affinis erat reprehensioni, qui in civitate Sebastea Cappadociæ erant fideles, eum crearunt episcopum. Is autem profectus in montem, qui dicitur Argeus, habitabat in spelunca. feræque ad eum conveniebant, et ab 00 benedicebantur: et si contigisset unam ex eis incidere in ejus meditationem, tanquam ratione præditæ, exspectabant ad speluncam, et nisi imμοsuisset eis manus, eas benedicens, a sancto minime recedebant. II. In illis autem diebus jussit præses Agricolaus capi omne genus animalium, ut sancti, qui tunc erant, martyres ab eis consumerentur,et cum eis depugnarent. In montes vero egressi venatores, venerunt etiam in montem, qui dicitur Argens, Baronius ad an, 316 hac acta ex Metaphr. non in omnibus agnoscit sincera.

819 ADDENDA. FEBRUARIUS. - 820 in quo lalebat sanctus et venerandus vir Blasius. Αργέῳ, ἐν ᾧ ἐκρύπτετο ὁ ὅσιος καὶ τίμιος ἀνὴρ Cum autem appropinquassent spelunca, et vidis- καὶ ἐπίσκοπος Βλάσιος. Καὶ ὡς ἐπλησίασαν οἱ sent in ejus ingressu multitudinem agrestium ani- θηρευταὶ ἐν τῷ σπηλαίῳ καὶ εἶδον πρὸς τῇ εἰσόδῳ malium, quæ astabant et exsiliebant, dixerunt in- αὐτοῦ πλήθη ἀγρίων ζώων παρεστώτων καὶ σκιρ ter se. Quid hoc sibi vult? et cum venissent propius, τώντων, εἶπον πρὸς ἀλλήλους· Τί ἂν θέλοι τοῦτο invenerunt intra speluncam sanctum Blasium, se- εἶναι; καὶ ἐλθόντες πλησιέστερον· εὗρον ἔνδον τοῦ dentem tanquam in thalamo, et dividentem uni- σπηλαίου τὸν ἅγιον Βλάσιον ὥσπερ ἐν θαλάμω τινὶ cuique id quod erat ei opus, per benedictionem καθήμενον καὶ τὸ χρειῶδες ἑκάστῳ διανεμόμενον atque curationes, et Deo fundentem preces. Qui διά τε τῆς εὐλογίας καὶ τῶν ἰάσεων, καὶ τὰς εὐχὰς statim reversi,renuntiarunt præsidi Agricolao quæ αὐτοῦ ἀποδιδόντα τῷ Θεῷ. Καὶ εὐθέως ὑποστρέ viderant. Præses vero jussit plures milites cum eis ψαντες ἀπήγγειλαν τῷ ἡγεμόνι ᾿Αγρικολάῳ ἢ εἴδον. proficisci,ut quoscunque illic invenissent lalentes Ὁ δὲ ἡγεμὼν ἐκέλευε στρατιώτας πλείονας συμChristianos,ad eum adducerent. Euntes autem in πορευθῆναι αὐτοῖς, ἵνα ὅσους ἐὰν εὕρωσιν ἐκεῖσε montem, qui missi fuerant milites, et ingressi spe- Χριστιανούς κρυπτομένους ἀγάγωσι πρὸς αὐτόν, luncam, invenerunt solum sanctum, orantem et Καὶ ἀπελθόντες οἱ ἀπεσταλμένοι στρατιῶται ἐν τῷ laudantem Dominum, et dixerunt ei: Egredere; ὅρει, καὶ εἰσελθόντες ἔνδον τοῦ σπηλαίου εὗρον vocat te præses. Cum eos vero vidisset sanctus μόνον τὸν ἅγιον Βλάσιον προσευχόμενον καὶ δοξο Blasius, valde lælatus est,et dixit: Adeste, eamus λογοῦντα τὸν Κύριον, καὶ εἶπον πρὸς αὐτόν· "Εξελθε simul, o filii, mei enim recordatus est Dominus. ἐν τάχει· καλεῖ σε ὁ ἡγεμών. Ἰδὼν δὲ αὐτοὺς ὁ In hac enim nocte ter mihi apparuit, dicens: ἅγιος Βλάσιος ἐχάρη πάνυ, καὶ εἶπε· Δεῦτε, τέκνα, Surge,offer mihi sacrifcia pro more tui sacerdotii. πορευθῶμεν ἅμα· ἐμνήσθη γάρ μου σήμερον ὁ Nunc ergo,filii mei, bene venistis. Dominus meus Κύριος· ἐν γὰρ ταύτῃ τῇ νυκτὶ ἐφάνη μοι τρίτον Jesus Christus sit vobiscum. λέγων· ᾿Αναστάς προσένεγκέ μοι θυσίας κατὰ τὸ ἔθος τῆς ἱερωσύνης σου. Νῦν οὖν, τενία μου, καλῶς ἤλθετε ὁ Κύριος μου Ἰησοῦς Χριστός εἴη μεθ' ὑμῶν. III. Dum autem ipsi venirent, in via convertebantur gentiles ad Dei cognitionem per ejus mansuetudinem et doctrinam. Etenim per ejus preces faciebat Dominus curationes: et cum ad eum afferrentur agroti, eis imponens manus, dimittebat – sanos. Non solum autem curabat homines, sed etiam jumenta et bestias. Cum itaque contigisset aliquem os devorare, vel aliquid ejusmodi,repente ad eum aferebant patientem, et per sanctas suas preces eum statim reddebat sanum. Contigit itaque, ut flius cujusdam mulieris, quæ eum habebat unicum, partem piscis comedens, os repente devoraret, et mutus maneret. Cum ergo mater pueri de sancto audivisset, eum allatum projecit ad ejus pedes semimortuum,cum fletu clamans et dicens sancto: Miserere mei filii, serve Servatoris nostri Jesu Christi, est enim mihi unigena; narravitque sancto, quid filio suo repente accidisset. Sanctus autem Dei et magnus sacerdos Blasius, manu imposita gutturi pueri, sic oravit, extendens in coelum oculos, et Deo dicens: Qui iis, qui te " invocabant in veritate, prasto fuisti adjutor, ο Servator, audi meas preces,et spinam infxam huic puero, tua quæ sub aspectum non cadit, virtute, ei exime,eum curans; et de cælero, cum seu in hominibus, seu in pueris, seu in bestiis tale quid contigerit, illic autem recordatus fuerit aliquis mei nominis,dicens: Deus, intercessione servi tul Blasii, accelera tuum auxilium: fac cito in eo curationem ad gloriam et honorem sancti tui nominis; et cum ipse hac dixisset, puerum statim sanum restituit sicut prius, et eum reddidit matri suæ, ore nunquam silente Deum laudantem atque glorifcantem. Hominum autem sermone celebrabatur Dei martyr Γ'. Ἐν δὲ τῷ ἔρχεσθαι αὐτοὺς ἐν τῇ ὁδῷ ἐπέστρεψ φον ᾿Ελλήνων παῖδες εἰς θεογνωσίαν διὰ τῆς πραός τητος αὐτοῦ καὶ διδασκαλίας. Καὶ γὰρ διὰ τῶν ἀκαταπαύστων αὐτοῦ προσευχῶν καὶ δεήσεων ἰάσεις ἐπετέλει ὁ Κύριος, καὶ προσφερομένων αὐτῷ ἀῤῥώστων ἐπιτιθεὶς ἐπ' αὐτοὺς τὰς χεῖρας ὑγιεῖς ἀπέλυσεν ἅπαντας· οὐ μόνον δὲ τοὺς ἀνθρώπους ἰᾶτο, ἀλλὰ καὶ τὰ κτήνη καὶ τὰ ἄλογα. Ὡς οὖν εγένετό τινα ὀστοῦν καταπιεῖν ἢ ἄλλο τι τῶν τοιού των ἐξαίφνης, ἔφερον πρὸς αὐτὸν τὸν πάσχοντα, καὶ διὰ τῆς ἁγίας αὐτοῦ προσευχῆς ὑγιῆ αὐτὸν παραχρῆμα ἀποκαθίστα. "Οθεν συνέβη καὶ γυναικ κός τινος υἱὸν μενογενῆ οὐτὸν ἐχούσης ἰχθύος μέσ ρος ἐσθίοντα ἀθρόον ὀστοῦν καταπιεῦν καὶ ἀφωνον μεῖναι. Ἡ οὖν μήτηρ τοῦ παιδὸς ἀκούσασα περὶ τοῦ ἁγίου ἐνέγκασα αὐτὸν ἔῤῥιψεν ἐν τοῖς ποσὶν αὐτοῦ ἠμιθανή, βοῶσε μετὰ ὁδυρμῶν καὶ λέγουσα τῷ ἁγίῳ· Ἐλέησόν μου τὸν υἱὸν, δοῦλε τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· ὅτι μονογενής μοί ἐστιν· καὶ διηγήσατο τῷ ἁγίῳ τὸ συμβὰν ἐξαίφνης τῷ τέχνη αὐτῆς. Ὁ δὲ ἅγιος τοῦ Θεοῦ καὶ μέγας δε ρεὺς Βλάσιος, ἐπιθεὶς τὴν χεῖρα αὐτοῦ ἐπὶ τὸν λαιμὸν τοῦ παιδὸς, προσηύξατο οὕτως ἀνατείνας εἰς τὸν οὐρανὸν τὸ ὄμμα αὐτοῦ καὶ λέγων πρὸς τὸν Θεόν· Ο τοῖς ἐπικαλουμένοις σε ἐν ἀληθείᾳ σύντο μος ἰατρὸς γενόμενος σωτήρ, ἐπακουσόν μου τῆς δεήσεως καὶ τὴν ἐμπαγεῖσαν ἄκανθαν τῷ παιδὶ τούτῳ ἀοράτῳ σου δυνάμει ἄφελε ἐξ αὐτοῦ ἰπσάμενος αὐτὸν, καὶ ἐὰν ἀπὸ τοῦ νῦν ἢ ἐν ἀνθρώποις ἢ ἐν βρέφε σιν, ἢ ἐν κτήνεσι τὶ τοιοῦτον συμβῇ ποτε, μνημονεύσει δέ τις έκεῖ τοῦ ὀνόματός μου λέγων· Ο Θεὸς τῇ πρεσβείᾳ τοῦ δούλου σου Βλασίου τάχυνον τὴν βοήθειάν σου, εὐθέως ποίησον ἐπ᾿ αὐτὸν τὴν ἴασιν εἰς δόξαν καὶ τιμὴν τοῦ ὀνόματός σου. Καὶ ἐν τῷ

821 CERTAMEN S. BLASII ET SOCIORUM. 822 εἰπεῖν αὐτὸν ταῦτα παραυτὰ ἀποκατέστησε τὸν παῖδα et episcopus Blasius, non solum Sebasteæ, sed υγιῆ ὡς τὸ πρότερον, καὶ ἀπέδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ etiam Nicopoli. Erat enim eruditus etiam in scienαὐτοῦ ἀσιγήτῳ στόματι αἰνοῦντα καὶ δοξάζοντα τὸν tia medendi. Θεόν. Διεβεβόητο δὲ ὁ τοῦ Θεοῦ μάρτυς καὶ ἐπισκοπος Βλάσιος οὐ μόνον ἐν τῆ Σεβαστείᾳ, ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ Νικοπόλει· πεπαιδευμένος γὰρ ἦν ὁ μάρτυς καὶ τὴν ἰατρικὴν ἐπιστήμην. Δ'. Κατὰ δὲ τὴν ὁδὸν ἐρχομένου τοῦ ἁγίου συνέβη πενιχρᾶς τινος γυναικὸς ἕνα χοίρον ἐχούσης καὶ μηδὲν ἕτερον κεκτημένης αὐτῆς ἁρπαγῆναι ὑπὸ λύκου· ἡ δὲ γυνή πιστή οὖσα προσῆλθεν τῷ ἁγίῳ μάρτυρι κατὰ τοῦ θηρός. Ὁ δὲ ἅγιος τοῦ Χριστοῦ ἱερεὺς καὶ Μάρτυς Βλάσιος ὑπομειδιάσας ἔφη αὐτῇ· Μὴ λυποῦ, γύναι, μηδὲ δάκρυε· ἀποκαθίσταται γὰρ σοι ὁ χοίρος ζῶν καὶ ἀβλαβής. Καὶ ἤρχετο ὁ ἅγιος ἐπὶ τῆς ὁδοῦ· αὐτοῦ δέ ἐπὶ τὴν ὁδοιπορίαν σπεύδοντος ὁ λύκος ἀβλαβή διαφυλάξας τὸν χυτρον, ἀπέδωκεν αὐτὸν τῇ χήρα γυναικί. Εἰσελθόντος δὲ τοῦ ἁγίου Βλασίου ἐν τῇ μητροπόλει Σεβαστεία ἐκέλευ- " σεν ὁ ἡγεμὼν ᾿Αγρικόλαος βληθῆναι αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ. Καὶ τῇ ἑξῆς καθίσας ἐπὶ τοῦ βήματος ὁ ἄρχωι, ἐκέλευσεν ἀχθῆναι τὸν ἅγιον Βλάσιον. Τοῦ δὲ παραστάντος ἰδὼν αὐτὸν ὁ ἡγεμὼν ἤρξατο πρώτον θωπείαις κεχρῆσθαι πρὸς αὐτὸν, καὶ προτέρως αὐτὸν ἀσπάζεται λέγων· Χαίροις, προσφιλέστατε Βλάσιε, φίλε τῶν θεῶν καὶ ἡμέτερε. Ο δὲ ἅγιος Βλάσιος λέγει αὐτῷ· Χαίροις καὶ σὺ, κράτιστε ἡγεμών· μὴ λέγε αὐτοὺς θεοὺς ἀλλὰ δαιμόνια ἀκάθαρτα καὶ πονηρά, ἅτινα τῷ αἰωνίῳ καὶ ἀτελευτήτῳ πυρὶ παραδοθήσονται μετὰ τῶν σεβομένων αὐτά· θυμωθεὶς δὲ ὁ ἡγεμὼν ἐπὶ τούτοις ἐκέλευσε βάκλοις ἀργίοις τύπτεσθαι αὐτόν. Ἐπὶ πολλαῖς δὲ ὥραις τυπτόμενος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Βλάσιος λέγει πρὸς τὸν ἡγεμόνα· ᾿Αναίσθητε καὶ ψυχῶν ἀπατεών, ἀφιστῶν με νομίζεις διὰ τῶν βασάνων σου ἐκ τῆς τοῦ Θεοῦ μου ὁμολογίας. Αλλ' οὐ δύνασαι· ἔχω γὰρ τὸν ἐνδυναμοῦντά με Ἰησοῦν Χριστόν. Τὸ λοιπὸν ποίει ὁ βούλει. Ε΄. ὡς δὲ οὐκ ἴσχυσεν ὁ ἀσεβέστατος ἡγεμὼν μετ ταστῆσαι αὐτὸν ἀπὸ τῆς ἐν Χριστῷ πίστεως, πάλιν ἐκέλευσεν ἀπενεχθῆναι αὐτὸν ἐν τῷ δεσμωτηρίῳ. Μισθούσα δὲ ἡ εὐσεβὴς γραῦς καὶ χήρα γυνὴ τὴν καρτερίαν καὶ ὑπομονὴν τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Βλασίου καὶ τὴν ἐμμονὴν τῆς πίστεως αὐτοῦ, σφάξασα τὸν χοῖρον ὃν ἀπέλαβε παρὰ τοῦ θηρὸς διὰ τῆς τοῦ ἁγίου μάρτυρος ἐπιταγῆς, καὶ ἐψήσασα τὴν κεφαλὴν καὶ τοὺς πόδας, καὶ βαλοῦσα ἐν κανισκίῳ ἐκ τῶν σπερμάτων τῆς γῆς καὶ ἀτέρων τινῶν ἐκ τῆς πενίας αὐτῆς μετὰ καὶ οπώρας, κηρούς τε ἅψασα προσήνεγκε τῷ ἁγίῳ μάρτυρι ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ προσέπεσεν αὐτῷ δεομένη καὶ ἱκετεύουσα μεταλαβεῖν ἐξ αὐτῶν. Εὐχαριστήσας δέ ὁ ἅγιος τοῦ Χριστοῦ ἱερομάρτυς Βλάσιος και μεταλαβὼν ἐξ αὐτῶν εὐλόγησεν αὐτὴν καὶ εἶθ᾽ οὕτως ἐνετείλατο αὐτῇ λέγων· Γύναι, τούτῳ τῷ σχήματι επιτέλει τήν μνήμην μου, καὶ οὐ μὴ ἐκλείψῃ ἐκ τοῦ οἴκου σου ἀγαθωσύνη πᾶσα παρὰ τοῦ Θεοῦ μου, ἀλλὰ καὶ εἴ τις μιμούμενός σε τούτῳ τῷ τρόπῳ ἐπιτελεῖ τὴν μνήμην μου, ἀνέκλειπτον ἕξει τὴν παρὰ τοῦ Θεοῦ μου δωρεὰν καὶ εὐλογίαν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ. Καὶ ἡ μὲν τιμία καὶ μακαρία γραῦς 4 Matth, ΣΑΝΙ, 13, 0 IV. In itinere vero ingrediente sancto, contigit ut cujusdam paupercula mulieris, quæ unum habebat porcum et nihil aliud, porcus a lupo raperetur. Mulier autem, quæ erat fidelis, accessit ad sanctum martyrem contra feram. Sanctus vero Christi sacerdos et martyr Blasius subridens, dixit ei: Ne sis tristis, o mulier, nec lacrymeris. Tibi enim reddetur porcus vivus et illasus. Sanctus autem capit iter ingredi. Eo vero ingre diente, lupus, qui porcum illæsum conservaverat, eum reddidit vidum. Ingresso autem sancto in metropolim Sebasteam, jussit præses Agricolaus eum conjici in custodiam. Die vero sequenti sedens præses in tribunali, jussit adduci sanctum Blasium. Cum is aulem astitisset, videns eum præses, cepit primum cum eo agere blanditiis, et prius eum salutat, dicens: Salve, charissime Blasi, deorum amice et noster. Sanctus autem Blasius dicit el: Salve tu quoque, præses optime. Ne eos vero dicas deos, sed dæmonia: quæ quidem tradentur igni æterno cum iis, qui ea colunt. His præses ira percitus, jussit eum agrestibus baculis verberari. Multis autem horis verberatus martyr Christi Blasius, dicit præsidi: O nullo sensu prædile et deceptor animarum, putas me per tua tormenta abducere a Dei mei confessione? Sed non potes. Habeo enim Jesum Christum, qui me corroborat. De catero fac quod volueris. V. Cum autem non potuisset impius præses eum a fide abducere, jussit eum rursus duci in carcerem. Cum vero accepisset pia anus et vidua sancti martyris Blasii tolerantiam, et ejus fidei constantiam, cum occidisset porcum, quem a fera acceperat jussu sancti martyris et coxisset caput et pedes,et in canistrum jecisset ex seminibus terra, et aliquibus aliis ex sua paupertate cum fructibus, cereosque accendisset, attulit ad sanctum martyrem in custodiam, et procidit ad ejus redes, rogans ut ex eis sumeret. Cum gratias autem egisset sanctus, et ex eis sumpsisset, et benedixit, et ei mandavit, dicens: Mulier, in hoc habitu perage mei commemorationem, et in domo tua non deficiet omne bonum a Deo meo. Sed et si quis te hoc modo imitans, mei peregerit commemorationem, habebit a Deo meo perpetuum donum et benedictionem omnibus diebus vitæsum. Et veneranda quidem illa et beata anus, accepto mandato & sancto martyre Blasio, Deum laudans, abiit late in domum suam, et impleta fuit in hac beata vidua Scriptura, quæ dicit:» Dicetur ubique, fecit ipsa, ad ejus memoriam 1,»

823 - ADDENDA. FEBRUARIUS. 824 κείνη λαβοῦσα τὴν ἐντολὴν παρὰ τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Βλασίου δοξάζουσα τὸν Θεὸν ἀπῄαι χαι ρουσα ἐπὶ τὸν οἶκον αὐτῆς, καὶ ἐπληρώθη καὶ ἐν ταύτῃ τῇ πιστῇ χήρᾳ ἡ Γραφὴ ἡ λέγουσα ότι ο Λα ληθήσεται πανταχοῦ δ ἐποίησεν αὕτη εἰς μνημόσυνον αὐτῆς·» VI. Tyrannus autem cum secundo progressus sedisset in tribunali, jussit adduci Dei martyrem. Quo adducto, dicit ei præses: Blasi, diisne sacrifcas, au vis male perire? Dixit sanctus Blasius: Dii, qui coelum et terram non fecerunt, pereant. Quam tu autem mihi minaris mortem, ea mihi vitam æternam conciliabit. Præses vero cum vidisset ejus fidem immutabilem, jussit eum in ligno suspensum cadi vehementer. Cum diu autem cæderetur martyr Dei Blasius, dicit duci: O impie et inique, putasne me terrere plagis? Habeo Jesum Christum, qui me corroborat, et non tiinen tua, quæ videntur, tormenta, aspiciens ad bona, quæ exspectantur, quæ sunt promissa iis, qui ipsum quærunt. Tunc jussit prases eum de ligno deponi. Cum fuisset autem depositus, jussit eum rursus μ conjici in custodiam. Cum vero abduceretur in custodiam sanctus martyr Blasius, ecce septem mulieres piae et timentes Deum, eum sequebantur, excipientes sanguinem, qui ex ipso distillabat, et seipsas ungentes. Quas cum vidissent lictores et approbendissent, duxerunt ad præsidem, ei dicentes. Hæ quoque sunt Christiana. Cum eas autem præses vidisset, dicit eis: Persuadeamini, et diis sacrificate, ut magnos honores a me consequamini. Venerandæ vero et sanctæ mulieres illæ respondentes, dixerunt ei: Si vis, o præses, ut diis tuis sacrificemus, eamus prope lacum: et tu quidem immitte deos tuos in saccum,et eos plumbo obsigna: nos autem cum abluerimus vultus nostros in lacu, accedemus, et eis sacrificabimus. His lætatus præses, ad eas adduxit deos suos. Illa autem cum eos accepissent, dejeccrunt et demerserunt in profundo lacus. Γ'. 'Ο δὲ τύραννος ἐν δευτέρα προόδῳ καθίσας ἐπὶ του βήματος ἐκέλευσεν ἀχθῆναι τὸν τοῦ Θεοῦ μάρτυρα. Αχθέντος δὲ αὐτοῦ λέγει αὐτῷ ὁ ἡγεμών Βλάσιε, θύεις τοῖς θεοῖς ἤ θέλεις κακῶς ἀπολέ σθαι; Ὁ ἅγιος Βλάσιος εἶπεν· Θεοὶ οἳ τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν οὐκ ἐποίησαν ἀπολέσθωσαν. "Ον δὲ σὺ, τύραννε, ἀπειλεῖς μοι θάνατον, ζωῆς αἰωνίου πρό ξενός μοι γενήσεται. Ὁ δὲ ἡγεμὼν θεάμενος τὸ ἀμετάθετον αὐτοῦ τῆς πίστεως ἐκέλευσεν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ ξύλου ἀναρτηθέντα ξέεσθαι ευτόνως. Ξεόμενος δὲ ὁ τοῦ Θεοῦ μάρτυς Βλάσιος ἐπὶ πολὺ, λέγει τῷ ἡγεμότια Ὦ ἀσεβέστατε καὶ παράμονε, νομίζεις με πγηγαῖς καταπτοεῖν; Ἔγω Ἰησοῦν Χριστὸν ἐνδυνα μουντά με, καὶ οὐ φοβοῦμαι σου τὰς βλεπομένας βασάνους, ἀποβλέπων εἰς τὰ προσδοκώμενα ἀγαθὰ τὰ ἐπηγγελμένα τοῖς αὐτὸν ἐκζητοῦσιν. Τότε ἐκέ λευσεν ὁ ἡγεμὼν κατενεχθῆναι αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ξύλου. Κατενεχθένιος δὲ αὑτοῦ πάλιν ἐκέλευεν αὐτὸν βληθῆναι ἐν τῇ φυλακῇ, ᾿Απαγομένου δὲ τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Βλασίου ἐν τῇ φυλακῇ, ἰδοὺ γυναῖκες ἑπτὰ εὐσεβέτς καὶ φοβούμεναι τὸν Θεὸν ήκολούθουν αὐτῷ, δεχόμεναι τὰ ἀποστάζοντα ἐξ αὐτοῦ αἵματα καὶ ἑαυτὰς ἐπαλείφουσαι. Ταύτας τοίνυν ἰδόντες οἱ δήμιοι τάς γυναῖκας καὶ κρατήσαν. τες αὐτὰς ἀπήγαγον τῷ ἡγεμόνι λέγοντες αὐτῷ ὅτι Καὶ αὗται Χριστιαναί εἰσιν. Ἰδὼν δὲ αὐτὸς ὁ ἡγε μὼν λέγει πρὸς αὐτάς· Πείσθητε, καὶ θύσατε τοῖς θεοῖς ἵνα καὶ δόξης καὶ τιμῶν μεγάλων ἀξιωθῆτε παρ᾿ ἐμοῦ ἐπεὶ μέλλετε πικρῶς ἀποθνήσκειν. Αἱ δὲ τίμιαι καὶ ἅγιαι ἐκεῖναι γυναῖκες ἀποκριθεῖσαι εἶπον αὐτῷ. Εἰ θέλεις, ὦ ἡγεμὼν, ἵνα θύσωμεν τοῖς θεοῖς σου, πορευθῶμεν όμου ἔγγιστα τῆς λίμνης, καὶ σὺ μὲν βάλε τοὺς θεοὺς σου εἰς σάκκον καὶ σφράγισον αὐτοὺς μολίβος, ἡμεῖς δὲ νιψάμεναι τὰ πρόσωπα ἡμῶν ἐν τῇ λίμνῃ προσελθωμεν καὶ θύσωμεν αὐτοῖς. Ταῦτα ἀκούσας ὁ ἡγεμὼν καὶ περιχαρής γενόμενος προσήνεγκεν αὐταῖς τοὺς θεοὺς αὐτοῦ. Αἱ δὲ λαβοῦσαι ἐνέβαλον ἐαταποντίσαςαι εἰς τὸν βυθὸν τῆς λίμνης. VII. Cum hæc vidisset præses, et furore fuisset percitus, valde rugiens sicut leo, et plaudens manibus, fuit admodum iratus militibus, et dixit eis: O pessimi ministri, cur non deos retinuistis, ne in profundum lacus injicerentur? Respondentes autem milites, dixerunt præsidi: O optime præses,dolum ttbi locuta sunt hæ mulieres, et deos luos demerserunt. Nos vero hoc nescientes, eos non tenuimus. Dixerunt autem illæ sanctæ et venerandæ mulieres: Deus verus dolum non patitur,sed surda ligna et lapides, et aurum et argentum, et omnes, qui confidunt in eis. Tunc furore percitus prases, jussit fornacem accendi vehementissimam, et dissolvi plumbum, et ferreos afferri pectines, et septem aeneas laminas candeferi: splendidum autem linteum extendi in alio loco, dixitque sanctis mulieribus: Eligite unum ex duobus,aut adorare et diis sacrificare, et conservare animas vestras, ambulantes in linteo, aut, si nolitis, experiri tormenta quæ sunt vobis parata. Una vero ex G Ζ΄. Ἰδὼν δὲ ταῦτα ὁ ἡγεμὼν ἀλλοίωσεν αὐτοῦ τὴν ὄψιν, καὶ ἐμμανὴς γενόμενος σφόδρα βρύξας ὥσπερ λέων, και προτήσας τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐθυμώ θην λίαν κατὰ τῶν στρατιωτῶν, καὶ εἶπεν· Ὦ κάκι στοι καὶ δεινοὶ ὑπηρέται, διὰ τί οὐ κατέσχετε τοὺς θεούς ἵνα μὴ ἐμβληθῶσιν ἐν τῷ βυθῷ λίμνης; Οἱ δὲ στρατιῶται ἀποκριθέντες εἶπον τῷ ἡγεμόνι· Ὦ κράτιστε ἡγεμὼν, δόλον σοιἐλάλησαν αἱ γυναῖ κες αὗται κατεπόντισαν τοὺς θεοὺς σου. Ἡμεῖς δὲ μὴ γινώσκοντες τοῦτο οὐκ ἐκρατήσαμεν αὐτάς. Αἱ δὲ τίμιαι ἐκεῖναι καὶ ἅγιαι γυναῖκες εἶπον· Θεὸς ἀληθινὸς δόλον οὐ πάσχει, εἰ μὴ ξύλα κωφὰ καὶ λίθοι καὶ χρυσὸς καὶ ἄργυρος καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ᾿ αὐτοῖς. Τότε ἐμμανής γενόμενος ὁ ἡγεμὸν ἐκέ λευσεν ἐγκαῆναι κάμινον σφοδροτάτην, καὶ μόλιβδον λυθῆναι, καὶ κτένια σιδηρᾶ ἐνεχθῆναι, καὶ ἑπτὰ συμψέλλια χαλκά πυρωθῆναι, ἁπλωθῆναι καὶ ὀθόνην λαμπρὰν ἐν ἑτέρῳ τόπῳ· καὶ εἶπε πρὸς τὰς ἁγίας Εκλέξασθε ἓν ἐκ τῶν δύο, ἤ προσκυνῆσαι καὶ θύσαι

825 CERTAMEN S. BLASII ET SOCIORUM. 826 τοῖς θεοῖς, καὶ σῶσαι τὰς ψυχὰς ὑμῶν περιπατοῦσι iis, habens duos pueros, rapuit linteum et injecit in ἐν τῇ ὀθόνῃ, ἢ μὴ βουλομέναις πειραθῆναι τοῖς ἡτοι- fornacem et id combussit. Pueri autem dicebant matri μασμένοις ὑμῖν κολαστηρίοις. Μία δὲ ἐξ αὐτῶν sum: Veneranda mater nostra, ne sinas nos in hac terra ἔχουσα παιδία δύο ἁρπάσασα τὴν οθόνην ἐμβαλοῦσα interire: sed quomodo nosimplevisti pulchro et suaεἰς τὴν κάμινον κατέκαυσεν αὐτήν. Τὰ δὲ παιδία vissimo tuo lacle nos quoque impleregno calorum. εἶπον πρὸς τὴν μητέρα αὐτῶν Τιμία ἡμῶν μῆτερ, μὴ ἀφήσῃς ἐπὶ τῆς γῆς ταύτης ἀπογέσθαι, ἀλλ᾽ ὡς ἐνέπλησας ἡμᾶς τοῦ καλοῦ καὶ ἀδόλου καὶ γλυκυτάτου του γάλακτος, οὕτως ἔμπλησον ἡμᾶς καὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. . • Β'. Ο δὲ ἡγεμὼν ἐκέλευσε κρεμασθῆναι αὐτὰς, VIII. Præses autem jussit eas suspendi, et eaκαὶ ξέεσθαι αὐτῶν τὰς σάρκας μετὰ τῶν κτενίων rum carneslacerari pectinibus ferreis. Videbant veτῶν σηδηρῶν. Οἱ δὲ στρατιῶται ἐθεώρουν ὅτι ἀντὶ ro milites ex earum carnibus manerelac pro sanguiαἵματος γάλα ἔβρεον αἱ σάρκες αὐτῶν. Οὐ μὴν ne. Quin etiam earum carnes cernebantur ut nix ἀλλὰ καὶ αἱ σάρκες αὐτῶν ἑωρῶντο λαμπραί ὡσεὶ candida. Angeli enim Domini, qui descenderant, χιών, ὅτι ἄγγελοι Κυρίου κατελθόντες καὶ θεραπεύ- cum eas curassent, dicebant eis: Ne timeatis. σαντες ἔλεγον αὐταῖς· Μὴ φοβεῖσθε· ὁ καλὸς γὰρ Bonus enim operarius cum æstate inceperit et ἐργάτης ἀρξάμενος ἐν θέρει καὶ τελέσας, καὶ εὐλο- perfecerit, et a domino operis fuerit benedictus, γηθεὶς παρὰ τοῦ ἐργοδότου, καὶ λαβὼν τὸν μισθὸν et mercedem ejus acceperit,lætus vadit in domum αὐτοῦ, χαίρων πορεύεται εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. Ο- suam. Sic ergo vos quoque decertate et a Servatore τως οὖν καὶ ὑμεῖς ἀγωνίσασθε, ὅπως ἀπολάβητε nostro Jesu Christo æternam et quæ nunquam deπαρὰ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὴν αἰώ- sinit vitam accipiatis. Tunc prases jussit eas depoνιῶν καὶ ἀτελεύτητον ζωήν. Τότε ὁ ἡγεμὼν ἐκέλευ- sitas jaci in caminum. Cum autem jacta fuissent, σεν κατενεχθείσας αὐτὰς βληθῆναι ἐν τῇ καμίνῳ. protinus cessavit ignis, et ejecta sunt ex fornace il Καὶ βληθέντων αὐτῶν εὐθέως ἐπαύθη τὸ πῦρ, καὶ las conservatæ sancta mulieres. Dicit vero eis praeἐξεβλήθησαν ἐκ τῆς καμίνου αἱ ἅγιαι γυναῖκες ses: Abjectis vestris praestigiis, accedite, et diis meis ἀβλαβεῖς φυλαχθεῖσαι τῇ τοῦ Κυρίου χάριτι. Λέγει sacrificate. Sancta autem septem mulieres,tanquam οὖν πρὸς αὐτὰς ὁ ἡγεμών· ᾿Αποῤῥίψαντες τὰς γοη- uno ore dixerunt ei: Ne tibi bene sit, ο fli diaboli,ut τείας ὑμῶν προσέλθετε καὶ θύσατε τοῖς θεοῖς μου. nos relinquamus Dominum nostrum Jesum ChriΑἱ δὲ ἅγιαι ἑπτὰ γυναίκες ὡς ἐξ ἑνὸς στόματος stumn, et adoremus lapides et ligna, quæ sunt siεἶπον αὐτῷ· Μή σοι γένηται τοῦτο, κύων αἱμοπότα, militer atque tu, surda et nullo sensu prædita.De ἵνα ἡμεῖς καταλείψωμεν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν cætero fac in nos, quod velis. Nam nos quoque Χριστὸν, καὶ προσκυνήσωμεν λίθους και ξύλα όμοιά vocatæ sumus in regnum colorum. Tunc ira perσου κωφὰ καὶ ἀναίσθητα. Τὸ λοιπὸν ποίει 5 βούλει citus præses,tulit in eas sententiam: et accipientes εἰς ἡμᾶς· καὶ γὰρ καὶ ἡμεῖς κεκλημέναι ἐσμὲν ἐ, eas lictores, duxerunt eas ad locum eis propositum. τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. Τότε χολέας ὁ ἡγεμών ἔδωκεν τὴν κατ᾿ αὐτῶν ἀμόφασιν, καὶ λαβόντες οὐτὰς οἱ δήμοι ἀπήγαγον ἐπὶ τὸν προκείμενον αὐταῖς τόπον. Θ'. Αἱ δὲ ἄγιαι ἑπτὰ γυναῖκες ἐλθοῦσαι ἐν τῷ τώ IX. Sanctæ autem septem mulieres cum venisπῳ ᾧ ἔμελλον τελειοῦσθαι παρεκάλουν τους δημίους sent ad locum, in quo erant consummanda, roλέγουσαι· Συγχωρήσατε ἡμῖν προσεύξασθαι ἐπὶ garunt lictores, dicentes: Concedite nobis, ut μικρόν· καὶ κλίνασαι τὰ γόνατα αὐτῶν ἐπὶ τὴν γῆν parumper precemur: et flexis in terram genibus, εἶπον οὕτως· Δόξα σοι τῷ μεγάλῳ καὶ δεδοξασμένῳ sic dixerunt: Gloria tibi,magno et glorificato noἡμῶν Θεῷ, δόξα σοι τῷ βασιλεύοντι εἰς αἰῶνας Ἰη- stro Deo; gloria tibi Christe,qui regnas in secula, σοῦ Χριστοῦ, δόξα σοι τῷ ἡμᾶς καλέσαντι ἐν τῇ ὁδῷ qui nos vocasti in viam bonitatis tuæ. Quis est τῆς ἀγαθότητος σου. Τίς γὰρ θεὸς μέγας ὡς σὺ ὁ enim magnus, sicut tu Deus noster, qui nos fecisti θεὸς ἡμῶν, ὁ ἀποχωρίσας ἡμᾶς ἐκ τοῦ σκότους καὶ recedere a tenebris, et vocasti nos ad veram luκαλέσας εἰς τὸ φῶς τὸ ἀληθινὸν καὶ γλυκύτατον; cem et suavissimam? Quamobrem rogamus te, Διὸ δεόμεθά σου, Κύριε, συναρίθμησον καὶ ἡμᾶς ἐν Domine, uos connumera cum prima martyre lua τῇ ἁγίᾳ καὶ πρωτομάρτυρι σου Θέκλη προσδεχόμε- Thecla,accipiens intercessionem sanctissimi patris νος τὴν πρεσβείαν τοῦ ὁσιωτάτου πατρὸς ἡμῶν καὶ nostri et pastoris Blasii, qui deduxit nos ad hanc ποιμένος Βλασίου τοῦ ὁδηγήσαντος ἡμᾶς πρὸς τὴν veritatem et fruitionem vitæ æternæ. Hæc cum ἄθλησιν ταύτην καὶ ἀπόλαυσιν τῆς αἰωνίου sanctæ fuissent precatæ mulieres, et e solo surζωῆς. Ταῦτα τοίνυν εὐξάμεναι αἱ ἅγιαι γυναῖκες rexissent, et manus suas extendissent, et oculis in καὶ ἀναστᾶσαι ἐκ τοῦ ἐδάφους, καὶ ἐκτείνασαι τὰς cœlum suspexissent, mundo corde et uno animo χεῖρας αὐτῶν καὶ ἀνανεύσασαι τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς Deo dixerunt: Gloria tibi, Domine Deus noster, τὸν οὐρανὸν ἐν καθαρᾷ καρδίᾳ καὶ μιᾷ ψυχῇ εἶπον qui nos dignatus es sistere ad hanc luam aram, πρὸς τὸν Θεόν· Δόξα σοι, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ tanquam agnas immaculatas et ratione prædilas, καταξιώσας ἡμᾶς εἰς τὸ θυσιαστήριόν σου τοῦτο nostras quoque animas suscipe in coelesti tua ara, παραστῆναι ὡς ἀσπίλους ἀμνάδας καὶ λογικάς. Πρόσω ut bonus et benignus. Pueri autem accedentes ad δεξαι οὖν, Δέσποτα, καὶ τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἐν τῷ matrem, dixerunt ei: Maler, corona nobis s σου

827 ADDENDA. - FEBRUARIUS. parats apud Deum coelestem. Nos ergo et com- a menda sanctissimo et forti athletæ, episcopo nostro et pastori Blasio. Tunc spiculator abscidit capila septem sanctarum mulierum, et occulte fuerunt consummatæ. 828 ἐπουρανίῳ σου θυσιαστηρίῳ ὡς ἀγαθὸς καὶ φιλάν θρωπος. Τὰ δὲ παιδία προσελθόντα τῇ ἰδίᾳ μητέρι είπον αὐτῇ· Μῆτερ, οἱ στέφανοι ἡμῶν ἔτοιμοι εἰσι παρὰ τῷ ἐπουρανί Θεῷ· παράθου οὖν ἡμᾶς τῷ ἁγιωτάτῳ καὶ γενναίῳ ἀθλητῇ τοῦ Χριστοῦ, τῷ ἐπι σκόπῳ ἡμῶν καὶ καλῷ ποιμένι Βλασίῳ τῷ ἀοιδίμῳ. Τότε ὁ σπεκουλάτωρ ἀπέτεμε τὰς κεφαλὰς τῶν ἑπτὰ ἁγίων γυναικῶν, καὶ ἐτελειώθησαν ἐν Κυρίῳ μηνὶ Φεβρουαρίῳ. • X. Post hæc autem jubet præses sanctum Bla- Ι΄. Μετὰ δὲ ταῦτα κελεύει ὁ ἡγεμὼν ἀχθῆναι τὸν sium educi e custodia. Quo educto,dicit ei: Diisne ἅγιον Βλάσιον ἐκ τῆς φρουράς. ᾿Αχθέντος δὲ αὐτοῦ mojo sacrificas, annon? Dicit ei sanctus Blasius: εἶπε πρὸς αὐτόν· Κᾶν ἄρτι θύεις τοῖς θεοῖς ἢ οὗ; Miser, cum sis cæcus, non vides veram lucem. Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ ἅγιος Βλάσιος ᾿Αθλιε τυφλός Quis enim homo, qui Deum vivum unquam cogno- ὢν οὐχ ὁρᾷς τὸ φῶς τοῦ Θεοῦ τὸ ἀληθινόν. Τίς γὰρ vit, mortuis simulacris sacrifical, aut ea adoral? ἀνθρώπων ποτὲ γνωρίσα; θεὸν ζῶντα, εἰδώλοις νεο Tu ergo tenebris involute et inique, scias te Deum κροῖς θύει ἢ προσκυνεῖ; Σὺ οὖν, ἐσκυτισμένε καὶ vivum dimis isse, et adorare lapides nullo sensu ἄνομε, γνῶθι ὅτι Θεὸν ζῶντα ἀφῆκας, καὶ λίθοις præditos. Sed ego non timebo minas tuas. Ut vis αναισθήτοις προσκυνεῖς. ᾿Αλλ' ἐγὼ οὐ φοβηθήσομαι ergo, me torque. Trado tibi carnes meas: Deus τὰς ἀπειλάς σου. Ως θέλεις οὖν, οὕτως με βασάνιautem habet animæ potestatem. Præses dicit san- σον. Τὰς σάρκας μου παραδίδωμί σοι· τῆς δὲ ψυχῆς clo: Si te projecero in lacum, quid tibi proderit, " & Θεὸς ἐξουσιάζει. Ο ἡγεμὼν λέγει πρὸς τὸν ἅγιον· quem dicis, Christus, quem etiam adoras? Dixit Ἐὰν ῥίψω σε ἐν τῇ λίμνῃ, τί σε ὠφελήσῃ ἐπὶ τοῦ sanctus Blasius: Cæce et nullo sensu prædite, ὕδατος ὂν λέγεις Χριστὸν, ὃν καὶ προσκυνεῖς; Ο adulterina adoras, et putas te esse salvum. Ego ἅγιος Βλάσιος εἶπεν· Τυφλὲ καὶ ἀναίσθητε, κίβδηλα autem Christum vivum colens, non ostendam tibi προσκυνεῖς ἔψυχα, καὶ νομίζεις σωθῆναι· ἐγὼ δὲ in aqua Dei mei virtutes? Tunc jussit præses Θεῷ ζῶντι λατρεύων οὐ δείξω σοι τὰς τοῦ Θεοῦ μου eum jaci in lacum. Sanctus vero præveniens, δυνάμεις ἐν τῷ ὕδατι; Τότε οὖν ἐκέλευσεν ὁ ἡγεμὼν obsignavit aquam: quæ stetit perinde ac si fuisset βληθῆναι αὐτὸν ἐν τῇ λίμνῃ. Ο δὲ ἅγιος προλαβὼν pons. Sedensque in medio lacus,dixit lictoribus: κατεσφράγισεν τὸ ὕδωρ. Καὶ τούτου γενομένου ἔστη Si habetis deos, ostendile eorum virtutes, et vos ὥσπερ γέφυρα, καὶ καθεσθεὶς ἀνὰ μέσον τῆς λίμνης quoque ingredimini. Statimque ingressi sexaginta & μακάριος Βλάσιος εἶπε πρὸς τοὺς δημίους· Εἰ ἔχετε et octo viri, submersi sunt in profundo aquæ. θεοὺς, δείξατε τὰς δυνάμεις αὐτῶν, καί εἰσέλθετε Tunc angelus Domini descendens ad sanctum,dicit καὶ ὑμεῖς ὧδε πρός με. Καὶ εὐθέως εἰσελθόντες ei: Gratia plena et præclara anima, Dei pontifex, εξηκονταοκτὼ ἄνδρες κατεποντίσθησαν εἰς τὸν βαθὸν egredere ex aqua, et accipe a Deo tibi paratam τοῦ ὕδατος. Τότε ἄγγελος Κυρίου κατελθὼν πρὸς τὸν ἅγιον λέγει αὐτῷ· Κεχαριτωμένη καὶ λαμπρά ψυχή, ἀρχιερεῖ τοῦ Θεοῦ, ἔξελθε ἐκ τοῦ ὕδατος, καὶ ἀπολάμβανε τὸν παρὰ τοῦ Θεοῦ σοι ἡτοιμασμένον στέφανον αἰώνιον, æternam coronam. XI. Sanctus autem Blasius cum ex aqua surrexisset, tanquam super terram ambulans, est egressus, et resplenduit facies ejus sicut lux, adeo ut mirarentur, qui eum videbant. Præses vero dixit ei: Adeone, o miser,statuisti diis non sacrificare? Dixit sanctus Blasius: Scias, tyranne sanguivore, me esse servum Christi, et nunquam damonibus esse sacrificaturum. Tunc ira percitus prases, tulit in eum sententiam, dicens: Blasius, qui mihi non paruit, et imperatorem contempsit, et deos probris affecit, et sexaginta octo viros perdidit, gladio truncetur capite simul cum duobus pueris. Accepta autem sententia, cum venisset ad locum, stans sanctus, precatus est Dominum, dicens: Domine Deus virtutum, qui me liberasti a simulacris,qui tenebras fecisti lucem, et errorem veritatem, qui sedes super Cherubim, et aperis cataractas coelorum, qui extendis arcum tuum in manu tua, qui diabolum humilem et abjectum reddidisti, et draconem confixisti, audi ine servuin tuum, et quicunque ad hanc aram tuam accesserit, et quamcunque spinam aut os devoraverit, aut variis fuerit vexatus morbis; aut in afflictione fuerit, , ΙΑ'. Ο δὲ ἅγιος Βλάσιος ἀναστὰς ἀπὸ τοῦ ὕδατος περιπατῶν ὡς ἐπὶ γῆς ἐξῆλθεν ἀβλαβὴς, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὥσπερ φως ὥστε θαυμάζειν τοὺς ὁρῶντας αὐτὸς πάντας. Ο δὲ ἡγεμὼν εἶπε πρὸς αὐτόν· Τοσοῦτον ἔκρινας, ἄθλιε, τοῦ μὲ θύσαι τοῖς θεοῖς; Ὁ ἅγιος Βλάσιος εἶπε· Γίνωσκε, τύραννε καὶ αἰμοπότα, ὅτι Χριστοῦ δοῦλός εἰμι καὶ οὐ θύω δαίμοσί ποτε. Τότε χολέσας· ὁ ἡγεμὼν ἔδωκε κατ' αὐ τοῦ τὴν ἀπόφασιν λέγων· Βλάσιος ὁ ἐμοὶ ἀπειθήσας καὶ τοῦ αὐτοκράτορος βασιλέως καταφρονήσας καὶ τοὺς θεοὺς πλεῖστα ἀτιμάσας καὶ τοὺς ἐξηκονταοκτώ ἄνδρας ἐν τῷ βυθῷ τῆς λίμνης ἀπολέσας, ξίφει ἀποτμηθήτω τὴν κεφαλὴν ἅμα τοῖς δυσὶ παιδίοις. Λαβὼν δὲ τὴν ἀπόφασιν ο μακάριος, καὶ ἐλθὼν ἐπὶ τὸν τόπον, στὰς δ᾽ ἅγιος προσηύξατο πρὸς Κύριον λέγων· Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, ὁ ρυσαμενός με ἀπὸ τῶν εἰδώλων, ὁ τὸ σκότος φῶς ποιήσας καὶ τὴν πλάνην ἀλήθειαν, ο καθήμενος ἐπάνω τῶν γερουβίμ, καὶ ἀνοίγων καταῤῥάκτας οὐρανῶν, ὁ ἐκτείνας τὸ τόξον σου ἐν τῇ χειρί σου, ὁ τὸν διάβολον ταπεινώσας, καὶ τὸν δράκοντα καθηλώσας, ἐπήκοος μου γενοῦ τοῦ δούλου σου καὶ ὅστις ἂν προσέλθῇ τῷ θυσιαστηρίῳ σου, τούτῳ καὶ οἰανοῦν ἄκανθα ἡ ὀστοῦν

829 CERTAMEN S. BLASII ET SOCIORUM. 830 καταποίει ή ποικίλαις νόσοις περιπέσοι ἢ ἐν θλίψει aut in necessitate persecutionis, imple uniuscu ἢ ἐν ἀνάγκῃ διωγμοῦ ὑπάρχοι, πλήρωσον ἑκάστου jusque cordis petitionem, Domine, ut bonus et τὸ αἴτημα τῆς καρδίας, Δέσποτα, ὡς ἀγαθὸς καὶ clemens: quoniam es semper glorificandus nunc φιλάνθρωπος, καὶ τοῖς κατ᾽ ἔτος ἐπιτελοῦσι τὴν et in sæcula. Cum hæc autem esset precatus, μνήμην μου ἐν ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ τῶν πενή- Christus descendit de cœlo tanquam nubes, et των σου μεμνημένοις μισθὸν οὐράνιον δώρησαι καὶ eum obumbravit, et dicit ei Servator: Omnes peζωὴν τὴν αἰώνιον· ὅτι δεδοξασμένος ὑπάρχεις πάν- titiones eorum implebo propter te, athleta mi τοτε νῦν καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. dilecte. Non hæc autem solum, sed etiam faciam. Ταῦτα δὲ αὐτοῦ προσευξαμέτου κατῆλθεν ὁ Χριστὸς nt precatus es viduæ, et benedicam oinnem doὥσπερ νεφέλη ἐκ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἐπεσκίασεν αὐ- mum, quæ tui celebrat memoriam,et penaria eoτὸν, καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Σωτὴρ· ᾿Αθλητά μου rum replebo omnibus bonis propter pulchram ἠγαπημένε Βλάσιε, πάντα τὰ αἰτήματα αὐτῶν πλη- tuam confessionem et fidem, quam in me habes. ρώσω διὰ σέ, καὶ οὐ μόνον ταῦτα, ἀλλὰ καὶ καθὼς Hæc cum Dominus locutus esset martyri, cum ἐπηύξω τῇ χήρα ποιήσω, καὶ εὐλογήσω πάντα τὸν eum antea eduxisset spiculator e prætorio cum οἶκον τὸν ποιοῦντα τὴν μνήμην σου, καὶ τὰ ταμιεῖα duobus infantibus,capita eis amputavit in Sebastea αὐτῶν ἐμπλήσω πάσης ἀγαθωσύνης διὰ τὴν καλὴν civitate, intra mania supra petram, undecimo σου ομολογίαν καὶ πίστιν τὴν εἰς ἐμέ· καὶ τὰς mensis Februarii. Fideles autem et pii viri poἡμαρτίας αὐτῶν συγχωρήσας ζωὴν αἰώνιον δωρήσο- suerunt eum in ipso loco, ubi etiam usque in μαι αὐτοῖς. Ταῦτα τοίνυν λαλήσαντος τοῦ Κυρίου hodiernum diem multæ curationes peraguntur ad πρὸς τὸν ἅγιον ἱερομάρτυρα Βλάσιον, ἐξενέγκας αὐ- Dei gloriam. τὸν ὁ σπεκουλάτωρ σὺν τοῖς δυσὶ βρέφεσιν ἐκ τοῦ πόλει ἔσω τοῦ τείχους ἐπὶ πέτρας μηνὶ Φεβρουαρίῳ αὐτὸν ἐνταφιάσαντες ἐν αὐτῷ τῷ μετ' ἐπιμελείας καὶ ἰάσεις ἐπιτελούνται εἰς δόξαν Θεοῦ. ΙΒ΄. Μαθοῦσα δὲ καὶ ἡ τιμία καὶ εὐσεβὴς γραῦς τὴν τελείωσιν τοῦ Ἁγίου καὶ μακαρίου ἱερομάρτυρος Βλασίου ἐπετέλεσε τὴν μνήμην αὐτοῦ κατὰ τὸ σχῆμα ὃ ἐποίησεν ἐν τῇ φυλακῇ· καὶ οἱ μόνον συγγενεῦσιν ἀπήγαγε τὰς ἐκ τῶν σπερμάτων τῆς γῆς εὐλογίας καὶ τῶν λοιπῶν ἐδωδίμων, ἀλλὰ γὰρ καὶ πᾶσι φίλοις καὶ γνωστοῖς οἵτινες ἀντιμιμησάμενοι πάλαι ἐν τῷ καιρῷ τῷ αὐτῷ ἀνέπεμψαν οὐ μόνον τῇ αὐτῇ πιστῇ χήρα, ἀλλὰ καὶ πᾶσι τοῖς αὐτῶν φίλοις καὶ συγγενέσιν. Οθεν ἔκτοτε μέχρι καὶ νῦν διεδόθη τοῦτο τὸ καλὸν καὶ ἀγαθὸν ὑπόδειγμα μέχρι τῆ; σήμερον ἐν πᾶσι τοῖς πιστῶς ἐπιτελοῦσι τὴν τιμίαν καὶ σεπτὴν μνήμην τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου Ιερομάρτυρος Βλασίου μετὰ λαμπάδων καὶ ὕμνων καὶ εύωχίας πολλῆς εἰς δόξαν Θεοῦ παντοκράτορος καὶ Kuρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ δοξαζομένῳ ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ· ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἅμα τῷ ἁγίῳ τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. προιτωρίου, ἀπεκεφάλισεν αὐτοὺς ἐν Σεβαστείᾳ τῇ ἐνδεκύτῃ. Πιστοὶ δὲ ἄνδρες καὶ εὐλαβεῖς κατέθεντο πολλῆς ἔνθα καὶ μέχρι τοῦ νῦν πολλαὶ δυνάμεις XII.Cum vero accepisset veneranda et pia anus consummationem beati martyris Blasii, celebravit ejus memoriam eo rit, quo celebravit in custodia: et non solum cognatis misit ex seminibus terra benedictiones et ex reliquis, sed etiam omnibus amicis. Qui vicissim imitantes, rursus in eodem tempore remiserunt non solum fideli vidua, sed etiam omnibus suis umicis, et cognatis. Unde eliam traditum est hoc pulchrum et bonum exemplum usque in hodiernum diem omnibus,qui fideliter peragunt venerandam memoriam sancti mare tyris Blasii, cum lampadibus et hymnis et magno epulo: ad gloriam omnipotentis Dei et Domini nostri Jesu Christi: cui gloria et potentia simul cum sancto et vivifco Spiritu, nunc et semper et in sæcula sæculorum. Amen. Πατρὶ σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς

831 AUDENDA. - APRILIS. 832 MENSIS APRILIS. ΑΘΛΗΣΙΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΑΚΕΨΙΜΟΥ ΙΩΣΗΦ ΚΑΙ ΑΕΙΘΑΛΟΥ. CERTAMEN SANCTORUM ET GLORIOSORUM MARTYRUM ACEPSIMÆ JOSEPH ET EITHALE. (Acla SS. Bolland, ad diem 2 Aprilis, Grace in cod. Paris. 1481.) 1. Furebat in Christianos Saporius rex Persarum, et Maris, qui erant pars Persarum,jussit ut 60s persequerentur. Qui etiam acrius invadentes, cos quos persequebantur, cogebant colere ignean et solem. Qua de causa beatus quoque Acepsimas ab eis comprehenditur, qui ortus quidem erat ex patrin Naesson qua est quidem sita in finibus Persarum; est autem episcopali ornata dignitate), alate senex, ut qui esset octoginta anuos natus: senex prudentia, mitis et moderatus, ab ira alienus, abstinenter vitam agens, egenus impertiens suis facultatibus, intentus orationibus, forma elepans, anima elegantior, et externis motibus iis qui illos cernebant, sign licans interna: constitutionem, et factis et verbis pietatem enuntians, et vitae et veterum dogmatum magister effectus Christia- g nis. Quo factum est, ut totam adversariorum aciem la muam aniversus fortissimum antagonistam in se evocaverit, Circa quem quidem, etiam antequam comprehenderetur, fit tale quid prophetice: 11. Puer quidam demulcebat ejus caput, purgans a peliculis, qui ei afferebant molestiam. 11 ergo ampeaus: Bratum es, inquit, hoe calmum caput glabrum qui quidem propter Christum sartyrium. Ille autem verte fuit latatus, statìm vicissim complexus: Fiat mihi Α'. Ελύττα κατὰ Χριστιανών Σαπώριος ὁ Περσῶν βασιλεὺς, τοῖς μαγοις τε μέρος οὖσι περσῶν τὸν κατ' αὐτῶν ἐπέτρεπε διωγμόν. Οι καὶ ιταμώτερον ἄτε ζηλωταὶ τῶν πατρῴων ἐθῶν, τοῖς διωκομένοις ἐπι τιθέμενοι πυρί τε καὶ ἡλίῳ τὸ σέβας νέμειν ἐξεδιά ζοντο. Οἱ δὴ χάριν καὶ ᾿Ακεψιμᾶς ὁ μακάριος ὑπ' αὐτῶν συλλαμβάνεται ὃς ἐκ πατρίδος μὲν ἄρμητο Νζηασσῶν ὑπὸ τὰ Περσῶν ὅρια αύτη τυγχάνει κει μένη ἐπισκοπικῷ δὲ τετίμητο ἀξιώματα), γεραιός τὴν ἡλικίαν ἔτος που ὀγδοηκοστόν γενόμενος, για ραιος την φρόνησιν, πράος, όργητος, εγκρατεία συζῶν, τοῖς δεομένοις τῶν ὄντων μετα των προς ευχῆς ἐπιμελόμενος, χαρίεις το είδος, χαριέστερος τὴν ψυχὴν, καὶ τῷ ἐκτὸς ἤθει, τὴν ἐντὸς κατάσταση τοῖς ὁρῶσι διασημαίνων, ἔργον τε καὶ λόγῳ τὴν εὐ 5ειαν καταγγέλλων, διδάσκαλος Χριστιανός και βίν καὶ δογμάτων. Ἐξ οὗ καὶ τὴν τῶν ἐναντίων τείπ- :ν, στι πρὸς ἰσχυρότατον ανταγωνιστήν, ἐν ἑκατὸν ὅλον εξεκαλέσατο, περὶ ἐν δτι καὶ πρὸ τοῦ συλλη θῆναι τοιούτον η αχρησικώς γίνεται. Β΄. Προς της κατέσι την ενται καιής, που χλωτών στενών έκατέρων. Την την τον έστες με es, Μακαρία, είπεν, η μελέτη είτε ένα γάρ, στις με καὶ τὰ Χριστὸν μετρησε ο Σ Εσθης την προ και η Σαν Σε ένα smarqanət, Pavan px, tina, in, mà à à-

833 CERTAMEN S. ACEPSIMÆ ET SOCIORUM. 834 ριά σου. Ἐπεὶ δέ τις συνήθης καὶ φίλος τῷ μακαρίῳ o fili, inquit,secundum verbum tuum.Cum autem Ακεψιμᾷ λεγομένων τούτων παρῆν, ἐπίσκοπος δὲ quidam familiaris et amicus Acepsimæ adesset, καὶ αὐτὸς τῆς ἐν γειτόνων πόλεως ἦν, ήρετο τὸ παι- cum hæc dicerentur (erat vero is quoque vicinæ δίον ὑπομειδιῶν, Εἶπέ μοι, τέκνον, εἰπὲ, εἴ τι καὶ civitatis episcopus), subridens rogavit puerum, παρ' ἡμῶν ἔγνωκας. Ὁ δέ γε θεοφορούμενος παῖς, dicens: Dic mihi, ο fili, scisne de nobis aliquid Καί σοι, ἔφη, πρὸς τὴν πόλιν ἐπανιόντι τὴν σὴν οὐκ Puer autem a Deo inspiratus: Titi quoque,inquit, ἐξέσται ταύτην ἰδεῖν, ἀλλὰ κατὰ τὴν κώμην ᾿Αθρω- ad tuam redeunti civitatem,non licebit eam videre, δαρὰν καταλύσεις τὸν βίον· Ξ δὴ καὶ ἀμφοτέροις sed e vita excedes in pago, qui dicitur thraκατὰ τὴν τοῦ παιδὸς ἐξέβαινε πρόῤῥησιν. ᾿Αλλὰ ταῦ- daran. Quæ quidem ambobus evenerunt, sicut τα μὲν πρὸ τοῦ τὸν μάρτυρα συλληφθήναι. puer praedixeral. Sed hæc quidem,antequam martyr esset comprehensus. III. Cum autem esset captus, et duceretur per domum suam, prope accedens quidam ex familiaribus: Dispone aliquid de domo tua, ei dixit in aurem. Ille vero: Hæc, inquit (illam manu ostendens), non est amplius domus mea. Ego enim mox migro in domu supernam.Cum autem fuisset in civitate Arbel, et productus esset ante principem magorum (erat vero ei nomen Adrachus), rogavit eum, an esset Christianus. Postquam autem magna voce hoc fuisset confessus: Suntne ergo, inquit, vera quæ fama celebrantur, quod conteinnas jussa regia, et quod unum prædicas Deum contra edictum regium? Beata autem illa senectus nullo timore affecta, Quæcunquo, inquit, talia de nobis audivisti, sunt vera. Unum enim Deum prædico convenienter iis quæ sunt apud nos, Scripturis, et eis qui ad me ventitant, consul ut hoc dogma teneant et tueantur. Magus autem: Audivimus, inquit, te aliis praestare prudentia,quæ longo tempore et experientia comprobatur; nunc vero non, sicut audivimus, licet nobis intueri. Nihilo enim melius es affectus, quam puer insipiens. Cujus est enim sapientis aut sanæ mentis, decreta regia despicere, et solem splendidissimum et ignem nolle adorare, quæ quidem ipse quoque rex adorat? Respondit Christi pontifex: Valde mihi videtur desipere imperium Persarum, quod dimisso Creatore,staluerit colere res creatas. Quis enim sanæ mentis in animum induxerit, Dei honorem tribuere iis quæ facta sunt a Deo, sicut vos facitis, vos impie gerentes, et hic ipse rex vester? Ille autem: Nos impia, inquit, facere audes dicere, qui tale elementum adoramus et solem vivificum colimus,o tu vere impie et nugator, et vanæ defensor religionis? Sed nisi tu cesseris jussui imperatoris, et adoraveris eos quos ipse adoral, ne senectus quidem te liberabit,quominus patiaris gravissima, neque quem colis Deum crucifixam. Γ'. Ἐπεὶ δὲ καὶ ἐάλω καὶ διὰ τῆς αὐτοῦ οἰκίας ἤγετο, τῶν συνήθων τις πλησίον γενόμενος. Διάταξαι τι περὶ τοῦ οἴκου, σου πρὸς τὸ οὖς αὐτῳ ἔφη. Ο δὲ, Αὕτη ἤ οἰκία, τῇ χειρὶ δείξας, οὐκ ἔστιν οἰκία μου· ἐγὼ γὰρ ἤδη πρὸς τὴν ἄνω ὅσον οὔπω καὶ μετοικίζομαι. Ἐν τῇ πόλει δὲ ᾿Αρβῇ γεγονὼς καὶ τῷ τῶν μάγων ἀρχηγῷ παραστὰς (ὄνομα αὐτῷ ᾿Αδραχὸς γὰρ ἦν), εἰ Χριστιανὸς εἴη ἐπηρώτᾶτο. ὡς δὲ μεγάλῃ τῇ φωνῇ τοῦτο εἶναι διωμολόγησεν, Οὐκοῦν ἀληθῆ, ἔφη, τὰ περὶ σοῦ φημιζόμένα, ὡς βασιλικῶν τε εἴης προστάξεων καταφρονῶν, καὶ ὡς ἕνα κηρύττεις Θεόν ἀπεναντίας τῷ βασιλική δόγματι. Τὸ δὲ μακάριον ἐκεῖνο γῆρας οὐδὲν ὑποδειλιάσαν, Πάντα ὅσα, φησί, τοιαῦτα περὶ ἡμῶν ἀκήκους ἀληθῆ τυγχάνουσιν ὄντα. Ένα γὰρ κηρύσσω Θεὸν κατὰ τὰς παρ᾽ ἡμῶν θείας Γραφὰς καὶ τοῖς ὡς ἐμὲ φοιτώσι τούτου πρεσβευτάς εἶναι τοῦ δόγματος ὑποτίθημι. Καὶ ὁ μάγος - Φρονήσει σε διαφέρειν τῶν πολλῶν ἀκηκόαμεν, ἤ τις τῷ μακρῷ χρόνῳ καὶ τῇ πείρα δοκιμωτέρα καθίσταται. Νῦν δὲ οὐχ οὕτως ὥσπερ ἠκούσαμεν καὶ ὁρᾶν πάρεστι· διάκεισαι γὰρ παιδὸς ἀφραίνοντος κατ' οὐδὲν ἄμεινον· ἐπεί που τοῦτο συνέσεως ἢ καλῶς ἐχούσης φρενός, τῷ βασιλικών δογμάτων καταφρονεῖν καὶ μὴ προσκυνεῖν ἐθέλειν τῷ τε ἡλίῳ καὶ τῷ πυρὶ, οἷς δῆτα καὶ βασιλεὺς αὐτὸς προσκυνεῖ. Ο τοῦ Χριστοῦ ἀρχιερεὺς ἀπεκρίνατο. Πολλά μοι δοκεῖ ἡ τῶν Περσῶν ἀνοηταίνειν ἀρχὴ, ὅτι τοῦ κτίσαντος ἀφεμένη λατρεύειν ἔγνω τοῖς κτίσμασι. Τίς γὰρ εὐφρονών τὸ τοῦ Θεοῦ σέβας τοῖς ὑπὸ Θεοῦ περιθεῖναι πεποιημένοις ἀνέξοιτο, ὥσπερ ὑμεῖς ποιεῖτε, ἀνόσια ὁρῶντες, καὶ αὐτός γε οὗτος ὁ ὑμέτερος βασιλεύς; Ὁ δὲ, ᾿Ανόσια δρᾷν ἡμᾶς λέγειν τολμᾷς, ἔφη, της λικούτῳ προσκυνοῦντας στοιχείῳ καὶ ζωογόνῳ ἡλίῳ λατρεύοντας, ἀνόσιε τἀληθὲς σὺ καὶ λῆρε καὶ ματαίου προστάτη θρησκεύματος; Αλλ' εἰ μὴ τῷ τοῦ βασιλέως εἴξεις προστάγματι, καὶ προσκυνήσεις οἷς ἄρα καὶ αὐτὸς προσκυνεῖ, οὔτε τὸ γῆρας σε τοῦ μὴ ἀνήκεστά σε παθεῖν ἐξαιρήσεται, οὔθ᾽ ὃν λατρεύεις ἐσταυρωμένον Θεόν. Δ' Εἶν ὁ θεῖος πρεσβύτης, Εμφραχθείη σου τὸ μικρὸν στόμα, κατάρατε, ἔφη, εἴ με δοκεῖς ταῖς ἀπειλαῖς σου μεταπείθειν, ὥστε πατρῴοῦ δόγματος ἀποστῆναι, ὅ παιδόθεν μεμαθηκώς καὶ εἰς τήνδε τὴν πολιὰν ἔσωσα. Εἰ δέ με οὔτε τὸ γῆρας ἐξαιρήσεται, ὡς σὺ ἔφης, οὔθ᾽ ὅν σέβω Θεόν, των ὑμετέρων χειρῶν, οὐ παρὰ τοῦτο χεῖρον ἐγὼ τοῦ κρείττονος ἀνταλλάξομαι. Τί γάρ μοι καὶ ταῖς ὀλίγαις τοῦ ζῆν ἡμέραις; Ἐπεὶ μετ' ὀλίγον τὸ κοινὸν τοῦτο τῆς φύIV. Deinde divinus senex: Tibi obstruatur os scelestum, o exsecrande, si putas te tuis minis mihi posse persuadere, ut defciam a patrio dogmate, quod didici ab ineunte ælate, et ad hanc conservavi canitiem. Si autem neque me, ut dicis, eripiet senectus, neque Deus,quem colo, a vestris manibus, non ideo id quod est praestantius, muLabo deteriori. Quid enim mea interest vivere ho paucos dies? Nam paulo post etiam absque vol