MENOLOGII PARS I. λαϊκός, ἀλλὰ Χριστιανή quidem, sed Christianus: atque idcirco a Persis τῶν Περσῶν· ή δε comprehensus, acerbissimis tormentis excruciatus διὰ τοῦτο πιάσαντες αὐτόν οι Πέρσας, είτε est, et ad necem flagris concisus, ut vix respiraret. Sublatis tandem oculis ita eos, qui aderant, allocutus est: Consurgite, et Deum orate: ecce enim video scalam culum attingentem, et super eam homines igneos,mihi dicentes: Veni nobiscum, et ducemus te in urbem lætitiæ, hilaritatis, lucisque plenam. Quibus in verbis exspiravit: et sancta quidem illius anima in supernam,quam viderat, civitatem advolavit: at corpus in Perside conditum exspectat tremendam,et extremam resurrectionem, quando una cum omnibus resurget, et immortali Christi Dei nostri regno perfruetur. Ισχυρῶς καὶ ἀπὸ τοῦ πολλοῦ δεσμοῦ τις νεκρός, ὀλίγον ἀναπνέων. Καὶ κείμενος ἐν ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, καὶ εἶπε πρὸς τοὺς παρ. ἐκεῖ· Εγέρθητε καὶ ποιήσατε πρὸς θε ἰδοὺ γὰρ θεωρώ σκάλαν φθάνουσαν εἰς τὴν καὶ πυροειδεῖς ἐπ' αὐτὴν ἄνδρας λέγοντας θὲ μεθ' ἡμῶν, καὶ εἰσαγάγωμεν σε εἰς τ πληρωμένην χαρᾶς καὶ εὐφροσύνης, και τη ταῦτα εἰπὼν, ἐξέπνευσε· καὶ ἡ μὲν ἐν ψυχὴ ἀνῆλθεν εἰς τὴν ἄνω πόλιν, καθώς Τὸ δὲ λείψανον αὐτοῦ κατάκειται ἐν Περ χόμενον τὴν φοβερὴν καὶ τελευταίαν αναπτ καὶ αὐτὸ μέλλει ἀναστῆναι μετὰ πάντων, καὶ ἀπολαῦσαι τῆς ἀθανάτου βασιλείας Χριστοῦ το ἡμῶν. Die secunda 4 Commemoratio sancti ac beati Philareti Eleemosynarii. Imperante religiosissima Irene claruit iste; ex regione Paphlagonia ortus, opibus quidem satis amplis, quas sibi ipsi laborando comparaverat; sed postea diabolica invidia ad inopiam redactus, non tamen idcirco eleemosynæ oblitus. Ex uno autem beneficentiæ ejus exemplo palam fiet, quam incredibili fuerit in pauperes liberalitate. Aberrarat aliquando vicini sui bos: qui Philaretum adiit, invenitque eum in agello suo junctis sub jugo bobus sementem facientem. At Philaretus hominem mærore confectum videns, soluto eique tradito altero bove, ipse jugum cum altero subiens, domum rediit. Quam virtutem Deus remuneraturus, effecit, ut imperatrix Mariam illius filiam Constantino filio suo in matrimonium collocaret. Quo factum est, ut ejus familia ditata fuerit. Ipse vero propensior in pauperes factus,et usque ad senectutem florens, obiit, et in Criseos monasterio sepultus est. Eodem die 5 Commemoratio sancti prophetæ Habacuc. Iste ex tribu Simeon fuit de regione Judææ: prophetavit autem de captivitate, eteversione Jerusalem Hebræorum urbis, deque cæde ac servitute populi.Cum vero Nabuchodonosor Persarum rex contra Jerusalem venisset, ad exteras terras fugit; et simul ac Persæ recessere, et qui remanserant Judai in Egyptum descenderunt, rediit et ipse in terram suam, et messoribus agelli ministrabat: quibus cum aliquando prandium afferret, domesti cis suis ait: Ego longum ineo iter: si vero longiorem moram traxero, messoribus vos cibum deferte. His dictis ab angelo Babylonem sublatus est, quæ aberat mille passuum bis centum sexaginta quinque deditque cibum Danieli prophetæ in lacu incluso: et rursus domum delatus, alterum messoribus prandium attulit, re nemini indiΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. B'. Μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ μακαρίου Φιλαρέτου Ελεήμονος. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Εἰρήνης τῆς εὐπό γέγονεν οὗτος, ἀπὸ τῆς χώρας Παφλαγονίας σιος δὲ ὧν ἐκ τοῦ καμάτου αὐτοῦ, ὑπὸ εθν λικοῦ ἐπτώχευσε μὲν· τῆς δὲ ἐλεημοσύνη;: ελάθετο. ᾿Απὸ ἐνὸς δὲ πράγματος, ὁ δείξομεν αὐτὸν εἰς πάντα ἐλεήμονα τ τοῦ γείτονος αὐτοῦ ὁ βοῦς, καὶ ἀπῆλθε το ὁ γείτων, καὶ εὗρεν αὐτὸν εἰς τὸ χωρίς σπείροντα μετὰ τοῦ ζευγαρίου αὐτοῦ· καὶ νὸν λυπούμενον, ἔλυσε τὸ ἕν βοίδιον, κα αὐτῷ. Καὶ αὐτὸς ὑπερβὰς τὸν ζυγόν μετά βοϊδίου, ἀπῆλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ. Ἡ Θεὸς τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ, ἐποίησε την ε καὶ ἐπῆρε τὴν ἐκγόνην αὐτοῦ Μαρίαν εύρη τὸν υἱὸν αὐτῆς Κωνσταντῖνον. Καὶ ἀπὸ τίτ τησεν ἡ γενεὰ αὐτοῦ. Αὐτὸς δὲ ἐλεῶν τους τα καὶ ῥογεύων μέχρι γήρως, ἀπέθανε, καὶ τ τῇ μονῇ τῆς Κρίσεως. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Αμβακουμ Καὶ οὗτος ἐκ τῆς γενεᾶς τοῦ Συμεὼν γ ἀπὸ τῆς χώρας τῶν Ἰουδαίων. Προεφήτευσε τῆς αἰχμαλωσία, καὶ καταστροφῆς τῆς 14 λήμ, πόλεως τῶν Ἑβραίων, καὶ τῆς σφαγής Ο δουλείας τοῦ λαοῦ. Ὅτε δὲ Ναβουχοδονόσος, δ λεὺς τῶν Περσῶν ἦλθε κατὰ τῆς Ἱερουν ἔφυγε καὶ ἀπῆλθεν εἰς ξένην γῆν. ὡς δὲ δε ψαν οι Πέρσαι, καὶ οἱ ἀπομείναντες Ἰουδαία έβησαν εἰς Αἴγυπτον, ἦλθε καὶ αὐτὸς εἰ; αὑτοῦ· καὶ ἐδούλευε θερισταῖς τοῦ χωρι Ελαβε δὲ τὸ ἄριστον ἀπαγαγεῖν τοῖς θεριστεί εἶπε τοῖς ἰδίοις αὐτοῦ· Ἐγὼ ὑπάγω μακράν ἐὰν βραδύνω, κομίσατε τροφήν τοῖς θερα Ταῦτα εἰπὼν, ὑπὸ ἀγγέλου ἀπῆλθεν εἰς Βασι μίλια διακόσια έξηκονταπέντε, καὶ ἔδωκε τὴν φὴν τῷ προφήτη Δανιήλ, ἐγκεκλεισμένῳ

DECEMBER. obiit, et sepultus est. Καὶ πάλιν ἔφθασε, καὶ ἀπεκόμισε τοῖς θερ- cata. Cum vero et alia multa prædixisset, diem ἕτερον ἄριστον, μηδενὶ εἰπὼν τὸ γεγονός. Προσας δὲ καὶ ἕτερα πολλὰ, ἐτελεύτησε καὶ ἐτάφη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. "Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος ᾿Αβίβου. :ὶ τῆς βασιλείας Λικιννίου τοῦ βασιλέως, ὑπὸ · οὗτος διάκονος,καὶ διδάσκαλος τῆς τοῦ Χριστοῦ ησίας, διδάσκων πάντας τοὺς προσερχομένους τὸν λόγον τῆς ἀληθείας. Τοῦτο μαθὼν ὁ βασικαὶ ὀργισθείς, ἀποστείλας, ἐκράτησεν αὐτὸν, βασάνισεν. Εἶτα ἀνάψας κάμινον μεγάλην, ἐν ἐνέβαλεν. Ἐν ᾖ καὶ ψάλλων καὶ εὐχαριστῶν ὁ ·, τὸ τέλος ἐδέξατο. Ον οἱ Χριστιανοὶ κρύφα λαις, καὶ μετὰ μύρων καὶ θυμιαμάτων ἀλείψαντες, ιλμοῖς καὶ ὕμνοις, καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς κατ εν, μετὰ τῶν ἁγίων ὁμολογητῶν Γουρία καὶ Σα- , τῶν τὸν θαῦμα ποιησάντων τῆς κόρης, ἣν :θος ἀπατήσας, καὶ πλανήσας δι' όρκων ἔχειν κα, πεποίηκε δούλην, εἶτα καὶ ἐς τάφον ζῶνέβαλεν· ἀλλ᾿ οὗτοι οἱ ἅγιοι, ἐπειδή ἀντιφών Eodem die 6 Certamen sancti martyris Abibi. Licinio imperatore fuit iste diaconus, Christique Ecclesiæ doctor: qui cum omnes ad se accedentes verbo veritatis instrueret, ad imperatorem delatus, ejusque jussu retentus,suppliciis subjicitur. Deinde in magnam fornacem ardentem injectus, ibi psallens, et gratias Deo agens, finem accepit: quem furtim Christiani sublatum, unguentisque ac thymiamatis delibutum, cum psalmis, hymnis, et canticis spiritualibus sepelierunt cum sanctis confessoribus Guria et Samona, eo miraculo insignibus, quod puella, cui Gotthus quidam jurata in templo eorumdem sanctorum fide suas nuptias spoponderat, mox dcceptam et in servitutem redactam, vivam insuper in sepulcrum injecerat, a morte servarunt. ν αὐτὴν (εἰς γὰρ τὸν ναὸν αὐτῶν ὤμοσεν ὁ Γότθος, καὶ οὕτως ἔλαβε τὴν κύρην), ἐλυτρώσαντο αὐτὴν τοῦ του. ΜΟΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Г Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου ἐπισκόπου Αλεξανδρείας. ἱ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ τῆς Αἰγύπτου ἄνθρωποι, καὶ ιστα οἱ Ἕλληνες, καὶ, ἄπιστοι, πικροί καὶ δύσ- G οι καὶ ὠμοὶ ἐγένοντο εἰς τοὺς ἁγίους, καὶ διὰ το καὶ πολλοὺς μάρτυρας απειργάσαντο. Ἐξ ὧν »ν μαρτύρων ἐγένετο καὶ οὗτος ὁ ἅγιος Θεόδω Μαθόντες γὰρ δ τῶν ᾿Αλεξανδρέων λαός, ὅτι ς ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁμολογεῖ τὸν Χριστὸν, καὶ εύει εἰς αὐτὸν, καὶ διδάσκει τοὺς Ἕλληνας ἔχειν ὸν Θεόν, μετά πικρίας συνέδραμον πρὸς αὐτόν· πιάσαντες αὐτὸν, πρῶτον μὲν ἐτιμωρήσαντο υρῶς. Επειτα πλέξαντες στέφανον ἐξ ἀκανθῶν, εφάνωσαν αὐτόν· καὶ ἔτυπτον εἰς τοὺς ὀφθαλμούς οῦ, καὶ διεγελᾶτο καὶ ἐνεπαίζετο. Εἶτα δεθεὶς ίφη ἐν τῇ θαλάσσῃ. Καὶ ἐξ αὐτῆς ὑγιὴς ἐξελθών, προστάξει τοῦ ἀρχοντο, ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ τὸ · ἱερὸν καὶ μακάριον αὐτοῦ πνεῦμα ἀνῆλθεν εἰς ις οὐρανούς· τὸ δὲ τίμιον λείψανον κατετέθη ἐν αὐτῇ ῷ θάματα ἕως τοῦ νῦν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου προφήτου 2ου φονίου. Καὶ οὗτος ὁ ἅγιος, καὶ ἔνδοξος προφήτης Σοφο ας ἐκ τοῦ γένους ἦν τοῦ Συμεών, τοῦ υἱοῦ τοῦ τριάρχου Ιακώβ, ἀδελφοῦ δὲ τοῦ Ἰωσὴφ τοῦ γκάλου. Ποιῶν δὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ρευόμενος ἐν ταῖς ἐντολαῖς αὐτοῦ, ἐδέξατο προτείας χαρισμα, καὶ προεφήτευσε περὶ τῆς ώσεως, καὶ ἐρημώσεως τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ ρὶ τοῦ τέλους, καὶ περὶ τῆς καταλύσεως τῶν υδαίων· καὶ ὅτι ἐξολοθρευθέντων τῶν Εβραίων, νήσεται περιούσιος λαὸς τοῦ Θεοῦ ἐξ ἐθνῶν· καὶ Die tertia Certamen sancti magni martyris Theodori, episcopi Alexandrini. Alexandria Ægypti populus, et præcipue Græci ac infideles,adversus sanctos savi et crudeles fuere. Quare plurimos in ea urbe martyres effecerunt: ex quorum numero sanctus iste Theodorus, quod Christum confiteretur, et in ipsum crederet, quodque Græcos doceret.eumdem pro Deo habere, facto in eum impetu, comprehensus, crudelissime dilaniatur: deinde contexta spinis corona capiti ejus imposita, oculisque graviter contusis, scommatis per jocum et contemptum irridetur: tum vinctus in mare projicitur; sed inde incolumis evadens, jussu præfecti decollatur: cujus sacer beatusque spiritus cœlos ascendit; at pretiosæ reliquia in eadem urbe Alexandriæ depositæ, accedentibus ad ipsas usque in præsentem diem curationes emittunt. τῇ πόλει Αλεξανδρείας, παρέχον τοῖς προσερχομένοις Eodem die 8 Commemoratio sancti et gloriosi prophetæ Sophoniæ. Iste sanctus etgloriosus propheta Sophonias, ex tribu Simeon, filii patriarchæ Jacob, fratrisque pulcherrimi Joseph, omnia Dei mandata implens, et in præceptis ejus ambulans, prophetiæ donum accepit. Prophetavit autem de eversione,et desolatione Jerusalem,deque exterminatione Judæorum; quodque, Hebræis omnino rejectis, peculiaris Dei populus ex gentibus eligendus esset, cum summo im. piorum dedecore et probro, summaquejustorumgloria et honore; quod demum Christus Dominus om

MENOLOGII PARS I. spiritus judex resque futurus, unicuique secundum ἔσται αἰσχύνη μὲν τῶν ἀσεβῶν, είναι opera ejus retributurus sit. Hæc itaque cum Sophonias prædixisset, mortuus est, ejusque corpus domi suæ depositum exspectat extremam resurrecționem. Joanni Theologo effigie ac lineamentis corporis erat simillimus, nisi quod hic mentum paulo rotundius habebat. Eodem die Commemoratio sancti Theoduli. Sanctus Theodulus ex Cypro insula, a pueritia remisso rebus hujus sæculi nuntio, Christum ex tota anima complexus, monachus efficitur: tantoque paupertatis Christi, humilitatisque studio tenebatur,utloco mollis straguli, saxis uteretur,iisque impositus somnum caperet. Sic igitur multa continentia, humique cubitu corpus macerans, multa alia spiritualia dona accepit; tum illud potissimum, ut omnium hominum cogitationes introspiceret.Quare si quis illi aliter atque sentiret prolo queretur,objurgabat eum,et quidquid is animo concepisset,exponebat.Quin etiam stultitiam simulans, uniuscujusque opera reprehendebat, ad penitentiam peccatores convertens. Cumque ita vixisset, multosque moribus atque doctrina servasset, in pace decessit, ejusque reliquiæ in Cypro deposits, curationes effundunt. Die quarta καίων· καὶ γενήσεται κριτής και βασα πνοῆς Χριστὸς ὁ Κύριος, καὶ ἀντιτ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Οὗτος μετά το της προφητεῦσαι, ἀποθανών, ἐτάφη εν τοι καὶ κατάκειται τὸ σῶμα αὐτοῦ, κα τελευταίαν ἀνάστασιν. Εν δε όμοιες με Θεολόγῳ· μικρὸν τὸ γένειον στρογγυλώτερον τ Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Μνήμη τοῦ ὀσίου Θεοδούλου. Ο όσιος Θεόδουλος γέγονεν ἀπὸ Κύπρου τῆς παιδιόθεν δὲ τὸν κόσμον καταλιπών, και τον ἀγαπήσας ἀπὸ ψυχῆς, ἐγένετο μοναχός. Κα τοῦ Χριστοῦ τὴν πτωχείαν ἠγάπησε, καὶ τὴν σιν,καὶ τὴν ἀκτημοσύνην, ὥστε ἀντὶ στρωμα λῶν λίθους ἔχειν, καὶ ἐν αὐτοῖς ἐπαναπαύεσι δὲ καταδαπανῶν τὸ σῶμα αὐτοῦ ἀπὸ τῆς τὸ κρατείας καὶ τῆς Χαμευνίας ἐδέξατο και με πνευματικά. Καὶ πρῶτον χάρισμα τὸ π πάντων τῶν ἀνθρώπων τοὺς λογισμού;. τις προσῆλθεν αὐτῷ, ἄλλα ἀντὶ ἄλλων λ χεν αὐτοὺς, καὶ τὸ ἀπόκρυφον του λογισμ ἔλεγεν αὐτῷ· σχηματισάμενος δὲ ἑαυτή τ ἤλεγχεν ἑκάστου τὰς πράξεις, καὶ ἐπέσου μετάνοιαν. Οὕτω βιώσας, καὶ πολλοὺς σώτες τ τρόπου, καὶ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ, ἐνές έθανε. Καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον αὐτοῦ ἐν τῇ βρύον ἰάματα. Λ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Βαρβά Ἡ ἁγία μάρτυς Βαρβάρα ἐγένετο ἀπὸ λῆς, θυγάτηρ Διοσκόρου τινὸς Ἕλληνος, μιανοῦ τοῦ παρανόμου βασιλέως. Ὁ δὲ πατί διὰ τὸ εἶναι αὐτὴν εὔμορφον, ἵνα μὴ ἀρπία τήν, ἐποίησε πύργον ὑψηλὸν, καὶ ἀπέκλεια ἐν αὐτῷ· καὶ ἔδωκεν αὐτῇ καὶ εἴδωλα, και κυνῇ. Εκείνη δὲ, τὰ εἴδωλα συντρίψασα, στὸν ἐπόθει, καὶ ἐσέβετο. Ἐξ οὗ καὶ λουτρών τος τοῦ πατρὸς αὐτῆς, καὶ διαταξαμένου τους ταις μίαν θυρίδα ποιῆσαι, ὑποχωρήσαντος ἐκείνη ἀπὸ τοῦ πύργου παρακύψασα, τρεῖς Η διετάξατο γενέσθαι, εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διαγνω οὖν παρὰ τοῦ πατρὸς ὡς Χριστιανή, παρελ ἄρχοντι, καὶ ἐτιμωρήθη. Εἶτα φυγοῦσα, ἀντ τὸ ὄρος. Καὶ καταδραμὼν αὐτὴν ὁ πατὴρ αὐτή 10 Certamen sanctæ Barbaræ, martyris. Sancta Barbara,martyr,ex Oriente fuit, filia Dioscori cujusdam gentilis, temporibus impii imperatoris Maximiani. Veritus autem ejus pater, ne filia ob eximiam formam raperetur, in altissimaturri a se excitata illam inclusit, deditque ei idola,quæ coleret. Verum illa contritis idolis, Christi amore incensa, illum adorabat. Unde etiam cum balneum pater adificari, unamque in eo fenestram fieri fabris mandasset, ipsa post patris discessum, e turri prospiciens,tres aperiri fenestras jussit in nomine Patris, et Filii,et Spiritus sancti. Cognita igitur a patre, quod Christiana esset, praefecto torquenda traditur. Deinde arrepta fugæ occasione, in montem se proripuit quam pater ipse contento cursu assecutus, propriis manibus decollavit; sed cum e monte de scenderet, delapso e cœlo igne conflagravit. εὑρὼν, οἰκείαις χερσὶν ἀπεκεφάλισε. Κατερχόμενος δὲ ἐκ τοῦ ὄρους, κατεκάη ὑπὸ πυρὸς ἐκ τοῦ οἱ κατελθόντος. Die quinta 11 Commemoratio sancti Patris nostri Sabæ. Theodosio Juniore imperante claruit hic sanctus Saba, ex regione Cappadocia, Joanne et Sophia natus. prima autem ætate parentibus, et mundo valedi. cens, abiit, et monachus factus est. Sed majorum certaminum, majorisque virtutis studio incensus, ΜΠΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. E'. Μνήμη του οσίου Πατρὸς ἡμῶν Σάβα. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ νετο οὗτος ὁ ἅγιος Σάβας, ἀπὸ τῆς Χώρας παδοκίας, υἱὸς Ἰωάννου καὶ Σοφίας· μικρός ή ἔτι τὴν ἡλικίαν, καταλιπὼν καὶ τοὺς γονεῖς κα κόσμον, ἀπελθὼν, ἐγένετο μοναχός. Επιθυμί

DECEMBER. όνων αγώνων, καὶ μείζονος ἀρετῆς, ἀπῆλθε καὶ ἡ ad magnum Euthymium se contulit, a quo in moόν μέγαν Εὐθύμιον. Καὶ παρ' ἐκείνου πέμπεται ὁ κάτω μοναστήριον, πρὸς τὸν ἅγιον Θεόκτιστον, τοσοῦτον ἡγωνίσατο εἰς ἀρετὴν, ὥστε μὴ μόνον ται πάντας τοὺς μονάζοντας, ἀλλὰ καὶ γνώρι γενέσθαι τοῖς βασιλεῦσιν ᾿Αναστασίῳ καὶ Ἰουστι . Καὶ γὰρ καὶ εἰς αὐτοὺς ἀπεστάλη μεσίτης τῶν πατριαρχῶν Ἱεροσολύμων. Πολλοὺς δὲ ξας τὴν ἀρετὴν, καὶ πολλὰ μοναστήρια συστη νος, καὶ θαύματα οὐκ ὀλίγα ἐργασάμενος, ὡς ὕδωρ τῆς γῆς ἐξαγαγεῖν, ἐγδοηκονταπέντε ἐτῶν μενος, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. μη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Νικωλάου, ἀρχιεπισ κόπου Μύρων τῆς Λυκίας. ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου Στο οὗτος ὁ μέγας ἀρχιερεὺς καὶ θαυματουργός κοπος εἰς τὰ Μύρα Λυκίας· πρότερον γενόμεμοναχὸς, καὶ πολλὰ ἀγωνισάμενος εἰς ἀρετήν. εἰ δὲ ἐπίσκοπος προεχειρίσθη, πολλὰ θαύματα ησεν ἠλευθέρωσε δὲ καὶ τρεῖς ἄνδρας ἐκ τοῦ άτου· ἐλοιδορήθησαν γὰρ οὗτοι, καὶ ἐδέθησαν, ἔμελλον ἀποκεφαλίζεσθαι. ᾿Αλλ' αὐτὸς ἔδραμε, ἐκράτησε τὸ σπαθιον, καὶ ἐπῆρεν αὐτὸ ἐκ τῶν ῶν τοῦ δημίου, καὶ ἀπέλυσεν αὐτοὺς. Καὶ ἄλλοτε ιν ἐλοιδορήθησαν ἄλλοι τρεῖς εἰς τὸν βασιλέα Κων ντῖνον ὑπὸ τοῦ ἐπάρχου ᾿Αβλαβίου, ὡς ἐπίβου , καὶ ἀπεκλείσθησαν εἰς τὸ πραιτώριον. Καὶ ὅτε λλον ἀποκεθαλισθῆναι, παρεκάλεσαν τὸν ἅγιον nasterium inferius ad sanctum Theoctistum missus ea contentione virtutes persecutus est, ut non solum monachos omnes superaverit, sed etiam no - minis celebritatem apud imperatores Anastasium, et Justinianum sibi comparaverit: etenim ad illos ab Hierosolymorum patriarchis tanquam mediator missus fuit. Qui cum multos virtutibus imbuisset, et multa monasteria contruxisset, plurima etiam miracula edidisset, e quibus hoc unum memoratur, quod e terra aquam eduxit, annos natus octoginta quinque, ad Dominum migravit. Die sexta 12 Commemoratio sancti patris nostri Nicolai, archiepiscopi Myræ in Lycia. Constantino Magno imperatore floruit iste magnus pontifex et Thaumaturgus episcopus in Myra Lycis urbe: et primum quidem monasticam agens vitam, toto animo in virtutes contendit. Deinde episcopus ordinatus, multa miracula patravit. Tres enim homines a morte liberavit, qui falso delati, et in vincula conjecti, ad supplicium ducebantur: sed accurrens ille, gladioque jam cervicibus imminente, e carnificis manibus erepto, eos solvit. Totidem alii conjurationis in Constantinum impe. ratorem a præfecto Ablabio falso insimulati, et in prætorio inclusi, cum capite plectendi essent, sanctum Nicolaum invocarunt: qui per quietem όλαον. Καὶ ἦλθεν ἐν Κωνστατινουπόλει ἐν ὀνείρῳ G Constantinopolim adveniens, imperatori, et præπαρήγγειλε τῷ βασιλεῖ, καὶ τῷ ἐπάρχῳ, καὶ ἀπ σαν αὐτοὺς. Καὶ ἄλλα πολλὰ θαύματα ποιήσας, ἐν ήνῃ ἐτελειώθη. ήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αμβροσίου, ἐπισκό που Μεδιολάνων. Αμβρόσιος ο θαυμαστὸς ἐγένετο ἐκ τῆς πόλεως ύμης, συγκλητικός, ἐπὶ τῶν χρόνων τῶν υἱῶν τοῦ γάλου Κωνσταντινου, Κωνσταντίου καὶ Κώνστανi. . Διὰ δὲ τὴν πολλὴν αὐτοῦ ἀρετὴν καὶ δικαιοσύ ν, ἐπίσκοπος, ἐγένετο Μεδιολάνων· καὶ διήρκεσεν ς τῶν χρόνων τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου. Ζῆλον δὲ ων θεϊκὸν, καὶ ἐλευθέραν ψυχὴν, ὅτε εἶδε τὸν Μέσ ν Θεοδόσιον πικρανθέντα, καὶ ἀποστείλαντα στρατ ν, καὶ σφάξαντα τὸν ἐν Θεσσαλονίκῃ λαόν, ἐπειδὴ ταισαν εἰς τὸν βασιλέα, εἶτα ἐλθόντα εἰς τὴν ἑορ αν τῶν Χριστοῦ γέννων, ἵνα εἰσοδεύσῃ, καὶ εὔξη· ι, καὶ κοινωνήσῃ τῶν ἀχράντων μυστηρίων, ἐκώλυ ν αὐτὸν, καὶ οὐκ ἀφῆκεν εἰσελθεῖν εἰς τὸ βήμα, πῶν, ὅτι Φονέας, καὶ μάλιστα τοσούτων ὁμοφύλων ριστιανῶν, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ οὐ δέχεται. Τὸν δὲ νέον ἐθαύμασεν ὁ βασιλεὺς, καὶ ἐτίμησε, καὶ ὑπ. ώρησεν, εἰπὼν, ὅτι ᾿Αληθῶς ἀρχιερεύς ἐστι. Πολλὰ καὶ ἄλλα μνήμης άξια ποιήσας, θανὼν ἐτέφη. fecto præcepit, ut illos dimitterent. Tandem post multa alia miracula in pace decessit. Die septima 12 Commemoratio sancti Patris nostri Ambrosii, episcopi Mediolani. Ambrosius admirabilis ex urbe Roma fuit senatorii ordinis, temporibus Constantii, et Constantis filiorum Constantini Magni. Ob multas autem ipsius virtutes atque justitiam episcopus Mediolanensis factus, vixit usque ad tempora Theodosii Magni. Cum vero divino zelo incensus esset, animumque liberum haberet, Theodosium Magnum quod vchementer commotus exercitum misisset,ac Thessalonicensem populum, qui in ipse imperatorem peccaverat trucidari jussisset, in festo natalis Christi templum ingredi volentem, ut oraret sacraque mysteria perciperet, ingressu templi prohibuit: Ecclesia Dei, inquiens, non admittit homicidas, ac eos præsertim; qui ejusdem secum gentis Christianos trucidarent. At imperator sanctum admiratus; simulque honore prosecutus, recessit, Ambrosium verum esse episcopum affirmans. Ille vero, cum multa alia memoratu digna fecisset, obiit; sepultusque fuit.

Die octava MENOLOGII PARS. I. Β' 14 Certamen sancti martyris Athenodori. Iste sanctus e Mesopotamia Syriæ fuit, monachus pius Deumque timens, temporibus Diocletiani im· peratoris. Delatus autem ab idolatris, quod Christum pro Deo haberet, comprehenditur ab Eleusio præside, et, ad duas columnas funibus alligatus, ardentibus facibus aduritur. Tum ferreos candentes globulos illius axillis subjiciunt, eumque super ingentem laminam igneam, amplitudine januæ parem, extendunt: mox bove æneo subjecta flamma includunt. Ille vero angelico ministerio ab iis omnibus liberatus, octoginta viros ad Christi fidem pertractos, Christianos effecit. Præcepit itaque præfectus, ut decollaretur. Cumque carnifex districto gladio cervici immineret, manus quæ gladium tenebat, repente ab humero avulsa, una cum ense in terram decidit. Quare nemo alius ad ipsum accedere ausus est. Sanctus vero vivendi finem fecit. Die nona 15 Conceptio sanctæ Annæ, matris Deipare. Dominus et Deus noster cum animatum sibi templum domumque sanctam in suum habitaculum præparare vellet, misit angelum suum ad Joachim et Annam justos, ex quibus suam secundum carnem Matrem procedere destinaverat, et prænuntiavit conceptionem infecunda ac sterilis, ut Virginis fecunditati fidem faceret. Concepta est igitur, nataque sancta Virgo Maria, non, ut quidam aiunt, septimestris, aut sine viri opera, sed exactis novem integris mensibus, ex promissione quidem, attamen ex viri conjunctione: solus enim Dominus et Deus noster Jesus Christus sine viro, ac sine commistione et semine ex sancta Virgine natus est, modo quodam ipsi soli noto, nobis autem ineffabili et inexplicabili; cumque perfectus Deus esset, omnia sibi qum ad carnis @conomiam pertinent, perfecte assumpsit, prout humanam naturam ab initio condidit atque effinxit. Eodem die 18 Commemoratio sancti Patris nostri Joannis piscopi, qui postea in lauram sancti Saba secessit. Joannes Christi servus Nicopoli Armenia natus, mortuis parentibus Marciano imperante, erogatis in pauperes facultatibus suis, monachus factus est. Ob suam autem virtutem a Sebastes archiepiscopo ordinatus Coloniae episcopus, exactis in episcopatu decem annis, eo abdicato, Hierosolyma profectus est, et in lauram sancti Sabæ secessit: ubi adeo in virtutibus profecit, ut aliquando deambulans et itineris labore defatigatus, divina arreptus virtute, ad cellam suam, quæ mille passuum quinque ab- ( Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αθην Οὗτος ὁ ἅγιος ἐγένετο ἀπὸ Μεσοπο21 Συρίας, μοναχὸς εὐλαβὴς καὶ φοβούνται Θεόν, ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, κα δὲ παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, ὅτι τὸν Χριστὸν ἐχ ἐκρατήθη παρὰ Ελευσίου άρχοντος· καὶ δε σχοινίων, μέσον δύο στύλων, ὑπὸ κηρίων τ κατεκάη. Εἶτα σιδηρά στρογγύλα περάσει ἔβαλον εἰς τὰς μασχάλας αὐτοῦ. Καὶ μει ἐπόρωσαν πέταλον χαλκοῦν μέγα, συν με ἤπλωσαν αὐτὸν ἐπ' αὐτῷ. Καὶ αὖθις ἐν θελε πυρακτωθέντι ἐμβάλλεται. Αυτρωθεὶς δὲ ἐν τούτων ὑπὸ Θεοῦ ἀγγέλων, ἐπεσπάσατο τοῦ Χριστοῦ πίστιν ἀγδοήκοντα άνδρας, και πάντας Χριστιανούς. Προσέταξε δὲ ὁ ἄρχον φαλισθῆναι αὐτὸν, καὶ τοῦ δημίου τὸ πε μνώσαντος, καὶ θέλοντος αὐτὸν ἀποκεφαλίσει αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ὤμου κοπεῖσα, ἡ κρατούσ θίον, μετὰ τοῦ σπαθίου ἔπεσεν ἐπὶ τὴν γῆν δὲ μὴ τολμήσαντος ἐγγίσαι αὐτῷ, αὐτὸς ἐπ ΜΙΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Θ Η σύλληψις τῆς ἁγίας Αννης τῆς με Θεοτόκου. Ο Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς, θέλων ἔτος 197 ναὸν ἔμψυχον, καὶ οἶκον ἅγιον, εἰς κατα τοῦ, τὸν ἄγγελον αὐτοῦ ἀπέστειλε προς καίους Ἰωακεὶμ καὶ ᾿Ανναν, ἐξ ὧν ἠθέλη: θεῖν τὴν κατὰ σάρκα Μητέρα αὐτοῦ. Καὶ τ την σύλληψιν τῆς ἀγόνου καὶ στείρας, τῆς Παρτένου τὴν γέννησιν. Οθεν συνεχή Παρθένος Μαρία, καὶ ἐγεννήθη, οὐχὶ, τινες, ὅτι ἑπτὰ μηνῶν, ἢ ὅτι χωρὶς ἀνες τελείως ἐννέα μηνῶν ἐγεννήθη. καὶ ἐξ ἐ μὲν, ἐκ συναφείας δὲ ἀνδρός. Μόνος γε ἡμῶν καὶ Θεὸς Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς ἄνευ τ χωρὶς συναφείας καὶ σπορᾶς ἐγεννήθη ἐκ Παρθένου, ἀποῤῥήτως καὶ ἀνερμηνεύτως, ἐκεῖνος μόνος· καὶ τέλειος ὑπάρχων θεός, αὐτοῦ τῆς κατὰ σάρκα οἰκονομίας τέλεια βετο· καθὼς καὶ τὴν τῶν ἀνθρώπων φύσιν νησε, καὶ ἔπλασε τὸ καταχράς. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ιωάνν μένου πρότερον ἐπισκόπου, εἶτα ήσυχ λαύρας τοῦ ἁγίου Σάβα. Ἰωάννης, ὁ τοῦ Χριστοῦ θεράπων, ἐγ Νικοπόλεως τῆς ᾿Αρμενίας. Μετὰ δὲ θάν γενέων αὐτοῦ, ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαρκιανο τὸν πλοῦτον αὐτοῦ τοῖς πτωχοῖς, καὶ ἐγέν χός· διὰ δὲ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ, ἐποίησεν ο σκοπον Κολωνείας ὁ ἀρχιεπίσκοπος Σεβα ἐπεσκόπησεν ἔτη δέκα. Εἶτα ἀφεὶς τὴν ἱ αὐτοῦ, ἀπῆλθεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ εἰς τὴν λαύραν τοῦ ἁγίου Σάβα. Τοσοῦτον κ ἐνάρετος, ὅτι ποτὲ περιπατῶν, καὶ κοπιάσει

DECEMBER. υνάμεως Θεοῦ, καὶ εὑρέθη ἐξαίφνης εἰς τὸ erat,temporis momento deferretur. Sed cum Perso ν αὐτοῦ, τῆς ἐν μέσῳ ὁδοῦ ἐχούσης μίλια ᾿Αλλὰ καὶ ὅτε ἦλθον οἱ Πέρσαι κατὰ τῆς χώ είνης, καὶ ἀπῆλθον καὶ εἰς τὴν λαύραν, έτυ σαν, καὶ οὐκ ἔβλεπον τὸ κελλίον αὐτοῦ· ᾐτήἢ τὸν Θεὸν ἰδεῖν, πώς χωρίζεται ἡ ψυχὴ ἀπὸ όματος, καὶ ἔδειξεν αὐτῷ. Ζήσας δὲ τὰ πάντα στὸν τέσσαρα ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα η τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα, σθένους, Απολλώ, Κηφᾶ, Τυχικοῦ, Επαφροδί Καίσαρος, καὶ Ονησιφόρου. o. excursiones in illam regionem facerent, et ad lauram pervenissent, excæcati sunt, nec cellam illius videre potuerunt. Rogavit autem Deum,ut videret, quomodo anima e corpore excederet; votique compos factus est. Cum vero annos quatuor supra centum vixisset, migravit ad Dominum. Eodem die 17 Commemoratio sanctorum apostolorum ex septuaginta, Sosthenis, Apollo, Cephæ, Tychici, Epaphroditi, Casaris, et Onesiphori. των τῶν ἁγίων ἀποστόλων, ὁ μὲν Σωσθένης, ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παῦλος μέμνηται, ἐπίσ ς Κολιφῶνος ἐγένετο· ὁ δὲ ᾿Απολλώ, οὗτινος τοῦ δ᾽ αὐτὸς ἀπόστολος μέμνηται ἐν τῇ πρὸς β idem apostolus in prima ad Corinthios Epistola, θίους πρώτῃ ἐπιπολῇ, ἐπίσκοπος Καισαρείας Ὁ δὲ Τυχικός, οὗ καὶ αὐτοῦ ὁ αὐτὸς ἀπό- : μέμνηται, δεύτερος ἐπίσκοπος μετὰ Σωσθέ ολοφῶνος ἐγένετο· ὁ δὲ Επαφρόδιτος, οὗτινος τοῦ ὁ αὐτὸς ἀπόστολος μέμνηται, ἐπίσκοπος ίκης ἐγένετο· ὁ δὲ Καῖσαρ, οὗ καὶ αὐτοῦ όστολος μέμνηται, ἐπίσκοπος Κορώνης γέγοοὗτοι πάντες καλῶς πολιτευσάμενοι, καὶ ὁσίως ίναντες, καὶ κυβερνήσαντες τὰς λαχούσας αὐτ Εκκλησίας, καὶ τὸν λαὸν, καὶ πολλοὺς πειρα- · καὶ βασάνους υπομείναντες ὑπὲρ Χριστοῦ τῶν εἰδωλολατρῶν, ἐτελειώθησαν, παραδόντες Ex his sanctis apostolis Sosthenes quidem,cujus sanctus apostolus Paulus meminit, episcopus Colophonis fuit; Apollo autem, cujus mentionem facit ησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὀσίου Πατρὸς ἡμῶν Παταπίου. ὅσιος πατὴρ ἡμῶν Πατάπιος ἦν ἀπὸ Θηβῶν αἰγύπτου· γενόμενος δὲ μοναχός, ἀπῆλθεν εἰς ἔρημον· καὶ ἡσύχασε πολλούς χρόνους· εἶτα ἔρημον καταλιπών, παρεγένετο εἰς Κωνσταν πολιν, ἔνθα πολλά κατειργάσατο θαύματα· οὺς ἀναβλέψαι διὰ προσευχῆς ἐποίησε, καὶ πικὸν διὰ χρίσεως ἁγίου ἐλαίου ἐθεράπευσε· τερον ἔχοντα καρκῖνον ἰάσατο, ὅπερ, ὡς οἱ ἰα. λέγουσιν, ἔστι πάθος ἀνίατον. Καὶ δαίμονας ἶνον ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ ἐκ τόπων πολλῶν τοντας τοὺς ἀνθρώπους, ἀπήλασε, καὶ ἐδίωξε. άλλα πολλὰ θαύματα ἐποίησε μνήμης καὶ συγῆς ἄξια. Τοιοῦτος δὲ γενόμενος, καὶ παρὰ βααν καὶ πατριαρχῶν τιμώμενος, καὶ ὑπὸ πάντων τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ ἀγαπώμενος, ἐν εἰρήνῃ τέλος παρόντος βίου ἐδέξατο, καὶ παρέδωκε τὴν μακααὐτοῦ ψυχὴν τῷ Κυρίῳ. Τὸ δὲ τίμιον αὐτοῦ ανον κατετέθη ἐν Κωνσταντινουπολει Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ νήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Σωφρονίου, ἐπισκόπου Κωνσταντίας τῆς Κύπρου. ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν Σωφρόνιος ἐγένετο ἀπὸ Κύπρου τῆς μεγάλης νήσου, Χριστιανῶν καὶ βῶν γονέων υἱός. Ην δὲ δι᾽ εὐφυΐαν πολυμαθής, νοὺς ἐπιμελῶς τὴν ἁγίαν Γραφήν, καὶ μελετή τα λόγια Κυρίου νυκτὸς καὶ ἡμέρας. Τοσοῦτον γένετο ἐνάρετος, καὶ εὐλαβὴς, ὥστε καὶ μεγάη episcopus Casarem; Tychicus vero, de quo idem Paulus, Sostheni in episcopatu Colophonis successit; Epaphroditus, quem idem apostolus laudat, Adriacensem Ecclesiam episcopus rexit; Cæsar demum, cujus idem Paulus meminit, Coronensis episcopus fuit. Qui omnes vita recte transacta, easque, quæ sibi obtigerant, Ecclesias et populum sancte religioseque gubernantes atque pascentes, multas ærumnas ac formenta pro Christo ab idololatris passi decesserunt, animas suas Domino tradentes, pro quo prompto animo cæsi sunt. τὰς ψυχὰς αὐτῶν τῷ Κυρίῳ, ὑπὲρ οὗ προθύμως Eodem die 18 Commemoratio sancti Patris nostri Palapii. Sanctus pater noster Patapius Thebis in Ægypto natus, sumpto monachorum instituto, in eremum secessit, ubi diu quietam vitam egit. Postea relicta eremo Constantinopolim profectus, plurima patravit miracula cæcis enim visum precibus adhibitis restituit intercute aqua laborantem, oleo sancto ungens curavit: quemdam cancro, morbo, ut medici aiunt,immedicabili, correptum liberavit: dæmones non solum ab humanis corporibus, sed a multis etiam locis,ubi hominibus nocebant, expulit fugavitque multa denique alia memoratu digna prodigia fecit. Cumque talis tantusque esset,atque in summo honore ab imperatoribus et patriarchis ob suas virtutes haberetur, in pace finem præsentis vitæ accepit, beatam animam suam Domino tradens; pretiosæ vero ejus reliquiæ Constantinopoli quiescunt. Eodem die 19 Commemoratio sancti Patris_nostri Sophronii, episcopi Constantiæ Cypri. Sanctus Pater noster Sophronius in Cypro magna insula Christianis piisque parentibus natus, felicitate ingenii multas scientias assecutus, sacramque Scripturam versans, in eloquiis Domini noctu diuque meditabatur. Eo autem virtutis pietatisque processit, ut et multorum donorum dignus f

MENOLOGII PARS I. Hauserie miracula. (are post Damiani sanct.ssimi Cypri archiepiscopi obitum, toříns popali spriesportație infraņis ordinatur sanctisnıma Leclesiæ Cypri archiepiscopus. Suscepto aɛSem Locleuæ regimine,pauperum docem orphanoram adjutorem,viduarum defensorem,male affectorum liberatorem.nadorım tegmen se præstitit Per hunc modum cum totam vitæ suæ tempus sine oflendiendo et sine labe traduxisset,Deique mandata pro viribus implevisset, in profunda senectute ad Dɔmínum migravit. Die decima 20 Certamen santorum martyrum Menz, Her.no - genis, et Lugraphi. morbo Sanetns martyr Menas temporibus Maximiani mperatoris fuit. Cum autem in urbe Alexandria res quædam in disceptationem,quæstionemque vocarentur, missus est ab imperatore ad jurgia componenda,ntis qui sapientia et eloquentia plurimum posset. Alexandriam itaque profectus, sublata seAitaque omni controversia, Christianos promptiores erectioresque reddidit, eosque, qui aliquo laborarent, curavit. Quod ubi cognovitimperator, misit Hermog-nem præfectum, qui omı:i formentorum genere studeret sanctum Menam a Christiana fide abducere. At ille Menæ oculos primam effodit, deinde linguam præcidit Sed cum sanitati restitutum illum cerneret, credidit et ipse Hermogenes, et a sancto Mena baptizatus, mox ab ï's, qui convenerant episcopis, ordinatus est episcopus. Id vero cum imperatori renuntiatum esset, venit ipse, eosq; e cum Eugrapho suo notario fidem amplexo gravissime excruciatos,gladio demum cardi jussit. Eodem die 21 Certamen sancti mullisque certaminibus clari Gemelli Paphlagonis. Iste sanctus ex regione Paphlagoniæ fuit. Cum antem audisset, Julianum Apostatam Ancyræ in Galatia esse, adiit eum, exprobravitque ei, quod apoztata esset, Christique inimicus. Quamobrem indignatus fulianus, torquere Gemellum cepit: et primum ferrea et candente zona constrictum,multoque perfusum sanguine, secum in urbem Edessam duxit; ubi subulis candentibus humeros illius perforavit: tum clavis ferreis in capite defixis, extensum humi sanctum,ex quatuor partibus alligavit, pellemque a pedibus usque ad caput detraxit. Demum in crucem egit,manibus pedibusque clavis conflxis: atque ita vir sanctus Deo ad extremum spiritum gratias agens, decessit. των Χαρισμάτων Εξείνε, τ' ε σκήσει. Διὰ καὶ μετὰ κρότου λεμον τέον, έχει πίσω Ετρη, καὶ τῶν ἐπισκότων τροχάει τ τῆς ἐν Είσαι έτοι; Επireas - με την Βαλιτσι, εγένετο πουν μετα ερωτής, συχνά σκέπη, θέτως δε εν ται στις εκάστοτος καὶ έμεμος τους nai zisz; rà; insu̸i; imò zni îna ρώπες, ἐν βαστα γύρη της Εύριπο MHNI TO̟ AYTŲ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ντή τ και Ε΄ γράτιο. Ο άγιος μέσος Μηνάς ἦν ἐπὶ Μ βασιλέως. Εγένετο δε εἰς Αλεξάντ τινῶν πραγμάτων, καὶ ἐπετέλη τη λέως, ἵνα λύση την φιλονεικίαν, ὡς της της. Απελθών δε εις ᾿Αλεξάνδρειαν, με νεικίαν διέλυσε, καὶ τοὺς Χριστιανή τ τους ἐποίησε, καὶ πολλοὺς τῶν ἀσθενών ᾿Ακούσας δὲ ταῦτα ὁ βασιλεὺς, ἐποποι γένην τὴν ἔπαρχον, ἵνα βασανίσῃ τὸν ἐν καὶ μεταστήση, αὐτὸν ἀπὸ τῆς τῶν πίπεως. Ὁ δὲ ἀπελθών, ετύφλωσε τον τὴν γλῶσσαν αὐτοῦ ἔκοψεν. ὡς δὲ εἶναι λιν ὑγιάναντα, ἐπίστευσε καὶ αὐτὸς, κα τοῦ ἁγίου Μηνά ἐβαπτίσθη· παρὰ δὲ τῶν των ἐπισκόπων ἐχειροτονήθη ἐπίσκοπ δὲ ὁ βασιλεὺς, αὐτὸς ἀπελθὼν ἐτιμωρήσει ἅμα τῷ νοταρίῳ αὐτοῦ Εὐγράφη επι τέλος μαχαίραις κατακόψας αὐτοὺς ἀνεῖλει Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου καὶ πολυάθλου Για Παφλαγόνος. Ἐκ τῆς Χώρας Παφλαγονίας ἦν οὗτα καὶ ἀκούσας ὅτι Ἰουλιανὸς ὁ Παραβάτης ραν ἔνι τῆς Γαλατίας, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὴ θεὶς ἔμπροσθεν αὐτοῦ, ἐκάλεσεν αὐτὸν καὶ ἐχθρὸν τοῦ Χριστοῦ. Καὶ τότε ἐπικρα λιανὸς, καὶ ἤρξατο τιμωρεῖν αὐτόν. Καὶ τὸ ἔζωσεν αὐτὸν μετὰ σιδηρᾶς ζώνης πιο νης. Καὶ καιόμενος, καὶ τὸ αἷμα ρέων ήχο Παραβάτη περιπατοῦντι. Καὶ ὅτε ἔφθασεν σαν πόλιν, πάλιν ἐπύρωσε σουβλία, καὶ τοὺς ὤμους αὐτοῦ· καὶ μετὰ τοῦτο ἐποίη σιδηροῦς· καὶ κατέπηξεν αὐτοὺς εἰς τὴ τοῦ ἁγίου. Εἶτα ἔπλωσεν αὐτὸν ἐπὶ τὴν ἔδησεν ἐκ τεσσάρων, καὶ ἐξέδειρε τὸ δὲ ἀπὸ τῶν ποδῶν ἕως τῆς κεφαλῆς. Καὶ μετὰ ταῦτα σταυρωθείς, καὶ ἥλοις τοὺς πόδας καὶ τ ἡλωθείς, ἐτελειώθη εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ μέχρι τῆς τελευταίας ἀναπνοῆς. Die undecima Apsæi. 32 Certamen sanctorum martyrum Aithalæ et Isti sancti ex regione Persarum fuere: et AithaΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. IA'. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Αειθαλ "Αψεϊ. Ἐκ τῆς χώρας τῶν Περσῶν ἐγένοντο

DECEMBER. Ὁ δὲ Αἰθαλὰς ἱερεὺς τῶν εἰδώλων ὑπάρχων las quidem idolorum sacerdos fdem Christi hunc ώσκει τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἀπὸ αἰτίας ης· Ἠσθένησε καὶ ἐνεθυμήθη ἀπελθεῖν εἰς ισκοπον τῶν Χριστιανῶν, ἵνα θεραπευθῇ. Καὶ ; ὑγίανεν. Εἶτα ἀπήρχετο εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν, ὺς συγγενεῖς αὐτοῦ διδάξῃ γενέσθαι χριστιαΚαὶ μαθὼν τοῦτο ὁ ἄρχων, ἐπίασεν αὐτὸν ψας τὰ ὠτία αὐτοῦ, ἐνέβαλεν εἰς φυλακήν. Ο ος "Αψεῖς ὑπῆρχε διάκονος· καὶ κρατηθεὶς καὶ καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, τιμωρεῖται ὡς. Εἶτα παραπέμπεται τῷ ἀρχιμάγῳ μετὰ του 'Λειθαλὰ. Ὁ δὲ ἀρχιμάγος εἰσάγει αὐτοὺς τὸν βασιλέα. Καὶ ἡρωτήθησαν παρόντος τοῦ άγου, καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως, καὶ κατηναγ σάν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν. Καὶ ἰδὼν αὐτοὺς λεὺς ὅτι οὐκ ἀρνοῦνται τὸν Χριστὸν, ἀπεκεφάαὐτοὺς. Καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν. in modum cognovit. Cum morbo laboraret,decrevit episcopum Christianorum adire, ut curaretur: quo facto statim convaluit: tum in patriam rediit ut propinquos ad Christianam religionem traheret. Quod ubi cognovit præfectus, comprehensum, auribusque mutilatum, in carcerem detruisit.Sanctus vero Apsæus diaconus comprehensus et ipse, Christumque professus, postquam acerbissime excruciatus fuisset, mittitur ad magorum principem una cum sancto Aithala. At magorum princeps illos ad regem intromisit: quo præsente, cum a rege interrogarentur atque adigerentur Christum abnegare, nec tamen ad id induci possent, capite obtruncati finierunt. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἡ τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Δανιὴλ τοῦ Στυλίτου τοῦ ἐν τῷ Ανάπλῳ. ος ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ ου· ἐγένετο δὲ ἀπὸ Μεσοποταμίας τῆς ΣυΠεντα της δὲ γενόμενος, ἀπῆλθεν ἐν μοναστη καὶ ἐγένετο μοναχός· Καὶ μετὰ τοῦτο παρο καὶ πρὸς τὸν μέγαν Συμεὼν τὸν Στυλίτην ολογήθη παρ' ἐκείνου· ἐκ Θεοῦ δὲ ἀποκαλύ ἦλθεν ἐν τῷ ᾿Ανάπλῳ. Καὶ ἀπέκλεισεν ἑαυτὸν · τῶν εἰδώλων, πολλούς πειρασμούς ὑπομεί πὸ τῶν δαιμόνων. Καὶ μετὰ τοῦτο ἀνῆλθεν ονα, καὶ ἐγένετο στυλίτης, καὶ οὔτε ψύχος, αῦμα, οὔτε ἄνεμος ἐνίκησεν αὐτοῦ τὴν καρτε Εποίησεν οὖν πολλὰ θαύματα· καὶ προεῖπε μπρησμούς τῆς πόλεως καὶ μεταλλαγάς. ήθη δὲ παρὰ πάντων· καὶ τοσοῦτον ἐγένετο στὸς, ὡς καὶ τὸν βασιλέα Λέοντα πρὸς αὐτὸν εσθαι χάριν εὐλῆς. Καὶ παρ᾽ ἐκείνου πολλὰ οχὴν ὠφελεῖσθαι, καὶ φιλάνθρωπον γίνεσθαι ταίουσιν. Οὕτω δὲ βιώσας ἐτελειώθη. ΙΒ' η του οσίου Πατρὸς ἡμῶν Σπυρίδωνος ἐπιστ κόπου Τριμιθοῦντος τῆς Κύπρου. ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Σπυρίδων, ἐγένετο ἐπὶ ταντίνου τοῦ βασιλέως, τὸν τρόπον ἁπλοῦς, αρδίαν ταπεινός. Ἐποίμανε δὲ πρόβατα. Καὶ και λαβών, καὶ θυγατέρα γεννήσας, ἐπεὶ ἐκείνη νεν, ἐγένετο ἐπίσκοπος· γέγονε δὲ καὶ θα. αργός. Καὶ γὰρ ἐν ἀβροχίᾳ προσηύξατο καὶ ι. Καὶ ἀπὸ λιμοῦ εὐθηνίαν ἐποίησε, καὶ ὄφιν αλεν εἰς χρυσοῦν· καὶ πάλιν τον χρυσὸν μετὰ ῆναι ἐνέχυρον, καὶ δανείσασθαι τὸν πτωχὸν, καὶ ,μετε ποίησεν εἰς ὄφιν, καὶ ἀπέλυσε· καὶ ποταμὸν ντα ἔστησεν· ἦλθε δὲ εἰς τὴν ἐν Νικαία σύνοδον κατήσχυνε τοὺς αἱρετικος γυνή δέ τις ἔδωκε υγατρὶ αὐτοῦ παρακαταθήκην· εἶτα ἀπέθανεν ἄτηρ αὐτοῦ, καὶ μὴ εὑρισκομένης τῆς παραἥκης, ἠρώτησεν ὁ γέρων τὴν νεκράν, καὶ PATROL. GR. CXVII. Eodem die 22 Commemoratio suncti Patris nostri Danielis Stylitæ in Anaplo. Hic in Mesopotamia Syriæ natus, Leone magno imperatore,cum annos quinque ageret, in monasterium profectus, monachus factus est. Postea perrexit ad magnum Simeonem Stylitam, qui et Danieli benedixit. Tum ex divina revelatione in Anaplum profectus, se in idolorum fano inclusit, multis molestiis a dæmonibus affectus. Postremo conscensa columna factus est Stylita: cujus constantiam, atque animi firmitatem nulla frigoris. nulla æstus, nulla ventorum vis frangere unquam potuit. Multa igitur miracula patravit, Urbisque incendia mutationesque prædixit, et omnibus charus fuit, atque ita admirabilis, ut Leo imperator ad eum accederet, ut ejus preces deposceret, a quo multa alia animæ utilia didicit, tum illud in primis, ut misericordem se erga delinquentes præberet. Hunc in modum exacta vita decessit. Die duodecima 24 Commemoratio sancti Patris nostri Spyridionis episcopi Trimithuntis in Cypro. Sanctus Pater noster Spiridion, Constantino imperatore, vir moribus simplex, corde demissus, oves pascebat. Defuncta uxore, ex qua fliam susceperat, episcopus ordinatus, insignis miraculorum patrator fuit: nam in maxima siccitate. precibus suis pluviam impetravit: in summa rei frumentariæ caritate,annonæ abundantiam intulit: serpentem in aurum convertit, rursusque aurum, postquam pauper eo oppignerato alimenta sibi comparavit, ad pristinam serpentis naturam revocavit, atque dimisit: flumen rapidissimum consistere fecit. Interfuit et Concilio Nicæno, et hæreticos confudit. Mulier quædam ejus filiæ depositum tradiderat: eaque exstincta, cum quæreretur depositum, interrogavit sanctus senex morinam

qum coupondena neam diegušt Haar stusprenge juin › derpacit no dyneine inapt ** "' antem piąta (UAPATID Nam Of aarrga jitlarga di un Romanm Perie excellerat, ‚nnituur a docens Gr ezOTUTAKUPAT afficiens idolarım Turas compellaret, and a rat anum Ma Ins, comprehenditur que libere confessnja acerbitate, qnibns 357 Christum ejurandum indam supplicia, sacro canit> mam suam Domino restituat. πολλὰς τὰς τιμ PODEM WEN-E ་ = --g -- ** T*. • LJ LITE si Zav = " T&E = H J = 上 = 1 137K = 扣 Die decuna erha 26 Certamen ☑ * Autentii, Eugeni. Mas Stri Quo tempore Maximianns, * Metelants *** ratores persecutionem adrerans Cartstinus. runt, sanctus Eostrating a Lovia turə tari sus, pluribusque cruciations ulertus,» terreis cum acutis clavis illius pections dikasihna tur ambulare,cum interim virņs “æteratur Ax-atius autem acerbissime tortus decoilatıır caput cum diu latuisset, tandem in arbore aren':ım est, cornice super eam stante, et zarrita „nuenm faciente. Sed et sanctus Mardarius innumery winjectus tormentis, nihil aliud in ore habebat, mam Christianus sum. Perforatis itaque talis, interw capite suspensus, posterioribus ejus membris is:1– latis, vivendi finem fecit. Porro sanctus Eugen.as lingua, et ambabus manibus mutilatis, postpran crura virgis confracta essent, exspiravit. At sanētus Orestes detecta, quam occultam gestabat, rade comprehensus, et super grabato ferreo candente impositus, ad Dominum migravit, Sanctus vero Eastratins post plura supplicia in caminum inge ctus, decessit. Eodem die 27 Certamen sanctæ Luciæ virginis. Lucia martyr Syracusis in magna Siciliæ insula nata, matrem sanguinis profluvio laborantem ad arbera Calanan dorit, ut a sancta martyre Agatha sorarstar, ki vanota martyr Agatha et Luciæ matrera satan, •; ¿» eadem Lucia prædixit, fore ut pro Chalata martyr,am sobiret. Quare domum reverum, facova na atas panjeribus distribuerunt. Red quoniam brzın tatem vervare studebat, ab eo, qui illam per um tibi jongere uxorem videbat, ad J = r Ý LaDO. LI VI-I immo: S ZX 1 SE.P vani F = 1 L. Masimas = mit In to. È Li.. 1- - 1 Erik:1 €22 7: 12E MOORE, I, TI vizate Cl ร = 13 =I a. the (7;. Si EYLEMT) , Tex. irt ◉3 3 TTKBEN, 21 kom. Tuluh û ¤; ) pinix = mɔia; dopei; si; ma T, đồ h "Abbysz tīk ija; Aomía; si; e^ Ή μέρτος Μερκία, ἐγένετο ἐπο Σικελι γάλης νήσου, ἐκ πόλεως Συρακούσης. Είχε ἀσθενοῦσαν τὸ τῆς αἱμορροίας πάθος. Κε βούσα αὐτὴν ἀπῆλθεν εἰς τὴν πόλιν και παρακαλέσῃ τὴν ἁγίαν μάρτυρα Αγαθην, ραπεύσῃ αὐτήν. Ἡ δὲ ἁγία μάρτυς Δη τὴν μητέρα τῆς Λουκίας έπεσκέψατο, τ αὐτῆς προεφήτευσεν, ὅτι μέλλει μαρτυρία Χριστοῦ. Υποστέλονται δέδεις τὸν οἶκον

DECEMBER. τον αὐτῶν ἔδωκαν τοῖς πτωχοῖς· ἐπεὶ δὲ præfectum delata est. Comprehensa itaque, cum ειν ἐσπούδαζεν, ὁ βιαζόμενος αὐτὴν πρὸς κατεμήνυσε τῷ ἄρχοντι τῆς πόλεως. Καὶ σα Αναγκάζετο ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν. κ ἐπείθετο, ἐκέλευσεν ὁ ἄρχων εἰς τὸ πορε τὴν ἀπενεχθῆναι. 'Αλλ' ἔμεινε Θεοῦ χάριτι καὶ ἐν τῷ τοιούτῳ τόπῳ· τοῦ Θεοῦ φυλάτε αὐτήν. Εἶτα ἀνῆψαν μεγάλην κάμινον, καὶ ιν αὐτὴν εἰς τὴν πυράν. Καὶ μὴ ἀδικη πεκεφαλίσθη παρ' αὐτῶν. Christum abnegare compelleretur,nec ad id faciendum adduci posset, jussit præfectus eam ad lupanar duci: sed divino præsidio pura intactaque in eo loco mansit, Deo illam custodiente. Postremo in accensam ingentem fornacem injecta, atque inde sine ullo detrimento egressa, ab ipsis decollata fuit. ΙΔ' τῶν ἁγίων μαρτύρων Θύρσου, καὶ Λευκίου, Δεκίου τοῦ βασιλέως Κομβρίκιος ὁ ἡγεμὼν μέγαν ἐκίνησε κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἐν τοῖς Νικομηδείας, χύνων τὰ τῶν Χριστιανών καθ᾿ ἑκάστην ὡς ὕδωρ. Λυπηθεὶς δὲ ὁ Λεύ ιστιανὸς ὑπάρχων, καὶ φοβούμενος τὸν Θεὸν, εἰς τὸν ἡγεμόνα, λέγων· Κύων ἀκόρεστε, ε ἐκχέεις τὸ τῶν ἀνθρώπων αἷμα ὥσπερ ιταναγκάζων αὐτοὺς προσκυνεῖν λίθους καὶ οχα καὶ ἀναίσθητα; Οργισθεὶς δὲ ὁ ἡγεμὼν, ἂν αὐτὸν καὶ ἔξεσε τὰς σάρκας αὐτοῦ. Εἶτα μισεν αὐτόν. Καὶ ὑπήντησε τῷ ἡγεμόνι ὁ ρσος, καὶ ὠνείδισεν αὐτῷ, ὡς ἐπιχαίροντι μασι τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἐκρατήθη καὶ καὶ ἐδέθη χεῖρας καὶ πόδας, καὶ ἐξεκεντήθη φθαλμούς, καὶ συνετρίβη τὰ σκέλη· εἶτα ἵνα σχισθῇ μέσον μετὰ τοῦ πρίονος· Καὶ Ο σχισθῆναι, καὶ διχοτομηθῆναι, παρέδωκε ήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ις τῶν ἁγίων μαρτύρων Φιλήμονος, Απολλω νίου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. οἱ ἅγιοι ἐγένοντο ἀπὸ Θηβῶν τῆς Αἰγύπτου, κλητιανοῦ τοῦ βασιλέως. Ήσαν δὲ ἅπαντες ταέξ. Ἐπεὶ δὲ ἐκρατήθησαν, εἷς ἐξ αὐτῶν ιενος Απολλώνιος, κληρικὸς ὤν, ἔδωκε να α τῷ φυλάττοντι αὐτοὺς Φιλήμονι τῷ κιθα καὶ παρεκάλεσεν αὐτὸν φορέσαι τὰ ἱμάτια καὶ ἀντὶ αὐτοῦ προσκυνῆσαι καὶ θῦσαι τοῖς ις. Ὁ δὲ Φιλήμων φορέσας τὰ ἱμάτια του Ιωνίου, ὅτε ἀπῆλθε θύσαι, ὡμολόγησε τὸν 5ν. Ὁ δὲ ἡγεμὼν, μὴ γνωρίσας αὐτὸν, εἶπεν. ατε τὸν κιθαριστὴν Φιλήμονα, ἵνα κιθαρίσῃ μελωδίᾳ πείσῃ τοὺς Χριστιανούς θῦσαι. Καὶ γνωρισθεὶς ὁ Φιλήμων ἐτιμωρήθη μετὰ τῶν · παρὰ τοῦ ἡγεμόνος. Ύστερον δὲ ἐπίστευσε ἡγεμὼν, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πάντες, καὶ μαθὼν ὁ Διοκλητιανὸς ἐτιμωρήσατο αὐτόν, μετὰ καὶ νοῦ τινος πλουσίου. Εἶτα δεσμήσας πάντας βαλὼν εἰς σάκκους, ἔῤῥιψεν ἐν τῇ θαλάσσῃ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἰς τῶν λειψάνων τοῦ ἁγίου Αῤῥιανού καιτῶν προτικτόρων. ὰ τὸ βασανίσαι τοὺς ἁγίους διαφόροις βασί 28 Certamen Die decima quarta. sanctorum martyrum Thyrsi, et Leucii. Decio imperante, cum Combricius præfectus, magna adversus Christianos mota persecutione, in partibus Nicomediæ sanguinem Christianorum in dies velut aquam effunderet, ægre id ferens Leucius vir Christianus Deumque timens, adiit præfectum, et, Canis inexplebilis, inquit, usquequo homiuum sanguinem velut aquam effundes, compellens illos adorare lapides et ligna, animo sensuque carentia? Ad hæc excanduit præfectus, raptumque in equuleum, et excarnificatum decollari jussit. Thyrsus vero obviam factus eidem præfecto, exprobravit, quod multo mortalium sanguine exhausto,nondum tamen animum suum explesset. Quare et hunc comprehensum, manibus, pedibusque revinctis, oculis transfixis, cruribusque contusis, mandavit serra medium secari. Sed antequam scinderetur, inque duas partes divideretur, animam tradidit. Eodem die 29 Certamen sanctorum martyrum Philemonis, Apollonii, et sociorum. Isti sancti, Diocletiano imperante, ex Thebis Agypti urbe orti, sex et triginta numero fuerunt. Cum autem comprehensi fuissent, unus ex eis, Apollonius nomine, clericus, data Philemoni citharistæ eorum custodi pecunia, rogavit, ut sumptis suis vestibus iret, ac pro se idola coleret, iisque sacrificaret. Sed Philemon sumptis Apollonii vestibus, dum sacra facturus iret, Christum confessus est. Quare praefectus hujus rei ignarus: Vocale, ait, citharistam Philemonem, ut citharam pulsans vocum suavitate delinitos Christianos ad sacrificandum idolis inducat. Agnitus igitur Philemon, a præfecto una cum aliis torquetur: demum præfectus ipse eum omnibus suis fidem Christi suscepit. Quod ubi rescivit Diocletianus, cruciari illum jussit cum Arriano quodam opulento homine: postremo vinetos omnes, et sacco inclusos, in mare projici mandavit. Eodem die 30 Inventio reliquiarum sancti Arriani, et protectorum. Postquam variis suppliciorum generibus in san-

MENOLOGII PARS II. δ Biolcimus animadvertisset, demisit sanctum & τοις ὁ Διοκλητιανός, ἐνέβριψε καὶ τὴν ἐ num cažemis constrictum in altissimam fo- νὸν εἰς βαθὺν βόθρον τῆς γῆς δεδεμένο vini, mulaque illam terræ aggere obstruxit: se- πασι τον βόθρον μετὰ τοῦ χώματος. Κι' densque pro tribunali, cœpit per jocum milites ἐπάνω τὸν θρόνον αὐτοῦ, καὶ ἐπέτρεψε τ compellare, et dicere: Videamus, an Christus στρατιώτας, λέγων· Ιδωμεν εἰ ἔλθοι εξε Arrian: veniat, eumque ex hac fovea educat. Vix Αριανοῦ, καὶ ἐκβάλῃ αὐτὸν ἐκ τοῦ μ autem sese in regiam receperat, et accubuerat, Καὶ ἀπελθὼν εἰς τὰ βασίλεια, ἔδραμεν ἐς cam lapides, et calenas, quas gestarat Arrianus, e νην αὐτοῦ, καὶ βλέπει τὰ σίδηρα, και τι lectulo suspensas, Arrianumque ipsum in eo jacen- έφορε: ὁ ᾿Αῤῥιανός, κρεμώμενα εἰς τὴν κ tem vidit. Quare perterritus imperator, ratus ipsum τὸν ᾿Αβξανὸν κείμενον ἐπ᾿ αὐτῆς· κα esse magum, et eum, et milites, qui cum ipso ὑπολαβὼν αὐτὸν μάγον εἶναι· τότε ἔξεσ crediderant, in mare projecit: quorum reliquias τῇ θαλάσσης μετὰ τῶν συμπιστευσάντων saccis quin que insutas delphines in Alexandriæ τιωτῶν. Καὶ οἱ δελφίνες λαβόντες τὰ littns deportarunt,quæ ab Arriani servis cognitæ, πέντε σάκκους ἐμβληθέντα ἐξήγαγον εἰς το honorifice in urbe Alexandria repositæ fuere. 'Αλεξανδρείας. Καὶ γνωρίσαντες αὐτὰ τ ᾿Αρριανοῦ κατέθηκαν αὐτὰ ἐν ᾿Αλεξανδρες Die decima quinta 88 Certamen sacrosancti martyris Eleutherii. Sacrosanctas martyr Eleutherius ex magna urbe Roma fuit, patre a pueritia orbatus; ab Anthia autemmatre fidem Christi edoctus, quam illa a magno apostolo Paulo acceperat. Eum Anicetus episcopus suscepit, Christianumque litteris institutum, clericum fecit. Mox diaconus et presbyter ordinatur, deinde Illyrici episcopus. Adriano autem imperante comprehensus, et gravissime tortus, in ardentem furnum præfecti jussu detruditur. Sed cum eum inde incolumen evasisse cerneret præfectus, credidit et ipse, et in furnum ingressus, ex eo illasus exivit. Tum vero præfectus decollatur una cum cæteris omnibus, qui in Christum crediderant. Sanctus autem Eleutherius a carnificibus gladio concisus, spiritum tradidit. IE' Αθλησις τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ελε Ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Ελευθέριος ἦν τ γαλοπόλεως Ρώμης. Νέος δὲ τὴν ἐλατ ἐγένετο ἐκ πατρὸς ὀρφανός· μητέρα δε τον ᾿Ανθίαν, παρ' ἐκείνης ἐδιδάχθη τὴν τῶ πίστιν, προδιδαχθείσης αὐτῆς ὑπὸ τὸ Παύλου τοῦ ἀποστόλου. Ὁ δὲ ἐπίσκους τοῦτον δεξάμενος, τὰ τῶν Χριστιανών κα ματα, καὶ ἐποίησε κληρικόν· εἶτε του διάκονος καὶ πρεσβύτερος, εἶτα ἐπίσκους· ρικοῦ· ἐπὶ δὲ Ἀδριανοῦ βασιλέως κα μωρεῖται ἰσχυρός. Εἶτα ἐναποῤῥίπτε ἐκπυρωθέντα, διατάξει τοῦ ἐπάρχου. Κι ὁ ἔπαρχος, ὅτι ἐξῆν δεν ὑγιὴς, ἐπίστε καὶ εἰσῆλθεν εἰς τοῦρνον, καὶ ἐξῆλθε θείς. Τότε ὁ μὲν ἔπαρχος ἀποκεφαλί ἄλλοι ἐπίστευσαν. Ὁ δὲ ἅγιος Ελευθέριος κατεκόπη τοῖς σπαθίοις ὑπὸ τῶν δημίων, καὶ οὕτως πνεῦμα. Die decima sexta 82 Certamen sancti marlyris Marini. Macrini imperatoris temporibus vixit iste nobilis senator. Cum autem florenti adhuc ætate esset, Christianæ dei causa comprehensus, adigebatur sacra idolis facere. Quod facinus exsecratus, in equuleo suspenditur, et gladiis discerpitur. Mox igni aduritur, in sartaginem ardentem injicitur, et in ferventem lebetem immittitur. Sed Dei beneficio ex his omnibus incolumis evadens, ad bestias, emissis in eum leonibus et ursis, damnatur: nulloque ab eis accepto damno, fanum idolorum ingredi compellitur, ut sacrificet. At ille ad imperatorem ait: Eamus ad templum idolorum. Quo dicto lætatus imperator, abiit cum toto populo. Sanctus vero oravit, dejectaque orando simulacra contrivit. Tunc indignatus imperator, jussit illum capite plecti: atque ita spiritum Domino tradidit, pro quo martyrium alacriter subiit. " ΜΠΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Ι είτε Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μα Ἐπὶ τῆς βασιλείας Μπαρίνου τοῦ βασ νεν οὗτος· εὐγενὴς δὲ ὑπάρχων, ἐγένετο κός· νέαν δὲ ἔγων τὴν ἡλικίαν, ἐκρατ στιανός. Καὶ ἠναγκάζετο ούσαι τοῖς τ ὃς οὐκ ἐπείθετο, ἐκρεμάσθη· καὶ μετὰ τὰ ἐξέετο. Εἶτα ἐτέθη ἐπὶ τοῦ πυρὸς, επι εἰς τήγανον καιόμενον, καὶ εὖθις εἰς λέξη ζοντα, καὶ ἐκ πάντων τούτων, τῇ τοῦ θε ἐξῆλθεν ὑγιής. Εἶτα ἀπελύθησαν ἐπ' τ λέοντες καὶ ἀρχτοι· καὶ ἐλυτρώθη ἐξ αιτί καζόμενος δὲ ἀπελθεῖν εἰς τὸν ναὸν τὰ καὶ θῦσαι, εἶπε πρὸς τὸν βασιλέα τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων. Ἐχάρη δὲ ὁ βασ ἀκούσας· καὶ ἀπελθὼν μετὰ τοῦ λαοῦ καὶ ηύξατο καὶ κατέπεσον τὰ εἴδωλα, και σαν. Τότε πικρανθείς ο βασιλεύς, αὐτὸν, καὶ οὕτω παρέδωκε τὸ πνεῦμα Κυρίῳ, δ' ὄν προθύμως ἐμαρτύρησε, τὰ

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Αγγαίου. DECEMBER. ἐγένετο ἐκ τῆς φυλῆς τοῦ Λευΐ· ἐγεν εἰς Βαβυλῶνα ἐπὶ τῆς αἰχμαλωσίας· ὅτε στοι ἀπήχθησαν οἱ Ἰουδαῖοι παρὰ τῶν Μερ τὴν αὐτὴν Βαβυλῶνα, τοῦ Θεοῦ τοῦτο συγ ντος διὰ τὰ εἰς αὐτὸν ἁμαρτήματα τοῦ λαοῦ. ὤν, ἦλθεν ἀπὸ Βαβυλῶνος εἰς Ἱερουσαλήμ· εφήτευσε μετά Ζαχαρίου ἔτη τριακονταέξ. ον δὲ οὗτοι οἱ προφῆται δ τε ᾿Αγγαῖος καὶ ὁ ς τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Χριστοῦ, ἔτι τετρα δομήκοντα. Ὁ δὲ ᾿Αγγαίος φανερῶς περὶ ιστροφῆς τοῦ λαοῦ προεφήτευσε. Καὶ εἶδεν ὴν καὶ τὴν οἰκοδομὴν τοῦ ναοῦ τοῦ ἐν Ἱε μ. Καὶ ἕτερα πολλὰ προειπών ἀπέθανε η πλησίον τοῦ τάφου τῶν ἱερέων ἐνδόξως λοπρεπῶς, ὡς ἐκεῖνοι, ἐπειδὴ καὶ αὐτὸς ἐκ τικοῦ γένους κατήγετο. ὑπῆρχε δὲ πολιὸς τα, στρογγύλον ἔχων τὸ γένειον· τιμώμενος των δι' ἀρετὴν, ὡς Θεοῦ ἔνδοξος και μέγας Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ τῆς μακαρίας Θεοφανοῦς, γυναικός Λέοντος ἀοιδίμου καὶ σοφωτάτου βασιλέως ἡμῶν ένου. Ικαρία δέσποινα Θεοφανώ, ὑπῆρχε τῆς ντινουπόλεως καὶ θρέμμα και βασίλισσα· γὰρ θυγάτηρ Κωνσταντίνου άλλουστρίου, ἰς βασιλέων τριῶν. Ἡ δὲ μήτηρ αὐτῆς ἐκατ ιννα, ἦν δὲ καὶ αὐτὴ στεῖρα, καὶ ἄγονος, ὡς ν Αννα ἡ μήτηρ τοῦ προφήτου Σαμουήλ. υκνῶς ἀπερχομένῃ, καὶ παρακαλοῦσα, μετὰ νς τὴν ἁγίαν δέσποιναν ἡμῶν Θεοτόκον, τὴν Βάσσου τιμωμένην συνέλαβεν ἐν γαστρὶ τὴν Θεοφανώ· καὶ γεννήσασα ἐξέθρεψεν ἐναρέἐξασα αὐτὴν καὶ γράμματα, καὶ ἐπεὶ Βασί. περιβόητος βασιλεὺς γυναῖκα ἐβουλεύσατο τῷ υἱῷ αὐτοῦ Λέοντι τῷ σοφωτάτῳ βασιλεῖ, αύτην κρείττονα μὴ εὑρὼν, δέδωκεν αὐτῷ Στεφθεῖσα δὲ καὶ βασιλεύσασα, ὅμως τῶν οὐκ ἐπελάθετο· ἀλλὰ τῆς συνήθους ἐχομένη καὶ ἐλεημοσύνης, ἐθεράπευε τὸν Θεὸν τὸν αὐτῇ μενον τὴν βασιλείαν οὐρανῶν. Εν ἡμέρᾳ Κυριακῇ λάξῃ μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων, ᾿Αβραάμ, Ἰσαάκ, καὶ Ἰακώβ, τούτων τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν ὁ μέγας ς ἐν τῇ βίβλῳ τῆς Γενέσεως, ἀκριβῶς ἔγραλίγα δὲ καὶ αὐτοὶ ἐξ αὐτῆς τῆς βίβλου δια ιεθα. Οὗτος ἀπὸ Χαλδαίας γέγονεν, ἀστρονό τρος εἶχε δὲ πατέρα εἰδωλολάτρην. Αὐτὸς ενοήσας, ὅτι οὐδὲ ἕν ἐκ τῶν εἰδώλων ἐστὶ ατακαύσας αὐτὰ, ἤκουσε παρὰ τοῦ ἀληθινοῦ Αβραὰμ, ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου, καὶ ἐκ τῆς μίας σου, καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου, δὲ εἰς γῆν, ἣν ἐγώ σοι δείξω. Αφῆκεν οὖν καὶ ἀνελάβετο τὴν γυναῖκα αὐτοῦ Σάραν, Eodem die 28 Commemoratio sancti prophetæ Aggæi. Hic ex tribu Levi fuit, Babylone in captivitate natus, cum Judæi a Persis in urbem Babylonem, captivi abducti sunt, Deo id permittente ob ea, quæ in ipsum populus ille admiserat scelera. prima autem ætate Babylone Hierosolyma venit, prophetavitque una cum Zacharia annos sex et triginta. Ambo isti propheta, Aggæus, scilicet, et Zacharias, incarnationem Christi antecesserunt annis quadringentis et septuaginta. Et Aggæus quidem apertissime prædixit reditum populi,viditque ipse jacta jam templi Hierosolymitani fundamenta. Cumque alia multa prophetasset, mortuus est, et sepultus apud sepulcrum sacerdotum cum pompa et honore, quemadmodum et illi, cum et ipse ex genere sacerdotali esset. Erat autem Aggæus canis capillis, mento rotundo, ob virtutes suas ab omnibus in summa existimatione habitus, velut insignis et magnus Dei propheta. Eodem die 34 Commemoratio Beatæ Theophanus uxoris Leoclarissimi ac sapientissimi imperatoris nonis stri. Beata domina Theophano Constantinopolitana urbis et alumna et imperatrix, Constantini illustris viri, ac cum tribus imperatoribus propinquitate conjuncti filia, matrem habuit Annam, quæ stee rilis erat, et infecunda, ut Anna illa Samuelis prophetæ mater. Sed cum assiduis una cum viro suo precibus sanctam dominam nostram Deiparam, quæ in æde Bassi colitur,sollicitaret,concepit sanctam Theophano, genitamque ingenue educavit, et liberalibus disciplinis instituit. Cum vero Basilius celebris imperator filio suo Leoni sapientissimo imperatori uxorem quæreret, hac meliorem non inveniens,illam ei in matrimonium collocavit. Coronata itaque, et imperatrix declarata, non tamen pauperum curam abjecit; sed consuetas virtutes et eleemosynæ studium retinens, Deo inservivit, a quo cœleste regnum consecuta est. Die dominica 85 Quando occurrit commemoratio sanctorum Patrum Abraham, Isaac, et Jacob. De his sanctis patribus nostris magnus Moyses in Geneseos libro accurate scripsit. Nos tamen ex eodem libro pauca de iisdem dicemus.Abraham ex Chaldæa fuit, astronomiæ peritissimus, patre idololatra natus: cum autem cognovisset nullam in idolis esse divinitatem, atque idcirco simulacra combussisset,audivit Deum verum sibi dicentem: • Abraham, egredere de terra tua,et de cognatione tua, et de domo patris tui, et veni in terram quam monstravero tibi.» Qui statim omnibus valere jussis, assumptaque uxore sua Sara, et Lot fratr

MENOLOGII PARS II. fliner gentes est,sequens Deum, eumque καὶ τὸ ἀνεψιόν αὐτοῦ Λώτ, καὶ ἐξενιτια ums für jederat modo, ejusque mandata exciMIMIS CHILI autem Isaacum jam senex. Quem mous bas præcepit,ut illum immolaret: videns. que sus obedientiam, a cæde Isaaci abstinere „music, Isaac autem genuit Jacob. Quorum memorsum facimus ante nativitatem Christi, quod ex iis Christus secundum carnem natus est. Die decima septima 16 Certamen sanctorum trium puerorum, Ananiæ, Asariz, et Misaelis. Sancti tres pueri ex urbe Jerusalem fuere, filii Ezechiæ regis Judæorum,qui ausus est dicere Deo, λουθῶν τῷ Θεῷ, βλέπων αὐτὸν ὡς ἐ προστασσόμενος ὑπ' αὐτοῦ. Ἐγέννητ ἐν γήρα. Καὶ δοκιμάζων αὐτὸν ὁ θεός τ σφάξαι αὐτόν. Καὶ ἰδὼν αὐτὸν ὑπακούοντα, Ὁ δὲ Ἰσαὰκ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ. Ὧν τι ἐπιτελοῦμεν, πρὸ τῆς Χριστοῦ γεννήσεως, νηθῆναι κατὰ σάρκα τὸν Χριστὸν ἐξ αὐτῶν ΜΙΝΙ ΤΟ ΔΙΤΩ. IZ Αθλησις τῶν ἁγίων τριῶν παίδων, ὁ Αζαρία, καὶ Μισαήλ. Οἱ ἅγιοι τρεῖς παῖδες ἐγένοντο ἀπό 1 τῆς πόλεως, υἱοὶ Εζεκίου τοῦ βασιλίας se custodisse quæ placita erant in conspectu ejus; Οστις Εζεκίας ἐτόλμησεν εἰπεῖν τῷ θε camque ad mortem agrotaret,et penitentiam ageret, vitam sibi ad quindecim annos prorogari impetravit. Isti igitur, expugnatis a Nabuchodonosor Assyriorum rege Hierosolymis, abducti sunt Babylonem captivi: ubi ob virtutem facti sunt principes regionis illius. Sed postea recusantes statuam auream, quam rex fecerat, adorare, in caminum injecti fuerunt, quos descendens angelus incolumet servavit. Quamobrem rex et pueros honoravit, es Deum cœli magnum confessus est. Sed cum rex alter successisset, videns tres sauctos pueros in Deum credentes,mandavit illos decollari: cumque decollarentur, alter alterius caput excepit, et postremus Daniel amputatum Anania caput suscepit: atque ita vitam finierunt. Eodem die τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ἀσθενήσας νάτου, εἶτα μετανοήσας, ἔλαβε προσθήκε καπέντε. Τῆς δὲ Ἱερουσαλὴμ ὑπὸ τοῦ Ασσυρίων Ναβουχοδονόσορ πολιορκηθέα αιχμάλωτοι εἰς Βαβυλῶνα. Καὶ διὰ: αὐτῶν, ἐγένοντο ἄρχοντες τῆς χώρας Η μὴ πεισθέντες προσκυνῆσαι τὴν χρυσίν εποίησεν ὁ βασιλεὺς, ἐνεβλήθησαν εἰς τ κατέβη ἄγγελος, καὶ διεφύλαξεν αὐτοὺς ὁ βασιλεὺς ἐτίμησε καὶ τοὺς παῖδας· και καὶ τὸν Θεὸν τοῦ οὐρανοῦ μέγαν εἶναι. σιλεὺς ἕτερος, καὶ εὑρὼν τοὺς ἁγίου;: πιστεύοντας εἰς τὸν Θεὸν, ἀποκεφαλισ προσέταξε. Καὶ δεξάμενος ἕτερος τοῦ ἐν Ο φαλὴν, ἔσχατος δὲ ὁ Δανιὴλ τοῦ ᾿Αντι θησαν. 37 Certamen sancti Danielis prophetæ. Iste sanctus Daniel eamdem cum tribus pueris captivitatis fortunam passus, Hierosolymis Babylo - nem abiit. Prophetavit autem annis sexaginta, Christique nativitatem antecessit annis quadringentis sexaginta, vir continens, et jejunans, nullumque cibum præter legumina degustans. Quare Dei amorem sibi conciliavit,a quo missus angelus, occulta illum mysteria edocuit.Somnia itaque regis solvit ac interpretatus est, deque singularum gen - tium regnis, Medorum, scilicet, Assyriorum, Persarum, Macedonum, et Romanorum, prophetavit; quodque omnia regna dissolvenda forent,et Romanorum, Christianorumque imperium obtenturum, Christo in æternum regnante. Demissus autem in lacum leonum, illæsus inde evasit, et a rege Balthasare filii loco honoratus. Postremo ab Attico rege cum tribus pueris decollatus fuit. Eodem die 38 Certamen sancti martyris Bacchi Junioris. Ex regione Palæstinæ fuit iste, Irene et Constantino imperantibus, Christianos parentes, proavosque habens, sed ejus pater a dæmonibus seductus ad impuram Saracenorum sectam transiit, et HaΤῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου Δανιὴλ τοῦ 1 Οὗτος ὁ ἅγιος Δανιήλ μετὰ τῶν ᾐχμαλωτίσθη. Καὶ ἀπῆλθεν ἀπὸ 1 Βαβυλώνα· καὶ προεφήτευσεν ἔτη ἐξ έλαβε δὲ τὴν γέννησιν τοῦ Χριστοῦ ἐ ἐξήκοντα. Εγένετο δὲ ἀνὴρ σώφρων μὴ γευόμενος τροφῆς ἄλλης, εἰ μὴ τοῦτο ἡγαπήθη παρὰ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ὁ λος, καὶ ἐδίδαξεν αὐτὸν τὰ ἀπόκρυφα. ὀνείρους τοῦ βασιλέως ἔλυσε, καὶ ἡ περὶ τῶν βασιλειῶν ἑκάστου ἔθνους, συρίων, Περσῶν, Μακεδόνων, Ρωμα τευσε· καὶ ὅτι καταλυθήσονται πᾶσα καὶ κρατήσει ἡ βασιλεία τῶν Ρωμα Χριστιανῶν αὐτοῦ Χριστοῦ βασ αἰῶνος. Ἐβλήθη δὲ εἰς λάκκον τῶν ἐξῆλθεν ὑγιής· καὶ ἐτιμήθη ἴσα τοῦ βασιλέως Βαλτάσαρ. Ὕστερον δὲ ἀπει Αττικοῦ βασιλέως μετὰ τῶν τριῶν παι Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ' “Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βάκχε Ἐκ τῆς χώρας τῆς Παλαιστίνης ἐπὶ τῆς βασιλείας Εἰρήνης και Κωνσ δὲ οἱ γονεῖς αὐτοῦ ἐκ προγόνων Χρι πατὴρ αὐτοῦ ὑπὸ δαιμόνων πλανηθείς τ

DECEMBER. τηνῶν μετετέθη αἰσχρὰν πίστιν καὶ ἐμεγά· garenicæ superstitioni addictus, septem pueris,quos Εποίησε δὲ παιδία ἑπτά· καὶ ἀνέτρεφεν ἐπὶ τῇ ὁμοία κακῇ πίστει· εἶτα ἀπέθανε. κατελείφθησαν τὰ παιδία μετὰ τῆς μητέρος ν. Ἐξ ὧν ὁ εἷς Γελάσιος καλούμενος, τὰ όλυμα κατέλαβεν. Εἶτα ἦλθεν εἰς τὴν λαύραν γίου Σάβα, καὶ γίνεται μοναχός. Βάκχος όνοις. Καλῶς πολιτευσάμενος, ἀπεστάλη παρὰ γουμένου φυγεῖν, ἵνα μὴ νοηθῇ, ὅτι Σαρακηνόν ττισε. Καὶ ἐλθὼν εἰς τὰ οἰκεῖα, τοὺς μὲν πέντε οὺς ἐβάπτισεν· ὁ εἷς δὲ μὴ βαπτισθείς, ἐλοιδὲν εἰς τὸν Βάκχον εἰς τὸν ἀμηρᾶν. Καὶ ὁ ᾶς ἀπεκεφάλισεν αὐτόν. Καὶ οὕτως ἐτελειώθη. susceperat, eadem prava fide imbutis, interiit, relictis pueris cum eorum matre: ex quibus Gelasius Hierosolyma profectus, lauram Sancti Sabæ petiit, et monachus factus est, assumpto Bacchi nomine. Cumque sancte vixisset, a monasterii præfecto die missus fuit, ne rescirent Saraceni, quod illum baptizasset. Qui domum reversus, quinque fratres baptizavit. Sed qui unus eorum Baptismum susci pere recusaverat, ad Ameram Bacchum detulit. Ameras autem illum decollari jussit, atque ita decessit. IH' τη τοῦ ὁσίου πατρὸς ἡμῶν, καὶ ἱεράρχου Φλώρου. * τῆς βασιλείας Ιουστίνου τοῦ Νέου, καὶ Τιβε καὶ Μαυρικίου ἦν οὗτος ὁ ἅγιος Φλώρος· ἔχων α Φλῶρον καὶ αὐτὸν καλούμενον, καὶ μητέρα ζομένην Εὐφηρίαν· ἐδίδαξαν δὲ αὐτὸν οἱ γονεῖς καὶ τὴν τῶν Ἑλλήνων γραφήν, καὶ τὴν τῶν πανῶν· εἶτα ἐγένετο νοτάριος τῶν βασιλέων πατρίκιος. Καὶ λαβὼν γυναῖκα, ἐποίησε καὶ ς. Αποθανούσης δὲ καὶ τῆς γυναικὸς, καὶ τῶν ων ἐκ τῆς λοιμικῆς νόσου, αὐτὸς λυπηθεῖς, καὶ τὴν εὐρών, ἵνα σωθῇ, ἀπῆνθεν εἰς ἔν τῶν κτη ν αὐτοῦ ἐν τῷ ἀνάπλῳ, καὶ ἐκαθέσθη. Εἶτα διὰ πολλὴν ἀρετὴν αὐτοῦ ἐπίσκοπος προχειρίζεται οῦ. Ἐν αὐτῇ δὲ τῇ ᾿Αμισῷ ἀπελθῶν, καὶ καλῶς ταπιστευθὲν αὐτῷ ποίμνιον ποιμένας καὶ διδάξας τὸν ὀρθῶς περιπατεῖν καὶ ὁρθοδόξους, καὶ ποιεῖν εοῦ τὰ θελήματα καὶ τὰς ἐντολὰς, ἐκοιμήθη· ιτουργών ἕως τῆς σήμερον ἐν τῷ τάφῳ αὐτοῦ. ΙΘ' σις τῶν ἁγίων μαρτύρων Πρόμου, Αρεως, καὶ Ἑλία. :οι μὲν Αἰγύπτιοι ὑπῆρχαν τὸ γένος, Χρίστιανοί ῆλον δὲ ἔχοντες θεϊκόν, ἀπήρχοντα εἰς τὰς ᾶς, καὶ ἐπεσκέπτοντο τοὺς ὑπὲρ Χριστοῦ ντας ἁγίους μάρτυρας, καὶ ἐθεράπευον. θον δὲ καὶ εἰς τὴν χώραν τῆς Κιλικίας, καὶ οντες εἰσελθεῖν εἰς Ασκάλωνα τὴν πόλιν, ἐκρααν εἰς τὴν πύλην παρὰ τῶν φυλάκων, ἀνβαρβάρων καὶ ἀγρίων, νομισάντων, ὅτι προς εἰσι. Καὶ παρεδόθησαν τῷ ἄρχοντι Φιρμιλιανῷ. δὴ δὲ παρέστησαν αὐτῷ, καὶ ἐρωτηθέντες Χριοὺς ἑαυτοὺς ὡμολόγησαν, τιμωροῦνται καὶ βασα και ἰσχυρῶς. Καὶ ὁ μὲν ᾿Αρης πρότερον μυρίοις οις τιμωρηθείς, ὕστερον διὰ πυρὸς ἐτελειώθη· ἅγιος Πρόμος, καὶ αὐτὸς πολλὰ ἐξετασθεὶς, τὸν Χριστὸν μὴ ἀρνησάμενος, ἀπεκεφαλίσθη. τοῦτο δὲ καὶ ὁ ἅγιος Ηλίας πολλὰ βασανισθείς τὴν κεφαλὴν ἀπετμήθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ σις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Τιμοθέου τοῦ δια κόνου. όθεος ὁ ἱερομάρτυς ὑπῆρχε μὲν ἐν Μαυριτα Die decima octava. 39 Commemoratio sancti Patris nostri Flori pontificis. Temporibus Justini Junioris, Tiberii, et Mauricii imperatorum, claruit iste sanctus Florus, patre itidem Floro, et matre Euphemia natus, a quibus tum Græcorum, tum Christianorum disciplinis institutus,notarius imperatorum factus est: deinde in patriciorum ordinem cooptatus, uxorem duxit, filiosque procreavit. Sed uxore,ac filiis peste consumptis, ipse contristatus, occasionem consulendi saluti suæ arripiens, sese in quemdam agrum suum,qui in Anaplo erat, recepit. Deinde ob vites sanctitatem episcopus Amisi ordinatus, cum ibi creditum sibi gregem recte gubernasset, populumque optimos mores, rectamque fidem docuisset, atque ad explenda Dei mandata excitasset, obdormivit, miraculis ex ejus sepulcro usque in præsentem diem manantibus. Die decima nona 40 Certamen sanctorum martyrum Promi, Arei et Elie. Isti genere quidem Ægyptii, sed professione Christiani, divino zelo incensi, eos qui in carceribus pro Christo detinebantur, sanctos martyres adibant, eisque quæ ad tuendam vitam necessaria erant, suppeditabant. Profecti igitur in Ciliciam, Ascalouam postea urbem ingressuri, a portæ custodibus, barbaro hominum agrestique genere, comprehenduntur tanquam proditores, et ad Firmilianum præsidem adducti, ab eoque interrogati, Christianos se esse professi sunt. Quare flagris sævissime cæduntur: et Areus quidem innumeris primum tormentis excruciatus, igni demum traditus decessit. Sanctus vero Promus pluribus tentatus, semperque in Christi fide constans, capite plexus est. Postremo sanctus Elias multifariam tortus, gladio et ipse capite obtruncatus fuit. Eodem die 41 Certamen sancti martyris Timothei diaconi. Timotheus sacromartyr in Mauritaniæ regione

MENOLOGII PARS II. ortus, atque ab ejusdem loci episcopo diaconus νίᾳ τῇ χώρᾳ ἐχειροτονήθη δὲ παρὰ τοῦ ἐπα illius Ecclesiæ ordinatus,cum Christi fidem, calorumque regnum populum doceret, multosque baptizaret, Græcorumque errorem falsitatis convince - ret,comprehenditur ab idololatra regionis præfecto: multumque tortus et excruciatus, in carcerem conjicitur, fame sitique conficiendus. Cumque induci nequiret, ut, Christo ejurato, impuris dæmoniis sacrificaret, in succensum ingentem rogum injicitur: ubi cum gratiarum actione psallens, et orans, spiritum Domino tradit. Pretiosæ autem ejus reliquim in ipsa Mauritaniæ regione a fdelibus piisque viris ad gloriam Christi Dei nostri depositæ fuerunt. ἐπισκόπου διάκονος τῆς ἐν τῇ χώρᾳ ἐκκλησία Διδάσκων δὲ τὸν λαὸν τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, α τὴν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν, καὶ διὰ τοῦτο πολλὰς βαπτίζων, καὶ τὴν τῶν Ἑλλήνων πλάνην ὡς ἐπὶ διαβάλλων, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ τῆς χώρας ἄρχ της, εἰδωλολάτρου ὄντος. Καὶ πολλὰ τιμωρηθεί καὶ βασανισθείς, καὶ ἐν φυλακαῖς ἀποκλεισθείς, κα λιμῷ καὶ δίψει ταλαιπωρηθεὶς καὶ μὴ πισθεὶς το νήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ θῦσαι τοῖς ἀκαφές δαίμοσι, τέλος, γενομένης πυρᾶς μεγάλης, με ἐνεβλήθη· Ἔνθα καὶ εἰσελθὼν. καὶ εὐχαρισ ψάλλων, καὶ προσευχόμενος, παρέδωκε το πνε τῷ Κυρίῳ. Τὰ δὲ ὑπολειφθέντα τίμια λείψανα είν κατετέθησαν ἐν αὐτῇ τῇ χώρᾳ Μαυριτανίας, ὑπὸ πιστῶν καὶ ὐλαβῶν ἀνδρων, εἰς δόξαν Χριστοῦ τοῦ θε ἡμῶν. Eodem die 42 Certamen sancti Polyeucti Cæsareensis. Polyeuctus martyr Cæsarea claruit. Quod autem Christianus esset, Christumque prædicans, ejus fide omnes imbueret, pluresque Græcorum ab errore ad pietatem traduceret, apud præfectum Cæsarca delatus,ab eo missis militibus comprehenditur, et in custodiam detruditur, addito ad carceris custodem mandato, ut ipsum arcte custodiret. Cum vero præfectus a publicis negotiis vacaret, misit qui sanctum e carcere eductum suo tribunali sisteret: aggressusque eum ad Christum ejurandum,et idolis sacrificandum inducere, cum operam perdidisset, primum quidem jussit totum illius corpus unguibus ferreis excarnificari, tum dentes ei evelli: postremo in succensam ingentem fornacem illum projici: ubi gaudens et lætus spiritum Domino tradidit. Die vicesima Ο Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πολυεύκτου της Καισαρεία. Ὁ μάρτυς Πολύευκτος ὑπῆρχεν ἐν Καισαρείς Χριστιανὸς δὲ ῶν, καὶ τὸν Χριστὸν κηρύττων, κα πάντας διδάσκων τὴν εἰς αὐτὸν πίστιν, καὶ πολίτη τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τῆς πλάνης ἐπιστρέφων ἐπ' τ εὐσέβειαν, ἐλοιδορήθη εἰς τὸν ἄρχοντα της πόλη Καισαρείας. Ο δὲ ἄρχων αποστείλας στρατιω ἐκράτησεν αὐτὸν, καὶ ἔβαλεν εἰς φυλακήν, της γείλας τῷ δεσμοφύλακι ἀσφαλῶς τηρεῖν αὐτόν. δὲ εὐκαίρησεν ἀπὸ τῶν πραγμάτων, πέμψας εἰς φυλακήν, ἤγαγε τὸν ἅγιον ἔμπροσθεν αὐτοῦ, τ κατηνάγκασεν αὐτὸν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, το θύσαι τοῖς εἰδώλοις. Ὁ δὲ μὴ πεισθεὶς πρῶτον ξέεται ὅλον τὸ σῶμα μετὰ σιδηρῶν ὀνύχων. [- ἐκριζονται τοὺς ὀδόντας· καὶ τότε γενομένης και νου μεγάλης, ἐνεβλήθη εἰς αὐτὴν χαίρων, καὶ ἐγ λόμενος καὶ οὕτως παρέδωκε τὸ πνεῦμα αὐτοῦ Κυρίῳ. Κ' 48 Certamen sacrosancti martyris Ignatii patriar- Αθλησις τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ἰγνατίου πατρι chæ Antiochiæ magnæ. χου τῆς μεγάλης Αντιοχείας. Τραϊανὸς ὁ βασιλεὺς ἀπήρχετο πρὸς τὸ πολιτι σαι τοὺς Πάρθους. Καὶ διερχόμενος εἰς ᾿Αντιόχεια τῆς Συρίας ἔμαθε περὶ τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου, στ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων ποιεῖ Χριστιανούς. Καὶ ἐτι στείλας, εὐθὺς ἐκράτησεν αὐτὸν, καὶ ἀπέκλεισα Trajanus imperator suscepta in Parthos expeditione, cum in urbe Syriæ Antiochia versaretur, cognovit multos Græcorum a sancto Ignatio Christianos fieri.Misit ergo,et comprehendit eum, et in carcerem detrusit:mos e custodia eductum,mandavit Romam perduci, ut a bestiis devoraretur. τα έκβαλὼν κατεδίκασεν αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς α Quare decuriæ militum traditur, Romam deportandus: a quibus initinere pessime acceptus. Romam tandem adducitur, ac Senatui sistitur. At Senatus de imperatoris mandato illum ad bestias damnavit. Id autem et sanctus optaverat, Deum rogans, ut a bestiis devoraretur, ac velut panis mundus Deo appareret; quod et contigit. Fuit Ignatius sanctorum apostolorum successor, et sancti Joannis Theologi discipulus. μην, ἵνα καταφάγωσιν αὐτὸν τὰ θηρία. Ὅθεν της ἔδωκεν αὐτὸν δέκα στρατιώταις, ἵνα ἀπαγάγωσι αὐτὸν εἰς Ρώμην· οἵτινες κατὰ τὴν ὁδὸν πολλά και ἐνεδείξαντο εἰς αὐτόν. Καὶ τελευταῖον ἀπαγαγόντ εἰς Ρώμην, παρέδωκαν τῇ συγκλήτῳ. Ὁ δὲ ο κλητος, κατὰ τὴν γραφὴν τοῦ βασιλέως, παρέδω αὐτὸν θηρίοις· τοῦτο γὰρ ηὔχετο καὶ ὁ ἅγιος θηρίων βρωθῆναι, ἵνα ὡς ἄρτος καθαρὸς φανεί τ Θεῷ. Οπερ καὶ γέγονεν. Ἐν δὲ διάδοχος ὁ ἄγ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, μαθητὴς τοῦ ἁγίου Ἰωάννο τοῦ Θεολόγου.

DECEMBER. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Εὐγενίου, καὶ Μακαρίου. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου ἦλθον οὗτοι οἱ ἅγιοι, καὶ ἔστησαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ, καὶ εἶπον αὐτῷ· Ασεβέστατε καὶ παράνομε, διὰ τί εκτέλιπες τὸν ἀληθινὸν Θεὸν, καὶ προσῆλθες τοῖς ἱκαθάρτοις δαίμοσιν; Ὁ δὲ πικρανθεὶς, ἐνέβαλεν αὐτ τοὺς εἰς λάκκον, ὅπου ἦταν ἑρπετὰ πολλὰ, ὄφεις καὶ σκώληκες, καὶ λοιπὰ εἴδη θηρίων. Καὶ διαφυλαχθὲν - τας ἐξ αὐτῶν ἀβλαβεῖς, δεσμίους παρέπεμψεν εἰς τὴν χώραν τῆς Μαυριτανίας εἰς πόλιν λεγομένην Ανδηδόνα. ᾿Αλλὰ τοὺς ἐν τῇ πόλει ἐκείνῃ ἀνθρώπους εἰδωλολάτρας ὄντας καταφωτίσαντες, καὶ διά φορα ποιήσαντες θαύματα, καὶ ἔσχατον πάντων τὸν ἐν τῷ ὄρει καταμένοντα δράκοντα, καὶ πολλοὺς καὶ ταβλάπτοντα, διὰ προσευχῆς ἀποκτείναντες, πολ λοὺς ἔπεισαν πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ. Εἶτα ἐν ἀνέσει διάγοντες, κατά διαφόρους καιρούς, ἐν εἰρήνῃ τὰς αὐτῶν παρέδωκαν ψυχὰς, ἀπολαβόντες τὸν ὑπὲρ τῆς ὁμολογίας τοῦ Χριστοῦ στέφανον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βονιφατίου. Οὗτος ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ δοῦλος ὑπῆρχε γυναικός τινος ὀνόματι Αγλαΐδος, θυγατρός Ακακίου τοῦ ἀνθυπάτου Ῥώμης. Όμως δὲ δοῦλος ὤν, τῇ κυρίᾳ αὐτοῦ συνεφθείρετο εἰς σωματικὴν μίξιν. Ην δὲ μέθυσος, ἀλλὰ ἐλεήμων· ὁμοίως καὶ ἡ κυρία αὐτοῦ καὶ ἐλεήμων καὶ φιλομάρτυς. Ἐν μία οὖν τῶν ἡμερῶν εἶπε τῷ Βονιφατίῳ· Εἰ ἤθελες, εἶχες ἀπελθεῖν εἰς τὴν ᾿Ανατολὴν, ὅπου μαρτυροῦσιν οἱ ἅγιοι, καὶ κομίσαι λείψανα ἁγίων, ἵνα ἔχωμεν αὐτὰ εἰς ψυχικὴν σωτηρίαν. Ὁ δὲ Βονιφάτιος λέγων εξπεν· Ἐὰν φέρω τὸ ἐμὸν λείψανον, τί; Ἡ δὲ γελάσασα, καὶ μέθυσον αὐτὸν εἰποῦσα, ἀπέστειλε. Καὶ ἀπελθὼν μετὰ δούλων δώδεκα, καὶ χρυσίου πολλοῦ εἰς Κιλικίαν, ὅπου ἐβασανίζοντο οἱ ἅγιοι, ἔστη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος, καὶ ὡμολόγησε τὸν Χριστόν. Καὶ βασανισθείς, ἀπεκεφαλίσθη. Τὸ δὲ λείψανον αὐτοῦ ἀνακομισθὲν παρὰ τῶν συνδούλων αὐτοῦ, ἀπεδόθη τῇ κυρίᾳ αὐτοῦ, καὶ ἐτάφη παρ' αὐτῆς ἐντίμως. ΚΑΙ Eodem die. 44 Certamen sanctorum martyrum Eugenii, et Macarii Imperante Juliano Apostata, venerunt hi sancti, et coram illo stantes dixerunt: Impie et inique, cur verum Deum deseruisti, et ad impuros dæmones te adjunxisti? Quibus verbis ille excandescens, in lacum eos projici jussit, multis serpentibus ac variis ferarum speciebus plenum. Sed cum inde illæsi evasissent, vinctos in regionem Mauritani relegavit in urbem Andedonem: ubi incolas idololatras illuminarunt, diversa miracula patrantes: ac novissime draconem, qui in monte manebat, multisque damnum inferebat, precibus interficieutes, complures ad Christi fidem traduxerunt. Postremo quietam et tranquillam vitam degentes, diversis temporibus in pace animas suas tradiderunt, coronam pro Christi confessione recipientes. ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ιουλιανής. Ἰουλιανὴ ἡ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἀμὸ τῆς πόλεως Νικομηδείας. Πλουσίων δὲ ὄντων τῶν γονέων αὐτῆς, ἐμνηστεύθη Ελευσίῳ τῷ συγκλητικῷ, ὅστις ἐβούλετο ποιῆσαι τὸν γάμον. 'Αλλ' ἡ ἁγία οὐ κατεδέξατο, εἰποῦσα, Ἐὰν μὴ γένηται τῆς πόλεως ἔπαρχος, ανδρα αὐτὸν οὐκ ἔχω. ᾿Αλλὰ καὶ τούτου γενομένου, πάλιν εἶπεν, ὅτι Ἐὰν μὴ γένηται Χριστιανός, οὐ λαμβάνω αὐτόν. Ακού. σας δὲ ταῦτα ὁ πατὴρ αὐτῆς, ἐλυπήθη, καὶ κατ· ηνάγκασε μᾶλλον αὐτὴν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, καὶ λαβεῖν τὸν ἄνδρα αὐτῆς, ὡς δὲ οὐκ ἔπεισε, τότε παρέδωκε κατὰ τοὺς νόμους εἰς ἐξέτασιν καὶ βάσα νον τῷ μνηστήρι αὐτῆς, καὶ ἐπάρχῳ. Ὁ δὲ ἔπαρ Eodem die 45 Certamen sancti martyris Bonifacii. Hic, Diocletiano imperatore, servus Aglaidis filiæ Acacii proconsulis Romæ fuit, simulque heræ sum consuetudine concubituque, velut ebrius,fruebatur. Erant tamen ambo animo in pauperes propensissimo; ac præsertim Aglais summo martyres amore prosequebatur. Quadam igitur die dixit Bonifacio, ut, si ita videretur, iret in Orientem, ubi sancti martyrium subibant,indeque sanctorum reliquias deferret, quas apud se ad animæ salutem retineret. Cui Bonifacius: Quid? si meas ipse reliquias deferam? Risit ad hæc Aglais,eumque ebrium compellans dimisit. Ille igitur cum duodecim servis multoque auro in Ciliciam profectus, ubi sancti torquebantur, ultro se præfecto sistens, Christum professus est. Quare acerbissime tortus, decollatur: cujus reliquiæ ab ejus conservis translatæ, dominæque ipsius traditæ, honorifice ab eadem sepulta sunt. Die vicesima prima 40 Certamen sancta martyris Juliana. Juliana martyr, Maximiano imperatore, ex urbe Nicomedia fuit, locupletibus parentibus nata. Cum autem Eleusio senatorii ordinis viro desponsa esset, jamque nuptiæ a sponso adornarentur, Juliana ne gabat se eum velle, nisi urbis præfecturam adipisceretur: quam cum ille assecutus esset, rursus ait Juliana: Nisi Christianus flat, me nequaquam ducet uxorem. Quamobrem pater id ægre ferens, cœpit sollicitare filiam, ut a Christo descisceret, viroque suo nuberet. Recusantem tradidit sponso suo et præfecto, ut ex legibus quæstioni tormentisque subjiceretur. Præfectus igitur totum ejus corpus e capillis suspensum lacerari jussit, cutemque

MENOLOGII PARS II. capitis detrahi: mox illam in ignem injici; demum λος ἔξεσεν ὅλον τὸ σῶμα αὐτῆς, καὶ ἀπὸ τῶν τριχών decollari cum multis aliis,qui ejus causa fidem susceperant. Eodem die 47 Certamen sancti martyris Themistoclis. Sanctus iste Themistocles, Decio imperatore, ex regione Lyciæ, oves pascebat in eo monte, ubi persecutionis vitandæ causa sanctus Dioscorides latebat. Cumque milites missi a regionis præfecto ad comprehendendum sanctum Dioscoridem,hunc non invenissent, inciderunt in Themistoclem oves pascentem, eumque de Dioscoride interrogarunt. At ille, qui probe noverat, ubi is lateret, non tamen voluit illum prodere, sed seipsum pro eo tradidit, confessus se Christianum esse. Quare vinculis constrictus, ad præfectum adducitur: Christumque coram ipso professus, supinus humi sternitur, ac tandiu in ventre cæditur, dum in duas partes scinderetur, et intestina diffuerent. Deinde in equuleum actus, et postea depositus, super ferreis tribulis raptatur: atque ita spiritum Domino tradidit. Eodem die. 48 Commemoratio sancti Patris nostri Philogonii ex causidico episcopi. Sanctus iste Philogonius ab infantia pietatis cultor, adulta deinde ætate uxorem duxit, filiumque procreavit factusque advocatus, si quem injuste oppressum laborantemque vidisset, suscepta ejus c causa injuriam propulsabat. Mortua vero uxore, ob excellentissimam virtutem suam atque justitia amorem, ex advocato suffragiis totius populi et episcoporum ordinatur episcopus, virtutumque omnium recteque factorum splendore lumen solis superavit. Fuit autem et sapientia, et doctrina admirabilis. Multa enim tunc erat morum corruptela, cessante nuper persecutione, et hæresi initium ducente. Sed hanc divino beneficio coercuit. Cumque creditum sibi gregem optime rexisset, vitamque angelicam in terra duxisset, in pace quievit, animam suam Domino tradens. Die vicesima secunda. 48 Certamen sancta martyris Anastasiæ, et sanclarum sociarum mulierum. Anastasia martyr, Diocletiano imperatore, Romæ claruit, divitibus ac nobilibus parentibus nata, atque a matre fidem Christi edocta, a Chrysogono vero Christianorum doctore sacris litteris instituta. Virum autem duxerat, Publium nomine, divitem quidem, sed ethnicum. Quod igitur Christianus non esset, eum Anastasia oderat, nec ullam ei corporis sui potestatem faciebat: erat autem benigna et liberali in pauperes, eosque, qui in vinculis detiἐκρέμασε. Καὶ ἐξέδειρε τὸ δέρμα τῆς κεφαλῆς καὶ τῆς. Εἶτα ἐνέβαλεν εἰς πῦρ καὶ τέλος ἀπεκεφάλισ αὐτὴν μετὰ καὶ ἄλλων τῶν δι᾿ αὐτὴν πιστευσάντων. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεμιστοκλέους. Επὶ τῆς βασιλείας Δεκίου ἦν οὗτος ὁ ἅγιος Θεμιστοκλῆς, ἀπὸ τῆς χώρας Λυκίας. Ἔβοσκε δὲ τε βατα ἐν τῷ ὄρει, ὅπου ἐκρύπτετο ὁ ἅγιος Διοσκορ δης, διὰ τὸν διωγμόν. Απεστάλησαν δὲ στρατιώτ παρὰ τοῦ τῆς χώρας ἄρχοντος, ἵνα πιάσωσι τὸν ἔγιν Διοσκορίδην. Καὶ μὴ εὑρίσκοντες ἐκεῖνον, εὗρον τὸν Θεμιστοκλέα βόσκοντα τὰ πρόβατα, καὶ ἠρώτησα περὶ τοῦ Διοσκορίδου. Ἐκεῖνος δὲ γινώσκων, ότι κρύπτεται, ὅμως οὐκ ἠθέλησεν ὁμολογῆσαι αὐτ ἑαυτὸν δὲ ἀντ᾽ ἐκείνου παρέδωκεν, ὁμολογήσεις δύ στιανὸν εἶναι. Καὶ δεθεὶς παρεδόθη τῷ ἄρχοντι κα τὸν Χριστὸν κηρύξας ἐνώπιον αὐτοῦ, ἡπλώθη ἐπ' τὴν γῆν· καὶ ἐτυφθη κατὰ τῆς κοιλίας, ἕως ε διαῤῥαγεῖσα ἐσχίσθη εἰς δύο· καὶ τὰ ἔντερα αὐτὸ ἐξεχύθησαν. Εἶτα ἐκρεμάσθη ἐπὶ τοῦ ξύλου τ καταβιβασθείς, σύρεται ἐπάνω τριβόλων σιδη Καὶ οὕτως συρόμενος, παρέδωκε τὴν ψυχὴν τ Κυρίῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Φιλογωνίου γενομένου, ἀπὸ δικολογου, ἐπισκόπου. Οὗτος ὁ ἅγιος Φιλογόνιος, νηπιόθεν εὐλαβὴ; νετο, καὶ ἐλθὼν εἰς ἡλικίαν, ἔλαβε καὶ γυναι ποιήσας καὶ παιδίον. Εἶτὰ ἐγένετο συνήγορος. ὅτε εὕρισκεν ἀδικούμενον ἄνθρωπον, καταπον νον, ἐδικάζετο ὑπὲρ ἐκείνου, καὶ ἐξεδέκει απ Προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου, ἐτελεύτησεν ἡ γυνὴ εἰς Ἐκεῖνος δὲ διὰ τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀρετὴν τὴ καὶ τὴν δικαιοσύνην, ἀντὶ συνηγόρου, παρὰ τοῦ ἐκ παντὸς καὶ τῶν ἐπισκόπων ἐχειροτονήθη ἐπίσκο Καὶ ἔλαμψεν εἰς ἀρετὴν καὶ τὰ λοιπὰ κατορθώμαι ὑπὲρ τὸν ἥλιον. Εγένετο δὲ θαυμαστὸς καὶ ἐπὶ τι: καὶ ἐπὶ διδασκαλία. πολλὴ γὰρ ἦν τότε ἡ δυσοί νεωστὶ τοῦ διωγμοῦ παυσαμένου, καὶ τῆς αἱρίσ άρξαμένης. Ἀλλὰ καὶ ἡ αἵρεσις, Θεοῦ χάριτι, με τούτου κατελύθη. Οὕτως καλῶς ποιμάνας τὸ ἐμπν στευθὲν αὐτῷ ποίμνιον, καὶ βίον ζήσας ἐπὶ γῆς ἀγγέλων, ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύσατο, δοὺς τὴν ψυχὴν τ Κυρίῳ. ΚΒ' ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Αναστασίας καὶ τῶν σὺν αὐτῇ ἁγίων γυναικών. 'Π μάρτυς Αναστασία ὑπῆρχεν ἐπὶ Διοκλητιαν βασιλέως ἐν Ῥώμῃ τῇ πόλει, θυγάτηρ πλουσίων και εὐγενῶν γονέων. Καὶ ὑπὸ μὲν τῆς μητέρας μαντης τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν· ὑπὸ δὲ Χρυσογόνου, τ Χριστιανῶν διδασκάλου, τὰ ἱερὰ γράμματα. Ελπι δὲ ἄνδρα Πόπλιον λεγόμενον, πλούσιον μὲν, Ελλην δέ. Οθεν καὶ διὰ τὸ μὴ εἶναι Χριστιανὸν, ἐμίσει τι τὸν, καὶ οὐ συνήρχετο αὐτῷ εἰς συνάφειαν. Ηλε δὲ τοὺς πτωχούς, καὶ ἐπεσκέπτετο τοὺς ἐν φυλακή.

DECEMBER.. Διὰ τοῦτο ὑπὸ τοῦ ἀνδρὸς εἰς φυλακὴν ἀποῤῥίπτεται. nebantur, visitabat. Quamobrem in carcerem a viro Επεὶ δὲ ἐκεῖνος ἀπέθανεν, ἐξελθοῦσα τῆς φυλακής, πάντα τὸν πλοῦτον αὐτῆς ἔδωκε τοῖς πτωχοῖς, καὶ πάλιν ἐδούλευε τοῖς ἁγίοις, καὶ τελειωθέντας ἔθαπτε, πολλοὺς δὲ καὶ πρὸς τὸ μαρτυρῆσαι προεθυμοποίει. Παρὰ διαφόρων δὲ ἀρχόντων βασανισθεῖσα, καὶ ἐν θαλάσσῃ ἀποῤῥιφεῖσα, πυρὶ παρεδόθη. Καὶ τοῦ πυρὸς ἐξελθοῦσα, μετὰ τῶν σὺν αὐτῇ γυναικῶν ἀπο εκεφαλίσθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Καπίτωνος ἐπι σκόπου Χερσῶνος. Οὗτος ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου ἀπεστάλη ἐπίσκοπος εἰς Χερσῶνα, τελευτήσαντος Αιθερίου τοῦ ἐπισκόπου. Καὶ καταλαβὼν τὴν πόλιν ἐκείνην, τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐδίδασκε τον λαόν. Πν δὲ ναὸς ἐν τῇ Χερσῶνι, τοῦ Παρθενίου εἰδώλου λεγόμενος. Καὶ βουλόμενος αὐτὸν καταλῦσαι, καὶ ἀντὶ αὐτοῦ ναὸν κτίσαι ἐπ' ὀνόματι τοῦ ἁγίου 'Αποστόλου Πέτρου, ἐποίησε καμίνους ἀσβέστους, ἐπὶ τῷ ἐπιχειρῆσαι κτίζειν. Ἐμάνησαν δὲ οἱ Ἕλληνες, καὶ οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ ἐφιλονείκου τὸν ἅγιον, ὡς καταλυτὴν τοῦ ἑαυτῶν Θεοῦ. Καὶ περιέστησαν αὐτ τὸν, εἰπόντες ὅτι, Εἂν εἰσέλθῃς εἰς μίαν τῶν καμ!- νων, καὶ ἐξέλθῃς ἀβλαβής, οὐ μόνον πιστεύσομεν πάντες, ἀλλὰ καὶ τὰ παιδία ἡμῶν ἐμβαλοῦμεν εἰς κάμισον. Εἰσῆλθε δὲ ὁ ἐπίσκοπος εἰς τὴν κάμινον, καὶ ἐξῆλθεν ὑγιής. Καὶ ἰδόντες οἱ εἰδωλολάτραι, ἐπίστευσαν ἅπαντες τῷ Χριστῷ· καὶ τότε κατέλυσαν τῶν εἰδώλων τὸν ναόν. Πολλὰ δὲ ποιήσας ὁ ἅγιος, ἐν εἰρήνῃ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Χρυσογόνου. Χρυσόγονος ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐκ τῆς μεγαλοπόλεως Ρώμης ἐπὶ Διοκλητιανοῦ βασιλέως· ἀνὴρ Θεοσεβής, και φοβούμενος τὸν Θεόν, διδάσκαλος γενόμενος εἰς τε τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, καὶ εἰς τὰ Ιερά γράμματα, τῆς ἁγίας μάρτυρος Αναστασίας. Διωγμοῦ δὲ κινηθέντος, ἐκρατήθη, καὶ εἰς φυλακὴν ἐνεβλήθη. Ὅτε καὶ ἔγραψε πρὸς αὐτὸν ἡ ἁγία 'Αναστασία, ἵνα εὔξηται ὑπὲρ αὐτῆς, καὶ εἰ μὲν γένηται ἀνὴρ αὐτῆς Χριστιανός, σωθῇ· εἰ δὲ οὐ πεισθῇ, ἵνα ἀποθάνῃ, καὶ μὴ τὸν πλοῦτον αὐτῆς δαπανήσῃ μετά εἰδωλολατρῶν, ἀλλὰ κατακενώσῃ αὐτὸν ἡ ἁγία εἰς τοὺς ἁγίους, καὶ εἰς τοὺς πτωχούς. Ὅπερ καὶ ἐγένετο suo detruditur. Sed mortuo eo dimissa, omnibus facultatibus suis in pauperse distributis, sedulam sanctis operam dabat, martyrto-defunctos sepeliebat multosque ad perferendum martyrium impellebat. Quare a multis diverso tempore præfectis excrus: ciata, deinde in mare, postea in ignem injecta sed incolumis inde evadens, tandem una cum iis, quæ secum orant, mulieribus decollatur. Eodem die. 50 Commemoratio sacrasancti martyris Capitonis episcopi Chersonæ. Hic Theodosio Magno imperatore post Etherii episcopi obitum episcopus Chersonam mittitur, quo ubi pervenit, Christi fidem populum docere cepit. Erat autem in urbe Chersona fanum Parthenio idolo nuncupatum, quod cum destruere vellet, ejusque loco templum sancto apostolo Petro excitare, fornaces ad præparandam ædificii materiam accendit. A- Græci et Judæi furore correpti, postquam sancto diu contradixissent, tanquam deorum suorum destructori, tandem ad eum convenientes, dixerunt: Si unam ex fornacibus ingressus fueris, et incolumis inde evaseris, non modo credemus omnes, sed filios etiam nostros in caminum projiciemus. Ingressus igitur caminum episcopus. egressusque illæsus, effecit, ut omnes idololatræ in Christum crederent, fanumque idolorum everterent. Cumque alia patrasset, in pace ad Dominum migravit. Eodem die. 51 Certamen sancti martyris Chrysogoni. Chrysogonus martyr ex magna urbe Roma fuit Diocletiano imperatore, vir pius Deumque timens, qui sanctam martyrem Anastasiam et fidem in Christum, et sacras litteras docuit. Commota autem persecutione, captus, in carcerem conjicitur. Tum vero ad eum scripsit sancta Anastasia, ut pro ipsa Deum oraret, ut si vir suus futurus esset Christianus, viveret; sin minus, moreretur, ne opes suas cum idololatris consumeret, sed eas ipsa in sanctorum pauperumque sumptus expenderet. Quod et contigit: factaque voti compos, omnibus facultatibus in pauperes erogatis, sumptaque pauperis stola, circumibat, et ministrabat sanctis in carcere detenτότε ἡ ἁγία ἄδειαν λαβοῦσα, ἐρόγευσε πάντα ὅσα εἶχε tis. Quo tempore Diocletianus ex urbe Nicæa, ubi τοὺς πτωχούς· καὶ ἐνδυσαμένη πενιχρὰν στολὴν, περιήρχετο καὶ διηκόνει τοῖς ἁγίοις ἐν ταῖς φυλακαῖς. Ὅτε καὶ ὁ Διοκλητιανὸς ἐν Νικαίᾳ διατρίβων, ἔγρα ψεν εἰς Ῥώμην, πάντας ἀποθανεῖν τοὺς Χριστίανούς, τὸν δὲ Χρυσόγονον εἰς Νίκαιαν ἀχθῆναι δέσμιον· καὶ ἀχθέντα ἀπεκεφάλισεν αὐτόν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ᾿Αθλησις τῶν ἁγίων γυναικῶν Εἰρήνης, Αγάπης, καὶ Χιονίας. Κατὰ τὸν καιρὸν ὅτε Χρυσόγονος ὁ μάρτυς ὑπὸ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, διὰ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμου λογίαν, τὴν κεφαλὴν ἀπετμήθη, πλησίον τῆς λίμνης, morabatur, litteras Romam dedit, ut Christiani omnes interficerentur, Chrysogonus vero ad se vinctus Nicæam duceretur: adductum autem decol. lari jussit. Eodem die. 52 Certamen sanctarum mulierum Irenes, Agapes, et Chioniæ. Quo tempore Chrysogonus martyr, Diocletiani imperatoris jussu, ob Christi confessionem capite plexus est juxta paludem apud quam habitabant

MENOLOGII PARS II. พ sarte tres sorores Agape, Chiefta, et Irene, una À ἐν ᾗ κατέμενον αἱ ἅγιαι τρεῖς ἀδελφαί, Αγάπη, cun oilo quodam Dei, servo; apparuit idem Chrysagrees in somnis: Tolo, dicens, fore ut sancta Anastasia certamen subiret cum sanctis tribus seroites, mys citra nonum diem agonem martyrii splaïcatfuræ essent. Quæ cum audisset sancta Triactasia, sanctum Chrysogonum secuta, convenit sanctas illas, eaeque complexa est, et serviebat eis Id vero ubi rescivit Diocletianus, comprehensas tradht regionis præfecto: a quo tortæ, rursus aiieri perfecto, Sisinnio nomine, traduntur: qui sazetas quidem Agapen, et Chioniam igni consumi jessit: sanctam vero Irenem quidam miles gladio confecit. Eodem die 33 Certamen sanctæ martyris Theodotæ et filiorum ejus. Theodota martyr in Bithynia nata, celebri Anastasiæ fama commota, eam adiit, et cum ea versata est simul cum filiis suis: cujus conjugium cum peteret Leucadius præfectus, et illa recusaret, volens eum facere, rogavit, ut paulisper exspectaret, se mox voluntati ejus obsecuturam. Exspectante itaque præfecto, ipsa, erogatis in pauperes facultatibus, sanctis ministrabat. Diocletianus vero cum cognovisset carceres et ergastula Christianis plena esse, edixit ut omnes nocte una, alii igne, alii aqua, alii ferro tollerentur. Quamobrem Leucadius tradidit sanctam Theodotam cum filiis Nicetio Bithyniæ præfecto, ut eos torqueret: qui eum ab Evodo Theodotæ primogenito objurgaretur, ira excandescens, ingentem fornacem ascendi jussit, inque eam projici Theodotam cum filiis. ηκολο Χιονία, καὶ Εἰρήνη, μετὰ Ζωίλου τινὸς δούλου του Θεοῦ, ἐφάνη: Χρυσόγονος τῷ Ζωίλφ κατά την ὕπνους λέγων αὐτῷ, ὅτι Μέλλει ἡ ἁγία Αναστα συναγωνίσασθαι ταῖς ἁγίαις τρισὶν ἀδελφαῖς, μελλο σαις ἐντὸς ἐννέα ἡμερῶν τελεῖν τὸν ἀγῶνα τοῦ μαύ τυρίου. Ταῦτα ἀκούσασα ἡ ἁγία Αναστασία, έχου θησε τῷ ἁγίῳ Χρυσογόνῳ, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὰς ἁγίας καὶ ἠσπάσατο αὐτὸς, καὶ ἐδούλευεν αὐταῖς. Ετ μαθὼν ὁ Διοκλητιανός, ἐκράτησεν αὐτὸς, καὶ ει; ἔδωκε τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι, καὶ ἐτιμωρήθησαν ότι αὐτοῦ, καὶ πάλιν παρεδόθησαν ἄλλῳ ἄρχοντι λίγ μένῳ Σισιννίῳ. Καὶ ὁ ἄρχων, τὴν μὲν ἁγίαν Αγ. πην, καὶ τὴν ἁγίαν Χιονίαν πυρὶ παρέδωκε, τὴν ἁγίαν Εἰρήνην ἐκ τῶν στρατιωτῶν εἰς μετὰ σπαθ ἐφόνευσεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Θεοδότης, καὶ τῶν τέκνων αὐτῆς. Θεοδότη ἡ μάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ τῆς χώρας Β., νίας. ᾿Ακούσασα δὲ περὶ τῆς ἁγίας Αναστασία, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὴν, καὶ διέτριβε μετ' αὐτῆς, και τοῖς τέκνοις αὐτῆς. Πρότερον δὲ ἡ ἁγία αὐτή ἐτ εζητεῖτο πρὸς γάμον ὑπὸ Λευκαδίου τοῦ ἄρχοντα ᾿Αλλ᾽ οὐκ ἐπείθετο· ὅμως θέλουσα αὐτὸν ἐκρη ἐμήνυσεν αὐτῷ μικρὸν ἀναμεῖναι αὐτὴν, καὶ τη ποιῆσαι τὸ θέλημα αὐτοῦ. Τοῦ δὲ ἄρχοντος αναμέν τος, αὐτὴ τὸν πλοῦτον αὐτῆς δοῦσα πτωχοῖς, ἐν λευε τοῖς ἁγίοις. Ακούσας δὲ Διοκλητιανὸς ὅτι τον σαι αἱ φυλακαὶ καὶ τὰ ἐργαστήρια γέμουσι Χριστιανῶν, ἐκέλευσε πάντας ἐν μιᾷ νυκτὶ τον θῆναι, τοὺς μὲν διὰ πυρὸς τοὺς δὲ δι' ὕδατος, τ δὲ διὰ ξίφους. Τότε ὁ Λευκάδιος παρέδωκε τὴν ἐ Θεοδότην, καὶ τὰ παιδία αὐτῆς Νικητίῳ τῷ ἄρχο Βιθυνίας, ἵνα βασανίσῃ αὐτούς. Καὶ ὁ Νικήτ ἐλεγχθεὶς ὑπὸ Εὐώδου τοῦ πρώτου υἱοῦ αὐτῆς ὠργίσθη. Καὶ ἀνάψας μεγάλην κάμινον, ἔκαυσεν καὶ αὐτὴν κι παιδία αὐτῆς. Die vicesima tertia. 54 Certamen sanctorum decem martyrum in Creta. ΚΓ. Αθλησις τῶν ἁγίων δέκα μαρτύρων τῶν ἐν Κρήτῃ. Isti, Decio imperatore, ex insula Creta fuere, Οὗτοι ἦσαν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου ἐν τῇ νήσῳ non tamen ex eadem civitate, sed ex diversis ejusτῆς Κρήτης, οὐκ ἀπὸ μιᾶς πόλεως, ἀλλ᾽ ἐκ διαφόρ dem regionis locis. Et ex metropoli quidem Gortyna τῆς χώρας μερῶν· καὶ ἀπὸ μὲν τῆς μητροπόλεις quinque ortum duxere, Theodulus, Saturninus, η Γορτύνης ἦσαν πέντε, Θεόδουλος, Σατουρνίνος, Εν Euporus, Gelasius. Eunicianus: ex Gnosso vero πορος, Γελάσιος, Εὐνικιανός· ἀπὸ δὲ Κνωσού και τικός· ἀπὸ δὲ τοῦ Ἐπινείου Λεομένης Πόντιος ὁ δὲ τοῦ Πανόρμου ᾿Αγαθόπους· ἀπὸ δὲ Κυδωνίας θα σιλείδης· καὶ ἀπὸ τοῦ Ἡρακλείου Εὐάρεστος. Ο α κρατηθέντες παρὰ τῶν ἀπίστων, τῷ τῆς νήσου Σ χοντι παρεδόθησαν· ἐκεῖνος δὲ τῷ πλήθει τοῦ λατί προσέταξεν δῆσαι αὐτοὺς, καὶ περιάγειν εἰς τὴν βωμοὺς τῶν εἰδώλων, καὶ εἰ μὴ θύσωσιν, ἰσχυρῶς ὡς θέλουσιν, αὐτοὺς τιμωρήσασθαι. Ἐπὶ τριάκοντ δὲ ἡμέραις περιελαυνόμενοι, παιζόμενοι, τυπτόμενο λιθοβολούμενοι, κατὰ τῆς ἐκ κοπρίαις συρόμενοι ὕστερον τοῦ ἄρχοντος προκαθίσαντος, ἐνώπιον αὐτο ἀπεκεφαλίσθησαν, εὐχαριστοῦντες μέχρι τοῦ τέλου τῷ θεῷ. Zoticus ex Epinio Leomenes Pontius: ex Panormo Agathopus: ex Cydonia Basilides: et ex Heraclea Evarestus.Qui comprehensi ab infidelibus, præfecto insula traduntur: at ille populo imperarit,ut vinctos ad aras idolorum circumducerent, et nisi immolarent, gravissime eos, ut cuique libuisset, torquerent. Triginta itaque dierum spatio circumducuntur, illuduntur, verberantur, lapidantur,per stercora raptantur: demum præfecto pro tribunali sedente, coram eo decollantur, ad extremum spiritum gratias Deo agentes.

ΚΑ DECEMBER. Αθλησις τῆς ἁγίας μαρτυρος Εὐγενίας, καὶ τῶν σὺν αὐτῇ. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Κομόδου, ἦν ἡ Ἁγία Εὐγενία, θυγάτηρ Φιλίππου τοῦ ἐπάρχου Ρώμης· τοῦ δὲ παν τέρος αὐτῆς εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν ἀποσταλέντος παρά Κομόδου, ἵνα γένηται καὶ ἐκεῖ ἔπαρχος, ἐπεὶ καὶ ἡ γυνὴ αὐτοῦ, καὶ τὰ παιδία ἀπῆλθον, ἀπῆλθε καὶ ἡ ἁγία Εὐγενία· καὶ ἐκεῖ ἔμαθε πᾶσαν γραφὴν Ἑλλη νικὴν καὶ Χριστιανικήν. Ἐπεὶ δὲ τὰ βιβλία ἠρεύνα, ἐνέτυχε καὶ ταῖς Ἐπιστολαῖς τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύλου· καὶ ἐξ αὐτῶν γενομένη Χριστιανή, ἔμαθε πᾶσαν ἀρετὴν. Εἶτα ἀφῆκε τὴν παρικὴν δόξαν, καὶ ἀπῆλθεν εἰς μοναστήριον, καὶ ἐβαπτίσθη, καὶ γέγονε μοναχὴ, ἀλλ᾽ ἐν σχήματι ἀνδρείῳ· καὶ γὰρ ἑαυτὴν εὐνοῦχον ἔλεγεν εἶνα. Τῷ χρόνῳ δὲ διαγνωσθεῖσα, καὶ ἀναγνωρισθεῖσα Φιλίππῳ τῷ πατέρι αὐτῆς, ἐποίησε καὶ ἐκεῖνον Χριστιανὸν, ὁμοίως καὶ τὴν μη τέρα, καὶ τοὺς συγγενεῖς. Μετὰ μικρὸν δὲ ὁ πατὴρ αὐτῆς ἐπίσκοπος γέγονε, καὶ μετὰ ταῦτα ἅπαντες τὸ διὰ μαρτυρίου τέλος ἐδέξαντο. ΚΕ Ἡ ἀνάμνησις τῆς ἀχράντου γεννήσεως τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἰδὼν ὁ φιλάνθρωπος Θεὸς τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ὑπὸ τοῦ διαβόλου τυραννούμενον, ἐσπλαγχνίσθη. Καὶ ἀποστείλας τὸν ἄγγελον αὐτοῦ Γαβριὴλ, εἶπε τῇ Θεοτόκῳ· Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. Καὶ εὐθέως συνελήφθη ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς ἐν τῇ ἀχράντῳ μήτρα αὐτῆς· καὶ πληρωθέντων τῶν ἐννέα μηνῶν ἀπὸ τῆς συλλήψεως, ἐξῆλθεν ὁρισμός παρὰ Καίσαρος Αὐγούστου, ἀπογράφεσθαι πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. Καὶ ἀπεστάλη Κυρίνιος εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἰς Βηθλεὲμ, ποῆσαι ἀπογραφήν. Ανέβη δὲ καὶ Ἰωσὴφ ὁ φύλαξ τῆς Παρθένου σὺν αὐτῇ, ἀπογραφῆναι εἰς Βηθλεέμ. Καὶ ἐπεὶ ἔμελλε τεκεῖν ἡ Παρθένος, μὴ εὑρίσκουσα εἴκημα διὰ τὸν πολὺν λαὸν, εἰσῆλθεν εἰς πενιχρὸν σπήλαιον· καὶ ἐκεῖ ἔτεκεν ἀφθόρως τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· καὶ ἐσπαργάνωσεν, ὡς βρέφος, τὸν τῶν ἀπάντων Κτίστην, καὶ ἔθηκεν ἐν τῇ τῶν ἀλόγων φάτνῃ, ὡς μέλλοντα ῥύσασθαι ἡμᾶς τῆς ἀλογίας. Τῇ αὐτῇ ἡμερα Ἡ τῶν Μάγων προσκύνησις. Εν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐγένετό τις μάντις λε γόμενος Βαλαάμ, ἐν τῇ τῶν Περσῶν χώρᾳ· καὶ μαντευσάμενος καὶ ἀλλὰ πολλὰ, εἶπε καὶ τοῦτο Ανατελεῖ ἄστρον ἐξ Ἰακώβ καὶ θραύσει τοὺς υἱοὺς Μωάβ. Εχοντες οὖν οἱ ἄλλοι μάντεις και μάγοι τὴν τοιαύτην προφητείαν κατά διαδοχὴν, ἐδίδασκον πάντας τοὺς τῶν Περσῶν μάντεις· καὶ περιῆλθε και εἰς τοὺς μετὰ ταῦτα Μάγους ὁμοῦ καὶ βασιλεῖς τῶν Περσῶν, τρεῖς ὄντας, καὶ παρετήρουν, πότε ἴδωσι τὸν ἀστέρα τοιοῦτον. ὡς ἀστρύνομοι δὲ ἰδόντες τὸν τοῦ Χριστοῦ ἀστέρα, ὅτι οὐκ ἐποίει τὴν πορείαν, ὡς οἱ λοιποὶ ἀστέρες, ἀπὸ ἀνατολῶν ἐπὶ δύσιν, ἀλλ' ὡς Die vicesima quarta 55 Certamen sanctæ martyris Eugeniz, et sociorum. Sancta Eugenia, Commodo imperatore, Philippi præfecti Romæ filia, cum ejus pater Alexandriam a Commodo, ut illius urbis præfectus esset, mitteretur, secumque uxorem et filios duceret, abiit et ipsa, ibique Græcorum Christianorumque litteras omnes didicit. Cumque Scripturas evolvisset, inci. dit in Epistolas sancti apostoli Pauli, quarum lectione Christianam fidem amplectens, virtutum omuium exercitationi se tradidit. Tum patrio splendore relicto sumptoque virili habitu in monasterium secessit, ibique baptizata, monasticum institutum suscepit, cum se eunuchum dixisset. Postea ad Philippum patrem delata, et ab illo agnita, eumdem cum matre, ac propinquis ad Christi fdem traduxit. Paulo post pater episcopus fit; ac tandem omnes martyrio coronantur. Die vicesima quinta. 56 Commemoratio immaculatæ Nativitatis Domini nostri Jesu Christi. Clementissimus Deus, cum genus humanum tyrannide diaboli oppressum cerneret, misertus ejus, misit angelum suum Gabrielem,qui Deiparæ dixit: Ave gratia plena, Dominus tecum. Statimque in purissimo ejus utero conceptus est Dominus ac Deus noster. Exactis autem a conceptione novem mensibus, exiit edictum a Casare Augusto, ut describeretur totus orbis. Missusque est Cyrinus Hieroso. Ιyma in Bethlehem, ut descriptionem faceret. Ascendit autem et Joseph Virginis custos una cum illa in Bethlehem, ut describeretur. Cumque Virgo paritura esset, nec haberet in diversorio locum ob affluentem undique multitudinem, angustam subiit speluncam, ibique incorrupte peperit Dominum nostrum Jesum Christum, ac velut infantem fasciis involvit omnium Conditorem,et in animalium irra - tionalium præsepi collocavit eum, qui nos ab irrationabilitate liberaturus erat. Eodem die 57 Magorum adoratio. In diebus illis fuit vates, Balaam nomine, in re - gione Persarum: qui cum multa alia vaticinatus fuisset, hoc etiam prædixit: Orietur stella ex Jacob, et conteret filios Moab. Quam prophetiam alii vates et magi per manus traditam accipientes, ad omnes Persarum vates illam traduxere: donec pervenit ad tres illos Magos simul et Persarum reges, qui sedulo observabant stellæ hujus apparitionem, Cum autem periti astronomi essent, videntes Christi stellam diversum a reliquis stellis cursum tenere, quippe quæ non ab ortu in occasum, sed in meridiem tenderet, cognoverunt, magni Regis ortum

MENOLOGII PARS II. illam significare. Quare stellam ducem secuti, invenerunt Christum Dominum, et procidentes adoraverunt eum, et obtulerunt ei munera, aurum, thus, et myrrham: monitique ab angelo, in regionem suam cum gaudio reversi sunt. Eodem die 58 Joseph sponsus et custos Virginis ab angelo Dei admonetur. προς μεσημβρίαν, ἔγνωσαν, ὅτι γέννησιν τοῦ μετε. λου Βασιλέως δηλοῖ, καὶ ἡκολούθησαν τῷ ἀστέρι, με εὗρον Χριστὸν τὸν Κύριον. Καὶ πεσόντες προσεκύνη σαν αὐτῷ· καὶ προσήνεγκαν δῶρα, χρυσὸν, καὶ βανον καὶ σμύρναν, καὶ οὕτως, τῇ προστάξει το ἀγγέλου, ὑπέστρεψαν μετὰ χαρᾶς εἰς τὴν χώρα Herodes Judæorum rex cum didicisset ex Magis, natum esse magnum regem, qui orbem universum subacturus esset, vocatis Magis dixit: Ite, et diligenter investigate de puero et cum inveneritis, renuntiate mihi, ut et ego veniens adorem eum. Hoc autem dicebat, ut cognosceret, ubi esset, et mitteret ad interficiendum eum. Deinde convocatis scribis, interrogavit. ubi secundnm Scripturam Christus nasceretur. At illi dixerunt: In Bethlehem Judææ. Tum milites suos misit, ut interficerent pueros omnes in Bethlehem a bimatu et infra, secundum tempus, quod exquisierat a Magis. Quare missus a Deo angelus dixit Josepho: Surge, et accipe puerum, et matrem ejus, et fuge in Egyplum. Joseph autem id executus, accepit puerum, et matrem ejus, et abiit in Ægyptum. τῶν. δ Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Ἰωσὴφ ὁ μνήστωρ καὶ φύλαξ τῆς Παρθένου χρ ματιζόμενος ὑπὸ τοῦ θείου ἀγγέλου. Μαθὼν Ἡρώδης ὁ τῶν Ἰουδαίων ἀρχηγός του Μάγων, ὅτι Βρσιλεὺς ἐγεννήθη μέγας, ὅστις μέλος τὸν ὅλον κόσμον ὑποτάξαι, προσεκαλάσατο τους με γους, καὶ εἶπεν· ᾿Απελθόντες ἀκριβῶς ἐξετάσε περὶ τοῦ παιδίου· ἐπὰν δὲ εὕρητε, ἀπαγγύς μοι, ὅπως κἀγὼ ἐλθὼν προσκυνήσω αὐτῷ. Της δὲ ἔλεγεν, ἵνα μάθῃ, ὅπου ἔστιν, ὅπως ἀποστούν καὶ φονεύσῃ αὐτόν. Εἶτα προσκαλεσάμενος το γραμματεῖς, ἡρώτησε· Ποῦ λέγει η Γραφή το Χριστὸν γεννηθῆναι. Οἱ δὲ εἶπον· Ἐν Βηθλεία ή Ἰουδαίας. Τότε ἀπέστειλε τὰ στρατεύματα από φονεῦσαι πάντας τοὺς παῖδας, τοὺς ἐν Βηθλεέμ, τ διετοῦς καὶ κατωτέρω, κατὰ τὸν χρόνον ὧν ἐχει βωσε παρὰ τῶν Μάγων. Διὰ τοῦτο ἀπεστάλη λος ἐκ Θεοῦ, καὶ εἶπε Ἰωσὴφ Εγερθεὶς παράνο τὸ παιδίον, καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ τες Αἴγυπτον. Ὁ δὲ Ἰωσὴφ ἐποίησεν οὕτως, καὶ παραλαβὼν τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρᾳ αὐτοῦ ἀπῆλθει Αἴγυπτον. Die vicesima sexta. 59 Deipara in Egyptum fugit. Κα. Ἡ Θεοτόκος φεύγουσα εἰς Αἴγυπτον, Εἰς Αἴγυπτον φεύγει ἡ Θεοτόκος, μετὰ τοῦ φους, καὶ τοῦ Ἰωσήφ, διὰ δύο προφάσεις, ἵνα ρωθῇ τὸ ῥηθὲν ὑπὸ τοῦ προφήτου, ὅτι Εξ Αίγ ἐκάλεσα τὸν Υἱόν μου καὶ ἵνα ἐμφραγῇ πᾶν πι τῶν αἱρετικῶν. Εἰ γὰρ οὐκ ἔφυγεν, ἀλλ' ἐκρατα τὸ βρέφος, εἰ μὲν ἐφονεύθη, ἐνεποδίζετο ἡ τῶν ο θρώπων σωτηρία· εἰ δὲ οὐκ ἐφονεύθη, μήτε ὑπὸ τ σπαθίου κοπτόμενον, μήτε ὑπὸ ἀλλου τινὸς ξίφους ἄλλης τιμωρίας, διὰ τὸ πληρῶσαι τὴν οἰκονομίαν, δς εἶχε τοῖς πολλοῖς, ὅτι κατὰ φαντασίαν ἐγένετο, οὐ κατὰ ἀλήθειαν ἐφόρεσε τὴν ἀνθρωπίνην στ Εἰ γὰρ ἐφόρει σάρκα, φησίν, ἐκόπτετο ἂν ὑπὸ: In Egyptum Deipara fugit cum infante, et Josepho, duabus ex causis: tum ut impleretur, quod dictum est a propheta: Ex Egypto vocavi Filium meum; tum etiam ut hæreticorum omnium os obstruatur. Nisi enim infans fugisset, sed comprehensus fuit, et occisus, nullus certe saluti hominum relictus fuisset locus. Si vero neque gladio, neque alio supplicii genere exstingui potuisset,ut dispen - salionem impleret, multi existimassent, phantastice,non vere eum carnem humanam assumpsisse: Si carnem haberet (inquiunt), gladio certe concideretur: cum nullo prætextu ausi sunt infelices hmretici dicere, eum phantastice natum fuisse. σπαθίου· ὅπουγε και προφάσεως μὴ γενομένη Quare fugit in Agyptum, ut et idola Ægyptiorum confringeret, et toti mundo salutem afferret,secundum tempus, quo cruci affigendus, et resurrecturus cssel, Die vigesina septima 60 Certamen gloriost Protomartyris, et Archidiaconi Stephani. Stephanus protomartyr sanctorum apostolorum discipulus post Domini nostri Jesu Christi Ascen sionem ordinatus est cum aliis sex, ut fidelibus ad mensas ministraret. Cum esset autem plenus fide et sapientia, faciebat prodigia et signa magna in ἐτόλμησαν οἱ ἄθλιοι αἱρετικοὶ τοῦτο εἰπεῖν, κατὰ φαντασίαν ἐγεννήθη· διὰ τοῦτο φεύγει εἰς! γυπτον, ἵνα καὶ τὰ ἐκεῖσε συντρίψῃ εἴδωλα, και οἰκουμένην ὅλην σώσῃ, κατὰ τὸν καιρὸν τῆς σωτής σταυρώσεως, καὶ τῆς ἀναστάσεως. KZ Αθλησις τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου Πρωτομάρτυρες, ἀρχιδιακόνου Στεφάνου. Στέφανος ὁ πρωτομάρτυς ἐγένετο μαθητὴς τῶν ἐ ἀποστόλων· μετὰ δὲ τὴν ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἡμ Ἰησοῦ Χριστοῦ, προεχειρίσθη μετὰ καὶ ἄλλων εἰς τὸ διασοοεῖν τοῖς πιστοῖς ἐν ταῖς τραπέζι Ὑπάρχων δὲ πλήρης πίστεως, καὶ σοφίας, ἐπι

DECEMBER. Facta autem a Libertinis, et Cyrenensibus quæstione, constituerunt Stephanum, et disputabant cum eo. Sed ab eo vicli, in furorem acti sunt, quod eos redarguisset, et allatis sacrarum Scripturarum testimoniis convicisset. Stridentes itaque dentibus in eum, lapides jaciebant. At ille cum lapidaretur, positis genibus orabat, dicens: Domine, ne statuas illis hoc peccatum. Et cum hoc dixisset, vidit colos apertos, et Filium Dei stantem a dextris virtutis Patris, et se compellantem: atque ita decesait. σημεία καὶ τέρατα μεγάλα ἐν τῷ λε, διδάσκων populo, docens eos, et Christum evangelizans. αὐτοὺς καὶ εὐαγγελιζόμενος τὰ περὶ τοῦ Χριστοῦ. Γενομένης δὲ ζητήσεως παρὰ τῶν Λιβερτίνων καὶ τῶν Κυρηναίων, συνέστησαν ἐπὶ Στεφάνῳ, συζη τοῦντες αὐτῷ· καὶ νικηθέντες, ὠργίσθησαν διαλε χθέντος καὶ διδάξαντος τοῦ ἁγίου Στεφάνου πολλὰ ἀπὸ τῶν θείων Γραφῶν. Καὶ θυμωθέντες, ἤρξαντο τρίζειν τοὺς ὀδόντας, καὶ λιθοβολεῖν αὐτόν. Ὁ δὲ λιθοβολούμενος, θεὶς τὰ γόνατα, προσηύχετο λέγων Κύριε, μὴ στήσῃς αὐτοῖς τὴν ἁμαρτίαν ταύτην. Καὶ τοῦτο εἰπὼν, εἶδε σχιζομένους τοὺς οὐρανοὺς, καὶ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ ἑστῶτα ἐκ δεξιῶν τῆς δυνάμεως τοῦ Πατρὸς, καὶ προσκαλούμενον αὐτὸν, καὶ οὕτως ἐτελειώθη. ΚΑ Αθλησις τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου τοῦ Γραπτοῦ. Οὗτος ἐγένετο ἀπὸ Συρίας μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτ τοῦ Θεοφάνους τοῦ ποιητοῦ τῶν κανόνων. Μονάδας δὲ πρότερον ἐν τῇ λαύρᾳ τοῦ ἁγίου Σάβα, καὶ πολλὰ ἀγωνισάμενος εἰς ἀρετὴν, ὕστερον ἦλθεν ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοφίλου τοῦ Εἰκο νομάχου. Καὶ καταναγκασθεὶς ἀρνήσασεαι τὴν προσο κύνησιν τῶν ἁγίων εἰκόνων, καὶ μὴ πεισθεὶς, εἰς ἐξορίαν ἐκπέμπεται, πρότερον κατακεντηθείς, καὶ καταγραφείς τὸ τίμιον αὐτοῦ πρόσωπον διὰ βελόνης καὶ μέλανος, καὶ ὡς εἷς τῶν κακούργων και φευ γόντων δούλων καθυβρισθείς· διότι ἐπαῤῥησιάσατο ὑπὲρ τοῦ δικαίου, καὶ οὐκ ἠθέλησεν ἀρνήσασθαι τὴν τιμὴν, καὶ τὸ σέβας τῶν ἁγίων καὶ σεπτῶν εἰκό νων· ἀλλὰ μέχρι τέλους ἀνειστῆναι ὑπὲρ τῆς ἀλη - θινῆς ὁμολογίας. Ἐν τὲ τῇ ἐξορίᾳ ἀπελθών, πολλὰ πάλιν ἀγωνισάμενος καὶ πολλοὺς τῶν ὀρθοδόξων στη οίξας, πρὸς Κυρίον ἐξεδήμησεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Die vicesima octava 61 Certamen sancti Patris nostri Theodori Grapta. Hic fuit ex Syria una cum fratre suo Theophane Canonum scriptore. Et primum quidem in Laura sancti Sabæ monasticam vitam amplexus,virtutibus excolendis totum se addixit. Deinde Constantinopolim profectus Theophilo Iconomacho imperante, cum sanctarum imaginum cultum ejurare detrectaret,acubus perfossus, atramentoque in facienotatus, ac veluti maleficus et fugitivus servus contumelia affectus, in exsilium ejicitur, quod pro justitia libere decertans, honorem venerationemque sacrarum imaginum abnegare nollet, sed ad extremum spiritum pro vera confessione persisteret. In exsilio autem cum inlta rursus certamina subiisset, pluresque orthodoxorum confirmasset, ad Dominum migravit. Eodem die Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου ἀρχιε- 62 Commemoratio sancti Patris nostri Theodor πισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Οὗτος ὑπῆρχε τῆς αὐτῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ γέννημα, καὶ θρέμμα. Εγένετο δὲ πρότερον διὰ τὴν εὐλάβειαν αὐτοῦ πρεσβύτερος τῆς ἁγιωτάτης Μεγάλης Εκκλησίας· οὐ μόνον δὲ πρεσβύτερος, ἀλλὰ καὶ συγκελλος, καὶ σκευοφύλαξ. Τοσοῦτον γὰρ ἐτιμᾶτο παρά τε τοῖς βασιλεῦσι, καὶ τῷ πατριάρχῃ, καὶ τῇ συγκλήτῳ, καὶ τῇ συνόδῳ πάσῃ· ἦν γὰρ συνετὸς, καὶ γνωστικός, καὶ ἐλεήμων, καὶ συμπα θῆς, καὶ πάντα τὰ Θεῷ ἀρέσκοντα ἐν ἑαυτῷ περιφέρων. Διὰ ταῦτα δὲ τοῦ πρὸ αὐτοῦ πατριάρχου Κωνσταντίνου τελευτήσαντος, ψήφῳ τοῦ βασιλέως, καὶ τῆς συγκλήτου, καὶ τῶν ἐπισκόπων, καὶ τοῦ λαοῦ παντός, προχειρίζεται πατριάρχης τοῦ θρόνου Κων. σταντινουπόλεως. Καὶ καλῶς ποιμάνας τὸ ποίμνιον αὐτοῦ, καὶ κυβερνήσας τὴν ἁγίαν. Ἐκκλησίαν ὀρθοδόξως Κύριον ἐξεδήμησεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ινδη, καὶ Δόμνας. Η μάρτυς Δόμνα ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐν πόλει Νικομηδείας, Ιέρεια τοῦ ἐν τῷ archiepiscopi Constantinopolitani. Hic Constantinopoli natus et educatus, primum ob suam probitatem presbyter, Syncellus, et Scevophylax fuit sanctissimæ magnæ ecclesiæ, atque in summo honore habitus ab imperatoribus, patriarcha, senatu, universaque synodo: prudens enim erat, sapiens, eleemosynarius, compatiens, et omnia, qum Deo placent, in seipso circumferens. Quamobrem defuncto Constantino patriarcha, suffragiis imperatoris, senatus, et episcoporum, toliusque populi, ordinatur throni Constantinopolitani patriarcha. Cumque gregem suum optime gubernasset, sanctamque ecclesiam orthodoxe religioseque annis duobus ac mensibus tribus rexisset, migravit ad Dominum. καὶ θεαρέστως ἐπὶ ἔτη, δύο, καὶ μῆνας τρεῖς, πρὸς Eodem die 63 Certamen sanctorum martyrum Indis, et Domnæ. Domna martyr, Maximiano imperatore, in urbe Nicomedia fuit, sacerdos duodecim deorum in Pa-

MENOLOGII PARS II. latio. Sed cum forte in Acta sanctorum apostolorum παλατίῳ δωδεκαθέου. Ενόυχοῦσα δὲ ταῖς Πράξης et sancti Pauli Epistolas incidisset, earum lectione animo illuminata, veramque fidem discens,in Christum credidit, et a Cyrillo Nicomediae episcopo baptizata fuit, una cum Inde eunucho, et aliis compluribus. Tum vero si quid a Palatio accipiebat, in pauperes illud erogare cœpit. Quod cum rescivisset eunuchorum princeps, accingeretque se ad eam torquendam,simulavit illa dementiam.Quamobrem ut sanaretur, missa est ad episcopum, et inter Christianos versabatur. Sed Maximianus a castris reversus, percontatusque de Domna, cum illam non reperisset, ira excandescens, jussit Christianos omnes interfici. Tunc sancta Domna sumpto virili habitu, Sanctorum reliquias noctu sublatas sepeliebat. Demum agnita capite plexa fuit. Eodem die 64 Certamen sanctorum viginti millium martyrum. Maximianus imperator, confecto feliciter, quod adversus Ethiopes gesserat, bello, volens epinicia idolis celebrare, edixit, ut undequaque omnes convenirent, idola adoraturi. Cum autem in sancto Natalis Christi festo ecclesia Christianorum plena populo esset, summa cum lætitia festum diem Christiani celebrabant, nec induci poterant, ut inde exirent, et impura dæmonia colerent. Quod ubi rescivit Maximianus, præcepit, ut circa ecclesiam apposita undequaque sarmenta comburerentur, et Christiani conflagrarent. Tum vero episcopus Cale chumenos omnes baptizavit, sacrisque operatus, purissima mysteria cunctis porrexit: atque ita subjecto igni hominum viginti millia concremata sunt, excepto episcopo, qui Dei beneficio servatus est, ut alios juvaret, ac baptizaret. Eodem die 65 Certamen sanctorum, qui ex cœtu et ex rogo sanctorum martyrum superfuerunt. Hæc cum impurus Maximianus fecisset, imperavit ut ii etiam, qui extra rogum reliqui erant, Christiani interficerentur. Igitur sanctus Indes, et Gorgonius, et Petrus, alligatis ad collum saxis, in mare demersi sunt. Zenon copiarum dux, contusis saxo oculis ac dentibus, una cum Dorotheo præposito,capite plectitur; Mardonius igni comburitur; Mygdonius in foveam injicitur; Glycerius presbyter flammis traditur; Theophilus diaconus præcisa lingua in campo lapidatur: compluresque alii eodem die martyrii coronam acceperunt. Quorum omnium sacras reliquias in unum collectas sancta Domna sepelivit: deinde navigio impositas, honesto loco abscondidit. Quare ad Maximianum delata, gjusdem jussu primum capite plectitur, mox igni comburitur. τῶν ἁγίων Αποστόλων, καὶ ταῖς Ἐπιστολείς τ ἁγίου Παύλου, καὶ παρ' αὐτῶν τὴν ψυχὴν κ σθεῖσα, καὶ τὴν ἀληθῆ πίστιν μαθοῦσα, ἐπίστευε Χριστῷ· καὶ βαπτίζεται παρὰ Κυρίλλου ἐπιπίτι Νικομηδείας, ἅμα Ινδῃ τῷ εὐνούχῳ, καὶ ἄλλοις του λοῖς. Καὶ ἀπὸ τότε εἴ τι ἐλάμβανεν ἀπὸ παλτο ἐδίδου τοῖς πτωχοίς. Διαγνωσθεῖσα δὲ παρά τ ἀρχιευνούχου, και μέλλουσα τιμωρείσθαι, το εφασίσατο παραφροσύνην, καὶ ἀπεστάλη εις η ἐπίσκοπον, ἵνα θεραπευθῇ· καὶ ἦν μετὰ τῶν 1 στιανῶν. Ὁ δὲ Μαξιμιανός, ὑποστρέψας ἀπὸ τοὺς ξειδίου, ἐζήτει τὴν Δόμναν. Καὶ μὴ εὑρών, η κράνθη, και προσέταξεν ἀποθανεῖν πάντας τ Χριστιανούς. Τότε ἡ ἁγία Δόμνα ἐνδυσαμένη τ δρικὴν στολὴν νυκτὸς ἀνελαμβάνετο των αγίων λείψανα, καὶ ἔθαπτε. Καὶ γνωσθεῖσα, ἀπεκεφαλί Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων δυσμυρίων μαρτύρων. Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐκ τοῦ κατὰ τὴν θιόπων ὑποστρέψαντος πολέμου μετὰ νίκης, και να λομένου ἐπινίκια θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, ἐμήνυσαν τα ταχοῦ συνελθεῖν ἅπαντας εἰς τὴν προσκύνηση εἰδώλων· τῆς δὲ ἐκκλησίας τῶν Χριστιανώνμούσης τοῦ λαοῦ (ἦν γὰρ ἡ ἑορτὴ τῶν ἁγίων στοῦ γέννων), ἑορτάζοντες οἱ Χριστιανοί, έχει καὶ οὐκ ἐπείσθησαν ἐξελθεῖν τῆς ἐκκλησίας προσκυνῆσαι τοῖς ἀκαθάρτοις δαίμωσι. Καὶ τ τοῦτο ὁ Μαξιμιανός, προσέταξε κύκλῳ τῆς ἐπ τεθῆναι φρύγανα, καὶ ἐξαφθῆναι, καὶ κατά τοὺς Χριστιανούς. Καὶ ἀκούσας τοῦτο ὁ ἐπίσ ἐβάπτισε πάντας τοὺς κατηχουμένους· καὶ γήσας, μεσέδωκεν ἅπασι τῶν ἀχράντων μυτ Καὶ οὕτως ἀναχθέντων τῶν φρυγάνων, ἐτελει άπαντες δυσμύριοι ὄντες. Ὁ δὲ ἐπίσκοπος (ε ριτι διεφυλάχθη, ἵνα καὶ ἑτερους ὠφελής, τ βαπτίσῃ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἀπὸ τῆς συγκλήτου, καὶ τῶν ἔξω πυρᾶς ὑπολειφθέντων ἁγίων μαρτύρων. Ταῦτα πράξας ὁ μιαρός Μαξιμιανός, προτά καὶ τοὺς ἔξω τῆς πυρᾶς ὑπολειφθέντας Χριστια φονευθῆναι. Φονεύονται δὲ ὁ ἅγιος Ανδης καὶ Γερ νιος, καὶ Πέτρος, λίθοις προσδεθέντες, καὶ ἐν λάσσῃ ῥιφέντες. Ὁ δὲ στρατηγὸς Ζήνων, συντρί τὴν ὄψιν καὶ τοὺς ὀδόντας μετὰ λίθων, σὺν Δω τῷ πραιποσίτῳ τὴν κεφαλὴν ἀποτέμνεται. Να νιος πυρί φλέγεται· Μυγδώνιος εἰς βόθρον ἱμέ λεται· Γλυκέριος ὁ πρεσβύτερος πυρὶ τελειο Θεόφιλος ὁ διάκονος τὴν γλῶτταν ἐκτμηθείς, ἡ κάμπῳ λιθοβολεῖται· καὶ ἕτεροι πολλοὶ κατ' ἱκ τὴν ἡμέραν τὸν τῆς μαρτυρίας ἐδέξαντο στίβο Τούτων πάντων τὰ ἅγια λείψανα ἡ ἁγία 1 συνάγουσα ἐνεταφίασεν. Εἶτα ἐν πλοίῳ ἐνθεῖσι, ἐν ἐπιτηδείῳ κρύψασα τόπῳ, διεβλήθη τῷ Μαξίμα καὶ τῇ προστάξει ἐκείνου, πρῶτον μὲν ἀπετμήθη κεφαλὴν, εἶτα καὶ πυρὶ κατεκάη.

ΚΑ DECEMBER. Ἡ ἀναίρεσις τῶν ἐν τῇ Βηθλεὲμ ἁγίων νηπίων. Προστάξας ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων Πρώδης τοῖς άγοις, τοῦ ὑποστρέψαι, καὶ διαναγγείλαι αὐτῷ τρὶ τοῦ γεννηθέντος βασιλέως, ἂν ὁ ἀστὴρ, ᾧ ἐκοούθουν, ἐμήνυεν, ὅπως σὺν ἐκείνοις προσκυνήσῃ τῷ. Καὶ τοῦ ἀγγέλου εἰπόντος αὐτοῖς, μὴ ἀναἐμψαι πρὸς Ἡρώδην, ἀλλὰ δι᾽ ἄλλης ὁδοῦ ἀναχωσαι εἰς τὴν χώραν αὐτῶν· καὶ τοῦτο ποιησάντων, ὤν, ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπ' αὐτῶν, ἐπικράνθη· καὶ ηφίσατο ακριβῶς τὸν χρόνον τοῦ φαινομένου ἀστέ κς. Καὶ ἀποστείλας στρατιώτας, ἐφόνευσε πάντας ὺς παῖδας τοὺς ἐν Βηθλεέμ, ἀπὸ διετούς, και και υτέρω. Τοῦτο θέμενος ἐν τῇ διανοίᾳ, ὅτι εἰ πάντας ὺς παῖδας φονεύσει, πάντως ἀποθανεῖται ὁ μέλλων ισιλεῦσαι, καὶ οὐκ ἐπιβουλεύσει αὐτῷ. Αλλ' εἰς Στην ἐκοπίασεν ὁ παράφρων· μὴ εἰδὼς, ὅτι Θεοῦ ουλῇ ἄνθρωπος ἐμποδίσαι οὐ δύναται. Ὅθεν ἐκείνοις ἐν προεξένησε βασιλείαν οὐρανῶν, ἑαυτῷ δὲ κόλασιν ώνιον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα νήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μαρκέλλου μονῆς τῶν Ακοιμήτων. Οὗτος ὁ ὅσιος Πατήρ ἡμῶν Μάρκελλος, ὑπῆρχεν ι πόλεως Απαμείας της Συρίας· ἀπὸ ἐνδόξου ίνους καὶ περιφανοῦς. Ἔμαθε δὲ πᾶσαν γνῶσιν αὶ ἐπιστῆ μην. Εἶτα κατέλιπε τὸν κόσμον, καὶ τὸν κον τὸν πατρικὸν, καὶ παρεγένετο εις Εφεσον. αὶ εἰς μοναστήριον εἰσελθών, καλῶς ἐμόνασεν. Die vicesima nona 66 Cædes sanctorum infantium Bethlchem. Cum Herodes Judæorum rex Magis præcepisset ut redirent,et renuntiarentsibi de nato rege,quem Stella illa, quam sequebantur, monstraverat, ut ipse cum iis adoraret eum: cumque angelus dixisset eis, ne reverterentur ad Herodem,sed per aliam viam irent in regionem suam, idque ipsi fecissent; videns ille, quod irrisus fuisset ab eis, ira excanduit: et exquirens diligenter tempus, quo Stella apparuerat, missis militibus interfecit omnes pueros Bethlehem a bimatu et infra, eo consilio, ut cæteris interemptis pueris is quoque exstingueretur, qui regnaturus erat, nec sibi insidias strueret. Sed frustra laboravit insanus, nesciens divinum consilium ab homine impediri non posse Quare illis quidem cœleste regnum,ipso vero sibi æterna supplicia comparavit. Eodem die 67 Commemoratio sancti Patris nostri Marcelli abbatis monasterii Acamétarum. Sanctus Pater noster Marcellus Apameæ in Syria honesto et illustri genere natus, atque omnibus scientiis instructus, mundo paternaque domo valere jussis. Ephesum profectus, in monasterium 80se recepit,et monasticam vitam amplexus est. Tum sanctum Alexandrum adiit in monasterio Acœmeτα παρεγένετο πρὸς τὸν ὅσιον Αλέξανδρον όντα G tarum agentem, cujus sanctitatis fama percrebuerat in eoque monasterio versatus, monachos omnes virtutibus antecelluit: ubi post Alexandri ejusque successoris Jacobi obitum abbas electus, sa contentione virtutes excoluit, ut et miraculo - ram, et prophetiæ donum a Deo acceperit. Quare multis patratis prodigiis, imperatoribus,populoque universo honorabilis, in pace decessit. τῇ μονῇ τῶν ᾿Ακοιμήτων, μαθὼν περὶ τῆς ἐνθέου ἱ ὑψηλῆς αὐτοῦ ἀρετῆς. Καὶ ἐν τῇ τοιαύτῇ μονῇ ν διαγωγήν ποιησάμενος, καὶ πάντας ὑπερβαλών ; ἀρετὴν, μετὰ τὸν θάνατον ᾿Αλεξάνδρου, καὶ ᾿Ιακώβου ῦ μετὰ ᾿Αλέξανδρον ἡγεμονεύσαντος, ἐγένετο ἡγού νος. Τοσοῦτον δὲ ἡγωνίσατο εἰς ἀρετὴν, ὡς καὶ χά μα θαυματουργίας δέξασθαι παρὰ Θεοῦ· ἀλλὰ καὶ οφητείας· ὅθεν πολλῶν θαυμάτων ἐπιδειξάμενος δύναμιν, καὶ τοῖς βασιλεῦσι, καὶ παντὶ τῷ λαῷ τίμιος νείς, ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. ΜΗΝ ΤΟ ΑΥΤΟ. Α' Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ανυσίας. Die tricesima 68 Certamen sanctæ martyris Anysiœ. Sancta martyr Anysia, Maximiano imperatore, ex urbe Thessalonica, piis, fidelibus, divitibusqué parentibus nata, post iHorum obitum sola derelicta, vita moribusque Deo gratias agebat. Quadam autem die, cum de more ecclesiam adiret, obviam ei factus miles idolorum cultor, comprehensam compellebat abire, idolisque sacrificare. Reluctantem vero, et in ejus os conspuentem, iratus miles trajeclis gladio lateribus, gravique inflicto vulnere in terram dejecit. At illa sic dejecta, Deum orare, eique gratias agere non cessabat: atque hunc in modum per plures horas faciens, spiritum Domino tradidit. Ἡ ἁγία μάρτυς ᾿Ανυσία ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξιμιανοῦ σιλέως ἐκ πόλεως Θεσσαλονίκης, γονεῖς ἔχουσα σεβεῖς, καὶ πιστοὺς καὶ πλουσίους. ᾿Αλλὰ ἐκείνων οθανόντων, ὑπελείφθη ἡ ἁγία καταμόνας, διὰ βίου ἱ πράξεως εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ. Εν μιᾷ δὲ τῶν μερῶν, κατὰ τὸ ἔθος, ἀπερχομένη εἰς τὴν ἐκκλη εν, συνήντησεν αὐτῇ στρατιώτης τις τῶν εἰδώλων οσκυνητής. Καὶ κρατήσας αὐτήν, ἠνάγκαζεν ἐλθεῖν, καὶ θῦσαι τοῖς εἰδώλοις· ὡς δὲ οὐκ ἔπεισε ν ἁγίαν, ισχυρῶς ἀντεχομένην, καὶ ἐμπτύσασαν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, θυμωθεὶς κατὰ τῆς πλευς αὐτῆς διελαύνει τὸ σπαθίον. Καὶ δεξαμένη τὴν ώδυνον καὶ πικρὰν ταύτην πληγὴν ἡ ἁγία, εὐθέως σεν ἐπὶ τὴν γῆν. ᾿Αλλὰ καὶ πεσοῦσα, τῆς πρὸς Θεὸν εὐχαριστίας τε καὶ εὐλῆς οὐκ ἀφίστατο. Καὶ οὕτως λαῖς ταῖς ἄραις ποιοῦσα, παρέδωκε τὸ πνεῦμα αὐτῆς τῷ Κυρίῳ. PATROL. GR. CXVII.

Eodem die MENOLOGII PARS 11, Certamen sancli apostoli Timonis, unius ex septem diaconis. Timon Christi apostolus unus ex septuaginta discipulis, ordinatus est a sanctis apostolis diaconus, ut mensis eorum, qui ad Christum accede rent, et baptizarentur, ministraret una cum aliis sex diaconis, in quorum numero erat magnus Stephanus protomartyr. Sed postea ab iisdem sanctis apostolis creatus Bostrorum in Arabia episcopus,cum in nomine Domini nostri Jesu Christi veri Dei doceret,multisque Græcorum verbis et miraculis persuaderet, ut relicta vana idolorum superstitione sibi a majoribus tradita veram fidem susciperent, petitus insidiis Judæorum ægre ferentium nomen Christi tam libere prædicari, ab impiis idololatris comprehenditur, variisque tormentis excruciatur: mox in caminum injicitur: unde incolumis evadens, 70 atque aliquando superstes, ad Christum lætus migravit. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλήσις τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Τίμωνος ἑνὸς τῶν ἑπτὰ διακόνων. Τίμων ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα ἀποστόλων, προεχειρίσει ὑπὸ τῶν μεγάλων ἀποστόλων εἰς τὸ διακονεῖς τ τραπέζαις τῶν προσερχομένων τῷ Χριστῷ, βαπτιζομένων, μετὰ τῶν ἄλλων ἓξ διακόνων, ἐν ἦν καὶ ὁ μέγας Στέφανος ὁ πρωτομάρτυς· ἀλλ' ρον ἐγένετο καὶ ἐπίσκοπος, ὑπὸ τῶν αὐτῶν ἡ ἀποστόλων, τῆς πόλεως Βόστρων, χώρας τῆς βίας. Καὶ διδάσκων ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ δ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ· και τ λοὺς πείθων τῶν Ἑλλήνων λόγοις καὶ θαύμας, μὲν πατροπαράδοτον αὐτῶν θρησκείαν κατά). νειν, ἐπιστρέφειν δὲ ἐπὶ τὴν ἀληθινὴν πίστιν, εβουλεύθη ὑπὸ τῶν δυσσεβῶν εἰδωλολατρών, ὑποβολαῖς τῶν φθονερῶν Ἰουδαίων, μὴ φι ἀκούειν τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα παῤῥησίᾳ κορι μενον. Καὶ κρατηθείς και διαφόρως βασική ὕστερον εἰς κάμινον ἐνεβλήθη. Καὶ τῆς καμίνου ἐξελθὼν ἀβλαβὴς, καὶ ὀλίγον ἐπιβιοὺς, πρὸς Χριστὸν ἐξεῖν; χαίρων. Die tricesima prima 71 Commemoratio sanctæ Melania Romana. Cum Theodosius Magnus terrestre regnum cum cclesti commutasset, atque ad immortalem ipse regem migrasset, novæ quidem Romæ,subjecteque ei ditioni, ejusdem jussu, Arcadius filiorum ejus natu major imperavit; veteris autem Romæ, subditarumque regionum imperium Honorius natu minor tenuit. His imperatoribus sancta Melania floruit in urbe Roma,generis nobilitate,opibus, ac forma insignis, atque eam ob causam a multis in uxorem expetita, cum tamen illa a nuptiis abhorreret. Quam cum invitam parentes cuidam in matrimonium collocassent, illa, priusquam com irent,sponsum timorem Dei docens, tantum dicendo profecit, ut is mundum voluptatesque despiciens, monachus fieret: ipsa vero distributa in pauperes, 72 quam a parentibus acceperat, ingenti opum copia, monasticam vitam amplexa est: atque ita certamen certavit, ut et miracula ediderit. Ædificato demum ad canendas Deo laudes monasterio, decessit. MENSE JANUARIO. Die prima 73 Commemoratio sanctæ Circumcisionis Domini ac Dei nostri Jesu Christi. Deus ac Dominus noster, cui corda hominum patent. quique futura prænoscit, ut Incarnationis et dispensationis sure fidem faceret.ne quis hæretico. rum dicere posset,eum phantastice genitum fuisse, non vere nostram carnem assumpsisse, quemadmodum multi hæreticorum ausi sunt asserere; atque ●tiam ut omnem cavilland' occasionem JudæisadiΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΛΑ' Μνήμη τῆς ὀσίας Μελάνης τῆς Ῥωμαίες. Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου τῆς ἐπὶ γῆς βασιλείας οὐρανῶν ἀνταλλαξαμένου, καὶ πρὸς τὸν τε έκδημήσαντος βασιλέα, τῆς μὲν νέας Ρωπ. τῆς ὑπ' αὐτὴν ἐπικρατείας, προστάξει και ἐβασίλευσεν ᾿Αρκάδιος ὁ πρῶτος υἱὸς αὐτοῦ· - παλαιᾶς Ῥώμης, καὶ τῆς ὑπ᾽ ἐκείνην χώρα. Ονώριος ὁ δεύτερος υἱὸς αὐτοῦ. Ἐπὶ τούτω ὀσία Μελάνη ἐν τῇ πόλει Ῥώμη, εὐγενής και σία, καὶ εὔμορφος. διὸ καὶ ζητουμένη προς τ παρὰ πολλῶν, αὐτὴ μὲν οὐκ ἤθελεν· ἀμως ότ γονέων συνεζεύχθη ἀνδρὶ καὶ μὴ θέλουσε. Κ τῆς συναφείας τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον διδάξαση κόσμου καὶ ἡδονῶν καταφρονήσαι, καὶ τ μοναχόν. Ομοίως καὶ αὐτὴ σκορπίσασα πάει πλοῦτον, ὃν ἐκ τῶν γονέων ἔλαβεν, ἀναρ ὄντα, εἰς τοὺς πένητας, γέγονε μοναχή. Καὶ ήγωνίσατο, ὡς καὶ θαύματα ποιῆσαι. Ετίας καὶ μοναστήριον εἰς Θεοῦ δοξολογίαν, ἐτελεύτης ΜΗΝΙ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟ. Ἐν τῇ πρώτῃ Ἡ ἀνάμνησις τῆς ἁγίας Περιτομῆς τοῦ Κυρί Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. θέλων ὁ Θεὸς καὶ Κύριος ἡμῶν, ὡς τὰς κ τῶν ἀνθρώπων ἐπιστάμενος, καὶ τὰ μέλλον. νώσκων, τὴν οἰκονομίαν πιστώσασθαι τῆς ἐν πήσεως αὐτοῦ, ἵνα μήτις ἐκ τῶν αἱρετικῶν ἔχι γειν, ὅτι κατά φαντασίαν ἐγεννήθη, καὶ οἱ ἀλήθειαν τὴν ἡμετέραν ἀνελάβετο σάρκα δεν πολλοὶ ἐτόλμησαν τῶν αἱρετικῶν εἰπεῖν· ἔμε

JANUARIUS. λύση πάσαν πρόφασιν τῶν Ἰουδαίων, τοῦ μὴ meret, ne dicerent ipsum a consuetudine et instiγειν, ὅτι οὐκ ἐπολιτεύσατο κατὰ τὸ ἔθος ἐκείνων τὴν διαταγήν, πληροί πάντα τοῦ νόμου. Καὶ τὰ ἡμέρας ὀκτὼ τῆς αὐτοῦ ἀχράντου ἐκ παρθένου νήσεως, ἠθέλησεν, ὡς βρέφος, ἀπελθεῖν εἰς τὸν τον, ἐν ᾧ ἔθος εἶχον οἱ Ἰουδαῖοι περιτέμνεσθαι · περιετμήθη, καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἰησοῦς, κληθὲν ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου, πρὸ τοῦ συλληθῆναι τὸν ἐν τῇ ἀφθόρῳ μήτρα τῆς Θεοτόκου. Καὶ πάλιν ἐλθὼν μετὰ τῶν γονέων, ἀνετρέφετο άνθρωπος πῶς, προκόπτων σοφίᾳ, ἡλικία, καὶ χάριτι. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Βασιλείου ἀρχιε πισκόπου Καισαρείας τῆς Καππαδοκίας. tutis eorum deflexisse; implevit omnem legem; et post dies octo, quam immaculate ex Virgine natus est, voluit, utinfans, in eum locum deferri, ubi 84 Judæi circumicidi consueverant: et circumcisus est vocalumque nomen ejus Jesus, quod ab angelo vocatum fuerat,antequam in incorrupto Deiparæ utero conciperetur, reversusque cum parentibus, educatus est, ut hominem decet; et proficiebat sapientia, etate, et gratia. Eodem die 15 Commemoratio sancti Patris Basilii archiepiscopi Cæsare Cappadociæ. Sanctus Pater noster Basilius Valente impera. tore claruit. Et hunc quidem Valentem Ariana hæresi laborantem summa cum libertate coarguit, ac propemodum ad abjiciendam hæresim induxisset, nisi illum palinodiam canere puduisset. Sed etsi errorem omnino non ejuravit, ecclesiam tamen adibat,dum Basilius Magnus Liturgiam celebrabat, acdona offerebat.Fuit autem Basilius Magnus Basilii Pontici, et Emmeliæ Cappadocis filius, vir sapientia ac scientia adeo instructus. ut et veteres omnes, et recentiores facile superaverit; pietate vero adeo excelluit, ut throni Cmsarem archiepiscopus factus fuerit, ubi plura certamina pro orthodoxa fide sustinens, imperatores et præfectos obstupefecit, et hæreticorum os sermonibus obstruxit. Tandem cum multos libros composuisset, innumeraque Ο ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν Βασίλειος, ἦν ἐπὶ τῆς ιλείας Ουάλεντος· ὅντινα Ουάλεντα τὰ ᾿Αρείου τοῦ στικού φρονοῦντα, παῤῥησιασάμενος ήλεγξε, καὶ σε παρ' ὀλίγον τὴν αἵρεσιν ἀρνήσασθαι εἰ μὴ αἰνόμενον αὐτὸν ἔβλεπεν· ὅμως εἶ καὶ τὴν αἵρεσιν το ως οὐκ ηρνήσατο, τέως καὶ τῇ ἐκκλησίᾳ προσῆλθε, ουργοῦντος τοῦ Μεγάλου Βασιλείου, καὶ δῶρα προσο γεν. Εν δὲ ὁ Μέγας Βασίλειος υἱὸς Βασιλείου, ἀπὸ τοῦ Πόντου, καὶ Ἐμμελίας τῆς ἀπὸ τῆς παδοκίας. Οστις ἐν σοφίᾳ, καὶ γνώσει, πάντας τοὺς παλαιοὺς καὶ τοὺς νέους ἐνίκησε. Κατεξαί. ἂν δὲ τοσοῦτον ἐγένετο εὐλαβὴς, ὡς καὶ ἀρχιερεὺς σθαι τοῦ θρόνου Καισαρείας ὅπου καὶ πολλοὺς νας ὑπὲρ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ὑπομείνας, καὶ ιλεῖς καὶ ἐπάρχους καταπλήξας, καὶ τῶν αἱρε ἐν τὰ στόματα φράξας τοῖς λόγοις, καὶ βιβλία ίστα συγγραψάμενος, καὶ μυρία θαύματα έργασά- prodigia edidisset, in pare ad Dominum migravit. ις, ἐν εἰρήνῃ προς Κύριον ἐξεδήμησεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. ησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοπέμπου, καὶ Θεοδότης. Λείπει. Ᏼ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βασιλείου. μάρτυς Βασίλειος, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας μιανοῦ τοῦ Παράβατου· ἐγένετο δὲ ἀπὸ ᾿Αγκύρας Γαλατίας· διὰ δὲ τὸ τὸν Χριστὸν σέβεσται, καὶ ιογεῖν, ἐκρατήθη καὶ παρέστη τῷ ἡγεμόνι Σαίνῳ. Καὶ πάλιν ἐνώπιον αὐτοῦ ἐρωτηθείς, εἰ εύει τῷ Χριστῷ, μεγάλῃ φωνῇ ἐξεῖπε, μὴ εἶναι ἄλλον, πλὴν αὐτοῦ. Ὅθεν ἐκρεμάσθη, καὶ 1η ἰσχυρῶς· ἀπὸ δὲ ᾿Αγκύρας δέσμιος επέμφθη Κωνσταντινούπολιν. Καὶ πάλιν ἐβασανίσθη παρὰ ἐπάρχου ἰσχυρῶς. Εἶτα ἐνεβλήθη εἰς κάμινον κς, καὶ ἐξῆλθεν υγιής. Καὶ τότε ἀπεστάλη εἰς παρειαν, ἵνα θηριομαχήση· Ἐκεῖσε δὲ ἀπελθὼν μένος ἔσθη εἰς τὸ θέατρον ἐν ἡμέρᾳ Ιπποδροκαὶ τότε ἀπελύθη ἀγρία λέαινα λιμώξασα έρον, ἵνα καταφάγῃ αὐτόν. Ἰδὼν δὲ ὁ ἅγιος τὸ ον ἐρχόμενον ἐπ' αὐτὸν, ἤρξατο προσεύχεσθαι. προσερχόμενος, συγχωρήσει Θεοῦ, ἐβρώθη ὑπὸ θηρίου· καὶ οὕτως ἐτελειώθη. Eodem die 16 Certamen sanctorum martyrum Theopempti et Theodota. Deest. Die secunda 77 Certamen sancti martyris Basilii. Basilius martyr Juliano Apostata imperatore, ex Ancyra Galatis fuit. Quod Christum autem coleret, ac confiteretur,comprehensus,ad Saturninum, præfectum, perducitur: et iterum coram eo interrogatus,an in Christum crederet, magna voce exclamavit, nullum esse alium Deum præter ipsum. Quare suspensus,crudelissime depectitur. Deinde vinctus, ex urbe Ancyra Constantinopolim mittitur: ubi gravissimis tormentis a præfecto excruciatus, in fornacem ignis injicitur. Sed incolumis inde evadens, Cesaream perducitur, pugnaturus cum besstiis.Ibi itaque in medium theatrum, quo die ludi circenses celebrabantur, vinctus producitur. Tum ferox leæna,fame prius confecta, solvitur,ut illum devoraret. Sanctus vero videns feram in se irruentem, orare cepit: oransque, a leæna, Deo permittente, devoratus, vivendi finem fecit.

Bodem die MENOLOGII PARS II. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ memoratio sancti Patris nostri Silvestri Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Σιλβέστρου Ρώμης. Pepz Roma. Srester sapi alia ac virtute clarus, post MelKadis "piscopi obitum ordinatur veteris Romæ episcopes Cam autem Ecclesiam regendam suscepisset, et magnum sacrumque Christianorum Pages pasceret, multa subiit certamina,et plurima pa rarit miracula Constantinum Magnum, qui priRis imperatorum Christianorum fuit, ad fidem Charisti adduxit,sacroque baptismate lepram corpo ris e,us, samulque animæ sordes mundavit, cum sancti Apostoli Petrus et Paulus illi apparuissent; auctorque eidem fuit,ut destructis idolorum dæmo. numque fanis,templa nomini Christi Deique nostri, Deiparz, sanctorum apostolorum, ac martyrum excitaret. Sed et Byzantium usque secutus imperatorem, complures salutari doctrina imbuit. Atque ita in profunda senectute ad Dominum lmtus migranit Die tertia 79 Certamen sancti martyris Gordii. Licinio imperante claruit sanctus Gordius, Cæsarea in Cappadocia natus, ordine comes, centuriæ militum præfectus. Sed cum impiorum Græcorum libertatem, et blasphemias in Christum nullo modo ferre posset, abdicato militiæ munere. fluxique ac evanescents seculi gloria. in montem secessit,et in eremo consedit: ubi inter feras versatus.soli Deo orando vacabat. Verum Christi desiderio vehementer accensus, et quodam impetu in superstitionem raptus, hæc secum ipse dicebat: Vadam in urbem, et martyrium pro Christi mei nomine subibo, ut vitam adipiscar æternam Igitur cum circenses ludi maxima populi frequentia Cæ. sareæ ederentur, in medium prodiit, magnaque voce ait: Non quæsitus ultro advenio. meque Chrislianum profteor atque inanimata delestor idola, quæ jam inde a puerilia exsecratus sum. Quibus verbis commotus præfectus, jussit eum capite plecti. Eodem die Σίλβεστρος ὁ σοφὸς διὰ πολλὴν ἀρετὴν, με τελευτήσα: Μιλτιάδην τόν ἐπίσκοπον, χειρότε τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης ἐπίσκοπος. Τὴν ἐπὶ δὲ ἐγχο:ρισθεῖς καὶ τὸ μέγα καὶ ἱερὸν κείμεν Χριστιανών, πολλοὺς ἀγῶνας ὑπέμεινε, και η θαύματα ἐποίησε, καὶ τὸν μέγαν Κωνσταντίν πρῶτον ἐν Χριστιανοῖς βασιλεύσαντα, πρὸς τ Χριστόν πίστιν ὡγήγησε, καὶ τῷ ἁγίῳ βατ τὴν τοῦ σώματος λέπραν, καὶ τὰ τῆς ψυχῆς διὰ τῆς ἐπιφανείας τῶν ἁγίων ἀποστύλων [ καὶ Παύλου, ἀπεκαθηρα, καὶ παρεσκεύασαν τὰ μὲν εἰδωλεῖα τῶν δαιμόνων καταστρέψει, δὲ ἐπ' ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, τ Θεοτόκευ, καὶ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καὶ τῶν τύρων κτίσαι. ᾿Αλλὰ καὶ μέχρι τοῦ Βυζαντίο λούθησε τῷ βασιλεῖ, πολλούς τὰ πρὸς σωτηρ δάσκων. Καὶ οὕτως ἐν βαθει γήρα πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Γορδία Ἐπὶ Αικιννίου τοῦ βασιλέως ἐγένετο ὁ ἐξες; διος, ἀπὸ τῆς Καισαρείας τῆς Καππαδοκία. τὴν τάξιν, ἔχων ὑπ' αὐτὸν στρατιώτας εκατό τῶν δυσσεβῶν Ἑλλήνων παῤῥησίαν, καὶ τὰς στὸν βλασφημίας μὴ φέρων ὁρᾷν, κατέλιπτ τείαν, καὶ τὴν προσκαιρον δόξαν, καὶ ἀπ ὄρος, καὶ κατῴκει τὴν ἔρημον, μετὰ τῶν μ στρεφόμενος, καὶ τῷ Θεῷ μόνῳ προσευχόμε τοῦ Χριστοῦ ὁ πόθος ἀνήψεν αὐτὸν, καὶ καί νης ὁρμήσας, εἶπε πρὸς ἑαυτόν. 'απέλθω προς λιν, καὶ μαρττρήσω ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ μου, τ ρονομήσω τὴν ζωὴν αἰώνιον. Ιπποδρομίας μένης ἐν Καισαρείᾳ, καὶ τοῦ λαοῦ ὅλου της ἔστη, καὶ ἐβόησεν εἰς τὸ μέσον. Ευρέθην ζητοῦσι, καὶ ἰδοὺ πιστεύω Χριστῷ, καὶ ἡ άψυχα εἴδωλα, ὡς καὶ ἀπὸ νεότητος. Καὶ των, καὶ τὸν ἄρχοντα κινήσας εἰς θυμὸν, ὁ τὴν κεφαλήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ 80 Commemoratio sancti et gloriosi propheta Ma-D Μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου προφήτου και lachia. Malachias propheta, postquam populus Judæorum e captivitate regressus esset, in Judam regione natus, ex tribu Levi fuit. Adhuc juvenis, eam vitæ rationem et institutum tenebat. quæ Deo placerent: quare a Judæis Angelus appellatus est: erat enim decoro aspectu. Sed et quæcunque prædicebat, ab angelo statim confirmabantur, et vera esse ostendebantur: angelus enim cum ipso loquebatur multique vocem ejus audiebant, cum in prophetam inciderent: verumtamen id iis tantum contingebat qui digni essent: peccatores autem neque eum vii Μαλαχίας ὁ προφήτης μετὰ τὴν ἐπιστρ αἰχμαλωσίας τοῦ λαοῦ τῶν Ἰουδαίων, εν τῇ Ἰουδαία χώρᾳ. ἂν δὲ ἐκ τῆς φυλῆς νέος δὲ ὑπάρχων τὴν ἡλικίαν, ἐκτήσατο θεάρεστον, καὶ βίον ἐνάρετον. Καὶ διὰ τοῦτο παρὰ τῶν Ἰουδαίων 'Αγγελος. Ην γὰρ τὸ εὐπρεπής. ᾿Αλλὰ καὶ ὅσα αὐτός προεφής ἔλεγεν, εὐθέως ὁ ἄγγελος ἐπεβεβαίου, ἀληθῆ. Ελάλει γὰρ μετ᾿ αὐτοῦ ὁ ἄγγελος φωνῆς τοῦ ἀγγέλου πολλοὶ ἤκουον, ὅτε συνέ ἀλλὰ μόνοι οἱ ἄξιοι ήκουσ

JANUARIUS. μαρτωλοὶ οὔτε ἐθεώρουν αὐτὸν, οὔτε τῆς φωνῆς debant, neque vocem ejus audiebant. Incidit auὐτοῦ ἤκουον. Τότε δὲ προεφήτευεν ὁ προφήτης, ἐν εῖς ἡμέραις τῆς ἀναρχίας, ὡς γέγραπται ἐν τῇ βί λῳ τῶν Κριτῶν· πολλὰ δὲ προφητεύσας, ἀπέθανε αἱ ἐτάφη μετὰ τῶν πατέρων αὐτοῦ ἐν τῷ ἀγρῷ. ἦν δὲ, ὡς εἴπομεν, εὐπρεπής, στρογγύλον ἔχων τὸ ρόσωπον, πλατείαν τὴν κεφαλήν. ΜΗΝ ΤΟ ΑΥΤΟ. A'. ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Θεογένους ἐπισκό που Μαρίου. Θεογένης ὁ Ἱερομάρτυς, ἦν ἐπίσκοπος τοῦ Παρίου· εἰ κρατηθεὶς παρὰ τοῦ τῆς χώρας ἄρχοντος, ήνα κάζετο στρατεύεσθαι. Ὁ δὲ Χριστιανὸν ἑαυτὸν εγεν εἶναι, καὶ δοῦλον Χριστοῦ καὶ στρατιώτην. Πεν ἐδέθη εἰς τέσσαρας πάλους, ἐκ τῶν χειρῶν, ὶ τῶν ποδῶν, καὶ ἐτύπτετο ἀπὸ ὀκτὼ δημίων μετὰ λων τραχέων. Τοῦ δὲ λεγομένου Οπτίωνος πατέρα μένου, καὶ ὑβρίζοντος αὐτὸν, προεφήτευσεν δ τος περὶ αὐτοῦ, ὅτι ταχέως μέλλει καταλαμβάνειν τὸν ἀπώλεια· ὃ καὶ ἐγένετο. Ἐν δὲ τῇ νυκτὶ τα ς τῷ ἁγίῳ ὁ Κύριος, προσέταξεν αὐτῷ, μὴ λα ῖν, μηδὲ φαγεῖν βρώματα ἀπὸ χειρὸς τῶν Ἑλλήν. Καὶ ἦν ψάλλων πετὰ ἀγγέλων ἐν τῇ φυλακή. τα ἐκβληθεὶς τῆς φυλακῆς, ἐξίφη ἐν τῇ θαλάσσῃ, ? ἐτελειώθη. Οἱ δὲ, ρίψαντες αὐτόν, μετανοή ντες, ἐλθόντες ἐν τῇ πόλει, ἐβαπτίσθησαν, καὶ τ' αὐτῶν ὄχλος πολύς. Καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας, εξίφη ἔξω τῆς θαλάσσης τὸ λείψανον αὐτοῦ· καὶ βόντες αὐτὸ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἔθαψαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. θλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Θεοπέμπτου καὶ Θεωνά μάρτυρος. Οὗτος ἦν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως· κινη ντος δὲ διωγμοῦ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, πρῶτος · ἐκείνου τοῦ διωγμοῦ τὸν Χριστὸν ὡμολόγησε, καὶ ν τῆς ἀθλήσεως ἐδέξατο στέφανον· κρατηθεὶς γὰρ, εβλήθη εἰς φοῦρνον ἐκπυρωθέντα. Καὶ ὑγιὴς ἐξελο ον, τὸν ἕνα ὀφθαλμὸν ἐξορύττεται. Ὁ δὲ Θεωνᾶς, ἐγος ὢν, ἐπότισεν αὐτὸν δηλητήριον φάρμακον τῇ νοστάξει τοῦ βασιλέως, ἵνα ἀποθάνῃ. Καὶ ὡς εἶδεν ὐτὸν μηδὲν ἀδικηθέντα, ἐπίστευσε τῷ Χριστῷ. Στα ὠργίσθη ὁ βασιλεὺς, καὶ ἀπεκεφάλισε τὸν γιον θεόπεμπτον. Τὴν δὲ Θεωνᾶν ἐνέβαλεν εἰς ὅρυμα βόθρου. Καὶ προσέταξε τοῖς δημίοις ἐπιθεῖναι πάνω χῶμα, καὶ καταπατεῖν. Καὶ τούτου γενομένου, πεπνίγη καὶ αὐτὸς ἐν τῷ ῥηθέντι τόπῳ· καὶ παρδωκε τὴν μακαρίαν αὐτοῦ ψυχὴν τῷ Θεῷ· δι᾿ ὄν μφότεροι οἱ ἅγιοι, μετὰ πολλῆς προθυμίας, τὸ διον αἷμα ἔχειν, καὶ τὸν κόσμον ἠρνήσαντο, καὶ τὰ ν κόσμῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τῶν ἁγίων Ζωσίμου μοναχοῦ, καὶ ᾿Αθανασίου κομινταρησίου μαρτυρησάντων ἐν Κιλικία. Ο άγιος Ζώσιμος ὑπῆρχαν ἀπὸ Κιλικίας, τὴν δημον μετὰ τῶν θηρίων οἰκῶν. Κρατηθεὶς δὲ παρὰ ομετιανοῦ τοῦ ἄρχοντος, καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρνήtem Malachiæ prophetia in id tempus, quo nullus erat Judæorum princeps, quemadmodum scriptum est in libro Judicum. Cum vero multa prædixisset, mortuus est, et sepultus cum patribus suis in agro. Erat autem, ut præfati sumus, egregia forma, rotunda facie, capite lato. 81 Certamen Die quarta sacrosancti martyris Theogenis episcopi Parii. Theogenes sacromartyr Parii episcopus, comprehensus a regionis præfecto, militare compellebatur; quod ille detrectans, asserebat se Christianum esse, Christique servum et militem. Quare manibus pedibusque ad quatuor palos alligatis, ab octo carnificibus asperis virgis cæditur. Pertranseunte autem Optione, ac Theogenem contumelits afficiente, prædixit sanctus fore ut ille brevi moreretur. Quod et contigit. Noctu vero cum Domi nus sancto appareret, præcepit ei, ne cibum de manu Græcorum caperet. In carcere itaque cum angelis psallebat. Deinde e custodia eductus, in mare projicitur, ibique vivendi flnem fecit. Qui vero eum demerserant, pænitentia ducti, in urbem venientes cum turba plurima baptizati sunt. Ejus reliquias tertio post die e mari in litus ejecta, discipull sepelierunt. Eodem die 82 Certamen sancti martyris Theopempti, et Theona martyris. Hic temporibus Diocletiani imperatoris floruit. Cum autem adversus Christianos persecutio mota fuisset, primus omnium in eadem persecutione Christum professus, martyrii coronam accepit: nam comprehensus in ardentem furnum injicitur; sed inde illæsus evadens, effosso oculorum altero, poculum a Theona mago. jussu imperatoris, veneno infectum exhaurire cogitur, ut sic interiret. Verum cum Theonas illum nullo damno affectum vidisset, in Christum credidit. Tum ira excandescens imperator, sanctum Theopemptum decollari mandavit; Theonam vero in altissimam foveam demitti, et congesto a lictoribus aggere obrui. Quod cum factum esset, suffocatus in eo loco beatam animam suam Deo tradidit, pro quo uterque sanctus alacri animo proprium sanguinem profundens, mundum et quæ in eo sunt, abnegavit. Eodem die 83 Certamen sanctorum Zosimi monachi, et Athanasii commentariensis, qui in Cilicia martyrium passi sunt. Sanctus Zosimus Cilix eremum cum feris coluit. Comprehensus autem a Domitiano præfecto, cum cogeretur Christum abnegare, et idolis sacrificare,

MENOLOGII PARS II. FODEM MENSE. Die nona 89 Certamen sancti martyris Polyeucti. Decio et Valeriano imperatoribus claruit iste sanctus Melitinæ in Armenia natus, et in eadem regione miles. Cum autem sæva adversus Christianos persecutio mota esset, iique in dies cæderentur, qui in Christum negare detrectabant; ea re comporta sanctus Polyeuctus, Christum quidem palam et publice Deum professus est; idolorum autem fanum ingressus, omnia idola comminuit. Comprehensus ergo, præfecti jussu cedebatur: cumque praefectus socer ejus esset, eum hortaba. tur, ut Christo abjurato, saluti sum consuleret. dt ille compellans Nearchum amicum suum: Vidi, inquit, in somnis Christum meum venientem, et pretiosum mihi sagum afferentem. Verumtamen memento mei, amice. Aderat ejus uxor, eumque monebat, ut in ſde Christi constans esset. Quare gratias agens decollatus est, Bodem die ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πολυεύκτου, Ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου καὶ Οὐκλεριανοῦ έχει χεν οὗτος ὁ ἅγιος, ἀπὸ Μελιτινῆς τῆς ᾿Αρμονίας στρατευόμενος πρῶτον ἐν τῇ τοιαύτη χώρα. Τα νετο δέ διωγμὸς τῶν Χριστιανῶν μέγας, καὶ τ ἡμέραν ἐσφάζοντο οἱ τὸν Χριστὸν μὲ ἀρνιόταν Μαθών δε τοῦτο ὁ ἅγιος Πολύευκτος, τὸν μὲν τ στὸν εἰς τὸ φανερὸν Θεὸν ὡμολόγησιν, εἰς τή ναὸν τῶν εἰδώλων εἰσελθών, πάντα τα είδωλα έτριψεν. Καὶ τότε κρατηθείς παρὰ τοῦ έρχε ἐκολάζετο. Ὁ δὲ ἄρχων ἦν πενθερὸς αὐτούς, παρεκάλει αὐτὸν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, ἵνα ἀποθάνῃ. Ὁ δὲ οὐκ ἐπείσθη, ἀλλὰ εἶπε πρὸς φίλον αὐτοῦ Νέαρχον, ὅτι Εθεώρουν τὸν Χριτήρ ἐλθέντα ἐν ὕπνῳ, καὶ φορέσαντά μοι χλανίδα και ᾿Αλλὰ μέμνησο μου, φίλε. Ἡ δὲ γυνὴ αὐτοῦ τ εκάλει αὐτὸν, ἐμμένειν τῇ πίστει τοῦ Χριστο ταῦτα μετ' εὐχαριστίας ἐτμήθη τὴν κεφαλήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα • Commemoratio sacrosancti martyris, et confes- Μνήμη Θεοκτίστου Ἱερομάρτυρος, καὶ ὁμολογ soris Theoclisti. Deest. Eodem die 1 Commemoratio sancti et gloriosi prophetæ Achics. Iste sanctus et gloriosus propheta Achias fuit ex Seloim ex civitate Eli, ubi olim fuerant Judæorum tabernacula. Prædixit autem de Salomone propheta ac rege, quod prævaricaturus esset, Dominumque offensurus: cujus verbis fidem eventus fecit. Jeroboamum etiam reprehendit, quod cum dolo ambularet coram Deo. Præterea in visione par boum vidit, qui populum conculcabant et proterebant, sacerdotesque insectabantur: prophetavitque fore ut populus Judæorum a gentibus conculcareretur, in captivitatem abduceretur, fame conficereretur, sacerdotes præ timore fugam arriperent, et multis ærumnis vexarentur. Hæc, et plura alia prædixit, et mortuus est, sepultusque prope quercum in Silom. Die decima • Commemoratio sancti Gregorii Nyssos episcopi. Casilii magni Cæsarem Cappedociae episcopi germanus frater fuit iste sanctus Gregorius. sapientia ac virtute insignis, eoque tempore episcopus Nysem creatus est, quo multi hæretici orthodoxos oppugnabant. Sanctus igitur nunc ex sanctarum Scripturarum testimoniis coram disputando, nunc scribendo, illos omnes superavit. hæresimque exterminavit: cumque secunda synodo, quæ Constantinopoli acta est, interesset, tanta usus est sermonis facundia, ut hæreticorum ora obstruxerit, et orthodoxos summo gaudio affecerit. Inde ad ecclesiam Λείπει. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου προφήτου Αγι Οὗτος ὁ ἅγιος καὶ ἔνδοξος προφήτης Αγιά χεν ἀπὸ Σηλωήμ, ἐκ τῆς πόλεως Ηλε!, δετ: σκηνὴ τῶν Ἰδαίων κατὰ τὸ ἀρχαῖον. Ο προφήτης εἶπε περὶ Σολομῶντος τοῦ πα καὶ βασιλέως, ὅτι μέλλει πταῖσαι καὶ κρούσαι τῷ Κυρίῳ. Καὶ, καθὼς εἶπεν, καὶ ἐγένετο. Ήλεγξε δὲ καὶ τὸν Ἱερές ὅτι μετὰ δόλου ἐπορεύετο ἐνώπιον Κυρίου καὶ ἐν ὀπτασίᾳ ζεῦγος βοῶν, ὅτι κατεπέτε λαὸν, καὶ συνέτριβα, καὶ τῶν ἱερέων κατέτρεχε προεφήτευσεν, ότι μέλλει ὁ λαὸς τῶν Ἰουδακι ἐθνῶν καταπατηθῆναι, καὶ αἰχμαλωτισθῆναι ὑπὸ λιμοῦ διαφθαρήναι· καὶ οἱ ἱερεῖς ὑπὸ τοῦ; φυγεῖν, καὶ πολλὰ τιμωρηθῆναι· ταῦτα δὲ τ τεύσας, καὶ ἄλλα πλεῖστα, ἀπέθανε, καὶ ἐταρη εγγυς τῆς δρυός, ἐν τῇ λεγομένῃ Σηλώμ. Ι Μνήμη τοῦ ἁγίου Γρηγορίου ἐπισκόπου Νόα Τοῦ μεγάλου Βασιλείου ἐπισκόπου Και τῆς Καππαδοκίας ἦν οὗτος ὁ ἅγιος Γρηγόριος φὸς γνήσιος· ὑπῆρχε δὲ σοφὸς καὶ ἐνάρετος καὶ ἐγένετο εἰς Νύσσην ἐπίσκοπος. Κατά καιρὸν ἐκεῖνον ἐγένοντο πολλοὶ αἱρετικοί, κι λέμουν τοὺς ὀρθοδόξους· ἀλλ' οὗτος ὁ ἅγιος διαλεγόμενος αὐτοῖς ἀπὸ τῶν ἁγίων Γραφών, γράφων, πάντας ἐνίκησε, καὶ τὴν αἵρεσιν ἡφ Εὐλεθεὶς δὲ καὶ εἰς τὴν ἐν Κωνσταντινουπόλ τεραν σύνοδον, οὕτως διὰ λόγου Ανδραγάθησ ἐμε τικῶν τὰ στόματα, τοὺς δὲ

' JANUARIUS. όξους χαρᾶς πληρῶσαι. Ἐξελθὼν δὲ εἰς τὴν ἐκκλη- suam reversus, postquam gregem suum optime αν αὐτοῦ καὶ τὸ ποίμνιον, καὶ καλῶς ἐκθρέψας rexisset, multosque animm salutares libros divino ὐτὸ καὶ ποιμένας, καὶ πολλὰς βίβλους θεοπνεύστους πὶ ψυχωφελεῖς συγγραψάμενος, ἐν τιμίᾳ πολιᾷ καὶ πλῷ γήρα προς Κύριον ἐξεδήμησε χαίρων καὶ γαλλόμενος. Τῇ αὐτῷ ἡμέρᾳ Γνήμη τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Δομετιανοῦ ἐπισκόπου Μελιτινῆς. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Ιουστίνου τοῦ Μικροῦ γεγοἂν οὗτος ὁ ἅγιος, υἱὸς γονέων Χριστιανῶν εὐλαβῶν πὶ πλουσίων. Εδιδάχθη δὲ παρὰ τῶν γονέων αὐτοῦ σαν παίδευσιν τῶν τε ἔξω γραμμάτων, καὶ τῆς είας Γραφῆς. Ἔλαβε δὲ καὶ γυναῖκα εὐλαβὴ καὶ ιστήν. Αλλά ταχέως ἐκείνης ἀποθανούσης, αὐτὸς ρὸς ἀρετὴν καὶ τὸν τοῦ Θεοῦ φόβον ἐξέδωκεν αυόν. Καὶ οὕτως ἐγένετο ἐνάρετος, ὡς καὶ ἐπίσκος ος γενέσθαι Μελιτινῆς. Τοσοῦτον δὲ λέγουσιν αὐτὸν εριβόητον γενέσθαι, ὡς καὶ τὸν βασιλέα τῶν Περ ῶν πρὸς ἀγάπην ἑλκῦσαι, καὶ ἀγαγεῖν εἰς τὴν δού ωσιν τοῦ Ῥωμαίων βασιλέως Μαυρικίου. Έγραψε ὰρ ὁ Πέρσης πρὸς τὸν Ῥωμαῖον, ὅτι Ἐὰν ἀποδ τείλης Δομετιανὸν καὶ πληροφορήσῃ με, γίνομαι οι οὐ μόνον φίλος, ἀλλὰ καὶ δοῦλος. Καὶ τούτου γε ομένου, ἐχάρη πᾶσα ἡ πόλις, καὶ ὅλος ὁ κόσμος. τἰσελθὼν δὲ ἐν τῇ πόλει ὁ ἅγιος, ἐτελεύτησε· τὸ δὲ είψανον αὐτοῦ ἀνεκομίσθη εἰς Μελιτινὴν, πολλὰς άσεις τελοῦν· Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ἀνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν πρεσβυτέρου καὶ οικονόμου της μεγάλης Εκκλησίας Μαρ- · κιανοῦ. Οι πρόγονοι τοῦ μακαρίου Μαρκιανοῦ ἀπὸ τῆς μεγάλης Ρώμης παρεγένοντο εἰς Κωνσταντινούποειν. Οὗτος δὲ ἐγένετο ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ ἁγιωάτου Μαρκιανοῦ, καὶ τῆς εὐσεβεστάτης Πουλχερίας πλούσιος δὲ καὶ εὐλαβὴς ὤν, πολλοὺς ναούς και μέγάλους ἔκτισεν, ἔχων καὶ τὸν βασιλέα συνεργόν. Καὶ γὰρ ἔκτισε τῆς ᾿Αγίας Εἰρήνης τὴν ἐκκλησίαν, καὶ τῆς ᾿Αγίας Αναστασίας, τὴν ἐν τοῖς Δομνίνου ἐμβόλοις. Τὸν δὲ τοιοῦτον ναὸν διέσωσε διὰ προσευ χῆς καὶ ἀπὸ ἐμπρησμοῦ, τῶν ὄντων γύρωθεν πάντων καέντων. Τοσοῦτον δὲ ἦν ἐλεήμων, ὡς ἐν μιᾷ λιτανεύων, πτωχῷ ζητήσαντι, μηδὲν ἔχων δοῦναι, ἐκβα λὼν δέδωκε τὸ ἱμάτιον, ὅπερ ἐφόρει· αὐτὸς δὲ κατ. ελείφθη γυμνής, μετά μόνης τῆς ἱερατικῆς στολῆς: καὶ ἐφαίνετο τῷ κλήρῳ χρυσῆν στολήν φέρων. Ποιή σας δὲ καὶ θαύματα πολλά, καὶ νεκρὸν ἀναστήσας, ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη, Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῆς ὀσίας Δομνίκης. Ἡ ἁγία Δομνίκα ὑπῆρχεν ἐπὶ Θεοδοσίου του Με γάλου, καὶ διήρκεσεν ἡ ζωὴ αὐτῆς ἕως τῆς βασιλείας Λέοντος, καὶ Ζήνωνος. Εγένετο δὲ ἐκ τῆς πόλεως Καρθαγένης. Αλλά καταλιπούσα τὴν ἰδίαν πόλιν καὶ παραγενομένη εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἐξ ἀποκαλύ ψεως ὑπεδέχθη παρὰ Νεκταρίου τοῦ ἁγιωτάτου που τριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, ας οὐ μόνον εἰσ afflatus numine scripsisset, in veneranda canitie, et optima senectute ad Dominum lætus et gaudens emigravit. Eodem die 93 Commemoratio sancti Patris nostri Domitiani episcopi Melitinæ. Justino Juniore imperante claruit iste sanctus, Christianis, piis, divitibusque parentibus natus, atque ab iisdem omnibus tum profanis litteris, tum sacris disciplinis abunde instructus. Piam autem fidelemque uxorem duxit: sed illa paulo post defuncta, totum se ad colendam pietatem Deique timorem contulit: atque in virtutibus adeo profecit, ut et Melitinæ episcopus fleret. Ferunt illum tantam nominis celebritatem fuisse consecutum, ut Persarum regem ad amicitiam pertraxerit, et ad servitutem Mauricii Romanorum imperatoris. Scripserat enim rex Persarum ad imperatorem Romanorum: Si Domitianum, inquiens, miseris, meque is persuaserit, ipse non modo tibi amicus fam, sed et servus. Quod cum contigisset, urbi, et universo orbi gaudium fuit. Domitianus vero urbem ingressus, decessit: cujus reliquiæ Melitinam translatæ, multas curationes perficiunt. Eodem die Commemoratio sancti Patris nostri Marciani presbyteri et œconomi magnæ Ecclesiæ. Beati Marciani majores ex magua Roma Constantinopolim advenerunt. Hic autem sanctissimo Mar ciano, et religiosissima Pulcheria imperantibus claruit: cumque dives esset et pius, multas ac magnas ecclesias, adnitente etiam imperatore, excitavit: nam et Sanctæ Irenes ecclesiam condidit, et Sanctm Anastasiæ ædem in Domini promontorio, quam etiam ab incendio precibus suis servavit, cum calera omnia, quæ circa ipsam erant, comburerentur. Fuit autem tanta in pauperes benignitate, ut cum aliquando divinis precibus vacaret, quærenti pauperi, quando nihil aliud ad manum habebat, pallium quod gestabat, dederit; ipse vero nudus cum sola sacra stola remanens, auream stolam gestare clero visus est. Cum vero multa miracula edidisset, et mortuum ad vitam revocasset, in pace obdormivit. Eodem die 05 Commemoratie sanctæ Rominicæ. Sancta Dominica Theodosie Magno imperatore nata, vixit usque ad tempora Leonis et Zenonis imperatorum. Fuit autem ex urbe Carthagine; sed relicta patria Constantinopolim profecta, Dei monitu excepta a Nectario sanctissimo patriarcha Constantinopolitano, qui nen solum collocavit eam in monasterio; quod ipsa in bonorem Sancti

MENOLOGII PARS II. propheta Zachariæ instauravit; sed etiam diaco- ήγα, εν αὐτὴν εἰς μοναστήριον, ὅπερ ἡ ἀγία τ nissam ordinavit. Post hæc tanta virtutes contentione excluit, ut et miraculorum donum a Deo acceperit; et prophetico eliam spiritu dilata, de imp ratoribus. patriarchis, aliisque compluribus prophetavit Hunc in modum vitam traducens, et ob multas virtutes suas in summo honore apud imperatores, et patriarchas habita, in pace obdormivit. Die undecima Certamen sancti martyris Petri. Sanctus martyr Petrus in pago Anea apud Eleuεσκεύασεν εἰς τιμὴν τοῦ ἁγίου προφήτου Ζαχα ἀλλὰ καὶ διάκονον ἐχειροτόνησεν. Καὶ μετὰ τῆ τοσαῦτα ηγωνίσατο εἰς ἀρετὴν, ὡς καὶ θαυματο γίας χαρίσματα λ βεῖν παρὰ Θεοῦ. Ἀλλὰ καὶ τ ορατικῶν ἀποκαλύψεων ἠξιώθη, καὶ περὶ 910 προεφήτευσε. καὶ περὶ πατριαρχῶν, καὶ περὶ δι πολλῶν. Καὶ οὕτως ἀγωνισαμένη, καὶ τιμες παρὰ βασιλέων διὰ τὴν πολλὴν αὐτῆς ἀρετὴν, ἐμ καὶ παρὰ πατριαρχῶν, ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. ΜΕΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΔ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πέτρου. Ο άγιος μάρτυς Πέτρος, ἐγένετο ἀπό για theropolim natus, corpore robusto, sed fde in 'Ανέας, πλησίον Ελευθεροπόλεως. Ανδρείας Christum robustior, ab adolescentia senilem prudentiam præ se ferebat,cum doceret omnes ab idolis secedere, et ad Christum solum verum Deum ho minumque servatorem accedere. Quæ cum de illo accepisset Eleutheropolis præses, missis satellitibus comprehensum compellebat Christum ejurare: sed cum ad id illum inducere nequiret, præcepit ut in ardentem fornacem ignis injiceretur: in quam immissus sanctus, per multas horas gratias agens, Deumque pro totius mundi, sanctarumque ecclesiarum tranquillitate orans, decessit. ὑπάρχων τῷ σώματι, ἀνδρειότερος ἐγένετο το Χριστὸν πίστει. Νέος δὲ ὧν τὴν ἡλικίαν, τὰ τῶν ρόντων εἶχε κατὰ τὴν φρόνησιν· διδάσκων τε ἀποστῆναι τῶν εἰδώλων, καὶ προσελθεῖν τῷ Χρ μόνῳ ὑπάρχοντι θεῷ ἀληθινῷ, καὶ σωτῆρι τῶν θρώπων. Ταῦτα ἀκούσας περὶ αὐτοῦ ὁ τῆς Ἑλ ροπόλεως ἄρχων, ἀπέστειλε καὶ ἐκράτησεν το καὶ ἠνάγκασεν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν. Ως ἔπεισε, προσέταξε γενέσθαι κάμινον μεγάλην το καὶ ἐκεῖ ἐμβληθῆνας αὐτόν. Καὶ τῆς καμίνω ἐν θείσης ἐ εβλήθη εἰς αὐτὴν ὁ ἅγιος χαίρων. δε αὐτῇ ἐπὶ πολλαῖς ταῖς ὥραις εὐχαριστῶν, καὶ προσευχόμενος τῷ Θεῷ ὑπὲρ τῆς οἰκουμενικῆς καταστάσεως τῶν ἁγίων Ἐκκλησιῶν, ἐτελειώθη. Eodem die 7 Commemoratio sancti Patris nostri Theodosii Cenobiarcha. Sanctus Pater noster Theodosius, cognomento Cœnobiarcha, ex Cappadocia piis parentibus natus, monasticam vitam amplexus, primum quidem Antiochiam abiit ad sanctum Simeonem Stylitam, cujus benedictione accepta, Hierosolyma petiit: inde in eremum secessit, ubi triginta annorum spatio præter caricas et herbas nullum alium cibum sumpsit. Tum plura miracula patravit, et multa condidit monasteria: dæmones oratione fugavit: in summa rei frumentariæ caritate granum quod unum in monasterii horreo repererat, benedicens, totum horreum frumento implevit.Ob hæc igitur, aliaque plurima prodigia imperatoribus notus, totique mundo ob virtutes suas celebris, tandem in pace decessit. Die duodecima 98 Certanien sancta martyris Tatiana. Tatiana martyr temporibus Alexandriimperatoris ex antiqua Roma fuit, patre divite ac nobili, ac tertium præfecto nata. Cum autem diaconissa esset, fidem Christi populum docendo, multos ab idolis avocabat. Quare ad imperatorem delata, missisque satellitibus comprehensa, coram ipso sistitur: qui illam secum in fanum idolorum adΤῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσία τ Κοινοβιάρχου. Θεοδόσιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ὁ ἐπι νος Κοινοβιάρχης, ἦν ἀπὸ τῆς χώρας Καπ γονέων εὐσεβῶν· ἐγένετο δὲ μοναχός· και τα μὲν ἀπῆλθεν εἰς ᾿Αντιόχειαν, πρὸς τὸν ἅγιον δια τὸν Στυλίτην. Καὶ εὐλογήθη παρ' αὐτοῦ. Δὲ τὰ Ἱεροσόλυμα. Ἐκεῖθεν δὲ κατήντησεν ει ἔρημον, ἐπὶ τριάκοντα χρόνοις ἄρτον με την μὴ μόνας ισχάδας, καὶ βοτάνας. Οθεν πλεῖστε 1 ματα ἐποίησε· καὶ μοναστήρια πολλά συνεπής καὶ δαίμονας διὰ προσευχῆς ἐδίωξε. Λιμοῦ διε γενομένου, καὶ τῆς ἀποθήκης τοῦ μοναστηρίου: μὴ ἐχούσης, ἕνα κόκκον εὑρὼν, καὶ εὐλογήσ ἐκείνου τὴν ἀποθήκην σίτου ἐγέμισε· διὰ τ πολλὰ θαύματα καὶ τοῖς βασιλεῦσιν ἐγνωρίσθη. ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ διὰ τὴν ἀρετὴ περιβόητος νετο. Καὶ οὕτω θανὼν ἐτελειώθη. IB' Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Τατιανής. Η μάρτυς Τατιανὴ ὑπῆρχεν ἀπὸ τῆς πρεσός ρας Ρώμης, ἐπὶ τῆς βασιλείας Αλεξάνδρου, τέρος πλουσίου καὶ εὐγενοῦς θυγάτηρ, ἐκ το γεγονότος ἐπάρχου. [ν δὲ τὸν βαθμὸν διάκο καὶ ἐπεὶ διάκονος οὖσα ἐδίδασκε τὸν λαὸν τὰ τοῦ Χριστοῦ, καὶ πολλοὺς ἔπειθεν ἀποστρέφε τὰ εἴδωλα, διεβλήθη τῷ βασιλεῖ. Ὁ δὲ ἀποστείλ

$3 JANUARIUS. ράτησεν αὐτὴν, καὶ ἤγαγεν ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ ductam, adorare idola compellebat. Sancta vero τηνάγκασεν αὐτὴν, εἰσελθεῖν μετ' αὐτοῦ εἰς τὸν ἐν τῶν εἰδώλων, καὶ προσκυνῆσαι. Ἡ δὲ ἁγία σελθοῦσα, διὰ προσευχῆς συνέτριψε τὰ εἴδωλα, καὶ · γῆν ἔρριψεν. Εἶτα τύπτεται κατὰ τοῦ προσω που, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορύσσεται· καὶ κρεμαεἶσα ξέεται, καὶ ξυρᾶται τὴν κεφαλήν. Είτε πυρί εξεδόθη. Καὶ ὑγιὴς ἐξελθοῦσα, θηριομαχεῖ· καὶ τῶν φαλὴν ἀπετμήθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μεορτίου. Οὗτος στρατιώτης ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλη ανοῦ, ἀνδραγαθῶν κατὰ τῶν Βαρβάρων ἐν τοῖς ολέμοις, καὶ ἀγαπώμενος καὶ παρὰ τοῦ βασιλέως, ἱ παρὰ τῶν συστρατιώτων. Διαγνωσθεὶς δὲ ὅτι κιστιανός ἐστι, καὶ κρατηθεῖς, καὶ δεθείς, ἤχθη ώπιον τοῦ βασιλέως. Καὶ πρῶτον μὲν ἐκδύεται ν στρατιωτικὴν πανοπλίαν, καὶ τὴν ζώνην τοῦ σώματος. Εἶτα ἐδέθη ἐκ τεσσάρων, καὶ ἐτύπτετο ηλεῶς. Ἐπὶ πολκαῖς δὲ ταῖς ὥραις τυπτομένου τοῦ, οὐδὲ μία ἀνεπέμπετο αὐτοῦ φωνή. Ὁ δὲ ισιλεύς θεωρῶν αὐτὸν, πῶς ὑπομένει τάς μάστιο ις, καὶ τὰς τοσαύτας πληγάς, ἐθαύμαζε. Καὶ πρὸς ὡς παρεστώτας στρατιώτας ἔλεγε, Ποταπός στρα ώτης κακῶς ἀποθνήσκει! Ὡς δὲ οὐχ ευρίσκετο πος ὑγιὴς εἰς τὸ σῶμα αὐτοῦ, ἀφείθη· καὶ ἀπερφη ἐν τῇ φυλακῇ· καὶ ψάλλων, καὶ προσευχόμε ς, μετὰ ὀκτὼ ἡμέρας ἐτελεύτησε. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ θλησις τοῦ ἁγίου Αθανασίου τοῦ ὁμολογητοῦ. Λείπει. ΙΓ θλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Στρατονίκου. Ερμύλου καὶ Οὗτοι οἱ ἅγιοι ὑπῆρχον ἐπὶ Λικινίου τοῦ βασι ως. Καὶ ὁ μὲν ἅγιος Ερμύλος ἦν διάκονος τῆς κκλησίας Χριστοῦ· διατρίβων δὲ ὁ Λικίννιος ἐν τῷ νταμῷ Δούναβι, καὶ ἀκούσας περὶ τοῦ ἁγίου ρμύλου, ἐπίασεν αὐτόν, καὶ μετὰ σιδηρῶν ῥα ίων ἐτιμωσήσατο αὐτόν. Εἶτα ἀπέκλεισεν εἰς φυλαν, παραγγείλας Στρατονίκῳ τῷ στρατιώτη φυλάτ ιν αὐτόν. Ελθόντος δὲ ἀγγέλου, καὶ παραμυθου ἔνου τὸν ἅγιον Ερμύλον, ἐθεώρει ἐκ τῆς θυρίδας ἧς φυλακῆς ὁ Στρατόνικος, καὶ ἐπίστευος καθ' αυτὸν τῷ Χριστῷ καὶ ἐγένετο φίλος τοῦ Ἑρμύλου. ἐκβληθεὶς δὲ τῆς φυλακῆς ὁ Ἐρμύλος, ἠναγκάζετο ροσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις. Καὶ μὴ πεισθεὶς, τύπ τετοι μετὰ βαβδίων. Εἶτα μετὰ ὀνύχων ἀετοῦ δι άχισαν τὴν κοιλίαν αὐτοῦ καὶ τὴν καρδίαν. Ορῶν δὲ Στρατόνικος ἔκλαυσε· καὶ γνωσθεὶς ἐτιμωρήθη. καὶ ἀμφότεροι ῥιφέντες ἐν τῷ ποταμῷ Δούναβι, τελειώθησαν. ΙΔ' Αθλησις τῶν ὁσίων Πατέρων ἡμῶν τῶν ἐν τῷ Σινῷ ὄρει τελειωθέντων. ᾿Απὸ διαφόρων τόπων καὶ χωρίων οἱ ἅγιοι οὗτοι orans, idola ad terram dejecit comminuitque. Quamobrem in facie cæditur, oculisque effossis in equuleum acta dilaniatur, et ad:cutem capite tondetur. Tum in ignem projecta, sed nihil læsa,bestiis exponitur: a quibus erepta, capite demum, imperatoris jussu, plectitur. θηρίων λυτρωθεῖσα, τῇ προστάξει τοῦ βασιλέως τὴν Eodem die Certamen sancti martyris Meortii. Hic Diocletiano imperatore miles fuit, et ob navatam egregie adversus barbaros operam, imperatori æque ac commilitonibus charus; Christianæ tamen fidei causa comprehensus, vinctus perducitur ad imperatorem. Ac primum quidem armis militaribus, et cingulo dignitatis exuitur. Tum ex quatuor partibus alligatus, gravissime cæditur: cumque per multas horas verberaretur, nullam prorsus vocem emittebat, ita ut imperator videns, quo modo flagella plagasque perferret, obstupuerit, et astantibus militibus dixerit: En qualis miles quam misere moritur! Cum igitur nullus esset in toto ejus corpore sine vulnere locus, dimissus est, et in carcerem detrusus: ubi psallens, et orans, octavo post die decessit. Eodem die 100 Certamen sancti Athanasii confessoris. Deest. Die decima tertia 101 Certamen sanctorum martyrum Hermyli et Stratonici. Isti sancti Licinio imperatore claruerunt. Et sanctus quidem Hermylus diaconus erat Ecclesiæ Christi, cujus famam cum Licinius, qui apud Danubium fluvium morabatur,audisset, comprehendi jussit, virgisque ferreis contusum, in carcere Stratonico militi custodiendum tradidit. Stratonicus vero cum ex fenestra carceris angelum sancto assidentem, eumque consolantem vidisset, ultro Christi fidem suscepit, et Hermylo amicum se adjunxit. Eductus autem e custodia Hermylus, cum ad colendum idola frustra tentatus fuisset, iterum virgis ceditur, et ungulis aquilinis in ventre, et corde discerpitur: quod videns Stratonicus, a lacrymis sibi temperare non potuit. Quare cognitus et ipse excruciatur. Ambo denique in Danubium fluvium demersi, vitam finierunt. Die decima quarta 102 Certamen sanctorum Patrum nostrorum, qui in monte Sinai cæsi sunt. Ex diversis lucis terrisque isti sancti fuerunt.

MENOLOGII PARS II. Seculum autem, et propinquos, opesque abdican- υπάρχοντας, ἀφῆκαν τὸν κόσμον, καὶ συγγενείς, τ tes in montem Sina se receperuat, ibique mona- πλοῦτον· καὶ ἀπηλοῦν ἐν τῷ ὄρει τῷ Στ chi facti sunt, Deo soli servientes, et agrestibus herbis pro cibo utentes: in quorum numero erat sanctus Nilus olim Constantinopoli præfectus, vir sapiens et pius, qui abdicata propter Christum sæculi gloria ac divitiis, pauperibus monachis socium se adjunxit. Sed diaboli invidia adversus sanctos Patres concitavit agreste et ferox Blemyorum genus, quod Arabia usque in Ægyptum mare Erythræum accolit. Hi spe ingentis prædæ inducti, in monachos incursionem fecere: sed cum nihil præter storeas et cilicia patrum invenissent,in furorem versi, innocentes viros jugularunt. Alque hunc in modum sancti illi decessere. Eodem die 103 Commemoratio sanctorum Patrum, qui in eodem monte Sinai a Blemyis Diocletiano imperatore occisi sunt. ἐγένοντο μοναχοί, δουλεύοντες μόνῳ τῷ θεῷ, τ τρεφόμενοι ἀπὸ βοτανῶν ἀγρίων. Μετά τούτον τῶν ἁγίων ἦν καὶ ὁ ἅγιος Νεῖλος, ὁ γενόμενος ἐστι χος εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἀνὴρ σοφὸς καὶ κα βής. ᾿Αλλὰ καὶ αὐτὸς διὰ τὸν Χριστὸν ἀφῆκε τ δόξαν, καὶ τὸν πλοῦτον, καὶ ἐγένετο εἷς τῶν τ χῶν μοναχῶν. ᾿Αλλὰ ὁ διάβολος φθονήσας, δείτε τὸ ἄγριον ἔθνος τῶν Βλεμύων κατὰ τῶν ἁγίων Η τέρων. Οὗτοι δέ εἰσιν οἱ ἀπὸ ᾿Αραβίας ἕως Δια κατοικοῦντες τὴν θάλασσαν Ερυθράν. Καὶ ἐλείν εὑρεῖν πλοῦτον, ἦλθαν κουρεῦσαι τοὺς μοναχός δὲ οὐδὲν εὗρον, εἰ μὴ μιάθια μόνα, καὶ τοὺς ἐπὶ τρύχινα φοροῦντας, ἐμάνησαν, καὶ κατέστορα, τοὺς, μηδὲν ἀδικοῦντας· καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Isti Diocletiano imperatore, et Petro Alexandriæ archiepiscopo in monte Sinai asceticam vitam ducebant. Exeuntes autem Saraceni ex incultis desertisque locis post ducis illorum obitum, multos Ascetas interfecerunt: cæteris autem sese in munitionem recipientibus, nocte visa est Saracenis flamma ignis totum montem comburens,quæ calum ipsum attingebat: tantum autem terrore illos perculit, ut abjectis armis in fugam sese conjecerint. Qui vero primum ex Ascetis cæsi sunt, erant numero triginta octo, diversas plagas in corpore inflictas habentes: ex his duo vivi inter jacentes reperti, Sabas, et Isaias. Qui autem ceciderant, alii capite truncati sunt, alii detracta ex aliquo membro pelle alii per medium cæsi: quos omnes sepelierunt duo illi monachi, qui hac de illis memoriæ prodiderunt. Eodem die Μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν τῷ εἰ ὄρει σφαγέντων ὑπὸ τῶν Βλεμύων ἐπὶ Δια τιανοῦ βασιλέως. Ούτοι ὑπῆρχον ἐν τοῖς χρόνοις Διοκλητιανού σιλέως, καὶ Πέτρου ἀρχιεπισκόπου Αλεξά ἡσυχάζοντες καὶ αὐτοὶ ἐν τῷ Σ:να ὄρει. Εξει δὲ οἱ κατοικοῦντες τὴν ἔρημον Σαρακηνοί, ότι νόντος τοῦ φυλάρχου αὐτῶν, πολλοὺς ἐφόνευσαι· ἀσκητῶν. Τῶν δὲ λοιπῶν φυγόντων εἰς τὸ ὀχώρ ἐφάνη τοῖς Σαρακηνοίς διὰ τῆς νυκτὸς φλό το κατακαίουσα ὅλον τὸ ὄρος. Ἡ δὲ φλόξ ἀνήρχε τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ ἰδόντες οἱ Σαρακηνοί σαν· καὶ ῥίψαντες τὰ ὅπλα αὐτῶν ἔφυγον. ( πρῶτον σφαγέντες, ἦσαν τριακονταοκτώ, Γι πληγὰς διαφόρους ἐν τοῖς σώμασι αὐτῶν. Τα δὲ εὑρέθησαν δύο ζῶντες, Σάβας, καὶ ος δὲ φονευθέντες, οἱ μὲν τὰς κεφαλὰς ἀπετ τελείως· τῶν δὲ ἐκ τοῦ ἑνὸς μέρους έκρι δέρμα· ἄλλοι μέσον ἐκόπησαν· οὓς ἔθαψαν τ μοναχοί, οἱ καὶ τὰ περὶ αὐτῶν εἰπόντες. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ 104 Commemoratio sanctorum trium et triginta Μνήμη τῶν λγ' Πατέρων τῶν ἐν τῇ Ῥαϊθῷ Patrum, qui in Raitho occisi sunt a Blemyis qui ibi habitabant, ubi erant duodecim fontes, et septuaginta palmæ. Blemyi trecenti transmisere aliquando magnis navibus Æthiopicum mare, navigioque,quod forte oblatum conscenderant,ad Pharanitarum regionem appulso, Pharanilas, qui illis occurrerant, vicere, interfectis centum quadraginta septem viris; abductisque mulieribus et pueris, abiere in castrum, ubi sancti Patres ecclesiam habebant, ejusque januam obserantes, sese in illam receperant, mortem exspectantes. Ingressi itaque barbari, cum nullam ibi prædam reperissent, cæsis omnibus, ad navim cum captiva multitudine redierunt:quam cum non invenirent (interea enim illam in mare demerserant qui a Barbaris angariati fuerant. fugamque arripuerant), furiis agitati, captivos omnes trucidarunt: deinde et ipsi trucidati sunt. γὰρ πλοῖον οἱ ἀγγαρευθέντες ἐβύθισαν, καὶ ἔφυγον), καὶ αὐτοί. γέντων ὑπὸ Βλεμύων τῶν κατοικούντων, ἐσὶν αἱ ιβ' πηγαὶ καὶ τὰ οἱ δένδρα τῶν νίκων. τ Βλεμύων τριακοσίων ἐπιβάντων ξόλοις μεγά καὶ περασάντων τὸ πέλαγος τῆς Α' θιοπίας, ἐλθόντων εἰς τύπον, καὶ εὑρόντων πλοῖον, και βάντων εἰς αὐτό, καὶ διαπερασάντων εἰς τὴν γ τῶν Φαρανιτῶν, ἐξῆλθον οἱ Φαρανῖται εἰς συν σιν αὐτῶν· καὶ ἐνικήθησαν ὑπὸ τῶν Βλεμύων ἐσφάγησαν ἄνδρες ἑκατὸν τεσσαρακονταεπτά. Βλέμνες ἐπάραντες τὰς γυναῖκας καὶ τὰ 1 τῶν Φαρανιτῶν, ἀπῆλθον εἰς τὸ κάστρον, ὅπου τὴν ἐκκλησίαν οἱ ἅγιοι Πατέρες, καὶ ἠσφάλισε θύραν οἱ ἅγιοι, καὶ προσέφυγον εἰς τὴν ἐκκλ ἐκδεχόμενοι τὸν θάνατον. Καὶ ἐλθεντες οἱ Βάρ καὶ χρήματα ζητοῦντες, καὶ μὴ εὑρόντες, τ ἐφόνευσαν. Καὶ λαβόντες τὴν αἰχμαλωσίαν, ἀπ πρὸς τὸ περᾶσαι· καὶ μὴ εὑρόντες τὸ πλοῖο ἐμάνησαν, καὶ ἔσφαξαν τὴν αἰχμαλωσίαν· ἐσφάγη.

' JANUARIUS. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδούλου. Οὗτος ὑπῆρχεν υἱὸς Νείλου τοῦ σοφοῦ, τοῦ εγονότος μὲν ἐπάρχου Κωνσταντινουπόλεως, καταιπόντος δὲ τὴν δόξαν τοῦ κόσμου, καὶ ἀπελθόντος τῷ ὄρει Σινᾷ καὶ μονάσαντος μετά τοῦ υἱοῦ. Τῶν το δὲ ὑπαρχόντων ἐκεῖ, καὶ τὴν ἀσκητικὴν πολι είαν διανυόντων, ἐξαίφνης ἐπιπεσόντων τῶν Βαρ ἄρων, καὶ ἀρξαμένων κατασφάζειν τοὺς ἁγίους Πατέρας, ὁ μὲν Νεῖλος ἐδυνήθη φυγείν· ὁ δὲ υἱὸς ὐτοῦ Θεόδουλος ἐκρατήθη αἰχμάλωτος μετὰ ἄλλου νός νέου. Καὶ δεθέντες ἐσύροντο· ἡ πλίκευσαν δὲ * Βάρβαροι, καὶ ἐβούλοντο σφάξαι τοὺς νέους, καὶ ται τῷ πρὸ τοῦ ἡλίου ἀνατέλλοντι ἄστρψ. Καὶ ὁ ὲν εἰς ἔφυγεν· οἱ δὲ Βάρβαροι κοιμηθέντες, τοῦ λίου ἀνατέλλοντος, καὶ τοῦ ἄστρου κρυβέντας, οὐκ σφαξαν τὸν Θεόδουλον. Βουλόμενοι δὲ πωλῆσαι, δύο ιόνους χρυσίνους ἐλάμβανον. Καὶ γυμνώσας ὁ εἷς ο ξίφος, ἤθελε σφάξαι. Τότε ηγόρασεν αὐτὸν ὁ πίσκοπος, καὶ ἀπέλυσε καὶ καλῶς βιώσας, κοιμήθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ (νήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Στεφάνου του κτίσαντος τὴν μονὴν τοῦ Χηνολάκκου Οὗτος ὑπῆρχεν ἀπὸ ᾿Ανατολῆς, εὐγενής, καὶ λούσιος, ἀλλὰ πάντα καταλιπών, ἐγένετο μοναχός. ἰαὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου, καὶ διήρχετο των μεγάλων Πατέρων τὰ μοναστήρια, κανθάνων πᾶσαν ἀρετήν. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου, κατέλαβε τὴν Κωνσταντινού πολιν, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν Γερμανὸς ὁ ἁγιώτατος Ιατριάρχης, καὶ ἐδωρήσατο αὐτῷ τὸν τόπον, ἔνθα ῦν ἤ τοῦ Μηνολάκκου μονὴ ὑπάρχει. Καὶ ἔκτισε μοναστήριον· καὶ συνήγαγεν άνδρας εὐλαβεῖς εἰς Θεοῦ δοξολογίαν, καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς πᾶσαν ἀρε τὴν, καὶ ὑπέθηκε, πῶς ἀρέσουσι τῷ Θεῷ. Εδίδασκε δὲ καὶ τοὺς καθ' εκάστην ἡμέραν ἐρχομένους πρὸς αὐτὸν, καὶ ἔλεγεν 'Αδελφοί, τοῦ Θεοῦ μὴ ἐπιλανθά νεσθε, τοῦτο γινώσκοντες, ὅτι ὁ κόσμος οὗτος παρέρχεται, καὶ οὐδέν ἐστι. Καὶ ἄλλα πολλὰ διδάξας, καὶ καλῶς ποιμένας τὸ ποίμνιον αὐτοῦ, ἐν εἰρήνῃ παρέδωκε τῷ Θεῷ τὴν ψυχήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἁγίου Αθανασίου. Λείπει. 18' Πκοίμησις τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Παύλου του Θηραίου. Οὗτος ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου· ἐγένετο δὲ ἀπὸ Αἰγύπτου πόλεως Θηβῶν. Εἶχε δὲ γαμβρόν· καὶ ἠβουλήθη, ὁ γαμβρὸς αὐτοῦ προδώσειν αὐτόν, ὡς ο Χριστιανὸν, εἰς τὸν ἄρχοντα, ἵνα κληρονομήσῃ τὸ μέρος τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ· καὶ προμαθὼν τοῦτο, φυγών ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος τῆς ἐρήμου. Καὶ κατ' ὀλίγον εἰσερχόμενος πρὸς τὰ ἐνδότερα τῆς ἐρήμου, εὗρε σπήλαιον, καὶ εἰσῆλθεν ἐν αὐτῷ. Καὶ ἐνεδύετο ἐκ τῶν δερμάτων φοινίκων, συρράπτων R Eodem die 105 Commemoratio sancti Patris nostri Theoduli. Hic patrem habuit Nilum sapientem, qui Constantinopoli præfectus fuerat, deinde abdicata sæculi gloria, in montem Sinai profectus, monasticum institutum cum filio suscepit. Cum autem ambo in eo loco morarentur, vitamque asceticam ducerent, irruentibus repente Barbaris, sanctosque Patres trucidare incipientibus, Nilus quidem fugam arripuit, filius vero Theodulus cum altero adolescente captus est, vinctusque trabebatur: quos cum Barbari mactare, et Lucifero astro immolare decrevissent, alter fuga sibi consuluit; Barbari vero somno oppressi, sole jam orto, et astro illo occultato, a Theoduli cæde abstinuere, venalem eum exponentes. Sed cum duo tantum nummi aurei pro ejus pretio oblati fuissent, districto gladio Theodulum jugulare volebant,cum episcopus emptum in libertatem vindicavit: ille autem traducta sanetissime vita, obdormirit. Eodem die 106 Commemoratio sancti Patris nostri Stephani conditoris monasterii Chenolaci. Iste in Oriente illustri loco natus,relictus opibus, monachus factus, in eremum Jordanis secessit, et sanctorum Patrum monasteria obeundo, ex singulis virtutes omnes discebat. Leone autem Isauro imperante, Constantinopolim se contulit, exceptusque a Germano sanctissimo patriarcha, eum locum ab ipso accepit,ubi nunc monasterium Chenolaci est: quod cum Stephanus condidisset, pios viros ad canendas Deo laudes congregavit; omnique eos virtutum genere imbuebat, docens quomodo Deo placerent. Eos autem, qui singulis diebus ipsum adibant, monebat, inquiens: Fratres, nolite Del oblivisci: hoc autem scitote, mundum hunc caducum esse et fugacem. Hæc et alia docens.cum gregem suum optime rexisset, in pace animam Deo reddidit. Eodem die 107 Commemoratio sancti Athanasii. Deest. Die decima quinta 168 Dormitin sancti Patris nostri Pauli Thebæi. Hic Decio imperatore floruit, Thebis in Ægypto natus. Habuit autem cognatum, qui cum vellet ipsum tanquam Christianum præsidi tradere, ut partem substantiæ ejus hæreditate caperet: Paulus id prænoscens, sese in deserti montem subito proripuit indeque interiora eremi paulatim penetravit, donec speluncam invenit, ubi consedit Erat ei vestitus ex foliis palmæ, ab ipso consulis; victus autem ex fructibus ejusdem.Cum vellet auter

MENOLOGI PARS II. vita ejus institutum ad hominum utilitatem pate- αὐτά· καὶ ἐτρέφετο ἐκ τῶν καρπῶν αὐτῶν. θέα facere, illuc adduxit Antonium magnum, qui existimabat, neminem alium interiora eremi, præter ipsum, penetrasse. Ubi igitur is Paulum vidit, obstupuit: cumque simul colloquium miscerent, corvus panem integrum eis detulit. Antonius vero reversus,ut pallium ei afferret, mortuum eum reperit, Deumque glorificavit. Eodem die δὲ ὁ Θεὸς φανερῶσαι τὸν βίον αὐτοῦ εἰς ὠφέλες ἀπήγαγεν ἐκεῖ τὸν μέγαν ᾿Αντώνιον, υπονοήστε ὅτι βαθύτερον αὐτοῦ ἂλλος οὐκ εἰσῆλθεν εἰς τ ἔρημον. ᾿Αλλὰ εὑρὼν αὐτὸν, ἐθαύμασιν. Αρτι νων δὲ συντυγχάνειν, ἦλθε κόραξ βαστάζων το ὁλόκληρον, καὶ ἔδωκεν αὐτοῖς. Στραφεὶς δὲ Αντώνης ἵνα φέρῃ αὐτῷ ἱμάτιον, εὗρεν αὐτὸν τελειωθέντα, ἐδόξασε τὸν Θεόν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Κα βίτου οὗ ἦν τὸ Χρυσοῦν Εὐαγγέλιον. 109 Commemoratio sancti Patris nostri Joannis Calybitæ, qui aureum Evangelium habebat. Joannes Calybita, Constantinopoli Eutropio pa- Ἰωάννης ὁ Καλυβίτης, ἦν ἐν Κωνσταντινουπόλ tricio ac Theodora natus, cum puer esset, rogavit υἱὸς Εὐτροπίου τοῦ συγκλητικοῦ, καὶ Θεοδώρας parentes, ut, quando cæteri condiscipuli Evangelia ἀρχῇ δὲ τῆς ἡλικίας, ᾐτήσατο τοὺς γονεῖς τίτ baberent, qum legerent, sibique turpe esset non λέγων, ὅτι Πάντες οἱ συμμαθηταί μου, ἔχει habere, curarent etiam sibi eum librum.Compara• Εὐαγγέλια ἀναγινώσκουσιν· ἐγὼ δὲ μὴ ἐν runt itaque ei parentes pretiosum Evangeliorum εντρέπομαι. Διὰ τοῦτο ἐποίησαν αὐτῷ οἱ γονεῖς codicem, auro, gemmis, margaritisque ornatum, τοῦ Εὐαγγέλιον πολύτιμον ἀπὸ χρυσοῦ, καὶ λη quingentorum aureorum pretio. Relicta autem do- τιμίων, καὶ μαργαριτῶν, ἄξιον νομισμάτων τη ctrinarum schola, Joannes cum quodam monacho κοσίων. Καταλιπὼν δὲ τὴν τῶν μαθημάτων σχε monasterium Acœmetarum adiit; ibique monasti - μετὰ μοναχοῦ τινος, τὴν τῶν ᾿Ακοιμήτων κατα canı vitam amplexus, certamen suum optime cer- βάνει μονήν. Καὶ ἐν αὐτῇ γίνεται μοναχός tabat. Sed non habens diabolus, unde eum aggre- Αγωνίσατο καλῶς. ᾿Αλλὰ μὴ ἔχων ὁ διάβολος, ο deretur, injecit Joanni summum videndi parentes ὅ τι ποιήσει αὐτῷ, ἐνέβαλεν εἰς αὐτὸν τὴν ἐπι desiderium.Non tamen hoc illi e sententia cessit: τοῦ ἰδεῖν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ. Ὅμως εἰ καὶ ἡτης quin potius a Joanne victus, superatusque fuit: ἀλλ᾽ ἐνίκησε τὸν διάβολον. Μετὰ γὰρ γνώμη; namille,re cum cœnobii præfecto communicata.in- ἡγουμένου ἦλθεν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ· καὶ τῆς visit quidem domum, et parentes; sed extrajanuam γονεῖς αὐτοῦ ἐθεώρει· αὐτὸς δὲ καλύβην ανα sibi tugurium construens, ibi ut mendicus mansit ἔξω τοῦ πυλῶνος, ἔκειτο ἐκεῖ ὡς πτωχός, κα usque ad obitum.Tum vero ex aureo Evangeliorum λειώθη. Καὶ τότε ἀνεγνωρίσθη ἐκ τοῦ μπ libro cognitus est. Εὐαγγελίου. Eodem die 100 Certamen sanctæ Charitinæ. Charitina martyr Claudiani cujusdam Christiani piique hominis serva,temporibus Diocletianiimperatoris,et Domitiani comitis, delata, quod Christum coleret,comprehenditur,etcomiti sistitur.Christum autem confessa, seque Christianam esse professa, gravissime cæditur: deinde abraso capiti ferventes gutta, acerrimumque acetum perfunditur: mox latera ejus facibus aduruntur: demum vincta in mare demergitur. Sed divinitus erepta, et sana e mari evadens, stetit coram comite, qui ea visa obstupuit, præcepitque rotam fieri, eique sanctam alligatam, subjectis carbonibus comburi. Quod cum factum esset, cruciata est Charitina. Tum dentes illi evulsi sunt, quæ gravissimo dolore, et intolerabili labore contecta, spiritum Deo tradidit. γενομένου, ἐτιμωρεῖτο ἡ ἁγία. Εἶτα ἐξεῤῥιζώθη τους πόνου παρέδωκε τὸ πνεῦμα τῷ Θεῷ. Die decima sexta 111 Adoratio sanctæ calenæ sancti apostoli Petri, qua propter Christum ab Herodæ rege vinctus fuit, et in custodiam conjectus. Cum Herodes rex comprehensum Jacobum sancti Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας Χαριτίνης. Ἡ μάρτυς Χαριτίνη ὑπῆρχε δούλη Κλελε τινος Χριστιανοῦ ὄντος, καὶ εὐλαβοῦς· ἐπὶ τ βασιλείας Διοκλητιανοῦ καὶ Δομετιανοῦ κόμη διαβληθεῖσα, ὅτι τὸν Χριστὸν σέβεται, ἐκρατί καὶ παρέστη ἐνώπιον τοῦ κόμητος. Καὶ ὁμολογής τὸν Χριστὸν, καὶ ὅτι Χριστιανή ἐστι, τύπ ἰσχυρῶς. Εἶτα ξυρᾶται τὴν κεφαλὴν, καὶ στη ζέουσαν καταπάσσεται. Καὶ δέχεται ἐπὶ τὴν κερι αὐτῆς ὄξος δριμύτατον· καὶ μετὰ λαμπάδων πλευρὰς καταφλέγεται. Εἶτα δεθεῖσα ἀπεῤῥίση τῇ θαλάσσῃ. Παραδόξως δὲ διασωθεῖσα, καὶ ὁ τῆς θαλάσσης ἐξελθοῦσα, παρέστη τῷ κόμητι ἰδὼν αὐτὴν ὁ κόμης, ἐξεπλάγη· καὶ προσέταξε νέσθαι τροχὴν, καὶ δεθῆναι τὴν ἁγίαν ἐκεῖ, ὑπὸ τὸν τροχὸν τεθῆναι πυρὸς ἄνθρακας. Καὶ τὸ οδόντας, καὶ ἐκ τῆς πολλῆς ὀδύνης καὶ τοῦ ἀφορ Ιζ Η προσκύνησις τῆς ἁγίας ἀλύσεως τοῦ ὁ ἀποστόλου Πέτρου, ἦν ἐφόρεσεν ὑπὸ Ὥρι τοῦ βασιλέως διὰ Χριστὸν, καὶ ἐκλήθη κ φυλακή. Κατ' ἐκεῖνον τὸν καιρὸν, ὁ βασιλεὺς προ

JANUARIUS. έτησεν Ἰάκωβον τὸν ἀδελφὸν τοῦ ἁγίου Ιωάννου Joannis Theologi fratrem gladio interfecit, videns Θεολόγου, καὶ μετὰ μαχαίρας ἔσφαξεν αὐτόν. ἰδῶν, ὅτι ἀπεδέξαντο τὸ γενόμενον οἱ Ἰουδαίοι, άτησε καὶ τὸν ἅγιον Πέτρον. Καὶ δήσας αὐτὸν τὰ δύο ἀλύσεων, ἕβαλεν εἰς φυλακήν, βουλόμενος νεῦσαι. ᾿Αλλὰ ἄγγελος Θεοῦ ἀπελθὼν ἐν τῇ φυ τῇ, ἔλυσεν αὐτὸν ἀπὸ τῶν ἀλύσεων. Καὶ ἀνοίξας τῆς νυκτὸς τὰς θύρας τῆς φυλακῆς, ἀπέλυσεν όν. Καὶ οὕτως ἐξέφυγε τὰς χεῖρας τοῦ Ἡρώδου ὲς δὲ τῶν πιστῶν τὰς ἁλύσεις εὑρόντες καὶ τι ντες αὐτὰς διὰ τὸν ἅγιον, κατά διαδοχήν διεφύαν. Καὶ ὕστερον παρὰ τῶν εὐσεβῶν βασιλέων Κωνσταντινούπολιν εἰσήχθησαν. Καὶ κατετέθησαν τῷ ναῷ τοῦ ᾿Αγίου Πέτρου τῷ πλησίον ὄντι τῆς γίας Σοφίας. Καὶ ἀπὸ τότε ἕως τῆς σήμερον τι ινται, καὶ προσκυνοῦνται ὑπὸ τῶν Χριστιανῶν εἰς τὴν τοῦ ἀποστόλου Πέτρου. ' Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ rem gratam se fecisse Judæis, apprehendit et sanctum Petrum, quem catenis duabus vinctum misit in carcerem, volens illum occidere. Sed angelus Dei astitit in carcere, solvitque eum a catenis, et apertis noctu carceris portis, dimisit illum: atque ita de manibus Herodis ereptus est. Catenæ vero a quibusdam fidelibus invento, et propter sanctum Petrum in honore habitæ, per manus ad posteros servatæ sunt: ac postremo Constantinopolim a religiosis imperatoribus allatæ in templo Sancti Petri apud mdem Sanctm Sophiæ repositæ sunt:undead hanc usque diem a Christianis in honorem Petri apostoli coluntur, et in summa veneratione habentur. Eodem die “Αθλησις τοῦ ὁσιομάρτυρος Πανσοφίου. Ιανσόφιος ὁ ὁσιομάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ ᾿Αλεξαν ίας, υἱὸς Νείλου τοῦ ἀνθυπάτου. Επεμελήθη δὲ οὗ ὁ πατὴρ αὐτοῦ, καὶ ἐδίδαξεν αὐτὸν πᾶσαν αφήν. Μετὰ δὲ τὴν τοῦ πατρὸς τελευτήν, πάντα πλοῦτον αὐτοῦ δοὺς τοῖς πτωχοῖς, ἀπῆλθεν εἰς ἔρημον· καὶ ἐποίησεν ἐν τῇ ἐρήμῳ χρόνους οπεπτὰ τῷ Θεῷ προσευχόμενος. Τινὲς δὲ τῶν τρῶν καὶ χαιρεκάκων ἀνθρώπων, ελοιδόρησαν ὸν εἰς τὸν ἄρχοντα ᾿Αλεξανδρείας Αὐγουστάλιον, σταλέντα παρὰ Δεκίου εἰς τὸ φονεύειν τοὺς ιστιανούς. Καὶ ἀποστείλας Αυγουστάλιος έδησεν όνι καὶ ἤγαγεν ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ κατηνάγκα αὐτὸν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ προσκυνῆσαι ; εἰδώλοις. ὡς δὲ οὐκ ἔπεισεν, ἔτυψεν αὐτὸν υ ως μετὰ ῥαβδίων. Ἐπὶ πολὺ δὲ τυπτόμενος, [αρίστει τῷ θεῷ καὶ προσηύχετο. Τὰ δὲ εἴδωλα καταρώμενος, ἔλεγεν, ὅτι οὐδέν εἶσεν. Καὶ οὕτω τυπτόμενος βασανιζόμενος, ἐτελεύτησε. 112 Certamen sancti martyris Pansophii. Sanctus martyr Pansophius Alexandria Nilo proconsule natus, atque ab eo omnibus liberalibus disciplinis summa cura imbutus,mortuo patre, distributis in pauperes facultatibus eremum petiit, ibique septem et viginti annos orando transegit. Accusatus autem a quibusdam improbis ac perditis hominibus ad Augustalium Alexandriæ præfectum, qui a Decio ad delendum Christianos missus fuerat, ejusdem Augustalii jussu vinctus ad ipsius tribunal perducitur: a quo cum compelleretur Christum abnegare idolisque sacrificare, nec ad id induci posset, fustibus gravissime cæditur, cum interea gratias Deo ageret, et oraret, idolisque imprecaretur, ac dicere ea nihil esse. Atque hunc in modum inter verbera et cruciatus exspiravit. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δάνακτος τοῦ αναγνώστου. Ο άγιος μάρτυς Δάναξ ὑπῆρχε ἀπὸ τῆς χώρας ; Ιλλυρικοῦ τόπου Αὐλῶνος καλουμένου, ἀναγνώσ ης ὢν τῆς ἁγίας Εκκλησίας, καὶ ὑπαναγινώσκων ἱερὰ βιβλία τῷ λαῷ τῶν Χριστιανῶν. Ἐν δὲ ταῖς ιέραις ἐκείναις συναχθέντες ἄγροικοί τινες, καὶ ιστοι, καὶ ἐν τοῖς τόποις ἐκείνοις ἀπελθόντες, αλλοὺς τῶν Χριστιανῶν ἐφόνευσαν. Ὁ δὲ ἅγιος ἱναξ λαβὼν τὰ ἱερὰ σκεύη τῆς ἐκκλησίας, διεσώθη ς τόπον ὀχυρὸν ἀπέχοντα ἀπὸ Αὐλῶνος μίλια πέντε νός θάλασσαν. Καὶ κατελθόντες διὰ σχοινίων πρὸς στὸν οἱ πολέμιοι, ἠνάγκαζαν θύειν τῷ Διονύσῳ, λέ ντες, ὅτι αὐτὸς δημιουργεῖ τὸν οἶνον. Ὁ δὲ ἅγιος μολόγει τὸν Χριστόν, λέγων, ὅτι Οὗτός ἐστιν ὁ τὸν σμον καὶ τὰ ἐν τῷ κόσμῳ ποιήσας· ὁ δὲ Διόνυσος ὃς οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ εἴδωλον κωφόν, καὶ ἄλαλον δὲ ὀργισθέντες κατέκοψαν αὐτὸν μετὰ τῶν ξιφῶν, ν ἐκράτουν, καὶ ἔβλεψαν ἐν τῇ θαλάσσῃ· καὶ οὕτως ελειώθη. Eodem die 118 Certamen sancti martyris Danactis lectoris. Sanctus martyr Danax Aulonæ in Illyrico natus, sanctæ Ecclesiæ lector, sacros libros Christiano populo legebat. Accidit autem,ut collecta agrestium, infideliumque populorum manus in regionem illam invadens, in Christianos per ea tempora debaccharetur. Sanctus igitur Danax sumptis sacris ecclesiæ vasis, in munitum quemdam locum ab Aulona passuum millibus quinque dissitum mari imminentem confugit. Sed illi per funes ad ipsum demissi, compellebant,ut Baccho sacrificaret, aientes illum esse vini auctorem. Ille contra Christum confessus aiebat eum esse et mundi et omnium quæ in mun. do sunt factorem; Bacchum vero non deum esse, sed surdum mutumque idolum. Quare indignati, gladiis,quos tenebant,casum mare in projecerunt: atque hanc vitæ exitum habuit.

Die decima septima MENOLOGU PARS II. ม IZ 114 Commemoratio sancti Patris nostri Antonit magni. Antonius magnus Ægyptius, Ascetarum maximus.divitibus parentibus natus,adolescens abdicatis omnibus abiit, et monasticam vitam suscepit. demonibus verberatus, fusis ad Deum precibus, a plagis curatus est. Omnes dæmonum virtutes superavit. Sic autem eorum stratagemata novit contuditque, ut nemo alius. Cumque in jejuniis multis, in humi cubationibus, et in orationibus assiduus esset, nihil unquam de pristina contentione remisit. Quare prædictionis donum miraculorumque promeruit: sed et justorum, et peccatorum animas agnovit, illas quidem ad Deum sublatas videns, has " vero in infernum dejectas.Floruit autem Constantini Magni temporibus, deque Arii haeresi prophetavit. Habuit instituti sui multos discipulos,snarumque exercitationum successores, in quibus fuere Athanasius magnus, Paulus Thebæus, et magnus Hilarion. Cumque annos nonaginta quinque vixisset, obiit, atque in ignoto loco a duobus discipulis suis sepultus fuit. Eodem die 115 Certamen sanctorum trium puerorum Speusip pi, Blasippi et Belesippi, et sociorum. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αντωνίου του μεγάλου. Ὁ μέγας Ἀντώνιος ὁ Αἰγύπτιος ἐν ἀσκηταῖς μὲν γας ἐγένετο. Πλουσίων γὰρ γονέων ὑπάρχων, κα νέως ὤν, ἀφῆκε ἅπαντα, καί ἀπελθὼν, ἐμόναπν τυφθεὶς δὲ παρὰ τῶν δαιμόνων, καὶ προσευξάμενος τῷ Θεῷ, τὰς πληγὰς ἰάθη. Πάσας δὲ τὰς δυνάμε τῶν δαιμόνων ἐνίκησεν. Οὕτως γὰρ ἔγνω τις εκ νουργίας αὐτῶν καὶ ἤλεγξεν, ὡς οὐδεὶς ἄλλος, Ν. στείαις δὲ πολλαῖς καὶ ξηροκοιτίαις καὶ προσευχή προσκαρτερήσας ὁ ἅγιος ἀδιαλείπτως, οὐκ ἐν κεν. Καὶ προγνώσεως διὰ τοῦτο ἠξιώθη, και το μείων πολλῶν. Ἀλλὰ καὶ δικαίων καὶ ἁμαρτω ψυχὰς ἐπεγίνωσκε, τὰς μὲν πρὸς Θεὸν ἀναφέρον νας, τὰς δὲ πρὸς ᾄδην καταγομένας. Οὗτος ἐπὶ τ μεγάλου Κωνσταντίνου ἦν ἀγωνιζόμενος· καὶ τι τῆς ᾿Αρείου δὲ αἱρέσεως προεφήτευσον. Εγίνης δὲ μαθηταὶ αὐτοῦ πολλοὶ καὶ διάδοχοι τῆς ἀπό τα αὐτοῦ· ὁ μέγας Αθανάσιος, ὁ Παῦλος ὁ Θηβείας ὁ μέγας Ιλαρίων. Ζήσας δὲ χρόνους ἐνενήκοντα τα πέντε ἐτελεύτησε· καὶ ἐτάφη παρὰ τῶν δύο μαθητή αὐτοῦ ἐν τόπῳ ἀγνώστῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων τριών παίδων Στέ που, Ἐλασίππου, Βελεσίππου, καὶ τῶν κ αὐτοῖς. Tergemini fratres fuere hi tres ex uno eodemque Αὐτάδελφοι ὑπῆρχον οἱ τρεῖς οὗτοι ἀπὸ ἅπα ventre nati, patria Cappadoces,equitatores insignes, οι δοκίας, ὁμοῦ γεννηθέντες ἐκ μιας κοιλίας τρίτης equorumque domitores. Cumque aliquando instru‐ cta mensa Jovi sacrificarent, aviamque Neonillam Christianam ad convivium invitassent, ea de Christo disserente, fidem Christi susceperunt, edocti, deos gentium saxa esse et ligna animo carentia, quæ certum hominibus exitium afferrent:statimque surgentes,idola contrivere.Quod ubi rescivere Palmalus, Hermogenes et Codratus eorum domini, omnia prius frustra experti, ut illos a proposito avocarent.in ingentem succensum caminum conje• ctos combussere. Junilla autem femina quædam secum puerum tenens, illum projecit, Christianam se professa; statimque decollata fuit una cum Neonilla martyrum avia. Turbo demum notarius, cum ea quæ reliqua fuerantidola, accurrens subvertisset, Christianum se profitens, capite obtruncatur. Die decima octava 116 Commemoratio sanctorum Patrum nostrorum Athanasii et Cyrilli. Sanctus Athanasius Constantino Magno imperatore claruit. Cum autem Ecclesiæ Alexandrina archidiaconus esset. ab Alexandro archiepiscopo ad concilium Nicanum missus, sic in synodo effulsit, ut Arium confuderit. Mortuo sancto Alexandro, in ejus locum patriarcha Alexandria suffectus,multa Ησαν δὲ ἱππηλάταν, άριστοι, γυμνάζοντες της πους. Ἐν μιᾷ δὲ ἑτοιμάσαντες τράπεζαν, ἴδ Διί. Καὶ προσκαλεσάμενοι την μάμμηνο Νεονίλλαν, εἰς τὸ συμφαγεῖν αὐτοῖς, ἤκουσα τ αὐτῆς Χριστιανῆς οὔσης περὶ τοῦ Χριστοῦ, κατ στευσαν, μαθόντες ὅτι τῶν ἐθνῶν οι θεοί άψογα θοι, καὶ ξύλα εἰσὶ, καὶ ἄγουσι τοὺς ἀνθρώπου - ἀπώλειαν· καὶ εὐθέως ἀναστάντες, συνέτριψει τ εἴδωλα. Ως δὲ ἦλθον οι κύριοι αὐτῶν Πάλμα, καὶ Ἑρμογένης, καὶ Κοδράτος, ἐπειρῶντο με πεῖσαι πὐτούς. Ὡς δὲ οὐκ ἔπεισαν, ἀνάψαντες οι μινον μεγάλην, ἐνέβαλον αὐτούς. Καὶ οὕτως ἐπ σαν. Ἰουνίλλα δέ τις γυνή κρατοῦσα παί δίψασα αὐτὸ, ὡμολόγησεν αὐτὴν Χριστιανήν, 1 εὐθέως ἀπεκεφαλίσθη μετὰ Νεονίλλης τῆς μέρε τῶν μαρτύρων. Τούρβων δὲ ὁ νοτάριος δραμών ει έστρεψε τὰ ὑπολειφθέντα εἴδωλα, λέγων, ότι άριστα εἰμι· καὶ ἀπεκεφαλίσθη καὶ αὐτός. Μνήμη τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν ᾿Αθανασίου Κυρίλλου. Ὁ μὲν ἅγιος ᾿Αθανάσιος ἦν ἐπὶ τῆς βασί τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Παρεγένετο δι Αλεξανδρείας, ἀποσταλεὶς παρὰ τοῦ ἀρχιεπισκό ᾿Αλεξάνδρου εἰς τὴν ἐν Νικαία σύνοδον, ἀρχι κονος ῶν. Καὶ διέπρεψεν εἰς τὴν σύνοδον, κι σχύνας τὸν ᾿Αρειον. Μετὰ δὲ θάνατον τοῦ ἐ

JANUARIUS. Αλεξάνδρου, Πατριάρχης γέγονεν Αλεξανδρείας. pro fide orthodoxa pertulit, persecutiones passus fugiens,et in exsilium pulsus: cumque quadraginta duorum annorum spatio pro Christo decertasset, tandem obdormivit. Sanctus vero Cyrillus, Theodosio juniore imperante, Theophili patriarchæ nepos et in eadem Alexandrina sede successor, ad synodum Ephesinam adversus impium Nestorium congregatam profectus, primas inter episcopos tenuit: multisque aliis recte factis clarus, ad Dominum migravit, vitam recipiens æternam. Καὶ διὰ τὴν ὀρθοδοξον πίστιν πολλὰ πειραθείς, καὶ διωχθείς, καὶ φυγών, καὶ ἐξορισθεὶς, καὶ ἐπὶ τεσ παράκοντα καὶ δύο χρόνους ὑπὲρ Χριστοῦ ἀγωνισάμενος, κοιμηθεὶς ἐτελειώθη. Ὁ δὲ ἅγιος Κύριλλος ὑπῆρχεν ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, ἀνεψιός Θεοφίλου πατριάρχου τῆς αὐτῆς πόλεως ᾿Αλεξανδρείας· ούτ τινος ἐγένετο καὶ διάδοχος· παρεγένετο δὲ καὶ αὐτὸς εἰς τὴν συγκροτηθεῖσαν ἐν Ἐφέσῳ σύνοδον, ἐπὶ καθαιρέσει του δυσσεβοῦς Νεστορίου, τὰ πρῶτα φέρον ἐν ἐπισκόποις. Εἶτα ἐν πολλοῖς καὶ ἄλλοις κατορθώμασι διαλάμψας, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησιν, ἀπολαβὼν τὴν αἰώνιον ζωήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Μνήμη τῆς ὀσίας Ευσεβίας τῆς μετονομασθείσης Ξένης. Ἡ Ἁγία Εὐσεβία ή μετονομασθεῖσα Ξένη, γέγο κεν ἐκ τῆς πόλεως Ρώμης, εὐγενὴς καὶ εὔμορφος καὶ πλουσία. Τῶν δὲ γονέων αὐτῆς βουληθέντων τρὸς γάμον αὐτὴν ἐκδοῦναι, καὶ πάντων έτοιμα θέντων, ἐξ αὐτοῦ τοῦ παστοῦ μετὰ δύο δουλίδων ἀποφυγοῦσα, καὶ εἰς πλοῖον εἰσελθοῦσα, ἀπέπλευσεν εἰς ᾿Αλεξάνδρειαν. Ἐκ τοῦ πλοίου δὲ ἐξελθοῦσα κατέμενεν εἰς οἰκημα πενιχρον, διαπροῦσα διὰ τὴν υπαικείαν ἀσθένειαν, ποῦ ἀπελθοι· ἀλλ' ἔπεμψεν αὐτῇ ὁ Θεὸς ἄνθρωπον μονάζοντα Παῦλον ονόματι. καὶ ἐκεῖνος ὠδήγησεν αὐτὴν πρὸς σωτηρίαν. 'Ανεάβετο γὰρ αὐτὰς, καὶ ἤγαγεν εἰς τὴν ἰδίαν πόλιν ἷς Μύλασσαν πλησίον Καρίας. Καὶ ἔκτισεν ἐκκλη εαν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στεφάνου· καὶ ἀποκατέστησεν αὐτὰς ἐκεῖ. Καὶ τοσοῦτον ἡγωνίσατο ἡ ἁγία, ὡς καὶ πολλῶν θαυ ιάτων ἀξιωθῆναι· καὶ οὕτω βιώσασα τέλεια βίου χρήσατο. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Eodem die 11% Commemoratio sancta Eusebia, cognomento Xena. Sancta Eusebia, cognomento Xena, id est, Hospita, ex urbe Roma fuit, genere, forma opipusque insignis. Cum autem parentes vellent eam in matrimonium collocare, omniaque ad celebrandas nuptias parata essent, arrepta occulte fuga cum duabus ancillis navim conscendit: qua Alexandriam delata, angustam domum subiit, incerta ob infirmitatem muliebrem, quonam se reciperet. Sed misit ad illam Deus Paulum quemdam monachum, qui se salutis ducem et præbuit; atque in patriam suam Mylassam Cariæ proximam adductas in ecclesia sancti protomartyris Stephani, quam ipse extruxerat, collocavit. Ibi igitur sanctissimam vio tam Eusebia traducens, donum etiam miraculorum promeruit. Cumque hunc in modum vixisset, decessit. Eodem die 118 Certamen sancte martyris Theodule. Theodula martyr, Diocletiano imperatore, Anazarbi nata, ob Christi fidem professionemque a Pelagio Anazarbi præfecto comprehensa, gravissime cæditur: cumque inter cruciatus miracula patraret, complures ad Christi fdem traxit, ex quibus fuit Commentariensis, et Helladius adjutor, qui capite plexi sunt. At Theodulæ primum subulis candentibus mamillæ perforantur et amburuntur: mox capillis in cypresso suspensæ pedes aculeatis surculis confguntur: atque ita suspensa diu mansit. Postea soluta, in caminum ignis vehementer accensum immittitur cum aliis sanctis: ubi diu orans, manusque extendens, et gratias agens, sanctam animam Deo reddidit. Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Θεοδούλης. Θεοδούλη ή μάρτυς ὑπῆρχεν ἐκ τῆς ᾿Αναζάρβου όλεως ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανου· διὰ δὲ τὴν ἰς Χριστὸν πίστιν, καὶ τὴν ὁμολογίαν ἐκρατήθη παρὰ Πελαγίου ἄρχοντος τῆς Αναζάρβου. Καὶ βασανίσθη ἰσχυρῶς· καὶ βασανιζομένη έθαυμαούργησε· καὶ θαυματουργήσασα ἐπεσπάσατο πολ. οὺς καὶ ἔπεισε προσελθεῖν τῷ Χριστῷ, καὶ γενέθαι Χριστιανούς. 'Εξ ὧν ἦσαν ὁ Κομενταρίσιος, καὶ βοηθὸς Ἑλλάδιος, οἵτινες καὶ τὰς κεφαλὰς ἀπε μήθησαν. Ἡ δὲ ἁγία ὑπὸ σουβλίων πυρωθέντων Ξετρυπήθη καὶ κατεκάη τοὺς μαστούς. Εἶτα ἀπὸ ῶν τριχῶν ἐκρεμάσθη ἐν κυπαρίσσῳ· καὶ τοὺς τόδας μετὰ τῶν καρφίων καθηλώθη. Καὶ ἐκρέματο πὶ πολὺ· καὶ μετὰ ταῦτα λυθεῖσα καὶ εἰς κάμινον τυρὸς ἰσχυρῶς ἐκκαεῖσαν, μετὰ καὶ ἑτέρων ἁγίων ἐμβληθεῖσα, ἐπὶ πολὺ προσευξαμένη, καὶ τὰς χεῖρας ἐκτείνασα, καὶ εὐχαριστήσασα, παρέδωκε τὴν ἁγίαν αὐτῆς ψυχὴν τῷ Θεῷ, 18' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδότου ἐπισκόπου Κυρηνίας τῆς Κύπρου. Οὗτος ἐν ἐπὶ Λικινίου τοῦ βασιλεως καὶ Σαβίνου γεμόνος τῆς Κυπρίων νήσου. Διὰ δὲ τὴν εἰς Χριτὸν ὁμολογίαν κρατηθείς, προσήχθη τῷ ἡγεμόνι PATROL. GR. CXVII. Die decima nona 119 Certamen sancti martyris Theopoti episcopi Cyriniæ in Cypro. Iste Licinio imperatore, et Sabino insulæ Cypri præfecto, ob Christi confessionem comprehensur et ad eumdem Sabinum præfectum adductus, ner

MENOLOGII PARS II. bubulis durissime caditur: in equuleum suspen- Σαβίνῳ, καὶ τύπτεται μετά βουνεύρων ξε sus, excarnificatur. Mox super ferreum grabalum subjecta flamma extenditur. Sed divino beneficio ex igne admirabiliter servatus, ferreis calceis iisque clavis acutis confixis calceatus, currere compellitur. Demum carceri inclusus, tandiu in vinculis fuit, quoad cessante. Constantini Magni Romanorum imperatoris edicto, persecutione, solutus, ecclesiæ suæ regimini incubuit, verbum Domini nostri Jesu Christi deposito omni metu, docens. Cumque biennium vixisset, multosque ad pietatem convertisset, migravit ad Dominum, et a religiosis discipulis suis honorifice sepultus fuit. Eodem die 120 Certamen sanctæ martyris Euphrasia. Sancta martyr Euphrasia, Maximiano imperatore ex urbe Nicomedia fuit, pari et generis et morum laude commendata. Comprehensa autem, et idolis sacrificare compulsa, cum id facere detrectaret, barbaro et agresti homini violanda traditur: quæ verita ne sibi vis inferretur, hujuscemodi artificium excogitavit Si me, inquit ad illum, dimiseris, dabo tibi pharmacum. quod si gestaveris, nec gladius, nec aliud quidpiam tibi nocebit, aut vulnus infligere poterit; sed ab hastis, ensibus, telisque incolumis et illæsus servaberis. Cui ille: Hoc equidem discere vellem, mihique persuaderi. Tum Euphrasia, extento statim collo: Percute, inquit, gladio: nec enim poteris caput mihi amputare. Qui adhibita illius verbis fide, gladio eam percussit, et caput a cervicibus abscidit. Atque ita ab eo erepta est. Eodem die 121 Commemoratio sanctorum Patrum nostrorum Macarii Romani, et alterius Macarii Ægyptii. Sanctus Macarius Romanus a patre invitus uxorem ducere coactus, ea relicta, fugam arripere, suæque saluti consulere constituit. Quare angelus Dei statim eum assumens, ducem se illi præbuit. et ad Paradisum usque perduccns, in loco viginti miliaribus ab eo dissito collocavit: ubi tres illum monachi invenerunt, Theophilus. Sergius. et By: giuus, q.ibus exposuit quæcunque viderat admira. bilia et stupenda Tandem decrepita mlate migravit ad Dominum. Alter vero sanctus Macarius, statura pusillus, ex Alexandria Ægypti fuit: qui abdicato sæculo eremum petens, monasticum institutum a quodam sancto sene accepit: atque in virtutibus, mandata Dei diligenter observando, sic refulsit, ut in dæmones potestatem haberet, eosque oculariter videret, et increparet. Cumque alia plurima miracula ad Christi gloriam edidissset, in pace gaudens requievit. Ισχυρῶς. Εἶτα κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου, καὶ ξέπεια σάρκας. Καὶ ἐπὶ πυρωθέντος σιδηρού κριθού ἁπλοῦται. Παραδόξως δὲ τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι αντ θεὶς ἐκ τοῦ πυρὸς, ὑπεδηθη σιδηρά υποδήματα με ἥλων, ὀξέων, καὶ ἡναγκάζετο τρέχειν. Εἴτε ἐπ κλείσθη ἐν τῇ φυλακῇ· καὶ ἐπεὶ ἐπαύσατο ὁ κα τῶν Χριστιανών διωγμός, προστάζει τοῦ Μεγάλο Κωνσταντίνου τότε τῆς τῶν Ῥωμαίων βασική κρατήσαντος ἀπελύθη καὶ αὐτὸς τῆς φυλακῆς δ ἦν διατρίβων ἐν τῇ ἑαυτοῦ ἐκκλησίᾳ, ἀφόβως τι σκων τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ τὸν λίγ Καὶ ζήσας ἔτη δύο, καὶ πολλοὺς πρὸς τὴν εὐσία; ἐπιστρέψας, προς Κύριον ἐξεδήμησε· καὶ ἐπι ἐντίμως ὑπὸ τῶν αὐτοῦ εὐλαβῶν μαθητῶν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Εὐφρασίας. Ἡ ἁγία μάρτυς Εὐφρασία ἐγένετο ἐκ τῆς πολι Νικομηδείας, ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, γίνε πλουσίου καὶ τρόπου σώφρονος καὶ ἀγαθοῦ. Επ θεῖσα δὲ καὶ ἀναγκασθείσα θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, ο μὴ πεισθεῖσα, παρεδόθη πρὸς τὸ μιανθῆναι τὰς βαρβάρῳ καὶ ἀγροίκῳ. δοῦτα δὲ τὴν ἀνάγη έμηχανήσατό τι τοιοῦτον. Εἶπε γὰρ πρὸς το ὅτι ἀφήσεις με, ἔχω σοι δοῦναι φάρμαν, ἐὰν βαστάζῃς, οὔτε ξίφος, οὔτε άλλο τι καταδει ἢ τρώσει σε, ἀλλ᾽ ἔχεις διαφυλάττεσθαι ἐπὶ τ κονταρίων καὶ τῶν σπαθίων, καὶ παντὸς θὰ ὑγιής. Ὁ δὲ εἶπεν, ὅτι Ηθελον τοῦτο μηνια πληροφορηθῆναι· ἐκείνη δὲ τὸν ἴδιον τράχηλος τείνασα, εἶπεν· Κροῦσον μετὰ τοῦ σπαθίου, κ. δυνήσῃ με ἀποκεφαλίσαι. Ἐκεῖνος δὲ πιστείς ἀληθῆ λεγει, έκρουσε μετὰ τοῦ σπαθίου, καία φάλισε· καὶ οὕτως ἐῤῥύσθη ἐξ αὐτοῦ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῶν ὀσίων Πατέρων ἡμῶν Μακαρίου Ῥωμαίου, καὶ ἑτέρου Μακαρίου τοῦ Αἰγυπτίο Ο μὲν ἅγιος Μακάριος ὁ Ῥωμαῖος, και πατρὸς γυναικὶ συζευχθείς, καὶ μὴ θέλων, και πὼν αὐτὴν, ἠγάπησε φυγεῖν καὶ σωθῆναι, κ εὐθέως παραλαβὼν αὐτὸν ἄγγελος Θεοῦ, ὡς αὐτόν· ὡς καὶ εἰς τὸν παράδεισον ἀπαγαγείν τ μιλίων εἴκοσι, καὶ κατοικῆσαι ἐκεῖ· ἔνθα καὶ εν αὐτὸν τρεῖς μοναχοί, Θεόφιλος Σέργιος, καὶ γης νός. Οἷς καὶ διηγήσατο θαύματα παράδοξε τ τέρατα, ἅπερ ἐθεάσατο. Εἶτα ἐν βαθυτάτῳ τ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν· ὁ δὲ ἕτερος ὅσιος Μα ριος, ὁ καὶ κολοβὸν τὴν ἡλικίαν, ἐγένετο ἀπὸ δύο ξανδρείας τῆς Αἰγύπτου. Καταλιπών δὲ τὸν κόσμ καὶ τὴν ἔρημον, καταλαβών, ἐγένετο μοναχός ἁγίου τινὸς γέροντος. Καὶ οὕτω διέλαμψεν εἰς ἀρε πάσας τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ κατορθώσας, ὡς τ κατὰ δαιμόνων ἐξουσίαν λαβεῖν, καὶ θεωρεῖν αὐτ ὀφθαλμοφανῶς, καὶ ἐπιτιμιαν αὐτοῖς. Καὶ ἀλλα θαύματα οὐκ ὀλίγα ποιήσας, εἰς δόξαν Χριστέ χαίρων εν εἰρήνῃ ἀνεπαύσατο.

ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. K'. JANUARIUS. Die vicesima μ Άθλησις των αγίων μαρτύρων Ουαλεριανοῦ, Κανδίδου, 123 Certamen sanctorum martyrum Valeriani, 'Ακύλα καὶ Εὐγενίου. Οὗτοι ἤθλησαν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως· τοῦ γὰρ ἡγεμόνος Αγρικολάου, καὶ Λυσίου τοῦ Δουκὸς τοὺς Χριστιανούς φονευόντων, ἐν τῇ Σιβαπείᾳ μὲν τοὺς ἁγίους τεσσαράκοντα, ἐν τῇ Νικοπό μας δὲ τοὺς ἁγίους τεσσαρακονταπέντε· ἦλθόν τίνες λέγοντες, ὅτι, ἐν τοῖς ὄρεσι Τραπεζοῦντος, κρύπτονκι τινὲς Χριστιανοί. Καὶ ἀποστείλας ὁ Λυσίας, κράτησεν αὐτούς. Καὶ δήσας μετὰ σχοινίων, ἔτυψεν ἱφειδῶς· καὶ βρέξας ἐν ἐλαίῳ κανδηλαύρας, καὶ ἀνάψας, ἔκαιεν αὐτούς. Τότε ὁ ἅγιος Εὐγένιος ἰσελθών, μετὰ τοῦ ἡγεμόνος, εἰ; τὸν ναὸν τῶν ἰδώλων, καὶ μέγα στενάξας πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ υξάμενος, συνέτριψε τὰ εἴδωλα. Καὶ τότε πολλοί πίστευσον εἰς τὸν Χριστόν. Εἶτα ὁ μὲν ἅγιος Κάν άδος, καὶ ᾿Ακύλας, καὶ Οὐκλεριανός ἀπεκεφαλίθησαν. Ὁ δὲ ἅγιος Εὐγένιος ἐπὶ ξύλου κρεμασθείς, ν τῇ φυλακῇ, καὶ διαφόρως τιμωρηθείς, καὶ εἰς τῦρ βληθεὶς καὶ διασωθείς, ἀπεκεφαλίσθη καὶ αὐτός. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Βάσσου, Ευσεβίου, Ευτυχίου καὶ Βασιλείδους. Καὶ οὗτοι οἱ ἅγιοι ἐπὶ τοῦ παρανόμου βασιλέως Διοκλητιανοῦ ἐμαρτύρησαν. Πρῶτοι γὰρ ὄντες τοῦ ταλατίου, καὶ πλούσιοι καὶ ἔνδοξοι, καὶ ἰδόντες τὸν ἴγιον Θεόπεμπτον τὸν ἐπίσκοπον μαρτυροῦντα, και βασανιζόμενον, ἐπίστευσαν τῷ Κριστῷ. Καὶ εύσαντες τὰς ζώνας αὐτῶν, ἔῤῥιψαν ἐνώπιον τοῦ Ιασιλέως, Χριστιανοὺς ἑαυτοὺς λέγοντες. Τότε προσέταξεν ὁ βασιλεὺς, εἰ ἀληθῆ λέγουσιν, ἀγαγεῖν ὰ χρήματα αὐτῶν, καὶ δοῦναι ἐτέροις. Οἱ δὲ ἐποίησ αν τοῦτο μετὰ προθυμίας. Βόθρου δὲ ὀρυχθέντος, ἰσῆλθεν ὁ ἅγιος Βάσσος μέχρι τοῦ στήθους, καὶ τὰς εῖρας ἐκκοπείς, παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Ὁ δὲ ἅγιος Ευσέβιος, μέσον δύο στύλων, κατά κεφαλής κρεμα θεῖς, καὶ μετὰ πελέκεων κατακοπεὶς ἐτελειώθη. ὺ δὲ Εὐτύχιος εἰς τέσσαρας πάλης δεθείς πόδας καὶ χεῖρας, ἐσχίσθη εἰς τρία· καὶ οὕτως ἐκοιμήθη· · δὲ ἅγιος Βασιλείδης την κοιλίαν, μετὰ μαχαίρας, μέσον διαββαγείς, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Candidi, Aquilæ et Eugenii. Isti Diocletiano imperatore certarunt. Cum enim Agricolaus præfectus, et Lysias dux Christianos interficerent, Sebaste quidem sanctos quadraginta, Nicopoli vero sanctos quadraginta quinque; accesserunt ad eos quidam dicentes: In Trapezuntis montibus nonnulli Christiani latent. Misit itaque Lysias qui eos comprehenderent: vinctosque funibus, gravissime cædi jussit. Tum sebo oblitos et perfusos, supposita flamma combussit. Tunc sanctus Eugenius cum præfecto fanum idolorum ingressus, atque in lacrymas effusus, impetravit Deo, ut idola comminuerentur. Quo portento multi in Christum credidere. Post hæc sanctus Candidus, Aquila, et Valerianus capite plexi sunt: sanctus vero Eugenius in equuleum actus, in carcerem conjectus, variis tormentis excruciatus, et in ignem immissus atque inde incolumis evadens, tandem decollatus est. Eodem die 128 Certamen sanctorum martyrum Bassi, Eusebii Eutychii et Basilidis. Isti quoque sancti temporibus impii Diocletiani imperatoris martyrium subierunt. Cum enim primi in palatio essent, opibusque et gloria præcellerent videntes sancti Theopempti in perferendo martyrio atque cruciatibus constantiam crediderunt in Christum solutisque cingulis, et ante imperatorem projectis, se Christianos professi sunt. Tunc præcepit imperator, ut si ex animo id dicerent, irent, et pecuniam suam omnem aliis traderent, qui promptissimo animo id exsecuti sunt. Tum sanctus Bassus in altam foveam demissus, terraque usque ad pectus obrutus, præcisis manibus, spiritum Domino tradidit; Eusebius vero inter duas columnas inverso capite suspensus, securi intercisus obiit. Eutychius autem manibus pedibusque ad quatuor palos alligatis in tres partes discerptus obdormivit Demum Basilides gladio dissecto per medium ventre, ad Dominum migravit. Eodem die Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ιννα, Ρημα και 184 Certamen sanctorum martyrum Inna, Rimæ Πιννά, Οὗτοι οἱ ἅγιοι ἐγένοντο ἀπὸ Σκυθίας, ἐκ τοῦ βου νείου μέρους μαθηταὶ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ανδρέου. Καὶ διδάσκοντες ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, πολλοὺς τῶν βαρβάρων ἐπιστρέφοντες ἐπὶ τὴν ὀρθὴν πίστιν, ἐβάπτιζον. Διὰ τοῦτο δὲ κρατηθέντες παρὰ τοῦ τῶν Βαρβάρων ἄρχοντος, καὶ πολλὰ ἀναγκα θέντες ἀρνήσασφαι τὸν Χριστὸν, καὶ θῆσαι τοῖς ἰδώλοις, οὐκ ἐπείσθησαν. Καὶ γενομένου χειμώνος Καρυτάτου, καὶ τῶν ποταμῶν παγέντων ἀπὸ τοῦ ούους, ὡς καὶ ἐπάνω τοῦ κρυστάλλου περιπατεῖς τὴ μόνον ἀνθρώπους, ἀλλὰ διέρχεσθαι καὶ τοὺς et Pinna. Isti sancti ex Scythia fuere ex boreali regione, discipuli sancti Andreæ apostoli; qui eum in Christi nomine docerent, multos Barbarorum ad rectam fidem conversos baptizarunt. Quamobrem comprehensi a Barbararum principe, cum induci nequirent, ut ejurato Christo idolis sacrificarent; tum cum brumali tempore horrent omnia, et flumina gelu concreta consistunt ut super glaciem non hominibus tantum, sed equis etiam et currilius pateat via; tignis ingentibus, perinde ac si radicantes arbores essent, in gelu confixis sanctos alli-

MENOLOGII PARS II. gari jussit. Fluctuante igitur unda, et glaciem ίππους καὶ τὰς ἀμάξας, πήξαντες ἐπάνω του το paulatim augente et ad collum usque sanctorum ascendente, acerrimo frigoris dolore confecti, beatas animas Domino tradiderunt. στάλλου ξύλα μεγάλα, ὡς αὐτόῤῥιζα δένδρα, τα δησαν ἐκεῖ τοὺς Ἁγίους. Καὶ τοῦ ὕδατος κομπ καὶ κρύσταλλα ἐπαυξάνοντος κατ' ὀλίγον, κ' τ σαντος ἕως τοῦ τραχήλου τῶν ἁγίων, ἀπὸ τῆς πολλῆς δριμύτητος καὶ τῆς ὀδυνης του κρύους, παρένεται μακαρίας αὐτῶν ψυχὰς τῷ Κυρίῳ. Eodem die 125 Commemoratio sancti Patris nostri Euthymii presbyteri et magistri eremi. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Εὐθυμίου τ σουτέρου γενομένου, καὶ καθηγητού της μου. Εὐθύμιος ὁ μέγας ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Γρα δ ἀπὸ Μελιτινῆς πόλεως 'Αρμενίας, υἱός Παύλο Διονυσίας· οἵτινες καὶ ἄτεκνοι ὄντες, ὑπὸ τ ἤκουσαν, ὅτι παιδίον γεννήσουσι, καὶ ὅτι ὁ Euthymius magnus, Gratiano imperatore, Melitinæ in Armenia, Paulo et Dionysia natus est: qui cum steriles essent, a Deo didicerunt fore, ut filium gignerent, quo nascente totus mundus, universæque Ecclesim bono animo essent; quamobrem β γεννήσει αὐτοῦ εὐθυμήσουσι πᾶσαι αἱ και cum puer natus est, Euthymium illum, hoc est, bono hilarique animo præditum, appellarunt. Cumque adolevisset, clericus primum ab ejus loci episcopo ordinatus est; deinde presbyter, et cenobiorum exarchus. Mox Hierosolyma profectus in speluncam sancti Theoctisti secessit, ibique tranquillam vitam egit: eoque in virtutum exercitationibus processit, ut summa sanctitatis opinione Saracenus singulis diebus ad Christi fidem traheret, eosque cum familiis suis baptizaret Plurimis etiam miraculis clarus fuit: cumque aliquando liturgiam celebraret, visus est igneæ columnæ speciem induuisse. Demum nonagesimo septimo ætatis anno, id bona senectute ad Dominum migravit, Leone magno imperatsre. Die vicesima prima 128 Certamen sancti martyris Neophyti. Neophytus Christi martyr, Diocletiano, imperatore, ex Nicæa Bithyniæ urbe fuit, Christianis parentibus Theodoro et Florentia natus. Adhuc puer gratia Dei plenus, miracula patrabat. Cum enim scholam adiret cum suis condiscipulis, orabat, eosgue nutriebat. Quocunque autem se conferret, sequebatur eum columba, et humana voce cum ipso colloquebatur: quam cum mater vidisset cum puero colloquentem, præ timore exanimata concidit. At sanctus illam precibus ad vitam a morte revocavit. Montem Olympum frequenter conscendeus, ibi orationi vacabat. Quare delatus ad De είναι profectumn, ejusque jussu comprehensus, Dagris crudelissime cæditur; mox in fornacem ardestem immissus sed inde incolumis evadens. ad bestias damnatur: cumque ab iis illæsus permameret, gladio tandem ab uno ex iis, qui præfecto usbiblebant, casus est. Eodem die 121 Commemoratio sancti Zosimi episcopi Syracusas. Suurtus Pater uoster Zosimus in Sicilia fidelibus, pure, divitibusque parentibus natus est, qui apud monasterium sanctm Lucim virginis possessionow habebaut. Cumque in lucem editus fuisset, καὶ ὁ κόσμος. Διὰ τοῦτο καὶ ὅτε ἐγεννήθη το δίον, ὠνόμασαν αὐτὸ Εὐθύμιον. Αυξηθείς δε, ότι κληρικός παρὰ τοῦ ἐκεῖσε. ἐπισκόπου, τα πρεσβύτερος, καὶ ἔξαρχος τῶν μοναστηρίων. Η ἀπῆλθεν εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ ἐν τῷ σπηλι ὁσίου Θεοκτίστου ἡσύχαζεν· τοσοῦτον δὲ ἦτε ὥστε, διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ, παρασκευάζει: Σαρακηνούς καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν προσέρχετ Χριστῷ καὶ βαπτίζεσθαι, μετὰ παντὸς τοῦ αὐτῶν. Πολλὰ δὲ θαύματα εἰργάσατο· καὶ λεπτ ἐφάνη, ὡς στύλος πυρός. Υπάρχων δὲ έτσι τ κονταεπτά, ἐν καλῷ γήρα πρὸς Κύριον ἐξει σε ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ μεγάλου. ΚΑ τ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νεοφύτ Νεόφυτος ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ὑπό πόλεως Νικαίας τῆς Βιθυνίας, ἐπὶ τῆς μετ Διοκλητιανοῦ, υἱὸς γονέων Χριστιανῶν, ὅπ καὶ Φλωρεντίας. Επιδίον δὲ ῶν, ὅμως γίνετα ἐπεπλήρωτο, καὶ ἐθαυματούργει. Εἰς γὰρ τὸ τι ἀπερχόμενος, μετὰ τῶν συσχολιτών, προσ διέτρεφεν αὐτούς. Ἠκολούθει δὲ αὐτῷ είν ριστερά, καὶ φωνῇ ἀνθρωπίνῃ συνετύγχανε τ Ἐξ οὗ καὶ ἀκούσασα ἡ μήτηρ τοῦ ἁγίου της στερᾶς ἀνθρωπίνως διαλεγομένης αὐτῷ, ἐπι φόβου ἀπέθανεν· ἀλλ' ὁ ἅγιος αὐτὴν, προσεύξει ἀνέστησεν. ᾿Ανήρχετο δὲ εἰς τὸ ὄρος συχνής Ὀλύμπου, καὶ ἡσύχαζε. Καὶ μαθὼν τὰ περὶ ὁ ἡγεμὼν Δέκιος, ἀποστείλας, καὶ κρατήσεις: ἔτυψεν ἰσχυρῶς. Εἶτα εἰς φούρνων πυρωθένει βαλεν. ᾿Αλλὰ καὶ ἐκ τοῦ φούρνου σωθείς, ει μάχησε· καὶ τῶν θηρίων λυτρωθείς, ἀπεστα ἑνὸς τῶν παρεστηκότων τῷ αρχοντι. 1ῇ αὐτῇ ἡμέρα Μνήμη τοῦ ὁσίου Ζωσίμου ἐπισκόπου κούσης. Ζώσιμος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ἐγένετ Σικελίας, υἱὸς γονέων πιστῶν καὶ εὐλαβῶν, αὐταρκείς ζώντων. Οἵτινες εἶχον κτήμα εί τῆς μονῆς τῆς ἁγίας Λουκίας τῆς παρθένου. Ὁ

JANUARIUS. γεννήθη ὁ Ζώσιμος, ἐδόθη δῶρον ὑπὸ τῶν γονέων ab iis sancta Lucia oblatus, et in eodem monaste. ῇ ἁγίᾳ Λουκία. Καὶ ἀνατραφεὶς ἐν τῇ μονῇ, ἐγένετο τροσμονάριος τῆς τιμίας αὐτῆς θήκης. Καί ποτε ἀπελΙὼν πρὸς τοὺς γονεῖς, οὐ συνεχωρήθη μικρόν μετ' αὐ ῶν διατρίψαι· ἀλλ᾽ εὐθὺς ἀνταπεστάλη πρὸς τὸν ναὸν τῆς ἁγίας, εἰπόντων τῶν γονέων αὐτοῦ πρὸς αὐτὸν, ότι Ἐκεῖ ὀφείλεις εἶναι, ὅπου καὶ ὑπεσχόμεθα· τριάκοντα δὲ ἔτη ποιήσας ἐν τῇ μονῇ, ἐγένετο καὶ γούμενος αὐτῆς. Εἶτα γέγονε καὶ ἐπίσκοπος τῆς όλεως Συρακούσης ὑπὸ Θεοδώρου πάπα Ρώμης· ενόμενος δὲ ἐπίσκοπος, οὐκ ἠμέλησε τοῦ λαοῦ· λλὰ πολλοὺς διδάξας περὶ τῆς αἰωνίου ζωῆς, καὶ περὶ κρίσεως καὶ ἀνταποδόσεως, καὶ καλῶς διακυ ἱερνήσας τὴν ἐμπιστευθεῖσαν αὐτῷ ἐκκλησίαν, πεντ ήκοντα χρόνων ὤν, τέλει βίου ἐχρήσατο. ΚΗ. Αθλησις τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Τιμοθέου επισκόπου Εφέσου, μαθητοῦ τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύλου. Τιμόθεος, ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος, ἐγένετο ἐκ ῆς πόλεως Λύστρας· ἦν δὲ υἱὸς μὲν Ἕλληνος, με έρος δὲ Ἰουδαίας· ἐγένετο δὲ καὶ μαθητής τοῦ γίου ἀποστόλου Παύλου, καὶ περιπατῶν μετ' αὐτοῦ δίδασκεν. Εἶτα ἐποίησεν αὐτὸν πρῶτον ἐπίσκοπον Εφέσου ὁ ἅγιος Παῦλος, ἐπὶ τῆς βασιλείας Νέρωνος, ρὸ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Ο γὰρ Θεοόγος ὕστερον ἦλθεν εἰς Ἔφεσον, μετὰ τὴν κοίμησιν ῆς ἁγίας Θεοτόκου· ὁ δὲ ἅγιος Τιμόθεος ἐδίδασκε ὸν λαὸν τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν μερῶν, ἰδὼν τοὺς Ἕλληνας ἑορτὴν μιαρὰν ἐπιτεοῦντας τοῖς εἰδώλοις, ἅμα γυναιξὶ καὶ ἀνδράσι, κι άσεμνα εργαζομένους, κατελθὼν πρὸς αὐτοὺς, νὰ παρακαλῶν ἀποστῆναι τῆς κακίας, οὐκ ἔπεισεν ὑτοὺς, ἀλλὰ μᾶλλον ἐφονεύθη παρ' αὐτῶν, μετὰ ῶν ῥαβδίων, ὧν ἐκράτουν, ἐν αὐτοῖς τοῖς ἐμβόλοις ῆς πόλεως, ἐν οἷς καὶ ἐταφη τὸ τίμιον αὐτοῦ είψανον. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βικεντίου διακόνου. ᾿Απὸ Αὐγουστο πόλεως ἦν οὗτος, ἐπὶ τῆς βασι είας Μαξιμιανοῦ καὶ Δομετιανοῦ ἡγεμόνος· ἐκρα ἤθη δὲ μετὰ τοῦ ἐπισκόπου Ουαλερίου, καὶ ἤχθη εἰς όλιν λεγομένην Βαλεντίαν, καὶ τῇ φυλακῇ παρεδόθη. τα ἀχθεὶς πρὸς Δομετιανὸν, μετὰ ῥαβδίων τύπτεαι, καὶ διὰ σιδήρων ξέεται. Καὶ αὖθις ἐπὶ πολὺ ρεμασθείς, διὰ λαμπάδων πυρὸς τὰς πλευρὰς καταλέγεται καὶ σιδηραῖς σούβλας, πυρωθείσαις κατα εντεῖται. Παραλυθέντων δὲ τῶν δημίων, καὶ τοῦ γίου μάρτυρος ὑγιους καταστάντος Θεοῦ χάριτι, μεταβληθεὶς ὁ τύραννος, ἤρξατο κολακεύειν αὐτόν, καὶ ἔλεγε πρὸς αὐτόν· Ἰδοὺ ἐγὼ ἀπολύσω σε, καὶ ου φονεύσω. Θέλησον οὖν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν του, καὶ προσκυνῆσαι τοῖς θεοῖς. Ὁ δὲ ἅγιος μηδὲ ἐνεχόμενος ἀκούειν αὐτοῦ βλασφημοῦντος, προσευξάμενος τῷ Θεῷ, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα. Τὸ δὲ τίμιον αὐτοῦ λείψανον ἐτάφη ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ παρὰ πιστῶν καὶ εὐλαβῶν ἀνδρῶν. rio educatus, ædituus sacræ illius thecæ factus est: qui si quando parentes visitaturus adibat, longam cum eis moram trahere haudquaquam permittebatur: sed statim ad templum sanctæ remittebatur, aientibus ad eum parentibus, quod ibi eum esse oporteret, ubi ab ipsis dicatus fuerat. Cum autem triginta annos in monasterio egisset, eidem præfectus fuit. Postea Syracusæ urbis episcopus a Theodoro Romano pontifice ordinatus, populum nequaquam neglexit; sed multos de vita æterna, deque judicio ac retributione docens, creditamque sibi Ecclesiam optime gubernans, vita functus est, annos quinquaginta natus. Die vicesima secunda 128 Certamen sancti apostoli Timothei episcopi Ephesi, discipuli sancti apostoli Pauli. Timotheus Christi apostolus, Lystris patre Græco, matre Judæa natus, sancti apostoli Pauli discipulus, prædicationisque illius comes, ab eodem sancto Paulo, temporibus Neronis imperatoris, primus Ephesi episcopus ante sanctum Joannem Theologum ordinatus est: Theologus enim post sanctæ Deiparæ dormitionem venit Ephesum. Sanctus vero Timotheus cum Christi fide populum imbueret, videns aliquando Græcos abominabilem idolis festum diem celebrantes, promiscue mares ac feminas indigna patrare, accurrens ad illos, monensque, ut a pravitate desisterent, tantum abfuit, ut quidquam profecerit, ut potius ab iis interfectus fuerit scipionibus, quos præ manibus tenebant, in ipso civitatis aditu, ubi et pretios ipsius reliquis sepulta sunt. Eodem die 129 Certamen sancti martyris Vincentii diaconi. Ex Augusta urbe fuit iste, Diocletiano imperatore, et Domitiano præside. Comprehensus autem cum Valerio episcopo, et in Valentiam urbem adductus, custodia traditur. Unde eductus, Domitiano sistitur; et verberibus cæsus, ferreis ungulis excarnificatur, in equuleum diu suppensus: mox facibus ignis in lateribus exustus, subulis ferreis candentibus perfoditur. Cum autem carnifices defatigati essent, et sanctus martyr Dei beneficio sanus et incolumis consisteret, mutato consilio tyrannus cepit illum blanditiis delinire, inquiens: Ecce, ego te absolutum dimittam, nec morti tradam,dum Christum tuum negare velis, deosque adorare. Sed sanctus ne audire quidem blasphemias illius ferens, in oratione spiritum Deo tradidit: cujus pretiosæ reliquiæ in eodem loco a fidelibus piisque viris sepultæ sunt.

Eodem die MENOLOGII PARS. II. 180 Certamen sancti martyris Anastasii Persa. Hic ex Perside fuit, Romanis Heraclio imperante, Persis autem Chosroe Maguntini filio: cumque magns esset, et in tyronum numero in militia ascriptus, quo tempore Persæ excursione facta in sancta loca, asportatoque una cum reliqua præda retioso Dominicæ crucis ligno, in vulgus disseminabant, venisse in eorum ditionem Christianorum Deum: existimabant enim pretiosam crucem Deum esse propter ea, quæ per illam flebant prodigia: commotus hisce vocibus Anastasius, re diligenter perpensa, didicit totam Christi dispensationem ejusque fidem amplexus est. Et primum quidem cum Persis Chalcedonem venit; ibique Dei timore plenius imbutus, abdicata militia et mundo, Hierapolim, deinde Hierosolyma concessit: baptizatusque, in laura sancti Sabæ fit monachus. Postea desiderio perferendi pro Christo martyrii fagrans, in patriam rediit: et comprehensus a Persis, multisque tormentis excruciatus, capite plexus est. Eodem die 131 Translatio pretiosarum Reliquiarum ejusdem Suncti martyris Anastasii Persæ. Cum Heraclius imperator in Persidem movisset, et Chosroes rex cæsus fuisset, monachus quidam ex monasterio Martyris videns imperatoris agmen, gavisus est, eosque tanquam Christianos secutus: iis vero redeuntibus rediit et ipse ad suum Abbatem, eique retulit colobium martyris Anastasii, narravitque ei, a dæmone oppressum in Perside eo colobio indutum liberatum fuisse. Et Heraclius quidem vicesimo imperii sui anno pretiosum Crucis lignum Hierosolyma retulit. Episcopus autem quidam a catholico archiepiscopo in Romanorum terras missus, sancti reliquias Casaream detulit; relictaque ibi particula, reliquum apud se habuit. Pretiosum vero martyris caput, et imago, a fidelibus in magna et antiqua Roma coluntur. Eodem die 132 Certamen sanctorum Manuelis, Georgii, Leonis, et sociorum, qui ab impiis Bulgaris occisi sunt, imperante Leone Armeno. Leone Armeno imperatore Crumus Bulgarorum princeps cum ingenti populi multitudine Adrianopolim Thraciæ venit: eaque jure belli capta,simul etiam sanctissimum Manuelem episcopum compre. heudit, cui primum ab humeris manus præcidit: deinde dissectum gladio medium, feris devorandum tradidit. Quare ob hanc impietatem excæcatus, a proprio populo odio habitus est, et ab eodem funibus strangulatus. Suffectus in Bulgarorum principatum impiissimus Tzocus, captivos Christianos omnes, duces, presbyteros, diaconos et laicos, in Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αναστασίου του Πέρσου. Οὗτος ἦν ἐκ Περσίδος, βασιλευόντων, Ρωμαν μὲν Ηρακλείου, Περσῶν δὲ Χοσρόου υἱοῦ Μεγ τινοῦ. Ὑπάρχων δὲ καὶ αὐτὸς μάγος συντριβής τῇ τῶν τυρώνων στρατεία. Καταδραμόντων Περσῶν τῶν ἁγίων τόπων, καὶ λαβόντων σὺν το αἰχμαλώτοις καὶ τὸ τίμιον ξύλον, ἐφημίζεται π αὐτῶν, ὅτι ὁ τῶν Χριστιανῶν Θεὸς ἦλθεν εἰς χώραν αὐτῶν. Θεὸς γὰρ ἐνομίζετο ὁ τίμιος στις διὰ τὰ ὑπ' αὐτοῦ τελούμενα θαύματα. Ζητήσει Ο Αναστάσιος περὶ αὐτοῦ, ἔμαθε πᾶσαν τὴν οὐρα μίαν, καὶ ἐπίστευσε τῷ Χριστῷ. Καὶ ἦλθε πρώτ μετὰ τῶν Περσῶν, εἰς Χαλκηδόνα· καὶ τὸν τοῦ θε φόβον εἰς νοῦν λαβών, κατέλιπε τὴν στρατεία ει τὴν δόξαν τοῦ κόσμου, καὶ ἀπῆλθεν εἰς Ἱεράπον εἶτα εἰς Ἱεροσόλυμα· καὶ βαπτίζεται, καὶ γῆσι μοναχὸς ἐν τῇ λαύρᾳ τοῦ ἁγίου Σάβα. Και έται μήσας τοῦ ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρῆσαι, ἀπῆλθε το εἰς τὴν ἰδίαν χώραν· καὶ κρατηθεὶς παρὰ τῶν Πε σῶν, καὶ τιμωρηθεὶς, ἀπεκεφαλίσθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Ἡ Ἀνακομιδὴ τῶν τιμίων λειψάνων τοῦ αὐτοῦ τ μάρτυρος Αναστασίου του Πέρσου. Τοῦ βασιλέως Ηρακλείου ἀπελθόντος ἐν τῇ. σίδι, καὶ τοῦ Χοσρόου ἀποθανόντος, μοναχός τ τῆς μονῆς τοῦ Μάρτυρος, ἰδὼν τὸν στρατὸν τοῦ σιλέως, ἐχάρη, καὶ ἦν μετ' αὐτῶν, ὡς Χρισον ὑπαρχόντων. Καὶ ὑποστρεφόντων αὐτῶν, ἔλθε Ο αὐτὸς εἰς τὸν ἡγούμενον αὐτοῦ. Καὶ ἀπος αὐτῷ καὶ τὸ κολόβιον τοῦ μάρτυρος· καὶ διπ αὐτῷ, ὅτι ἐν Περσίδι δαιμονιώντα περιβαλλώ ἰάσατο. Καὶ ὁ μὲν Ηράκλειος ἐν τῷ εἰκοστό - τῆς αὐτοῦ βασιλείας ἀνεκόμισεν εἰς Ἱερουσαίοις τίμιου ξύλου. Επίσκοπος δέ τις ἀποσταλείς π τοῦ καθολικοῦ ἀρχιεπισκόπου ἐπὶ τὰ Ῥωμα μέρη, ἀνελάβετο τὰ λείψανα τοῦ ἁγίου καὶ ἀπα σεν εἰς Καισάρειαν. Καὶ ἐκεῖ δύντες τὴν μας μερίδα, τὸ λοιπὸν κατέσχον. 'Η δὲ τιμία κατα τοῦ μάρτυρος, καὶ ἡ εἰκὼν προσκυνείται περί το πιστῶν ἐν τῇ μεγάλῃ καὶ παλαιᾷ Ρώμῃ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα. Ο Αθλησις τῶν ἁγίων Μανουήλ, Γεωργίου, Δεν τος, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς ὑπὸ τῶν ἀθέων βαρ γάρων σφαγέντων, ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τ Αρμενίου. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ ᾿Αρμενίου, Κ μος ὁ τῶν Βουλγάρων ἄρχων, μετὰ λαοῦ πολιτ ἀπελθὼν εἰς 'Αδριανούπολιν τῆς Θράκης, ἐκράτης αὐτῆς, νόμῳ πολέμου. Καὶ μετὰ τῆς πόλεως ε καὶ τὸν ἁγιώτατον ἐπίσκοπον Μανουήλ. Και τα χεῖρας αὐτοῦ ἀποκόψας ἀπὸ τῶν ὤμων πρώτ ἔπειτα μέσον μετὰ τοῦ σπαθίου κόψας, έβριψε την θηρίοις βρῶμα. Καὶ διὰ τὴν ἁμαρτίαν τυφλωθέ ἐμισήθη παρὰ τοῦ οἰκείου λαοῦ, καὶ παρ' αὐτε μετὰ σχοινίων ἀπεπνίγη. Διαδεξάμενος τὴν ἀρχή τῶν Βουλγάρων Τζόκος ὁ ἀθεώτατος, συνήγαγε

JANUARIUS. ; τοὺς κρατηθέντας Χριστιανούς, στρατηγούς, unum collectos, compulit christianam fdem ejuσουτέρους, διακόνους, καὶ λαϊκούς, καὶ κατηνάγ σεν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστιανισμόν. Οὔπω γὰρ αν οἱ Βουλγαροι Χριστιανοί· καὶ μὴ πεισθέντας, ως μὲν ἀπεκεφάλισε, τοὺς δὲ διαφόρως τιμωρησάνος καὶ ἀνηλεῶς, ἐφόνευσεν. ΕΓ θλησις τοῦ ἁγίου καὶ πολυάθλου Κλήμεντος ἐπισκόπου Αγκύρας τῆς Γαλατών Επαρχίας. Ἐπὶ Διοκλητιανοῦ καὶ Μαξιμιανοῦ ἐγένετο ὁ ἅγιος ήμης ἀπὸ ᾿Αγκύρας τῆς Γαλατίας, πατέρος μὲν λληνος, μητέρος δὲ Χριστιανῆς, Εὐφροσύνης ονο τι, ἥτις καὶ προεφήτευσε περὶ αὐτοῦ, ὅτι μέλλει ἐρ Χριστοῦ μαρτυρῆσαι. Καὶ μετὰ τελευτὴν αὐτ · ἀνετράφη παρὰ γυναικὸς πλουσίας Σοφίας δνό. τι. Καὶ γίνεται μοναχός, εἶτα διάκονος, εἶτα ισβύτερος· καὶ μετὰ τοῦτο ἐπίσκοπος, χρόνων άρχων εἴκοσι. Βαπτίζων δὲ τὸ τῶν Ἑλλήνων παι , ἐκρατήθη παρὰ Δομετιανοῦ τοῦ Βικαρίου, καὶ μωρήθη ἐν 'Αγκύρα· εἶτα εἰς Ῥώμην παρὰ Διοητιανοῦ· εἶτα εἰς Νικομηδείαν παρὰ Μαξιμιανοῦ, - παρὰ ᾿Αγριππίνου· καὶ πάλιν εἰς "Αγκυραν α εἰς Αμεσον· εἶτα εἰς Ταρσόν· καὶ πάλιν εἰς γκυραν· ἔνθα καὶ εἰς φυλακὴν βληθείς, καὶ ἐν τῇ λειτουργῶν, ἀποσφάζεται ἅμα Χριστοφόρῳ, καὶ ρχοντος. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ θλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αγαθαγγέλου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ μαρτυρησάντων ἀνδρῶν, γυναικών, καὶ παιδίων. Οὗτος τοῦ ἁγίου Κλήμεντος ἐν Ῥώμῃ ἐν τῇ φυ κῇ, καὶ πολλῶν καὶ ἄλλων ὑπαρχόντων ἀποκεκλει ένων ἐξ ὧν ἦν καὶ ὁ ἅγιος Αγαθάγγελος, εἶδεν γελον ὑπὸ Θεοῦ σταλέντα ὁ αὐτὸς ᾿Αγαθάγγελος, · ἐλθόντα καὶ ἐπιδόντα τῷ ἁγίῳ Κλήμεντι ἄρτον · οἶνον, καὶ ὑποχωρήσαντα. Καὶ ἐπίστευσε μετά ν ἄλλων εἰς τὸν Χριστόν. Ἔμαθε δὲ τοῦτο ὁ Διο ητιανὸς, καὶ ἀπεκεφάλισε πάντας. Ἠδυνήθη δὲ γεῖν ὁ ἅγιος ᾿Αγαθάγγελος· καὶ μέλλογτος τοῦ του Κλήμεντος εἰς τὸ πλοῖον ἐμβῆναι, καὶ πλεῦσαι · Νικομήδειαν, προλαβὼν ὁ ᾿Αγαθάγγελος, καὶ ἐλθὼν εἰς τὸ πλοῖον, περιέμενεν αὐτόν. Ἰδὼν δὲ τὸν ὁ ἅγιος Κλήμης, ἐχάρη, καὶ ἀγαθοῦ ἀγγέ Ο παρουσίαν ἐνόμισε. Καὶ ἠκολούθει αὐτῷ, ἕως ἔφθασεν εἰς Αγκυραν πρὸς Λούκιον. Καὶ ἐκεῖ τεκεφαλίσθη παρὰ Λουκίου, μετὰ τῶν παιδίων, καὶ ἐν ἀνδρῶν καὶ τῶν γυναικῶν, τῶν σὺν αὐτῷ, καὶ Η αγία Κλήμεντι Χριστῷ πιστευσάντων. ΚΔ' θλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Παόλου, Παυσιρίου καὶ Θεοδοτίωνος. Οὗτοι ὑπῆρχαν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ, Η Αριανοῦ ἄρχοντος ἐν Κλεοπατρίδι ὑπάρχον- ; δὲ ἀδελφοὶ κατὰ σάρκα, καταλιπόντες τὸν κόσμον, ένοντο μοναχοί. Εἶτα κρατηθέντες παρὰ τοῦ ἀριντος, ἐβασανίζοντο. Ὑπῆρχον δὲ ἐτῶν, ὅτι ἐκρατ rare: nondum enim Christi fide imbuti erant Bulgari. Cumque id facere nollent, alios quidem decollari jussit, alios aliis tormentis excruciatos miserabiliter interfecit. Die vicesima tertia 183 Certamen sancti, multisque agonibus insignis Clementis episcopi Ancyræ in Galatia. Diocletiano et Maximiano imperatoribus sanctus Clemens ex Ancyra Galatiæ fuit, patre gentili, matre Christiana, Euphrosyna nomine, natus, quæ eliam de filio prædixit fore ut pro Christo martyrium obiret. Post matris mortem a Sophia femina opulenta educatus, monachus ft; deinde diaconus, et presbyter: demum episcopus ordinatur, annos viginti natus. Cum autem pueros Græcorum baplizaret. a Domitiano Vicario comprehensus, Ancyre torquetur, Romæ deinde a Diocletiano: postea Ni - comedia a Maximiano et Agrippino; et rursus Ancyra: mox Amisi, et Tarsi: tandem Ancyram reductus, et carceri inclusus, cum ibi liturgiam celebraret, ab Alexandro præfecto una cum Christophoro et Charitone diaconis jugulatur. Χαρίτωνι τοῖς Λιακόνοις παρὰ ᾿Αλεξάνδρου τοῦ Eodem die 134 Certamen sancti martyris Agathangeli et sociorum martyrum virorum, mulierum, ac puororum. Cum sanctus Clemens Romæ in custodia una cum multis aliis esset, Agathangelus, qui in eorum numero erat, vidit angelum a Deo missum ad sanctum Clementem, eique pane ac viro porrectis abeuntem. Ea re commotus, Christi fidem cum aliis pluribus suscepit. Quod ubi rescivit Diocletianus, omnes capite obtruncavit. Sanctus vero Agathangelus, etsi fugere potuisset, attamen cum cognovisset sanctum Clementem conscensa navi Nicomediam delatum iri, illum antevertit,conscendensque navim, ipsum præstolebatur: cujus aspectu sanctus Clemens perinde lætatus est, ac si bonum angelum vidisset. Agathangelus igitur Clementem secutus est, donec Ancyram ad Lucium pervenit: ibique a Lucio cum pueris, viris, ac mulieribus, qui a cum ipso et sancto Clemente in Christum crediderant, capite plexus fuit. Die vicesima quarta 185 Certamen sanctorum martyrum Pauli, Pausirii et Theodotionis. Isti Diocletiano imperatore, et Arriano præfecto, in urbe Cleopatride nati, fratres secundum carnem fuerunt, et abdicato sæculo, monasticam amplexi sunt vitam. Postea a præfecto comprehensi, tormentis subjiciuntur. Et Paulus quidem, quo tem-

MENOLOGII PARS II. pore correpti sunt,annum agebat tricesimum septi- τήθησαν, ὁ μὲν Παῦλος τριακονταεπτά· ὁ δὲ θες mum Pausirius vero vicesimum quintum. At Theodotion, relicto monastico instituto, latrociniis sese addixerat. Cum vero accepisset, fratres retentos fuisse, videndi illos desiderio venit: verum cum videret illos tormentis subjectos, non ausus est propius accedere, sed procul ex edito loco prospiciens, secum ipse reputabat qualem fratres sui hæreditatem essent percepturi. Accurrens itaque, seque Christianum professus, præfectum manu arreptum de tribunali dejecit. Quamobrem statim decollatus fuit. Paulus vero et Pausirius in fluvium projecti, occubuere. Die vicesima quinta ριος εἰκοσιπέντε. Ὁ δὲ Θεοδοτίων καταλιπών μοναχικὴν κατάστασιν, ἐγένετο ληστής. δε' ἤκουσεν, ὅτι ἐκρατήθησαν οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ, ἐ ἰδεῖν αὐτούς. Καὶ ἰδὼν αὐτοὺς βασανιζομένους, ο σιάσαι μὲν οὐκ ἐτόλμησεν· εἰς τόπον δὲ ὑψηλὸν βὰς, καὶ θεωρῶν, ἐλογίζετο καθ᾿ ἑαυτόν, ὅτι Πει ἐπιτύχωσι κληρονομίας οἱ ἀδελφοί μου· καὶ ένα ώμολόγησεν ἑαυτὸν Χριστιανόν. Καὶ κρατήσει ἄρχοντα, ἔῤῥιψεν ἀπὸ τοῦ θρόνου· καὶ εὐθέως κεφαλίσθη. Παῦλος δὲ καὶ Παυσίριος ῥιφέντες ποταμῷ, ἐτελειώθησαν. KE' 188 Commemoratio sancti Patris nostri Gregorii Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρη Theologi. Gregorius magnus Theologus, Nazianzi in Cappadocia Gregorio et Nonna natus, Constantio Constantini Magni filio imperatore claruit, vixitque usque ad Theodosii Magni tempora. Qui ex revelatione natus, et educatus, studiorum causa, Casaream primum, deinde Alexandriam, postremo Athenas petiit: cumque scientiis incumberet, advenit et magnus Basilius, et ambo ad virtutes litterasque comparandas simul enixi, postea in patriam reversi sunt. Et Gregorius quidem Sazimorum episcopus factus est: deinde Nazianzi ingravescentis jam senectute patris munus tum docendi, tum liturgiam celebrandi studiose supplevit. Post hæc ob Arianorum hæresim Byzantium profectus, orthodoxos sermonibus confrmavit, atque etiam Constantinopolis patriarcha renuntiatus est. Sed paulo post cum seipsum patriarchatu abdicasset, in villam suam se recipiens, honestissimo ●tio vitam finivit. Die vicesima sexta 137 Commemoratio terribilis, magni, et admirabilis terræmotus. Extremis temporibus imperatoris Theodosii Minoris, Arcadii et Eudoxiæ filii, mense Januario, die vicesima sexta contigit Constantinopoli horribilis terræmotus, qualis nunquam ah urbe condita usque ad eam diem factus fuerat, ita ut et muri, et maxima urbis pars corruerit. Eodem terræmotu concussæ sunt et aliæ civitates Thraciæ, et Macedoniæ, et Bithyniæ: duravitque ad tres menses. Quare Theodosius imperator cum patriarcha, et clero, populoque universo,nudis incedens pedibus, et vim lacrymarum profundens, supplicatione publica instituta, ad Deum aiebat: Libera nos, Domine, a justa ira tua, et ab omnibus delictis nostris propter pœnitentiam; commovisti enim terram, et conturbasti eam propter peccata nostra, injiciens timorem in cordibus nostris, ut glorificemus te, qui solus benignus es et clemens. Exinde igitur terræmotus hujus memoria celebratur. η τοῦ Θεολόγου.. Γρηγόριος ὁ μέγας Θεολόγος, εγένετο ότι χώρας Καππαδοκίας, πόλεως Ναζιανζού, ολες γορίου και Νόννας, ἐπὶ τῆς βασιλείας Για υἱοῦ Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου· καὶ διήρκει χρι τῆς βὴσιλείας Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου. Για δὲ ἐξ ἀποκαλύψεως, καὶ ἀνατραφείς, διὰ μας, ἐπιθυμίαν, παρεγένετο εἰς Καισάρειαν ἐπ ᾿Αλεξάνδρειαν· εἶτα εἰς Ἀθήνας Mariama αὐτοῦ, παρεγένετο καὶ ὁ μέγας Βασίλειος, τ νηγωνίζοντο ἀμφότεροι εἰς ἀρετὴν καὶ με Εἶτα ὑπέστρεψαν εἰς τὴν οἰκείαν πατρίδα, τ γονεν ἐπίσκοπος Σαζίμων. Εἶτα τοῦ πατρός κ γηράσαντος, ἐδίδασκεν ἀντ' ἐκείνου, καὶ ὕπν εἰς Ναζιανζόν. Καὶ διὰ τὴν τῶν Αρειανώ εἰσῆλθεν εἰς τὸ Βυζάντιον· καὶ ἐστήριξε το δόξους διὰ λόγων, καὶ γέγονε πατριαρχεία τινουπόλεως. Εἶτα παραιτησάμενος, ἡσύχν ἰδίῳ κτήματι, καὶ ἐτελειώθη. Κα Η ἀνάμνησις τῶν φόων τοῦ μεγάλου π δόξου σεισμοῦ. Εἰς τὰ τελευταῖα τῆς βασιλείας τοῦ Μαρι δοσίου υἱοῦ ᾿Αρκαδίου καὶ Εὐδοξίας, μηνί ρίῳ, εἰκάδι ἔκτη, ἐγένετο ἐν Κωνσταντιν σεισμός φοβερός, οἷος οὐκ ἐγένετο ἀφ᾽ οὐ ἡ πόλις μέχρι τότε, ὥστε καὶ τὰ τείχη και καὶ τὸ πλεῖστον μέρος τῆς πόλεως. Ο ε σεισμὸς καὶ ἄλλας πόλεις τῆς Θράκης, καὶ κεδονίας, καὶ τῆς Βιθυνίας κατέστρεψε, η κράτησε μῆνας τρεῖς. Διὰ τοῦτο ὁ βασιλεὺς θε μετὰ τοῦ Πατριάρχου, καὶ τοῦ κλήρου, λαοῦ παντός, ἀνυπόδετος μετὰ δακρύων λ πρὸς τὸν Θεὸν, ἔλεγε· Ῥῦσαι ἡμᾶς, Κύρ δικαίας σου ὀργῆς, καὶ τῶν παραπτωμάτω διὰ τῆς μετανοίας· ἐσάλευσας γὰρ τὴν συνετάραξας διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν φόβον εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν, τοῦ δοξάζειν μόνον ἀγαθὸν καὶ φιλάνθρωπον· εκτοτε οὗ ζεται ἡ τοιαύτη ἀνάμνησις.

JANUARIUS. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. νήμη τοῦ ὁσίου Ξενοφῶντος καὶ τῆς συμβίου αὐτοῦ, καὶ τῶν τέκνων αὐτοῦ ᾿Αρκαδίου καὶ Ιωάννου. Ξενοφῶν ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ἦν συγκλητικός Κωνσταντινουπόλει, θεοσεβὴς καὶ ἐλεήμων καὶ καιος, καὶ πᾶσαν ἀρετὴν ἔχων. Ἐν δὲ καὶ ἔνδοξος οἱ πλούσιος σφόδρα, γεννήσας δὲ δύο παῖδας 'Αρδιον καὶ Ἰωάννην, καὶ ἀναθρέψας αὐτοὺς ἐν παι ίᾳ καὶ νουθεσία Κυρίου, ἀπέστειλεν εἰς Βηρυτὸν ν πόλιν, ἵνα μάθωσι τους νόμους. Εἶχε γὰρ τό ἡ τοιαύτη πόλις παντοίων μαθημάτων βιβλιοθήις. Ἐπεὶ δὲ κατὰ θάλασσαν ἐναυάγησαν οἱ υἱοὶ τοῦ, μαθὼν τοῦτο παρά τινος τῶν δούλων αὐτοῦ, ἦλθε μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ εἰς τὴν αὐτῶν ἀνατησιν. Καὶ εὐρὼν αὐτοὺς ἐν Ἱεροσολύμοις ἐκ τῆς λάσσης ἐκβρασθέντας, καὶ μοναχούς γενομένους, ιἱ ἀναγνωρίσας, ἐνεδύθη καὶ αὐτὸς, καὶ ἡ γυνή τοῦ τὸ μοναχικόν σχῆμα. Καὶ ἐπὶ τοσοῦτον νέκοψαν εἰς ἀρετὴν, ὡς καὶ θαύματα ἐκτελεῖν ταξιωθῆναι καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν ἐν Κυρίῳ, στὰ τῶν υἱῶν αὐτῶν. ΚΖ'. [θλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ανανίου Πρε σβυτέρου, Πέτρου, κλειδοφύλακος, καὶ ἑτέρων ἑπτὰ στρατιωτῶν. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ Διοκλητιανοῦ βασιλέως, καὶ Ταξίμου ἡγεμόνος. τινι Μαξίμῳ παραστὰς ὁ γιος Ανανίας, ώμολόγησεν ἑαυτὸν Χριστιανόν εξ ει, καὶ στηλιτεύσας τὰ εἴδωλα, ἐκδυθεὶς τύπτεται χυρῶς μετὰ ῥαβδίων· καὶ τὰ ψύα ξέεται διὰ σου λίων πυρωθέντων, καὶ μετὰ ὄξους καὶ ἄλατος, καὶ συχίνων ὑφασμάτων κατατρίβεται. Εἶτα προσηύ ετο, καὶ ἔπεσεν ὁ ναὸς καὶ τὰ εἴδωλα. Εἶτα ἐνεβλήθη ς φυλακὴν, καὶ διέμεινεν ἄτροφος ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέ τις· καὶ ἐτρέφετο παρὰ Χριστοῦ τροφῇ οὐρανίῳ. αὶ τοῦτο ἰδὼν Πέτρος ὁ κλειδοφύλαξ προσέπεσεν ὐτῷ, καὶ ἐβαπτισθη. Δισδεχθέντος δὲ τοῦ ἡγεμόνος, λθεν ἕτερος ἡγεμὼν Μαξιμίνος ονόματι, καὶ δέσμησεν ἐπὶ τροχού τοὺς ἁγίους· εἶτα ἔθηκεν πὶ ἐσχάρας· ἀλλ' ἐψυχράνθη τὸ πῦρ· καὶ ἰδόντες οἱ ιμωροῦντες αὐτοὺς ἑπτὰ στρατιῶται, ἐπίστευσαν· αἱ σὺν αὐτοῖς ἐν τῇ θαλάσσῃ ὑπὸ τῶν δημίων για έντες, ἐτελειώθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Η ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου. Εξορισθεὶς ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ἐπῆλθεν εἰς Κώμενα τῆς ᾿Αρμενίας, όπου κατά κεῖται τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου Βασιλίσκου, ὅστις καὶ ἐφάνη αὐτῷ λέγων· Μὴ φοβοῦ, ἀδελφὲ Ιωάννη· αὔ ριον γὰρ ἅμα ἐσόμεθα· ἐφάνη δὲ καὶ τῷ προσμονα οἰῳ λέγων. Εὐτρεπισον τόπον τῷ μεγαλομάρτυρι Ιωάννῃ· ἔρχεται γάρ. Αλλάξας οὖν λευκήν στο Τὴν καὶ λειτουργήσας, καὶ εἰπὼν τὸ ῥῆμα, ὃ πάνω τότε ἔλεγε· Δόξα τῷ Θεῷ πάντων ἕνεκεν, παρέδωκε τὸ πνεῦμα, καὶ κατετέθη πλησίον του τάφου τοῦ Αγίου μάρτυρος Βασιλίσκου. Μετὰ δὲ τριάκοντα Eodem die 138 Commemoratio sancti Xenophontis, et conjugis ejus, ac filiorum Arcalii et Joannis. Sanctus pater noster Xenophon, vir senatorii ordinis Constantinopoli, pius, in pauperes benignus, justus, omnibusque virtutibus exornatus, gloriaque ac divitiis excellens, duos suscepit flios Arcadium et Joannem, quos bonis moribus educatos, ac timore Domini imbutos, in urbem Berylum misit, ut juri operam darent: erant enim tunc temporis in ea urbe scientiarum omnium bibliothecæ. Verum cum filii naufragium passi fuissent, idque pater ex quodam servo cognovisset, capit cum uxore terras omnes obire, ut eos inveniret: quos cum Hierosolymis reperisset e mari ejectos, et monasticum institutum professos, eosque agnovisset, ipse etiam ejusque uxor habitu monachorum sumpto, ita se in ea vivendi ratione virtutibus excoluere, ut et miracula patrare meruerint: atque hunc in modum una cum filiis in Domino decesserunt. Die vicesima septima 189 Certamen sanctorum martyrum Anania presbyteri, Petri clavium custodis, et aliorum septem militum. Isti claruerunt Diocletiano imperatore, et Maximo præfecto, quem cum sanctus Ananias adiisset, seque Christianum professus, probris idola affecisset, nudatus, fagris gravissims ceditur. Tum circa lumbos subulis candentibus perfoditur; et aceto, sale ac panno cilicino perfricatur et atteritur. Cumque orasset, et fanum cum idolis corruisset, in carcerem detruditur: ubi septem diebus sine cibo mansit. Sed cum illum cædesti cibo a Christo nutriri vidisset Petrus clavium carceris custos, abjiciens se ad ejus pedes, baptizatus est. Cumque præfecto alter, Maximus nomine, successisset, rots alligatos sanctos, craticulæ ardenti imposuit Verum refrigescentem ignem intuili septem milites, qui sanctos torquebant, Christi fidem suscepere de una cum iis a lictoribus in mare projecti, vitam finierunt. Eodem die 140 Translatio reliquiarum sancti Patris nostri Joannis Crysostomi. Sanctus Joannes Chrysostomus in exsilium actus, Comanam Armeniæ concessit, ubi sancti Basilisci reliquim jacent: qui apparens ei dixit: Ne timeas, frater Joannes: cras enim simul erimus. Idem sanctus edituo apparens: Prepara, inquit, locum adventanti magno martyri Joanni. Igitur Joannes stola alba indutus, cum liturgiam celebrasset, in iis verbis, quæ semper habebat in ore: Gloria Deo pro omnibus, tradidit spiritum, depositusque fuit prope sepulcrum sancti martyris Basilisci. Tricesimo autem tertio post anno, auctore Proclo patriar-

MENOLOGII PARS II. cha, misit Theodosius qui Joannis reliquias refer- τρεῖς χρόνους, διὰ ὑπομνήσεω rent. Sed cum urna reserari non posset, mærore affectus imperator, scripsit epistolam ad sancium, qua illam precabatur, ut adveniret: statim exauditus est. Pretiosae igitur reliquim Constantinopolim translate, in templo Sanctorum Apostolorum honorifice conditæ sunt. Die vicesima octava 141 Commemoratio sancti Patris nostri Ephram Syri. Iste fuit ex Oriente, genere Syrus, patria Edessenus, Christianis parentibus natus; vixitque a Constantini Magni temporibus usque ad imperium Valentis. Cum autem infans esset, viderunt in somnis parentes ejus prodire ex ejus lingua vitem, quae totam terram impleret, et volucres coli adventare, et ex ejus fructibus decerpere. Vitis autem signifcabat scientiam, quam habiturus erat. Sic vero in virtutibus excelluit, ut multis profuerit. Cumque ad Basilium magnum in urbem Caesaream venisset, ab eo presbyter ordinatus est, simulque Græce loqui cepit, cum antea Syriace loqueretur. Qui postea cum libros animm utiles composuisset, multosque docuisset, in profunda senectute, gratias agens, ad Deum migravit. Die vicesima nona Ηρόκλου, ἀποστείλας Θεοδόσιος ὁ γεῖν τὸ λείψανον, τῆς λάρνακο ἐλυπήθη. Τότε γράφει ἐπιστολή σιν, παρακληθῆναι ἐλθεῖν, καὶ θὰν οὖν τὸ τίμιον λείψανον, ἐτι ναῷ τῶν ᾿Αγίων Αποστόλων. KH Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμί Σύρου. Οὗτος ὑπῆρχεν ἀπὸ ᾿Ανατολῶ ἀπὸ πόλεως Εδέσσης, γονέων Χρι ἀπὸ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τ Ουάλεντος. Ὅτε δὲ ἦν παιδίον, εἰδ κατ' ὄναρ ἄμπελον ἐν τῇ γλώσσης καὶ πληρώσασαν πᾶσαν τὴν γῆν, πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ ἔτρωγ αὐτῆς. Ἡ δὲ ἄμπελος ἐδήλου το σεσθαι γνῶσιν αὐτῷ. Καὶ τοσοῦ τὴν περιβόντος, ὡς πολλοὺς ὡς καὶ πρὸς τὸν μέγαν Βασίλειον ροτονήθη ὑπ' ἐκείνου πρεσβύτε χειροτονηθῆναι, ἐλάλησεν ἐλλην ριστί λαλῶν. Ἔπειτα συγγράψας λεῖς, καὶ πολλοὺς διδάξας και ο τάτῳ γήρᾳ εὐχαριστῶν πρὸς Θεὸν ΚΑ 142 Translatio reliquiarum sacrosancti martyris. Ἡ ἀνακομιδή του λειψάνου του Ignatii patriarchæ Antiocheni. Beatus Ignatius theophorus a Trajano imperatore Antiochia Romam missns propter Christi confessionem, cum bestiis pugnavit, a leonibus, senatu universo in theatro consistente et spectante, sulfocatus: id quod sanctus precibus a Deo impetraverat: dicebat enim: Elsi oporteret me a bestiis consumi, non tamen Christum meum abnegabo; sed cupio dentibus bestiarum moli, ut mundus panis Deo meo inveniar. Cum igitur immissis in eum leonibus suffocatus est, elatæ a Christianis ipsius reliquis, et cauu poupa atque honore Roma Antiochiam translate, tota urbe obviam prodeunte cum cereis, psalmis, hymnis, et canticis spiritualibus; in eadem urbe honorifico et magnificentissimo sepulcro condita fuere in ejusdem tutelam et prasidium. Eodem die Ιγνατίου πατριάρχου Αν Ο Μακάριος Ιγνάτιος ὁ Θεοφί τοῦ βασιλέως, ἀπὸ ᾿Αντιοχείας πεμφθείς, τῆς εἰς Χριστὸν ἕνεκα ριομάχησεν, ὑπὸ λεόντων ἀποπν του πάσης ἐστώσης ἐν τῷ θεατρι ὅπερ ἦν διὰ προσευχῆς τῷ ἁγίῳ Κἂν δέῃ με ὑπὸ θηρίων ἀναλω σομαι τὸν Χριστὸν μου, ἀλλ' ἐπιθ τῶν θηρίων ἀλεθῆναι, ἵνα καθαρός μου. Ὅτε δὲ ἀπελύθησαν ἐπ' αὐ ἀπέπνιξαν αὐτὸν, ἤρθη τὸ λείψ τῶν Χριστιανῶν· καὶ μετὰ τιμής ἀνεκομίσθη εἰς ᾿Αντιόχειαν, τῆς υπαντησάσης μετὰ κηρῶν καὶ θυ ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πι θεμένης ἐν αὐτῇ τῇ πόλει, ἐντίμα πῶς εἰς φυλακτήριον αὐτῆς καὶ ἀσφι Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. 143 Certamen sanctorum martyrum Sarbelli sacer - Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Σαρ dotus, et Babæ sororis ejus. Isti Trajano imperatore claruerunt. Et sanctus quidem Sarbelas sacerdos idolorum erat: cumque festus dies daemoniis ageretur, imparas victimas de more perficiebat. Sed objurgatus a Barsimæo Edessa episcopo, probrisque lacessitus, quod multorum esset auctor perditionis et interitus; divino beneficio penitentia ductus, adhibita piscopi ver. τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ Βε Οὗτοι ὑπῆρχαν ἐπὶ Τραϊανοῦ τ δὲ ὁ ἅγιος Σάϊβηλος ἱερεὺς τῶν εἰ άγομένης τοῖς ὀπίμοσιν, αὐτὸς κα λει τὰς μικρές θυσίας. Ελεγχθείς μαίου τοῦ ἐπισκόπου Εδέσσης, και γινόμενος τοῖς πολλοῖς αἴτιος ἀπ τῇ τοῦ Θεοῦ χάριτι. Καὶ τοῖς λόγ

JANUARIUS. θεὶς προσήλθε τῇ τοῦ Χριστοῦ 'πίστει, μετὰ bis fide, Christianam religionem amplectitur una ἰδίας ἀδελφῆς Βεβαίας· καὶ βαπτίζονται ὑπὸ ἐπισκόπου. Ἰδὼν δὲ ταῦτα ὁ Λυσίας, ἐκράτησιν όν, καὶ ἤρξατο τιμωρεῖν. Καὶ πρῶτον μὲν τύπο κι μετὰ ῥαβδίων· ἔπειτα σπαθίζεται, καὶ τὸ σωπον ξέεται, καὶ πυρὶ καταφλέγεται. Εἶτα ἐνε θη εἰς δύο ξύλα μέσον, καὶ ἐπρίζετο ὑπὸ τῶν ίων· καὶ τέλος ἀπεκεφαλίσθη. Ομοίως καὶ ἡ Ιφὴ αὐτοῦ πλεῖστα πρότερον βασανισθεῖσα, ὕστε ἀπεκεφαλίσθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ λησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ιππολύτου πάπα, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. ', 1 ἱερὰ συνοδία τοῦ Ἱερομάρτυρος Ιππολύτου ρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κλαυδίου, ἡγεμονεύον Βικαρίου. Καὶ ἡ μὲν Κεντωρινος μάγιστρος ὤν, τῷ βασιλεῖ ἀγαπώμενος, ὅμως ἐσέβετο τὸν χρικαὶ τοὺς Χριστιανοὺς ἐξεδίκει· ἀλλὰ λοιδορηἀπεκλείσθη ἐν τῇ ξυλακῇ· ἔνθα θαυματουρ κς, καὶ νεκρὸν ἀναστήσας, ἔπεισε πάντας τοὺς τιώτας πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ. Οίτινες προστά τοῦ τυράννου ἀπεκεφαλίσθησαν· καὶ σὺν αὐτοῖς ικαρία Χρυσῆ, καὶ ὁ ταύτης ὑπουργός Σαβίνος. τα μαθὼν ὁ πάπας Ιππόλυτος, καὶ ζήλῳ θείῳ θείς, ἦλθε κατὰ πρόσωπον, καὶ ἤλεγξε τὸν τύ ιον. Ο δὲ ὑπερζέσας τῷ θυμῷ, πρότερον μὲν πρῶς αὐτὸν ἐβασάοισεν, μετὰ τῶν ἀκολουθούντων Η πρεσβυτέρων, καὶ διακόνων, καὶ τοῦ ἐπισκόἜπειτα δήσας αὐτῶν τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόεἰς λίθους βαρεῖς, τῷ βυθῷ τῆς θαλάσσης ἐνέρ · καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν, Α' ίησις τοῦ ἁγίου μαρτυρος Βαρσιμαίου τοῦ πισκόπου τοῦ βαπτίσαντος τον άγιον Σάρω ηλον. ) ἅγιος ἱερομάρτυς Βαρσιμαῖος, ὡς προεγράφη, κοπος ἦν τῆς ἐν Ἐδέσσῃ ἐκκλησίας, διδάσκων τὸν · τῶν Ελλήνων, καὶ ἐπιστρέφων ἀπὸ τῆς πλά τῶν εἰδώλων, καὶ βαπτίζων εἰς τὸ ὄνομα τοῦ ρὸς, καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. τίσας δὲ πολλοὺς, εἶδε καὶ Σάρβηλον τὸν ἱερέα εἰδώλων θύοντα τοῖς εἰδώλοις, καὶ ὠνείδισε, καὶ τληξεν αὐτὸν, εἰπὼν, ὅτι Σὺ μόνος διαστρέφεις , τὸν λαόν. Κατανυγέντος δὲ ἐκείνου, και βαπτιτος παρὰ τοῦ ἐπισκόπου, καὶ μαρτυρήσαντος • Χριστού, μετὰ τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ Βαβαίας, νώση ὁ ἐπίσκοπος, καὶ παρέστη τῷ ἡγεμόνι ἱα· καὶ ἐτύφθη σφοδρώς. Εἶτα παυσαμένου με · τοῦ διωγμοῦ, ἐξῆλθε τῆς φυλακῆς· καὶ ἐν τῇ γενόμενος ἐκκλησίᾳ καὶ τῷ Θεῷ συνήθεις διὰ ης ἀρετῆς εὐαρεστήσας, ἐτελειώθη, ἀπολαβών αἰώνιον ζωήν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου Θεοφίλου τοῦ Νέου. της ὑπῆρχεν ἀπὸ Κωνσταντινουπόλεως, ἐπὶ τῆς λείας Κωνσταντίνου καὶ Εἰρήνης τῶν ὀρθοδόξων λέων, εἷς τῆς συγκλήτου, στρατηγὸς δὲ ἀποη cum sorore Babma, et ab eodem episcopo baptizantur. Quod ubi Lysias rescivit, comprehensum eum torquere cæpit: et primum quidem virgis cædi imperavit deinde scalpro laniari, in facie excarnificari, igne comburi; duobusque lignis inclusum, a lictoribus medium secari: demum capite plecti. Similiter et soror ejus, multis antea tormentis excruciata, tandem decollata fuit. Eodem die 144 Certamen sacrosancti martyris Hippolyti papa, et sociorum ejus. Sacer Hippolyti sacromatyris cœtus claruit Claudio imperatore, et Vicario præfecto. Cum autem Censorius militum magister esset, et imperatori charus, Christum simul colebat, et Christianos vindicabat. Quare accusatus, in carcerem detruditur: ubi prodigiis et signis, præcipue autem mortuo ad vitam revocato, milites omnes ad Christi fidem pertraxit, qui tyranni jussu decollati sunt, in quibus fuit beata Chryse, ejusque servus Sabinus. Id ubi rescivit Hippolytus papa, divino zelo incensus tyrannum adiit, et acerrime reprehendit: qui ira excandescens, primum quidem acerbissime Hippolytum torqueri jussit, ejusque comites presbyteros, diaconos, et episcopum: deinde alligatis ad manus pedesque gravissimis saxis, in profundum mare illos projecit: atque hunc in mo dum vitam finierunt. Die tricesima 145 Certamen sancti martyris Barsimæi episcopi, qui sanctum Sarbelum baptizavit. Sacrosanctus martyr Barsimæus, utsupra dictum est, Edessena ecclesia episcopus erat, Græcorumque gentem docens, ab idolorum errore conversos baptizabat in nomine Patris, et Filii, et Spiritus saneti. Cumque multos baptizaret, vidit Sarbelum idolorum sacerdotem idolis sacrificantem: quem increpans, probrisque et convicis afficiens, quod unus universum populum perveteret, ad pœnitentiam et compunctionem adduxit, et baptizavit. Sarbelo autem cum sorore Babæa pro Christo martyrium passo, delatus episcopus, et ad Lysiam præsidem adductus, gravissimæ vapulavit. Sed cessante aliquandiu persecutione, dimissus e carcere et ad propriæ ecclesiæ regimen incubens, cum de more per omnes virtutes Deo se gratum exhibuisset, decessit, vitam recipiens æternam. Eodem die 146 Certamen sancti Theophili Junioris. Iste, Constantino et Irene orthodoxis imperatoribus, Constantinopolim patriam nactus, ordinis senatorii vir, ab imperatoribus dux exercitus ad

MENOLOGII PARS II. fnes Cibyrrotarum missus, ubi primum Sarace- σταλεὶς ὑπὸ τῶν βασιλέων εἰς τὸ θέμα τῶν δέ norum classis in conspectu fuit, instruxit se ad pugnam. Habebatautem tres alios socios copiarum duces. Cumque ipse primus cum suo dromone, facto in Barbaros impetu, fortissime pugnasset, cæteri duces gloriæ ejus invidentes, arrepta fuga, solum eum reliquerunt. Circumventum itaque Barbari capiunt, domumque reversi, in carcerem includunt: unde quarto post anno eductus, cum sollicitaretur, ut Christiana fide ejurata Hagarenicam superstitionem susciperet, nec ad id induci posset, capite plexus vivendi finem fecit. Die tricesima prima ῥαιότων, στόλου Σαρακηνού φανέντος, πε πρὸς τὸ πολεμῆσαι. Ἔχων δὲ συμπολεμιστές ἄλλους τρεῖς στρατηγούς, όμως πρώτος έξε μετὰ τοῦ ἰδίου δρόμωνος· καὶ εἰσῆλθε μέχρι τ βαρβάρων, καὶ ἡνδραγάθησεν. Ιδόντες δε ο στρατηγοί, ἐφθόνησαν· καὶ ἐνεργῶς φυγόντες, επ καν αὐτὸν μόνον. Τότε περικυλώσαντες οἱ βέρες, ἐκράτησαν αὐτόν· καὶ ὑποστρέψαντες, ἔβαλον τη εἰς φυλακήν. Καὶ μετὰ τέσσαρα ἔτη ἐκβαλόντια τὸν, κατηνάγκασαν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστιαν καὶ μαγαρίσαι. Ὡς δὲ οὐκ ἔπεισαν, ἀπαιτε αὐτόν· καὶ οὕτως ἐτελειώθη. ΑΑ' 148 Certamen sanctorum thaumaturgorum Cyri Αθλησις τῶν ἁγίων καὶ θαυματουργών Κύρος κ et Joannis. Isti Diocletianoimperatore claruerunt. Et sanctus quidem Cyrus patria Alexandrinus, et professione medicus, cum sine ulla mercede artem suam exerceret, simul Christi fidem docebat. Quare delatus ad urbis præfectum, timore perculsus, profugit in Arabiam; et monasticam vitam amplexus, in loco mari proximo consedit. Sanctus autem Joannes Hierosolyma profectus, cum de miraculis sancti Cyri certior factus fuisset, eum adiit, et vitæ rationem cum eo junxit. Cum vero Christiana quædam Athanasia nomine, ejusque tres tilis, Theodota, Theoctista, et Budoxia, comprehensæ a præfecto torquenda essent; veriti ne illa, ut femina, deficeret in tormentis, accedunt, eamque confirmant. Quare comprehensi, post multos cruciatus capite plexi sunt. Eodem die 148 Certamen sancti martyris Victorini, et sex 80ciorum. Decio imperatore fuerunt isti ex urbe Corintho: comprehensi autem, et Tersio proconsuli traditi, gravissime torti sunt, Victorinus enim eruto oculo dextro, manibusque et pedibus abscissis, in ingenti mortario marmoreo confusus, decesit. Victor præcisa lingua eadem ratione in mortario contunditur.Nicephorus tandiu premitur, donec sanguis e naribus erumperet: deinde per capillos suspensus, tandem in eodem mortario conciditur, quoad animam efflaret. Claudianus mutilatis manibus ac pedibus, et suspensus, ex hac vita discessit. Diodorus igne consumptus est. Sarapion inverso capite suspensus decollatur. Papias denique manibus pedibusque amputatis, saxo alligatus, in profundum dejicitur. Eodem die 149 Certamen sanctæ martyris Tryphænæ. Tryphæna Christi martyr ex urbe Cyzico fuit, Anastasii patricii, sed gentilis, et Socratie Christianæ filia, Christiana et ipsa. Cum autem festas η Ἰωάννου. Οὗτοι ὑπῆρχαν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βα καὶ ὁ μὲν ἅγιος Κῦρος ἦν ἀπὸ τῆς ᾿Αλεξαν ἰατρὸς τὴν τέχνην. Ἰατρεύων δὲ δωρεάν, ἐν τα ἐδίδασκε καὶ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν. Διαβληθ τῷ τῆς πόλεως ἄρχοντι, καὶ φοβηθείς τελε ᾿Αραβίαν, καὶ γίνεται μοναχός. Καὶ εύρος το πλησίον θαλάσσης, κατῴκησεν ἐκεῖ. Ο κ Ἰωάννης ἀπελθὼν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, και τις περὶ θαυματουργιών τοῦ ἁγίου Κύρου, επιμε ἦμ μετ' αὐτοῦ. Κρατηθείσης δὲ γυναικός τις στιανῆς, ὀνόματι ᾿Αθανασίας, μετὰ τῶν τριάντ τῆς θυγατέρων, Θεοδότης, Θεοκτίστης, καὶ παρὰ τοῦ ἄρχοντος, καὶ μελλούσης απ φοβηθέντες οἱ ἅγιοι, ἵνα μὴ, ὡς γυνή, δελιάς θον, καὶ ἐθαρσοποίουν αὐτήν. Διὰ τοῦτο. τες, μετὰ πολλὰς βασάνους καὶ τιμωρίας, εν ἀπεκεφαλίσθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Οὐικτωρίνου τ σὺν αὐτῷ ἐξ ἁγίων. Ἐπὶ Δεκίου τοῦ βασιλέως ὑπῆρχαν οὗτοιας λεως Κορίνθου. Κρατηθέντες δὲ παρεδόθησα τίῳ τῷ ὑπάτῳ, καὶ ἐβασανίσθησαν ισχυρός. Γ. γὰρ Οὐικτωρῖνος τὸν δεξιὸν ὀφθαλμὸν ἐξε καὶ χεῖρας καὶ πόδας ἀποκοπεὶς, καὶ εἰς "γόρι βληθείς λιθίνην μεγάλην, καὶ συντριβείς, ἐπίσ σεν. Οίκτωρ δὲ τὴν γλῶσσαν έκτμηθείς, ετεί γδῃ συνθλασθεὶς, ἐτελειώθη. Νικησόπος δὲ τι πιασθείς, ἕως οὗ ἐξέβη αἷμα ἐκ τῆς ῥινὸς επί καὶ ἐκ τριχῶν κρεμασθεὶς, καὶ ἐν τῇ αὐτῇ ἐμβληθεὶς, καὶ τυπτηθεὶς, παρέδωκε τὸ πρό Ὁ δὲ Κλαυδιανὸς κοπεὶς χεῖρας καὶ πόλης, και τι μασθεὶς, ἀπέστη τοῦ βίου. Ὁ δὲ Διόδωρος παρα λειοῦται. Σαραπίων δὲ κατὰ κεφαλής κρέμα ἀπεκεφαλίσθη. Παπίας δὲ μετὰ τὸ κοπῆναι για καὶ πόδας, λίθῳ προσδεθείς, εἰς βυθόν βίπτεται. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος τροφαίνης, Τρύφαινα ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχε κ τῆς πόλεως Κυζίκου. Εν δὲ θυγάτηρ Άνιστο συγκλητικοῦ Ἕλληνος, καὶ Σωκρατίας Χριστιαν

FEBRUARIUS. ιστιανὴ δὲ οὔτα, ἑορτῆς ἐπιτελουμένης τοῖς εἰ- dies idolis celebraretur, divino zelo commota, in λοις, ζήλῳ θείῳ κινηθεῖσα, καὶ εἰς μέσον τοῦ λαοῦ ἐλθοῦσα, τὰ αἰσχρὰ τῶν ἑλλήνων διέπτυσε, καὶ ως βλέποντας αὐτὰ καθύβρισεν· ἐδίδασκέ τε τὰ ν εἴδωλα αρνήσασθαι, προσελθεῖν δὲ Χριστῷ καὶ πτισθῆναι. Διὰ τοῦτο τῇ προστάξει τοῦ ἡγεμόνος ισαρείου κρατηθεῖσα, ἐνεβλήθη εἰς κάμινον. Καὶ ς καμίνου ῥυσθεῖσα, ἐκρεμάσθη ἐπὶ ξύλου, κατω μένων σιδηρῶν ἤλων ὀξέων. Καὶ ἀπολυθεῖσα τοῦ λου, ἔπεσεν ἐπάνω τῶν ἤλων, καὶ ὠδυνήθη ὑπ' τῶν ἰσχυρῶς. Εἶτα ἀπολυθέντων ἐπ᾿ αὐτὴν θηρίων ιφόρων· τὰ μὲν ἄλλα οὐ προσέγγισαν αὐτῆ· εἷς ταῦρος δραμὼν, καὶ διακερατίσας αὐτὴν, διέσχισεν ; μέσον· καὶ εὐθέως ἀφῆκε τὴν ψυχήν· καὶ οὕτως ἀφη ὑπὸ τῶν πιστῶν. ΜΗΝΙ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ. Ἐν τῇ πρώτη Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Τρύφωνος. Τρύφων ὁ μάρτυς ὑπῆρχεν ἀπὸ τῆς χώρας Φρυ ας ἐπὶ τῆς βασιλείας Γορδιανού. Μικρὸς δὲ ὧν τὴν οικίαν, ἔβοσκε χῆνας· ἀλλ᾽ ὅμως καὶ τὰς χῆνας σκων, ἀρετῆς ἐπεμελεῖτο· καὶ διὰ τῆς τῶν ἐντος ἐν ἐργασίας, μεγάλως ἐθεράπευε τὸν Θεόν. Διὰ ῦτο ἐδέξατο χαρίσματα ιαμάτων· καὶ ἐθεράπευε ἴσαν νόσον, καὶ πᾶσαν μαλακίαν· ἰάσατο δὲ καὶ ν θυγατέρα τοῦ βασιλέως δαίμονα ἔχουσαν· καὶ τέδειξε τοῖς παροῦσι τὸν δαίμονα μορφὴν ἔχοντα εύρου κυνός, καὶ ἐξομολογούμενον τὰς κακὰς τάξεις αὐτοῦ· ὅτε καὶ πολλοὺς ἔπεισε πιστεῦσαι · Χριστῷ· ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Δεκίου ἐκρατήθη τρὰ Ἀκυλίνου τοῦ ἐπάρχου, καὶ ἤχθη δέσμιος εἰς καιαν. Καὶ πρῶτον μὲν προσδεθεὶς ἵπποις ἀγρίοις ρεται κατά δυσβάτων τόπων, ὥρα Χειμώνος. πειτα γυμνὸς ἐπάνω σιδηρῶν ἤλων τίθεται. Εἶτα διὰ ετμήθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ νήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βενδίμιανοῦ μαθητοῦ τοῦ ἁγίου Αυξεντίου. Ο όσιος καὶ μέγας Πατὴρ ἡμῶν Βενδαμιανός ένετο μαθητὴς τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Αὐξεντίου, οῦ ἐν τῷ ὄρει ἡσυχάσαντος, τοῦ διακειμένου μὲν λησίον Χαλκηδόνος, ὀνομαζομένου δὲ τῆς Ὀξείας, ουλεύσας αὐτῷ πολλὰ καὶ ὑποταγείς, ὡς πρέπει γίοις, καὶ κληρονομήσας τὴν ἁγίαν εὐχὴν ἐκείνου. πολλὰ δὲ ἀγωνιζόμενος εἰς ἀρετὴν, οὐκ αρκέσθη ούτοις, ἀλλὰ μετὰ τὴν κοίμησιν τοῦ ἁγίου, εὑρὼν άκουφον πέτραν, πλησίον τῆς μάνδρας τοῦ ἁγίου, καὶ ἐπικτίσας ἐκ τῶν δύο μερῶν τῆς πέτρας, καὶ τοιήσας μικρὸν κελλίον, ἀπέκλεισεν ἑαυτὸν ἐκεῖ, καὶ ποίησεν ἀγωνιζόμενος ἔτη τεσσαρακονταδύο. Εδέστὸ δὲ καὶ χαρίσματα ἰαμάτων, καὶ ἰπτο τοὺς προσ ρχομένους αὐτῷ ἀσθενοῦντας, καὶ κατὰ ψυχὴν, καὶ κατά σῶμα. Υπέμεινε δὲ καὶ πολλοὺς πειρασμούς ἐκ ῶν δαιμόνων προγνοὺς δὲ τὸν αὐτοῦ θάνατον, διηγήστὸ τὸν βίον τοῦ ἁγίου Αὐξεντίου τῷ μέλλοντι αὐτῷ υγγράψασθαι συγγραφεῖ· καὶ οὕτω κλίνας τα γόνατα παρέδωκε τὸ πνεῦμα medium populum prosiliens, exsecranda gentilium sacra consputavit.eorumque spectatores contumeliis affecit, docens, idolis ejuratis ad Christi fidem transeundum esse et suscipiendum baptismum. Quare Casarii præfecti jussu comprehensa, in caminum injicitur. Sed inde erepta,in equuleum rapitur,defixis humi acutissimis clavis ferreis; solutaque repente, et super clavos delapsa, gravissimo dolore afficitur. Deinde immissæ in eam variæ bestiæ; quarum aliis propius accedere non audentibus, taurus adactis in præcordia 150 cornibus, mediam scidit et statim spiritum tradidit: cujus corpus a fidelibus sepultum fuit. MENSE FEBRUARIO. Die prima 151 Certamen sancti martyris Tryphonis. Tryphon martyr in Phrygia, Gordiano imperatore,natus,adhuc puer anseres pascebat; sed simul virtutibus comparandis operam dabat Deique mandata diligenter exsequebatur: unde curationum donum accepit, ut nullum esset morbi genus, quod non curaret. Sanavit autem et imperatoris filiam a dæmone oppressam, ipsumque dæmonem in specie nigerrimi canis ostensum compulit, ut suas præstigias et dolos patefaceret: quæ res multosad Christi fidem traduxit. Post hæc Decio imperante, captus ab Aquilino præfecto,Nicæam vinctus perducitur: ubi ad equos indomitos alligatus, per 152 invia hiberno tempore raptatur: deinde nudus super acutos clavos volutatur: demum facibus circa latera ustulatus, capite plectitur. λαμπάδων πυρὸς κατακαεὶς τὰς πλευράς, τὴν κεφαλὴν Eodem die 158 Commemoratio sancti Patris nostri Bendimiani, discipuli sancti Aurentii. Sanctus et magnus Pater noster Bendimianus sancti Patris nostri Auxentii, qui in monte Chalcedoni proximo, Oxia appellato, solitariam vitam agebat, discipulus,sedulum magistro se ministrum, ut sanctos decet, semper exhibuit; ejusque sanctarum precum hæres factus, egregiam comparandis virtutibus operam navavit: neque his contentus, post sancti obitum, apud mandram ejusdem inter montium angustias petram nactus, ex utroque ejusdem latere exiguam cellulam superstruxit; atque in ea seipsum includens, per annos quadraginta duos certavit. Accepit autem et curationum donum, et accedentium ad se tam animi, quam corporis morbos sanabat. Multas præterea a dæmonibus tentationes pertulit. Cumque mortis suæ præscius,scriptori cuidam, quam litteris commendaret, sancti Aurentii vitain enarrasset, inclinatis genibus tradidit spiritum.

Die secunda MENOLOGII PARS II. MUNI TO AṛTO. - 154 Occursus Domini nostri Jesu Christi, cum eum Simeon senex in ulnas suas accepit. Dominus noster Jesus Christus suam œconomiam secundum carnem confirmaturus, quod nimirum vere factus esset homo,cum cætera omnia, quæ lege Judaica sancita erant, implevisset, hoc etiam non prætermittens, servare voluit quod in more apud Judæos erat. Quadragesimo enim die omnem Hebræorum masculum adducebant parentes in templum cum duabus turturibus,aut duobus pullis columbarum, ut benedictionem acciperet. Hoc igitur et Dominus noster Jesus Christus præstitit: et una cum vera matre sua Deipara Maria, et Josepho opinione tantum patre, venit in templum Dei, et a Simeone justo exceptus est: qui cum eum in ulnas suas accepisset, dixit: Nunc dimittis servum tuum, Domine, secundum verbum tuum, in pace: quia viderunt oculi mei salutare tuum. Similiter et Anna Prophetissa confessa est, et gratias Deo egit, quod populum suum visitasset. Hac igitur de causa hæc sancta festivitas cele. bratur. Eodem die 155 Certamen sanctorum Perpetuæ, Satyri, Beur cati, Saturnini, Secundi et Felicitatis. Perpetua Christi martyr ex regione Africa, ob Christi confessionem comprehensa ab ethnicis, ad provincia præfectum una cum reliquis sanotsadducitur. Habebat autem sancta infantem adhuc lactentem, et fratrem nomine Dinocratem. Igitur postquam a præfecto torti sunt, in custodiam conjiciuntur: ubi vidit sancta in somnis scalam æneam terra defixam, culosque attingentem, et in ejus extremitalibus infxas omnes tormentorum species; ad ejus vero calcem draconem ascendentes detrahere conantem; sauctum autem Satyrum ascendentem, et ad se conversum, hæc dicentem: Mater mea Perpetua, te exspecto. Frater vero ejus in altero carcere inclusus, vidit Satyrum ad pelvim aquæ stantem, et ex ea haurientem atque bibentem: ex quo eum mortuum esse intellexit. Mane igitur Perpetua et Felicitas a ferocibus juvencis cornu transverberatæ mortem oppetiere: cæteri vero jugulati sunt. Die tertia 156 Commemoratio sancti et justi Simeonis, qui Dominum in ulnas suas accepit, et Annæ prophetissæ. Simeon senex, justus et pius, et ab omni malo seipsum abstinens, cum templum frequens adiret, Deumque oraret, ut mundi misertus, homines a diabolo liberaret; audivit ab angelo, se non prius moriturum, quam videret Christum Domini, qui universo orbi salutem allaturus esset. Similiter et Ἡ ὑπαπαντὴ τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ἐδέξατο αὐτὸν Συμεὼν ὁ πρεσβύτης ἐν ταῖς άγχος αὐτοῦ. Και Ἵνα βεβαιώσῃ τὴν ἔνσαρκον οἰκονομίαν ὁ Κύρι ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς, ὅτι κατὰ τὴν ἀλήθεια θρωπος ἐγένετο, πάντα τὰ τοῦ Ἰουδαϊκού νόμου ήσας, οὐδὲ τοῦτο παρέλιπεν· ἀλλ' ἐποίησε, καὶ ἦν ἔθος τοῖς Ιουδαίοις· μετὰ γὰρ τεσσαράκοντα τα ρας, πᾶν παιδίον τῶν Ἑβραίων ἔφερον οἱ τα εἰς τὸ ἱερὸν, μετὰ δύο τρυγόνων, ἢ δύο νεοσσ ριστερῶν, τοῦ εὐλογεῖσθαι. Τοῦτο δὲ καὶ ὁ δ ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐποίησε. Καὶ παρὰ τῆς τ ἀλήθειαν μητέρος αὐτοῦ Μαρίας τῆς θυσίας. τοῦ νομιζομένου πατρὸς Ἰωσήφ, ἦλθεν εἰς τὸν τοῦ Θεοῦ· καὶ ὑπεδέχθη παρὰς, Συμεὼν τοῦ καὶ Ος ἐδέξατο αὐτὸν εἰς τὰς ἀγκάλας αὐτοῦ, καὶ τ Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, Δέσποτα, κατά τη δι σου, ἐν εἰρήνῃ· ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου το πα ριόν σου. Ομοίως δὲ καὶ ἡ ᾿Αννα, προφήτης τη ἀνθωμολογήσατο καὶ εὐχαρίστησε τῷ θεῷ, τότ σκεψαμένῳ τὸν λαὸν αὐτοῦ. Ἔκτοτε οὖν ἐπιμές ἡ τοιαύτη ἁγία ἑορτή. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων Περπετούας, Στα Ρευκάτου, Σατορνίλου, Σεκούνδου και λικιτάτης. Ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Περπετούς, ξ: 27 χώρας Αφρικής· ἐπεὶ δὲ τὸν Χριστὸν ότι κρατηθεῖσα παρὰ τῶν Ἑλλήνων, προσήχθ χώρας ἀρχοντι, μετὰ τῶν λοιπῶν ἁγίων. ἁγίᾳ βρέφος ὑπομάζιον, καὶ ἀδελφὸς ὄνομ κράτης. Τιμωρούνται οὖν παρὰ τοῦ ἄρχοντα ἐμβάλλονται εἰς φυλακήν. Καὶ θεωρεί ή τις ὄναρ σκαλαν χαλκήν φθάνουσαν ἀπὸ γῆς τα νὸν, ἔχουσαν εἰς τὰ δύο μέρη εμπεπηγμα τ τὰ τῶν κολαστηρίων εἶδη, καὶ δράκοντα και σκάλαν κωλύοντα τοὺς ἀναβαίνοντας, καὶ τὰ η Σάτυρον ἀναβάντα, καὶ στραφέντα πρὸς ἐπι λέγοντο· Μῆτέρ μου Περπετούα, περιμένω σε τι καὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτῆς ἐν ἑτέρᾳ φυλακής και τα περὶ αὐτοῦ, ὅτι παρίστατο λεκάνη ὕδατος· κι τλῶν ἔπινεν ἐξ αὐτῆς· καὶ ἔγνω, ὅτι ἐτελει καὶ τὸ πρωί αὐτὴ μὲν μετὰ Φηλικιτάτης ὑπὸ τ λεων αγρίων κερατισθεῖσαι ἀπέθανον: οἱ δὲ ἐ ἐσφάγησαν. Μνήμη τοῦ ἁγίου καὶ δικαίου Συμεὼν τοῦ λέξη τὸν Κύριον ἐν ταῖς ἀγκάλαις αὐτοῦ, καὶ Διε προφήτιδος. Ο πρεσβύτης Συμεών, ἦν δίκαιος καὶ εἰς ἀπεχόμενος ἀπὸ παντὸς κακοῦ, προσεδρεύων τῷ ἱερῷ, καὶ παρακαλῶν τὸν Θεόν, ἵνα ἐλετ κόσμον αὐτοῦ, καὶ λυτρώσηται τοὺς ἀνθρώπο τοῦ διαβόλου, ἤκουσε παρὰ τοῦ ᾿Αγγέλου, με θανεῖν, ἕως οὗ ἴδῃ τὸν Χριστὸν Κυρίου, τὸν μέλ

FEBRUARIUS. Cum igitur quadraginta dies a nativitate Christi impleti fuissent, puerumque Jesum parentes in templum adduxissent, secundum præscriptum legis, accipiens eum Simeon in ulnas suas, dixit: Nunc dimittis servum tuum, Domine, secundum verbum tuum, in pace: quia viderunt oculi mei salutare tuum. Cumque prophetasset de Christi morte, deque cruce,et Deipara.quæ Jesum incruce pendentem visura esset et mœrore conficienda, obdormivit. Similiter et Anna gratias Deo agens, finem vivendi fecit. ῶσαι τὴν οἰκουμένην. Ομοίως καὶ 'Αννα ἡ προ- Anna prophetissa orans, idem oraculum accepit Στις προσευχομένη, ἐξεδέχετο καὶ αὐτὴ τοιαύτην όξαν· πληρωθέντων δὲ τεσσαράκοντα ἡμερῶν ἀπὸ ῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, ἤγαγον οἱ γονεῖς τὸ :πιδίον Ἰησοῦν εἰς τὸ ἱερὸν, κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ όμου Καὶ κρατήσας αὐτὸν ὁ Συμεὼν εἰς τὰς ἀγκά. ας αὐτοῦ, εἶπε· Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, Δέσ στα κατὰ τὸ βῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλ τοί μου τὸ σωτήριόν σου. Καὶ προφητεύσας περὶ οὐ θανάτου τοῦ Χριστοῦ, καὶ περὶ τοῦ σταυροῦ, καὶ ῆς Θεοτόκου, ὅτι λυπηθήσεται ἰδοῦσα τὸν Ἰησοῦν ἐν ῷ σταυρῷ, ἐκοιμήθη. Ομοίως καὶ ἡ 'Αννα εὐχαρισ ήσασα τέλος ἔσχε τοῦ βίου. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων 'Αδριανοῦ καὶ Εὐβούλου μαρτυρησάντων ἐν Καισαρεία. Αδριανὸς καὶ Εὔβουλος οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, ένοντο ἀπὸ Χώρας Βανέας ἐπονομαζομένης. Εἶχον · πόθον, ὡς Χριστιανοὶ καὶ εὐλαβεῖς, πρὸς τοὺς άρτυρας, καὶ τοὺς ὁμολογητὰς τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ὰ τοῦτο ἀπῆλθον εἰς Καισάρειαν, ἵνα ἐπισκέψωνιι τοὺς ἐν ταῖς φυλακαῖς κολαζομένους ἁγίους. Καὶ τελθόντες ἐπεσκέπτοντο αὐτοὺς, καὶ παρεμυθοῦντο Η προεθυμοποίουν. ᾿Αλλὰ καὶ τοὺς ἔλληνας ἐδίσκον τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ, καὶ πολλοὺς ἐξ αὐτ ἂν ἐβάπτιζον. Καὶ διαγνωσθέντες, ἐκρατήθησαν, Η παρεδόθησαν Φιρμιλιανῷ τῷ ἄρχοντι. Καὶ ἐτύφσαν ἰσχυρῶς· καὶ τὰς πλευρὰς μετὰ πυρὸς κατεησαν. Εἶτα ἀπελύθησαν ἐπ' αὐτοὺς λέοντες, καὶ οὐκ ίκησαν αὐτούς· ἀλλ' ἀπελθόντες οἱ λέοντες, καὶ προς υνήσαντες αὐτοὺς, ἔλειχον τοὺς πόδας αὐτῶν· τότε ρισθεὶς ὁ ἄρχων, καὶ τῷ θυμῷ ὑπερζέσας, ἀπεκεφά δ εν αὐτούς· καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν. MONΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Δ' λησις τῶν ἁγίων μαρτύρων, Παπία, Διοδώρου καὶ Κλαυδιανού. Ιαπίας, Διόδωρος, καὶ Κλαυδιανός οἱ σεπτοὶ μάρ ες τοῦ Χριστοῦ ὑπῆρχαν ἐπὶ Δεκίου τοῦ βασι ς, ἐκ τῆς πόλεως Ατταλείας, τῆς Παμφύλων οχίας. Βόσκοντες δὲ εἰς τὴν ἰδίαν χώραν κτήνη βορα, ὅμως Χριστιανοὶ ἦσαν, καὶ ἐδίδασκον περὶ Χριστοῦ τοὺς Ἕλληνας, καὶ ἐπέστερον πολλοὺς ς αὐτόν. Διαβληθέντες δὲ, ἐκρατήθησαν ἀπὸ πλίου τοῦ ἄρχοντος τῆς Μαμφυλίας. Καὶ ἐρωτη· ες, ὡμολόγησαν παρησίᾳ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ ἐδίδαξαν, ὅτι αὐτός ν ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν, καὶ τὴν γῆν, καὶ τὴν 25σαν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, καὶ πλὴν αὐτοῦ ος Θεὸς οὐκ ἔστι. Ταῦτα ἀκούσας ὁ ἡγεμὼν, καὶ ώσας, ἐτιμωρήσατο αὐτοὺς ἰσχυρῶς. ὡς δὲ οὐκ σεν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, ξίφει τὰς κεφαλὰς ὢν ἀπέτεμε· καὶ οὕτω τελειωθέντες, ἐτάφησαν ὑπὸ Χριστιανῶν ἐντίμως, εἰς δόξαν Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ 4μήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰσιδώρου τοῦ Πηλουσιώτου. ίτος ὁ ἅγιος Αἰγύπτιος ἐγένετο ἀπὸ πόλεως 11Eodem die 157 Certamen sanctorum martyrum Adriani et Eubuli, qui Cæsareæ martyrium passi sunt. Adrianus et Eubulus, Christi martyres, in ea, quam Baneam dicunt, regione nati, cum Christiani piique essent, summo erga martyres Christique confessores studio affecti, Cesaream petierunt, ut sanctos carceribus inclusos visitarent: quo cum pervenissent,eos visitantes consolabantur et confortabant: sed et gentiles Christi verbum docentes, multos ex eis baptizabant. Quare delati et comprehensi, Firmiliano præfecto traduntur: cujus jussu primum gravissime caduntur: et facibus in lateribus exasti, ad leones damnantur. Sed cum nullam iis noxam leones intulissent, quin potius coram eis procidentes, illorum pedes lamberent, vehementi incitatus ira præfectus, eos decollari mandavit, atque ita vitam finierunt. Die quarta 158 Certamen sanctorum martyrum Papis, Diodori et Claudiani. Papias, Diodorus et Claudianus, venerabiles Christi martyres, Decio imperatore, ex urbe Attalia in regione Pamphyliæ fuerunt. Pascentes autem in propria regione diversa animalia, simul etiam Christiani erant, verbumque Christi gentiles docebant, quorum plurimos ad ipsum convertebant. Quare delati, et a Publio Pamphyliæ præfecto comprebensi, atque interrogati, magna libertate nomen Christi veri Dei nostri confessi sunt, docentes, ipsum esse qui fecit calum,et terram, et mare, 'et omnia quæ in eis sunt, nec esse alium Deifim præter ipsum Quibus auditis excandescens 159³ in præfectus gravissime eos excruciavit: cumque abnegandum Christum inducere nequiret, gladio capita amputari jussit: quorum corpora a Christianis honorifice sepulta sunt ad gloriam Christi Dei nostri. Eodem die 160 Commemoratio sancti Patris nostri Isidori Pelusiota. Iste sanctus Ægyptius ex urbe Pelusio,nobili¹

MENOLOGII PARS II. piisque parentibus natus, Theophili, et Cyrilli λουσίου λεγομένης, υἱὸς Alexandris episcoporum propinquus, sacris profanisque litteris optime instructus est; sed Dei amorem seculo præponens, parentibus, opibus et gloria abdicalis, in montem non procul a Pelusio secessit: ubi monachus facius,vitamque tranquilIam agens, omnem operam suam nunc precibus, nunc librorum commentationi dabat, orbem univer sum epistolis suis illuminans, omnesque sacras Scripturas iis exponens. Cumque multos direxisset, et virtutibus claros effecisset (non enim privatos tantum epistolarum suarum doctrinis juvabat, sed etiam principes, et episcopos, et imperatores: decies autem mille epistolas conscripsit), vita sanctissime transacta obdormivit. Eodem die 161 Certamen sacrosancti martyris Abramii Persæ. Abramius sacromartyr, cujusdam urbis in Perside episcopus, Sapore Persarum potius tyranno, quam rege, accusatus a Magis, qui ignem solemque colebant, quod in Christum crederet eumque adoraret, comprehenditur, ferreisque calenis vinctus, ad principem magorum adducitur; a quo compulsus Christum ejurare, et creaturas, solem scilicet ignemque adorare (hos enim deorum loco seducti Persa habebant): cum ad id induci non posset, innumeris tormentis subjicitur,ad quorum singula Christum invocans, aiebat; Domine Jesu Christe Deus, adjuva me servum tuum, quia in te confdit anima mea. Postquam autem a tormentis ereptus esset, in carcerem detruditur: unde rursus eductus, tortusque, demum gratias Deo agens, decollatur. Die quinta 162 Certamen sancta Agatha martyris. Martyr Christi Agatha Panormi in Sicilia nata, forma, pietate, divitiis, Deique timore clara, temHoribus impii imperatoris Decii comprehensa,et ad Piraefectum provincim adducta, Aphrodisiæ mulieri tral ditur,ut illecebris delinita induceretur ad Chri. sta m ejurandum, et colenda idola: sed cum ad id Leaderi non posset,quin potius pro Christo mortem optaret, gravissime creditur, eique mamillar m una abscinditur. Sed in carcerem conjecta noctu sanctus Petrus apostolus apparens, amputatam mamillam, Dei gratia, sanam restituit. Tum e car - cere educta, super minutas testulas raptatur, et igne amburitur: atque ab his omnibus, Christi virtute, liberata, iterum in custodiam includitur: ubi Deo gratias agens, et orans, decessit. νέων συγγενεῖς δὲ ἔχων τοὺς τῆς ᾿Αλεξανδρείας ἐπ νoν τὰ ἱερὰ γράμματα τη τῆς ἔξω, καὶ ἐγένετο σοφός πλεῖον τοῦ κόσμου, κατέλει τον, καὶ δόξαν. Καὶ κατέλι κείμενον τοῦ Πηλουσίου, ᾧ καὶ ἡσυχάζων, καὶ τῷ τὰς βίβλους ἐκμελετῶν, τή τῶν ἐπιστολῶν κατεφώτι: τῶν ἑρμηνεύσας, καὶ πολ ρέτους ἐργασάμενος· οὐ μ διὰ τῆς διδασκαλίας τῶν ἐ ἄρχοντας, καὶ ἐπισκόπου χιλιάδας γράψας ἐπιστολ ἐκοιμήθη. Τῇ αὐτῇ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερα Πέρ ᾿Αβράμιος ὁ Ἱερομάρτυ πόλεως τῶν ἐν Περσίδι, τυράννου μᾶλλον, ἢ βασι διαβληθεὶς παρὰ τῶν τὸ πί των Μάγων, ὅτι τῷ Χρ σέβεται, ἐκρατήθη. Καὶ προσήχθη τῷ ᾿Αρχιμάγῳ. αρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, κτίσμασι, τῷ ἡλίῳ, καὶ τί ὡς θεοὺς οἱ πεπλανημένοι | μυρίαις ὑπεβλήθη τιμωρία ἐπεκαλεῖτο τὸν Χριστόν, Χριστέ, ὁ Θεὸς, βοήθει μοι πέποιθεν ἡ ψυχή μου· καὶ ἀπεκλείετο ἐν τῇ φυλακή κ ἐκβαλλόμενος, εβασανίζετα εὐχαριστῶν, ἀπεκεφαλίσθη, ΜΗΝΙ ΤΙ Αθλησις τῆς ἁγίας Η μάρτυς τοῦ Χριστοῦ πόλεως Πανόρμου τῆς ἐν καὶ ὡραία· ἦν δὲ καὶ ε τὸν Θεὸν φοβουμένη. Ει παρανόμου Δεκίου κρατη μόνι προσάγεται· καὶ τ γυναικί, ἵνα μετὰ πραότη σθαι τὸν Χριστὸν, καὶ π ὡς δὲ οὐκ ἐπείσθη, ἀλλὰ Χριστοῦ ἀποθανεῖν, τύπτετ τῶν μαστῶν ἐκκόπτεται· διὰ τῆς νυκτὸς ὁ ἅγιος Ι χάριτι, τὸν ἐκκοπέντα μας ἐξελθοῦσα τῆς φυλακής, που σύρεται· καὶ μετά τα γεται. Ως δὲ ἐκ τούτων πάντων, τῇ τοῦ Χριστοῦ δυνάμει, ὑγιής διεφυλάχθη, πάλιν καὶ ἐκεῖ εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ, καὶ προσευχομένη, ἐτελειώθη.

ζ. FEBRUARIUS. θλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ιουλιανοῦ τοῦ ἐν Εμέσῃ. Οὗτος ὑπῆρχεν ἀπὸ Ἐμέσης τῆς πόλεως. Νέος δὲ ν ἔμαθε τὴν ἰατρικὴν τέχνην, καὶ ἰατρευς καὶ θεράπευε τοὺς ἀσθενοῦντας. Καὶ τῇ προφάσει τοῦ τρεύειν, ἐδίδασκεν αὐτοὺς τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἱ ἐβάπτιζεν. Ἐν μιᾷ δὲ τῶν ἡμερῶν, κρατηθέντων ιρὰ τῶν Ἑλλήνων, εἰς τὸ βασανισθῆναι, Σιλβανοῦ ῦ ἐπισκόπου, καὶ Λουκᾶ διακόνου, καὶ Μωκίου ναγνώστου, κατά τοὺς καιρούς Νουμεριανοῦ τοῦ ισιλέως, καὶ εἰς φυλακὴν ἀποκλεισθέντων, καὶ ταδικασθέντων καταβρωθῆναι ὑπὸ θηρίων· ἰδὼν ἅγιος Ἰουλιανὸς τὸ γινόμενον, καὶ ζηλώσας κλυῖτο. Ὅτε δὲ εἶδεν αὐτοὺς τῆς φυλακῆς ἐξελθόντας, 1 δεδεμένους, καὶ συρομένους πρὸς τὰ θηρία, ραμε πρὸς αὐτοὺς, καὶ παρρησίᾳ κατεφίλησεν Die sexta. 168 Certamen sancti martyris Juliani Emeseni. Iste ex urbe Emesa fuit: medicam autem artem a puero edoctus, ægrotos curabat; eaque medendi occasione usus, Christi fidem illos edocebat, et baptizabat. Cum vero aliquando Silvanus episcopus, Lucas diaconus, et Mocius lector, Numeriano imperatore, ab ethnicis comprehensi, Lorti, et in vincula conjecti, inde demum educti, ad bestias damnaren..r; videns hæc sanctus Julianus,zeloque incensus, ægre id tulit, cumque ii e carcere ad bestias raperentur, accurrens, sanctos libere osculatus, rogavit, ut socium se sibi adjungerent. Quare comprehensus et ipse, et una cum iis vinctus, clavis capiti, manibus, pedibusque confixis, in speluncam quamdam ingressus decessit. τοὺς, καὶ ηὔξατο αὐτοῖς. Τότε καὶ αὐτὸς κρατηθείς, συνεδέθη αὐτοῖς· καὶ καθηλωθεὶς κεφαλὴν, χεῖρας, πόδας, σπηλαίῳ τινὶ εἰσελθὼν ἐτελεύτησεν. Γῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Φαύστης, καὶ τῶν σὺν αὐτῇ Εὐλατίου καὶ Μαξίμου. Φαῦστε, ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ αξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐκ τῆς πόλεως Κυζίκου γάτηρ γονέων πλουσίων καὶ εὐσεβῶν. ᾿Αλλὰ λευτησάντων ἐκείνων, αὐτὴν ὡς νέα καὶ πλουσία κ ἠγάπησε τὰς ἡδονὰς τοῦ κόσμου, ἀλλ᾽ ἐν παρθε4, καὶ νηστείᾳ, καὶ ἀγρυπνίᾳ καὶ ἐλεημοσύνῃ πρὸς ὺς πένητας διῆγε, καὶ τὸν Θεὸν ἐθεράπευεν· 'Ανω ίνωσκε δὲ καὶ τὴν ἁγίαν Γραφήν. Διὰ τοῦτο ἡ μη αὐτῆς μέχρι τοῦ βασιλέως ἠκούσθη· καὶ εστάλη πρὸς αὐτὴν Εὐλάσιος ὁ ἄρχων, τοῦ πεῖι αὐτὴν θῦσαι τοῖς εἰδώλοις. Ὡς δὲ εἶδεν αὐτὴν υματουργήσασαν, ἐπίστευσε τῷ Χριστῷ. Τότε εστάλη Μάξιμος ὁ ὕπαρχος, βασανίσαι Φαῦσταν ι Εδιλάσιον· καὶ ἐποίησε χαλκεῖον καχλάζοντα, · ἐνέβαλεν ἐκεῖ τοὺς ἁγίους, ὡς δὲ εἶδεν, ὅτι οὐ ονται, πιστεύσας καὶ αὐτὸς τῷ Χριστῷ, εἰσῆλθεν τομάτως εἰς χαλκεῖον· καὶ οὕτως οἱ τρεῖς ἐτειώθησαν. | Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ θλησις τῶν ἁγίων Σιλβανοῦ ἐπισκόπου, Δουκά διακόνου, καὶ Μωκίου τοῦ ἀναγνώστου. Οὗτοι οἱ ἅγιοι ἐπὶ τῆς βασιλείας ὑπῆρχον Νουμε ινοῦ, ἐκ τῆς χώρας τῶν Εμεσηνῶν· καὶ ὁ μὲν ιος Σιλβανὸς ἐπίσκοπος ἦν τῆς αὐτῆς πόλεως· ὁ Δούκας διάκονος· ὁ δὲ Μώκιος ἀναγνώστης· ινες διδάσκοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ τὸν ιστὸν Υἱὸν Θεοῦ, καὶ Θεὸν ἀληθινὸν ὁμολογοῦνἐκρατήθησαν ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων, καὶ παρεδόθη- , τῷ ἀρχοντι· καὶ ἐρωτηθέντες, καὶ ἐνώπιον τοῦ ὁμολογήσαντες τὸ ὄνομα τοῦ Δεσπότου ἡμῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐβασανίσθησαν ἰσχυρῶς· καὶ ἔλα ἀπόφασιν, ὅπως θηρίοις παραδοθῶσιν εἰς βρῶΟτε καὶ συρομένων αὐτῶν, προσδραμὼν ὁ ἅγιος λιανός, ὡς ὑπ' αὐτῶν βαπτισθείς, κατεφίλησεν PATROL. GR. OXVII. Eodem die 164 Certamen sanctæ marlyris Fausta, et sociorum ejus Evilasii et Maximi. Fausta Christi martyr,Maximiano imperatore, ex Cyzico urbe finit,divitum piorumque parentum filia; iis mortuis, cum adolescens, et opulenta esset, sæculi tamen voluptates spernens, in virginitate, jejunio, vigiliis, et eleemosynis dies transigebat, Deo inserviens, sacrorumque librorum lectioni intenta. Quamobrem cum illius fama adimperatorem pervenisset, misit ad illam Erilasium prætorem, qui ei persuaderet idolis immolare; ubi vero patrata ab illa miracula Evilasius vidit, in Christum credidit. Tunc mittitur Maximus proprætor, ut Faustam, et Evilasium torqueret, qui in ferventem lebetem æneum sanctos conjecit; sed cum eos il1msos cerneret, suscepta et ipse Christi fde, ultro seipsum in lebetem demisit; atque per hunc modum omnes consumpti sunt. Eodem die 165 Certamen sanctorum Silvani episcopi, Lucz diaconi, et Mocii lectoris. Isti sancti, Numeriano imperatore, ex regione Emesenorum fuere: et sanctus quidem Silvanus ejusdem urbis episcopus, Lucas vero diaconus, et Mocius lector: qui cum verbum Dei docerent, Christumque Dei Filium ac verum Deum profiterentur, ab ethnicis capti, et præfecto traditi,interrogatique ab illo, et nomen Domini nostri Jesu Christi coram eodem professi, acerbissime torti sunt. Mox accepta sententia, ut feris dilaniandi traderentur, cum ad supplicium raperentur, accurrens sanctus Julianus, qui eorum opera baptizatus fuerat, eosque osculatus, rogavit, ut una cum iis martyrio fungeretur. At sancti in theatrum pro

MENOLOGII PARS II. deuntes, immissis in eos feris, gratias Deo agentes, αὐτοὺς, καὶ ἐπηύξατο απ vitam finierunt. ριον. Οἱ δὲ ἅγιοι ἀπελθόν αὐτοῖς ἐπαπολυθέντων, Eodem die ἐτελειώθησαν. Τῇ αὐ 166 Commemoratio sancti Fausti episcopi. 167 Commemoratio Deest. Eodem die sancti Patris nostri Bucoli episcopi Smyrna, discipuli Joannis Theologi. Sanctus Pater noster Bucolus ab ineunte ætate omnem suam operam in id contulit, ut pius esset, Deumque limeret: cujus studium ubi cognovit sanctus Joannes Theologus, suscepit eum, fecitque suum discipulum: et una cum illo versatus est, dam Ephesi fuit. Videns autem illum virtute præditum, omnibusque spiritualibus operibus refulgentem atque perfectum, Smyrum episcopum creavit: qui sancto Spiritu duce multos infidelium ab errore conversos,et ad unum Deum adductos baptizavit. Sic autem excelluit, ut et futura prædixerit. Quare sanctum Polycarpum sibi successurum prophetico spiritu prænoscens, adhuc vivens illum ordinavit, et episcopum in suum locum pastoremque constituit. Mortuus vero et sepultus, plantam e tumulo suo germinare fecit, quæ multas curationes efficit. Die septima Μνήμη τοῦ ἁγίου Λεξ Τῇ αὐτ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις ἐπισκόπου Σμύρνης, μ Θεολόγου. Βουκόλος, ὁ ἐν ἁγίοις ἡλικίας ἐσπούδασε γενέσθι νος τὸν Θεόν. Καὶ ἀκού Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, προσ σεν ἑαυτοῦ μαθητήν, καὶ ἦν ἐν Ἐφέσῳ. Καὶ ἰδὼ πᾶσι τοῖς πνευματικοῖς τετελειωμένον, ἐποίησεν καὶ ὑπὸ τοῦ Πνεύματος πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἀπὸ καὶ βαπτίσας, τῷ ἀληθιν δὲ ἐγένετο μέγας, ὡς καὶ πειν καὶ προλέγειν. Καὶ γὰ προγνοὺς τὸν ἅγιον Πολύκι σθαι, ἔτι ζῶν αὐτὸς ἔχει έστησεν ἐπίσκοπον ἀντ' α καὶ ἀποθανών, καὶ ταφείς, σαι ἐπάνω τοῦ τάφου αὐτοῦ MHNI T Z Certamen sanctorum trium millium martyrum, qui ᾿Αθλησις τῶν ἁγίων χιλίων Nicomedia martyrium passi sunt. Isti subditi fuerunt quatuor protectoribus, qui a Diocletiano imperatore missi, sanctum Petrum Alexandris archiepiscopum comprehensum decol. Tarant: tum ad Christi fidem conversi una cum omnibus suis, post sancti Petri mortem, ipsi etiam pro Christo causi sunt. Videntes autem pro Christo suos dominos mori, tristes, et zelo incensi, assumptis uxoribus suis, et liberis, omnibusque propinquis, venerunt Nicomediam: et in conspectu imperatoris exclamarunt, dicentes: Nos etiam Christiani sumus. Quod ubi audivit Diocletianus, turbatus et ira excandescens, primum quidem blanditiis illos inducere conatus est, ut Christum η abnegarent. Verum cum nihil profecisset, præcepit militibus, ut gladiis illos coram se conciderent. σασθαι τὸν Χριστόν. ὡς δὲ οὐκ ἔπεισε, προσέταξε τοῖς ἔμπροσθεν αὐτοῦ. Eodem die Νικομηδείᾳ με Οὗτοι δοῦλοι ὑπῆρχαν το τῶν ἀποσταλέντων παρὰ τὸ καὶ κρατησάντων τὸν ἅγιον που ᾿Αλεξανδρείας, καὶ ἀπ πιστευσάντων τῷ Χριστῷ πάτι, μετὰ τελευτὴν τοῦ ἀν νόντων καὶ αὐτῶν ὑπὲρ ἀπέθανον ὑπὲρ τοῦ Χριστ λυπηθέντες, καὶ ζηλώσαντ ναῖκας ἑαυτῶν, καὶ τὰ π συγγενεῖς, καὶ ἦλθον ἔμπ Νικομήδειαν, κράζοντες, ἡμεῖς Χριστιανοί ἐσμεν κ κλητιανός, ἐταράχθη, καὶ μὲν, διὰ κολακείας ἐπεχείρ στρατιώταις, καὶ μετὰ σπ Τῇ αὐτῇ 169 Commemoratio sancti Parthenii episcopi Μνήμη τοῦ ἁγίου Βαρθ Lampsaci. Sanctus Pater noster Parthenius, Constantino Magno imperatore,filius Christophori diaconi ecclesice Melitopolitana litterarum quidem expers fuit, sed summa tamen pietate et virtute præditus. Piscatoriam autem agens vitam,captos pisces mendiψάκο Παρθένιος ὁ ἐν ἁγίοις Πα βασιλείας Κωνσταντίνου το στοφόρου διακόνου τῆς ἐν γραμμάτων μὲν ἄπειρος, εξ Πλίευε δὲ καὶ τοὺς ἐχθύς

FEBRUARIUS. τοῖς ζητοῦσι. Τοσαύτη δέ τις ἦν κρυπτομένη cis distribuebat. Hæc in ipso latens virtus meruit, :ῷ ἀρετὴ, ὡς καὶ χάριν παρὰ Θεοῦ λαβεῖν, δαίἀπελαύνειν, καὶ νόσους ἰᾶσθαι. Εσπούδασε εἰ ἔμαθε γράμματα· καὶ χειροτονείται πρεσ ρος ὑπὸ Φιλίππου ἐπισκόπου Μελιτοπόλεως, ἐπίσκοπος Λαμψάκου ὑπὸ Ἀσχολίου μητροτου Κυζίκου. Πολλὰ δὲ θαύματα ἐποίησε· καὶ πὸ ταύρου τὸν ὀφθαλμὸν ἀνδρός τινος ἐκκοκς, ιάσατο, καὶ τὸ πάθος, τὸ λεγόμενον καρκί ἐθεράπευσε, καὶ τὸν ὑπὸ τῆς ἁμάξης συμπατα ἄνθρωπον ἀνεζώωσε· καὶ ἄλλα πολλὰ παρ τα ποιήσας, καὶ περὶ μελλόντων προειπών, ἐν ῃ ἐτελειώθη. ut donum a Dei acciperet dæmones effugandi, et morbos curandi.Cumque postea etiam litteras didicisset,presbyter a Philippo Melitopolitano episcopo ordinatur, deinde episcopus Lampzaci ab scholio Cyzici Metropolita. Multa autem miracula patravit: nam oculum cujusdam a tauro cornu effossum restituit; et morbum,quem cancrum vocant curavit; et hominem sub plaustro proculcatum, ad vitam revocavit. Cumque alia plurima prodigia edidisset, prophetico etiam spiritu clarus, in pace decessit. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μη τοῦ ἁγίου 'Αρίωνος ἐπισκόπου ΚύπρουΛείπει. Π' τη τοῦ ἁγίου καὶ ἐνδόξου προφήτου Ζαχαρίου ἑνὸς τῶν ιζ' προφητῶν. της ὁ προφήτης ἐγεννήθη μὲν ἐν τῇ χώρᾳ τῆς χίας. Ηλθε δὲ εἰς γῆν Χαλδαίων, γέρων ἤδη μενος· καὶ ἐκεῖ πολλὰ προεφήτευσε, καὶ τέρατα εν εἰς ἀπόδειξιν καὶ σημεῖα. Οὗτος εἶπε τῷ λεῖ Ἰωσεδέκ, ὅτι Γεννήσεις υἱὸν, καὶ ἐν Ἱερου μ ἱερατεύσει· ὁμοίως καὶ τὸν Σαλαθιήλ εὐλόν ἐπὶ υἱῷ, καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐξέθηκε Ζοροβάκαὶ ἐπὶ Κύρου τοῦ βασιλέως σημείον προφη ἔδωκεν εἰς νίκος· καὶ περὶ τῆς λειτουργίας 5 προηγόρευσεν, ἦν ποιήσει ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ τέλους ἐθνῶν, καὶ περὶ προφητειῶν, καὶ ἱερω ; τῶν Ἰουδαίων, ὅτι καταργηθήσονται· καὶ τοῦ ναοῦ, ὅτι καταλυθήσεται· καὶ περὶ τῆς υσίας τοῦ Χριστοῦ, ὅτι καταλύσει πᾶσαν εἰδω τρείαν, καὶ βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας. Ταῦτα προφητεύσας, καὶ ἀλλὰ πολλὰ, ἐν γήρα βαθεί ἵνα καὶ ἐτάφη ἐντίμως, σύνεγγυς τοῦ τάφου Αγγαίου τοῦ προφήτου. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ στρατηλάτου τοῦ ἐν Εὐχαίτοις. μεγαλομάρτυς Θεόδωρος ὁ στρατηλάτης ἦν ιικιννίου τοῦ βασιλέως, τὴν μὲν οἴκησιν ἔχων ἐν Εὐχαίτοις, διατρίβων δὲ εἰς Ηράκλειαν το ου· ἀνὴρ λόγιος καὶ εὔμορφος, καὶ συνετός τοσ- ', ὡς καὶ τὸν βασιλέα ἐπιθυμῆσαι ἰδεῖν αὐτόν. θε γὰρ, ὅτι ὡραιότατός ἐστι καὶ ἀνδρεῖος, πλὴν ογεῖ τὸν Χριστόν. Καὶ ἀπέστειλε καλῶν αὐτὸν Οικομήδειαν. Ὁ δὲ εἶπε πρὸς τοὺς ἀποσταλένὅτι Μᾶλλον πρέπει, ἵνα ἔλθῃ ὧδε ὁ βασιλεὺς, καὶ ῃ καὶ τοὺς χρυσοῦς καὶ ἀργυρούς αὐτοῦ θεούς, πλεύει προσαγαγεῖν θυσίας. Ὁ δὲ Λικίννιος ἀκού μετὰ χαρᾶς τοῦτο ἐποίησε. Καὶ μαθών, ὅτι και ὁ Λικίννιος, ἐπικαθεσθεὶς ἵππῳ, ὑπήντησεν , καὶ πρεπόντως ἐτίμησε, ὡς βασιλέα. Ὁ δὲ λεὺς εἰσελθὼν ἐν τῇ πόλει, παρεκάλει τὸν ἅγιον · τοῖς θεοῖς· ὁ δὲ ἠτήσατο λαβεῖν αὐτοὺς καὶ Eodem die 170 Commemoratio sancti Arionis episcopi Cypri. Deest. Die octava 171 Commemoratio sancti et gloriosi prophetæ Zachariæ unius ex sexdecim prophelis, Iste propheta in regione Judææ natus, in terram Chaldæorum venitjam provecta ætate,ibique multa praedixit, et signa atque portenta in eorum, quæ vaticinabatur, demonstrationem dedit. Hic dixit Josedecho principi, quod filium suscepturus esset, qui Hierosolymis sacerdotio fungeretur. Item Sala thieli in filio benedixit, cui et Zorobabelis nomen imposuit. De Cyro quoque rege signum prophetim dedit in victoriam; deque sui ipsius liturgia prophetavit, qua esset Hierosolymis functurus. Denique de gentium fine,deque prophetiis et sacerdotio Judæorum, quod essent exitum habitura deque futuro templi excidio: et de Christi adventu, qui esset idolorum cultum omnino deleturus, et in æternum regnaturus.Hæc et plurima alia prædixit: et in extrema senectute obiit, sepultusque fuit honorifice prope sepulcrum Aggæi prophetæ. Eodem die 172 Certamen sancti magni martyris Theodori militum ducis in Euchartis. Magnus martyr Theodorus militum dux, Licinio imperatore, claruit: et domicilium quidem in Εuchaitis nactus, Heracleæ tamen in Ponto versabatur, vir eloquentia, forma ac prudentia adeo insignis, ut imperator videndi illum desiderio flagraverit: noverat enim cum formosum esse ac fortem; sed tamen Christi cultorem. Misit igitur qui eum Ni comediam accerserent. At ille ad nuntios: Quin potius docet, inquit, ut huc imperator adveniat, secumque advehat deos suos aureos et argenteos, quibus victimas immolari præcipit. Quod ubi rescivit Licinius, gaudio affectus id fecit.Theodorus vero, cognito Licinii adventu, vectus equo,obviam ei processit, et qui imperatori decebat, eo illum honore prosecutus est. Ingressus igitur urbem imperator, sanctum hortabatur, ut sacra diis face-

MENOLOGII PARS II. ret. At Theodorus rogavit, ut sibi liceret eos prius domum advehere, quo illos ibi coleret. Acceptos & θεραπεῦται πρῶτον ἐν τῷ οἴκῳ, καὶ λαβές έτριψε, καὶ ἔδωκε τοῖς πτωχοῖς. Καὶ διὰ τον α βασανισθεὶς πρότερον, ὕστερον ἀποκεφαλίσης το τίμιον αὐτοῦ λείψανον ἀνακομισθὲν ἐτέθη ὁ autem comminuit, et in pauperes erogavit. Quamobrem multis primum tormentis cruciatus, demum capite plexus est: cujus pretiosæ reliquiæ translatæ, in Euchaitis depositæ sunt. Eodem die 178 Commemoratio sancti Patris nostri Theodosii, Sanctissimus Pater noster Theodosius Antiochiæ in Syria nobilibus ac divitibus parentibus natus, abdicatis parentibus, gloria, opibus, et mundo, in quemdam Cilicia montem secessit, exstructoque in parva profundi saxi caverna in mare vergente tugurio, ibi concedit, jejuniis, humi cubationibus, vigiliis, et orationibus toto animo addictus, corpusque suum extenuans. Indumentum ejus erat ex hirsutis setis: sed et ferreas laminas in collo, manibus, et medio corpore gestabat. Cumque talis tantusque esset, eam a Deo gratiam, et apud eum fiduciam iniit, ut et multa miracula faceret: aquam enim ex arida petra eduxit, et periclitantes in mari servavit. Tandem ob Isaurorum excursionem Antiochiam profectus, occubuit. χαίτοις. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίας. Θεοδόσιος, ὁ ὁσιώτατος Πατὴρ ἡμῶν ἐγένετο Αντιοχείας της Συρίας, υἱὸς γονέων και πλουσίων. ᾿Αλλὰ καταλιπὼν καὶ γονεῖς, καὶ τ καὶ πλοῦτον, καὶ τὸν κόσμον, ἀπῆλθεν εἰς τὸν κείμενον τῇ Κιλικίᾳ ὄρος· καὶ εὐρὼν πέτρες θεῖαν ἔχουσαν σκέπην μικράν, πρὸς θάλασσα κλίνουσαν, κατώκησεν ἐκεῖ. Εἶτα καὶ μικρ σκον κτίσας, κατέμενεν, νηστείαις καὶ καὶ ἀγρυπνίαις καὶ προσευχαῖς ἑαυτὸν μας καταδαπανῶν τὸ σῶμα αὐτοῦ. Ἡν δὲ τὸ ἐνέπει τοῦ ἐκ τριχῶν τραχειῶν. ᾿Αλλὰ καὶ σίδηρα με τῷ ἑαυτοῦ τραχήδῳ ἐβάσταζε, καὶ ἐν ταῖς χι ἐν τῷ μέσῳ τοῦ σώματος. Τοιοῦτος γενόμενα, τ ἔτυχε χάριτος, καὶ παῤῥησίας πρὸς τὸν θεῖο καὶ θαύματα πολλὰ ἐποίησεν. Εκ πέτρας για τ ὕδωρ ἀναβλῦσαι πεποίηκε· καὶ ἐν θαλάσσῃ κινδυνεύοντας πολλοὺς διέσωσεν· ἀπελθὼν δὲ εἰς Ἀντώνι τὴν ἔφοδον τῶν Ισαύρων, ἐτελειώθη. Eodem die 174 Certamen sanctarum martyrum Marthæ, et Mariæ germanarum sororum, et Lycarionis monachi. Sancta Christi martyr Martha, ejusque soror Maria, virgines erant piæ Deumque timentes. Cum autem provinciæ præfectus secus domum, ubi manebant, pertransiret, e fenestra prospicientes,Christianas sese professæ sunt. At præfectus virentem çarum ætatem intuitus: Salvas, inquit omnino vos esse vellem; sed nisi diis sacrificaveritis, male peribitis. Cui sanctm: Mors non est, inquiunt, sed vita, pro Christo mori. Eadem dixit et Lycarion adolescens monachus, qui cum virginibus virtute certabat, adjecitque Græcorum deos simulacra inania esse, eorumque cultores miseros et infelices. Iratus igitur præfectus præcepit militibus ut eos interficerent: qui sanctas quidem in crucem actas gladiis confecere; monachum autem Lycarionem decollarunt. Atque hunc in modum vita functi, animas suas Domino tradiderunt. Eodem die 175 Certamen sancti martyris Philadelphi. Deest. Die nona 176 Certamen sancti martyris Nicephori. Gloriosus Christi martyr Nicephorus, Valeriano et Gallieno imperatoribus, cum privatam vitam ageret,utebatur familiariter Sapricio quodam eccleΤῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μάρθας οι ρίας γνησίων ἀδελφῶν, καὶ Λυκαίων ναχού. Ἡ ἁγία μάρτυς τοῦ Χριστοῦ Μάρθα, παρ' αὐτῆς Μαρία, ἦσαν παρθένοι εὐλαβεῖς τ φοβούμεναι. Διερχομένου δὲ τοῦ τῆς κα τος εἰς τὴν οἰκίαν, ἔνθα κατέμενον, ἀπό τ προκύψασαι, Χριστιανὰς ἑαυτὰς ἀπως τ ἰδὼν ὁ ἄρχων τὸ νέον τῆς ἡλικίας αὐτῶν πα αὐτάς· Ἐλεῶ μὲν ὑμᾶς φονεῦσαι· άλλε θύσητε τοῖς θεοῖς, κακῶς ἀπολεῖσθε, δ' ἐν εἶπον, μὴ εἶναι θάνατον τὸ ὑπὲρ Χριστί νεῖν, ἀλλὰ ζωήν. Ομοίως καὶ νέος τις π Λυκαρίων ὄνομα, ὁ μετὰ τῶν παρθένων τ τὴν ἀγωνιζόμένος, τὰ ὅμοια εἶπεν, Και Ἑλλήνων θεοὺς εἴδωλα ἐκάλεσε, καὶ το κυνοῦντας αὐτὰ ἀθλίους. Τότε ὀργισθείς προσέταξε τοῖς στρατιώταις ἀποκτεῖναι 10 τὰς μὲν ἁγίας ἐσταύρωσαν, καὶ τοῖς ξίοιπ Ο ψαν· τὸν δὲ ὅσιον Λυκαρίωνα ἀπεκεφάλι οὕτως ἐτελειώθησαν, καὶ παρέδωκαν τὰς τῶν τῷ Κυρίῳ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ "Αθλησις του ἁγίου μάρτυρος Φιλαδέλ Λείπει. Θ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νικηφ Νικηφόρος ὁ ἔνδοξος μάρτυς τοῦ Χρισ χεν ἐπὶ Οὐαλεριανοῦ, καὶ Γαλλιηνοῦ, τῶν Ιδιώτης τὴν τάξιν. Εἶχε δὲ φίλον, Σαπρίκ

FEBRUARIUS. ν, πρεσβύτερον τῆς τῶν Χριστιανῶν ἐκκλησίας, sim Christianorum presbytero, qui postea diabolico ; ἀπὸ διαβολικῆς ἐνεργείας ἐμίσησε τὸν ἅγιον φόρον, καὶ ἐμνησικάκει. Εγένετο δὲ διωγμός, κρατηθεὶς ὁ Σαπρίκιος παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν γκάζετο θῦσαι τοῖς εἰδώλοις. Πέμψας δὲ πρὸς ν μεσίτας ὁ ἅγιος Νικηφόρος, παρεκάλει συγ ῆσαι αὐτῷ, πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν. Ὁ δὲ Σαπρίκιος υνεχώρησε. Καὶ ὅτι εἶδεν αὐτὸν συρόμενον ὑπὸ δημίων, πρὸς τὸ ἀποκεφαλισθῆναι, δραμὼν εν εἰς τοὺς πόδας αὐτοῦ παρακαλών συγχωρη- . Καὶ οὐδὲ οήτως ἔπεισε τὸν ἄθλιον. Τότε ἀπὸ άφη αὐτὸν ὁ Θεός. Τανυσθεὶς γὰρ τὸν τράχηλον, ἰδὼν τὸ ξίφος γυμνωθέν, εἶπε τοῖς δημίοις· τέ με καὶ θύω τοῖς εἰδώλοις· δραμὼν δὲ ὁ ς Νικηφόρος ὑπέθηκε τὸν ἑαυτοῦ τράχηλον ἑαυτοῦ τράχηλον Σαπρικίου, καὶ ἀπεκεφαλίσθη ὑπὲρ Χριστοῦ. Η Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ 1η Μαρκιανοῦ ἐπισκόπου Σικελίας, Φιλαγρίου ισκόπου Κύπρου, καὶ Παγκρατίου ἐπισκόπου ωρομενίου. τοι μαθηταὶ ἐγένοντο τοῦ ἁγίου ἀποστόλου ου ὁ μὲν γὰρ πατὴρ τοῦ ἁγίου Παγκρατίου, οῦ Χριστοῦ περιπατοῦντος σωματικῶς ἐπὶ τῆς καὶ θαυματουργοῦντος, ἀκούσας, ἀπῆλθεν ἀπὸ 'Αντιοχείας εἰς Ἱερουσαλήμ, μετὰ τοῦ Παγκρα , ἰδεῖν αὐτόν. Καὶ γενόμενος γνώριμος τῷ ἁγίῳ ῳ, μετὰ τὴν ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ, ἠκολούθει β. Και προχειρισθεὶς ὑπ' αὐτοῦ ἐπίσκοπος ρομενίου, καὶ διδάσκων ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χρι- ·, ἐφονεύθη κρύφα ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων. Ὁ δὲ Μαρὸς ὁμοίως χειροτονηθεὶς ἐπίσκοπος Σικελίας, καὶ λοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸν Κύριον, ειώθη· ὁ δὲ Φιλάγριος τῆς Κύπρου καταστὰς ιερεὺς, καὶ διδάσκων καὶ αὐτὸς ἐπὶ τῷ ὀνόματι Χριστοῦ, πολλοὺς πειρασμοὺς ὑπό τε τῶν δαιμόκαὶ τῶν μὴ φοβουμένων τὸν Κύριον πονηρῶν ἀπίστων ἀνθρώπων ὑπομείνας, εὐχαριστῶν τῷ μέχρι τῆς ἐσχάτης ἀναπνοῆς, ἐτελεύτησε. Ι λησις τῶν ἁγίων Χαραλάμπους, Πορφυρίου, Δαύκτου, καὶ τριῶν γυναικῶν. instinctu sanctum Nicephorum oderat, nec ulla ratione reconciliari ei volebat. Commota autem persecutione, cum Sapricius ab idololatris comprehensus compelleretur idolis immolare, misit ad eum mediatores sanctus Nicephorus, rogans, ut sibi parceret antequam martyrio fungeretur. At Sapricius ei veniam dare noluit. Cumque videret eum ad supplicium a lictoribus trahi, accurrens, pedibus Sapricii advolutus, etiam atque etiam orabat, ut sibi parceret. Sed neque sic miserum movere potuit. Quare a Deo repudiatus, cum jam extento collo districtum carnificis gladium vidisset, ad lictores conversus: Dimittite me, inquit, et idolis immolabo. Procurrit ergo sanctus Nicephorus, et collum suum loco Sapricii supponens, capite pro Christo obtruncatus est. Eodem die 177 Commemoratio Marciani episcopi Siciliæ, Philargii episcopi Cypri et Pancratii episcopi Tauromenii. Isti discipuli fuere sancti Petri apostoli. Nam sancti Pancratii pater, cum adhuc Christus in corpore in terris ageret, et miracula patraret, ejus fama commotus, ex urbe Antiochia Hierosolyma venit una cum Pancratio, ut eum videret. Cumque se in amicitiam sancti Petri insinuasset, post Christi ascensionem, secutus est eum, et ab ipso ordinatus est Tauromenii episcopus; et cum in Christi nomine doceret, clam ab infidelibus interfectus est. Item Marcianus episcopus Siciliæ factus, postquam multos infidelium ad Dominum convertisset, decessit. Philagrius vero Cypri episcopus constitutus, cum et ipse in nomine Christi doceret, multas molestias a dæmonibus atque impiis et infidelibus hominibus passus, ad extremum usque spiritum gratias agens, obiit. Die decima 188 Certamen sanctorum Charalampi, Porphyrii, Daucti, et trium mulierum. Charalampus Christi martyr in urbe Magnesia αραλάμπης ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρ ὑπῆρχεν ἐν γνησίᾳ τῇ πόλει, ἱερεὺς τῶν Χριστιανῶν. Διδά- Christianorum sacerdos, cum viam veritatis doceαν δὲ τὴν ὁδὸν τῆς ἀληθείας, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ μόνος Λουκιανοῦ. Καὶ ἐξεδύθη τὴν ἱερατι- · στολήν· εἶτα ἐξεδάρη ὅλον τὸ δέρμα τοῦ σώ τος. Ἐπεὶ δὲ ἔβλεπεν αὐτὸν ὁ ἡγεμὼν καρτε ίντα, θυμωθείς, οἰκείαις χερσὶν ἐπεχείρει ξέειν τὸν ον. Καὶ παραυτίκα ἐκόπησαν αἱ χεῖρες αὐτοῦ· προσευξάμενος ὁ ἅγιος, ὑγιῆ αὐτὸν ἐποίησε. :ε ἰδόντες Πορφύριος ὁ δήμος καὶ Δαῦκτος, ἦρα παντο τὰ εἴδωλα, καὶ ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ. ιοίως καὶ γυναῖκες τρεῖς ἐκ τῶν παρισταμένων ῖ, θεασάμεναι τὸ θαῦμα, ὡμολόγησαν τον Χριν, καὶ ἐκρατήθησαν, καὶ ἰσχυρῶς ἐβασανίσθησαν. ret, a Luciano præfecto comprehensus, sacra stola exuitur: deinde detracta toto corpore pelle, cum videret eum præfectus constanti animo isthæc perferentem, ira incensus, propriis manibus conatus est sanctum dilaniare. Sed statim manibus ejus avulsis, sanum eum et incolumem sanctus precibus suis effecit Quod ubi viderunt Porphyrius lictor et Dauctus, ejurata idolorum superstitione in Christum credidere: similiter et tres mulieres, quæ ibi astabaut, miraculo commotæ, Christumque confessæ, comprehenduntur,dirisque tormentis axcruciantur. Etsi enim præfectus sanitati restitutus est,

MENOLOGII PARS JI. in sea tamen mBdelitate permanens,crudelissime Λ γὰρ καὶ ἰάθη ὁ ἡγεμὼν, ἀλλ' ὅμως ἐνέμεινε τε omnes decollavit. τὴν ἀπιστίαν αὐτοῦ, καὶ μετὰ πολλῆς ὀργῆς τ ὠμότητος ἀπεκεφάλισεν άπαντας. RODEM MENSE. Die undecima 179 Certamen sacrosancti martyris Blasii, et sanclarum sociarum mulierum. Iste Licinii imperatoris temporibus Sebastes episcopus,vilandæ persecutionis causa in cujusdam montis speluncam se abdidit: et ibi ferocem bel. luarum naturam benedictione mansuetam effecit. Cumque esset medicæ artis peritus, multas curationes faciebat, miraculorum gratiam a Deo accipiens. Comprehen:us autem, et ad Agricolaum prafectum ductus, Christique nomen professus, virgis ceditur: deinde in equuleum actus, dilaniatur. Postea cum in carcerem abduceretur, seplem mulieres eum consecutæ, Christianasque se esse professe, statim capite plexæ sunt. Sanctus vero Blasius primo quidem in profundum lacum projectus, sed inde ad terram siccis pedibus evadens, capite plexus est una cum duobus infantibus, qui simul cum ipso in vinculis erant. Eodem die 180 Inventio pretiosarum reliquiarum sancti prophetæ Zachariæ. Deest. Eodem die ΜΗΧΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΙΔ' Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Βλασίου, και σὺν αὐτῷ ἁγίων γυναικών. Οὗτος ἦν κατὰ τοὺς καιρούς λιπιννίου του κ λέως ἐπίσκοπος Σεβαστείας διὰ δὲ τὸν ἐν τ ἐκρύπτετο εἰς ἕν τῶν ἐν ὄρει σπηλαίων ότι τ τὰ ἄγρια ζωα ἡμερούμενα χειροήθη εγίνοντο, τ τῆς εὐλογίας τοῦ ἁγίου. Υπάρχων δὲ καὶ τῆς τε κῆς τέχνης ἔμπειρος, πολλὰς ἰάσεις ἐπετέλες τῶν θαυμάτων ἐνέργειαν παρὰ τοῦ Κυρίου κα Οὗτος κρατηθεὶς ἤχθη πρὸς τὸν ἡγεμόνα τ αγα λαον· καὶ ὁμολογήσας τὸ ὄνομα τοῦ Χριστού ། μετὰ ῥαβδίων κρεμασθείς ξέεται, Επ ἀπαγομένου αὐτοῦ ἐν τῇ φυλακή, ήκολού αὐτῷ γυναῖκες ἐπτὰ, Χριστιανὸς ἑαυτὰς ἡμεῖς σασαι, καὶ εὐθέως ἀπεκεφαλίσθησαν. Ὁ δ ε Βλάσιος, πρῶτον μὲν ἐν τῷ βυθῷ τῆς λίμνης καὶ ὡς διὰ ξηρᾶς πρὸς τὴν γῆν ἐξέβη, και τ ταῦτα ἀπετμήθη τὴν κεφαλὴν, μετὰ τῶν δύο βα τῶν ὄντων μετ' αὐτοῦ ἐν τῇ φυλακῇ. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Ἡ εὔρεσις τοῦ τιμίου λειψάνου τοῦ ἁγίου φήτου Ζαχαρίου. Λείπει. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ 180 Commemoratio Theodora Augusta, quæ or. Μνήμη Θεοδώρας τῆς βασιλίσσης τῆς τις thodoxiam constituit. Beata Theodora Augusta Theophili imperatoris Iconomachi uxor fuit; non tamen hæretica, ut vir ejus erat. Ille enim sanctum Methodium patriarcham Constantinopolitanum relegaverat, eique Joannem Leconomantem patriarcham suffecerat, sacris imaginibus igni consumptis: ipsa vero etsi aperte non audcret sacras imagines adorare, occulte tamen in cubiculo suo illas habebat, noctuque orabat,ac Deum deprecabatur,ut tandem aliquando orthodoxorum misereretur. Genuit autem filium, Michaelem nomine, eumque orthodoxam fidem edocuit. Igitur post viri sui obitum, statim revocato sancto Methodio, et sancta Synodo congregata, Iconomachos anathematizavit, et Joannem e threno exturbavit, atque in ecclesia sacras imagines restituit. Demum decessit, postquam imperium filio suo Michaeli reliquisset, Die duodecima 182 Commemoratio sancti Patris nostri Antonii archiepiscopi Constantinopolitani. Antonius cognomento Blacheas, piis, divitibus, senatorioque ordine claris parentibus natus,quinto ætatis anno munia pontificum exercere tentabat: non enim instar puerorum ad ludicra currebat; τὴν ὀρθοδοξίαν. Η μακαρία Θεοδώρα, ή βασίλισσα, ἐγκ Θεοφίλου βασιλέως τοῦ Εἰκονομάχου· οὐκ είν ρετική, ὥσπερ ὁ ἀνὴρ αὐτῆς. Ἐκεῖνος μὲν ἐς ἅγιον Μεθόδιον τὸν πατριάρχην Κωνσταντινοπίας ἐξώρισε, καὶ ἀντ᾽ ἐκείνου ἐποίησε παρτ Ἰωάννην τὸν Λεκανομαντιν, καὶ τὰς ἁγίας είναι κατέκαυσεν. Ἐκείνη δὲ εἰ καὶ φανερῶς οὐκ τῆς προσκυνεῖν τὰς ἁγίας εικόνας, ὅμως εἶχεν αὐτή;: κρυμμένας ἐν τῷ κοιτῶνι αὐτῆς· καὶ τῇ κα ίστατο προσευχομένη, καὶ παρακαλοῦσα τὸν θεὸν, τ ποιήσῃ ἔλεος μετὰ τῶν ὀρθοδόξων. Εγέννησε δε ὀνόματι Μιχαήλ, καὶ ἐδίδασκε καὶ αὐτὸν ὀρθοῦς ε Μετὰ δὲ τελευτὴν τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς, ἔγαγε τ ἅγιον Μεθόδιον· καὶ συνήγαγε τὴν ἱερὰν συνοδει καὶ ἀνεθεμάτισε τοὺς Εικονομάχους, καὶ τὸν τῶν την κατεβίβασε τοῦ θρόνου, καὶ τὰς ἁγίας είχαν εἰσήγαγεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν. Εἶτα ἐτελεύτησε τ ταλιποῦσα τὴν βασιλείαν τῷ υἱῷ αὐτῆς Μιχαήλ. ΜΙΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ, IB' Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αντωνίου ἐχ επισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Αντώνιος, ὁ ἐπιλεγόμενος Βλαχέας, είχε μια εὐσεβεῖς καὶ πλουσίους, καὶ περιβοήτους ἐν τῇ καὶ κλήτῳ· πέντε δὲ ἐτῶν ὑπάρχων, τὰ τῶν ἱερ ἐπειρᾶτο ἐπιτελεῖν. Οὐ γὰρ, ὡς οἱ νέοι, εἰς τὰ τ

FEBRUARIUS. για έτρεχεν· ἐδυσχέρανε δὲ ἡ μήτηρ αὐτοῦ, διὰ τὸ etsi agre id ferret ejus mater propter immaturam την τῆς ἡλικίας. Μετὰ δὲ τελευτὴν ἐκείνης, ἐδόθη pueri ætatem. Mortua autem matre, monasterio a πὸ τοῦ πατρὸς εἰς μοναστήριον, καὶ ἐγένετο μοναιός. Καὶ προκόψας εἰς ἄνδρας. ἐγένετο καὶ πρεσβύερος, καὶ μὴ βουλόμενος, διὰ τὴν πολλὴν αὐτοῦ ἱρετήν. Ἰδὼν δὲ ὁ πανὴρ αὐτοῦ οὕτως αὐτὸν προχός ποντα, ἐγένετο και αὐτὸς μοναχός, ὑπ᾽ ἐκείνου ἐν υσάμενος τὸ ἅγιον σχῆμα· καὶ γίνεται ὁ σαρκικός κατὴρ, πνευματικὸς υἱός. Τοσοῦτον δὲ ἐγένετο ἐλεήίων, ὥς ποτε παρερχόμενος δέξασθαι χρυσίου πολοὗ ἀπόδεσμον, καὶ ἀκοῦσαι, ὅτι Δάβε τοῦτο, καὶ δὸς τωχοῖς· καὶ τῆς μὲν φωνῆς ἀκοῦσαι, τὸν δὲ ἐπι ὄντα τὸ χρυσίον μὴ ἰδεῖν. Τοιοῦτος δὲ ὧν, ψήφῳ τοῦ ασιλέως, καὶ τῆς συνόδου, γίνεται πατριάρχης Κωνταντινουπόλεως· καὶ οὕτως ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ patre traditus, monachus fit. Cumque ad virilem statem processisset, vel invitus, presbyter ordinatur, ob insignem ipsius virtutem. Videns autem pater tantos filii progressus, ipse etiam monachus fleri valuit, monasticum a filio habitum assumens, ut cujus in carne pater erat, flius in spiritu esset. Tanta vero in pauperes benefcentia claruit, ut cum aliquando pertransiret, magnum auri pondus acceperit, audieritque quemdam sibi dicentem: Accipe hoc, et da pauperibus: et vocem quidem audivit, porrigentem autem aurum non vidit. Cumque talis tantusque esset, imperatoris, et synodi suffragio creatur patriarcha Constantinopolitanns. Atque hunc in modum vita functus est. Eodem die νήμη τῆς ὁσίας Μαρίας τῆς μετονομασθείσης 188 Commemoratio sancta Maris, quæ mutato Μαρίνου. Η Αγία Μαρία θέλουσα λαθεῖν τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὡσαι τὴν ἑαυτῆς ψυχήν, ἤλλαξε την γυναικείαν στο ν, καὶ ἐνδυσαμένη ἀνδρεῖα ἱμάτια, καὶ μετονομά ίσα ἑαυτὴν Μαρίνον ἀντὶ Μαρίας, μετὰ τοῦ ἰδίου παρ ὸς Εὐγενίου, εἰσῆλθεν ἐν μοναστηρίῳ, καὶ ἀπεκείτοῦ καὶ ἐδούλευε μετὰ τῶν ὑποτακτιτῶν ἀδελφῶν ῖς μοναχοῖς, ἅμα τῷ πατέρι αὐτῆς, ἀγνοουμένη ιρὰ τῶν μοναχῶν, ὅτι γυνὴ ἦν· ἐν μιᾷ οὖν μείνασα τῷ πανδοχείῳ, διαβάλλεται, ὡς διαφθείρασα τὴν τοῦ νδοχέως θυγατέρα. Καὶ καταδεξαμένη τὸ ὄνειδος, οὐκ εἰργάσατο, ἁμαρτίαν ὁμολογεῖ ποιῆσαι. Καὶ 5 πυλῶνος ἐκβληθεῖσα, τρεῖς χρόνους ἔξω ταλαιορεῖται, ἐκτρέφουσα τὸ παιδίον, ὅπερ οὐκ ἔσπει- · Ἐδέχθη δὲ εἰς τὴν μονὴν, καὶ ἠκολούθει αὐτῇ παιδίον ἄρσεν ὑπάρχον. Μετὰ δὲ τελευτὴν αὐτῆς, εκαλύφθη τὰ κατ' αὐτήν. Καὶ ἡ τοῦ πανδοχέως άτηρ, ὑπὸ δαίμονος ἐλαυνομένη, ἐβόα ὑπὸ στρα του τινὸς διαφθαρῆναι καὶ οὐχ ὑπὸ τοῦ Μαρίνου θαυμάσαντες πάντες, ἐδόξασαν τὸν Θεόν. ΙΓ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μαρτινιανοῦ. Ο άγιος Μαρτινιανὸς ἦν ἀπὸ Καισαρείας τῆς λαιστίνης γενόμενος δὲ μοναχός, ἡσύχαζεν ἐν ς ὄρεσι. Καὶ πληρώσαντος αὐτοῦ ἐν τῇ ἀσκητικῇ λιτεία ἔτη εἰκοσιπέντε, ἐπειράσθη ὑπὸ τοῦ διαβόυ. Ὑποβληθεῖσα γὰρ ὑπὸ πονηρῶν ἀνθρώπων πόρω τις, καὶ πενιχρά φορέσασα ἱμάτια, ἀπῆλθε πρὸς τὸν νυκτὸς, ὡς δῆθεν ἀπολέσασα τὴν ὁδὸν, καὶ Τα ἀνοῖξαι τὸ κελλίον καὶ δέξασθαι αὐτὴν, ἵνα μὴ ωθῇ ὑπὸ θηρίων· ὅτε δὲ εἰσῆλθε διὰ νυκτὸς φορέ σε τὴν πορνικὴν στολὴν, ἣν ἐβάσταζε, λόγοις νικοῖς καταχαυνώσασα τὸν ἅγιον, ἐξεκαλεῖτο τὸς μίξιν. Ὁ δὲ πρὸ τοῦ διαπράξασθαι, τι, με νοήσας, καὶ ἀνάψας φρύγανα, εἰσῆλθε μέσον ς φλογός, καὶ ἔλεγε πρὸς ἑαυτόν· Ταπεινὶ Μαριανὲ, εἰ δύνασαι τὸ τῆς κολάσεως πῦρ ὑπομεῖναι, ίησον καὶ τὴν ἁμαρτίαν. Καὶ οὕτω κατακαεὶς nomine Martinus dicta est. Sancta Maria volens latere hominibus,et animam suam servare, mutata muliebri stola, virilem habitum sumpsit, seque ipsam pro Maria Marinum appellavit; unaque cum patre Eugenio monasterium ingressa, et tonsa fuit: ibique monachis, una cum subjectis fratribus et patre inserviebat cum illius sexum monachi ignorarent. Verum cum aliquando in hospitio versaretur, accusatur porinde ac si stuprum filiæ hospitis inlulisset. Tulit illa æquissimo animo infamiam, et quod non patrarat peccatum, confessa est se fecisse. Quare extra monasterii fores ejecta, tres annos ibi in ærumnis egit, puerum enutriens, quasi illius pater esset. Deinde in monasterium cum puero admissa, paulo post ex hac vita decessit, et res, uli gesta fuerat, patuit: nam hospitis filia a demonio correpta,clamabat,a milite quodam, non a Marino se vitiatam fuisse. Quare obstupefacti omnes, glorifcaverunt Deum. Die decima tertia 484 Commemoratio sancti Patris nostri Martiniani. Sanctus Martinianus Cæsarea in Palæstina natus, monasticam vitam suscipiens, in montes secessit: cumque annos viginti quinque in religiosa exercitatione egisset, a diabolo tentatus fuit. Nam me retrix quædam a perditis hominibus subornata, ac vili veste induta, noctu ad ipsum venit, quasi a via aberrasset, et clamare capit, ut cellam aperiret, ipsamque admitteret, ne a feris dilaniaretur: cumque ingressa fuisset, stolam meretriciam noctu gerens, multis verborum lenociniis delinire animum sancti viri satagebat, atque ad fædam libidinem pellicere. Verum ille antequam quidquam perficeret: resipscens, succensis sarmentis, in mediam se flammam conjecit, sibi ipse dicens: Infelix Martiniane, si potes ignis pœnam perferre, committe peccatum. Atque ita ambustus, impud

MENOLOGII PARS II. cam feminam impulit, ut ad continentiam conversa, ἔπεισε καὶ τὴν γυναῖκα σωφρονῆσαι, και συνθέτει saluti suæ consuleret. Ipse vero inde fugiens, et in scopulum medio positum mari profectus, ibi iterum tentatus, iterumque victor exsistens, ad Dominum migravit. Eodem die 185 Certamen sanctorum Aquilæ, et Priscillæ. Sanctus Aquila scenofactoriam primum exercebat artem, ethnicus quidem, sed propensissimo semper in pauperes animo, ut lucrum, quod ex opere manuum comparabat, in pauperes divideret. Cumque famam apostoli Pauli Christum prædicantis audisset, eum adiit una cum uxore sua Priscilla, tanquam ejusdem artis professorem: erat enim et ipse scenofactoria artis: edoctique ab eo verbum veritatis, baptizati sunt, seque illi comites et ministros, quocunque pergeret, adjunxerunt, easdem cum eo molestias et incommoda subeuntes. Quamobrem vehementer dilexit eas magnus Apostolus ob illorum virtutem, fidemque in Christum, ita ut eorum mentionem fecerit in suis Epistolis. Post mortem vero Apostoli, cum Christum profiteri non desisterent, correpti ab idololatris, post multa tormenta decollati sunt. Eodem die 186 Commemoratio sancti Bulogii episcopi Alexandria. Sanctissimus et magnus Pater noster Eulogius Alexandriæ episcopus fuit. Heraclio imperatore, ante sanctum Joannem Eleemosynarium: ob suas autem virtutes, et eam, quam apud Deum inierat gratiam, multa miracula edidit, in quibus hoc commemorandum videtur. Nam cum sanctissimus archiepiscopus Leo epistolam conscripsisset, qua statuta synodi Chalcedonensis commendabat, eamque sanctus Eulogius legisset, non modo illam landavit, et suscepit; sed columnam etiam orthodoxia appellavit, omnibusque prædicavit. Volens autem Deus utrique pontifici honorem facere,misit angelum utrique pontifici honorem facere, misit angelum suum, qui in figura et specie archidiaconi sancti Leonis, gratias ageret sancto Eulogio, quod memoratam epistolam excepisset.Sanctus vero postquam cum illo, tanquam homine, colloquium miscuisset, angelo ex ipsius aspeclu sese subducente, cognovit eum Dei angelum esse, Deumque glorif. cavit. Tandem in multis Deo serviens, decessit. 187-188 Eodem die Commemoratio sancti Patris nostri Joannis episcopi Polyburi. Deest. Die decima quarta Sanctus Paternoster Âuxentius Theodosio Juniore imperante, in oriente natus, cum scholarius digniΚαὶ φυγών, ἀπελθὼν εἰς πέτραν μέσον τῆς θαλπη. πάλιν ἐπειράσθη· καὶ οὕτω πειραζόμενος και να πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Αθλησις τῶν ἁγίων ᾿Ακύλα καὶ Πρισκίλλης, Ο άγιος ᾿Ακύλας σκυτοτόμος μὲν ἦν τὴν τέχν πρότερον· "Ελλην δὲ ὑπάρχων, ὅμως τῆς ὑπ σύνης καὶ τῆς πρὸς τοὺς πτωχούς συμπαθείς ἐπελαθάνετο· ἀλλ' εἴτι ἐκέρδησεν ἐκ τοῦ ἐργα αὐτοῦ, ἐμέριζεν αὐτὸ μετὰ τῶν πτωχῶν ἀνα δὲ περὶ τοῦ ἀποστόλου Παύλου κηρύττονας - Χριστὸν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν, μετὰ τῆς της αὐτοῦ Πρισκίλλης, ὡς εἰς ὁμότεχνον σκοπ γὰρ ἦν καὶ αὐτός· καὶ διδαχθέντες ὑπ' αὐτὸ τ λόγον τῆς ἀληθείας, ἐβαπτίσθησαν. Καὶ ἦταν ἐν λεύοντες αὐτῷ· καὶ κατὰ πᾶσαν πόλιν καὶ γα ἀκολουθοῦντες, καὶ συγκινδυνεύοντες ἐν πᾶσι το σμοῖς. Τοσοῦτον δὲ ἡγάπησεν αὐτοὺς ὁ μέγας - στολος διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτῶν καὶ τὴν πρὸς τὰς πίστιν, ὡς καὶ μνημονεύειν αὐτῶν ἐν ταῖς ἐπ Ἐπιστολαῖς· μετὰ δὲ θάνατον τοῦ ᾿Αποσόλου τ Χριστὸν ὁμολογεῖν μὴ παυσάμενοι, κρατήστε ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ πολλὰ βασανί ἀπέκεφαλίσθησαν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Μνήμη τοῦ ἁγίου Βὐλογίου επισκόπου με δρείας. ་་་་ Εὐλόγιος, ὁ ἁγιώτατος καὶ μέγας Παρ ἐπίσκοπος ἦν τῆς πόλεως Αλεξανδρείας, βασιλείας Ηρακλείου, πρὸ τοῦ ἁγίου Ια ἐλεήμονος. Εποίησε δὲ καὶ διὰ τὴν ἀρετή το καὶ τὴν πρὸς Θεὸν οἰκείωσιν, θαύματα των ὧν ἔν ἐστι καὶ τοῦτο· Τοῦ ἁγιωτάτου άρχισα Λέοντος συγγράψαντος ἐπιστολὴν συνιστ ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον, ἀναγνούς αὐτὴν δέχε λόγιος, οὐ μόνον ἐπήνεσε καὶ ἀπεδέξατο, αλλά στήλην αὐτῆς ὀρθοδοξίας καλέσας, τοῖς εἰσιν εκύρηξεν. Ο δε Θεός θέλων θεραπεῦσαι ἐμε τοὺς ἀρχιερεῖς, ἔπεμψεν ἄγγελον, ὡς ἐν τῇς τοῦ ἀρχιδιακόνου τοῦ ἁγίου Λέοντος, εὐχαριστία τῷ ἁγίῳ Εὐλογίῳ ὑπὲρ οὗ ἀπεδέξατο τὴν ἐπι θεῖσαν ἐπιστολὴν ὁ δὲ ἅγιος διελέγετο αὐτῷ, και θρώπου, έως άραντος ἐγένετο ἀγγελος ἀπ' τὰ καὶ γνοὺς ὅτι ἐγγελος Θεοῦ ἦν, ἐδόξασιν τη καὶ τοῦ λοιποῦ ἐν πολλοῖς Θεὸν θεραπεύσει τ λειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου ἐπι του Πολυβότου. Λείπει. MHNI TO AITO. IS Μνήμη τοῦ ἐπίου Πατρός ἡμῶν Αὐξεντίου Αυξέντιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν, ἐν ἐπὶ βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ Μικροῦ ἐκ τῆς ᾿Αυτή

FEBRUARIUS. ἄρχων δὲ σχολάριος τὴν ἀξίαν, κατέλιπε τὸν tate esset, abdicato smculo monachus factus, in σμον. Καὶ γενόμενος μοναχός, ἀνῆλθεν εἰς τὸ ος, τὸ λεγόμενον τῆς Οξείας, πλησίον Χαλκηδόνος, · ἡσύχασε· καὶ ἀπ᾿ ἐκείνου ὠνομάσθη τὸ ὄρος, τοῦ του Αυξεντίου. Ἂν δὲ τὴν ἄσκησιν καρτερικώτα ς, τὴν πίστιν ὀρθοδοξότατος· πολλὰ ἀγωνισάμενος τὰ τῆς αἱρέσεως τοῦ Εὐτυχοῦς καὶ τοῦ Νεστορίου, ἱ ἀποδεξάμενος τὴν ἐν Χαλκηδόνι τετάρτην σύν ον. Εγένετο δὲ καὶ τοῖς βασιλεῦσιν αἰδέσιμος· καὶ απᾶτο καὶ ἐτιμᾶτο ὑπὸ πάντων, διὰ τὴν πολλὴν τοῦ ἀρετήν. Ηξιώθη δὲ καὶ θαυμάτων πολλῶν, καὶ νοορατικῶν χαρισμάτων. Καὶ τιμωρίας μελλούσης θεῖν ἀπὸ τοῦ Θεοῦ διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, καὶ νοεῖπε, καὶ διὰ προσευχῆς ἔπαυσεν. Οὕτω δὲ βιώις, ἐκοιμήθη· καὶ κατετέθη ἐν τῷ ὑπ' αὐτοῦ κτισθέντι οναστηρίῳ, ὅπερ τῆς Τριχηναρίας ὠνομάζετο. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Αθλησις τοῦ ἁγίου Φιλήμονος ἐπισκόπου Γάζης. Λείπει. MHNI TO Arrq. ΤΕ montem Oxiam Chalcedoni proximum secessit,qui de ejus nomine mons Auxentii postea dictus est, ibique tranquillam asceticamque vitam agens, pro fde orthodoxa,quam frmissime tenebat, adversus hæresim Eutychis, et Nestorii plurimum decertavit, quartam synodum Chalcedone coactam propugnans. Magna fuit insuper apud imperatores existimatione; et omnes illum ob insignem ipsius virtutem amore ac honore prosequebantur.Sed et miraculorum donum, et prophetiæ gratiam accepit, prædixitque flagella, quæ Deus ob peccata nostra immissurus erat,eaque precibus suis avertit et sedavit. Cumque ita vixisset, obdormivit, et sepultus fuit in monasterio Trichenaria appellato,quod ipse exstruxerat. Eodem die 189 Certamen sancti Philemonis episcopi Gaza. Deest. Die decima quinta θλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Ονησίμου μαθητοῦ 190 Certamen sacrosancti martyris Onesimi disciτοῦ ἁγίου ἀποστόλου Παύλου. puli sancti apostoli Pauli Sanctus Onesimus sancti apostoli Pauli discipulus, Philemonis civis Romani servus, relicto hero, Paulum apostolum secutus est, ejusque discipulus factus, et ab eo baptizatus, ministrabat ei. Quare sanctus Paulus ad Philemonem Epistolam scripsit, rogans eum pro Onesimo. Post mortem vero sancti Pauli, a Tertullo Romæ præfecto comprehensus, ductusque Puteolos, fagris gravissime Ὁ ἅγιος Ονήσιμος, ἐγένετο μαθητὴς τοῦ ἁγίου ποστόλου Παύλου δοῦλος γὰρ ὑπάρχων 'Ρωαίου τινὸς ὀνόματι Φιλήμονος, κατέλιπε τὸν ἴδιον ύριον, καὶ προσέδραμε τῷ ἀποστόλῳ Παύλῳ, καὶ γένετο αὐτοῦ μαθητής· καὶ βαπτισθεὶς ὑπ' αὐτοῦ, δούλευεν αὐτῷ. Διὰ τοῦτο καὶ ἔγραψε πρὸς τὸν κλήμονα ὁ ἅγιος Παῦλος ἐπιστολὴν, παρακαλῶν Στὸν ὑπὲρ τοῦ Ονησίμου. Καὶ μετὰ τελευτὴν τοῦ γίου Παύλου, ἐκρατήθη παρὰ Τερτυλλου τοῦ τῆς Ρώμης υπάρχου. Καὶ ἀχθεὶς ἐν Ποτόλοις, διὰ ποδίων τύπτεται σφοδρώς, ως δε οὐκ ἐπείθετο ονήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ προσκυνῆσαι τοῖς δώλοις, ἀλλὰ μετὰ παῤῥησίας ἔλεγεν, ὅτι Πιστεύω ς Χριστόν, τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν, καὶ τὴν ἦν, καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, εἰς θυμὸν ἐκίνησε τὸν Τέρτυλλον, καὶ συντριβεῖς τὰ σκέλη κατὰ επτόν, πρὸς Κύριον, ὃν ἐπόθει, ἐξεδήμησεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Παφνουτίου, καὶ τῆς ἁγίας Εὐφροσύνης τῆς θυγατέρος αὐτοῦ. Λείπει. Τῆ αὐτῇ ἡμέρᾳ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μαΐωρος. Οὗτος ἐστρατεύετο ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλη πιανοῦ, καὶ Μαξιμιανοῦ. Καὶ διαγνωσθείς, ὅτι Κριστιανός ἐστι, κρατηθεὶς ἐν Γάζῃ τῇ πόλει ήνα κάζετο θύειν τοῖς εἰδώλοις. Ὡς δὲ οὐκ ἐπείθετο, ἀλλὰ μᾶλλον μεγάλῃ τῇ φωνῇ ἔλεγεν, ὅτι Τῷ Χριπῷ μου πιστεύων, καταφρονῶ τῶν ἀψύχων εἰδώλων, εἰς ὀργὴν πλείονα τοὺς κρατοῦντας ἐκίνησεν. Καὶ ἐπλωθεὶς ἐπὶ τὴν γῆν, τύπτεται ἰσχυρῶς ἅπαν τὸ ῶμα, καὶ καταξαίνεται, τριακονταεξ στρατιωτῶν αλλαγέντων ἐν τῷ τύπτεσθαι αὐτόν· καὶ ἀρθεὶς μιθανής, ώς μηδέ ἀνθρώπῳ ὁμοιάζειν ἐκ τοῦ αἰιστος καὶ τῶν πληγῶν, ἐξβίφη ἐν τῇ φυλαλή, ιόνον ἐμπνέων. Καὶ μετὰ ἑπτὰ ἡμέρας ἐκβληθείς cæditur: cumque a Christo ad idolorum cultum desciscere nollet, quin potius fidendi animo diceret se credere in Christum factorem coeli, et terræ, et maris, et omnium quæ in eis sunt, ad iram Tertullum concitans, contusis minutim cruribus, ad Dominum, quem dilexerat migravit. Eodem die 191 Commemoratio sancti Paphnutii, et sancta Euphrosynæ ejus filiæ. Deest. Eodem die 199 Certamen sancti martyris Majoris Iste Diocletiani et Maximiani imperatorum temporibus militabat. Delatus autem, quod Christianus esset,in urbe Gaza comprehensus adigebatur idolis immolare: sed cum ad id induci non posset, quia potius magna voce diceret: Credo in Christum meum,et idola animo carentia contemno,ad vehementiorem iram eos qui ipsum comprehenderant concitavit et humi extensus, a triginta sex militibus sibi vicissim succedentibus gravissime cæditur, totoque corpore laceratur. Tum semivivus sublatus, ita ut figuram hominis præ sanguine, et plagis vix haberet, in carcerem detruditur vix spiritum ducens: unde post septem dies eductus,rur

MENOLOGII PARS II. euaque tortus,nec volens Christum ejurare, impio τῆς φυλακῆς, πάλιν ἐτιμωρεῖτο· καὶ μὴ το tyrannorum jussu ad præscriptum locum tractus, et orans decollatus est. Die decima sexta ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, τῷ ἀθέῳ προστάγματος τυράννων, ἀχθεὶς εἰς τὸν ὀρισθέντα τόπον, κα σευξάμενος, ἀπεκεφαλίσθη. Ιζ 198 Certamen sanctorum martyrum Pamphii, Va- Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Παμφίου, θάλα lentis, et sociorum. Isti Christianæ fidei causa, sexto persecutionis impii Diocletiani imperatoris anno, cum ex diversis civitatibus, institutis et dignitatibus essent, hunc in modum comprehensi sunt. Cum Cæsaream peterent,urbisque portam ingressuri essent, a portæ custodibus interrogati,quinam essent, et cujus rei gratia venirent, mentiri nescientes, Christianos se esse, et patriam se habere supernam Jerusalem, responderunt. Statim itaque vinculis constricti, Firmiliano præfecto traduntur. Et sanctus quidem Elias, Jeremias, Isaias, Samuel, et Daniel, post nullos cruciatus, decollati sunt. Pamphius autem, et Seleucius, et Valens, et Paulus, custodim primum traditi, demum et ipsi capite plexi sunt. Eodem die 194 Certamen sanctorum martyrum Porphyrii, Juliani, et Theotuli. Isti quoque sancti socii fuere sanctorum Pamphii, et Valentis, et reliquorum. Et Porphyrius quidem sancti Pamphii servus cum domini reliquias quæreret, ut eas sepeliret, comprehensus, in succonsam ingentem fornacem injectus, vitam finivit. Idem sanctus Julianus dum sanctorum reliquias oscularetur, correptus, vinctusque, in fornacem et ipse immissus est, ibique gratias agens Deo, animam tradidit, Sanctus vero Theodulus cum sociorum desiderio lugeret,oraretque Deum,ut acerbissimam persecutionem in servos suos commotam medaret, deprehensus, retentusque, primum quidem acerbissimis tormentis excruciatur: deinde in crucem nudus agitur,longis clavis ferreis in mani - bus pedibusque confixis: atque ita cum multa gratiarum actione spiritum tradidit. Eodem die 195 Collectio, et commemoratio reliquiarum sareefortan martyrium in urbe Martyropoli, et MaTH Maruthas sanctissimus episcopus a Theodosio maguo Romanorum imperatore ad regem Persarum legatus, et apocrisiariusmissus, honorifice a Persis ob eam,quam de illius virtute habebant, existimationem exceptus est; præsertim vero quod regis tham ★ dæmone oppressam precibus curassel, C. m que illi ingentem auri summam offerrent, nou abud Sanctus petit, quam, ut reliquias martyrum, qui in Perside passa fuerant, tolleret, et in unum locum colligeret. Aunuonte Persarum rege, urbem καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Οὗτοι Χριστιανοὶ ὄντες ἐκρατήθησαν ἐν τῷ ἔτει τοῦ κατὰ Διοκλητιανὸν τὸν παράνομοι και διωγμοῦ, ἐκ διαφόρων ὑπάρχοντες πόλεων, καὶ τηδευμάτων, καὶ ἀξιωμάτων· ἐκρατήθησαν δε ε Ήρχοντο πρὸς Καισάρειαν, καὶ ὅτι ἔμελλο πύλας τῆς πόλεως εἰσελθεῖν, ἡρωτήθησαν τελ φυλαττόντων τὰς πύλας, ὅτι Τίνες ἐστὶ, καὶ ποίαν χρείαν εἰσήλθετε ὧδε; Οἱ δὲ ψεύδεσθαι με δότες, Χριστιανοὺς ἑαυτοὺς ἀπεκάλεσαν, καὶ της εἶπον τὴν ἄνω ἔχειν Ἱερουσαλήμ. Καὶ εὐθεις σμευθέντες ἁλύσεσι, παρεδόθησαν Φιρμιλική άρχοντι. Καὶ ὁ μὲν ἅγιος Ηλίας σὺν Ἱερεμή Ησαΐᾳ, καὶ Σαμουὴλ, καὶ Δανιήλ, μετὰ πολλὰ τιμωρίας, ἀπεκεφαλίσθησαν· ὁ δὲ Μάμας Σέλευκος καὶ Οὐάλης, καὶ Παῦλος εἰς φυλακές θέντες πρῶτον, ὕστερον καὶ αὐτοὶ ἀπεκεφαλίστηκε Τῇ αὐτῇ ἡμέρα Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Πορφυρίου Ίου α καὶ Θεοδούλου. Καὶ οὗτοι οἱ ἅγιοι ἐκ τῆς τοιαύτης ήσαν τ τῶν ἁγίων Μαμφίου, καὶ Οὐάλεντος, καὶ τόπ καὶ ὁ μὲν ἅγιος Πορφύριος δοῦλος ὑπές. - ἁγίου Παμφίου, καὶ ἐπιζητῶν τὸ λείψανον... αὐτοῦ, ποὺ ἐξίφη, ἵνα θάψῃ αὐτὸ, έκρι: ἀναφθείσης καμένου μεγάλης, ἐνεβλήθη και καὶ ἐτελεύτησεν. Ομοίως καὶ ὁ γιος το καταφιλῶν τὰ λείψανα τῶν ἁγίων, επισή δεθεὶς ἐνεβλήθη καὶ αὐτὸς εἰς τὴν κάμινον τ Χαριστῶν τῷ θεῷ, παρέδωκε τὴν ψυχὴν Ὁ δι Θεόδουλος θρηνῶν τὴν στέρησιν της συνοδίας καὶ τὸν θεὸν παρακαλῶν, ἵνα παύσῃ ὁ παρές γμὸς, ὁ κατὰ τῶν δούλων αὐτοῦ κινηθείς, δεν Καὶ κρατηθείς, πρῶτον μὲν ἐτιμωρήθη τη ἔπειτα ἐπὶ σταυροῦ γυμνός, κρεμασθείς, και με σιδηροῖς ἦλοις εῖρας καὶ πόδας καθηλωθείς, πολλῆς εὐχαριστίας παρέδωσε τὸ πνεῦμα. Τῇ αὐτῇ ἡμερη Συνάθροισης και μνήμη τῶν ἐν Μαρτίν λειψάνων, τῶν ἁγίων μαρτύρων, καὶ Μεμον Επισκόπου. Μαρουθάς ὁ ἐνιότητας επίπαστος ὤν, ἐπι περὶ τοῦ μεγάλου Θεολαία βασιλέως τα πρεσβευτής, και επικριτές πρὸς τὸν β Περσών. Διὰ δὲ τὴν μετὴν εκ τίμησαν οι Πέρσαι, καὶ ὑπεδέξαντο, και μάλιστα, δ τοῦ βασιλέως θυγατέρα τους έχουσαν, δια τ χῆς ἐθεράπευσε καὶ πολλῶν χρημάτων 33 αὐτῷ, αὐτὸς εις τον ἐπέστο, εἰ με λεί λείψανα τῶν ἐν τη διαπ: μετέρων, καὶ ἀπ Για τόπον. Καὶ Έπεισεν ὁ Πέρσες. Τις

FEBRUARIUS. μιν ἐπ' ἀνόματι τῶν μαρτύρων, καὶ ὠνόμασεν αυ- nomini martyrum exstructam, Martyropolim appelΜαρτυρόπολιν, ἥτις νῦν λέγεται Μεφερκῆς· καὶ ἔθετο ἐν αὐτῷ τὰ λείψανα τῶν ἁγίων μαρτύρων. όνοις δὲ ὕστερον καὶ αὐτὸς ὁ ἅγιος Μαρουθάς, χωρήσει Θεοῦ, νοσήσας, παρέδωκε τὸ πνεῦμα · αὐτὴν τὴν ἡμέραν, καθ᾽ ἤν τὴν τῶν λειψάνων άθροισιν ἐποιήσατο· μεθ᾽ ὧν καὶ κατετέθη τὸ τίμιον τοῦ λεέψανον. IZ' κλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου τοῦ τύρωνος. Ο άγιος μεγαλομάρτυς Θεόδωρος ὁ τύρων, ἦν ἐπὶ : βασιλείας Μαξιμιανοῦ καὶ Μαξιμίνου τῶν πιο ὑν διωκτῶν, νεωστὶ στρατευθεὶς εἰς τὸ τάγμα, τὸ όμενον Τυρωνάτον, καὶ τελῶν ὑπὸ Κρίγγᾳ τῷ ειποσίτῳ. Υπαρχων δὲ ἀπὸ τῆς ἐνορίας Αμα κς, καὶ ἀκούων πολλούς βασανιζομένους διὰ τὸν στὸν, ἐζήλωσε, καὶ ἤθελε καὶ αὐτὸς μαρτυρῆσαι. τελθόμενος δὲ πρὸς τὸν Πρίγγαν εἰς ᾿Αμάσειαν, μών, ὅτι δράκων παμμεγέθης ἐστὶ πλησίον Εὐα ίτων, ἐλογίσατο καθ᾿ ἑαυτὸν, ὡς Εἰ τὸν δράκοντα εύσω, λέγων, νικήσω καὶ τὸν διάβολον. Όπερ ἐποίησε. Καὶ ἀπελθὼν εἰς 'Αμάσειαν, ενώπιον Κρίγγα ὡμολόγησε τὸν Χριστόν. Ὁ δὲ ἐκπλα- ;, ἔδωκεν αὐτῷ καιρὸν τοῦ σκέψασθαι. Ὁ δὲ ἅγιος · τῆς νυκτὸς ἐνέπρησε τὸν ναὸν τῶν εἰδωλων· καὶ ρισθεὶς ὁ Πρίγγας κατεδίκασεν αὐτὸν πυρὶ καῆναι, ἐκεῖνος ἔκαυσε τὸν ναόν. Εμβληθεὶς οὖν εἰς κάμι- , ἠγωνίζετο. Καὶ ἰδὼν τὸν Κλεόνικον τὸν ἴδιον τοῦ πλησίον ἑστῶτα, εἶπε· Κλεόνικε, περιμένω σε οὕτως ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἀνήμη τῆς ἁγίας Μαριάμνης ἀδελφῆς τοῦ ἁγίου Φιλίππου τοῦ ἀποστόλου. Μετὰ τὴν ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ, παραγενόμενος ὁ ος Φίλιππος, μετὰ τοῦ ἁγίου Βαρθολομαίου, καὶ ριάμνης τῆς γνησίας αὐτοῦ ἀδελφῆς εἰς Ἱεράπο καὶ διὰ τὸ κηρύξαι τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ, κρεσθεὶς καὶ τελειωθείς, ηΰξατο πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ ενώσθησαν, τῆς γῆς χαινούσης, καὶ ὑποδεξαμέ ; αὐτοὺς, τὸν ἀνθύπατον, καὶ τὸν ὑπ᾽ αὐτὸν λαόν. δὲ λοιποὶ φοβηθέντες παρεκάλεσαν τὸν ἅγιον Βαρο ομαῖον, καὶ τὴν ἁγίαν Μαριάμνην, κρεμαμένους αὑτοὺς ὄντας, ἵνα μὴ καὶ αὐτοὶ καταποντισθῶσι, ἐδυσώπησαν αὐτοὶ τὸν ἅγιον Φίλιππον, καὶ οὐ επόντισεν αὐτούς. Ἀλλὰ καὶ τοὺς καταποντισθένο ἐξήγαγε τὸν δὲ ἀνθύπατον, καὶ τὴν ἔχιδναν ἔκε κάτω· τότε ἀπελύθησαν ὁ Βαρθολομαῖος καὶ Γαριάμνη. Καὶ ὁ Βαρθολομαῖος ἀπελθὼν εἰς Ἰνδίαν Εὐδαίμονα, σταυρωθεὶς τελειοῦται. Ἡ δὲ ἁγία ριάμνη ἀπελθοῦσα εἰς Λυκαονίαν, καὶ κηρύττουσα Χριστὸν, ἐν εἰρήνῃ ἀπέθανεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Αὐξιβίου ἐπισκόπου τῆς πόλεως Κύπρου. ὗτος ἐγένετο ἀπὸ τῆς παλαιᾶς Ρώμης, εἷς τῶν λήνων. Ακολουθήσεις δὲ τῷ ἁγίῳ ἀποστόλῳ lavit, quæ nunc Mepherke dicitur, in quam sanctorum martyrum reliquias intulit. Multo demum post tempore et ipse sanctus Maruthas, Deo volente, morbo correptus,eo ipso die spiritum tradidit, quo sanctorum reliquias in eum locum congesserat, cum quibus et pretiose ipsius reliquiæ depositæ fuerunt. EODEM EENSE. Die decima septima 196 Certamen sancti magni martyris Theodori tyronis. Sanctus magnus martyr Theodorus tyro, Maximiano et Maximino acerbissimis Christianorum persecutoribus, adolescens militavit in ea, quam Tyronum dicunt, legione, professus postea sub Cringa præposito. Cum autem in Amaseæ finibus esset, audiretque multos pro Christo pati, zelo incensus, voluit et ipse martyrium subire. Ad Crin gam itaque Amaseam profectus, cum cognovisset draconem portentosæ magnitudinis esse apud Euchaitas,secum reputabat,si draconem interfecisset, omnino se superaturum etiam diabolum: quod et præstitit.Ingressus autem Amaseam, Cringam adiit, Christumque professus, flagris cæditur. Deinde tempore ad deliberandum ei dato, sanctus noctu idolorum fanum incendit. Quare indignatus Cringas, Theodorum flammis adjudicavit, quibus fanum combusserat.In fornacem itaque injectus, agonem suum conficiebat: et videns Cleonicum amicum suum prope astantem, ait: Cleonice, te exspecto: atque ita consumptus est. Eodem die 197 Commemoratio sancta Mariamna sororis sancti Philippi apostoli. Post Christi ascensionem sanctus Philippus una cum sancto Bartholomæo, et Mariamna sorore sua germana, Hierapolim venit: ibique propter fidei prædicationem suspensus, decessit, oravitque, et aperta terra absorptus est proconsul cum subjecto sibi populo. Tum consternali cæteri rogare caperunt sanctum Bartholomæum, et sanctam Mariamnam, qui et ipsi pendebant, ne una cum aliis demergerentur: quorum precibus motus sanctus Philippus, non modo eos incolumes servavit, sed illos eliam,quos terra hauserat, eduxit,solum proconsulem, et viperam sub terra relinquens. Tunc soluti sunt Bartholomæus, et Mariamna: et Bartholomæus quidem in Indiam Felicem profectus ibique cruci affixus, decessit; sancta vero Mariamna Lycaoniam petens,Christumque prædicans,in pace occubuit. Eodem die 198 Commemoratio sancti Patris nostri Auxibii episcopi Cypri Iste fuit ex antiqua Roma ethnicorum unus: se sanctum apostolum et evangelistam Marcum secu-

MENOLOGII PARS II. tus, et verbum veritatis ab eo edoctus, atque bap- Μάρκῳ καὶ εὐαγγελιστῇ, καὶ διδαχθεὶς παρ' επί tizatus, diaconus primum, deinde presbyter, demum Soliorum in Cypro episcopus ordinatus est. Igitur illuc profectus, et ecclesiam suscipiens,non mensis, et voluptatibus, ut nonnulli faciunt, seipsum addixit, sed vigiliis, orationibus, humi cubationibus, et jejuniis, Deum nocte dieque orans, ut populi sui misertus, persecutionem a tyrannis adversus Christianos concitatam sedaret, utque omnes rectam fidem cognoscerent, et impietatem abnegarent. Hæc faciens, multosque ad Deum vivum convertens, innumeris patratis miraculis, in pace ad Deum migravit, gaudens in æternum cum cateris sanctis. Eodem die 109 Commemoratio sancti Patris nostri Flaviani archiepiscopi Constantinopolitani. Sanctus Pater noster Flavianus sanctæ Constantinopolitanæ ecclesiæ presbyter, ob insignem vitæ integritatem, Deo volente, imperatoris et senatus suffragio, ejusdem ecclesiæ patriarcha ordinatur. Qui cum creditum sibi gregem optime pasceret, populumque virtutibus institueret, Dei permissu, ab hæretico Dioscoro ejusque asseclis deponitur, cum patriarchatum tenuisset annum unum, et menses decem; atque in exsilium ejicitur: ubi multas diversasque aerumnas pro orthodoxa fde perferens, et fame, siti, innumerisque malis vexatus,cum non cessaret Deo gratias agere, diesque ac nocte in oratione transigeret, tandem ad Deum gandens migravit. νος. Καὶ οὕτω πειραζόμενος ὑπὲρ τῆς ὀρθοδόξου εδήμησεν. Die decima octava 200 Commemoratio sancti Patris nostri Agapeti Thaumaturgi, episcopi Synai. Sanctus Pater noster Agapetus, Diocletiano et Maximiano Herculeo imperatoribus, ex regione Cappadocia fuit,Christianis parentibus natus. Qui cum in monasterium abiisset, monachus factus, præfecto monasterii ob vitæ integritatem apprime charus, sacras litteras edocetur.Miraculorum vero gratiam a Deo accipiens, ingentem draconem non procula monasterio homines et jumenta conficient tem, precibus occidit. Cujus fama commotus Licinius,quod scilicet robustus et fortis esset, invitum et reluctantem militiæ ascripsit.Sed eo mortuo, et imperante Constantino Magno, ab episcopo Synai presbyter, eoque defuncto episcopus Synai ordinatur. Cumque plurima miracula edidisset, in poce vitam finivit. Eodem die 201 Commemoratio suncti Patris nostri Leonis papæ magnæ Romæ. Admirabilis iste Pater noster Leo ob multas virc " η τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, ἐβαπτίσθη καὶ ἐχειροτονή διάκονος· εἶτα πρεσβύτερος, καὶ μετὰ τοῦτο ἐτα πος Σολίων τῆς πόλεως Κύπρου· ὅπου καὶ ἀπει καὶ τὴν ἐκκλησίαν παραλαβών, οὐ πρὸς τρεις ἐξέδωκεν ἑαυτὸν καὶ τρυφάς, ὥσπερ τινές, αλλά τη ἀγρυπνίας, προσευχάς, πρὸς ξηροκοιτίας, ε νηστείας, παρακαλῶν τὸν Θεὸν νυκτὸς καὶ έχει ἵνα ἐλεήσῃ τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ στήσῃ τῶν τομέ τὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν διωγμόν· καὶ ἵνα με πάντες τὸ ὀρθῶς πιστεύειν, ἀρνησάμενοι τὴν ὑπό Οὕτω ποιῶν, καὶ πολλοὺς ἐπιστρέψας προς ζῶντα, καὶ μυρίων θαυμάτων ἀξιωθείς, ἐν το πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησεν, εὐφραινόμενος αἰωνίας, τοῖς λοιποῖς ἁγίοις. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν καὶ ἀρχιε που Κωνσταντινουπόλεως Φλαβιανού, Φλαβιανὸς ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ὑπῆρχε α Κωνσταντινουπόλει ἁγίας ἐκκλησίας προσόντα καὶ διὰ τὴν ἐνάρετον αὐτοῦ πολιτείαν, θελήσει κα καὶ ψήφῳ τοῦ βασιλέως, καὶ τῆς συγκλήτου, για τονεῖται πατριάρχης τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας, καὶ καὶ τὴν καταπιστευθεῖσαν αὐτῷ ποίμνην διοικών, τὸν λαὸν τὰ πρὸς ἀρετὴν διδάσκων, καὶ δέ συγχωρήσει Θεοῦ, ἐκβάλλεται παρὰ τοῦ ἐ Διοσκόρου, καὶ τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ, κρατίσει πατριαρχίας χρόνον ένα, καὶ μῆνας δίκα, τ ἐξορίαν παραπέμπεται. Όπου θλίψεις πολύς διαφόρους ύπομείνας, καὶ κακώσεις μυρίας σε ρήσας, καὶ λιμὸν, καὶ δίψαν, ὅμως εύχαρος: Θεῷ οὐκ ἐπαύετο, νυκτὸς καὶ ἡμέρας πρ πίστεως, ἀσθενήσας, πρὸς τὸν Θεὸν προκα IH' Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν καὶ θεομπα ᾿Αγαπητοῦ ἐπισκόπου Συναοῦ. Τ Ὁ ἅγιος Πατὴρ ἡμῶν ᾿Αγαπητός ὑπῆρχε κ βασιλείας Διοκλητιανοῦ, καὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ 1 λίου, ἀπὸ χώρας τῆς Καππαδοκίας, Χρισ γονέων υἱός. Απῆλθε δὲ εἰς μοναστήρια ἐγένετο μοναχός. Ἡγαπήθη δὲ παρὰ τοῦ τε διὰ τὴν ἐνάρετον αὐτοῦ πολιτείαν, καὶ ἐδιδάχ τὰ ἱερὰ γράμματα· λαβὼν δὲ παρὰ Θεοῦ κι μάτων χάρισμα, δράκοντα μέγαν πλησίον του στηρίου φανέντα, καὶ ἀφανίζοντα καὶ ἀνθρώπι κτήνη, διὰ προσευχῆς ἐθανάτωσε. Περὶ τούτι θὼν ὁ Λικίννιος, ὅτι ἀνδρεῖός ἐστιν, ἀποστείλα γεν αὐτὸν, καὶ μὴ βουλόμενος ἐστράτευσε ἐκείνου μὲν τελευτήσαντος, ἐπὶ τοῦ μεγάλου λέως Κωνσταντίνου, παρὰ τοῦ ἐπισκόπου χειροτονεῖται πρεσβύτερος· καὶ μετὰ θάναι ἐπισκόπου, γίνεται ἐπίσκοπος Συναοῦ· καὶ θαύματα ποιήσας, ἐν εἰρήνῃ τὸν βίον ἀπέλιπεν Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Λέοντος π μεγάλης Ρώμης. Ο θαυμάσιος οὗτος Πατήρ ἡμῶν Δίων,

FEBRUARIUS. ολλὴν αὐτοῦ ἀρετὴν καὶ σωφροσύνην καὶ καθαρό. tutes suas et continentiam atque puritatem episcoγια, ἐπίσκοπος προχειρίζεται τῆς μεγάλης Ρώ ης, καὶ διεπράξατο μὲν καὶ ἀλλὰ πολλὰ ἄξια τῆς κείνου ἀρετῆς, ἐξαιρέτως δὲ τὸ περὶ τῆς ὀρθῆς ίστεως· κατὰ γὰρ τὸν καιρόν ἐκεῖνον σύνοδος νεκροτήθη ἐν Χαλκηδόνι ἐξακοσίων τριάκοντα ατέρων, κατὰ τῶν αἱρετικῶν, τῶν λεγόντων ἐπὶ ριστοῦ μίαν φύσιν. Καὶ ἐπεὶ ἐδογμάτισαν τὴν λήθειαν, οἱ δὲ αἱρετικοὶ οὐκ ἐπείθοντο πᾶσιν ρεσεν, ἵνα ο εάν εἴπῃ Λέων ὁ ἁγιώτατος πάπας ώμης, θελήσωσι. Παρακληθείς οὖν ὑπὸ τῶν Μαρων, καὶ τὸν Θεὸν δυσωπήσας, ἔγραψεν ἐπιστολὴν μηνεύουσαν τὴν ἀλήθειαν, ἣν ορθοδοξίας στήλην νόμασαν, δύο φύσεις ἐπὶ Χριστοῦ κηρύττουσαν· ὁ · μέγας Λέων καὶ τὸ μετὰ ταῦτα καλώς βιώσας, εἰρήνῃ ἐτελειώθη. ΜΟΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. [8' ἴθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μαξίμου καὶ Θεοδότου. pus magnæ Romæ ordinatus, multa quidem alia virtutibus suis digna gessit; sed præcipue in iis, quæ ad rectam fidem pertinent, refulsit. Coacta enim Chalcedonensi synodo sexcentorum triginta Patrum adversus eorum hæresim, qui unam in Christo naturam dicebant, cum ii veritatem prædicarent, nec tamen hæretici illis acquiescere vellent, placuit omnibus, ut quidquid Leo sanctissimus Romæ papa dixisset, id ratum firmumque haberetur. Rogatus itaque a Patribus, Deumque precatus, conscripsit epistolam, in qua veritatem exponens, duas in Christo naturas prædicabat, quam orthodoxiæ columnam appellarunt. Post hæc magnus Leo transacta sanctissime vita, in pace quievit. Die decima nona 202 Certamen sanctorum martyrum, Marimi et Theodoti. Maximus et Theodotus Christi martyres cum civitates omnes regionesque obirent, libere veritatem prædicantes, Christum Deum verum esse, omniumque Dominum, et mundi factorem profitebantur; idola autem opera manuum, artisque figmenta ex lapidibus et lignis fabrefacta. Quare ab idolatris comprehensi, præfecto regionis traduntur: a quo gravissime excruciati, cum adigerentur Christum abnegare et idola colere, nec id facere vellent, vincti ab urbe in aliam pertrahuntur, et feris exponuntur: mox unguibus ferreis depexi ac demum in ardentem ignis fornacem injecti, læti et gratias agentes, sanctas ac beatas animas suas Domino tradiderunt. Μάξιμος καὶ Θεόδοτος, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, ριπατοῦντες κατὰ πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν, μετὰ εῤῥησίας ἐκήρυττον τήν ἀλήθειαν, καὶ τὸν Χριστὸν μολόγουν Θεὸν εἶναι ἀληθινὸν, καὶ Κύριον τοῦ ιντὸς, καὶ δημιουργὸν τοῦ κόσμου· τὰ δὲ εἴδωλα πρῶν ἔργα, καὶ τέχνης πλάσματα, διὰ λίθων καὶ λων κατεσκευασμένα, Διὰ τοῦτο ἐκρατήθησαν κρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ παρεδόθησαν τῷ ἄρο οντι τῆς χώρας, καὶ ὑπ' ἐκείνου ἐβασανίσθησαν χυρῶς, ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν καταναγκαζόμε- «, καὶ προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις. ὡς δὲ οὐκ ἐπεί ντο, ἐσύροντο δέσμιοι ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν, καὶ ηριομάχουν. Εἶτα ἐξέσθησαν μετὰ σιδηρῶν ὀνύο ον, καὶ τέλος καμίνου μεγάλης ἀφθείσης, ἐνεβλήσαν χαίροντες εἰς αὐτήν· καὶ εὐχαριστοῦντες, παρέδωκαν τὰς ἁγίας καί μακαρίας αὐτῶν ψυχὰς τῷ τρίψ. Κ' θλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σαδὼν ἐπισκόπου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ ἑκατὸν εἰποσιπτὼ ἀγίων. Ὁ ἅγιος Σαδώχ ἦν ἐπίσκοπος ἐν Περσίδι· δι ίσκων δὲ τὸν λαὸν τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, καὶ ολλος πείθων προσέρχεσθαι τῷ ζῶντι καὶ ἀληθινῷ ῷ, εἰς θυμὸν καὶ μεγάλην πικρίαν ἐκίνησε τοὺς ρολάτρας Μάγους. Καὶ βουλομένων ἐκείνων τοστεῖλαι, καὶ κρατῆσαι τὸν ἅγιον, ὁρᾷ καθ᾽ ὕπνους ἐν πρὸ αὐτοῦ ἐπίσκοπον τὸν ἱερομάρτυρα Συμεών, πάμενον εἰς μακρὰν σκάλαν, καὶ καλοῦντα αὐτὸν νελθεῖν πρὸς αὐτὸν, λέγοντα, ὅτι Καλεῖ σε ὁ Βασιεὺς τῶν βασιλευόντων· τοῦτο δὲ ἐδήλου τὴν διὰ τοῦ αρτυρίου ἀνάβασιν. "Εως δὲ ταῦτα διηγεῖτο 8 γιος, ἀποστείλαντες οἱ Μάγοι ἐκράτησαν αὐτὸν αὶ τοὺς σὺν αὐτῷ ὄντας Χριστιανούς, καὶ ἔβαλον ς φυλακήν· καὶ ἀναγγείλαντες περὶ αὐτῶν Σα υρίῳ τῷ βασιλεῖ Περσῶν, ἐξέβαλον αὐτοὺς τῆς λακῆς, καὶ ἐτιμωρήσαντο ἰσχυρῶς, καὶ τελευταῖον τεκεφάλισαν άπαντας. Die vicesima 20 Certamen sancti martyris Sadoch episcopi, et sociorum centum viginti octo sociorum. Sanctus Sadoch in Perside episcopus, quod populum Christi fidem doceret, multosque ad vivum verumque Deum adduceret, ad iram et indignationem, Magos ignis cultores commovit: quibus volentibus satellites ad capiendum sanctum mittere, vidit idem sanctus in somnis sanctum martyrem Simeonem, suum in episcopatu decessorem, insidentem longe scalm, ipsumque, ut ad se veniret, compellantem, atque dicentem: Rex regum vocat te; quod significabat ipsius ascensum per martyrium. Cumque ista narraret Sanctus, qui missi fuerant Magi, comprehenderunt ipsum una cum sociis Christianis, et in vincula conjicint, causam eorum ad Saporem Persarum regem referentes: qui illos ex carcere eductos, ac gravissime tortos, postremo decollavit.

Eodem die MENOLOGII PARS II. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ 204 Commemoratio sancti Patris nostri Sophronii Μνήμλη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Σαυρών episcopi. Deest. Eodem die. 205 Commemoratio sancti Patris nostri Leonis episcopi Catanæ in Sicilia. ἐπισκόπου. Λείπει. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Λέοντος ἐπίτες Κατάνης τῆς ἐν Σικελίᾳ. Ὁ ἅγιος Πατήρ ἡμῶν Λέων ὁ θαυματουργής ε νετο ἀπὸ τῆς πόλεως Ραβέννης, εὐγενών και ω βῶν γονέων υἱός· καὶ μαθὼν τὴν ἱερὰν πᾶσει [ φήν, καὶ γενόμενος ἐνάρετος, ὡς καὶ θαύματα το χειροτονεῖται πρεσβύτερος τῆς ἐν Ραβέννη ἐπ σίας. Εἶτα γίνεται καὶ ἐπίσκοπος τῆς μητροπ Κατάνης. Τοσοῦτον δὲ ἡγωνίσατο κατὰ τῶν εἰς κῶν, ὡς νικῆσαι πάντας, καὶ καταισχύναι, οὐ τ Sanctus Pater noster Leo thaumaturgus, ex urbe Ravenna fuit.nobilium ac divitum parentum filius: sacris autem litteris oppido instructus, ac singulari virtute præditus, ut et miracula patraret, ecclesiae Ravennatis presbyter ordinatur: deinde Catanæ metropoleos episcopus. Sic vero adversus hæreticos pugnavit, ut omnes convicerit et confuderit, non ratiociniis tantum, sed demonstrationibus etiam ex Scriptura petitis. Thaumaturgus autem fuit: nam λόγοις, ἀλλὰ καὶ Γραφικαῖς δείξεσιν. Ἐν Heliodoram magicis artibus multos decipientem, seque omnia posse gloriantem, ut vel ipsum ignem contemneret, precibus igne combussit. Hujus sancti fama permoti Romanorum imperatores, accitum rogarunt, ut pro se preces Deo offerret; cumque id ab eo impetrassent, honorifice ipsum dimisere. Cum vero ille ad suam ecclesiam rediret, migravit ad Dominum. Die vicesima prima θαυματουργός· καὶ γὰρ τὸν μάγον Ήλιδα πολλους ταῖς μαγείαις πλανῶντα, διὰ προσ πυρὶ κατέκαυσεν, καυχησάμενον πάντα δύναται μηδὲ πῦρ φοβεῖσθαι. Περὶ τούτου τοῦ ἁγίου κ βασιλεῖς Ῥωμαίων ἀκούσαντες, ἐθαύμασαν, προσκαλεσάμενοι αὐτὸν, ἠξίουν εὔξασθαι; αὐτῶν καὶ τυχόντες τῶν ἐκείνου εὐχῶν, τιμῆς ἀπέλυσαν· ἀπελθόντα δὲ εἰς τὴν ἰδίαν τα σίαν προσελάβετο ὁ Κύριος. ΚΑ 206 Commemoratio sancti Patris nostri Agathonis Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αγάθωνος έτα episcopi Roma. Iste sanctus Pater noster ac thaumaturgus Ο Agatho ex Italia fuit, christianis piisque parentibus & natus atque ab iis summo studio omnibus a Deo inspiratis Scripturis eruditus, ex quibus tantum utilitatis, compunctionisque cordis percepit, ut mortuis parentibus congestas facultates suas omnes die uno convocatis pauperibus diviserit, ipse vero in monasterium secedens, et monastico habitu indutus, totum se divino cultui mancipaverit, die nocteque pro mundi salute orans. Sic autem in virtutibus profecit, ut et donum miraculorum acceperit. Quoniam vero virtus latere non potest, papa etiam Romæ factus est: cumque in episcopali dignitate optime se gessisset, multisque sui ipsius vitam tanquam exemplum imitandum reliquisset, obdornivit. Die vicesima secunda 20% Commemoratio sancti Atanasii Confessoris. Deest. Die vicesima tertia 208 Certamen sacrosancti martyris Polycarpί episcopi Smyrnæ. Polycarpus sanctissimus Joannis Theologi, apostoli, et evangelista discipulus, Smyrnæ episcopus in demortui sacratissimi Bucoli episcopi locum που 'Ρώμης. Καὶ οὗτος ὁ ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν καὶ θαυμπι Αγάθων ἐκ τῆς Ἰταλίας ἐγένετο, υἱὸς Χ γονέων, εὐλαβῶν καὶ εὐτεβῶν. Οἱ δὲ γον.. φιλοπονήσαντες ἐδίδαξαν αὐτὸν πᾶσαι θεόπνευστον καὶ ὠφέλιμον. Τοσοῦτον γὰρ και παρὰ τῆς θείας Γραφῆς, καὶ κατενύγη, ὡς τη ἀποθανεῖν τοὺς γονεῖς αὐτοῦ, συναγαγεῖν τ πλοῦτον αὐτοῦ, καὶ προσκαλέσασθαι πτωχούς, ε μιᾷ ἡμέρᾳ διασκορπίσαι αὐτόν. Αὐτὸς δὲ ἐπι καὶ γενόμενος ἐν ἡσυχίᾳ εἰς μοναστήριον, ο μοναχικόν σχήμα φορέσας, ἐδούλευε τῇ θες, η καὶ ἡμέρας ὑπὲρ τοῦ κόσμου προσευχόμενο. οῦτον δὲ ἡγωνίσατο εἰς ἀρετὴν, ὡς καὶ τὸ χει λαβεῖν τοῦ θαυματουργεῖν. Ἐπεὶ δὲ ἡ ἀπὸ λανθάνει, γέγονε καὶ πάπας Ρώμης· καὶ κ διαπρέψας ἐν τῷ ἐπισκοπικῷ ἀξιώματι, καὶ τὸ ἀγαθὸν ὑπόδειγμα τὸν ἑαυτοῦ βίον λιπών, έχει ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΟ. KB' Μνήμη τοῦ ἁγίου Αθανασίου τοῦ Ὁμολογητο Λείπει. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΟ. Kr' Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Πολυκάρπου ἐπ που Σμύρνης· Πολύκαρπος ὁ ἁγιώτατος μαθητής ἦν τοῦ ἀποστόλου καὶ εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ θεολ χειροτονεῖται δὲ ἐπίσκοπος εἰς Σμύρναν μετά

FEBRUARIUS. στῆσαι Βουκόλον τὸν ἱερώτατον ἐπίσκοπον· καὶ ordinatus est: etenim Bucolus dum adhuc viveret, , ἔτι ζῶν ὁ Βουκόλος προεφέτευσε περὶ αὐτοῦ, Αὐτὸς μέλλει γενέσθαι δεύτερος ἐπίσκοπος ύρνης. Υπάρχοντος δὲ διωγμοῦ κατὰ τῶν Χρι ανῶν παρὰ Δεκίου τοῦ βασιλέως, ἐκρατήθη, καὶ οσήχθη τῷ ἀνθυπάτῳ, καὶ μετὰ πολλὰς βασάνους λειώθη· ἐποίησε δὲ θαύματα πολλὰ καὶ γὰρ πρὸ ; χειροτονηθῆναι, τῆς ἀναθρεψασης αὐτὸν γυκὸς τὰς ἀποθήκας προσευξάμενος ἐγέμισε παντὸς αθοῦ, τὰς πρότερον κενωθείσας εἰς τὴν τῶν δεονων χρείαν· καὶ μετὰ τὸ χειροτονηθῆναι, μέγαν πρησμόν διὰ προσευχῆς ἔστησε· καὶ ἀβροχίας ομένης, ὑστὸν κατήγαγε, καὶ ἄλλα πολλά παράτα Θεοῦ χάριτι ποιήσας, ἐκοιμήθη θαυματουργών ἡ τοῦ νῦν. ΚΔ ἀνάμνησις τῆς εὐρέσεως τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου. Οτε ἀπεκεφαλίσθη ὑπὸ Πρώδου ὁ ἅγιος Ἰωάννης ρόδρομος, ἐναπετέθη ἡ κεφαλὴ αὐτοῦ εἰς ἀγγεῖον νάκινον, καὶ ἐκρύβη ἐν τῇ οἰκίᾳ τοῦ Ηρώδου · δὲ χρόνους πολλούς, δυσὶ μοναχοῖς ἀπελθοῦσιν Ἱεροσόλυμα, τοῦ προσκυνῆσαι τὸν τοῦ Κυρίου ον, ἐφάνη κατ' ὄναρ ὁ ἅγιος Ἰωάννης μηνύων οῖς, ποῦ κεῖται ἡ τιμία κεφαλὴ αὐτοῦ. Καὶ εὐ ες αὐτὴν, εἶχον ἐν τιμῇ· ἐξ αὐτῶν δὲ ἀνελάβετο ἦν κεραμεύς τις, καὶ ἤγαγεν εἰς τὴν ᾿Εμεσηνῶν ιν. Ὅτε δὲ ἐτελεύτησε, κατέλιπεν αὐτὴν τῇ δίᾳ φῇ· καὶ ἔκτοτε κατά διαδοχήν περιῆλθεν εἰς λούς. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Μιχαήλ, τοῦ ποιήος τὴν ὀρθοδοξίαν, καὶ Ἰγνατίου πατριάρχου, ομίσθη Θεοῦ χάριτι εἰς Κωνσταντινούπολιν· καὶ ετέθη μετὰ μεγάλης τιμῆς ἐν αὐτῇ, ὡς καὶ τὰ * πάντα ἅγια, καὶ τὰ τῶν ἁγίων λείψανα, εἰς ην καὶ ἀσφάλειαν αὐτῆς. Τῇ αὐτῇ ἡμέρα ησις τοῦ ἁγίου Ρηγίνου ἐπισκόπου Σκου πέλων. de eo prædixerat fore ut esset alter Smyrnæ episcopus. Commota autem a Decio imperatore adversus Christianos persecutione, comprehensus, et ad proconsulem adductus, post multos cruciatus occubuit. Plurima vero miracula edidit: etenim priusquam ordinaretur, exhaustum nutricis sum penu bonorum omnium copia ad egentium utilitatem, fusis ad Deum precibus replevit. Postquam autem ordinatus est, magnum incendium oratione exstinxit: et siccitatis tempore imbrem impetravit. Cumque alia plurima portenta, Dei gratia, fecisset, obdormivit, miraculorum dono ad hunc diem illustratus. Die vicesima quarta 209 Commemoratio inventionis pretiosi capitis Præcursoris. Cum sanctus Joannes Præcursor ab Herode decollatus est, inclusum ejus caput in vase fictili, in ejusdem Herodis domo latuit. Post multos autem annos monachis duobus Hierosolyma ad sepulcrum Domini adorandum profectis apparuit in somnis sanctus Joannes, indicans eis, ubi pretiosum ipsius caput jaceret: quod cum reperissent, in magno honore habuere. Ex iis id receptum figulus quidam in Bmesenorum civitatem detulit Ab hoc postea, cum moreretur, sorori ipsius relictum est; et deinceps per manus plurimorum traditum, in ea urbe permansit, quoad temporibus Michaelis imperatoris qui orthodoxiam restituit, et Ignatii patriarchæ, Constantinopolim, Dei gratia, translatum fuit, ibique honorificentissi me depositum, sicut et cætera omnia sanctorum lipsana, in ejusdem urbis præsidium et firmitatem. Eodem die 210 Certamen sancti Rhegini episcopi Scopulorum. ἅγιος Ἱερομάρτυς Ρηγίνος, ἐγένετο ἀπὸ τῆς νας Ελλάδος, γονέων Χριστιανῶν υἱός. Καὶ μα ὑπ᾽ αὐτῶν τὴν εὐσέβειαν, καὶ τὰ ἱερὰ Γράμι, ἐγένετο ἐνάρετος καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ, καὶ τὴν πολλὴν εὐσέβειαν ἱ τοῦ κατὰ τὸν τόπον ἐπισκόπου γίνεται διάκο τῆς ἐν τῇ Ἑλλάδι Ἐκκλησίας· εἶτα πρεσβύτερος καὶ ἐπίσκοπος Σκοπέλων. Τοσοῦτον δὲ γέγονεν ρετὴν περιβόητος, ὡς καὶ εἰς τὴν ἐν Σαρδικῇ τον προσκληθῆναι, καὶ παραγενέσθαι, καὶ πάσας εἱρέσεις διὰ τοῦ λόγου αὐτοῦ, καὶ τῆς παῤῥης ἀφανίσαι· εἶτα υποστρέψαι εἰς τὴν ἰδίαν ἐπισ ήν. Καὶ μετὰ τοῦτο διωγμοῦ κινηθέντος κατὰ Χριστιανῶν, ἐκρατήθη παρὰ τοῦ τῆς Ἑλλάδος, ἄρχοντος καὶ μετὰ τὸ πολλὰ βασανισθῆναι, καὶ τιμωρηθῆναι, φους τὴν ἱερὰν αὐτοῦ κεφαλὴν ἀπετμήθη. Sacrosanctus martyr Rheginus ex regione Græciæ fuit, Christianorum parentum filius, a quibus pietatem et sacras litteras edoctus, virtutibus, ac timore Dei præditus evasit. Quare ob insignem ipsius pietatem ab ejus loci episcopo diaconus in ecclesia Græciæ ordinatus est; deinde presbyter, demum Scopulorum episcopus. Eam autem virtutum famam sibi comparavit, ut ad Sardicensem synodum vocatus, in ea hæreses omnes dicendo retuderit. Postea ad suum episcopatum regressus, excitata adversus Christianos persecutione, a Græciæ præfecto comprehensus, post multos cruciatus, capite plexus est. MUNI ΤΩ ΑΥΤΩ. KE' Die vicesima quinta σις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αλεξάνδρου μαρτυρή- 211 Certamen sancti martyris Alerandri, qui in σαντος ἐν τῇ Θράκη ας ἦν ἐκ Ποτιόλων, μιᾶς τῶν εἰς Ρώμην πόThracia martyrium subiit. 1ste ex Puteolis fuit, quæ urbs est apud Romam.

MENOLOGII PARS II. temporibus Maximiani imperatoris, et Tiberiani λεως, ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, καὶ Τιβερ præfecti. Comprehensus autem a præfecto, et idola adorare compulsus, tantum abfuit, ut ea coleret, ut potius contumeliis tam idola, quam præfectum oneraret, inquiens: Et vana illa sunt, et vanus es ipse, miser et infelix, qui in ea credis. Quamobrem vinctis pendens manibus, appensisque ad pedes saxis, torquetur: deinde solutus, et Carthaginem ductus, rursus in equuleum agitur et depectitur. Inde Marcianopolim tractus, facibus in facie aduritur. Demum cum multos alios cruciatus fortiter ut Christi martyr. pertulisset, in Thracia decollatur, coronam incorruptibilem vitamque æternam a Christo Deo nostro recipiens. Eodem die 202 Commemoratio 'sancti Patris nostri Tarasii archiepiscopi Constantinopolitani. ἡγεμόνος. Κρατηθεὶς δὲ παρὰ τοῦ ἡγεμόνος, κάζετο προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις. Ὁ δὲ ἡ ἀντὶ τοῦ προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις, μᾶλλον καὶ αὐτὰ, καὶ τὸν ἡγεμόνα, εἰπὼν πρὸς αὐτὸν καὶ αὐτὰ μάταιά εἰσι, καὶ σὺ ὁ πιστεύων εἰς ἄθλιος καὶ ταλαίπωρος. Διὰ τοῦτο ἐδέθη ἐξε χειρῶν, καὶ ἐκρεμάσθη. Καὶ εἰς τοὺς πόδας τ προσεδέθη λίθος βαρύς· καὶ μετὰ τοῦτο λυθείς ἀπαχθεὶς ἐν Καρθαγέννη, πάλιν κρεμασθεὶς ἐξ Καὶ πάλιν ἀχθεὶς εἰς Μαρκιανούπολιν, μετά α δων πυρὸς τὸ πρόσωπιον καίεται· καὶ ἄλλας τ βασάνους καὶ τιμωρίας ἀνδρείως, ὡς Χριστού τυς, ὑπομείνας, ἐν τῇ Θρᾴκῃ ἀπελθών, έτσ λίσθη, ἀπολαβὼν στέφανον ἄφθαρτον, καὶ ζωή νιον παρὰ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Sanctus Pater noster Tarasius Constantinopoli natus et educatus, dignitate a Secretis erat: sed ob rerum cognitionem, multamque virtutem patriarcha Constantinopolitanus ordinatus est: qui et sanctarum imaginum cultum propugnavit, et opera sua id effecit, ut Romanum imperium ad sanctorum apostolorum traditiones, et ad septem œcumenicarum synodorum decreta accederet, et omnes ecclesiæ cum orthodoxis conjungerentur. Hunc itaque in modum religiose vixit, ab imperatoribus in honore habitus; edificatoque ultra freti angus tias monasterio, ac multis monachis in ipso constitutis, liberalitate in pauperes insignis, cum ecclesiam annis viginti duobus et mensibus duobus optime rexisset, in pace quievit, et in suo monasterio sepultus fuit. Die vicesima sexta 208 Commemoratio sancti Porphyrii episcopi Gaza. Sanctus Porphyrius Thessalonica divitibus parentibus natus, iis ac opibus relictis, in Egyptum secedens, Archadio et Honorio imperatoribus, monachus factus est. Deinde Hierosolymam petens, Judais Græcisque auctor erat, ut Christo se adjungerent, cum iterum scalprum gereret, et pelles consueret, eaque arte seipsum, et pauperes sustentaret. Tum a Praylo patriarcha Hierosolymitano presbyter ordinatur: demum Gazensium precibus a Joanne Cæsarea Philippi archiepiscopo episcopus Gazæ consecratur: qui cum plurima miracula edidisset, multos Græcorum Judæorumque baptizavit, omnibusque idolorum fanis eversis, ecclesias sanctorum excitavit, atque hunc in modum transacta sanctissime vita, ad Deum migravit, vitam æternam hæreditate capiens. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ταρασίου ἐ πισκόπου Κωνταντινουπόλεως. Ταράσιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν ἐγένετο Κωνσταντινουπόλεως καὶ γέννημα καὶ θρέμμα ἀξίαν ἀσηκρήτις· ἀλλὰ διὰ τὴν γνῶσιν καὶ τὴν τὴν αὐτοῦ χειροτονεῖται πατριάρχης Κωνσταν πόλεως. Ὅστις καὶ τὴν τῶν σεπτῶν εἰκόνων έχει νησιν ἐδογμάτισε· καὶ δι᾽ αὑτοῦ ἡ βασίλειος ἐπ καὶ ἡ Ῥωμαϊκὴ ἐξουσία πρὸς τὰς παραδίς; ἁγίων ἀποστόλων, καὶ τῶν ἑπτὰ οίκους το συνόδων ἐπανῆλθε, καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκληές - ὀρθοδόξοις συνηνώθησαν. Ζήσας δὲ οὕτως ἐπὶ καὶ τοῖς βασιλεῦσι τίμιος γενόμενος, και με ριον ἐν τῷ πέραν τοῦ στενοῦ οἰκοδομής ε πλῆθος μοναστῶν συστησάμενος, καὶ τοια ἐλεήσας, καὶ καλῶς κυβερνήσας τὴν έκειτος ἔτη εἴκοσι δύο, καὶ μῆνας δύο, ἐν εἰρήνῃ καὶ καὶ κατετέθη ἐν τῷ αὐτῷ μοναστηρίῳ. БС Μνήμη τοῦ ἁγίου Πορφυρίου ἐπισκόπου Γύζης Ὁ ἅγιος Πορφύριος ἐγένετο ἀπὸ τῆς πόλεως σαλονίκης, υἱὸς γονέων πλουσίων· καταλιπών γονεῖς, καὶ πλοῦτον, ἐπὶ βασιλείας Αρχαίας Ονωρίου, ἀπῆλθεν εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἐγένετοι Χός. Εἶτα ἐλθὼν εἰς Ἱεροσόλυμα, ἔπειθεν του καὶ Ἕλληνας προσέρχεσθαι τῷ Χριστῷ, μεταχειριζόμενος, καὶ δέρματα ῥάπτων, κα φων καὶ ἑαυτὸν καὶ τοὺς πένητας. Είτε τονεῖται πρεσβύτερος ὑπὸ Πραύλου πατρί Ιεροσολύμων. Καὶ τῶν Γαζαίων ζητησάντω χειροτονεῖται ἐπίσκοπος ὑπὸ Ἰωάννου ἀρχιτ Καισαρείας τῆς Φιλίππου. Καὶ πλεῖσθα θ ποιήσας, πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν ἐβάπτισε· καὶ πάντας τοὺς ναούς τῶν εἰδών ταστρέψας, ἐκκλησίας ἁγίων ἔκτισε, καὶ οἱ λῶς βιώσας πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησα, κληρον τὴν αἰώνιον ζωήν.

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ FEBRUARIUS. [νήμη τοῦ ὁσίου Στεφάνου τοῦ συστησαμένου τὸ γηροκομεῖον τοῦ ᾿Αρματίου. Λείπει. KZ Eodem die 214 Commemoratio sancti Stephani, qui condidit valetudinarium Armatii. Deest. Die vicesima septima νήμη Προκοπίου, καὶ Βασιλείου, τῶν ὁμολογητών, 15 Commemoratio Procopii et Basilii confessor τῶν συνάθλων, καὶ συμμαθητῶν. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Εἰονομάχου. Καταλιπόντες δὲ τὸν κόσμον, καὶ τὰ ἐν όσμῳ, ἐγένοντο μοναχοί· καὶ καλῶς ἀσκήσαντες μήτερον, ὕστερον τῆς αἱρέσεως τῆς κατὰ τῶν ἁγίων κόνων κινηθείσης, σπουδαίως αντέστησαν τοῖς εἰ ονομάχοις. Όθεν καὶ κρατηθέντες, καὶ πολλὰ τιο ωρηθέντες, οὐκ ἐνέδωκαν· ἀλλὰ τὴν ἀλήθειαν ἐκή - στον μέχρι θανάτου. Διὸ καὶ ἐξέσθη ὁ ἅγιος Βασί πος τὸ σῶμα πᾶν καὶ τὸν τράχηλον, καὶ τῇ φυλακῇ τρεδόθη. Απεκλείσθη δὲ καὶ ὁ ἅγιος Προκόπιος ῦ δὲ τυράννου τελευτήσαντος, ἀπελύθησαν· καὶ τῆς φυλακῆς ἐξελθόντες, τῆς ὁμοίας ἐπεμελοῦντο αγωγῆς, καὶ πολλοὺς πρὸς ἀρετὴν ἐπαλείφοντες, ὶ πρὸς τὴν ὀρθόδοξον πίστιν ἐπανάγοντες, ἐν διπ όροις καιροῖς, ἕκαστος πρὸς τὸν Θεὸν, ὃν ἐκ βρέως ἐπόθησαν, ἐξεδήμησαν· ἀγαθὸν ὑπόδειγμα και λιπόντες πολλοῖς τὸν ἐνάρετον βίον αὐτῶν. ΚΗ'. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νέστορος. Ο άγιος μάρτυς Νέστωρ ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιίας Δεκίου τοῦ παρανόμου καὶ ἀδικωτάτου βασι ως, καὶ Ποπλίου ἡγεμόνος ἐκ τῆς πόλεως Πέργης ς Παμφυλίας Χριστιανῶν δὲ γονέων ὑπάρχων ν, καὶ ὑπ᾽ αὐτῶν τὰ ἱερὰ γράμματα μαθών, ἐπε τόμιζε τοὺς Ἕλληνας ἐκ τῶν θείων Γραφῶν, καὶ λλους ἐπὶ τὸν Θεὸν ἐπιστρέφων ἐβάπτιζεν. Δια ηθεὶς δὲ ἐκρατήθη παρὰ τοῦ ἄρχοντος Εἰρηνάρχου, ὶ ἤχθη πρὸς τὸν ἡγεμόνα· καὶ ὁμολογήσας ἐνώπιον τοῦ τὸν Χριστὸν Θεὸν ἀληθινὸν καὶ δημιουργὸν ῦ κόσμου, πρῶτον μὲν τύπτεται ἰσχυρῶς· ἔπειτα ται· καὶ τελευταῖον, ὡς οὐκ ἐπείθετο ἀρνήσασθαι • Χριστόν, προσηλοῦται σταυρῷ. Καὶ κρεμώμενος rum, et condiscipulorum, qui una martyrium subierunt. Isti Leone Iconomacho imperatore claruerunt: qui, mundo mundanisque rebus valedicentes, monachi facti sunt: cumque prius asceticam vitam diligenter excoluissent, excitata postea adversus sacras imagines hæresi, Iconomachis fortiter sese opposuerunt. Quare comprehensi, multisque cruciatibus vexati, cum nihil de pristini animi sententia remitterent, sed usque ad extremum spiri - tum veritatem prædicarent; Basilius quidem toto corpore et collo excarnificatus, custodia traditur. in quam et sanctus Procopius detrusus est. Sed mortuo tyranno e vinculis educti, ad pristina studia rediere, multosque ad virtutem excitantes et ad orthodoxam fidem revocantes, tandem diversis temporibus ad Deum, quem ab ineunte state amaverant, migrarunt, vitam suam optimum cateris virtutum exemplum relinquentes. Die vicesima octava 216 Certamen sancti Nestoris. Sanctus martyr Nestor, Decio impio et iniquo imperatore, et Publio præfecto, Perge in Pamphylia Christianis parentibus natus, ab iis sacras litteras edoctus, Graecorum os sacra Scripture testimoniis obstruens, complures ad Deum conversos baptizavit. Quare delatus, et ab Irenarcho prætore comprehensus, præfecto sistitur: cumque coram eo Christum verum Deum, mundique opificem confessus esset, primum flagris acerbissime cæditur, deinde excarnifcatur; demum cum Christum ejurare nollet, in crucem agitur: ibique pendens, et astantes viam veritatis vitæque prasentis contemptum docens, obdormivit. δασκε τοὺς παρεστῶσας τὴν ὁδὸν τῆς ἀληθείας· καὶ οὕτω διδάσκων τοὺς παρεστώτας καταφρονεῖν τῆς παρ ύσης, ζωῆς ἐξέπνευσεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν θαλελαίου, Οὗτος ἐγένετο μὲν ἀπὸ Κιλικίας· τὴν ἀσκητικὴν πολιτείαν ἀγαπήσας, τὴν πόλιν κατέλαβε Γαβα ιν· καὶ εὑρὼν τόπον τινὰ πλησίον τῆς πόλεως, ὅστις ἱ οἰκητήριον ἦν δαιμόνων, ἐν αὐτῷ ἔκτισε μικρὰν :ἰαν· καὶ τοὺς δαίμονας ἀποδιώξας, ἐν τῇ αὐτῇ, μία τὸν Θεὸν ἐπέτευε, νηστείαις, καὶ ἀγρυπνίαις, Η ξηροκοιτίαις, καὶ κακουχίαις σαρκὸς ἑαυτὸν :αδαπανών. Ιδόντες δὲ οἱ δαίμονες τὴν ἀρετὴν οῦ, ἐπειράθησαν ἐκφοβῆσαι αὐτόν· οὐκ ηδυνή αν δὲ διὰ γὰρ προσευχῆς ἐποίει αὐτοὺς ἀφάνς, καὶ τότε ἐμάνησαν· καὶ ἤρξαντο ἀνασπᾶν τὰ ἆρα, τὰς ἐλαίας, καὶ τὰς συνᾶς, ἐπεὶ δὲ οὐδὲ εἰς PATROL. GR. CXVII. Eodem die 217 Commemoratio sancti Patris nostri Thalelæi. Iste ex Cilicia fuit: qui, asceticæ vitæ studio in urbem Gabalorum profectus in loco quodam urbi proximo, quod dæmonum habitaculum erat, cele lulam adificavit: fugatisque demonibus, Deum ibi colebat, jejuniis, vigiliis, humi cubationibus, et carnis maceratione seipsum afflictans. Videntes autem dæmones tantos illius in virtute progressus, conati sunt timorem ei injicere: sed cum operam perderent, nam oratione Thalelæi evanescere cogebantur, furore perciti, arbores, oleas, et ficus sursum trahere cœperunt. Cumque sanctus nihit hisce moveretur, nocturno tempore cum clamo™