PG 117Menologium of Basil II
Part One
≣ Whole volume (continuous scroll)Scripture in the FathersSubject indexFull searchNotebook
Printed pages · scan text
vision-corrected · Migne scan
Index
⬅ Printed pages
Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.

Part IPars Prima

col. 19–20page 1 of 82
PG 117:19μόνον, ἀλλὰ κοσμίως τε καὶ καλλιγράφως ἐπιστέλλειν ἐκείνῃ τῇ διαλέκτῳ. Ἐγὼ γοῦν ἐπὶ τῷ γε συνήδομαι, οἷα πρέπει συνήδεσθαι ἀνδραγαθήμασι καὶ προτερήμασι τῶν φίλων παραινῶ δὲ ἅμα καὶ παρακαλῶ μὴ ἀτελεῖς καταλιμπάνειν οὕτω λαμ πρὸς ἀρχάς· μηδ' ἀπατᾷν χρηστὰς ἐλπίδας τῶν σεμνῶν γονέων· ἀλλ᾽ εἰς τῆσδε τῆς ἐρασθείσης σοι δόξης φθάνει τὴν κορυφὴν διὰ μακροθυμίας καὶ φερεπονίας. Εύχομαί σοι εὐτυχέστατον τὸν νέον ἐνιαυ τὸν οὗ μεθ᾽ ὕστερον, Θεοῦ γε δόντος, ἐπιβήσομεν καὶ ὡς ἔστι πάλαι νόμιμον δῶρα πέμπειν τοῖς φίλοις ἀμφὶ τὴν νουμηνίαν τοῦ Ἰανουαρίου, ξενίου δίκην χρυσοῦν Γρηγορίου τοῦ Ναζιανζηνοῦ προσάγω τε τράστιχον. Αφωνον ἔργον κρείσσον ἀπράκτου λόγου. Βίου μὲν οὐδεὶς πώποθ' ὑψώθη δίχα, Λόγου δὲ πολλοὶ τοῦ καλῶς ψοφουμένου Οὐ γὰρ λαλούντων, εὖ βιούντων δ᾽ ἡ χάρις. Εῤῥωσο, φιλτατη κεφαλή. Ῥώμηθεν, ἕκτῃ φθίνοντος Δεκεμβρίου, αχξά. Ο Ενταῦτα νῦν σκόπησον ὀρθῶς ὁ βλέπων, Αριστον ἔργον ἐξ ἀρίστων πραγμάτων. Ἔργον Θεοῦ κάλλιστον ἐκπλῆττον φρένας Ἔργον τὸ τερπου πᾶσαν εἰκότως κτίσιν. Ἄνω γὰρ αὐτὸς, ὡς Θεὸς καὶ Δεσπότης, Αστρων χορείαις ζωγραφήσας τὸν πόλον, Ον, οἷα δεῤῥιν ἐξέτεινε τῷ λόγῳ, Κόσμον δαδουχεί πανσόφῳ προμηθίᾳ Ὁ δὲ τοῦτον εἰκονίζων τοῖς τρόποις, *Αναξ ὅλης τῆς γῆς, ἥλιος τῆς πορφύρας, Βασίλειος, τὸ θρέμμα τῆς ἀλουργίδος. Κράτιστος, ἀμφοῖν, καὶ τροπαίοις καὶ λόγοις, ὡς ἄλλον ὄντως οὐρανὸν τεύξας βίβλον, Ἐκ δεῤξεων ταθεῖσαν, ὡς ἔχει φύσις, Φέρουσαν ὡς φωστῆρας ὡραίους τύπους Πρῶτον μὲν αὐτοῦ τοῦ Θεανθρώπου Λόγου, Έπειτα Μητρὸς τῆς τεκούσης ἀσπόρως Σοφών, προφητῶν, ἀγγέλων, ἀρχαγγέλων, Τῶν ὀρθοδόξων πᾶσαν εὐφραίνει φρενα Τερπει δὲ πᾶσαν τερπνότητι καὶ θέαν. ᾿Αλλ᾽ οὔσπερ εἰκόνισεν ἐκ τῶν χρωμάτων, Εὔροι βοηθοὺς πάντας ἐκ τῶν πραγμάτων, Κράτους συνεργούς, συμμάχους ἐν ταῖς μάχαις,
col. 21–22page 2 of 82
PG 117:21Παθῶν λυτρωτὰς, φαρμακευτὰς τῶν νόσων Ἐν τῇ κρίσει πλεον δὲ πρὸς τὸν Δεσπότην θερμούς μεσίτας, προξένους καὶ τῆς ἄνω Δόξης ἀφράστους, καὶ Θεοῦ σκηπτουχίας ΜΗΝΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΩ. ΕΝ ΤΗ ΠΡΩΤΗ 'Αρχὴ τῆς Ἰνδίκτου. Τὴν ἵνδικτον ἑορτάζει ἡ τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησία, ἀπὸ τῶν ἀρχαίων παραλαβοῦσα, διὰ τὸ νομίζεσθαι ἀρχὴν εἶναι τοῦ χρόνου ἀπὸ ταύτης τῆς ἡμέρας. Ἐπειδὴ ἴνδικτον λέγουσιν οἱ Ρωμαῖοι τὴν ἀρχὴν. καὶ τὸν ὁρισμόν. Εστιν οὖν καὶ ἡ πρώτη ἡμέρα τοῦ Σεπτεμβρίου μηνὸς ὁρισμὸς καὶ ἀρχὴ τοῦ ὅλου ἔτους. Ἐπεὶ δὲ Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν βουληθείς ἐπευλογῆσαι τὴν ἀρχὴν τοῦ χρόνου, μᾶλλον δὲ ὅλον τὸν χρόνον, ὃν αὐτὸς πρὸ τῶν αἰώνων ἐποίησεν, εἰσῆλθεν εἰς τὴν συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων· καὶ ἐπεδόθη αὐτῷ βιβλίον Ησαίου τοῦ προφήτου. Καὶ ἀνοίξας αὐτὸ, εὗρε τὸν τόπον ὅπου ἦν γεγραμμέν νον· Πνεῦμα Κυρίου ἐπ᾿ ἐμὲ, οὗ εἵνεκεν ἔχρισέ με· εὐαγγελίσασθαι πτωχοῖς ἀπεσταλκέ με· κη ρύξαι αιχμαλώτοις ἄφεσιν, καὶ τυφλοῖς ἀνάβλεψιν· καλέσαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν. Καὶ ἀπο δοὸς τὸ βιβλίον τῷ ὑπηρετῇ, ἐκάθισεν. Εκτοτε ἐχαρίσατο ἡμῖν τοῖς Χριστιανοῖς τὴν ἁγίαν ἑορτὴν ταύτην, ἣν καὶ προθύμως ἑορτάζοντες εὐχαριστοῦ μεν αὐτῷ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη του ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ Στυλίτου. Ὁ ἅγιος Συμεὼν ἐγένετο ἀπὸ ᾿Αντιοχείας· νέος δὲ ὤν, προσετάγη παρὰ τῶν γονεων αὐτοῦ βόσκειν πρόβατα. Αργήσας δὲ ποτε διὰ τὸν χειμῶνα, τοῦ μὴ βόσκειν τὰ πρόβατα, ἀπῆλθεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸ εὔξασθαι. Καὶ κατὰ συγκυρίαν, ἤκουσε τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου ἀναγινωσκομένου Μακάριοι οι πτωχοὶ τῷ πνεύματι, ὅτι αὐτῶν ἐστιν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν· καὶ ἀφῆκε γονεῖς καὶ πάντα. Καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν λαύρον, τὴν λεγομένην μάνδραν, καὶ ἐγένετο μοναχὸς ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Μεγάλου. Οπου καὶ τὸ πρῶτον ἀγωνισάμενος, καὶ πάντας τοὺς μοναχοὺς ἐν πάσαις ἀφε ταῖς νικήσας, καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ δι' ἐγκρατείας καταξηράνας· καὶ γὰρ ἐνήστευσεν ἡμέρας τεσσαράκοντα, τὰς μὲν εἴκοσιν ἱστάμενος, τὰς δὲ εἴκοσι καθεζόμενος, διὰ τὸν κόπον. Υστερον ἀνῆλθεν ἐπὶ στύλον· καὶ μυρία θαύματα ποιήσας, καὶ μεγας γενόμενος εἰς πάντας ἀνθρώπους, καὶ πολλούς τῶν ἀπίστων βαπτίσας, καὶ τεσσαρακονταεπτὰ ἔτη τὸν Θεὸν θεραπεύσας ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Η ποίμησις Ἰησοῦ τοῦ Ναυή. Οὗτος ὁ Ἰησοῦς ἐγένετο μὲν υἱὸς τοῦ Ναυή, διά
col. 23–24page 3 of 82
PG 117:23δοχος δὲ Μωϋσέως τοῦ νομοθέτου τῶν Εβραίων ἀνὴρ ἀνδρεῖος καὶ στρατηγικος. Καὶ γὰρ τὴν Ἱεριχώ, πόλιν οὖσαν ἰσχυρὰν τῶν ἀλλοφύλων, παρέλαβε καὶ τών ποταμὸν Ἰορδάνην διὰ ξηρᾶς διεπέρασε μετὰ τοῦ λαοῦ, καὶ τῆς κιβωτοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ τὸν ἀρχιστράτηγον Μιχαὴλ ἐθεάσατο κρατοῦντα βομ φαίαν, και γνωρίσας αὐτὸν, ἔῤῥιψε τα ίδια όπλα, καὶ ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ, εἰπών· Τί προσο τάσσεις τῷ σῷ οἰκέτῃ; Πολεμῶν δὲ πρὸς τοὺς ἀλλο φύλους, καὶ τοῦ ἡλίου πρὸς δύσιν ὄντος, ἔχων ἐπιθυμίαν τοῦ νικῆσαι αὐτοὺς, ἐθάῤῥησεν εἰς τὸν Θεὸν, καὶ εἶπεν· Στήτω ὁ ἥλιος καὶ εὐθέως ἐστάθη δ ἥλιος, καὶ οὐκ ἔδυνεν, ἕως ἔτρεψε τοὺς ἐχθροὺς αὐτ τοῦ κατὰ κράτος. Στρατηγήσας δὲ τοῦ λαοῦ, καὶ διαγαγὼν αὐτοὺς ἐκ τῆς ἐρήμου καλῶς, καὶ ἀπαγα β γὼν εἰς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας ἥτις ἐστὶ τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ κρίνας τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ εἴκοσι καὶ ἑπτὰ ἔτη, ἐτελεύτησε, καὶ ἐτάφη ἐντίμως ἐν αὐτῇ τῇ γῇ ὑπὸ τοῦ ἰδίου λαοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων γεσσαράκοντα παρθένων, καὶ Αμμὼν τοῦ διδασκάλου [αὐτῶν. Τῶν τεσσαράκοντα τούτων παρθένων καὶ μαρτύρων τὸ πλῆθος ἐγένετο ἀπὸ 'Αδριανουπόλεως τῆς Μακεδονίας. Διδάσκαλον δὲ ἔχουσαι τῆς πίστεως Αμμὼν τὸν διάκονον, ἔμαθον ὑπ' αὐτοῦ τὰ περὶ τῆς βασιλείας των οὐρανῶν· διὰ τοῦτο καὶ ἐκρατήθησαν παρὰ τοῦ τῆς αὐτῆς πόλεως ἄρχοντος. Καὶ πολλὰ ἐτιμωρήθησαν διὰ τὸ μὴ προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώ λοις. Εἶτα ἤχθησαν εἰς Θεροίην, τοῦ θῦσαι. Ενθα προσηύξαντο πρὸς τὸν Θεὸν καὶ ἐκρεμάσθη εἰς τὸν ἀέρα ὁ ἱερεὺς τῶν εἰδώλων, καὶ πεσὼν ἀπέθανε. Καὶ μετὰ τοῦτο ἐκρεμάσθη ὁ ἅγιος ᾿Αμμών, καὶ ἐξέσθη τὰς πλευράς. Καὶ κασσίδα πεπυρωμένην ἐδεξατο κατὰ καφαλῆς. Εἶτα παρεπέμφθη μετὰ τῶν παρθένων Λικινίῳ τῷ τυράννῳ. Ὁ δὲ ἔδωκεν ἀπό φασιν κατ᾿ αὐτῶν. Καὶ αἱ μὲν δέκα διὰ πυρὸς ἐτελειώθησαν· αἱ δὲ ὀκτὼ μετὰ τοῦ διδασκάλου αὐτῶν ἀπεκεφαλίσθησαν· καὶ αἱ δέκα ξίφει κατὰ τοῦ στό ματος, καὶ τῆς καρδίας δεξάμεναι, ἐτελεύτησαν. Α' δὲ ἐξ ὑπὸ μαχαιρῶν κατεκόπησαν. Καὶ αἱ ἔξ σίδηρα πεπυρωμένα κατὰ στόματος λαβοῦσαι, ἀπέθανον. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Β΄ Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Μαμαντος. Μάμας ὁ περιβόητος μάρτυς, ἦν ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ Καίσαρος Ρωμαίων. Ορφανός δὲ καταλειφθείς, τῶν γονέων αὐτοῦ τελευτησάντων ἐν φυλακῇ, διὰ τόν Χριστόν, ανετράφη παρά ματρώνας τινὸς εὐσεβοῦς συγκλητικής. Γενόμενος δὲ τῆς ἐννόμου ἡλικίας, ἠναγκάζετο θύειν τοῖς εἰδώλοις παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν. Μὴ πεισθεὶς δὲ, ἀλλ᾽ ὑπὸ τοῦ θείου ἀγγέλου ἀναβιβασθεὶς ἐν τῷ ὄρει, τὰς ἐλάφους ἀμέλγων δια ετρέφετο. Καὶ μόνος τῷ Θεῷ προσευχόμενος διετέλει. Εἶτα πάλιν κρατηθείς (πολλὴ γὰρ ἐγένετο ἡ περὶ αὐτὸν φήμη), ἠναγκάσθη ὑπὸ τοῦ τῆς Καισαρείας ἄρχοντος προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις. Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείση, εἰς πῦρ βληθεὶς καὶ ἐξελθὼν ἀβλαβής, καὶ
col. 25–26page 4 of 82
PG 117:25θηριομαχήσας, καὶ μηδὲν ἀδικηθείς, τέλος κονταρίῳ πληγείς, καὶ βαστάζων τὰ ἕντερα αὐτοῦ ταῖς Ιδίαις χερσὶν (ἐξεχύθησαν γὰρ ὑπὸ τῆς πληγῆς ἐκ τῆς κοιλίας αὐτοῦ, ἐξῆλθε τῆς πόλεως Καισαρείας καὶ μετὰ εὐχαριστίας παρέδωκε Κυρίῳ τῷ Θεῷ τὴν ἁγίαν καὶ μακαρίαν αὐτοῦ ψυχήν. Καὶ ἐταφη ἐν τῇ αὐτῇ πόλει. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως του Νησ στευτοῦ. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης ὁ ἐπικληθεὶς Νηστευτής ἐγεννήθη ἐν Κωνσταντινουπόλει. Ὑπῆρχε δὲ ἐπὶ Ἰουστίνου καὶ Τιβερίου καὶ Μαυρικίου τῶν βασιλέων. Χαράκτης δὲ ὧν τὴν τέχνην, διὰ τὴν πολ. λὴν αὐτοῦ ἀρετήν, πατριάρχης γέγονε τῆς αὐτῆς μεγαλοπόλεως· ἐγένετο δὲ φιλόπτωχος, καὶ ἐλεή μων, καὶ συμπαθής. ᾿Αλλὰ καὶ πολλὰ θαύματα ἐποίησε· καὶ γὰρ διὰ προσευχῆς βαρβαρικὸν λαὸν ἐκ τῆς Μακεδονίας ἀπεδίωξε, καὶ μεγάλου θανάτου τὴν πόλιν ἐῤῥύσατο, καὶ πολλοὺς νοσοῦντας ἐθεράπευσε, καὶ δαιμονιώντας ιάσατο, καὶ λόγους ψυχο ωφελεῖς, ὡς ὁ μέγας Χρυσόστομος Ιωάννης, συνεγράψατο, Ποιμάνας δὲ τὸν λαὸν αὐτοῦ ὁσίως καὶ φιλο θέως, καὶ τὴν ἱερὰν Ἐκκλησίαν καλῶς διακυβερνήσας ἐπὶ ἔτη δέκα καὶ τρία καὶ μῆνας πέντε, καὶ εἰς βαθὺ γῆρας ἐλθὼν, ἐν εἰρήνῃ τὴν μακαρίαν καὶ ἁγίαν αὐτοῦ ψυχὴν παρανοὺς τῷ Κυρίῳ, ἐτάφη, ὑπόδειγμα ἀπολιπών πᾶσιν ἀνθρώποις τὸν ἐνάρετον αὐτοῦ βίον, καὶ τὰ λοιπὰ κατορθώματα. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ανθίμου, ἐπισκό του Νικομηδείας. Ανθιμος ὁ ἱερομάρτυς ἦν μὲν ἐπίσκοπος Νικο μηδείας ἐπὶ τῶν χρόνων Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ· διὰ δὲ τὸν διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν κρυπτόμενος ἐν τῷ ὄρει, καταμηνύεται τῷ Μαξιμιανῷ. Καὶ κρατηθείς, πρῶτα μὲν λίθοις τὸν αὐχένα συντρίβεται. Έπειτα δὲ σιδήροις πεπυρακτωμένοις τοὺς ἀστραγάλους διατρυπᾶται. Εἶτα πάλιν εἰς όστρακα οξέα τίθεται, βάβδοις τυπτόμενος έκαν θίνοις, καὶ ὑποδήματα σιδηρά πυρακτωθέντα περιο βάλλεται μέχρι τῶν μηρῶν. Καὶ μετὰ τοῦτο δε σμεῖται ἐπὶ τροχοῦ, καὶ ὑπὸ λαμπάδων καίεται, Οὕτω δὲ πικρῶς βασανιζομένου τοῦ ἁγίου, ἐπῆλθον ἄγγελοι θεῖοι, αὐτῷ μὲν τὰς κολάσεις καὶ τὰς βα σάνους εὐκόλως ποιοῦντες, τοὺς δὲ δημίους τοὺς τιμωροῦντας αὐτὸν ἀοράτως τύπτοντες. Καὶ λοιπὸν ἀποφάσει τοῦ Μαξιμιανοῦ τέμνεται τὴν κεφαλὴν μαχαίρα. Ητις κεῖται μὲν ἐν Νικομηδείᾳ, θαυματο ουργεῖ δὲ ἄλλοτε πολλὰ, καὶ δὴ καὶ τῶν τριχῶν παι ράδοξον ἔκφυσιν. Τοῦ αὐτῇ ἡμέρᾳ. ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας παρθένου καὶ μάρτυρος Βασι λίσσης. Βασίλισσα ἡ μάρτυς ἦν μὲν ἐπὶ τῶν Χρόνων
col. 27–28page 5 of 82
PG 117:27Διοκλητιανοῦ· εἶχε δὲ τὴν οἴκησιν πλησίον τῆς πόλ λεως Νικομηδείας, ἐννέα ἐτῶν ὑπάρχουσα. Διαβλη θεῖσα δὲ ὡς Χριστιανή, παρεστη Αλεξάνδρῳ τῷ ἄρχοντι. Και μετά παρρησίας ὁμολογήσασα τὸν Χριστόν, πρῶτα μὲν τύπτεται κατὰ τοῦ προσώπου, καὶ γυμνωθεῖσα ῥαβδίζεται. Εἶτα τρυπᾶται τους ἀστραγάλους. Καὶ κρεμασθεῖσα κατὰ κεφαλῆς ἐπὶ ξύλου, δεδεμένη ἀλύσεσι, μετὰ πίσσης, καὶ τεα φίου, καὶ μολύβδου καπνίζεται. Καὶ μετὰ τοῦτο ἐμβληθεῖσα εἰς πῦρ, καὶ δυσὶ λεουσι παραδοθεῖσα, καὶ διαμείνασα ἀβλαβὴς, ἔπεισε τὸν ἄρχοντα πιο στεῦσαι εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ αὐτὸς μὲν καλῶς βιώ σας ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. Αὐτὴ δὲ ἐξελθοῦσα τῆς πόλεως, καὶ διψήσασα, ηύξατο. Καὶ ἐξῆλθεν ὕδωρ ἐκ τῆς γῆς, καὶ ἔπιεν. Εἶτα στᾶσα ἐπάνω πετρας, καὶ εὐξαμένη ἐτελεύτησεν. Ενθα δὴ καὶ ἐτάφη, θέματα πᾶσι τοῖς πιστοῖς καθεκάστην, διὰ τῶν ἐκ τῆς γῆς ἀναβλυσάντων ὑδάτων, παραδόξως παρ έχουσα. Αθλησις τοῦ Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. ἁγίου ἱερομάρτυρος ἐπισκόπου Αλεξανδρείας. Αριστίωνος, Ὁ ἅγιος μάρτυς ᾿Αριστίων ὑπῆρχε μὲν ἐπίσκοπος ᾿Αλεξανδρείας· ἐδίδασκε δὲ παῤῥησίᾳ, καὶ ἐνή ρυττε τὴν τοῦ Δεσπότου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἔνσαρκον παρουσίαν, καὶ τὴν αἰώνιον αὐτοῦ βα σιλείαν, ἔτι δὲ μακαριότητα καὶ χαρὰν τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας, καὶ ὡς ἡ μὲν τῶν ἀνθρώπων ἐνταῦθα δόξα, καὶ τὰ ἀξιώματα, καὶ ὁ πλοῦτος ἐν φθορᾷ ὑπάρχουσι, καὶ ἀφανίζονται· ἀδιάφθαρτα δι τὰ ἐκείνων ἀγαθὰ, καὶ ἡ ζωὴ ἀθάνατος. Οὕτω δι δάσκων, καὶ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων πείθων, καὶ πρὸς τὸν Θεὸν ἐπιστρέφων, καὶ βαπτίζων, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ τῆς ᾿Αλεξανδρείας ἄρχοντος. Καὶ ὁμολογήσας τὸν Χριστὸν, παρεδόθη πυρί. Καὶ οὕτως ἐν τῇ καμίνῳ, ὥσπερ οἱ τρεῖς ἅγιοι παῖδες, δοξάζων, καὶ μεγαλύνων τὸν Θεὸν, τὸ μακάριον καὶ που θούμενον τέλος ἐδέξατο, ἀπολαβὼν τὸν στέφανον τῆς ἀφθαρτου ζωῆς. Καὶ τὸ μὲν τίμιον αὐτοῦ λείψανον παρεδόθη τῇ γῇ. Ἡ δὲ ἀγία αὐτοῦ ψυχὴ ἀνελθοῦσα ἐν οὐρανοῖς, μετὰ τῶν ἁγίων εὐ φραίνεται. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Δ' Αθλησις του Αγίου Ιερομάρτυρος Βαβύλου, πατρίαρχου Αντιοχείας, καὶ των σύν αὐτῷ νηπίων. Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Βαβύλας πα τριάρχης ἦν Αντιοχείας τῆς μεγάλης, ἐπὶ Νουμεριανοῦ τοῦ Ῥωμαίων βασιλεως, θέλοντα δὲ εἰσελθεῖν εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ τὸν Νουμεριανόν, ὑπαντήσας εἰς τὴν πύλην τῆς ἐκκλησίας, ἐκώλυσε τοῦ εἰσελθεῖν, διὰ τὸ ὑπαρχειν αὐτὸν εἰδωλολάτρην. Ὅθεν αἰσχυνθεὶς ὁ βασιλεὺς καὶ ὀργισθείς, Αγαγεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν αὔριον ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν καὶ μὴ πείσας, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλεγχθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, ἐκέλευσε περιτεθῆναι τῷ τρα χήλῳ αὐτοῦ σίδηρα βαρέα, καὶ διὰ τῆς μέσης ἄγε σθαι· καὶ λέγει αὐτῷ· Μὰ τοὺς θεοὺς, Βαβύλα, πρέ
col. 29–30page 6 of 82
PG 117:29πει σοι ο κλοιός. Ὁ δὲ εἶπεν· Οὕτω μοι πρέπει, βασιλεῦ, ὡς οὐδὲ σοὶ τὸ διάδημα. Τότε ἀπεφήνατο ὁ Νουμεριανός κατ' αὐτοῦ, καὶ τῶν διδασκομένων ὑπ' αὐτοῦ παιδίων. Τότε λαβόντες αὐτοὺς οἱ στρατιῶται, ἀπέσφαξαν. Καὶ οὕτως ἐτάφη ὁ ἅγιος παρὰ εὐλαβῶν Χριστιανῶν, ἔξω τῆς πόλεως Αντιοχείας, μετά τῶν περικειμένων αὐτῷ κλοιῶν οὓς διὰ Χριστὸν ἐφόρεσεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοδώρου, Ὠκεανοῦ, ᾿Αμιανοῦ, καὶ Ἰουλιανοῦ. Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὑπῆρχον ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως. Κραβηθέντες δὲ καὶ ἐρωθηθέντες, ὡμολόγησαν τὸν Δεσπότην Χριστόν. Καὶ διὰ τοῦτο κρεμασθέντες ἐξέσθησαν μέχρις ὀστέων. Ἔπειτα ἐνεβλήθησαν εἰς λουτρὸν ἐκπυρωδὲν ἰσχυρῶς, καὶ σφραγισθὲν τῇ σφραγίδι τοῦ βασιλέως, διὰ τὸ μὴ ἐξελθεῖν αὐτοὺς ἀπ' αὐτοῦ, ἀλλὰ ἀποθανεῖν ἐν αὐτῷ, Αγγελος δὲ Κυρίου εξήγαγεν αὐτοὺς ἀβλαβεῖς, ἡσφαλισμένων καὶ ἐσφραγισμένων τῶν θυρῶν. Καὶ πάλιν κρατηθέντες, ἀπάγονται ἔξω τῆς πόλεως ἐν ἐρήμῳ τόπῳ τοῦ πικρῶς φονευθῆναι. Αιτησάμενοι δὲ ὥραν προσευχῆς χαρίσασθαι αὐτοῖς τοὺς δημίους, καὶ τυχόντες τῆς αἰτήσεως, στάντες ἐπὶ πολὺ προσο ηύξαντο τῷ Θεῷ, ὑπὲρ τῆς οἰκουμενικῆς κατασθά σεως, καὶ τῶν ἁγίων Ἐκκλησιῶν· καὶ ηὐχαρίστησαν αὐτῷ, ὅτι ἠξιώθησαν τοῦ μαρτυρῆσαι δι' αὐτόν. Καὶ οὕτω κατακοπέντες πάντα τὰ μέλη, καὶ τὰ σκέλη συντριβέντες, ἐνεβλήθησαν εἰς πῦρ, καὶ οὕτως ἐτε λεσώθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ερμιόνης, θυγατρός τοῦ ἁγίου Φιλίππου τοῦ ἀποστόλου. Ἡ ἁγία μάρτυς Ερμιόνη ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, ἦν δὲ θυγάτηρ Φιλίππου τοῦ ἀπο στόλου. Ἐν δὲ αὐτῇ ἀδελφὴ καλουμένη Ευτυχής. Και παρεγένοντο αἱ δύο εἰς Ἔφεσον, προσκυνῆσαι τὸν Θεολόγον Ἰωάννην, καὶ οὐχ εὗρον αὐτόν· μετα ετέθη γὰρ ἤδη. Ελθὼν δὲ καὶ Τραϊανός ὁ βασιλεὺς εἰς Εφεσον, πρὸς τὸν κατὰ τῶν Περσῶν πόλεμον, εὗρε τὸ ὄνομα τῆς ἁγίας Ερμιόνης μέγα ἐπ᾿ εὐσε βείς· καὶ γὰρ ἦν προφητεύουσα· καὶ κρατήσας αὐτὴν, καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι τὸν Χρισ στὸν, ὡς οὐκ ἔπεισε, κελεύει τύπτεσθαι αὐτὴν κατὰ τοῦ προσώπου. Επιφανεὶς δὲ ὁ Κύριος, ἐνίσχυσεν αὐτὴν καρτερεῖν πρὸς τὰς βασάνους. Μετὰ ταῦτα δὲ προφητεύουσα περὶ Τραϊανου, ὅτι νικήσει τους Πέρσας, τότε μὲν ἀπελύθη. Μετὰ δὲ Τραϊανόν κρατήσας τῆς βασιλείας ὁ γαμβρός αὐτοῦ ᾿Αδριανός, κατεσχεν αὐτήν. Καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστόν, θῦσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πείσας, προσέταξεν ἀποκεφαλισθῆναι. Ξηρανθεισῶν δὲ τῶν χειρῶν τῶν δημίων, ἐπίστευσαν, καὶ σὺν αὐτῇ ἀπὸ εκεφαλίσθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου Μωσέως τοῦ νομοθέτου Μωϋσῆς ὁ προσήτης και νομοθέτης γεγονεν υἱος
col. 31–32page 7 of 82
PG 117:31ἑνὸς τῶν Ἐβραίων, γεννηθεὶς ἐν Αἰγύπτῳ. Επει δὲ πρόσταγμα ἦν τοῦ Φαραώ βασιλέως Αἰγύπτου, τὰ μὲν θηλυκὰ τῶν Εβραίων βρεφῶν περιποιεῖσθαι, τὰ δὲ ἀρσενικὰ φονεύεσθαι, ἐνέβαλεν εἰς συρτάριον ἢ μήτηρ αὐτοῦ τὸν Μωϋσῆν, καὶ ἔῤῥιψεν εἰς ποταμόν. Κατέβη δὲ ἡ θυγάτηρ Φαραώ λούσασθαι εἰς τὸν που ταμόν. Καὶ ἰδοῦσα τὸ συρτάριον, καὶ τὸ παιδίον ἐν αὐτῷ κλαῖον, ἀνελάβετο αὐτὸ εἰς υἱόν. Καὶ ἐδίδαξεν αὐτῷ πᾶσαν σοφίαν Αιγυπτίων. Αύξηθέντι δὲ αὐτῷ ἐφάνη ὁ Θεὸς, καὶ προσέταξεν ἐξαγαγεῖν τὸν λαὸν τῶν Εβραίων ἐκ τῆς Αἰγύπτου· Ἐξαγαγὼν οὖν τὸν λαὸν, καὶ πολλὰ σημεῖα καὶ τέρατα ποιήσας, καὶ θά λασσαν τεμών, καὶ διὰ ξηρᾶς περάσας, καὶ πέτραν τῇ ῥάβδῳ κρούσας, καὶ ὕδωρ ἐξ αὐτῆς ἀναβλύσαι ποιήσας, καὶ τεσσαράκοντα ἔτη στρατηγήσας, πρὸ ἐτῶν χιλίων τεσσαρακοσίων ὀγδηκονταπέντε τῆς Χριστοῦ ἀναστάσεως ἐτελεύτησε. Καὶ ἐτάφη ἐν ὄρει τινὶ τῆς ἐρήμου παρὰ Μιχαὴλ τοῦ μεγάλου ἀρχι στρατήγου τοῦ Θεοῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Ε΄. 10 Μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Ζαχαρίου, τοῦ πατρὸς Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ζαχαρίας ὁ ἱερεύς, ὁ Πατήρ Ἰωάννου τοῦ Προ δρόμου, ὑπῆρχε μὲν καὶ αὐτὸς υἱὸς ἱερέως· εἰσελθὼν δὲ ἐν τῷ ναῷ τοῦ θυμιᾶσαι, εἶδεν ἄγγελον Θεοῦ ἑστῶτα πλησίον τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος, καὶ μηνύοντα αὐτῷ τὴν σύλληψιν καὶ γέννησιν τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ· ἀπιστήσας δὲ, κωφὸς καὶ ἄλαλος γέγονε. Μετὰ δὲ τὸ γεννηθῆναι τὸν Ἰωάννην, ἐλάλησεν. ᾿Ακούσασα δὲ ἡ μήτηρ Ιωάννου, ὅτι μέλλει Ηρώδης ὁ τῶν Ἰουδαίων βα σιλεὺς φονεύειν τὰ ἐν Βηθλεὲμ βρέφη, βουλόμενος καὶ σὺν αὐτοῖς φονεύειν καὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησ σοῦν Χριστὸν, τότε μετὰ μῆνας ἔξ τῆς αὐτοῦ κυήσεως, ἔκρυψεν αὐτὸν ἐν τῷ σπηλαίῳ πέραν τοῦ Ἰορδάνου. Επιζητήσας δὲ τοῦτον ὁ Ἡρώδης, καὶ μὲ εὐρών, προσέταξε σφαγῆναι τὸν πατέρα αὐτοῦ Ζαχαρίαν μέσον τοῦ θυσιαστηρίου, ὅτι ἐκεῖ προσ έφυγε φοβηθείς, καὶ χεθῆναι τὸ αἷμα αὐτοῦ εἰς τὸν ναόν. Ἐσφαγη οὖν, καὶ ἔῤῥιψαν αὐτὸν ἐν τῷ κρη μνῷ. Οἱ δὲ συγγενεῖς αὐτοῦ ἀναλαβόμενοι τὸ λεί ψανον αὐτοῦ, κατέθεντο ἐν τῷ τάφῳ τῶν πατέρων αὐτοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αβδιοῦ. Ὁ ἅγιος μάρτυς ᾿Αβδιοῦ ἦν μὲν ἐκ τῆς χώρας τῶν Περσῶν Χριστιανὸς δὲ ὑπάρχων, ἐδίδασκε πάντας, καὶ διὰ παραινέσεως ἔπειθε προσέρχεσθαι τῇ ἀληθινῇ πίστει τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χρι στοῦ. Κρατηθεὶς δὲ διὰ τοῦτο παρὰ τοῦ ἄρχοντος τῶν μάγων, καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χρισ στὸν, προσκυνῆσαι δὲ τῷ ἡλίῳ καὶ τῷ πυρὶ (ταῦτα γὰρ εἶχον ὡς θεοὺς οἱ Πέρσαι), καὶ μὴ πεισθεὶς, τύπτεται κατὰ τῆς κοιλίας, καὶ τῶν ψυῶν μετὰ ῥαβδίων οίνων ἀκαθαρίστων. Καὶ οὕτως, ἀπὸ πρωίας έως μεσημβρίας, τυπτόμενος, και το μωρού
col. 33–34page 8 of 82
PG 117:33μενος, ἀπῆλθε βασταζόμενος ὑπὸ δημίων, καὶ ἐτέθη ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, ὥσπερ νεκρός. Καὶ μετὰ μικρὸν παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὴν ἁγίαν καὶ μακαρίαν αὐτοῦ ψυχήν, χαίρων καὶ ἀγαλλιώμενος μέχρι τῆς τελευταίας ἀναπνοῆς, ὅτι ὑπὲρ τοῦ ὀνόματος τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ μαρτυρῆσαι καὶ ἀποθανεῖν ἠξιώθη. Μετὰ δὲ τοῦτο, τὸ τίμιον αὐτοῦ λείψανον λαβόντες τινὲς τῶν Χριστιανῶν, κατέθεντο ἐν τάφῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων βουθαὴλ, καὶ Βαβαίας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ. Ὁ ἅγιος, καὶ πολύαθλος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Θουθαήλ, καὶ Βαβαία ἡ ἀδελφὴ αὐτοῦ. Χριστιανοί ὄντες, καὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν μετὰ παῤῥησίας ὁμολογοῦντες Θεὸν ἀληθινὸν εἶναι, καὶ Κύριον τοῦ παντὸς κόσμου, καὶ Δημιουργὸν καὶ προνοητήν· καὶ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τῆς πλάνης τῶν εἰδώλων ἐπιστρέφοντες, καὶ πρὸς τὴν ἀληθινὴν πίστιν ἐπιστρέφοντες καὶ βαπτίζοντες, ἐκρατήθησαν παρὰ τῶν δυσσεβῶν εἰδωλολατρῶν. Καὶ τὰ πολλὰ παρ' αὐτῶν τυφθέντες, καὶ βασανι. σθέντες, τελευταῖον ὁ μὲν ἅγιος Θουθαὴλ ἐπὶ ξύλου κρεμασθεὶς, καὶ δεθεὶς ἐσχίσθη εἰς μέσον μετὰ στο δηροῦ πρίονος· καὶ οὕτω παρέδωκε τὴν ψυχήν. Η δὲ ἀδελφὴ αὐτοῦ Βαβαία, γυμνωθεῖσα πρότερον, καὶ τυφθεῖσα ἰσχυρῶς, καὶ ξεσθεῖσα μέχρις οστέων, ὕστερον μετὰ τοῦ κονταρίου κατὰ τοῦ τραχήλου πληγὴν δεξαμένη, ἀποσφάζεται. Τελειωθέντων δὲ οὕτως ἀμφοτέρων, τὰ σώματα αὐτῶν ἀνελόμενοι εντίμως εἰς δόξαν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. [[ ἀνάμνησιν τοῦ ἐν Χώναις θαύματος τοῦ μετ γάλου αρχιστρατήγου τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῇ καλουμένῃ νῦν μὲν τῶν Χωνῶν πόλει, πρότερον δὲ Κωλασσαέων, ὑπῆρχε ἀνήρ τις ὄνομα Αρχιππος, εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν. Οὗτος προσκαθεζόμενος ἐν τῷ ὕδατι,τῷ διὰ τῆς ἐπισκέψεως τοῦ μεγάλου αρχιστρατήγου αναβρύοντι, καὶ διὰ τὰ γενόμενα διὰ τοῦ ὕδατος θαύματα, πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστρέφων καὶ βαπτίζων, ἐκίνησε πρὸς φθόνον τοὺς Ελληνας, μὴ φέροντας βλέπειν τὰ πα ράδοξα θαύματα. Βρύχοντες οὖν τοὺς ὀδόντας κατά τοῦ σεπτοῦ ἁγιάσματος, καὶ τοῦ ὁσίου ᾿Αρχίππου, συναχθέντες άπειρα πλήθη, καὶ δήσαντες δύο μεγά λους ποταμούς, καὶ μίξαντες ἀμφοτέρους, ἀπέλυσαν εὐθέως τοῦ καταστρέψαι τὸν ναὸν, καὶ τὸ ἁγίασμα, καὶ τὸν Αρχιππον. Ὡς δὲ ἤκουσεν ὁ ᾿Αρχιππος τοῦ βρυγμοῦ τῶν ὑδάτων, παρεκάλεσε τὸν ἀρχιστράτη τον βοηθῆσαι. Καὶ εὐθέως φανεὶς ἔκρουσε τὴν πέτραν μετὰ τῆς ῥάβδου, ἧς κατείχε, καὶ ἐχώνευσε τὰ ὕδατα ἐν αὐτῇ. Καὶ ἐκλήθη ὁ τόπος ἔκτοτε Χώναι, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Εὐδοξίου, Ρω μύλου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Εὐδόξιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ
col. 35–36page 9 of 82
PG 117:35Τραϊανοῦ βασιλέως Ῥωμαίων, κόμης τὴν τάξιν. Ἔχων δὲ ὑφ᾽ ἑαυτοῦ στρατιώτας μυρίους, καὶ χιο λίους, διέτριβεν ἐν Γαλλίᾳ τῇ χώρᾳ. Ρωμύλος δὲ ὁ πραιπόσιτος τοῦ βασιλέως συνεβούλευσεν αὐτῷ ἀποστεῖλαι εἰς τὴν Γαλλίαν χώραν, καὶ καταναγκάσαι τοὺς στρατιώτας, Χριστιανοὺς ὄντας, θῦσαι τοῖς θεοῖς. Καὶ τούτου γενομένου, οὐκ ἐπείσθησαν θύσαι καὶ διὰ τοῦτο ἐξωρίσθησαν εἰς Μελιτινὴν πόλιν τῆς Αρμενίας. Εἶτα μεταμεληθεὶς ὁ Ρωμύλος, καὶ πιστεύσας τῷ Χριστῷ, καὶ τὸν Τραϊανὸν ἐλέγξας, ἀπεκεφαλίσθη. Μετὰ δὲ ταῦτα κρατήσας τῆς βασι λείας Μαξιμιανός, καὶ κελεύσας φονεύεσθαι τοὺς Χριστιανούς, προσέταξε διὰ γραμμάτων καὶ τῷ τῆς Μελιτινῆς ἄρχοντι τοὺς τὸν Χριστὸν προσκυνοῦντας ἀνελεῖν. Ὅθεν κρατήσας Εὐδόξιον τὸν κόμητα, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ στρατιώτας, καὶ καταναγκάσας προσ κυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πείσας, πολλὰ βασα νίσας ἀπεκεφάλισεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων Φαύστου πρεσβυτέρου, Αβίβου διακόνου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Φαῦστος, καὶ ᾿Αβιβος ὑπῆρχαν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, ὁ μὲν πρεσβύτερος, ὁ δὲ διάκονος τῆς Ἐκκλησίας Αλεξανδρείας. Ότε καὶ Φαβιανὸς ὁ πατριάρχης Ρώμης, καὶ ᾿Αλέξανδρος Ἱεροσολύμων ὑπὲρ Χριστοῦ ἐμαρτύρησαν. κρατηθέντες δὲ παρὰ τοῦ τῆς πόλεως Αλεξανδρείας ἄρχοντος, καὶ πολλὰ βασανισθέντες, διὰ τὸ μὴ ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, εἰς φυλακὴν ἐνεβλήθησαν. Καὶ πάλιν ἐκβληθέντες κατηναγκάζοντο θύειν τοῖς εἰδώλοις. Μὴ πεισθέντες δὲ, ἀλλὰ καὶ ἐλέγξαντες τὸν ἄρχοντα, καὶ τὴν τῶν εἰδώλων πλάνην καὶ μα ταιότητα ἀτιμάσαντει, τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν, τὸν ἀριθμὸν ὑπάρχοντες δέκα καὶ τρεῖς. Καὶ τὰς μὲν ἁγίας αὐτῶν ψυχὰς παρέθεντο εἰς χεῖρας Χρι στοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Ὑπὲρ δὲ ἡμῶν τῶν Χριστιανῶν ἀκαταπαύστως πρεσβεύουσι, καὶ τοὺς πιστοὺς βασιλεῖς ἡμῶν κατὰ τῶν πολεμίων ἰσχυρῶς ἐνισχύου σιν, εἰς δόξαν Χριστοῦ, δι᾿ ὄν τὸ αἷμα ἐξέχεχν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σώζοντος. Μάρτυς ὁ Σώζων ὑπῆρχεν ἐκ τῆς χώρας Λυκίας, ποιμὴν προβάτων γενόμενος. Απελθὼν δέ ποτε εἰς δρῦν μεγάλην, ἔνθα ἦν ὕδωρ, ἀπέλιπεν, ἐν αὐτῇ τρεῖς σαγίτας καὶ τὸ τόξον αὐτοῦ εἰς μνημόσυνον καὶ διὰ προσευχῆς αὐτοῦ ἐδέξατο ὁ τόπος ταμάτων θείων Χαρίσματα. Ἐδίδασκε δὲ τοὺς Ἕλληνας, καὶ ἐβάπτιζεν εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εἶτα εἰσῆλθεν εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, καὶ ἀφείλετο τὴν χρυσὴν χεῖρα τοῦ εἰδώλου, καὶ συντρίψας αὐτὴν διέδωκε τοῖς πτωχοῖς. Ἑτέρων οὖν κρατουμένων διὰ τὴν χεῖρα τοῦ εἰδώ λου, αυτόματος ἐλθὼν ὁ ἅγιος, παρέδωκεν ἑαυτὸν Μαξίμῳ τῷ ἄρχοντι. Καὶ ὁμολογήσας τὴν ἀληθινὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, ὑποδέδεται ὑποδήματα σιδηρα μετὰ ἤλων οξέων; καὶ φορών αὐτὰ περιεπάτει, δοξάζων τὸν Θεόν. Εἶτα κρεματ
col. 37–38page 10 of 82
PG 117:37σθεὶς εἰς δένδρον, καὶ τυφθεὶς, ἐτελειώθη. Καὶ ἐν εβλήθη τὸ σῶμα αὐτοῦ εἰς κάμινον πυρός. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Εύψυχίου. Εὐψύχιος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας, ἐπὶ ᾿Αδριανοῦ βασιλέως Ρωμαίων. Μετὰ δὲ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτὴν βαπτίζεται ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου τῆς Καισαρείας. Εἶτα διαβληθείς παρά τινων, ὅτι Χριστιανός ἐστιν, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ τῆς Καισαρείας ἄρχοντος, καὶ εἰς φυλακὴν ἐνεβλήθη. Καὶ μετὰ ταῦτα ἐξελθὼν τῆς φυλακῆς, καὶ πωλήσας τὰ ὑπάρχοντα αὐτῷ, πρῶτον μὲν δέδω κεν ἐξ αὐτῶν τοῖς κατηγόροις, ὡς προξένοις γενομένοις αὐτῷ τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλείας. Έπειτα τὰ λοιπὰ εἰς τοὺς πτωχούς διεσκόρπισε, καὶ διένειμεν. Καὶ πάλιν κρατηθείς, παρέστη τῷ ἄρχοντι, καὶ κατηναγκάζετο θύειν τοῖς εἰδώλοις. Καὶ μὴ πεισθεὶς, πρῶτον μὲν κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, καὶ ξέεται ἐπὶ τοσοῦτον, ἕως ἐφάνη πάντα τὰ ἔνδον τῶν σπλάγχνων αὐτοῦ. Εἶτα ἀπὸ τοῦ ξύλου καταβιβασθείς, μετὰ τοῦ ξίφους πληγείς, ἐτελειώθη, παραδοὺς τὸ πνεῦμα τῷ Κυρίῳ. ΜΗΝΙ ΤΟ Τὸ γενέσιον τῆς ὑπεραγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ Παρθένου Μαρίας. Ποιήσαντος τοῦ δημιουργοῦ Θεοῦ τοὺς ἀνθρώπους ἐπ᾽ ἔργοις ἀγαθοῖς, καὶ εἰς τὸ γνωρίζειν μόνον αὐτὸν, καὶ ποιεῖν τὸ θέλημα αὐτοῦ, ἐφθόνησεν ὁ διάβολος. Καὶ πρῶτον μὲν παρέπεισε τὸν ᾿Αδὰμ παραβῆναι, ἀπατηθέντα διὰ τῆς αὐτοῦ γυναικός Εὔας. Επειτα ἔπεισε καὶ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους καταλιπεῖν τὸν Θεὸν, καὶ προσκυνεῖν τὰ ἄψυχα εἴδωλα. Ελεήσας οὖν ὁ Θεὸς τὸ πλάσμα αὐτοῦ ἔδωκε νόμον καὶ προφήτας. Ἀλλὰ μηδὲν τούτων ὡμελησάντων, ἐβουλήθη ἀποστεῖλαι τὸν Υἱὸν αὐτοῦ, καὶ λόγον, ἀναλαμβάνειν ἀνθρώπου μορφήν, και λυτρώσασθαι τοὺς ἀνθρώπους ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ διαβόλου. Διὰ τοῦτο ᾠκονόμησε γεννηθῆναι τὴν μέλλουσαν γεννῆσαι σαρκὶ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ Μαρίαν, τὴν ἄχραντον Θεοτόκον, ἐξ ἁγίων γονέων Ιωακείμ, καὶ ᾿Αννης. Οἷς καὶ ὑπέσχετο προσευχομένοις δ Θεός, δοῦναι καρπόν κοιλίας. Ὅθεν καὶ καλεῖται Γενέσιον ἡ παροῦσα ἑορτή. Ην ἑορτάζοντες ετησίως εὐχαριστοῦμεν Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Θ' Μνήμη τῶν ἁγίων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης τῶν γονέων τῆς Θεοτόκου. Ἐν τῷ λαῷ τῶν Ἰουδαίων ἦν τις ἄνθρωπος, Ἰωα κεὶμ καλούμενος, δίκαιος καὶ πλούσιος, καὶ κατὰ ἑορτὴν ἐχώριζεν ἐκ τοῦ πλούτου αὐτοῦ μοίρας δύο. Καὶ τὴν μὲν μίαν μοῖραν ἐδίδου τοῖς πτωχοῖς· τὴν δὲ ἑτέραν τῷ Θεῷ. Ἂν δὲ ἄτεκνος. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἑορτῶν προσέφερε τὰ δῶρα αὐτοῦ τῷ Θεῷ, καὶ διότι οὐκ εἶχε παιδίον, ώνειδίσθη παρὰ Ιουδαίου τινός, εἰ πόντος πρὸς αὐτὸν, ὅτι Οὐ πρέπει σοι δώρα προσφέρειν τῷ Θεῷ μεθ' ἡμῶν, διότι υπάρχεις ἄτεχνος. Ελυπήθη δὲ Ἰωπκεὶμ, καὶ οὐχ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν
col. 39–40page 11 of 82
PG 117:39οἶκον αὐτοῦ, ἀλλ᾽ ἀπελθὼν εἰς τὴν ἔρημον, ἐνήστευσεν ἡμέρας τεσσαράκοντα παρακαλῶν τὸν Θεὸν, δοῦ. και αὐτῷ καρπὸν κοιλίας. Προσηύχετο δὲ καὶ Αννα ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῆς τὰ ὅμοια. Καὶ ἐπακούσας αὐτῶν ὁ Θεὸς, ἀπέστειλεν ἄγγελον, καὶ ὑπέσχετο αὐτ τοῖς τὴν γέννησιν τῆς ἁγίας Δεσποίνης ἡμῶν Θεο τόκου, καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας. Οπερ καὶ γέγονεν, ὑπὲρ σωτηρίας ὅλου τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σευηριανού. Σευηριανὸς ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλεως Σεβαστείας, ἐπὶ τῆς βασιλειας Δικιννίου στρατευόμενος. Ὅτε δὲ ἐκρατήθησαν οἱ ἅγιοι τεσσαράκοντα μάρτυρες, καὶ ἀπεκλείσθησαν ἐν τῇ φυλακὴ διὰ τὸν Χριστὸν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτοὺς, καὶ παρεκάλει πρὸς τὸ μαρτύριον. Διαγνωσθεὶς δὲ ἐκρατήθη, καὶ παρ έστη τῷ κριτηρίῳ Λυσίου τοῦ δουκός. Καὶ ὁμολογήσας παρρησια τὸν Χριστὸν, καὶ τὴν πλάνην ἐλέγξας, καὶ τῷ Λυσίᾳ ἀντιταξάμενος, κρεμασθεὶς, ἐτύφθη μετά βουνεύρων, καὶ ξεσθεὶς τὰς πλερὰς, καὶ λαμ πάσι καταφλεχθεὶς ἐκρεμάσθη ἐπὶ τείχους ὑψηλοῦ, σχοινίοις δεθείς· καὶ ἐδεσμήθη τοὺς πόδας λίθοις με γάλοις, δεδεμένος καὶ τὰς χεῖρας ὁπίσω. Ἐπὶ πολὺ δὲ κρεμάμενος, καὶ ταῖς πληγαῖς δαπαγώμενος, καὶ τῷ βάρει τῶν λίθων τὰ νεῦρα διατεινόμενος, καὶ κοι πτόμενος ηὐχαρίστει τῷ Θεῷ, καὶ προσηύχετο. Καὶ οὕτω πικρῶς βασανισθεὶς ἐτελεύτησεν, εἰς χεῖρας θεοῦ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ παραθέμενος. ΜΗΝΙ ΣΟ ΑΥΤΟ. Ι Μνήμη τοῦ ἁγίου Βαριψαββα. Κατὰ τὸν καιρὸν ὅτε οἱ Ἰουδαῖοι, διὰ φθόνον, τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ἐσταύρωσαν, ἦν τις Ιακωβος όνομα, παρεστώς τῷ σταυρῷ. Όστις ἰδὼν τὸν στρατιώτην, τὸν ἐκκεντήσαντα μετὰ τοῦ κου ταρίου τὴν πλευρὰν τοῦ Κυρίου, τὴν ἐκβλύσασαν αἷμα καὶ ὕδωρ, δραμὼν ἔλαβε καλόκυνθαν, καὶ ἐδέ ξατο ἐν αὐτῇ τὸ τίμιον αἷμα, καὶ κατείχε κρύφα. Καὶ τελευτῶν κατέλιπεν αὐτὸ δύο ἐρημίταις ἀνθρώποις. Καὶ κατὰ γενεὰν ἦλθεν εἰς ἄνθρωπον εὐλαβῆ μονα χόν, ὀνόματι Βαριψαββάν, τὸν δι' αὐτοῦ πολλὰς ἰάσεις ἐπιτελέσαντα. Πρὸ δὲ τῆς τελευτῆς αὐτοῦ, λαβὼν αὐτὸ τὸ ἅγιον αἷμα, μετὰ τῆς κολοκύνθης, περιο ἐπάτει κατὰ πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν θαυματουργών. Ιδόντες δὲ αὐτόν τινες τὸν Θεὸν μὴ φοβούμενοι, καὶ νομίσαντες, ὅτι, ἐὰν αὐτὸν φονεύσωσι, καὶ λαβωσι τὴν κολόκυνθαν μετὰ τοῦ τιμίου αἵματος, κερδή σουσι χρήματα πολλά, νυκτὸς ἀπελθόντες ἀπέκτειναν. Καὶ ἔλαβον τὴν κολόκυνθαν, μηδὲν, ὧν ἤλπισαν, εὐρόντες. Καὶ οὕτω, θανών, παρέδωκε τὸ πνεῦμα, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ αὐταδέλφων Μηνο δώρας, Νυμφοδώρας, καὶ Μητροδώρας. Η μάρτυς Μηνοδώρα, μετά Νυμφοδώρας και Μη τροδώρας τῶν ἀδελφῶν αὐτῆς ὑπῆργεν ἐπὶ τῆς βασ
col. 41–42page 12 of 82
PG 117:41σιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐκ τῆς χώρας Βιθυνίας, κατοικοῦσα ἐν τοῖς πυθίοις, ἔνθα τὰ θερμὰ ἐξέρχονται ὕδατα. Τὸν Χριστὸν δὲ ἀγαπῶσαι, καὶ ἐπὶ τῷ ὀνό ματι αὐτοῦ τοὺς Ἕλληνας διδάσκουσαι, ἐκρατήθησαν, παρὰ τοῦ τῆς χώρας άρχοντος. Καὶ ἐρωτηθεῖσαι, ὡμολόγησαν τὸν Χριστόν. Διὰ τοῦτο τύπτεται πρῶτον ἡ πρώτη ἀδελφὴ Μηνοδώρα· καὶ ῥάβδοις συντρίβεται τὰ σκέλη αὐτῆς. Καὶ οὕτω προσευχομένη ἐτελειώθη. Προσέταξε δὲ ὁ ἄρχων τεθῆναι τὸ λείψανον αὐτῆς ἔμπροσθεν τῶν ἄλλων ἀδελφῶν, πρὸς τὸ ἐκφοβῆσαι· καὶ εἶπε πρὸς αὐτάς· Θύσατε τοῖς θεοῖς ἵνα μὴ τὰ ὅμοια τῇ ἀδελφῇ ὑμῶν πάθητε. ὡς δὲ οὐκ ἔπεισεν, ἐκέλευσε τοῖς δημίοις καὶ αὐτὲς φονεῦσαι. Καὶ εὐθέως λαβόντες οἱ δήμιοι μοχλούς σιδηροῦς, συνέτριψαν πάντα τὰ μέλη αὐτῶν. Καὶ οὕτω τελειωθεῖσαι, ἐτάφησαν πλησίον τῶν θερμῶν ὑδάτων, ἰάσεις ἐπιτελοῦσαι. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΑ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Διοδώρου καὶ Διδύμου. Διόδωρος, καὶ Δίδυμος, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, ὑπῆρχον μὲν ἐκ τῆς πόλεως Λαοδικείας τῆς Συρίας. Χριστιανοὶ δὲ ὄντες, ἐδίδασκον πάντας ἐπὶ τῷ ὀνό ματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐ ρανὸν καὶ τὴν γῆν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς. Καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστρέφοντες, ἐβάπτιζον, Διαβληθέντες δὲ παρὰ τῶν δυσσεβῶν Ἑλλήνων τῷ τῆς Λαοδικείας ἄρχοντι, παρέστησαν τῷ κριτηρίῳ αὐ τοῦ. Καὶ ἐρωτηθέντες, καὶ ἑαυτοὺς Χριστιανούς ὁμολογήσαντες, ἰσχυρῶς ἐτύφθησαν. Ἐπὶ πολὺ δὲ τιμωρηθέντες, καὶ τὸν Χριστὸν μὴ ἀρνησάμενοι ἀλλὰ μᾶλλον τὴν τῶν εἰδώλων πλάνην ἀνδρείως ἐλέγξαντες, καὶ τὸν ἄρχοντα, ὡς παράνομον, καὶ κακῶς πράττοντα ὀνειδίσαντες, καὶ εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ἐμπτύσαντες, ὡς τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καταλιπόντα, καὶ ψευδέσιν εἰδώλοις προσκείμενον εὐχαριστοῦντες, καὶ τῷ Χριστῷ προσευχόμενοι, ἐν αὐταῖς ταῖς βασάνοις ἀπέθανον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ιας, τῆς ἐν Περσίδι μαρτυρησάσης. Η τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Τα ὑπῆρχεν ἀπὸ Κάστρου Ρωμαϊκοῦ πλησίον διακειμένου τῆς χώρας Περσίδος ὑπὸ δὲ Σαβωρίου τοῦ βασιλέως Περσῶν ἐκρατήθη αἰχμάλωτος μετὰ χιλιάδων εννέα Χριστιανῶν. Καὶ διαγνωσθεῖσα, ὅτι τὸν Χριστὸν σέβεται, παρεδόθη τοῖς ἀρχιμάγοις, ἐπὶ τῷ τιμωρηθῆναι. Οίτικες ἀναγκάσαντες αὐτὴν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, οὐ μονονοὺκ ἔπεισαν, ἀλλὰ καὶ κατεγελάσθησαν ὑπ' αὐτῆς, Διὰ τοῦτο ἐνεβλήθη εἰς φυλακήν, χρόνον ὁλόκληρον τῷ λιμῷ καταπονουμένη. Εἶτα ἐκβληθεῖσα τῆς φυ λακῆς, ἐτύφθη μετὰ ῥαβδίων οίνων ἀκαθαρίστων, Καὶ πάλιν ἀποκλεισθεῖσα ἐπὶ δεκαπέντε μῆνας, παρέστη τῷ κριτηρίῳ τῶν ἀρχιμάγων. Καὶ δεθεῖσα σχοινίοις λεπτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τοὺς μηροὺς καὶ τὰ σκέλη συνεσφίχθη ὑπὸ στυρακίου· ἕως τὰ ὀστᾶ αὐτ τῆς τρισμὸν ἐποίησαν. Καὶ πάλιν ἐτύφθη διά λω ρίων ὠμοβύρσων τὰς ψύας καὶ τὴν κοιλίαν. Καὶ μετὰ ταῦτα εὐχαριστοῦσα, διὰ ξίφους ἐτμήθη τὴν κεφαλὴν,
col. 43–44page 13 of 82
PG 117:43Ο Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμην τῆς ὁσίας Θεοδώρας τῆς ἐν ᾿Αλεξανδρεία. Η ὁσία Θεοδώρα ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Ζήνωνος, ὡραῖα τὴν ὄψιν, καὶ πλουσίων γονέων θυγάτηρ, ἔχουσα ἄνδρα εὐλαβή, και φοβούμενον τὸν Θεόν. Ανήρ δέ τις πλούσιος, ὑπὸ τοῦ διαβόλου κινηθείς, ἐπεθύμησεν αὐτῆς, καὶ χρησάμενος γυναίῳ τινὶ τῶν πρὸς ταῦτα ἐπιτηδείων, ἐπλήρωσε τὴν ἁμαρτίαν αὐ τοῦ. Μετὰ δὲ τὴν ἁμαρτίαν μεταμεληθείσα ή θεο δώρα, καὶ μὴ φέρουσα τὸ ὄνειδος, ἐξεδύσατο τὴν στολὴν αὐτῆς, καὶ ἐνεδύσατο ἱμάτια ἀνδρεῖα πενιχρά, καὶ ἀπῆλθεν εἰς ἀνδρεῖον μοναστήριον, μετονομάσασα ἑαυτὴν Θεόδωρον. Ὁ δὲ ἀνὴρ αὐτῆς δι' αὐτήν, ἦν θρηνῶν καὶ κοπτόμενος. Τοσούτους δὲ πειρασμούς ὑπέστη παρῆ τῶν δαιμόνων, καὶ τοιούτους ἀγῶνας ἐπεδείξατο, ὡς μὴ μόνον τοῦ ἁμαρτήματος λύτρα. θῆναι, ἀλλὰ καὶ θαυμάτων ἀξιωθῆναι πολλῶν. Νο μίζοντες δὲ οἱ μοναχοί, ὅτι ἀνήρ ἐστιν ἐσπούδασε γάρ λαβείν), μετὰ τελευτὴν ἀπολούοντες. εὗρον αὐτὴν γὰρ κατά φύσιν γυναίκα, καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Αυτονόμου. Αὐτόνομος ὁ Ἱερομάρτυς, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ, ἐπίσκοπος γενόμενος Ιταλίας. Διὰ δὲ τὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν διωγμόν, καταλιπών τὴν Ἰταλίαν, κατέλαβε τὴν Βιθυνίαν. Καὶ ὑπεξί χθη παρὰ Κορνηλίου τινὸς Χριστιανοῦ. Κτίσας δι ναὸν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ ἀρχιστρατήγου Μιχαήλ, καὶ χειροτονήσας ἐν αὐτῷ ἐπίσκοπον τὸν Κορνήλιον, ἀπῆλθεν εἰς Κλαυδίου πόλιν, διδάσκων καὶ ἐκεῖ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ. Υποστρέψας δὲ, καὶ τὸν Κορνήλιον ἐπισκεψάμενος, καὶ κειτουργῶν ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἀρο χιστρατήγου Μιχαήλ, εἰς μανίαν ἐκίνησε τοὺς Ἕλ ληνας, μὴ φέροντας βλέπειν τὸν μὲν Χριστὸν προσ κυνούμενον ὑπ' αὐτοῦ, τὰ δὲ εἴδωλα καταφρονούμενα. Καὶ ἐπιτηρήσαντες τὸν καιρὸν, ὅτε ἐλειτούργει, εἰσε επήδησαν εἰς τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τοὺς περὶ αὐτὸν μετὰ μαχαιρῶν καὶ ξύλων εἰς φυγὴν τρέψαντες, ἐν αὐτῷ τῷ θυσιαστηρίῳ τὸν ἅγιον ὁμῶς, καὶ ἀπανθρώπως ἐφόνευσαν, καὶ παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Κορνούτου, Κορνοῦτος ὁ Ἱερομάρτυς ἦν μὲν ἐκ τῆς πόλεως Ικονίου, πρεσβύτερος εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν. Διωγμοῦ δὲ γενομένου κατὰ τῶν Χριστιανών, ἀπεστάλη ὁ ἄρχων τοῦ Ικονίου ὡμὸς καὶ ἀπάνθρωπος εἰς τὸ βασανίσαι τοὺς ἐκεῖ Χριστιανούς· καὶ πάντων φυγόντων διὸ τὸν φόβον, ὁ Κορνοῦτος με νος καταλειφθείς, ὑπήντησε τῷ ἄρχοντι. Καὶ ἐρω τηθεὶς ὑπ᾽ αὐτοῦ, θαρσαλέως τὸν Χριστὸν ὡμολα γησε, καὶ ἑαυτὸν Χριστιανὸν τέλειον ἀνεκήρυξεν, ἐλέγξας καὶ τῶν εἰδώλων τὴν ἀπάτην, καὶ τὸν ἄρ χοντα μυκτηρίσας· Διὰ τοῦτο κρατηθεὶς, καὶ δεθείς τοὺς πόδας σχοινίοις λεπτοῖς, σύρεται κατὰ τὰς πλα τοίης, καὶ ῥύμας τῆς πόλεως Ικονίου, ἕως τὸ αἷμα
col. 45–46page 14 of 82
PG 117:45αὐτοῦ ἔρρευσε ποταμιδὸν ἐπὶ τὴν γῆν. Καὶ τεθεὶς ὡσεὶ νεκρὸς ἠυχαριστει τῷ Θεῷ προσευχόμενος. Καὶ οἴνω τιμωρηθεὶς ἐπιπολύ, καὶ μέχρι τῆς ἐσχάτης ἀναπνοῆς τὸν Χριστὸν ἐπικαλούμενος, προστάξει τοῦ ἄρχοντος, ἀπετμήθη τὴν κεφαλὴν, παραθέμενος τὴν ψυχὴν τῷ θεῷ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδώρου τοῦ ἐν Αλεξανδρεία. Τοῦτον τὸν ἅγιον μάρτυρα Θεόδωρον, Χριστιανὸν ὄντα εὐλαβῆ καὶ ἐνάρετον, παρρησία κηρύττοντα τὸν Χριστὸν, καὶ Θεὸν ὁμολογοῦντα τοῦ παντὸς Δημιουργόν, ὁ τῶν ᾿Αλεξανδρέων δῆμος, εἰδωλολάτραι ὄντας, συναχθέντες ἐκράτησαν αὐτὸν, καὶ ἐτιμωρήσαντο ἰσχυρῶς. Καὶ πλέξαντες στέφανον ἀκάνθινον, περιέθηκαν αὐτοῦ τῇ κεφαλῇ, καὶ μετὰ ῥαβδίων ἔτυπτον, καὶ εἰς τὴν πόλιν δέσμιον περι ἦγον, χλευάζοντες αὐτὸν καὶ γελῶντες. Μετὰ τοῦτο ἔῤῥιψαν ἐν τῇ θαλάσσῃ. Αύρα δὲ γαλήνης τοῦτον ἐπὶ τῆς ξηρᾶς σῶον διέσωσε. Καὶ πάλιν κρατηθεὶς, δεδεμένος παρέστη τῷ ἄρχοντι. Καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρ νήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πεισθείς, αὖθις ἐβασανίσθη. Καὶ δοξάζων τὸν Θεὸν, καὶ εὐχαριστῶν τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ ὀνόματι, ἐν αὐταῖς ταῖς βασάνοις, κατα εδικάσθη παρὰ τοῦ ἄρχοντος ἀποκεφαλισθῆναι. Καὶ ἀπαγαγόντες αὐτὸν οἱ στρατιῶται εἰς τὸν τόπον τῶν καταδίκων, ἀπεκεφάλισαν. Καὶ οὕτω τελειωθείς, παρέδωκε τὸ πνεῦμα. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μακροβίου, Γορ. διανοῦ, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασι λείας Λικινίου· ὁ μὲν Μακρόβιος ἀπὸ Καππαδοκίας, ὁ δὲ Γορδιανὸς ἀπὸ Παφλαγονίας. Νέοι δὲ ὄντες τὴν ἡλικίαν, καὶ ἀνδρεῖοι καὶ σώφρονες, ἦσαν τεταγμένοι δουλεύειν εἰς τὴν τοῦ βασιλέως τράπεζαν, καὶ ἀγα πώμενοι παρ' αὐτοῦ διὰ τὴν ἀρετὴν, καὶ τὸ τοῦ προσώπου κάλλος. Αλλὰ διαγνωσθέντες είναι Χρι στιανοί, καὶ ποτὲ μὲν διὰ παρακλήσεως, ποτὲ δὲ δι' ἀπειλῆς ἀναγκαζόμενοι τὸν Χριστὸν ἀρνήσασθαι, καὶ μὴ πεισθέντες, ἐξωρίσθησαν εἰς τὴν χώραν Σκυ θίας. Καὶ φθάσαντες ἐκεῖ, εὗρον τοὺς ἁγίους Ζω τικόν, Λουκιανὸν, καὶ Ηλεὶ ἀγωνιζομένους, ἀθλοῦντας διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν. Καὶ μετὰ πολλὰς τὰς βασάνους, ὁ μὲν Ζωτικὸς καὶ ὁ Λουκιανός ξίφει ἐτελειώθησαν. Αὐτοὶ δὲ, μετὰ τοῦ Ἠλεί, τῇ φυλακῇ παρεπέμφθησαν. Καὶ ὁ μὲν ἀπεκεφαλίσθη· μακρόβιος δὲ καὶ Γορδιανὶς πυρὶ ἐτελειώθησαν. Ὁ δὲ Ουαλεριανὸς ἐπὶ τῷ τάφῳ τῶν ἁγίων θρηνῶν ἐξω έπνευσεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ιουλιανοῦ τοῦ ἐν Αγκύρα τῆς Γαλατίας. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Λικιννίου ἦν διωγμὸς μέγας κατὰ τῶν Χριστιανῶν· ἐγγὺς δὲ 'Αγκύρας τῆς Γα λατίας ὑπῆρχε πρεσβύτερος εὐλαβὴς ὄνομα πουλια νός. Διὰ δὲ τὸν διωγμὸν ἔφυγε, καὶ ἀπῆλθεν εἰς
col. 47–48page 15 of 82
PG 117:47α) που της μάρτυς του Χριστοῦ Πέτας ἦν πī; όλους, διδάσκων τι την ορθήν πίστιν, καὶ ὁμολογών τείψαι πιστέκων εἰς αὐτήν, κατεμηνύθη τῷ ἄρχοντι, και κρατηθείς παρ' αυτού, πρώτον μὲν ἐτύφθη σφο δομική, καὶ συνετρίβη πάντα τὰ ὀστᾶ του προσώπου. Μπε τα κρεμασθείς, ἐξέσθη ἐπὶ πολύ. Καὶ μετὰ ανένα υποθεση, υποδήματα σιδηρά, ὅλους ἔχοντα μακρούς και εξοῖς. Καὶ ἡλαύνετο τυπτόμενος ἔμ προσθεν ἵππων, ἀπὸ τῆς ἰδίας πόλεως, ἕως τῆς πόλ Όπως Διοκαισαρείας, καὶ ἀπὸ ταύτης, ἕως τῆς Σε λουκίας Τρέχοντι δὲ αὐτῷ ἁπαντήσασα τις γυνή ἀπεσπόγγιζε μετὰ λινοῦ τὰ αἵματα αὐτοῦ, καὶ ἠσπά
col. 49–50page 16 of 82
PG 117:49ζετο αὐτὰ κλαίουσα. Εἶτα τεθεὶς ὑποκάτω συκῆς ἀγρίας, καὶ τυφθεὶς ἰσχυρῶς, παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὸ πνεῦμα αὐτοῦ. Μετὰ δὲ θάνατον αὐτοῦ, ἐγένετο καρποφόρος ἡ συχή. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Νικήτα. Ο ένδοξος μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Νικήτας ὑπῆρ χεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, Γότθος τὸ γένος, εὐγενὴς ἐν τοῖς Γότθοις, καὶ πλούσ σιος· ὑπὸ δὲ Θεοφίλου τοῦ ὁσιωτάτου ἐπισκόπου Γοτθίας ἐδιδάχθη πίστιν. Τῶν δὲ Γότθων εἰς δύο μέρη διαχωρισθέντων, καὶ τοῦ μὲν ἑνὸς μέρους ένα ἔχοντος ἄρχοντα, τοῦ δὲ ἄλλου ἕτερον, προσέφυγε τοῦ ἑνὸς μέρους ὁ ἄρχων τῷ βασιλεῖ τῶν Ῥωμαίων ἐκστρατεύσας δὲ ὁ βασιλεὺς κατὰ τοῦ ἑτέρου ἄρχον. τος τῶν Γότθων, ἐνίκησεν αὐτὸν, καὶ ὑπέταξε τοὺς Γότθους· καὶ ἀπὸ τότε ἐπληθύνθη τὸ γένος τῶν Χρι στιανῶν ἐν αὐτοῖς· πρώτου ὄντος τοῦ ἁγίου Νικήτα, καὶ διδάσκοντος παρρησίᾳ τὸν λαὸν τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν. Μετὰ δὲ τὴν ὑποστροφὴν τοῦ βασιλέως μανέντες οἱ ἄπιστοι τῶν Γότθων, εκίνησαν διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν· καὶ τοὺς μὲν ἄλλους βασά νισαν διαφόρως· τὸν δὲ ἅγιον Νικήταν πολλὰ τιμω ρήσαντες πυρὶ παρέδωκαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Φιλοθέου τοῦ Θαυματουργού. Φιλόθεος ὁ Θαυματουργὸς ὑπῆρχε μὲν ἀπὸ τοῦ θέματος Οψικίου· ἦν δὲ πρεσβύτερος· πολλὰ δὲ τὸν Θεόν ἀπὸ νέας ηλικίας θεραπεύσας, νηστεύων, ἀγρυπνῶν, προσευχόμενος, τὸν πλοῦτον αὐτοῦ σκορπίζων εἰς τοὺς πένητας, ἐν θρήνῳ καὶ κλαυθμῷ τὰς ἡμέρας αὐτοῦ διάγων, διὰ τὸ ἐννοεῖν τὰς ἐκεῖθεν τῶν ἁμαρτώλων κολάσεις, καὶ τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς» καὶ τὸν ἀκοίμητον σκώληκα· καὶ πολλοὺς ἐπιστηρίο ζων, καὶ ὠφελῶν διὰ τῆς αὐτοῦ διδασκαλίας, καὶ ἀμέμπτως τῷ θεῷ λειτουργῶν, ἐδέξατο χαρίσματα θαυματουργίας, δαίμονας ἐκβάλλειν, ἀσθενοῦντας θε ραπεύειν, λεπρούς καθαρίζειν, ἱετοὺς ἐν ταῖς ἀδρο χίαις κατάγειν ποιεῖ γὰρ ὁ Κύριος τὸ θέλημα τῶν φοβουμένων αὐτὸν, καὶ τῆς δεήσεως αὐτῶν εἰσακούει Οὕτω δὲ θαυματουργῶν, καὶ τοῖς προσερχομένοις αὐτῷ ἐτοίμως τὰς αἰτήσεις παρέχων, ἐν εἰρήνῃ ἐτε λειώθη. Καὶ ταφείς βρύει παραδόξως ἐκ τῶν τιμίων ὀστέων αὐτοῦ ἷς σεων ἔλαιον μέχρι τῆς σήμερον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαξίμου, Θεοδό του καὶ Ἀσκληπιοδότης. Οὗτοι ἐγένοντο ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ τοῦ διώκτου τῶν Χριστιανῶν, ὑπάρχοντες ἀπὸ Μαρκιανουπόλεως τῆς Θράκης. Διδάσκοντες δὲ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ κατὰ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ πορευόμενοι νυκτὸς καὶ ἡμέρας, καὶ πολλοὺς ἀπὸ τῆς τῶν εἰδώ λων πλάνης ἐπὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν μετάγοντες, ἐκρατήθησαν παρὰ τοῦ τῆς Θρᾴκης στρατηγοῦ. Καὶ πρῶτον μὲν ἐτύφθησαν ῥάβδοις, καὶ
col. 51–52page 17 of 82
PG 117:51εξέσθησαν, ἕως ἐφάνη τὰ ὀστᾶ αὐτῶν. Ἔπειτα και πέντες χεῖρας, πόδας, ωτία, ἀπεῤῥίφησαν ἐν τῇ γῇ, ὡσεὶ νεκροί. Καὶ ἀρθέντες ἐπὶ ἁμαξῶν, ἤχθησαν εἰς Αδριανούπολιν. Καὶ πάλιν κατηναγκάσθησαν ὑπὸ τοῦ στρατηγοῦ, κἂν λόγῳ θῦσαι τοῖς εἰδώλοις. Ὡς δὲ οὐκ ἐπείσθησαν τοῦτο ποιῆσαι, ἀλλὰ μᾶλλον ἐμυκτήρισαν τὰ εἴδωλα, είπόντες, ὅτι οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνιά εἰσι, καὶ ἐπικατάρατοι ὑπάρχουσι καὶ αὐ τοί, καὶ οἱ σεβόμενοι αὐτοὺς, τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθ θησαν. Καὶ σὺν αὐτοῖς ἐτελειώθη ἡ μάρτυς Ασκλη πιοδότη καὶ συγγενὴς αὐτῶν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἀγιωτάτου Μαρτίνου πάπα Ρώμης. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, καὶ ὁμολογητής Μπρ τῖνος ὑπῆρχε πάπας τῆς παλαιᾶς Ρώμης, ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ ἐγγόνου Ἡρακλείου. Ἐπεὶ δὲ οὗτος ὁ Κωνσταντῖνος ἦν αἱρετικός μονο θελήτης, ὁμοίως καὶ Παῦλος ὁ Κωνσταντινουπόλεως πατριάρχης, μαθὼν περὶ τούτου ὁ πάπας Μαρτίνος, ἐδήλωσε διὰ γραμμάτων τῷ βασιλεῖ, καὶ τῷ πα τριάρχῃ, ἀρνήσασθαι τὴν τῶν μονοθελητῶν αἵρεσιν. Καὶ μὴ πείσας αὐτοὺς, συνεκάλεσε τὴν ἐν Ῥώμη σύνοδον, καὶ ἀνεθεμάτισε τὴν τοιαύτην αἵρεσιν, καὶ τους ταύτῃ προσκειμένους. Εἶτα μετεκλήθη παρά τοῦ βασιλέως μαθόντος τοῦτο, καὶ δηλώσαντος αὐτῷ ἐλθεῖν εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἐπὶ τῷ ποιῆσαι πάν, εἴτι βούλοιτο. Τὸ δὲ ἦν δόλος. Ἐλθέντα γὰρ τὸν ἅγιον ἠτίμωσαν ὅτε βασιλεύς, ὅτε πατριάρχης. Καὶ δημεύσαντες ἀπέκλεισαν εἰς σκοτεινὴν φυλακήν. Εἶτα ἐξωρίσθη εἰς Χερσῶνα τὴν πόλιν· καὶ ἐν αὐτῇ Ο πολλὰ δεινὰ παθὼν, ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πορφυρίου. Πορφύριος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, τέρπων ἐπὶ τραπέζῆς αὐτοῦ, καὶ ποιῶν ὅσα καὶ οἱ μιμολόγοι. Ότε δὲ εἶδεν αὐὸν ἀρνησάμενον τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, καὶ προσκυνήσαντα τὰ εἴδωλα, Θεοὺς ἑαυ τοῦ ποιησάμενον αὐτά, ζήλῳ θείῳ κινηθείς, ἤλεγξεν αὐτὸν ἐνώπιον τῆς συγκλήτου πάσης, παραβάτην αὐτὸν εἰπών, καὶ δυσσεβῆ, καὶ παράνομον, καὶ ἀχά ριστον τῆς εἰς αὐτὸν γενομένης εὐεργεσίας τοῦ Θεοῦ, καὶ βασιλείας. Ὅθεν ὀργισθεὶς ὁ Ἰουλιανὸς, πρῶτον μὲν ἐτιμωρήσατο αὐτὸν ἀνηλεῶς, ἐν πολλαῖς καὶ πικραῖς βασάνοις. Καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ὅλον κατέξανε, ταῖς μάστιξι τύπτων, ἕως ἐγυμνώθη τὰ ὀστᾶ. Εἶτα προσέταξε τοῖς δημίοις ἀποκεφαλίσαι αὐτόν. Καὶ οὕτω δεξάμενος τὴν ἀπόφασιν, ἀπήχθη δέσμιος ἐπὶ τὸν τόπον τῆς σφαγῆς. Καὶ ξίφει πληγείς, ἐτελειώθη ἀντὶ τοῦ προσκαίρου βασιλέως, κτησάμενος τὸν ἀθάνατον, καὶ ἀντὶ τῆς φθαρτῆς τρυφῆς, τὴν αἰώνιον ἀπόλαυσιν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Μελιτινῆς. Η μάρτυς Μελιτινὴ ὑπῆρχεν ἀπὸ Μαρκιανουπόλεως τῆς Θράκης ἐπὶ ᾿Αντωνίνου Καίσαρος Ρω μαίων. Τὸν Χριστὸν δὲ κηρύττουσα, ἐκρατήθη παρὰ
col. 53–54page 18 of 82
PG 117:53τοῦ ᾿Αντιόχου τοῦ τῆς αὐτῆς πόλεως ἄρχοντος. Καὶ ὁμολογήσασα ἑαυτὴν Χριστιανὴν, ἐτύφθη σφοδρώς. Βἶτα ἠναγκάσθη εἰσελθεῖν εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, καὶ θῦσαι. Καὶ εἰσελθοῦσα ηὔξατο πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσον τὰ εἴδωλα, καὶ συνετρίβησαν. Εκ τούτου ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ Έλληνες πολλοί· ἀλλὰ καὶ αὐτὴ ἡ τοῦ ἄρχοντος γυνή. Καὶ πάλιν τυφθεῖσα ἐ βάφη εἰς φυλακήν. Καὶ πάλιν τῆς φυλακῆς ἐξελθοῦσα ἐκρεμάσθη γυμνή, καὶ ἐξέσθη τὰς πλευράς. Καὶ πάλιν εἰσαχθεῖσα εἰς ἕτερον ναὸν εἰδωλικὸν, θῦσαι, ηύξατο· καὶ πεσόντα τὰ εἴδωλα διεσκορπίσθησαν εἰς μικρά. Τότε λαβοῦσα τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν, ἀπεκεφαλίσθη. Τὸ δὲ λείψανον αὐτῆς ἀνελόμενος ἀνὴρ εὐλαβὴς, καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν, ᾿Ακάκιος ὄνομα, καὶ ἀπαγαγὼν ἐν τῇ νήσῳ τῆς Δήμνου κατο έθετο. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων τριῶν παρθένων καὶ ἀδελ φῶν, Πίστεως, Ελπίδος, Αγάπης, καὶ τῆς μητέρος αὐτῶν Σοφίας. Η μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Σοφία, μετὰ τῶν τριῶν αὐτῆς θυγατέρων, ὑπῆρχεν ἀπὸ τῆς χώρας Ιταλίας. ᾿Αγαπῶσα δὲ γενέσθαι Χριστιανή, παραλαβοῦσα τρεῖς αὐτῆς θυγατέρας, ἐπὶ τῆς ᾿Αδριανοῦ βασιλείας, ἀπῆλθεν εἰς Ρώμην, καὶ ἐβαπτίσθη μετ' αὐτῶν κρύφα ὑπὸ τοῦ τῆς Ρώμης ἐπισκόπου. Καὶ μετὰ τὸ βαπτισθῆναι, ἐδίδασκον καὶ ἄλλους τὰ περὶ τοῦ Χρι στοῦ. Καὶ πολλοὺς ἐπίστρεφον ἐπὶ τὸν Κύριον· δικο γνωσθεῖσαι δὲ ἐκρατήθηκαν παρὰ ᾿Αδριανοῦ, καὶ ἐβασανίσθησαν. Καὶ πρῶτον μὲν ἡ ἁγία Πίστις δώ δεκα ἐτῶν ὑπάρχουσα, κρεμασθεῖσα, καὶ ξεσθεῖσα, ἀπεκεφαλίσθη. Επειτα ή δευτέρα ἀδελφὴ Ἐλπίς, δέκα ἐτῶν οὖσα, βάβδοις τυφθεῖσα, καὶ αὐτὴ ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ τρίτη ἡ ἁγία ᾿Αγάπη ἔννατον χρόνον ἄγουσα, ἐν καμίνῳ βληθεῖσα, καὶ ἀβλαβὴς ἐξελ θοῦσα, ξίφει κατεκόπη. Ἡ δὲ μήτηρ αὐτῶν Σοφία εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ ἐπὶ πᾶσιν, ἔθαψεν αὐτὰς, καὶ ἐπὶ τῷ τάφῳ πεσοῦσα καὶ κλαύσασα, ἀπέδωκε τὴν ψυχήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος 'Αγαθοκλίας. Η μάρτυς ᾿Αγαθοκλία υπήρχε μὲν Χριστιανή δούλη δὲ Νικολάου τινὸς, καὶ Παυλίνης τῆς γυναικός αὐτοῦ, τῶν γεγονότων Χριστιανῶν, καὶ μετὰ ταῦτα καταλιπόντων τὸν Χριστιανισμὸν, καὶ τὰ εἴδωλα προσκυνούντων. Ἡναγκάζετο οὖν καὶ ἡ μάρτυς ἀρ νήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ προσελθεῖν τοῖς εἰδώλοις, Καὶ μὴ πειθομένη, ἐτιμωρεῖτο ἐπὶ χρόνοις οκτώ, καθημέραν διαφόροις ἐξεταζομένη βασάνοις· ποτὲ μὲν μὲτὰ λίθων τραχέων τυπτομένη κατὰ τοῦ σπονδύλου, καὶ τοῦ προσώπου. Ποτὲ δὲ μετὰ ῥάβδων κατὰ τῆς κεφαλῆς, καὶ τῶν ὤμων. Μὴ πεισθεῖσα δι ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, μετὰ σφύρης σιδηρᾶς συν τρίβεται, καὶ τὴν γλῶσσαν ἐκτέμνεται, καὶ εἰς φυ λακὴν ἀποκλείεται· παραγγελίας γενομένης, μὴ δου θῆναι αὐτῇ παρά τινος τροφήν. Κατ' οικονομίαν δὲ Θεοῦ ὄρνις ή λεγομένη ἀηδών, φέρουσα μικρὰ
col. 55–56page 19 of 82
PG 117:55ἀκρόδρυα, διέτρεφεν αὐτήν. Εἶτα εἰσελθοῦσα ἡ κυρία αὐτῆς ἐν τῇ φυλακῇ, μετὰ μοχλοῦ σιδηροῦ πεπυρακτωμένου ἀνεῖλεν αὐτήν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Λουκίας τῆς χερ Γεμινιανοῦ τοῦ πνευματικοῦ ρας, καὶ αὐτῆς. υἱοῦ Ἡ μάρτυς Λουκία ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐν Ῥώμῃ τῇ πόλει πλουσία μεν σφό δρα, καὶ περιφανής· χρόνων δὲ οὖσα ἑβδομηκοντα πέντε, χηρεύσασα ἔτη τριακονταέξ. Ἔχουσα δὲ υἱὸν γνήσιον, ὀνόματι Εὐτρόπιον, εἰδωλολάτρην, οὐχ ἐδυνήθη πεῖσαι αὐτὸν προσελθεῖν τῷ Χριστῷ, ἀλλὰ μᾶλλον κατεμηνύθη παρ' αὐτοῦ τῷ Μαξιμιαν. Καὶ κρατηθεῖσα, καὶ μὴ πεισθεῖσα θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, ἐνεβλήθη εἰς λέβητα πεπληρωμένην μολύβδου, καὶ πίσσης κοχλάζοντα. Καὶ ἐξελθοῦσα ἀβλαβὴς, περιήρχετο τὴν πόλιν τυπτομένη. Συνήντησε δὲ ὁ ἅγιος Γεμινιανός, καὶ ἠκολούθησεν αὐτῇ. Καὶ μετὰ μικρὸν βαπτισθεὶς, ἐκλήθη αὐτῆς υἱὸς πνευματικὸς, καὶ σὺν αὐτῇ ἐλθὼν εἰς πρόσωπον τοῦ βασιλέως, ώμο. ἀγγέλου ἀπήχθησαν εἰς τὸ Ταυρομένιον. Καὶ ὁ μὲν Γεμινιανὸς παρὰ τοῦ ἄρχοντος ξίφει ἐτελειώθη. Ἡ δὲ Λουκία ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. τὸν Χριστὸν, καὶ ἐτιμωρήθη. Εἶτα ὑπὸ ἁγίου ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Η Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Συμεών, ἐπι Ο σκόπου Ιεροσολύμων. Συμεὼν ὁ Ἱερομάρτυς, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασι λείας Τραϊανού, δεύτερος ἐπίσκοπος Ιεροσολύμων γενόμενος, μετὰ Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ Κυρίου. Ην δὲ ἐξάδελφος αὐτοῦ τε τοῦ Κυρίου, καὶ τοῦ Ἰακώβου, υἱὸς γεγονώς τοῦ Κλεώπα. Οὗτος γὰρ καὶ Ἰωσὴφ ὁ χρηματίσας κατὰ σάρκα πατὴρ τοῦ Κυρίου, μᾶλλον δὲ ὀνομασθεὶς, ἀδελφοὶ νόμιμοι ἦσαν. Οὗτος δὲ ὁ Συμεών κατηγορηθεὶς παρὰ τῶν Ἰου δαίων, ὡς κηρύττων τὸν Χριστὸν, καὶ κρατηθεὶς ὑπὸ τῶν ἀρχόντων τῶν Ἑλλήνων, ἐτύφθη σφοδρῶς. Καὶ πολλαῖς βασάνοις ἐξετασθεὶς, ἀπεκλείσθη εἰς φυλα κὴν, λιμῷ καὶ κακουχία δαπανώμενος. Εἶτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς, καὶ πάλιν ἀναγκασθεὶς ἀρνήσεσθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πεισθείς, σταυρῷ προσ ηλωθείς, τὸν βίον ἀπέλιπεν, ὑπάρχων ἐτῶν ἑκατὸν εἴκοσι. Καὶ τὸ μὲν ἱερὸν σῶμα αὐτοῦ παρὰ τῶν συγ γενῶν αὐτοῦ παρεδόθη τῇ γῇ· ἡ δὲ μακαρία αὐτοῦ ψυχὴ ἀνελθοῦσα εἰς οὐρανούς, μετὰ τῶν ἁγίων εὐφραίνεται αιωνίως, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ 49 Μνμήη τοῦ ὁσίου Εὐμενίου, ἐπισκόπου Γορτύνης, τοῦ θαυματουργού. Εὐμένιος ὁ θαυματουργὸς ὑπῆρχεν ἀπὸ νέας ἡλικίας Χριστιανὸς εὐλαβὴς, καὶ τὸν Θεὸν φοβούμενος. Πλούσιος δὲ ὧν διεσκόμπιζεν εἰς τοὺς πτωχοὺς πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτῷ. Αὐτὸς δὲ ἦν νηστεύων, καὶ προσευχόμενος πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὐτοῦ· ἐκπληρῶν καὶ τὴν τοῦ μεγάλου ἀποστόλου
col. 57–58page 20 of 82
PG 117:57Παύλου παραίνεσιν. Καὶ γὰρ ἔχαιρε μετὰ χαιρόντων, καὶ ἔκλαιε μετὰ κλαιόντων. Δεὶ δὲ περιέφερεν ἐπὶ τοῦ προσώπου τὸ δάκρυον. Εἶχε δὲ καὶ τοῦτο ἔργον, τὸ μηδέποτε παραδέξασθαι διαβολὴν κατὰ τινος, ἢ και τακρῖναι ἄνθρωπον. Αλλ' εἴποτε καὶ ἤκουσε κατὰ ἀνθρώπου τι πταίσμα, ἐνόμιζεν, ὅτι αὐτὸς τοῦτο ἐποίησε. Διὰ οὖν τὰ τοιαῦτα αὐτοῦ κατορθώματα ἐκλε γεὶς παρὰ τοῦ κλήρου καὶ τοῦ λαοῦ, προεχειρίσθη ἐπίσκοπος Γορτύνης, τῆς Κρητῶν νήσού. Καὶ ζήσας ἐν τῇ ἀρχιερωσύνῃ χρόνους πολλούς, καὶ πολὺν λαὸν διδάξας τὰ μερὶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ θαυμάτων πολλῶν χάριν λαβών, ἐκοιμήθη, θαυ ματουργῶν καὶ μετὰ θάνατον ἕως τοῦ νῦν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Αριάδνης. Η μάρτυς Αριάδνη ὑπῆρχεν ἐπὶ ᾿Αδριανοῦ καὶ ᾿Αντωνίνου τῶν βασιλέων· Χριστιανή μεν, δούλη δὲ πλουσίου τινὸς πρώτου τῆς χώρας Φρυγίας. Εν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν, γενεθλίων γενομένων τοῦ υἱοῦ κυ ρίου αὐτῆς, ἠναγκάσθη ἐν τῷ ναῷ τῶν εἰδώλων ἀπελθεῖν μετ᾿ αὐτῶν, καὶ συνεορτάσαι αὐτοῖς. Μή πεισθεῖσα δὲ, ἐτύφθη ἀνιλεῶς, καὶ ἐνεβλήθη εἰς φυ λακήν. Καὶ ἐλιμοκτονήθη ισχυρᾶς. Εἶνα τῆς φυ λακῆς ἐκβληθεῖσα παρεδόθη τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι, ἐπὶ τῷ τιμωρηθῆναι. Καὶ ὑπ' ἐκείνου πάλιν ἀναγ κασθεῖσα θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μή πεισθεῖσα, ἐκρεμάσθη, καὶ τὰς πλευρὰς ἐξέσθη. ᾿Απολυθεῖσα δὲ τῆς φυλακῆς, καὶ εὑροῦσα διωρίαν, πρὸς τὸ ὄρος ἐξέδραμε φεύγουσα. Γνόντες δὲ τοῦτο οἱ στρα τιῶται, κατεδίωκον αὐτὴν μετὰ ξιφῶν. Καὶ ἰδοῦσα, ὅτι κατασφάζεται, ηὔξατο πρὸς τὸν Θεὸν λυτρω. θῆναι ἀπ᾿ αὐτῶν. Καὶ σχισθείσης πέτρας, προσο τάγματι Θεοῦ, εἰσῆλθεν ἐν αὐτῇ, τῆς πέτρας πάλιν ἀσφαλισθείσης, καὶ κρυψάσης αὐτὴν ἔσωθεν, ἕως οὕτως εὐχαριστοῦσα ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Τροφίμου, Δορυ μέδοντος καὶ Σαββατίου. Οὗτοι οἱ μάρτυρες ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασιλείας Πρόβου. Τελουμένου δὲ ἱπποδρομίου εἰς ᾿Αντιόχειαν τῆς Πισιδίας, εἰσελθόντες εἰς τὸ θέατρον ὁ Τρόφιμος, καὶ ὁ Σαββάτιος, καὶ ἰδόντες τοὺς Ἕλληνας θύοντας τοῖς εἰδώλοις, ἐστέναξαν ἐκ ψυχῆς, καὶ εἶπον πρὸς τὸν Θεόν· Κύριε, δὸς τοῖς πεπλανημένοις ἀνθρώποις τούτοις καταλιπεῖν τὰ εἴδωλα, καὶ γνωρίζειν σε τὸν μόνον Θεόν, καὶ τὸν μονογενῆ σου Υἱὸν, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον. Τοῦτο δὲ εἰπόντες, καὶ γνωσθέντες Χριστιανοί εἶναι, ἐκρατήθησαν παρὰ τοῦ ἄρχοντος. Καὶ πρῶτον μὲν ὁ Τρόφιμος τυφθείς, καὶ ξεσθεὶς ἐνεβλήθη εἰς φυλακήν. Εἶτα ἤχθη καὶ ὁ Σαββάτιος, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, βασανιζόμενος καὶ ξεόμενος παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Μετὰ δὲ ταῦτα ἐκβληθείς τῆς φυλακῆς ὁ Τρόφιμος, καὶ ὑποδεθεὶς ὑποδήματα σι δηρᾶ, ἀπεστάλη τῷ ἄρχοντι τῆς τῶν Συνάδων πόλεως. Καὶ ὑπ' ἐκείνου τιμωρηθεὶς ἀπεκλείσθη. Ὁ δὲ Δορυ μέδων ἀπελθὼν πρὸς τὸν Τρόφιμον, ἐγένετο Χριστιανὸς. Καὶ γνωσθέντες ἀπεκεφαλίστησαν ἀμφότεροι.
col. 59–60page 21 of 82
PG 117:59Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ἰαννουαρίου, ἐπισκόπου Βενεβεντοῦ, καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Ιαννουάριος ὁ ἱερομάρτυς μετὰ τῆς συνοδίας αὐ τοῦ, ἦν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐπίσκοπος γενόμενος τῆς πόλεως Βενεβεντοῦ. Διὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν ἐν δεσμοῖς κατείχετο ἐν Πα τιόλοις, μετὰ Σόσσου, Πρόκλου, Ευτυχίου, καὶ Ακουστίου τῶν διακόνων. Ὁ δὲ ἄρχων τῆς χώρας Τιμόθεος, ἐλθὼν εἰς Ποτιόλους, καὶ εὑρὼν τὸν ἅγιον εἰς τὰ δεσμὰ, ἐξαγαγὼν τῆς φυλακῆς, ἐνέβαλεν εἰς κάμινον. Καὶ ἐξελθόντα αὐτὸν ἀβλαβή ἐκ τῆς καμί νου θεασάμενος, μᾶλλον ἐμάνη. Καὶ προσέταξε τοῖς δημίοις, κόψαι τὰ νεῦρα τῶν ποδῶν αὐτοῦ· ὑπο με!να δὲ καὶ τιμωρίαν ταύτην ὁ ἅγιος, πάλιν ἀπο δ εδόθη τῇ φυλακή. Ελθόντες δε εἰς ἐπίσκεψιν αὐτοῦ ἐκ Βενεβεντοῦ δύο κληρικοὶ Φαῖστος, καὶ Δεσιδέριος, εκρατήθησαν καὶ αὐτοί· καὶ συνεδέθησαν τῷ ἐπι σκόπῳ, καὶ τοῖς διακόνοις ἐν τῇ φυλακῇ. Εἶτα ἐκβληθέντες, ἐθηριομόχησαν. Καὶ μηδὲν ἀδικηθέν. τες, προστάξει τοῦ ἄρχοντος, τὰς κεφαλὰς ἀπ ετμήθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων ον' μαρτύρων, Νείλου, Πηλέως, Ἡλία, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Τῶν ἁγίων τούτων μαρτύρων, οἱ μὲν ἑκατὸν ἀπῆρχον ἐκ τῆς Αἰγύπτου, Χριστιανοὶ ὄντες, καὶ τὴν Χριστὸν παρρησίᾳ κηρύττοντες, διὰ τοῦτο κρατι θέντες παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, τους δεξιούς ἐξ ωρύχθησαν ὀφθαλμοὺς, καὶ τῶν ἀριστερῶν ποδῶν τὰς ἀγκύλας σὺν τοῖς νεύροις ἀπὸ ξίφους διεκόπησαν. Εἶτα ἐκβληθέντες εἰς κάμινον, ἐτελειώθεσαν. Οι δὲ πεντήκοντα ἦσαν ἐκ τῆς Παλαιστίνης, καὶ διὰ τὸν Χριστὸν τὰ ὅμοια τοῖς ἄλλοις καὶ αὐτοὶ παθόντες παρὰ τοῦ τῆς χώρας ἄρχοντος, ἀπεκλείσθησαν εἰς φυλακὴν, καὶ κατεδικάσθησαν ἐργάζεσθαι μετὰ τῶν λοιπῶν καταδίκων τὴν ἐργασίαν τῶν μετάλλων. Ὕστερον δὲ καὶ αὐτοὶ προσαχθέντες τῷ δουκί, καὶ ποτε μὲν παρακλήσεσι, ποτὲ δὲ ἀπειλαῖς ἀναγκασθέντες ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ θῆσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθέντες, τὴν διὰ τοῦ πυρὸς ἀπόφασιν ἐδέξαντο. Αναφθείσης οὖν καμίνου μεγάλης, χαίροντες καὶ δοξάζοντες τὸν Θεὸν, εἰσῆλθον ἐν αὐτῇν καὶ ἐτελειώθησαν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τῆς ὁσιομάρτυρος τοῦ Χριστοῦ Σωσάννης. Σωσάννα ἡ ὁσιομάρτυς, ὑπῆρχεν ἐκ τῆς χώρας Παλαιστίνης, θυγάτηρ ἱερέως τῶν εἰδώλων, ὀνόματι Αρτεμίου. Μετὰ δὲ τελευτὴν τοῦ πατρὸς αὐτῆς, καὶ τῆς μητέρας, διδαχθεῖσα τὸν λόγον τῆς ἀληθείας ὑπὸ Σιλβανοῦ πρεσβυτέρου, ἐβαπτίσθη. Εἶτα τὸν πλοῦτον αὐτῆς διανείμασα τοῖς πτωχοῖς, καὶ κατα λιποῦσα τὸν κόσμον, ἀπῆλθεν εἰς μοναστήριον, καὶ γέγονε μοναχή, περιβαλλομένη σχῆμα ἀνδρεῖον, καὶ μετονομασθεῖσα Ιωάννης, πρὸς τὸ μὴ γνωρίζεσθαι. Νεμιζομένη δὲ ἀνὴρ, ελοιδορήθη παρά γυναικός
col. 61–62page 22 of 82
PG 117:61τινος ὑποβληθείσης ἀπὸ τοῦ διαβουλου, ὅτι τὰ ἀνδρὸς εἰς αὐτὴν διεπράξατο· καὶ ἐρευνηθεῖσα παρὰ παρ θένου, καὶ εὐρεθεῖσα φύσει γυνή, ᾔσχυνε τὴν κατ ἡγορον. Εἶτα ἀπελθοῦσα εἰς Ελευθερόπολιν, διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτῆς, ἐχειροτονήθη ὑπό τοῦ ἐπισχοπου διακόνισσα. Καὶ διὰ τὸ κηρύττειν παρρησία τὸν Χριστόν, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ ἡγεμόνος. Καὶ πολλὰ βασανισθεῖσα, καὶ εἰς φυλακὴν ἐμβληθεῖσα πρὸς Κύριου ἐξεδήμησεν. Αθλησις τοῦ Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἁγίου μεγαλομάρτυρος σταθίου, καὶ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Θεοπίστης, καὶ τῶν τέκνων αὐτῶν Θεοπίστου καὶ ᾿Αγα πίου. Ο μεγαλομάρτυς Εὐστάθιος ὑπῆρχεν ἐν τῇ Ρώμη στρατηλάτης, ἐπὶ Τραϊανοῦ τοῦ βασιλέως, λεγόμενος μὲν αὐτὸς Πλακίδας, ἡ δὲ γυνὴ αὐτοῦ Τα τιανή. Διὰ δὲ τὴν ἐλεημοσύνην αὐτοῦ ἠθέλησαν ὁ Θεὸς σῶσαι αὐτόν, Κυνηγοῦντι γὰρ αὐτῷ ἐφάνη ὁ Χριστὸς ἐν σχήματι ἐλάφου, ἔχοντος ἐπὶ τῶν κεράτων σταυ ρὸν λάμποντα ὑπὲρ τὸν ἥλιον· καὶ μέσον εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἐξῆλθε φωνὴ ἐκ τοῦ ἐλάφου λέγουσα· Ο Πλακίδα, τί με διώκεις; ἐγώ εἰμι Ἰης σοῦς ὁ Χριστός. Πιστεύσας οὖν αὐτῷ, καὶ Βαπτισθεὶς σὺν τῇ γυναικὶ, καὶ τοῖς τέκνοις, καὶ πάσῃ τῇ οἰκίᾳ, τοσοῦτον ἐπολεμήθη ὑπὸ τοῦ διαβόλου, ὥστε μὴ μόνον τὸν πλοῦτον αὐτοῦ ἀπολέσαι, ἀλλὰ καὶ τὴν γυναῖκα αἰχμάλωτον ἰδεῖν, καὶ τὰ παιδία ὑπὸ θη ρίων ἀρπαγέντα, καὶ ἑαυτὸν γυμνὸν ἐπὶ ξένης μια σθαρνοῦντα, καὶ τρεφόμενον. Ὁ δὲ θεὸς πάλιν ἐχά ρίσατο αὐτῷ καὶ τὴν γυναῖκα, καὶ τὰ τέκνα, καὶ τὸν πλοῦτον. Ζητηθεὶς γὰρ παρὰ τοῦ βασιλέως, ἀπ. ἔλαβε τὸ πρότερον ἀξιώμα. Εἶτα διαγνωσθείς εἶναι Χριστιανός, ἐβλήθη εἰς χαλκοῦν βούν ἐκπυρωθέντα, σὺν τῇ κυναικὶ, καὶ τοῖς τέκνοις, καὶ ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΚΑ'. Μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν Ἰσακίου, Μελετίου, ἐπισκόπων τῆς Κύπρου. Ο Οἱ ὅσιοι καὶ μακάριοι Πατέρες Ισάκιος καὶ Με λέτιος γεγόνασιν ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας Κύπρου, κατὰ ἄλλους καὶ ἄλλους καιρούς. Ὁ μὲν Ισάκιος πρότερον· ὁ δὲ Μελέτιος ὕστερον, εὐλαβεῖς ἀμφό τεροι, καὶ τοῦ Θεοῦ τὸν φόβον ἐν ἑαυτοῖς ἀεὶ περιο φέροντες, καὶ τῇ ἀρχιερωσύνῃ καλῶς ἐμπρέποντες, ἀμέμπτως τῷ Θεῷ λειτουργοῦντες, καὶ τοῖς πτωχοῖς προθύμως διανέμοντες πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῖς, καὶ κατὰ τὸν προφήτην ὅλην τὴν ἡμέραν ἐλιοῦντες, καὶ δανείζοντες οὐ μόνον τὸν ἄρτον αὐτῶν, ἀλλὰ καὶ τὸν κατὰ τὴν διδαχὴν πιστὸν λόγον χηρών προς ἱστάμενοι, ὀρφανούς οικτείροντες, ὀλιγοψύχους που ραμυθούμενοι, τοῖς πᾶσι τὰ πάντα γινόμενοι, ἵνα πάντας κερδάνωσιν. Οὕτω δὲ βιοῦντες, ἠξιώθησαν καὶ χαρίσματος θαυμάτων, Καὶ πολλοὺς καὶ διὰ τῶν Τάσεων ὠφελήσαντες, ἐν βαθυτάτῳ γήρα, κατὰ δια φόρους, ὡς εἴρηται, καιροὺς ἐν τῇ αὐτῇ τῇ δι᾽ ἔτους ἡμέρᾳ, πρὸς τὸν Θεὸν ὃν ἐκ βρέφους ποθήσαντες ἐθεράπευσαν, ἐξεδήμησαν.
col. 63–64page 23 of 82
PG 117:63Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδώρου, τοῦ ἐν Πέργη της Παμφυλίας μαρτυρήσαντος. Θεόδωρος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ ᾿Αντωνίνου Καί σαρος Ρωμαίων, προγενέστερος τυγχάνων τοῦ ἁγίου Θεοδώρου, τοῦ ἐν ᾿Αμασεία μαρτυρήσαντος, ἔτη ἑβδομηκονταέξ. Εστρατεύθη δὲ καὶ αὐτὸς εἰς τὸ τάγμα τῶν τυρώνων, διὰ τὸ νέος εἶναι, καὶ τὴν ἡλικίαν μέγας, καὶ τὸ πρόσωπον εὔμορφος. Αλλ' ἀναγκαζόμενος θύσαι τοῖς εἰδώλοις, καταφρονήσας τῆς ἐπι γείου στρατίας, καὶ τοῦ φθαρτοῦ βατιλέως, καὶ εἰπών· Ἐγὼ τῷ ἐπουρανίω βασιλεῖ Χριστῷ ἐστρα τεύθην, ἀφ' οὗ ἐβαπτίσθην, καὶ τῷ ἐπὶ γῆς βασιλεῖ δουλεύειν οὐ θέλω εκρατήθη παρὰ τοῦ ἄρχοντος, καὶ τυφθεὶς ἐνεβλήθη εἰς κάμινον· καὶ ἐξῆλθεν ἀβλαβής, μηδὲ τὸ τυχὸν σπάραγμα ἔχων. Ιδόντες δὲ αὐτὸν δύο στρατιῶται, Σωκράτης καὶ Διονύσιος, μηδὲν βλαβέντα ἐκ τοῦ πυρὸς, ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ καὶ ἀπεκεφαλίσθησαν σὺν τῆ μητέρι τοῦ ἁγίου και λουμένῃ μὲν Φιλίππα, πρὸ ὀλίγου ἐλθούσῃ εἰς ἐπι σκεψιν τοῦ υἱοῦ. Αὐτὸς δὲ πολλαῖς πρότερον βασι νοις ὑποβληθεὶς. ὕστερον σταυρῷ προσηλωθείς, πρὸς υὑρανοὺς ἀνέδραμε χαίρων. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα "Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος καὶ ἀποστόλου Κοδράτου, ἐπισκόπου Μαγνησίας, καὶ τῆς συνοδίας αὐτου. Κόδρατος ὁ θεῖος ἱερομάρτυς καὶ ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ, ὑπῆρχεν ἐπὶ Δεκίου καὶ Οὐαλεριανοῦ, τῶν βασιλέων, ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Μαγνησίας. 'Ακού σας δὲ, ὅτι Δέκιος διατρίβεῖ ἐν τῇ πόλει Καισαρείας, παρεγένετο ἀπὸ Μαγνησίας εἰς Νικομήδειαν, πρὸς τὸ ἐπισκέψασθαι τοὺς ἐν ταῖς φυλακαῖς ἁγίους. Επισκεπτόμενος δὲ αὐτοὺς, καὶ παραλαλῶν προθύμως μαρτυρεῖν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ, διεγνώσθη παρὰ τοῦ τῆς Νικομηδείας ἀνθυπάτου. Καὶ παραστὰς τῷ κριτηρίῳ αὐτοῦ, μετὰ τῶν λοιπῶν μαρτύρων, πρῶτος ἤλεγξε τὴν τῶν εἰδώλων πλάνην. Καὶ οἱ μὲν ἄλλοι τυφθέντες, πάλιν ἐκλείσθησαν· αὐτὸς δὲ παρεπέμφθη εἰς Καισαρείαν τῷ Δεκίῳ. Καὶ ὑπ᾽ ἐκείνου ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πεισθείς, διασόροις βασάνοις ἐξετασθεὶς, καὶ ἐκ πασῶν, Θεοῦ χάριτι, ῥυθεὶς. Ύστερον εἰς κάμινον ενεβλήθη Ισχυρῶς ἐκκαιεῖσαν. ᾿Αλλὰ καὶ ἐκ ταύτης ἀβλαβὴς ἐξελθών, προστάξει τοῦ βασιλέως, τὴν ἱερὰν αὐτοῦ ἀπετμήθη κεφαλήν· καὶ οὕτως έτσι λειώθη. Ο Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πρίσκου. Ο μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Πρίσκος, τὸν Θεὸν ἀγα πῶν, καὶ τὸ θεῖον βάπτισμα ἐπιποθήσας κατέλιπε τὴν πατρικὴν ἀσέβειαν, καὶ γέγονε Χριστιανός. Καὶ διερχόμενος πανταχοῦ ἐκήρυττε παῤῥησία τὸν Χρι στόν θαρσοποιῶν μὲν πάντας τοὺς Χριστιανούς, καὶ πρὸς τὸ μαρτύριον παρακαλῶν, πολλοὺς δὲ καὶ τῶν Ἑλλήνων νουθετῶν, καὶ πρὸς τὸν Χριστὸν ἐπι στρέφων, καὶ βαπτίζων. Οὕτω δὲ ποιῶν, διεβλήθη παρὰ τῶν εἴδωλολατρῶν τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι,
col. 65–66page 24 of 82
PG 117:65εἰπότον πρὸς αὐτὸν, ὅτι τοὺς μεγίστους θεούς ἐνυβρίζει, καὶ τῶν βασιλικών προσταγμάτων κατα φρονεῖ, καὶ πάντας αναπείθει σέβεσθαι καὶ προσκυνεῖν Θεὸν ἐσταυρωμένον. Ταῦτα ἀκούσας ὁ ἄρχων, ὠργίσθη σφοδρῶς· καὶ μετὰ κραυγῆς εἶπε τοῖς στρα τιώταις· Αχθήτω τάχιον ὁ κακοποιός Πρίσκος, καὶ τιμωρείσθω. Κρατηθεὶς οὖν, ἐτύφθη σφοδρῶς· καὶ κρεμασθείς, ἐξέσθη τὰς πλευράς. Καὶ μετὰ ξιφῶν κατεκεντήθη. Καὶ τέλος τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθείς, πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Φωκᾶ, ἐπισκόπου Σινώπης. Ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτυς Φωκᾶς ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Τραϊανού, γεννηθεὶς καὶ τραφεὶς ἐν Σιο νώπῃ τῇ πόλει παιδίον δὲ ὑπάρχων σδέξατο ἐκ Θεοῦ θαυμάτων χαρίσματα· καὶ γὰρ δαίμονας ἀπήλασε, νεκροὺς ἤγειρε, καὶ πλοία κινδυνεύοντα δι ἔσωσεν. ᾿Απελθὼν δὲ ἀπὸ Σινώπης εἰς ᾿Αμάσειαν τὴν πόλιν, τὰ ὅμοια διεπράξατο. Εἶτα παρεγένετο εἰς 'Αμισόν, θαυματουργήσας καὶ ἐκεῖ, καὶ πολλούς στηρίξας εἰς τὴν πίστιν τοῦ Χριστοῦ. μετὰ ταῦτα ὑποστρέψας εἰς Σινώπην, ἐπίσκοπος αὐτῆς προχειρίζεται, καὶ διὰ τῶν θαυμάτων πολλούς τῶν Ἑλλήνων πρὸς Χριστὸν ἐπιστρέψας ἐβάπτισεν. Εἶτα ἐμηνύθη διὰ περιστερᾶς τὴν μετάστασιν αὐ τοῦ. Εἶδε γὰρ κατ' όναρ περιστερὰν ἐλθοῦσαν, καὶ καθίσασαν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ ἐπιδοῦσαν αὐτῷ στέφανον καὶ εἰπεῖν· Δέξαι, Φωκᾶ, τὸ σύμβολον τοῦ τέλους σου. Καὶ μετὰ μικρὸν ἀποστείλας ὁ βα σιλεὺς Τραϊανός, ἐκράτησεν αὐτόν. Καὶ πολλὰ βασα νίσας πρότερον. ὕστερον ἀπεκεφάλισεν. Εἶτα καὶ πυρὶ παρέδωκεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου προφήτου Ἰωνᾶ. Ἰωνᾶς ὁ μέγας καὶ ἔνδοξος προφήτης, ὑπάρχωνἐκ τῆς χώρας τῶν Ἰουδαίων, καὶ προσταχθεὶς ὑπὸ Θεοῦ ἀπευθεῖν εἰς Νινευὴ τὴν πόλιν, καὶ κηρύξαι, ὅτι ἔςι τρεῖς ἡμέραι καὶ Νινευή καταστραφήσεται, αὐτὸς γινώσκων, ὅτι φιλάνθρωπος ἐστιν ὁ Θεὸς, καὶ συγχωρήσει τοῖς Νινευίταις, ἐὰν μετανοήσωσι· παρ ακούσας τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐκβάς εἰς πλοῖον, ἐπειρᾶτο φυγεῖν. ᾿Αλλὰ τῷ προστάγματι τοῦ Θεοῦ ἀγριωθεῖσα ἡ θάλασσα, ἤθελεν αὐτὸν καταπιεῖν. Καὶ βαλόντες κλήρους οἱ ναῦται, καὶ γνόντες, ὅτι δι᾿ αὐτὸν κιν δυνεύουσι, λαβόντες ἔῤῥιψαν ἐν τῇ θαλάσσῃ· καὶ αὐτὴ μὲν ἔπαυσεν· αὐτὸν δὲ κατέπιε κῆτος, καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐξήγαγεν εἰς τὴν γῆν ἀβλαβή. Καὶ τότε ἀπελθὼν εἰς Νινευή, ἐποίησε τὸ πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ. Εἶτα ὑποστρέψας εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ καὶ παραλαβὼν τὴν ἰδίαν μητέρα, ἀπῆλθεν εἰς ξένην χώραν· αἰσχύνην γὰρ εἶχε τὸ κατοικεῖν εἰς τὴν ἰδίαν γῆν, διὰ τὸ ψευσθῆναι τὴν προφητείαν αὐτοῦ. Ο γὰρ Θεός ηλέησε τους Νινευίτας μετανοήσαντας. Προφητεύσας δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ, ἐτελεύτησε.
col. 67–68page 25 of 82
PG 117:67η Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰωνᾶ τοῦ Πατέρος Θεοδώρου καὶ Θεοφάνους τῶν ὁμολογητών. Ηρεσβότερος ἦν οὗτος ὁ Ἰωνᾶς, εὐλαβὴς καὶ συν ετὸς, πατὴρ Θεοδώρου τοῦ μακαριωτάτου ὁμολογητοῦ, καὶ Θεοφάνους τοῦ ποιητοῦ τῶν κανόνων Θεοδώρου ἐκείνου, οὗτινος τὸ πρόσωπον διὰ μέλανος ἐπέγραψε, καὶ κατεκέντησε Λέων ὁ Καβαλίνος, Βίκο νομάχος ὤν, διὰ τὸ μὴ πεῖσαι αὐτὸν ἀρνήσασθαι τὴν προσκύνησιν καὶ τὸ σέβας τῶν ἁγίων εἰκόνων, τοῦτε Χριστοῦ καὶ τῆς ἀσπόρως τεκούσης αὐτὸν Θεοτόκου, καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ πάντων. Καταλιπών οὖν τὸν κόσμον ὁ ῥηθεὶς ὅσιος Ἰωνὰς, καὶ ἀπελθὼν εἰς τὴν τοῦ ἁγίου Σάβα λαῦραν, ἐγένετο μοναχός. Καὶ του αύτην ἄσκησιν ἐπεδείξατο, νηστεύων, προσευχόμενος, ἀεὶ δακρύων, θρηνῶν, ἑαυτὸν δαπανίζων, ὡς ὑπὸ πάντων θαυμάζεσθαι, καὶ πολλοὺς σπουδάζειν μιμεῖσθαι τὸν ἡκριβωμένον καὶ ἐνάρετον βίον αὐτοῦ. Ἐδέξατο δὲ καὶ χαρίσματα ιαμάτων, δι' ὧν ὠφέλει τοὺς προσερχομένους αὐτῷ. Οὕτω δὲ βιώσας, καὶ θαυμαστὸς τοῖς πᾶσι φανείς, πρὸς τὸν Θεὸν ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΓ Η σύλληψις τῆς ἁγίας Ελισάβετ, ὅτε συνέλαβε τὸν ἅγιον Ιωάννην τὸν Βαπτιστήν. Ζαχαρίας, ο προφήτης καὶ πατὴρ τοῦ Βαπτιστοῦ Ιωάννου, ὑπῆρχεν ἱερεῦς τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἰσελθών ποτε ἐν τῷ ναῷ, τοῦ θυμιάσαι, καὶ τῶν Ἰουδαίων ἐστώτων έξω, εἶδε Γαβριὴλ τὸν ἄγγελον τοῦ Θεοῦ ἱστάμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ θυμιάματος, καὶ ἐφοβήθη. Καὶ ἰδὼν αὐτὸν ὁ ἄγγελος, ὅτι Εταράχθη, εἶπε πρὸς αὐτόν· Μὴ φοβοῦ, Ζαχαρία, διότι εισηκούσθη ἡ δέησίς σου. Καὶ ἡ γυνή σου Ελισάβετ γεννήσει σοι υἱὸν, καὶ καλέσεις τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰωάννην. Καὶ ἔσται χαρά σοι, καὶ ἀγαλλίασις· καὶ πολλοὶ ἐπὶ τῇ γεννήσει αὐτοῦ χαιρήσονται. Ὁ δὲ Ζαχαρίας, εἰδὼς ὅτι αὐτὸς μὲν ἐστι γέρων, ἡ δὲ γυνὴ αὐτοῦ γραῦς, εἶπε· Κύριε, πῶς ἔσται μοι τοῦτο; Καὶ ἀπεκρίθη πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος, καὶ εἶπεν· Ἐγώ εἰμι Γαβριὴλ ὁ παρεστηκὼς ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἀπεστάλην εὐαγγελίσασθαι σοι τοιαῦτα· καὶ ἰδοὺ ἔση σιωπῶν καὶ μὴ δυνάμενος λαλεῆσαι, ἕως οὗ γεννηθῇ ὁ υἱός σου. Καὶ διέμεινε κωφὸς καὶ ἄλαλος, ἕως ἐγεννήθη ὁ Ιωάννης. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Γραΐδος. Η μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Ἰραίας ὑπῆρχεν ἀπὸ τῆς πόλεως Αλεξανδρείας, παρθένος οὖσα καὶ μονά ζουσα· ἐξελθοῦσα δὲ τοῦ ἀσκητηρίου πρὸς τὸ κομί σαι ὕδωρ ἐκ τῆς πηγῆς τῇ ἡγουμένη αὐτῆς, εἶδεν ἐν τῷ πλοίῳ διερχόμενον εἰς τὸν αἰγιαλὸν τῆς θαλάσσης τὸν ἄρχοντα τῆς πόλεως, ἔχοντα μεθ' ἑαυτοῦ πλῆθος Χριστιανών δεσμίων, πρεσβυτέρων, διακόνων, ἁγίων αρθένων. Καὶ δραμοῦσα εἶπε πρὸς
col. 69–70page 26 of 82
PG 117:69τὰς παρθένους· Διὰ τί ἐν δεσμοῖς κατέχεσθε; Εκεῖναι δὲ ἀποκριθεῖσαι εἶπον. Διὰ τὸν Χριστὸν, όπως ὑπὲρ αὐτοῦ μαρτυρήσωμεν καὶ σωθῶμεν. 'Ακούσασα δὲ ταῦτα ραῖς, παρεκάλεσε τους δημίους, καὶ συν ἔδησαν καὶ αὐτὴν, μετὰ τῶν λοιπῶν ἁγίων. Καὶ και ταλαβόντες οἱ ἅγιοι τὴν ᾿Αντινούπολιν· καὶ πολλὰ τιμωρηθέντες ὑπὸ τοῦ ἄρχοντος· καὶ μὴ πεισθέντες θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, ἀλλὰ μέχρι θανάτου φυλάξαντες τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, ἀπεκεφαλίσθησαν ἅπαντες πρώτη μὴν Ἰραΐς, ἔπειτα δὲ καὶ τὸ λοιπὸν πλῆθος. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῶν ἁγίων γυναικών Ξανθίππης καὶ Πολυξένης. Ἡ ἁγία Ξανθίππη ἦν μὲν ἐπὶ Κλαυδίου Καίσαρος Ρωμαίων· γυνή τυγχάνουσα Πρόβου τοῦ τῆς Ἱσπανίας ἄρχοντος· εἶχε δὲ ἀδελφὴν παρθένον, Πολυξένην ὄνομα. Απελθόντι δὲ τῷ ἁγίῳ ἀποστόλῳ Παύλῳ εἰς τὴν χώραν Ισπανίας, καὶ κηρύττοντι τὸν Χριστόν, προσῆλθεν αὐτῷ ἡ Ξανθίππη· καὶ κατηχηθεῖσα ὑπ᾿ αὐτοῦ τὴν πίστιν, πρῶτον μὲν ἐβαπτίσθη αὐτήν ἔπειτα ἔπεισε καὶ τὸν ἄνδρα αὐτῆς Πρόβον γενέσθαι Χριστιανόν. Ομοίως καὶ ἡ ἀδελφὴ αὐτῆς Πολυξένη ἐδιδάχθη παρὰ τοῦ αὐτοῦ ἀποστόλου τότε. Μετὰ δὲ τὴν ὑποχώρησιν αὐτοῦ, ἀκούσασα κηρύττειν τὴν πίστιν τῆς ἀληθείας ᾿Ανδρέαν τὸν μέγαν ἀποστολον ἐν Πάτραις τῆς ᾿Αχαΐας, ἀπῆλθε πρὸς αὐτόν· Καὶ μαθοῦσα τὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ τελεώτερον, ἐβαπτίσθη. Καὶ πάλιν ὑποστρέψασα εἰς τὴν ἰδίαν χώραν, εὗρε τὴν αὐτῆς ἀδελφὴν Ξανθίππην πάσαις ἀρεταῖς δια λάμπουσαν, καὶ μετὰ χαρὰς ὑποδεξαμένην αὐτήν. Καὶ ἀμφότερας πολλοὺς διδάξασαι τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν, ἐτελειώθησαν. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΑ "Αθλησις τῆς ἁγίας πρωτομάρτυρος Θέκλης. Ἡ πρωτομάρτυς Θέκλα γέγονεν ἐκ τῆς πόλεως Ικονίου γυναικός τινός θυγάτηρ εὐγενοῦς καὶ πλουσίας, Θεοκλίας ονόματι. Απελθόντος δὲ εἰς τὸ Ικόνιον τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύλου, ἤκουσεν αὐ τοῦ διδάσκοντος τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ, ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Ονησιφόρου· ἦν δὲ ὅτε ἐπίστευσεν ἐτῶν δέκα καὶ ὀκτώ. Εξεδόθη δὲ πρὸς γάμον ἀνδρὶ πλουσίῳ, ὀνόματι Θαμύριδι· ἀλλὰ καταφρονήσασα μητέρος, ἀνδρός, πλούτου, ἠκολούθησε τῷ ἀποστόλῳ, καὶ μετ᾿ αὐτοῦ ἀπελθοῦσα εἰς τὴν ᾿Αντιόχειαν τῆς Πισιδίας, ἐκδίδου ται θηρίοις ὑπὸ τοῦ ἄρχοντος ᾿Αλεξάνδρου. Καὶ μη δὲν ἀδικηθεῖσα, προσεδόθη ταύροις. ᾿Αλλὰ καὶ τού των ῥυσθείσα, Θεοῦ χάριτι, πολλοὺς ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύριον συνεργὸν ἔχουσα Τρύφαιναν τινα τὸν Θεὸν φοβουμένην, τὴν ὑποδεξαμένην αὐτήν. Υπου στρέψασα δὲ πάλιν εἰς τὴν ἰδίαν πατρίδα, κατώκησεν ἐν ὄρει τινὶ ἐγγὺς Σελευκείας· ἡσυχάζουσα καὶ θαυ ματουργούσε. Βουληθέντων δὲ πονηρῶν ἀνθρώπων ἀπελθεῖν, καὶ μιάναι αὐτήν, ἐσχίσθη πέτρα, πα ὑπεδέξατο, ὑπάρχουσαν ἐτῶν ἐνενήκοντα,
col. 71–72page 27 of 82
PG 117:71ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΕ Η ἀνάμνησις τῶν φόβων τοῦ μεγάλου σεισμοῦ, καὶ τῆς τοῦ παιδὸς ἐν ἀέρι αρπαγῆς. Ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου σεισμός ἐγένετο, οἷος οὐδέποτε γέγονεν. Ἐξ οὗ καὶ πᾶς ὁ λαὸς σὺν τῷ βασιλεῖ καὶ τῷ πατριάρχῃ ἀφέντες τὴν πόλιν ἐξῆλθον ἐν τῷ κάμπῳ πλησίον τοῦ Ἑβδόμου, καὶ ἔμενον ἐκεῖ. Διότι ἀκατάπαυστος ἦν ὁ σεισμός. Δια τανευόντων δὲ ἀπὸ τοῦ ἐβδόμου εἰς τὸν κάμπον πρὸς τὸ τριβουνάλιον, καὶ προστιθεμένου εἰς τὸν Ἅγιος ὁ Θεός, ἅγιος ισχυρός, ἅγιος ἀθάνατος· τοῦ, Ο σταυρωθεὶς δι' ἡμᾶς, ὅπερ ἦν τῆς τῶν Θεοπασχυ τῶν αἱρέσεως βλασφημούντων ὅτι καὶ ἡ θεότης ἔπαθεν ἐν τῷ σταυρῷ· ἐξαίφνης παιδίον ἐκ μέσου τοῦ πλήθους αρπαγὲν, εἰς τὸν ἀέρα ἀνεφέρετο. Πάντων δὲ μετὰ φόβου κραζόντων τὸ Κύριε ἐλέη σου, κατέβη τὸ παιδίον, ὡς ὑπὸ νεφέλης ἡσύχως καὶ παρεκελεύσατο τῷ λαῷ σιωπῆσαι· καὶ εἶπεν, ὅτι οἱ τῶν ἀγγέλων χοροὶ χωρὶς τῆς προσθήκης του, Ο σταυρωθείς δι' ἡμᾶς, ψάλλουσι τὸν τρισάγιον ὕμνον. Τοῦτο δὲ εἰπόντος του παιδίου, καὶ παρα χρῆμα τελευτήσαντος, ἐπαύσατο σὺν τῇ αἱρέσει καὶ ὁ σεισμός. Καὶ ἐθαύμασαν ἅπαντες, δοξάζοντες τὸν Θεόν. Ο Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ὁσιομάρτυρος Παφνουτίου. Η τοῦ δυσσεβοῦς βασιλέως Διοκλητιανοῦ ὠμότης πολλοὺς τῶν Χριστιανῶν ἀπέδειξε μάρτυρας, οὐ μόν νον ἐκ τῶν λαϊκῶν, ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν μοναχῶν· ὧν εἷς ἦν καὶ ὁ ὅσιος Παφνούτιος. Οὗτος γὰρ ἐξ Αἰ γύπτου καταγόμενος, καταλιπών τὸν κόσμον, τὸν πλεῖστον τῆς ζωῆς αὐτοῦ χρόνον διέτριβεν ἐν ἐρήμοις. Διὰ δὲ τὸ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων ἐπιστρέφειν πρὸς τὸν Χριστόν, ἔξητεῖτο φονευθῆναι παρὰ τοῦ ἄρχοντος. Καὶ πολλῶν κρατουμένων δι' αὐτὸν, ὑπὸ θείου ἀγο γέλου κελευσθείς, ἀπελθὼν παρέστη τῷ ἄρχοντι καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, δεσμεῖται σιδήροις. Καὶ ἐπὶ ξύλου κρεμασθείς, ἐξέσθη, ἕως τὰ ἔντερα αὐτοῦ ἔπεσον ἐπὶ τὴν γῆν. Αλλά πάλιν γέγονεν ὑγιὴς, ἀγγέλου ταῦτα προσαρμόσαντος τῷ σώματι ἐκ τούτου πολλοὶ ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ. Καὶ ἰδὼν ὁ ἄρχων, πέμπει αὐτὸν σὺν τοῖς πιστεύσασι πρὸς τὸν βασιλέα Διοκλητιανόν. Καὶ παρ' ἐκείνου ἐπὶ φοίνικος σταυρωθείς, ἐτελειώθη. Κατ' αὐτὴν δὲ τὴν ἡμέραν ἀπεκεφαλίσθησαν πεντακόσιοι μζ' μάρτυρες. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῆς ὀσίας Εὐφροσύνης, τῆς μετονομασθείσης Σμαράγδου. Πολλαί εἰσι τῆς σωτηρίας οδοί. Καὶ γὰρ ἡ ὁσία Εὐφροσύνη, θυγάτηρ οὖσα πλουσίου τινὸς, καὶ πρὸς γάμον μέλλουσα ἐκδοθῆναι, γνοῦσα τοῦτο, καὶ τοῦ Χριστοῦ νύμφη θέλουσα εἶναι, προσέδραμεν ἑνὶ τῶν ἁγίων γερόντων, καὶ παρ᾽ ἐκείνου ἐγένετο μοναχή. Εἶτα φοβηθεῖσα, ἵνα μή γνωρισθῇ ὑπὸ τοῦ πατρὸς αὐτῆς. ἐνδυσαμένη ἀνδρείπ ἱμάτια, καὶ μετασχη
col. 77–78page 28 of 82
PG 117:77μασθεῖσα εἰς ἄνδρα, καὶ μετονομάσασα ἑαυτὴν Α' Σμάραγδον, ἀπῆλθεν εἰς ἀνδρεῖον μοναστήριον, εἰς δ καὶ πρότερον κατὰ συνήθειαν ἀπήρχετο ὁ πατὴρ αὐτ τῆς. Καὶ μετὰ τοῦτο πάλιν ἀπερχόμενος, καὶ τῷ ἡγουμένῳ διηγούμενος τὴν φυγὴν τῆς θυγατέρας, έβλεπε πολλάκις καὶ αὐτὴν παρισταμένην τῷ ἡγου μένῳ ἐν σχήματι ἀνδρὸς, καὶ λυπουμένην δῆθεν διὰ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ· ἀλλ᾿ οὐκ ἐγνώριζεν αὐτήν. Διανύσασα δὲ ἐν τῷ μοναστηρίῳ ἔτη δέκα καὶ ὀκτώ, ἠσθένησε· καὶ προσκαλεσαμένη τὸν πατέρα αὐτῆς, εἶπεν. Ἐγώ εἰμι θυγάτηρ σου· καὶ μὴ λυποῦ· καὶ τοῦτο εἰποῦσα, ἐκοιμήθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Κ Ἡ μετάστασις τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου και εὐαγγελστοῦ. Ὁ Μέγας Ἀπόστολος καὶ εὐαγγελιστής Ἰωάννηςμετὰ τὴν ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου, καὶ τὴν κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, ἦλθεν εἰς Ἔφεσον, εὐαγγελιζόμενος τὸν Χριστόν. Καὶ διαβληθεὶς Δομετιανῷ τῷ Ῥωμαίων βασιλεῖ, ἐξωρίσθη εἰς Πάτμον τὴν νῆσον. Ἔνθα καὶ τὸ ἅγιον ἔγραψεν Εὐαγγέλιον. Μετὰ δὲ τελευτὴν Δο μετιανοῦ, ἀνακληθεὶς πάλιν, ἦλθεν εἰς Εφεσον. Καὶ μετὰ τὸ πολλοὺς διδάξαι, καὶ διὰ τοῦ βαπτίσματος προσαγαγεῖν τῷ Χριστῷ, προέγνω τὴν μετάστασιν αὐτοῦ. Καὶ Κυριακῆς ἡμέρας ἐλθούσης, διδάξας τοὺς ἀδελφοὺς τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ· καὶ παραγγείλας αὐτοῖς φυλάττειν πάντα τὰ διδαχθέντα ὑπ' αὐτοῦ, προσέταξε τῷ μαθητῇ αὐτοῦ παραλαβεῖν ἄνδρας κατέχοντας τὰς πρὸς ὄρυγμα χρείας, καὶ ἀκολουθεῖν. Καὶ ἐλθὼν ἐπὶ τὸν τόπον, ἐπέτρεψεν δρύξαι δρυγμα βαθύ σταυροειδές. Καὶ προσευξάμενος καὶ εἰπών· Εἰρήνη ὑμῖν, ἀδελφοί, ἀνεκλίθη ἐν τῷ ὀρύγματι. Τότε καλύψαντες αὐτὸν οἱ μαθηταὶ ἀνεχώρησαν. Καὶ μετὰ τοῦτο ἐλθόντες ἰδεῖν αὐτὸν, οὐχ εὗρον. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Επιχάρεως. Επίχαρις ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν ἐν τῇ Ρώμῃ ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως· ἐκρατήθη δὲ παρὰ Καισαρίου τοῦ ἐπάρχου. Καὶ ὁμολογήσασα παρρησίᾳ τὸν Χριστόν, κρεμᾶται καὶ ξέεται. Εἶτα τύπτεται μετά σφυρῶν μολυβδίνων ὑπὸ τεσσάρων στρατιωτῶν· οἵτινες, εὐχομένης αὐτῆς, ὑπὸ ἀγγέλων ανηρέθησαν. Εἶτα συνεβούλευσε τῷ ἄρχοντι ὁ συγ= κάθεδρος αὐτοῦ ἀποκεφαλίσαι αὐτήν, Λαβούσης δι τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν, καὶ προσευχομένης αὐτῆς, ἡ εὐρεθεῖσα ὑποκάτω τῶν ποδῶν αὐτῆς πέτρα, ὕδα τος ἀνέβλυσε πλῆθος. Πληρώσασα δὲ τὴν εὐχὴν, καὶ κλίνασα τὸν αὐχένα, ἐπλήγη ὑπὸ τοῦ δημίου, καὶ τὸ μὲν πνεῦμα αὐτῆς ἐναπετέθη εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶν τος Δικαίων γὰρ ψυχαὶ ἐν χειρὶ Θεοῦ. Τὸ δὲ τίμιον λείψανον αὐτῆς ἐτάφη ἐντίμως παρὰ Φήλικός τινος συγκλητικοῦ, εὐλαβοῦς Χριστιανοῦ· βρύον τάματα πᾶσι τοῖς πιστῶς προσερχομένοις αὐτῷ, πᾶσαν νόσον, καὶ πᾶσαν συμφορὰν καὶ λύπην ἑτοίμως ἀποδιῶκον ἕως τῆς σήμερον.
col. 79–80page 29 of 82
PG 117:79Τα παράπτωμα το Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων, Ριψιμίας, Γαία νῆς, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Ἡ μάρτυς Ῥιψιμία σὺν τῇ Γαϊαν, υπήρχε παρθένοι καὶ μονάζουσαι ἐν τῇ χώρα ᾿Αρμενίας Καὶ ἡ μὲν Γαϊανὴ ἦν γραῦς· ἡ δὲ Ῥιψιμία να εὐγενὴς καὶ εὔμορφος. Μαθὼν δὲ περὶ τοῦ κάλλο αὐτῆς ὁ Τηριδάτης, ἐγένετο ἐν ἐπιθυμίᾳ αὐτῆς· καὶ ἀποκτείλας, καὶ κρατήσας αὐτὴν, ἐβιάζετο πρός ἀθέμιτον μίξιν. Μὴ περιγενόμενος δὲ αὐτῆς, τῇ τῇ Χριστοῦ δυνάμει, λυπηθεὶς ἔκειτο, ὡσεὶ νεκρός Ἐκφυγοῦσαν δὲ τὴν ἁγίαν ἐπιδιώξαντες οἱ στρατιά ται, καὶ φθάσαντες, ἠνάγκασαν ἀρνήσασθαι τὸν Ιμ στόν. Καὶ μὴ πεισθείσης, διέρρηξαν αὐτῆς τὰ ἱμά τια. Καὶ τὰς χεῖρας ὀπίσω δήσαντες, τὴν γλῶσσα ἀπέτεμον, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξώρυξαν, καὶ τ σῶμα αὐτῆς εἰς πῦρ ἐνέβαλον· εἶτα κατά μικρή τοῖς ξίφεσι κοπτομένη παρέδωκε τὴν ψυχήν. Καὶ σὺν αὐτῇ ἀπέθανον ἄνδρες Χριστιανοὶ ἑβδομήκοντα, καὶ γυναῖκες τριακονταδύο. Ὁ δὲ ἀγία Γαϊαν, τί δέρμα τοῦ σώματος ὅλου ἐκδαρεῖσα, καὶ λίθοις τί ἑστᾶ συντριβεῖσα, οὕτως ἀπετμήθη τὴν κεφαλήν. ΟΚΤΩΒΡΙΟ Ἐν τῇ πρώτη "Άθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος καὶ ἀποστόλη Ανανίου, ἐπισκόπου Δαμασκού. Ανανίας, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς καὶ ἀπόπιων, ὑπῆρχε μὲν μαθητὴς τῶν μεγάλων ἀποστόλων. τρου καὶ Ανδρέου ἐχειροτονήθη δε παρ' ανα ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Δαμασκού. Διατρίβων δὲ ἐκ π αὐτῇ πόλει καὶ μαθών, ὅτι Παῦλος ὁ τότε διώκτης τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, κατέρχεται ἀπὸ Ἱερο σολύμων, πρὸς τὸ κρατῆσαι αὐτὸν, ἐβουλήθη φυγεία. Αλλ' ὁ Κύριος ἐμφανισθεὶς αὐτῷ, προσέταξε με φυγεῖν, ἀλλὰ περιμεῖναι, καὶ βαπτίσαι αὐτὸν, ὅπως αναβλέψῃ. Ετυφλώθη γὰρ κατὰ τὴν ὁδὸν, φωτός ἐπιλάμψαντος αὐτῷ· καὶ φωνῆς ἐξελθούσης ἐκ τοῦ φωτός, καὶ εἰπούσης· Σαύλε, τί με διώκεις; ἐγὼ εἰμι Ἰησοῦς ὁ Χριστός· ἀλλ᾽ ἀπελθὼν πρὸς Λι νίαν, βαπτίσθητι, καὶ ἀναβλέψεις. Μοιήσεις οὖν τὸ πρόσταγμα του Κυρίου ὁ ᾿Ανανίες, ἐβάπτισε τὸν Σαύλων, μετονομάσας αὐτὸν Παῦλον. Είτε κρατηθείς παρά τῶν εἰδωλολατρών, προσήχθη Δουκιανῷ τῷ άρχοντα, και τυφθείς, καὶ τὰς πλευρὰς ξεσθείς, τέλος ἐκβληθείς τῆς πόλεως, ἐλιθοβολήθη. δε τελειωθείς, ταφη ἐν αὐτῇ τῇ πόλει Δαμασκό. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ὁσιομάρτυρος Μιχαήλ, καὶ τῶν στ αὐτῷ λζ μοναχών. Ο Άγιος Μιχαήλ μετὰ τῶν τὸν εὐτῷ τριακοντής μοναχῶν, ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνστατίνου καὶ Εἰρήνης· ησύχαζε δὲ ἐν μοναστηρίω πλησίον Σεβαστουπόλεως. Εκστρατείες τα δ' Αλήμ ὁ ἀμηρᾶς τῶν Σαρακηνῶν κατὰ τῆς χώρας ἐκείνης, κράτησε τους Αγίους· καὶ νάνον αρνηστεύει
col. 81–82page 30 of 82
PG 117:81τὸν Χριστὸν καὶ μαγαρίσαι. Οἱ δὲ ὅσιοι Πατέρες οὐκ ἐπείσθησαν, ἀλλ' ἀντέστησαν αὐτῷ, ἐμπτύσαντες καὶ εἰπόντες· Οὐ φοβούμεθα τὰς βασάνους, οὐδὲ τὸ θέλημα ὁμῶν ποιοῦμεν, ὑπαρχόντων ἐχθρῶν τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ. Ἀλλὰ καταπατοῦμεν τὴν ὑμῶν ἀθεότητα, κραταιούμενοι τῇ δυνάμει τοῦ Δεν σπότου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καὶ σταθεὶς ἐν μέσῳ αὐτῶν Μιχαήλ, ὁ ὁσιώτατος ἡγούμενος, παρεκάλεσε πολλὰ τοὺς μοναχούς, τοῦ μὴ ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, Καὶ οὕτω πάντες προθυμηθέντες, και στηριχθέντες τῇ διδασκαλίᾳ αὐτοῦ, κλίναντες προθύμως τοὺς τραχήλους, ἀπεκεφαλίσθησαν. Καὶ ἔσχατος πάντων ὁ πανόσιος Μιχαήλ, ξίφει πληγείς, ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τοῦ ὁσίου Ρωμανοῦ τοῦ ποιητοῦ τῶν κοντακίων. Ὁ ὅσιος Ρωμανός, ὑπῆρχε μὲν ἀπὸ Συρίας, διάκονος τυγχάνων τῆς ἐν Βηρυτῷ ἁγίας Εκκλησίας Καταλαβὼν δὲ τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐπὶ τῶν χρόνων ᾿Αναστασίου τοῦ βασιλέως, ἀπῆλθε, καὶ κατέμενεν ἐν τῷ ναῷ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου εἰς τὰ Κύρου, ὅπου καὶ τὸ χάρισμα τῶν κοντακίων ἐδέξατο. Ἐν ἀβλαβείς γὰρ διάγων, καὶ διανυκτερεύων, καὶ λιτανεύων ἐν τῇ παννυχίδι τῶν Βλαχερνῶν, ὑπέστρεφε πάλιν εἰς τὰ Κόρου. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν νυχτῶν, κοιμωμένῳ αὐτῷ, ἐφάνη καθ᾽ ὕπνους ἡ ὑπεραγία Θεοτόκος, καὶ ἐπέδωκε τόμον χάρτου, καὶ εἶπε· Λάβε τὸν χάρτην, καὶ κατάφαγε αὐτόν. Ενό μισεν οὖν ὁ ἅγιος ἀνοίξαι τὸ στόμα, καὶ καταπιεῖν τὸν χάρτην. Ἡ δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν ἁγίων Χριστουγέννων. Καὶ εὐθέως ἐγερθεὶς ἐκ τοῦ ὕπνου, ἐθαύμαζε, καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. Εἶτα ἀναβὰς εἰς τὸν ἄμβωνα, ἤρξατο τοῦ ψάλλειν Η παρθένος σήμερον τὸν ὑπερούσιον τίκτει. Μοιήσας δὲ καὶ ἑτέρων ἑορτῶν κοντάκια, ὡς περὶ τὰ χίλια, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δομνίνου. Ο άγιος μάρτυς Δομνῖνος, ὑπῆρχεν ἀπὸ τῆς πόλεως Θεσσαλονίκης, Χριστιανὸς εὐλαβὴς, καὶ τὸν Θεὸν φοβούμενος· τοῦ δὲ Μαξιμιανοῦ βασίλεια κτίζοντος ἐν Θεσσαλονίκῃ, διαγνωσθεὶς ὡς Χριστιανός, ἐκρα τήθη, καὶ παρέστη αὐτῷ. Καὶ εἶπεν ὁ Μαξιμιανὸς μετ' ὀργῆς πρὸς αὐτόν· Πῶς ἐμοῦ ἐνταῦθα παρόντος, οὐ τολμᾷς Χριστιανὸν σεαυτὸν ἀνακηρύττειν καὶ τοὺς θεοὺς ἀποστρεφόμενος, ἕτερον Θεὸν ὁμολογεῖν; ᾿Αλλὰ θῦσον αὐτοῖς, εἰ βούλει ζῆσαι. Τοῦ δὲ ἁγίου εἰπόντος, ἵνα Θεὸν γινώσκειν καὶ αὐτὸν προσκυνεῖν, καὶ σέβεσθαι· τῶν δὲ νομιζομένων θεῶν καταφρονεῖν χρῆ [ναι] πάντα Χριστιανόν προσέταξεν ὁ Μαξιμιανὸς τοῖς στρατιώταις, μάστιξι καταξαίνειν τὸ στόμα αὐτοῦ. Ὡς δὲ ἔβλεπεν αὐτὸν ἀμετάθετον τὴν γνώμην ἔχοντα πρὸς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χρι στὸν, ἐκέλευσεν ἀπενεχθέντα τῆς πόλεως ἔξω συντριβῆναι τὰ σκέλη. Καὶ οὕτω συνθλασθείς, ἑπτὰ ἡμέ ρας εκαρτέρησε ζων, μὴ μετασχών τροφῆς. Καὶ μέχριτέλους εὐχαριστῶν, παρέδωκε τὸ πνεῦμα.
col. 83–84page 31 of 82
PG 117:83ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων Κυπριανοῦ καὶ Ἰουστίνης. Κυπριανὸς ὁ σοφὸς ἱεράρχης, ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, ἀπὸ ᾿Αντιοχείας τῆς Συρίας. ἂν δὲ φιλόσοφος καὶ μάγος τέλειος. 'Αλλ' ὕστερα γέγονε Χριστιανὸς ἀπὸ ὑποθέσεως τοιαύτης Μα θένος τις ὑπῆρχεν ἐν αὐτῇ τῇ πόλει, Ἰουστίνη, όνομα, βαπτισθείσα παρὰ Οπτάτου τοῦ ἐπισκόπου. Ανής δέ τις Ἕλλην, Ἴδας καλούμενος, ἐπεθύμησεν αὐτῆς καὶ μὴ τυχὼν τῆς ἐπιθυμίας, προσέδραμε το Κυπριαν, παρακαλῶν αὐτὸν, διὰ μαγείας πείσε. τὴν Ἰουστίναν, ὑπακοῦσαι αὐτῷ. Αποστείλας δὲ Κυπριανὸς ἐκ τρίτου δαίμονας της πορνείας προς τὴν παρθένον, καὶ μὴ πείσας αὐτὴν προσευχομένην τῷ Θεῷ διαπαντός, ἐδαίμονίσθη αὐτός· τοῦ ἐσχάτι, δαίμονος στραφέντος, καὶ εἰσελθόντος εἰς αὐτόν. Κα συνιδών, ὅτι οὐδὲν ὠφελεῖ ἡ μαγική τέχνη, έκανε τὰ βιβλία αὐτοῦ καὶ ἐβαπτίσθη. Καὶ τοσοῦτον ἐγένετο ἐνάρετος, ὡς καὶ ἐπίσκοπος γενέσθαι, καὶ πολλοὺς διδάξει τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν. Υστερον δὲ κρατηθεὶς μετὰ τῆς Ἰουστίνης παρὰ τοῦ τῆς Δαμασκοῦ ἄρχοντος, ὑπέρ Χριστοῦ ἀπεκεφαλίσθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοφίλου του ὁμολογητοῦ. Ὁ ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν καὶ ὁμολογητής τοῦ Χρισ Θεόφιλος, ἦν μοναχὸς εὐλαβὴς καὶ φοβούμενος τη Θεόν, ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου, τη ίδὼν σπουδάζοντα καταστρέψαι τὰς ἁγίας εἰκόνας, καὶ πάντας πρὸς τὴν Εἰκονομάχων αἵρεσιν ἐπι στρέψαι, ζήλῳ θείῳ κινηθεὶς ἐστάθη ἐνώπιον αὐτοῦ. Καὶ μετὰ παρρησίας ήλεγξεν αὐτὸν, παρανομη αὐτὸν εἰπὼν, καὶ τοῦ ᾿Αντιχρίστου πρόδρομον, καὶ ἀρνητὴν τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Εἰς θυμὸν σύν καὶ ὀργὴν κινήσας αὐτὸν, πρῶτον μὲν ἐτύφθη σφοδρῶς, καὶ εἰς φυλακὴν ἐνεβλήθη, καὶ ὑπὸ λιμν τὸ σῶμα κατεδαπανήθη. Εἶτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθεὶς, καὶ πάλιν ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὴν τῶν ἁγίων εἰκόνων προσκύνησιν καὶ τὸ σέβας, καὶ μὴ πεισθεὶς, εἰς ἐξορίαν ἀποστέλλεται. Καὶ ἐκεῖ πολ λούς πειρασμοὺς ὑπομείνας, καὶ μυρία δεινὰ παθὼν, καὶ ἐπὶ πᾶσι τὸν Θεὸν δοξάζων, καὶ τῷ ὀνόματι τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ εὐχαριστῶν, πρὸς Χριστὸν χαίρων Ο ἐξεδήμησεν. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Διονυσίου τοῦ ᾿Αρεοπαγίτου, ἐπισκόπου ᾿Αθηνῶν. Ο μέγας Διονύσιος ὑπῆρχε μὲν ἐν ᾿Αθήνη τῇ πόλει εἷς τῶν ἐνδόξων, καὶ πλουσίων, καὶ σοφῶν· ἔκρινε δὲ εἰς τὸν λεγόμενον "Αρειον πάγον τὰς δίκας. Απελθόντος δὲ τοῦ Ἁγίου ἀποστόλου Παύλου εἰς ᾿Αθήνας, καὶ κηρύττοντος τὸν Χριστὸν, ταχὺς ὤν τὴν σύνεσιν, ἐπέγνω τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἐπίστευσεν εἰς Χριστόν. Καὶ βαπτισθείς, χειροτονεῖται ἐπίσ σκοπος ᾿Αθηνῶν· διδάσκων πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων,
col. 85–86page 32 of 82
PG 117:85καὶ πρὸς θεὸν ἐπιστρέφων, καὶ βαπτίζων. Εμαθε δὲ καὶ τὰ ἀπόῤῥητα μυστηρια τοῦ Θεοῦ ὑπὸ τοῦ ἁγίου Ιεροθέου τοῦ ἐρισκόπου. Καὶ συνεγράψατο βιβλία πολλὰ περὶ τῶν ἐπουρανίων δυνάμεων. Διαβληθεὶς δὲ τῷ τῶν ᾿Αθηνῶν ἄρχοντι παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, ἐκραθήθη μετὰ δύο μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πολλὰ τι μωρηθέντες, πρῶτος μὲν αὐτὸς ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ δεξάμενος τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ταῖς οἰκείαις χερσί, περιεπάτησε μίλια δύο. Καὶ οὐ πρότερον ἔθηκεν, αὐτὴν, ἕως συήντησε γυναικὶ Χριστιανῇ, καὶ ἐπέδωκεν αὐτήν. Ἔπειτα ἀπεκεφαλίσθησαν καὶ οἱ δύο μαθηταὶ αὐτοῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ Δ' Αθλησις τῶν ἁγίων τῶν ἁγίων μαρτύρων Αδαύκτου καὶ Καλλισθένης τῆς αὐτοῦ θυγατρός. Αδαυκτος ὁ μάρτυς, ὑπῆρχε μὲν ἀπὸ τῆς πόλεως Ἐφέσου. ἐπεῖχε δὲ τὴν τοῦ δουκὸς ἀξίαν, ἐπὶ Μα ξιμίνου τοῦ βασιλέως, ἔχων καὶ θυγατέρα παρθένον καὶ εὐμορφοτάτην, Καλλισθένην ονόματι. Ακούσας δὲ ὁ Μαξιμίνος περὶ αὐτῆς, ἀπέστειλεν ἐλθεῖν αὐτὴν πρὸς αὐτόν. Ὁ δὲ πατὴρ αὐτῆς ἔκρυψεν αὐτὴν, φυγαδεύσας εἰς τὰ μέρη τῆς ᾿Ανατολῆς. Μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ Μαξιμίνος, καὶ ὀργισθεὶς, ἐκράτησε τὸν Αλαυκτον προφάσει τοῦ Χριστιανισμοῦ· καὶ δη μεύσας, εξώρισεν εἰς Μεσοποταμίαν, γράψας τῷ τῆς Μεσοποταμίας ἄρχοντι, ἀναγκάσαι μὲν αὐτὸν θῦσαι τοῖς εἰδώλοις· μή πειθόμενον δὲ, φονεῦσαι. Ὁ δὲ ἄρχων μὴ πείσας αὐτὸν, ἀπεκεφάλισεν. Εἶτα ἐτάφη παρὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ, καὶ τῆς θυ γατρός. Τῆς δὲ βασιλείας κρατήσαντος Λικιννίου, προσῆλθεν ἡ Καλλισθένη τῇ βασιλίσσῃ, καὶ διηγήσατο πάντα. Καὶ τῆς βασιλίδος προστάξει μετα εκόμισε τοῦ πατρὸς αὐτῆς τὸ λείψανον εἰς Ἔφεσον. Εἶτα καὶ αὐτὴ καλῶς βιώσασ[α] ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ 'Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Πέτρου ἐπισκόπου Καπετωλέων. Ἕλλην ὑπῆρχεν οὗτος ὁ Πέτρος· ἀλλ' ἐπειδὴ τῆς τοῦ Χριστοῦ διδασκαλίας ἐγεύσατο, πιστεύσας ἐβαπτίσθη μετὰ τῆς γυναικὸς, καὶ τῶν τεχνῶν, καὶ ὅλου τοῦ οἴκου αὐτοῦ. Εἶτα ἀναγνούς, καὶ μαθὼν τὴν θείαν Γραφή, τῆς τῶν Καπετωλέων ἐκκλησίας προεχειρίσθη ἐπίσκοπος. Πολλοὺς δὲ τῶν Ἑλλήνων διδάσκων, καὶ πρὸς Χριστὸν ἐπιστρέφων, διωγμού κινηθέντος κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἐκρατήθη παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν· καὶ σφοδρώς τυφθείς, καὶ ἀλύσεσι δεθείς, παρεδόθη τῷ ἄρχοντι. Ὁ δὲ ἄρχων μὴ πείσας αὐτὸν, θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξώρυξε, καὶ τὴν γλῶτταν ἐξέτεμε, καὶ τὰ ὠτία ἀπέκοψε, καὶ τὰς χεῖρας, καὶ τοὺς πόδας ἐνευροκόπησε. Μετὰ δὲ τὸ ποιῆσαι ταύτας τὰς τιμωρίας σταυρὸν εὐτρεπίσας, ἐκρέμασε τὸν ἅγιον, εὐχόμενον πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ λέγοντα. Κύ ριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. Επι δὲ ἐμπέοντα, ἦλθον οἱ στρατιῶται, καὶ ἀπεκεφάλισαν αὐτόν καὶ οὕτως ἐτελειώθη.
col. 87–88page 33 of 82
PG 117:87Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Η κοίμησις τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Παύλου του Απλοῦ. Παῦλος ὁ ἐπικληθεὶς διὰ τὸν τρόπον ᾿Απλούς, ὑπῆρχε μὲν γεωργος, συνεζεύχθη δὲ γυναικὶ ὡρείς τὴν μορφὴν, ἀλλὰ κακοτρόπῳ τὴν γνώμην. Ελθών δέ ποτε ἀπὸ τοῦ ἀγροῦ εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, εύρε τὴν γυναῖκα μετὰ μοιχοῦ ἁμαρτάνουσαν. Καὶ κατελι πὼν καὶ τὸν οἶκον, καὶ τὰ παιδία αὐτοῦ, ἐξῆλθεν εἰς τὴν ἔρημον. Καὶ ἀπελθὼν πρὸς τὸν μέγαν Αντώ νιον, παρεκάλει ποιῆσαι αὐτὸν μοναχών. Ὁ δὲ ἰδὼν αὐτόν γέροντα, εἶπεν· Εξήκοντα ἐτῶν γέρων και ρασμοὺς ὑπομεῖναι οὐ δύναται. Καὶ ὁ Παῦλος εἶπεν Εἴτι μοι εἴπῃς, ποιῶ. Καὶ ἀποπειράσας αὐτὸν, εὗρεν, ὅτι πάντα ὑπομένει. Καὶ ἐκούρευσεν αὐτός, καὶ ἐποίησε μοναχόν. Καὶ κτίσας κελλίον κατ' ἰδίαν εἰς ἕτερον σπήλαιον, δέδωκε μένειν ἐκεῖ. Οὕτω δὲ ἠγωνίσατο εἰς ἀρετὴν, ὡς καὶ τοῦ θαυματουργεῖν ἀξιωθῆναι. Νεανίσκου γὰρ τινος ἔχοντος δαίμονε πρὸς Αντώνιον ἐλθόντος, τοῦ ᾿Αντωνίου παραχωρήσαντος, ἐξέβαλεν αὐτόν. Καὶ μετὰ ταῦτα έτσι λειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Διονυσίου πατριά χου Αλεξανδρείας. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Διονύσιος, ἦν ἐπὶ τῶν χρόνων Ουαλεριανοῦ καὶ Γαλλιηνοῦ τῶν βασιλέων, Διωγμοῦ δὲ κινηθέντος κατὰ τῶν Χριστιανῶν, μ λιστα δὲ κατὰ τῶν ἐπισκόπον, νομισάντων τη βασιλέων, ὅτι ἐὰν οἱ ἐπίσκοποι παρασταλῶσιν, εὐχ λως τοὺς λοιπούς Χριστιανοὺς ὑποχειρίους που σουσι· κρατήσας ὁ τῆς ᾿Αλεξανδρείας ἄρχων τὴν ἅγιον Διονύσιον, καὶ πολλὰ καταναγκάσας, ἀρνί σασθαι μὲν τὸν Χριστὸν, θύσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πείσας, ἐξώρισεν εἰς τὴν ἐνδοτέραν Αίγυπτον, προστάξας μὴ βλέπεσθαι αὐτὸν ὑπό τινος τῶν φίλων αὐτοῦ. ᾿Απελθὼν δὲ εἰς τὴν ἐξορίαν, καὶ διδάσκων τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν τοὺς προσερχομένους αὐτῷ, οὐ μόνον ἐλιθάσθη παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ διαφόρως ἐβασανίσθη, ἀλλ' ἐξωρίσθη πάλιν παρὰ τοῦ ἄρχοντος εἰς τραχύτερον τόπον καὶ ἀοίκητον. Ενθα πολλούς πειρασμούς ὑπομείνας, τέλος τὴν ἱερὰν αὐτοῦ κεφαλὴν διὰ ξίφους ἀπετμήθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ διακόνων, Γαΐου, Φαύστου, Εὐσεβίου, καὶ Χαιρήμονος. Μαθηταὶ ὑπῆρχον οὗτοι οἱ διάκονοι καὶ μάρτυρες τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Διονυσίου. Καὶ ὁ μὲν Γάϊος καὶ ὁ Φαῦστος σὺν αὐτῷ ἐξορισθέντες, καὶ πολλὰ βασανισθέντες, καὶ ταλαιπωρηθέντες, τὸ διὰ μαρτυρίου τέλος ἐγέξαντο. Ὁ δὲ Εὐσέβιος καὶ ὁ Χαιρήμων, μετὰ τὴν τοῦ διδασκάλου αὐτῶν καὶ ἀρχιερέως ἐξορίαν, ὑπὸ Θεοῦ δυναμωθέντες, καὶ τοὺς ἐν φυλακαῖς ἁγίους ἐπισκεπτόμενοι, καὶ θερα πεύοντες, καὶ τὰ τῶν ἁγίων μαρτύρων λείψανα περ ριστέλλοντες καὶ θάπτοντες, διήρκεσαν ἕως τῆς βασιλείας Δεκίου, μὴ ὑποστελλόμενοι τὸ σύνολον, ἀλλὰ παρρησίᾳ ὁμολογοῦντες τὸν Χριστὸν, καὶ τὴν
col. 89–90page 34 of 82
PG 117:89αὐτοῦ σωτήριον ἐνανθρώπησιν τοῖς πᾶσιν ἀνακηρύτ- 1 τοντες· διὰ τοῦτο κρατηθέντες καὶ αὐτοὶ παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ δεθέντες ἀλύσεσι σιδηραῖς, τῷ τῆς Αλεξανδρείας παρεδόθησαν ἄρχοντι. Καὶ πολλαῖς βασάνοις υποβληθέντες, τέλος ὁ μὲν Ευσέβιος ἐπὶ ξύλου κρεμασθείς, καὶ ξεσθεὶς ἐτελειώθη. Ὁ δὲ και ρήμων ῥάβδοις τυπτόμενος ἐξέπνευσεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν καὶ ἱεράρχου Ιεροθέου. Ἱερόθεος ὁ μέγας Ιεράρχης ὑπῆρχε μὲν εἰς τῶν ἐννέα βουλευτῶν ἐν ᾿Αθήναις τῇ πόλει, διδάσκαλος δὲ Διονυσίου Αρεοπαγίτου. Διδαχθεὶς δὲ τὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ παρὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ηκολούθει αὐτοῖς, καὶ συνεδοξολόγει, ἐξοδίους ύμνους συμ πλέκων καὶ ψάλλων ἐν τῇ κοιμήσει τῆς ἁγίας ὑπερ ενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας, καὶ διαπρέπων ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων κατὰ πάντα. Εἰς τοσοῦτον δὲ ἔφθασε σοφίας, καὶ γνώσεως θεοῦ, ὡς καὶ τὸν ἅγιον Διονύσιον, μετὰ τὸ πιστεῦσαι εἰς Χριστὸν ὑπὸ τοῦ μεγάλου ἀποστόλου Παύλου, τῆ δυνάμει και συνεργίᾳ τοῦ Παναγίου Πνεύματος, διδάξαι τὰ περὶ τῶν οὐρανίων δυνάμεων, καὶ τῶν ἀγγελικῶν τάξεων, καὶ παντὸς τοῦ οὐρανίου κόσμου. Συνεγράψακο δὲ καὶ ἄλλας βίβλους πολλὰς περὶ μυστηρίων μεγάλων διαγορευούσας. Βιώσας δὲ τὸν ὅλον τῆς ζωῆς αὐτοῦ χρόνον ἐν εὐλαβείᾳ καὶ ἀρετῆ, καὶ τὸν Θεὸν πολλὰ θεραπεύσας, καὶ διὰ ἀνεπαύσατο. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου Δομετίου τοῦ Πέρσου, Ο Άγιος Δομέτιος ὑπῆρχεν ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου ἐκ τῆς χώρας Περσῶν ἐδιδάχθη, δι ὑπὸ Χριστιανοῦ τινος τὴν εὐσέβειαν, καὶ βαπτισθεὶς, ἀφεὶς καὶ γονεῖς καὶ πλοῦτον, ἀπῆλθεν εἰς τὸ μοναστήριον τοῦ ἁγίου Σεργίου και Βάκχου, πλη. στον Θεοδοσιουπόλεως· καὶ ἐγένετο μοναχός. Εν & καὶ διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ χειροτονεῖται διάκονος καὶ λειτουργοῦντος τοῦ ἀρχιμανδρίτου, κρατῶν τὸ βιπιοτήριον πλησίον τῆς ἁγίας τραπέζης, ὁρᾷ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν εἴδει περιστερᾶς περιπετόμενού ἐπὶ τὰ ἅγιε δῶρα, καὶ ἐπικαθήμενον αὐτοῖς. Τοσού τον γὰρ εἶχε καθαρὰν τὴν ψυχὴν, ὡς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον σωματοειδώς θεωρεῖν, καὶ ὑπ' αὐτοῦ φω τίζεσθαι τὴν διάνοιαν. Βουληθέντος δὲ τοῦ ἀρχιμαν. δρίτου χειροτονῆσαι αὐτὸν καὶ πρεσβύτερον, φυγών, ἀπῆλθεν ἔν τινι σπηλαίῳ. Ενθα πολλοὺς τῶν προσ ερχομένων αὐτῷ διδάσκων ὠφέλει. Και μαθών τοῦτο Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης, ἀποστείλας ἐλιθοβόλησεν αὐτόν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ Ἁγίου Ἀμοῦν τοῦ Αἰγυπτίου. Αμοῦν ὁ θεοφόρος ἐν ἀσκητοῖς μὲν ἐγένετο θαυ μασότε· ὑπῆρχε δὲ ἀπὸ τῆς Αἰγύπτου, φιλομόναχος ὢν ἀπὸ νεότητος· κατὰ δὲ τοὺς καιρούς Μαξιμιανοῦ τοῦ βρασλάων, ἀνεχώρησεν εἰς τὴν ἔρημον· καὶ ἀπελθὼν καταμένες ησύχαζεν, εν μόνον ἱμάτιον τοῦτο καὶ χαρισμάτων πολλῶν ἀξιωθείς, τελειωθείς,
col. 91–92page 35 of 82
PG 117:91φέων νυκτὸς καὶ ἡμέρας, καὶ τρεφόμενος ἐκ τῶν φυομένων βοτανῶν. Διήρκεσε δὲ ἡ ζωὴ αὐτοῦ μέχρι τῶν ἀγνώνων τοῦ Μεγάλου Αντωνίου· ἐξ οὗ καὶ τῆς μακαρίας ψυχῆς τοῦ Ἀμοῦν τοῦ σώματος ἐξελθ... σης, καὶ πρὸς οὐρανὸν ἀναφερομένης, καθεζόμεν ὁ ἅγιος ᾿Αντώνιος, καὶ διδάσκων τινὰς τῶν ἀδελτί ψυχωφελή βήματα, ἰδὼν τὴν ψυχὴν, ἐξαίφνης ἐν στὰς, ἔβλεπεν αὐτὴν ὀφικευομένην ὑπὸ ἀγγέλω καὶ ἐδόξαζε τὸν Θεόν. Ερωτήσαντες δὲ οἱ παρόντ καὶ μαθόντες τὸ πρᾶγμα, ἠκρίβωσαν τὴν ὥραν, και ἀπελθόντες εἰς Αἴγυπτον, μετὰ δεκάτην ἡμέρα εὗρον, ὅτι ἐκοιμήθη ὁ ἅγιος ᾿Αμοῦν κατ' ἐκείνην τήν ὥραν, ἣν εἶπεν Αντώνιος. ΤΟ ΑΥΤΟ. ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Μαμέλχθης. Ἡ ἁγία Μαμέχθα ὑπῆρχε μὲν ἐκ Περσίδα Ιέρεια δὲ τοῦ ναοῦ ᾿Αρτέμιδος, ἔχουσα καὶ ἀδελφι Χριστιανήν. Κατενεχθεῖσα δὲ εἰς ὕπτον, εἶδεν ἄγγε λον Θεοῦ δεικνύοντα αὐτῇ τὸ μυστήρια τῶν Χριστι νῶν. Καὶ ἀναστᾶσα ἔμφοβος, διηγεῖται τῇ ἀδελφ Ἡ δὲ ἄγει αὐτὴν πρὸς τὸν ἐπίσκοπον. Καὶ μαθώς ἐπίσκοπος τὰ τῆς ἀπτασίας εἶπεν αὐτῇ, ὅτι Όφε λεις Χριστιανή γενέσθαι· ἣν εὐθέως ἐβάπτισε, κ ἐδέξατο αὐτὴν ἡ ἰδία ἀδελφή. Όθεν μανέντες Ἕλληνες, ἐτιμωρήσαντο αὐτὴν, καὶ ἀπέκτειναν λίθοις, ἔτι τὰ ἐμφώτια τοῦ ἁγίου βαπτίσματος πε βεβλημένην. Καὶ ἔῤῥιψαν εἰς λάκκον βαθύτατον οὗ Χριστιανοὶ μόλις αὐτὴν ἀνήγαγον. Προσελθών τῷ βασιλεῖ τῶν Περσῶν ὁ ἐπισκοπος, καὶ αἰτήσε ἔλαβεν ἐξουσίαν τοῦ καταλῦσαι μὲν τὸν ναὸν τ Αρτέμιδος, οἰκοδομῆσαι δὲ ἐκκλησίαν ἐπ᾽ ὀνόμα τῆς ᾿Αγίας μάρτυρος· ἦν καὶ κτίσας, ἐν αὐτῷ τ τίμιον αὐτῆς ἀπέθετο λείψανον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Χαριτίνης. Η μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Χαριτίνη, ὑπῆρχεν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, καὶ Δομετίου κόμητος, δούλη οὖσα Κλαυδίου τινός. Περὶ ἧς ὁ κόμης από σας, γράφει τῷ κυρίῳ αὐτῆς ἀποστεῖλαι πρὸς ἐπ αὐτὴν εἰς ἐξέτασιν ὡς Χριστιανὴν ὑπάρχουσαν. Ὁ δὲ κύριος αὐτῆς λυπηθεὶς, σάκκον ἐνδυσάμενος έθρήνει αὐτήν. Ἡ δὲ παρεμυθεῖτο αὐτὸν, λέγουσα Μὴ λυποῦ, χύριέ μου. Τὰ γὰρ λείψανά μου, ὑπὲ τῶν ἐμῶν καὶ τῶν σῶν παραπτωμάτων δίδωμι. Ο δὲ εἶπεν· Μέμνησό μου ἐπὶ τοῦ ἐπουρανίου βασι λέως. Τότε ἀπεστάλη τῷ κόμητι· καὶ Χριστιανίν ἑαυτὴν ὁμολογήσασα, ξυρίζεται τὴν κεφαλήν· και ζέουσαν ἀνθρακιάν καταπάσσεται. Εἶτα δεσμείτα λίθῳ βαρεῖ, καὶ βίπτεται ἐν τῇ θαλάσσῃ. Καὶ ἐδέξατο τὸ ὕδωρ εἰς βάπτισμα· καὶ ἐξελθοῦσα, ἐνεφανίσθη τῷ κόμητι. Καὶ ἰδόντες αὐτὴν οἱ περιεστῶτες, ἐθαύμασαν. Τότε τοῖς ὀδόντας ἐκριζωθεῖσα, καὶ τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν τοὺς δακτύλους ἀποκοπεῖσα, ἐτελειώθη. ΜΟΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Σ. Αθλησις τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Θωμά. Μετά την ανάληψιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ
col. 93–94page 36 of 82
PG 117:93Χριστοῦ, ἕκαστος τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἀπελθὼν εἰς τὴν λαχοῦσαν αὐτῷ χώραν, ἐδίδασκεν. Ἔλαχε δὲ καὶ τῷ ἁγίῳ Θωμᾷ ἡ τῶν Ἰνδῶν χώρα. Καὶ ἀπελθὼν ἐν αὐτῇ, ἐκήρυττε τὸν Χριστόν. πιστευσάσης δὲ διὰ τοῦ λόγου αὐτοῦ τῆς γυναικὸς τοῦ βασι λέως τῶν Ἰνδῶν, μετὰ τοῦ υἱοῦ αὐτῆς, τῷ Χριστῷ, διεγνώσθη ο Θωμᾶς, καὶ τῇ τοῦ βασιλέως προστάξει, ἀπεκλείσθη εἰς φυλακὴν, μετὰ καὶ ἑτέρων δεσμω τῶν. Δόντες δὲ χρήματα τοῖς στρατιώταις ὁ υἱὸς τοῦ βασιλέως, καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ ἄλλοι οὐκ ὀλίγοι, εἰσῆλθον πρὸς αὐτὸν ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ ἐβα πτίσθησαν. Καὶ μετὰ χρόνον ἱκανὸν ἐξ αὐτῶν ἔχει. ροτονήθησαν πρεσβύτεροι, και διάκονοι. Καὶ ἐδίδασκον ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ. Καί γνούς τοῦτο ὁ βασιλεὺς καὶ ὀργισθεὶς, ἐξήγαγε τὸν ἀπόστολον προσέταξεν ἀποκτεῖναι. Αναγαγόντες οὖν εἰς τὸ ἀπέκτειναν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νικήτα τοῦ ὁμολογητοῦ. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν Νικήτας καὶ ὁμολογη τῆς τοῦ Χριστοῦ, ὑπῆρχε συγγενής Εἰρήνης τῆς βασιλίσσης, ἥτις προσελάβετο αὐτόν, οὐ διὰ τὴν συγγένειαν μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ. Οὕτως γὰρ ἡγωνίσατο καὶ ἐγένετο ἐνάρετος, ὡς καὶ ἐν τῇ κατὰ Νίκαιαν ἱερᾷ συνόδῳ τὸ δεύτερον, ἐκ προσώπου τῆς δεσποίνης ἐξαποσταλῆναι, καὶ θε αρέστως ἐν αὐτῇ διαπρέψαι. Ἔχων δὲ πολλὴν ἱκανότητα, τιμηθείς πατρίκιος, προεχειρίσθη, στρατηγός Σικελίας. Καὶ καλῶς ἐν αὐτῇ πράξας, καὶ χήρας καὶ ὀρφανοὺς ἐλεήσας, ὑπέστρεψεν. Εὐρὼν δὲ κρατ τήσαντα τῆς βασιλείας τὸν Εἰκονομάχον Λέοντα τὸν Αρμένιον, καταλιπών ἀξίωμα, πλοῦτον καὶ πᾶσαν δόξαν τοῦ κόσμου γέγονε μοναχός. Καὶ μαθών περὶ αὐτοῦ ὁ βασιλεὺς, καὶ θέλων αὐτὸν τιμωρήσασθαι, ἐμήνυσεν αὐτῷ, ἀποστεῖλαι τὴν εἰκόνα τοῦ Σωτῆς ρος, όπως κατακαύσῃ αὐτήν. Μὴ πεισθέντα δὲ τοῦτο ποιῆσαι, ἐξώρισε, καὶ ἐν τῇ ἐξορίᾳ πολλὰ πειρασθείς, ἐτελειώθη. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. *Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Σεργίου καὶ Βάκχου. Σέργιος καὶ Βάκχος οἱ ἔνδοξοι τοῦ Χριστοῦ μάρ τῆς φυλακῆς, καὶ παραδοὺς αὐτὸν στρατιώταις, δρος τὸν ἅγιον, μετὰ τῶν κονταρίων πλήξαντες τυρες, ὑπῆρχον ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, ὡραῖοι τὸ εἶδος, καὶ τῷ βασιλεῖ περίβλεπτοι. Ὁ μὲν Σέρο γιος πριμικήριος· ὁ δὲ Βάκχος δεύτερος αὐτοῦ ᾿Αμφότεροι δὲ εὐλαβεῖς, καὶ σεβόμενοι τὸν Χριστόν Διὰ τοῦτο καὶ διαβληθέντες τῷ βασιλεῖ, ἠναγκάζοντο θύσαι τοῖς εἰδώλοις. Καὶ μὴ καταδεξάμενοι, πρῶτον μὲν ἀφηρέθησαν τῶν ἀξιωμάτων αὐτῶν, καὶ τῶν μανιακίων. Καὶ τὴν ἀνδρικὴν ἐκδυθέντες στολὴν, ἐνεδύθησαν ἱμάτια γυναικεία δημευόμενοι μέσον τῆς πόλεως. Επειτα ἐπέμφθησαν πρὸς τὸν τῆς Αὐγου στουπόλεως ἄρχοντα, ἐπὶ τῷ παρ' ἐκείνου τιμω ρηθῆναι. Κατὰ δὲ τὴν ὁδὸν περιεπάτει ἔμπροσθεν αὐτῶν ἄγγελος τοῦ Θεοῦ, ὁδηγῶν αὐτούς. Εἶτα πα
col. 95–96page 37 of 82
PG 117:95ραστάντες τῷ ἄρχοντι, πρῶτος ὁ Βάκχος ἀγωνισάμενος ἐν αὐταῖς ταῖς βασάνοις ἀπέθανεν. Ὁ Σέργιος ὑποδήμασι σιδηροῖς μετὰ ἤλων οξέων τους πόδας καθηλωθείς, καὶ τρέχειν ἀναγκασθεὶς, ξίφει ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Πελαγίας. Πελαγία ἡ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐκ τῆς πόλεως Ταρσοῦ. Ελίνου δὲ τοῦ ἐπισκόπου πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων βαπτίζοντος, ἡ ἁγία Πελαγία ὁρᾷ κατ' ὄναρ χαρακτῆρα τοῦ ἐπισκόπου παρακαλοῦντα αὐτὴν πρὸς τὸ βάπτισμα Κα! αἰτήσασα τὴν μητέρα, ὡς δὴ πρὸς τὴν τροφὴν ἀπελ θεῖν, ἀπῆλθε πρὸς τὸν ἐπίσκοπον, καὶ ἐβαπτίσθη. Καὶ μετὰ τὸ βαστισθῆναι, δέδωκε τῷ ἐπισκόπῳ τὴν πολύτιμον αὐτῆς στολὴν δοῦναι τοῖς πτωχοῖς. Μετὰ ταῦτα ἀπελθοῦσα πρὸς τὴν μητέρα, οὐκ ἐδέχθη παρ' αὐτῆς. Ἀλλ᾿ ἰδοῦσα αὐτῆς τὴν ταπεινὴν στολὴν ἔκλαιε, καὶ δραμοῦσα, ἀνήγγειλε τῷ υἱῷ Διοκλητιανοῦ, τῷ θέλοντι αὐτὴν εἰς γυναῖκα, εἰποῦσα, ὅτι γέγονε Χρι στιανὴ ἡ Πελαγία. Ο δὲ ἀκούσας, καὶ λυπηθείς, τῷ ἰδίῳ ξίφει ἑαυτὸν ἀνεῖλεν. Ὀργισθεὶς δὲ ὁ πατὴρ αὐτοῦ Διοκλητιανὸς κατὰ τῆς ἁγίας, καὶ κρατήσεις αὐτὴν, ἐνέβαλεν εἰς χαλκοῦν βοῦν ἐκπυρωθέντα, καὶ έκαυσε. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Η Μνήμη ἑτέρας ἁγίας Πελαγίας τῆς παρθένου, τῆς ἐν Αντιολεία. Η Αγία Πελαγία, υπήρχεν ἐπὶ Νουμεριανοῦ τοῦ βασιλέως ἀπὸ ᾿Αντιοχείας τῆς Συρίας, γένους ἐν δόξον. Μαθὼν δὲ ὁ ἄρχων τῆς πόλεως, ὅτι Χρι στιανή ἐστιν, ἀπέστειλε στρατιώτας τοῦ κρατήσει αὐτήν. Οἱ δὲ ἀπελθόντες περιεκύκλωσαν τὸν οἶκον αὐτῆς, βουλόμενοι τοῦ ἁρπάσαι αὐτήν. Μαθοῦσα δὲ τοῦτο ἡ ἁγία, παρεκάλεσε μικρόν περιμεῖναι, πως ἄν ἐνδυσαμένη κατέλθῃ. Τῶν δὲ πεισθέντων ἐπὶ υποσχέσει, ἐκείνη σταθεῖσα πρὸς ἀνατολὰς ἐν τῷ τόπῳ, ἐν ᾧ εἴωθε προσεύχεσθαι, ἀνατείνασα τὰς χεῖρας, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄρασα εἰς τὸν οὐρανὸν, προσηύξατο ἐπιπολὺ πρὸς τὸν Θεὸν, μὴ παραδοθῆναι τοῖς στρατιώταις, ἀλλὰ πρὸ τοῦ κρατηθῆναι, πρὸς αὐτὸν ἀπελθεῖν ἁγνὴ καὶ καθαρά. Καὶ ταῦτα εἰποῦσα, καὶ σεμνῶς περιστείλασα ἑαυτὴν, παρέδωκε τὸ πνεῦμα τῷ Κυρίῳ. Μαθὼν δὲ ταῦτα ὁ ἄρχων μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ, ἐξεπλάγη, καὶ ἐθαύμασεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῆς ἁγίας Πελαγίας τῆς ἀπὸ εταιρίδων. Ὁ ἁγιώτατος πατριάρχης τῆς μεγάλης Αντιο Χείας προσεκαλέσατο ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις τοὺς ὑπ' αὐτὸν ἐπισκόπους, διά τινα χρείαν ἐκκλησιαστικὴν. Ἐν οἷς ἦν καὶ Νόννος ὁ ὅσιος ἐπίσκοπος. Τούτου δὲ τοῦ Νόννου διδάσκοντος τὸν λαόν, γυνή τις πόρνης όνομα Πελαγία, διήρχετο μετὰ τοῦ ὀψικίου αὐτῆς, κοσμουμένη λίθοις, καὶ μαργαρίταις, καὶ χρυσῷ, καὶ τῇ λοιπῇ φαντασία· ὡς καὶ τὸν ἀέρα πληροῦσθαι
col. 97–98page 38 of 82
PG 117:97μύρου. Τῶν ἄλλων οὖν ἐπισκόπων ἀποστρεψάντων τοὺς ὀφθαλμοὺς, μόνος ὁ Νόννος ἔβλεπεν αὐτὴν ἀτι νῶς. Εἶτα κλαύσας, εἶπεν, ὅτι Ταύτην ὁ Θεὸς μέλλει προσλαβέσθαι, φιλάνθρωπος ών. Καὶ μετὰ τοῦτο πάλιν διδάσκοντος τοῦ ἐπισκόπου, ἡκροῦτο καὶ ἡ Πελαγία μετὰ τοῦ λαοῦ. Καὶ οὕτως κατενύγη, ὡς καὶ βαπτισθῆναι, καὶ δοῦται τοῖς πτωχοῖς πάντα τὸν πλοῦτον αὐτῆς. Εἶτα ἀπελθοῦσα εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ γενομένη μοναχή, τοσαύτην ἔσχε πρὸς Θεὸν παρ ῥησίαν, ὡς καὶ θαύματα πολλὰ ποιήσαι, καὶ οὕτω τελειωθῆναι. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἰουβεντίνου και Μαξίμου. Οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες Ιουβεντῖνος καὶ Μά ζιμος, ὑπῆρχαν ἐπὶ τῶν χρόνων Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἔνοπλοι πεζοί, περιπατοῦντες ἐν πιον αὐτοῦ, καὶ ἀγαπώμενοι παρ' αὐτοῦ διὰ τὴν ἀνδρείαν αὐτῶν Διατρίβοντος δὲ ἐν Ἀντιοχείᾳ τῆς Συρίας, καὶ προστάξαντος μιανθῆναι τὰς πηγὰς, καὶ τοὺς ποταμούς, καὶ τὰ πωλούμενα βρώματα τῷ αἵματι τῶν θυσιών, όπως οι γενόμενοι αὐτῶν, καὶ μὴ θέλοντες μετέχωσι τῆς θυσίας τῶν εἰδώλων ὁρῶντες οἱ ἅγιοι, ἐστέναζον δακρύοντες. Εἶτα καὶ ἐπὶ τραπέζης καθήμενοι καὶ ἐσθίοντες, θερμότερον ἔκλαυσαν, καὶ εἶπον πρὸς τὸν Θεόν. Ίνα τι, Κύριε, παρέδωκας ἡμᾶς βασιλεῖ ἀποστάτῃ καὶ παρανόμῳ παρὰ πάντα τὰ ἔθνη; Ταῦτά τις τῶν ὁμοτραπέζων ἀκούσας, κατεμήνυσε τῷ Ἰουλιανῷ. Ὁ δὲ ὀργισθείς, εὐθέως ἀποστείλας ἤγαγε τοὺς ἁγίους ἐνώπιον αὐτοῦ. Ο Καὶ πολλαῖς αὐτοὺς καὶ χαλεπαῖς βασάνοις πρότερον ὑποβαλῶν, καὶ μὴ πει σας ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, ὕστερον τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ἀπέτεμε. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τῆς ὀσίας Ποπλίας τῆς διακόνου. Καὶ ἡ ἁγία Μοπλια ἐπὶ Ἰουλιανοῦ ὑπῆρχε τοῦ Παραβάτου, εὐγενής μὲν οὖσα, διάκονος δὲ τῆς ἐν Αντιοχείᾳ τῆς Συρίας Εκκλησίας· καὶ περιβόητος μὲν εἰς ἀρετήν· πρὸς ὀλίγον δὲ προσομιλήσασα γάμῳ, καὶ γεννήσασα Ἰωάννην τὸν ἁγιώτατον πρεσβύτερον ἔχουσα δὲ χορὸν παρθένων, ἐδοξολόγει τὸν Θεόν. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν μεγάλῃ τῇ φωνῇ στιχολογούσης τὸν ψαλμὸν τὸν λέγοντα· Τὰ εἴδωλα τῶν ἐθνῶν ἀργύριον, καὶ χρυσίον, έργα χειρών ἀνθρώπων· ὅμοιοι αὐτοῖς γένοιντο οἱ ποιοῦντες αὐτὰ, καὶ πάντες οἱ πεποιθότες ἐπ' αὐτοῖς! διήρ χετο ὁ Ἰουλιανὸς καὶ ἀκούσας προσέταξε σιγήσαι. Ἡ δὲ Ποπλία μᾶλλον μείζονα ἔψαλλε. Τότε ὀργι σθεί, ὁ Παραβάτης, καὶ ἀγαγὼν αὐτὴν ἐνώπιον αυτ τοῦ, προσέταξε τοῖς στρατιώταις τύπτειν αὐτὴν κατὰ τοῦ προσώπου. Ἡ δὲ ἁγία ἐλέγξασα τὴν ἀθείαν αὐτοῦ, ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς, συνήθως ψάλλουσα, καὶ δοξολογοῦσα τὸν Θεὸν μετὰ τῶν λοιπών παρθένων. Εἶτα καλῶς βιώσασα, ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη.
col. 99–100page 39 of 82
PG 117:99Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Αθλησις τοῦ ἁγίου Δωροθέου, ἀρχιεπισκόπου πόλεως Τύρου. αὐταῖς ταῖς βασάνοις, διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν, ἀπέθανε· καὶ παρέθετο τὴν μακαρίαν αὐτοῦ ψυχὴν τῷ Χριστῷ, πολλὰ καὶ ψυχωφελή συγγράμματα πρότερον συνθεὶς, κτὶ καταλιπών. Δωρόθεος, ὁ ἀοίδιμος ἀνὴρ, ἐπίσκοπος γέγονε της πόλεως Τύρου, πᾶσαν γραφικὴν ἐπιστάμενος ἱστο ρίαν. Καὶ ἦν μὲν φυγών διὰ τὸν διωγμόν. Μετά δε τελευτὴν Διοκλητιανοῦ καὶ Λικιννίου, καταλαβών πάλιν τὴν Τύρον, διακυβέρνα τὴν ἁγίαν τοῦ Θεοῦ Εκκλησίαν μέχρις Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου. Καὶ ἐπειδὴ οὐ φανερῶς, ἀλλὰ κρύπτως τὸ πρότερον διέ τῶν ἀρχόντων αὐτοῦ ἐφόνευσεν ὁ Ἰουλιανὸς τοὺς Χριστιανούς, ἀκούσας ὁ ἅγιος Δωρόθεος, ἀνεχώρησεν ἐκ τῆς Τύρου, καὶ κατέλαβε τὴν χώραν της βρα κης. Αλλ᾽ οὐδ᾽ ἐκεῖ τὸν ἐκ τῶν εἰδωλολατρών θά νατον διέφυγεν. Κρατηθεὶς γὰρ παρὰ τῶν Ἰουλιανοῦ ἀρχόντων, καὶ πολλὰς τιμωρίας ἀπομείνας, καίτοι γέρων ῶν, καὶ ἑκατὸν ἑπτὰ ἐτῶν ὑπάρχων, ἐν η Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου ἀποστόλου ᾿Αλφαίου. Ἰακώβου τοῦ Ἰάκωβος ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος, ὑπῆρχε μὲν υἱὸς τοῦ ᾿Αλφαίου· ἀδελφὸς δὲ Ματθαίου τοῦ τε λώνου καὶ εὐαγγελιστοῦ. Κηρύττων δὲ τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ, καὶ διδάσκων τὰ περὶ τῆς αἰωνίου βασι λείας αὐτοῦ πάντας τοὺς προσερχομένους αὐτῷ, Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνας, καὶ πολλούς βαπτίζων διὰ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρός, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, μὴ φέροντες οἱ Ἰουδαῖοι, βουλὴν ποιήσαντες, καὶ ἐπισυναχθέντες, καὶ κρατήσαντες αὐτὸν, καὶ πολλὰ τιμωρήσαντες ἡμῶς καὶ ἀπανθρώπως, τελευταῖον βάβδοις πλήξαντες ἐφόνευσαν, δοξάζοντα τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν μέχρι τῆς ἐσχάτης ἀναπνοῆς καὶ εὐχαριστοῦντα τῷ ἁγίῳ αὐτοῦ ὀνόματι, τῷ βοηθήσαντι, καὶ συνεργήσαντι αὐτῷ, εἰς τὸ καταισχῦναι, καὶ νικῆσαι τὸν διάβολον, καὶ τοὺς ποιοῦντας τὰ θελήματα αὐτοῦ. Καὶ οὕτω παραδοὺς τὴν μακαρίαν αὐτοῦ ψυχὴν, ἐτάφη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Εὐλαμπίου καὶ Εὐλαμπίας. Ευλάμπιος ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, καὶ Ευλαμπία ἡ αὐτοῦ ἀδελφή, ὑπῆρχον ἐκ τῆς πόλεως Νικομηδείας, ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ· διὰ δὲ τὸν διωγμὸν κατακρύπτοντο, μετὰ καὶ ἄλλων πολλών Χριστιανῶν ἐν τῷ ὄρει. Κατελθὼν δὲ ὁ Εὐλάμπιος εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸ ἀγοράσαι τροφᾶς, καὶ ἰδὼν γράμματα προτεθειμένα εἰς τὴν ἀγορὰν τῶν βασιλε κῶν διατάξεων· καὶ ταῦτα σταθεὶς καὶ ἀναγινώσκων, ἐκρατήθη παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ παρέστη τῷ βασιλεῖ. Καὶ ἀναγκασθεὶς εἰσελθεῖν εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, καὶ θύσαι, εἰσελθὼν προσηύξατο την Χριστῷ· καὶ πεσόντα τὰ εἴδωλα συνετρίβησαν. Βασανιζομένου δὲ αὐτοῦ διὰ τοῦτο, μεσοῦσα ἡ ἀδελφή αὐτοῦ Ευλαμπία τό γινόμενον, κατῆλθεν ἐκ τοῦ
col. 101–102page 40 of 82
PG 117:101ὅρους, καὶ περιεπλάκη τῷ ἀδελφῷ μέσον τοῦ ὄχλου, καὶ συνηγωνίζετο αὐτῷ· ὅθεν ἐμβληθέντες εἰς λέ βητα κοχλάζοντα, ἐξῆλθον ἀβλαβεῖς. Καὶ ἰδόντες τὸ θαῦμα διακόσιοι στρατιῶται, ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ, καὶ σὺν αὐτοῖς ἀπεκεφαλίσθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τοῦ ὀσίου Πατρὸς ἡμῶν Βασσιανοῦ, Ὁ ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν Βασσιανός, ἦν ἐξ ᾿Ανατολῶν τῆς Σύρων χώρας. Ἐπὶ δὲ Μαρκιανοῦ τοῦ εὐσεβοῦς βασιλέως εἰσῆλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Καὶ διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ γνωρίσας αὐτὸν ὁ βασιλεὺς, ἐτίμα αὐτὸν ὡς πατέρα τοσοῦτον, ὅτι καὶ τὸν ναὸν ἔκτι σεν ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ, ὅστις μέχρι τῆς σήμε ρον ὑπάρχει. Τοιοῦτος δὲ ἦν ψυχωφελῶν καὶ διδακτικός, ὡς πολλοὺς πείθειν τὸν κόσμον καταλιμπάνειν καὶ μοναχοὺς γίνεσθαι. Εξ ὧν ἦν καὶ ἡ ἁγία Μα τρῶνα. Επληθύνθη γὰρ ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν αὐτοῦ μέχρι τριακοσίων. ᾿Αλλὰ καὶ θαύματα πολλὰ ἐποίησε· καὶ τοὺς εἰς πταίσματα περιπεσόντας μεγάλα καὶ εἰς ἀπόγνωσιν ἐρχομένους, συμπαθής ῶν, τῶν τοῦ διαβόλου χειρῶν ἐλυτροῦτο, καὶ διὰ μετανοίας προσέφερε τῷ φιλανθρώπῳ Θεῷ. Ἂν δὲ καὶ προορατικὸς, καὶ προλέγων τὰ μέλλοντα, ὠφέλει πολλούς. Οὕτω δὲ βιώσας, ἐν βαθυτάτω γήρα πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε, καὶ ἔταφη παρὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ ἐν τῷ δηλωθέντι αὐτοῦ ναῷ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰακώβου τοῦ ἀσκητοῦ. Ο όσιος Πατὴρ ἡμῶν Ἰάκωβος ἐν ἀσκηταῖς μέγας ἐγένετο· νικήσας μὲν τὸν διάβολον, καὶ για κηθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, καὶ περιπεσών, ἀλλὰ πάλιν νικήσας αὐτὸν γενναιότερον. Οἰκήσας γὰρ ἐν σπηλαίῳ, καὶ ἡσυχάσας ἔτη δεκαπέντε ἔλαβε παρὰ Θεοῦ ἐξουσίαν τοῦ διώκειν τοὺς δαίμονας. θέλων δὲ αὐτὸν ὁ διάβολος ρίψαι εἰς πορνείαν καὶ φονον, εἰσῆλθεν εἰς θυγατέρα πλουσίου τινὸς, καὶ παρεσκεύασεν αὐτὴν ἐπικαλεῖσθαι τὸν ἅγιον. Ἐρευνήσαντες οὖν οἱ γονεῖς τῆς κό ρης, καὶ εὑρόντες τὸ σπήλαιον, ἀπήγαγον αὐτὴν πρὸς αὐτὸν, καὶ παρεκάλεσαν θεραπεῦσαι· ὁ δὲ εὐξάμενος, ἐξήλασεν ἐκ τῆς κόρης τὸν δαίμονα. Καὶ φοβηθέντες οἱ γονεῖς αὐτῆς, μήπως εἰσέλθῃ πάλιν εἰς αὐτὴν ὁ δαίμων, ἀφῆκαν ἐκεῖ, ἕως οὗ τελείως ἁγιάνῃ. Ἔφθειρεν οὖν τὴν κόρην ὁ ἀσκητής· εἶτα ἐφόνευσε· καὶ φοβηθείς, έφυγε. Καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν μεταμεληθείς, εἰσῆλθεν εἰς τάφον κλαίων· καὶ τοσ. οῦτον ἐκαθαρίσθη τῆς ἁμαρτίας, ὡς ἐν ἀβροχίᾳ δι᾿ εὐχῆς ὁετὸν καταγαγεῖν· καὶ οὕτω τελειωθῆναι. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΔ' Μνήμη τῶν ἁγίων Ζηναΐδος καὶ Φιλονίλλης τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς.. Η οσία Ζηναΐς μετὰ τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς Φιλο νίλλης, ὑπῆρχεν μὲν ἐκ τῆς πόλεως Ταρσοῦ, συγγενής οὖσα τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύλου. Με
col. 103–104page 41 of 82
PG 117:103Α' ήρχετο τὴν ἰατρικὴν τέχνην. Ἀλλὰ μαθητευθεῖσα ὑπ' αὐτοῦ, κατέλιπε καὶ τὴν τέχνην, καὶ πάντα τὸν πλοῦτον αὐτῆς, καὶ τὴν ἀδελφήν. Καὶ ἀνῆλθεν εἰς τὸ ορος, καὶ εὑρουσα σπήλαιον, εἰσῆλθεν ἐν αὐτῷ, καὶ ἡσύχασε, τῷ Θεῷ μόνῷ καὶ ἑαυτῇ προσέχουσα, και τρεφομένη ἐκ τῶν παραφυομένων των σπηλαίῳ βοτανῶν. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν, ἐξελθοῦσα τοῦ σπη λαίου πρὸς τὸ συναγαγεῖν βοτάνας, ἐπάτησεν ήλον ξύλου ὀξύτατον ὑπὸ τῆς τοῦ διαβόλου συνεργίας, με φέροντος βλέπειν τοὺς καθέκαστην πρὸς αὐτὴν ἀρχα μένους κρύφα, καὶ πιστεύοντας δι' αὐτῆς τῷ Χρι στῷ. Καὶ περιαλγής γενομένη, καὶ καθίσασα Εκβα λεῖν τὸν ἦλον, παρέδωκε τὸ πνεῦμα τῷ Κυρίῳ. δὲ Φιλονίλλα ἐν τῷ οἴκῳ μὲν καθεζομένη, μηδὲν δὲ τῆς ἀδελφῆς εἰς ἀρετὴν ἀπολειφθεῖσα, ἀλλὰ τὸν Θεὸν πολλὰ θεραπεύσασα, ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Πράξεσι τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Φίλιππος ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος ὑπῆρχε μὲν εἷς τῶν ἑπτὰ διακόνων. Εν δὲ ἐν τῇ πόλει Τόπης κηρύττων τὸν Χριστόν. Τῇ δὲ παρακελεύσει τοῦ ἁγίου Πνεύματος, πορευόμενος ἀπὸ τῆς Ἰόππης πρὸς Γάζαν τήν πόλιν, συνήντησε τῷ τῆς βασσιλίσσης τῶν Αἰθιόπων δυνάστη, εὐνούχῳ μὲν ὑπάρχοντι, Κανδάκη δὲ λε γομένῳ, ἐπὶ ἅρματος ἵππων κατεζομένῳ, καὶ ἀναγινώσκοντι τὸν προφήτην Ησαΐαν· καὶ προσελθὼν ἠρώτησεν αὐτόν· «Αρα γινώσκεις, ἃ ἀναγινώσκεις; Ὁ δὲ εἶπε· Πῶς ἂν δυναίμην, ἐὰν μή τις οδηγήσ με;» Καὶ εὐθέως ἀνεβίβασεν αὐτὸν ἐπὶ τοῦ ἅρματος, 811 Μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου, τοῦ ἐν ταῖς καὶ διηρμήνευσεν αὐτῷ ἅπερ ἀνεγίνωσκε, καὶ ὠδήγησεν αὐτὸν εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν. Καὶ εὐρόντες ὕδωρ, λέγει ὁ εὐνοῦχος τῷ Φιλίππῳ· «Ιδού ύδωρ, τί κωλύει με βαπτισθῆναι;» Καὶ καταβὰς ἀπὸ τοῦ ἅρματος ἐβαπτίσθη. Τὸν δὲ Φίλιππον οὐκ ἔτι δεν ηρπάγη γὰρ ἀλλ' ἐπορεύετο τὴν ὁδὸν αὐτοῦ χαίρων. Μετὰ ταῦτα ὁ Φίλιππος ἐν Θράλλῃ τῆς Ασίας ἐπίσκοπος γενόμενος, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΒ' Ἡ ἀνάμνησις τῆς ἁγίας ἐβδόμης συνόδου τῶν τῆς ἁγίων Πατέρων. Ἡ ἁγία εβδόμη καὶ οἰκουμενική σύνοδος ἐγένετο ἐν Νικαίᾳ τὸ δεύτερον, ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου καὶ Εἰρήνης τῆς αὐτοῦ μητέρος· ὑπάρχοντος πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως Ταρασίου, τοῦ ἁγιωτάτου, καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν. Ὄντες δὲ οἱ ἅγιοι Πατέρες τὸν ἀριθμὸν τριακόσιοι ἑξηκονταεπτά, συνῆλθον κελεύσει τοῦ βασιλέως κατὰ τῶν Εικονομάχων. Καὶ ἀνεθεμάτισαν ἐγγράφως πᾶσαν αἵρεσιν, καὶ τοὺς τῶν αἱέσεων ἀρχηγούς· εἶτα καὶ τοὺς Εικονομάχους· ἅπαντας· πάντες ὁμοφρόνως εἰπόντες· ὅτι ὁ τὰς ἁγίας εἰκόνας μὴ προσκυνῶν, ἀλλότριος ἐστι τῆς τῶν ὀρθοδόξων πίστεως· καὶ ὅτι ἡ εἰκόνος τιμή, ὡς ὁ μέγας ἔφησε Βασίλειος, ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει, ο γάρ προσκυνῶν τὴν εἰκόνα καὶ τιμῶν, προκυνεῖ ἐν αὐτῇ καὶ τιμῇ τοῦ
col. 105–106page 42 of 82
PG 117:105ἐγγραφομένου τὴν ὑπόστασιν. Καὶ οὕτω διαταξάμενοι, καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν ἐγγράφως βεβαιώσαντες, καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως τιμηθέντες, ἕκαστος εἰς τὴν ἑαυτοῦ ἐπισκοπὴν ἀπελύθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Πρόβου, Ταράχου, καὶ ᾿Ανδρονίκου Οἱ τρεῖς πολύαθλοι μάρτυρες, Πρόβος, Τάραχος, καὶ ᾿Ανδρόνικος, ὑπῆρχον μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ. Χριστιανοὶ δὲ ὄντες, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντες, ἐκρατήθησαν παρὰ τοῦ τῆς Κιλικίας ἄρχοντος. Καὶ πρῶτος μὲν συντριβεὶς τὸ πρόσωπον ὁ Τάραχος, ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν. Δεύτερος δὲ τυφθεὶς ὁ Πρόβος, καὶ σιδηροδεθεὶς παρεδόθη καὶ αὐτὸς τῇ φυλακῇ. Καὶ τρίτος ὁ ἅγιος Ανδρόνικος τυφθεῖς, καὶ τοὺς μηρούς ξίφει χαραχθεὶς, καὶ τὰς πλευρὰς ξεσθείς, καὶ μετὰ τοῦ ἅλατος ἀνατριβείς ἐνεβλήθη μετὰ τῶν λοιπῶν εἰς τὴν αὐτὴν φυλακήν. Εἶτα ἀπὸ Κιλικίας δεθέντες ἤχθησαν εἰς Μοψους στίαν. Καὶ μὴ πεισθέντες ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, πάλιν ἐβασανίσθησαν. Ὁ μὲν Τάραχος τὸ στόμα συνθλασθείς, καὶ τὴν κεφαλὴν ξυρισθείς. Ὁ δὲ Ανδρόνικος τὴν γαστέρα βάβδοις τυφθείς. Ὁ δὲ Πρόβος μετὰ σουβλίων πεπυρωμένων τὰς μασχάλας, καὶ τὰ ψύα κατακαείς. Καὶ πλείονας τούτων βασάνους ὑπομείναντες, ὕστερον ἀπεκεφαλίσθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Αναστασίας τῆς παρθένου. Ἡ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Αναστασία, ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου καὶ Οὐαλεριανοῦ, ἐκ τῆς πόλεως Ρώμης. Ην δὲ μονάζουσα, μετὰ καὶ ἑτέρων παρθένων, ἐν μοναστηρίῳ τινί. Διεβλήθη οὖν τῷ ἄρχοντι. Ὁ δὲ ἀποστείλας, ἤγαγεν αὐτὴν πρὸς ἑαυτὸν μετὰ κλοιοῦ σιδηροῦ· καὶ σταθεῖσα ἔμπρος σθεν τοῦ ἄρχοντος, καὶ ἐρωτηθεῖσα, ὡμολόγησε τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τύπτεται εἰς τὸ πρόσωπον καὶ γυμνοῦται· καὶ ὑπὸ πυρὸς κατακαίεται· ἐπιβο φαινομένων ἐπάνω αὐτῆς πίσσης καὶ ἐλαίου καὶ θεαφίου. Εἶτα κρεμᾶται ἐν τῷ ξύλῳ. Καὶ στρεφομένου τοῦ στυρακίου, ἔτριζον τὰ ὀστᾶ αὐτῆς. Εἶτα απο τέμνεται τοὺς δύο αὐτῆς μασθούς, καὶ τοὺς ὄνυχας ἀνασπάται. Καὶ μετὰ ταῦτα κόπτεται τὰς δύο χεῖρας. Εἶτα τοὺς δύο πόδας· καὶ ἐκριζοῦται τοὺς ὀδόντας καὶ ἑτέρας τιμωρίας πολλὰς ὑπομείνασα, τελευταῖον τὸ διὰ ξίφους δέχεται τέλος. Καὶ οὕτως παρέδωκε τὸ πνεῦμα αὐτῆς τῷ Κυρίῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Δομνίνης. Ἡ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Δομνίνα ὑπῆρχεν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ Βασιλέως ἐκ τῆς ᾿Αναζάρβων πόλεως ἐκρατήθη δὲ, ὡς Χριστιανή, παρὰ δημίων Ελλήνων. Καὶ παρέστη τῷ κριτηρίῳ Λυσίου τοῦ δουκος. Καὶ ὁμολογήσασα μετὰ παρρησίας ενώπιον πάντων τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ Θεὸν ἀληθινὸν αὐτὸν εἰποῦσα, καὶ Ποιητὴν τοῦ παντὸς τοὺς δὲ τῶν Ἑλλήνων θεούς ψευδεῖς ἀποδείξασα, καὶ λίθους καὶ ξύλα, καὶ σαθρὰν ὅλην· τύπτεται
col. 107–108page 43 of 82
PG 117:107φαιρα να κάνετε ένα στο ἀνηλεώς, καὶ μετὰ σουβλίων πεπυρωμένων πόδας διακαίεται. Εἶτα εἰς φυλακὴν ἐμβάλλη δευτέραν ἐξέτασιν, τίπο και για την περίδας Στᾶσα δὲ πάλιν εἰς «Η μετὰ ῥαβδίων ἰσχυρῶς· καὶ ἐξαρθροῦται διὰ με λάβων τὰ ἄρθρα τῶν μελῶν. Καὶ πάλιν βίαι εἰς φυλακήν. Καὶ ἐν αὐτῇ οὖσα, εὐχαριστοῦσα, " προσευχομένη, παρέθετο τῷ Θεῷ, ὑπὲρ ο ἐμαρτύρησε, τὴν μακαρίαν αὐτῆς ψυχήν. Το λείψανον αὐτῆς ἑτάφη ἑντίμως. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΙΓ΄. 888 στα Αθλησις τῶν ἀγίων μαρτύρων, Κάρπου, Μπ η λου, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς σὺν αὐτοῖς ᾿Αγαθοδώρου τ Αγαθονίκης. Οἱ ἅγιοι μάρτυρες Κάρπος και Πάπυλος ὑπῆς ἐπὶ Δεκίου τοῦ βασιλέως. Καὶ ὁ μὲν ἅγιος Κα ἐπίσκοπος ἦν Θυατείρων· ὁ δὲ Πάπυλος διάκ Κρατηθέντες οὖν παρὰ τοῦ ἄρχοντος τῆς ᾿Ασίας, τ ἐρωτηθέντες, ώμολόγησαν ενώπιον πάντων τὸ ἐντα τοῦ Δεσπότου Χριστοῦ. Καὶ καταναγκασθέντες κα τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθέντες, προσεδέθης ἵπποις, καὶ περιεπάτουν ἔμπροσθεν τοῦ ἄρχο συρόμενοι πρὸς τὰς Σάρδεις, κἀκεῖ κρεμαστενα ἐπὶ ξύλων ἐξέοντο. Ὁ δὲ ᾿Αγαθόδωρος, δούλος ή τῶν ἁγίων, καὶ ἀκολουθῶν αὐτοῖς, βασανισθείς, ότι λειώθη. Κρεμώμενος δὲ ὁ ἅγιος Κάρπος, ἐπειπι καὶ εἰπόντος τοῦ ἄρχοντος· Τίνος χάριν ἔγεια Κάρπε· ἀπεκρίθη· Εἶδον τὴν δόξαν τοῦ θε ἐχάρην. Καταβιβασθέντες δὲ ἀπὸ τῶν ξύλων, εβλήθησαν εἰς τὸ πῦρ. Καὶ παροῦσα ἡ ἀδελφὴ τ Παπύλου ᾿Αγαθονίκη, εἰσῆλθε χαίρουσα ἀφ᾽ ἐπι εἰς τὴν κάμινον· καὶ παρέδωκαν ἀμφότεροι τὰς ψυχ τῷ Κυρίῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Φλωρεντίου. Ο μάρτυς Φλωρέντιος ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλης Θεσσαλονίκης Χριστιανὸς δὲ ὤν, καὶ ζηλωτής καλοῦ, ύβριζε καὶ διέβαλλεν ἐπὶ πάντων τους θε τῶν Ἑλλήνων, καὶ τὴν θρησκείαν αὐτῶν ἀνέθειε τιζεν, ἐδίδασκε δὲ πάντας τὴν ἀληθινὴν πίστιν τ Χριστοῦ· καὶ ἐστήριζε τους Χριστιανούς, καὶ πο εκάλει, πρὸς τὸ ποιεῖν τὰ θελήματα τοῦ Θεοῦ. Οπ δὲ ποιῶν, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ τῆς χώρας ἄρχον Καὶ ἐρωτηθείς, ὡμολόγησεν ἐνώπιον αὐτοῦ τὸν ριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν εἶναι μόνον Θεόν το δὲ τῶν Ἑλλήνων θεοὺς ξύλα υπάρχειν, καὶ λίθες καὶ χρυσὸν, καὶ ἄργυρον, καὶ χαλκὸν, καὶ σίδη εἴδωλα άψυχα καὶ ἀναίσθητα. Καὶ ταῦτα εἰπ καὶ εἰς ὀργὴν κινήσας τὸν ἄρχοντα, τιμωρεῖται δε φόρως. Εἶτα κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, καὶ ξέεται. Εν πυρᾶς ἀναφθείσης μεγάλης, ἐμβάλλεται εἰς αὐτ χαίρων. Καὶ ἐν αὐτῇ προσευχόμενος, καὶ εὐχαρισ τῷ Θεῷ ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΙΔ. ᾿Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ναζαρίου, Γερβασία Προτασίου, καὶ Κελσίου Οὗτοι οἱ ἅγιοι ὑπῆρχον ἐπὶ Νέρωνος τοῦ βασι
col. 109–110page 44 of 82
PG 117:109λέως ἐν τῇ Ῥώμῃ· ἦν δὲ ὁ Ναζάριος υἱὸς Αφρι. κανοῦ καὶ Περπετούας, τῶν βαπτισθέντων παρὰ τοῦ ἁγίου Πέτρου. Αὐτὸς δὲ βαπτισθεὶς ὑπὸ Λίνου παρ τριάρχου Ρώμης. Καὶ ὑπάρχων χρόνων εἴκοσι, ἀπῆλθεν εἰς τὰς πόλεις Ιταλίας, καὶ ἐκήρυσσε τὸν Χριστόν. Εἶτα ἦλθεν ἐς πόλιν τινὰ, ἔνθα κατέλαβε Προτάσιον, καὶ Γερβάσιον ὄντας εἰς τὴν φυλακήν, διὰ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, ὑπὸ τοῦ τῆς χώρας ἄρχοντος. Τυφθεὶς δὲ, καὶ τῆς πόλεως ἐκδιωχθείς, ἀπῆλθεν εἰς ὅτέραν πόλιν, καὶ προσλαμβάνει Κέλσιον τριῶν χρόνων ὄντα. Εἶτα τὴν πόλιν Μεδιολάνων καταλαβὼν, εὐρίσκει πάλιν ἐν τῇ φυλακῇ τοὺς ἁγίους Γερβάσιον καὶ Προτάσιον. Καὶ κρατηθείς, παρα πέμπεται ἐν Ῥώμη παρὰ τοῦ ἄρχοντος. Καὶ πάλιν εἰς Μεδιώλανα ὑποστρέψας, τέμνεται τὴν κεφαλὴν, ἅμα τοῖς λοιποῖς ἁγίοις, καὶ τῷ παιδίῳ Κελσίῳ, ὑπάρχοντι χρόνων ἐννέα καὶ μηνῶν ἐπτά. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΕ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λουκιανοῦ, Λουκιανὸς ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ ᾿Αντιοχείας τῆς Συρίας, ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ. Μετὰ δὲ θάνατον τῶν γονέων, δοὺς τὰ ὑπάρχοντα αὐτῷ πτω χοῖς, προσεῖχε τῇ ἀναγνώσει τῶν θείων Γραφών. Καὶ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων ἐπέστρεψεν ἐπὶ τὸν Κύ ριον. Καταλιπών δὲ τὴν ᾿Αντιόχειαν, κατέλαβε τὴν Νικομήδειαν, ἔνθα ὁ Διοκλητιανὸς τοὺς Χριστιανούς ἐφόνευεν. Καὶ ἐπεὶ πολλοὺς εὗρε διὰ φόβον τὸν Χριστιανισμον βουλομένους αρνήσασθαι, θάρσος ποιήσας, ἔπεισε μαρτυρήσει. Τοσοῦτον δὲ γέγονε δι' ἀρετῆς Θεῷ ὁμοιος, ὥστε τὴν πόλιν περιέρχει η σθαι, καὶ παρ᾽ ὧν μὲν θέλειν, βλέπεσθαι, παρ᾽ ὧν δὲ μὴ θέλειν, μὴ ὀρᾶσθαι. Περὶ τούτου μαθὼν ὁ Διοκλητιανός, καὶ φοβηθεὶς εἰς πρόσωπον αὐτὸν ἀγαγεῖν, μήποτε παρ᾽ αὐτοῦ ἔλεγχθῇ, κρεμάσας βῆλον συνέτυχεν αὐτῷ, καὶ ἰδὼν τὸ τῆς γνώμης αὐτο τοῦ ἀμετάθετον, καταδικάζει αὐτὸν λιμοκτονηθῆναι ἐπὶ πολλὰς δὲ τὰς ἡμέρας μὴ μεταλαβών τροφῆς, ἐν τῇ φυλακῇ ἐτελειώθη. Καὶ ἐῤῥίφη ἐν τῇ θα λάσσῃ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Σαβίνου τοῦ ἐπισκόπου. Ο Μακάριος Σαβίνος, διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν αὐτοῦ ἀρετὴν καὶ κατάστασιν, ἐγένετο πρότερον ἐπίσκοπος. Εἶτα, τοὺς θορύβους τοῦ κόσμου κατα λιπών, διὰ τὸ τῆς ἡσυχίας καλὸν, ἐμάκρυνε φυγαδεύων ἐν ταῖς ἐρήμοις· καὶ τοσοῦτον ἡγωνίσατο πρὸς ἀρετὴν, νηστείαις, καὶ ἀγρυπνίαις, καὶ ἀσκήσεσιν ἑαυτὸν ἐπιδούς, ὡς καὶ θαυμάτων ἀξιωθῆναι πολλῶν νόσους ἀπελαύνειν, λεπρούς καθαρίζειν, δαίμονας διώκειν, καὶ προλέγειν τὰ μέλλοντα. Πολλοὺς δὲ ὠφελήσας, καὶ πρὸς ἀρετὴν ἐπιδοῦναι ποιήσας, διὰ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ· καὶ γὰρ πολλοί προσήρχοντο αὐτῷ χάριν ὠφελείας· καὶ πείσας ἀφεῖναι καὶ γου νεῖς, καὶ ἀδελφοὺς, καὶ οἰκείους, καὶ τῷ μοναχικῷ βίῳ προσελθεῖν, καὶ Χριστῷ δουλεύειν, καὶ θερα πεύειν αὐτὸν διὰ καθάρσεως, καὶ τῆς τῶν ἐντολῶν
col. 111–112page 45 of 82
PG 117:111έργασίας, ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη· τὸ μὲν ἱερὸν πνεύ αὐτοῦ παραδοὺς τῷ Κυρίῳ, τὸ δὲ τίμιον αὐτοῦ λ ψανον τῇ συγγενεῖ γῇ, ἔτι καὶ νῦν βρύον ἰάματα. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Ιζ 121 ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λογγίνου τοῦ ἑκατα τάρχου. Ἐπὶ Τιβερίου Καίσαρος ἦν οὗτος ἐκ τῆς χώρα τῶν Καππαδοκῶν, ἑκατοντάρχης υπάρχων, κ στρατευόμενος ὑπὸ Πιλάτῳ τῷ τῆς Ἰουδαίας μόνι· ὅστις καὶ προσέταξεν αὐτῷ ὑπηρετῆσαι ε τὰ τίμια πάθη τοῦ Χριστοῦ, καὶ τὴν σταύρως. μετὰ τῶν ὑπ' αὐτὸν ἑκατὸν στρατιωτῶν. Ἀλλ' είτε ἰδὼν τὰ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ γενόμενα θε ματα, τὸν σεισμόν, τοῦ ἡλίου τὸ σκότος, τοὺς ἀν γέντας τάφους, τοὺς ἐγερθέντας νεκροὺς, τὰς τ σθείσας πέτρας, ἀνεβόησεν· ᾿Αληθῶς θεοῦ Υἱὸς ἐ οὗτος. Καὶ καταλιπὼν τὴν ὑποκειμένην αὐτῷ συμβο τείαν, καὶ τὴν ἰδίαν χώραν καταλαβών, ἐκήρα τὸν Χριστόν. Καὶ μαθόντες τοῦτο οἱ Ἰουδαῖοι, είχαν καν τῷ Πιλάτῳ χρήματα. Καὶ ὁ Πιλάτος ἔγρα πρὸς Τιβέριον κατὰ τοῦ Λογγίνου. Ὁ δὲ ἀποστείλα ἀπεκεφάλισεν αὐτὸν, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ δύο στις τιώτας, ἀποστείλας τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ εἰς Ἱερουσαλὴμ· ἔτις ἐκρύβη ἐν κόπρῳ. Ύστερον δὲ γυνή τις ἀπὸ Καππαδοκῶν τυφλὴ ἐν θείας οπτασίας ἀπελθοῦσε τ Ιερουσαλήμ, καὶ εὑρουσα τὴν κεφαλὴν, ἀνέβλεψεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Χρυσάνθου τ Δαρείας Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ Νουμεριανοῦ τοῦ βασιλέας καὶ ὁ μὲν Χρύσανθος ἀπελθὼν ἅμα τῷ ἰδίῳ πα ἐν Ῥώμη, συγκλητικῷ ὑπάρχοντι, γίνεται π στιανὸς παρά τινος ἐπισκόπου ἐν σπηλαίῳ τ πτομένου. ᾿Αλλὰ ταῦτα γνοὺς ὁ πατὴρ αυτο ἐγκλείει αὐτὸν εἰς σκοτεινὴν φυλακήν· εἶτα κι αναγκάζει λαβεῖν γυναῖκα. Καὶ δίδωσιν αὐτῷ κ ρείαν τὴν φιλόσοφον. Ὁ δὲ Χρύσανθος ἰδὼν τ τὴν, ἐχρήσατο αὐτῇ ὡς ἀδελφῇ, καὶ συνεβουλε σαντο τοῦ μέχρι θανάτου είναι παρθένοι. Εἶτα εξε πτίσθη καὶ αὐτή· καὶ ἐδίδασκον ἀμφότερο: τι λαὸν περὶ ἁγνείας καὶ σωφροσύνης Αγανάκτηση οὖν οἱ Ἕλληνες, ὅτι τὰς γυναῖκας ἑαυτῶν πείθους καταλιμπάνειν αὐτοὺς, καὶ μνηστεύεσθαι τῷ Χριστός καὶ διέβαλλον αὐτοὺς τῷ ἐπάρχῳ· καὶ παραδίδον Κλαυδίῳ τῷ τριβούνῳ. Καὶ ἄγονται ἔξω τῆς το Ο λεως, καὶ βασανίζονται διαφόρως. Εἶτα βόθρου όχι χθέντος βορβορώδους, ἐμβάλλονται ἀμφότεροι. Σε καταχωθέντες καὶ καταπατθέντες, τελειοῦνται. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Ωσηέ Ο προφήτης Ωσηέ ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῆς χώρ Ἰουδαίας, τὸν δὲ Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς βόμενος· καὶ τοὺς τῶν ἐθνῶν θεούς μισῶν, ἀποστρεφόμενος καὶ τῶν ὁμοφύλων Ιουδαία τὰ σφάλματα διορθούμενος, ἐδέξατο προφητείας γάλα Χαρίσματα. Καὶ πολλὰ προφητεύσας και αήλ, καὶ κατὰ τῶν ἐθνῶν, ἔδωκε
col. 113–114page 46 of 82
PG 117:113μεῖον· ἔξειν τὸν Κύριον ἐπὶ γῆς ἀνθρώποις συν αναστρεφόμενον. Καὶ ἔδωκε τέρας ὅτι ὅτε δύνῃ ὁ ἥλιος ἐν Σηλώμ, καὶ μερισθῇ ἡ δρυς, ἡ ἐν Σια λωάμ, εἰς δώδεκα μέρη, γενηθήσονται δώδεκα δρύες· τουτέστιν, ὅτε σταυρώσουσι τὸν Ἥλιον τῆς δικαιοσύνης Χριστὸν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ θανών, δύνῃ, διαμοιρισθήσονται αἱ δώδεκα φυλαὶ τοῦ Ἰσραὴλ εἰς πάντα τὰ ἔθνη, καὶ γενηθήσονται δώδεκα δρύες" ἤτοι οἱ δώδεκα ἀπόστολοι· καὶ διδάξουσι πάντα τὰ ἔθνη πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν. Ταῦτα προφητεύσας, ἐν εἰρήνῃ τελειωθείς, ἐτάφη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων Αναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δα μιανοῦ, καὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτῶν ᾿Ανθιμου, Λεοντίου καὶ Ευπρεπίου. Τρεῖς εἰσὶν αἱ συζυγίαι τῶν ἁγίων Αναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, ἀμφοτέρων καὶ τοῖς αὐτοῖς ὀνόμασι καλουμένων, καί, τὴν ἰατρικὴν τέχνην μετο ερχομένων, καὶ τὴν προσηγορίαν τῆς ἀναργυρίας ἐχόντων. Οἱ μὲν γὰρ ἦσαν υἱοὶ Θεοδότης γυναικός εὐλαβοῦς. Ἐν εἰρήνῃ κοιμηθέντες καὶ κατατεθέντες ἐν τόπῳ καλουμένῳ Φερεμάν. Οἱ δὲ ἐν τῇ Ῥώμῃ διήγον ἔχοντες διδάσκαλον φθονερόν· ὅστις μετὰ δόλου ἀναγαγὼν αὐτοὺς εἰς ὄρος, ὡς δῆθεν βοτάνας συνάξοντας, λίθοις φονεύει. Οἱ δὲ ὧν καὶ ἡ παροῦσα ἄθλησις, ὑπῆρχον ἐκ τῆς Χώρας 'Αραβίας· περιερ Χόμενοι δὲ κατὰ πᾶσαν πόλιν, ἐθεράπευον ἀναργύρως τοὺς ἀσθενοῦντας. Κατὰ δὲ τοὺς χρόνους Διο κλητιανοῦ παρεγένοντο ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Κιλικίας, καὶ κρατηθέντες παρέστησαν Λυσίᾳ τῷ δουκί ὅστις καὶ διαφόρως τιμωρήσας αὐτοὺς, ὕστερον ἀπεκεφάλισε, σὺν τοῖς ἀκολουθοῦσιν αὐτοῖς τρισὶν ἀδελφοῖς, ᾿Ανθίμῳ, Λεοντίῳ, καὶ Βὐπρεπίῳ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤ. Μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ Λουκᾶ, Λουκᾶς ὁ εὐαγγελιστὴς ὑπῆρχεν ἀπὸ Ἀντιοχείας τῆς μεγάλης· ἱατρὸς τὴν τέχνην, καὶ ζωγράφος. Απελ θὼν δὲ εἰς Θήβας τῆς Μακεδονίας ἐπὶ Τιβερίου τοῦ βασιλέως, διὰ τὸν διωγμὸν, ἐνέτυχε τῷ ἁγίῳ ἀπο στόλῳ Παύλῳ· καὶ ὡς ὑπάρχων εἰς τῶν ἑβδομήκοντα ἀποστόλων, ἠκολούθησεν αὐτῷ, καὶ σὺν αὐτῷ ἐκής ρυσσε τὸν Χριστόν. Καὶ συνήργει εἰς τὴν τοῦ κη ρύγματος, καὶ τοῦ Εὐαγγελίου διακονίαν προθύμῳ γνώμη. Συνεγράψατο δὲ πρότερον τὸ κατ' αὐτὸν ἅγιον Εὐαγγέλιον, πρὸς Θεόφιλον τινὰ ἡγεμόνα, η πιστεύσαντα εἰς τὸν Χριστὸν ὑπαγορεύσαντο αὐτῷ τοῦ ἁγίου Πέτρου τοῦ ἀποστόλου· ἔπειτα ἐξέθηκε τὰς Πράξεις τῶν ἀποστόλων, πρὸς τὸν αὐτὸν Θεόφιλον. Καὶ ταῦτα πράξας, ἐν εἰρήνῃ τὴν ψυχὴν ἀπ ἐδῶκε τῷ Θεῷ. Τὸ δὲ ἱερὸν καὶ τίμιον αὐτοῦ λείψανον ἐτάφη μὲν πρότερον ἐν Θήβαις· ὕστερον δὲ ἀνακοι μισθὲν ἀπὸ Θηβῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει, κατετέθη ἐν τῷ ναῷ τῶν Ἁγίων Αποστόλων. ΜΙΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΙΘ' Αθλησις τοῦ ἁγίου Σαδώθ, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἑκατὸν εἴκοσι ἁγίων. Σαδὼβ ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ Σαβωρίου βασιλέως
col. 115–116page 47 of 82
PG 117:115Περσῶν· διὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν κρατηθες καὶ προσαχθεὶς αὐτῷ· καὶ μὴ πεισθείς λατρεία τῷ πυρί, τύπτεται ἀνηλεώς· καὶ Χαράσσεται τ δέρμα αὐτοῦ, ἀπὸ τοῦ μετώπου μέχρι τῶν πολύ Καὶ ἐκδέρεται ἀπὸ τοῦ δέρματος αὐτοῦ λώρος μ κτύλου τὸ πλάτος. Καὶ πάλιν τύπτεται μετά βο λωρίων. Καὶ ἐπὶ ἀκανθῶν, καὶ ξύλων, καὶ λίγ ὀξέων σύρεται γυμνός. Εἶτα τέμνεται τοὺς ἀπ λους κατ᾽ ἁρμόν.Καὶ ἐμβληθεὶς εἰς κοχλίαν διά το ρακίου κατασφίγγεται. Καὶ μετὰ ταῦτα σουβλίοις το πυρωμένοις τὸ ὑπολειφθὲν σῶμα κατακεντεῖται, δε κρεμασθείς κατὰ κεφαλῆς, τὴν γλῶσσαν ἐκτέμνεται. Καὶ ἰδόντες τὴν καρτερίαν αὐτοῦ χίλιοι δισκίσει ἑβδομήκοντα άνδρες, καὶ ἐννοήσαντες ὅτι, εἰ τ εἶχε μεγάλας ἐλπίδας, οὐκ ἂν τοιαῦτα ὑπέμενε ἐπίστευσαν εἰς τὸν Χριστόν. Καὶ παρεδόθησαν ἡ φυλακῇ. Αὐτὸς δὲ, εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ, τὴν κεφαλὴ ἀπετμήθη, σὺν ἑτέροις ἁγίοις ἑκατὸν εἴκοσι. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Αμφιλο Χίου, ἐπισκόπου Ικονίου. Οὗτος προχειρίζεται ἐπίσκοπος Ικονίου, ο ἁγίων ἀγγέλων, οὐκ ἀνθρωπίνης χειρός. Συντηρη στὴς δὲ γενόμενος τῶν ἁγίων Πατέρων Βασιλείου το Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου, και Γρηγο τοῦ Νύσσης, κατὰ τῶν αἱρετικῶν παρετάξατο, καὶ Εὐνομίου, καὶ τῶν ὁμοίων. Παρετάθη δ ζωὴ αὐτοῦ μέχρι Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου. Οι τ ἠξίωσε κωλύσαι τῶν Ἀρειανῶν τὰς ἐν ταῖς τῶν συνάξεις. Βαρὺ δὲ νομίσαντος τοῦτο τοῦ βασιλ διὰ τὴν ταραχὴν, τότε μὲν ἡσύχασεν. Ὕστε κατά τινα χρείαν εἰσελθὼν πρὸς τὸν βασιλές τὸν υἱὸν αὐτοῦ ᾿Αρκάδιον ἰδὼν τῷ πατρὶ ση μενον, τὸν μὲν θεοδόσιον προσεκύνησε τὸν παρῆλθε. Τοῦ δὲ βασιλέως εἰπόντος· Ἵνα τί τὸν.. μου παρέδραμες· ἔφη· Γνῶθ', βασιλεῦ, ὅτι ὑπ σὺ ἠγανάκτησας τοῦ υἱοῦ παραβλεπομένου, καὶ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου ζομένου. "Οθεν πεισθεὶς ὁ βασιλεὺς, ἐποίησε το ἁγίου θέλημα. Οὕτω δὲ ζήσας εὐσεβῶς, πρὸς Εὐ ἐξεδήμησεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου προφήτου Ἰωήλ Οὗτος ὑπῆρχε ἐκ τῆς Ἰουδαίας Χώρας· ποιῶν τὸ θέλημα Κυρίου, ἔλαβε προφητείας χάρισ προεφήτευσε δὲ καὶ ἀλλὰ μὲν πολλὰ, πλείονι περὶ τοῦ Χριστοῦ· ὅτι μέλλει γεννηθῆναι ἐκ 1 θένου· ἔτι δὲ καὶ περὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ὃ βον οἱ ἅγιοι δώδεκα ἀπόστολοι ἐν τῇ με ἑορτῇ τῆς Πεντηκοστῆς· εἰπών· Οτι τάδε Κύριος" Καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέ ἐκλεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σε Καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν· καὶ αἱ θ τέρες ὑμῶν. Ο δὴ καὶ γέγονε. Καθεζομένων τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἐν τῷ ὑπερώῳ οἰκήματ τῇ ἡμέρᾳ τῆς Πεντηκοστῆς, ὥρα τρίτῃ τῆς ἡμέ κατῆλθε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον ἐν εἴδει πυρίνων γι
col. 117–118page 48 of 82
PG 117:117τῶν· καὶ ἐκάθισεν ἐφ᾽ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν· καὶ δέ δωκεν αὐτοῖς χαρίσματα διάφορα, καὶ προφητείας. Καὶ οὐ μόνον ἐκείνοις, ἀλλὰ καὶ τοῖς μετέπειτα. Ταῦτα δὲ προφητεύσας, ἐν εἰρήνῃ ἐτάφη ἐν τῇ ἰδίᾳ γῇ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ἐκοιμήθη, καὶ Μνήμη τοῦ ἁγίου Κορνηλίου τοῦ ἐκατοντάρχου. Κορνήλιος ὁ ἑκατοντάρχης, ὑπῆρχεν ἀπὸ Καισαρείας τῆς Παλαιστίνης, ἑκατὸν στρατιωτῶν ἄρχων, ἐπὶ τῶν χρόνων τῶν ἁγίων ἀποστόλων· ὅστις καὶ πρῶτος ἐξ ἐθνῶν ἐπίστευσε τῷ Χριστῷ· ἰδὼν γὰρ δ Θεὸς τὰς ἐλεημοσύνας αὐτοῦ, ἂς ἐποίει εἰς τοὺς πτωχούς, προσεδέξατο αὐτόν. Καὶ δι' ἀγγέλου παρο εσκεύασεν αὐτὸν βαπτισθῆναι παρὰ τοῦ ἁγίου Πέ τρου. Είτα χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Σκαμάνδρου. Βν ᾗ καὶ κηρύττων τὸν Χριστὸν, ἐκρατήθη παρά Δημητρίου τοῦ ἄρχοντος. Καὶ κατηναγκάσθη εἰσελθεῖν εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, καὶ θῦσαι ἅμα τῷ λαῷ, καὶ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ, καὶ τῷ υἱῷ· ἀπελθόντος δὲ καὶ προσευξαμένου πρὸς τὸν Θεὸν, ἐγένετο σεισμὸς, καὶ ἔπεσον σὰ εἴδωλα, καὶ ὁ ναός· καὶ συνεκάλυψε τὸν υἱὸν τοῦ ἄρχοντος, καὶ τὴν γυναῖκα· καὶ ἐβόων ζῶν τις κάτωθεν ὅτι Μέγας ὁ Θεὸς. Κορνηλίου παρεκάλεσε δὲ αὐτὸν ὁ ἄρχων, καὶ προσηύξατο· καὶ ἐξῆλ θον. Καὶ ἐπίστευσαν, ὅ τε ἄρχων, καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ υἱὸς, καὶ ἄνδρες ςοζ. καὶ οὕτως ἐν εἰρήνῃ ἐτε λειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἀγίου μάρτυρος Αρτεμίου τοῦ θαυματουργοῦ. Αρτέμιος ὁ πολύαθλος ὑπῆρχεν, ἐπὶ τῆς βασι λείας Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, δοὺξ Αλεξανδρείας τῆς Αἰγύπτου· ἐν τοῖς πατρικίοις διαπρέψας ἀπὸ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου βασιλέως· ἀκούσας δὲ ὅτι Ἰουλιανὸς ἐν Ἀντιοχείᾳ τιμωρεῖ τοὺς Χριστιανούς. παρεγένετο πρὸς αὐτὸν, τὴν παρανομίαν αὐτοῦ δι ελέγχων. Τύπτεται οὖν παρ᾽ αὐτοῦ βουνεύροις· καὶ τριβόλοις ἐξέσι τὰ ψύα ξέεται· καὶ ὀγκίνοις τὰς πλευ ρᾶς, καὶ τὰ βλέφαρα κατακεντεῖται. Καὶ ὑπὸ λιθο ξέων πέτρας διακοπείσης, μέσον ἐμβάλλεται. Καὶ τῶν δύο μερῶν συναρμοσθέντων, συγκρατηθεὶς ἔν δον, τὴν ἀφόρητον ὑπέστη τιμωρίαν· ἐκβληθέντων αὐτοῦ τῶν ὀφθαλμῶν, καὶ τῶν ἐντέρων κάτω συνελαθέντων. Επεὶ δὲ, μετὰ τοσαύτας τιμωρίας, οὐκ ἐπεί σθη τοῖς λόγοις τοῦ τυράννου, τὴν διὰ ξίφους δέχε ται τελευτήν. Τὸ δὲ ἅγιον αὐτοῦ λείψανον ἀνεκομίσθη ἐν Κωνσταντινουπόλει, παρέχον τάματα τοῖς πιστῶς αὐτῷ προσερχομένοις. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑ'. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Δασίου, Γαΐου καὶ Ζωτικοῦ. Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὑπῆρχον ἐν Νικομηδείᾳ τῇ πόλει. Δημοτελοῦς δὲ τοῖς εἰδώλοις ἑορτῆς γενο μένης παρρησιασάμενοι, τὰ ἐπὶ τῶν βωμῶν κεί μένα κατέστρεψαν· καὶ εὐσεβήσαντες, ὡς ἀσεβεῖς παρὰ τῶν ἀφρόνων ἀσεβῶν ἐλογίσθησαν. Όταν κρα
col. 119–120page 49 of 82
PG 117:119τηθέντες παρέστησαν τῷ δικάζοντι. Ὁ δὲ πάπι πεῖραν αὐτοῖς βασάνων προσήγαγει καὶ γὰρ ἔτσι αὐτοὺς ἀνηλεώς· καὶ ἐπὶ ξύλων ἐκρέμασε· καὶ την γὰς ἐνεποίησε· καὶ τὰς πλευρὰς αὐτῶν ταῖς μας ξι διέρρηξε και τρυχίνοις ὑφάσμασι τὰς σημα αὐτῶν κατέξανε· καὶ ἐπεὶ ἑώρα καταφρονοῦντα μὲν τῶν βασάνων, ἐλέγχοντας δὲ τὴν τῶν εἰδών, ματαιότητα μεγάλῃ δὲ τῇ φωνῇ κρύττοντας τ Χριστὸν Θεὸν μόνον εἶναι ἀληθινὸν, λίθους μεγάλ τοῖς τραχήλοις αὐτῶν περιθεὶς, εἰς τὸν βυθόν και ηκόντισεν· ἔνθα καὶ τὸ τέλος τῆς μαρτυρίας εν ξαντο· εὐχαριστοῦντες Χριστῷ τῷ βασιλεῖ τῶν αἰώνων μέχρι θανάτου, ὅτι ἠξιώθησαν ὑπὲρ αὐτοῦ ἐπι θανεῖν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰλαρίωνος, τ σβυτέρου γενομένου καὶ ἀναχωρητοῦ τῆς ἐ μου. Ὁ ὅσιος Ιλαρίων ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείς Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, ἐκ τῆς πόλεως Γάζ τῆς Παλαιστίνης· ἐπιθυμίᾳ δὲ τοῦ μαθεῖν για ματα, παρεγένετο εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν τῆς Αἰγύπ Καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι ἀμφοτέρων ἔλαβε τὴν τὴ σιν, τῶν τε γραμμάτων, καὶ τῶν εἰς τὴν Χριστ πίστιν ἁρμοζόντων. Εἶτα ἐβαπτίσθη. Καὶ ἀποστα περὶ τῆς πολιτείας τοῦ Μεγάλου Αντωνίου, ἀπ πρὸς αὐτὸν, καὶ γέγονεν αὐτοῦ μαθητής, μαντ ἐπί τινα χρόνον τὰ τῆς ἀρετῆς ἔργα· ὑποστρέψ ἐν τῇ πατρίδι, καὶ τοὺς γονεῖς αὐτοῦ εὐρὼν τ τήσαντας, τὸν πλοῦτον αὐτοῦ πάντα διέδωκε τ πτωχοῖς· καὶ φορέσας ἱμάτιον τρύχινον, καὶ δ προβάτου, καταλαμβάνει τὴν ἔρημον. Καὶ καλό μονάσας, ἐδέξατο χάριν θαυμάτων· θέλων δὲ γειν τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὴν ἡσυχίαν, ἀπήρχε από τόπου εἰς τόπον συχνότερον. Ζήσας δὲ ἐ ὀγδοήκοντα, καὶ πληρώσας ἐν τῇ μοναδικῇ πολιτι ἔτη ἑβδομήκοντα, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ ἐσαποστόλου Πατρὸς ἐ Αβερκίου, ἐπισκόπου Ιεραπόλεως. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ᾿Αβέρκιος ἦν, ἐπὶ βασιλείας Μάρκου, ἐπίσκοπος γενόμενος Ιερα λεως παρὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Ην δὲ καὶ θαν τουργὸς περιβόητος. Θέλων δὲ αὐτὸν ὁ δαίμων πει σαι, εἰσῆλθεν εἰς τὴν τοῦ βασιλέως θυγατέρα. Η καὶ ἐζήτει τὸν ἅγιον ἵνα θεραπέυσῃ αὐτήν. Διὸ διὰ γραμμάτων βασιλικῶν πρὸς τὴν Ῥώμην ὥρμη Προσέταξε δὲ τῷ ὑπουργῷ αὐτοῦ βαλεῖν εἰς ἀπ ἕνα ὄξος, καὶ γάρον, καὶ ἔλαιον· καὶ ὅτε μὲν αὐτὸ αὐτῶν τι ἐζήτησεν, ἐξήρχετο κεχωρισμένον ἕν στον. Οτε δὲ ὁ ὑπουργὸς αὐτοῦ ἠβουλήθη λάθρα βαλεῖν, ἐξήρχοντα μεμιγμένα. Κατελθὼ δὲ εἰς Ἱ μην, τὴν μὲν θυγατέρα τοῦ βασιλέως ἰάσατο· τῷ μονι δὲ προσέταξε τὸν πλησίον κείμενον βωμὸν, λί μέγαν ὄντα, ἀγαγεῖν εἰς Ἱεράπολιν. Ὅτι σὺ μὲν ρεσκεύασάς με κοπιᾶσαι εἰς Ρώμην· ἐγὼ δὲ πρ τάττω σοι ἀγαγεῖν τὸν λίθον, καὶ θεῖναι ἐπάνω
col. 121–122page 50 of 82
PG 117:121αφου μου. Ο καὶ γέγυνε. Βιώσας δὲ ἐν ὁσιότητί τὸ λοιπὸν τῆς ζωῆς, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αλεξάνδρου, Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, Ἡρακλείου, Αννης, Θεοδό της καὶ Γλυκερίας. Αλέξανδρος ὁ ἱερομάρτυς, ἐπίσκοπος ὤν, καὶ παρρησίᾳ τὸν Χριστὸν κηρύττων, καὶ τῇ διδασκαλία αὐτοῦ πολλοὺς ἔκ τε τῶν Ἰουδαίων, καὶ τῶν Ελ λήνων πρὸς τὴν πίστιν ἐπιστρέφων, καὶ βαπτίζων, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ τῆς χώρας ἄρχοντος· καὶ πολλὰ τιμωρηθείς, καὶ ξεσθεὶς, καὶ καταναγκασθεὶς θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, οὐκ ἐπείσθη. Ἰδὼν δὲ τὴν καρτερίαν αὐτοῦ στρατιώτης τις, Ηράκλειος τοὔνομα, επίστευσε τῷ Χριστῷ. Καὶ πλεῖστα τιμωρηθεὶς καὶ αὐτὸς ἀπὸ ετμήθη τὴν κεφαλήν. Θαυματουργήσας δὲ μετὰ τοῦτο ὁ ἅγιος ᾿Αλέξανδρος· καὶ γὰρ ἰάθη τὰς πληγὰς τῇ τοῦ Χριστοῦ ἐπισκέψει· ἐπεσπάσατο πρὸς τὴν τῶν Χριστιανῶν πίστιν καὶ γυναῖκας τρεῖς 'Ανναν, Θεοδότην και Γλυκερίαν· αἵτινες σταθεῖσαι ἐνώπιον τοῦ ἄρχοντος, ἤλεγξαν αὐτόν, καὶ τὴν τῶν εἰδώλων θρησκείαν ψευδῆ ἀπεκάλεσαν. Τότε θυμωθεὶς ὁ ἄρα χων, πρῶτον μὲν ἀπεκεφάλισε τὸν ἅγιον Αλέξανδρον ἔπειτα βασανίσας τὰς ἁγίας, ἀπέτεμε καὶ αὐτῶν τὰς κεφαλὰς, καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν. ΤΟ 'ΑΥΤΟ. ΚΓ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος καὶ ἀποστόλου Ιακώβου, ἀδελφοῦ τοῦ Κυρίου. Ὁ ἅγιος Ἰάκωβος πρῶτος ἐπίσκοπος ἐν Ἱεροσολύμοις ἐγένετο, παρ' αὐτοῦ τοῦ Κυρίου χειροτονηθείς. Καὶ πρῶτος τὴν θείαν λειτουργίαν ἔγραψε παρὰ τοῦ Χριστοῦ αὐτὴν διδαχθείς. Αλλ᾽ ὕστερον συντομως τέραν αὐτὴν ἐποίησεν ὁ Μέγας Βασίλειος, εἶτα δ Χρυσόστομος, διὰ τὴν τῶν ἀνθρώπων ἀσθένειαν, Πολλοὺς δὲ διδάσκων ὁ ἅγιος Ἰάκωβος ἐκ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἐκ τῶν Ἑλλήνων, καὶ ἐπιστρέφων απο τοὺς ἐπὶ τὸν Κύριον, εἰς ὀργὴν ἐκίνησε τοὺς Ἰου δαίους. Συναχθέντες οὖν καὶ κρατήσαντες αὐτὸν, ἔλειψαν ἀπὸ τοῦ ἄκρου τοῦ ἱεροῦ, καὶ αὐτὸν ἀπέ κτειναν. Περὶ δὲ τοῦ λέγεσθαι ἀδελφόθεος, φέρεται λόγος τοιοῦτος ἐκ παραδόσεως. Τοῦ μνήστορος Ἰω σὴφ μερίζοντας τὴν γῆν αὐτοῦ τοῖς υἱοῖς αὐτοῦ, τοῖς ἐκ τῆς προτέρας γυναικός, καὶ βουλομένῳ μερίδα ποιήσασθαι καὶ τῷ τῆς ἁγίας Παρθένου Υἱῷ, καὶ Θεῷ, οἱ μὲν ἄλλοι οὐ κατεδέξαντο· ὁ δὲ Ἰάκωβος, παραλαβὼν αὐτὸν εἰς τὴν αὐτοῦ μερίδα συγκληρονόμον, ἐκλήθη οὐ μόνον ἀδελφόθεος, ἀλλὰ και δί καιος. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοδότης, καὶ Σω κράτους πρεσβυθέρου. Ἡ ἁγία Θεοδότη ὑπῆρχεν ἐπὶ ῾Αλεξάνδρου τοῦ βασιλέως, εὐγενῶν μὲν γονέων ὑπάρχουσα, οὖσα δὲ ἐκ τῆς χώρας του Πόντου. Ἐν ἀσκητηρίῳ δὲ τινὶ ἀπελ θοῦσα, καὶ ἡσυχάζουσα διεγνώσθη. Καὶ κρατηθεῖσα παρὰ τοῦ ἄρχοντος διὰ τὸν Χριστὸν, ἐν δευτέρου κρεμασθεῖτα ξέεται· καὶ εἰς φοῦρνον ἐκπυρωθέντα η
col. 123–124page 51 of 82
PG 117:123εμβάλλεται. Τη Χριστοῦ ἃ χάριτι τοτε να . άγεται παρὰ τοῦ ἄρχοντος ἐπὶ τὸ Βυζάντιον. Επι 151 ἐν 'Αγκύρα· ἔνθα ὁ πρεσβύτερος Σωκράτη, την Ελ των πάνδημον ἑορτὴν τελούντων τοῖς δαίμοσι, το προσκυνούντων τοῖς εἰδώλοις, εὐλαβής ων, καὶ τὴν δ ριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν ὁμολογῶν, ζήλου είναι καὶ τὴν βωμὸν καταστρέψας των θυσιών, τμήθη το κεφαλήν. Καὶ οὕτω παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Η δη Θεοδότη, ἀναγκασθείσα θύσαι τοῖς εἰδώλοις, και τ πεισθεῖσα, ἐνεβλήθη εἰς τήγανον μετὰ κοχλάζοντας ἐλαίου. Καὶ τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι του τηγάνου ἐξε θοῦσα ἀβλαβές, διὰ ξίφους ἐτελειώθη καὶ αὐτή. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Ἡ ἀνάμνησις τῆς φανερώσεως τῶν ἀγέων ἑπτὰ πε τῶν ἐν Ἐφέσῳ. Οὗτοι οἱ ἅγιοι, Μαξιμιλιανος, Ιάμβλιχος, Με τινιανός, Διονύσιος, Ἰωάννης, Κωνσταντίνος, σε ᾿Αντωνίνος, ὑπῆρχον ἐπὶ Δεκίου του βασιλέως ει Ἐφέσῳ. Διὰ δὲ τὸν Χριστὸν κρατηθέντες, προσέχει σαν τῷ βασιλεῖ. Καὶ καιρὸν ατησάμενοι τοῦ πα ψασθαι, ἔτυχον τούτου. Εἶτα φυγόντες ἀνῆλθον ἐ ὄρει τινί. καὶ εἰσῆλθον εἰς σπήλαιον, καὶ ἐν Σωτή ἐκοιμήθησαν. Εἶτα ἀνεφράγη του σπηλαίου ἡ εἴσοδος. καὶ τριακοσίων οβ' ἐτῶν παρελθόντων, ἐπὶ τῆς με σιλείας Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, δόγμα ἐκινήθη της τῶν αἱρετικῶν, λεγόντων μὴ εἶναι ἀνάστασιν. Γι' τοῦ βασιλέως περὶ ταύτης φροντίζοντος, θέλων Θεὸς πληροφορῆσαι πάντας, ὅτι ἔστιν ἀνάσταση εὐδόκησεν ἀνοιγῆναι τὸ σπήλαιον, καὶ ἀναστῆς ζῶντας. Εξ ὧν Ιάμβλιχος, λαβὼν νόμισμα ἐκ ἐπὶ τοῦ Δεκίου, καὶ κατελθὼν ἐν τῇ πόλει, ἀγορία τροφήν, ὡς ἤδη χθὲς κοιμηθείς, ἐπεγνώσθη ἀχθεὶς πρὸς τὸν ἐπίσκοπον, ἀνεδίδαξε πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. Εγένοντο οὖν μάρτυρες τῆς ἀναστάσεις Καὶ πάλιν θανόντες, ἐτέθησαν ἐν τῷ σπηλαίῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰγνατίου πο τριάρχου Κονσταντινουπόλεως. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἰγνάτιος γέγονε μὲν υἱὸς Μιχαὴλ τοῦ βασιλέως, ἀδελφὸς δὲ Θεοφίλου, καὶ ἔκγονος Νικηφόρου τῶν βασιλέων. Εὐνοῦχος δὲ γε γονώς, εἶτα καὶ μοναχός, γέγονε καὶ ἡγούμενος τῆς μονῆς τοῦ ᾿Αρχαγγέλου, τοῦ τότε μὲν ἐπιλεγομένων ἀνατέλλοντος, νῦν δὲ Σατύρου. Εἶτα προεχειρίσθη καὶ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως· καὶ ἐκράτησαν ἔτη ἕνδεκα, μῆνας πέντε. Καὶ μετὰ ταῦτα ἐ εβλήθη ὑπὸ Μιχαὴλ βασιλέως, ἀντ᾽ αὐτοῦ πατριάρχη ποιήσαντος Φώτιον γενόμενον πρότερον μοναχόν Εἶτα ἐξεβλήθη καὶ αὐτὸς ὑπὸ Βασιλείου βασιλέως καὶ ἀντικατέστη Ιγνάτιος πάλιν· καὶ ἐπεσκόπησεν ἔτη ἔνδεκα· καὶ πάλιν ἐξεβλήθη· καὶ ἐγένετο που τριάρχης Στέφανος ὁ ἐν ἁγίοις υἱὸς Βασιλείου βασι λέως. Ὁ δὲ ἅγιος Ἰγνάτιος ἀπελθὼν ἐν τῷ τοῦ Σα τύρου μοναστηρίῳ, καὶ καλῶς βιώσας, ἐν εἰρήνῃ, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΑ'. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αρέθα, καί τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Οὗτος ἦν πρῶτος τῆς πόλεως Νεγρᾶς ἐν Αἰθιωπίς,
col. 125–126page 52 of 82
PG 117:125Η ἐπὶ τῆς βασιλείας Ἰουστίνου τῆς μὲν Αἰθιωπίας βασιλεύοντος Ελεσβαἂν τοῦ χριστιανικωτάτου· τῶν δὲ, Ομηριτών, Εβραίου τινός. Ἡ δὲ τοιαύτη χώρα παρὰ μὲν τῇ θείᾳ Γραφῇ λέγεται Σαβα· παρὰ δὲ Ελ λησιν, εὐδαίμων ᾿Αραβία. Τοῦ δὲ ᾽Ελεσβαᾶ τὸν Εβραῖον ὑποτάξαντος, καὶ φύλακας ἐν τῇ πόλει αὐτ τοῦ καταστήσαντος, ἐπαναστὰς ὁ Ἑβραῖος ἀνεῖλεν αὐτοὺς, καὶ πρὸς τὴν Νεγρὰν πόλιν ἐξέδραμεν. Ην τινα ἐπολιόρκησεν, οὐ δυνάμει, ἀλλ᾽ ἐπιορκίαις. Ὅθεν τοὺς ἐν αὐτῇ Χριστιανοὺς πάντας άνδρας τε καὶ γυναῖκας ἐφόνευσεν. Ἔνθα ὁ ἅγιος ὁ ἅγιος Αρέθας γέρων ὤν, καὶ μὴ δυνάμενος περιπατῆσαι, ἔκειτο. ἐξ οὐ ὅτι ἦγον αὐτὸν ἀποκεφαλίσαι, ὑπὸ ἐτέρων ἐβαστάζετο. ᾿Αχθεὶς οὖν ἀπεκεφαλίσθη, εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ, μετὰ τῶν λοιπῶν Χριστιανῶν, τῶν ἐν τῇ πόλει Νεγρά· καὶ οὕτως ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Πρόκλου, πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ορόκλος, εὐλαβὴς ὤν, καὶ σοφὸς, καὶ ἐνάρετος, ἐχειροτονήθη παρὰ τοῦ ἁγίου Σισιννίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως ἐπίσκοπος Κυζίκου. ᾿Απεκθὼν δὲ, καὶ μὴ δεχθεὶς παρὰ τῶν ἐκεῖ κληρικῶν, αἱρετικῶν ὄντων, ὑπέστρεψεν ἐν Κωνσταντινουπόλει, τὸν μεταξὺ σχολάζων χρόνον, καὶ προσέχων ἑαυτῷ τε καὶ τῇ ἀναγνώσει. Τελευτήσαντος δὲ Μαξιμιανοῦ τοῦ πατριάρχου, ἔτι τοῦ λειψάνου αὐτοῦ κειμένου ἐν τῷ ἱερατείῳ τῆς ἁγιωτάτης τοῦ Θεοῦ Μεγάλης Εκκλησιας, προχειρίζεται πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως· καὶ ἐνθρονίζεται κατ᾿ αὐτὴν τὴν μεγάλην ἐβδομάδα ἐν τῇ ἁγίᾳ πέμπτῃ τοῦ σωτηρίου πάθους τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰη σοῦ Χριστοῦ. Καὶ καλῶς πολιτευσάμενος καὶ μετὰ τὴν χειροτονίαν, καὶ πολλοὺς διὰ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ ὠφελήσας, ἐπισκόπησεν ἔτη δώδεκα καὶ μῆς νας τρεῖς, καὶ τελειωθεὶς, ἀνεπαύσατο. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. "Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ νοταρίων Μαρκιανοῦ καὶ Μαρτυρίου. Οὗτοι μαθηταὶ καὶ νοτάριοι ὑπῆρχαν τοῦ ἁγίου Παύλου τοῦ ὁμολογητοῦ, πατριάρχου γεγονότος Κωνσταντινουπόλεως, ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίου. Ἐπεὶ οὖν ὁ ἐν ἁγίοις Παῦλος παρ' αὐτοῦ τοῦ βασιλέως, διὰ τὸ μὴ καταδέχεσθαι τὴν τῶν ᾿Αρειανῶν αἵρεσιν, ἢ κοινωνίαν, ἀλλὰ τούτους ἀποκηρύτα τειν, ὑπερόριος ἐν Αρμενία γέγονεν, ἔνθα καὶ τὸ μακάριον ἐδέξατο τέλος, ἀποπνιγεὶς ἀπὸ τῶν ᾿Αρειανῶν διὰ τὴν ὀρθόδοξον ὁμολογίαν· καὶ οὗτοι τὰ ὅμοια φρονοῦντες τῷ διδασκαλῳ, τοὺς ᾿Αρειανούς ἔλεγχον, καὶ ἐκρατήθησαν παρὰ Φιλίππου τοῦ ἐπάρχου, ᾿Αρειανοῦ ὄντος, καὶ πολλὰ τιμωρηθέντες, ἀπεκλείσθησαν εἰς σκοτεινήν φυλακήν, λιμῷ καὶ σκότει βασανιζόμενοι· ἐκβληθέντες δὲ τῆς φυλακής, ἠναγ κάζοντο συνελθεῖν εἰς τὴν τῶν ᾿Αρειανών αἵρεσιν καὶ μὴ πεισθέντες, ἀπάγονται ἐν τῷ ἄκρῳ τοῦ τείχους, καὶ σφάζονται μετὰ μαχαιρῶν· ἔνθα καὶ τὰ λείψανα αὐτῶν κατετέθησαν.
col. 127–128page 53 of 82
PG 117:127Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ουάρου καὶ τῶν τι αὐτῷ ἑπτὰ ἁγίων. Ὁ ἅγιος μάρτυς Ούαρος ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξίμου. τοῦ βασιλέως, στρατευόμενος ἐν Αἰγύπτου, είνα ὢν ἐπισήμου καὶ εὐσεβοῦς. Κρατηθέντων δε τ ὁσίων ἀνδρῶν, τῶν πρότερον μὲν ἐν ὄρεσι καὶ π λαίοις ἐπὶ χρόνοις πολλοῖς διατρεψάντων, επε ἅγιος Ούαρος, λύων αὐτοὺς τῶν ἀλύσεων, με τον τῶν ἐπιμελούμενος οἵτινες καὶ ἔλεγον αὐτῷ το στάσεσθαι, καὶ μὴ κεκρυμμένως σέβεσθαι τον Ι στόν. Ἐπεὶ οὖν εἰς τῶν ἑπτὰ ἐν αὐτῷ τῷ δεσμο Χριστὸν ὁμολογήσεις, τύπτεται εβδος και σθεὶς ξέεται τὰς πλευρές. Ομοίως καὶ οἱ λοι σιδηρῶν ἐνοχων. Εεὶ οὕτω ξεύμενοι, κατ τυπτόμενοι, ἐπὶ τίνα έχεις, παρέδωκαν τι έχει ἐξέοντο Ε.
col. 129–130page 54 of 82
PG 117:129εὐλαβὴς, καὶ τὸν Θεὸν φοβούμενος, καὶ τοὺς ὑπὲρ αὐτοῦ μαρτυροῦντας, ζῶντας μὲν θαρσοποιῶν πρὸς τὸ μαρτύριον, τελειωθέντας δὲ ἀγαπῶν καὶ τιμῶν, λαβὼν ἀπὸ τῆς ᾿Ασίας, τὰ τίμια λείψανα τῶν ἁγίων, μετακομίσας εἰς Θάσον τὴν νῆσον, κατέθετο ἐν τίμως· καὶ βρύουσι μέχρι τῆς σήμερον τάματα τοῖς πιστοῖς· ἐκαλεῖτο δὲ ὁ μετακομίσας αὐτὰ πιστὸς ἀνὴρ Τερεντιανός. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νέστορος. Ὁ μάρτυς Νήστωρ ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλεως Θεσ σαλονίκης ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ. Χριστιανός δὲ ῶν, ἀπήρχετο πρὸς τὸν ἅγιον Δημήτριον, ἐν ᾧ ἐκαθέζετο τόπῳ, καὶ ἐδίδασκεν, καὶ ἐμάνθανεν ἀκριβέστερον παρ' αὐτοῦ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Παρατυχόντος δὲ τοῦ Μαξιμιανοῦ ἐν τῇ Θεσσαλονίκῃ, καὶ ἱπποδρομίαν ἐπιτελοῦντος, καί τινα ἔχοντος ἄνδρα ἐθνικὸν, Λύαιον ονόματι, μονομάχον, όπερ μεγέθη καὶ ἰσχυρὸν, καὶ πολλοὺς τῶν ἀνθισταμένων αὐτῷ ἀναιροῦντα ἐν τῷ θεάτρῳ ἰδὼν ὁ ἅγιος Νέο στωρ ἐπλήσθη θεϊκοῦ ζήλου· καὶ ἐπεὶ ἤκουσε τοῦ Μαξιμιανοῦ λέγοντος· Εἴ τις θέλει, πολεμησάτω, καὶ νικησάτω Λύκιον τρέχει πρὸς τὸν ἅγιον· καὶ βουλεύεται αὐτῷ περὶ τούτου. Καὶ παρ' ἐκείνου στηριχθείς, καὶ δυναμωθεὶς τῇ δυνάμει τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀνεῖλε ξίφει τὸν Λύαιον. θυμωθείς οὖν ὁ βασιλεὺς διὰ τοῦτο, ἀπεκεφάλισε τὸν Νέστορα. Καὶ οὕτως ἐτελειώθη, νικήσας τὸν διάβολον, καὶ τὸν Λύαιον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Ανάμνησις τοῦ μεγάλου σεισμοῦ. Τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ ἔτει τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου, ἰνδικτιῶνος ἐννάτης, μηνὶ Ὀκτωβρίῳ, εἰκάδι ἕκτῃ, ἐν τῇ μνήμῃ τοῦ ἁγίου Δημητρίου, ἐγένετο σεισμός μέγας και φοβερὸς ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ κατέπεσον πάντα τὰ οἰκήματα, καὶ ἱ ἐκκλησίαι, καὶ πολλοὶ ἀπέθανον συγχωσθέντες τῇ συμπτώσει. Ὅθεν τὴν ἀνάμνησιν τοῦ τοιούτου φοβεροῦ σεισμοῦ ἑορτάζοντες, λιτανεύομεν, καὶ ἀπερ χόμεθα ἐν τῷ τῆς παναχράντου ὑπερνδόξου δεσποίνης ἡμῶν Θεοτύχου καὶ ᾿Αειπαρθένου Μαρίας με γάλῳ καὶ ἱερῷ ναῷ τῷ ἐν Βλαχέρναις, ἱκετεύοντες καὶ δυσωποῦντες αὐτὴν ἐκτενῶς· καὶ τὸν ἐξ αὐτῆς ἀσπόρως καὶ ἀφθόρως γεννηθέντα δι' ἡμᾶς τοὺς ἁμαρτωλοὺς Κύριον ἄμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν παρακαλοῦντες ῥύσασθαι ἡμᾶς τῆς δικαίας αὐτοῦ καθ' ἡμῶν κινουμένης ὀργῆς. 'Εκ τότε οὖν μεμνημένοι τῆς τοιαύτης ἀνάγκης, εὐχαρίστως ἑορτάζομεν έτη σίως τὴν παροῦσαν ἑορτὴν, εὐχόμενοι μὴ τοιαύτῃ περιπεσεῖν ἀπειλή. ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῆς ἀγίας μάρτυρος Καπετωλίνης, καὶ Ερωτηίδος τῆς οἰκέτιδος αὐτῆς. Η μάρτυς Καπετωλίνα ἦν μὲν ἐπὶ Διοκλητια νοῦ βασιλέως· ὑπῆρχε δὲ ἐκ τῆς χώρας Καππαδοκίας· εὐγενής πάνυ. Κρατηθεῖσα δὲ, καὶ παραστᾶσα τῷ ἄρχοντι, ἠρωτήθη ὄνομα, καὶ πόλιν, καὶ γονεῖς.
col. 131–132page 55 of 82
PG 117:131μεγάλο. Οι παρατήματα με τη μέρα της: ειιιem καὶ ἀπεκρίθη, εἰποῦσα· Οτι Χριστιανή μὲν και μαι· πόλιν δε ἔχω τὴν ἄνω Ἱερουσαλήμ και τη μας, της διασκάλους τῶν Χριστιανών και καὶ τὴν μέγαν Φιρμυλιανὸν, τὸν Καισαρείας Καππαδοκίας ἐπίσκοπον. Γενναίως οὖν τὸν δ ἀνακηρύξασα, καὶ ἐλέγξασα τὴν ψευδώνυμον της τῶν εἰδώλων, ἐλέθη καὶ ἀπεκλείσθη ἐν τῇ το Ἡ δὲ ταύτης δούλη Ερωτηίς ἀκούσασα, επ ἐν τῇ φυλακῇ, καὶ κατεφίλεῖ τὰ δεσμὰ τῆς κα αὐτῆς. Ὅθεν ἡ μὲν ἁγία Καπετωλίνα τὴν καὶ ἀποτέμνεται· ἡ δὲ ἁγία Ερωτης, πρότερον μ βληθεῖσα, καὶ ὑγιὴς ἐξελθοῦσα, καὶ κατανάγει θύσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθεῖσα, ὕστερον αὐτὴ ξίφει πληγεῖσα, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΗ'. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κυριαν φανερώσαντός τον τίμιον σταυρὸν ἐπὶ τῆς Ελένης. Οὗτος μετὰ τὸ φανερῶσαι τὸν τίμιον και ποιὸν σταυρὸν, καὶ βαπτισθῆναι, γέγονε ἐπαι Ἱεροσολύμων· καὶ παρέτεινεν ἡ ζωὴ αὐτ τῆς βασιλείας Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραπο κατὰ τῶν Περσῶν πορευόμενος, ἀπῆλθε τ. Ιερουσαλήμ. Καὶ μαθὼν περὶ τοῦ ἁγίου, και στείλας, καὶ κρατήσας αὐτὸν, παρέστησε τ κριτηρίῳ. Καὶ ἀναγκάσας αὐτὸν θῦσαι της λοις, ηλέγχθη ὑπ' αὐτοῦ. Ὅθεν ἐκέλευσε τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα, εἰπὼν, ὅτι σὺ το στολὰς γράψας μετὰ τῆς χειρὸς ταύτης, ἀπέστρεψας ἀπὸ τῶν θεῶν. Εἶτε εξέχει με τῷ στόματι αὐτοῦ. Καὶ μετὰ ταῦτα ἐπι κραββάτῳ χαλκῷ πυρωθέντι. Ἐλθοῦσε με τ τὸν ἡ μήτηρ αὐτοῦ, ἐκρατήθη καὶ αὐτή. δεί α σθεῖσα ἐν τῶν τριχῶν, καὶ ξεομένη, ἀπέθαν ἐμβληθεὶς καὶ αὐτὸς εἰς λέβητα, επλήγη κα κονταρίου, καὶ ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ Χοζεβίτ Ουτος γέγονεν ἀπὸ Θηβῶν τῆς Αἰγύπτου, εἰ οι γονέων υἱός. Ανὴρ δὲ γενόμενος καθ' έλκη νώνητος έμενε τῆς καθολικής Εκκλησίας, τ ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον. Ἐπεθύμησε σε σ θεῖν, καὶ προσκυνῆσαι τοὺς σεβασμίους τίτ ὁρᾶ καθ᾽ ὕπνους ἑαυτὸν μὲν πολλά ΚΟΣΜ ἀγωνιζόμενον εἰσελθεῖν, καὶ προσκυνήσει την σταυρόν· μὴ δυνάμενον δὲ θύσαν εὑρεῖν. Αστ μέῳ δὲ ἦλθεν αὐτῷ τωνὴ λέγουσα· Τους με τι νοῦντας τῆς καθολικής Εκκλησίας ὁ τεχν ραδέχεται. Ὁ δὲ, Έξυπνος γενόμενος, έχειν." καθολική Εκκλησία καὶ τὰς αὐτὰ ἐξη κατα πλησίον ἐρήμους. Καὶ ἔμεινεν ἐν τῷ ἔχει τ ζεβά έως τέλους, πᾶσαν ἀσκησιν ἐπιτες κυπ. καὶ θαύματα επιτελέσας· καὶ πολλούς ε μεῖσθαι τῆς ἐνάρετον αὐτοῦ πολιτείαν, καὶ τὸν σιν, ἐτελειώθη, ταφεὶς ἐν αὐτῷ τῷ έχει της
col. 133–134page 56 of 82
PG 117:133ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΘ'. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αβραμίου. Ὁ ὅσιος Αβράμιος ἦν μὲν Χριστιανῶν υἱός. συνεζεύχθη δὲ ἀβουλήτως γυναικί. Διὰ δὲ τὸν Χρι τὸν καταλιπὼν αὐτὴν, καὶ ἀναχωρήσας, ἀπέκλεισεν αυτὸν εἰς μικρὸν οἴκημα χρόνους πολλούς. Εἶτα χειροτονεῖται πρεσβύτερος. Τελευτήσαντος δὲ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, καὶ καταλιπόντος παιδίον θηλυκόν, ὡσεὶ χρόνων ἑπτὰ ἀνελάβετο αὐτὸ ὁ ἅγιος· καὶ πλησίον τοῦ κελλίου αὐτοῦ εἰς ἕτερον κελλίον ἀπὸ έκλεισεν. Ἐν τῷ εἰκοστῷ δὲ χρόνῳ τῆς ἡλικίας αὐτῆς, συνέβη φθόνῳ τοῦ δαίμονος περιπεσεῖν αὐτὴν πορ νείᾳ· εἶτα καὶ ἐν πανδοχείῳ ἀπελθεῖν μετὰ πορε ιῶν. Γνοὺς δὲ ὁ ἅγιος, καὶ στρατιώτου σχῆμα φορές τας, καὶ τοῦ κελλίου αὐτοῦ ἐξελθών, καὶ ἐπιβὰς ππου, τοῦ πτώματος ταύτην ἐξήρπασε, καὶ τῷ δίῳ κελλίῳ ἀποκατέστησε. Καὶ τοιαύτην μετάνοιαν πεδείξατο, ὡς καὶ σημεῖα ποιῆσαι, καὶ οὕτω τε ειωθῆναι. Εκοιμήθη δὲ καὶ ὁ ὅσιος ᾿Αβράμιος ἐν αθυτάτῳ γήρα. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αλλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Κλαυδίου, Αστερίου, Νέωνος καὶ Θεονίλλης. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, καὶ Λυσίου ἡγεμόνος τῆς Κιλικίας· νέοι μὲν τὴν ἡλικίαν, ἀδελφοὶ δὲ νόμιμοι. Μητρυιὰν οὖν ἔχοντες, καὶ τὴν γονικήν αὐτῶν ὕπαρξιν ζητοῦντες, ἀπῆλθον ν Μοψοεστίᾳ τῇ πόλει, δικάσασθαι ἐπὶ τοῦ ἡγε μόνος. 'Η δὲ μητρυιὰ μὴ θέλουσά τι ἀποδοῦ και αὐτοῖς, διέβαλλεν αὐτοὺς ὡς Χριστιανούς. καὶ κρατηθέντες καὶ ἐρωτηθέντες, ὡμολόγησαν τὸ όνομα τοῦ Χριστοῦ παῤῥησίᾳ. Οθεν εἰσαχθέντες ἐν τῷ θεάτρῳ, καὶ γυμνοί κρεμασθέντες, ἐτιμωρήθησαν, καὶ ἐξέσθησαν ἰσχυρῶς. Εἶτα μετὰ πολλὰς πικρᾶς, καὶ διαφόρους βασάνους, δήσαντες αὐτοὺς οἱ στρατιῶται εἰς μίαν άλυσιν, ἀπήγαγον ἔξω τοῦ τείχους τῆς πόλεως· καὶ ἐπὶ ξύλων κρεμάσαντες, καὶ ἥλοις προσηλώσαντες ἐφόνευσαν. Εἶτα προσήχθη καὶ ἡ ἁγία Θεονίλλα· καὶ κρεμασθεῖσα καὶ αὐτὴ ἀπὸ τῶν τριχῶν, καὶ τυπτομένη ῥάβδοις ἐπὶ Κυρίῳ. ΜΟΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Επιμάχου. Ἐπίμαχος ὁ μάρτυς, ἦν μὲν ἀνὴρ ἰδιώτης, ὡραῖος δὲ τῇ ὄψει, ὑπάρχων ἐκ χώρας Αιγύπτου. Χρι στιανὸς δὲ ὤν, καὶ θεωρῶν τὸν τῆς Χώρας ἄρχοντα βασανίζοντα τοὺς ἁγίους μάρτυρας ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῇ πόλει, ἐλυπεῖτο. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν, κατ αναγκάζοντος τοῦ ἄρχοντος τοὺς ἁγίους θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ τοῦ βωμοῦ προκειμένου, ζήλου, θεϊκοῦ πλησθεὶς ὁ Ἐπίμαχος, ὥρμησε καταστρέψαι τὸν βωμόν. Οθεν κρατηθεὶς παρεδόθη τῇ φυλακῇ. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖ παρεκάλει τοὺς ἁγίους, προθύμως ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρεῖν. Εκβληθέντων δὲ τῶν ἁγίων τῆς φυλακῆς, καὶ τὸν ἄρχοντα ἐλεγξάντων, ἠρώτησεν ὁ ἄρχων, ὅτι πόθεν ἐκτήσαντο τὴν παρρησίαν. Καὶ πολλαῖς ταῖς ὥραις, ἀπέδωκε τὸ πνεῦμα αὐτῆς τῳ
col. 135–136page 57 of 82
PG 117:135Ισταμένης δὲ κάτωθεν μονοφθάλμου κόρης. βλεπούσης αὐτὸν, καὶ θρηνύσης, ἐπέσταξεν εἰς τὸν ἐσβεσμένον αὐτῆς ὀφθαλμόν, καὶ εἰς έβλεψε. Καὶ θυμωθεὶς ὁ ἄρχων, ἀπεκεφάλισαν τ καὶ οὕτως ἐτελειώθη. μαθών, ὅτι ἐκ τοῦ Ἐπιμάχου, κρεμάσας αὐτὸν ἔτι Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Εὐτροπίας. Η μάρτυς Εὐτροπία ἦν ἀπὸ ᾿Αλεξανδρείας Αἰγύπτου. Ἐπεὶ δὲ πλῆτος μαρτύρων ἐν τῇ τ τῆς αὐτῆς πόλεως ἀποκέκλειστο, ἐλεοῦσα αυτ ποτὲ μὲν ἀπήρχετο, καὶ ἐπεσκέπτετο, ποτὲ έστελλεν αὐτοῖς τὰ πρὸς τὴν χρείαν. Οὕτω δὲ το διεβλήθη τῷ ἡγεμόνι ᾿Απελλιανῷ. Ὁ δὲ κρατ αὐτὴν ἐνέκλεισεν εἰς φυλακήν. Εἶτα ἐκβαλών 17 παρέστησε τῷ βήματι αὐτοῦ· καὶ ὁμολογήσαστι Χριστὸν ἐκρέμασε, καὶ λαμπάσι κατέκαιεν. Η καιομένη ἐβόα πρὸς τοὺς τιμωροῦντας δημίας. ἔλεγε· Μεγάλη ἡ ψυχρότης τοῦ ὕδατος τούτου, η μοι ἐπιχέετε. Τὰς γὰρ φλόγας, ὡς ὕδωρ έλεγ καὶ διεβεβαιοῦτο δρᾶν ἄνδρα φοβερὸν ὅμον τοῦ Θεοῦ· ὅντινα καὶ οἱ στρατιῶται ἔβλες πάντες οἱ παρεστῶτες. Τοιαῦτα λέγουσα, κα ριστοῦσα Χριστῷ, δι᾿ ὅν τὰς τοιαύτας άλγηδ θύμως ὑπέμενε, παρέδωκεν αὐτῷ τὴν κα αὐτῆς ψυχήν. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΛΑ'. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Ζηνοβίου, κα ἀδελφῆς αὐτοῦ Ζηνοβίας. Ὁ μάρτυς Ζηνόβιος ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς λείας Διοκλητιανοῦ· υἱὸς Ζηνοδότου και θα Χριστιανῶν υπαρχόντων. Εἶχε δὲ καὶ ἀδελφ λουμένην Ζηνοβίαν. Προκόψας δὲ εἰς ἡλικία.. εἰς τὴν κατὰ Θεὸν γνῶσιν καὶ ἐυσέβειαν, ἐπι πος προχειρίζεται τῆς Αἰγαίων πόλεως, ἐν ᾗ ἐγεννήθη. Πλείστας δὲ ἰάσεις ἐπετέλει ἐν τῷ ὀν τοῦ Χριστοῦ, ὡς καὶ τὰ παρὰ τῶν ἰατρῶν ἀπ ρευμένα πάθη θεραπεύειν. Οὗτος κρατηθεὶς παρ τῷ ἡγεμόνι Λυσίᾳ. Καὶ μαθοῦσα τοῦτο ἡ αὐτοῦ Ζηνοβία ἐπέδωκεν ἑαυτὴν ἑκουσίως. τυπται οὖν, καὶ ἐπὶ κλίνης σιδηρᾶς πεπυρακτω ἐφαπλοῦνται· καὶ εἰς λέβητα ζέοντα καὶ γέμ πίσσης ἐμβάλλονται. Ρυσθέντες δὲ τῇ τοῦ χάριτι τῶν τοιούτων βασάνων, πάλιν ἀναγκάζ θῦσαι τοῖς ἀκαθάρτοις δαίμοσιν, ἀπονοίᾳ τοῦ ζοντος. Μὴ πεισθέντες δὲ, τὴν διὰ ξίφους ἐδ τελευτήν. Καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τῶν ἁγίων ἀποστόλων Στάχυος, Αμπλ Ουρβανοῦ, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Ὁ ἅγιος ἀπόστολος Στάχυς, ἐπίσκοπος προγ ζεται τοῦ Βυζαντίου παρὰ ᾿Ανδρέου τοῦ ἁγιωτ ἀποστόλου, κτίσαντος ἐκκλησίαν πέραν ἐν 'Αργ πόλει· ἐν ᾗ και συνηθροίζοντο Χριστιανοί, τὸν θμὸν δισχίλιοι. Καὶ διδάσκων αὐτούς, ἐκράτ
col. 137–138page 58 of 82
PG 117:137ἔτη δεκαέξ· Καὶ ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ. Ὁ δὲ ιπλίας ἐπίσκοπος τῆς Ὀδυσσουπόλεως ἐγένετο, ρας Μακεδονίας, αναιρεθεὶς ὑπὸ Ἑλλήνων. Ὁ δὲ οβανὸς ἐπίσκοπος Μακεδονίας ἐγένετο, φονευθείς αὐτὸς ὑπό τε Ιουδαίων καὶ Ἑλλήνων μετὰ καὶ ρων πολλών. Καὶ οὕτως ἐν ἡμέρᾳ μια οὕτω ιβάντος, διαφόρως βασανισθέντες ἐν διαφόροις τοῖς, καὶ ἔθνεσι, καὶ πόλεσι παρὰ τῶν μὴ γίνω ζντων τὸν Θεὸν Ελλήνων τε καὶ ἐθνῶν, παρέδω ι τάς μακαρίας αὐτῶν ψυχὰς τῷ Κυρίῳ. Τὰ δὲ μια λείψανα αὐτῶν ὕστερον μετακομισθέντα ἐν νσταντινουπόλει, ἐτέθησαν ἐν ταῖς λεγομέναις γγαῖς. ΜΗΝΙ ΝΟΕΜΒΡΙΟ. Ἐν τῇ πρώτη κοίμησις τῶν ἁγίων Αναργύρων Κοσμᾶ καὶ Δαμιανοῦ, τῶν υἱῶν τῆς ἁγίας Θεοδότης. Κοσμᾶς καὶ Δαμιανός, οἱ ἅγιοι Ανάργυροι, ὑπῆρ ν υἱοὶ γυναικός τινος Χριστιανῆς, ὀνόματι Θεοδό ς· διδαχθέντες μὲν παρ' αὐτῆς τὴν ὀρθὴν πίστιν. αἱ τὰ ἱερὰ γράμματα· παρὰ δὲ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ὴν ἰατρικὴν τέχνην. Καὶ άτρευον οὐ μόνον ἀνθρώπους λλὰ καὶ κτήνη, μισθὸν παρά τινος μὴ λαμβάνοντες. ἐθεράπευσαν δὲ καὶ γυναῖκά τινα ὀνόματι Παλλα ίαν. Ἦτις κρύφα προσδραμοῦσα τῷ ἁγίῳ Δαμιανῷ, προσέφερεν ὡς τρία. Καὶ τοῦτο ἀκούσας ὁ ἅγιος ἰοσμᾶς, παρήγγειλε, μὴ μεθῆναι τὸ λείψανον Δαμια οὗ ἐν τῇ τελευτῇ αὐτοῦ μετ' αὐτοῦ. Εκοιμήθη δὲ πρό ερον ὁ ἅγιος Κοσμᾶς· καὶ μετὰ ταῦτα τελευτήσαντος ιαμιανοῦ, διελογίζετο ὁ λαὸς, ποῦ θάψει αὐτόν. Καὶ ξαίφνης κάμηλος δραμοῦσα ἡ κλασθεῖσα παρὰ τοῦ ιαβόλου, καὶ ἰαθεῖσα παρὰ τῶν ἁγίων, ἐλάλησεν ἀνθρωπίνῃ φονῆ, τεθῆναι τὸ λείψανον μετὰ τοῦ γιου Κοσμά, ὅτι οὐκ εἰς μισθὸν ἔλαβε τὰ ὡὰ, ἀλλὰ διὰ τὸν ὅρκον. Καὶ οὕτως ἐτέθησαν ἀμφό τεροι. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων γυναικῶν Κυριαίνης 159 καὶ Ἰουλιανῆς. Κυριαίνη ἡ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐκ πόλεως Ταρσοῦ τῆς Κιλικίας· ἥτις ἀπὸ τοῦ ἡγεμόνες τῆς αὐτῆς πόλεως κρατηθεῖσα, καὶ πολλὰ ἀναγκασθείσα ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ θύσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθεῖσα, ξυρίζεται τὴν κεφαλὴν σὺν ταῖς ὀφρύσι· καὶ πιττάκιον ὕβρεων γέ μον περιτίθεται ἐν τῷ μετώπῳ ὄνῳ τε ἐπιβαβασθεῖσα, μετά ναρθηκίων ὑπὸ σχολητῶν παίδων ἐτύπνετο καὶ ὑπὸ μίμων, καὶ ἀτάκτων στρατιωτῶν τὴν Ταρ σὸν πόλιν γυμνὴ περιήγετο. Εύξαμένη δὲ μὴ ὁρᾶσθαι γυμνή, ὑπὸ θείας χάριτος ἐσκεπάσθη. Καὶ οὐκ ἐβλέπετο τοῖς εἰδωλολάτραις. Μετὰ δὲ τὸ οὕτως τιμω ρηθῆναι ἀχθεῖσα ἐν πόλει Ραιδεστῷ, μετὰ καὶ ἑτέ ρας γυναικός Χριστιανῆς, Ἰουλιανής καλουμένης, καὶ ἐκ τῆς αὐτῆς πόλεως ὑπαρχούσης, πυρὶ παρ εδόθη. Καὶ ἀμφότεραι ἐν τῇ καμίνῳ δοξάζουσαι του Θεὸν, καὶ εὐχαριστοῦσαι αὐτῷ, τὰς μακαρίας αὐτῶν ἀφῆκαν ψυχάς.
col. 139–140page 59 of 82
PG 117:139Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ιωάννου, έτα που, καὶ Ἰακώβου, πρεσβυτέρου, τοῦ ἐπιχει μένου Ζηλωτού. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ Σαβωρίου τοῦ Περσῶν κα λέως· ἐν Περσίδι διδάσκοντες τὸν λόγον τῆς εἶτας καὶ πολλοὺς ἐπιστρέφοντες ἀπὸ τῶν εἰδώλων ἐπ Κύριον. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν ἐθεάσατο ὁ ἐπισ πος Ἰωάννης καθ' ὕπνους ἄνδρα τινὰ δήμιον, κα έχοντα σπαθίον ὅπερ ἐν τῷ ἄκρῳ εἶχε στο ὅστις δήμιος δραμὼν ἐπὶ τὸν ἐπίσκοπον, ἐπέθετο τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ τὸν στέφανον, εἰπών· Δε ἐπίσκοπε, στέφανον, οὗ ἐπεθύμησας· καὶ μετ' γας ἡμέρας ἔκρατήθη παρὰ τῶν ἀπίστων καὶ τὰ καὶ Ἰάκωβος ὁ πρεσβύτερος. Καὶ πολλὰ τιμή ο Η θέντες πρότερον, καὶ διαφόροις βασάνοις πρ λήσαντες, ὕστερον διὰ ξίφους ἐτελειώθησαν, το ριστοῦντες Κυρίῳ τῷ Θεῷ ἡμῶν μέχρι θανάτων, η ὑπὲρ αὐτοῦ θανεῖν ἠξιώθησαν. Καὶ ἀπέβη τῷ ἐπ κοπῳ τὰ τοῦ ὀνείρου, ἀπολαβόντι τὸν στέφανο τ ἀφθάρτου ζωῆς· ἐτάφησαν δὲ ἐντίμως ἐκ τες ὑπὸ πιστῶν καὶ εὐλαβῶν ἀνδρῶν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων, Ακινδύνου, μι γασίου, Αφθονίου, Ανεμποδίστου, Ελπιδ καὶ τῆς σονοδίας αὐτῶν. Τούτων τῶν ἁγίων ὁ μὲν ᾿Ακίνδυνος, υπή καὶ ᾿Ανεμπόδιστος ὑπῆρχον ἐπὶ τοῦ μεγάλ... σταντίνου ἐκ τῆς χώρας Περσῶν· ἐν ἰδιάζει κελλίῳ καθεζόμενοι, ἐδίδασκον τὸν λόγον τοῦ Καὶ κρατηθέντες ὑπὸ Σαβωρίου του Περσών λέως, ἐβασανίζοντο· ἀλλὰ διὰ προσευχῆς Δη ποιοῦσι τὸν βασιλέα, καὶ πάλιν θεραπεύουσιν. Εν ἐνεβλήθησαν εἰς λεβητας γέμοντας μολύβου τ κοχλάζοντας, καὶ ἐξῆλθον ἀβλαβεῖς. Αφθόνιες στρατιώτης ὢν, ἰδὼν τὸ θαῦμα ἐπίστευσε τῷ στῷ, καὶ ἔξω τειχῶν ἀπεκεφαλίσθη. Εἶτα ἐμῶ λονται εἰς θυλάκους βοείους, καὶ ῥίπτονται εἰς λασσαν. Καὶ φανεὶς ὁ ἅγιος ᾿Αφθόνιος συν ἀγγεια ἐξήγαγεν αὐτοὺς ἐπὶ τῆς ξηρᾶς. Καὶ διότι ἐξῆλ Χειροκοποῦνται οἱ βίψαντες αὐτοὺς στρατιῶτα. Τ δὲ συγκλητικὸς Ἐλπιδηφόρος ἰδὼν, ἀντέστη βασιλεῖ, καὶ σὺν αὐτῷ ἐπίστευσαν ἑπτακισχίλ ἄνδρες, καὶ ἀπεκεφαλίσθησαν· ὑπελείφθησαν ἕτεροι κη, μετὰ τῆς μητέρος Σαβωρίου πιστευσάν καὶ πυρὶ παρεδόθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Αττικοῦ, Εὐδοξίου ᾿Αγαπίου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Οὗτοι οἱ ἅγιοι, στρατιῶται ὑπῆρχον ἐν τῇ πόλει Σεβαστείᾳ ἐπὶ Λικιννίου τοῦ βασιλέως. Οἵτινες συν εβούλευον πάσῃ τῇ στρατιᾷ ἐμμένειν τῇ πίστει το Χριστοῦ. Διὸ βασανίζονται ὑπὸ Μαρκέλλου τοῦ ἂν κός. Εἶτα ἐμβάλλονται εἰς φυλακήν. Εκβληθέντα δὲ τύπτονται κατὰ νώτου καὶ κοιλιας βουνεύρο. ὠμοῖς. Εἶτα ἐκριζοῦνται τοὺς ὀδόντας. Τιμωρουμέν νων δὲ ἔλεγεν ὁ δοὺξ πρὸς τὸν ἅγιον Καρτέριον,
col. 141–142page 60 of 82
PG 117:141Ξὺ μόνος ἀπέστησας τὸν λαὸν τῆς τοῦ βασιλέως αγῆς; Ὁ δὲ ἔλεγεν, ὅτι Οὐ συνεβούλευσα τῷ ἐπαναστῆναι τῷ βασιλεῖ, ἀλλὰ προσελθεῖν τῷ άτῳ βασιλεῖ Χριστῷ. Μετὰ ταῦτα ἄγεται Στι ος καὶ ὁμολογεῖ τὸν Χριστόν· καὶ αὖθις Τω εἶτα Νικοπολιτιανός· καὶ κατακρίνονται ξύ συντριβῆναι. Καὶ μετὰ ταύτην τὴν βάσανον, στέρας πλείονας ἀλγηδόνας ὑπομείναντες, μετά ἄλλων πολλῶν, τῶν πιστευσάντων εἰς Χριστὸν, ας τὴν διὰ τοῦ πυρὸς ἀπόφασιν ἔλαβον. Καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. λησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ακεψιμά, ἐπι κόπου, Ιωσήφ, πρεσβυτέρου, καὶ 'Αειθαλᾶ, ακόνου. κι ουτοι οἱ ἅγιοι ἐν Περσίδι ἐμαρτύρησαν ὑπὸ ωρίου τοῦ τυράννου, ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ Με ου, βασιλέως Ῥωμαίων. Ην οὖν ὁ ἅγιος ᾿Ακε ιᾶς ἐπίσκοπος λευκὸς τὴν τρίχα, γέρων γεγονώς * ογδοήκοντα, συνεστὼς ἔτι ἔχων τὸ σῶμα, εὐ της καὶ ὄρθιος, περιουσίαν κεκτημένος πολλήν. ετηθεὶς δὲ μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ, καὶ παραστὰς τῷ χιμάγῳ, καὶ μὴ πεισθεὶς θῦσαι τῷ λίῳ καὶ Αρει, ἀλλὰ μᾶλλον ἐξυβρίσας εἰς αὐτοὺς, τό εται ἰσχυρῶς καὶ δεσμεῖται. Εἶτα ἄγεται Ιωσήφ, τῆς αὐτῆς χώρας ὑπάρχων, καὶ αὐτὸς γηραιός. ἱ ἀντιστὰς τῷ ἀρχιμάγῳ, τύπτεται, καὶ μαστί ται, ὡς διακοπῆναι τὰς σάρκας αὐτοῦ μέχρι τῶν τέων, καὶ συνδεσμεῖται τῷ ἁγίῳ 'Ακεψιμα. Είτα εται καὶ 'Αειθαλάς, καὶ δεσμεῖται τὰς χεῖρας τὸ τὰ γόνατα· καὶ ἐξαρθροῦται πάσας τὰς τοῦ ώματος ἁρμονίας. Μετὰ ταῦτα ὁ μὲν ᾿Ακεψιμᾶς πτόμενος ἐτελειώθη. Ὁ δὲ Ἰωσὴφ κατά κεφαλής εμασθεὶς ἐλιθοβολήθη, ὁ δὲ 'Αειθαλὰς καὶ αὐτὸς τὰ κεφαλῆς κρεμασθείς, παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ [νήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωαννικίου τοῦ Θαυματουργού. Ο μέγας πατὴρ ἡμῶν Ἰωαννίκιος ὑπῆρχεν ἐκ ῆς χώρας Βιθυνίας ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνστανίνου τοῦ Καβαλλίνου. Διὰ δὲ τὴν ἀνδρίαν αὐτοῦ, στρατεύθη εἰς τὴν τῶν ἐσκουβίτων στρατείαν, αὶ ἡνδραγάθει ἐν πᾶσι πολέμοις, κατακόπτων τὸ ῶν Βουλγάρων ἔθνος. Ἐν μιᾷ δὲ πολέμου γενο μένου, ἰδὼν πολλοὺς τῶν συστρατιωτῶν σφαγέντας, καὶ λυπηθείς, κατέλιπε τὴν στρατείαν. Καὶ κατ έλαβε τὸ τοῦ Ὀλύμπου ὄρος, καὶ ἡσύχαζεν. Είτα γνω ρισθεὶς παρὰ συστρατιώτου τινός, φυγών ἀπῆλθεν ἐν τῷ τῆς Λυκίας ὄρει· ἐν ᾧ πολλὰ θαύματα ποιή σας, δι' ἀποκαλύψεως ἦλθεν εἰς τὴν μονὴν Ερι στῆς· καὶ γίνεται μοναχός· καὶ ἀπὸ ὄρους εἰς ὅρος μεταβαίνων, ἐθαυματούργει· καὶ δαίμονας ἐφυγά. δευεν, ἐδέξατο δὲ καὶ προορατικά Χαρίσματα. Καὶ βασιλέων μὲν ἀλλαγάς προείπε, καὶ πατριαρχῶν. Ἐξ οὗ καὶ μετὰ τὸ γενέσθαι τὸν ἅγιον Μεθόδιον πατριάρχην, περὶ οὗ προεφήτευσε, μετὰ τρίτην ἡμέ ραν ἐκοιμήθη.
col. 143–144page 61 of 82
PG 117:143ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πορφυρίου. Πορφύριος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ βασιλείας κ ρηλιανοῦς ἐκ τῆς πόλεως Εφέσου, εἷς ὢν τῆς και λης, καὶ ἐν τῇ ὀρχηστικῇ εὐδοκιμών. Τούτος παιγνίοις τερφθεὶς ὁ τῆς Καισαρέων κόμης ανδρος, προσελάβετο αὐτὸν, καὶ ἤγαγεν εἰς δ ρειαν. Ἑορτῆς δὲ τοῖς δαίμοσι τελουμένης, και παιγνίων γινομένων, διεπαίζοντο καὶ οἱ τῶν 1 στιανῶν τύποι. Και προσήχθη Πορφύριος, παρ δῆθεν εἰς τύπον ἐπισκόπου σχηματισθέντος πτισθῆναι· ἐνεχθέντος οὖν ὕδατος, γυμνωθείς επ θεν ἐν αὐτῷ· τοῦ ψευδοεπισκόπου, ὡς οἱ Χρισ νοί, λέγοντος, Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς, καὶ τὸ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, βαπτίζεται Πο Καὶ, τούτου γενομένου, ἦλθον οἱ ἄγγελοι καὶ ἐκεῖν στολὴν λευκὴν τὸν Πορφύριον, μετά λαμπάδων κ λοντες· Ὅσοι εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Ι ἐνεδύσασθε, 'Αλληλούϊα. Ιδόντες οὖν τὸ θαῦμα τ λοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον. Ὁ δὲ κόμης σχυνθείς, ὑπεχώρησε· καὶ τῇ ἐπαύριον ἀγαγών τ καὶ ὡς γόητα διαβαλών, ἀπεκεφάλισεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Μνήμη τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἐκ τῶν οἱ Ερμᾶ, Λίνου, Γαΐου, καὶ Φιλολόγοι Οὗτοι πάντες ὑπῆρχον ἐκ τῶν ἑβδομήκος, θητῶν καὶ ἀποστόλων. Καὶ ὁ μὲν Πατροκ καὶ ὁ μέγας Παῦλος ἐν ταῖς ἑαυτοῦ Ἐπιστολές. μνηται, ἐπίσκοπος Ποτιόλων ἐγένετο, πολλύ κ πτίσας, καὶ προσαγαγὼν τῷ Χριστῷ. Ὁ δὲ Έ οὗ καὶ αὐτοῦ ὁ αὐτὸς μέγας ἀπόστολος μέρ ἐν τῇ πρὸς Ῥωμαίους Επιστολῇ, ἐπίσκοπος Φι πουπόλεως ἐγένετο. Ὁ δὲ Λῖνος μετὰ Πέτρα ἁγιώτατον ἀπόστολον, τῆς μεγάλης Ρώμης ότι πος ἐΧρημάτισεν. Ὁ δὲ Γάϊος, οὗ καὶ αὐτοῦ ὁ τὸς ἀπόστολος μέμνηται, μετὰ τὸν ἅγιον Τιμονι ἐπίσκοπος Εφέσου ἐγένετο. Ὁ δὲ Φιλόλογα, καὶ αὐτοῦ ὁ αὐτὸς ἀπόστολος μέμνηται, ἐπίπ Σινώπης ἐγένετο ὑπὸ ᾿Ανδρέου τοῦ πρωτοκλήτου ἀποστόλων. Καὶ ἐπισκοπήσαντες ἐν ταῖς δηλωθεί πόλεσι, καὶ πλείστους πειρασμούς, καὶ θλίψεις τὸν τῆς εὐσεβείας λόγον ὑπομείναντες, καὶ πολύ διδάξαντες, καὶ τῷ Χριστῷ προσαγαγόντες λε Ο ἐτελειώθησαν, ΜΗΝ ΤΩ ΑΥΤΟ. Ε΄ Αθλησις τῶν ἁγίων Γαλακτίωνος καὶ στήμης. Ὁ ἅγιος Γαλακτίων ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλεως 1 σης, γεννηθεὶς ἐκ προββήσεως μοναχοῦ τινος Ο φρίου, τοῦ καὶ τοὺς γονεῖς αὐτοῦ βαπτίσαντος. λευτησάσης δὲ τῆς μητέρας, ὁ πατὴρ ἐμνηστεία αὐτῷ γυναῖκα πάνω ὡραίαν, ὀνόματι Επιστή ὅτι ἄπιστον οὖσαν. Καὶ μετὰ τὸν γάμον ἀπερχόμε ὁ Γαλακτίων πρὸς αὐτήν, οὐκ ἠσπάζετο Ερωτησάσης δὲ ἐκείνης, Διὰ τί οὕτω ποιεῖς;
col. 145–146page 62 of 82
PG 117:145ὅτι οὐχ ὑπάρχεις Χριστιανή. Η δὲ ἀκούσασα, η έως συνέθετο γενέσθαι Χριστιανή. Πρεσβυτέρου μὴ ὄντος διὰ τὸν διωγμόν, ἐβαπτίσθη παρὰ τοῦ λακτίωνος. Εἶτα συνέθεντο ἀλλήλοις, καὶ διένειο ν τὸν πλοῦτον αὐτῶν τοῖς πένησι, καὶ ἀνῆλθον ὅρος, καὶ ἐμόνασαν ἰδίως εἰς μοναστήρια. Εγέ το δὲ διωγμὸς τότε κατὰ τῶν Χριστιανῶν· καὶ θὼν ὁ τῆς χώρας ἄρχων περὶ αὐτῶν, ἀπέστειλε ἱ ἐκράτησε τὸν Γαλακτίωνα. Καὶ τούτου συρος νου, ἔφθασεν αὐτὸν ἡ Επιστήμη, και συνεκράθη καὶ παρὰ τοῦ ἄρχοντος κοπέντες χεῖρας καὶ δας, ἀπεκεφαλίσθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ θλησις τοῦ ἁγίου Δομνίνου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ Θεοτίμου, Τιμοθέου, Φιλοθέου, Δωροθέου, Καρέ τερίου, καὶ Σιλβανού. Οὗτοι ὑπῆρχαν ἐπὶ Μαξιμίνου τοῦ βασιλέως, δι σκοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ· καὶ πολλοὺς τῶν πιστων ἐπιστρέφοντες ἐπὶ τὸν Κύριον, διεβλήθησαν Μαξιμίνῳ· καὶ κρατηθέντες, ἐτιμωρήθησαν χυρῶς. Εἶτα κατεδικάσθησαν ταλαιπωρεῖσθαι ἐν ῖς τοῦ χαλκοῦ μετάλλοι. Καὶ μετὰ χρόνον πολὺν βληθέντες τοῦ χαλκείου, καὶ παραστάντες τῷ πα κνόμῳ βήματι, καὶ καταναγκασθέντες θῦσαι τοῖς δώλοις, καὶ μὴ πεισθέντες, ἐκρεμάσθησαν, καὶ έσθησαν ἀνηλεώς. Ὁρῶν δὲ τὴν καρτερίαν αὐτ ὧν Πάμφιλος τις ανήρ, καὶ λογισάμενος, ὅτι, εἰ μὴ ίχον οὗτοι μεγάλας καὶ βεβαίας τὰς ἐλπίδας, οὐκ * τοιαύτας τιμωρίας ὑπέμενον, ἐπίστευσε τῷ Χρι τῷ· καὶ σὺν αὐτῷ γυναῖκες παρθένοι τρεῖς. Καὶ ούτου γενομένου, αἰσχυνθεὶς ὁ Μαξιμίνος, ἔδωκεν πόφασιν κατ' αὐτῶν. Καὶ πάντες ἀποκεφαλισθέν ες, παρέδωκαν τῷ Κυρίῳ τὰς ἁγίας καὶ μακαρίας ὁτῶν ψυχάς. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Παύλου τοῦ ὁμολογητοῦ, πατριάρχου Κωνσταντινουρόλεως. Οὗτος ὑπῆρχε ἐκ τῆς Θεσσαλονίκης, νοτάριος Αλεξάνδρου τοῦ ἀγιωτάτου πατριάρχου, καὶ διάκονος τῆς ἐν Κωνσταντινουπόλει Εκκλησίας· ὃν οἱ όρο ρόδοξοι μετὰ τελευτὴν ᾿Αλεξάνδρου προχειρίζονται πατριάρχην. Κωνστάντιος δὲ ὁ βασιλεὺς, ᾿Αρειανός ῶν, ὑποστρέψας ἀπὸ ᾿Αντιοχείας, ἐκβάλλει τοῦ θρό νου, καὶ ἀντ᾽ ἐκείνου προεχειρίσατο Ευσέβιον τὸν Νικομηδείας. Ὁ δὲ καταλαμβάνει τήν 'Ρώμην, εὐ ρὼν καὶ τὸν μέγαν ᾿Αθανάσιον ἐκβεβλημένον τοῦ οἰκείου θρόνου· καὶ διὰ γραμμάτων τοῦ βασιλέως Κώνσταντος ἀπολαμβάνουσι τοὺς οἰκείους θρόνους. Καὶ πάλιν ἐκβάλλονται παρὰ Κωνσταντίου συμβουλῇ τῶν ᾿Αρειανῶν. Τότε γράφει Κώνστας πρὸς τὸν ἀδελφὸν Κωνστάντιον, ὅτι, Βὲ μὴ ἀπολάβοιεν τοὺς θρός νους ἑαυτῶν, ἐλεύσομαι μετὰ ὅπλων κατὰ σοῦ. Ἀπο έλαβεν οὖν τὸν θρόνον ὁ Παῦλος τὸ τρίτον. Καὶ μετὰ θάνατον Κώνσταντος, ἐξορίζεται εἰς Κούκουσον τῆς Αρμενίας. Καὶ ἀποκλεισθεὶς ἐν οἰκήματι, λειτουργῶν ἀπεπνίγη παρὰ τῶν ᾿Αρειανῶν, μετὰ τοῦ ἰδίου ωμοφορίου.
col. 147–148page 63 of 82
PG 117:147Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Ἡ ἀνάμνησις τῆς πεσουσης ἐξ οὐρανοῦ κόνεως, τέφρας, ἢ στακτής. Ἐπὶ Λέοντος τοῦ μεγάλου βασιλέως, τοῦ ἐπ γομένου Βέσσου, περὶ τὰ τελευταῖα τῆς αὐτοῦ τ λείας, ὥρᾳ ἕκτῃ τῆς ἡμέρας, γέγονε συννεφής ρανὸς, καὶ τὴν συνήθη τῶν ὀμβροφόρων νεος λανίαν εἰς πυρώδη θέαν μεταβαλών, ἐδόκει τα τ καταφλέγειν· ὡς νομίζειν ἅπαντας, ὡς εἰ καὶ κατενεχθείη ἐκ τοιούτων νεφῶν, πάντως τα καὶ φλόξ, κατακαίου ὡς πάλαι τὰ Σόδομα, των δὲ τῶν ἱερέων καὶ τῶν εὐλαβῶν μετὰ ἐπ προσφυγόντων ταῖς ἐκκλησίαις, καὶ τὸν Θεὸ τὴν πανάχραντον Θεοτόκον δυσωπούντων, ὁ μὲ με τὸν θάνατον τῶν ἁμαρτωλῶν φιλάνθρωπος δ' κεράτας τῇ τιμωρία τὴν ἀγαθότητα, ἐκέλεια τ νεφέλαις βρέχειν ὑετὸν παράδοξον. Από τη ἑσπέρας ἤρξατο, και μέχρι μεσονυχτίου Επι Τὸ δὲ κατερχόμενον ἦν στακτὴ ζέουσα ὡς ἐλε ήτις καὶ κατέκαυσε πάντα τὰ φυτά, ἐπὶ τῶν το μων τεθεῖσα ὡς ἀνδρὸς σπιθαμη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Αντωνίου, κ γονέων αὐτοῦ, Μελασίππου καὶ Κασίνης. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς τυραννίδος Ἰουλιαν Παραβάτου, ἐν Ἀγκύρᾳ τῇ πόλει ἐκρατήθη παρ' αὐτοῦ. Καὶ ὁ μὲν ᾿Αντώνιος εἰς φυλα βάλλεται, οἱ δὲ γονεῖς αὐτοῦ κρεμασθέντες ἐν δ καὶ πυρὶ κατεκαίοντο. Εἶτα ἡ μὲν Κασίνη το τοὺς μαστούς, ὁ δὲ Μελάσιππος τοὺς πόλης τῶν γονάτων. ᾿Αχθεὶς δὲ καὶ ὁ ᾿Αντώνιος, και η τοὺς γονεῖς αὐτοῦ κρεμαμένους, καὶ τὰ ἑκα μέλη αὐτῶν ἐπὶ γῆς κείμενα, κατεφίλησον καὶ λαβὼν ἀπὸ τοῦ ἀποστάζοντος αἵματος, ε. ἑαυτόν. Κρεμάμενοι δὲ οἱ γονεῖς αὐτοῦ πρὸς δ ἐξεδήμησαν. Ὁ δὲ ᾿Αντώνιος χρόνων απ ὑπάρχων, ἐμπτύσας εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ περισ κρεμασθείς ξέεται, καὶ τρυπᾶται τοὺς ἀστροφή καὶ ξυρᾶται τὴν κεφαλήν. Εἶτα πέμπεται γ πίνῳ τῷ δουκι. Καὶ εἰς φοῦρνον βληθείς, έξι ὑγιής. Ιδόντα δὲ αὐτὸν παιδία τεσσαράκοντα μ στευσαν, καὶ σὺν αὐτῷ προθύμως τὸ διὰ τοῦ π. τέλος ἐδέξαντο. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιέρωνος, καὶ τῶν συνε τριακονταδύο μαρτύρων, τῶν ἐν Μελιτινή μαρτ σάντων. Οι άγιοι μάρτυρες, Ἱέρων, Νίκανδρος, Ησύχ καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς ἕτεροι τριάκοντα, ὑπῆρχαν τ Μαξιμιανοῦ, καὶ Διοκλητιανοῦ τῶν παρανόμων τ σιλέων ἐν Μελιτινῇ πόλει τῆς Ἀρκείας. Διαγρ δὲ καθολικοῦ γενομένου κατὰ τῶν Χριστιανών, πανταχοῦ ἀναιρουμένων, ἐκρατήθησαν καὶ αὐ παρὰ τοῦ τῆς Μελιτινῆς ἡγεμόνος. Καὶ πολλή μωρηθέντες ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ θύσαι ἀκαθάρτοις εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθέντες τοῦτο που σαι, ἀλλὰ μᾶλλον μεγάλῃ τῇ φωνῇ τὸν Χριστό
col. 149–150page 64 of 82
PG 117:149ολογήσαντες, Θεὸν εἶναι ἀληθινὸν καὶ δημιουργὸν θανοῦ καὶ γῆς, καὶ πάντων τῶν ἐν αὐτοῖς, πρῶτον ν γυμνωθέντες ἐτύφθησαν, ἕως ἐφάνη πάντα τὰ λάγχνα αὐτῶν, ἔπειτα ἀπεκλείσθησαν ἐν τῇ φυσ κῇ πάσης ἐπιμελείας ἐστερημένοι. Καὶ μετὰ τὸ λαιπωρηθῆναι ἱκανῶς, ἐκβληθέντες τῆς φυλακῆς, ἱ πάλιν ἀναγκασθέντες θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ πεισθέντες, ξίφει τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ θλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Λύκτου, Ταυρίωνος, καὶ Θεσσαλονίκης. Ἡ μάρτυς Θεσσαλονίκη ὑπῆρχε θυγάτηρ Κλέωνος νος, ἱερέως τῶν εἰδώλων. Χριστιανὴ δὲ γενομένη, ναγκάσθη παρὰ τοῦ πατέρος ἀρνήσασθαι τὸν Χρι τόν. Μὴ πεισθεῖσα δὲ, γυμνωθείσα τύπτεται αφος νῶς, καὶ ξύλοις τὰς πλευρὰς συντρίβεται. Εἶτα ἐκ ώκεται τῆς πατρικῆς οὐσίας, καὶ μικρόν κτῆμα αβοῦσα ἐκ τῆς μητρώας κληρονομίας, ἐκεῖ κατῴκει όντες δὲ τὸ γινόμενον ἄνδρες δύο Χριστιανοὶ εὐλα εῖς, Αύκτος καὶ Ταυρίων καλούμενοι, ἠγανάκτησαν ατὰ τοῦ Κλέωνος. Ὁ δὲ διέβαλεν αὐτοὺς τῷ τῆς ώρας άρχοντι. Καὶ κρατηθέντες τύπτονται. Εἶτα ιθοβολοῦνται, καὶ εἰς πῦρ ἐμβάλλονται. Καὶ ἐξελο όντες κατατοξεύονται. Καὶ αὖθις εἰς λίμνη ῥι τοῦται· καὶ ἐξελθόντες ἀποκεφαλίζονται. Ἡ δὲ Θεσσαλονίκη μετὰ ταῦτα τὸν Χριστὸν ὁμολογεῖν μὴ ταύσασα, ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. Τὸ δὲ τίμιον αὐτῆς είψανον κατετέθη ἐν ᾿Αμφιπόλει, μετὰ τῶν λοιπῶν ιγίων ἐντίμως καὶ μεγαλοπρεπῶς. Η Σύναξις τῶν ἀρχαγγέλων. Βουληθεὶς ὁ πανάγαθος καὶ ὁ φιλάνθρωπος Θεός τοῦτον τὸν κόσμον δημιουργῆσαι, πρότεσον ἐνενόησε τὰς οὐρανίους δυνάμεις καὶ τοὺς ἁγίους αγγέλους επὶ τὸ ἐννόημα γέγονεν ἔργον. Εἰς δὲ τῶν ταξιαρχῶν, ὁ τότε μὲν Σαβαὴλ καλούμενος, μετὰ δὲ τὴν έκπτωσιν ὀνομασθείς Διάβολος, ὑπερηφανευσάμενος, καὶ ἑαυτὸν νομίσας Θεὸν, ἐξέπεσε τῆς ἀξίας αὐτοῦ, διφεὶς ἐκ τῶν οὐρανῶν, μετὰ τοῦ ὑπ' αὐτὸν τάγμα. της· ὑπάρχων δὲ ἑτέρας ἀγγελικής τάξεως αρχι στράτηγος ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ, καὶ ἰδὼν πεσόντα τὸν ἀποστάτην, συνήγαγε τοὺς τῶν ἀγγέλων χου ρούς. Καὶ εἰπών· Προσέχωμεν, ὕμνησε μετὰ φωνῆς τὸν τῶν ὅλων Θεὸν, ὡσανεὶ λέγων, ὅτι, Προσέχωμεν ἡμεῖς, οἱ κτιστοί γεγονότες, καὶ τῷ μεγάλῳ καὶ μόνῳ Θεῷ παριστάμενοι, τί πεπόνθασιν οἱ μεθ᾿ ἡμῶν μέχρι τοῦ νῦν φῶς ὄντες, καὶ ἄρτι γενόμενοι σκότος. Ἡ τοιαύτη οὖν συγκρότησις ὠνομάσθη σύναξις, τουτέστι προσοχή, ὁμόνοια, καὶ ἕνωσις. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῆς ὁσίας Ματρώνης. Αὐτὴ ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Μεγάλου ὑπῆρχε δὲ ἐκ Πέργης τῆς Παμφυλίας. Συναφθεῖσα δὲ ἀνδρὶ, καὶ γεννήσασα μίαν θυγατέρα, ἔρχεται ἐν Κωνσταντινουπόλει μετὰ τοῦ οἰκείου ἀνδρὸς, δεκα πέντε οὖσα ἐτῶν. Καὶ γενομένη συνήθης παρθένῳ
col. 151–152page 65 of 82
PG 117:151τινὶ, ὀνόματι Εὐγενίᾳ, καὶ τὴν αὐτῆς ζηλώσετε τ λιτείαν, οὐκ ἀφίστατο τῶν ἐκκλησιῶν τοῦ κ Ἔχουσα δὲ τὸν πρὸς Θεὸν ἔρωτα αὐτῆς θερμα καὶ ἀκούσασα τοῦ θείου Εὐαγγελίου. Ὅστις κ ὀπίσω μου ἐλθεῖν, λέγοντος, ἀπαρνησάσθω έτσ καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω κ τὴν μὲν θυγατέρα παρέδωκε γυναικί τινι είνα παρ' ἐκείνης ἀνατρέφεσθαι· τὸν δὲ ἄνδρα και ποῦσα, καὶ στολὴν ἀνδρικὴν ἐνδυσαμένη, ἐπὶ εἰς τὴν μονὴν τοῦ ὁσίου Βασσιανοῦ, καὶ ἐξε μοναχή. Εἶτα γνωσθεῖσα γυνὴ εἶναι, πέμπετα Ἱεροσόλυμα παρὰ τοῦ ὁσίου. Καὶ μετὰ χρόν ἐλθοῦσα πάλιν εἰς Κωνσταντινούπολιν, καὶ ἡσυχάσασα, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Θ΄ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αλεξάνδρου τα Θεσσαλονίκη. ᾿Αλέξανδρος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξίμη τοῦ βασιλέως· καὶ κρατηθεὶς, ἠναγκάσθη θύτα εἰδώλοις. Ὁ δὲ μὴ πεισθεὶς, ἀλλὰ μᾶλλον θείῳ τ κινηθεὶς, καὶ ἰδὼν τὴν τράπεζαν τῶν θυσιῶν ἱππ νην, ὥρμησε, καὶ τῷ ποδὶ κρούσας, ἀνέτρεψεν το καὶ τὰς θυσίας ἐξέχεε. Καὶ ὀργισθεὶς ὁ Μαξίμει ἔδωκε τὴν κατ' αὐτοῦ ἀπόφασιν τοῦ διὰ ξίφους το θανεῖν. Καὶ λαβὼν αὐτὸν ὁ σπεκουλάτωρ, και βαλὼν τὸ ξίφος, πρὸς τὸ ἀποκεφαλίσαι, ίστατο π πληγμένος. Καὶ εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς αὐτό έστηκας, καὶ οὐ πληροῖς τὸ προσταχθέν σοι; ἔφη· Οπτασίαν θεωρῶ, καὶ εἰμὶ ἔντρομος. μενος δὲ ὁ ἅγιος ὥραν προσευχῆς, καὶ τὰ ηὔξατο· καὶ εὐθέως ἐπλήγη ὑπὸ τοῦ σπεκουλτ Εἶδε δὲ ὁ βασιλεὺς τέσσαρας ἀγγέλους όψι τὴν ψυχὴν τοῦ ἁγίου. Καὶ διὰ τοῦτο δέδωκε τ τησαμένοις, θάψαι τὸ λείψανον αὐτοῦ ἐν ποιν σαλονίκης. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αντωνίνου, Αντωνῖνος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐκ τῆς τῶν Σ χώρας, λιθοτόμος τὴν τέχνην. Ἰδὼν δὲ τοὺς Επ νας ἀπερχομένους εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, θύοντας τοῖς εἰδώλοις, παρήνεσεν αὐτοῖς ἀποτή αὐτῶν. ὡς δὲ οὐκ εἰσηκρύσθη, λυπηθεὶς ἀνεχε σεν εἰς ἔρημον τόπον· καὶ εὐρίσκει δοῦλον τοῦ ἀναχωρητὴν, ὀδόματι Θεότιμον, καὶ σὺν αὐτῷ τρίψας ἔτη δύο, καὶ λαβὼν τὰς εὐχὰς αὐτοῦ, ῆλθε πάλιν πρὸς τὸν πεπλανημένον λαὸν τοῦ χω αὐτοῦ. Καὶ εὐρὼν αὐτοὺς ἑορτὴν ἐπιτελοῦντας δαίμοσιν, εἰσελθὼν εἰς τὸν ναὸν αὐτῶν, συνέ παντὰ τὰ εἴδωλα. Εἶτα κρατηθείς, καὶ συν ἰσχυρῶς, ἀπῆλθεν εἰς ᾿Απάμειαν τῆς Συρίας. δεηθεὶς τοῦ ὁσιωτάτου ἐπισκόπου λαβεῖν ἐξου τοῦ κτίσαι ναὸν ἐπ' ὀνόματι τῆς ἁγίας Τριά ἤρξατο κτίζειν. Καὶ τοῦτο μαθόντες οἱ συγχωρί αὐτοῦ, νυκτὸς ἐπιτεθέντες, τοῖς ξίφεσι μελη κατέκοψαν. Καὶ οὕτω τὸ πνεῦμα τῷ Θεῷ παρέθι Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ορέστου. Ο μάρτυς Ορέστης ἦν ἐκ τῆς πόλεως Τυέν
col. 153–154page 66 of 82
PG 117:153εικοσιτέσσαρα ἀπὸ τῆς πόλεως Τυάδων, παρέδωκε τὸ της Καππαδοκίας· καταφρονῶν δὲ τῶν εἰδώλων, τὸν Χριστὸν παρρησία κηρύττων· ἐκρατήθη τὰ Μαξίμου, ὑπὸ Διοκλητιανοῦ νεωστὶ προχειρι ντος ἡγεμόνος τῆς χώρας. Καὶ καταναγκασθείς σκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθεὶς, τύπτε μετὰ ῥαβδίων ἰσχυρῶς, ἕως ἐφάνη τὰ ἔσωθεν ν σπλάγχνων αὐτοῦ. Μετὰ δὲ τὸ τυφθῆναι, ἀπο θη εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, καὶ πάλιν κατηναγκά ο προσκυνῆσαι αὐτοῖς. Ὁ δὲ, τὸν Χριστὸν ἐπικα άμενος, καὶ ἐμφυθήσας εἰς τὰ εἴδωλα, συνέτριψεν 2, καὶ ἐλέπτυνεν, ώσει κονιορτόν. Καὶ τότε νεδόθη τῇ φυλακῇ. Καὶ μετὰ ἑπτὰ ἡμέρας ἐκβλη ς τῆς φυλακής, παρέπη τῷ Μαξίμῳ· καὶ πάλιν αγκάζετο θύειν. Καὶ μὴ πεισθείς, ήλοις μακροῖς υπήθη τοὺς ἀστραγάλους. Καὶ προσδεθεὶς ἀγρίφ τῳ μετὰ ἀλύσεων τρέχοντι, συρείς μίλια ῦμα. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Ι κλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἐχ τῶν Ολυμπᾶ, Ρωδίωνος, Σωσιπάτρου, Τερτίου, Ἐράστου, καὶ Κουάρτου. Τῶν μὲν ἁγίων τούτων ἀποστόλων, ὁ μὲν Ολυμ ς καὶ ὁ Ῥωδίων, ἀκολουθοῦντες τῷ ἁγίῳ ἀπο λῳ Πέτρῳ, ἀμφότεροι ἐν Ρώμῃ τῇ πόλει ὑπὸ ρωνος τάι κεφαλὰς ἀπετμήθησαν. Ὁ δὲ Σωσί τρος, οὔτινος ἐν τῇ πρὸς Ρωμαίους Επιστολῇ ἅγιος ἀπόστολος μέμνηται Παῦλος, ἐπίσκοπος ονίου γενόμενος, ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη· ὁ δὲ τιος, ὁ καὶ τὴν πρὸς Ῥωμαίους γράψας Επιστο ν, ὑπὸ τοῦ ἁγίου Παύλου ἐκδοθεῖσαν, μετὰ Σωσι τρον δεύτερος ἐπίσκοπος Ικονίου γενόμενος, ὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. Ὁ δὲ βραστος, οὗ καὶ τοῦ ἐν τῇ αὐτῇ Ἐπιστολῇ μέμνηται ὁ ἅγιος Παϋ ς οἰκονόμος τῆς ἐν Ἱεροσολύμοις Εκκλησίας γε νώς, καὶ μετὰ ταῦτα ἐπίσκοπος Πανεάδος, ἐν ήνῃ ἐτελειώθη. Ὁ δὲ Κούαρτος, ἐπίσκοπος τῆς λεως Βηρυτοῦ γενόμενος, καὶ πολλὰ παθὼν ὑπὲρ ; εὐσεβείας, πλείστους τε τῶν Ἑλλήνων ἐπιστρέ ς ἐπὶ τὸν Κύριον, τέλει βίου ἐχρήσατο. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΙΔ' θλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μηνά, Βίκτωρος, Βικεντίου, καὶ Στεφανίδος. Ὁ μὲν ἅγιος μεγαλομάρτυς Μηνᾶς ὑπῆρχεν ἐπὶ αξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐκ τῆς Αἰγυπτίων χώ ς, στρατιώτης ὤν τοῦ Νουμερίου, ἐν Κοτυπεία, και Φρυγίας. Γνωσθεὶς δὲ Χριστιανὸς εἶναι, τύπτε ι σφοδρῶς, καὶ ξέεται. Καὶ μετὰ ταῦτα πυρὶ και φλέγεται· καὶ σύρεται ἐπάνω τριβόλων οξέων. τα τὴν διὰ ξίφους δέχεται τελευτήν. Ὁ δὲ ἅγιος κτωρ ὑπῆρχεν ἐπὶ ᾿Αντωνίνου βασιλέως, καὶ Σε στιανοῦ δουκὸς ἐν Ἰταλία. Κρατηθεὶς δὲ καὶ αγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πει εἰς, ἐξαρθροῦται τοὺς δακτύλους, καὶ βάλλεται κάμινον. Εἶτα ποτίζεται δηλητήρια φάρμακα ρὰ μάγου· καὶ μηδὲν ἀδικηθεὶς ποιεῖ τὸν μάγον κιστιανόν. 'Ορυχθεὶς δὲ τοὺς ὀφθαλμούς, τὴν κε
col. 155–156page 67 of 82
PG 117:155φαλὴν ἀποτέμνεται. Ἡ δὲ ἁγία Στεφανίς, και ταῦτα, καὶ μακαρίσασα τὸν ἅγιον, ἐκρατήθη δεθεῖσα δύο φοίνιξιν ἐπικλινθεῖσιν ἀλλήλοις, ἀπολυθεῖσι, διεμερίσθη εἰς δύο. Ὁ δὲ ἅγιος Βικέν κατ' αὐτὴν τὴν ἡμέραν κρατηθείς, ὡς Χριστ ἐν Αὐγουστίᾳ τῇ πόλει, παρὰ τοῦ τῆς πόλεως ἐ τος τὴν κεφαλὴν ἀπετμήθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα. Μνήμη τοῦ ὀσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου, ήτ τῆς εὐαγεστάτης μονῆς τῶν Στουδιτών, Ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Καταλ ἦν οὗτος ἐν Κωνσταντινουπόλει γεννηθείς, δὲ γνῶσιν τῶν μαθημάτων ἐκμαθὼν, ἐπὶ τῆς λείας Εἰρήνης, ἀπελθὼν ἐν τῇ Σακκουδίωτος ὑπὸ τοῦ θείου αὐτοῦ Πλάτωνος γέγονε μοντ παρὰ Ταρασίου πατριάρχου χειροτονεῖται εχ ρος. Εἶτα, τριακονταέτης ὤν, γίνεται καὶ ἡγε τῆς ὑπ' αὐτὸν μονῆς· Εξωρίσθη δὲ εἰς θέσει κην, διὰ τὸ μὴ συνθέσθαι τῇ μοιγείᾳ τοῦ βα ἀλλ' ἀνεκλήθη πάλιν παρὰ τῆς βασιλίσσης Καὶ διὰ τὴν τῶν Σαρακηνῶν ἔφοδον, τὴν βασαν καταλαμβάνει, καὶ πάλιν ἐξορίζεται παρά λε λαμβάνει, καὶ πάλιν ἐξορίζεται παρά δε βασιλέως τοῦ σφαγέντος ἐν Βουλγαρία, ἐτι ὑποθέσει. Εἶτα ἐξορίζεται διὰ τὰς ἁγίας ἐπὶ Λέοντος τοῦ Εἰκονομάχου. Καὶ πολλ θεὶς ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας, καὶ ἀγωνιστές ὕμνους εἰς Θεὸν συγγραψάμενος, ἐν βαθυτ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ὀσίου Πατρὸς ἡμῶν Μαρτίνου, ἐπι Φραγγίας. Οὗτος ἦν ἐπὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ βασιλέως Ρώμης, στρατηλάτης πρότερον ὑπάρχων. ἐν πολέμῳ ἰδὼν πλῆθος ἄπειρον, ἐδειλία θεασάμενος πτωχὸν γυμνόν, κόψας τὸ ἡμε χλαμύδος αὐτοῦ, δέδωκεν αὐτῷ. Καὶ τῇ αὐτὸ παρέστη αὐτῷ ὁ Κύριος ἐν εἴδει τοῦ πτωχού, Μὴ ἀθύμει· ὥσπερ σύ γυμνὸν οὐ παρεῖδές με κἀγὼ ἔσομαι μετὰ σοῦ, καὶ νικήσεις τοὺς σου. Νικήσας οὖν, καὶ ἀποδεχθεὶς παρὰ τοῦ λέως, εὐχαριστήσας τῷ Θεῷ, γέγονε μοναχός. μον δὲ διανύσας χρόνον, καὶ πᾶσαν Γραφήν σις, χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Φραγγίας. Και θαύματα πολλά. Εν μιᾷ γὰρ εἶδε δανειστὴν κρ νεκρὸν, καὶ μὴ συγχωροῦντα ταφῆναι, ἀλλὰ ὅτι, Χρεωστεϊ μοι οὗτος χρυσίον, καὶ τῆς 1 τοῦ θανόντος λεγούσης, ὅτι, Επληρώθη προς νος ὁ ἅγιος ἀνέστησε τὸν νεκρὸν, καὶ ἔδειξε κοφάντην ψευδόμενον. Ποιήσας δὲ καὶ ἕτερα ( πολλὰ, ἐτελειώθη.
col. 157–158page 68 of 82
PG 117:157Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ήμη του οσίου Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Ελεήμονος, πατριάρχου Αλεξανδρείας. Κύπριος ἦν οὗτος τὸ γένος, υἱὸς Ἐπιφανίου τοῦ τε τῆς νήσου ἄρχοντος. Γυναικὶ δὲ προσομιλήσας τὰ βούλησιν τοῦ πατέρος, καὶ τέκνων πατὴρ γε νώς, ἐπεὶ τὸν βίον ἀπέλιπον ἢ τα γυνὴ καὶ τὰ ἵνα αὐτοῦ, πᾶσαν τὴν ἔφεσὶν αὐτοῦ πρὸς Θεοῦ ἔσκειαν ἔτρεψε, καὶ διὰ λαμπρότητα βίου ὑπὸ ακλείου τοῦ βασιλέως, αίτησαμένου τοῦ δήμου ν ᾿Αλεξανδρέων αὐτὸν, πατριάρχης Αλεξανδρείας θίσταται, κανονικῶς τὴν χειροτονίαν δεξάμενος. απρέψας δὲ ἐν τῇ ἀρχιερωδύνῃ ἔτη πολλὰ, καὶ ρία ποιήσας θαύματα, καὶ τοῖς δεομένοις ἀφθόνως ρηγήσας τὰ πρὸς τὴν χρείαν, καὶ διὰ τὴν πολλήν τημοσύνην, τὴν τοῦ Ἐλεήμονος ἐπίκλησιν λαβών, * πᾶσιν α δέσιμος καταστάς, ὡς ἡ περὶ αὐτὸν βίο ος κατά πλάτος δηλοῖ, καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων ιστρέψας ἐπὶ τὸν Κύριον, ἐν γήρα βαθεῖ τὴν γῆν ες, πρὸς οὐρανὸν ἀνέδραμε χαίρων. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΙΓ ἀνάμησις τῆς ἐξορίας τοῦ ἐν ἁγίους Πατρὸς ἡμῶν Ιωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Επιτελεῖται ἡ μνήμη αὐτὴ νῦν ἀντὶ τῆς κοιμή ως αὐτοῦ, διὰ τὸ ταύτην ἐν τῇ ὑψώσει τοῦ τιμίου μβαίνειν Σταυροῦ. Οὗτος δὲ ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πό ως ᾿Αντιοχείας τῆς Συρίας. Εὐθὺς οὖν ἐν ἀρχῇ τοῦ οὐ πολὺν περὶ τοὺς λόγους ἐκτήσατο ἔρωτα. Καὶ τῆλθεν ἐν τάχει πᾶσαν γραφὴν Ἑλλήνων τε καὶ κιστιανῶν. Καὶ δι' ἀρετὴν παρὰ μὲν Μελετίου τριάρχου Αντιοχείας γίνεται κληρικός, παρὰ δὲ λαβιανοῦ διάκονος καὶ πρεσβύτερος. Πᾶσαν δὲ τὴν ίαν ερμηνεύσας Γραφὴν, ἐπεί Νεκτάριος ὁ τῆς υνσταντινουπόλεως πατριάρχης τὸν βίον απέλιπε, φῳ τῶν ἐπισκόπων, καὶ τῇ τοῦ βασιλέως Αρκαδίου οστάξει, ἐκ τῆς ᾿Αντιοχείας μεταπεμφθείς, ἀρχιε ὸς τῆς βασιλίδος καθίσταται πόλεως. Τὴν πλεον Τον δὲ ἐλέγχων, προσέκρουσε τη βασίλιδι Εὐδοξία, κι όπ, ἐκείνης ἀδίκως ἐξορισθεὶς ἐν Κουκουσῷ ς ᾿Αρμενίας, ἐκεῖ τελειοῦται, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ θλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μίλη, ἐπισκόπου, καὶ μαθητῶν αὐτοῦ Ἐβόρη, πάπα, καὶ Σεβόη, διακόνου. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐκ Περσίδος· ὁ δὲ ἅγιος Μίλης ρατηγὸς τὸ πρότερον ἦν· καταλιπών δὲ τὸ στρα ἡγεῖν, καὶ τῷ Θεῷ δουλεύσας, προεχειρίσθη ἐπίσ τοπος ἐν πόλει Περσικῇ, ἔνθα ὁ προφήτης Δανιὴλ ς ὀπτασίας ἐθεάσατο. Διωχθεὶς δὲ ὑπὸ τῶν ἀπί ων ἐκεῖθεν, ἦλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα, εἶτα εἰς λεξάνδρειαν πρὸς τὸν μακάριον Αντώνιον. Καὶ θις υπέστρεψεν ἐν Περσίδι. Ενθα παρὰ Μισθο ρη τοῦ βασιλίσκου, καὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ξίφει τὰ καρδίας πληγείς, τελειοῦται, διὰ τὸ μὴ θῦσαι » Ἡλίῳ καὶ τῷ Πυρί. Ἔτι δὲ ἐμπνέων ἔφη πρὸς
col. 159–160page 69 of 82
PG 117:159τὸν βασιλίσκον, καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ὅτι, κατὰ τήνδε τὴν ὥραν ὑπ' ἀλλήλων φυτείες Ταῦτα εἰπόντος, ὀργισθέντες ή τε βασιλίσεις κα ἀδελφὸς αὐτοῦ μετὰ ξύλων τύπτοντες ἀνηλεώς τ μαθητὰς τοῦ ἁγίου ἐφόνευσαν. Καὶ οὕτως στ και τὰς ψυχὰς αὐτῶν τῷ Κυρίῳ. Κατά κ πρόῤῥησιν τοῦ ἁγίου μανέντες οἱ δύο αδελφς, τα ἀλλήλων, ἀλλήλους ἐφόνευσαν. ε Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων 'Αντωνίνου, Ναυάρ Γερμανοῦ, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. ᾿Αντωνῖνος ὁ μάρτυς ὑπῆρχε τὴν ἡλικίαν τή βηκώς, ὁ δὲ Νικηφόρος καὶ ὁ Γερμανός Κρατηθέντες δὲ ὑπὸ τοῦ τῆς χώρας ἄρχοντας, τ καταναγκασθέντες θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὲ τ σθέντες, ἀλλ' ὁμολογοῦντες τὸν Χριστὸν, τάς κα λὰς ἐν Καισαρείᾳ ἀπετμήθησαν. Παρθένος & Μανεθώ λεγομένη, ὑπῆρχεν ἐκ Σκυθοπόλεως κρατηθεῖσα, καὶ ἀνὰ πᾶσαν τὴν πόλιν θριαμόνας σε γυμνή, εἶτα τιμωρηθεῖσα ἐν διαφόροις τ πικραῖς βασάνοις, καὶ ἐκ πάντων θεοῦ καὶ ῥυσθεῖσα, καὶ ἀβλαβής διαμείνασα, μωρία το ματουργήσασα, καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων κ σασα τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐπιστρέψη Κύριον, τελευταῖον κατεκρίθη πυρὶ τελε καὶ τῆς καμίνου ἀναφθείσης, εὐξαμένη, καὶ στήσασα, εἰσῆλθεν ἐν αὐτῇ· καὶ ἐν τῇ πι πολλαῖς ταῖς ὡραις προσευχομένη, τὸ ἐπ παρέθετο πνεῦμα εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ ΙΔ΄ Ἡ κοίμησις τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ὑπ Θαυματουργοῦ, ἐπισκόπου Γαγγρών. Οὗτος ὑπῆρχεν εἰς ἐκ τῶν τριακοσίων επι ὀκτὼ Πατέρων, τῶν ἐν Νικαίᾳ συνελθόντων ᾿Αρείου τοῦ ματαιόφρονος, ἐπὶ τῆς βασιλείας τ σταντίνου τοῦ Μεγάλου. Εποίησε δὲ θαύματα λά, ἐξ ὧν ἔν ὑπάρχει καὶ τοῦτο· Δράκοντος με ἐν τῷ ταμείῳ τῶν βασιλικῶν χρημάτων ποθέν τη πύσαντος, καὶ εἰσελθεῖν μή συγχωροῦντας προσεκλήθη παρὰ τοῦ βασιλέως· καὶ ποιήσας τ ἐθανάτωσεν αὐτὸν προστάξας ἐν τῷ φόρῳ για πυράν, καὶ απὸ τοῦ ταμείου τὸν δράκοντα ἐπι δακόντα τὸ ἄκρον τοῦ ῥαβδίου αὐτοῦ, καὶ έχε θοῦντα, καὶ βαλὼν ἐν αὐτῇ, καὶ κατακαύτις ἐν τῇ εἰσόδῳ τοῦ ταμείου ὁ βασιλεὺς τὴν εἰκονα ἁγίου ἐζωγράφησεν. Ὑποστρέψαντα δὲ εἰς τὴν κείαν Εκκλησίαν ἐφόνευσαν οἱ αἱρετικοί Νομα νοί· γυνὴ γὰρ ῥίψασα λίθον κατὰ κεφαλῆς τ τῆς ἐνθάδε μὲν ζωῆς ἀπήλλαξε, προεξένησε δει βασιλείαν οὐρανῶν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Φιλίππου, ἑνὸς δώδεκα ἀποστόλων. Φίλιππος ὁ εἷς τῶν δώδεκα ἀποστόλων, ἦν ἐ Γαλιλαίας ἀπὸ Βηθσαϊδα. Μετὰ δὲ τὴν ἀνάληψη Κυρίου πολλὰ θαύματα ποιήσας, ἐπὶ Τραϊανού
col. 161–162page 70 of 82
PG 117:161ισιλέως παρεγένετο καὶ εἰς Ἱεράπολιν, μετὰ τῶν τὰ θυγατέρων αὐτοῦ, καὶ Μαριάμνης τῆς ἀδελφῆς τοῦ, καὶ Βαρθολομαίου τοῦ ἀποστόλου, διδάσκων ν λόγον τοῦ Χριστοῦ, καὶ πείθων τοὺς ἀπίστους τοστῆναι ἀπὸ τῆς πλάνης τῶν εἰδώλων. Εἶχον γὰρ ς Θεὸν τὴν ἔχιδναν. Εν οἷς ἦν καὶ Νικάνορα, γυνή οῦ ἀνθυπάτου, τοῦ καὶ τιμωρήσαντος αὐτούς. Εἶτα κεμᾶται ὁ Βαρθολομαῖος καὶ ὁ Φίλιππος κατά κε κλῆς ἀπὸ τοῦ τείχους. Κρεμαμένου δὲ τοῦ Φιλίπ ου, καὶ προσευχομένου, ἐξαίφνης ἠνοίχθη ἡ γῆ, τι κατέπιε τοὺς ἀθέους, καὶ τὸν ἀνθύπατον, καὶ ἐν ἔχιδναν, καὶ τους ἱερεῖς αὐτῆς. Εἶτα διὰ Χρι τοῦ ἀνήχθησαν, πλὴν τοῦ ἀνθυπάτου καὶ τῆς Ἐχίνης. Ελύθη δὲ καὶ Βαρθολομαῖος, καὶ ἡ Μαριάμνη ῶν δεσμῶν. Ὁ δὲ Φίλιππος ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων ὁμολογητών Γουρία, Σαμωνά, καὶ ᾿Αβίβου, μαρτυρησάντων ἐν Ἐδέσῃ τῇ πόλει. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, αι Αντωνίνου δουκός. Καὶ διαβληθέντες, ὡς τοὺς ν τῇ φυλακῇ Χριστιανούς θεραπεύοντες, παρέστη αν Γουρίας, καὶ Σαμωνᾶς ἐκ τῆς αὐτῆς πόλεως ντες, καὶ ἐν τάξει ἱερέων ὑπάρχοντες. Μὴ πεισθέν ες οὖν θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, κρεμώνται ἕκαστος πὸ τῆς μιᾶς χειρὸς ἐπὶ πέντε ὥραις. Εἶτα κατενε θέντες, καὶ ἐπιμένοντες τῇ ὁμολογία, πάλιν κρε ιῶνται ἀπὸ τῶν ποδῶν. Εἶτα ἐν λάκκῳ σκοτεινῷ μφότεροι βάλλονται, καὶ μετὰ τοῦτο τὰς κεφαλὰς ποτέμνονται. Ὁ δὲ ἅγιος Αβιβος, διάκονος ὤν, μαρτύρησεν ἐπὶ Λικιννίου, διαβληθείς, ὅτι κατὰ Ως κώμας περιερχόμενος, ὑπαναγινώσκει τοῖς πίστοις τὰς ἱερὰς βίβλους, ἐπιστηρίξων αὐτούς. Όθεν, προστάξει τοῦ παρανόμου καὶ δυσσεβοῦς βασιλέως, εἰς κάμινον φρυγάνοις πολλοῖς ἀναφθεῖ την εμβληθείς, χαίρων ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δημητρίου τοῦ εἰς Δαβουδὴν μαρτυρήσαντος. Ο μάρτυς Δημήτριος ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξιμιανοῦ καὶ Μαξιμίνου τῶν βασιλέων, ἀπὸ χωρίου Δαβουδή καλουμένου. Οστις διαβληθεὶς ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, ὡς Χριστιανός, ἐκρατήθη ὑπὸ τοῦ ἡγεμόνος Πουπλίου. Καὶ ἐρωτηθείς, ἀνεκήρυξε παῤῥησία την εἰς Χριστὸν τὸν Θεὸν ἡμῶν πίστιν. Καὶ ὑπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος συνεργούμενος, ἐδίδασκε τοὺς παρ εστώτας, περί τε τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς ἀῤῥήτου οικονομίας, καὶ τῆς ὅλης ἀγαθότητος αὐτοῦ, καὶ φιλανθρωπίας, εἶτα τὰ περὶ τῶν εἰδώλων ἀπατηλά σεβάσματα, καὶ ὅτι κωφά εἰσι καὶ αὐτὰ, καὶ οἱ σεβόμενοι αὐτά. Διδ εἰς ὀργὴν καὶ θυμὸν κινήσας τὸν ἡγεμόνα, ξίφει την κεφαλὴν ἀποτμηθεῖς, ἐτελειώθη, ἀπολαβὼν οὐράνιον στέφανον παρὰ Χριστοῦ, ὃν ποθήσας ἐμαρτύρησε· τὸ δὲ τίμιον αὐτοῦ λείψανον ἐτάφη παρὰ πιστῶν, καὶ εὐλα ῶν ἀνδρῶν, βρύον τάματα τοῖς προσερχομένοις αὐτῷ.
col. 163–164page 71 of 82
PG 117:163Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Ἡ σφαγὴ τοῦ ἁγίου Ἰακώβου, ἀδελφοῦ τοῦ μὲ Ιωάννου τοῦ Θεολόγου. Ιάκωβος ὁ ἀπόστολος ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῶν ἐν ἀποστόλων· ἦν δὲ ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου Ἰωάνης, Θεολόγου, υἱὸς Ζεβεδαίου τοῦ ἀπὸ τῆς Γαλιλα Οὕς καὶ ἰδὼν ὁ Κύριος μετά Ζεβεδαίου του στ αὐτῶν, παρὰ τὴν λίμνην Γεννησαρέτ, κατα τας τὰ δίκτυα αὐτῶν, ὡς ἁλιεῖς, ἐκάλεσεν επ Καὶ εὐθέως ἀφέντες ἅπαντα, καὶ τὸν πατέρα τῶν, ἠκολούθησαν αὐτῷ, καὶ ἦσαν παρ' τπὶ θητευόμενοι. Μετὰ δὲ τὴν ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου τὴν κοίμησιν τῆς Θεοτόκου, ὁ μὲν Ιωάννης ἔλαβε τὴν Ἔφεσον, διδάσκων ἐν αὐτῇ· ὁ δὲ Ἰτερ ὑπολειφθεὶς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ τὰς δ φυλὰς τοῦ Ἰσραὴλ διελθών, ευαγγελιζόμενα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, ἐκρατήθη Ἡρώδου του τετράρχου ἐν Καισαρεία της Πε στίνης· καὶ ὑπ' αὐτοῦ σφαγεὶς ἐν μαχαίρα, τῶν με πρὸς οὐρανὸν, συμβασιλεύσων τῷ νέα διδασκάλῳ Χριστῷ, τῷ φιλανθρώπῳ Θεῷ ἡμῶν. ΜΟΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Ιζ Μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου και εντητές Ματθαίου. Ματθαῖος ὁ ἀπόστολος ὑπῆρχε μὲν καὶ την δώδεκα ἀποστόλων εἷς· ἦν δὲ τελώνης, Ἰακώβου τοῦ ἐπιλεγομένου 'Αλφαίου Κα δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ τελώνιον ἰδὼν ὁ Κύριος ἐπ νος, ἐκάλεσεν ἐλθεῖν ἐπίσω αὐτοῦ· καὶ ἀν καὶ ἀκολουθήσαντα, ἐποίησε καὶ αὐτὸν μη Οστις μετὰ τὴν τοῦ Κυρίου ἀνάληψιν, καὶ ἐτῶν ὀκτὼ παρέλευσιν, συνεγράψατο τὸ κατ' ἐπ ἐπιπνοίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἅγιον Εὐαγγέλο Εβραίδι διαλέκτῳ καὶ παρέδωκεν αὐτὸ τ Ἱεροσολύμοις ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ. Εἶτα ἀπῆλθες πολλὰς ἐθνῶν χώρας, διδάσκων τὸν λόγον τοῦ στοῦ. Ἔτι δὲ καὶ εἰς τοὺς ἀνθρωποκτόνου, τινες λέγουσιν ἀνθρωποφάγους· ἐν οἷς πολλὰ με νισθεὶς, καὶ ἐπισκοπον ποιήσας Πλάτωνα λεγόμε καὶ καταλιπὼν ἐκεῖσε, ἀπῆλθεν εἰς Ιεράπολιν τῆς Συρίας· κάκεί διδάξας πολλοὺς τὸν λόγον τοῦ Χρι καὶ βαπτίσας, τελειοῦται. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαρλαάμ, Βαρλαὰμ ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ ᾿Αντιοχεία Συρίας· γέρων δὲ τὴν ἡλικίαν ὑπάρχων, διὰ τὴν Χριστὸν ὁμολογίαν προσήχθη τῷ ἄρχοντι. Καὶ πεισθεὶς θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, τύπτεται μετά νεύρων, καὶ τοὺς ὄνυχας ἐκριζοῦται. Εἶτα τῷ β προσαχθείς, βιαίως ἡπλώθη τὴν χεῖρα, καὶ πῆρ αὐτῇ καὶ λιβανωτὸν δέχεται. Ενόμισε γὰρ δὴς ὅτι τί τοὺς ἄνθρακας μετὰ τοῦ λιβανωτοῦ τῷ β ἐπιῤῥίψει, δόξει θυσίαν προσαγαγεῖν τοῖς θεοῖς. δὲ ἐνένδοτος ἵστατο καὶ ἄτρεπτος, εὐτονωτέρας ο χαλκοῦ, καὶ σιδήρου φανείσης τῆς δεξιᾶς· ἕως ὑποκειμένην σάρκα τὸ πῦρ δαπανῆσαν, εἰς τὴν εξέπεσε, διατρυπηθείσης αὐτοῦ τῆς χειρός.
col. 165–166page 72 of 82
PG 117:165του γινομένους, οὐδὲ ὅλως ἀπεστράφη πρὸς τὸν τόν, ἀλλ' ᾑρετίσατο κατακαῆναι τὴν χεῖρα, ἢ ανον τῷ βωμῷ ἐμβαλεῖν. Καὶ οὕτω μετὰ γεν ου καὶ στεῤῥοῦ φρονήματος παρέδωκε τὴν μακα αὐτοῦ ψυχὴν τῷ Κυρίῳ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου, ἐπισκόπου Νεοκαισαρείας, τοῦ Θαυματουργού. Οὗτος ἦν ἐπ᾿ Αὐρηλιανοῦ τοῦ βασιλέως, υἱὸς έρχων Ελλήνων αὐτὸς δὲ γεγονώς Χριστιανός, τὸ τῆς πίστεως μυστήριον διδαχθείς διὰ ὀπτα ς παρὰ τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, καὶ τοῦ Θεοῦ γου Ιωάννου, ἔλαβε καὶ τὸ τῶν θαυματουργιῶν ρισμα, καὶ ἐκλήθη θαυματουργός, ποιῶν θαύματα λλὰ, ἐξ ὧν εἰσι καὶ ταῦτα. Εἰς γὰρ ᾿Αλεξάνδρειαν ἐλθὼν, καὶ κατηγορηθεὶς ὑπὸ πόρνης, ἐπιπέμπει τῇ δαίμονα· καὶ πάλιν ἰᾶται. Εἶτα μὴ παρὼν ἐν κασείᾳ, ὅμως διὰ τὴν αὐτοῦ ἀρετὴν, χειροτονεῖται σκοπος ὑπὸ Φαιδίμου τοῦ ᾿Αμασείας. Λίθον δὲ γαν ποιήσας περιπατῆσαι, εβάπτισε τὸν προσμος τον τῶν εἰδώλων. Αδελφῶν δὲ δύο διὰ λίμνην χομένων, ἐξήρανεν αὐτήν· καὶ τὴν βάβδον πήξας, τησε ποταμόν· ἥτις καὶ ἐγένετο εἰς δένδρον μέγα ' άλλα μυρία ποιήσας, ἐν τῷ μέλλειν ἐκδημεῖν χαρίστει τῷ θεῷ, ὅτι ἐν τῇ αὐτοῦ πόλει τοσούτους ιιστιανούς κατέλιπεν, ὅσους εὗρεν ἀπίστους, καὶ τως ἐτελειώθη. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Δι Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πλάτωνος. Πλάτων ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ Αγκύρας τῆς λατίας, ἀδελφὸς τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αντιόχου. ὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν ἐκρατήθη παρὰ γριππίνου τοῦ ἡγεμόνος, ἔτι νέος τὴν ἡλικίαν ὶ μὴ πεισθεὶς θύσαι τοῖς εἰδώλοις, τύπτεται ὑπὸ δεκα στρατιωτῶν μετὰ ῥαβδίων· καὶ πάλιν ελωθεὶς ἐπὶ κραβάτου σιδηροῦ πεπυρακτωμένου, βδίζεται· καὶ σφαίραις σιδηραῖς πεπυρακτωμέναις ς μασχάλας καὶ τὰς πλευρὰς καταφλέγεται· ὥστε ὶ τὴν φλόγα διὰ τῶν ῥινῶν αὐτοῦ σὺν καπνῷ ἐξερ μένην ὁρᾶσθαι. Εἶτα ἐλωροτομήθη ἀπὸ τῆς κεφα ἧς μέχρι τῶν πτερνῶν τὰς ψύας αὐτοῦ. Ἐξ ὧν εβὼν ὁ ἅγιος ἕνα λώρον, ἀπέῤῥιψεν εἰς τὸ προσώπου Αγριππίνου, διελέγχων αὐτοῦ τὴν ὡμότητα. ἶτα ἐμβάλλεται εἰς φυλακὴν, καὶ νηστεύει ἡμέρας ετώ. Τοῖς δὲ προσάγουσιν αὐτῷ ἄρτον, καὶ λέ ουσιν, ὅτι φάγε, καὶ χλευάζουσιν, ἀπεκρίνατο ἐμὲ τρέφει ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ μου. Καὶ πάλιν πεκεφαλίσθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ῥωμανοῦ καὶ τοῦ σὺν αὐτῷ νηπίου. Ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ παρανόμου καὶ οὗτος ἐμπρο όρησε. Καθ' ὁδὸν γὰρ συναντήσας τῷ ἐπάρχῳ σκληπιάδῃ εἰς τὸν τῶν εἰδώλων ἀπερχομένῳ ναόν, ἐκβληθεὶς τῆς φυλακῆς, καὶ βασασθείς, Χαίρων
col. 167–168page 73 of 82
PG 117:167ζηλώσας, επειράθη κωλύσαι αὐτὸν, εἰπών, Οὐκ εἰσὶ τὰ εἴδωλα θεοί, ἀλλ' εἷς Θεὸς ὁ δτι Κα Χριστιανῶν. Ὅθεν τύπτεται εἰς τὸ στόμα. κρεμασθεὶς ξέεται. Ξεόμενος δὲ ἔλεγεν, ὅτι, Θεὸς ὁ τῶν Χριστιανῶν, δν καὶ τὰ νήπια ἐπίστανται. Ηνέχθη δὲ καὶ παιδίον προστάξει τοῦ ἁγίο εἰς ἔλεγχον τοῦ ἐπάρχου. Καὶ ἔφη πρὸς αὐτὸ ἔπαρχος· Πεῖον Θεὸν σέβεις; τὸ δὲ εἶπεν· Ὦ δουλεύουσιν οἱ Χριστιανοί, καὶ πιστεύουσι· καὶ τοῦτο ίδι δάχθην ὑπὸ τῆς μητέρας μου. Εἶτα τυπτόμενον τ παιδίον, τῆς μητέρος παρεστώσης, εδίψησε, ἐζήτησε τὸ ὕδωρ. Ἡ δὲ μήτηρ εἶπε· Μὴ πίῃς, τέ κνον, ἐκ τοῦ ὕδατος τούτου· ἀλλ᾽ ἄπελθε, πίε ἐκ του ζῶντος ὕδατος· καὶ οὕτως ἀπεκεφαλίσθη. Ὁ δὲ ἅγιος, ἐκτμηθεὶς τὴν γλῶσσαν, καὶ πάλιν λαλῶν, ἀνεβλήθη εἰς φυλακὴν, καὶ τῇ προστάξει τοῦ Μαξιμιανοῦ ἐν αὐτῇ ἀποπνιγείς, τὸν τοῦ μαρτυρίου στέφανα ἔλαβεν. ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΘ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος καὶ θαυματουργοῦ Αζη. Ἐκ τῆς χώρας τῶν Ἰσαύρων οὗτος γενόμενος ἐστρατεύθη παρὰ Λικιννίου τοῦ δυσσεβούς. Καταλ πὼν δὲ τὴν στρατείαν, ἀπελθὼν ἐν ταῖς ἐρήμο ἐμόνασε, σχολάζων εὐχαῖς καὶ ἀγρυπνίαις· ἔνε πολλὰς ἰάσεις καὶ θαυμάτων ἐνεργείας ἐξετά κυνηγετῶν δὲ διὰ θήραν ἀποσταλέντων ἐν τῷ και, φανερὸς ὁ Αζης τῷ Διοκλητιανῷ γίνεται. Ο κ πέμψας στρατιώτας, καὶ κρατήσας αὐτόν, παρέστησ τῷ βήματι αὐτοῦ, σὺν τοῖς ἑκατόν πεντήκοντα στίβο τιώταις, πιστεύσασι καὶ αὐτοῖς. Διὰ γὰρ προσευχῆς ὕδωρ κατὰ τὴν ὁδὸν, ἄνυδρον οὖσαν, ἐξαγαγών, και ποτίσας αὐτοὺς, ἐπεσπάσατο πρὸς τὴν πίστιν. Οργ σθεὶς δὲ Διοκλητιανός, παρέδωκεν αὐτοὺς τιμωρηθε και ᾿Ακυλίνῳ τῷ ἐπάρχῳ. Ὁ δὲ ἐκ τριχῶν κρεμάσε; τὸν ἅγιον, καὶ μετὰ σιδηρῶν ὀνύχων ξέσας, ἐνέβαλεν εἰς κάμινον πυρός. Καὶ ἰδοῦσα αὐτὸν ἡ γυνὴ τοῦ ἐπάρχου, μετὰ τῆς θυγατρός, ἀβλαβή ἐξελθόντα, ἐπίσ τευσαν. Οργισθεὶς δὲ ὁ ἔπαρχος ἀπεκεφάλισεν αὐτές, καὶ τοὺς στρατιώτας, καὶ τὸν ἅγιον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου ᾿Αβδιού. Ο άγιος προφήτης ᾿Αβδιοῦ ἐγένετο ἐκ τῆς γῆς Συχέμ, χώρας τῆς Παλαιστίνης. Εδούλευε δὲ τῷ βε σιλεῖ τῶν ῾Εβραίων ᾿Αλαάδ. Ότε δὲ ἀπέστειλεν ὁ αὐτὸς βασιλεὺς τῶν ῾Εβραίων ὁ ᾿Αχαάβ, πρὸς τὴν ἅγιον Ηλίαν τὸν ἔνδοξον καὶ μέγαν προφήτην, τους δύο πεντηκοντάρχους, εἶπεν αὐτῷ, κατελθεῖν ἀπό τοῦ ὄρους πρὸς αὐτὸν, καὶ διὰ προσευχῆς τοῦ προσ φήτου κατεκάησαν μετὰ τοῦ λαοῦ ἑαυτῶν, πεσόντας πυρὸς ἐξ οὐρανοῦ καὶ καταφαγόντος αὐτοὺς, ἀπο έστειλε καὶ τοῦτον τρίτον, ἵνα καλέσῃ αὐτὸν, κα ἀγάγῃ πρὸς αὐτόν. Καὶ ἀπελθὼν πρὸς τὸν προφή τὴν ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ, καὶ ἐδεήθη αὐτά ἵνα μὴ κατακαῇ· καὶ οὐ κατεκάη. Τότε ἦλθε πρὸς τῆς
col. 169–170page 74 of 82
PG 117:169λέα ὁ προήτης. Καὶ ἀπὸ τότε καταλιπών βασιλέα ὁ ᾿Αβδιού, ἠκολούθει τῷ ἁγίῳ Ηλία. γενόμενος αὐτοῦ μαθητής, και προφητεύσας λὰ, ἀπέθανε, καὶ ἐτάφη ἐν τῷ τάφῳ τῶν πατέρων οῦ. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ Κ λησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δασίου τοῦ ἐν Δου ροστόλῳ. ἐν τῇ αὐτῇ πόλει τοιοῦτον ἔθος ἦν τοῖς Ἕλλησι Κρόνῳ ἐπετέλουν ἑορτὴν ετησίως. Πρὸ τριά τα δὲ ἡμερῶν τῆς τοιαύτης μυσαρῆς ἑορτῆς, λέγοντο ἕνα τινὰ τῶν στρατιωτῶν, νέον και δῆ. Καὶ εὐτρέπιζον πρὸς θυσίαν, ἐνδύοντες ἐν ἱμάτια βασιλικά, καὶ προτρέποντες ἀποπλη πᾶσαν ἐπιθυμίαν αὐτοῦ, ὡς μετά τριάκοντα ρας μέλλοντα ἑαυτὸν ἐπισφάξαι τῷ βωμῷ τοῦ νου. Ελθόντος δὲ τοῦ κλήρου καὶ ἐπὶ Δάσιον στρατιώτην, καὶ τῶν συστρατιωτῶν περιστάν αὐτῷ καὶ πρὸς τὰ ὅμοια ἐκβιαζομένων, ἐκεῖνος θῷ λογισμῷ χρησάμενος, ἐσκόπησε το συμφέρον, ον, ὅτι Μέλλω θανεῖν· κρεῖττόν μοι ἐστιν, ὡς πιανῷ, ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ μου ἀποθανεῖν. Ὅθεν αστὰς τῷ τοῦ ἄρχοντος βήματι, Διοκλητιανοῦ Μαξιμιανοῦ τοῦτο μαθόντων, καὶ προσταξάντων, πολλὰ τιμωρησάντων, τελευταῖον τὴν διὰ ξίφους στο τελευτήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ λησις τῶν ἁγίων τῶν ἐν Περσίδι μαρτυρη άντων Νηρεᾶ, ἐπισκόπου, καὶ Ἰωσήφ, μαθη οῦ αὐτοῦ. ὗτοι οἱ ἅγιοι κατῴκουν ἐν Περσίδι, ἐπιμελόμενοι τῆς, καὶ φοβούμενοι τὸν ἀληθινὸν Θεὸν, τὸν ποιή. τα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, καὶ τὴν θάλασσαν, πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ πορευόμενοι κατὰ ἐντολὰς αὐτοῦ. Καὶ ὁ μὲν Νηρσᾶς, γεγονώς τερον ἐπίσκοπος ἐδίδασκε τὸν λαὸν τὴν εὐσέ ιν, πολλοὺς μαθητάς ποιησάμενος· ἐν οἷς ἦν Ιωσήφ, ὁ ὕστερον διὰ πολλὴν ἀρετὴν προσ οισθεὶς ἀπὸ τοῦ Νηρσᾶ ἐπίσκοπος. Ὅτε δὲ, διὰ ἐπιστρέφειν τὸν λαὸν ἀπὸ τῆς πλάνης ἐπὶ τὴν θειαν, ἐκρατήθησαν ὑπὸ ὑπὸ τῶν ἀθέων Περσῶν, ἄρχεν ὁ μὲν Νηρσᾶς ἐτῶν ὀγδοήκοντα, ὁ δὲ Ἰωσὴφ σηκονταπέντε. Παραστάντες οὖν τῷ βασιλεῖ, σαν αὐτῷ, ὅτι Εἰ δύνασαί, βασιλεῦ, μετὰ τὸ θα ὦται ἡμᾶς ἑπτάκις ἀναστῆσαι, οὐδὲ οὕτως ἡμᾶς ρίσεις ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ταῦτα ὀντές, τὴν διὰ τοῦ ξίφους προθύμως ἐδέξαντο τε κτήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ θλησις τῶν ἁγίων Ἰωάννου, Σαβωρίου καὶ Ισαακίου, τῶν ἐπισκόπων, καὶ Δαπίου καὶ [σαακίου, τῶν πρεσβυτέρων. ἱαὶ οὗτοι οἱ ἅγιοι ἐν Περσίδι ἐτύγχανον ἐπίσ υποι χρηματίζοντες. Ἐπεὶ δὲ τὸν λαὸν ἐδίδασκον, πλάνην τῶν Περσῶν καταλῦσαι σπουδάζοντες, λόγων ἰσχυρῶν ἀποδεικνύοντες, μηδὲν εἶναι τὰ ωλα, μήτε τὸν ἥλιον ἢ τὸ πῦρ θεούς, ἀλλὰ
col. 171–172page 75 of 82
PG 117:171κτίσματα καὶ δοῦλα, οὐ μόνον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τῶν ἀνθρώπων (διὰ γὰρ ἡμετέραν ὑπηρες τι σκον ταῦτα γενέσθαι, εἷς δὲ μόνος θεός ό τε παραγαγών), διεβλήθησαν τῷ βασιλεῖ. Ο τ θυμοῦ μεγάλου καὶ ὀργῆς, πέμψας, προ ἐκράτησεν αὐτούς. Οἵτινες δέσμιοι παρέστησα βήματι αὐτοῦ. Καὶ γυμνωθέντες, διαφόρως στίζοντο, καὶ κατεξαίνοντο. Ἐπὶ δὲ τὸν ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν οὐ μόνον οὐκ ἐρήσ ἀλλὰ καὶ Θεὸν ἀληθινὸν, καὶ τῆς τῶν Περσών τ νης καταλυτὴν ἀνωμολόγουν, προστάξει του τι νου, τῆς πόλεως ἔξω, σὺν τῷ ἁγίῳ ἀναμ τῷ απ ἐλιθοβολήθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων Βοηθαζάτ τοῦ Εὐνούχ Σασάνους, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς ἁγίων ἀνδρ γυναικῶν. Ὁμοίως καὶ οὗτοι ἐν τῇ δυσσεβεστάτη και και δώλῳ χώρᾳ τῶν παρανόμων Περσῶν ἐτύγχαν ὁ μὲν Βοηθαζάτ Χριστιανὸς ἐκ βρέφους ότι τηθεῖς, καὶ μὴ πεισθεὶς θύσαι τῷ Ηλια αι Πυρί, προστάξει τοῦ Περσῶν βασιλέως, ότι ἁγίοις, μετὰ πολλὰς βασάνους καὶ τιμωρίας της μεθ᾽ ὧν καὶ γυναῖκες ἅγιαι ἀσκήτρια, θα Αννα, καὶ ἕτεραι πολλαί, πλεῖστα ὑπὲρ 1 παθοῦσαι, καὶ στεῤῥῶς ἐλέγξαντες την τ τοῦ δυσσεβοῦς βασιλέως, καὶ παραφροσύνη το φαλίσθησαν. Ομοίως καὶ τρεῖς παρθέν... ραις κατεκόπησαν. Ὅπου δὲ ἔῤῥευσε τὸ τῶν, συκῆ ἀναβλαστήσασα, ἰαμάτων χάρι τοῖς πιστοῖς, θεραπεύουσα πᾶσαν νόσον, μαλακίαν. Ύστερον δὲ φθονήσαντες τῇ τῶν θαυμάτων ἐνεργείᾳ οἱ άθεοι καὶ ἀσεβεῖς Με ἐξέκοψαν τὴν τοιαύτην συκῆν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Δεκαπολίτ Γρηγόριος ὁ Δεκαπολίτης, ὑπῆρχεν ἐκ τῆς π χίας Ισαυρίας Δεκαπόλεως, ἐπὶ τῶν χρόνια! δυσσεβῶν Εἰκονομάχων. Εἰς ἡλικίαν δὲ ἐλφών, ληθέντων τῶν γῦνέων πρὸς γάμον ἐκδοῦναι τ φυγών γέγονε μοναχός. Καὶ εἰσῆλθεν εἰς στην ἐν ᾧ δαίμονες πολλοὶ κατῴκουν. Οἱ καὶ τὰ τὸν ἅγιον, τελευταῖον διὰ προσευχῆς αὐτοῦ τα δεύθησαν. Εἶτα ὑπὸ θείας ὀπτασίας τὸ σπ ἀφεὶς, καὶ ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν ἀπερχόμενος, ήντησεν εἰς Συράκουσαν, πόλιν τῆς Σικελίας, ο θὼν εἰς ἕνα τῶν πύρδων τοῦ τείχους, ἐν ᾧ θα πολλὰ καθ᾿ ἑκάστην ἐπετέλει. Εἶτα ἀπῆλθεν Θεσσαλονίκην· εἶτα εἰς τὸ Βυζάντιον, και τοῦ θείου Συμεῶνος ἐκεῖσε δεσμώτου ὄντος, διὰ εὐσέβειαν. τινι καὶ διατρίψας ἱκανῶς, και περὶ ψυχῆς συμφιλοσοφήσας, μετ' ὀλίγον προς ριον ἐξεδήμησεν. ΜΙΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΑ Τὰ εἰσόδια τῆς Θεοτόκον, ὅτε προσηνέχθη ἐν τῷ καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὰ ᾿Αγια τῶν ἁγίων. Μετὰ τὸν παράδοξον τόκον τῶν ἁγίων Ιωσ
col. 173–174page 76 of 82
PG 117:173*Αννης, πληρωθέντος διετούς χρόνου ἀπὸ τῆς τῆς γεννήσεως τῆς ἐνδόξου Θεοτόκου καὶ ἀειπαρ ο Μαρίας εἶπεν Ἰωακεὶμ τῇ γυναικὶ αὐτοῦ ινῇ. Απαγάγωμεν αὐτὴν ἐν τῷ ναῷ Κυρίου, καθώ ὑπεσχόμεθα. Καὶ εἶπεν Αννα Μείνωμεν τὸ τον ἔτος μήποτε ζητήσῃ πατέρα, ἢ μητέρα, καὶ κατευθυνθήσεται ἐνώπιον Κυρίου. Καὶ μετὰ τρία εἶπεν Ιωακείμ· Καλέσωμεν τας θυγατέρας Εβραίων τὰς ἀμιάντους, καὶ λαβέτωσαν ἀνὰ πάδα, καὶ ἔστωσαν αἱ λαμπάδες καιόμεναι· μή ε στραφῆ ἡ παῖς εἰς τὰ ἀπίσω, καὶ αἰχμαλωτι ἡ διάνοια αὐτῆς ἐν ναῷ Κυρίου. Καὶ ἐποίησαν ως. Καὶ ἐδέξατο αὐτὴν Ζαχαρίας καὶ εἶπεν αὐτῇ γαλύναι Κύριος τὸ ὄνομά σου. Καὶ ἐκάθισεν αὐτ ἐπὶ τοῦ βαθμοῦ τοῦ θυσιαστηρίου· καὶ ἦν τρε ένη ὑπὸ ἀγγέλου, ἕως ἐγένετο ἐτῶν δώδεκα. Η φθάσαντος τοῦ καιροῦ τῆς μνηστείας, παρέλα αὐτὴν Ἰωσὴφ ἀπὸ τῶν ἀρχιερέων ἐν ναῷ του. λησις τῶν ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ἁγίων μαρτύρων Μάρκου καὶ Στεφάνου. ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ παρανόμου Διοκλητιανοῦ οὗτοι οἱ ἅγιοι τὸν τῆς ἀθανασίας ὑπὲρ τοῦ στοῦ διήθλησαν ἀγῶνα· Υπάρχοντες γὰρ ἐκ πόλεως Αντιοχείας τῆς Πισιδίας, καὶ παντα ; παρρησίᾳ τοῖς προσερχομένοις τὸν τῆς ἀλη ας λόγον κηρύττοντες, καὶ τὸν Χριστὸν Θεὸν ηθινὸν ὁμολογοῦντες, καὶ Κύριον τοῦ παντὸς, δια ἤθησαν Μάγνῳ τῷ ἡγεμόνι, καὶ κρατηθέντες, πλεῖστα βασανισθέντες, καὶ μὴ πεισθέντες ἀρ ασθαι τὸν Χριστὸν, συνεδέθησαν τῷ μετὰ τῶν ων μαρτύρων τῶν λεγομένων καλυντηνῶν ὡς πῆρι ἐκλάμποντι, Μάρκῳ καὶ αὐτῷ καλουμένῳ. διαφόρως συναθλήσαντες αὐτῷ, καὶ πολλὰ τι ρηθέντες, καὶ μὴ πεισθέντες θύσαι τοῖς ἀκα τοις δαίμοσιν, ἀπετμήθησαν τὰς τιμίας αὐτῶν καλὰς προστάξει τοῦ Μάγνου, καὶ κατετέθησαν τῇ χώρᾳ τῆς Πισιδίας, ἐξ ἧς καὶ ἐγένοντο. Πλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων ᾿Αρχίππου, μαθη τοῦ Παύλου τοῦ ἀποστόλου, καὶ Φιλήμονος τοῦ στρατιώτου. Οὗτοι ὑπῆρχαν ἐπὶ Νέρωνος τοῦ βασιλέως. Μα ταὶ δὲ γεγονότες τοῦ ἁγίου Παύλου, ἐμαρτύρησαν Χώναις, πόλει τῆς Φρυγίας, ἥτις ἐστὶ πλησίον αοδικείας. Ἑορτῆς γὰρ ἀγομένης τῇ μυσαρᾷ Αρε μιδι, ἐν τῷ ταύτης ναῷ, τῷ ἐν Χώναις, παρὰ ἐν πεπλανημένων Ελλήνων, οὗτοι οἱ ἅγιοι τὴν δοξο. γίαν ἀνέπεμπον τῷ Θεῷ ἐν τῇ ἀγιωτάτῃ ἐκκλη 7, μετὰ τῶν Χριστιανῶν. Εἶτα ἐπιθέμενοι αὐτοῖς εἰδωλολάτραι, τῶν μὲν λοιπῶν φυγόντων, μόνου 'Αρχίππου καὶ Φιλήμονος, καὶ ᾿Αμφίας απομει ντων, κρατήσαντες αὐτοὺς, ἤγαγον προς Ανδρο έα τὸν σιτοφύλακα Ἐφέσου. Τύπτεται οὖν παρ' τοῦ ὁ "Αρχιππος· καὶ μὴ πεισθεὶς Οῦσαι τοῖς εἰ
col. 175–176page 77 of 82
PG 117:175δώλοις, εἰς βόθρον ἐμβάλλεται, καὶ χώνει Β. τοῦ ὁμφαλοῦ. Καὶ ὑπὸ παίδων σχολιτών τ κατακεντηθείς ὅλον τὸ σῶμα πρότερον, ὑπερο θοβολήθη. Εἶτα καὶ ὁ ἅγιος Φιλήμων μετα τυφθεὶς ἀντλεῶς, τελειοῦται. ΚΑΙ ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Κικιλίας, ο σὺν αὐτῇ ἁγίων Βαλεριανοῦ καὶ Τιβούρ Η μάρτυς Κικιλία ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλης μῆς πλουσίων γονέων θυγάτηρ. Μνηστερ Βαλεριανῷ, τοῦτον ἐπὶ τὴν εἰς Χριστὸν πίστι ἤγαγεν, ἐξ ἐπιφανείας ἀγγέλου, ἂν καὶ ἐς αὐτῷ. Ὁ δὲ Βαλεριανὸς ἔπεισε βαπτισθῆναι 1 τιον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Οἱ τρεῖς ἐδιδάσκοντ Οὐρανοῦ ἐπισκόπου τῆς πόλεως. Τοπ ἠξιώθη χάριτος ὁ Τιβούρτιος, ὡς καὶ ἀγγελι εκάστην προσομιλεῖν. Οὗτος τα σώματα τ αθλούντων μαρτύρων θάπτων, μετὰ τοῦ νοῦ, διαβάλλεται τῷ ἐπάρχῳ τῆς πόλεως. 11 αὐτοῦ τιμωρηθέντες, παρεδόθησαν Μαξίμ κλαρίῳ· καὶ παρ' αὐτοῦ τὰς τιμίας αὐτῶν θησαν κεφαλάς, ἐπισπασάμενοι και το κλάριον Μάξιμον εἰς τὴν πίστιν. Οπως, ε ἐπάρχου τιμωρούμενος, ἐτελειώθη. Ἡ δι εἰς λουτρὸν ἐκπυρωθὲν ἐμβληθεῖσα, καὶ τὰ μας διανύσασα, καὶ μηδὲν βλαβεῖσα, ἐτμήθη τ φαλήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν ἱερου Σισιννίου, ἐπισκόπου Κυζίκου Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Σισίννιος ὑπῆρχει τ κλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐπίσκοπος Κυζά σκων δὲ τὰ πλήθη τῶν 'Ελλήνων τὴν εἰς 1 στιν, καὶ ἐπιστρέφων ἀπὸ τῆς πατρα πλάνης τῶν εἰδώλων ἐπὶ τὸν Κύριον, και εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ, τοὺς δὲ πιστούς στην έδραιοτέρους ποιῶν ταῖς παραινέσεσιν, ἔτι τοὺς κρατουμένους διὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστο φυλακαῖς ὄντας καὶ βασάνοις ἐπισκεπτόμεν θεραπεύων, καὶ ἐπαλείφων πρὸς τὸ μαρτύ εβλήθη τῷ Διοκλητιανῷ· καὶ κρατηθείς, παί μαστιγοῦται, καὶ τύπτεται ἰσχυρῶς. Κα σθεὶς, ξέεται τὰς πλευράς. Έπειτα που φυλακῇ, καὶ λιμῷ προσπαλαίει καὶ δίψει, ραις μυρίαις θλίψεσιν. Εἶτα τῆς φυλακής καὶ πάλιν ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χρισ μὴ πεισθεὶς, τὴν διὰ ξίφους χαίρων ἐδέξατο τ Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, ἐπισκέπ Ακραγαντίνων πόλεως. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Ἰουστινιανοῦ τοῦ Ρινο Χαρίτων τις καὶ Θεοδότη ἡ σύμβιος αὐτοῦ, ἄνθρωποι, ὑπῆρχον ἐν τῇ πόλει 'Ακραγαν ὧν ἐγεννήθη Γρηγόριος οὗτος. "Ον ἐκ το βαπτίσματος δεξάμενος ὁ ἐπίσκοπος, ἐν εἶτα καὶ κληρικόν πεποίηκεν. Ὀκτὼ καὶ ἐτῶν γενόμενος, ἀπῆλθε προσκυνήσων τοὺς
col. 177–178page 78 of 82
PG 117:177ους, καὶ γίνεται διάκονος ὑπὸ Μακαρίου, ἐπι του Ἱεροσολύμων. Εἶτα ὑπέστρεψεν εἰς τὸ Βυ τον· εἶτα εἰς Ρώμην· ἐν ᾗ καὶ προσχειρίζεται κοπος Δαγραγαντίνων. "Οθεν φθονήσαντες αὐτῷ ῖνος, καὶ Κρισκεντῖνος, μυρίους πειρασμούς γαγον. Καὶ θαυματουργήτας διαφόρως, Θεοῦ τι, κατήσχυνεν αὐτοὺς, καὶ μέλανας ἐποίησεν, ε καὶ μέχρι τῆς σήμερον οὕτω φαίνεσθαι κατὰ άν. Καὶ οὕτω παραλαβὼν τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ Τα ἐργασάμενος θαύματα, ἐν βαθυτάτω γήρα τὸν ἀπέλιπεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΕ λησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κλήμεντος, ἐπισκόπου Ρώμης. λήμης ὁ σοφώτατος ὑπῆρχε μαθητὴς καὶ διά ος τῶν ἁγίων ἀποστόλων. ᾿Απὸ κινδύνου γὰρ άσσης ποτὲ διασωθείς, καὶ τῷ ἀποστόλῳ Πέτρῳ χών, ὑπ᾽ ἐκείνου διδάσκεται τὴν εἰς Χριστὸν θειαν, ἐπιστάμενος καὶ τὴν Ἑλληνικὴν γνῶσιν. υξ δὲ τοῦ Εὐαγγελίου γεγονώς, καὶ τὰς τῶν πόλων Διατάξεις συγγραψάμενος, κατέστη καὶ μης ἐπίσκοπος. ᾿Αλλά, παρὰ Τραϊανού βασιλέως ιτηθείς, τιμωρεῖται. Εἶτα ἐν ᾿Αγκύρᾳ τῆς Γαλα ς παραπέμπεται. Ἐν ᾗ καὶ ἐν τοίχῳ τινὶ ἀπο ίεται ἀναφραγείσης τῆς αὐτοῦ θύρας ἐκ λίθων. ἐν καὶ ὀσπρίοις μόνοις ἀνετρέφετο. Οὕτω δὲ στε. μένας, τέλει βίου ἐχρήσατο. Υστερον δὲ, ὡς κι, πιστί τινες ἀναλαβόμενοι τὸ τίμιον αὐτοῦ μανον, ἀπεκόμισαν ἐν Χερσῶνι· ὅπερ ἐναπερ η τῇ θαλάσσῃ ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, μυρία στοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα λησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Πέτρου Αλεξ ανδρείας. Πέτρος ὁ Ἱερομάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξιμιανοῦ ; βασιλέως ἐπίσκοπος ᾿Αλεξανδρείας. Κρατηθείς ἔμελλεν ἀποκεφαλισθῆναι. Καὶ ἀκούσας τοῦτο ἡ ετικὸς Άρειος, ὃν εἶχεν ὁ ἅγιος ἔξω τῆς Ἐκκλη ς, ἦλθε συγχώρησιν αιτούμενος. Τὸν δὲ ἅγιον τρον μὴ συγχωρῆσαι αὐτῷ, ἀλλ᾽ εἰπεῖν, ὄναρ ῖν, τὸν Κύριον αὐτὸν ἐν σχήματι νεανίσκου, πε κείμενον χιτῶνα διεββηγμένον ἀπὸ κεφαλῆς ἄχρι δῶν, καὶ, ὅτι ἐρωτήσαντα, Κύριε, τίς σου τὸν τῶνα διέρρηξειν; ἀκοῦσαι, ὅτι Αρειος, ἀλλὰ τοῦ ν εἰς κοινωνίαν μὴ δέξη "Αρειος γὰρ οὔτε ἐν τῷ ν αἰῶνι, οὔτε ἐν τῷ μέλλοντι συγχωρηθήσεται. δήλου δὲ ὁ διεῤῥηγμένος χιτῶν τὴν εἰς τὴν ἁγίαν κάδα διαίρεσιν τῆς τοῦ ᾿Αρείου βλασφημίας. Ταῦτα τῶν, καὶ τὸν διάδοχον αὐτοῦ φανερὸν ἐξ ὀνόματος τήσας, ὁμοίως καὶ τὸν ἐκείνου, ἠκολούθησε τοῖς μίοις. Καὶ κατὰ τὴν τοῦ Μαξιμιανοῦ πρόσταξιν, ν κεφαλὴν ἀπετμήθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μερκουρίου. Ο μάρτυς Μερκούριος γέγονεν ἐπὶ Δεκίου καὶ λεριανοῦ τῶν βασιλέων, ἐκ τῆς ᾿Ανατολῆς στρα θαύματα ἐνεργοῦν μέχρι και σήμερον εἰς δόξαν
col. 179–180page 79 of 82
PG 117:179τιώτης ών, Ανδραγαθήσεις δέ ποτε κατά τα τε βάρων, ἐνδυναμωθεὶς ὑπὸ ἀγγέλου, Στα στρατηλάτης παρὰ τῶν βασιλέων. Αγνήτες Χριστόν, ἐγένετο Χριστιανός. Καὶ τοῦτο τ βασιλεὺς ἐπικράνθη, και κρατήσας τον, κα ἐπὶ τὴν γῆν εἰς τέσσαρας πάλ τους και χαιρῶν κατέκοπτε τὰ μέλη, αὐτοῦ· και αὐτοῦ ἦψε πυρ. Καὶ ἀπὸ τοῦ πολλοί σύμπας ο σθη, τὸ πῦρ καὶ μετὰ τοῦτο πιοτόνησαν ένα τράχηλον αὐτοῦ λίθον βαρύν, και εκρέμασε το κατὰ κεφαλῆς. Εἶτα ἔδειραν αὐτὴν μετά τ βίων χαλκῶν, καὶ δήσαντες ἀπήγαγον εἰς με ρειαν τῆς Καππαδοκίας, καὶ ἀπεκεφάλισαν. Ὅπου καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον αὐτοῦ, άματε κάτι της κα παρέχον μέχρι τῆς σήμερον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρη Αθλησις τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Δε ρίνης. Ἡ μάρτυς Αικατερίνα ἐγένετο ἀπὸ λε δρείας, θυγάτηρ βασιλίσκου τινός, πλουτί ἐνδόξου· εὐμορφος πάνυ. Ευφυής δὲ ὑποσχε ἔμαθεν Ἑλληνικά γράμματα, καὶ ἐγένετο τ λαβοῦσα καὶ γλώσσας πάντων τῶν ἐθνῶν. Ἐπ λεῖτο δὲ ἑορτὴ τοῖς εἰδώλοις παρὰ τῶν Ἑλλήν θεωροῦσα τὰ ζήα σφαζόμενα, ἐλυπήθη· καὶ ἐπὶ εἰς τὸν βασιλέα Μαξιμίνον, καὶ ἐφιλονείκη, δεν τη εἰποῦσα, ὅτι Διὰ τὶ ἐγκατέλιπες Θεὸν ζώνα προσκυνεῖς εἰδώλοις αψύχοις; Ἐκεῖνος δὲ ἐχει αὐτὴν, καὶ ἐτιμωρήσατο ἰσχυρῶς. Και μετα ἔφερεν ὁ βασιλεὺς πεντήκοντα βήτορας, και τ αὐτοῖς, ὅτι, Διαλέχθητε πρὸς τὴν Αἰκατερί πείσατε αὐτήν· ἐὰν γὰρ μὴ νικήσητε αὐτήν, τ ὑμᾶς κατακαύσω πυρί. Ἐκεῖνοι δὲ ἰδόντες, κήθησαν, ἐβαπτίσθησαν, καὶ οὕτως ἐκάησαν φαλισθη δὲ καὶ αὐτή. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΑ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αλυπία Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ᾿Αλύπιος, ήγωνί ἐπὶ τῆς βασιλείας Ηρακλείου. Εγένετο κ Αδριανουπόλεως τῆς Παφλαγονίας. Πρὸ τοῦ γι θῆναι δὲ αὐτον, εἶδεν ἡ μήτηρ αὐτοῦ ὄνειρον τ τον. Εἶδεν, ὅτι ἐβάσταζεν εἰς τὰς ἀγκάλας τ ἀρνίον ὡμαῖον, ἔχον εἰς τὰ κέρατα αὐτοῦ 1 ἅπτοντα· καὶ ἐκ τούτου ἐνενόησεν, ὅτι τὸ παιδί μέλλει γεννῆσαι, ἐνάρετον γενήσεται· ὁ καὶ νεν. Γεννηθεὶς γὰρ ἐγένετο κληρικός· εἶτα δι νος· καὶ ἀφῆκε τὸν κόσμον· καὶ ἀνῆλθεν εἰς τ καὶ ἐγένετο στυλίτης· ἄσκεπος, γυμνὸς ἱστάμ καὶ πολλὰ θαύματα ποιῶν, ἐπεβουλεύθη ὑπὸ δαιμόνων. Ἐκεῖνος δὲ, ἕως οὗ ἐδύνατο, προσφέ ὀρθὸς ἱστάμενος· ὅτε δὲ μετὰ λίθου ἀπολυθ ἐβλάβη παρὰ τῶν δαιμόνων, κατέπεσεν ἐπὶ πλε ἔτη δεκατρία, ἕως ἐτελεύτησεν, ὑπάρχων χε ἑκατὸν ὀκτώ. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΖ Αθλησις τοῦ ἁγίου καὶ πολυάθλου μάρτυρος Ἰσχό τοῦ Πέρσου. Ὁ πολύαθλος μάρτυς Ιάκωβος ἐγένετο ἐκδ
col. 181–182page 80 of 82
PG 117:181ἐπὶ Θεοδοσίου, βασιλέως Ρωμαίων· ἀνδρεῖος ν καὶ ἔνδοξος, ἐτιμᾶτο παρὰ τοῦ βασιλέως τῶν ῶν. Ἂν δὲ πρότερον Χριστιανός, καὶ γυναῖκα Χριστιανὴν, καὶ μητέρα καὶ πατέρα ὁμοίως πιανούς· ὅμως, διὰ τὴν τοῦ βασιλέως τιμὴν, σατο τὸν Χριστὸν, καὶ προσεκύνει τῳ Ἡλίῳ καὶ Πυρί, καὶ ἔσεβεν αὐτὰ ὡς θεούς. Μαθοῦσα δὲ ο ἡ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ ἡ γυνή, ἔγραψαν πρὸς αν μετά λύπης, καὶ ἔπεισαν αὐτὸν πάλιν γενέ Χριστιανόν. Τότε διαγνωσθεὶς παρὰ τοῦ βασι ;, καὶ κρατηθείς, πικρότατον ὑπέστη, θάνατον. στον γὰρ ἔν ἔν μέλος, καὶ μέρος τοῦ σώματος μαχαιρῶν, ἕως κατελείφθη μόνον τὸ σῶμα ἱ τῆς κεφαλῆς καὶ τῆς κοιλίας. Καὶ κατὰ μίαν τομὴν ηὐχαρίστει τῷ Θεῷ. Καὶ οὕτως κελεύσει βασιλέως, μετὰ μαχαίρας ἐκόπη καὶ ἡ κεφαλὴ οῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΚΑ λησις τοῦ ὁσιομάρτυρος Στεφανου τοῦ Νέου, αἱ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτυρησάντων Πέτρου καὶ ανδρέου. ωνσταντίνος ὁ βασιλεὺς, ὁ ἐπιλεγόμενος Καβαλ κς, αἱρετικὸς ὤν, καὶ τὰς ἁγίας εἰκόνας μισῶν, θε περὶ τούτων τῶν ἁγίων, Στεφάνου, Πέτρου, ᾿Ανδρέου, ὅτι οὐ ποιοῦσι τὸ θέλημα αὐτοῦ, ἀλλὰ σκυνοῦσι τὰς εἰκόνας, καὶ ἀποκαλοῦσιν αὐτὸν τικόν. Καὶ ἀποστείλας ἐπίασεν αὐτοὺς καὶ ἐτι ρήσατο πρῶτον ἰσχυρῶς. Εἶτα τὸν μὲν ἅγιον Στέ ον προσέταξε δεθῆναι μετὰ σχοινίου· καὶ σύρε μέσον τῆς πόλεως. Καὶ σκρόμενον τοῦτον λα τις μέγα ξύλον, ἔπληξε κατὰ τῆς κεφαλῆς. Καὶ ίσθη ἡ κεφαλὴ αὐτοῦ εἰς δύο, καὶ ἐτελεύτησε ἐτάφη ἐν τόπῳ, ἐν ᾧ καὶ κατάκειται. Ομοίως ὁ ὅσιος ᾿Ανδρέας, καὶ αὐτὸς δεθεὶς καὶ συρό ος, ἐτελεύτησεν. Ὁ δὲ ἅγιος Πέτρος, πρῶτον κλεισθεὶς εἰς φυλακὴν, καὶ μετὰ τοῦτο ἐκβλθεὶς, καὶ τυπτομενος, παρέδωκε τὸ πνεῦμα αὐτοῦ τῷ Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Πλησις τῶν ἁγίων, τῶν σὺν τῷ ἁγίῳ Στεφάνῳ ῷ Νέῳ, ὑπὲρ τῶν ἁγίων εἰκόνων μαρτυρη πάντων. Πολλοὶ τῶν στρατιωτῶν τότε ὀρθοδόξων, ὄντων, οταξάμενοι τῷ βίῳ, γεγόνασι μοναχοί. Τους τοιού δὲ ὁ παράνομος βασιλεὺς τιμωρησάμενος, ἐφό σε. Καὶ γὰρ τὸν ἕνα, Βασίλειον καλούμενον, ἔχε φλώσας, εἶτα τὴν προσκύνησιν τῶν ἁγίων εἰκόνων λοῦντα ἀκούσας, λακτίσας, ἐξήνεγκε τὰ ἔντερα τοῦ, καὶ οὕτως ἐξορισθεὶς μετὰ ὀδύνης ἐτελεύτη ν. "Αλλος ἔγκλειστος ἐν τῷ σωσθενίῳ ῥινοκοπης ἐς, ἐν Χερσῶν ἐξωρίσθη, καὶ μέλλων φονευθῆναι, ευγεν εἰς Χαζαρίαν, ἐν ᾗ καὶ ἐπισκοπος ἐγένετο, εἰ ὕστερον ἐτελειώθη. Αλλος δὲ Στέφανος ονόματι 5 Σουηδίαν ἐξορισθείς, καὶ πολλούς ὠφελήσας, λος ἔσχε τοῦ βίου. Ομοίως καὶ Γρηγόριος δύο σύν αλλοῖς ἄλλοις ἐξορισθέντες, ἀπέθανον. ᾿Αλλὰ καὶ ωάννης ἀπὸ λεγαταρίων, εἰς Δαφνουσίαν ἐξορισθεὶς, αὶ τῇ τοῦ βασιλεύοντος κελεύσει δερόμενος κατὰ αιρὸν συχνῶς, τὸν βίον ἀπέλιπεν.
col. 183–184page 81 of 82
PG 117:183Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ειρηνάρχου. Εἰρήναρχος ο μάρτυς ἐγένετο ἀπὸ τῆς το Σεβαστείας. Νέος δὲ ὧν τὴν ἡλικίαν, δήμε τάξιν ὑπῆρχε, καὶ τάξιν ὑπῆρχε, καὶ τιμωρουμένων των τ μαρτύρων, αὐτὸς καθυπούργει. Έξεταζομέν γυναικῶν Χριστιανῶν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δι τιανοῦ, παρὰ Μαξίμου ἄρχοντος τῆς Σεβας φωτίζεται τὴν ψυχὴν ὁ Ειρήναρχος ὑπὸ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, ἐξ ὧν ἔβλεπε τις γ ὑπὲρ φύσιν ἀνδριζομένας, καὶ καταισχυνούσι τύραννον, ἐπὶ τοῖς παρ' αὐτῶν γινομένοις 11. Οθεν παρρησίᾳ ὁμολογήσας τὸν Χριστόν, κα τὴν ἀνακηρύξας Χριστιανόν, πρῶτον μὲν ἄρχοντος προστάξει ἀπεῤῥίφη ἐν τῇ λίμνῃ ἢ ἐκ τῆς λίμνης ζῶν ἐξελθών, εἰς κάμινον ἐμία πυρός. Καὶ ἐκ ταύτης διασωθείς παραδόξως, φαλίσθη. Καὶ τὸ μὲν πνεῦμα αὐτοῦ ἀνῆλθεν ὁ οὐρανοῖς· τὸ δὲ λείψανον ἀπεδόθη τῇ γῇ. ΜΗΝ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννη, Δαμασκηνοῦ. Οὗτος ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντα τοῦ νίου Ἰσαύρου, καὶ Κωνσταντίνου ἐκ τῆς πόλεως Δαμασκοῦ· γένους περιφε ἐνδόξου καὶ πιστοῦ. Ἔτυχε δὲ φιλαρέτου π καὶ ἐξεπαιδεύθη πᾶσαν τὴν Ἑλληνικὴν ο σιν, ἀλλὰ καὶ τὴν θείαν Γραφήν. Διὰ δὲ Χριστὸν πίστιν τὸν πατρικὸν πλοῦτον καὶ γέγονε μοναχός, μετὰ καὶ Κοσμᾶ, οὗτινος λόγος τῶν ἐν ταῖς ἁγίαις ἑορταῖς ποιημ μελωδιῶν, καὶ μάλιστα ἐν τῇ ἁγίᾳ μεγάλη περὶ τοῦ Πάσχα. Ὁ οὖν ὅσιος Ιωάννης, λόγων αὐτοῦ δυνάμει, καὶ ταῖς ἐκ τῶν ἁγίων ἀποδείξεσι, κατῄσχυνε τὴν τῶν Εἰκονομάχω σιν. Ὅθεν καὶ διαφόρως ἐξορισθεὶς παρὰ τῶν κῶν βασιλέων, καὶ φυλακαῖς παραδοθείς, τ αὐταῖς τῇ κακουχία ταλαιπωρηθεὶς, ἐν καλή τ γίᾳ ἐτελειώθη, ταφεὶς ὑπὸ τοῦ μαθητοῦ αὐτοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Φιλουμένου. Φιλούμενος ὁ μάρτυς ἦν ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ του σιλέως, ἀπὸ χώρας τῆς Λυκαονίας, πραγματι νος, καὶ σῖτον κομίζων ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Αγ τῆς Γαλατίας. Χριστιανὸς δὲ ὧν, διαβάλλετα ἄρχοντι 'Αγκύρας. Καὶ παραστὰς τῷ κρι αὐτοῦ, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, Θεὸν τοῦ παντὸς, καὶ Κύριον, πρῶτον μὲν ἡλ τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας ἤλοις σιδηροῖς, καὶ σανίζεται. Έπειτα κρεμασθείς, μετὰ τοῦ σ ξέεται, καὶ τοῦ ξύλου ἀποκαταβιβασθείς, εἰς ἡ νον ἐκπυρωθέντα ἐμβάλλεται. Ἐκ τούτου δι τοῦ Θεοῦ δυνάμει, αβλαβής διαφυλαχθείς, καθ' ται αὖθις τοὺς πόδας, καὶ τὰς χεῖρας, καὶ τὴν φαλήν· καὶ ἐπὶ τριάκοντα σταδίους ἐλαύνεται λιποψυχήσας ἀπὸ τοῦ πολλοῦ δρόμου, καὶ τοῦ τοσούτου κόπου, τὴν μακαρίαν αὐτοῦ ψυχὴν παρέδωκε Θεῷ, δι' ὅν ἐμαρτύρησεν.
col. 185–186page 82 of 82
PG 117:185ΜΙΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Άθλησις τοῦ ἁγίου καὶ πανευφήμου ἀποστόλου ᾿Ανδρέου, ἀδελφοῦ τοῦ μεγάλου Πέτρου. ὗτος, ἀδελφὸς γνήσιος ὑπάρχων τοῦ μεγάλου στόλου Πέτρου, μετὰ τὴν ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἐν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐκήρυξεν εἰς πᾶσαν τὴν παρο αν τῆς Βιθυνίας, καὶ τοῦ Πόντου, καὶ τῆς Θρᾴ , καὶ τῆς Σκυθίας. Μετὰ δὲ ταῦτα ἀπῆλθεν ἐν αστουπόλει τῇ μεγάλῃ· ἐν ᾗ παρεμβάλλουσιν ὁ νός, καὶ ὁ Φάσις οι ποταμοί. Οὗτινος Φάσιδος τεροι οἱ Αἰθίοπες κατοικοῦσιν. Εἶτα ἀπῆλθεν ἐν ραις τῆς ᾿Αχαΐας εἰς Πελοπόννησον. Καὶ ἐσταυ η ὑπὸ Αἰγεάτου τοῦ ἀνθυπάτου· καὶ οὕτως ιειώθη. Τὸ δὲ ἱερὸν αὐτοῦ λείψανον τότε μὲν η ἐν Πάτραις τῆς ᾿Αχαΐας· ὕστερον δὲ ἀνακομι , προστάξει τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου, παρὰ " ἁγίου Αρτεμίου ἐν Κωνσταντινουπόλει κατετέθη, ὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλων Λουκᾶ καὶ Τιμοθέου, τὴν ἱερὰν τράπεζαν τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ον ἰαμάτων Χάριν. ΜΗΝΙ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟ Ἐν τῇ πρώτῃ. Μνήμη τοῦ ἁγίου, καὶ ἐνδόξου προφήτου Ναούμ. Ὁ μέγας καὶ ἔνδοξος προφήτης Ναούμ ἐγέ ο ἀπὸ τῆς φυλῆς Συμεων και, τῆς χώρας τῶν υδαίων. Εὐλαβὴς δὲ ὤν, ἐδέξατο παρὰ Θεοῦ προς τείας χάρισμα· καὶ προεφήτευσε κατὰ Νινευή ς πόλεως. μετὰ τὸ προφητεῦσαι κατ' αὐτῆς πρό τον τὸν Ἰωνᾶν. Καὶ εἶπεν, ὅτι Μέλλει ἡ Νι υὴ ὑπὸ ὑδάτων γλυκίων καὶ πυρὸς ἀφανισθῆναι. καὶ γέγονε τῇ γὰρ κελεύσει τοῦ Θεοῦ, διὰ τὰς μαρτίας αὐτῶν ἡ περιέχουσα τὴν Νινευή λίμνη, νισμοῦ γενομένου, κατεπόντισεν αὐτήν. Καὶ πῦρ ἐκ ῆς ἐρήμου ἐπελθόν, τὰ ἐναπομεῖναν μέρος αὐτῆς ατέκαυσε. Καὶ μετὰ τὸ προφητεῦσαι πάντα ταῦτα, πέθανε, καὶ ὑπὸ τῶν συγγενῶν αὐτοῦ ἐτάφη τὸ είψανον αὐτοῦ ἐντίμως ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ. Ἐν δὲ ὅτε τελεύτησεν, ἐτῶν τεσσαράκοντα καὶ πέντε. Εἶχε δὲ ένειον μὲν στρογγύλον· ἰσχνὸν πρόσωπον, ἁπλᾶς τρίχας. Ην δὲ καὶ ὑποφάλακρος, καὶ τὴν κεφαλὴν χων ἐπιμήκη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ανανίου. ᾿Ανανίας ὁ μάρτυς ἐγένετο μὲν ἀπὸ τῆς Χώρας
Continue reading PG 117: Pars Secunda →≣ entire volume
Index
Page scan enlarged

Notebook

Full View