MARTYRIUM S. SEBASTIANI. ADDENDA. (πλὴν γὰρ ὀλίγων μικροῦ πάντες οἱ πέριξ συνέδραμον ὅσον τε ἐν ἀσκήσει, καὶ ὅσον ἐν μιγάσι καὶ ὅσον ἐν ἱεροῖς ἢ καὶ ἄλλως ἐν πολιτικοῖς ἦν), κοινωφελή καὶ πρὸς τούτους ποιησαμένη παραίνεσιν, ἐξαιρέτως δὲ πρὸς τὴν ἀδελφιδῆν, περιπαθῶς ἄγαν ἐπὶ τῷ χωρισμῷ ταύτης διακειμένην, ἔπειτα καὶ πρὸς πάντης οδυνηρῶς ἔχοντας, ἐσχάτην ταύτην ἀνειπούσα φωνὴν. Τῷ Κυρίῳ ἔδοξεν, οὕτω καὶ ἐγένετο, τὴν ἁγίαν ἐκείνην καὶ ἱερὰν ἀφῆκε ψυχὴν, ἤδη περὶ τὴν ἐσχάτην τοῦ Δεκεμβρίου μηνός, ὄντος ἡμέρᾳ Κυριακῇ. Τοῦ δὲ καὶ τὸν νεκρὸν ὥσπερ ἔθος εὐσχημο νος τεθῆναι οὐδὲν ὅλως ἀλλοτρίων χειρῶν ἐδέησεν, ἀλλ᾽ α! τε χεῖρες αὐτομάτως αὐτῇ τῷ στήθει κατὰ σχῆμα ἐτέθησαν, καὶ οἱ πόδες μάλα σεμνῶς διετάθησαν, τὰ βλέφαρά τε ὥσπερ εἰς ἔτι ζῶσα, εὐφνῶς ἄγαν φιλοσόφως μύσασα ἦν. Δι' ὅλης οὖν τῆς νυκτὸς ἔσαντες ἐπ' αὐτῇ τὰ νενομισμένα, ἄρτι περὶ τὴν ἐν τῇ γῇ κρύπτουσι τὴν τῶν οὐρανῶν ὄντως ἀξίαν, τοῖς ἐκεῖ θαλάμοις οἰκοῦσαν καὶ τοῦ φωτὸς ἐκείνου διηνεκῶς ἀπολαύουσα, εἰς δόξαν Πατρός, Γιοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. admodum paucis, omnes qui circumcirca habitabant, tam qui se separatim exercebant, quam qui communiter vivebant, et quicunque erant sacrati ordinis, atque adeo qui erant etiam cives oppida habitantes) cum ad eos in commune utilem fecisset admonitionem,præcipue vero ad consobrinam, quæ propter ejus separationem valde erat pertur bala, et deinde ad omnes,qui dolore afficiebantur, extremam hanc vocem effala: Sicut Domino visum est, ita factum est, sanctam illam et sacram emisit animam, ultimo die mensis Decembris, cum esset dies Dominicus. Ut autem corpus apte,ut mos est, et decore componeretur, nihil opus fuit alienis manibus, sed et manus suæ sponte pectori hom neste erant imposita, pedes autem erant extensi, ut decebat; supercilia vero perinde ac si adhuc viveret, ple et eleganter erant clausa. Cum ergo tota nocte super eam pro more cecinissent, circa auroram eam terræ mandant, quæ cœlis erat vere digna, et quæ illic in thalamis habitat, et luce illa assidue fruitur, ad gloriam Patris et Filii et Spiritus sancti, nunc et semper et in sæcula sæculorum. Amen. ADDENDA. MENSUS JANUARIUS ΜΑΡΤΥΡΙΟΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΑΙ ΕΝΔΟΞΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ. MARTYRIUM SANCTI ET INCLYTI MARTYRIS SEBASTIANI ET EJUS SOCIORUM, ZOES, TRAGLINI [TRANQUILLINI], NICOSTRATI, CLAUDII, CASTORIS, TIBURTII, CASTULLI, MARCELLINI, ET MARCI. (Latine ap. Surium ad diem 20 Januar. Græce ex cod. Paris. 1195.) Α΄. Πολλῶν κατὰ διαφόρους καιρούς κατὰ Χριστοῦ καὶ τῶν ἐκείνου μανέντων θεραπευτών, Διοκλητιανὸς καὶ Μαξιμιανὸς ἡ ἐπίσημος ἐν κακοῖς ξυνωρὶς I. Cum multi diversis temporibus, adversus Christum et adversus illius asseclas insanierint Diocletianus et Maximianus, in malis par impro

ADDENDA. JANUARIUS. bam, tantum omnes alios superarunt in producenda πλέον τῶν ἄλλων εἰς τοσοῦτον τὸν καθ᾿ ἡμῶν ἐξέτει in nos persecutione ut nullum posteris locum re- ναν διωγμὸν, ὡς μηδενὶ τῶν πώποτε γενομένων liquerint, quo eos in furore possent antecellere. ἀπολιτών μανίας ὑπερβολήν· τὴν γὰρ τύραννον ἀρ Nam cum tyranni accepissent imperium, quod χὴν συναιρομένην αὐτοῖς τῆς ἀπονοίας ἔχοντες, έφι suffragabatur eorum amentiæ, et secure omnia λονείκουν πᾶσι τρόποις τοῦ ὄντος Θεοῦ τὸ ὑπήκοον auderent, contendebant partim quidem blandi- ἀποστῆσαι, καὶ τὸ τῆς ἀσεβείας ἀναδείξασθαι κράtiis et verbis fallacibus, partim autem minis et τος. plagis gravissimis, eos qui subjecti erant illorum imperio a Deo vero abducere, et ad impietatis ditionem traducere. Ubique itaque per suum principatum eos omnes comprehendentes qui Christianam tuebantur religionem, in custodias tradiderant et carceres, ut paulatim torti majorem sensum caperent perpessionis: et pietatem quidem negantes, viderent hanc lucem, in non parentes autem mortis ferretur sententia. Β΄. Τούτων οὕτω γινομένων Σεβαστιανός τις, ἀνὴρ καὶ γένει περιφανὴς καὶ δόξῃ περίβλεπτος, τῆς Με διολάνων ὁρμώμενος, τοσοῦτον τοῖς τυράννοις αἰδέσι μος ἦν διὰ τὴν αὐτοῦ δοκιμότητα ὡς τοῖς πιστοτάτοις φίλοις ἐναριθμεῖσθαι, καὶ τοῦ στρατιωτικού καταλόγου προτελεῖν. Οὗτος τὸν ὑγιούς τῆς πίστεως δια δαχθείς λόγου και βουλόμενος μετὰ καὶ ἄλλων πλειόνων ὑπεραθλῆσαι Χριστοῦ κατ' ἀρχὰς ἔσπευδε λανθάνειν, οὐ τὰς τιμωρίας δεδοικώς, ἀλλὰ ὅπως τῇ ὑποκρίσει ὡς δυσσεβής πιστευόμενος, διδάσκαλος εἴη τῆς ἀληθείας Χριστιανούς, καὶ πολλοὺς ἐντεῦθεν ἐνάγοι πρὸς τὴν εὐσέβειαν. II. Cum hæc sic fierent quidam Sebastianus, vir et genere clarus et gloria insignis, ortus Mediolani lyrannis erat adeo venerandus, quod videretur in omnibus vir spectatus et probitus, nt connumeraretur inter amicos fidissimos, et primas partes teneret in numero militari. Is cum didicisset veram fidei rationem,et vellet non solum seipsum, sed etiam alios ad Christum adducere per martyrium, conabatur quidem in principio latere et se celare, non quod timeret cruciatus, sed ut cum simulatione crederetur impius, esset re vera aliptes Christianis, et sic permultos induceret ad pietatem. Cum vero evasisset tempore omnibus manifestos, et postremus martyrii subiisset certamen, longe pulcherrimam assecutus est victorian), quæ bona coelestia ei conciliavit. Sed hæc quidem postea. III,Tunc autem quando, sicut dictum est, cona- Γ΄. Τοις δεσμωτηρίοις γὰρ προσιών, ἔνθα έτης batur latere, et fingebat se ea honorare quæ imperatores, accedens in carceres in quibus servabantur quicunque erant capti ex Christianis, piis eos verbis adhortabatur ad suscipienda certamina martyrii, praesentem vitam cum futura comparans, et suadens hanc quidem contemnere ut fragilem et morbi obnoxiam, illam autem solarn intueri et omnia facere ne exciderent a bonis in quæ non cadit interitus. His verbis et multos quidem alios induxit, ut quæ sunt gravia et aspera ferrent usque ad mortem, et non perderent pietatem; qui autem erant genere et opibus omnium clarissimi ii fuerunt Marcellinus et Marcus, quorum pater quidem erat Tranquillinus, mater vero Marcia; non minus autem fuerunt vil instituto fratres quam corporibus.Quibus cum, postquam diu fuissent inclusi in carcere, et plurima tormentorum genera pertulissent, et jam ultimam plagam gladii essent accepturi, Chromatius præfectus urbis iis dedisset spatium triginta dierum, jussit omnes accedere conspectum, ut tempore et necessariorum suorum IV. Cum ergo hæc facta essent et omnes accessissent, pater quidem in conspectu filiorum suam defebat orbitalem,dicens illa verba miserabilia: Quis o filii, erit mihi baculos senectutis? Quis me mortuum componet: Quis hoc miserum et abjectum corpus mandabit sepultura? Miseremini mei,o filii, quos genui, quos alui, quos ad lianc u que aetatem pροῦντο ὅσοι Χριστιανῶν συλληφθέντες ἐτύγχανον, λόγοις αὐτοὺς εὐσεβέσι πρὸς τοὺς ἄθλους τοῦ μαρ τυρίου ὑπήλειψε, πείθων τοῦ μὲν παρόντος βίου ὡς ἐπικήρου καταφρονεῖν, πρὸς τὸν μέλλοντα δὲ μόνον δρᾷν, καὶ πράττειν πάντα ὅπως ἂν τῶν ἀκηράτων μὴ διαμάρτωσιν ἀγαθῶν. Τούτοις τοῖς ῥήματι πολυ λοὺς μὲν καὶ ἄλλους υπήγετο ἕως θανάτου τοῖς δει νοῖς ἐγκαρτερεῖν· οἱ δὲ πάντων διὰ γένος καὶ πλοῦσ τον επισημότατοι Μαρκελλίνος καὶ Μάρκος ἦταν, πατρὸς μὲν Τραγκυλίνοῦ, μητρὸς δὲ Μαρκίας, οὐχ ἧττον ἀδελφοὶ τὴν προαίρεσιν δεδειγμένοι ἢ τὰ σώ ματα. Οἷς μετὰ τὴν χρόνιον κάθειρξιν καὶ τὴν πολλὴν τῶν βασάνων φορὰν ἤδη τῇ τελευταίᾳ μέλλουσιν ὑπάγεσθαι τοῦ ξίφους πληγῇ Χρωμάτιος ὁ τῆς πόλ λεως ἔπαρχος, προθεσμίας ἡμέρας τριάκοντα δοὺς, Ο ἐκέλευε πάντας τοὺς κατὰ γένος αὐτοῖς προσήκον τας ἀφικνεῖσθαι καὶ τούτους ὁρᾷν, ὡς ἂν τῷ χρόνῳ καὶ ταῖς οἰμωγαῖς τῶν ἐπιτηδείων μαλακισθέντες ἐνοῦσι πρὸς τὴν δυσσέβειαν. qui ad eos genere attinebant, et eis venire in molliti ejulatibus, impietati concederent. Δ΄. Καὶ πρῶτος ὁ πατὴρ ἐν ὄψει γενόμενος τῶν υἱῶν τὴν ἀπαιδίαν ώδύρετο, Τίς μοι, ὦ τέκνα, λέγων, βακτήριον τοῦ γήρως γενήσεται; Τίς ἀποθα νόντα περιστελεῖ; Τίς δώσει ταφῇ το ταπεινὸν τοῦτο καὶ ταλαίπωρον σῶμα; Τίς διαδέξεται τὴν ὑμέτερον κλῆρον; Οἰκτείρατ' ἐμὲ, ὦ παῖδες, φείσασθε τῆς νεότητος καὶ τῆς ὥρας ὑμῶν. Μη παρίδητε ἐμὲ S. Sebastianum Narbone oriundum Mediolani vero educatum liabet Baronius. S. Ambros. in Psal. cxvur, serm. 20 et alii patre Narbonensi, et matre Mediolanensi, natum Mediolani astruunt.

MARTYRIUM S. SEBASTIANI ET SOCIORUM. μὲν ἔρημον παίδων γενόμενον, τὴν δὲ οἰκίαν πρὸς produxi. Cur mortem amplectimini voluntariam? ἀλλοτρίους μεταβᾶσαν, καὶ ἴσως τοὺς μισουμένους, Cur ad obitum festinatis immaturum? Parcite ᾶτε τοὺς οἰκείους κληρονόμους μὴ ἔχουσαν. Καὶ ὁ forma vestra. Parcite juventuti. Ne me quidem μὲν πατὴρ τοιούτοις τισὶν ἐπλήρου τὸν θρήνον despiciatis orbatum filiis: domum autem in qua ἑτέρωθι δὲ ἡ μήτηρ τοῖς ὄνοξι τὴν κόμην σπαραετο- estis educati, transeuntem ad alienos, et eos for. μένη καὶ τοῦ κόλπου προτείνουσα τοὺς μαστούς, τῶν lasse qui nobis sunt odio, ut quæ suos non habeat ὠδίνων τοῦ γάλακτος καὶ τῶν ἅγλων ἐν δάκρυσιν hæredes. Et pater quidem sic suam implevit laὑπεμίμνεσκε πόνων, οὓς περὶ τὴν παιδοτροφίαν mentationem. Ex alia vero parte mater comam ἠνέσχετο. Τούς τεκόντας δὲ πάλιν γυναῖκες καὶ παί- vellens unguibus, et e sinu porrigens ubera, parτων ἄνηβος χορὸς διεδέχετο, αἱ μὲν τὰ τῆς χηρείας tum, et lac, et alios labores quos in iis alendis δεινὰ καταλέγουσαι, οἱ δέ φθέγγεσθαι μὴ δυνάμενοι susceperat, revocabat in memoriam; quid non diἀτενέσιν ὄμμασι τοὺς πατέρας προσβλέποντες, εἰς cens, quid non faciens ex iis que possunt movere μνήμην αὐτοὺς τῆς ὀρφανίας ἀνέφερον. Πρὸς τού ad misericordiam? Post parentes autem rursus seτοις όμιλος ὁμηλίκων καὶ φίλων παρήν, ᾿Αναμνή- quebantur vxores et chorus impuberum filiorum; σθητε, λέγοντες, τῆς καλῆς μετ᾿ ἀλλήλων διατριβής illa quidem enumerantes mala viduitatis; hi vero, ἐννοήσατε τὸ γλυκὺ τούτο φῶς, οὗ τοῖς λαβοῦσι quoniam nondum loqui poterant, intentis oculis πεῖραν ἀνιαρὰ πάντως ἡ σνέρησις. Τούτοις ἔπαν τὸ intuentes parentes, orbitatem eis reducebant in δωμάτιον θρήνων ἐπλήσθη· ὡς καὶ τοὺς εἰρημένους memoriam, et alia quæ consentaneum est iis eveἀθλητὰς πηγὰς ἀφιέναι δακρύων· ὅπερ ἰδὼν ὁ πα- nire, qui in hac elate non curantur et defendunκάριος Σεβαστιανός, καὶ δείσας μὴ τῷ οἴκτῳ μα- tur a parentibus. His accedebat turba æqualium λακισθέντες προδώσι τὴν εὐσέβειαν, στὰς ἐν μέσῳ, et amicorum, quæ dicebat: Recordamini pulchra καὶ τοῖς μασι καταφανής γεγονώς ὡς Χριστιανὸς εἴη, et jucundæ vitæ quam inter nos degebamus. Veτοιοίσδε πρὸς τοὺς παρεστῶτας ἐχήσατο λόγοις· niat vobis in mentem lux suavis, quam qui sunt experti, est omnino eis molestum ea privari. Cum hæc sic dicerentur, tota domus erat plena lamentationibus, adeo ut dicti athletæ emitterent fontes lacrymarum, et discerperentur corum viscera commiseratione. Quod quidem cum animadvertisset beatus Sebastianus et timuisset ne misericordia emolliti proderent pietatem, stans in medio, et aperte ostendens omnibus se esse Christianum; neque enim existimabat oportere se celare, apud eos qui aderant verbis est usus ejusmodi: Ε΄. Εἰ μὲν μόνιμος, ὡς οὗτοι, καὶ ἀτελεύτητος ἦν ὁ παρών βίος, ἐδοκεῖτε ἂν ἴσως εἰκότα ποιεῖν, τοιούτου πάθους τοὺς ἀθλητὰς ἀποτρέποντες· ἐπεὶ δὲ τὰ παρόντα ῥεῖ καὶ παρέρχεται, καὶ βίος ἡμῖν ἕτερος διαδέχεται ἀτελεύτητός τε καὶ ἄῤῥευστος, τίνος χάριν πείθειν ἐπιχειρεῖτε τοὺς γενναίους ἀγωνιστάς τῶν μενόντων προκρίνειν τὰ διαπίπτοντα; Η οὐκ ἴστε ὅτι μὲν παθεῖν ὑπὲρ Χριστοῦ τὴν τῶν οὐρα νῶν προξενεῖ βασιλείαν, τὸ δὲ ἀρνήσασθαι αὐτὸν τὴν ταύτης ἔκπτωσιν τοῖς ἀπαρνουμένοις δίδωσι; Όστις γάρ,» φησίν, «ἀρνήσεται με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι· αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.» 'Αλλά δή δεδοίκατε μὴ οὐκέτι ἔσονται τόνδε τὸν βίον ἀπολιμόντες; Εγώ τούτου ἐγγυητής· ὅτι εἰς ἑτέραν ζωὴν μετὰ τὴν ἐντεῦθεν ἀπαλλαγὴν γινόμεθα, ἔνθα τὴν ἁμοιβὴν των ἔργον ἕκαστος λήψεται, ἔνθα καὶ οὗτοι κατασκηνοῦντες καὶ Χριστῷ εὐφραινόμενοι μεμνήσενται καὶ γονέων καὶ παίδων καί γυναικῶν, τὰ χρηστὰ αὐτοῖς ἐξαιτοῦντες. Παύσασθε οὖν δακρύοντες καὶ μαλακωτέρους ταῖς προθυμίαις αὐτοὺς ἐργαζόμενοι. Ἔσονται γὰρ ὑμῖν σωτῆρες και φύλακες, τῶν μὲν ἀοράτως ἐπιφοιτωντάς, μετὰ δὲ τὴν τοῦ βίου καταλυσιν εἰς τὰς αἰωνίους δεχόμενοι σκηνάς συγκοινωνήσονται, αὐτοῖς τῆς τερπνότητος. Καὶ ταῦτα μὲν πρὸς τοὺς ἐληλυθότας. V. Si stabilis quidem et firma, o vos, esset hæc vita, et in omne ærum extenderetur, videremini fortasse facere consentanea, ab his perpetiendis Cavertentes athletas. Cum autem eorum quæ sunt præsentia, nihil sit firmum ac stabile, fuant vero ac ferantur omnia, et alia nos vita excipiat, quæ non est fluxa nec unquam desinit: cur ad hæc attrahitis fortes et generos athletas, eis suadentes ut maneant in iis que videntur, et ea quæ decidunt præferant iis quæ manent? An nescitis quod pro Christo quidem pati conciliabit regnum colorum:eum autem negare et prodere certamen, facit ut qui sic cogitarunt ab eo excidant? «Qui enim, inquit, me negaverit coram hominibus, ego quoque eum negabo coram Patre meo, qui est in cœlis 1.» Sed tinietis ne sint omnino perituri et non amplius futuri qui vitam præsentem reliquerunt? Sed ego hujus sum fidejussor: ego hunc vobis metum adimo. IIæc est enim summa et caput nostræ fidei: hoc persuadet ut terrena despiciamus, quod postquam hinc excesserimus, ad aliam sumus vitam transituri, in qua convenienter iis qum gesserit accipiet unusquisque remunerationem, ubi hi quoque habitantes et cum Christo lælantes recordabuntur et parentum et filiorum et uxorum, bona iis postulantes, et suis ad Deum supplicationibus facilem eis vitam præbentes. Desinite ergo flere et athletas emollire, et a prompto et alacri, animi studio retardare. Non enim vos omnino relinquent, etiam si hoc videatur, sed erunt servatores et custodes, nunc quidem ita adventantes ut non cadant sub aspectum, post vitæ autem exitum 1 Matth. x, 33.

ADDENDA. JANUARIUS. in æternas suspicientes mansiones cum eis delectationis futuros participes. Et hæc quidem ad eos qui venerant. VI. Orationem vero rursus converters ad 5. Πρὸς δὲ τοὺς γενναίους ἀγωνιστάς, Ορᾶτε, fortes et generosos athletas, dixit: Videtis o εἶπεν, ὦ στρατιῶται τοῦ Χριστοῦ, τὰ τοῦ πονηροῦ Christi milites, callida maligni inventa, per σοφίσματα δι' ὧν ὑμᾶς τῆς σωτηρίας ἀποδουκλῆσαι quæ conatur vos a vestra salute abducere? ζητές; Ο γὰρ διὰ τῶν βασάνων οὐκ ἔπραξε, τούτη Quod enim per tormenta facere non potuit, hoc διὰ τῶν ἐπιτηδείων ἀνῦσαι πειρᾶται. Αλλ' ὑμεῖς tentat efficere per vestros necessarios. Sed ne γε μὴ ἀγνοήσητε αὐτοῦ τὰ βουλεύματα, εἰδότες ignoretis vos ejus consilia scientes eum omnibus ὅτι πᾶσι τρόποις ἡμῖν ἐπιβουλεύει, ὃς νῦν ἰδὼν modis insidiari, et omnibus vos aggredi nachinis, πρὸς τὸ τέλος τῶν ἀγώνων ἐλθόντας ὑμᾶς, καὶ qui nunc quoque cum vidit vos venisse ad finem τὴν ἧτταν μὴ φέρων σπεύδει μετὰ τὴν τῶν δεινῶν certaminum, et non ferens dedecus quod sit victus καρτερίαν σνερώσαι τῶν βραβείων, ἔτι δὲ καὶ Χρισ postquam multa vobis mala intulit, studet post vi- στοῦ· τοῦτο γὰρ ἔργον αὐτοῦ καὶ τὰ δεινὰ ἐπιφέρειν. ctoriam vos privare præmiis, ut præter id quod ex ᾿Αλλ' ὑμεῖς στῆτε γενναίως κατὰ τῆς μεθοδείας τοῦ acceptis plagis nihil essetis lucrifacturi, præterea διαβόλου, καὶ μὴ τῷ φόβῳ τῆς τελευταίας πληγής Christum quoque amittatis. Hoc est enim illius ἧς μόνης ὁ ἐχθρὸς κύριος, τὴν τῶν οὐρανῶν πρόησθε opus, et gravia inferre, et eam quæ hinc accipitur βασιλείαν, ἧς τυχεῖν μὲν καλῶν τὸ ἀκρότατον, δια utilitatem intercidere iis qui laborant. Sed vos η μαρτῆσαι δὲ οὐδὲν ἀθλιώτερον· Τούτοις τοῦ μακα cum bac sciatis, restitite fortiter insidiis adversarii, ρίου Σεβαστιανοῦ προθυμοποιοῦντες τοὺς ἀθλητάς neque parcite carnibus quæ paulo post sunt inter- τοῦ Χριστοῦ, φῶς οὐρανόθεν αὐτὸν περιήσεραψε, ituræ; neque metu ultimæ plagæ (ea enim sola και νεανίας ὤφθη λαμπροφορών τούτου πλησίον est in inimici potestate) prodile regnum coelorum ἑστὼς, ὡς πάντας τοὺς ἰδόντας καταπλαγῆναι, καὶ etgloriam et saecula permanentem, quam magnum τῆς ἄνωθεν χάριτος ἔργον τοῦτο ὁμολογῆσαι ἐ πιμαρquidem est assequi et supremum bonorum; ab ea τυρούσης τῷ ἀνδρὶ τὴν ἀλήθειαν. Επηκολούθησε autem recedere est longe miserrimum. Hæc cum δέ τι καὶ ἕτερον, ὃ μάλιστα τους παρόντὰς ἔπεισε diceret beatus Sebastianus, et promptum et alacre μόνῳ τῷ ἀληθινῷ προσανέχειν Θεῷ. animi studium confirm aret Christi athletis, dicitur lucem eum circumfulsisse, et visum esse stantem prope eum juvenem, et magno vestis splendore refulgentem, adeo ut omnes qui viderunt obstupuerint, et supernæ gratiæ hoc esse opus confessi fuerint, quæ testimonium ferebat eum dixisse veritatem. Hæc aliud quoque est consecutum dignum quod dicatur et memoriæ mandetur; quod quidem eos qui aderant maxime ad fidem adduxit, et persuasit ut solum Deum attenderent. VII. Quædam enim mulier Zoe nomine, conjux Ζ΄. Γυνὴ γὰρ τις Ζωὴ τοὔνομα σύζυγος Νικοστρά Nicostrati, qui ordinem obtinebat primicerii (est τοῦ, ὃς τὴν τοῦ πριμικηρινίου τάξιν ἐπεῖχεν (ἐν δὲ autem haec una dignitas ex iis quæ sunt sub præ- καὶ τοῦτο τῶν ὑπὸ τὴν ἐπαρχικὴν χεῖρα ἀξιωμάτων). fectura), cum in gravem morbum incidisset, non νοσήματι περιπεσοῦσα δεινῷ, φθέγγεσθαι μὲν οὐκ poterat quidem loqui neque cordis motus explicare: ἐδύνατο, συνιέναι δὲ καὶ ἀκούειν τῶν λεγομένων intelligere vero et audire quæ dicebantur poterat ακώλυτον εἶχε τὴν αἴσθησιν. Αὕτη, ἐν νῷ λαβοῦσα citra ullum impedimentum. Ea mente agitans τὰ τοῦ μακαρίου Σεβαστιανοῦ ῥήματα (ἐν γὰρ τῇ verba beati Sebastiani (custodiebatur enim san- οἰκίᾳ αὐτῆς ἐτηροῦντο οἱ ἅγιοι), τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐνα cti in ejus domo cum illa non posset lingua ad- νεύουσα πᾶσι, την χειρά τε ἐπισείουσα, καὶ τῶν τοῦ mirari ut quæ recte dicta essent, oculis annuens ἁγίου ποδῶν ἀπτομένη, κήρυξ καὶ σιωπῶσα τῆς omnibus, et manum quatiens ac sancti pedes tan- ἀληθείας ἐγίνετο. Συνεὶς οὖν ἐκεῖνος ὁ θεῖος ἀνὴρ gens propemodum per muta facta vocem edebat, ὡς οὐρανόθεν ἦν τοῦ γυναίου ἡ κίνησις, καὶ θέλων et tacens erat prædicatrix pietatis. Cum autem in- πολλούς εἰς ἐπίγνωσιν διὰ τοῦ θαύματος ἀγαγειν, tellexisset vir ille divinus non sine Dei numine εἰς μέσον αὐτὴν στῆναι κελεύει, καὶ τὸν Χριστὸν moveri mulierem, et vellet agnitionem multos ὀνομήσας τὸ λαλεῖν αὐτῇ παραχρῆμα χαρίζεται adducere per niraculum, jubet eam stare in ne- ὅπερ ὁ Νικόστρατος ἰδὼν ἀνῆκε μὲν τῶν δεσμῶν dio, et Christo nomine invocato, ei statim, largitur o τοὺς ἁγίους, συγγνώμην δὲ ὧν εἰς αὐτοὺς ἐπλημ ut loquatur. Quod quidem ut vidisset Nicostratus, μέλησε πριν αἰτιασάμενος, ἠξίου ἀπιέναι πόῤῥω sanctos quidem laxarit e vinculis, petita autem ab του ἄστευς. Τὼν δὲ μὴ βουλομένων, ἀλλὰ λεγόντων eis venia quod in eos prius deliquisset, rogavit eos ὡς Οὐ τῶν μαρτυρικῶν στεφάνων ἑτέροις παραχωut abirent procul a civitate. Illis vero preces ejus ρήσομεν, Η γάρ, Νικόστρατος ἔφη, μακάριος ἂν non admittentibus, sed dicentibus se non esse εἴην, εἰ τῆς ὑμῶν ἕνεκεν σωνηρίας τὸ ἡμῶν αἷμα suam prodituros nobilitatem, nec coronis marly- ἐξέχεα, ὥστε ἀπολύνασθαι τὸν ῥύπον ὅν μοι προε rii aliis esse cessuros, Essem ille, inquit, revera ξένησεν ἡ τῶν δαιμόνων ὑπηρεσία. ᾿Αλλ᾽ εἰ τούτου felix, si causa vestræ salutis athleticum certamen φασί, βούλει νυχεῖν, χρή πρότερον τοὺς ἐν διαφόροις suscepissem et meum sanguinem pro vobis effu- είρκταῖς τηρουμένους ἐνταῦθα συναθροίσαι, καὶ dissem, ut sordes malorum abluerem quas jam mihi δῶρον αὐτοὺς τῷ Θεῷ φροσαγαγεῖν, εἶτα καὶ πρὸς inussit dæmonum ministeriun. Sed si hoc, aiunt, τὸ ποθούμενον τέλος ἐλθεῖν. vis consequi, necesse est ut hic prius co & eos qui în diversis servantur carceribus et eos domum

MARTYRIUM S. SEBASTIANI ET SOCIORUM. Deo offeras. Deinde etiam venias ad finem quem desideras, ut hinc majorem habeas fiduciam, ut qu non solum ipse pro Christo sacrificeris, sed etiam totum populum ei per fidem concilies. VIII.Cum hæc verba audisset Nicostratus, nihil cunctatus fecit quod jubebatur: et cum omnes qui erant in vinculis duxisset in domum suam,admiscuit iis qui illic erant Christianis. Qui cum a beato Sebastiano didicissent verbum veritatis, ipsi quidem jejuniis vacantes el precibus, præpurgabantur ad suscipiendum baptismum. Cum autem præfectus urbis Chrumalius audivisset omnes reos a vinculis laxatos versari in domo Nicostrati, dolore affectus jubet Claudio Commentariensi eum adducere magna celeritate. Qui cum fuisset adductus hæc ei dicit: Cur, o caput impium,eos qui erant in carceribus congregari fecisti domi tuæ? Jlle vero volens interim eum decipere, sapienter sic respondit: Non tuam, o judex, despiciens potestatem; Η΄. Εὐθὺς οὖν ὁ Νικόστρατος ἐτέλει τὸ προσταττώμενον, καὶ πάντας τοὺς ἐν δεσμοῖς εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ἀγαγών, τοῖς ἐκεῖσε Χριστιανοῖς ἐγκατέμιξεν. Οι παρὰ τοῦ μακαρίου Σεβαστιανοῦ τὸν λόγον διδαχθέντες τῆς εὐσεβείας προεκαθαίροντο εἰς ὑποδοχὴν τοῦ βαπτίσματος. Χρωμάτιος δὲ ὁ τῆς πόλεως ἔπαρχος, ταύτα μαθών, σὺν ὀργῇ κελεύει Κλαυδίῳ Κομεντερησίῳ ταχέως τὸν Νικόστρατον ἀγαγεῖν, καὶ ἀχθέντι λέγει αὐτῷ· Ἵνα τί, ἀνοσία κεφαλή, τοὺς ἐν δεσμωτηρίοις πάντας ἐν τῷ σῷ οἴκῳ συνήθροισας; 'Ο δὲ παρακρούσασθαι τέως αὐτὸν βουλύμενος, οὕτω νουνεχῶς ἀποκρίνεται· Οὐ καταφροκυν, ὦ δικαστά, τῆς σῆς ἐξουσίας εἰς τοῦτο ἦλθον, αλλα μείζονα Χριστιανοῖς ἐπιτείνων τὸν φόβον, ἵνα τάς επηρτημένας αὐτοῖς βασάνους ἐν ἑτέροις ὁμῶν τες τοῖς τῶν βασιλέων πεισθώσι θεσπίσμασι. Τῆς quis enim tanta esset sudacia? sed intendens Cbriἐπινοίας τοίνυν θαυμάσας αὐτὸν ὁ ἔπαρχος, οὔπω γὰρ τὴν ἀπάτην συνίει, πρὸς τὸν οἶκον ἀπιέναι κε λεύει· 'Ο δὲ Κλαυδίῳ Κομενταρησίῳ οἴκαδε συναπιών ἀγγεῖτο τὸ τοῦ μακαρίου Σεβαστιανού φιλόθεον, καὶ ὅπως τὰ μέγιστα παρὰ τοῖς βασιλεῦσι δυνάμενος παρεῖτε καὶ δόξαν κοὶ πλοῦτον καὶ δυναστείαν, καὶ των σύνεστι Χριστιανοῖς, διδάσκων αὐτοὺς τὴν εὐσέβειαν καὶ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας παραδόξοις θαύμασι βεβαιών. ⋅ stianis majorem metum supplicii,hcc cum aggressus ut quæ eis imminebant tormenta videntes in aliis, extimescant, et parcant decretis imperatorum. Ejus itaque ingenii solertiam admiratus praefectus urbis, fraudem enim non intelligebat jussit redire domum. Ille autem domum revertens simul cum Claudio Commentariensi, narravit ei pie'alem beati Sebastiani: et quod cum esset notus imperatoribus et ei ab illis maxima haberetur fides despexerit gloriam, et opes, et potentiam, et nunc versetur cum Christianis, eos exhortaris; et eis animum addens ad pictatem, et signis quæ sunt contra opinionem, et miraculis verbum confirmans veritatis. Θ΄. Τούτων ἀκούσας ο Κλαύδιος δρομαῖος ἀφικνεῖκαι πρὸς τὴν οἰκίαν, καὶ τοὺς δύο λαβὼν υἱοὺς, ὧν ὁ μὲν νοσήματι χαλεπῷ τὸ τοῦ ὕδρωπος προσεπάλπεν, ὁ δὲ ὅλος τραυματίας ἦν καὶ λελεπρωμένος, ἦλθε πρός Νικόστρατον, ἔνθα ἦσαν καὶ ἅγιοι, καὶ πεσὼν εἰς γῆν προσεκύνει αὐτοὺς, ὁμολογῶν τὴν εὐσέβειαν καὶ τῶν υἱῶν θεραπείαν ἐπιζητῶν. Ὡς σιν ἅπαν τὸ οἴκημα ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν πλῆρες ἦν τῶν δεξαμένων τόν λόγον τῆς πίστεως, Πολύκαρ= τός τις ἀνὴρ εὐσεβὴς καὶ πρεσβύτερος τὴν ἱερατιτὴν στολὴν ἐνδυσάμενος καὶ τὰς συνήθεις τελέσας ευχὰς τῷ θείῳ πάντας βαπτίσματι τελειού μεθ᾿ ὃ τοὺς ἐν ἀσθενείαις ἐξεταζομένους ἦν ἰδεῖν ῥῶσιν λαβόντας καὶ ἀλλήλους πρὸς τὴν ἄθλησιν παραθήγοντας. Ἐπεὶ δὲ ὁ δοθεὶς αὐτοῖς καιρὸς τῆς ἀναβολῆς διέρρευσεν, ὁ ἔπαρχος Τραγκυλίνον μετακαλεσάμενος τὸν Μαρκελλίνου καὶ Μάρκου πατέρα, οὔπω γὰρ ᾔδει ὅτι κἀκεῖνος Χριστιανός ἐστι, λέγει αὐτῷ· Ἔτι οἱ υἱοί σου ἀπειθούσι θύσαι τοῖς θεοῖς; Ὁ δὲ πρὸς αὐτόν, Μακάριοι, εἶπεν, ἐκεῖνοι της τοιαύτης γνώμης, ὅτι τῆς πλάνης ἀπαλλαγέντες, τὴν ἀλήθειαν ἔγνωσαν, κἀμὲ πρὸς ταύτην ὠδήγησαν. Ο έπαρχος εἶπεν· Οντως δὴ καὶ αὐτὸς ἡλλοιώθης τὰς φρένας λόγοις ἀπατηλοῖς πρὸς τὴν κακοδαίμονα ταύτην θρησκείαν μεταβαλών; Καὶ ὁ Τραγκυλίνος, Εἶχον μὲν, φησί, καὶ αὐτός ποτε οὕτω γνώμης, ὦ δικαστὰ, καὶ Χριστιανοὺς ἀπατᾶσθαι ἐνόμιζον· ἐπεὶ δὲ τῷ γενναίῳ ἐνέτυχον Σεβαστιανῷ ἀνδρὶ περιφανεῖ καὶ προσφιλεῖ τοῖς κρατοῦσι, παρ' αὐτοῦ τε τὰ τῆς IX.Hæc cum audivisset Claudius et esset consauciatus Christi desiderio, cursim domum venit, et duobus acceptis filiis, ex quibus alter quidem conficlabatur cum gravi morbo hydropis, alter autem erat totus ulcerosus et leprosus, accedit ad Nicostratum apud quem erant sancti; et cum cecidisset in terram, adorabat ipsos, confitens pietatem, et pelens ut curarentur flii. Cum ergo tota domus esset plena viris et mulieribus, qui verbum fidei susceperant, quidam Polycarpus virpius, et presbyteratus dignitatem assecutus, stola sacerdolali indulus, peractis consuetis precibus, perficit omnes divino baptismnate. Postquam cum qui morbo laborabant sanitatem recuperassent, et se invicem exhortarentur ad suscipienda fortiter certamina,quoniam præterfuxerat quod ei datum Dfuerat tempus dilationis, præfectus accersito Tranquillino patre Marcellini et Marci, nondum enim sciebat illum religionem tenere Christianam ejecto cultu simulacrorum, dicit ei: Adhucne tui filii recusant iis sacrificare contemnentes jussa imperatorum? Ille vero dixit,respondens: Beati illi,quod sint in hac sententia, et ab errore liberati ipsam agnoverint veritatem, et vix me tandem ad eam deduxerint. Dixit praefectus urbis: Ergo tu quoque revera immutalas a mente discessisti, verbis credens fallacibus, et ad hanc infelicem traductus religionem? Dixit Tranquillinus: Erain ego quoque aliquando in hac sententia o judex, et qui reli-

ADDENDA. JANUARIUS. gionem sectabantur Christianam arbitrabar decipi, πίστεως ἔγνων ὡς σεμνά τινα καὶ σεβάσμια, ἀλλ' et non esse sana mentis. Postquam autemcgregium οὐχ οἷα τὰ ὑμέτερα, ῥυπαρά τε καὶ ἔμμυσα, πείρα conveni Sebastianum, virum insignem, et qui est, μεμάθηκα τίνα δεῖ σέβειν Θεὸν, ὃν οἱ ἀγνοοῦντες, εἰ ut scis, magno studio imperatoribus, et ab ipso didici μὴ τολμηρὸν εἰπεῖν, ἐλεεινοὶ τῆς πλάνης, Ο ἔπαρχος quam sit honesta et veneranda fides, et non ut εἶπε· Καὶ τίσι λόγοις ἢ ἔργοις πειθόμενος οὕτω nostra superstitio, sordida et odiosa, didici expe- μετεβλήθης ὡς καὶ Θεῷ προσανέχειν ὑπὸ σταυρὸν rientia quem Deum colere oporteat. Quem qui ἐλθόντι, καὶ τἄλλα παθόντι τὰ ἐπονείδιστα; Τραγκυ ignorant, si fas sit dicere, sunt propter errorem λίνος εἶπεν· Εἰ ἀνεξικάκως ἤκουες, ὦ δικαστὰ, ἔδειξα miserabiles, et eo magis quod sibi videantur esse ἂν σοι τὸν ἐσταυρωμένον τοῦτον τὸν Θεὸν ὄντα ἀληθι sani,cum non sint sani sensibus. Dixit urbis præ- νὸν καὶ πάσης ἀοράτου καὶ ὁρατῆς δεσπόζοντα κτίσ fectus: Dic,quibusnam verbis credens aut factis es σεως. Ο ἔπαρχος εἶπε· Μετὰ παῤῥησίας, μηδὲν adeo mutatus, ut eum pro Deo habeas qui actus ύποστειλάμενος φράσον ἡμῖν, ἵνα, εἰ καλῶς ἔχει τὰ fuit in crucem, et alia passus est plena probro et τοῦ Θεοῦ σου, κοινωνήσωμέν σοι τῆς θρησκείας. dedecore? Dixit Tranquillinus: Si non iracunde, sed patienter et placide me audiveris, o judex, ostendam tibi hunc crucifixum verum esse Deum, et Deum totius naturæ, tam quæ est aspectabilis, quam quæ non cadit sub aspectum. Dixit præfectus: Dic nobis libere et nihil reticens, et si res tui Dei bene se habeant, simus nos quoque socii tuæ religionis. X. Dixit Tranquillinus: Quoniam est mihi fa- 1. Τραγκυλίνος εἶπεν· Ο Χριστὸς οὗτος, ἔπαρχε, cta dicendi potestas a tua mansuetudine, audi paucis mysterium consilii et œconomiæ carnis suscepta: et scies omnino, nisi velis libens cæcutire ad veritatem, nullam aliam religionem carere errore præterquam solorum Christianorum. Hic Christus quem vos insectamini maledictis, cum esset Deus ab initio, in quem non cadit interitus, et qui unutari non potest et alterari, et qui est semper cum Patre et Spiritu, et ipse omnia produxit. Primum quidem angelicas potestam tes caelestes; deinde autem hunc mundum, et postremum inducens hominem: quem et manus suæ ornat effictione, et regem constituit eorum quæ sunt in terra: et cum eum ad habitandum locasset in paradiso, dat ei mandatum, ut fruatur quidem omnibus quæ in eo sunt arboribus, ab una aulem sola abstineat, eum erudiens ad obedientiam,et majora procurans per observationem. Sed uuus cui obtigerat imperium in angelicos ordines, ad vitium impulsus, et divina gloria, propter elationem, cum eo ordine cui imperabat, privatus, non patiebatur hominem videre Deo esse conjunctum, et ad coelum unde ipse cecide rat eveni. Unde eliam invido in eum conjecto oculo, spe fallaci et eo modo quo ipse cecideral, divina eum gloria spoliat, et a loco qui ei datus fuerat ad habitandum, et ab immortalitate efficit alienum. Neque vero is deinde intermisit hominum naturam in mala sibi invicem succedentia immittere, ut quæ a superna ope esset destituta, adeo ut hominem adduxeril a Deo qui eum crearat et formaverat: deduxerit vero ad simulacra et manuum figmenta, et effecerit ut res creata insurgeret adversus creatorem. Hinc lex data est ad correctionem: et prophetæ opem fuerunt Dei figmento, et cum esset morbus immedicabilis, et ad deteriora extenderetur, ipse Patris Filius unigenitus visus est in terra, et in omnibus est effectus similis nobis absque peccato, et cum eum qui defecerat, et eos qui ejus parent imperio, cum corpore vicisset, quos vos deos esse putatis, nos ad antiquam reduxit nobilitatem, et rursus ascendit ad Patrem cum eo quod assumpserat, et veniet hæc vita dissoluta, et congregabit omne figmentum, daturum rationem eorum quæ fecit bene vel male. ὃν ὑμεῖς βλασφημεῖτε, Θεὸς ὢν ἀπ᾿ ἀρχῆς ἄφθαρτός τε καὶ ἀναλλοίωμος καὶ τῷ Πατρὶ συνυπάρχων καὶ Πνεύματι, τα πάντα παρήγαγεν, ὑποστήσας πρῶτ τον μὲν τὰς ἀγγελικάς δυνάμεις καὶ οὐρανίους, εἶτα τόνδε τὸν ὁρώμενον κόσμον, καὶ τελευταῖον τὸν ἄνε θρωπον· ὃν καὶ χερσὶ διαπλάσας, βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς καθίστησι καὶ τῷ παραδείσῳ ἐγκατοικίσας κελεύει πάντων μὲν ἀπολαύειν τῶν ἐκεῖσε φυτών, ἑνὸς δὲ μόνου ἀπέχεσθαι, παιδεύων αὐτὸν πρὸς ὑπακοὴν. ᾿Αλλ' εἷς τῶν ἀρχαγγέλων, τῆς θείας δόξης δι᾽ ἔπαρσιν, μεθ᾽ οὗ ἐπεστάτει τάγματος ἐκπεσών, οὐκ ἔφερεν ὁρᾶν τὸν ἄνθρωπον ᾠκειωμένον Θεῷ. Οθεν ἐλπίσιν ἀπατηλαῖς καὶ ᾧ αὐτὸς ἐκπέπτωκε τρόπῳ τῆς θείας δόξης ἀπογυμνοί, καὶ τοῦ παραc δείσου καὶ τῆς ἀθανασίας ἀλλοτριοί, κἀντεῦθεν οὐ διέλιπεν οὗτος τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν ποικίλοις περιβάλλων κακοῖς, ὡς ἀποστῆσαι μὲν τοῦ πεποιηκότος Θεοῦ, εἰς εἴδωλα δὲ καταγαγεῖν καὶ χειρῶν πλάσματα. Ὅθεν καὶ νόμος πρὸς διόρθωσιν δίδοται, και προφῆται βοηθοῦσι τῷ τοῦ Θεοῦ πλάσματι. Επεί δὲ τοῖς χείροσιν ἐπετείνετο, αὐτὸς ὁ τοῦ Πατρὸς μονογενής Υἱὸς ἐπί τῆς γῆς ὤφθη, καί κατὰ πάντα ἡμῖν ὁμοιωθεὶς χωρὶς ἁμαρτίας τόν τε ἀποστάτην καὶ τοὺς ὑπ᾽ αὐτὸν μετὰ σώματος νικήσας, οὓς ὑμεῖς ἡγεῖσθε θεούς, πρὸς τὴν ἀρχαίαν ἡμᾶς ἐπανάγει εὐγένειαν, καὶ πάλιν πρὸς τὸν Πατέρα μετὰ τοῦ προσλήμματος ἄνεισι, μεθ᾽ οὗ καὶ ἤξει πάλιν, καὶ πᾶν τὸ πλάσμα συνάξει, λόγων δῶσον ὧν εὖ ἢ κακῶς διεπράξατο. XI. Hæc sunt, o judex, arcana ceconomis. Pro- ΙΑ΄. Ταῦτα, ὦ δικαστὰ, τὰ τῆς οἰκονομίας ἀπό pterea est et crux, et mors, et sepultura, quæ vos. ῥητα. Διὰ τοῦτο σταυρὸς, καὶ θάνατος, καὶ ταφή, cum Christo objicilis, non animadvertitis vos per & ὑμεῖς τῷ Χριστῷ ἐπ' ἀτιμίᾳ προφέροντε; διὰ τούς

MARTYRIUM S. SEBASTIANI ET SOCIORUM. του δεικνύετε αὐτοῦ τὸ σεβάσμιον. Εἰ γὰρ καὶ ὡς ἄνθρωπος πέπονθεν, ἀλλ᾽ ἐγήγερται ὡς Θεός· εἰ καὶ ὑμεῖς ἀφέντες τὰ Θεὸν αὐτὸν περιστῶντα, τοῖς τῆς ἀνθρωπότητος έγκαταμένετε, τὴν οἰκονομίαν αὐτοῦ καὶ ἀσθένειαν λογιζόμενοι, καὶ οὐδὲ τὰ παραδόξως τότε καὶ νῦν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ ἐνεργούμενα πέπεικεν ὑμᾶς ὀψέ ποτε ἐπιγνῶναι τὴν πλάσαντα, Η οὐχ ὁρᾷς οἷος καγὼ ἐκ τῆς πρὸς αὐτὸν ὁμολογίας καὶ τοῦ βαπτίσματος ἀναπέφηνα, ὁ πρὶν παρειμένος καὶ μηδὲ βαδίζειν σχεδόν δυνάμενος; evaserium ex confessione ejus et baptismate qui ingredi! ΙΒ΄. Επεὶ τοῦτο ὁ ἔπαρχος ἤκουσε καὶ τὸ ἀληθὲς τῆς εὐσεβείας σαφὲς ἐδιδάσκετο, σαφὲς ἐδιδάσκετο, ἐκποδὼν τοὺς παρεστώτας ποιησάμενος, καλεῖ τὸν Τραγκυλίνον, καὶ λέγει αὐτῷ· Ορῶ, ἀδελφὲ, ὅτι οὐκ ἄλλος ἢ μόνος οὗτος Θεός, ὁ παρ' ὑμῶν προσκυνούμενος, ᾧπερ εἰ βούλει καμὲ προσελθεῖν, νῦν μὲν ἄπιθι ἐν ἀποῤ. ῥήτοις ἔχων τὸ βούλημα οἴκαδε, τῇ δὲ ἑξῆς τοὺς ἁγίους λαβών, οὓς προεστάναι φῆς τῶν συνειλεγμέτων Χριστιανών, ἄγαγε προς με σπεύδων μηδένα τούτους ἰδεῖν. Μέλλω γὰρ κἀγὼ δι' ἐκείνων προςαχθῆναι Χριστῷ. Μετὰ ταῦτα ὁ Τραγκυλίνος εἰς τὸν αὐτοῦ οἶκον ἐλθὼν, καὶ τὰ κατὰ τὸν ἔπαρχον τοῖς ἁγίοις γνωρίσας, εὐφροσύνης τούτους πληρο! μαθώνα της τὸν πρότερον διώκτην θερμὸν ἐσόμενον ὅσον οὔτω τῆς εὐσεβείας ἀγωνιστήν. "Οθεν μὲν ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις τὴν νύχτα πᾶσαν διήνεγκαν, καὶ ἅμε πρωὶ λαΕν ο Τραγκυλίνος τοὺς ἁγίους Σεβαστιανὸν καὶ Πολύκαρπον πρὸς τὸν ἔπαρχον ἔρχεται, οὓς ἐκεῖνος ἰδὼν, ἀνέστη καὶ τῶν ποδῶν αὐτῶν ἐφαψάμενος, ἐδεῖτό τε κατεχούσης νόσου ἀπαλλαγῆναι. ἦν γὰρ τὸ σῶμα αὐτου σεσωρευμένον εἰς ὄγκους ἅπαντας πεπωρωμένον, ὡς ἐντεῦθεν αὐτῷ βραδείαν καὶ ναρκώδη τὴν κίνησιν γίνεσθαι. Τῶν δὲ ὑπισχνουμένων τὴν ἴασιν εἰ ἐξ ὅλης καρδίας πιστεύσοι τῷ Θεῷ, φωνῇ μεγάλῃ τοῦτο ἀνωμολόγησεν. ᾿Αλλὰ καὶ τὰ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ξόανα ταῖς τῶν ἁγίων υποθήκαις συντρίψας, καὶ ὡς χουν λεπτύνας, ἔργῳ τὴν πίστιν ἐπεδείξατο. β et per quæ contemptui habetis, ostendere eum esse colendum et venerandum. Si enim passus est ut homo, resurrexit ut Deus; etiamsi vos relictis iis quæ sunt excelsiora, et quæ eum aperte Deum ostendunt, remaneatis in iis quæ sunt humiliora, ejus in homines benignitatem et aconomniam reputantes imbecillitaten,et neque opera admirabilia, quæ et tunc et nunc fuut in ejus nomine, vobis tanden persuaserunt intueri ad veritatem et agnoscere creatorem. An non vides qualis ego quoque prius eram membris dissolutus et vix poteram XII. Postquam hæc audivit præfectus, tacuit aliquandiu et cum quæ dicta fuerant animno agiLasset et vilisset res verbis congruere, et verilatein religionis ex miraculis aperte didicisset, iis qui aderant semotis, vocal Tranquillinum, et ei dicit: Video, frater, esse magnam Christianorum religionem, et non esse alium Deum præter eun solum qui a vobis adoratur. Si ergo vis me quoque ad eum accedere, et esse tecum participem tuæ religionis, nunc quidem abi domum, secretum tenens consiliumn. Crastino autem die accipiens sanctos, quos dicis præesse collectis Christianis duc ad me, adbibito studio ne quis eos videat. Nam ego quoque sumu Christo per illos of fereplus, relicto errore simulacrorum. Post hac ergo dimisso consilio,cum in domum suam venisset Tranquillinus,et sanctis narrasset quemadmodum locutus fuisset cum præfecto, et quemadmo- - dum ei persuaserat ut religionem sequeretur Christianam, effecit ut omnes magna afficerentur lælilia, cum rescivissent eum, qui prius erat persecutor, futurum acrem Christianis athletam. Quare cum nox illa fuisset consumpta in psal mis et lymnis, ubi dies advenit, accipiens Tran quillinus sanctos Sebastianum et Polycarpum sicut ei jusserat præfectus, abiit in domum suam. Quos cum vidisset ingressos, surrexit,et cum pedes eorum tetigisset, rogavit ut salutem assequeretur, et liberaretur ab eo morbo quo laborabat; erat enim corpus ejus totum tumefactum et mutilum, adeo ut ex hoc ei fieret tardus et torpidus motus. Cum ii autem dixissent fore ut ei membra solverentur, si ex toto corde Deo crederet, hoc voce clarissima est confessus, abnegata impietate simulacrorum. Nec hoc solum, sed etiam cum ipsa dæmonum simulacra quæ erant domi ejus, sanctorum monitis ductus contrivisset et in pulverem comminuisset, ostendit sincerum opus fidei. ΙΓ΄. Ενθα καὶ γίνεταί τι λόγου καὶ μνήμης άξιον. Τιβούρτιος γὰρ ὁ υἱὸς Χρωματίου, ἔτι περὶ τὴν πίστιν ἀμφίβολος ὤν, ἐπεὶ τὰ μὲν ἄλλα τοῦ πατρὸς είδωλα συνετρίβη, Εν δέ τι θαυμαστὸν ὑπολέλειπτο ἔργον ἐν ᾧ πᾶσα ἀστρολογία καὶ ἡ τῶν οὐρανίων κίνησις ἦν, τοῖς ἄλλοις ἐπιδυσχεράνας αὐτοῦ περιείχετο, καὶ οὐκ εἴα πρότερον συντριβήναι ή πεῖραν δι' αὐτοῦ τῶν ἁγίων λαβεῖν, καὶ ἔργῳ βεΕπιωθῆναι πρὸς τὴν εὐσέβειαν· καὶ δὴ κλιβάνους ἐνεγκὼν καὶ πῦρ ὑποστρώσας ὥστε πυρακτωθῆναι, λέγει τοῖς ἁγίοις· Ιστε σαφῶς ὡς, τοῦ καλοῦ τεύτου συντριβέντος ἔργου, εἰ μὲν ῥῶσιν, ὡς ὑπέσχεσθε, ὁ ἐμὸς εὔροι πατήρ, ἀληθὴς ἔσομαι κἀγὼ Χριστοῦ μαθητής· εἰ δὲ καὶ μετὰ τὴν τούτου συντριβὴν ἡ XIII. Quo tempore ft etiam quiddam dignum quod dicatur et memoriæ mandetur. Tiburtius enim filius Chromatii adhuc dubitabat in tide, et cum vidisset alia quidem simulacra patris esse contrita, unum adhuc esse reliquumn opus admirabile in quo erat universa astrologia et molus coelestium,alia esse conti ita agre ferens,hoc ultimum amplectebatur, et non prius id sinebat conteri, quam per ipsum accepisset sanctorum experientiam, et opere confirmatus fuisset ad pietatem; et cum curasset afferendos clibanos, et eis ignem substravisset ut succenderentur, dicit sanctis: Ifoc velim sciatis,quod hoc pulchro contrito opere, si sanitas quidem fuerit restituta patri meo

ADDENDA. JANUARIUS. νόσος ἐπικρατοίη τῇ ὁρωμένῃ ταύτῃ δίκῃ ὡς ἀπατεῶν νας ὑμᾶς ἐμβαλῶ. Ο μὲν οὖν πατὴρ διεκώλυεν α τὸν τῆς τοιαύτης πείρας ἀπέχεσθαι. Οἱ δὲ ἅγιοι, ἅτε Θεῷ πεποιθότες, τὰς συνθήκας ἀσμένως δεξά μενοι, πρὸς τοῦτο κατένευσαν. Οὗ γενομένου, φῶς εὐθὺς περιέλαμψε τὸν Χρωμάτιον, καὶ νεανίας τὴν ὥραν λαμπρὸς ὀφθεὶς εἶπεν αὐτῷ· Μακάριος εἴ, ὅτι ἐπίστευσας τῷ Χριστῷ, ὃς νῦν ἀπέσταλκέ με πρὸς σὲ δοῦναί σοι τῆς κατεχούσης νόσου ἀπαλλαγήν. Καὶ ἅμα τῷ λόγῳ ἡ τῶν μελῶν πάρεσις διαλέλυτο, καὶ ἦν ἰδεῖν τὸν πρὶν μόλις βαδίζοντα ἐλάφου δίκην τότε ἀλλόμενον. Εφ᾽ ᾧ καταπλαγείς ὁ Τιβούρτιος τοῖς ἁγίοις προσπίπτει, Θεὸν ἀληθινὸν ὁμολογῶν τὸν Χριστὸν, καὶ δεόμενος τοῦ θείου τυχεῖν βαπτίσμα τος. Οἱ ἁγίοι τοίνυν σὺν ἡδονῇ τεταγμένον αὐτῷ τε καὶ τῷ πατρὶ δόντες καιρὸν ὥστε τὸν ἐκ τοῦ προτέ ρου βίου μολυσμὸν ἀποπλύνασθαι, τοῦ θείου αὐτοὺς καταξιοῦσι λουτροῦ. Καὶ μετὰ ταῦτα προφάσει νόσου τὴν τοῦ ἐπάρχου ἀρχὴν ἀποσεισάμενος ὁ Χρωμάτιος (οὔπω γὰρ ἐβούλετο γνωσθῆναι αὐτοῦ τὴν μετάθεσιν), καὶ πᾶσαν τὴν κτῆσιν τοῖς δεομένοις σκορπίσας, τοῖς τε δούλοις ἐλευθερίαν παρασχών, τὸ λοιπὸν συνῆν τοῖς ἁγίοις, πλέον πρὸς τὴν εὐσέβειαν ὁδη γούμενος. estis polliciti, ero ipse quoque verus Christi discipulus, excussa dubitatione: sin autem ejus morbus duraverit postquam id interierit, vos huic quod videtur supplicio subjiciam tanquam deceptores. Ilis verbis diclis, pater quidem prohibebat cum ad talem venire experientiam, sancli vero libenter accepta conditione (non enim divinæ virtuti poterant non credere), urgebant juvenem ad opus conterendum. Quod eum factum esset, lux statim circumfulsit Chromatium, et pulcher apparens adolescens dixit ei: Beatus es quod Christo credidisti, qui nunc misit me ad te, ut dem tibi liberationem a morbo quo teneris. Quæ simul alque dicta fuere, dissoluta est membrorum mutilatio, et licebat videre eum qui prius vix ingrediebatur, tanquam cervum tunc saltare. Propter quod fertur stupefactus Tiburtius protinus accur. risse, et sanctorum pedes tangentem, Deum verum confessum esse Christum, et rogasse ut ab eis assequeretur baptismum. Lalati autem sancti juvenis mutatione, eique et patri dato tempore præstituto ut sordes ex priore vita susceptas abiuerent, divino eos dignantur baptismo. Et post hæc Chromatius praetextu morbi, præfecti urbis depositio magistratu (nondum enim volebat suam cognosci mutationem) et indigentibus suis disper… is facultatiqus, et iis qui jugum trahebant servitutis manumissis et liberatis, iisque veluti quibusdam primitiis Deo oblatis, deinceps versabatur cum sanctis, dicens fidei rationem, et ad pietatem adhuc magis confirmabatur. XIV. Sed iis quidem res ita sc habebant quam-C diu Carinus administravit Gallias qui Christianis mitiorem faciebat persecutionem, parcens amicis qui erant inter illos. Postquam autem ille quidem vitam finiit, pii vero nullum habebant qui eos defeuderet, erupit in eos gravior persecutio, et columnæ ubique erigebantur per totam civitatem, in plateis, in fontibus, in foris, in quibus eis quidem qui diis sacrificabant, concedebant et aquam sumere et alias res venales: eos autem qui non parebant, præter cætera mala,etiam vacuis dimittebant manibus. Tunc ergo Chromalius, usus consilio illius, qui Romanam regebat ecclesiam, nomen ei erat Gaius, primum quidem domum ducens omnes Christianos, illos accipiebat bonis suis omnibus impertinens, neque sinebat eos e domo egredi, sed eos volebat intus sedere: hoc enim sciebat esse tutius propter imbecilliores. Sed quoniam non poterat feri ut diu laterent, omnia enim deprehendebat acris persecutio, statuit proficisci in quemdam montem,in quo illi erat prædiolum aptum et ad latendum,et ad fructus percipiendos, cum Christianis imbecillioribus: et illic effugere periculum. Et postquam hoc fuit statutum, et Christi populus fuit in duas partes divisus, nempe in eam quæ manebat, et eam quæ volebat recedere, fuit inter beatum Sebastianum et Polycarpum laudabilis controversia, qum tale habuit initium, et ex hoc mota est.Diviso enim populo necesse erat eos quoque, ut qui soli aliis præessent, a se invicem disjungui, et alterum quidem sequi eam partem quae abscedebat a civitate, alteram ΙΔ'. 'Αλλ' εἶχε μὲν οὕτω ταῦτα ἕως Καρίνος τὰς Γαλλίας διεἶπεν, ὃς μαλακώτερον τοῖς Χριστιανοῖς ἐποίει τὸν διωγμόν. Επεὶ δὲ οὗτος ἐτεθνήκει, βαρύ τερος κατ' αὐτῶν ἐῤῥαγη διωγμές, καὶ στῆλαι πανταχοῦ τῆς πόλεως Ρώμης ἀνηγείροντο, ἐν ἀγοραῖς, ἐν πηγαῖς, ἐν πολητηρίοις, ἔνθα τοὺς μὲν θύοντας τοῖς θεοῖς συνεχώρουν καὶ ὕδατος καὶ τῶν ἄλλων μεταλαμβάνειν, τοὺς δὲ ἀπειθοῦντας κεναῖς ἀπέπεμπον ταῖς χερσί. Τότε τοίνυν Χρωμάτιος σύμβουλον λαβὼν τὸν ἱεράρχην τῆς πόλεως. Γάϊος αὐτῷ ὄνομα, πρῶτον μὲν πάντας Χριστιανοὺς εἰς τὴν οἰκίαν ἀγα γὼν πᾶσιν ἐδεξιοῦτο τοῖς ἀγαθοῖς, καὶ οὐκ εἴα προσ βαίνειν τοῦ δωματίου, τοῦτο γὰρ ἀσφαλέστερον διὰ τοὺς ἀσθενεστέρους ἐγίνωσκεν· ἐπεὶ δὲ οὐχ οἷόν τε ἦν λανθάνειν ἐπὶ πολὺ διὰ τὸ σφοδρὸν τοῦ διωγμού, Deἴς τι τῶν προαστείων ἔγνω ἀπαίρειν, πρός τε τὸ λαθεῖν καὶ πρὸς πᾶσαν καρποφορὰν ἐπιτήδειον, μετὰ τῶν ἀσθενεστέρων Χριστιανών, κἀκεῖσε διαδιδράσκειν τὸν κίνδυνον. Ἐπεὶ δὲ ὁ τοῦ Χριστοῦ λαὸς εἰς δύο μέρη διῄρητο, εἴς τε τὸ μένον καὶ εἰς τὸ ἀπιέναι βουλόμενον, ἐγένετό τις μεταξὺ τῶν μακαρίων Σεβαστιανοῦ καὶ Πολυκάρπου επαινουμένη διαφορά· τοῦ γὰρ λαοῦ διαιρεθέντος ἔδει καὶ τούτους ἅτε τῶν ἄλλων προὔχοντας ἀλλήλους διαζευχθῆναι, καὶ τὸν μὲν τοῖς ἀποδημούσιν ἀκολουθεῖν, τὸν δὲ συγκαταλειφθῆναι τοῖς μένουσιν. Αμφότεροι δὲ που θοῦντες τοῦ μαρτυρίου μετασχεῖν, ἑκάτερος μένειν ἐβούλετο, καὶ κίνδυνον ἡγεῖτο διαμαρτεῖν τῆς ἀθλή σεως. ᾿Αλλὰ ταύτην ἀγαθὴν ἔριν λύει Γάϊος οὕτως εἰπών·

MARTYRIUM S. SEBASTIANI ET SOCIORUM. autem relinqui cum ea quæ manebat. Hi vero volentes ambo subire martyrium, volebat uterque manere: et periculum existimabat non adire certamen. Sed hanc bonam litem componit Gaius in medium procedens, et apud eos verbis utens ejusmodi: ΙΕ΄. Εἰ μὲν μία ἦν πρὸς σωτηρίαν φέρουσα XV. Si una quidem, o beati, via esset quæ ducit οδός, ώ μακάριοι, καλῶς ἂν εἶχε, οὕτω τῆς ἀθλήσεων ἀντεχομένοις, ἵνα μὴ τῆς σωτηρίας ἐκ πέσητε. Ἐπεὶ δὲ καὶ ἡ τοῖς ὁμολογίας τοῦτο δίδωσιν ἦν καὶ μᾶλλον ἀσφαλεστέραν οἶδα καὶ ἀκίνδυνον, εἰ μὴ τὴν διαμάχην ἀπολιπόντες παραχωρεῖτε ἀλλήλοις τῆς ἐπαινετῇς διαιρέσεως; Οὐ γὰρ ὅσιον οὓς τῷ Χριστῷ συνήψατε, τούτους ἀπαιμάντους ἀφεῖναι. Δοκεί δέ μοι μᾶλλον Πολύκαρπον τοῖς ἀπιοῦσι συνεπελθεῖν ἱερωσύνῃ διαλάμποντα, καὶ ἱκανὸν ὅντα καλῶς ἄγειν αὐτούς. Ταῦτα του μακαρίου Γαίου επόντος, καὶ πάντων τοῖς λεγομένοις ἐπινευσάντων, Τιβούρτιος ὁ υἱὸς Χρωματίου ἠξίου μὴ συναποδημεῖν τῷ πατρὶ, ἀλλὰ τῇ πόλει εγκαταμένειν, καὶ τὸν τοῦ μαρτυρίου ἐκδέχεσθαι στέφανον. Καὶ συγχωρήσαν τος τοῦ Γαΐου διὰ τὴν πολλὴν τοῦ παιδὸς ἔνστασιν, ὁ μὲν τὸ λοιπὸν συνὴν τοῖς ἁγίοις καὶ πρὸς τὴν ἀθλῆσιν ἡτοιμάζετο· δὲ μακαριος Γάϊος τοὺς κατα λειφθέντας μακροῖς τισι λόγοις πρὸς τοὺς προκειμέτους ἐπιθαῤῥύνας ἀγῶνας, καὶ Μαρκελλίον μεν καὶ Μάρκον τῷ τῶν διακόνων τάγματι, τὸν δὲ τούς των πατέρα τῷ τῶν πρεσβυτέρων εγκαταλέξαι, Σεβαστιανὸν δὲ τὸν ἀοίδιμον τῆς ἐκκλησίας ἔκδικον καταστήσας, σὺν αὐτοῖς ἑσημέραι διέτριβε νηστείας σχολάζουσι καὶ προσευχαῖς, καὶ τοῦ Θεοῦ δεομένοις εν μαρτυρικὸν ἀναδήσασθαι στέφανον. Τινὲς δὲ νός σας πολυειδέσιν ἐξετόμενοι λάθρα πρὸς αὐτοὺς ἀφικνούμενοι ὑγιεῖς ἀπηλλάττοντο, καὶ θαύματα παρ' αὐτῶν ἐτελεῖτο παράδοξα, ὧν τὰ μὲν ἄλλα περήσω, φεύγων τοῦ λόγου προσκορές· ἑνὸς δὲ μόνον ἐπιμνησθήσομαι. η ad salutem, nec posset qui ab ea errasset consequi ea quæ desiderantur, recte haberet vos ita arcte tenere decertationem ne a salute excideretis. Sed cum hoc quoque largiatur via confes sionis, quam scio esse tutiorem et minus periculosam, cur non, omissa contentione, laudabili divisione ceditis alter alteri? Non enim fas est quos Christo conjunxistis, eos relinquere sine pastore et absque vestra curatione. Videtur autem mihi potius Polycarpum una ire cum abeuntibus ut qui sit et sacerdotio insignis, et ad eos ducendos sit idoneus et instituendos in pietate. Hæc cum beatus dixisset Gaius et omnes essent assensi iis quæ dicebantur, Tiburtius flius Chromatii volebat non una cum patre recedere, sed manere in urbe et accipere coronam martyrii, et cum id concessisset Gaius propter magnam constantiam adolescentis, ille quidem deinceps erat una cum sancti, divino accensus desiderio, et propemodum ægre ferens quod non citius mitteretur ad stadium decertationis. Beatus autem Gaius, cum eos qui remauserant, ad proposita subeunda certamina prolixa confirmasset oratione, et Marcellum quidem et Marcum in ordinem diaconorum, eorum autem patrem in presbyterorum retulisset, inclytum vero Sebastianum ecclesia defensorem constituissel, cum eis versabatur quotidie vacantibns jejubiis et orationibus, et Deum rogantibus ut fortiter se gererent in certaminibus et tormentis, et redimirentur corona martyrii. Et illi quidem in his ant. Quidam autem qui cum varis morbis conflictabantur, clam ad eos accedentes, sani revertebantur, et fiebant ad eis miracula; quæ erant contra opinionem, quorum alia quidem prætermittam vitans satietatem orationis. Unius vero meminere quam potero brevissime. 15. Κατιὼν ποτὲ ὁ Τιβούρτιος ἐκ τῶς οἰκίας, ἔνθα ἦσαν οἱ ἅγιοι, ἐνέτυχέ που κατὰ τὴν ἀγορὰν ἄνω ἐξ όμους πεσόντι, καὶ οὕτω δεινῶς ἔχοντι, ὡς τοὺς Επιτηδείους ἀπογνόντας αὐτοῦ τὴν σωτηρίαν, τοῦ τέρου μόνου καὶ τῆς ὁσίας φροντίζειν. Πλησιάσας οὖν τῶν κειμένῳ καὶ τὴν συνήθη ἐπ᾿ αὐτῷ τελέσας ὠχήν, ὑγιὰ τοῦτον τοῖς προσήκουσιν ἀποδίδωσι, πρὸς οὓς καὶ φησίν· Εἰ βούλεσθε καὶ ὑμεῖς παράδοξα Έργα τελείν, πιστεύσατε τῷ Χριστῷ, παρ᾽ οὗ καμοί τῶν θαυμάτων ἡ δύναμις. Ἐπεὶ δὲ πειθομέτις εἶδεν αὐτῷ, πρὸς Γάϊον ἤγαγεν εἰπών, Δέτου τούτους, πάτερ τίμιε, οὓς δι᾿ ἐμοῦ σήμερον κέρδανεν ὁ Χριστός. Ο δὲ κατηχήσας αὐτοὺς καὶ τῷ θείῳ τελειώσας βαπτίσματι τοῖς λοιποῖς συγκατέξεν ἁγίοις. ᾿Αλλ' ἤδη καιρὸς εἰπεῖν ὅπως τὸ τέλος πήντησε τῶς ἀθλήσεως· ὃ δὴ καὶ ποιήσω τῶν ἄλτου αφέμενος. ς XVI. Descendens aliquando beatus Tiburtius e domo in qua erant sancti, incidit in foro in hominem qui ex alto ceciderat, et e casu tam male se habebat, ut ejus necessarii desperantes de salute sepulcrum solum et justa ei facienda curarent. Cum itaque ei qui jacebat appropinquasset, et consuetas supereum preces fecisset, reddidit hominem sanum iis qui ad eum attinebant, adeo corrobora. tum invocatione nominis Christi, ut nec ei quidem videretur tale quid omnino accidisse, Posset curationem autem ejus qui ceciderat, accersitis ejus necessariis Tiburtius dicit eis: Si vultis quoque esse effectores rerum admirabilium, Christo credite, a quod ad me quoque profecta est hac virtus miraculorum. Postquam vero vidit assentientes et parentes, eos ducens ad Gaium dicit ei: Suscipe hos, venerande pater, quos hodie per me Christus œrifecit. Ille autem postquam ii verbum fidel didicissent, divino baptismate initiatos, commimit aliis sanctis, propter hæc Deo agens gratias, qui facit admirabilia in omnibus invocantibus pew. Sed jam tempus est narrandi decertationem, et quisnain finis unicuique evenerit; quod idem faciam aliis omissis; Π'. Ἡ μακαριωτάτη Ζωὴ ἐν τῇ σορῷ ποτε τοῦ XVII. Beatissima Zoe orans aliquando ad locuPATROL. GR. CXVI.

ADDENDA. JANUARIUS. ἀποστόλου Πέτρου προσευχομένη παρὰ τῶν δυσσεβῶν συλλαμβάνεται, καὶ τῷ ἄρχοντι τῆς γειτονίας προστ άγεται. Κελεύοντι οὖν αὐτῷ τῷ ἐκεῖσε τοῦ "Αρεος ἀνδριάντι θύσαι μετ᾿ αἰδοῦς εἰποῦσα ὡς Η 'Αφροδίτη μᾶλλον τέρψειεν τοῦτον ἢ ἐγώ, ἡ μὲν τὸ λοιπὸν ἐσιώπα, τὰ ὄμματα εἰς γῆν ἐρείδουσα· ὁ δὲ πρὸς τὸν λόγον τοῦτον ἀγριάνας ἐκέλευσε αὐτὴν ἀσφαλῶς τηρεῖσθαι καὶ μήτε φῶς ὁρᾶν, μήτε σιτίων μετα λαμβάνειν. Εξ δὲ διελθουσῶν ἡμερῶν τῷ ἐπάρχῳ Φλαβιανῷ παραπέμπεται· ὃς ἀπειθοῦσαν αὐτὴν ἰδὼν ἐκέλευσεν ἐπί τινος ὑψηλοῦ δένδρου κατὰ κεφαλῆς ἀναρτηθεῖσαν καὶ πολλῷ τῷ καπνῷ κάτωθεν καταπνεομένης, οὕτως ἀποθανεῖν. Τούτου δὲ γενομένου σε μιαιφόνοι τῷ σώματι ταύτης λίθον προσδήσαντες κατὰ τοῦ Τιβέρεος ἀκοντίζουσι ποταμοῦ, τὰ μέγιστα ζημιοῦντες Χριστιανούς. injiciunt, existimantes fore ut sic non appareret, tum apostoli Petri ab impiis comprehenditur. Εt primum quidem adducta ad magistratum viciniæ, et tantummodo jubenti et ut sacrificaret statuæ Martis quæ illic stabat, cum verecunde respondisset: Eum Venus magis declaraverit quam ego, illa de catero quidem mansit tacens et oculos humi defigens. Ille autem hoc dicto efferatus jussit eam servari in carcere tutissimo, et neque lucem videre, neque cibos sumere. Deinde cum sex dies trans. egisset in hac aflictione, septimo transmittitur ad praefectum Flavianum. Qui cum post multas interrogationes vidisset eam non posse persuaderi, jubet eam in aliqua alla arbore a capite suspensam, et multo fumo inferne suffumigatam, sic finire vitam. Et illa quidem sic migratad Christum desideratum. Crudeles autem parricida corpus ejus acceperunt, et lapide ei appenso in Tiberim et non esset Christianis morborum medicamentum. XVIII. Postquam vero beatæ Zoes martyrium fuit ΙΕ΄. Ὡς οὖν τὸ μαρτύριον τῆς μακαρίας Ζωῆς sanctis cognitum, id omnes adeo incitavit ad τοῖς ἁγίοις ἐγνώσθη, τοσοῦτον ἅπαντας πρὸς τὸν similem zelum, ut Tranquillinus dixerit beato Seba- ὅμοιον παρέπηξε ζῆλον, ὥστε τὸν Τραγκυλίνον πρὸς stiano: Vides, domine mi, quemadmodum feminæ τὸν μακάριον Σεβαστιανὸν, Ορᾶς, ὦ κύριέ μου, ὅπως sexus imbecillitatem prompto et alacri animo corro- αἱ γυναῖκες τὸ τῆς φύσεως ἀσθενὲς τῇ προθυμια borantes,coronas præripiunt. Quod simul atque di- ἐπιβρώσκσαι τους στεφάνους προαρπάζουσι. Καὶ xisset domo egressus, et veniens ad loculum beati ἅμα τῷ λόγῳ τοῦ δωματίου ἐξελθὼν, καὶ ἐν τῇ σεφῷ apostoli Pauli orandi causa, repente fuit conpre- τοῦ μακαρίου ἀποστόλου Παύλου προσευχῆς χάριν hensus, et lapidibus obrutus jacitur in Tiberim. γενόκενος, εὐθὺς συλλαμβάνεται, καὶ λίθοις καταHujus corpus Nicostratus et Claudius simul cum λευσθείς τῷ ῥηθέντι ἐκδίδοται ποταμῷ. Τούτου τὸ Castorio ad ripas quærentes ut mandarentsepultura, σώμο Νικόστρατος καὶ Κλαύδιος ἅμα Κάστορι παρὰ veniunt in manu eorum qui insidiabantur, et τὰς ὄχθας ζητοῦντες τοῦ ποταμοῦ ὥστε δοῦναι ταφῆ, ducti ad præfectum, adeo nec blandis verbis, nec ἐν χερσὶ τῶν ἀσεβῶν γίνονται, καὶ πρὸς τὸν ἔπαρχον minis nec ullis insultibus converti potuere, ut αχθέντες, ἐπεὶ πάσαις προσβολαῖς ἀπερίτρεπτοιpræfeclus admiratus significaverit hæc imperato- c ὤφθησαν, κελεύσει βασιλικῇ, μετὰ τὸ πολλὰς ὑποστή ribus, et ab eis acceperit sententiam in illos quæ και μάστιγας, θαλαττίοις ἐκδίδονται κύμασι. sic habebat Eos qui non parent edicto nostræ divinitatis, et nolunt diis sacrificare, jubemus cum ter fuerint examinati tormentis, marinis tandem tradi fluctibus, nisi castigati supplices, nostri imperii cesserint potestati. Hac ergo accepta sententia, præfectus, postquam multis eis illatis plagis vidit eos non cedere nec inclinari, serviens decretis imperatorum, quæ ab illis lata fuerat, in sanclos pronuntiat sententiam. Et illi quidem sic consummati jaciuntur in mare. XIX. Curtuatus autem vir quidam re quidem vera impius, specie vero pius et se Christianum simulans cum se retulisset in numerum sanctorum, factis ipsis præbuit suspicionem. Nam et positura capillorum quæ par erat elaboralior et nimis ac curata, victusque nimis mollis et delicatus, et alia minime honesta conversatio, induxit eos qui videbant, ut id quod erat, fraudulentum hominem pu-D tarent et deceptorem. Non multum intercessit temporis et cum vidisset beatum Tiburtium in quadam sacra de orantem, et eum indicasset impiis, ipse quoque comprehenditur simul cum Tim burtio. Hoc enim ita volebat, ut neque Christianis videretur esse proditor,et cum satis per ludum simulasset, sic deprehenderetur. Cum itaque Flavianus utrumque curasset sisti ad suum tribunal, dicit Curtualo: Num tu quoque pro Deo habes crucifixum? Cum is autem subridendo dixisset, se illum existimare Deum quem hic beatus, ostendens digito Tiburtium, ægre ferens admirabilis udolem ΙΘ'. Κουρτουνάτος (sic) δέ τις ἀνὴρ δυσσεβὴς μὲν τῇ ἀληθείᾳ, σχήματι δὲ εὐσεβὴς καὶ τὸν Χριστια νισμὸν ὑποκρινόμενος, τοῖς ἁγίοις ἑαυτὸν ἐγκαταλέξας, ἔργοις αὐτοῖς παρείχε τὸ ὕποπτον τῇ τε περιέργῳ τῶν τριχῶν θέσει, τῷ τε τρυφηλῷ τῆς διαίτης καὶ τῇ ἄλλη ἀκόσμῳ ἀναστροφῇ ὑπήγε το τοὺς ὁρῶντας ἀπατηλόν, ὅπερ ἦν, ἡγεῖσθαι τὸν ἄνε θρωπον. Οὐ πολὺ τὸ μέσον, καὶ τὸν μακάριον Τι βούρτιον ἔν τινι τῶν ἱερῶν οἴκων εὐχόμενον τοῖς δυσσεβεσι καταμηνύσας συλλαμβάνεται καὶ αὐτὸς ἑκὼν μετὰ Τιβούρτιον, ἵνα μήτε προδότης είναι δόξῃ Χριστιανοῖς, καὶ τὴν προσποίησιν ἱκανῶς δια παίξας οὕτω φανερωθῇ· Φλαβιανός οὖν ἑκατέρους τῷ οἰκίῳ παραστησάμενος βήματι, λέγει τῷ Κουρτ τουνάτῳ· Μὴ καὶ σὺ τῷ ἐσταυρωμένῳ προσανέχεις Θεῷ; Τοῦ δὲ μετὰ μειδιάματος εἰπόντος ἐκεῖνον ἡγεῖσθαι Θεὸν ἂν ὁ μακάριος οὗτος κηρύττει, τὸν Τιβούρτιον τῷ δακτύλῳ δείξας, δυσχεράνας ὁ θαυ μαστός νεανίας ἐπὶ τῇ τοσαύτῃ ὑποκρίσει, λέγει αὐτῷ. Μὴ παραλογίζου σαυτόν, ὦ Κουρτουνᾶτε, λα ν

MERTYRIUM S. SABASTIANI ET SOCIORUM. θάνειν ἐν δόλοις πειρώμενος· οὐδεὶς συνεσθίων πόρ- scens tantam simulationem,et ira motus dicit ei: ναις καὶ μέθαις χαίρων, καὶ τἄλλα πράττων ἀναίδην, Ne teipsum decipias, ο Curluate, tentans latere ὧν καὶ τὴν μνήμην μισῶ, Χριστοῦ μαθητὴς εἶναι in dolis.Nemo qui vescitur una cum meretricibus, δύναται. Η ἄγνοεῖν ἡμᾶς δοκεῖς οἷος εἶ, καὶ ὅπως et perseverat in vini potione usque ad ebrietatem, τὴν ἐμοὶ ἥδιστον ἐβούλευσας θάνατον, ὅς με ταχύ et alia facit impudenter, quorum vel solum meτοῦ ταπεινοῦ τούτου τούτου σώματος διαζεύξει, καὶ τῷ minisse abhorreo, potest esse Christi discipulus, et ποθουμένῳ συνάψει Χριστῷ; gloriari illius pro nobis perpessionibus. Putasne nos ignorare qualis sis, et quemadmodum mihi jucundissimam mortem sis machinatus, quæ me celerrime liberabit ad hoc humili corpore et conjunget Christo quem desidero? Nam qui exspectantur cruciatus et multiplicia tormenta, a me ridentur et habentur ludibrio. Neque enlm timeo exsilium, domum meam sponte dimisi volentibus; non ignem, non flagella,non aliquid aliud ex asperis et terribilibus quorum mihi minæ intentantur. Redduntur enim hæc omnia imbecillia et debilia divino auxilio. Κ΄. Φλαβιανὸς εἶπε· Τοῦτο μὲν ἄφες ληρεῖν, ὦ Τιβούρτις· ἐμοὶ δὲ πειθόμενος φεῖσαι τῆς εὐγενείας σου καὶ τῆς νεότητος, καὶ μὴ τὸν ἐπονείδιστον τοῦ τον ἀσπάσῃ θάνατον. Ὁ δὲ πρὸς αὐτόν· Οὐ τοῦτο, φησὶν, αἰσχύνη, ὦ δικαστὰ, ἑνὶ ζῶντι λατρεύειν Θεῷ, ἀλλὰ δαίμοσι καὶ θνητοῖς ἀνθρώποις ἐκ παθῶν τις μωμένοις, οὓς οἱ σέβοντες ἐλεεινοὶ καὶ θρήνων ἄξιοι, ἐν οἷς προσκυνοῦσιν ἀτιμαζόμενοι. Τότε ὁ ἔπαρχος τῷ θυμῷ ζήσας, ἐκέλευσεν ἄνθρακας ἐνεχθῆναι, καὶ λέγει αὐτῷ· Ελοῦ σεαυτῷ, δυείν θάτερον, ἢ τοῖς θεοῖς θύσαι, ἢ τῶν ἀνθράκων γυμνοῖς ἐπιβῆναι που σίν. Ὁ δὲ μακάριος Τιβούρτιος σταυρὸν χαράξας ἔστη ἐπάνω αὐτῶν, καὶ λέγει τῷ ἐπάρχῳ· Μάθε νῦν δι᾿ ἐμοῦ, ὅτι μόνος οὗτος Θεὸς ἀληθινὸς, ὃν ἐγὼ σέβω, καὶ γενοῦ ὀψὲ ποτὲ Χριστιανός, τὸ σκότος τῆς ἀσεβείας λιπών. Ὁ δὲ δείσας μή τοῖς θαύμασι τούτοις υπαγάγηται πολλοὺς πρὸς τὴν εὐσέβειαν, ἐκέλευσεν ἀπαχθέντα τοῦτον πόῤῥω τοῦ ἄστεος ξίφει τμηθῆναι τὴν κεφαλήν. Καὶ ὁ μὲν τοῦτο πέρας εὐρίσκει τοῦ βίου. XX.Dixit Flavianus: Has quidem nugas mitte, o Tiburti; mihi autem parens, parce tum nobilitati et juventuti et ne probrosissimam hanc mortem amplectaris. Ιlle vero respondens dixit: Non est, inquit, probrum ac dedecus, ο Judex, servire uni Dao viventi, sed dæmonibus et mortalibus hominibus qui honorantur ex vitiis, quos qui colunt sunt miserabiles et digni qui lugeantur; ut qui in iis quæ adorant ignominia afficiantur, et sui erroris mercedem hinc accipiant. Honor enim eorum qui adorantur,est contumelia eorum qui adorant: οt peccare apud ipsos voratur cultus. Tunc præfectus ira fervens jussit afferri carbones, et dicit ei: Elige tibi alterum e duobus,ut vel diis sacrifices, vel super carbones nudis incedas pedibus. Beatus autem Tiburtius cum signum crucis impressisset, stetit supra ipsos et dixit præfecto: Vide nunc in me quanta sit fdei potentia, et disce hunc solum esse verum Deum quem ego colo; et efficere tandem Christianus excussis tenebris impietatis. Ille vero timens ne his miraculis multos induceret ad pietatem, jussit ut adduceretur procul a civitate et illi caput amputaretur. Et ille quidem invenit hunc vitæ finem. ΚΑ΄. Μετ᾿ αὐτὸν δὲ καὶ Κάστουλος ὁ διαιτάριος συλληφθεὶς μετὰ πολλούς τε βασάνους ἐν λάκκῳ βληθεὶς, ἐκεῖ τελευτᾷ τὸν βίον, καὶ μάρτυς τῷ Κυρίῳ προσάγεται. Ἔτι δὲ καὶ Μαρκελλίνος καὶ Μάρκος οἱ γενναῖοι τῆς εὐσεβείας ἀγωνισταί συσχεθέντες, καὶ τοὺς πόδας ἤλοις διαπαρέντες ἐπὶ τοσοῦτον ἔστασθαι παρὰ τοῦ δικάζοντος προσετάχθησαν, έως τοῖς θεοῖς θύσωσιν. Οἱ δὲ ἐν ταύτῃ τῇ χαλεπωτάτῃ βασάνῳ τὸ, «Ἰδοὺ δὴ τί καλὸν ἢ τί τερπνόν,» καὶ τὰ ἑξῆς ἐπιλέγοντες, λόγχαις τὸ τελευταῖον τὰς πλευρὰς νυγέντες, ὡς ὁ Χριστὸς, ὑπὲρ οὐ ταῦτα ἔπασχον, ἀφῆκαν τὸ πνεῦμα. emiserunt spiritum. Atque illi quidem omnes eo labe et reprehensione alienæ oblati sunt Domino. XXI. Post eum autem Castullus diætarius comprehensus, apud quem manebant sancti post Chromatii emigrationem e civitate, et post multa tormenta projectus in lacum, illic finit vitam. Præterea vero Marcellinus et Marcus egregii veritatis athletæ, comprehensi et pedes clavis confxi, jussi sunt a judice tndiu stare, donec diis tribuerint honorem qui eis debetur. Illi autem in hoc tormento adeo intolerabili: «Ecce quam num et quam jucundum 2,» et quæ deinceps sequuntur, diclitantes, eis postremo lanceis punctis lateribus, sicut Christus pro quo hæc patiebantur, modo quem diximus consummati, hostiæ ab omni ΚΒ'. Σεβαστιανὸς δὲ ὁ γενναιότατος μετάπεμπτος Διοκλητιανῷ τῷ βασιλεῖ γεγονώς, ἐπεὶ παρέστη τῷ βήματι, φησὶ πρὸς αὐτὸν ὁ τύραννος· Οὐκ ἐγώ σε, ὦ Σεβαστιανέ, διὰ μεγίστης ἦγον τιμῆς, καί σοι τὰ τῆς ἀρχῆς μᾶλλον ἐπίστευον; Καὶ νῦν τί παθὼν πρὸς τοσαύτην ἐξεκυλίσθης ἀπόνοιαν, ὥστε καὶ κατὰ τῆς σῆς ζωῆς, καὶ κατὰ τοῦ ἐμοῦ κράτους ἀπάνθαδιάζεσθαι; Σεβαστιανὸς εἶπε· Τότε μὲν ἀγνοῶν, ὦ βασιλεῦ, τὸν ὄντος Θεόν, τοῖς σοῖς ὑπέκυπτον ἀλογίστοις τάγμασι· νῦν δὲ αὐτὸν ἐπιγνούς, παρείδον 3 Psal. CXXXIII, 4. boXXII. Sebastianus autem longe generosissimus, ultimus ad supplicia reservatus, ipse quoque gloriose suscepit coronam martyrii. Quem cum accersisset Diocletianus, et jussisset ad suum tribunal sistit, dixit ei: Non ego te, ο Sebastiane, in maximo honore habebam: et tibi imperium magis quam aliis credebam? Et nunc qui factum est, ut ad tantam sis pessumdatus amentiam, ut contra tuam vitam et meam potentiam te petulanter et insolenter geras? Dixit Sebastianus: Tunc quidem, o impe-

ADDENDA. JANUARIUS. καὶ πλοῦτον καὶ δόξαν καὶ τὰ ἐπὶ γῆς ἅπαντα, ποθήσας τὰ εἰς ἀεὶ διαμένοντα ἀγαθὰ, ἃ τοῖς τὸν Χριστὸν ἀγαπῶσιν ήτοίμασται. Μανίας γὰρ ἐσχάτης θεοὺς ἡγεῖσθαι χειρῶν ἀνθρωπίνων ἔργα κωφά τε καὶ ὅλως ἀναίσθητα. Τούτοις ὁ τύραννος εἰς ὀργὴν κινηθείς, ἐκέλευσεν αὐτὸν ἐν μέσῳ τῷ πεδίῳ στα σκοπὸν τεθέντα πολλοῖς τοῖς βέλεσι βάλλεσθαι· καὶ τούτου γενομένου δόξαντες οἱ ὑπηρέται νενεκρῶσθαι τὸν ἅγιον ἀφέντες ἀπῆλθον. rator, cum verum Deum ignorarem et essem implicatus errore simulacrorum, inconsiderate tuis jussis serviebam; nunc vero cum agnovi veritatem, et quem me Deum colere oporteat, despexi et divitias et gloriam et alia quibus prius resplendebam,desiderans ea quæ manent et non perfluunt, quæ parata sunt iis qui Christum diligunt. Est enim extrema amentiæ deos putare eos qui facti sunt ex lapidibus et alia quæ interit materia, et honorare epera maxuum hominum quæ paulo pos non erunt. His verbis ad iram motus Diocletianus jussit eum in medio campo tanquam scopum propositum multis sagittis peti. Quod cum factum. esset, arbitrati satellites sanctum esse mortuum, eo dimisso recesserunt. XXIII. Cum nox autem advenisset, profecta conjux distarii in campum, ut ejus corpus mandaret sepultura, et cum eum invenisset adhuc vivum, deduxit domum, et intra breve tempus reddidit sanum. Hoc cum rescivissent quidam ° ex Christianis et ad eum accessissent, obsecrabant ut abiret a civitate, ne si rursus apparuisset, plaribus tormentis afficeretur. Ille autem non modo se non abdidit, sed etiam stans in alla quadam domo, se prætereuntibus ostendit imperatoribus. Eum cum vidisset Diocletianus et ad se accersivisset, dicit ei: Non es tu Sebastianus, quem nos prius jussimus interfci sagittis? Sum, inquit, o imperator; et me suscitavit Dominus a mortuis, ut cognoscas eum esse Deum,qui fecit omnia, et non amplius colas impuros dæmones, quorum cum sonitu peribit memoria. Tunc is jussit sancto totum corpus clavis contundi ac configi, et sic eum e vita excedere. ΚΓ΄. Νυκτὸς δ᾽ ἐπιγενομένης πορευθείσα ἡ τοῦ διαιτηρίου σύζυγος ἐπὶ τὸ πεδίον, ὥστε θάψαι τὸ σῶμα αὐτοῦ, καὶ ζῶντα εὑροῦσα, πρὸς τὴν οἰκίαν ἀπήγαγε, καὶ δι' ὀλίγου χρόνου τὸ ὑγιαίνειν αὐτῷ ἐχαρίσατο. Τινὲς δὲ τῶν Χριστιανῶν τοῦτο μαθόντες ἱκέτευον ἀπᾶραι τοῦ ἄστεος, ἵνα μὴ πάλιν φωραθεὶς πλείοσι ταῖς βασάνοις παραδοθῇ. Ο δὲ οὐ μόνον οὐκ ἐκρύπτετο, ἀλλὰ καὶ ἐπί τινος δωματίου ὑψηλού στὰς, παριοῦσι τοῖς βασιλεῦσιν ἐπίδηλος γίνεται. Τοῦτον ἰδὼν Διοκλητιανὸς καὶ μεταπεμψάμενος, λέγει αὐτῷ· Οὐ σὺ εἶ Σεβαστιανός, ὃν ἡμεῖς ἤδη πρότερον ἀποκτανθῆναι τοῖς βέλεσιν ἐκελεύσαμεν; Ὁ δὲ, Ἐγώ εἰμι, βασιλεῦ, ἔφη, καὶ ἤγειρέ με δ Κύριος μου ἐκ τῶν νεκρῶν ἵνα γνῷς ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ πάντων Θεὸς, καὶ μηκέτι προσέχῃς τοῖς ἀκαθάρ τοις δαίμοσι. Τότε κελεύει ροπάλοις ἅπαν τὸ σώμα καταξανθέντα τὸν ἅγιον, οὕτω βιαίως ἀποθάνειν. XXIV. Postquam ergo hic beatus migravit ad ΚΔ'. Καὶ μετὰ τὴν τούτου τελευτὴν οἱ μὲν ὑπὲ Dominum, satellites quidem ejus corpus noctu ηρέται, τοῦ τυράννου κελεύσαντος, τὸ σῶμα αὐτοῦ sustulerunt, et in quamdam cloacam projecerunt, νύκτωρ ἄραντες, εἷς τινα τῶν ὑπονόμων ῥίπτουσιν, cum sic jussisset tyrannus. Timebat enim ne si ἵνα μὴ θαύματα τελοῦν καὶ μετὰ τὴν διάζευξιν πολύ fuisset apud Christianos et faceret miracula,etiam λοὺς ἀποστήσῃ τῶν εἰδώλων. Ο δὲ μακάριος οὗτος post decessum multos abduceret a simulacris et νυκτὸς γυναικί τινι τῶν ἐπισήμων καὶ εὐσεβῶν (Λου persuaderet ut Deum colerent Sebastiani. Hic κίνη όνομα) ἐπιφανείς, λέγει αὐτῇ· Πορεύθητι autem beatus in nocturna visione apparens muκατὰ τόνδε τὸν τόπον, καὶ λαβοῦσα τὸ σῶμα μου, lieri cuidam claræ et piæ,cui nomen erat Lucina, θάψον τῇ Κρυπτῇ λεγομένῃ παρὰ τοὺς πόδας τῶν dicit ei: Vade ad hunc locum, et accipe corpus ἀποστόλων. Ἡ δὲ ἀναστάσα καὶ γενομένη πρὸς τὸν meum et id sepeli in ea quæ dicitur Crypta, ad ὑπόνομον, ἦρεν ἐκεῖθεν τὸ σῶμα τοῦ μάρτυρος, pedes apostolorum. Illa vero cum surrexisset et καὶ καθ᾿ ὃν εἴρηκε τόπον ὁ μάρτυς ἐπιμελῶς καὶ venisset in locum in quo erat cloaca, sustulit il- κοσμίως κηδεύσασα, παρέμεινε τῷ τάφῳ ἡμέρας linc corpus martyris, et cum in loco quem dixerat, τριάκοντα. Καὶ ποτε ταῖς ἐκκλησίαις εἰρήνης βρα ipsa diligenter et honorifice eum sepeliisset, ad βευθείσης, ἱερὸν φροντιστήριον τὴν οἰκίαν αὐτῆς sepulcrum permansit triginta dies; et cum fuisset ποιησαμένη, ἕως μὲν οὖν τῷ βίῳ περιἦν τοῖς δεομέ tandem pax reddita ecclesiis, illa domum suam νοις ἐπήρκει ἀφθονωτάτῃ χειρί - τελευτώσα δὲ, πᾶς fecit sacrum monasterium, et quandiu quidem σαν τὴν κτῆσιν αὐτῆς Χριστιανοῖς ἐδωρήσατο, δοξά fuit ei vita superstes, largissima manu securre- ζουσα Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἄγιον Πνεῦμα, τὴν μίαν bat egentibus. Quando autem e vita excessit, om- θεότητά τε καὶ δύναμιν, ᾗ πρέπει δόξα, κράτος, nes suas facultates in testamento donavit Chri- τιμή, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. stianis: ad gloriam Servatoris nostri Jesu Chri- Αμήν. sti, cui gloria et potentia in sæcula sæculorum. Amen.