PG 117Menologium of Basil II
Third Part
≣ Whole volume (continuous scroll)Scripture in the FathersSubject indexFull searchNotebook
Printed pages · scan text
vision-corrected · Migne scan
Index
⬅ Printed pages
Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
col. 331–332page 1 of 133
PG 117:331τοῦτο παρεκίνησαν τὸν ἅγιον, διὰ τῆς νυκτός ή φωνῶν καὶ θορύβων ἐπῆλθον αυτή. Και ἀνύσαντες, ὑπεχώρησαν· αὐτὸς δὲ ἔγκλειστοι ε ποιήσας, καὶ εἰσελθὼν ἐν αὐτῷ, τὸν ὅλον βίον διετέλεσεν. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Μνήμη τῶν ἁγίων γυναικῶν Μαράνας καὶ δι Αἱ ἅγιαι αὗται ἐγένοντο ἐκ τῆς πόλεως θ τῆς Κιλικίας. Καταλιποῦσαι δὲ καὶ γένος κ τρίδα, καὶ πλοῦτον, ἀπῆλθον πλησίον Βοριά ἔκτισεν κελλίον μικρὸν, καὶ εἰσελθοῦσα: ἴι τισαν τὴν θύραν μετὰ πηλοῦ καὶ λίθων. Καὶ θυρίδα μικρὰν, ἀφ᾿ ἧς τροφὴν μικράν κα ὀλίγον ἐλάμβανον. Καὶ ταῖς προσερχομένες γυναιξὶν συνετύγχανον, διδάσκουσαι αυτές οι τὴν ἀρετήν. Εφόρουν δὲ καὶ σίδηρα βαρέα και τοῦ σώματος. Καὶ διελέγοντο ταῖς γυναίκ ἡμέρᾳ μόνῃ τῆς Πεντηκοστῆς. Τὸν δὲ ὅλοι μα ἐν ἡσυχίᾳ διήγον. Πσθιον δὲ καὶ ἔπινη κε σαράκοντα ημέρας μίαν. Οὕτω δὲ καλώς και ρέστως βιώσασαι, ἠξιώθησαν και χαρισμένο ματουργίας· καὶ γὰρ τυφλούς ἀναβλέψει και καὶ δαιμονιῶντας ἐθεράπευσαν, και χωλος με ὀρθῶς ἐχαρίσαντο· καὶ οὕτως ἐτελειώθησε. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ Μνήμη τῆς ὁσίας Δομνίνης. Ἡ ἁγία Δομνίνα ἐγένετο ἐκ τῆς πόλεις γονέων εὐσεβῶν καί πλουσίων θυγάτης δὲ τὸν Θεὸν ἐκ βρέφους, καὶ ἐξέδωκεν ἐπι τοὺς τῆς ἀσκήσεως ἀγῶνας. Καὶ πλησία αὐτῆς μέρος τι ἐκλεξαμένη, ἐποίησε τ καλάμων· καὶ ἐν ἐκείνῃ καταμένουσα, μια νυκτὸς καὶ ἡμέρας, τὸν Θεὸν ὑπὲρ τῆς της ἐδυσώπει, ὑπὲρ τῶν ἐκκλησιῶν, ὑπὲρ τῶ βασιλέων, ὑπὲρ τοῦ στρατοῦ, ὑπὲρ τοῦ την τελευταίαν εὐχὴν ἐποιεῖτο ὑπὲρ τῆς ἰδίας της δὲ τροφὴ αὐτῆς ἦν φακὴ βεβραγμένη κα ὀλίγον ὕδωρ. Οὕτως ἀγγελικώς βιώσει τ σῶμα τοῖς πόνοις νεκρώσασα, καὶ τοῖς ἀγγέλοις συνδιαιτωμένη· καὶ πρὸ μεταστάσεως χαίρουσα, προς θ επόθησεν, ἐξεδήμησεν, ἀπολαβοῦσα τῶν αἰωίων ἀγαθῶν τὴν ἀπόλαυσιν. ΜΗΝΙ ΜΑΡΤΙΩ Ἐν τῇ πρώτῃ Αθλησις τῆς ὁσιομάρτυρος Εὐδοκίας τῆς ὁ Σαμαρειτών. Ἡ ὁσιομάρτυς τοῦ Χριστοῦ Εὐδοκία ὑπῆρ
col. 333–334page 2 of 133
PG 117:333Σαμαρείας τῆς πόλεως, ἦν δὲ ἐπὶ τῆς βασιλείας ἱανοῦ, ἐν ἀκολασία τὸ πρῶτον βιοῦσα, καὶ πολὺ ἐραστὰς τῇ εὐμορφίᾳ τοῦ προσώπου ἔχουσα, ἐν καὶ πλοῦτον συνήθροισεν ἄπειρον. ᾿Αλλ' ὕστε ὑπὸ Γερμανοῦ τινος μοναχοῦ τὸν περί μετανοίας αν διδαχθεῖσα, κατενύγη. Εἶτα καὶ ὀπτασίαν ίσα, προσῆλθε Θεοδότῳ τῷ ἐπισκόπῳ, καὶ ἐβά. θη. Ἡ δὲ ὀπτασία ἦν τοιαύτη· Εθεώρει ἄγγελον ; χειραγωγούνται αὐτὴν τρὸς τὸν οὐρανὸν, καὶ τους αγγέλους συγχαίροντας μέλανα δὲ τινα χοντα καὶ λέγοντα, ἀδικεῖσθαι μεγάλη, ότι γέ αν ἡ Εὐδοκία Χριστιανή. Διὰ τοῦτο διένειμεν τὸν ὗτον αὐτῆς τοῖς πτωχοῖς, καὶ ἐγένετο μοναχή. διαβληθεῖσα παρὰ τῶν αὐτῆς ἐραστών, παρέστη ηλιανῷ τῷ βασιλεῖ, καὶ ἑτιμωρήθη. Αλλὰ τὸν αὐτὸν τεθνηκότα διὰ προσευχῆς ἀταστήσασα, η σεν αὐτὸν πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ. Καὶ τότε μὲν λύθη. Ύστερον δὲ κρατηθεῖςα παρὰ τοῦ τῆς ας ἄρχοντος, ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Νέστορος καὶ Τριβιμαίου. ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου τοῦ δυσσεβοῦς ὑπῆρ οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες Νέστωρ καὶ Τριβίμαιος ῆς πόλεως Πέργης, χώρας τῶν Κιβυρραιωτών. εἰ δὲ χριστιανοί οντες τὸν Χριστὸν ἐκήρυττον βησίᾳ, κατεμηνύθησαν τῷ τῆς χώρας άρχοντι. δὲ εὐθὺς ἀποστείλας πλῆθος στρατιωτῶν, ἤγαγεν οὺς δεδεμένους, καὶ παρέστησε τῷ κριτηρίῳ τοῦ, προθεὶς ἐνώπιον αὐτῶν πάντα τὰ τῶν βασα ηρίων όργανα. Αλλά θεωρῶν καταφρονοῦντας τῶν ἀπειλῶν, ὁμολέγοῦντας δὲ μεγάλη φωνῇ τὸν στὸν, γυμνώσας ἔτυψεν ἀφειδώς βουνεύροις ξη Εἶτα κρεμάσας ἔξειν, ἕως ἐφάνησαν τὰ ἔντερα ων. Ἰδὼν δὲ αὐτοὺς τὴν γνώμην ἀμετάθετον πας εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, και βάτας ἀπὸ τῶν ξύλων, προσέταξε τοῖς δημίοις, αίραις τὰς τιμίας αὐτῶν κεφαλὰς ἀποστεμεῖν. οὕτως εὐχαρίστως τελειωθέντας προσελάβετο ὁ τος. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. "Αθλησις τῆς ὁσίας μάρτυρος Αντωνίνης. Αντωνίνα, ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν ἐκ τῆς πόλ ς Νικαίας, ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανου Χρι ινὴ δὲ ὑπάρχουσα, φανερὰ ἐγένετο τῷ Μαξιμιανῷ λθόντι εἰς Νίκαιαν. Καὶ παραστάσα αὐτῷ, ὡμου ησε παρρησίᾳ τὸν Χριστόν. Διὰ τοῦτο ἐβασανί καὶ κατηναγκάσθη ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χρισ ', θυσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις. ὡς δὲ οὐκ ἐπείσθη, τῇ ακή παραπέμφθη Εἶτα τῆς φυλακῆς ἐκβλη 3, καὶ καταναγκασθεῖσα τὸν Χριστὸν ἀρνήσα καὶ μὴ καταδεξαμένη, ἐκρεμάσθη, καὶ ἐξέσθη πλευράς. Ὁρῶν δὲ αὐτὴν ὁ Μαξιμιανός στηλι σαν μὲν τὴν πλάνην, κηρύττουσαν δε τὴν ἀλή , προσέταξε τοῖς δημίοις ἐκδύσαι αὐτὴν καὶ τι γυμνήν. Μελλόντων δὲ τῶν δημίων άπτεσθαι
col. 335–336page 3 of 133
PG 117:335αὐτῆς, ἦλθον ἄγγελοι φυλάττοντες μὲν αὐτῷ λάζοντες δὲ ἐκείνους. Εἶτα ἐτέθη ἐπὶ ἐσχάρες τη τωθείσης, διέμεινεν ἀδιαβής. Είτα εμβληθεία σάκκον, ἐῤῥίφη ἐν τῇ λίμνῃ τῆς Νικαίας και ή ἐτελειώθη. Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ. Η χοίμησις Παρμενᾶ τοῦ ἀποστόλου, Οὗτος ὁ ἅγιος ἀπόστολος Παρμενές, μηχα τῶν ἁγίων ἀποστόλων, τοῖς Εβδομήκοντα τη μητο. Εξελέγη δὲ σὺν τοῖς ἄλλοις ἐξ διατη προεχειρίσθη εἰς τὸ διακονεῖν ταῖς τραπέζε προσερχομένων τῷ Χριστῷ, καὶ βαπτίζει καθὼς ἐν ταῖς Πράξεσι τῶν ἁγίων ἀποστόλων ε γράφει Λουκᾶς, λέγων· Καὶ ἐξελέξαντο (βίν οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι) Στέφανον, ἄνδρα πλές στεως καὶ Πνεύματος ἁγίου, και Φίλιπα Πρόχορον, καὶ Νικάνορα, καὶ Τίμωνα, κα λαον προσήλυθον, καὶ Παρμεναν, Διατρο οὗτος ὁ Παρμενᾶς, καὶ ταῖς χρείαις καθετα μενος τῶν ἁγίων πιστῶς τε καὶ Θεοφιλάς, τ σκων καὶ τῷ Θεῷ καὶ τοῖς αὐτοῦ μαθηταῖς π στόλοις, εἶτα νοσήσας, ἐπ' ὄψεσι τῶν έτσι τελευτήσας, πρὸς Χριστόν, ὃν ἐπόθησαν, κα σεν, ἀπολαβὼν στέφανον ἄφθαρτον καὶ μει ἀθάνατον. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Κοίντου του θεωρε γοῦ. Καὶ ἡ κοίμησις τῶν ἁγίων Ανδρα Αθανασίας. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Τρικά τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Πορφυρίου Κ Θεοδωρήτου πρεσβυτέρου Αντιοχείας. Δι τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Θεοδότου έπει ρινίας. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. “Άθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ευτροπία νίκου, καὶ Βασιλίσκου. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ τῶν χρόνων Μαξιμιανή τιῶται τυγχάνοντες, συγγενεῖς τοῦ ἁγίου θα προσάγονται ὡς Χριστιανοὶ τῷ ἡγεμόνι πε ται ἰσχυρῶς. Ὅθεν οἱ μὲν τύπτοντες κι διὰ τὸ σύντονον τῆς βασάνου. Οἱ δὲ μάρτυ φανέντος αὐτοῖς τοῦ Κυρίου, καὶ τοῦ ἐγ λομάρτυρος Θεοδώρου, γεγόνασιν ὑγιεῖς. Ὁ μὼν μεταμελόμενος, ἐκολάκευεν τὸν ἅγισ νικον, μεταθέσθαι ἀπὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ δῶρα καὶ τιμὰς ὑπισχνούμενος. Ὁ δὲ γελά εχλεύασε τὴν τῶν εἰδώλων ἀσθένειαν. θ ἐπιτελουμένης, διὰ προσευχῆς τὸ ξύπνον τῆς ᾿Αρτέμιδος. Εκκαεῖσαν οὖν πίσσαν κα τον εἰς τρεῖς λέβητας ἐπέχεον ἐπὶ τοὺς ἀγ αὐτοὶ μὲν σῶοι διεφυλάχθησαν. Οἱ δὲ δήμ κάησαν. Είτα σταυροῦνται Κλεόνικος καὶ δ καὶ ἐτελεώθησαν. Ὁ δὲ Βασιλίσκος ἐν τί βληθεὶς, μετὰ χρόνον τινὰ καὶ αὐτὸς ἐτελεύτ
col. 337–338page 4 of 133
PG 117:337ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Δ' Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Γερασίμου. εράσιμος ὁ Θαυματουργὸς τὸν κόσμον καταλι , γέγονε μοναχός. Καὶ ἀπελθὼν εἰς τὴν ἐνδοτέ ἔρημον τῆς Χώρας Θηβαΐδος, ἡσύχαζεν, ἐκτελῶν τοῦ Θεοῦ προστάγματα. Τοσοῦτον δὲ τὴν πρὸς οἰκείωσιν ἐκτήσατο, ὡς φυλάξας τὸ κατ' να, καὶ καθομοίωσιν τῶν ἁγίων, ὅτι καὶ τῶν των θηρίων κατήρχε, καὶ θαύματα πολλὰ ἐποίει. ήσατο δὲ καὶ ὅπουργὸν καὶ ὄνον εἰς τὸ ὑδροφο , διὰ τὸ μακρὰν αὐτοῦ τὸ ὕδωρ ἀπέχειν. ᾿Αλλὰ λέοντι ἐκ τοῦ ὄρους κατελθόντι αὐτῷ ἐπὶ τὸ θε ευθῆναι τὸν ὀφθαλμὸν αὐτοῦ ὑπὸ ξύλου πλη α, μετὰ τὸ θεραπευθῆναι, προσέταξεν, τὸν ὄνον νομὰς ἄγειν καὶ βόσκειν. Εἵλκεν οὗ αὐτὸν ἐκ σχοινίου, καὶ ἔβοσκε. Καί ποτε κοιμωμένου τοῦ τος, διερχόμενοι ἔμποροι ἀνελάβοντο τὸν ὄνον. ὑποπτευθεὶς ὁ λέων φαγεῖν αὐτὸν, κατεδικάσθη ἐκείνου ὁδροφορεῖν. Καὶ ἐποίει οὕτως μέχρι τῆς στῆς τοῦ γέροντος. Τελευτήσαντος δὲ αὐτοῦ ἐπε ανε καὶ αὐτὸς τῷ τάφῳ αὐτοῦ. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μάρκου. άρκος ὁ ὅσιος φιλόπονος ἐν πᾶσι γενόμενος, τῇ έτῃ τῶν θείων Γραφῶν ἐπέδωκεν ἑαυτὸν, καὶ τὸ ἄκρον προῆλθεν τῆς ἀρετῆς. Σημεῖα δὲ φα οἵ τε παρ' αὐτοῦ συγγραφέντες ὠφελείας λόγοι, ἡ τῶν θαυμάτων ἐνέργεια. Ησυχάζοντι γάρ προσῆλθεν αὐτῷ ὕκινα, τὸ ἑαυτῆς τέκνον ἔχουσα Ιόν, καὶ σχήματι ταπεινῷ ὡσανεὶ ἐδέετο ἐλεῆσαι τύφλωσιν τοῦ τέκνου αὐτῆς. Ὁ δὲ γνοὺς ἔπτυ εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ, καὶ ἐποίησεν αὐτοὺς ῖς. Μετὰ ἡμέρας δὲ πάλιν ἐλθοῦσα ἡ ὕαινα, σήγαγε δέρμα κριοῦ μεγάλου τῷ ἁγίῳ, τῆς είας ἀντιμισθίαν. Ὁ δὲ οὐ πρότερον λαβεῖν κατ πτο, ἕως τὸ θηρίον υπέσχετο μηκέτι πρόβατα των βλάπτειν. Ὁ δὲ περὶ τὰ ἄλογα τοιοῦτος, απὸς ἂν ἦν πρὸς ἀνθρώπους; οὕτω γὰρ ἦν και ις, ὡς τὸν πρεσβύτερον τῆς μονῆς λέγειν, μηδέ αὐτὸν μεταδοῦναι κοινωνίας τῷ Μάρκῳ, ἀλλὰ να ἀγγέλου παρέχειν αὐτῷ ταύτην. Ἑκατὸν δὲ νων γεγονώς, ἐτελειώθη. καὶ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Παύλου, καὶ λιανῆς τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ, καὶ Στρατονίκου ἐν λεμαίδι. ΜΕΝ! ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ευλογίου. λόγιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ, μάρτυς, ἦν μὲν ἐκ τῆς νας Παλαιστίνης, υἱὸς πλουσίων γονέων, εἰδωλολα ν δέ. Αὐτὸς δὲ, πιστεύσας τῷ Χριστῷ, καὶ βα σθείς, μετὰ θάνατον τῶν γονέων αὐτοῦ, διασκορ ας τὸν πλοῦτον αὐτοῦ πολὺν ὄντα εἰς τοὺς πένη καὶ ἐκῶν διὰ Κύριον πτωχεύσας, περιήρχετο ὰ πᾶσαν πόλιν καὶ Χώραν, διδάσκων τοὺς ἀπίστους
col. 339–340page 5 of 133
PG 117:339τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ, καὶ πολλοὺς ἐξετα νο στρέφων, καὶ βαπτίζων εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πε καὶ τοῦ Υἱοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ο ποιῶν κατεμηνύθη παρὰ τῶν εἰδωλολατρών χώρας ἄρχοντι. Καὶ κρατηθείς παρέστη από έρωτηθείς ώμολόγησε παρρησια. Και όλα ετύφθη σφοδρώς βουνεύροις ξηροίς. Δε τον κάσθη ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστόν, θέσει τη εἰδώλοις. ὡς δὲ οὐκ ἐπείσθη, προστάξει από το τος, τὴν ἱερὰν αὐτοῦ κεφαλὴν ἀπετμήθη, τα αὐτῷ τῷ τόπῳ. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Γρα ἐπισκόπου Κωνσταντίας τῆς Κύπρου. Επί Ησυχίου ἀσκητοῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Τ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Κόνωνος το Ισαυρία. Ἐπὶ τῶν χρόνων τῶν ἁγίων ἀποστόλων τ ὁ ἅγιος Κόνων, ἐκ τῆς χώρας Ισαυρίας 1:1 νὸς δὲ ὢν συνεζεύχθη γυναικί· ἀλλὰ πριν τη θεῖν αὐτῇ, πείσας παρθενεύειν συνήν απ ἀδελφῇ. Ὁδηγεῖτο δὲ ὑπὸ τοῦ ἀρχιστρατήγου 19 τοῦ καὶ βαπτίσαντος αὐτὸν, καὶ τὸ τῆς ἐγες μ δος ὄνομα διδάξαντος, καὶ τῶν θείων με αὐτῷ μεταδόντος, καὶ μέχρι τέλους συνήπτης τῶν παραδόξων θαυμάτων τὴν ἐνέργειαν για το τος. Ἐβάπτισε δὲ καὶ τοὺς γονεῖς αὐτοῦ, ἔι ὁ πατὴρ αὐτοῦ Νέστωρ ὑπὲρ Χριστοῦ ἐμε ᾿Αλλὰ καὶ τοὺς ἀνθισταμένους αὐτῷ Βίκι λέγοντας μὴ εἶναι ἕτερον Θεὸν πλὴν τῶν έπεισε καὶ παρεσκεύασεν ὁμολογῆσαι με τὸν Χριστὸν, καὶ εἰπεῖν· Εἷς Θεὸς ὁ Κίνα έταξε δὲ καὶ τοὺς δαίμονας· καὶ οἱ μας τοὺς ἀγρούς· οἱ δὲ ἐνεκλείσθησαν εἰς τα κρατηθεὶς παρὰ τοῦ ἄρχοντος ἐτιμωρείται με μὼν ὁ λαὸς, ἐλυτρώσατο αὐτόν. Καὶ ζήσεις και ἐτελειώθη. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Κόνωσης τ κηπουρού. Οὗτὸς ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου ἐκ Ναζα Γαλιλαίας. Ελθὼν δὲ εἰς τὴν χώραν τῆς θε λίας, καὶ τόπον μικρὸν ἐκλαβόμενος, μετέπε εἰς κῆπον, καὶ φυτεύων λάχανα, ἐξ αὐτῶν ἐπὶ καὶ ἑαυτῷ καὶ τοῖς ξένοις πένησι τροφή. τὸν τρόπον ἁπλοῦς, ὡς καὶ τοὺς μέλλοντας τ κρατῆσαι, καὶ ἀγαγεῖν εἰς τὸν ἄρχοντα ἐπὶ τῷ τι ρηθῆναι διὰ τὸ εἶναι Χριστιανὸν, ὡς ἐν π ἀσπαζομένους ἀντασπάζεσθαι, καὶ εἰπόντας Καλεῖ σε ὁ ἡγεμὼν, ἀποκρίνασθαι, ποίαν γέρο νος ἐμοῦ χρείαν ἔχει, μάλιστα υπάρχοντος π νοῦ; Δεθεὶς οὖν καὶ ἀχθεὶς, παρέστη τῷ ἐπα καὶ προτραπεὶς θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, βαθύ στις εἶπε πρὸς τὸν ἡγεμόνα. Εἶθε, ὦ ἡγεμών, π εἶχες αρνήσασθαι τὰ εἴδωλα καὶ προσελθεί Χριστῷ. Τότε τρυπηθεὶς τοὺς ἀστραγάλους καὶσ ήλοις καθηλωθείς, καὶ τρέχειν ἔμπροσθεν άρ ἵππων ἀναγκασθεῖς, ἐτελεύτησεν.
col. 341–342page 6 of 133
PG 117:341θλησις τῶν ἁγίων με μαρτύρων τῶν ἐν Αμωρίῳ κρατηθέντων, ἐν Συρίᾳ δὲ ἀναι ντων. τῆς βασιλείας Θεοφίλου τοῦ Εικονομάχου, πρὸς Μιχαὴλ υἱοῦ Θεοδώρας τῆς ποιησάσης αθοδοξίαν, ἦσαν οὗτοι οἱ ἅγιοι, στρατηγοί και χαι ὄντες, πλούσιοι καὶ εὐγενεῖς. Κατ' ἐκεῖνον καιρὸν ἐξελθών τῆς Συρίας ὁ ἀμηρᾶς μετὰ ἐναριθμήτου κατὰ τῶν ἀνατολικῶν μερῶν τῆς τίων ἐπικρατείας, ἀπεστάλησαν παρὰ τοῦ ίως φυλάξαι τὴν πόλιν ᾿Αμορίου. Καὶ ἰδόντες ῆθος τῶν Σαρακηνῶν ἄπειρον, εἰσῆλθον ἔσω ίστρου ἀγωνιζόμενοι καρτερώς. ᾿Αλλὰ συγχω Θεοῦ τοῦ παιδεύοντος τους πταίοντας, τοῦ ου πολιορκηθέντος, τὸ μὲν ἄλλο πλῆθος ἀπο η. Αὐτοὶ δὲ δεχθέντες απήχθησαν εἰς Συρίαν, πεκλείσθησαν εἰς φυλακήν. Καὶ μετὰ τὸ πολλὰ πωρηθῆναι, ἐκβληθέντες τῆς φυλακής, ἠναγ σαν μαγαρίσαι. Καὶ μὴ πεισθέντες, ἔλαβον ισιν τοῦ ἀποκεφαλισθῆναι. Καὶ προθυμοποιή αὐτοὺς Κωνσταντῖνος, σὺν αὐτοῖς ἀπεκεφα ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. οῦ ἁγίου Παύλου τοῦ ὁμολογητοῦ τῆς Πρου σίας. τος ἐπίσκοπος ἦν τῆς ἐν Προυσιάδι ἁγίας Εκ ίας κατὰ τοὺς χρόνους τῶν δυσσεβῶν Εἰκονο υν. Καὶ ἰδὼν τοὺς ἄφρονας κατὰ τῆς τοῦ Χριστοῦ λησίας μαινομένους, καὶ πᾶσαν ἀνατρέποντας ῶν ἀκρίβειαν καὶ τὰς μορφάς, και τὰ ἐκτυπώ τῶν σεπτῶν εἰκόνων ἀφανίζοντας, καὶ ἀπα οντας μὲν αὐτὰς ἐκ τῶν ἁγίων ναών, ζωγρα τας δὲ ἀντ᾿ αὐτῶν εἴδη θηρίων, καὶ ὀρνέων, καὶ ῶν· καὶ θείων Πατέρων παραδόσεις ἀνατρεῖς, θείοις ρήμασιν, ὡς βέλεσι κατηκόντισεν, ὡς μαχητής, διωγμούς, καὶ ἐξορίας, καὶ σκληραῖς αἱρετισάμενος ὑπὲρ τῶν ἁγίων εἰκόνων, τε τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν, καὶ τῆς παν ἀχράντου αὐτοῦ Μητέρος] τῆς ἐνδόξου Δεσποί ἡμῶν Θεοτόκου καὶ ᾿Αειπαρθένου Μάριας, τῶν τῶν ἀγγέλων, καὶ πάντων τῶν ἁγίων. Ὅθεν οὺς πειρασμοὺς ἐν πολλοῖς ὑπομείνας χρόνος, έχρι τέλους καλῶς ἀνδρισάμενος, πρὸς Κύριον μησιν. εἰ μνήμη τῶν ἐν ἁγίοις Αρκαδίου καὶ Νέστο. ἐπισκόπων; Τριμηθοῦντος τῆς Κύπρου· καὶ σις τῶν ἁγίων Εὐβούλου καὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ οῦ, καὶ τοῦ ὁσίου Δομετίου· καὶ τῶν ἁγίων μαρτ αν ἑπτὰ τῶν ἐν Χερσώνι. ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Π νήμη τοῦ ὁσίου καὶ ὁμολογητοῦ Θεοφυλάκτου, Επισκόπου Νικομηδείας. εοφύλακτος, ὁ θεῖος ἱεράρχης, ὑπῆρχε μὲν ἐν ἀνατολικῶν μερῶν· εἰς Κωνσταντινούπολιν δὲ ῦν, ἐδούλευε Ταρασίῳ τῷ ἁγιωτάτῳ τότε πρωτο
col. 343–344page 7 of 133
PG 117:343Δεν ρίσθη, ἐποίησεν αὐτὸν μοναχόν, μετὰ Μιχαήλ, ὕστερον γεγονότος ἐπισκόπου Συνάδων, καὶ τὰ τῷ Πατριαρχείῳ εὐκτηρίοις ἐνέταξεν· είτε τ ἐπίσκοπον Νικομηδείας ἐχειροτόνησεν. Τει σαντος δὲ Ταρασίου, γέγονε πατριάρχης ὁ ὁ Νικηφόρος. Κρατήσαντος δὲ τῆς βασιλείας των τοῦ ᾿Αρμενίου, καὶ κατὰ τῶν ἁγίων εἰκόνων γε σαντος, παραλαβὼν ὁ ἅγιος Νικηφόρος της Θεοφύλακτον, καὶ τοὺς λοιποὺς ἐπισκόπους, ε θεν ἐν τῷ παλατίῳ, καὶ ἤλεγξε κακῶς της καὶ τὰς ἁγίας εἰκόνας ἀρνούμενον. Τότε ὁ με τριάρχης ἐξωρίσθη εἰς Θάσον τὴν νῆσον. Οι κ ποι, ἄλλος ἀλλαχοῦ· Θεοφύλακτος δὲ εἰς Σοχές ἐν ᾗ καὶ ἐτελεύτησεν. σηκρίτῃ ὑπάρχοντι. Ἐπεὶ δὲ πατριάρχης Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Αρκαδίου τοῦ Κυπρίου, ε ἄθλησις Εὐβούλου, καὶ Ἰουλιανού. Ο όσιος ᾿Αρχάδιος ὑπῆρχεν ἐκ τῆς νήσο Κύπρου, μοναχὸς ἐκ βρέφους γενόμενος, π Θεῷ διὰ πολιτείας εὐαρεστήσας. Αγωνιζόμεν τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, εἰς λοὺς ὠφελῶν, οὐ μόνον διὰ βίου καὶ ἐχεις καὶ διδασκαλίας καὶ παραινέσεως· ἐξ ὧν ἐπι Εὔβουλος, καὶ Ἰουλιανός. Οἵτινες συχνότερη αὐτὸν ἀπερχόμενοι, καὶ στηριζόμενοι της αὐτοῦ ἐπεμέλουν τῆς ἀρετῆς. Ἐπὶ δὲ τῆς τοῦ δυσσεβοῦς καὶ Παραβάτου Ἰουλιανού, και τες ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, παρρησίαν τ ἀπὸ τῆς τοῦ βασιλέως ἐξουσίας κατά τη με νῶν, καὶ βασανισθέντες ἰσχυρῶς, ἀπεκεφετε Καὶ μαθὼν ταῦτα ὁ ὅσιος ᾿Αρκάδιος, και τ μὲν, εὐχαριστήσας δὲ τῷ Θεῷ, τῷ οὔτικες σαντι, προσευχόμενος ἐν τῷ τόπῳ ἐν ότ ζετο, καὶ δάκρυσι πολλοῖς περιχεόμενος, το Καὶ ἄθλησις τῶν ἐν Χερσῶνι ἐπισκόπων ότι Εὐγενίου, ᾿Αγαθοδώρου, καὶ λοιπόν Ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανού, Ερμπί σολύμων ἐπίσκοπος ἀπέστειλεν επισκέπτης μὲν Τουρκίαν Ἐφραίμ, εἰς δὲ Χερσώνα με ἔνθα τὸν Χριστὸν κηρύττων, τυφθείς ότι Εγείρας δὲ τὸν υἱὸν τοῦ ἄρχοντος ἐκ τῶν τ πάλιν προσεκλήθη, βαπτίσας καὶ τὸν ἄρχο ἑτέρους πολλούς. Οἱ δὲ ἄπιστοι μανέντες έτο τὸν σχοινίοις ἀπὸ τῶν ποδῶν. Καί συρόμενα λεύτησεν. Μετὰ δὲ τὴν αὐτοῦ τελευτήν ϋ Εὐγένιος, Αγαθόδωρος, Καπήτων, καὶ είς ἐκήρυττον τὸν Χριστόν. Καὶ συστάντες οἱ τ ἀπέκτειναν αὐτοὺς. Μετὰ δὲ ταῦτα ἀπιπε Ἱεροσολύμων Αἰθέριος· καὶ ἰδὼν τοῦ λει ἄγριον, προσῆλθεν τῷ Μεγάλῳ Κωνσταντίν Βυζαντίῳ τότε βασιλεύοντι, καὶ στήσει καὶ ἐδιώχθησαν ἐκ τῆς Χερσώνος οἱ εἰδωλα Κτίσας δὲ ἐκκλησίας, πάλιν προσῆλθεν το εὐχαριστῶν. Καὶ ἱερὰ λαβὼν παρ' αὐτοῦ, ἐ χετο πρὸς Χερσώνα. Καὶ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαι, ρίφη εἰς τὸν Δανάπριν ποταμόν, καὶ ἐκεῖ τι
col. 345–346page 8 of 133
PG 117:345ΜΗΝΙ ΤΟ 'ΑΥΤΩ. 'Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων τῶν ἐν Σεβαστεία. Οἱ τοῦ Χριστοῦ τεσσαράκοντα μάρτυρες, ἐκ δια ρων τόπων ὑπάρχοντες, ἐν ἐπιτάγματι ἐστρατεύ το ἐπὶ τῆς βασιλείας Λικινίου. Διὰ δὲ τὸ εἶναι κιστιανοί, κρατηθέντες ὑπὸ ᾿Αγρικολάου ἡγεμόνος, ρόντος καὶ τοῦ δουκός, ἠναγκάζοντο θῦσαι τοῖς ώλοις. Καὶ μὴ πειθόμενοι, λίθοις τὰ στόματα συν οίβησαν. Εἶτα ἐν ὥρᾳ χειμερινῇ γυμνοὶ ἐπὶ τῆς μνης τῷ κρύει παγωθείσης, καὶ κρυσταλλωθείσης τεδικάσθησαν ἴστασθαι δι' ὅλης τῆς νυκτός. Ενθα ἐς λιποψυχήσαντος, καὶ πρὸς τὸ πλησίον λουτρόν αμόντος, καὶ τῇ θερμῇ διαλυθέντος, ὁ φυλάττων τοὺς καπικλάριος, ἰδὼν ἐξ οὐρανοῦ στεφάνους κατο χομένους ἐπὶ τοὺς τριάκοντα ἐννέα μάρτυρας, καὶ ο στέφανον περιτεύοντα, ὃς ἂν τοῦ διαλθυέντος, δοσάμενος προσέδραμε τοῖς ἁγίοις, καὶ ἐπίστευσε Χριστῷ. Τῷ δὲ πρωί, ὡς ἐφάνησαν οἱ μὲν θανέν ;, οἱ δὲ ἔτι ἐμπνέοντες, ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν ἀχθέντες, 1 τὰ σκέλη θλασθέντες, ἐπὶ ἁμαξῶν ἐτέθησαν, ἱ ἐββίφησαν ἐν τῷ ποταμῷ· καὶ οὕτως ἐτελείωσαν. ΜΗΝ ΤΟ ΑΥΤΟ. θλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Κοδράτου, Κυπριανοῦ, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, διωγμοῦ κινηθέντος, ντες οἱ Χριστιανοί, οἱ μὲν κρατούμενοι ἀπεσφά ντο, οἱ δὲ φεύγοντες ἐν τοῖς ὄρεσιν κατεκρύπτοντο, ς καιρού. Φυγοῦσα δὲ καὶ ἡ μήτηρ Κοδράτου ἐκ τῆς λεως ὑπάπχουσα Κορινθίων, ἀπῆλθεν εἰς τὸ ὄρος, ἱ κατεκρύπτετο. Ἐπεὶ δὲ ἦν ἔφκυος, ἐγέννησεν υἱόν, μάσασα αὐτὸν Κοδράτον. Εἶτα ὀλίγον ἐπιβιώσασα, λεύτησε, καταλιποῦσα τὸν υἱὸν βρέφος. Οστις έφετο ὑπὸ τῶν νεφῶν συνισταμένων ἐπ' αὐτὸν, καὶ τιζόντων αὐτόν. Προϊόντος δὲ τοῦ χρόνου, ἐγνώρι αὐτόν τινες ήδη νεανίσκον γενόμενον· καὶ ἀπήρ ντο πρὸς αὐτόν· ὧν ἦσαν Κυπριανός, Διονύσιος, νεκτος, Παῦλος καὶ Κρίσκης. Ερχε δὲ πάντων ὁ ιος Κοδράτος, καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς τὴν ἀλήθειαν. τὰ δέ τινα χρόνον ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρών διαβλη πες τῷ ἄρχοντι, καὶ κρατηθέντες, ἤχθησαν εἰς ρινθον· καὶ βασανισθέντες, καὶ μέχρι τέλους Χριστὸν ἀνακηρύττοντες, τὰς κεφαλὰς ἀπε ιήθησαν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Διονυσίου. ονύσιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν μὲν εἰς ὧν γνωρισάντων τὸν ἅγιον Κοδράτον, καὶ πρὸς τὸν ἀπερχομένων. Κατεμηνύθη δὲ τῷ ἄρχοντι τῆς όλεως Κορίνθου, ὅτι τὸ μὲν πρόσταγμα τῶν βασι ίων οὐ πειθαρχεῖ, καὶ τῶν μεγίστων θεῶν κατα ρονεῖ· ἕτερον δέ τινα κηρύττει Θεὸν ἐσταυρωμέ », λέγων ὅτι αὐτός ἐστιν ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν, εἰ τὴν γῆν, καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ ἐν τοῖς, ὁ καὶ μέλλων ἐλθεῖν ἐξ οὐρανοῦ μετὰ δόξης αι ζῶντας καὶ νεκρούς, καὶ ἀποδοῦναι ἑκάστῳ στὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Ὅταν κρατηθεὶς καὶ δεθεὶς
col. 347–348page 9 of 133
PG 117:347αλύσεσι, παρέστη τῷ ἄρχοντι, καὶ κατηργάζε ποτὲ μὲν κολακείαις, ποτὲ δὲ ἀπειλεῖς ἐρήμους Χριστὸν, καὶ θύσαι τοῖς εἰδώλοις. Καὶ τῆς τρει ἐνστάσεως ἐχόμενος, καὶ Χριστὸν ὁμολογία γάλη φωνῇ, ἀπεσφάγη μαχαίρα, και οτι λειώθη. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Πισίνα Καὶ οὗτος ὁ ἅγιος ἐπὶ τῆς βασιλείας ἦν πρεσβύτερος τῆς ἐν Σμύρνη ἁγίας Ἐκκλησίας. Η χων δὲ Ἰουδαίους καὶ Ἕλληνας, καὶ πείθον ἀπὸ τῶν Γραφῶν, ὅτι εἴς μόνος ἐστὶ θεὸς δι δ τὰ πάντα ποιήσας, καὶ ὁ μονογενής εται Ἰησοῦς Χριστὸς, καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, κ' τιθεὶς ἄτι πάντες οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἔτσι αὐτοῦ τιμωρηθήσονται, καὶ πυρὶ αἰωνών τ σονται, καὶ τοῦτο δῆλον ἐκ τοῦ Σοδομητικού καὶ τοῦ ἐν Σικελία ανερχομένου αυτή τῶν εἰδωλολατρῶν μετὰ καὶ ἑτέρων και Καὶ πρῶτον μὲν παρεδόθη δεδεμένος άλλας μωνι τῷ τῶν εἰδαλων ἱερεῖ, καὶ τῷ τῆς πόλεω νης ἄρχοντι. Επειτα παρ' ἐκτίνων προσέχει Χώρας ἡγεμόνι. Ο δὲ ἡγεμών ἔτυψεν αυτή καὶ ἐπὶ ξύλου κρεμάσας, λαμπάσι πυρὸς τὰς αὐτοῦ κατέφλεξεν. Εἶτα ἀπὸ τοῦ ξύλου και καὶ κάμινον ἀνάψας μεγάλην, ἐνέβαλαν τ αὐτήν. Ὁ δὲ ἅγιος ἐν αὐτῇ προσευχόμενος τ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν ἀρχιεπισκόπου Ιεροσολύμων. Σωφρόνιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ἡ ἀπὸ τῆς χώρας Φοινίκης, πόλεως δὲ Δια σεβῶν καὶ σωφρόνων γονέων υἱός. Είναι ἔμαθεν πᾶσαν Ελληνικὴν καὶ Χριστια Εἶτα τὴν μάνδραν τοῦ μεγάλου Θεούκι βεν, ἐν ᾗ πᾶσαν διῆλθε Γραφήν. Επ Αλεξάνδρειαν ἀπῆλθε, πλείονος γνώσεις διὰ δὲ τὴν γνῶσιν, καὶ τὴν ὑπερβολι ἀρετὴν ἐπίσκοπος Ιεροσολύμων γίνε έγιας πόλεως πολιορκηθείσης, πάλιν άνδρειαν πρὸς τὸν ἅγιον Ἰωάννην τὸ ἀπέρχεται, καὶ μετὰ τελευτὴν ἐκείνοι Ἱεροσόλυμα υποστρέφει, Πολλὰς δὲ βίδ ψάμενος, καὶ διαφόρους ἁγίους έγι συνθεὶς τὸ ὑπὲρ ἄνθρωπον διήγημα ὁσίας Μαρίας, καὶ καλῶς τὸ ποίμνιον Εκκλησίας χειραγωγήσας καὶ ἰθύνας, ο Κύριον, ὃν ἐπόθησεν, ἐξεδήμησεν. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν θ ὁμολογητοῦ τοῦ ἐν τῷ μεγάλη Θεοφάνης ὁ ὅσιος Πατὴρ ἡμῶν, ὑπ νέων εὐγενῶν καὶ πλουσίων. Τελευτή πατρός, ἦν ἀνατρεφόμενος παρὰ τῆς νόμενος δὲ δωδεκαετής, συνεζεύχθη γυ σας αὐτὴν διὰ τῆς διδασκαλίας αὐτο
col. 349–350page 10 of 133
PG 117:349ἱκηρεν αὐτὴν ἐν τῇ τῆς Πριγκίππου μονῇ. Αὐτὸς ἡ διανείμας τὸν πλοῦτον τοῖς πένησιν, ἀπελθὼν ἐγέ το μοναχὸς ἐν τῷ τῆς Σιγριανῆς ὄρει διακειμένῳ ναστηρίῳ. Κρατήσας δὲ βασιλείας Λέων ὁ ᾿Αρμέ κς. Εικονομάχος ὤν, ἤκουσε περὶ τῆς ἀρετῆς τοῦ του Θεοφάνους, καὶ προστείλας ἤγαγεν αὐτὸν ἐν τῇ σιλευούση, καταναγκάζων συνελθεῖν τῇ αἱρέσει τοῦ. Μὴ πείσας δὲ, πρῶτον μὲν ἀπέκλεισεν εἰς λακήν. Ἔπειτα τῆς φυλακῆς ἐκβαλών, καὶ πάλιν ταναγκάσας ἀρνήσασθαι τὴν τῶν σεπτῶν εἰκόνων οσκύνησιν, ἐπεὶ δώρα μηδέ ὅλως ἀνεχόμενον ῦτο ἀκοῦσαι, ἐξώρισεν εἰς Σαμοθράκην· ἔνθα καὶ ελθοντα τὸν ἅγιον, καὶ ὀλίγον ἐπιβιώσαντα, προσο έβετο ὁ Κύριος. ἡ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου, πάπα 'Ρώμης Επὶ τῆς Ἰουστινιανοῦ βασιλείας ὑπῆρχεν οὗτος Άγιος Γρηγόριος, μοναχὸς ἐν μοναστηρίῳ πλησίον μης· ἦν δὲ πάνυ ἐνάρετος· καταξαίρετον δὲ ήμων. Δοκιμάζων δὲ αὐτὸν ὁ Θεὸς, ἀπέστειλεν ελὖν πρὸς αὐτὸν ἐν σχήματι ναυαγήσαντος εὗρεν αὐτὸν πρόθυμον πρὸς τὸ δοῦναι· πεντ οντα γὰρ νομίσματα δέδωκε τῷ αἰτήσαντι, εἶτα καὶ τρίτον έτερα, ἕως ἐκένωσε τὸ ἐν τῇ μονῇ σι κιον τοῦ χρυσίου. Καὶ γενόμενος ἀρχιερεὺς Ρώ συνεκάλει καθ' ἡμέραν δώδεκα πτωχούς· καὶ νετο αὐτῷ μόνῳ καὶ τρισκαιδέκατος, καὶ ἐρωτή τος αὐτὸν εἰπεῖν τὸ αὐτοῦ ὄνομα, ἤκουσεν, ὅτι ιαστόν· καὶ οὕτως ἐσιώπησεν συννοήσας, ὅτι ὅλος Θεοῦ ἐστιν. Γενόμενος δὲ πάσης παιδείας ( Γραφῆς ἔμπειρος, πολλὰ συγγράμματα κατα ιπεν ὑπαγορευθέντα μὲν Ῥωμαϊστί, ἑρμηνευ * δὲ Ἑλληνιστί. Ζήσας δὲ οὕτως, καὶ θαύματα δρα ἔργασάμενος, ἐν εἰρήνῃ προς Κύριον ἐξεδή Υ. Κ ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Σ΄ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αλεξάνδρου. λεξανδρος ὁ ἅγιος καὶ ἔνδοξος μάρτυς τοῦ Χρισ ί, ἐν τοῖς καιροῖς τοῦ διωγμοῦ, καὶ ἐν τῷ σκότει πλάνης τῶν εἰδωλολατρών, ώσπερ πολύφωτος ~ὰρ ἐν εὐσεβείς διέλαμπεν ἐν Πύδνῃ τῇ πόλει, μανίαν τῶν δυσσεβών διελέγχων, καὶ τὸν Χρισ φανερῶς κηρύττων, καὶ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων τρέφων πρὸς αὐτὸν καὶ βαπτίζων. Οὕτω δὲ όν, εἰς ὀργὴν ἐκίνησε. καθ' ἑαυτοῦ τοὺς εἰδω Στρας τὴν παρρησίαν αὐτοῦ καὶ τὸ ἰσχυρὸν το λόγου μὴ ὑπομείναντας. Ὅθεν ἐπισυναχθέντες αὐτοῦ, καὶ κρατήσαντες αὐτόν, ἐτιμωρήσαντο ιρῶς, καὶ ἔτυψαν αὐτὸν ἀφειδώς, καταναγκάσανο τ' αὐτὸν θύσαι τοῖς ἀνοήτοις θεοῖς. ὡς δὲ οὐκ ἔπει κατεδίκασαν αὐτὸν ἀποκεφαλισθῆναι. Καὶ κ εὐχαριστῶν τῷ Θεῷ, τὴν κεφαλὴν ἐκτμηθεῖς, είδωκε τὴν μακαρίαν αὐτοῦ ψυχὴν τῷ Θεῷ. Τὸ μιον αὐτοῦ λείψανον ἑλόμενοί τινες τῶν εὐλαβῶν ματιανῶν καὶ περιστείλαντος θαψαν.
col. 351–352page 11 of 133
PG 117:351Καὶ ἄθλησις τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Σαβίνου, Σαβίνος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχε ἀ ή χώρας Αιγύπτου· διὰ δὲ τὴν ἐπικειμένην έντ τοῦ διωγμοῦ καταλιπὼν τὸν κόσμον, ἀνεχώρια καὶ ἐξελθὼν ἔξω τῆς πόλεως κατελύπτετο ἐν ότι ματι μικρῷ. Πολλῶν δὲ κρατουμένων Χριτον ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, ἐζητεῖτο καὶ ὁ Σιβίσκου μὴ εὐρισκόμενος, ἐλύπει τοὺς ἀπίστους. Τότε εν ελθὼν εἰς πτωχὸς, ὁ πρὸς αὐτὸν ἀπερχόμενος, κ δ λαμβάνων τροφήν, εἶπε τοῖς εἰδωλολάτραι δίδοτε, κἀγὼ ὑποδείξω ὑμῖν ὅν ζητεῖτε Σαβίνα δὲ ἔδωκαν αὐτῷ νομίσματα δύο. Καὶ ἀκολογια τες αὐτῷ καὶ ἐπιστάντες τῷ οἰκήματι, έκριν τὸν Σαβίνον; καὶ δήσαντες ἤγαγον πρὸς τὸν ἔργα Καὶ εἶπε πσὸς αὐτὸν ὁ ἄρχων· Διά τί, καταρχή τοῦ προστάγματος τῶν βασιλέων, καὶ τῶν μετ θεῶν, ἕτερον θεὸν κηρύττεις ἀγνώριστον; Ὁ κ πῶν, ὅτι Μᾶλλον ἂν ἐγὼ κηρύττω Θεόν, οφείλες τ σὺ γνωρίσαι, καὶ πιστεῦσαι αὐτῷ· τιμητή ἐῤῥίφη ἐν τῷ ποταμῷ, καὶ ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΔ΄ Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμων Εύσχήμονος, επ που Λαμψάκου. Εὐσχήμων ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν καὶ όμως τὴς τοῦ Χριστοῦ, ἐκ βρέφους καλῶς καὶ ἱκα αὐξηθείς, φίλος γέγονε τοῦ Χριστοῦ· καὶ εἰς τὰ τέλειον φθάσας, ναὸς ὑπῆρξε τοῦ πανηγίου Παπ τος, τὸν ἀγγελικὸν βίον ἐλόμενος· καὶ τὴν κα ξον πίστιν ἐρατισάμενος. ᾿Αλλὰ καὶ εἰς τήν χιερωσύνης ὕψος ἀνελθών, χάριτος ἐπληρ ματικῆς. Καὶ ζήλῳ θείῳ πυρωθείς, τὴν ἐπ νομάχων κατέλυσεν αἵρεσιν. Εποίησε δει ματα πολλὰ καὶ παράδοξα. Τεθνικός μα βασταζόμενον ὑπὸ τῆς μητρὸς καὶ κλαις ξάμενος τῷ Θεῷ, πρὸς ζωὴν ἐπανήγαγε τι ρίοις ἀγρίοις φοβερός γέγονε. Προστάξει με α αὐτὰ ἀπεδιώκε τοὺς ἀγροὺς καταβλάπτοντα πε λακῇ δὲ παραδοθεὶς παρὰ τοῦ κρατοῦντος είχε βασιλέως, ὡς προσκυνητὴς τῶν ἁγίων εἰκόνων, τε κυνητὰς τῆς ὀρθοδόξου πίστεως τοὺς αὐτὸν τις τοντας τῇ παρ' αὐτοῦ διδασκαλίας πεποίητα ἐξορίαν δὲ ἀποσταλεὶς ἐτελειώθη. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Σατύρων, ο τουρίλου, Ρευκάτου, Περπατούας, καὶ Φιλμ ἐν τῇ Ῥώμῃ μαρτυρησάντων. Καὶ ᾿Αλεξάνδρω ἐν Πύδνη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτυρών Τιμολάου, Αγία καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς. Οὗτοι οἱ ἅγιοι καὶ πολύαθλοι τοῦ Χριστοῦ με τυρες ὑπῆρχαν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλικ μὲν 'Αγάπιος ἀπὸ Γάζης τῆς πόλεως· ὁ δὲ τα λαος ἐκ τοῦ Εὐξίνου Πόντου Διονύσιος δε η ἕτερος Διονύσιος ἐκ Τριπόλεως τῆς Φοινίκης Μ μυλος δὲ ἦν ὑποδιάκονος τῆς Διαστολικών Εκαλης Πλησίον δὲ καὶ οἱ δύο Αλέξανδρος από Αίγύπα
col. 353–354page 12 of 133
PG 117:353τίνες, διωγμοῦ ὄντος, διὰ τὸν πρὸς Χριστὸν πό ν δήσαντες τὰς ἑαυτῶν χεῖρας, αυτόματοι προσ θαν τῷ τότε βασανίζοντι Χριστιανούς ηγεμόνι 5 Καισαρέων πόλεως. Καὶ σταθέντες ἔμπροσθεν τοῦ, Χριστιανοὺς ἑαυτοὺς ὡμολόγησαν. Ὁ δὲ γεμών, πλεῖστα τούτους παρακαλέσας, καὶ ἀναγ ἴσας θύσαι, καὶ δῶρα καὶ τιμὰς αὐτοῖς δοῦναι ιοσχόμενος ὑπακούσασι, καὶ πρὸς τὸ ἑαυτοῦ θέλημα. θεῖν πείσαι μὴ δυνηθείς, ἐτιμωρήσατο ἰσχυρῶς, εἰ μετὰ τὰς τιμωρίας, ξίφει τούτων ἀποτέμνει τὰς φαλὰς, καὶ οὕτω παρέδωκαν τὰς ἁγίας ψυχὰς αὐτ ἐν τῷ Κυρίῳ. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Νικάνδρου Νίκανδρος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν καὶ αὐ ς ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ. Εἶχε δὲ ἔργον ιπαντὸς τὸ ἐπισκέπτεσθαι τοὺς ἐν φυλακαῖς ἁγίους, ? θεραπεύειν, καὶ ἐπιχορηγεῖν αὐτοῖς τὴν ἀναγ αν τροφήν ἔτι δὲ καὶ θάπτειν τὰ λείψανα απο ν. Ἰδὼν οὖν καὶ τούτων τῶν ἁγίων τὰ λείψανα ἡιμμένα οὕτω καὶ ἀνεπιμέλητα, ἐπεὶ ἐν ἡμέρᾳ ἐτόλμα προσεγγίσαι αὐτοῖς, ἵνα μὴ καὶ αὐτὸς ατηθῇ, ἐν νυκτὶ ἀπελθών, ἀνεῖλεν αὐτὰ ἕν καθ' καὶ κατέθετο ἐν ἑνὶ τόπῳ. Θεαθεὶς οὖν ὑπὸ τι ; τῶν εἰδωλολατρῶν, διεβλήθη τῷ ἄρχοντι. ἰ κρατηθεὶς εὐθὺς, ἐτιμωρεῖτο, καὶ Χριστὸν νεῖσθαι ἠναγκάζετο. Ὁ δὲ πρὸς τὸ μὴ ἀρνήσα κι αὐτὸν, καὶ Θεὸν μᾶλλον ἐκήρυττεν ἀληθινὸν, καὶ μιουργὸν τοῦ παντός. Ὅθεν εἰς ὀργὴν κινήσας ἄρχοντα, τὴν διὰ ξίφους δέχεται τελευτὴν, καὶ τω τελειωθείς, ἀπέλαβε στέφανον αἰώνιον, καὶ ὴν μακαρίαν καὶ ἀτελεύτητον. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Νικάνδρου. Καὶ ήμη τοῦ ὁσίου Ἰωάννου τοῦ ἐν Ῥουφινιαναῖς. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. 'Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἰουλιανοῦ τοῦ ἐν Κιλικία. Ιουλιανὸς, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν ἐκ τῆς αζάρβου πόλεως, υἱὸς βουλευτοῦ τινος Ἕλληνος, τέρα ἔχων Χριστιανήν· ἥτις καὶ ἐδίδαξεν αὐτὸν ἱερὰ Γράμματα, Καὶ μετὰ τὸ γενέσθαι δέκα καὶ τῶ ἐτῶν, προσήχθη ἐν Αἰγαῖς τῇ πόλει Μαρκιανῷ ἡγεμόνι παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν. Καὶ ἀναγκα εἰς θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, οὐκ ἐπείσθη. Διὸ ἀνοίξαν οι δήμιοι μετὰ βίας τὸ στόμα αὐτοῦ, ἐγχέουσιν νον καὶ κρέας τῶν εἰδωλοθύτων. Εἶτα ἐμβάλλεται ; φυλακὴν, καὶ ἄγεται ἡ μήτηρ αὐτοῦ. Καὶ ἐρωτη. ἴσα περὶ αὐτοῦ, ᾐτήσατο τὸν υἱὸν αὐτῆς δοθῆναι τῇ ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας, πρὸς τὸ βουλεύσασθαι μετ' τοῦ. Καὶ τούτου γενομένου, πάλιν ἄγονται εἰς τασιν, καὶ εἶπον μὴ ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν. θεν τὴν μὲν μητέρα αὐτοῦ ἀπέλυσαν διατεμόντες 5 πτέρνας αὐτῆς· τὸν δὲ ἅγιος Ἰουλιανὸν ἐμβάλ ντες εἰς σάκκον γέμοντα ἑρπετών ιοβόλων, καὶ μμου, ἔξιψαν ἐν τῇ θαλάσση. Εξεῤῥίφη δὲ τὸ ψανον αὐτοῦ ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ· καὶ ἐτάφη παρὰ ναικὸς χήρας τινὸς εὐλαβοῦς.
col. 355–356page 13 of 133
PG 117:355Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Αριστοβούνι, ἑνὸς τῶν Ο'. 'Αριστόβουλος, ὁ θεῖος ἀπόστολος τοῦ Χριστο ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα μαθητῶν. Καὶ τὴν ἔνδοξον καὶ σωτήριον ἀνάληψιν τοῦ μεγάλο Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἐχολεί τῷ ἁγίῳ ἀποστόλῳ Παύλῳ, τῷ μεγάλῳ διδασκάλη της οἰκουμένης, εἰς πᾶσαν πόλιν διακονούμενος, τ δουλεύων αὐτῷ, ὡς γνήσιος καὶ πιστὸς μας Ἐπεὶ δὲ εἰς πᾶσαν χώραν χειροτονῶν ἀπιστία επισκόπους, ἐπὶ τῷ διδάσκειν τὴν ἀληθινὴν κτι καὶ κηρύττειν τὸν Χριστόν, χειροτονήσεις καὶ ετα ἔπεμψεν εἰς τὴν χώραν τῶν Βρετανών, κτίσα ὑπαρχόντων, καὶ ἀγρίων, καὶ ἡμῶν ἀνθρώπω Αλλ᾿ ὅμως ἀπελθὼν, καὶ τὸν Χριστὸν κηρίσω καὶ ποτὲ μὲν τυπτόμενος, ποτὲ δὲ κατὰ τὰς μας συρόμενος, ἄλλοτε δὲ χλευαζόμενος, πολλούς και προσελθεῖν τῷ Χριστῷ, καὶ βαπτισθῆναι. Όψε ἐκκλησίαν συστησάμενος, καὶ πρεσβυτέρους, κ διακόνους ἐν αὐτῇ καταστήσας, ἐτελειώθη. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μενίτου, τ Ῥωμανοῦ. Ὁ μὲν ἅγιος Μένιγνος ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς Σ λείας· Δεκίου, ἐκ τῆς πόλεως Παρίου. Εναφείς δι καὶ τοῦ ἐργοχείρου αὐτοῦ τροφὰς ποριζόμενος, εν τοῖς διὰ τὸν διωγμὸν εἰς φυλακὰς ἀποκαλεισμ Χριστιανοῖς. Ἐπεθύμει δε καὶ αὐτὸς μαρτυρία Χρίστοῦ, καὶ παρεκάλει ὑπὲρ τούτου. Διὸ καὶ τὰ αὐτῷ φωνὴ λέγουσα· Μένιγνε, ἐλθὲ πρὸς με εὑρήσεις χάριν ἐνώπιόν μου. Παραστάς οτι τα ζοντι, καὶ Χριστιανὸν ἑαυτὸν ὁμολογήσεις, ἐν Καὶ μαχαίρᾳ κοπεὶς τοὺς δακτύλους τῶν με τῶν ποδῶν, ἀπεκεφαλίσθη. Τὸ δὲ τίμιον ε. ψανον ταφὲν ἐν τῇ πόλει, παρέχει δάματα πο πιστοῖς μέχρι τῆς σήμερον. Ὁ δὲ Ῥωμανός νος ὢν τῆς ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης 'Επε καὶ τὸν λαὸν διδάσκων τὴν εἰς Χριστὸν πίστη, τ τήθη, καὶ πολλὰ βασανισθεὶς, κατ᾿ αὐτὴν τὴν ἐκ τὸ διὰ ξίφους ἐδέξατο τέλος. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πάπα, πι ἁγίας μάρτυρος Εὐφρασίας. Καὶ μνήμη του κ Αλεξάνδρου, πάπα Ρώμης· καὶ τῶν ἁγίων ἵν μου καὶ θάλλου, ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ἁγίου Αλεξίου τοῦ ἀνθρώπου του Θεοῦ. Οὗτος ἦν ἀπὸ τῆς Ῥώμης, υιός Εύφημα πατρικίου, ὃς καὶ πρὸς γάμον ἐξέδωκεν αὐτή. γάμου δὲ γενομένου, κατὰ τὸν καιρὸν, καθ' δι τῇ νύμφη προσομιλῆσαι, δοὺς αὐτῇ τὸν ἀρεύν δακτύλιον, ἐξῆλθε τοῦ οἴκου, καὶ τὴν πόλιν τὰ καταλαβών, προσέμεινε τῇ ἐκκλησίᾳ ἔτη δέκα ὀκτώ. Γνωσθεὶς δὲ διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ, ὑπεχώ καὶ πάλιν ἀπῆλθεν εἰς Ῥώμην καὶ κατέλαβε ἴδιον οἶκον, καὶ ἀγνοηθείς τῷ πυλώνι πρόκειτ ρει, βλέπων τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, έχει μενος ὑπὸ τῶν δούλων αὐτοῦ, καίτοι τῶν γονέων,
col. 357–358page 14 of 133
PG 117:357ῆς σώφρονος αὐτοῦ γυναικὸς λυπουμένων και λαιόντων διαπαντὸς περὶ αὐτοῦ. Τῆς δὲ τελευτῆς ὑτοῦ προσεγγισάσης, ζητήσας χάρτην, ἔγραψε τὰ περὶ αὐτοῦ πάντα, καὶ κατεῖχεν ἐν τῇ χειρὶ μετὰ ελευτήν· ἦν ὁ βασιλεὺς Ονώριος λαβών, ἀνέγνω εἰς δ πήκοον πάντων. Τότε ἐγνώσθη τὸ κατ' αὐτόν. Καὶ ὕτως ἐτάφη τὸ ἅγιον αὐτοῦ λείψανον ἐν τῷ ναῷ τοῦ Αγίου ἀποστόλου Πέτρου. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μαρίνου. Μαρίνος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, Χριστιανὸς ὢν, αὶ ὁρῶν τοὺς εἰδωλολάτρας θύοντας, οὐ μόνον ἄλογα ώα, τετράποδα, καὶ πετεινὰ, ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπους, ήλωσε· καὶ ἑορτῆς γενομένης τοῖς ἀψύχοις εἰδώς οις, δραμὼν κατέστρεψε τον βωμὸν, καὶ τὰ θύματα ιτεπάτησεν, τοὺς τε δυσεβεῖς ἱερεῖς τῶν εἰδώλων θύβρισε, καὶ ἑαυτὸν Χριστιανόν ώμολόγησεν, πὼν ὅτι, Πιστεύω εἰς Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ αν μονογενῆ, τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν, καὶ τὴν ν, τὴν θάλασσαν, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς. Τότε γισθέντες οἱ εἰδωλολάτραι, ἐκράτησαν αὐτὸν, καὶ νῶτον μὲν ἐτιμωρήσαντο, ὁ μὲν ῥοπάλῳ τύπτων, δὲ λίθῳ συντρίβων τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ τοὺς ὀδόν ις, ἄλλος σύρων ἐκ τῶν τριχών. Έπειτα δήσαντες τὸν, παρέδωκαν τῷ τῆς χώρας ἐκείνης ἄρχοντι 2 ὑπ' ἐκείνου τυφθεὶς ἀνηλεώς βουνεύροις ξηροῖς, τα κρεμασθεὶς καὶ ξεσθεὶς τὰς πλευράς, τέλος ξίφει ν κεφαλὴν ἀπετυήθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Κυρίλλου Ιεροσολύμων. Οὗτος ὑπῆρχεν υἱὸς γονέων εὐσεβῶν ἐπὶ τῆς βα ιείας Κωνσταντίου. Ἐπεὶ δὲ ὁ τῶν Ἱεροσολύμων σκοπος Μάξιμος τέλει βίου ἐχρήσατο, οὗτος ἀντ᾽ είνου τῆς ἐπισκοπικῆς χάριτος ἠξιώθη, τῶν ἀπο ὑλικῶν δογμάτων προθύμως υπερμαχῶν. ᾿Ακά. ς δὲ 'Αρειανὸς ὢν, καὶ τὸν ἐν Καισαρείᾳ τῆς λαιστίνης θρόνον ἐπέχων, καὶ ὑπὸ τῆς ἐν Σαρδικῇ όδου καθαιρεθείς, ἐπεὶ γνώριμος ἦν τῷ βασιλεῖ, ῖθεν ἔχων τὴν ἐξουσίαν, τὸν Κύριλλον του θρόνου Κλεῖν. Ὁ δὲ εἰς Ταρσὸν ἀπελθὼν τῷ θαυμασίῳ ἦν Σιλβανῷ. Καὶ εἰς Σελεύκειαν συγκροτηθείσης όδου, πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐξέδραμεν δ έκιος, καὶ ἔκεισε τὸν βασιλέα ὑπερορία καταδι και Κύριλλον. Μετὰ δὲ τελευτὴν Κωνσταντίου, τῆς πλείας κρατήσας Ιουλιανός, θέλων ἐπισπάσασθαι σας εἰς εὔνοιαν, ἐῤῥύσατο μετὰ πάντων καὶ τὸν ριλλον, καὶ τῷ ἰδίῳ θρόνῳ κατέστησεν. Και ς οὖν τὸ ποίμνιον ιθύνας, προς Κύριον ἐξεδή Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων ἑπτὰ γυναικῶν τῶν ἐν Αμισῷ. Επὶ τῆς βασιλείας τοῦ δυσσεβοῦς Μαξιμιανοῦ, γμοῦ κινηθέντος μεγάλου, πᾶσα ἡλικία τῶν ρώπων τῶν ὁμολογούντων τὸν Χριστὸν, διὰ βα ων διαφόρων καὶ ποικίλων θανάτων ἐξεκόπτετο. εἰ οὖν καὶ ἐν 'Αμισῷ τῇ πόλει πᾶς ὁ τὸν Χριστὸν κηρύττων ὑπὸ τοῦ ἄρχοντος τῆς αὐτῆς πόλεως,
col. 359–360page 15 of 133
PG 117:359εἰδωλολάτρου ὄντος, ἐφονεύετο, ἑπτὰ γυναίκει να στιαναὶ ζηλώσασαι, έστησαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ, κ Χριστιανὰς ἑαυτὰς ὡμολόγησαν, αὐτὸν τε ἔλεγε παῤῥησίᾳ ὡμὸν καὶ ἄδικον ἀποκαλέσασαι, καὶ ἐχει τῆς ἀληθείας. Ταῦτα εἰποῦσαι, καὶ εἰς ὀργήν και σασαι αὐτὸν, πρῶτον μὲν ἐκτεθεῖσαι, έτος τ μετὰ ῥαβδίων. Επειτα τοὺς μαστούς ξίφει ἐξαιτ σαν. Καὶ τρίτον κρεμασθεῖσαι ἐξέσθησαν το πόσο ἕως ἐφάνησαν τὰ ἔντερα αὐτῶν. Καὶ τελευταία κάμινον πυρὸς μεγάλην ἰσχυρῶς ἐκκαιεῖσεν ἐχει θεῖσαι, ἐν αὐτῇ ψάλλουσαι καὶ προσευχόμενα Θεῷ, παρέδωκαν τὰς ἑαυτῶν ψυχάς. ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΙΘ' Αθλησις τῶν ἁγίων Πατέρων των αναφηλίο ὑπὸ τῶν Αἰθιόπων ἐν τῇ μονῇ τοῦ λη Σάβα. Οὗτοι οἱ ἅγιοι Πατέρες ἐκ διαφόρων τύπων ο αχθέντες, καὶ τῇ μονῇ τοῦ Αγίου Σάβα εζόμενοι, ἐν ἀσκήσει καὶ καλῇ πολιτείς την κ ἐθεράπευον. 'Αλλ' ὁ βασκαίνων, καὶ φθονών εις τ τῶν ἀνθρώπων διάβολος, καὶ μάλιστα τοῖς ἐνα ἐξήγειρεν ἐπ' αὐτοὺς τοὺς ἀθέους Αἰθίοπας, είτε τας πλούτου περιουσίαν εὐρεῖν. ὡς δὲ ἀτελφής οὐδὲν εὗρον, τὸν θυμὸν αὐτῶν ἐξέχεον ἐπ' τ τοὺς μὲν ἀποκεφαλίσαντες, τοὺς δὲ διχοτομία τῶν δὲ χεῖρας, τῶν δὲ πόδες ἀποκόψαντες, επ κατακεντήσαντες, καὶ τὰ ἔντερα αὐτῶν ἀρ καὶ διαφόρως ἀνελόντες. Καὶ οὕτω συνήθως ριστοῦντες, καὶ προσευχόμενοι, παρέδωσαν τ καρίας αὑτῶν ψυχὰς τῷ Κυρίῳ, ἀπολεῖν αἰώνιον ζωήν τῆς τῶν οὐρανῶν βασιλεία τούς τε μακροὺς τῆς ἀσκήσεως ἀγώνες μαρτύριον τῆς ἐπιπόνου ἀθλήσεως προς τ έμειναν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῆς ἁγίας Φωτεινῆς, τῆς καὶ πα τιδος, καὶ τῶν σὺν αὐτῇ. Ἡ ἁγία Φωτεινή, ἡ καὶ Σαμαρείτις, ξτινικά ( ριος ἐπὶ τῇ πηγῇ συνέτυχεν, ἦν ἐν τοῖς χρόνοις κα νος. Μετὰ δὲ τὸ τέλος τῶν ἁγίων ἀποστόλων Πεν καὶ Παύλου, ὑπῆρχε σὺν τῷ υἱῷ αὐτῆς Ἰω Καρθαγένη πόλει τῆς ᾿Αφρικής, κηρύττωσα Χριστόν. Ὁ δὲ υἱὸς αὐτῆς Βίκτωρ κατὰ τῶν ρων ἀνδραγαθήσας, γέγονε στρατηλάτης και τ ετάγη τοὺς ἐν Γαλιλαία Χριστιανούς φονεύειν. Τ δὲ οὐκ ἐφόνευεν, ἀλλ᾽ ἔδίδασκε μᾶλλον πάντα τα Χριστοῦ, καὶ Σεβαστιανὸν πείσας πιστεῦσαι Χρ παρασταλείς ἤχθη δέσμιος μετὰ τῶν λοιπῶν, παρέστη τῷ βασιλεῖ. Ὁ δὲ τῶν μὲν τοὺς ὁπλεὺς ἐξώρυξε, τοὺς δὲ εἰς φυλακὴν ἐνέβαλεν, άλλος ξύλων ἐκρέμασε· τῶν δὲ τὸ δέρμα ἐξίδεψε, τ τὰ αἰδοῖα ἀπέκοψε την Φωτίδα δέ, δύο δένει νας, προσέδησε, καὶ ἀπολύσας αὐτὰ διέσχισε με Οἱ δὲ λοιποὶ ἀπεκεφαλίσθησαν. 'Η δὲ Φοντεινε φυλακῇ ἐτελειώθη.
col. 361–362page 16 of 133
PG 117:361Η μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Θωμά πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Θωμᾶς ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν, διὰ τὴν ὑπερ λλουσαν αὐτοῦ ἀρετὴν, καὶ τὴν ἄκραν σύνεσιν καὶ έβειαν, διάκονος προχειρίζεται της μεγάλης κλησίας, καὶ σακελλάριος, ὑπὸ τοῦ ὁσίου Πατρός τῶν καὶ ἐν θαύμασι μεγίστου Ιωάννου τοῦ ἐπικα υμένου Νηστευτοῦ, ἐπὶ τῆς βασιλείας τοῦ ἀοιδί του καὶ μακαρίου Μαυρικίου. Καὶ μετὰ τελευτὴν τοῦ τε τοῦ Ἰωάννου, καὶ τοῦ μετ' αὐτὸν ἐπισκοπία ντος Κυριακού, προχειρίζεται πατριάρχης Κων αντινουπόλεως, καὶ ἐπεσκέπησεν ἔτη τρία, μήνας οι πολλὰ κατὰ τῶν αἱρέσεων ἀγωνισάμενος, καὶ ὺς αἱρετικοὺς καταισχύνας, καὶ τὰ ὀρθόδοξα δόγ τα κρατύνας, καὶ τὸ ποίμνιον ποιμένας καλῶς, Η θεαρέστως, καὶ τοῖς εὐσεβέσι βασιλεῦσι καλῶς δάξας, καὶ τῇ ἐσυγκλήτῳ, καὶ παντὶ τῷ ἱερατικῷ γματι καταφανείς, αἰδέσιμος, μετὰ ταῦτα ἀρξω (σας, πρὸς οὐρανοὺς ἀνέδραμε χαίρων, ὡς εἰκὸς, ἀγαλλιώμενος. ΜΗΝΙ' ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑ ήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Βενεδίκτου ἀρχιμανδρίτου Ῥώμης. Οὗτος ὑπῆρχεν ἐκ τῆς Ῥωμαίων πόλεως, Εύλο μένος ὀνομαζόμενος. Μικρὸς δὲ ὤν, καταλιπών ἱ οἰκίαν, καὶ γονεῖς, ἐξῆλθεν εἰς ἔρημον τόπον τὰ τῆς ἀνατρεφούσης αὐτὸν γραὸς, καὶ ἡσύχασε, ἱ εὐχόμενος ἔλαβε χαρίσματα ἰαμάτων ἀπὸ τοῦ οῦ. Πρῶτον μὲν γὰρ ἡγούμενος γενόμενος τῇ ρακλήσει τῶν μοναχῶν, καὶ διὰ τὴν ἀκρίβειαν ς ἐγκρατείας μισηθείς παρ' αὐτῶν, ἐπεβουλεύθη λητηρίῳ φαρμάκῳ. Καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον ἐσφρά εν, καὶ διελύθη ὡς ἅλας ἡ βελος. Έπειτα καὶ λα θαύματα πλεῖστα ἐποίησε. Μέλλοντος δὲ πρὸς ριον ἐκδημεῖν, μοναχοί τινες δύο εὐλαβεῖς ἔδοξαν θ᾽ ὕπνους ἰδεῖν ὁδὸν πρὸς οὐρανὸν ἀπὸ γῆς ἀνα ρουσαν, υπεστρωμένην ιματίοις πολυτελέσι, καὶ μπάδας ἀναπτομένας ἑκατέρωθεν τῆς ὁδοῦ. Καὶ ωτήσαντες, τίνος ἐστὶν ἡ ὁδὸς, ἤκουσαν παρὰ κοφόρου ἀνδρὸς, ὅτι αὕτη ἐστὶν ἡ ὁδὸς Βενεδίκ ο τοῦ εὐλογημένου. Καὶ οὕτω τελειωθεὶς ἀνῆλθεν οὐρανούς. ἱ μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰακώβου τοῦ Νέου ἐπισκόπου γεγονότος. Ἰάκωβος ὁ ὅσιος, ἐξ ἀπαλῶν ὀνύχων τὸν άσκη κὸν ἑλόμενος βίον, καὶ μοναχὸς γενόμενος, καὶ στείᾳ καὶ ἀγρυπνίᾳ, καὶ τῇ λοιπῇ κακοπαθείᾳ, τε μελέτῃ τῶν θείων Γραφῶν, καὶ ταῖς συχναῖς νὸς Θεὸν εὐχαῖς πρότερον ἑαυτὴν ἐκκαθάρας. Μετὰ ῦτα τοῦ ἐπισκοπικοῦ ἀξιώματος ἀξιοῦται. Επι ἐν χρόνων δὲ τῶν δυσσεβῶν Εἰκονομάχων, κατα γκασθεὶς ὑπ᾽ ἐκείνων πλεῖστα, τὴν τῶν ἁγίων σεπτῶν εἰκόνων ἀρνήσασθαι προσκύνησιν, καὶ ἡ πεισθεὶς, πολλούς πειρασμούς ὑπέμεινε, καὶ ορίας ἀνδικάστους ὑπέστη, καὶ λιμόν, καὶ δίψαν, ἱ έτερα πλείονα, ἅπερ εἰς αὐτὸν οἱ δυσσεβεῖς ἐπε ουν, ἐκαρτέρησεν. Εἶτα ἐν αὐταῖς πολλαῖς βασά
col. 363–364page 17 of 133
PG 117:363νοις, καὶ τοῖς διαφόροις πειρασμοῖς, την μετ αὐτοῦ ψυχὴν εἰς χεῖρας παρέθετο τοῦ Θεοῦ, κ μέχρι θανάτου προθύμως ἀγωνισάμενος, ε λείαν ἔλαβεν οὐρανῶν σὺν αὐτῷ ἀγαλλκόμενα αἰῶνας. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Βηρύλλου ἐπικές Κατάνης. Βήρυλλος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ὑπῆρχε Αντιοχείας τῆς Συρίας. Γεγονὼς δὲ μαθητής ἁγίου Πέτρου ἀποστόλου, παρ᾽ αὐτοῦ χειροτική ἐπίσκοπος Κατάνης τῆς ἐν Σικελία. Όπως τα ποιμάνας τὸ ποίμνιον, καὶ ἐπὶ νομὰς ὁδηγήσει κ τηρίας, καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων πρὸς της η Χριστοῦ πίστιν ἀγαγών, ἠξιώθη καὶ θαυμάτων, γιστων· ἐξ ὧν ἐνὸς ἀναγκαῖον ἐπιμνησθῆναι, μπ ἦν κατὰ τὸν τόπον ἐκεῖνον, πικρὸν ἔχισε να ἀλλὰ προσευξάμενος τῷ Θεῷ, εἰς γλυκείαν κ βαλε ποιότητα. Καὶ ἰδὼν τοῦτο Ελλην εις έτι εἰδωλολάτρης, ἐπίστευσε τῷ Χριστῷ, καὶ ότι έχει ἕτεροι πολλοί. Καὶ ἕτερα δὲ οὐκ ὀλίγα θεύματα ότι λέτας, εἰς βαθὺ γῆρας ἐλθὼν, πρὸς Κύριον ει μησεν, ἀπολαβὼν ὑπ' αὐτοῦ τὴν αἰώνιον ζωής. δὲ τίμιον αὐτοῦ λείψανον κατετέθη ἐν τῇ πίσω σ μως, Ιάματα παρέχων πᾶσι τοῖς πιστώς είναι μένοις αὐτῷ μέχρι τῆς σήμερον. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη του Αγίου Αρτέμωνος ἐπισίνα 3 λευκείας. 'Αρτέμων ὁ μακάριος τὴν Σελεύκεια έχε πατρίδα καὶ πόλιν, ὡς ἐν αὐτῇ καὶ γενική ἀνατραφείς. Τοῦ δὲ μακτρίου Παύλου το καταλαβόντος, ἐγένετο ἐκείνου μαθητής, και ἐπίσκοπος τῆς αὐτῆς πόλεως Σελευκείας, όπ λός τε τοῦ λαοῦ, καὶ κήρυξ τῆς ἀληθείας, και δὲ πολλὰ ποιήσας, οὐκ ὀλίγους των ενε ἀπὸ τῆς πλάνης ἐπιστρέψας πρὸς τὸν Κύρνη, οι στιανοὺς διὰ τοῦ θείου, καὶ πανσέπτου, και να ρεώδους βαπτίσματος ἐποίησε. Και μετά το εὐσεβῶς καὶ θεαρέστως τὴν ἐγχειρισθείσι ο ποίμνην ἰθύνων, καὶ τὴν Ἐκκλησίαν διακυβε να πᾶσι τοῖς χρείαν ἔχουσι λιμὴν σωτήριος, τη προστάτης, ὀρφανῶν ἀντιλήπτωρ, πτωχών και νήτων χορηγός. Ἐν τούτοις δὲ πολιτευθείς, κα πάντα Θεὸν θεραπεύσας, εν γήρα βαθεί προς ἐξεδήμησε χαίρων ἀπολαβὼν ζωὴν αἰώνιον. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Βασί πρεσβυτέρου τῆς ᾿Αγκυρανῶν ᾿Εκκλησίας. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΕ Αθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Νίκων. των σύν αὐτῷ ἑκατὸν ἐνενήκοντα μαρτύρων. Οὗτος ὑπῆρχεν κατὰ τοὺς καιρούς Κουίν ἡγεμόνος, ἐκ τῆς χώρας τῶν Νεαπολιτών, μ μὲν Χριστιανῆς, πατρὸς δὲ Ἕλληνος. Στρατ δε, καὶ εἰς ἀνάγκην πολέμου εὑρεθείς, πο
col. 365–366page 18 of 133
PG 117:365στενάξας, καὶ εἰπών· Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεὸς τῆς μητρός μου, βοήθει μοι, ήνδραγάθησεν ἰσχυρῶς. Εἶτα υποστρέψας, καὶ συνταξάμενος τῇ μητρί, και τέλαβεν ὑπὸ ἀγγέλου ἐπιφανείας τὸ ὄρος τοῦ Γάνου καὶ εὐρὼν ἐπίσκοπον ἐν τῷ σπηλαίῳ, ἐβαπτίσθη ὑπ' αὐτοῦ, καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δέκα ἔτη, καὶ χειροτονεῖται ὑπ' αὐτοῦ ἐπίσκοπος. Εἶτα παρέδωκεν αὐτῷ καὶ μοναχοὺς τὸν ἀριθμὸν ἑκατὸν ἐνενήκοντα ἐννέα καὶ οὕτως ἐτελειώθη. Αὐτὸς δὲ γνούς δι' ἀποκαλύ μεως, ὅτι μέλλει ὑπὸ τῶν ἐθνῶν ἀφανισθῆναι τὸ όρος, παραλαβὼν τοὺς μοναχούς, ἀπῆλθεν εἰς Μυτιλήνην, εἶτα εἰς Ἰταλίαν. Ενθα καὶ εὑροῦσα ἐαυ τὸν ἡ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ ἀσπασαμένη παραυτίκα τελεύτησεν. ᾿Απελθὼν δὲ εἰς τὸ Ταυρομενίου ὄρος, ατώνει μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ. Καὶ ἀποστείλας ἄρχων, καὶ κρατήσας αὐτοὺς, ἀπεκεφάλισεν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δομετίου. Δομέτιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρ ἦν μὲν ἐπὶ τυ αννίδος Ιουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἐκ τῆς χώρας τρυγίας. Ὁρῶν δὲ τοὺς προκειμένους τῷ τυράννῳ αλλοὺς ὄντας, καὶ καθ᾿ ἑκάστην προστιθεμένους, καὶ ρνουμένους μὲν τὸν Χριστόν, προσκυνοῦντας δὲ οῖς εἰδώλοις, ἐδυσφόρει, καὶ ἠγανάκτει, καὶ λύπῃ αλλά συνείχετο. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν, ἱππο ρομίας ἐπιτελουμένης, καὶ θυσίας προσφερομένης οῖς ἀκαθάρτοις δαίμοσι, οὐχ ὑπέμεινεν· ἀλλὰ ζη ώσας ζήλῳ θεϊκῷ, ἔστη μέσον τοῦ θεάτρου, καὶ εγάλη φωνῇ τόν τε ἀποστάτην Ἰουλιανὸν ἀνεθεμάτ σε, καὶ τοὺς εἰδωλολατροῦντας διέπτυσε, καὶ τοὺς ευδωνύμους θεοὺς ἐχληύασεν. Κρατηθεὶς οὖν, καὶ θεὶς ἀσφαλῶς, παρεδόθη τῷ ἄρχοντι, καὶ πολλὰς ισάνους ὑποστές, ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν. Καὶ τὰ ὀλίγας ἡμέρας τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς, καὶ και ναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πει εἰς, ξίρει τὴν ἱερὰν αὐτοῦ κεφαλὴν ἀπετυήθη. ΜΟΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑ' θλησις τῶν ἁγίων τριάκοντα πέντε μαρτύρων τῶν ἐν Καισαρεία. Καὶ οὗτοι οἱ ἅγιοι τριάκοντα πέντε μάρτυρες τοῦ ριστοῦ ἐν Καισαρείᾳ τῆς Παλαιστίνης ὑπάρχοντες, ειδή δόγμα κατεπέμφθη παρὰ τοῦ ἀσεβοῦς καὶ ρανόμου Ιουλιανοῦ, κελεύοντος τὸν μὲν Χριστὸν ετεῖσθαι, τοὺς δὲ Ελλήνων θεοὺς προσκυνεῖσθαι, μονον οὐκ ἐπείσθησαν τοῦτο ποιῆσαι, ἀλλὰ καὶ ιρρησιασαμένοι μεγάλῃ φωνῇ ἀνὰ πᾶσαν τὴν πόλιν ριιόντες ἔλεγον· Χριστὸς μὲν μόνος ὡς θεὸς ἀλη νς τιμάσθω τε καὶ σεβέσθω· θεοὶ δὲ οἱ τὸν οὐ νὸν καὶ τὴν γῆν οὐκ ἐποίησαν, ἀπολέσθωσαν μετὰ ν σεβομένων αὐτούς. Κρατηθέντες οὖν ὑπὸ τῶν ωλολατρῶν, παρεδόθησαν φυλακῇ, καὶ καταμη γέντες τῷ ἀποστάτῃ τοῦ Χριστοῦ Ἰουλιανῷ, παρα εψ προστάξει ἐκείνου τὰς κεφαλὰς προθύμως ιτμήθησαν, ἀναδραμόντες πρὸς Χριστόν, ὃν ἐκ ἔφους ἐπιποθήσαντες οὐκ ἠρνήσαντο, καὶ ἔλαβον ας ἀθανασίας.
col. 367–368page 19 of 133
PG 117:367ΙΙ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Θα Ὁ εὐαγγελισμὸς τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ο φιλάνθρωπος καὶ ἐλεήμων Θεὸς ἡμῶν, ὁ τὴν τότε φροντίζων τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων, θεατ τὸ τῶν χειρῶν αὐτοῦ πλαστούργημα τὸν ἀνθρώπι καταδουλούμενον ὑπὸ τοῦ διαβόλου, ἠβουλήθη κα ποστεῖλαι τὸν Υἱὸν αὐτοῦ τὸν μονογενῆ τὸν Κύρι ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, ἐκλυτρώσασθαι αὐτὸν ἀπ τοῦ διαβόλου χειρῶν. Ἐπεὶ δὲ ἠθέλησεν οὐ μπ οὐ μόνον τὸν Σατανᾶν, ἀλλὰ καὶ αὐτὰς τὰς εἰς νίους δυνάμεις, ἑνὶ τῶν ἀρχαγγέλων, Γαβριήλ ή ἐνδόξῳ, θαῤῥεῖ τὸ μυστήριον. Προοικονομεῖ τ νηθῆναι καὶ τὴν ἁγίαν Παρθένον ἁγνὴν καὶ τα ράν, ὡς ἀξίαν οὖσαν τοιούτου καλοῦ. Καὶ δὲ ὕδα ὁ Γαβριὴλ εἰς πόλιν λεγομένην Ναζαρέτ, λέγει τα Χαῖρε, κεχαριτωμένη, ὁ Κύριος μετὰ σοῦ. Ἡ εἶπε· Καὶ πῶς ἔσται μοι τοῦτο; ὁ δὲ ἔφη· Πες ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ, καὶ δύναμις τύπ ἐπισκιάσει σοι. Καὶ εἶπεν· Ἰδού 4, δούλη Ανα γένοιτό μοι κατὰ τὸ ῥῆμα σου. Καὶ ἅμα τῷ ἐξ συνέλαβε τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ ὑπαρ καὶ ἔκτοτε ἐτελέσθη πάντα τὰ μυστήρια τοῦ ἀ Λόγου ἀνθρωποπρεπῶς εἰς σωτηρίαν ἡμῶν, ΜΑΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Αθλησις τῶν ἐν Γοτθίᾳ μαρτυρησάντων έτσι Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ Οὐγγουρίχου άρχοντας τ Γότθων, Ουαλεντινιανοῦ, καὶ Οὐάλεντος, παρ τιανοῦ βασιλέων Ῥωμαίων. Ψαλλόντων κ ἐν τῇ τῶν Χριστιανῶν ἐκκλησίᾳ, καὶ τὸν ἐν ξολογούντων, ἀποστείλας Οὐιγγουρίνος, κι τὴν ἐκκλησίαν, καὶ κατέκαυσεν αὐτούς. Τσαν βη καὶ τὸν ἄνθρωπόν τινα Χριστιανὸν τόπο κομίζοντα τῇ ἐκκλησίᾳ κρατηθῆναι, καὶ τὸν δ ὁμολογήσαντα ἐμβληθῆναι εἰς τὸ πῦρ, καὶ ἐπί τ φορᾶς γενέσθαι τῷ Χριστῷ. Τούτων τὰ λέω συνήγαγεν ἡ σύμβιος τοῦ ἑτέρου ἄρχοντος της νους τῶν Γότθων, Χριστιανή οὖσα καὶ ἐρλής μετὰ πρεσβυτέρων καὶ λαϊκῶν καὶ κατελεί τὴν ἐξουσίαν τῷ υἱῷ αὐτῆς, τόπον ἐκ τόπο πο χομένη, ἦλθεν ἕως τῆς γῆς Ῥωμαίων, καὶ φθη της αὐτῆς μετ᾿ αὐτῆς. Εἶτα πάλιν ἀπῆλθεν ἐς ἰδίαν χώραν, καταλιπούσα τῇ θυγατρὶ τὰ λέξε Ο ἥτις εἰς Κύζικον ἐπελθοῦσε, δέδωκεν ἐξ αὐτήν ρίδα τῇ πόλει, καὶ οὕτως ἐτελειώθη. ἤδη Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Φιλήμονος, Δόμνου. Φιλήμων, καὶ Δόμνος, οἱ τοῦ Χριστοῦ Νέστο ὑπῆρχαν ἐκ τῆς Ῥώμης· ἐπὶ δὲ τῶν καιρῶ διωγμοῦ ἐπελθόντες ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Ἰταλίας ρυττον τὸν Χριστὸν, καὶ πολλοὺς τῶν ἐπίπω διδαχαῖς αὐτῶν ἀπὸ τῆς πλάνης τῶν εἰδώλω στρέφοντες ἐπὶ τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Ι. πίστιν, ἐβαπτιζον. Διὰ τοῦτο εἰς ὀργὴν κτίσι
col. 369–370page 20 of 133
PG 117:369τοὺς εἰδωλολάτρας, ἐκρατήθησαν, καὶ δεθέντες ἀλύσεσι, παρεδόθησαν τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι. Ὁ δὲ ἄρχων ἰδὼν αὐτοὺς, πρῶτον μὲν διὰ κολακείας ἐπει ρᾶτο μεθιστάναι αὐτοὺς ἀπὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ πίσ στεως, τιμὲς ὑπισχνούμενος αὐτοῖς, καὶ δῶρα πολ λοῦ άξια. Έπειτα, ὡς εἶδεν αὐτοὺς πάντα μὲν εἰς οὐδὲν λογιζομένους, μόνον δὲ Χριστὸν ἐπικαλουμέν νους, γυμνώσας καὶ ἁπλώσας ἐπὶ τὴν γῆν ἐκ τεσ σάρων, έτυπτεν ἀφειδῶς, ἀναγκάζων θῦσαι τοῖς εἰ δώλοις. ὡς δὲ οὐκ ἔπεισεν, ἀπέκλεισεν εἰς φυλακήν, ἐπὶ τῆς φυλακῆς ἐκβαλών, καὶ πάλιν τιμωρησάμενος αὐτοὺς ἀπανθρώπως, ἀπεκεφάλισεν. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Καλλινίκου, καὶ Βασιλίσσης. Καλλίνικος, καὶ Βασίλισσα, οἱ τοῦ Χριστοῦ μέρο τυρες, ὑπῆρχαν μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου ἐκ της χώρας Γαλατίας· πλουσία δὲ οὖσα ἡ Βασίλισσα, δίδου χρήματα τῷ Καλλινίκῳ, ἀπέρχεσθαι εἰς τὰς κυλακάς, καὶ παρέχειν τοῖς ἀποκλείστοις Χριστια οἷς πρὸς διατροφήν, όπως εύχωνται ὑπὲρ αὐτῆς, προθυμοποιεῖν τε αὐτοὺς εἰς τὸ μαρτύριον, καὶ μὴ κκακεῖν ἐν ταῖς θλίψεσιν. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν ρατηθεὶς ὁ Καλλίνικος, καὶ ἐρωτηθείς, τίνος εἴη, θρησκείας] μὴ εἰδὼς ψεύδεσθαι, ὡμολόγησεν. Οθεν εθείς, παρεδόθη τῷ ἄρχοντι. Κρατηθεῖσα δὲ καὶ ἡ για Βασίλισσα, παρέστη τῷ κριτηρίῳ. Καὶ ἀμφό ἔροι τὸν Χριστὸν παρρησίᾳ ὁμολογήσαντες, διαφό νοις βασάνοις πρότερον καθυβεβλήθησαν, ἀναγκαζόμενοι ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστὸν, θύσαι δὲ τοῖς ἰδώλοις. Μὴ πεισθέντες δὲ, ξίφει τὰς ἱερὰς αὐτῶν εφαλὰς ἀπετμήθησαν, καλώς νικήσαντες τὸν διάβολον, τὶ ἀπολαβόντες βασιλείαν οὐρανῶν. ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Φιλητού συγκλητικοῦ καὶ Λυδίας τῆς αὐτοῦ γυναικὸς, καὶ τῶν τέκνων. 'Επὶ ᾿Αδριανοῦ βασιλέως ὑπῆρχαν οὗτοι. Κρατη εἰς οὖν ὁ μακάριος Φιλητὸς, παρέστη τῷ βασιλεῖ. Ο δὲ βασιλεὺς μὴ δυνηθεὶς ἀντιστῆναι τῇ τοῦ μάρ υρος σοφία, παρέδωκεν αὐτὸν ᾿Αμφιλοχίῳ τῷ ουκί· ὅς παραντίκα ἀμφοτέρους κρεμάσας ἐπὶ ξύ ων ἕξειν. Εἶτα εἰς φυλακὴν ἐμβάλλει ἅμα Κρονίδη ομενταρησίῳ πιστεύσαντι. Τῇ δὲ νυκτὶ ψαλλόντων, πὶ εὐχομένων, ἦλθον άγγελοι παραθαρρύνοντες αὐτοὺς πρὸς τοὺς ἀγῶνας. Καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον παν απάντων τῶν ἁγίων, ἔφη ὁ τύραννος. Πολλαὶ ὑμῖν ἱπόκεινται τιμωρίαι. Εἶτα ἐμβάλλει ἐν λέβητι χαλο τῷ ἐκπυρωθέντι, γέμοντι ἐλαίῳ καὶ ῥητίνης. Καὶ ποιήσαντες τὸ τοῦ σταυροῦ σημεῖον, ἐψύχραναν τὸν λέβητα. Καὶ ἰδὼν ὁ δούξ, επίστευσε τῷ Χριστῷ, καὶ ἐνέβαλεν ἑαυτὸν ἐν τῷ λέβητι επών· Κύριε, βοή κει μοι. Τότε ἦλθε φωνὴ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ. Ηκουσε ῆς δεήσεώς σου, ἄνελθε πρὸς μὲ χαίρων. Ἰδὼν δὲ ο βασιλεύς διαφυλαχθέντας αὐτοὺς ὑγιεῖς, ἀνεχώρησεν ὑτοὶ δὲ εὐξάμενοι ἐτελειώθησαν. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μανουήλ, καὶ Θεοδοσίου. Μανουὴλ καὶ Θεοδόσιος οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, η
col. 371–372page 21 of 133
PG 117:371μα γιατί το ες τῶν 'Ανατολικῶν, καὶ ὁρῶν Ενοικ καθ' εκάστην ἡμέραν φονει εἰδωλολατρῶν, συνέθεντο αλλη τα αντρειεται, καὶ ἀποθανεῖν ὑπὲρ του Τριπο Δε εετελθόντες.: δὴ ἀπελθόντες) αυτόμα κ τον της Χώρας άρχοντα, ἐξετάζοντα τότε πολλο και όλα όλα τα πα ποίο σθεν αὐτοῦ καὶ παρρησίᾳ τὸν Χριστὸν ἀνακηρ και της ατε, προς των Χριστιανών, καὶ φονεύοντα, εστάθησαν έμπ το στρατός από τα κατα μιας της, καὶ ἑαυτοὺς Χριστιανούς ομολογήσαντες, ἐξει σε από το οδαίτερο ξαν οὐ μόνον τοὺς παρεπῶτας, ἀλλὰ καὶ τὸν π.χ. τῇ ἀνδρείᾳ αὐτῶν καὶ παρρησίᾳ. Τότε κρατηθε αποκλείσθησαν εἰς φυλακήν· καὶ μετά τινας τρ ἐκβαλὼν αὐτοὺς ὁ ἄρχων τῆς φυλακής, κατηντα ζεν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ θῆσαι τοῖς εἰδες. Ὁ δὲ οὐκ ἔπεισεν, πλεῖστα βασανίσας, καὶ ἐπὶ ξαν κρεμάσας αὐτοὺς, καὶ τὰς πλευρὰς ξέσας, εἶτα τ ξύλων καταβιβάσας, καὶ ἐπὶ τριβόλων οξέων τη αὐτοὺς, τέλος ἀπεκεφάλισεν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κορίτσι Κοδράτος ὁ ἱερομάρτυρ, ἐπίσκοπος ὧν, καὶ!, χθεὶς ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν ἐκ τῆς πόλεως, ἡ ὁ ἐχειροτονήθη, καὶ παραγγελίαν δεξάμενος, με τη σκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ, εἰ βούλοιτο ι οὐ μόνον οὐκ ἐπαύσατο τοῦτο ποιεῖν, ἀλλὰ καὶ τὰ πόλιν περιερχόμενος, ὅσους εὕρισκε κατηχονία. ἐβάπτιζε· καὶ τοὺς ἐν φυλακαῖς κρατουμένους, ο Χριστιανοὺς μόνον, ἀλλὰ καὶ ἀπίστους ἱππέτε καὶ τοὺς μὲν προεθυμοποιει ἐμμένειν τῇ εἰς στον πίστει, τοὺς δὲ διὰ διδασκαλίας ἐπιστ στασθαι τῶν εἰδώλων, λέγων αὐτοῖς· Επειδή και ἀποθανεῖν παρὰ τῶν ἀποκλεισάντων ὑμῖ; ο φυλακῇ ταύτῃ, κἄν διὰ τὸν Χριστὸν ἀποιείτ τύχητε τῶν ἐκεῖθεν ἀγαθῶν. Γνωσθείς τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ κρατηθείς, μετά τις τιμωρίας καὶ κακώσεις, τῇ μαχαίρα ἀπέστη ο οὕτω τελειωθεὶς πρὸς Χριστὸν ἐξεδήμησιν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ὁσίου Στεφάνου τοῦ ὁμολογητοῦ. Στέφανος ὁ ὁμολογητής τοῦ Χριστοῦ, ἦν ἐπ' τ βασιλείας Λέοντος τοῦ ᾿Αρμενίου, μοναχός κ μενος, καὶ πᾶσαν ἀρετὴν κατορθώσας, δι' ἧς ει Ηγούμενος γεγονώς τῆς μονῆς. Τριγλείας, πο κλήσει τῶν μοναχῶν, πολλοὺς διὰ τῆς διάστα αὐτοῦ ὠφέλησε, καὶ καθαροὺς τῷ θεῷ πατ σεν. ᾿Αλλὰ μετὰ ταῦτα τοῦ ῥηθέντος δυσσεβού; σιλέως αἵρεσιν κινήσαντος κατὰ τῶν ἁγίων, ο σεπτῶν εἰκόνων, καὶ διωγμὸν κατὰ τῶν ὀρων ἀραμένου πικρόν, προσκληθεὶς καὶ αὐτὸς, και κάζετο ἀρνήσασθαι τὴν προσκύνησιν τῶν άρισ κόνων, καὶ ὑπογράψαι κατὰ τῆς ὀρθοδόξου είσαι Καὶ μὴ πεισθεὶς ταῦτο ποιῆσαι, ἀλλὰ μᾶλλον ἀν σεβεῖς ἀποκαλέσας τοὺς εἰς τοῦτο αὐτόν κατ κάζοντας, πλεῖστα τιμωρηθεὶς πρότερον, καὶ το καῖς προσομιλήσας, ἐξωρίσθη. Καὶ ἐν τῇ ἐξορία σήσας, προς Κύριον, δι' ἂν τοὺς πολλοὺς, καὶ μετ πόνους ὑπέστη, χαίρων ἐξεδήμησεν,
col. 373–374page 22 of 133
PG 117:373Ματρώνης τῆς ἀπὸ Θεσσαλονίκης. Χριστοῦ μέρτος ἦν ἐκ τῆς πόλεως δούλη γυναικός Ἰουδαίας, άνδρα ατοπεδά Χην Θεσσαλονίκης. Ακολου Η κυρίᾳ αὐτῆς μέχρι της συναγωγῆς τῶν ἐκεῖ μὲν οὐκ εἰσήρχετο, ὑποστρέφουσα έρχετο εἰς τὴν τῶν Χριστιανῶν ἐκκλησίαν, προσηύχετο. Διαγνωσθεῖσι δὲ παρὰ τῆς και ς αὐτῆς, τύπτεται ἰσχυρῶς, καὶ ἀποκλείεται ἐν ἡ φυλακῇ. Καὶ ἐπὶ πολὺ ἱστος διαμείνασα, πάλιν ἀγεται, καὶ μαστίζεται ἀφειδώς, και καταγκό. ται ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν. ὡς δὲ οὐκ ἐπείσθη, κλιν βίπτεται εἰς φυλακὴν, ἐν ᾧ καὶ τὴν ψυχὴν τέδωκε τῷ θεῷ· ἧς τὸ λείψανον ἀπὸ τοῦ τείχους ῥιψεν ἡ κυρία αὐτῆς. Ἀλλὰ οἱ Χριστιανοὶ ἐκαλό νοι νυκτὸς ἔθαψαν. Ύστερον & Αλέξανδρος ὁ ἐπί οπος ἔνδον τῆς πόλεως Θεσσαλονίκης καλη την [σας ἐπ' ὀνόματι τῆς ἁγίας, ἐκεῖ κατέθετο. ὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου ἐποστόλου Ηρωδίωνος, ενός των υ. Ηρωδίων ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος, ὑπῆρχεν εἰς ν εβδομήκοντα μαθητών. Ακολουθών δὲ τοῖς ἁγίας οστόλοις, συνέργει αὐτοῖς εἰς τὸ τοῦ Ιστ λυγμα, δουλεύων αὐτοῖς ἐν ἐπι, ν' ανοί νος ὡς Χριστοῦ μαθητής του επόπτης: Ὁ Είναι και πάντων πρῶτος, ἔστι πάντων εικ, κ ντων διάκονος. Μετὰ ταῦτα δὲ τ' ετών έχει αν νήθη ἐπίσκοπος πόλεως Νέων Πατρών, κ' κλικ ( τῶν Ἑλλήνων διδάσκων επέστρεψεν ἐπὶ τὸν δ᾽ ν. φθονήσαντες δὲ οἱ Ἰουδαίοις, καὶ ἐπεστένας αὐτὸν μετὰ τῶν εἰδωλολατρών, ἀκράτητες αὐτόν ἱ ἐβασάνισαν ἰσχυρώς, οἱ μὲν τόπονος, εἰ δὲ μοις τὸ στόμα συντρίβοντες, άλλοι ξύλες κατά μαλὴν πταίοντες. Είτα μαχαίρα επέσφαξαν οι ομοι, καὶ ἄγριοι, καὶ αἱμοβόροι μέρες, ὥσπερ τὸν ἐπίσημον· καὶ οὕτω παρέδωκε την μακαρίαν τοῦ ψυχὴν τῷ Κυρίῳ, δι᾿ ἂν τὸν βίαιον ὑπέστη νατον. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ησυχίου, Ἡσύχιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν, ὑπῆρχε μὲν ν Ἱεροσολύμων καὶ γέννημα καὶ θρέμμα· πᾶσαν Γραφὴν εἰς ἄκρον ἐκμελετήσας, ἐπλούτησε γνῶσιν Θεόν. Διὸ καὶ ἀναχωρήσας, καὶ γενόμενος μονα ις, διέτριβεν ἐν ταῖς ἐρήμοις, ἀπερχόμενος προς ὺς ἐκεῖ ὁσίους πατέρας, καὶ παρ᾽ ἑκάστου συλλέ αν τὰ ἄνθη τῆς ἀρετῆς, ὡς φιλόπονος μέλισσα. πεὶ οὐκ ἦν δυνατὸν τοσαύτην λαβεῖν ἀρετὴν, βια μεὶς παρὰ τοῦ τότε ἀρχιερέως τῶν Ἱεροσολύμων, εισοτονήθη πρεσβύτερος. Καὶ προσμένων τῷ τοῦ νείου τάφῳ, καὶ τοῖς ἄλλοις τόποις, ἐν οἷς τὰ ὑπὲρ τῶν ἅγια πάθη ὑπέμεινεν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς ιστός, ήντλει πηγές γνώσεως καὶ σοφίας. Οθεν πᾶσαν Γραφὴν ἡρμήνευσέ τε καὶ διεσάφησε, καὶ πολλῶν προέθηκεν ὠφέλειαν. Εντεῦθεν γενόμενος ῖς πᾶσι περιβόητος, καὶ θαυμαστὸς, καὶ τὸν Θεὸν cΕΙΑ ΕΙΣ τη άθ ε: 39
col. 375–376page 23 of 133
PG 117:375παντοίως θεραπεύσας, πρὸς αὐτὸν ἀνέδραμε γε ρων. Καὶ μνήμη τοῦ ὀσίου Πατρός ἡμῶν Ἰησ ἡγουμένου μονῆς τῆς Πελεκητῆς, καὶ Μητ ἐπισκόπου ᾿Αρεθουσίων, καὶ Κυρίλλου Διακόνου ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΘ' Αθλησις τῶν ἁγίων Ἰωνᾶ, καὶ Βαραχηλίου, Επὶ τῆς βασιλείας τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου όπ χον οὗτοι· μοναχοὶ δὲ ὄντες ἀπῆλθον εἰς Πιε καὶ ἐν αὐτῇ κατακλείστους εὐρόντες τοὺς ἁγίους ἐν μάρτυρας, παρεθάῤῥυνον αὐτοὺς πρὸς τοὺς ἐγέν Κρατηθέντες δὲ ἤχθησαν πρὸς τοὺς ἄρχοντας ή Περσῶν, οἳ καὶ κατηνάγκασαν αὐτοὺς ἀρνήσει τὸν Χριστόν. Καὶ μὴ πεισθέντες, δεσμείται το ε Ιωνᾶς νόμῳ περσικῷ. Οἱ γὰρ Πέρσαι, δι τα μέλλουσιν, εἰς γῆν καθίσαντες, ἐν ἐνὶ ξύλῳ με καὶ πόδας ἀποδεσμοῦσιν αὐτοῦ· ὁ δὲ ὥσπερ ἐ ἀκίνητος δέχεται τὰς πληγές. Τοῦτον οὖν της βάβδοις τύψαντες ἔσουρον, καὶ ἔῤῥιψαν ἔξω ο πάγῳ δι' ὅλης τῆς νυκτός. Εἶτα τέμνεται της κτύλους τῶν χειρῶν, καὶ τῶν ποδῶν, καὶ κατ γουσιν αὐτὸν ἐν στυρακίῳ· εἶτα πρίζουσι μέσοι τ ῥίπτουσιν εἰς λάκκον, ἔνθα καὶ ἐτελειώθη. Ὁ ἱ Βαραχήσιος συρείς γυμνὸς ἐν ἀκάνθαις, καὶ δ ή στυρακίῳ βληθείς, καὶ κατὰ τοῦ φάρυγγος βράζουσαν ἐπιχυθείς, ἐτελειώθη. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Ακακίου τοῦ ὁμολο ᾿Ακάκιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, καὶ με τοῦ Χριστοῦ, ἦν ἐπὶ Δεκίου τοῦ παραπο λέως· κηρύττων δὲ τὸν Χριστὸν ἐκοπή το τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ δεθεὶς προσήχθηκα τῷ τῆς χώρας ὑπάτῳ· καὶ παραστάς έμ τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου, καὶ διεξῆλθε περίπ τος, καὶ περὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ Χριστοῦ, κ τῶν Χερουβίμ, καὶ τῶν Σεραφίμ· ἐστελίτα καὶ ἐχλεύασε καὶ τοὺς θεοὺς τῶν Ἑλλήνων, κ πλάνην αὐτῶν. Ὅθεν βασανισθεὶς ἰσχυρῶς, ο λακῇ κατεκλείσθη. Τὰ δὲ περὶ αὐτοῦ ὑπομ Μαρκιανὸς ἀνήγαγε Δεκίῳ τῷ βασιλεῖ· ὅστις ἐ σεν ἀπολυθῆναι τὸν ἅγιον ἀνύβριστον, καὶ ἀνα τον. Καὶ οὕτως ἀπολυθεὶς, τὰ στίγματα το στοῦ περιφέρων ἐν τῇ σαρκὶ αὐτοῦ, καὶ πὶ φωταγωγήσας καὶ ἀγαγὼν εἰς τὴν ποίμνην το στοῦ ἐν θαύμασι καὶ διδάγμασι καλώς διατ ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύσατο. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Εἰτ. ἐπισκόπου Βιθυνίας. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Α' Αθλησις τοῦ ἁγίου Μάρκου ἐπισκόπου Αρα σίων. 'Επὶ Κωνσταντίνου του μεγάλου πλατύνοντα Χριστιανισμοῦ, Μάρκος ὁ ἐπίσκοπος Αρι εἰδωλικόν ναὸν καταβαλών, ἐκκλησίαν το
col. 377–378page 24 of 133
PG 117:377ι ὁ μέγας ετελεύτησε Κωνσταντίνος, Ἰουλιανὸς δὲ ᾿Αποστάτης, συγχωρήσει Θεοῦ, τῆς βασιλείας κράτησεν, ἀναθαρήσαντες οἱ εἰδωλολάτραι, καὶ τ' ὀργῆς ἔχοντες τὸν ἅγιον Μάρκον, ἐκράτησαν ὐτὸν, καὶ σχοινίοις τοὺς πόδας δήσαντες, έσυρον ύπτοντες, καὶ τότε μέλιτι καὶ γάρῳ χρίσαντες, κρέμασαν ἐν σχοινίοις ἐφ' ύψους, θέρους ὄντος καὶ αύματος, πρὸς τὸ καταβρωθῆναι ὑπὸ τῶν μελισ ῶν. ὡς δὲ εἶδον αὐτὸν ἀνένδοτον ὄντα, μεταβλη ὄντες ἀπέλυσαν τῆς τιμωρίας αὐτόν, καὶ τοῦ λοι οὐ εἶχον ὡς διδάσκαλον, εἰς θαῦμα θέντες τὴν αὐτ οὐ καρτερίαν, καὶ συγγνώμην ἐξαιτησάμενοι. Εἶτα τιβιοὺς, καὶ τὸ ποίμνιον τὸν ὑπόλοιπον τῆς ζωῆς ὑτῷ καλῶς ιθύνας, ἐν βαθυτάτῳ γήρᾳ ἀνεπαύ αὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων Κυρίλλου διακόνου, καὶ ἑτέρων πολλῶν. Κύριλλος ὁ διάκονος ἦν ἐν Φοινίκῃ τῇ πόλει· ἐπεὶ καὶ αὐτὸς κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ μεγάλου Κωνσταν του πολλὰ τῶν εἰδώλων συνέτριψε, κρατηθεὶς ἐπὶ υλιανοῦ παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, βίαιον ὑπέστη νατον. Τὴν γὰρ γαστέρα αὐτοῦ διαρρήξαντες, τὸ τὰς αὐτοῦ κατέφαγον, καὶ τοῦ αἵματος, ὡς κύνες, ερρόφησαν, καὶ παραυτίκα ἔπεσον οἱ ὁδόντες αὐτ ιν, καὶ αἱ γλῶσσαι ἐσάπησαν, καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ φλώθησαν. Ὁ δὲ μάρτυρ τελειωθεὶς ἀνῆλθε χαί ιν ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Κατ' ἐκείνην δὲ τὴν ἡμέραν ὶ ἐν Ασκάλωνι τῇ πόλει, καὶ ἐν Γάζῃ οἱ εἰδωλο τραι κρατήσαντες πλῆθος Χριστιανῶν, παρθένων, ναικῶν, καὶ μοναζουσῶν, καὶ ἱερωμένων ἀνδρῶν, τὰς κοιλίας αὐτῶν μαχαίραις διασχίσαντες, κριθάς, καὶ προέθηκαν τοῖς χοίροις εἰς βρῶσιν. τὰ μὲν σώματα τοιαύτας ὑπέμενον τιμωρίας, δὲ ἅγ.αι αὐτῶν ψυχαὶ ἐναπετέθησαν εἰς χεῖρας Θεοῦ ζῶντος. Η μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ τῆς Κλίμακος. Ο ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ἰωάννης ὁ τῆς Κλί της, δέκα ἐξ χρόνων ὑπάρχων, προσέφερεν ἑαυτὸν Θεῷ θύμα ἱερώτατον, ἐν τῷ Σιναίῳ ὄρει ἀνελθών, μετὰ δέκα ἐννέα χρόνους ἐξέδωκεν ἑαυτὸν ἐν ἡσυ ἀπὸ σημείων πέντε τοῦ Κυριακοῦ μοναστηρίου ἐν ῳ θολῷ λεγομένῳ· τεσσαράκοντα ἔτη πληρώσας τῷ πόθῳ τοῦ Θεοῦ, νηστεύων, καὶ κλαίων, καὶ σευχόμενος· ὕπνου δὲ μετελάμβανεν, ὅσον τὴν νοῦ οὐσίαν τῇ ἀγρυπνία μὴ λυμήνασθαι. Οὕτως νυν πᾶσαν ἀρετὴν ἐξασκήσας, καὶ καλῶς πολι τάμενος, καὶ πάντας τοὺς ἐν ἐκείνῳ τῷ ὄρει ἀγω ομένους διὰ τὸν Θεὸν μοναχούς νικήσας εἰς ἀρε καὶ μεγίστων δωρεῶν καὶ θεωριῶν ἀξιωθείς νὰ τοῦ Θεοῦ, πολλούς τε λόγους ψυχωφελεῖς συγ ψας, και βίβλου συνθείς, τὴν ὑπονομασθεῖσαν μακα, διὰ κατὰ τάξιν τῶν ἀρετῶν ἀνάβασιν, λεύτησεν. αὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων τριάκοντα ὀκτὼ μαρτύρων. ἐπὶ τῆς βασιλείας του παρανόμου Ἰουλιανοῦ κάποιον ούτοι οι άγιοι τριάκοντα καὶ ὀκτώ
col. 379–380page 25 of 133
PG 117:379μάρτυρες ἐν τῇ χώρα Καππαδόκων. Καὶ κ σαντες τὴν καλὴν ἔνστασιν τῶν ἁγίων στημένη τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων, καὶ ὅπως ἡγωνίσαντο και σαντες τὸν διάβολον, καὶ στεφανωθέντες, εζήλωσε καὶ αὐτοὶ, καὶ ῥίψαντες τὰ δπλα ἔμπροσθεν ἡγεμόνος, μεγάλη φωνῇ τὸν μὲν Χριστὸν θεὸν ἐν θινὸν ὡμολόγησαν, ἑαυτοὺς δὲ ἀληθεῖς δούλους το Τότε κρατηθέντες, καὶ γυμνωθέντες, τοσούτοι κα σάρκας κατεξάνθησαν ταῖς ἐπιφορεῖς τῶν μάλα ὡς μόλις χαρακτηρίζεσθαι ἀνθρώπων έχει με Εἶτα φυλακῇ ἐναπερρίφθησαν ἀνεπιμέλητα τ μετά μικρον ελκυσθέντες ἔξω δεδεμένοι χείρας τ τὰ ὀπίσω, καὶ τὰς κεφαλὰς κλοιοῖς βαριέμα παρέστησαν τῷ ἡγεμόνι· καὶ τῆς καλῆς ἐκε ἔτι ἐχόμενοι, καὶ τὸν ὑπὲρ Χριστού διψάτητες και τον, προστάξει τοῦ ἡγεμόνος ἀπεκεφαλίσθησαν. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Ἰωδές. Οτε ἀπεστάτησεν Ιεροβοαμ ὁ δοῦλος τής τοῦ υἱοῦ Σολομῶντος μετὰ τῶν δέκα φυλών, τ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Βενιαμὶν, καὶ ἀθετήσας τὸν ὡς Οινὸν Θεὸν, ἐποίησε τις χρυσές δαμάλεις, και τα εκύνησεν αὐτὰς ὡς θεοὺς μετὰ τοῦ ὑπ' αὐτοῦ καὶ ἀπεστάλη οὗτος ὁ προφήτης ἐκ τοῦ Θεοῦ ὕπ αὐτόν. Απελθών οὖν έλεγξεν. Ο δὲ Ἱερέα ἀπλώσας τὴν χεῖρα τύψαι αὐτὸν, κατείδει και ξηράν, καὶ μεταμεληθεὶς ἠξίωσε τὸν προφήτη κα πεῖραι αὐτὴν, καὶ τοῦτο ποιήσαντα παρεχάλα ο γεῖν ἄρτον. Μὴ πεισθέντα δὲ, τοῦτο γὰρ είχε α ταξιν παρὰ τοῦ Θεοῦ, ὑπέστρεφεν. Καὶ που αὐτῷ ψευδοπροφήτης τις, ἠνάγκασεν αὐτὴν ἴδι εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ, καὶ φαγεῖν ἄρτον. Κι τοιαύτην παράβασιν συναντήσεις αὐτῷ τα ὁδὸν, ἐθανάτωσεν αὐτόν. Καὶ τοῦτο μαθικά προφήτης, ἀπελθὼν καὶ λαβὼν τὸ λείψανο το ἔθαψεν. κα Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάν τριάρχου Ἱεροσολύμων. ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Αβδί και καὶ Βενιαμὶν διακόνου. Οὗτος ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου του ἐν Περσίδι· καὶ ἐπεὶ κατέλυσε τὸν ναὸν τοῦ έκρατήθη, καὶ προσήχθη τῷ βασιλεῖ. δεί ε μὲν μετὰ πραύτητος παρεκάλει αὐτὸν ἀνοικούν τὸν ναόν· τοῦ δὲ ἀδύνατον εἶναι λέγοντος, τέτ ἐκκλησίας τῶν Χριστιανῶν ἀποστείλας και Καὶ λαβόντος ἀρχὴν τοῦ κατὰ τῶν Χρισ διωγμοῦ, πᾶσα ἡλικία διαφόροις τιμωρίας ζετο, ὧν πρῶτος ξίφει ἐτελειώθη ὁ ἱερώτατος Επειτα ἐν ὅλοις τριάκοντα έτεσι πολλοί μ ἀπεδείχθησαν, ἐξ ὧν ἦσαν άνδρες πλούσιοι, μετά πολλὰς τὰς βασάνους ἀπεκεφαλίσθησε Βενιαμίν ὁ διάκονος, δς καλάμους ἐξεῖς εἴκοι τῶν ὀνύχων δεξάμενος, καὶ ἄλλον κάλαμον κα παιδογόνου μορίου, καὶ ῥαβδον ταχείαν καὶ τῇ
col. 381–382page 26 of 133
PG 117:381τὰ τῆς ἔδρας, τὸ μακάριον αὐτοῦ πνεῦμα παρ ΜΗΝΙ ΑΠΡΙΛΙΟ. ΕΝ ΤΗ ΗΡΩΤΗ. Μνήμη τῆς ὀσίας Μαρίας τῆς Αἰγυπτίας. Η οσία μήτηρ ἡμῶν Μαρία πόρνη πρότερον ἦν, λλὰς ψυχὰς νέων ἀπολέσασα διὰ τῆς κατὰ μίξιν ανῆς, ἐπὶ χρόνοις δέκα ἑπτὰ ἐν Αἰγύπτῳ τῇ πορε Η προσμείνασα. Ὕστερον ἔδωκεν ἑαυτὴν τῷ θεῷ όπῳ τοιούτῳ. Απερχομένων τινῶν εἰς τὰ Ἱεροσ υμα, προσκυνήσει τον τίμιον σταυρόν, ἀπῆλθε αὐτή· καὶ ὑπὸ ἀγγέλου κωλυθεῖσα εἰσελθεῖν εἰς ναόν, καὶ προσκυνῆσαι τὸ τίμιον ξύλον, ἐλυπήθη. ὑποσχομένη δουλεύσαι τῷ Θεῷ, συνεχωρήθη " εἴσοδον. Τότε συνταξαμένη τῇ Θεοτόκῳ, διεπέ κ τὸν ᾿Ιορδάνην, καὶ ἠγωνίσατο ἐν τῇ ἐρήμῳ ἐπὶ νοις τεσσαράκοντα ἑπτά, μηδένα τῶν ἀνθρώπων τα. Αλλ' ὁ Θεὸς θέλων φανερῶσαι αὐτὴν, παρ εύασεν ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἔρημον τὸν ὅσιον Ζωσι τὸν καὶ τὴν ἐξαγόρευσιν αὐτῆς δεξάμενον. Καὶ στρέψαντα, καὶ ἀγαγόντα τὴν θείαν κοινωνίαν, καινωνήσαντα αὐτήν. (ὅτε καὶ τὸν Ἰορδάνην κασε ἐπάνω τῶν ὑδάτων) καὶ ὕστερον νεκρὰν ὄντα αὐτὴν, καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς γεγραμμένου κέραμον, καὶ θάψαντα αὐτήν, βοηθήσαντος τοῦ τος. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Β. ίησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Απφιανοῦ καὶ Αἰδεσίου. πριανὸς καὶ αἰδέσιος οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, χον ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐκ μητρός ἀδελφοί, ἐκ τῆς Λυδίας δὲ χώρας ὁρμώμενοι. Βηρυτὸν δὲ γενόμενοι, ὑπὸ τοῦ μάρτυρος Παμ υ, τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐδιδάχθησαν. Ὅθεν ηθέντες παρέστησαν τῷ τῆς πόλεως ἄρχοντι. ἡ μὲν ᾿Απφιανός πρῶτον κηρύξας τὸν Χριστὸν ησία, πληγάς κατὰ τοῦ προσώπου ἐδέξατο. Καὶ τῶν στρατιωτῶν ποσὶν ἐπὶ γῆς πεσών, κατεσ θη, καὶ ἐπικρεμασθεὶς, ἐκ τῶν λακτισμάτων θη και διερράγη. Επιμένων δὲ τῇ εἰς Χριστὸν ογία, τῷ βυθῷ τῆς θαλάσσης ἐναπεῤῥίφη, καὶ ἐν ἐτελειώθη. Ὁ δὲ Αἰδέσιος καταδικασθείς τις ἴσθαι ἐν τοῖς τοῦ χαλκού μετάλλοις, ἐπέμφθη Αλεξάνδρειαν. Καὶ ἐν μιᾷ ἰδὼν τὸν τῆς ᾿Αλεξαν ς ἄρχοντα, τοὺς ἐκεῖ Χριστιανούς τιμωροῦντα, ὼν ἔπληξεν αὐτὸν μετὰ ῥάβδου, ὅθεν πολλὰ βα θεῖς, καὶ τὸ ὕστερον ἐν τῷ τῆς θαλάσσης περ ῥιφεῖς, ἐτελειώθη. αἱ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πολοκάρπου. οὗτος ὁ ἅγιος Πολύκαρπος ὁ τοῦ Χριστοῦ ως ἐπὶ τῆς βασιλείας ἦν τοῦ δυσσεβοῦς καὶ όμου Μαξιμιανοῦ, ἐκ τῆς πόλεως Αλεξαν 5. Χριστιανὸς δὲ ὤν, καὶ ζῆλον ἔχων πολύν Θεόν, καὶ θεωρών καθεκάστην ημέραν τούς
col. 383–384page 27 of 133
PG 117:383τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντας κρατουμένους, τ έχειν φόροις βασάνοις ἐξεταζομένους, ούχ όπε ἀλλὰ προκαθήμενον τὸν ἄρχοντα ἐδων, καὶ τ ἀνθρώπων αἵματα ὥσπερ ὕδατα ἐκχέοντα, εἰς πρόσωπον αὐτοὶ ἤλεγξεν αὐτὸν εἰπών, η τοσοῦτον ἐπελάθου τῆς ἀνθρωπίνης ούτως, ακόρεστε, ὅτι τοὺς ὁμογενεῖς καὶ ὁμοφύλους τους κατακόπτεις ὡς ξύλα τοῖς ξίφεσι, δε ἀληθινὸν Θεὸν κηρύττουσι, καὶ τὴν πλάνην δώλων ἐλέγχουσι, καθὼς καὶ ἐγὼ δοῦλος 1 ὑπάρχων; Ὅθεν εἰς ὀργὴν κινήσεις τὸν ἐν κρατηθεὶς ἐτιμωρήθη ἰσχυρῶς· καὶ τὸν Χρισ στόματος φέρων μέχρι τέλους, απεκεφαλίκης. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Θεοδοσίας παρθένου. Θεοδοσία ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν τι πόλεως Τύρου, ὀκτὼ δὲ καὶ δέκατον ένα ἡλικίας χρόνον· ἐπεὶ Χριστιανὴ ἦν κατές ρέστη τῷ τῆς χώρας Παλαιστίνης έρχε ἐρωτηθεῖσα ὡμολόγησε τον Χριστόν. Ὅρει κατὰ τῶν πλευρῶν, καὶ τῶν μαζών, κ' ναγκάσθη ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μα εἰδώλοις. Μὴ πεισθεῖσα δὲ, ἀπεκλείσθη ἐν τ λακή, παραγγελίαν δεξαμένου του δεσμοφύλακας μόνον ἀσφαλῶς φυλάττεσθαι αὐτὴν, κα πρὸς ἐπίσκεψιν αὐτῆς εἰσέρχεσθαί της αὐτῷ τὰ πρὸς βρώσιν, ἕως οὗ ἀρνήσε στὸν, καὶ θύση τοῖς λεγομένοις θες. Η πολλῶν ἡμερῶν παύαδρομήν, πάλιν εξεκα φυλακῆς, καὶ ἀναγκασθεῖσα ούσαι τους κ δαίμοσι, καὶ μὴ ἀνασχομένη ἀκοῦσαι τὰ τὰ ρήθη ἀφειδώς πρότερον, εἶτα ῥιφεῖσε ἐν ἡ με παρέδωκε τῷ Κυρίῳ τὸ πνεῦμα αὐτῆς Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων γυναικών, Ειρήνης, κα καὶ Χιονίας. Εἰρήνη, Αγάπη, καὶ Χιόνια, τὰ τοῦ 1 μάρτυρες, ὑπάρχον μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας μανοῦ, ἐκ τῆς πόλεως Θεσσαλονίας διωγμὸν κατέλιπον πέντε, καὶ ἐνῆλθον ἐν όχι καὶ ἡσύχαζον νηστεύονται, καὶ τῷ θεῷ του μένει. Αλλὰ καταμηνοθεῖσαι, ἐκρατήθη τη παρέστησαν τῷ ἔρχοντι καὶ ἀπ᾿ ἐπίνω σθεῖσα ἐρνήτεσθαι τὸν Χριστόν, οὐκ ἐπε Ὅθεν τήν μὲν 'Αγάπην, καὶ τὴν Χανί ἐκεῖλεν· τὴν ἃ Εἰρήνην εὑρὼν ἔχωσιν α ἐν εἰς ἐνεγίνωσκειν εξ εντε, ἐκεῖνε μὲν πο που, αὐτὴν & επάταξεν ἐπενεχθῆναι ἡ πρὸς τὸ καθῆναι ὑπὸ τῶν ἀπολέσεων. Αλλ πεσθεῖσα ὑπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ χέριτος, διεί χαρά, μενος επί πλέοντος έχεις Τοῦτο δὲ μαθὼν ὁ έργων, πόλιν έγεγε ὺς δὲ τὰ ἔπεσ, κ' στὴν περὶ περίδος
col. 385–386page 28 of 133
PG 117:385μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν, καὶ ὁμολογητοῦ Νικήτα. ικήτας, ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν καὶ ὁμου ητής τοῦ Χριστοῦ, ὑπῆρχεν τῇ συγχωρήσει Θεοῦ ἐπὶ βασιλείας τῶν Εἰκονομάχων· πρόσ ον ἐκ βρέφους κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ Χριστοῦ αλιπών πατέρα, μητέρα, ἀδελφούς, ἀδελφὰς, γενεῖς, οἰκίαν, πατρίδα πλοῦτον, καὶ αἴρων τὸν υρὸν αὐτοῦ προθύμως, καὶ ἀκολουθήσας τῷ στῷ, καὶ γεγονώς ἄξιος αὐτοῦ μαθητής. Απελ γὰρ ἐν τῇ μονῇ τοῦ Μηδικίου, τοσοῦτον ἡγω το πρὸς ἀρετὴν, ὡς ὑπερβαλεῖν πάντας τοὺς μοναχούς. ᾿Αλλὰ καὶ τοῦ χαρίσματος ἠξιώθη θαυμάτων· καὶ διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ τῇ παι λήσει τῶν μοναχῶν ἐγένετο καὶ ἡγούμενος, καλῶς διεκυβέρνα τὸ ποίμνιον. Ἐπεὶ δὲ καιρὸς λει αὐτὸν πρὸς τὸ μαρτύριον, ἀποστείλαντες οἱ ονομάχοι προσεκαλέσαντο αὐτὸν, καὶ κατη καζον ἀρνήσασθαι τὴν τῶν σεπτων εἰκόνων σκύνησιν, συνελθεῖν δὲ τῇ αἱρέσει αὐτῶν. Ὡς δι ἔπεισαν, ἐξορίαις, καὶ λιμοῖς, καὶ ταλαιπωρίαις βαλόντες, ἀνεῖλον. αἱ μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰωσὴφ τοῦ ποιητοῦ τῶν κανόνων. Ο όσιος Ἰωσὴφ ὁ ποιητὴς τῶν κανόνων, ρχεν ἐκ τῆς Σικελίας, υἱὸς Πλουτίνου, καὶ 'Αγά . 'Αλούσης δὲ τῆς τούτου πατρίδος ὑπὸ τοῦ τῶν ρων ἔθνους, ἦλθεν εἰς Θεσσαλονίκην, καὶ ἀπελ ἔν τινι μοναστηρίῳ, καὶ γεγονώς μοναχὸς νίζετο, μελετῶν καὶ τὰς θείας Γραφὰς ἐπιμε δι' ὃ χειροτονηθεὶς καὶ πρεσβύτερος, μετά ( γορίου τοῦ Δεκαπολίτου εἰς Κωνσταντινούπολιν εν. ᾿Αποσταλείς δὲ εἰς Ῥώμην διὰ τὴν τῶν ονομάχων αἵρεσιν, ἐκρατήθη παρὰ τῶν Σαρακ ῶν, καὶ ἀχθεὶς εἰ, τὴν Κρήτην, ἀπεκλείσθη εἰς ακήν. Καὶ μετὰ θάνατον Θεοφίλου του εικονο ου ἀπολυθεὶς τῆς φυλακῆς, τῇ βοιθείᾳ τοῦ ἁγίου ολάου, ἦλθεν εἰς Κωνσταντινούπολιν· καὶ λοι ;θεὶς ἐξωρίσθη εἰς Χερσώνα. Ἐκεῖθεν δὲ ἀνα θες, πάλιν ἦλθεν εἰς τὸ Βυζάντιον, καὶ γέγονε εξ τῶν ἱερῶν σκευῶν τῆς Μεγάλης Εκκλησίας. ίσματα δὲ ἔχων ἐκ Θεοῦ, πολλοὺς ἁγίους κανόσι σας, ἐκοιμήθη. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ, Δ' ίησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Αγαθόποδος, καὶ Θεοδούλου. γαθόπους ὁ ἱερώτατος διάκονος, καὶ Θεόδουλος ἐλαβέστατος ἀναγνώστης, οἱ τοῦ Χριστοῦ τυρες, ὑπῆρχον μὲν ἐκ τῆς πόλεως Θεσσαλο ς· διὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν κρατηθέντες ἱ τῶν εἰδωλολατρῶν, παρέστησαν τῷ τῆς πόλ ; ἄρχοντι, καὶ κατηναγκάζοντο οὗται τοῖς λοις. Μὴ πεισθέντες δὲ, ἀπεκλείσθησαν εἰς φυ ν, καὶ τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ εἶδον ἀμφότεροι τοιαύτην σίαν. "Εδοξαν πλοῦν ἐπιβῆναι, καὶ πλέειν, ἐν κλάσσῃ· κλύδωνος δὲ σφοδρού γεγονότος, ἰδεῖν πλοῖον συντριβέν, καὶ τοὺς ἐμπλέοντας κατα
col. 387–388page 29 of 133
PG 117:387ποντισθέντας, ἑαυτοὺς δὲ μόνους περισωθέντε εἰς ὄρος ὑψηλὸν ἀνελθόντας. Εδγλου δὲ τὰς τὴν δια θαλάσσης αὐτῶν τελείωσιν, καὶ τ οὐρανὸν ἀναβασιν. Καὶ γὰρ ἅμα πρωί τῆς φω αὐτοὺς ἐξαγαγὼν ὁ ἄρχων, ἠνάγκαζε θέ εἰδώλοις· μὴ πεισθέντας δὲ, τῷ βυθῷ τῆς με σης ἐνέρριψε· καὶ οὕτως ἐτελειώθησαν, ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Φερβούδης, κα συνοδίας αὐτῆς. τοιούτ Ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρ Φερβούδη μια ἄθλησιν καὶ τελείωσιν τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῆς τ τοῦ ἐπισκόπου, ἐν οἰκήματι ἡσυχάζουσε και ἀδελφῆς, καὶ τῆς δούλης αὐτῆς, ἐδίδασκε της ε ερχομένους αὐτῇ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν. Τ νουν δὲ οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ διεπρίοντο, καὶ είχ πρόφασιν, ἐφόνευσαν αὐτὰς τρόπο την τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Σαβωρίου ποιεῖτο τοὺς Ἰουδαίους. Ἐπεὶ δὲ κατὰ τὸν κα ἐκεῖνον ἡσθένησε, προσῆλθον αὐτῇ, καὶ διέβαιν ἁγίας, εἰπόντες οὕτως. Ὅτι διὰ τὸ παρὰ τοῦ ἀνδρός σου τὸν ἐπίσκοπον Συμεως ἀδελφοὶ αὐτοῦ κατειργάσαντό σε διά μαγείας ἀποθάνῃς. ᾿Αλλὰ εἰ βούλει ὑγιᾶναι, τρίτου σχισθήτωσαν μέσον, καὶ κρεμασθήτωσαν α μήματα αὐτῶν, καὶ διελθε μέσον, καὶ ὑγων; τούτου γενομένου, αἱ μὲν ἅγιοι ἀπέλαβον της λείαν τῶν οὐρανῶν· ἡ δὲ βασίλισσα της τη ὑγιᾶναι, ἐκληρονόμησε καὶ τὴν γέενναν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμ ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλε Εὐτύχιος ὁ ἐν ἁγίοις πατὴρ ἡμῶν, ὑπη τῆς βασιλείας Ιουστινιανοῦ τοῦ μεγάλου δι τῆς χώρας Φρυγίας. Καλῶς δὲ ἀνατ Ησυχίου τοῦ πρεσβυτέρου καὶ θαυματουργού, που αὐτοῦ ὄντος, καὶ τὰ ἱερὰ γράμμπει ε έκμελετήσας, προσελήφθη παρὰ τοῦ ἐκπ Αμασείας. Καί γεγονώς μοναχός είτε τ τερος, ἡσύχαζεν ἐν τῇ μονῇ τοῦ ἁγίου Νι Τῆς δὲ πέμπτης Συνόδου παρὰ Ἰουστινιανού κ τηθείσης, τοῦ ᾿Αμασείας ἐπισκόπου απη ἀπεστάλη ἀντ᾽ ἐκείνου, καὶ διέπρεψεν ἐν τῇ τι ὡς καὶ τὸν πατριάρχην Μηνᾶν εἰπεῖν, ὅτι ἐστιν ὁ διαδοχός μου. Ἐξ οὗ καὶ μετὰ τὰ ἐκείτου γίνεται πατριάρχης, και προσκρούσ βασιλέα, ἐξορίζεται. Μετά θάνατον δὲ Ἰουπι ἀπέλαβεν τὸν θρόνον αὐτοῦ παρὰ Ιουνίου Τιβερίου· καὶ πολλὰ θαύματα ποιήσας, κ λου θανατικοῦ δι᾿ εὐχῆς ἀναστείλας ὁρμήν, βερίου εἰπὼν τὸν θάνατον, ὡς καὶ πρότε βασιλείαν, ἐκοιμήθη, ταφεὶς ἐν τοῖς Αγίου στόλοις. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων ρν μαρτύρων Περσίδι τελειωθέντων. Σαβώριος ὁ δυσσεβής βασιλεύς Περσών, και
col. 389–390page 30 of 133
PG 117:389πικρατείας τῶν Ρωμαίων κουρσεύσας, ἐπὶ Κων αντίου βασιλέως Ρωμαίων (τοῦ Θεοῦ τοῦτο συγχωρήσαντος, διὰ τὴν, τότε κινηθεῖσαν αἵρεσιν τοῦ ματαιόφρονος ᾿Αρείου, τοῦ καὶ αὐτὸν τὸν βασιλέα τείσαντος τὰ ὅμοια φρονεῖν, ὑπὸ Εὐσεβίου τοῦ τραιποσίτου 'Αρειανοῦ ὄντος πολλὰ κάστρα, καὶ χώρας ἀφανίσας, πολλὴν ἀνελάβετο αἰχμαλωσίαν ἐκ ῶν Χριστιανῶν· ὧν οἱ μὲν ἐσφάγησαν, οἱ δὲ κατὰ ὴν ὁδὸν ἐτελεύτησαν. Ἑκατὸν δὲ καὶ πεντήκοντα ιόνοι περιλειφθέντες, ἀπήχθησαν εἰς Περσίδα, εδεμένοι ταῖς ἀλύσεσι, καὶ παρεδόθησαν τη φυλα ῇ, καὶ ἐταλαιπωροῦντο ἐν αὐτῇ ἐπὶ ἡμέραις πολύ αῖς. Εὐκαιρήσας δέ ποτε Σαβώριος ἀπὸ τῶν μα τίων πραγμάτων, καὶ ἀνάψας πυραν μεγάλην, ήγαγε τους Αγιους τῆς φυλακῆς, καὶ ἠνάγκασεν ρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ θῆσαι τῷ πυρί. Ως δὲ ὐκ ἔπεισεν, ἐνέβαλεν αὐτοὺς εἰς τὸ πῦρ, καὶ οὕτως τελειώθησαν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. νήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γεωργίου ἐπισκόπου Μιτυλήνης. Γεώργιος ὁ ἐν ἁγίοις καὶ Θεοφόρος Πατὴρ ἡμῶν, θερμότατος ὁμολογητής τοῦ Χριστοῦ, ἦν υἱὸς γενῶν, καὶ πλουσίων, καὶ εὐσεβῶν γονέων ὧν ν μὲν πλοῦτον μισήσας, τὴν δὲ εὐσέβειαν ἀγαπή ις, καὶ εὐγενείας καὶ δόξης καταφρονήσας διὰ τὸν νὸς Χριστὸν πίθον, ἀπελθὼν ἐν μοναστηρίῳ, ἐγέ το μοναχός, ἐν ᾧ καὶ ἄλλας μεν πολλὰς κατώρθω ν ἀρετὰς, ἐξαιρέτως δὲ τὴν ἐλεημοσύνην· ὅλην ρ τὴν ἡμέραν, κατὰ τὸν Δαβίδ, ἐλεῶν καὶ δα ζων οὐκ ἐπαύετο. Διὰ τοῦτο οὖν, παρακλήσει τοῦ ήρου, τῆς ἐν Μιτυλήνῃ ἐκκλησίας χειροτονεῖται σκοπος, τῆς ἴσης ἐλεημοσύνης ἐχόμενος· ἐπεὶ καὶ τῶν Εἰκονομάχων αίρεσις ἀνεφάνη, ἐκείνης μὲν και πη ἀντίμαχος, τῆς δὲ ὀρθοδοξίας υπέρμαχος. Δύο ; δὲ τὰς σεπτὰς εἰκόνες τιμῶν καὶ προσκυνῶν τοὺς ἄλλους διδάσκων, πολλὰ δὲ θαύματα έργα ινος, προέγνω ει' ἀποκαλύψεως καὶ τὴν ἑαυτοῦ ευτὴν, ἀστέρος θείου ταύτην δηλώσαντος· καὶ ω πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Καλλιοπίου. Καλλιόπιος ὁ μάρτυρ τοῦ Χριστοῦ, ἐπὶ τῆς βασι ας ὑπῆρχε τοῦ Μαξιμιανοῦ, ἐκ τῆς χώρας μὲν μφυλίας, υἱὸς δὲ Θεοκλείας τινὸς, Χριστιανῆς ουσίας. Τραφεὶς δὲ παρὰ τῇ μητέρι εὐσεβῶς, καὶ ἰς θείαις ἐκμελετήσας Γραφαῖς, διωγμοῦ ἐπι μένου, ἀπῆλθεν εἰς Πομπηϊούπολιν, καὶ σταθεὶς προσθεν τοῦ ἡγεμόνος Μαξίμου ὡμολόγησε τὸν ιστόν. Δεθεὶς οὖν τὰς χεῖρας ὀπίσω, καὶ τυφθεὶς ειδῶς, ἐβλήθη ἐν τῇ φυλακῇ· συνεισῆλθε δὲ καὶ ἡ τηρ αὐτοῦ, καὶ ἀπεσπόγγιζε τα αἵματα αὐτοῦ. όσα γὰρ παντα τὸν πλοῦτον αὐτῆς τοῖς πτωχοίς, ολούθει τῷ υἱῷ. Εκβληθεὶς δὲ τῆς φυλακής, και κάσθη σταυρωθῆναι, οὐκ ἐν τῷ πάθει μόνον νωνῶν τῷ Χριστῷ, ἀλλὰ καὶ ἐν ταῖς ἡμέραις
col. 391–392page 31 of 133
PG 117:391Λ καὶ γὰρ ἡ μεγάλη πέμπτη ἦν, ὅτι ἐστικά Δοῦσα δὲ ἡ μήτηρ αὐτοῦ τοῖς δημίοις πέντε νους, παρεκάλεσεν αὐτοὺς, μὴ ὁμοίως τῷ Χ σταυρῶσαι τὸν υἱὸν αὐτῆς, ἀλλὰ κατὰ κεφαλής σταυρωθεὶς ὥρα τρίτῃ τῆς Παρασκευῆς, καὶ τὸ πνεῦμα. Καὶ ἐπιπεσοῦσα αὐτῷ ἡ μήτης το ἀφῆκε τὴν ψυχήν. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ρουφίνου διατ καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Επὶ τῆς βασιλείας τοῦ παρανόμου Μαξίμ διωγμοῦ μεγάλου κατὰ τῶν Χριστιανῶν κινη πᾶς ὅστις τὸν Χριστὸν ὠμολόγει, ὑπὸ τῶν ἐλ λατρῶν κρατούμενος, καὶ πολλαῖς βασάνας κ ποβαλλόμενος, τελευταῖον θανάτῳ παρεδίδους. Τ χων δὲ κατ' ἐκεῖνον τὸν καιρὸν καὶ ὁ Ρουφίνος διάκονος τῆς τοῦ Χριστοῦ ᾿Εκκλησία πολλοὺς διδάσκων ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Ι ἐκρατήθη, καὶ ἀπεκλείσθη εἰς φυλακής. Δι δέ τις Χριστιανή, ἐπισκεπτομένη αὐτόν, ἀπ καὶ αὐτή. Καὶ ἀμφότεροι παραστάντες τῷ ἐχ καὶ τιμωρηθέντες, εἶτα θαυματουργήσει ρεσκεύασαν τοὺς παρεστώτας διαλοσίους σχετι πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ. Καὶ παραντίκα άρρε ἄρχων, προσέταξεν ἅπαντας μαχαίρα με θῆναι. Καὶ δήσαντες αὐτούς οἱ δήμιοι, ήτα τόν τόπον τῆς τελειώσεως· καὶ ἀπεκετελιας τας, εὐχαριστοῦντας τῷ Θεῷ μέχρι τέλους. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Η Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Παντα Παυσίλυπος ὁ τοῦ Χριστοῦ μαρτυρ, και τῆς βασιλείας τοῦ παρανόμου καὶ δυσσεός νοῦ· διαγνωσθεὶς δὲ ὅτι τὸν Χριστὸν το διδάσκει ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ, κρατο σίχθη τῷ βασιλεῖ. Καὶ παραστας αὐτῷ, έχει εἰ τὸν Χριστὸν ὁμολογεῖ Θεόν. Καὶ π κηρύξας αὐτὸν Θεὸν ἀληθῆ, καὶ ποιητὴν τὴς παρεδόθη τῷ τῆς χώρας Ευρώπης ἐπέρχν τύπτεται βαβδοις ἀφειδώς τριακοσία:ς φορές θεὶς δὲ τῆς βασάνου, πάλιν ἢ ναγκάσθη ἀπ τὸν Χριστὸν, καὶ οῦσαι τοῖς εἰδώλοις. Κ πεισθείς, ἐδέθη, καὶ ἀπήγετο εἰς τὸ ἀποκεφα ναι. Καὶ ἐν τῇ ὁδῷ τῶν δεσμῶν διαρρηχθύνον τεινεν ἑαυτὸν πρὸς τὸ φυγεῖν. Καὶ τοῦ μὲν ἐλυτρώθη· εἰς τόπον δέ τινα διασωθείς, καὶ καὶ τῷ Θεῷ προσευξάμενος, ἀπέδωκε τὴν με κὴν αὐτοῦ ψυχὴν προθύμως τῷ Θεῷ, ἀπολο φανον ἀμάραντον, καὶ ζωὴν ἀχώρητον. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Κε πάπα Ρώμης. Κελεστῖνος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ὑπῆ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ μικροῦ, ἐν τῇ σίς Ρωμαίων, πᾶσαν ἀρενὴν καταφθάσει πᾶσαν θείαν Γραφὴν ἐκμελετήσας. Μετά δε τ
col. 393–394page 32 of 133
PG 117:393ἁγίων ἐπισκόπων Ἰννοκεντίου, Βονιφατίου, Ζωσίμου, προχειρίζεται πάπας τῆς μεγάλης ὑμης· συντρέχων δὲ τῷ βίῳ ὁ λόγος, αἰδέσιμον τὸν τοῖς πᾶσιν ἀπέφαινε καὶ θαυμαστὸν· καὶ ἐν τοις μὲν πολλοῖς, ἐξαιρέτως δὲ ἐν τῇ τῶν ὀρθῶν μάτων ὑποτυπώσει, καὶ διαλέξει. Καὶ γὰρ σὺν ἁγίῳ Κυρίλλῳ δι᾿ ἐπιστολῆς δογματικής πλήρους ιοδοξίας, ἣν ἀπέστειλεν ἐκ Ρώμης ἐν τῇ συνόδῳ ἐν Ἐφέσῳ, τὸν δυσσεβῆ Νεστόριον καθεῖλε, καὶ τῶν ὀρθοδοξων ἐξήλασεν ἐκκλησίας, βλασφη ὄντα εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ εἰς τὴν ἁγίαν τόκον. Ἔτι δὲ καὶ δι᾿ ἄλλων δογμάτων τὰς τῆς ατολῆς ᾿Εκκλησίας τῆς τοῦτου λύμης ἠλευθέ τεν, καὶ πολλοὺς φωτίσας ἐτελειώθη ἐν εἰρήνῃ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Θ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βαδίμου τοῦ ἀρχιμμανδρίτου. ἄδιμος ὁ ὅσιος ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῆς χώρας σῶν, πλουσίων δὲ γονέων υἱὸν· ὧν τελευτησάν ἅπαντα τὸν πλοῦτον σχορπίσας εἰς τοὺς πέ ας, ἀπελθὼν εἰς μοναστήριον, ἐγένετο μοναχός, ι καὶ ἀρχιμανδρίτης. Κηρύττων δὲ τὸν Χριστὸν, λοὺς ἐπ' αὐτὸν ἐπιστρέφων ἐβάπτιζε. Καὶ μαθὼν το Σαβώριος, αποστείλας ἐκράτησεν αὐτόν, σὺν ὶ μαθηταῖς αὐτοῦ, καὶ ἀπέκλεισεν αὐτὸν εἰς ακήν. Καὶ μετὰ τέσσαρας ἡμέρας προσέταξεν ὁ νώριος τοῖς δημίοις ἐκβαλεῖν αὐτοὺς τῆς φυλακῆς, ἀποκεφαλίσαι. Ενα δὲ τῶν δημίων, Νηρσάν ματι, πρότερον ὄντα Χριστιανὸν, ἀρνησάμενον δὲ Χριστὸν διὰ τὸν φόβον, γυμνοῦντα τὸ ξίφος, τοῦ κεφαλίσαι αὐτοὺς, ἰδὼν ὁ ἅγιος καὶ στενάξας άνισε· καὶ ὑπέμνησεν αὐτὸν τῆς μελλούσης ρας τὴν ἀνταπόδοσιν. Ὁ δὲ Νηρσᾶς ἀρξάμενος λειν ἀπὸ τοῦ φόβου, δέδωκε τῷ ἁγίῳ πληγὰς πρας· καὶ οὕτω βίᾳ πολλῃ παρέδωκε τὸ ίμα. αἱ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων τῶν ἐν Περσίδι τελειωθέντων. το αβώριος ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς, ἐκστρατεύσας ὶ τῆς τῶν Ῥωμαίων γῆς, κατὰ τὸ πεντηκοστόν οι ἔτος τῆς αὐτοῦ βασιλείας, καὶ νόμῳ πολέμου υάνθρωπον πόλιν ἑλών, τοὺς ἐν αὐτῇ μὲν στρα τας πάντας ἐφόνευσε, τὸν δὲ ἀπόλεμον ὄχλον, γέροντας, γυναῖκας, παιδία, καὶ τὸν ἐπίσκου Ηλιόδωρον, καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, καὶ τοὺς κόνους, καὶ πάντας τοὺς ἐν τῷ κλήρῳ περιε ήσατο. Μέλλων οὖν τελευτῶν ὁ ἐπίσκοπος Ηλιό ρος, ἐχειροτόνησεν ἀντ᾽ αὐτοῦ ἐπίσκοπον τῶν πρεσβυτέρων ἕνα, Καὶ τῆς ἐξ ἔθους δου ογίας ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἀναφερομένης τῷ Θεῷ, λθών τις τῶν Περσῶν, εἶπε τῷ Σαβωρίῳ, ὅτι οἱ νὰ σοῦ συγχωρηθέντες ζῆν Χριστιανοί, ἵνα ἐξ ῶν πρῶτον ποιήσαντες, τῆς μὲν θρησκείας ἡμῶν αβλασφημοῦσιν, τῆς δὲ σῆς ἐξουσίας καταφρο πι. Τότε ἀχθέντες ἠναγκάσθησαν προσκυνῆσαι τῷ μ' μὴ πεισθέντες δὲ, ἅπαντες ἀπεκεφαλίσθησαν. η ο
col. 395–396page 33 of 133
PG 117:395Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ευψυχίας το Καισαρεία. Ευψύχιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν βασιλείας τοῦ παραβάτου Ιουλιανοῦ ἀπὸ τῆς γι τῶν Καππαδοκών. ᾿Ανεπίληπτον δὲ βίον, καὶ τῶν κεκτημένος ἁπλοῦν, εἶχε καὶ πόθον πολὺν εἰς στόν. Ὁρῶν δὲ τοὺς εἰδωλολάτρας απερχομένα τὸν ναὸν τῆς λεγομένης Τύχης, καὶ θύοντας πιστεύων ὁ παραβάτης Ἰουλιανός, θυσίας κα στην προσέφερεν, ζήλῳ θείῳ κινηθείς, καὶ Χρι νῶν τίνων προσλαβόμενος, ἀπελθὼν κατάσ αὐτὸν ἐκ βαθρῶν, καὶ τὰ ἐν αὐτῷ συνέτριψεν και Μαθὼν δὲ ταῦτα ὁ παραβάτης ὠργίσθη σφόδ ἀποστείλας ἐκράτησεν ἅπαντας· καὶ τοὺς μὲ λους τῶν ἰδίων στερήσας, κακώσεσι ποικίλες βαλών, ἐξώρισε· τὸν δὲ μάρτυρα Ευψύχιον, κα τον γενόμενον τοῦ τοιούτου δράματος, πρώτο ἀπέκλεισεν εἰς φυλακήν· ἔπειτα τῆς φυλακῆς ὁ λών, καὶ πολλὰ βασανίσας, καὶ καταναγκάσει κα σασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πείσας, ἀπεκιστ ΜΠΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Ι Αθλησις τῶν ἁγίων τεσσαράκοντα μαρτύρων, τα τίου, Ἀφρικανοῦ, καὶ τῶν λοιπῶν, Τερεντίου, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς μετά τη οδίας αὐτοῦ, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας με.. τῆς χώρας Αφρικῆς· διωγμοῦ δὲ κινηθέντα, τ τῶν Χριστιανῶν φονευομένων πολλοί εντε καὶ ἀναγκασθέντες θύσαι, καὶ μὴ της ἀπεκλείσθησαν εἰς φυλακὴν παρὰ τοῦ μας Αφρικῆς. Εἶτα τῆς φυλακῆς ἐξελθόντες, π κάζοντο ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, βαλ λαῖς ἐξεταζόμενοι. Πρότερον γὰρ ἐτύρητα και ἐφάνησαν τὰ σπλάγχνα αὐτῶν· ἔπειτα πί πυρωθεῖσι τὰ ψύς διετρυπήθησαν καὶ ὄξε; εἰς ἐπεχύθησαν. Ἐπεὶ δὲ προσευξάμενοι, τὰ ξάσι, τ τοὺς βωμοὺς καὶ τοὺς ναούς κατέστρεψαν, τ τριάκοντα ἐξ ξίφει τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησ δὲ τέσσαρες, χεῖρας καὶ πόδας δεθέντες, διέν σαν εἰς φυλακήν, καὶ μετὰ τοῦτα τῆς πατ ἐξελθόντες, ἀπεκεφαλίσθησαν καὶ αὐτοί. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Αποστόλου Αγέλα. Αγαθος ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος, πολλάς ἄλλων ἀγαθῶν διὰ τὴν αὐτοῦ ἀρετὴν καὶ ἡ ἀξιωθείς, εδέξατο καὶ προμητικὸν χάρισμα. Γε τὴν ζώνην τοῦ μεγάλου αποστόλου Πελοπ καὶ ἑαυτοῦ τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας δεσμε προφήτευσεν είπον· ὅτι λέγει τὸ Πνεῦμα του ρίου. Τὸν ἄνδρα, οὗ ἐστιν ἡ ζώνη αυτή, ούτως σουσιν εἰς Ἰερθεί οι Ἰουδαίας, και με Φροζινας αήθευσαν το φονται γὰρ τὸν ἔγον Πελλον εἰς Ἰεχνί οὐ μόνον ἐδεσμητιν οἱ Ἰωσεν, αλλά τ' και επιχείρησαν. δε τούτε μὲν πρότερον όπω δὲ καὶ ἄλλα πλεῖστα προφητεύσας, καὶ τὸ λαχόντι μέρος της οικουμένης τῇ ἀνακαλίς αυτοί, κ' τ ἀπείροις θαυματουργίας φωσίας, καὶ εἰς ἐπίγα
col. 397–398page 34 of 133
PG 117:397Θεοῦ τὸ καταπιστευθεν αὐτῷ ποίμνιον ἀγαγών, τῶν εἰδώλων τὴν θρησκείαν καταβαλὼν καὶ κλύσας, ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΛ λησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Αντίπα ἐπι σκόπου Περγάμων. Αντίπας ὁ τῶν δαιμόνων ἀντίπαλος, ἦν ἐπὶ τῶν νων Δομετιανοῦ τοῦ βασιλέως κατὰ τὸν καιρὸν ἁγίων ἀποστόλων, ὅτε καὶ ὁ Θεολόγος Ιωάννης αστος ὑπῆρχεν εἰς Πάτμον τὴν νῆσον. Ὑπάρχων ἐπίσκοπος Περγάμου, πάνυ γέρων ων, ἐκρατήθη * τῶν εἰδωλολατρῶν, τῶν δαιμόνων εμφανισάν αὐτοῖς, καὶ εἰπόντων, μὴ δύνασθαι τὸν τόπον ῖν διὰ τὸν ᾿Αντίπαν. Διὰ τοῦτο ἀχθεὶς πρὸς τὸν μόνα, καὶ καταναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χρισ καὶ θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθεὶς, ἀλλὰ λον ἐκ παραδείγματος ἐλέγξας τὴν πλάνην τῶν λων, φήσας ἀρχαίαν μὲν αὐτὴν εἶναι, κακὴν δὲ γὰρ ὁ ἡγεμὼν τοῦτο προεβάλετο, ὅτι ἀρχαία ἔστιν ἡ τῶν Ἑλλήνων θρησκεία, νέα δὲ ἡ τῶν πιανῶν· καὶ ὁ ἅγιος, ὅτι Κάϊν παλαιὸς μὲν νεν, ἀλλὰ φονεὺς τοῦ ἀδελφοῦ), ἐνεβλήθη ἐν τῷ βοί πυρωθέντι, καὶ ἐτελειώθῃ. ΜΗΝ ΤΟ ΑΥΤΩ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αρτέμωνος. ρτέμων ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν ἐπὶ τῆς βασ ίας Διοκλητιανοῦ, πρεσβύτερος ὑπάρχων τῆς ἐν αικεία ἁγίας ἐκκλησίας· πρὸ ἑνὸς δὲ ἐνιαυτοῦ τελειώσεως αὐτοῦ, εἰσελθὼν ἐν τῷ ναῷ τῶν ήνων μετὰ Σισινίου τοῦ ἐπισκόπου αὐτοῦ κατά με τὰ εἴδωλα. Καὶ μαθὼν τοῦτο παρὰ τῶν εἰδω τρῶν ὁ τῆς χώρας ἄρχων, ἀπῆλθε κρατῆσαι τὸν δ οπον, καὶ νοσήσας ἐκινδύνευσεν. Εἶτα ἐμήνυσε ἐπισκόπῳ εὔξασθαι ὑπὲρ αὐτοῦ, καὶ εἰ τύχῃ ας, χρυσήν εἰκόνα ἀναστήσειν αὐτῷ. Υγιάνας ἀπήρχετο πρὸς Καισάρειαν, καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν ν 'Αρτέμονα πρεσβύτερον εκράτησεν αὐτόν ήσας ἔσυρε, καὶ ἀπαγαγὼν εἰς τὴν πόλιν, ἀπέ τεν εἰς φυλακήν. Εἶτα ἠνάγκασεν ἀρνήσασθαι ἱριστόν· καὶ μὴ πείσας, μέλη τινὰ τῶν σαρκῶν 5 ἐκτεμών, ώπτησεν ἐν ἐσχάρα. Καὶ τότε ἐκε της λέβητος ἐπὶ τῷ ἐμβληθῆναι αὐτὸν, καὶ αι, ἦραν ἀετοὶ δύο τὸν ἄρχοντα καὶ ἐνέβαλον εἰς ν· ὁ δὲ ἅγιος ὀλίγον ἐπιβιούς, ἐν εἰρήνῃ ἐτε θη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΙΓ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Κρίσκεντος. νίσκης ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν ἐκ τῆς ως Μύρων, εὐλαβὴς ὢν καὶ γηραιός. Ὁρῶν δὲ τοὺς προσκυνοῦντας τὰ εἴδωλα, εισελθών μέσ αὐτῶν παρήνει αὐτοῖς, ἀποστῆναι μὲν τῆς ης, προσελθεῖν δὲ τῷ Χριστῷ, καὶ σωθῆναι. Ὁ
col. 399–400page 35 of 133
PG 117:399δὲ ἡγεμὼν μαθὼν τοῦτο, ἐκράτησιν αὐτόν ἀγαγὼν ἔμπροσθεν αὐτοῦ, ηρώτησε τύχην, τ καὶ ὄνομα. Ὁ δὲ οὐδὲν ἕτερον ἔλεγεν, ε, ότι στιανός εἰμι. Ὁ δὲ ἡγεμὼν ἔφη· θύσον επί μόνῳ τοῖς θεοῖς, καὶ προσκύνει κατά ψυχήν τ σου. Ὁ δὲ ἅγιος μὴ καταδεξάμενος, ἀλλὰ τα τῇ φωνῇ τὸν Χριστὸν ὁμολογῶν, τὰ δὲ διελέγχων καὶ ἀτιμάζων, πρῶτον μὲν ότι κρεμασθεὶς ἐξέσθη ἐπὶ πολὺ, καὶ λαμπάσι και χθη τὰς πλευράς· Επειτα τοῦ ξύλου καταδία πάλιν ἠναγκάζετο θῦσαι τοῖς εἰδώλοις. Ως ο ἐπεῖσθη, εἰς κάμινον μεγάλην πυρὸς ἐμβληθ Θεῷ τὸ πνεῦμα παρέδωκε. ἐπὶ Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Βασ τοῦ Ὁμολογητοῦ. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Βασίλειος, ἐκ βε τὸν Θεὸν ἀγαπήσας, καὶ πᾶσαν ἀρετὴν καιρ χειροτονεῖται Παρίου ἐπίσκοπος ἐπὶ τῶν χρόν δυσσεβῶν εἰκονομάχων. Όστις κατά Πελο θεῖον, καὶ μέγαν ἀπόστολον τοῦ Χριστοῦ, δε πεισθῆναι συνελθεῖν τῇ δυσσεβεῖ αἱρέσει τον τούντων τὴν πάνσεπτον εἰκόνα τοῦ Κυρίου ἡ Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ τῆς παναχράντου εὐαὶ τρὸς Μαρίας, τῆς ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν θε καὶ ἀειπαρθένου, καὶ πάντων ἁγίων και μ λῆσαι ὑπογράψαι εἰς τὸν ἄδικον τόμον, ἐπὶ τ λύσει τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τὴν ζωήν κε ἅπασαν ἐν διωγμοῖς, καὶ πειρασμοῖς, καὶ κα καὶ στενοχωρίαις διήνυσεν, ἀπὸ τόπου εις το μεταβάσεις, καὶ φυγὰς ἀεὶ ποιούμενος τις τῶν Πατρικῶν δογμάτων προϊστάμενοι, εν κακοδόξων τὰς συνάξεις μισῶν μέχρι και το Θεὸν ἐξεδήμησεν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου λάρτυρος Βλεψα Πέρσου. Ἐλευθέριος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχε ότ χώρας Περσίδος Χριστιανός δὲ ὧν, καὶ τὸν 1 ἀγαπῶν, ἀπήρχετο πρὸς τὸν ἅγιον Συμεών τ σκοπον, καὶ παρ' αὐτοῦ τελεώτερον ἐδιδέπο γον τῆς ἀληθείας· καὶ ὑποστρέφων εἰς τα αὐτοῦ, ἐδίδασκε καὶ αὐτὸς τοὺς προσερχομένους τὰ περὶ τῆς οἰκονομίας τοῦ Χριστοῦ· ὅπως θεί ἀπροσδεής, ἠθέλησε γενέσθαι ἄνθρωπος, π τὸν ἄνθρωπον, μὴ τραπεὶς τὴν οὐσίαν μετά τη ἀνθρωπότητος ἕνωσιν, ἀλλὰ ὅλος Θεὸς ὅτι γενόμενος ἄνθρωπος. Διδάσκων δὲ ὁ ἅγιος 1 θέριος οὕτως, καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστε καὶ βαπτίζων, ἐγνώσθη παρὰ τῶν κυρία Περσῶν. Καὶ καταμηνυθεὶς τῷ βασιλεῖ, ἐκπ καὶ παρέστη αὐτῷ. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐρωτήσεις κ καὶ ἰδὼν αὐτοῦ τὸ ἀμετάθετον, παρέδωκεν τοῖς ἀρχιμάγοις, παραγγείλας αὐτοῖς, πείσει ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν· οἱ δὲ πολλὰ βασανία καὶ μὴ πείσαντες, ἀπεκεφάλισαν αὐτόν.
col. 401–402page 36 of 133
PG 117:401ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΔ΄. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Συμεών, καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. υμεὼν ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτυρ ὑπῆρχεν ἐπὶ βασιλείας Σαβωρίου τοῦ Περσῶν βασιλέως· ὁρῶν τὰ παράνομα ἔργα τῶν Περσῶν, καὶ μὴ φέρων ῶν τὰς ἐπιταγάς, ἔγραψε τῷ βασιλεῖ, ὅτι Ἡμεῖς λοι Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ὑπάρχοντες, φοροι ὑμῶν εἶναι οὐκ ἀνεχόμεθα. Ποίει οὖν δ λει. ᾿Αποστείλαντος οὖν τοῦ βασιλέως, ἤχθη μιος μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ. Καὶ εἰσελθών, οὐ προσο νησεν, ὡς πρότερον, αὐτόν· καὶ ἐρωτηθείς, διὰ οὐ προσεκύνησεν, εἶπεν· Ὅτε εἶχον εἰρήνην, νουν τοῦτο· ὅτε δὲ δέσμιος παρεγενόμην, οὐ ισκυνῶ. Εξερχόμενον δὲ αὐτὸν πρὸς τὸ ἀποκλει ναι εἰς φυλακὴν, ἰδὼν τις πραιπώσιτος, ὁ πρότε ῶν Χριστιανός, ὕστερον δὲ ἀρνησάμενος, ουλήθη ἀσπάζεσθαι· καὶ μὴ προσδεχθείς, ἔφη· ΕΙ λεων, ἄνθρωπος ὤν, ἀπεστράφη με, πῶς ὁ Χρι < ἀγαπήσει με, ἂν ἡρνησάμην; Καὶ γνοὺς τοῦτο ασιλεύς, ἀπεκεφάλισεν αὐτόν τε καὶ τὸν ἐπίσκο σὺν τοῖς πρεσβυτέροις, καὶ διακόνοις, καὶ ἑτέροις τὸν πεντήκοντα. καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Φασίκ, καὶ τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ ἀσκητρίας. Οὗτος ὁ μάρτυς, ὅτε ἀπεκεφαλίζοντο οἱ περὶ τὸν τον Συμεών ἅγιοι μάρτυρες, παρεστὼς καὶ θεω ν, ἰδὼν ἵνα πρεσβύτερον μέλλοντα ἐκτέμνεσθαι τὴν καλήν, φοβηθέντα, καὶ τρομάσαντα, ἔφη αὐτῷ· Μὴ τοῦ, κάμμυσον τοὺς ὀφθαλμούς σου, καὶ ὁ Χρι ις φωτίσει σε. Ὅθεν διαγνωθείς, ὅτι τὰ Χρισ ανῶν φρονεῖ, παρέστη τῷ βασιλεῖ καὶ ἐρωτη ς, καὶ ὁμολογήσας τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, πρῶτον ἐτμήθη τὴν γλῶσσαν· εἶτα ἐκδαρεὶς ἀνηλεως ου τοῦ σώματος τὸ δέρμα, ἀπέδωκε τὴν ψυχήν. με δὲ καὶ θυγατέρα Χριστιανήν, ἀσκήτριαν, καὶ αγὼν αὐτὴν ὁ βασιλεὺς, κατηνάγκαζεν ἀρνήσα κι μὲν τὸν Χριστὸν, θύσαι δὲ τῷ ἡλίῳ, καὶ τῷ ρί. ὡς δὲ οὐκ ἔπεισε, πρῶτον μὲν γυμνώσας τήν, ἔτυψεν ἀπειδῶς, καὶ λαμπάσι κατέφλεξε κρεμάσας ἔξεσε μετὰ σιδηρῶν ὀνύχων· ἔπειτα ρει τὴν ἱερὰν αὐτῆς κεφαλὴν ἀπέτεμεν. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων χιλίων μαρτύρων, καὶ Αζάτ τοῦ εὐνούχου. Τῆς σωτηριώδους ἑορτῆς ἐπιστάσης τῆς ἁγίας καὶ εγάλης Παρασκευῆς, ἑώρταζον καὶ ἐν Περσίδι ριστιανοί, καὶ ἔδοξολόγουν εὐχαριστοῦντες τῷ ριστῷ, τῷ δι' ἡμᾶς ὑπομείναντι τὰ σωτήρια πάθη. ρατηθέντος οὖν τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ ἐπισκόπου, εἰ ἀναιρεθέντος, καὶ μετ᾿ ἐκείνου φονευθέντων καὶ λλων πολλών (καὶ γὰρ ἀπὸ τῆς μεγάλης Παρα κευῆς μέχρι δεκάτης ἡμέρας, πᾶς Χριστιανός κρατούμενος ἐφονεύετο), ἐκρατήθησαν καὶ οὗτοι οἱ ἅγιοι, αὶ μετ' αὐτῶν Ἀζετ ὁ εὐνοῦχος, πλούσιος μὲν ὤν,
col. 403–404page 37 of 133
PG 117:403Κα καὶ πρῶτος τοῦ παλατίου, ἀγαπώμενος δὲ τὰς καὶ τιμώμενος ὑπὸ τοῦ Σαβωρίου. Επί της τες ἐνώπιον τοῦ βασιλέως καὶ ἐρωτηθέντες ε ὁμολογήσαντες τὸν Χριστὸν παρρησίᾳ ἀ πάντες. Μεταμεληθεὶς δὲ ὁ Σαβώριος ἐπὶ τῷ με τοῦ ἁγίου 'Αζάτ, ἐνομοθέτησεν, ἔκτοτε μὴ φωνίας Χριστιανόν· καὶ ἐφυλάχθη ἕως καιροῦ, Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ἰακώβου εχε ρου, και Αζη διακόνου Καὶ οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες Ιάκωβος κα καὶ Αζης ὁ διάκονος, ἐν Περσίδι ὑπῆρχαν, τὸν καιρὸν τοῦ διωγμοῦ τοῦ παρανόμου Στο κηρύττοντας δὲ τὸν Χριστὸν κρατήσεις ὁ ᾿Α γος, ἐνέβαλεν εἰς φυλακήν, λιμῷ κολάσας αὐττα πολλαῖς ἡμέραις. Καὶ μετὰ ταῦτα τῆς φυλαός βαλών, καὶ ἐνώπιον αὐτοῦ ἀγαγών, κατηκέτι ἀρνή σασθαι τὸν Χριστόν. Μὴ πειθομένους δε, τ' μὲν σίναπι μετὰ ὄξους τοῖς μυκτήρσιν αὐτῶν τ λεν· ἔπειτα γυμνῶν αὐτοὺς, καὶ κρεμῶν ἐπὶ κατὰ νύκτα, ἐτιμώρει τῷ κρύει. Καὶ ἐπὶ προς κρεμωμένους γυμνοὺς ἔτυπτε ῥάβδους, κα ἐνεβλήθησαν εἰς φυλακήν· καὶ τῆς φυλακής κα τες ἀπεκεφαλίσθησαν. Κατελθόντος δὲ τοῦ ἐ εἰς τὴν παρακειμένην λίμνην, καὶ τὸ ξίφος της τος, μετεβλήθη τὸ ὕδωρ αὐτῆς εἰς αἷμα, κ' τ κεσεν ἐπὶ πολύ· εἶτα ἐξηράνθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σάβα του 14 Σάβας ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μέσα βασιλείας Ουαλεντινιανοῦ, ἐκ τῆς Χώρας θων· ἐκ παιδόθεν δὲ Χριστιανὸς ὤν, οι αντι στρέφετο τὰ εἴδωλόθυτα βρώματα, άλλα τ βουλομένους αὐτῶν ἀπογεύεσθαι διεκάνων δὲ αὐτῶν τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν παραμε πολλοὺς ἐπιστρέφων ἐβάπτιζεν. Επισιστής αὐτῷ οἱ εἰδωλολάτραι, βίᾳ τῆς πόλεως επισ Μετὰ δὲ Χρόνον τινὰ, ᾿Αθανασίχου τοῦ ἀρχοντα Γότθων διωγμὸν κινήσαντος κατὰ τῶν Κρίστα κρατηθεὶς ἐτύφθη. Εἶτα ἐν τῷ τῆς ἀμάξης προσδεθεὶς, ἐπὶ τὴν δοκὸν τῆς οἰκίας έχει Καὶ ἀπογεύσασθαι τῶν εἰδωλοθύτων με το ἤχθη ἐπὶ τὸν ποταμόν. Καὶ προσδεθείς ξύλο με ἀπὸ τοῦ τραχήλου, καὶ ῥιφεῖς, ἐν αὐτῷ ἀπ' χρόνων υπάρχων τριάκοντα καὶ ἑνός· καὶ προθύμως ἀνέδραμε πρὸς Χριστόν. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἐκ τῶν ᾿Αριστάρχου, Πούδη, καὶ Τροφίμου, Οἱ τρεῖς οὗτοι ἅγιοι ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, σταρχος, Πούδης καὶ Τρόφιμος, ἐκ τῶν Ἡ κοντα ἀποστόλων ὑπάρχοντες, ἠκολούθουν τ γάλῳ ἀποστόλῳ Παύλῳ, κηρύττοντες καὶ αὐτὸ Χριστὸν, καὶ τὸν λόγον τῆς ἀληθείας διδάσκ καὶ συγκακοπαθοῦντες τῷ διδασκάλῳ ἐν πᾶσι διωγμοῖς αὐτοῦ· καὶ τέλος ἐν Ῥώμη, μετ
col. 405–406page 38 of 133
PG 117:405είνου θάνατον, καὶ τὴν πρὸς Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν πιστὸν ἐκδημίαν, καὶ αὐτοὶ τὰς ἱερὰς αὐτῶν και λὰς ὑπὸ Νέρωνος τοῦ παράφρονος ἀπετμήθησαν. ῦτα γὰρ ὁ τρισμακάριος καὶ πανόλβιος Δωρόθεος Ρώμη γεγονώς, διὰ Ρωμαϊκῆς διαλέκτου ἐν πομνήσεσι καταλέλοιπε· καὶ οὐ μόνον περὶ τούτων, λὰ καὶ περὶ τῶν λοιπῶν ἀποστόλων, καὶ ἄλλων λλῶν ἁγίων, ἀλλὰ καὶ περὶ τῶν ἱερῶν προφητῶν όρησεν· ἐγένετο γὰρ ὁ ἅγιος δι' εὐφυΐαν πολλὴν λυμαθής, καὶ πολυΐστωρ, ὡς ἄλλος τις. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων γυναικών, Βα σιλίσσης, καὶ ᾿Αναστασίας. Βασίλισσα καὶ ᾿Αναστασία, αἱ τοῦ Χριστοῦ μέρο ρες, ὑπῆρχον μὲν ἀπὸ τῆς μεγάλης πόλεως Ρώ ης, εὐγενεῖς, καὶ πλούσιαι, μαθήτριαι δὲ τῶν ἁγίων οστόλων. Μετὰ δὲ τελευτὴν τούτων, τὰ τίμια αὐτ ν λείψανα ἀνελόμεναι νυκτὸς καὶ κηδεύσασαι, γνώσθησαν, καὶ κατεμηνύθησαν καὶ αὗται τῷ τσεβεῖ, καὶ παράφρονι Νέρωνι, ὡς Χριστιαναί. δε παραυτίκα ἀποστείλας ἐκράτησεν αὐτὸς, καὶ αγεν ἐνώπιον αὐτοῦ δεδεμένας αλύσεσι, καὶ και νάγκασεν ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν. Μὴ πείσας δὲ τὰς, τότε μὲν ἀπέκλεισεν εἰς φυλακήν ὕστερον φυλακῆς ἐκβαλών, ἐτιμωρήσατο αὐτὰς διαφόρως. εἰ γὰρ τοὺς μαστοὺς αὐτῶν ἐξέτεμε, καὶ τὰς ώσσας ἀπέκοψε, καὶ κρεμάσας ἔξεσε, καὶ λαμπάσι τέφλεξε, καὶ τέλος μαχαίραις τὰς τιμίας αὐτῶν τέτεμε κεφαλάς. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Ι. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λεονίδους, καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Οὗτοι οἱ ἅγιοι ὑπῆρχον ἐκ τῆς χώρας Ελλάδος ὶ ὁ μὲν Λεονίδης ἐν τῇ ἑορτῇ τῆς ᾿Αναστάσεως τοῦ ορίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, μετὰ πολλοῦ λαοῦ ἄλλων ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ, καὶ ἑορτάζων, ἐκρατήθη τὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ δεθεὶς ἤχθη εἰς Κόριν ν. Οἱ δὲ λοιποὶ ἄνδρες τε καὶ γυναῖκες, ἄλλος λαχόθεν ὄντες, παρέστησαν τῷ τῆς χώρας θρ ντι· συλληφθέντες καὶ αὐτοὶ δέσμιοι, συνδεθέντες ; ἁγίῳ Λεονίδη, ἀπεκλείσθησαν εἰς φυλακήν. τα τῆς φυλακῆς ἐκβληθέντες, παρέστησαν πάλιν ο τῆς Κορίνθου ἀρχοντι, καὶ κατηναγκάζοντο ἀρο σασθαι μὲν τὸν Χριστὸν, θύσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις. ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐπείσθησαν, ὁ μὲν Λεονίδης κρεμασθείς τἰ ξύλου, ἐξέσθη ἀφειδῶς, καὶ λαμπάσι τὰς πλευ ὺς κατεφλέχθη. Είτα του ξύλου καταβιβασθείς, ετὰ τῶν σὺν αὐτῷ ἁγίων τῷ βυθῷ τῆς θαλάσσης περρίφη, Καὶ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Εἰρήνης. Καὶ ἡ ἁγία μάρτυς Ειρήνη, κατὰ τὸν τοιοῦτον πιρὴν τοῦ ἁγίου Πάσχα, ἐν τῇ αὐτῇ χώρᾳ, ἐν ἰδίῳ Ικτηρίῳ, μετὰ τῶν τότε Χριστιανῶν τὸν Θεὸν οξολογοῦσα, κατεμηνύθη τῷ ἄρχοντι παρὰ τῶν ισσεβῶν εἰδωλολατρῶν· καὶ κρατηθεῖσα ἤχθη ιδεμένη, καὶ παρέστη αὐτῷ. Καὶ ἐρωτηθεῖσα, ώμο. Υγησε τὸν Χριστὸν παῤῥησίᾳ, Θεὸν αὐτὸν ἀληθινὸν
col. 407–408page 39 of 133
PG 117:407δημιουργὸν τῶν ἁπάντων σωτῆρα, καὶ τ τῶν ἀνθρώπων, καὶ καταλύτην τῶν εἰδώλων. τυφθεῖσα ἀπεκλείσθη εἰς φυλακὴν, ἀσχολουμέν ἄρχοντος εἰς δημοσίας φροντίδας. Ευκαιρήσεις αὐτοῦ, πάλιν ἐκβληθεῖσα τῆς φυλακής, τις αὐτῷ. Καὶ ἀναγκασθεῖσα, ἐβασανίσθη ἰσχυρὸς γὰρ τὴν γλῶτταν ἐξεκόπη, καὶ τοὺς ἀδόντες δε ζώθη, καὶ τέλον ξίφει τὴν κεφαλὴν ἀπετμήθη. Ανακηρύξασα, καὶ Κύριον τοῦ παντὸς κόσμος, η Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αέρας, Καὶ ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ ᾿Αδριανὸς εἰς τ τότε κρατηθέντων, καὶ διαφόροις φυλακές τ πεμφθέντων· καὶ ἐκβληθεὶς τῆς φυλακής, κ ἐπιτελουμένης τοῖς ψευδωνύμοις θεοῖς, καὶ το τῶν πεπλανημένων Ελλήνων θυόντων, έχει καὶ αὐτὸς τῷ βωμῷ προσελθεῖν, καὶ λιότητα θῦσα:. Αὐτὸς δὲ οὐ μόνον οὐκ ἐπείσθη τούτο το ἀλλ᾽ ἀνδρεῖος ὢν, καὶ γενναῖος, δραμών και τὸν βωμὸν, καὶ τὰς ἐπικειμένας ἐπ' αὐτῷ και χει, καὶ τὸ πῦρ διεσκόρπισεν· εἰς ὀργὴν οτι τ τὸν ἄρχοντα, καὶ τῶν παρεστώτων ελλ ἀνάψας τὸ πῦρ, κρατηθεὶς ἐμαστίζετο ότι α μὲν γὰρ ῥάβδῳ ἔπληττεν αὐτὸν, ὁ δὲ λίθος τι συνέτριψεν, άλλος κατὰ κεφαλῆς ἔτυπα με ἀνάψαντες κάμινον μεγάλην, ἐνέβαλον επι καὶ οὕτω παρέδωκε τὴν ἁγίαν αὐτοῦ της Κυρίῳ. ἀνέψαντες κάμινον ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αρκα Οὗτος ἐπὶ τῆς βασιλείας ἦν Μαξιμια μολόγων ποιῶν· ἔδοξεν οὖν αὐτῷ, μετ.. στινίων, καὶ τοῦτο ποιῆσαι. Κα μάρτυρα, αγωνιζόμενον ὑπὲρ τοῦ Ι μεσθεὶς δὲ παρὰ τοῦ δῆθεν τυράννου, με οὖν ἐπ' αὐτὸν κρότος παρὰ τῶν θεατών νούντων εὐτοῦ τὴν καρτερίαν, ἀνέπτυξε μ σιγήν γενέσθαι παρασκευάσες, εἶπε πρὸς το ὅτι μὲ νομίζετε με παίγνιον ποιούσα αληθείς Χριστιανὸν ὑπολαμβάνετε. Εγώ στιανός εἰμι. Τότε ὁ ἔρχων αλλοιωθεὶς τὸ 1 πρῶτον μὲν παρήνεσαν αὐτῷ μεταθεῖνα: την καὶ μὴ κακῶς ἐποθανεῖν· ὁ δὲ μὴ πισ εμμείνες τῇ εἰς Χριστὸν πίστες μέχρι μεν ρᾶς ἀναφθείσης μεγάλης, ἐν μέσῳ βληθείς της παρούσης ζωής χαίρων έδεξετε, καιρίαν διαβόλῳ πληγήν, Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν τότε Ῥώμης. Αγαπητὸς ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν, τι τῆς βασιλείας Ἰουστινιανό, κ τῆς α μη;· δι' ἀσκήσεως δὲ καὶ λοιπῆς ἀρετῆς ε ἀρχιερωσύνης προταθει αξίωμα τη θαυματουργός. Εξελθών γάρ ποτε ἐ τις καὶ πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη είνα
col. 409–410page 40 of 133
PG 117:409ῖν τὸν βασιλέα, κατὰ τὴν Ἑλλάδα γενόμενος, και ρών ἄνθρωπον, ἄλαλον ὄντα καὶ ἀκίνητον, κρατ σὰς τῆς χειρὸς, ὑγιῆ ἐποίησεν. Ἀλλὰ καὶ ἐν τῇ ουσία γενόμενος πόρτῃ, καὶ ἐντυχών τυφλῷ καθε μένῳ, ἐπιβαλὼν αὐτῷ τὴν χεῖρα, τοῦ βλέπειν αρίσατο. Οὕτω δὲ γέγονεν αἰδέσιμος τῷ βασιλεῖ, αἱ τῇ συγκλήτῳ, ὡς καὶ Ἄνθιμον τὸν Τραπεζοῦντος τίσκοπον, κακῶς ἐπιβάντα τῷ θρόνῳ Κωνσταντι υπόλεως, καὶ τὴν αἵρεσιν ἔχοντα τοῦ Εὐτυχοῦς, διώξαι, καὶ ἀντ᾽ ἐκείνου χειροτονῆσαι τὸν ἁγιώ τον Μηνάν. Είτα νοσήσας ἐτελεύτησεν, καὶ ἐτέθη τῷ ναῷ τῶν ἁγίων ἀποστόλων. Καὶ μνήμη τῆς ἁγίας Ανθούσης. Η οσία ᾿Ανθοῦσα γέγονε μὲν θυγάτηρ Κωνσταν του τοῦ Καβαλλίνου· ὑπ' ἐκείνου δὲ ἀναγκασθεῖσα ζευχθῆναι ἀνδρὶ, οὐκ ἐπείσθη· ἀλλὰ μετὰ τελευ ν αὐτοῦ εὑροῦσα ἄδειαν, πάντα τὸν πλοῦτον τῆς διεσκόρπισεν, τὸν μὲν δοῦσα τοῖς πτωχοίς, δὲ παρασχοῦσα εἰς ἐκκλησιῶν καὶ μοναστηρίων οδομὰς, τὸν δὲ εἰς ἀγορὰν αἰχμαλώτων, τὰ δὲ υσὰ ἱμάτια αὐτῆς εἰς καλλωπισμὸν τῶν ἐκκλη ν. Γέγονε δὲ καὶ πολλῶν ὀρφανῶν μήτηρ καὶ ͵ τὰ ῥιπτούμενα παιδία συνάγουσα, ἀνέτρεφε καὶ εἴδευε· καὶ τὰ μὲν τῷ Θεῷ παρέπεμπεν τελευ παντα, τὰ δὲ ζώντα εἰς γηροκομεία κατέταττε. λλάκις δὲ παρακαλουμένη παρὰ τῆς εὐσεβεστάτης γήνης, καὶ τοῦ υἱοῦ αὐτῆς Κωνσταντίνου, συμπ τιλεύειν αὐτοῖς, οὐκ ἐπείσθη· ἀλλὰ γενομένη ναχὴ παρὰ τοῦ ἁγίου Ταρασίου, ἐν τῇ μονῇ τῆς Δενίας, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Κοσμά τοῦ ὁμολογητοῦ. Κοσμᾶς ὁ ἁγιώτατος Ιεράρχης καὶ ὁμολογητής Χριστοῦ, γέγονε μὲν ἐκ Κωνσταντινουπόλεως βρέφους δὲ τὸν Θεὸν Θεὸν ἀγαπήσας, ἀφῆκε τὸν μον, καὶ ἀπελθὼν ἐγένετο μοναχός. Καὶ δι' τήσεως καὶ λοιπῆς ἀρετῆς ἑαυτὸν ἐκκαθάρας, καὶ ῦ γενόμενος κατοικητήριον, ἐχειροτονήθη Χαλκη ος ἐπίσκοπος, κατὰ τὸν καιρὸν τῶν δυσσεβῶν ονομάχων, ὅθεν καὶ πολλοὺς ἀγῶνας ἐνεδείξατο ὲρ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Αναγκαζόμενος γὰρ ὁ τῶν κρατούντων ἀρνήσασθαι τὴν προσκύνησιν ν ἁγίων καὶ σεπτῶν, εἰκόνων, καὶ μὴ πειθόμενος, ορίζετο, καὶ πλείστους ὑπέμεινε πειρασμούς. πάλιν ἀνακαλούμενος, καὶ βιαζόμενος συν σθαι τῇ αἱρέσει αὐτῶν, καὶ μηδὲ ἀνεχόμενος αὐτ ν ἀκοῦσαι, μυρίαις συμφοραῖς περιέπιπτεν, ἅμα ὁσίῳ Αὐξεντίῳ, μεθ᾿ οὗ καὶ ἠγωνίζετο· καὶ τω πειραζόμενος, καὶ νικῶν πρὸς Κύριον ἐξεδή. σεν. Η μνήμη τοῦ ὁσίου Ἰωάννου μαθητοῦ τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Δεκαπολίτου. Ἰωάννης ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν, ἐξ ἁπαλῶν ἔχων τὸν κόσμον μισήσας. καὶ Χριστὸν ἀγα σας, ἀπελθὼν πρὸς τὸν μέγαν Γρηγόριον τὸν Δεν
col. 411–412page 41 of 133
PG 117:411καπολίτην, καὶ γενόμενος ὑπ' ἐκείνου μοναχός λοιποῦ συνἦν αὐτῷ ἀγωνιζόμενος, καὶ ὁ τὸν Θεὸν θεραπεύων. Οὕτω δὲ γέγονεν εἰς ὑπαιτεί, ριβόητος, καὶ εἰς ὑποταγὴν πειθήνιος, καὶ έν τατος θεραπευτής, ὡς καὶ τὸν μέγαν Γρηγόριο αὐτῷ χαίρειν, καὶ τὸν Θεὸν δοξάζειν. Μετά τ τελείωσιν τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, καὶ τὴν τρίχ αὐτοῦ ἐκδημίαν, ἀπῆλθεν εἰς χώραν κάτι ἄγνωστον, διὰ τὸν ξενιτεύσαντα Κύριον, κα ξένοις τεχθέντα, καὶ ἠγωνίζετο. Εἶτα και τοὺς ἁγίους τόπους, ἀπῆλθεν εἰς τὴν τοῦ με Χαρίτωνος λαῦραν, καὶ ἐπέδωκεν ἑαυτὸν εἰς τ ἀγῶνας ἀρετῆς. Καὶ οὕτω καλῶς βιώσας, ἐν τ πρὸς τὸν τῆς εἰρήνης, ὃν ὁλικῶς ἠγάπησεν, ἐκ Θεόν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βίκτωρος, ο συνοδίας αὐτοῦ. Κατὰ τὸν καιρὸν, ὅτε Διοκλητιανὸς ὁ ἐπει βασιλεὺς τὸν μέγαν ἐκεῖνον και φραστικές διωγμὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν ἐκίνησε, και τ θεὶς ὁ ἅγιος και πολύαθλος μάρτυς το 1 Γεώργιος ἐβασανίζετο, καὶ βασανιζόμενος μ τούργει τις παραδόξους ἐκείνας καὶ ὑπὲρ ἐνι θαυματουργίας, πολλοὶ ἐπίστευον ἐπὶ τὴ τὰ θαύματα βλέποντες. Καὶ οἱ μὲν παραστ κεφαλίζοντο, ἢ ἐκαίοντο, οἱ δὲ φυλακές τη ποντο ἐπὶ τὸ τιμωρηθῆναι ὕστερον· ἐξ ἐτε οὗτοι οἱ ἔγιοι τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, Σίτον, 2 δυνος, Ζωτικός, Ζήνων, καὶ Σεβηρικής και Ιδόντες τὸν ἅγιον Γεώργιον προσδεθέντα ότ καὶ μηδὲν ἀδικηθέντα, ἐπίστευσαν τῷ Ιαν ὀργισθέντος Διοκλητιανοῦ, ἐτιμωρήθηκε κα πρότερον. καὶ μὴ πεισθέντες οῦσαι τ ἀπεκεφαλίσθησαν. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Γεωργίου πο γητοῦ. Καὶ ὁ ὅσιος Γεώργιος ὁ ὁμολογητής τοῦ 1 ἐπὶ τῷ χρόνῳ ἦν τῶν εἰκονομάχων, είτι βρέφους τὸν Θεὸν ἀγαπήσεις, καὶ μοναχάς και καὶ διὰ πόνων, καὶ ἀγώνων πολλών, νεός τί Πνεύματος γενόμενος. Εἶτα καὶ ἐπίσκοπος τ να θεὶς ᾿Αντιοχείας, καὶ καλῶς ἐθύνας τὸ ἐμε αὐτῷ ποίμνιον, ἐπεὶ δὲ τῇ τοῦ διαβόλου συμβουλῇ, ἡ τῶν Εικονομάχων αίρεσις κινή πάντες οἱ ἐπίσκοποι ὑπὸ τοῦ βασιλέως εις τ των παρακελεύοντο διὰ τέχνας τὴν Κωνστα πολιν καταλαβεῖν, παρεγένετο καὶ αὐτός, βασιλεῦσιν ὑποτάσσεσθαι, κατὰ τὴν τοῦ ἐγίνε λου ἐντολὴν καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι Αγίων εἰκόνων προσκύνησιν, και με έἐξωρίσθην καὶ ἐν τῇ ἐξερίᾳ πολλούς πιλ ὑπομείνας ὑπὲρ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, ἀνεπαύσατο. ΙΘ' Αθλησις τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Χριστοφόρου, κ σὺν αὐτῷ. Καὶ οὗτοι οἱ τρεῖς ατ᾽ ἐκείνην τὴν ἡμέρα
col. 413–414page 42 of 133
PG 117:413μεγαλομάρτυρ Γεώργιος ἐβασανίζετο, παρίσταντο ῷ βασιλεῖ, δορυφόροι ὄντες· καὶ ἰδόντες τὰ θαύ ατα, ρίψαντες οὐ μόνον τὰ ὅπλα, ἀλλὰ καὶ τὰς ώνας αὐτῶν, ἐστάθησαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ, καὶ μολόγησαν τὸν Χριστόν. Καὶ κρατηθέντες, καὶ λύσεσι δεθέντες, ἀπεκλείσθησαν εἰς φυλακήν· καὶ πὶ τῇ αὔριον τῆς φυλακῆς ἐξελθόντες, ἤχθησαν ἔσμιοι, καὶ παρέστησαν ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ κατη αγκάσθησαν πρῶτον μὲν διὰ τῶν ἀπειλῶν ἀρνή ασθαι τὸν Χριστόν· ἔπειτα δὲ διὰ μετρίων βασάνων. ς δὲ τὴν γνώμην εἶχον ἀμετάθετον πρὸς Χριστόν, θεμασθέντες ἐξέσθησαν, καὶ τὰς πλευρὰς λαμπάδι ατεφλέχθησαν· εἶτα εἰς φυλακὴν κατεκλείσθησαν. αὶ μετὰ ταῦτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθέντες, πάλιν ναγκάσθησαν αρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστὸν, θύσαι τοῖς εἰδώλοις. Καὶ μὴ πεισθέντες πυρὶ ἐτελειώ ησαν, ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Κ' Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου τοῦ Τριχινά. Θεόδωρος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ὁ ἐπικληθείς κχινάς, ἦν Κωνσταντινουπόλεως καὶ γέννημα καὶ έμμα. Πλουσίων δὲ γονέων ὑπάρχων υἱὸς, κατέ πε καὶ γονεῖς καὶ πλοῦτον καὶ δόξαν, καὶ ἀπελθὼν τῇ μονῇ τῇ δι' αὐτὸν καλουμένῃ Τριχινά, ἐγένετο οναχός· καὶ τοσαύτη σκληραγωγία ἑαυτὸν ὑπέβα ν, ὥστε νεκρὸς φαίνεσθαι τοῖς πᾶσι· δι᾽ ὅλης γὰρ κτὸς καὶ ἡμέρας τῷ κρύει, καὶ τῷ παγετῷ προσ ιλαίων, ἵστατο προσευχόμενος, ἂν μόνον ἱμά ον περιβεβλημένος, κακεῖνο τρίχινον, καὶ ἀδρόν ὶ τοῦτο γὰρ καὶ Τριχινᾶς ἐπωνομάσθη. Ἐν δὲ καὶ υπόδετος, καὶ τὴν κεφαλὴν εἶχεν ἀπερικάλυπτον, ἄσκεπον· ὅθεν καὶ κατὰ δαιμόνων λαβών ἐξου ιν, πολλὰ θαύματα ἐποίησε, καὶ τέλει βίου χρη μενος τοῦ θαυματουργεῖν οὐκ ἐπαύσατο, ἀλλὰ ρέχει ἰάματα πᾶσι τοῖς προσερχομένοις αὐτῷ. ἱ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αναστασίου τοῦ Σινά δρους. ᾿Αναστάσιος, ὁ Θεοφόρος Πατήρ ἡμῶν, καταλιπών σμαν, καὶ τὰ ἐν κόσμῳ, καὶ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ αλαβών, κατὰ τὴν ἐντολὴν τὴν ἐν τῷ ἱερῷ Εὐαγγε Η ἠκολούθησε προθύμως τῷ Χριστῷ, καὶ ἀπελθὼν ένετο μοναχὸς ἐν μοναστηρίῳ. Επιθυμῶν δὲ μει νων αγώνων, καὶ πλείονος ἀρετῆς, παρεγένετο εἰς προσόλυμα, καὶ προσκυνήσας εἰς τοὺς ἁγίους, καὶ βασμίους τόπους, ἀπῆλθεν εἰς τὸ Σινᾶ ὅρος· καὶ ρὼν ἐκεῖ μονάζοντας ἁγίους, ἔμεινε παρ' ἐκείνοις, τοταττόμενος αὐτοῖς, καὶ δουλεύων προθύμως. ὰ δὲ τὴν ταπεινοφροσύνην αὐτοῦ ἐδέξατο, καὶ έρισμα γνώσεως, καὶ σοφίας πολλῆς. Ἐξ οὗ καὶ ους Πατέρων συνεγράψατο Αγίων, καὶ ψυχωφελεῖς γους πολλούς συνέθηκεν, ἐξ ὧν οἱ πλείους εὑρισκό νοι, πρόκεινται τοῖς φιλομαθέσιν εἰς σωτηρίαν χῶν καὶ ὠφέλειαν· καὶ μετα ταῦτα τῷ Θεῷ αρεστήσας, ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθη. η
col. 415–416page 43 of 133
PG 117:415ΜΕΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑΙ προτάσε τατα Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Αλεξάνιους της βασιλίσσης. Αλεξάνδρα ἡ τοῦ Χριστοῦ μέρος, επίση Διοκλητιανοῦ τοῦ Βασιλέως, καὶ ἰδοῦσε καὶ ἐπι Άγιος Γεώργιον τιμωρούμενον, μετά το της κατὰ τῆς γεστρὸς πληγέντες, καὶ μὴ βλάζεται ἐν τροχῷ ἐξέσι σιδήροις διημισμένο της καὶ κατὰ τοῦ κατάφερούς απολυθέντα, και τα εἰς πολλὰ κατατμηθέντα, καὶ πάλιν ὑγιή και καὶ ἐμφανισθέντα τῷ βασιλεῖ δέοντι τοῖς είναι καὶ τῷ παραδόξῳ θεάματι πολλούς παράστα Χριστῷ πιστεύσει, οἵτινες καὶ ἀπεκεφαλίστη τῆς πόλεως, οἱ δὲ καὶ ἐπεκλείσθησαν οι ταλα καταλιποῦσε τὴν δόξαν τῆς βασιλείας, επίσης αὐτὴ τῷ Χριστῷ, καὶ ὡμολόγησαν ἐνώπιον το σιλέως ἑαυτὴν Χριστιανήν. Προστάξει ούν του κλητιανού παρεδόθη τῇ φυλακή και μετά τ γενομένης ἀποφάσεως τοῦ ἀποκεφαλισθήνα. Γι γιον καὶ ᾿Αλεξάνδραν, τοῦτο μαθοῦσα, ἐν τῇ πι καὶ τῷ θεῷ εὐξαμένη, παρέδωκε τὴν ψυχήν, Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Μιχαη Ὁ ἔνδοξος καὶ μέγας προφήτης Μιχαίας τη μὲν εἷς τῶν δέκα ἐξ Προφητῶν, ἦν δὲ τα πρ Εφραίμ διελέγχων δὲ τὸν βασιλέα Αγ πολλαῖς, καὶ διαφόροις παρανομίαις, έμπνε παρ' αὐτοῦ· οὐκ ἐφονεύετο δὲ, φοβουμένη καὶ αἰδουμένου τὴν ἀρετὴν του προφήτη δὲ φοβούμενος ὑπεχώρει, καὶ διέτριβεν ή τε τὸ πλεῖστον τοῦ χρόνου, ἵνα μὴ συχνάκις ἐμφανιζόμενος, καὶ διελέγχων, πρὸς φόντο θυμὸς καθοπλίσῃ. Μετὰ δὲ τελευτὴν ᾿Αχα τὸν υἱὸν αὐτοῦ Ἰωρὰμ ἐπὶ ταῖς ὁμοίαις επε μὴ ὑπομείναντα τὸν ἔλεγχον, ἐκρατήθη, μα κλεισθεὶς εἰς φυλακὴν, καὶ διαμείνας και τ νον ἐπὶ συχνόν, ἐταλαιπωρήθη ἱκανῶς. Επι φυλακῆς ἐκβληθείς, ἐβρίφη κατὰ τοῦ χρημά τῶν δημίων, καὶ παραδοὺς τὴν ψυχὴν α ἐτάφη. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Μαξιμιανοῦ πατριέτ Κωνσταντινουπόλεως. ἐν Μαξιμιανὸς ὁ τοῦ Χριστοῦ ἱεράρχης, έγινε ἐκ τῆς παλαιᾶς Ῥώμης, υἱὸς πλουσίων καὶ τ γονέων· κατά τινα δὲ χρείαν τὴν Ῥώμην εἰς Κωνσταντινούπολιν παρεγένετο, καὶ δι' εν καὶ πολυμάθειαν, καὶ τὴν τοῦ βίου κατάστα ἀκρίβειαν, πρεσβύτερος ἐχειροτονήθη τῆς ἡ σταντινουπόλει ἐκκλησίας ἁγίας παρὰ Σισινί ἀοιδίμου πατριάρχου. Καὶ τὴν δοκιμὴν είν πάσαις ἀρεταῖς ἐπιδειξάμενος διήρκεσε μέχι καθαιρέσεως Νεστορίου τοῦ αἱρετικοῦ τοῦ τὸν τατον Σισίννιον διαδεξαμένου. Καὶ μετὰ τὴν ρεσιν αὐτοῦ τοῦ αἱρετικοῦ Νεστορίου, φέρι βασιλέως, καὶ τοῦ κλήρου, καὶ τοῦ λαοῦ
col. 421–422page 44 of 133
PG 117:421πιστὸς καὶ ὀρθόδοξος, πατριάρχης προεχειρίσθη η ωνσταντινουπόλεως· καὶ καλῶν καὶ εὐσεβῶν τὸ ῦ Χριστοῦ ποίμνιον ποιμένας, καὶ τὴν ἐκκλησίαν τὸς σκανδάλων διατηρήσας, καὶ κρατήσας ἔτη ο, καὶ μῆνας πέντε, ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύσατο. αὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ισαακίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Οἱ τρεῖς οὗτοι ἅγιοι μάρτυρες Ισαάκιος, 'Απολλών, Η Κοδράτος, θεράποντες ὑπῆρχαν τῆς βασιλίσσης λεξάνδρας· καὶ ἰδόντες αὐτὴν καταφρονήσασαν ξης προσκαίρου, καὶ βασιλείας φθαρτῆς, καὶ ισιλέως θνητού, καὶ προσδραμοῦσαν τῷ Χριστῷ, οἱ πιστεύσασαν ὡς ἀθανάτῳ καὶ αἰωνίῳ βασιλεῖ, Η δι' αὐτὸν θανοῦσαν, ἐπίστευσαν, καὶ αὐτοὶ τῷ οιστῷ, καὶ παρρησιασάμενοι ἤλεγξαν τὸν βασιλέα, ιράνομον αὐτὸν εἶποντες, καὶ ὠμὸν καὶ θηριώδη, " μηδὲ τὴν οἰκείαν γυναίκα, μεθ᾿ ἧς ἐτέκνωσεν, εήσαντα. Τότε ὀργισθεὶς ὁ βασιλεὺς, προσέταξε ῖς δημίοις κρατῆσαι αὐτοὺς, καὶ τῇ φυλακῇ παρα ῦναι. Καὶ τούτου γενομένου, αὐτὸς δι' ὅλης τῆς κτὸς διελογίζετο, πῶς ἄν διάθοιτο τὰ κατ᾿ αὐτῶν οργίσθη γὰρ μεγάλως), καὶ τῇ ἐπαύριον ἀγαγὼν ὑτοὺς ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ καταναγκάσας ἀρνήσασθαι ν Χριστὸν, καὶ μὴ πείσας, ἀπεκεφάλισεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΒ'. Μμήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου τοῦ Σικαιώτου, Θεόδωρος ὁ τοῦ Χριστοῦ ἱεράρχης, καὶ μέγας ευματουργός, ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῆς Γαλατῶν Χώρας, τὸ χωρίου δὲ Σικαιοῦς, ἐπὶ τῆς βασιλείας Ιου τινιανοῦ τοῦ παλαιοῦ· ἐγεννήθη δὲ ἐν πανδοχείῳ, ἧς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας, διὰ κάλλους τοῦ προ ύπου αὐτῆς, ἐπισπασαμένης πρὸς τὴν αὐτοῦ έννησιν Κοσμάν τινα τῶν βασιλικών ταχυδρόμων τις καὶ εἶδεν ἐν ὀνείρῳ, ἀστέρα κατελθεῖν ἐκ τοῦ ὐρανοῦ, καὶ πεσεῖν ἐπὶ τὴν κοιλίαν αὐτῆς· ἐδήλου ὁ ἀστὴρ τὴν εἰς ὕστερον ἀρετὴν τοῦ παιδός οσοῦτον γὰρ ἐκ βρέφους ἐγένετο ἐνάρετος, ὡς καὶ ἐν ἅγιον Γεώργιον φίλον κτήσασθαι, φανερῶς συλ αλοῦντα αὐτῷ καὶ συμβαδίζοντα, καὶ ὁδηγοῦντα ὐτὸν πρὸς πᾶν ἀγαθόν· ἐξ οὗ καὶ τὰ μυρία ἐκτή στο θαύματα. Γενόμενος δὲ μοναχός, ἐχειροτονήθη αἱ ἐπίσκοπος Αναστασιουπόλεως, καὶ διὰ τὰ ἀλλὰ θαύματα περιβόητος φανείς, καὶ βασιλεῦσι, αὶ τῷ κόσμῳ παντὶ, ἐν εἰρήνῃ πρὸς Κύριον ἔξε ήμησεν. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ναθαναήλ. Ναθαναὴλ ὁ τοῦ Χριστοῦ φίλος καὶ ἀπόστολος, ἦν ἐν ἀπὸ Κανὰ πόλεως τῆς Γαλιλαίας, ἔνθα ὁ Χριστὸς ιἱ Θεὸς ἡμῶν κληθεὶς εἰς γάμον μετὰ τῆς πανα σάντου αὐτοῦ Μητρὸς, καὶ τῶν ἱερῶν μαθητῶν, τὸ νῶτον θαῦμα ἐποίησε, τὸ ὕδωρ εἰς οἶνον μεταβαλών, ποσεδέχετο δὲ καὶ αὐτὸς τὴν παρουσίαν τοῦ Χρι οῦ, ὡς νομομαθής, τοῦ παρ' ἐκείνων λεγομένου
col. 423–424page 45 of 133
PG 117:423τός τούμενος, τη δε το πνεύμα περιλ Σάβος ὁ τοῦ Χριστό μέσο ή ἐπὶ είς με κύρτιλα, την τό σπαταλάτε την ἐν Τώρα, ε εε. Τελε με τον Χριστιανούς & ὤν, ἱπσέτ ἐγόνος, καὶ ἐθεράπευαν αλλά και μόνο τότε καὶ ὑπάρει τι τηρά και ενώμες. Διαβληθείς δε κρατήρες και προς τον βασιλέα. Τα ἱμπροσθεν αὐτοὶ κα προειμένην αὐτῷ ζωήν, ὡμολόγησε το 1 Κρεμασθείς ούν εξάσθη, καὶ λαμπάσιν έπει τόπι, παραδόξως καθείς, άνδρες εβδομήρωνα κ εἰς Χριστὸν τίσαν ἐξεκαλίσεων, οίτος της τῆς πεφαλές ἐπιτρήθησαν. Είτε περι ἐχειρίστου ελείοις καὶ τῆς φυλακές πόλεις έχεις καταναγκασθεὶς ἐρνήσεσθε τον Ισπαν θάσει τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθείς, ξέρει την αὐτοῦ παραλὴν ἐπιτρήθη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Κ. 13 τρίκσρί Δήλησις τοῦ ἁγίου ιερομάρτυρος Βασιλιας ται Στις εικόνες αντυξης, ίσο με αθηνας και τους Αμασίας. Βασιλεὺς ὁ ἱερομάρτυρ, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς Και Λικινίου. Επίσκοπος δε ην Αμασείας κα σε δε τρόπω τοιούτε. Δούλη τις τῆς για κιννίου, Γλαφύρα καλουμένη, φεύγοντας τα μίξιν διὰ σωφροσύνην, τῇ βουλῇ τῆς κα μετά χρημάτων πολλών, κρύψε προς εξα τολῆς μέρη ἐξέφυγε, καταλαβοῦσε τὴν εἰ τε σειαν, καὶ ὑποδεχθείσα ως Χριστική πε ἐπισκόπου Βασιλέως. Μερών τὰ τοῦτο με καὶ ἀποστείλας, ἀμφοτέρους ἐκέλευσεν έν 'Αλλ᾽ ἡ μὲν Γλαφύρα ήδη τελευτήσασα, εξέσης χεῖρας αὐτοῦ· ὁ δὲ ἐπίσκοπος Βασιλείς κ έχθεὶς εἰς Νικομήδειαν, καὶ τὸν βασιλές μ απεκεφαλίσθη, καὶ ἐῤῥίφη ἐν τῇ θαλάσση, μὲν τὸ σῶμα αὐτούς, χωρὶς δὲ ἡ κεφαλή. Προκε Θεοῦ προσεκολλήθη τὸ σῶμα τῇ κεφαλῇ, καὶ πλεῦσαν τὸ ῥεῦμα, εὑρέθη ἐν Σινώπη, εἴτε ἐπὶ Αμασείᾳ. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βοσπλία Στρατιώτης ἦν οὗτος ὁ ἅγιος μάρτυς τοῦ Ι Πούπλιος, στρατευόμενος ὑπὸ τῷ βασιλεῖ Διε καὶ ἀγαπώμενος ὑπ' ἐκείνου, διὰ τὸ πολὺς πολλοῖς ἀνδραγαθῆσαι πολέμοις. Ὅτι δὲ δ ἤχθη ἐξ ᾿Αμασίας ὁ ἅγιος ἱερομάρτυς Βα καὶ σταθεὶς ἔμπροσθεν τοῦ Λικινίου, έλεγής δρείως αὐτόν τε καὶ τὴν πλάνην τῶν ἐπὶ δαιμόνων, και διεξῆλθε τὰ περὶ τῆς έχει τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ στοῦ, ρίψας τὰ ὅπλα καὶ τὴν ζώνην, εν τ βλητο, ὡμολόγησεν ἑαυτὸν Χριστιανὸν, καὶ
col. 425–426page 46 of 133
PG 117:425ανίου Θεοῦ δοῦλον καὶ στρατιώτην. Οργισθείς ὁ βασιλεὺς, καὶ ἀλλοιώσεις τὸ πρόσωπον αὐτοῦ αλλῷ θυμῷ, πρῶτον μὲν διὰ κολακείας ἐσπού μεταθῆναι αὐτὸν τῆς τοιαύτης γνώμης· ὡς δὲ πεισεν, ἰσχυρῶς βασανίσας, μαχαίρα τὴν κεφα αὐτοῦ ἀπέτεμεν. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΖ' Κνήμη τῶν ἁγίων ἀποστόλων Σωσιπάτρου καὶ Ιάσωνος των, καὶ Σωσίπατρος γεγόνασι μὲν μαθηταὶ ου τοῦ ἀποστόλου ἦν μὲν, ὁ μὲν Ιάσων ἀπὸ οὗ τῆς Κιλικίας, ἧς καὶ ἐπίσκοπος ἐγένετο ὁ ντίπατρος ἐκ Νατρῶν τῆς ᾿Αχαΐας, γενόμενος αὐτὸς ἐπίσκοπος Ικονίου. Ἐπὶ χρόνοις δὲ τισι ἑαυτῶν ἐκκλησίας κυβερνήσαντες, ἀπῆλθον εἰς Δύσιν ὠφελήσει τινάς. Καὶ καταλαβόντες τὴν Κερκύρων κτίζουσιν ἐκκλησίαν εἰς ὄνομα τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Καὶ μαθὼν τοῦτο υλίνος, ὁ τῆς νήσου βασιλεύς, ἀπέκλεισεν αὐ εἰς φυλακήν· ἔνθα ἰδόντες αὐτοὺς ἑπτὰ λῃστα εκλεισμένοι όντες, ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ, ὡς δὲ καὶ ὁ δεσμοφύλαξ ᾿Αντώνιος, ὅστις καὶ εφαλίστη. Καὶ κατελθόντος πυρὸς ἐκ τοῦ οὐρα καὶ κατακαύσαντος τοὺς δύο υἱοὺς τοῦ βασιλέως, ὴν γυναῖκα αὐτοῦ, ἀπελύθησαν οἱ ἅγιοι, καὶ πολὺ ὠφελήσαντες ὕστερον ἐν εἰρήνῃ ἐτελειώθησαν. Καὶ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Κερκύρας. στὰ τὸ τελευτήσαι ὑπὸ τοῦ οὐρανίου πυρὸς υἱούς Κερκυλίνου τοῦ βασιλέως, καὶ τὴν κα αὐτοῦ, καὶ ἀπολυθῆναι τοὺς ἁγίους, ησεν αὐτοὺς Καρπιανὸς ὁ τῆς νήσου παρ καὶ ἐτιμώρει προστάξει τοῦ βασιλέως. Προ σα δὲ ἀπὸ τῆς θυρίδος Κερκύρα ἡ αὐτοῦ ηρ, καὶ θεωροῦσα τοὺς ἁγίους βασανιζομένους, ευσε. Καὶ Χριστιανὴν ἑαυτὴν ὁμολογήσασα, τη ἐνώπιον τοῦ πατρὸς αὐτῆς. Καὶ ἀναγκα κ αρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πεισθεῖσα, νται καὶ αὐτὴ τῷ ἐπάρχῳ. Ὁ δὲ ἔπαρχος παρέ αὐτὴν Αιθίοπί τινι, εἰς τὸ διαφθαρῆναι αὐτήν. τάξει δὲ Θεοῦ ἄρκτος ποθὲν ἐλθοῦσα, εκώλυσε Αιθίοπα τοῦ ἐπιχειρήματος, καὶ ἐφύλαξε τὴν ἶνον ἀδιάφθορον· ἰδὼν οὖν τὸ θαῦμα ὁ Λιθίοψ, πιστεύσας, μαχαίραις κατεκόπη. Ἡ δὲ ἁγία Ώρα κρεμασθεῖσι, καὶ ὑποκαπνισθεῖσα, καὶ θεῖσα, καὶ λιθοβοληθεῖσα, ἐτελειώθη. ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σατορνίνου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. τοι οἱ ἅγιοι ὑπῆρχαν οι πιστεύσαντες ἐν τῇ κῇ τῷ Χριστῷ διὰ τῆς διδασκαλίας τῶν ἁγίων όλων· Ιάσωνος καὶ Σωσιπάτρου, έπτα λήσταρ μετὰ καὶ τῶν πιστευσάντων ὕστερον ὑπὸ τῆς Κερκύρας· καὶ μετὰ τελευτὴν αὐτῆς ἐκβλη ; τῆς φυλακῆς οἱ ἑπτὰ καὶ ἀχθέντες ἔξω τῆς κς, ἐνεβλήθησαν εἰς λέβητας γέμοντας πίσσης, ηροῦ, καὶ ἐλαίου, καὶ βράζοντες ἐτελειώθη Η δὲ καταλειφθέντες ἀδελφοί, εἰς νησίδιόν τι όντες, προσηύχοντο τῷ Θεῷ. Καὶ μαθὼν τοῦτο
col. 431–432page 47 of 133
PG 117:431πλῆς ἀποτυχόντες, ἐκείνον πρὸς σάντος, τρέπονται κατά τοῦ ἵτι ρήσαντες αὐτόν, ἠνάγκαζον άρνε Ιππόν· καὶ ἀγαγόντες ἐπὶ τὸ περίγ την μεν, έλεγον αὐτῷ. Εἶπε ἡμῖν, δίκαιο, μεγαλ ακός ή τίς ἐστιν ἡ θύρα τοῦ Ἰησοῦ; Ὁ δὲ ἐπ τα κανα με έρωτᾶτε περὶ τοῦ Ἰησοῦ; Αὐτός ἐστιν ὁ δ κατοχικός τοίς καθήμενος ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός, και τ στην Α' Κτίσια Ροέρχεσθαι κρῖναι τὴν οἰκουμένην ἐν δικαιοσύνη Η αίεἰπόντες, Ὤ, καὶ ὁ δίκαιος πεπλάνηται, ο αὐτὸν ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ κάτω. Καὶ ἔτι ἐμε της από 5000 ΑΝΩΝ πλήξας τίς κναφεύς ξύλῳ, ἀπέκτεινε. Ρ ν ΜΗΝΙ ΜΑΙΟ, Ἐν τῇ πρώτῃ. Η κοίμησις τοῦ ἁγίου προφήτου Ἱερεμίνο Ιερεμίας, ὁ ἐκλεκτὸς προφήτης τοῦ θεοῦ, ἐπὶ ἐκ τῆς Ἰουδαίας χώρας προεφήτευσε και κα ρα μὲν πολλὰ, ἔτι δὲ καὶ περὶ τῆς ἁλώσεως σαλήμ Διὸ καὶ ἔλαβε τὴν κιβώτὸν τοῦ τύπο τὰ ἐν αὐτῇ ἅγια πάντα, καὶ κρύψας ες τ εἶπε τοῖς παρεστῶσιν. ᾿Απεδήμησε Κύριος άξ εἰς τὸν οὐρανὸν, καὶ πάλιν ἐλεύσεται ὁ Ι. αὐτοῦ, ὅταν ξύλον προσκυνήσωσι τον με εται για δυνάμει· καὶ σημεῖον ὑμῖν ἔσται της την Εγένετο δὲ ἐν τῇ πέτρα, ἐν ᾗ ἔκρυψε την κ ὡς νεφέλη σκιάζουσα τὸν τόπον έως τις Εβασανίσθη δὲ πολλὰ ὑπὸ τῶν Ἰωνία ἤλεγχεν αὐτοὺς ἐπὶ ταῖς ἀνομίαις αὐτά κα εἰς Αἴγυπτον, προεφήτευσεν ὅτι δεῖ της εἴδωλα αὐτῶν καὶ συμπεσεῖν διὰ Σαλάτα ἐκ Παρθένου γεννηθησομένου ἐν φάση ένα δὲ ἐν Τάφναις πόλει τῆς Αἰγύπτου, καὶ ἔλε θεὶς ὑπὸ τοῦ λαοῦ, ἀπέθανε, καὶ ἐτάφη και οίκου Φαραώ. Καὶ ἄθλησις τοῦ ὁσιομάρτυρος Βατί Ὁ ἅγιος Βατᾶς ἦν μὲν ἐκ τῆς χώρας δε ἐκ προγόνων τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν μαθή κονταετὴς δὲ γενόμενος, καταλιπών πατέρα, η κα, τέκνα, καὶ πάντα τὸν πλοῦτον αὐτοῦ, ἐτ ἐγένετο μοναχός. Καὶ ἀσκήσεις καλῶς, ἐπ καὶ τοῦ διὰ μαρτυρίου τελειωθῆναι. Κατα οὖν διωγμοῦ κατὰ τῶν Χριστιανῶν, καὶ ο τῶν σὺν αὐτῷ μοναχῶν ἐκ τῆς μονῆς φυγόντες τός μόνος ὑπέμεινεν. Ενθα κρατηθείς, επ τῷ ἄρχοντι Νισίβεως. Καὶ παρ' ἐκείνου τη σθεὶς ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστόν, προσκοπή τῷ ἡλίῳ, καὶ τῷ πυρί, οὐκ ἐπείσθη, ἀλλὰ τέτ τὸν Χριστὸν ὡμολόγει. Εκταθεὶς οὖν ὑπὸ θέμα τιωτῶν ἐξ ἑκατέρων τῶν χειρῶν, ἀπὸ τῆς εἰ βίας ἐξηρθρώθη τοὺς ὤμους. Εἶτα δεθείς ότι σπερμογόνων μορίων σχοινίοις ἐσύρετο, μα τυπτόμενος, καὶ μετὰ ταῦτα τυφθείς πάντα το τοῦ σώματος, μεγαίρᾳ ἐτελειώθη.
col. 433–434page 48 of 133
PG 117:433σπέρου, Ζωῆς, καὶ των. τῶν τέκνων αὐτῶν, οἱ μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Ιταλίας, δοῦλοι δὲ πλου ντες οὖν Χριστιανικῶς Κυρια πὸ τῶν γονέων αὐτῶν, ἐν μιᾷ τί δουλεύομεν τοῖς ἀσεβέσι τού Χριστῷ; μήποτε συναπολώμεθα των ἀκούσασα ἡ μήτηρ, εἶπεν· 'Αντί οράσαντι ἡμῶν τὰ σώματα, καὶ μαρτυ υπέρ Χριστοῦ. Τότε ἀπελθόντες οἱ παῖδες, ψ κυρίῳ ἑαυτῶν· Ἐπεὶ τῶν μὲν σωμάτων κύριος ὑπάρχεις, τῶν δὲ ψυχῶν ὁ Δεσπότης οῦς Χριστὸς, ὁ πάντων Κύριος· ἀπὸ τοῦ νῦν οὐ ἀλλ' ἐκείνῳ δουλεύσομεν. Εκπλαγείς οὖν ὁ ως αὐτῶν, τότε μὲν ἔπεμψεν αὐτοὺς πρὸς Εσπερ τὸν πατέρα αὐτῶν, ὄντα ἐν τῇ πόλει Τριτωνίου. ρον δὲ ἀγαγὼν τόν τε πατέρα, καὶ τὴν μητέρα, Βασανίσης, τέλος φοῦρνον ἐκκαύσας, καὶ ἐμβαλών ὡς, ἐν αὐτῷ ἔκαυσεν. κοίμησις τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αθανασίου, ἐπισκόπου Αλεξανδρείας. θανάσιος, ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν, ἦν ἐπὶ τῆς λείας Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, καὶ Κωνσταν υἱοῦ αὐτοῦ, ἐκ τῆς πόλεως ᾿Αλεξανδρείας, παι τὸν Θεὸν ἀγαπῶν, καὶ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ὺς ἀντιποιούμενος. Καὶ γὰρ παιδίον ὤν, παρα αν τοὺς συνηλικιώτας, ἐπὶ τὸν αἰγιαλὸν τῆς τσης παρεγένετο. Καὶ ὡς ἐν παιδιᾷ σχηματίσας ν ἐπίσκοπον, καὶ ἐκ τῶν σὺν αὐτῷ προχειρι τος πρεσβυτέρους καὶ διακόνους, εβάπτισε τὰ ἱ παιδία τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ἰουδαίων τῷ πλάτσης ὕδατι. Θεωρῶν δὲ ταῦτα ἄνωθεν ὁ τῆς ανδρείας ἐπίσκοπος Αλέξανδρος, ἐθαύμαζεν τοὺς τῷ πνεύματι ὡς μελλόντων εἰσὶ τὰ πρατ α προμηνύματα, τοὺς μὲν παῖδας τῷ θείῳ ἐπιχρίσας ἐτελείωσεν ᾿Αθανάσιος δὲ παρ' γραμματισθεὶς πρότερον, καὶ γενόμενος ἀνα της, ὕστερον προεχειρίσθη καὶ ἐπίσκοπος· καὶ ὶ ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας αγωνισάμενος, ἐτελειώθη. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Γ' γεις τῶν ἁγίων μαρτύρων Τιμοθέου καὶ Μαύρας. ιόθεος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἀναγνώ τῆς ἁγιωτάτης τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας νόμῳ δὲ τὴν Μαῦραν εἰς γυναῖκα λαβών, ἡμερῶν μὴ παρελθουσῶν, ἐκρατήθη παρὰ τῶν εἰδωλο ἐν· καὶ δεθείς, ἔχθη πρὸς ᾿Αββιανὸν τὸν ἡγε Θηβαΐδος, καὶ παρεδόθη αὐτῷ. Τότε λέγει Φέρε της βίβλους σου, καὶ καῦσον αὐτὸς σθέν μου. Τοῦ δὲ ἁγίου μὴ πεισθέντος τοῦτο κι, σίδηρα πεπυρωμένα ενέβαλεν εἰς τὰ ὦτα καὶ παραυτίκα αἱ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτοῦ ἐξέπεσον. Εἶτε δεσμεῖται ἐπὶ τροχού τοὺς
col. 435–436page 49 of 133
PG 117:435ἀστραγάλους αὐτοῦ, καὶ ξύλον ἐμβάλλει εἰς τὸ στόχ αὐτοῦ· καὶ λίθον τῷ τραχήλῳ αὐτοῦ προσθήσει ἐκρέμασε κατά κεφαλῆς. Ὡς δὲ οὐκ ἔπειθεν αὐτήν. λέγει τῇ συμβίῳ αὐτοῦ, παραίνεσαι αὐτῷ ἀποστῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ δὲ μᾶλλον καὶ αὐτὴ ἠρατίας μαρτυρῆσαι. Ὅθεν ἀνασπῶσι τὰς τρίχας τῆς και λῆς αὐτῆς. Καὶ μετὰ ταῦτα προσηλωθέντες ἀμφίς. ροι τοίχῳ, ἐπὶ ἐννέα ἡμέραις καρτερήσαντες, έτι λειώθησαν. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Πέτρου το Θαυματουργοῦ. Πέτρος, ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ὑπῆρχε μὲν ὁ Κωνσταντινουπόλεως, γονέων εὐλαβῶν υἱὸς, εί ὕστερον γεγονότων καὶ μοναχῶν. Καὶ τοσού ἠγωνίσατο εἰς ἀρετὴν, ὅσον οὐκ ἐπιν εἰπεῖν. ( μόνον γὰρ ἀγρυπνία καὶ μελέτῃ τῶν θείων Γραφί πάντας ἐνίκησεν, ἀλλὰ καὶ ἐλεημοσύνα, καὶ τῇ εἰς τοὺς πένητας συμπαθείς. Ἐξ οὗ καὶ καταγεγεν σθεὶς γενέσθαι γενέσθαι Κυρίνθου ἀρχιεπίσκοπος, τ ἐπείσθη, διὰ ταπείνωσιν καὶ εὐλάβειαν. Καὶ χαρι τονηθέντι Παύλῳ τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ, συγκατέν καὶ παρακλήσει τῶν ᾿Αργείων ἐχειροτονήθη Άρτα ἐπίσκοπος. Καὶ οὕτως ἐσπούδασεν εἰς ἐλεημοσύνη, ὡς μηδὲν καθ᾿ ἑκάστην συγχωρεῖν ευρίσκεσθαι τῷ κελλίῳ αὐτοῦ, πλὴν τοῦ χιτῶνος, δν ἐφέρει, με μηδὲ ἐκείνου φείδεσθαι, πτωχοῦ προσελθόντος, της πολλὰ θαύματα ποιήσας, καὶ τὸν Θεὸν θεραπείας, ἐτ εἰρήνῃ ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Δ' ν Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σιλβανοί, Σιλβανὸς, ὁ τοῦ Χριστοῦ ἱερομάρτις, εν μὲν ἐκ τῆς τῶν Γαζαίων χώρας, στρατιώτης Η τρίπο ὑπάρχων, ὕστερον διὰ Χριστὸν καταλιπών τη συλλ τεύεσθαι τῷ Τηΐνῳ βασιλεῖ, ἐστρατεύθη το μπουρα νίῳ βασιλεῖ Χριστῷ. Διὸ καὶ ἱερωσύνης καταζής, γενόμενος πρεσβύτερος, εἶτα ἐπίσκοπος. Ἐν τῇ π Χριστοῦ δὲ προσκαρτερῶν ἐκκλησίᾳ, καὶ πολε τῶν Ἑλλήνων διὰ τῆς διδασκαλίας αὐτοῦ ἱκιπα φων ἐπὶ τὸν Κύριον, ἐκρατήθη ὑπὸ τῶν εἰδωλεί τρῶν. Καὶ ἀχθεὶς εἰς μέσον τοῦ δήμου τῶν Γεν ρέων, ἐτύφθη ἀφειδώς. Εἶτα κρεμασθείς, κ ἰσχυρῶς· καὶ μετὰ ταῦτα ἐν τοῖς τοῦ χαλκο και τάλλοις χαλκεύειν κατεδικάσθη. Εν οἷς τις τιμωρηθεὶς, καὶ τὸν Χριστὸν οὐ μόνον ὁμολογές. παυσάμενος, ἀλλὰ καὶ ἄλλοις, καὶ μάλιστα μετὰ αὐτοῦ οὔσι Θεὸν κηρύττων ἀληθινὸν, μετὰ τ ἄλλων τεσσαράκοντα μαρτύρων τῶν ὑπ' αὐτοῦ ἐν δαχθέντων, ξίφει τὴν κεφαλὴν ἀπετμήθη. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Ολβιανοί, ο τῶν μαθητῶν αὐτοῦ. Ολβιανὸς, ὁ θεῖος ἱερομάρτυς, ἐπίσκοπος ἦν με Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἡγεμονεύοντος τῆς λες Αἰλιανοῦ. ᾿Αγριππίνου δέ τινος ἱερέως όντος το εἰδώλων, θυσίαν ἐπιτελοῦντος τῇ ώρα, κρατική ἠναγκάζετο θύσαι, καὶ λιβανωτὸν ἐπιβαλείν κ βωμῷ. Ὁ δὲ πολλαῖς ἀντιθέσεσι καὶ λόγοις εὐτῆς τὴν μὲν κατὰ Χριστὸν πίστιν ἐξυμνῶν καὶ ἐπεινά
col. 437–438page 50 of 133
PG 117:437ὲ τῶν εἰδώλων θρησκείαν κακίζων, καὶ διαβάλ πρῶτον μὲν σουβλίοις πεπυρωμένοις τὰ σπλάγ καὶ τὰ ψύα διακαίεται. Εἶτα ῥάβδοις ἀφειδώς ιται, καὶ τῇ φυλακή παραδίδοται. Εκβληθείς ετὰ τοῦτο τῆς φυλακῆς, καὶ πάλιν ἀναγκασθείς σασθαι μὲν τὸν Χριστὸν, θύσαι δε τοῖς εἰδώλοις, μὴ πεισθεὶς, μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ τὴν διὰ κς ἀπόφασιν δέχεται. Καὶ ἀναφθείσης καμίνου μένης μεγάλης σφόδρα, μετὰ αὐτῶν ἐμβληθεὶς τῇ, ἐτελειώθη. ἄθλησις τοῦ ὁσίου Νικηφόρου, ἡγουμένου τῆς τοῦ Μηδικίου μονής. Ο όσιος Νικηφόρος ὑπῆρχεν μὲν ἐπὶ τῶν χρόνων Εικονομάχων· ἐκ βρέφους δὲ ποθήσας τὸν στὸν, καὶ ὁρῶν τὴν αἵρεσιν αὐξανομένην, κατα ὧν τὸν κόσμον, καὶ τὰ ἐν κόσμῳ, καὶ γενόμενος αχὸς, ἀπῆλθεν ἐν τοῖς ὄρεσι, καὶ ἡσύχαζε, προσο αῖς καὶ νηστείαις σχολάζων, καὶ Θεῷ ὑπὲρ τῆς ουμενικής καταστάσεως προσευχόμενος. Γαληνη ης δὲ μικρὸν τῆς αἱρέσεως, πολλῇ παρακλήσει μοναχών προέστη τῆς τοῦ Μηδικίου μονής. τις δὲ κακοῦ ἀναῤῥιπισθέντος, καὶ τῆς αἱρέσεως Λέοντος τοῦ δυσσεβοῦς βασιλέως αὐξηθείσης, ισθεὶς τῆς ποίμνης ὡς προσκυνητὴς τῶν πανσέ υν εἰκόνων, καὶ ταῖς τῶν ἁγίων πατριαρχών ολαῖς ἑπόμενος, πικραῖς ἐξορίαις καθυποβληθείς, σκοτεινοτάτη φυλακῇ ἀπεκλείσθη. "Ενθα καὶ ὡς ρεὸς ἀθλητὴς τὴν ψυχόλεθρον ἀπάτην καταβαλών, ὸς Χριστόν, ὃν ἐπόθησεν, ἐξεδήμησεν. Η μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἱλαρίου τοῦ Θαυματουργοῦ. Ιλάριος ὁ Θαυματουργός, ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας μου τὸς γενόμενος, καὶ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐπ᾽ ὤμων έμενος, τῷ σταυρωθέντι δι' ἡμᾶς Δεσπότῃ κατη λούθησεν· καὶ τὰ πάθη τῆς σαρκὸς ὑποτάξας δι' τρατείας, ἐν πάσαις ἀρεταῖς τοὺς μοναχοὺς πάντας κησεν. Εν σκοτεινοτάτῳ γὰρ οἰκίσκῳ ἑαυτὸν οκλείσας, καὶ ἔξω θορύβου παντός γενόμενος, αμπρύνθη τῇ ἀπαθεία. Διὸ καὶ τῆς ἱερωσύνης τηξιώθη, καὶ τοῦ θαύματα ἐπιτελεῖν· ζώοις γὰρ ετίμα καταβλάπτουσι τὰ φυόμενα σπέρματα, καὶ εδίωκεν αὐτὰ ἐκ τοῦ ἀγροῦ, καὶ πηγὴν χαλάζης εὐχῆς ἀνέστειλε, καὶ γῆν διψῶσαν ὄμβροις ἐπό σε· καὶ ῥοῦν ποτάμιον, ὡς ὁ προφήτης Ελισσαίος, ἐβηξαν, καὶ ξηρὰν χεῖρα ἀνθρώπου ἰάσατο, καὶ φλῷ τὸ βλέπειν ἐχαρίσατο, καὶ ἕτερα θαύματα λεῖστα ποιήσας, ἐν εἰρήνῃ πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Ε' Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Βἰρήνης. Εἰρήνη, ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν θυγάτηρ Διο εννίου βασιλίσκου· εὔμορφος δὲ ὑπάρχουσα, ἀπε λείσθη παρὰ τοῦ πατρὸς αὐτῆς ἐν πύργῳ ὑψηλῷ, ἐτῶν οὖσα, μετὰ δοτλίδων δέκα καὶ τριῶν· ἐν ᾧ διδάχθη ὑπὸ τοῦ θείου ἀγγέλου τὸ μυστήρια τοῦ τοῦ. Καὶ μετὰ μικρὸν, ἐλθόντος Τιμοθέου μαθητοῦ ο γιο ἂν ἀποστόλου Παύλου, ἐβαπτίσθη ὑπ᾽ ἐκείνού.
col. 439–440page 51 of 133
PG 117:439μ Ωστόσο τὰ εἴδωλα & ἔδωκεν αὐτῷ ὁ πατὴς ροτονείν, έβριψε κάτω. Τότε ὀργισθένους την πατρός αὐτῆς, προσεδέθη ἵππῳ ἀγρίῳ ἐπὶ μονομένει. Καὶ αὐτὴ μὲν οὐδὲν ἠδικήθη ὁ ἱ ακτήρ αὐτῆς ἀπέθανε, τοῦ ἵππου δακόντος αὐτοῦ καὶ ἀποκόψαντος· ἡ δὲ προσευξα Κάνω χείρα ἀνέστησεν αὐτόν. Τότε ἐπίστευσε καὶ αὐτὸς τῷ θ 4 υνὴ αὐτοῦ, καὶ ἄλλοι ὡσεὶ χιλιάδες της 1 κουτία, τοῦ ἡγεμόνος, καὶ πολλὰ τιμωρηθεῖσα, και μ και έστησε ο τον Κεὶ πάλιν κρατηθεῖσα ἡ ἁγία παρά Αμπέλια, πεισθεῖσα ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, ξίφει τελειωθεία ἐτάφη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη του δικαίου καὶ πολυάθλου Ἰώβ, Ἰὼβ ὁ μακάριος ὑπῆρχεν ἐκ τῆς Αὐσίτιδος χώρος τῶν ὁρίων Ἰουδαίας, καὶ ᾿Αραβίας, τῶν ἅπ υἱῶν υἱὸς, ὡς εἶναι πέμπτον ἀπὸ ᾿Αβραάμ. Η αυτή η δὲ αὐτῷ ὄνομα Ἰωάμ· καὶ προεφήτευσεν ἔτι την κοντα καὶ πέντε, προλαβών σάρκωσιν τοῦ δ στοῦ, ἔτη χίλια εννακόσια είκοσι πένα. Τ μαρτυρηθέντα ὑπὸ Θεοῦ δίκαιον, ἐξητήσατο ὁ ἰππι λος τιμωρεῖσθαι. Καὶ θέλων ὁ Θεὸς ἐπὶ πλεῖον ἐ ΦΗΜΙ σαι, παρέδωκεν αὐτὸν τῷ διαβόλφ. Ο ο διάβολο οὐ μόνον ἐγύμνωσε τῆς περιουσίας, καὶ τῶν τέχν ἀλλὰ καὶ αὐτὸν πλήξας, ἐπὶ τῆς κοπρίας έλπισμέν καὶ τραυματίαν ἔρριψεν. Αλλ' ὁ ἅγιος, πέντε αι Θεῷ, κατήσχυνε τὸν διάβολον. Καὶ πάλιν ἐπιλήν επὶ τῆς γῆς διπλοῦν τὸν πλοῦτον, καὶ γας εν βὼν, καὶ παιδοποιήσεις, καὶ τῷ Θεῷ συνήθως είναι στήσεις, ἐτελειώθη. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Κεραμίων, Παχώμιος, ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, καημός ὁ τῷ καιρῷ τοῦ διωγμοῦ, ἐπεκλείσθη εἰς ελε ἀτελὴς δὲ ὤν, καὶ μὴ γινώσκων καλῶς τὸ τῆς ἐπως δόγμα, παρεκάλει τὸν Θεὸν διδάξει αυτόν και ελα ἄγγελος Θεοῦ, ἐδίδαξεν αὐτὸν πάσαν την ελλη Πεισαμένου δὲ τοῦ διωγμού, της φυλακής τ θεὶς ἀπῆλθεν ἐν ταῖς ἐρήμους, καὶ ἐτίχες, κ τοσοῦτον ὑψώθη πρὸς ἀρετήν, ὡς ἀγγέλου έξω. και ομιλίας, καὶ περὶ ἐκείνον μαθεῖν τοὺς της καὶ τὸ σχῆμα τῶν μοναχῶν. Ἐξ ἐκείνος για τ κώθη τὸ ἐγγελ τὸν ἐπεργεί με τις μοναδικές τ πείας. Μετὰ ταῦτα δὲ πολλὲ μοναστήρια έντα εἰς Θεοῦ δοξολογίαν, καὶ θαύματα ανήκεις, ε'ι Θεόν μέχρι γήρως θεραπεύτες ἐν τάση, χείρον τη αὐτὸν ἐξεδή με σεν, ἐπιλαβὼν ἐν οὐρανοῖς βάσης εἰώνιον καὶ ζωὴν ἐξ:ον καὶ ἐτελεύτητον. Σ 88 Μεμιστία είγmi Μμήμη τοῦ ἐν οὐρανῷ φανέντης σημείο τ σταυρού Ἐπὶ Κωνσταντίον του βασιλέως, τοῦ πεῖ τὸ Μεγάλου Κωνσταντίνου, καὶ Κυρίλλου έχει του Ἱεροσολύμων, ἐν ταῖς ἡμέρες τῆς ἁγίας που
col. 441–442page 52 of 133
PG 117:441να τρίτῃ τῆς ἡμέρας, ἐφάνη ὁ τύπος καὶ ζωοποιοῦ σταυροῦ, συνεστὼς ἐκ ἐν τῷ οὐρανῷ, ὁρῶντος παντὸς τοῦ λαοῦ, άνω τοῦ ἁγίου Γολγοθά ἐκτεταμένες, ἔνθα ὁ μιας ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς ἐσταυρώθη, καὶ ήκων μέχρι τοῦ ἁγίου ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, ὅστις τῇ λαμπρότητι τῶν μαρμαρυγῶν τὰς ἡλιακὰς ἀκτῖνας ἀπέκρυψεν. Οθεν πᾶσα ἡλικία τῶν Χριστιανῶν, νέων τε καὶ γερόντων, σὺν νηπίοις καὶ θηλάζουσιν, εἰς τὴν ἁγίαν τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαν κατέλαβε· καὶ ἐν ἀμέτρῳ χαρᾷ δόξαν καὶ εὐχαριστείαν μετὰ θερμῆς κατανύξεως τῷ Θεῷ ἀνέπεμψεν ἐπὶ τῷ παραδόξῳ θαύματι. Περὶ τούτου δὲ καὶ ὁ ἅγιος Κύριλλος πρὸς Κωνστάντιον ἔγραψεν, ἐπιστηρίζων αὐτὸν ἐν τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει, Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ακακίου. ᾿Ακάκιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐκ τῆς χώρας Καππαδοκίας, στρα τευόμενος ἐν τῷ τάγματι τῶν σχολών, Διαγνωσθείς δὲ, ὅτι Χριστιανός ἐστιν, ἐκρατήθη καὶ προσήχθη τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι, καὶ ὁμολογήσας τὸν Χριστὸν, ἐτύφθη σφοδρῶς. Εἶτα παραπεμφθείς τέρῳ ἄρχοντι, καὶ συνδεθεὶς καὶ ἄλλοις πολλοῖς δεσμώταις, ἤχθη εἰς τὸ Βυζάντιον· καὶ δειναῖς μάστιξι και στρεβλώσεσι καταξανθεὶς ὅλον τὸ σῶμα, ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν· ἔνθα ἐπιστάντες θεῖοι Αγγελοι ἀπεκατές στησαν αὐτὸν ὑγιῆ· καὶ ἰδόντες αὐτὸν οἱ ἐν τῇ φυσ λακῇ πάντες οὕτω ταχέως ὑγιάναντα, ἐπίστευσαν καὶ αὐτοὶ τῷ Χριστῷ, καὶ ἀπεκεφαλίσθησαν. Εἶτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς, καὶ παραπεμφθεὶς ἑτέρῳ ἄρχοντι, καὶ πάλιν τιμωρηθεὶς, ἀπεκεφαλίσθη· καὶ κατετέθη τὸ λείψανον αὐτοῦ ἐν τόπῳ ἐπιλεγομένη Σταυρίῳ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου ἐπὶ τῆς ἁγίας κόνεως. Ο φιλάνθρωπος καὶ πανάγαθος Θεὸς ἡμῶν, οὐ μόνον τοὺς ὑπὲρ αὐτὸν ἀγωνισαμένους ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς καὶ ἀποστόλους, προφήτας τε καὶ μάρτυρας, καὶ πάντας τοὺς εὐαρεστήσαντας αὐτῷ, βασι λείας οὐρανῶν, καὶ τῶν αἰωνίων ἠξίωσεν ἀγαθῶν ἀλλὰ καὶ τοὺς τόπους, ἐν οἷς ἤδη ἔτριψαν, ἢ ἐτά. φησαν, πλήρεις χαρίτων ἀποδείξας, πολλοῖς ἐλάμπρυνε θαύμασι. Καὶ γὰρ ὁ τάφος, ἐν ᾧ ὁ μέγας Απόστολος καὶ εὐαγγελιστής Ιωάννης μέλλων μετατεθῆναι ἐτάφη, κόνιν ἁγίαν, ἣν οἱ ἐγχώριοι Μάννα προσαγορεύουσιν, ἐπινεύσει Πνεύματος αγίου, κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν τοῦ Μαΐου μηνὸς ἐτησίως ἐξαίφνης αναβρύει καὶ ἀναδίδωσιν· ἦν οἱ προσερχόμενοι λαμβάνοντες, χρώνται αὐτῇ εἰς παντοίων παθῶν ἀπολύτρωσιν, εἰς θεραπείαν ψυχῶν, εἰς ῥῶσιν σωμάτων, Θεὸν δοξολογοῦντες, καὶ τὸν αὐτοῦ θερά. ποντα Θεολόγον γεραίροντες. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν ᾿Αρσενίου τοῦ Μεγάλου. ᾿Αρσένιος, ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ἦν μὲν ἐκ
col. 443–444page 53 of 133
PG 117:443τῆς παλαιᾶς Ρώμης, διάκονος τῆς ἁγιωτάτης του Θεοῦ ἐκκλησίας· διὰ δὲ τὴν γνῶσιν αὐτοῦ καὶ τὴν ἀρετὴν, ἐξελέγη παρὰ τοῦ Μεγάλου Θεοδοσίου του βασιλέως ἐπὶ τὸ διδάσκειν τὰ παιδία αὐτοῦ, τόνι Αρκάδιον καὶ τὸν Ονώριον, οὐ μόνον γραμματα, ἀλλὰ καὶ ἀρετήν. Οὕτω δὲ ἐτιμᾶτο παρὰ τοῦ βασι λέως, ὡς καὶ Βασιλεοπάτωρ καλεῖσθαι. 'Αλλ' ἐ νος, τοὺς θορύβους μισῶν, καὶ τὸν κάτω βασιλία ἀποστρεφόμενος, τὴν δὲ ἡσυχίαν ἀγαπῶν, καὶ τὴ άνω Βασιλέα ποθῶν, παρεκάλει αὐτὸν ὁδηγήσει εἰς ὁδὸν, ὅπως δεῖ σωθῆναι· ἦλθεν οὖν αὐτῷ φωτὶς ἀ τοῦ οὐρανοῦ, λέγουσα ἐκ τρίτου· Αρσένιε, τέλη τοὺς ἀνθρώπους, καὶ σώζου. Καὶ παραυτίκα ἱμάτια ἀλλάξας, καὶ φορεσας πενιχρά, ἀπῆλθεν εἰς Αἴγυπτον, καὶ ἡσύχαζε. Καὶ ἀγωνισάμενος ὡς οὐδείς ἄλλος, ἐν βαθεῖ γήρα πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ, Θ' “Αθλησις τοῦ ἁγίου προφήτου Ησαίου, Ησαΐας, ὁ τοῦ Θεοῦ μέγας προφήτης, ἦν μὲν ἐ Ἱερουσαλήμ, θεῖος δὲ ὑπῆρχε τοῦ βασιλέως Μετ νασσῆ υἱοῦ ᾿Εζεκίου. Ἐλέγχων δὲ αὐτὸν ἐπὶ ταῖς ἀνομίαις αὐτοῦ, ἐσχίσθη εἰς δύο μετὰ πρίονος κα τελευτήσας, ἐτάφη πλησίον τῶν ὀδάτων, ἅπερ ἐπί λεσεν Εζεκίας ὁ βασιλεὺς, καταχώσας αὐτὶ με τοὺς πολεμίους· καὶ ὁ Θεὸς τὸ σημεῖον τοῦ Σιλιέρ ἐποίησε διὰ τὸν προφήτην· δι' ὅτι πρὸ τοῦ ἀποθετή διψήσας ηύξατο ποιεῖν [πιεῖν.] ὕδωρ, καὶ εὐθέως ἀπεστάλη αὐτῷ ἐξ αὐτοῦ ὕδωρ Διὰ τοῦτο ἐκλήθη 2 λωάμ, δ ερμηνεύεται ἀπεσταλμένος. Καὶ τότε μὲν ἔκειτο τὸ ἱερὸν λείψανον τοῦ προφήτου πλησίον, ώς εἴρηται, τῶν ὑδάτων τοῦ Σιλωάμ, καὶ τοῦ Γέρον τῶν βασιλέων Δαυίδ καὶ Σολομῶντος, Ιππαρη δε μετακομισθὲν ἐν Κωνσταντινουπόλει, κατετέθη είχ σίον Βλαχερνῶν, ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λαυρεντίου. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Χριστοφόρου, Περὶ τούτου τοῦ ἁγίου λέγονταί τινα παρά τη τερατώδη καὶ παράδοξα, ὅτι το κυνοπρόσωπος τ πρότερον, καὶ ἀνθρώπους ἤσθιεν, ὕστερον δὲ μετά τὸ πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ μετεμορφώθη. Ούκ έσι δὲ τοῦτο· ἀλλὰ τινες αὐτὸν οὕτως ἐπενόησεν, ε τὸ ἐθνικὸν εἶναι καὶ ἄγριον καὶ φοβερόν· ὅμως κ ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, καὶ κρατηθεὶς ἐν δὲ λέμῳ παρὰ τοῦ κόμητος, μὴ δυνάμενος λαλία Γραικιστ:, ηύξατο τῷ Θεῷ, καὶ ἀπεστάλη εί Αγγελος, λέγων· Ανδρίζου· καὶ ἀψάμενος τῶν χε λέων αὐτοῦ, ἐποίησεν αὐτὸν λαλῆσαι Γραικισά Εἰσελθὼν οὖν ἐν τῇ πόλει, ἐκήρυττε τὸν Χριστό. ᾿Αποστέλλονται οὖν στρατιώται κρατῆσαι αὐτόν δεί τῆς ῥάβδου αὐτοῦ βλαστησάσης, ἐπίστευσαν τη Χριστῷ, καὶ σὺν αὐτῷ βαπτίζονται ἐν ᾿Αντιοχείς ότι τοῦ ἁγίου Βαβύλα, ἔνθα καὶ Χριστοφόρος ὠνομεσός. Εἶτα προσαχθεὶς τῷ βασιλεῖ, καὶ πολλὰ βασανισμέ πρότερον, ὕστερον ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Επιμάχου καὶ Γορδιανού. Επίμαχος καὶ Γορδιανός, οἱ τοῦ Χριστοῦ μέρο
col. 445–446page 54 of 133
PG 117:445τυρες, ύπήρχον ἐκ τῆς μεγάλης καὶ παλαιᾶς Ρώ μης· διὰ δὲ τὸ τὸν Χριστὸν ὁμολογεῖν, κρατηθέντες ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, παρεδόθησαν τῷ τῆς χώρας ἐπάρχε· καὶ καταναγκασθέντες αρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστόν, θῦσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθέντες, ἐτύφθησαν σφοδρῶς· καὶ κρεμασθέντες, ἐξέ σθησαν μετὰ σιδηρῶν ὀνύχων. Εἶτα ἀπὸ τῶν ξύ λων καταβιβασθέντες, ἀπεκλείσθησαν εἰς φυλακὴν, λαβόντες καιρὸν προθεσμίας· ὅπως μεταμεληθέντες ζήσωσιν. Οἱ δὲ καὶ ἐν τῇ φυλακῇ ὄντες, οὐκ ἐπάνοντο τοῦ προσεύχεσθαι, καὶ εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ, ὅτι κατηξιώθησαν ὑπὲρ αὐτοῦ ἀγωνίζεσθαι. Μετά δέ τινας ἡμέρας πάλιν ἐκβληθέντες τῆς φυλακής, καὶ πολλαῖς καὶ διαφόροις βασάνοις ὑποβληθέντες, ξίφει τὰς ἱερὰς αὐτῶν κεφαλὰς ἀπετμήθησαν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Κοδράτου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ Κοδράτος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου καὶ Οὐαλεριανοῦ, ἐν Νικομηδείᾳ τῇ πόλει· διὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν κρατηθεὶς ὑπὸ τῶν Ἑλλήνων, μετὰ τῆς συνοδίας αὐτοῦ, ἤθη δέσμιος καὶ παρεδόθη τῷ τῆς πό λεως ἀνθυπάτῳ· καὶ ἐρωτηθείς, ὡμολόγησε παρ βησίᾳ τὸν Χριστόν. ᾿Απλωθείς οὖν κατὰ γῆν, ἐτύ φθη, βουνεύροις ξηροῖς· καὶ αἱμάτων πληρώσας τὴν γῆν, τῷ δεσμωτηρίῳ παρεδόθη. Εἶτα εἰς Νίκαιαν ἀχθεὶς παρὰ τοῦ ἀνθυπάτου, ἐτιμωρήθη. Τινὰς δὲ φοβηθέντας τὰς κολάσεις, βουλομένους θύσαι, τὸν φόβον Θεοῦ ὑπομνήσας, ἐστήριξεν· οὕς εἰς πῦρ ἐμ βαλὼν ὁ ἀνθύπατος ἔκαυσεν. Ὁ δὲ Κοδράτος ἀπὸ πόλεως εἰς πόλιν περιαγόμενος καὶ πάσας τοῖς απ μασι καθαγιάζων, τὴν Ερμούπολιν καταλαβών, την κεφαλὴν ἀπετμήθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πτυχίου. Ἡσύχιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐπὶ Μα. ξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως· πρῶτος τοῦ παλατίου ὑπάρ χων, καὶ τὴν ἀξίαν μάγιστρος· ἐν ᾿Αντιοχείᾳ δὲ δια τρίβων ὁ Μαξιμιανός, προσέταξε Χριστιανὸν μὴ στρατεύεσθαι· ἀλλὰ τοὺς βουλομένους Χριστὸν ὁμου λογεῖν, λύσαι τὰς ζώνας, καὶ ἰδιωτεύειν. Καὶ πολ λῶν ἑλομένων τὸν ἄδοξον μᾶλλον βίον, ἢ τὴν ἐν ἀπολείᾳ τιμήν, εἷς τούτων γέγονε καὶ ὁ μέγας Ησύ χιος. Καὶ τοῦτο γνούς ὁ βασιλεὺς, ἐξέδυσεν αὐτὸν τὰ πολυτελῆ ἱμάτια, καὶ ἐνδύσας κολόβιον τρίχινον, μετὰ τῶν γυναικῶν κατέκρινε συνδιάγειν. Καὶ μετά τινας ἡμέρας προσκαλεσάμενος αὐτὸν, ἔφη· Εἰπέ μοι. Ἡσύχιο, εἰ οὐκ αἰσχύνῃ ἐν ἀτιμίᾳ τοιαύτῃ διάγειν: Ὁ δὲ εἶπεν· Ἡ παρὰ σοῦ τιμὴ πρόσκαιρός ἐστι. Τότε λίθον μυλικόν προσδήσας αὐτοῦ τῷ τρα χήλῳ ὁ βασιλεὺς, ἔξξιψεν ἐν τῷ Ὀρώντῃ ποταμῷ, δ ἔνθα καὶ τὸ μακάριον ἐδέξατο τέλος, ἀπολαβὼν βα σιλείαν οὐρανῶν. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἡσυχίου τοῦ ὁμολογητοῦ. Οὗτος ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῆς Χώρας τῶν ᾿Αρμενία
col. 447–448page 55 of 133
PG 117:447κῶν· βουληθεὶς δὲ γενέσθαι μοναχὸς καὶ ἡσυχέτης, κατήρχετο ἐπὶ τὰ πρὸς θάλασσαν μέρη. Εν όσ δὲ ὑψηλῷ ἀπελθόντι, δαίμονες εἰσελθόντες εἰς ἐν ἀνθρώπους Ἰωάννην καὶ Ἰλαρίωνα, παρεσκεύεται ἀπαντῆσαι, καὶ ἐρωτῆσαι αὐτὸν, που πορεύεται καὶ μαθόντες, εἶπον, Γέμειν τὸν τόπον θηρίων και λῃστῶν. Ὁ δὲ εἶπεν· Ἐγὼ θανάτου άξια ἔπραξε καὶ φεύγων τὸν θάνατον ἀπέρχομαι. Καὶ ἀποκριθέντες εἶπον· Τῶν ἀνθρώπων τὸν θάνατον φοβῇ, καὶ τῶν θηρίων οὐ φοβῇ; Τότε γνοὺς τὴν τῶν δαιμόνων ἐπί. θεσιν, σφραγίσας αὐτοὺς ἐδίωξεν ἐκ τῶν ἀνθρώπων, Αὐτὸς δὲ ἀπελθὼν ἐν τῷ τόπῳ, ὅπου ἠβουλήθη, επί κτίσας εὐκτήριον ἡσύχαζεν ἐκεῖ, προσευχόμενος το Θεῷ, καὶ θαυμαστὸς γενόμενος εἰς ἀρετήν· καὶ πολλὰ θαύματα ποιήσας, ἐτελεύτησε. Τὸ δὲ λείψανον αὐτοῦ ἀνακομισθὲν ἐν ᾿Αμασίᾳ τῇ πόλει Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Σίμωνος τοῦ Ζηλωτού. Σίμων, ὁ μέγας ἀπόστολος τοῦ Χριστοῦ, ὁ ἐπιλεγόμενος Ζηλωτής, μετὰ τῶν ἁγίων ἀποστόλη ὑπάρχων ἐν τῷ ὑπερῴῳ, καὶ τὴν ὁρωμένην τοῦ Πνεύματος ἐνέργειαν ἐν εἴδει περιστερᾶς καὶ πυρί. ναις γλώσσαις ὑποδεξάμενος, ὅλος πυρίπνους γέγο νεν· καὶ θείου ζήλου πλησθείς, τὴν μὲν πολύθει πλάνην πᾶσαν ὡς χόρτον κατέφλεξε τῇ παρτησίας τὴν δὲ γῆν ὅλην σχεδόν διαδρομών, τῷ διδασκαλικά λόγῳ αὐτοῦ καὶ τῷ φέγγει τῆς εὐσεβείας ἱλήμ πρυνέ τε καὶ κατεφρώντισεν. Ὅθεν καλῶς τε καὶ καταλλήλως τὴν τοῦ Ζηλωτοῦ ἐπίκλησιν ἐδέξατο, καὶ διπλοῦν τὸ στέφος τῆς ὁμολογίας έλαβε. Με τανίαν γάρ, καὶ τὴν τῶν ᾿Αφρων χώραν, και την Λιβύην άπασαν διελθὼν, καὶ πολλοὺς τῶν ἐπίσων ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸν Κύριον, ὕστερον ἐν Βρετανία γενόμενος, καὶ τῷ σταυρῷ προσπαγείς, θεῷ τ πνεῦμα τὸ ἑαυτοῦ παρέθετο. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος ᾿Αλφείου καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Αλφειός, Φιλάδελφος, καὶ Κυρίνος, οἱ τοῦ Χρι στοῦ μάρτυρες, ὑπῆρχον ἐκ τῆς χώρας Ἰταλίας, εὐγενεῖς καὶ πλούσιοι, υἱοὶ Βιταλίου ἄρχοντος τῆς χώρας. Μαθόντες δὲ τὴν εὐσέβειαν παρὰ Ονησίμο τινὸς Χριστιανοῦ, καὶ βαπτισθέντες ἐκήρυττον τὸν Χριστόν. Κατ' ἐκεῖνον δὲ τὸν καιρὸν ἀποσταλέντης άρχοντος ἀπὸ Ῥώμης μετὰ γραμμάτων βασιλικῶν ἐν τῇ χώρᾳ Ιταλίας, ἐπὶ τὸ φονεύεσθαι τους Χριστιανούς, διαγνωσθέντες οὗτοι καὶ κρατηθέντες, δέσμιοι παρεπέμφθησαν εἰς Ρώμην ἅμε Ονησίμῳ καὶ Ἐράσμῳ, καὶ ἑτέροις ἀνδράσι δέκα καὶ τέσσαρσι πρὸς Λικίννιον. Καὶ ὑπ' ἐκείνου παραδοθέντες Διομήδει τῷ ἡγεμόνι, ἐν Ποτιόλοις ἀπήχθησαν. Καὶ ὁ μὲν Όν. σιμος λίθον μέγαν κατὰ τοῦ στήθους δεξάμενοι, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα· ὁ δὲ Έρασμος μετὰ τῶν λοιπῶν δεκατεσσάρων ἀπεκεφαλίσθη· οἱ δὲ τρεῖς ἐν Σπελί πεμφθέντες, ἀνηρέθησαν.
col. 449–450page 56 of 133
PG 117:449ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΑΓ Ἡ ἀνάμνησις τοῦ γενεθλίου τῆς Κωνσταντινουπόλεως. δ Ὅτε τὴν τοῦ Βύζαντος πόλιν ὁ Μέγας ἐν βασιλεῦσι καὶ Χριστιανικώτατος Κωνσταντίνος λαβὼν, καὶ κτίσας πολλῷ μείζονα, καὶ εἰς τὸ αὐτοῦ ὄνομα τὴν κλήσιν αὐτῆς μεταμείψας, ἀντὶ Βυζαντίου Κωνσταντινούπολιν ὠνόμασε, μετὰ τὸ συμπληρῶσαι τὸ τεῖ χος, καὶ τὰς ἐν αὐτῷ οἰκήσεις, καὶ τὰς ἱερὰς ἐκκλη. είπε, ἀναθεὶς ταύτην τῇ ὑπερενδόξω Δεσποίνη ἡμῶν Θεοτόκῳ καὶ 'Αειπαρθένῳ Μαρία, κατεξαίρε τον εὐχαριστῶν ἅμα τῷ ἁγιωτάτῳ πατριάρχῃ, καὶ τῷ κλήρῳ, καὶ τῷ λαῷ, λιτανεύσας ἀνῆλθεν ἐν τῷ φόρῳ, ἐν ᾧ τὴν αὐτοῦ στήλην οἱ πολῖται ἀνέστησαν, φέρουσαν τοὺς ἁγίους τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ ἡμῶν ἥλους ἐν τῇ κεφαλῇ, οὐ κάτωθεν κεῖνται οἱ δώδεκα κόφινοι τῶν περισσευσάντων κλασμάτων τῶν πέντε ἄρτων. Εκ τότε οὖν παραλαβοῦσα ἡ συνήθεια ιορ τάξε: [ν] ταύτην ἕως τοῦ νῦν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μωκίου. Μώκιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ ἱερομάρτυς, ἦν μὲν ἐκ τῆς πόλεως Βυζαντίου, υἱός Χριστιανῶν Εὐφράτου καὶ Ευσταθίας, όρμωμένων ἐκ τῆς παλαιᾶς Ρώμης. Υπάρχων δὲ πρεσβύτερος, τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησ σίας, παρήγγελλε πᾶσιν ἀπέχεσθαι μὲν τῶν εἰδώ λων, τιμήν δὲ τὸν Χριστὸν, καὶ σέβειν αὐτὸν ὡς Θεὸν ὅλων, καὶ Κύριον. Ἐν μιᾷ δὲ θυσίας ἐπιτελουμένης παρὰ τοῦ ἄρχοντος, καὶ τοῦ λαοῦ θύοντος, θε!ῳ ζήλῳ κινηθείς, δραμὼν ἀνέτρεψε τον βωμόν, Ο καὶ τὰ θύματα διεσκόρπισε. Κρατηθείς οὖν ἐτιμωρήθη, καὶ ἐμβληθεὶς εἰς πῦρ, ὡρατο μέσον τῆς φλογός μετὰ τριῶν ψαλλόντων, καὶ τοῦ ἑνὸς τὸ πρόσ ωπον ἔλαμπεν ὑπὲρ τὸν ἥλιον. Καὶ αὐτὸς μὲν Καὶ αὐτὸς μὲν ἐξῆλθεν ὑγιῆς, ἡ δὲ φλόξ ἔκαυσε τοὺς παρεστώτας, καὶ τὸν ἄρχοντα. Εἶτα πέμπεται εἰς Ηράκλειαν τῆς Θράκης· ἔνθα τὴν κεφαλὴν ἀποτμηθεὶς ἐτάφη. Ύστερον δὲ κτίσας ναὸν ὁ μέγας Κωνσταντίνος, ἤγαγε τὸ λείψανον αὐτοῦ, καὶ ἀπέθετο ἐν αὐτῷ. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Διοσκορίδους. Διοσκορίδης, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῆς Σμυρναίων πόλεως Χριστιανὸς δὲ ὤν, ἔκη. ρυττε οπβλησία τὸν Χριστὸν, καὶ ἐδίδασκεν ἐπὶ τῷ ὀνόματι αὐτοῦ πάντας τοὺς προσερχομένους αὐτῷ· καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστρέφων ἀπὸ τῆς πατροπαραδότου πλάνης αὐτῶν, ἐβάπτιξε. Κρατηθεὶς οὖν παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, μὴ φερόντων ἀκούειν παρρησίᾳ τὸν Χριστὸν κηρυττόμενον, ἐμαστιγώθη. Εἶτα δεθεὶς παρεδόθη τῷ ἄρχοντι. Καὶ ἐρωτηθεὶς ὑπ' ἐκεί νου, καὶ Χριστιανὸν ἑαυτὸν ὁμολογήσας, βασανιο σθεὶς παρεπέμφθη φυλακῇ, ἐπὶ πολλαῖς ἡμέραις κακουχηθεὶς ἐν αὐτῇ· εἶτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς πάλιν ἠναγκάσθη τὸν Χριστὸν ἀρνήσασθαι· καὶ μὴ πεισθεὶς, ἐξέσθη, κοςματείς. Καὶ ἐπιμένων τῇ εἰς
col. 451–452page 57 of 133
PG 117:451Χριστὸν ὁμολογία, προστάξει τοῦ ἄρχοντος ἀνα ρέθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΒ'. Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἐπιφανίου, ἐπισκόπου Κύπρου. Ἐπιφάνιος, ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ἦν μὲν ἀ τῆς χώρας Φοινίκης, υἱὸς Ιουδαίων. Αλλ' ἐκείνη ἐναπομεινάντων τῇ τοῦ νόμου λατρεία, αὐτὸς τοῖς τὸν Χριστὸν ἔδραμεν, καὶ βαπτισθείς, γέγονε μους. χός. Εἶτα ἐχειροτονήθη καὶ ἐπίσκοπος Κύκην Κύπρο καὶ οὕτως ἐθεράπευσε τὸν Θεόν, ὡς καὶ θαύματα ποιεῖν ἀξιωθῆναι. ᾿Αγωνιζόμενος δὲ ὑπὲρ τῆς ἀρ θοδόξου πίστεως πολλούς πειρασμοὺς ὑπὸ τῶν α κοδόξων ὑπέστη· καὶ τὴν ἀλήθειαν μὲν ἐν τοῖς λό. γοις κρατύνας, τοὺς δὲ αἱρετικοὺς τῆς ἐκκλησίας ἀπελάσας, ἐπεδήμησε καὶ τῇ Κωνσταντινουπόλει, Καὶ καταναγκασθεὶς ὑπὸ τῆς Εὐδοξίας υπογράφει εἰς τὴν ἐξορίαν τοῦ Χρυσοστόμου, οὐκ ἐπείσης, ᾿Απειλούσης δὲ αὐτῆς, ὡς εἰ μὴ τοῦτο ποιήσει, τί εἴδωλα ἀνοίξειν, πεισθεὶς ὑπέγραψε. Καὶ μαθὼν ὁ Χρυσόστομος τοῦτο, ἔγραψε πρὸς αὐτόν· Επιφάνι ἐπεὶ συνήνεσας εἰς τὴν ἐξορίαν μου, οὐ μὴ καθίτης ἐπὶ τοῦ θρόνου σου. Ὁ δὲ ἀντέγραψεν, ᾿Αθλητά Ἰωάννη, παίου, καὶ νίκα. Εἶτα πλέων εἰς Κίτ ἐτελεύτησεν ἐν τῷ πλοίῳ. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Γερμανού πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως, Γερμανὸς ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ὑπῆρχε ἐπί τῆς βασιλείας Ηρακλείου, υἱός Ἰουστινιανού Ι. τρικίου· δν διὰ φθόνον ὁ τοῦ Ἡρακλείου σας του νεύσας, τοῦτον εὐνούχισε, καὶ τῷ κλήρῳ τ; Μετ λης Εκκλησίας ἀνέταξεν. Ὁ δὲ πρῶτον μὲν τι δοὺς ἑαυτὸν τῇ μελέτῃ τῶν θείων Γραφῶν, καὶ τῆ ἀσκήσει και λοιπῇ ἀρετῇ, ὕστερον ἐχειροτοντα επίσκοπος τῆς ἐν Κυζίκῳ ἐκκλησίας. ᾿Απὸ δὲ τῆς Κυζίκου μετατεθεὶς ἐπὶ τὴν καθέδραν τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀνήχθη, πατριάρχης γενόμενος. Καὶ τῇ διδασκαλίᾳ αὐτοῦ τὸν λαὸν φωτίσας, καὶ τὰ βου θύτερα τῶν θείων Γραφών ερμηνεύων, διήρκι μέχρι τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Ἰσαύρου, δν ἰδὼν τὰς θείας εἰκόνας ἀποστρεφόμενον, καὶ μήτε λόγο, μήτε παραινέσεσι δυνηθεὶς πεῖσαι αὐτὸν ἀποστῆναι τῆς αἱρέσεως, θεὶς τὴ ὠμοφόριον αὐτοῦ ἐπὶ τῆς ἐγίες τραπέζης, ἀπελθὼν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ, ἡσύχαζεν ἐν ᾧ τῷ Θεῷ προσευχόμενος, πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησ χρόνων ἐννενήκοντα. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Π' Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Γλυκερίας. Γλυκερία, ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν ἐν τοῖς χρόνοις Αντωνίνου τοῦ βασιλέως καὶ Σαβίνου ἡγε μόνος, ἐν Τραϊανουπόλει τῆς Θράκης. Θύοντος στ τοῦ ἡγεμόνος τοῖς εἰδώλοις, αὕτη ἐπὶ τοῦ μετωπου αὐτῆς ἐπιγράψασα τὸν τίμιον σταυρόν, ήλθε πρός τὸν ἡγεμόνα, Χριστιανὴν ἑαυτὴν καὶ δούλην τη
col. 453–454page 58 of 133
PG 117:453Χριστοῦ ὀνομά σασα. Καὶ τοῦ ἡγεμόνος παραινοῦντος αὐτῇ θῦται, εἰσελθοῦσα ἐν τῷ ναῷ τῶν εἰδώλων καὶ εὐξαμένῃ τῷ Χριστῷ, κατέβαλε τὸ τοῦ Διὸς εἴ δωλον καὶ συνέτριψε. Διὰ τοῦτο κρεμασθεῖσα ἐκ τριχῶν, ἐξέσθη σιδήροις. Εἶτα ἀποκλεισθεῖσα εἰς φυλακήν, ἐτρέφετο ὑπ' ἀνγέλου. Εἶτα ἐκ φυλακῆς ἐκβληθεῖσα, ἐνεβλήθη εἰς κάμινον πυρύς· καὶ τοῦ πυρὸς ὑπὸ θείας δρόσου σβεσθέντος, ἐξῆλθεν ἀβλαβὴς. Εἶτα ἐξεδάρη τὴν κεφαλήν· καὶ ἀποκλεισθεῖσα εἰς φυλακὴν καὶ ὑγιάνασα ὑπὸ ἀγγέλου, παρε σκεύασε τὸν δεσμοφύλακα πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ ὅστις παραυτίκα ἀπεκεφαλίσθη. Ἡ δὲ ἁγία θηριο μαχήσασα ἐθελειώθη. Καὶ κατετέθη τὸ λείψανον αὐτῆς ἐν Ηρακλείᾳ τῆς Θράκης. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αλεξάνδρου. Αλέξανδρος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ στρατευόμενος ὑπὸ Νουμεριανῷ κόμητι. Θύοντος δὲ τοῖς εἰδώλοις τοῦ κόσ μητος μετὰ τοῦ ὑπ' αὐτὸν τάγματος, μόνος ὁ ᾿Αλέξανδρος οὐ μόνον οὐκ ἐπείσθη θῶσαι, ἀλλὰ καὶ τὸν κόμητα, καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ πεπλανημένους ἐκάλεσε καὶ δαιμόνων λατρευτάς. Κρατηθεὶς οὖν, ἤχθη προς Μαξιμιανὸν, καὶ ἐρωτηθεὶς, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμο λογήσας, ἐτύφθη σφοδρώς. Εἶτα παρεπέμφθη Τι βεριανῷ ἐπάρχῳ, τιμωρεῖσθαι κατὰ τὴν ὁδὸν ἀπὸ Ρώμης μέχρι Βυζαντίου. Καὶ πρῶτον μὲν τὰς πλευρὰς τῷ πυρί κατεφλέχθη· ἔπειτα ῥάβδοις ἀκανθίνοις ἐτύφθη, τῆς μητρὸς αὐτοῦ ἀκολουθούσης καὶ προθυμοποιούσης αὐτόν. Ἀχθεὶς δὲ εἰς Βέροιαν δέσμιος, καὶ διὰ προσευχῆς ὕδωρ ἐξαγαγών, πολυ λούς τῶν εἰδωλολατρῶν ἔπεισε πιστεῦσαι τῷ Χρι στῷ· καὶ γενόμενος ἐν Δριζιπάρῳ πόλει τῆς Θράκης, τὴν διὰ ξίφους ἐδέξατο τελευτήν. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Σεργίου τοῦ ὁμολογητοῦ. Σέργιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ ὁμολογητής, ὑπῆρχε μὲν εὐγενῶν καὶ πλουσίων γονέων υἱὸς ἐν Κωνστανο τινουπόλει γεννηθείς· προσκυνῶν δὲ τὰς θείας καὶ σεπτὰς εἰκόνας, ἐκρατήθη παρὰ τῶν Εἰκονομάχων. Καὶ παραστὰς τῷ παρανόμῳ βασιλεῖ Λέοντι, κατηναγκάζετο ποτὲ μὲν κολακείαις, ποτὲ δὲ ἀπειλαῖς ἀθετῆσαι τὴν προσκύνησιν τῶν ἁγίων εἰκόνων. Μὴ πεισθεὶς δὲ, ἀλλὰ λογισάμενον τὸν τύραννον ὡς βδέ λυγμα, καὶ τοὺς λόγους αὐτοῦ, καὶ τὰς ἀπειλὲς ὡς λή. ρον ἡγησάμενος, παῤῥησίᾳ ἔλεγε, δεῖν προσκυνεῖν τὰς τιμίας εἰκόνας, καὶ τιμᾶν αὐτὰς πάντα Χρι στιανὸν σχετικώς, ὡς τῆς τιμῆς διαβαινούσης ἐπὶ τὸν πρωτότυπον. Τότε δεθείς σχοινίῳ τὸν τράχηλον, ἐτύρετο ἐπ' ἀγορᾶς ὡς κακούργος. Εἶτα φυλακή παρ εδήθη· καὶ δημευθείς, καὶ γυμνωθεὶς τοῦ πλούτου αὐτοῦ, μετὰ τῆς γυναικὸς αὐτοῦ Εἰρήνης, καὶ τῶν τέκνων, ἐξωρίσθη. Ενθα πολλὰς θλίψεις καὶ ποι κίλους πειρασμούς ὑπομείνας, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Παυσικάκου, Η αυσίκακος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ὑμῆρχε μὲν ἐκ τῆς πόλεως ᾿Απαμείας, ἐκ γονέων γεννηθείς εὐλαβῶν. Ιατρὸς δὲ ἂν τὴν τέχνην, περιήρχετο
col. 455–456page 59 of 133
PG 117:455τίνων τέντες της καὶ τὴν Χριστόν τητάει, έπει δεν το φανταστική ἀρετήν, νηστεύων, εργατικών, τα πατρότη ἐκς καὶ γεγομένων μεγάλων εξαφήνει. Τους μήνες του θως ομοίως ἐπὶ Ο Ο τὴν ἀρετήν αυτών και Ευρατό πετράπη εὐτῶ καὶ Κωνσταντινουείλεις, να με βελόμενος, έγινε τονήθη Συνέλων ἐπίπατος της βασιλείας Μενοικίου, εν καὶ ἐθεράπευσεν ἐπὶ αφόρητα Έζησε μέχρι της βασιλείας του βασσεβούς Δίκης της Εικονομάχου καὶ ἐν βαθεῖ μέρα γενόμενος, εκ Κύριον ἐξεδήμερον. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΙΔ 'Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ισιδώρου. Ἰσίδωρος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μέρτος, ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, ἀπὸ ᾿Αλεξανδρείας τῆς τῆς λεως· στρατευόμενος δὲ, τὴν τοῦ ὁπτίωνος τήξη ἐπετέλει. 'Απελθὼν δὲ εἰς Χῖον τὴν νῆσον, μετά τῶν στρατιωτικών πλοίων, ὧν ἤρχε Νουμένης, διεβλήθη ὑπὸ Ἰουλίου κεντουρίωνος ὡς Χριστιανός τῷ Νουμερίῳ. Καὶ κρατηθεὶς καὶ παραστάς από ἐρωτήθη, εἰ ὁμολογεῖ τὸν Χριστόν. Ὁ δὲ εἰτόν, ὅτι καὶ Χριστὸν ὁμολογώ, ὡς ποιήσαντα τον κύριο νὸν καὶ τὴν γῆν καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ πιστεύω ἐξ αὐτόν, ὡς ἀληθῶς Θεὸν ὄντα καὶ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων γεννηθένει τα της ἁγίας Παρθένου Μαριάμ, καὶ ἐνανθρωπήσεις ἀστό. ρως καὶ ἀφθόρως, καὶ τοῖς τοιούτοις δήμος και λόγοις καταπλήξας αὐτόν, διαφόροις βατάνοις τρίτη ρον καθυποβληθεὶς ἐτιμωρεῖτο. Εχων δὲ τὸ ἐμπάθει τον πρός Χριστόν, καὶ τὰς βασάνους ὑπομένως την ναίως, ὕστερον τὴν κεφαλὴν ξίφει ἀποτμηθείς, την τοῦ μαρτυρίου στέφανον εἴληφεν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μαξίμου. Η Μάξιμος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ζῆλον θετικόν τ ἑαυτῷ περιφέρων, καὶ ὁρῶν τοὺς εἰδωλολάτρες κ μόνον ἑαυτοὺς ἀνατιθέντας τοῖς εἰδώλοις, ἀλλὰ π ἑτέρους ἀποπλανῶντας καὶ καταναγκάζοντας προσ νεῖν αὐτοῖς, καὶ ὡς θεοῖς προσέχειν, ἔστενε μὲν ἐλυπεῖτο καθ᾿ ἑαυτὸν, ηὔχετο δὲ τῷ Θεῷ σῆσας την διωγμόν. Όμως δὲ ποτὲ μὲν κρύφα, ποτὲ δὲ παρξηση ἐκήρυττε τὸν Χριστόν· καὶ πολλοὺς τῶν προσερχομένων αὐτῷ ἐπὶ τὸν Κύριον ἐπιστρέφων, ἐβάπτιζε. Επί δὲ θυσίας ἐπιτελουμένης, καὶ πάντων τῶν Ἑλληνη μετὰ σπουδῆς συντρεχόντων ἐπὶ τὰς μυσαρά; Αυτές καὶ θυόντων οὐ μόνον κτήνη, ἀλλὰ καὶ ἀνθρώπου, με ἐνεγκῶν τὴν ἀτοπίαν, εἰς μέσον σταθείς, ελέγξει τ τοὺς φανερῶς· καὶ τὰ εἴδωλα ἀψύχους λίγους π' ξύλα ἀπεκάλεσε, καὶ μηδὲ αὐτοῖς βοηθῆσαι δυνάμεις Τότε κρατηθεὶς ὑπὸ τῶν ἀπίστων, καὶ διακρίν πρότερον βασανισθείς, ὕστερον ἐλιθοβολήθη καὶ ούτε πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν.
col. 457–458page 60 of 133
PG 117:457ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδώρου τοῦ Ηγιασμένου. Θεόδωρος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ὁ διὰ τὴν ἁγιότητα καὶ καθαρότητα ἐπικληθείς Ηγιασμένος, ἐκ βρέφους τὸν Θεὸν ἀγαπήσας, καὶ τῇ ἀσκήσει προελθὼν, καὶ τὸν τοῦ Θεοῦ νόμον ἐπιμελῶς μελε τήσας, ὅλος καθαρὸς ἐγένετο, καὶ σκεῦος ἐκλογῆς καὶ εὔχρηστον διὰ τὴν τῶν ἐντολῶν ἐργασίαν, καὶ Θεοῦ ναὸς καὶ κατοικητήριον ἅγιον. Καὶ ὑπερβάς πάντα τὰ φαινόμενα, καὶ ὁρατὰ καὶ φθαρτά, καὶ τὸν νοῦν ἐπαιρήσας τοῖς νοητοῖς, καὶ ἀοράτοις καὶ ἀφθάρτοις, ὁμόσκηνος τῷ Πατρὶ Παχωμίῳ καὶ ὁμότροπος, καὶ τοῖς κατ᾽ ἐκεῖνον ἁγίοις ἀνεδείχθη ὅθεν καὶ τῆς μεγίστης ποσηγορίας τοῦ κληθῆναι Ηγιασμένος ἄξιος φανείς, πολλῶν θαυμάτων ἐπλούσ τησεν ἐνέργειαν. Καὶ διὰ τοῦτο θαυμαστὸς καὶ πε ριβόητος τοῖς πᾶσι γενόμενος, καὶ πολλοὺς ὠφελήσας, οὐ μόνον διὰ τοῦ λόγου, ἀλλὰ καὶ τοῦ βίου αὐτοῦ, ἐν βαθυτάτῳ γήρα πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησεν. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Αχιλλίου, ἐπισκόπου Λαρίσσης. 'Αχίλλιος ὁ Θαυματουργός, ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου Χριστιανῶν δὲ γονέων ὑπάρχων υἱὸς, ἐξ ἐκείνων ἐπαιδεύθη τὴν εὐσέβειαν, μαθὼν καὶ τῶν ἔξω σοφῶν τὰ μαθήματα. Εἶτα καὶ τὴν θείαν Γραφὴν ἐπιμελῶς μελετήσας, καὶ λόγῳ καί ἀρετῇ ἑαυτὸν ρυθμήσας, ἀρχιερεὺς ἐχειροτονήθη Λαρίσσης. Καὶ πολλὰ κατορθώματα καὶ θαύματα ἐκδειξάμενος, παρεγένετο καὶ εἰς τὴν β κατὰ Νίκαιαν σύνοδον, μετὰ τῶν θείων Πατέρων, κατὰ ᾿Αρείου τοῦ αἱρετικοῦ, ὑπὲρ τῶν τῆς ὀρθοδοξίας δογμάτων καλῶς ἀγωνισάμενος, καὶ τοὺς αἱρε τικοὺς καταισχύνας, ἐθαυμάσθη ὑπὸ πάντων. Υπου στρέψας δὲ ἀπὸ Νικαίας εἰς τὸν ἴδιον θρόνον, καὶ κ' πολλὰ θαύματα ἐργασάμενος, καὶ ναοὺς διαφόρους καὶ μεγάλους ἀνεγείρας εἰς Θεοῦ δόξαν καὶ τῶν ἁγίων αὐτοῦ, πρὸς αὐτὸν ἐξεδήμησε χαίρων. Τ. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ηρακλείου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, Ηράκλειος, Παυλίνος, καὶ Βενέδιμος, ἐν ᾿Αθήναις τῇ πόλει ὑπάρχοντες, Η καὶ Χριστιανοὶ ὄντες, ἐκήρυττον τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα παῤῥησία, πάντας τοὺς εἰδωλολάτρας προτρέη ποντες ἐπιστρέψαι ἀπὸ τῶν ματαίων εἰδώλων, καὶ τα βαπτισθῆναι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς, καὶ τοῦ καὶ πιοῦ, καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὰ τοῦτο κρατ . - τηθέντες παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, παρεδόθησαν π τῷ τῶν ᾿Αθηνῶν ἄρχοντι· καὶ ἐρωτηθέντες συνε τι ήθως, ώμολόγησαν τον Χριστόν, διδάξαντες μὲν αὐτὸν θεὸν ἀληθινὸν ὄντα, καὶ Δημιουργὸν τῆς κτί σεως· τὰ δὲ εἰδωλα ψευδῆ ἀναπλάσματα ἐκ λίθων καὶ ξύλων κατεσκευασμένα καὶ τέχνης ἔργα. παροργίσαντες οὖν τὸν ἄρχοντα, ἐν τῷ τὴν ἀλήθειαν λέ και γειν, ἐτύφθησαν ἰσχυρῶς· καὶ διὰ πάσης ἄλλης τιμωρίας πρότερον διελθόντες, ὕστερον μετὰ τῶν μαθητῶν αὐτῶν εἰς κάμινον μεγάλην ἐμβληθέντας πυρός, ἐτελειώθησαν. Τ
col. 459–460page 61 of 133
PG 117:459εγίου μάρτυρας Πέτρου καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. τὸ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν ἐκ Δαμί π' απλώς κρατηθεὶς δὲ παρὰ τῶν εἰδωλολα Σε πόλης της τῆς ᾿Αβύδου ἄρχοντι· καὶ μὴ τις τα παρά γίνει τις εἰδώλοις, ξύλοις συντριβεῖς τὸ τὰς και από εκείνους τὸ πνεῦμα. Παῦλος δὲ καὶ ᾿Ανδρ προτευόμενοι ὑπὸ τῷ αὐτῷ τῆς ᾿Αβύδου άρχον Η αληθώς τῶν ἐκείνῳ τὰς Αθήνας κατέλαβον, καὶ κρατηθέντα στην κανονίστε 3 Διονύσιον καὶ Χριστίναν, καὶ φυλακή περίπ τα αντι μέντας προσετάχθησαν φυλάττειν. Οἱ δὲ ὑπὸ τὸ τας Χριστίνης διδαχθέντες, ἀφῆκαν τὴν το παράδοτον πλάνην τῶν εἰδώλων, καὶ προσῆλθον Διασείας, με Χριστῷ· καὶ γνωσθέντες, ὅτι Χριστιανοὶ ἐγένοντο και κατά και τον κ. πατρ 2 Στοί μὲν καὶ Διονύσιος, πρότερον πολλαῖς βασίν θα τον απο 3: υποβληθέντες, διὰ τὸ μὴ θῦσαι τοῖς ἀκαθαρ δαίμοσιν, ὕστερον ἐλιθοβολήθησαν. Ἡ κ Χριστίνα ἐπιπεσοῦσα αὐτνῖς καὶ κλαύσασα, τὴν τιμο καὶ ἱερὰν κεφαλὴν ἀπετμήθη. την, παρά η Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Κυμεών, Ισπα καὶ Βαχθισόου. Συμεών, Ισαάκιος, καὶ Βαχθισόης, οἱ τοῦ στοῦ μάρτυρες, ὑπῆρχον ἐκ τῆς χώρας Περσίας το Σαβωρίου τοῦ παρανόμον. Χριστιανοὶ δὲ τ ἐκρατήθησαν ὑπὸ τῶν πυρολατρῶν, καὶ παρών. σαν τῷ Σαβωρίῳ, καὶ ἠναγκάζοντο ἀρνήσασις: 15 τὸν Χριστὸν, θῦσαι δὲ τῷ ἡλίῳ καὶ τῷ πυρί. Οι ε ἀποκριθέντες, καὶ εἰπόντες ὅτι, Τὸν Χριστὸν κ οὐκ ἀρνούμεθα, Θεὸν ἀληθινὸν ὄντα, καὶ Δημιου πάντων τῶν κτισμάτων· τὸν δὲ ἥλιον καὶ τὸ εἰς ἀποστρεφόμεθα, κτίσματα αὐτοῦ τυγχάνοντα, εἰς ἀργὴν ἐκίνησαν τὸν τύραννον. Διὰ τοῦτο δεθέντες ἐκ τεσσάρων χεῖρας καὶ πόδας, ἐτύφθησαν ἰσχυρίας εἶτα ἐνεβλήθησαν εἰς φυλακήν, ἐπὶ ἐπεὶ ἡμέρα; μὴ μεταλαβόντες τροφῆς. Μετὰ ταῦτα τῆς φυλακής ἐκβληθέντες καὶ διαφόρους βασάνους ὑπομείνας, τέλος τὰς τιμίας καὶ ἱερὰς αὐτῶν κεφαλὰς προθύμως ἀποτμηθέντες, ἐτελειώθησαν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων ᾿Αβδῶ καὶ ᾿Αβιακά τῶν ἐπισκόπων, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς. Ὁ ἅγιος ᾿Αβδιησοῦς, ἐπίσκοπος ὢν ἐν Περσία, τ ταμηνυθεὶς τῷ βασιλεῖ Περσῶν ὑπὸ τοῦ ἰδίου και ψιού, διακόνου ὄντος, καὶ κρατηθείς, μετά τ ἑτέρων αριάκοντα καὶ ἐννέα Χριστιανῶν, ήχθη τα αὐτόν. Καὶ ἐρωτηθείς, ὡμολόγησε τὸν Χριστόν Απεστάλη οὖν πρὸς τὸν ἀδελφὸν τοῦ βασιλέως, ὅπως ὑπ' ἐκείνου τιμωρηθῇ. ᾿Αλλὰ καὶ ἐκεῖνον λόγο Θεοσόφοις ἐλέγξας, κατέπληξε. Διὰ τοῦτο ἀπ; σχοινίοις, καὶ συσφιγγεὶς εἰς ξύλα μέσον, συνετή τὰ ὀστᾶ· εἶτα ἐῤῥίφη ἐν φυλακῇ ὡσεὶ νεκρός, ε μετέχων τροφῆς ἐπὶ πολλαῖς ἡμέραις. Και με ταῦτα κρατηθεὶς καὶ ᾿Αβδᾶς ὁ ἐπίσκοπος, με ἀνδρῶν είκοσι καὶ ὀκτώ, πρεσβυτέρων, καὶ δπε νων, καὶ παρθένων ἁγίων, καὶ γυναικῶν, ἀπεκλείσ ἐν τῇ φυλακῇ· ἔνθα ἐδιδάσκοντα ὑπὸ τοῦ ἐπιστι
col. 461–462page 62 of 133
PG 117:461Γ. ν φυ αὶ μετὰ ὀλίγας ἡμέρας τῆς τες, ἅπαντες ἀπεκεφαλίσθησαν. τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Γεωργίου, ἐπισκόπου Μιτυλήνης. ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ἐκ βρέφους ἀγαπήσας καὶ τὸν κόσμον μισήσας, ἀπελ μοναστηρίῳ ἐγένετο μοναχός, καὶ ταπει ἕως ὕψει τὰς ἐπάρσεις τῶν δαιμόνων κατέβαλε. λεήμων δὲ ὑπὲρ μέτρον γενόμενος, δαψιλῶς τοῖς πεινῶσι καθ᾽ ἡμέραν ἐδίδου τὸν ἄτον αὐτοῦ. Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἔλαβεν ἡ αὐτοῦ ἀρετὴ, ἐπίσκοπος ἐχειροτονήθη Μιτυλήνης, παρακλήσει πολλῇ τοῦ λαοῦ. Παραλαβών δὲ τὴν ἐκκλησίαν, καλῶς διακυβέρνα αὐτήν· πάσης γὰρ κακοδοξίας ἀντίμαχος ὢν καὶ ὀρθοδοξίας ὑπέρ μαχος, ἐῤῥύστο αὐτὴν ἐκ τῶν αἱρέσεων προέγνω δὲ καὶ τὴν μετάστασιν αὐτοῦ· καὶ θανὼν καὶ ταφεὶς, τὴν θήκην αὐτοῦ παρεσκεύασεν βλύζειν ἰάματα, καὶ παντοίων θαυμάτων χάριτας εκπέμπειν, θεραπευούσας πάντα τὰ πάθη τῶν μροσερχομένων αὐτῷ μετὰ πίστεως. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ανδρονικοῦ, ἑνὸς τῶν Ο' καὶ Ἰουνίας. Ανδρόνικος, ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος, πᾶσαν τὴν οἰκουμένην περιελθὼν ὡς ὑπόπτερος, καὶ τὸν Χριστὸν κηρύξας, πᾶσαν μὲν πλάνην ἐκ βάθρων ἀνέσπασε, πᾶσαν δὲ εὐσέβειαν καὶ θεογνωσίαν κατά εφύτευσε συνεπομένην αὐτῷ ἔχων, καὶ συνεργόν τοῦ θείου κηρύγματος, τὴν ὑπερθαύμαστον Ιουνίαν, τῷ κόσμῳ καὶ τῇ σαρκὶ νεκρωθεῖσαν, καὶ Χριστῷ μόνῳ ζῶσαν και πολιτευομένην. Όθεν πολλούς τῶν ἀπίστων πρὸς θεογνωσίαν έλκύσαντες, καὶ τῷ Χριστῷ προσαγαγόντες, καὶ υἱοὺς φωτὸς καὶ ἡμέρας διὰ τοῦ θείου βαπτίσματος ἀποτελέσαντες, εἰδωλικοὺς μὲν ναούς κατέστρεφον, ἐκκλησίας δὲ Χριστοῦ πανταχοῦ ἀνῳκοδόμουν. Τούτων δὲ τῶν ἁγίων καὶ ὁ μέγας ἀπόστολος. Παῦλος, ὁ φωστήρ τῆς οἰκουμένης, μέμνηται ἐν ταῖς αὐτοῦ Ἐπιστολαῖς· Ασπά σασθε, λέγων, Ανδρόνικον, καὶ Ἰουνίαν. Πνεύματα οὖν ἀκάθαρτα ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἀποδιώξαντες καὶ πάθη ανίατα θεραπεύσαντες, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησαν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σολόχωνος καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Σολόχων ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ, Αἰγύπτιος τὸν γένος, στρα τιώτης τὴν τάξιν, τεταγμένος ὑπὸ τῷ τῆς χώρας τριβούνῳ μετὰ τρισχιλίων ἑτέρων στρατιωτῶν. Κατά τινα Χρείαν προστάξει βασιλικῇ μετὰ τοῦ τριβούνου τὴν Χαλκηδόνα κατέλαβεν· κελεύσαντος δὲ τοῦ βα σιλέως τοῖς ταξιάρχοις, μετὰ τῶν ὑπ᾿ αὐτῶν στρα τιωτῶν, θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, ἕκαστος μετὰ τοῦ ἰδίου τάγματος, ἐπετέλει τὰς θυσίας κατὰ τὸ ἔθος. Ο μοίως καὶ ὁ τριβοῦνος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ. Πάντων δὲ θνόντων, τρεῖς μόνοι αντέστησαν τῷ θελήματι τοῦ βασιλέως, Χριστιανούς ἑαυτοὺς ὁμολογήσαντες,
col. 463–464page 63 of 133
PG 117:463Ούτος ούς μὲν γέγονε ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΙΚΗ». Εν αν ότι ανακεια Βιβλία του έχει ατελώς για έναν από την καται για από γνωστή αλλά και και κρίσει Θεοῦ, ἐχειροτονή σταντινουπόλεως. Εγκαθιδρι ρισθεῖς, καὶ τὴν ὅλην φροντίδα καὶ ἱερῷ, θρόνῳ, καὶ τὴν με ποιμὴν ἀληθινός, ἀγων τὰ ἴδι στῶν ἀναδεξάμενος, ἄγρυπνε τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, καὶ χώρος καὶ ὀρφανοὺς ἐκδικῶν, 1 τῶν ἀδίκων δούμενος, καὶ τὸ έταση ούτω δε ποιῶν καὶ
col. 465–466page 64 of 133
PG 117:465θεοὶ ὀφείλουσι τιμᾶσθαι, Ζεὺς, καὶ Ἀπόλλων, καὶ Διονύσιος, καὶ οἱ λοιποί, ὧν τῇ προνοίᾳ τὰ θερμά ὕδατα ἀναδίδονται ἐπ᾿ εὐεργεσίᾳ τῶν ἀνθρώπων ἀντέφησεν ὁ ἅγιος, ὅτι τὰ θερμὰ ὕδατα τῇ δυνάμει τοῦ Χριστοῦ ἀναδίδονται, καὶ οὐχὶ τῶν εἰδώλων, ξύ λων ὄντων ἀψύχων, καὶ λίφων ἀναισθήτων. Διὰ ταῦτα ἐμβληθεὶς εἰς αὐτὰ τὰ θερμὰ κοχλάζοντα βίᾳ, ἐξῆλ δεν ὑγιὴς, τῶν δημίων καέντων πάντων· καὶ διαφό πως πρότερον βασανισθείς, ὕστερον τὴν διὰ ξίφους ἐδέξατο τελευτήν, μετὰ ᾿Ακακίου, καὶ Μενάνδρου, καὶ Πολυαίνου, τῶν μαθητῶν αὐτοῦ. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Κολλούθου. Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Κολλοῦθος ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐκ Θηβαΐδος πόλεως τῆς Αἰγύπτου· διὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν κρατηθεὶς ὑπὸ τῶν προσκυνούντων τὰ εἴδωλα, παρεδόθη τῷ τῆς χώρας ἡγεμόνι και μήτε κολακείαις δελεασθεὶς, μήτε ἀπειλαῖς πτοηθείς, ώμολόγει τὸν Χριστὸν παρρησίᾳ. Διὰ τοῦτο πρῶτον μὲν λίθῳ μεγάλῳ τὸν τράχηλον προσδεθείς, ἐκρεμάσθη κατὰ κεφαλῆς. Καὶ τυπτόμενος ὑπὸ τῶν δημίων, ἔλεγεν· Οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν καιροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόσ ξαν ἀποκαλύπτεσθαι εἰς ἡμᾶς. Έπειτα τοῦ ξύλου, ἐν ᾧ ἐκρέματο, καταβιβασθείς, ἠναγκάζετο ἀπελθεῖν εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, καὶ θῦσαι. Καὶ μὴ πεισθείς, τὴν διὰ τοῦ πυρὸς ἀπόφασιν ἐδέξατο· καὶ ἐμβληθεὶς ... εἰς κάμινον ἰσχυρῶς ἐκκαεῖσαν, τέλος ἔσχε τοῦ προσκαίρου βίου. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Φιλεταίρου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Φιλέταιρος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχε γένο νημα καὶ θρέμμα τῆς Νικομηδέων πόλεως, υἱὸς Τα τιανοῦ τοῦ ἀπὸ ἐπάρχων, ἀνὴρ ευμεγέθης, καὶ ὡραῖος, λευκὸς ὡσεὶ χιών, καὶ τὴν τρίχα τῆς κεφαλῆς καὶ τῆς γενειάδος ἔχων ἐπιλάμπουσαν ὡς χρυσόν. Χριστιανὸς δὲ ὤν, ἐκρατήθη παρὰ τῶν ἐπίστων, καὶ παρέστη Διοκλητιανῷ τῷ παρανόμῳ βασιλεῖ· καὶ ἐλέγξας αὐτὸν ἐφ᾽ οἷς ἔπραττε κακῶν, καὶ μισό χριστὸν καλέσας, ἐτύφθη ἰσχυρῶς· καὶ ἐμβληθεὶς εἰς κάμινον πυρός, ἐξῆλθὲν ἀβλαβής· ὅθεν θαυμάσας ὁ Διοκλητιανός, ἀπέλυσεν αὐτόν. Μετὰ δὲ τελευτὴν τοῦ Διοκλητιανοῦ, τήν βασιλείαν παραλαβόντος Μαξιμιανοῦ τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ, πάλιν ἐκρατήθη ὁ ἅγιος· καὶ πολλὰ τιμωρηθεὶς, εἶτα θαυματουργήσας, ἐποίησε πολλούς πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ, καὶ τελειωθῆναι τοὺς μὲν διὰ ξίφους, τοὺς δὲ διὰ πυρός. Ομοίως καὶ ὁ μάρτυς Κυριακὴ πυρὶ ἐτελειώθη, καὶ ὁ φυλάτ των αὐτοὺς κόμης ἔσχατον μετὰ τοῦ ἁγίου ἀπεκεφαλίσθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. *Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος θαλελαιου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Θαλελαῖος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ἦν ἐπὶ Νουμεριανοῦ τοῦ βασιλέως, ἰατρὸς τὴν τέχνην. Κρατηθείς δὲ ἐν ᾿Αναζαρβῳ πόλει τῆς Κιλικίας, προσήχθη
col. 467–468page 65 of 133
PG 117:467καὶ Θεοδώρῳ τῷ ἄρχοντι· ὅστις ἐκέλευσε τοῖς δημίους, τρυπῆσαι τοὺς ἀστραγάλους αὐτοῦ, καὶ κρεμάσει αὐτὸν κατὰ κεφαλῆς. Καὶ τοῦτο διώξαντες οἱ δήμιοι ποιεῖν, διὰ θεῖας δυνάμεως τὰς φρένας ἀλλοιωθέντες ξύλον τῶν παρακειμένων ἀντὶ τοῦ ἁγίου τρυπήσαν. τες ἐκρέμασαν, καὶ νομισθέντες ἐμπαίζειν τῷ ἔ. χοντι, ἐτύφθησαν. Ἐξ ὧν ᾿Αλέξανδρος και Αστί. ριος, διὰ τὸ θαῦμα πιστεύσαντες τῷ Χριστῷ, ἐπι ἐκεφαλίσθησαν. Καὶ βουληθεὶς ὁ ἄρχων οἰκείαις χερσί τρυπῆσαι τοὺς ἀστραγάλους τοῦ ἁγίου, οὐκ ηδυνήθη ἐκ τοῦ θρόνου ἐγερθῆναι, κολληθέντων τῶν ὁπισκε αὐτοῦ τῷ θρόνῳ, καὶ τῶν χειρῶν ξηρανθεισῶν. Πάλιν ἐπίστευσαν πολλοὶ ἐπὶ τὸν Κύριον. Εἶτα δι' εὐχῆς τοῦ ἁγίου ὑγιάνας ὁ ἄρχων, καὶ τοῦ θρόνου ἀναστές, ἀπεκεφάλισεν αὐτόν. Ο Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ασκάλωνος Οὗτος ὑπῆρχεν ἐκ τῆς χώρας Θηβαΐδος τῆς Δι γύπτου, καὶ διὰ τὸ πιστεύειν εἰς Χριστὸν κρατηθείς, ήχθη δέσμιος πρὸς ᾿Αῤῥιανὸν τὸν ἡγεμόνα. δεί ἐρωτηθεὶς, καὶ παῤῥησία τὸν Χριστὸν ὁμολογήσεις, ἐκρεμάσθη· καὶ σιδήροις ὀξέσιν ἐξέσθη τὰς πλευρές καὶ μετὰ ταῦτα ἐῤῥίφη ἐν φυλακῇ ὡσεὶ νεκρὸς καὶ παρερχόμενον τὸν ἄρχοντα μετὰ πλοίου τὸν ποταμή ἰδὼν, ηΰξατο μὴ ἐξελθεῖν ἐπὶ τὴν ξηράν, πρὶν ἐν ἐγγράφως ὁμολογήσῃ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ, Ὅθεν κρατηθέντι ἔν τῷ ποταμῷ, καὶ μὴ δυναμένω ἐξελθεῖν, ἐμήνυσεν ὁ ἅγιος, Οὐκ ἔξεστί σοι ἐξελθες, εἰ μὴ ἐγγράφως ὁμολογήσῃς τὸν Χριστὸν Θεὸν εἶναι, Καὶ λαβὼν χάρτην ὁ ἡγεμὼν ἔγραψε μέγαν είναι τὸν τῶν Χριστιανῶν Θεὸν, καὶ πλὴν αὐτοῦ μὴ νε άρχειν ἕτερον. Καὶ εὐθὺς ἐξελθών, ἤγαγε τον έχει ἔμπροσθεν αὐτοῦ· καὶ κρεμάσας, λαμπέτι εις τὰς πλευρὰς αὐτοῦ κατέφλεξε· καὶ λίθῳ πατέρας αὐτὸν, ἐβέβαλεν ἐν ποταμῶ, ἐν ᾧ τὸ διὰ μαρτυρίου τέλος ἐδέξατο. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑ Κωνσταντίνος ὁ μέγας καὶ πρῶτος ἐν Χριστιανούς βασιλεὺς, γέγονεν υἱὸς Κώνσταντος, τοῦ Ῥωμαίοι Καίσαρος, και Ελένης Κώνσταντος τοῦ ἐπονομαζομένου μὲν Χλωροῦ, μόνον δὲ τῶν ἄλλων βασιλέω τὴν ἄνω πρόνοιαν ἐπικαλουμένου, καὶ τοῖς εἰδώλος μὴ προσέχοντος. Διὰ τοῦτο καὶ τοὺς Χριστακά τιμωρουμένους ὁρῶν, ἐλέει, καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐξ. δασκεν, τῆς ἄνω προνοίας ἐν τοῖς πολέμοις είτε σε τὴν βοήθειαν, καὶ μὴ τῶν εἰδώλων. Ἐξ οὗ καὶ μα τελευτὴν τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, ἐπικαλεσάμενος τὴν ἐνα πρόνοιαν, εἶὸς τὸν τίμιον σταυρὸν ἐν τῷ σύρετε τ φωνῆς ἀκούσας, Κωνσταντίνε, ἐν τούτῳ εἶκα, ἔχει τὸν ἐχθρόν. Καὶ μετὰ ταῦτα βασιλεύσεις, τί αν δωλεία κατέστρες, καὶ ἐκλησίας ανήγειρε, κα πόλεις ἔκτισε, καὶ τὸν σταυρὸν τοῦ Χριστού διά τ μητρὸς αὐτοῦ Ἑλένης εφανέρωσε, καὶ πολλὰ κατ θώματα ποιήσας, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν.
col. 469–470page 66 of 133
PG 117:469ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Βασιλίσκου. Βασιλίσκος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν ἐπὶ τῆς βα σιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐκ τῆς χώρας τῶν ᾿Αρμενιακῶν, ἀνεψιὸς τοῦ ἁγίου Θεοδώρου. Προαγωνισάμενος δὲ μετὰ τῶν ἁγίων Εὐτροπίου καὶ Κλεονίκου, οἵτινες ἦσαν στρατιῶται τοῦ ἁγίου Θεοδώρου, ἐκείνων ὑπὲρ Χριστοῦ τελειωθέντων, κατελείφθη ἐν τῇ φυλακῇ. Δεόμενος δὲ τοῦ Θεοῦ τὸν τῆς ἀθλήσεως δρόμον τελέ σαι, προετράπη παρ' αὐτοῦ συντάξασθαι τοῖς συγκ γενέσιν, ὡς μελλων μαρτυρῆσαι ἐν Κομάνοις. Συν ταξάμενος οὖν τοῖς οἰκείοις, ἐκρατήθη παρὰ "Αγρίππα τοῦ ἡγεμόνος, καὶ ἤγετο δέσμιος εἰς τὰ Κόμανα, Καὶ κατὰ τὴν ὁδὸν θαυματουργήσας, πολλοὺς ἔπεισε πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ. Καὶ ἀπελθὼν εἰς τὰ Κόμανα, καὶ προσευξάμενος, κατήνεγκε πῦρ ἐξ οὐρανοῦ, καὶ κατέκαυσε τὸν ναὸν τοῦ ᾿Απόλλωνος καὶ τὸ εἴδωλον. Καὶ διὰ τοῦτο ἀποκεφαλισθεὶς, ἐῤῥίφη ἐν τῷ ποταμῷ. Εἶτα ἐκβληθὲν αὐτοῦ τὸ λείψανον, κατετέθη ἐν Κο μάνοις. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ιούδα. Ἰούδας, ὁ θεῖος ἀπόστολος, μετὰ τὴν ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ζῆλον ἔνθεον ἀναλαβὼν, περιήρχετο πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν, κηρύττων μεγαλοφώνως τὸν Χριστὸν, καὶ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν αὐτοῦ, καταγγέλλων τοῖς πᾶσιν, καὶ ἀποδεικνύων αὐτὸν κριτὴν ζώντων καὶ νεκρῶν· ὅπως τε διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν, Λόγος ὢν καὶ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ Πα τρός, κενώσας ἑαὐτὸν, κατῆλθεν ἐπὶ γῆς, καὶ σαρ κωθεὶς ἐκ Ηνεύματος ἁγίου, καὶ ἐκ τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας, ἐνηνθρώπησεν, ὅλον τὸν ᾿Αδὰμ φορέσας πλὴν ἁμαρτίας· καὶ πειρασθείς, καὶ ὑβρισθεὶς, καὶ ὀνειδισθεὶς, καὶ ῥαπισθεὶς ὑπὸ χειρός, ἦν ἔπλασεν, καὶ ἀποκλεισθεῖς, καὶ τέλος σταυρῷ προσηλωθείς, καὶ ταφείς, καὶ ἀναστάς, καὶ τοῖς ἀποστόλοις ἐμφα νισθεὶς, καὶ ἀναληφθείς, καὶ καθεσθεὶς ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς ἐν τοῖς οὐρανοῖς, καὶ πάλιν μέλλων ἐλθεῖν κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς. Οὕτω δὲ διδάξας, καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων βαπτίσας, ἐν εἰρήνῃ πρὸς Κύ ριον ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΙ Ννήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ ἐν τῷ θαυμαστῷ ὄρει. Συμεών, ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ὑπῆρχεν ἀπὸ Αντιοχείας τῆς Συρίας, ἐπὶ τῆς βασιλείας Ἰουστινιανοῦ τοῦ παλαιοῦ· συνελήφθη δὲ ἐξ ἐπαγγελίας τοῦ Προδρόμου και Βαπτιστοῦ, τῇ μητρὶ αὐτοῦ τοῦτο καταμηνύσαντος. Καὶ γεννηθείς, ἐν τῷ θηλάζειν ἀπείχετο τοῦ ἀριστεροῦ μαστοῦ, τοῦ Θεοῦ δηλοῦντος, ὅτι τὴν δεξιὰν ὁδὸν τῶν ἐντολῶν ἀγαπήσει. Αὐξηθείς δὲ, καὶ τὸν κόσμον ἀφεὶς, τὸ ὄρος κατέλαβε· καὶ ἀπελθών ἐν τῇ μονῇ, ἐν ᾗ ὑπὲρ ἄνθρωπον ηγωνίσατο, γέγονε μοναχός. Καὶ οὕτως διέλαμψεν εἰς ἀρετήν, ὡς καὶ θαύματα παράδοξα ἐκτελεῖν. Εἶτα ἐκ τοῦ ὄρους κατελθὼν ἐπὶ στῦλον ἀνῆλθεν, σταθεὶς ἐπ᾿ αὐτὸν
col. 471–472page 67 of 133
PG 117:471όρθιος ἔτη δέκα οκτώ. Καὶ ἐν τῷ θαυμαστῷ ὅρι γενόμενος, καὶ εἰς πέτραν ἀναβὰς, ἐκαρτέρησιν ἐπ δέκα. Εἶτα εἰς τὸν μικρὸν στῦλον ἀνελθών, διετές σεν ἔτη τεσσαράκοντα πέντε, ὡς εἶναι τὸν χρόνον της ζωῆς αὐτοῦ ἔτη ὀγδοήκοντα πέντε· ὧν τὰ ἑβδομ. κοντα ἐννέα ἐν ἀσκήσει διατελέσας, πρὸς Θεὸν ἐξεῖ μησεν. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ ὁμολογητή Μιχαήλ, ἐπισκόπου Συνάδων. Μιγαὴλ, ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν καὶ ὁμολογητής τοῦ Χριστοῦ, ὑπῆρχε μοναχὸς εὐλαβὴς καὶ φοβο μενος τὸν Θεόν· καὶ διὰ τὴν ἐνάρετον αὐτοῦ πολιτεία, έχειροτονήθη Συνάδων ἐπίσκοπος, ἐπὶ τῆς βασιλιάς τοῦ Εἰκονομάχου Λέοντος. Ἐπεὶ δὲ ὑπὲρ τῆς ὀρθ δόξου πίστεως ἀγωνιζόμενος διετέλει, τὸν λαὸν τοῦ Κυρίου τὰ πρὸς σωτηρίαν διδάσκων, καὶ τοὺς αἰχ τικοὺς τοῖς λόγοις αὐτοῦ ὡς βέλεσι βάλλων, καὶ τὰ ποιμνίου ἀποδιώκων, εἰς ὀργὴν ἐκίνησεν τὸν παρών. μον βασιλέα, Προσκληθεὶς οὖν ὑπ᾽ ἐκείνου, ἠναγκάσ ἀρνήσασθαι τὴν προσκύνησιν τῶν πανσέπτων ικ νων· καὶ μὴ πεισθεὶς τοῦτο ποιῆσαι, ἐξορίας το κροτάταις καθυπεβλήθη· ἔνθα πολλούς πειρασμός ὑπὲρ τῆς ἀληθείας κνὶ τῶν ὀρθῶν δογμάτων όπω μείνας, καὶ μέχρι τάλους ἀπερίτρεπτος διαμείνας χαίρων τῆς παρούσης ζωῆς τὸ τέλος ἐδέξατο, δ πλοῖς στεφάνοις κοσμηθείς, ἀρχιερωσύνης και όμο λογίας. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΔ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μελετίου τοῦ παρα λάτου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ χιλίων διακοσίων και τήκοντα. Μελέτιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Αντωνίνου στρατηλάτης, ἐκ τῆς χώρας τῶν κάτω Γαλάτων. Χριστιανὸς δὲ ὤν, παραέλει τὸν Θεὸν καταργῆσαι τελέως τὴν τῶν εἰδώλων κλά νην. Καὶ γνόντες οἱ δαίμονες τὴν καταστροφὴν εἰν τῶν, εἰσελθόντες εἰς κύνας, ἐθρήνουν τὴν ἑαυτῶν ἀπώλειαν, τῶν κυνῶν περιερχομένων, καὶ ὡρωμέν νων, καὶ τὸν λαὸν ἐκφοβούντων. Οὺς ὁ ἅγιος Με τιος μετὰ τῶν ὑπ' αὐτὸν στρατιωτῶν ξίφε: ἀνείς καὶ τοὺς ναοὺς τῶν Ελλήνων καταλύσας, τὰ ἐν ἐν τοῖς εἴδωλα συνέτριψεν. Κρατηθεὶς οὖν διὰ τοῦτ παρὰ Μαξίμου τοῦ ἡγεμόνος, μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ κομήτων, ἠναγκάσθη θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ με ἀνασχόμενος τοῦτο ἀκοῦσαι, ἐτυφθη μετά σιδηρών σφαιρῶν· ὁμοίως καὶ οἱ κόμητες. Εἶτα ὁ μὲν ἅγιος Μελέτιος κρεμασθεὶς ἐν πεύκῃ, καὶ καθηλωθεί ἐτελειώθη· Στέφανος δὲ, καὶ Ἰωάννης οἱ κόμητες ἀπεκεφαλίσθησαν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σαραπίωνος καὶ τῶν σὺν αὐτῇ. Σαραπίων, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχε μὲν Α' γύπτιος· κατὰ δὲ τὸν καιρὸν καθ᾽ ἂν ἠγωνίζεται ἅγιος Μελέτιος, παραγενόμενος ἐξ Αἰγύπτου, τ ἰδὼν αὐτὸν καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ μαρτυροῦνται ἐπίστευσε τῷ Χριστῷ, καὶ κρατηθεὶς παρεδόθη τ
col. 473–474page 68 of 133
PG 117:473φυλακῇ. Έννα ὑπὸ θείου ἀγγέλου ἐχειροτονήθη ἐπίσκοπος, ἐπὶ τὸ βαπτίσαν τοὺς ἀφωτίστους μὲν, μέλλοντας δὲ μαρτυρῆσαι ὑπὲρ Χριστοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην. Καὶ γὰρ συναχθέντες οἱ συγγενείς τοῦ ἁγίου Μελετίου, καὶ τῶν κομήτων, καὶ τῶν στρατιωτῶν, ὁμοίως καὶ αἱ γυναῖκες, καὶ τὰ παιδία, μεγάλῃ τῇ φωνῇ ἔλεγον ὅτι, Καὶ ἡμεῖς Χριστιανοί ἐσμεν. Οθεν εἰς ὀργὴν κινήσαντες τὸν ἡγεμόνα, ὁ μὲν ἐπίσκοπος Σαραπίων, σὺν Καλλινικῳ τῷ μάγῳ πιστεύσαντι, ἀπεκεφαλίσθη· ὁ δὲ Θεόδωρος, καὶ ὁ Φαῦστος μετὰ τῶν πιστευσάντων ἀνδρῶν, πυρὶ ἐτελειώθησαν· τὸ δὲ λοιπὸν πλῆθος ξύλοις κατακοπέν, ἐτελεύτησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεράποντος. Θεράπων ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτυς, πόθεν ὥρα μητο, ἢ τίνων γονέων ἐγένετο, ἢ κατὰ ποίους χρό νους, εἰπεῖν οὐκ ἔχομεν, τῶν ὑπομνημάτων αὐτοῦ, ὡς ἔοικε, διαφθαρέντων. Τοῦτο δὲ μόνον, ὅτι μοναχός ἐγένετο, καὶ ἐπίσκοπος Κύπρου, καὶ ὅτι τὸν ἀθλητικὸν ἀγῶνα διήνυσε, καὶ τῷ Χριστῷ προσήχθη δι' αἵματος, διέγνωμεν, οὐ μόνον ἐξ ἀγράφου παραδόσεως παρὰ τῶν προγενεστέρων, ἀλλὰ καὶ ἐκ τῶν εἰσ κόνων αὐτοῦ πληροφορηθέντες. Καὶ ταῦτα μὲν πρός τερον. Ύστερον δὲ τῶν Σαρακηνῶν βουληθέντων ἐπελθεῖν τῇ Κύπρῳ, ἐμφανισθεὶς ὁ ἅγιος τῷ προσμο ναρίῳ αὐτοῦ, εἶπεν αὐτῷ· Τὸ τάχος ἀναστὰς, καὶ λαβών μου Τὸ λείψανον, ἀποκόμισον εἰς Κωνσταντινούπολιν. Μέλλουσι γὰρ οἱ ἐχθροὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ τῇ νήσῳ ταύτῃ ἐπιβῆναι, καὶ τοὺς τόπους τούτους ἐρημῶσσι. ᾿Ανακομισθὲν οὖν τὸ λείψανον αὐτ τοῦ, ἐτέθη ἐν Κωνσταντινουπόλει, βρύον ἰάματα. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ ὁμολογητοῦ Ἰωάννου τοῦ ΨυΧαίτου. Ιωάννης, ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, νηπιόθεν τὸν Χριστὸν ἀγαπήσας, καὶ Ἠλίου καὶ Ἰωάννου τοῦ Προδρόμου τοὺς τρόπους μιμησάμενος, ἀφῆκε τὸν κόσμον· καὶ ἀπελθὼν ἐν τῇ λαύρᾳ τοῦ Ψυχαΐτου, γέ γονε μοναχός· καὶ τοσαύτῃ σκληραγωγία ἐπέδωκεν ἑαυτόν, ὡς καὶ χάρισμα λαβεῖν παρὰ Θεοῦ, δαίμονας φυγαδεύειν, καὶ θεραπεύειν νοσήματα. Αγωνιο ζύμενος δὲ ἐπὶ τῶν χρόνων τῶν εἰκονομάχων, καὶ τὰ ὀρθόδοξα κρατύνων δόγματα, διεγνώσθη τῷ τυραννοῦντι, καὶ προσκληθείς, Αναγκάζετο ἀρνήσασθαι δὲ τῇ αἱρέσει, καὶ ὑπογράψαι εἰς τὸν τόμον τῆς ἀδι κίας. Μὴ πεισθεὶς δὲ τοῦτο ποιῆσαι, ἀλλὰ μᾶλλον ἐλέγξας τὸν βασιλέα, καὶ αἱρετικὸν ἀποκαλέσας, ἐξωρίσθη. Ενθα πολλούς πειρασμούς ὑπομείνας παρὰ τῶν παρανόμων καὶ ἀδίκων εἰκονομάχων, τὸν βίον μετήλλαξε. τος. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Θεράπον Θεράπων, ὁ τοῦ Χριστοῦ ἱερομάρτυς, ἱερεὺς ὑπάρ η
col. 475–476page 69 of 133
PG 117:475χων τῆς ἐν Σάρδει ἁγίας ἐκκλησίας, καὶ διὰ τῆς δ δασκαλίας αὐτοῦ πολλοὺς τῶν ἀπίστων επιστρέφη ἐπὶ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, καὶ βαπτίζω ἐκρατήθη παρὰ τοῦ ἄρχοντος Οὐαλεριανοῦ, καὶ θεὶς ἀπεκλείσθη. Εἶτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς. Ελλ δέσμιος εἰς Συναὸν, καὶ πλησίον τοῦ ποταμοῦ ἀτλα θεὶς, καὶ δεθεὶς εἰς τέσσαρας πάλους ὕπτιος, ἐπὶ τῇ γῆν ἐτύφθη σφοδρῶς, ἕως κατεξάνθησαν οἱ σέρεις αὐτοῦ τοῖς ῥάβδοις. Ἐκ δὲ τοῦ αἵματος αὐτοῦ πιούσι ἡ γῆ, φυτὸν βαλάνου ἀπέδωκεν μέγιστον λίαν όπως μέχρι τῆς σήμερον φαίνεται αείφυλλον δν, τάση νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν τῶν προσερχομένων τώμ. νον. Καὶ μετὰ ταῦτα ἤχθῃ εἰς τὸ θέμα τῶν Θρᾳκησίων, πλησίον τοῦ ποταμοῦ Ἑρμοῦ ὑπὸ τὴν ἐπιση πὴν Σατάλων· καὶ πολλαῖς ὑποβληθεὶς τιμωρίας καὶ κακώσεσι, τὸν τοῦ μαρτυρίου στέφανον επομ. σατο. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Παγχαρίκι Παγχάριος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, εγένετο με τῆς παλαιᾶς Ῥώμης καὶ γέννημα, καὶ θρέμμα, κα πιστῶν γονέων βλαστός τιμώμενος δὲ πρὸς κατὰ τιμὴν παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν βασιλέων, καὶ οἰκεῖς ὢν αὐτοῖς, τῆς εὐθείας ὁδοῦ ἐκτραπείς ὑπὸ διαβολ κῆς ἐνεργείας, ἠρνήσατο τὸν Χριστὸν, προσετέθη σε τοῖς εἰδώλοις. Ὅθεν ἀποδεχθεὶς αρὰ τῶν εἰδαν μανῶν βασιλέων, ἐν μεγάλῃ διῇγε τιμῇ. Καὶ μεθούσα τοῦτο ἡ μήτηρ αὐτοῦ, καὶ πολλὰ θρηνήσει, τα γραμμάτων ἐμήνυσεν αὐτῷ, ἀποστῆναι τῆς εἰδος λατρείας, καὶ προσελθεῖν αὖθις τῷ Χριστῷ, ὑποχή. σασα τὴν κόλασιν καὶ τὴν γέενναν, καὶ τίνι τ κολαστήρια τὰ ἐκδεχόμενα τοὺς τὸν Χριστὸν ἐμμα. μένους. Δεξάμενος δὲ τὰ γράμματα, καὶ τῷ Ἰη κατανυγείς, ἐπανῆλθεν πρὸς τὴν εὐσέβεια, δε ἀκούσας τοῦτο ὁ βασιλεὺς, ἀπεκεφάλισεν αὐτόν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Μνήμη τοῦ ἁγίου αποστόλου Κάρπου, ἑνὸς τῶν εβδομήκοντα. Οὗτος τοῖς ἑβδομήκοντα μαθηταις καὶ ἀποστόλης ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ Κυρίου συναριθμηθείς, καὶ τῷ με γάλῳ Παύλῳ διακονῶν ἐν τῷ κηρύγματι, και τα θείας αὐτοῦ ἐπιστολὰς τοῖς πρὸς οὓς ἐπέμπετο (4 κομίζων, πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων πρὸς τὴν τοῦ Χρ στοῦ πίστιν ἐχειραγώγησεν. Καὶ τῇ ἐλλάμψει πό Παρακλήτου καταυγασθεὶς τὴν διάνοιαν, ὥσπερ ἐν τος ἀστὴρ ἐξ ᾿Ανατολῶν ὁρμήσας, πᾶσαν τὴν οἰκο μένην ταῖς θείαις αὐτοῦ διδασκαλίαις κατερίνα, θαυμάσια μεγάλα καθ᾿ ἑκάστην τελῶν, καὶ ἐπλη κων πνεύματα πονηρότατα πόλεις δὲ καὶ λες πρὸς τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἐπισπασάμενος, πολλές ὑπὸ τῶν ἀπίστων ὑπέστη θλίψεις, Ανδρείος τ χωρῶν πρὸς τὰ ἐπίπονα τῆς ἀθλήσεως ἀγωνίσμα τὸν θυμὸν τῶν ἀρχόντων οὐκ ἐδειλίασεν· ὅθεν ὡς ἐ ξάσας τὸν θεὸν ἐν τοῖς μέλεσιν αὐτοῦ, ὑπ' αὐτοῦ δόξως ἐδοξάσθη. Καὶ τελειωθεὶς, ἐν εἰρήνῃ τὸ πνία παρέθετο εἰς χεῖρας Θεοῦ.
col. 477–478page 70 of 133
PG 117:477ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοδώρας καὶ Διδύμου. Η Ἡ ἁγία Θεοδώρα ὑπῆρχε κατὰ τοὺς χρόνους Διο κλητιανοῦ· προσαχθεῖσα δὲ τῷ τῆς ᾿Αλεξανδρείας ἡγεμόνι, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσασα, ἐν πορνείῳ ἐξεδόθη, καὶ εὐξαμένη διεφυλάχθη. Δίδυμος γάρ τις Χριστιανός, θεόθεν κινούμενος, ἐν στρατιωτικῷ σχή ματι εἰσῆλθε πρὸς αὐδήν. 'Η δὲ φοβηθεῖσα, τῆς οἰ. κίας ταῖς γωνίαις κατέφυγε. Θαῤῥεῖν δὲ αὐτῆ παρακελευσάμενος, ὡς μηδὲν πεισομένη, ὧν ὁποπτεύει, τὴν μὲν στρατιωτικὴν στολὴν αὐτῇ περιέθηκε, καὶ ἐξελθεῖν τοῦ δώματος ἐκέλευσεν· αὐτὸς δὲ τὴν για ναικείαν αὐτῆς στολὴν ἐνδυσάμενος, καὶ κεφαλοδεσ σμίῳ τὴν κεφαλὴν ἀναδήσας, ἀντ᾿ αὐτῆς ἐκαθέζετο. Εἰσελθόντος δέ τινος ἀκολάστου, καὶ ἐν γυναικείῳ σχήματι τὸν ἄνδρα κατανοήσαντος, καὶ πάντα φα νερὰ τῷ ἡγεμόνι καταστήσαντος, αὐτίκα συσχεθείς ὁ ἅγιος, ἐτμήθη τὴν κεφαλήν. Μετὰ τοῦτο δὲ κρατηθεῖσα καὶ ἡ ἁγία Θεοδώρα, καὶ ξίφει τὴν κεφαλὴν ἐκτμηθεῖσα, ἐῤῥίφη ἐν τῷ πυρί. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ, ΓΕ ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ελικόνιδος. Ελικονὶς, ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν ἐπὶ Γορδιανοῦ καὶ Φιλίππου τῶν βασιλέων, ἐκ πόλεως Θεσσαλονίκης. Κρατηθεῖσα δὲ, καὶ πρὸς τὸν δοῦκα Κορίνθου ἀχθεῖσα, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσασα, πρῶτον μὲν δεσμεῖται τοὺς πόδας ἐν ζυγῷ βοῶν, καὶ τὰς πτέρνας χαράσσεται, καὶ ξυρᾶται τὴν κεφα λὴν, καὶ πῦρ καθ' ὅλου σώματος δέχεται. Ανεθεῖσα Σε δὲ, καὶ ἐν τῷ ναῷ τῶν εἰδώλων εἰσελθοῦσα, δι' εύ Χῆς κατέστρεψεν αὐτά. Είτα τέμνεται τοὺς μαστούς. 3: Καὶ διαδεξαμένου τὸν δοῦκα Ἰουστίνου τοῦ ἀνθ υπάτου, ἀχθεῖσα πρὸς αὐτὸν ἡ μάρτυς, ἐν καμίνῳ βίπτεται. Τῆς δὲ φλογὸς μὴ ἀψαμένης αὐτῆς, ἀλλ' ἧς ἐκ τῶν στρατιωτῶν ἑβδομήκοντα ἄνδρας λυμηναμένης, ἐν κραββάτῳ χαλκῷ πυρωθέντι ἁπλοῦται. Επι φανέντες δὲ οἱ ἀρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ, τ.· ἀβλαβή διετήρησαν αὐτήν. Εἶτα θηρίοις ἐκδίδοται οἱ δὲ θῆρες αὐτὴν οὐκ ἔβλαψαν, ἀνεῖλον δὲ ἄνδρας ἑκατὸν εἴκοσι· καὶ τότε τήν διὰ ξίφους ἀπόφασιν δεν ξαμένη, ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ελλαδίον. Ἑλλάδιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτυς, ἐκκαθάρας == ἑαυτὸν ἀπὸ νεότητος, ἀρχιερεὺς ψήφῳ Θεοῦ καθο τ: ίσταται. Καὶ τὴν φροντίδα τῆς Ἐκκλησίας πιστευθείς, ὡς κυβερνήτης ἄριστος, ταύτην ἐποίμανε· καὶ διὰ τὸ πολλοὺς τῶν Ἑλλήνων προσάγειν τῷ Χριστῷ, κρατηθεὶς ἀπεκλείσθη. Καὶ ἐπεὶ δέσμιον τοῦτον οἱ τύραννοι παρεστήσαντο, τότε μᾶλλον ἔλαμψε καὶ κατηύγασε τὰς τῶν πιστῶν διανοίας. Ανδρείως γὰρ χωρήσας ἐπὶ τοὺς ἀγῶνας, καὶ παῤῥησιασάμενος τὴν εὐσέβειαν, καὶ φανερῶς τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, πλείσταις βασάνοις καθυπεβλήθη. Καὶ τοῦ σώματος σφοδρώς καταξανθέντος ταῖς μάστιξιν, ὁ Χριστὸς
col. 479–480page 71 of 133
PG 117:479Επιφανείς ἰάσατο αὐτόν. Μετὰ ταῦτα ὀργῆς εἰρ σθέντες οἱ τύραννοι, τῷ πυρὶ τὸν ἅγιον ἐνεπ πτουσιν. Ο δὲ ἄφλεκτος διαμείναι, πρὸς τὴν ἐ Χριστὸν πίστιν πολλοὺς ἐπεσπάσατο. Έπειτα δρῶς τυφθεὶς, τὸ πνεῦμα τῷ Θεῷ παρέθετο ἀπολεῖα βασιλείαν ἀθάνατον. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Κρίσκοντος, Παύλου καὶ Διοσκορίδου. Οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες Κρίσκης, Παῦλος, α' Διοσκορίδης ἐν 'Ρώμῃ τῇ πόλει διατρίβοντες, και τ διδασκαλίᾳ αὐτῶν πολλοὺς τῶν ἀπίστων τῷ Χριστῷ προσαγαγόντες καὶ φωτίζοντες καθ᾿ ἑκάστην ἡμέρα, διεγνώσθησαν τῷ τῆς Ῥώμης ἐπάρχῳ· καὶ θέντες ἀπεκλείσθησαν εἰς φυλακὴν, παραγγελίας βόντες, μηδένα διδάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ Ως δὲ οὐδὲ ἐν τῇ φυλακῇ ἐπαύσαντο τοῦ διδάτα τοὺς συνδεσμίους, ἐξ ὧν πολλοὶ ἐπίστευσαν, ἐκδι θέντες τῆς φυλακῆς, ἐτύφθησαν σφοδρώς, κατακτ καζόμενοι ἀρνήσασθαι μὲν ἐπὶ πάντων τὸν Χριστό, ἀπελθεῖν δὲ εἰς τὸν ναὸν τοῦ Διὸς, καὶ θύσαι της ἐν αὐτῷ εἰδώλοις. Καὶ μὴ πεισθέντες, ἀλλὰ μῆλα μεγάλῃ τῇ φωνῇ τὸν Χριστὸν τοῖς πᾶσι κηρύττοντας εἰς κάμινον μεγάλην πυρὸς ἐμβληθέντες, καὶ ἐν εἰρ καθάπερ οἱ ἅγιοι τρεῖς παῖδες, δοξολογοῦντες, ἐπι λειώθησαν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ ΚΑ Μνήμη τῶν ἐν Νικαία τὸ πρῶτον κατὰ Αρείου συνελθόντων ἁγίων Πατέρων Μετὰ Πέτρον τὸν ἁγιώτατον πατριάρχην διεξα δρείας, ἐχειροτονήθη ὁ ᾿Αχιλλᾶς, καὶ μετά 'Αλέξανδρος. Ἐπὶ τούτου πρεσβύτερος τη της τα κλητίας, "Αρειος λεγόμενος, τὴν τῶν θείκη Γιαν πεπιστευμένος ἐξήγησιν, ἰδὼν τὸν ᾿Αλέξανδρο, ότι προεκρίθη εἰς πατριάρχειαν, καθώς διετέτι ἅγιος Πέτρος, ἐφθόνησε· καὶ κατ' ἐκείνου μὲ λ. μενος κινῆσαι κατηγορίαν, κατὰ τῆς ὀρθῆς εἰστους τὴν γλῶσσαν καθώπλισε, βλασφημῶν τὸν Πον το Θεοῦ, καὶ λέγων αὐτὸν κτίσμα εἶναι, καὶ οὐχὶ ένα ούσιον τῷ Πατρί. Ἐξεβλήθη οὖν διὰ ταῦτα τῆς ἀν κλησίας, καὶ ποιῶν παρασυναγωγάς, ἔσχιζε την μ κλησίαν. Καὶ μαθὼν ταῦτα ὁ μέγας Κωνσταντής, καὶ συγκαλέσας τὴν ἁγίαν σύνοδον εἰς Νίκαιεν, κ' καταδικάσας αὐτὸν, ἐξώρισε· τοὺς δὲ ἁγίους ἐπιτεί πους φιλοφρονησάμενος, ἀπέλυσεν ἕκαστον εἰς τ Η ίδια, Καὶ ἄθλησις τὴν ἁγίας μάρτυρος Θεοδοσίας της παρθένου. Θεοδοσία, ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν α της πόλεως Τύρου. Δεκαοκτὼ δὲ ἐτῶν οὖσα, και να Χριστιανή διαγνωσθεῖσα, καὶ κρατηθεῖσα περί τη εἰδωλολατῶν, ἤχθη δέσμιος, καὶ παρέστη Ουροπ τῷ ἄρχοντι, καὶ ἐρωτηθεῖσα, ὡμολόγησε τὸν Χρ στόν. Καὶ ἀναγκασθεῖσα ἀρνήσασθαι αὐτόν, τ θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθεῖσα, δτύφθη, λώρος ὠμοῖς κατά τε τῶν μαστῶν, καὶ τῶν πλευρῶν, τ συνετρίβη τὰ ὀστᾶ, καὶ ἐξέσθη, ἕως ἐφάνησαν τ σπλάγχνα αὐτῆς. Καὶ οὕτω μαστιζομένη, σιγή εις
col. 481–482page 72 of 133
PG 117:481ἐμπνέουσα, ηρωτήθη θεοῖς θόει· καὶ διανοί βασάνους ὑπέφερεν. Ἐπεὶ δὲ παρὰ τοῦ ἄρχοντος, εἰ τοῖς ξασα τὸ στόμα αὐτῆς, καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς ἀτενές ἐμβλέψασα, μειδιῶν τῷ προσώπῳ εἶπε· Πλανά, ἄνθρωπε· οὐκ οἶδας, ὅτι τῆς κοινωνίας τῶν τοῦ Χριστοῦ μαρτύρων ἠξιώθην; καὶ τότε ὀργισθείς δ ἄρχων, ἔβριψεν αὐτὴν εἰς τὴν θάλασσαν· ἔνθα τὸ μακάριον τέλος ἐδέξατο. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ολβιανοῦ, ἐπισκόπου ᾿Ανέων. Ολβιανὸς, ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτος, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐπίσκοπος τῆς Ἐκκλησίας Ανέων. Καὶ κρατηθεὶς παρὰ Ἰουλίου ἡγεμόνος, παρεδόθη θυλακῇ, παραγγελίαν δεξάμενος, μὴ δια δάσκειν ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ· Ὁ δὲ μᾶλλον παρρησία κηρύττων τὸν Χριστὸν, τὰ περὶ αὐτοῦ διήγγελλε, καὶ τοῖς πᾶσιν ἐκήρυττεν ἀφόβως. Διὰ ταῦτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς, καὶ τὰ ἱμάτια ἐκδυθεὶς, ἐτύφθη σφοδρῶς, καὶ σουβλίοις πεπυρακτωμένοις τὴν κοιλίαν, καὶ τὰς πλευρᾶς, καὶ τὰ σπλάγχνα κατεκεντήθη. Καὶ πάλιν ἀπερίφη τῇ φυλακῇ ὡσεὶ νεκρός· καὶ τῇ τοῦ Χριστοῦ ἐπιφανείᾳ θεραπευθείς, αὖθις εἰς δευτέραν παρέστη τῷ ἡγεμόνι ἐξέτασιν. Καὶ τοῦ ἡγεμόνος μεταβαλλομένου, καὶ παρακαλοῦντος αὐτὸν θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, αὐτὸς πάλιν ώμο λόγει τὸν Χριστόν. Τότε εἰς κάμινον μεγάλη βλη θεῖς, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Δ' Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ἰσαακίου, τοῦ ὁμολογητοῦ. Ἰσαάκιος, ὁ ἐν ἁγίοις Πατήρ ἡμῶν, ὑπῆρχεν ἐξ ᾿Ανατολῶν· ἐλθὼν δὲ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἐπὶ τῆς βασιλείας Ουάλεντος τοῦ αἱρετικοῦ, ἡσύχαζεν ἐν μου ναστηρίῳ· καὶ κινήσαντι τῷ βασιλεῖ πανστρατιά κατὰ τῶν Γότθων, συναντήσας εἶπεν· Ω βασιλεῦ, ἄνοιξον τοῖς ὀρθοδόξοις τὰς ἐκκλησίας, εἰ βούλει ἐκ 1 - τοῦ πολέμου ζῶν ὑποστρέψαι. Καὶ ὀργισθεὶς ὁ βασ σιλεὺς προσέταξε τυφθῆναι, καὶ ἀποκλεισθῆναι τὸν ἅγιον εἰς φυλακήν, μέχρις οὗ ὁποστρέψῃ. Τότε ἔφη ὁ ἅγιος· Εὲ σὺ ὑποστρέψεις, οὐ λελάληκέ μοι ὁ Θεός φεύγων γὰρ ἀπὸ προσώπου τῶν ἐχθρῶν σου, διὰ πυρὸς δέξῃ τὴν καταστροφὴν τοῦ βίου σου. "Ο δή καὶ γέγονεν. Τραπεὶς γὰρ, καὶ ἐν ἀχυρῶνι προσφυγὼν, ἐκάη ἐν αὐτῷ, τῶν Γότθων ἐμπρησάντων αὐτ τόν. Ἐπὶ οὖν τῇ προββήσει ταύτῃ, καὶ ἄλλοις πολ λοῖς κατορθώμασι μεγαλυνθεὶς ὁ ἅγιος, ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Εὐσεβίου, Ρω μανοῦ, Μεντίου, Χαραλάμπους καὶ Χριστίνης. Καὶ τοῦ πλήθους τῶν ἁγίων τῶν ἐν Νικομηδείᾳ μαρτυρησάντων. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΛΑ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ερμείου. Ερμείας, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐκ τῆς πόλεως Κομάνων, στρατιώτης δὲ ἐπὶ τῆς βασιλείας ᾿Αντωνίνου, τὴν ἡλικίαν ἤδη προβεβηκώς, καὶ λευ
col. 483–484page 73 of 133
PG 117:483ἐπιφανείς σθένο ρίχα. Διὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολο εί, καὶ Σεβαστιανῷ τῷ δουκ! προσαχθε Καὶ μὴ πεισθείς.. είναι τοῖς εἰδώλοις. λίθοις τὰς σιαγόνας, καὶ τὸ τοῦ προσε ἐξεδάρη, καὶ τοὺς ὀδόντας ἐξεβριζώθη. κάμινον ἐμβληθεῖς, ἐξῆλθεν ἀβλαβής· καὶ ἱτι κεράσαντα μέγον παρεσκεύασε Τον προ τήριον ποτισθείς, και μηδὲν ἀδικηθείς, τὸν τοῦ πιστεῦσαι Χρισ καὶ ὑπὲρ αὐτοῦ ἀποκεφαλισθῆναι. Εἶτα αστέ ... πάντα τὰ νεύρα τοῦ σώματος, καὶ εἰς λέβητα παρ θέντα ἐμβληθεὶς, ἐξῆλθεν ἀβλαβής. Εἶτα τους όρχει μοὺς ἐκκεντισθείς, καὶ κρεμασθεὶς κατὰ κεφαλής ἀπεκεφαλίσθη. ΜΗΝΙ ΙΟΥΝΙΩ Ἐν τῇ πρώτῃ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἰουστίνου τοῦ φιλοσόφου. Ἰουστῖνος, ὁ τοῦ Χριστοῦ σοφώτατος μάρτις, ή ἀπὸ Νεαπόλεως τῆς Συρίας, φιλόσοφος ἀνήρ, τ σύνεσιν ἔχων πολλήν. Αγαπῶν δὲ τὸν Χριστόν, κ. επαφικό τοὺς αὐτὸν μισοῦντας ἀποστρεφόμενος, τῇ θείῳ ζήλο διεκαίετο καθ᾿ ἡμέραν. Διὰ τοῦτο καὶ ἀπελθών Ῥώμην ἐπὶ τῆς βασιλείας Αντωνίνου, καὶ τῆς τόμον κατὰ τῆς πλάνης μὲν τῶν εἰδώλων, ὑπε τῆς πίστεως τῶν Χριστιανῶν, ἐπιδέδωκε τῷ βα Καὶ θαυμάσας ὁ βασιλεὺς τὴν σοφίαν αὐτοῦ καὶ τὴν ἐπιστήμην, οὐ μόνον οὐκ ἐφόνευσεν αὐτόν, ἀλλές ἐπήνεσεν. Ἐπεὶ δὲ καὶ ἐν ταῖς πρὸς τοὺς εἰδωλοίς τρας· διαλέξεσι, τὴν μὲν θρησκείαν τῶν εἰδώλος, ἀπατηλὴν ἀπέφηνεν, τὴν δὲ τῶν Χριστιανών βαίου, καὶ ἐκράτυνε γραφικαῖς ἀποδείξεσι, ἐφθογ ὑπὸ Κρίσκεντος τοῦ φιλοσόφου. Καὶ φθονηθείς τι εβουλεύετο, ἕως ἀνῃρέθη παρ' ἐκείνου. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἰουστίνου και τῆς συνοδίας αὐτοῦ. τησεν Καὶ αὗτοι οἱ ἅγιοι ἐν τῇ Ῥώμῃ διέτριβον, διά σκοντες ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ. Καὶ Κράτητες παρὰ τοῦ τῆς πόλεως ἐπάρχου, ἀπεκλείσθησαν εἰς φυλακήν. Καὶ μετὰ πολλὰς ἡμέρας τῆς πόλε κῆς ἐκβληθέντες, παρέστησαν τῷ ἐπάρχῳ. Η κά ὁ ἔπαρχος τὸν Ἰουστῖνον μετὰ πολλὰς καὶ ἄλλας ἐρωτήσεις· Εἰπὲ, Ἰουστῖνε, ἐὰν μαστιγωθεί καὶ ἀποκεφαλισθεὶς πάντως πεπληροφόρησαι, μέλλεις ἀναβαίνειν εἰς τὸν οὐρανόν; Ὁ δὲ Πουντός εἶπεν· Ἐλπίζω κληρονομῆσαι τὴν τῶν οὐρανῶν βασ λείαν, ἐὰν ὑπομείνω προθύμως ταύτας τὰς βασάνοις Καὶ ὁ ἔπαρχος εἶπε· Τοῦτο οὖν ὑπονοεῖς, ὅτι έχει βήσῃ εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ ἀπολήψῃ ἀμοιβάς των ἀγαθῶν; Ἰουστῖνος εἶπεν· Οὐχ ὁπονοῷ ἁπλῶς, ἀλλά καὶ ἀκριβῶς πεπληροφόρημαι. Τότε προστάξει το ἐπάρχου, μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ ἁγίων, τήν κεφαλήν ἀπετμήθη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Β' Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν καὶ ὁμοίω του Νικηφόρου πατριάρχου, Κωνσταντινο λεως. Νικηφόρος, ὁ θεῖος ἀρχιερεὺς, ὑπῆρχε της
col. 485–486page 74 of 133
PG 117:485Γου γέννημα, καὶ θρέμμα, ἐπὶ τῆς τοῦ δυσσεβοῦς, υἱὸς Θεοδω Θεόδωρος ῶν ὑπογραφεύς ων, ὡς προσκυνητὴς τῶν νεῖς, ἐτύφθη καὶ ἐξωρίσθη εἰς Νίκαιαν, ἔνθα καὶ τελευτᾷ. Ὁ δὲ κηφόρος, υπογραφεὺς καὶ αὐτὸς ὤν, τὴν ἀξίαν, πλοῦτον, καὶ δόξαν, τὴν Προ τῆς πόλεως κατέλαβεν· ἔνθα Θεῷ καὶ ἑαυτῷ χων, ἐκτήσατο μεγάλην ἀρετήν. Καὶ μετὰ λευτὴν Ταρασίου τοῦ μακαριωτάτου πατριάρχου, προεχειρίσθη πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ Νικηφόρου βασιλέως τοῦ πατρὸς Σταυρακίου. Καὶ διήρκεσε μέχρι τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ εἰκονομάχου· ὑφ' οὗ καὶ ἐξορισθεὶς, καὶ εἰς φυλακὴν ἐμβληθείς, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν, χρόνων ἑβδομήκοντα ύπάρη χων· Ἐξ ὧν μὲν ἐννέα ἐν τῇ ἀρχιερωσύνῃ διετέλεσε, δέκα δὲ καὶ τρία ἐν τῇ ἐξορίᾳ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Γ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λουκιλλιανοῦ καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Λουκιλλιανὸς ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Αύρηλιανοῦ, πρότερον ἱερεὺς τῶν εἰδώλων ὑπάρχων ἐν τῇ πόλει Νικομηδείας, γηραιὸς τὴν ἡλι κίαν. Μετατεθεὶς δὲ πρὸς τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, ἐκρατήθη, καὶ παρεδόθη, Σιλβανῷ τῷ κόμητι· καὶ μὴ πεισθεὶς ἀρνήσασθαι τὴν Χριστόν, συνετρίβη λί θοις τὸ πρόσωπων, καὶ τυφθεὶς ῥαβδίοις, ἀκρεμάσθη κατὰ κεφαλῆς ἐπὶ ξύλου. Εἶτα βληθεὶς εἰς φυλακὴν, εὗρεν ἐκεῖ παιδία τέσσαρα διὰ τὴν εἰς Χριστὸν πί στιν ἀποκλεισθέντα, Κλαύδιον, Υπάτιον, Παῦλον, καὶ Διονύσιον, καὶ περιχαρής γενόμενος ἐστήριζεν αὐτὰ πρὸς τὴν πίστιν. Και μετὰ αὐτῶν τῷ κόμητι αὖθις παραστάς, καὶ μὴ πεισθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, ενεβλήθη εἰς κάμινον πυρός. Καὶ ἐξελθὼν ἀβλαβής, ήχθη δέσμιος μετὰ τῶν παιδίων εἰς τὸ Βυζάντιον. Καὶ τὰ μὲν παιδία ἀπεκεφαλίσθησαν αὐτὸς δὲ σταυρῷ προσηλωθείς, ἐτελειώθη. Καὶ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Παύλης τῆς παρθένου. Ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτος Παῦλα, συμπαροῦσα τῇ ἀθλήσει καὶ τοῖς ἀγωνίσμασι τῶν ἁγίων Λουκιλλια νοῦ καὶ τῶν παίδων, κατά τε τὴν φυλακὴν καὶ τὴν ὁδὸν ἀπεσπόγγιζε τὰ αἵματα. καὶ τῶν τραυμάτων τὰ έλκη, θεραπεύουσα κατὰ δύναμιν τῶν ἁγίων τὰ σώ ματα· ἦν γὰρ ἐκ προγόνων Χριστιανή και πιστή. Καὶ τοῦτο ἔργον ἦν αὐτῇ, τὸ ἐπισκέπτεσθαι τοὺς ἐν φυλακαῖς, καὶ τοὺς ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυροῦντας θεραπεύειν, καὶ διατρέφειν. Διὰ ταῦτα οὖν κρατηθεῖσα, ήχθη καὶ αὐτὴ πρὸς τὸν κόμητα Σιλβανόν. Καὶ μὴ πεισθεῖσα θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, ἐτύφθη στο ὁρῶς, καὶ ταῖς ἐπιφοραῖς τῶν ῥάβδων τὸ σῶμα δια λυθεῖσα, ἐπιστασίᾳ ἀγγέλου ἐγένετο ὑγιής. Καὶ πάν λιν προσαχθεῖσα τῷ κόμητο, εἰς κάμινον ἐνεβλήθη πυρός. Καὶ ἐξελθοῦσα ἀβλαβής, ἐπέμφθη καὶ αὐτὴ εἰς τὸ Βυζάντιον, καὶ ἀπεκεφαλίσθη ἔνθα καὶ ὁ ἅγιος Λουκιλλιανός.
col. 487–488page 75 of 133
PG 117:487λιν, προεβιβάστ τοῦ Ῥώμης. Τῆς & και Νίκας πρώτης συνόδου, ὁ μὲν 05 διὰ γῆρας καὶ νόσον επελεξη το σβύτερον αὐτοῦ ᾿Αλέξανδρον, όν και επέστησ ὠνόμασεν, ἀπέστειλεν ἐν αὐτῷ τον διάδοχον ψηφισάμενος Διανο Παῦλον τὸν ὁμολογητήν, και επεξενων σε ψανον αὐτοῦ ἐτέθη ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μάρκος ). κάνδρου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Μαρκιανὸς καὶ Νίκανδρος, οἱ τοῦ ρες, μετὰ τῆς συνοδίας αὐτῶν, υπάρχει κα χώρας Αιγύπτου. Καὶ διὰ τὴν εἰς Κατά κα γιαν κρατηθέντες ὑπὸ τοῦ ἄρχοντας, σε με σφοδρώς, καὶ τῆς πλευρᾶς λαμπάσι α Καὶ κρεμασθέντες ἐξέσθησαν μετὰ σιδηρών έναν ἕως εἰ σκοτες εὐτῶν ἔπεσον ἐπὶ τὴν γῆν. Ἐπι ἐπεκλείσθησαν εἰς φυλακὴν ἡμιθανείς τεχν εντους. Καὶ μετὰ πολλὰς ἡμέρας ἐξελθόντες της φυλακῆς ὑγιεῖς, καὶ παραστάντες το κα που του έχοντας, πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπ τὸν Κύριον. Καὶ τὰ παρκούνας σιλικῇ, ἐν αὐτῷ τῷ Θεῷ τὰς δοκ ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Ηείκτες, καὶ Μαρκίας. Για ή τον Ιστον μάστας, και Βαλερία, σε Μια υποχων & τῆς πόλεως Καισαρείας σας καὶ τὰς βδελυράς κυρίας προσευχή,
col. 489–490page 76 of 133
PG 117:489κατεμηνύθησαν τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν· καὶ ἀναγκασθεῖσαι ἀρνήσασθαι τὸν 198 Χριστόν, καὶ προσκυνῆσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ καταδεξάμεναι ταῦτα ποιῆσαι, ἐβασανίσθησαν, καὶ μαστιζόμεναι, ἐν αὐταῖς τιμωρίαις ἐτελειώθησαν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις, καὶ ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδότου. Θεόδοτος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐκ τῆς χώρας τῆς Γαλατίας, χωρίου Μαλού. θάπτων δὲ τῶν ἁγίων μαρτύρων τὰ λείψανα, διεβλήθη τῷ τῆς ᾿Αγκύρας ἄρχοντι, καὶ κρατηθεὶς ἀπεκλείσθη. Εἶτα εἰς ἐρώτησιν ἀχθεὶς, ἀντεῖπε σφοδρῶς τῷ ἄρχοντι, καὶ τοὺς Ελλήνων θεοὺς ἐχλεύασε, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτοὺς μωρούς, καὶ ἀθλίους ἀπεκάλεσε. Τότε τυ φθεὶς σφοδρῶς, ἐκρεμάσθη ἐπὶ ξύλου καὶ τὰς πλευρὰς ὑπὸ λαμπάδων κατεκάη, καὶ ἐξέσθη τὰς σάρκας. Καὶ μετὰ ταῦτα λαβὼν τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν, προσηύξατο, καὶ οὕτως ἐτμήθη τήν κεφα τι λήν. Πρεσβύτερος δέ τις, Φρόντων τόνομα, ἰδὼν τὸ λείψανον αὐτοῦ ὑπὸ στρατιωτῶν φυλαττόμενον, ἀπῆλθε πρὸς αὐτούς, καὶ ἐφιλοφρονήσατο αὐτοὺς οἴνῳ, καὶ ὅτε ὕπνωσαν, λαβὼν τὸ λείψανον, καὶ Επιθεὶς τῇ ὄνῳ αὐτοῦ, ἀπαγαγὼν ἔβαψεν ἐν τῷ χωρίῳ αὐτοῦ, βρύον θάματα μέχρι τῆς σήμερον. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Νικάνδρου και Μαρκιανοῦ. Νίκανδρος και Μαρκιανός, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, ὑπῆρχον μὲν τὴν τάξιν στρατιῶται, Χριστιανοί δὲ εὐλαβεῖς καὶ φοβούμενοι τὸν Θεόν. Στρατευόμενοι δὲ ἐπὶ Μαξίμου τοῦ ἡγεμόνος, ἐπεὶ παρ' ἐκείνου ἀπο εστέλλοντο σὺν τοῖς ὑπ' αὐτοῖς στρατιώταις, ἐπὶ τὸ κρατεῖν τοὺς Χριστιανούς, καὶ πρὸς αὐτὸν ἄγειν αὐτοὶ τοῖς μὲν προσεμήνυον φυγεῖν· τοὺς δὲ ἐκρά τουν, ἐφείδοντο δὲ αὐτῶν καὶ πάσης ἐπιμελείας ἠξίουν. Καὶ τοῦτο μαθὼν ὁ ἡγεμὼν παρὰ εἰδωλολατρῶν, ἐλυπήθη μέν προσκαλεσάμενος δὲ αὐτοὺς, ἐπυνθάνετο, εἰ ἀληθὲς εἴη τὸ κατ' αὐτῶν ἀκουσθέν. Οἱ δὲ ψεύδεσθαι μὴ εἰδότες, οὐ μόνον ἀληθὲς εἶναι, ὅπερ ἠρωτήθησαν, διεβεβαιώσαντο, ἀλλὰ καὶ Χρι στιανοὺς ἑαυτοὺς παρρησίᾳ ὡμολόγησαν. Οθεν βασάνοις πολλαῖς ὑποβληθέντες πρότερον, ὕστερον τὰς τιμίας καὶ ἱερὰς αὐτῶν κεφαλὰς ἀπετμήθησαν. ΜΗΝ! ΤΟ ΑΓΤΩ. Β' Ἡ ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου μάρτυρος Θεοδώρου τοῦ στρατηλάτου. Θεόδωρος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ βασιλείας Λικινίου· ἐξ εὐγενῶν δὲ γονέων γεννησ θεὶς ἐν Εὐχαῖτοις, ἀνετράφη πιστῶς παρ' ἐκείνων, καὶ ἀνδρεῖος γενόμενος, ἐστρατεύθη, καὶ προεβλήθη στρατηλάτης Πόντου Ηρακλείας. Ὑπῆρχε δὲ πάνυ ὡραῖος τῇ ὄψει, καὶ σοφὸς τῇ γνώσει. Καὶ μαθὼν ταῦτα ὁ Λικίννιος, καὶ ἐπιθυμήσας ἰδεῖν, προσεκα λίσατο αὐτὸν ἐλθεῖν πρὸς αὐτόν, θύσοντα μετά αὐτοῦ τοῖς θεοῖς. Ὁ δὲ ἀντεμήνυσεν αὐτῷ. Ὅτι μᾶλλον σε χρή, βασιλεῦ, ἐλθεῖν ἐνταῦθα, όπως γένηται τὸ
col. 491–492page 77 of 133
PG 117:491μετά σπουδής. Καὶ ὁ μάρτυς ὑπαντήσες επι ἐτίμησεν αὐτὸν βασιλικῶς. Τότε λέγει Δικτ Θεόδωρε, δεῦρο, θύσωμεν τοῖς θεοῖς. Ὁ δὲ ἔφη κα μοι αὐτοὺς πρότερον ἐν τῷ οἴκῳ, ἵνα θεραπεια καὶ τότε θύω αὐτοῖς. Καὶ λαβὼν τοὺς ἀρχομα θεούς, συνέτριψε, καὶ ἔδωκε τοῖς πτωχούς κα γνωσθεὶς ἐτιμωρήθη. Εἶτα ἀπεκεφαλίσθη. Το λείψανον αὐτοῦ ἀνακομισθέν, ἐνέθη ἐν Εὐχαία είν σίον Εὐχαῖτῶν. πρόσταγμά σου. Πεισθεὶς οὖν ὁ βασιλεὺς, ἐπεὶ ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Πελαγίας τῆς ὁ Αντιοχεία. Αὕτη διαβληθεῖσα πρὸς τὸν ἄρχοντα, καὶ εἶπα διὰ τὴν αὐτῆς παρθενίας, ἐδεήθη τοῦ Θεοῦ, καὶ τ ριστείλασα ἑαυτὴν, ἀπὸ τοῦ οἰκήματος, ἐν ᾧ ἐ ἔθετο ὁ ἄρχων αὐτὴν, ἀνελθοῦσα ὑπεράνω του ούτε τος, ἔβαλεν αὐτὴν κατὰ τοῦ κρημνοῦ. Καὶ ἀπίκε τὴν ψυχὴν αὐτῆς τῷ Θεῷ. Ταύτην ὁ τίμιος Ἰωάννης ὁ Χρυκόστομος ἐγκωμίοις ἐτίμησε, διὰ τὸ κα τῆς παρθενίας αὐτῆς, καὶ τὸ τῆς ἀσκήσεως μέγας ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Αλεξάνδρα, το Αντωνίνης. Οὗτοι ὑπῆρχαν ἀπὸ κώμης Καρδάμου. Η μέντα Αγία Αντωνίνα σεμνῶς καὶ ὁσίως τὸν βάση ότι μὲ πεισθεῖσε ἐρνήσεσθαι τὸν Χριστόν, τρεύσα: τοῖς δαίμοσιν, ἐν οἰκήματα τονική και θεται. Ἐπὶ τρισί δε ημέραις ἀποσίτων διαμ αὐτῆς, παρίστατε τὰς ἐν νατί. δεί βροντές και μένη ἀναστῆναι αἱ τοῖς μεταλαβείν. Αττι
col. 493–494page 78 of 133
PG 117:493Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Τιμοθέου ἐπισκόπου Προύσης. Οὗτος ἦν ἐπὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτου, τὴν λα χοῦσαν αὐτῷ ἐκκλησίαν ιθύνων καλῶς, καὶ τὸν ἐν αὐτῇ λαὸν ποιμαίνων πνευματικῶς. Βρύων δὲ παν τοίοις θαύμασι, τὸν δράκοντα τὸν μέγαν, δς τῇ τοῦ ἐμφωλεύοντος ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ κακία, φημὶ δή, τοῦ βροτοκτόνου, καὶ ἀρχαίου δράκοντος, τους τε παριόντας ἀνθρώπους ἀνῄρει, καὶ τὰ κτήνη φυσήματι μόνον ἐλυμαίνετο, καὶ ὅλως ἄβατον τὴν μεταξύ τῆς πόλεως Προύσης, καὶ τῶν θερμῶν ὑδάτων ὁδὸν ἐπεδείκνυε, τῇ ἐπιβολῇ τοῦ τῶν ἱερῶν ἔργων και λύμματος, διέρρηξε, καὶ ἐνέκρωσεν. Απετμήθη δὲ τὴν καφαλήν, Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτου μαθόντος περὶ τῶν θαυμάτων, ὧν ἐτέλει, καὶ ἀποστείλαντος, καὶ ἀνελόντος αὐτόν. Τελεῖτα δὲ ἡ αὐτοῦ σύναξις ἐν τῷ ἁγιωτάτῳ αὐτοῦ μαρτυρίῳ, τῷ ὄντι ἔνδον τοῦ εὐαγοῦς ξενῶνος ἐν τῷ Δευτέρῳ. Καὶ μνήμη τοῦ ὀσίου Πατρὸς ἡμῶν Κανίδους. Οὗτος ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ Μεγά λου, Θεοδότου και Θεοφανούς υἱὸς, τὰς οἰκήσεις ποιουμένων ἐν τῇ τῶν Καππαδοκῶν χώρᾳ, εὐλαβῶν ὄντων, καὶ θεοφιλῶν. Λέγεται δὲ, τὴν μητέρα αὐτοῦ παντοίας τροφῆς ἀπέχεσθαι παχυτέρας, καθ' όν και ρὸν τοῦτον ἐν γαστρὶ ἔφερε· τεχθέντα δὲ ἀπέχεσθαι τῆς ἀριστερᾶς θηλῆς παντελώς. Εἰ δήποτε δαψιλεστέρας τροφῆς ἐνεφορήθη, ἡ μήτηρ, οὐδὲ τῆς δεξιᾶς θηλῆς ἤπτετο ὅλως. Βαπτισθεὶς οὖν, καὶ ἀπογαλακτισθείς, καὶ τὰ πρώτης ἡλικίας παραμειψάμενος, χαίρειν πᾶσιν εἰπὼν, τὸ ὄρος καταλαμβάνει. Καὶ μικρὸν ἄντρον ὑπειυελθὼν, ἐν αὐτῷ ἑαυτὸν ἐγκαθείρξας· τῇ προσευχῇ, καὶ τῇ νηστεία σχολάζων, καὶ ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος βραχυτάτων ὠμῶν λαχάνων ἄνευ ἀλῶν ἀπογευόμενος, διήρκεσε χρόνοις τρισὶ καὶ ἐβδομήκοντα. Ἐπεὶ δὲ πάνυ ἦν κατάφορος ὁ τό πος ὕδασι, καὶ τὸ ἄντρον ὑπὸ πολλῆς νοτίδος που λιορκούμενον, διεφθάρησαν αι τρίχες τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, καὶ τοῦ πώγωνος. Οὕτως οὖν διαρκέσας δ μακάριος ἐπὶ πολύ, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ, ΙΔ' Αθλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων Βαρθολομαίου καὶ Βαρνάβα. Τούτων ὁ μὲν ἅγιος Βαρθολομαῖος εἷς ἦν τῶν δώ δεκα μαθητῶν, ὃς Ἰνδοῖς τοῖς καλουμένοις Βὐδαίμοσι κηρύξας τὸ Εὐαγγέλιον, καὶ τὸ κατὰ Ματθαῖον αὐτοῖς παραδοὺς Εὐαγγέλιον, σταυρῷ παραθείς, ἐν ᾿Αβαρ νουπόλει τελειοῦται ἐνδόξως, καὶ ἐν μολυβδίνῳ λάρνακι τεθείς, τῇ θαλάσσῃ ἐναπορρίπτεται· ὑπὸ δὲ θείας προνοίας μέχρι Σικελίας ἐν Διπάρῃ τῷ νήσῳ κομισθεὶς, καὶ φανερωθεὶς, ἐκεῖ θάπτεται· πολλῶν θαυμάτων πηγὰς ἐκ τῆς ἁγίας καὶ τιμίας αὐτοῦ σοροῦ ἀναδιδόμενος, καὶ πᾶσι τοῖς πιστῶς προσευχομένοις ταχεῖαν διδοὺς τὴν ἴασιν, καὶ πρὸς τὰ οἱ κέια μετ' εὐφροσύνης καὶ θυμηδίας ἐπανιέναι. Ο δε γε Βαρνάβας, ὃς καὶ Ἰωσὴφ ἐν ταῖς τῶν ἀποστόλων Πράξεσιν ἀναγέγραπται, εἷς τῶν Ἑβδο μήκοντα ὑπάρχων, νσυίκδημος Παύλου χειροτονείο
col. 495–496page 79 of 133
PG 117:495ται. Ερμηνεύεται τοῦτο τὸ ὄνομα Γιος παρακλήσεων, ἐκ φυλῆς Λευί ὁρμώμενος. Κατὰ τὴν Κύπρον δὲ νίκη γεννηθεὶς καὶ τραφείς, οὗτος πρῶτος ἐν Ἱερουσα καὶ ἐν Ῥώμῃ, καὶ ᾿Αλεξανδρείᾳ ἐκήρυξε το Επι γέλιον τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἀπελθὼν ἐν Ετα υπό τε Ἰουδαίων καὶ Ελλήνων λίθοις κτώντα καὶ πυρὶ παραδίδοται, δν Μάρκος ὁ ἀπόστολος κα εὐαγγελιστὴς συγκομίσας, ἔθετο ἐν σπηλαίῳ. Κε ἐκπλεύσας εἰς Εφεσον πρὸς Παύλον, ἀνήγες αὐτῷ τὴν τελείωσιν Βαρνάβα. Εκλαυσε δὲ αὐτὸν Μάρκος ἐπὶ πολύ. Οὗτος λέγεται τεθάφθαι άμα το ὑπ' αὐτοῦ γραφέντι κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελία, το καὶ ἐσύστερον εὐρενθέντι μετὰ τοῦ ἀποπολης, σώματος, ὅθεν καὶ προνόμιον ἔλαβον οἱ πιστοὶ, με ὑποκεῖσθαι ὑπό τινα τῶν ἄλλων ἐπισκόπων ταύτην την νῆσον, ἀλλ' ὑπὸ τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου χειροτονείσι, ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ὀσίου Πατρὸς ἡμῶν Ονουφρίου. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ονούφριος ὑπηρε μὲν ἐκ τῆς χώρας Α' γύπτου διέτριβε δὲ ἐν και βίῳ διακειμένῳ ἐν θερμουπόλει των Θηβών. δι ἀκούσας τὸν βίον τῶν προφητῶν Ηλίου καὶ Ἰωάννη, τοῦ Προδρόμου, καὶ ζηλώσας, ἐξελθὼν τοῦ κοινοῦίνα ᾤκησε τὴν ἔρημοι ἐπὶ ἔτη ἐξήκοντα, ἄνθρωπη τ σύνολον μὴ εωρακώς· Μοναχός δέ τις, Παφνούτης ὄνομα, χωρήσας ἐς τὰ ἐνδότατα τῆς ἐρήμου είχα γηθῆναι ὑπὸ ἁγίων ἀνδρῶν, εὗρεν αὐτὸν, καὶ και. ίσας πλησίον αὐτοῦ, παρεκάλεσεν αὐτὸν, εἰκόνα καὶ τοῦτο, ὅτι Π.ντες οἱ ἐν τῇ ἐρήμῳ τρεφόμ ἀπὸ τῶν βοτανών· τὴν δὲ ἁγίαν κοινωνίαν κομ μεθα ὑπὸ ἀγγέλου. Θέλοντι δὲ ὑποχωρῆσαι τῷ Π φνουτίῳ. εἶπεν ὁ Ονούφριος. Μεῖνον, τέκνον, σήμερα ὅτι τελειοῦμαι, καὶ θάψον με. Καὶ ταῦτα εἰπών, τ τελειωθείς, ετάφη εν πέτρα σκεπασθεὶς τῷ ἡμ τοῦ Παφνουτίου· γυμνὸς γὰρ ἦν. Καὶ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Αντωνίνης. ᾿Αντωνίνα ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ἦν ἐκ τῆς τῆς λεως Νικαίς ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανό και Μαξιμιανοῦ. Χριστιανὴ δὲ ούσα, ἐκρατήθη καὶ τοῦ ἄρχοντος. Καὶ τυφθεῖσα μάστιξιν, ἀπαλείψε εἰς φυλακήν. Καὶ μετὰ ταῦτα τῆς φυλακῆς ἐκδὶς θεῖσα, ἐκρεμάσθη ἐπὶ ξύλου, καὶ ἐξέσθη τῆς πλεν ράς. Καὶ ἐπὶ ἐσχάρας πεπυρακτωμένης ἔτεψη. Επ κατετρυπήθη τὰς χεῖρας σουβλίοις πυρωθείσι, ὧν ἀνεπέμπετο εὐωδία θυμιάματος. Παραχείας καὶ τοὺς ἀστραγάλους, πάλιν ἀπεκλείσθη εἰς ομε κήν. Καὶ τῇ τοῦ Χριστοῦ ἐπισκέψει θεραπωλεία, ἐπὶ δυσὶ χρόνοις ἐκαρτέρησεν ἐν τῇ φυλακή, κα καὶ δίψει, καὶ τῇ λοιπῇ κακουχίᾳ προτελείται Καὶ μετὰ ταῦτα ἐκβληθεῖσα τῆς φυλακής έξω, κ ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν ἀναγκασθεῖσα, καὶ μὴ πεισθεῖσα, ἐῤῥίφη ἐν τῇ λίμνη, ἔνθα τὸ μακάριον χείρονα τέλος ἐδέξατο. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ακυλίνης. Ακυλίνα ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ἦν ἐπὶ τῆς βασι
col. 497–498page 80 of 133
PG 117:497λείας Τραϊανοῦ ἐκ πόλεως Βίβλου τῆς Φοινίκης, θυ γάτηρ Εὐτολμίου τινός, ἀνδρὸς περιφανοῦς. Πέντε δὲ ἐτῶν ὑπάρχουσα, εβαπτίσθη ὑπὸ Εὐταλίου τοῦ Επισκόπου. Καὶ δέκα ἐτῶν γενομένη, τὰς ὁμήλικας κόρας τῶν εἰδώλων ἀπέχεσθαι διδάσκουσα, πρὸς τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν εχειραγώγει. Διὰ τοῦτο καταμηνυθεῖσα τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι παρὰ Νικάνδρου τινὸς εἰδωλολάτρου, ἐκρατήθη. Καὶ ἀχθεῖσα εἰς ἐρώτησιν καὶ ἐνώπιον πάντων ὁμολογήσασα τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ, ἐτύφθη σφοδρῶς, καὶ σουβλίοις σιδηροῖς ἐκπυρωθεῖσι τὰς ἀκοὰς κατεκάη τοσοῦτον, ὅσον καὶ αἷμα ῥεῖται ἐκ τῶν μυκτήρων αὐτῆς, καὶ καπνὸν ἐξελθεῖν ἐκ τῆς κεφαλῆς. Εἶτα λαβοῦσα τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν, καὶ ἀποκεφαλισθεῖσα, πρὸς Κύριον, ὃν ἐπόθησεν, ἐξεδήμησεν. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΔ' Μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Ελισαίου. Ελισαῖος ὁ μέγας καὶ ἔνδοξος τοῦ Θεοῦ προφήτης, ἦν μὲν ἐκ τῆς Ἰουδαίας, ἐκ τῆς γῆς Ροβυήμ, υἱὸς δὲ Ἰωσαφάτ. Οτε δὲ ἔμελλε γεννηθῆναι, ἐγένετο μέγιστον σημεῖον. Η γάρ χρυσή δάμαλις, ἡ ἐν Σι λώμ, οὕτως ἐβόησε μέγα, ὡς ἀκουσθῆναι ἐν Ιερουσ σαλήμ, ὡς καὶ τὸν ἱερέπ εἰπεῖν διὰ τῶν δηλῶν, ὅτι Προφήτης μέγας ἐτέχθη ἐν Ἱερουσαλήμ σήμερον, ὅστις καθελεῖ τὰ γλυπτά, και συντρίψει τὰ χωνευτὰ, καὶ ποιήσει τεράστια μεγάλα. Ο δὴ καὶ γέν γονεν· καὶ γὰρ καὶ τὰ Ἱεριχούντια ὕδατα ἀτεκνοῦντα ἰάσατο, ἅλας ἐπιβαλὼν αὐτοῖς. Καὶ νεκρούς ήγειρε, καὶ Νεεμὰν τὸν Σύρον λεπρὸν ὄντα ἐκαθάρισε, καὶ Γιεζῆ τὸν ὑπηρέτην αὐτοῦ, φιλάργυρον ὄντα καὶ παρήκοον, ἐλέπρωσεν· καὶ τὰ Ἰορδάνια ῥεῖθρα το μηλωτῇ πατάξας διέρρηξε καὶ περὶ τῆς τοῦ Χρι στοῦ παρουσίας πολλὰ προφητεύσας, ἀπέθανε, καὶ ἐτάφη ἐν Σαμαρείᾳ ἐν Σεβαστουπόλει. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Κυρίλλου ἐπισκόπου Κρήτης. Κύριλλος ὁ θεῖος ἱερομάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως, πάσῃ ἀρετῇ κεκοσμημένος, καὶ ἐπίσκοπος ὢν τῆς ἐν τῇ Κρήτῃ ἁγίας ἐκκλησίας. Ὑπάρχων δὲ χρόνων ἐνενήκοντα καὶ πέντε, καὶ ἔχων οἰκέτας δύο, Θεοφάνην καὶ Θεοχάριστον, ἀπήρε χετο μετ' αὐτῶν εἰς ἓν τῶν μοναστηρίων. Καὶ ἰδὼν καθ᾽ ὁδὸν τοὺς εἰδωλολάτρας θύοντας τοῖς εἰδώλοις, ἐστέναξε. Καὶ γνωσθεὶς ὅτι Χριστιανός ἐστιν, έκραη τήθη παρ' αὐτῶν, καὶ ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν· καὶ ἐν αὐτῇ εὐχόμενος, ἤκουσε φωνῆς οὐρανόθεν λεγούσ σης αὐτῷ· Κύριλλο, χρήζω σου ἐν 'Ρώμῃ. Καὶ ἀνεῳχθεισῶν τῶν θυρῶν, ἀπῆλθε καὶ εἰς Ῥώμην. Καὶ στηρίξας τοὺς ἀδελφούς, πάλιν ὑπέστρεψεν εἰς Κρήτην. Καὶ κρατηθεὶς παρὰ τοῦ ἄρχοντος, ἔλαβε τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν. Καὶ ἐπιτεθεὶς εἰς ἅμαξαν, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι περιπατεῖν ἐκ τοῦ γήρως· καὶ ἀχθεὶς εἰς τὸν τόπον τῶν καταδίκων, ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Μεθοδίου πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. Μεθόδιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ὑπῆρχε μὲν ἐκ
col. 499–500page 81 of 133
PG 117:499τῆς Σικελίας· μοναχὸς δὲ γενόμενος, καὶ διαφός κα ἀσκήσεσι πᾶσαν ἀρετὴν κατορθώσας, έφθασε μέσα καὶ τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Καὶ διὰ τὸν ἐπ μενον διωγμὸν τῶν εἰκονομάχων, ἐν τῇ τοπία τοῦ ὄρους τῆς ἐπισκοπῆς Χίου μοναστήριον κτίας ἐκεῖ προσεκαθέζετο. Καὶ διὰ τὸ τὴν αἵρεσιν μὲν τὴν εικονομάχων, σοφαῖς ἀποδείξεσι, καὶ Γραφικές ῥήσεσιν ἀνατρέπειν, τὴν δὲ ὀρθόδοξον πίστιν τας άγιωτάταις τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαις βραβεύειν, πολλούς πειρασμούς, καὶ διαφόρους κακώσεις ὑπέμεινεν, Οτε δὲ Θεόφιλος ὁ βασιλεὺς τέλει βίου ἐχρήσατο, καὶ ἡ ὀρθόδοξος πίστις ἔλαμψε, προσεκλήθη ὑπὸ Θεοδώρας τῆς βασιλίδος, καὶ Μιχαὴλ υἱοῦ αὐτῆς καὶ πρόῤῥησιν τοῦ ὁσίου Ιωαννικίου, καὶ ἐχειροτονήθη πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως. Καὶ ἐπισκοπέτες ὕτη τέσσαρα καὶ μῆνας τρεῖς, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΒ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δουλά. Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Δουλᾶς ἦν μὲν ἔπαρχος τῆς χώρας Κιλικίας. Διὰ δὲ τὸ τὸν Χριστὸν σέβειν, ἀλλοτριωθεὶς τοῦ ἀξιώματος. ἤχθη πρὸς τὸν ἡγεμόνε Μαξίμον δέσμιος. Καὶ πρῶτον μὲν τύπτεται ράδιος ἔπειτα διὰ τὸ τὰ εἴδωλα χλευάσαι, ἐπετέθη ἐν τ ἐσχάρα πεπυρακτωμένῃ· Καὶ μετὰ ταῦτα ἐλαία τὴν κεφαλὴν περιχεθείς, ἐδέξατο ἐπ᾿ αὐτὴν ἄνθρα και πυρός. Εἶτα ξίφεσι τὰ ψύα κατεκόπη, καὶ μετέ ὀξέων ὀστράκων κατετρίβη. Καὶ μετὰ ταῦτα ἐρωτηθεὶς παρὰ τοῦ ἡγεμόνος, ὅτι πῶς ὁ Χριστὸς ἐν σαρκὶ γεγονώς Θεός νομίζεται, πᾶσαν τὴν αὐτοῦ οἱ κονομίαν ἐν ἐπιτόμῳ διηγήσατο. Καὶ τότε κρέμα. σθεὶς ἐξέσθη, ἕως ἐφάνησαν πάντα τὰ ὀστᾶ αὐτοῦ, καὶ τὰ ἔντερα ἐξεχύθησαν. Καὶ οὕτω τρέχειν ένα κασθεὶς, συρόμενος ἐπὶ μίλια εἴκοσι, καὶ ῥάβδος ὑπὸ τῶν δημίων σφοδρώς τυπτόμενος, τὸ πνεῦμα τῷ Θεῷ παρέδωκεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. 185 Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ θαυματουργού Τύχωνος. Τύχων ὁ θαυματουργὸς εὐσεβῶν γονέων υἱός για γονώς, ἀφιερώθη τῷ Θεῷ παρ' αὐτῶν. Καὶ τὰ ἱερὰ γράμματα μεμαθηκώς, παρὰ τοῦ Τριμεθοῦντος ἐπι σκόπου χειροτονεῖται διάκονος. Ἐκείνου δὲ τελευτήσαντος, αὐτὸς εἰς τὸν τῆς ἐπισκοπῆς ἀνέγεται θρόνον παρὰ τοῦ μεγάλου Επιφανίου. Καὶ οὐκ ὀλί γους ἀπὸ τῆς πλάνης ἐπιστρέψας ἐπὶ τὸν Κύριον, καὶ πολλὰ θαύματα ποιήσας, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησεν, ἐξ ὧν δύο μόνα διηγήσομαι. Ὁ πατὴρ αὐτοῦ αρτοποιὸς ὢν, ἐπέτρεψεν αὐτῷ ἔτι νηπίῳ ὄντι, πο πράσκειν τοὺς ἄρτους· ὁ δὲ τὴν τιμὴν τῶν ἔργων ἐδίδου τοῖς πτωχοῖς. Καὶ γνοὺς ὁ πατὴρ αὐτοῦ, ὠργίσθη κατ' αὐτοῦ, ἀλλ' ὁ παῖς ἀπελθών εἰς τ ὠρεῖον αὐτοῦ, ἔδειξε τῷ πατρὶ πεπληρωμένον είναι Καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν. Εὐρὼν δὲ κλῆμα, φυτείας ἐποίησε βλαστῆσαι· ὅπερ μέχρι τῆς σήμερον μέσα πρωΐμους σταφυλάς τρυγουμένας ἐν τῷ καιρῷ τῆς μνήμης αὐτοῦ.
col. 501–502page 82 of 133
PG 117:501Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου προφήτου Αμώς. 'λμὼς ἡ ἔνδοξος καὶ μέγας προφήτης ἐγεννήθη ἐκ τῆς χώρας Ζαβουλών, ἐκ τῆς γῆς Ἰορδάνου του που ταμού. "Ην δε πατὴρ Ησαίου τοῦ μεγάλου προφή του. Προεφήτευσε δὲ ἔτη πεντήκοντα, διορθούμενος τὸν παρανομοῦντα λαὸν, καὶ τὸν βασιλέα τῶν Ιου δαίων ἐλέγχων ἐπὶ ταῖς ἀνομίας αὐτοῦ, καὶ ἀδι κίαις, ἐν οἷς παρώργιζε τον Θεόν. Πολλὰ δὲ περὶ τῆς παρουσίας Χριστοῦ, καὶ περὶ τῆς καταστροφῆς τῶν Ἰουδαίων, καὶ τῆς καταλύσεως τῶν εἰδώλων, καὶ τῆς αἰχμαλωσίας τοῦ λαοῦ προλέγων, ἐμισεῖτο παρὰ Αμασίου του Ιερέως τοῦ εἰδώλου Βαιθήλ, και διο εβάλλετο, ἀνθ' ὧν ἤλεγξεν αὐτὸν περὶ τῆς πλάνης τῶν χρυσῶν δαμάλεων. Καὶ διὰ τοῦτο παρα τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ ῥάβδῳ πληγείς κατὰ τοῦ κροτάφου, ἔτι ἐμπνέων ἦλθεν εἰς τὴν γῆν αὐτοῦ. Καὶ μετὰ δύο ἡμέρας παραδοὺς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τῷ Θεῷ, ἐτάφη μετὰ τῶν πατέρων αὐτοῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Μανουήλ, Σαβέλ, καὶ Ἰσμαήλ. Μανουήλ, Σαβέλ, καὶ Ισμαήλ, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, ὑπῆρχον μὲν ἐκ τῆς χώρας Περσίδος υἱοὶ δὲ πατρὸς ἀρχιμάγου και μητρὸς Χριστιανῆς. Καὶ διδαχθέντες τά τε ἱερὸ γράμματα, καὶ τὴν εὐσέβειαν παρὰ Εὐνείκου τινὸς Χριστιανοῦ, ἔπεβον καὶ προσ εκύνουν τὸν Χριστόν. Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτου, ἀπεστάλησαν παρὰ τοῦ Περσῶν βασιλέως πρέσβυς εἰς Κωνσταντινούπολιν διὰ εἰρή. νην. Καὶ ἰδόντες τὸν παραβάτην πέραν ἐν Χαλκηδόνι τοῖς εἰδώλοις θύοντα, ἐλυπήθησαν. Καὶ γνωσθέντες, καταμηνύθησαν τῷ παραβάτη. Καὶ ἀχθέντες ἐνα ώπιον αὐτοῦ, ἤλεγξαν αὐτόν. Όθεν τυφθέντες σφου ὁρῶς, καὶ τοὺς ἀστραγάλους τρυπηθέντες, καὶ κρεο μασθέντες, λαμπάσι πυρὸς τὰς μασχάλας κατεφλέγησαν. Εἶτα ὁ ἅγιος Μανουὴλ τὴν κεφαλὴν, καὶ τὰ ψύα ξύλῳ καθηλωθείς, καὶ βέλεσι κατακεντηθείς, ἀπήχθη σὺν τοῖς ἀδελφοῖς αὐτοῦ εἰς τὸν τῶν κατα δίκων τόπον, καὶ ἀπεκεφαλίσθησαν. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΙΒ' Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Λεοντίου, Υπάτου, καὶ Θεοδούλου. Λεόντιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῆς χώρας Ελλάδος. Διὰ δὲ τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ γε γονώς στρατηγός, διέτριβεν ἐν Τριπόλει τῆς Φοινίς κης, τῷ Χριστῷ φανερῶς λατρεύων, καὶ τοὺς πένη τα δεξιούμενος. Καὶ τοῦτο μαθὼν Ἀδριανὸς ὁ τῆς Φοινίκης ἡγεμών, νεωστί προχειρισθεὶς ὑπὸ Οὐεσπεσιανοῦ τοῦ 'Ρωμαίων Καίσαρος, ἀπέστειλε προς αὐτὸν Ὕπατον τὸν τριβοῦνον μετὰ δύο στρατιωτών, ὧν ὁ εἷς ἐκαλεῖτο Θεόδουλος, μετακαλούμενος αὐτόν. Ὁ δὲ τριβοῦνος πυρετῷ κινδυνεύων, ἤκουσε φωνῆς λεγούσης αὐτῷ. Εἰ βούλει ζῆσαι, ἐπικάλεσαι τρίτον εἰς βοήθειαν τὸν τοῦ Λεοντίου Θεόν. Καὶ τοῦτο ποιή σας ὑγίανε. Τῆς δὲ φωνῆς ταύτης ἀκούσας, καὶ Θεόδουλο· ἐπίστευσε, καὶ ἀμφότεροι ἐβαπτίσθησαν
col. 503–504page 83 of 133
PG 117:503ὑπὸ τοῦ ἁγίου. Καὶ τοῦτο μαθὼν ὁ ἡγεμών, και τήσας αὐτοὺς, ἐπεκεφάλισε. Τὸν δὲ ἅγιον Διόν προσέταξὲν ἐν τῇ φυλακῇ τύπτεσθαι. Και τυπτόμ τον προσελάβετο ὁ Κύριος. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ζωσιμόν. Ζώσιμος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Τραϊανοῦ ἐξ ᾿Απολλωνιάδος τῆς ἐν Σαζί πόλει. Στρατευόμενος ὑπὸ τῷ τῆς ᾿Αντιοχείας τῆς Πισιδίας ἡγεμόνι Δομετιανό, ρίψας τὰ ὅπλα, καὶ προσφυγών τῇ τοῦ Θεοῦ ἐκκλησία, τοῦ ἐν Χριστῷ καταξιοῦται βαπτίσματος. Κρατηθείς δεν έχεις δέσμιος πρὸς τὸν ἡγεμόνα, καὶ ἐρωτηθεῖς, καὶ δεν τὸν Χριστιανὸν εἶναι ὁμολογήσας, ταθεὶς ἐκ τυπτό ρων, τύρθη σφοδρῶν, καὶ κρεμασθεὶς ἐπὶ ξύλου, ἐξέσθη, καὶ ἐπὶ κραββάτου χαλκοῦ πεπυρακτωμένοι ἐτέθη. Μεταβληθέντος δὲ τοῦ πυρὸς εἰς δράση πολλοὶ τῶν ἀπίστων καταπλαγέντες, ἐπίστευσαν ες Χριστόν. Καὶ μετὰ ταῦτα κρηπῖσι καθηλωθείς, κα ἵπποις νέοις προσδεθείς, ἠναγκάσθη συντρέχειν το ήγεμόνι, ἐπὶ τὴν Κανεωτῶν πόλιν ἐλαύνοντι, θεὶς, ἐθεράπευσεν αὐτὸν ἀπὸ τῆς νόσου. Εἶτα καταλαβὼν ἐτελειώθη. άπιτος διαμείνας ἐπὶ τρισὶν ἡμέραις. Καὶ πάλιν εἰς ἐξέτασιν ἀχθεὶς, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας επ ῥησίᾳ, ἐτμήθη τὴν κεφαλήν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ὁσίου ἀποστόλου Ιούδα. Ἰούδας ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος, ὁ παρὰ μὲν τῇ ἁγίῳ ἀποστόλῳ καὶ εὐαγγελιστῇ Λουκᾶ ἐν ταῖς Πρέσ ξεσι Ἰούδας ονομαζόμενος (παρὰ δὲ τοῖς ἑτέροις ἀποστόλοις καὶ εὐαγγελισταῖς Ματθαιῳ καὶ Μαρκῳ Θαδδαῖος), ἀδελφὸς ὑπῆρχε κατὰ σάρκα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὡς ὧν υἱὸς μὲν Ἰωσὴφ πο μνήστορος, ἀδελφὸς δὲ Ἰακώβου τοῦ ἀδελφοθέον ὁ καὶ τὴν φωτιστικὴν καὶ δογμάτων ἔμπλεων το ἁγίου Πνεύματος ἅπασιν ἐπιστείλας ἐπιστολήν. Οὗτος παρ' αὐτοῦ τοῦ Χριστοῦ ἐνδυναμωθείς τε πλήρης τοῦ ἁγίου γενόμενος Πνεύματος, πᾶται με τὴν πλάνην ἠφάνισε· πάντας δὲ τοὺς πιστοὺς πο εφώτισεν. 'Απελθών οὖν καὶ εἰς Μεσοποταμίαν, κα κηρύξας τὸ Εὐαγγέλιον, καὶ πολλοὺς τῶν ἐπίτι ἐπιστρέψας πρὸς τὸν Κύριον, ἀπεδήμησε καὶ τοῖς ἐν Ἐδέσσῃ πόλει· καὶ πρὸς Αὔγαρον τοπάρχην πορε Ἀράτ τὴν πόλιν, καὶ σταυρωθείς, καὶ τοξευθείς, Αθλησις τοῦ ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. τ Ιερομάρτυρος Μεθοδίο ἐπισκόπου Πατέρων. Μεθόδιος ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτυς τα βρέφος ἑαυτὸν τῷ θεῷ ἀνηθείς, σκεῦος τίμιον, καὶ δοχεία τοῦ θείου Πνεύματος γέγονεν. Οθεν καὶ ψήφω θεί τῆς ἀρχιερωσύνης ἀξιωθείς, καὶ τῆς ἐν Μετά; ἐκκλησίας ἐπίσκοπος γεγονώς, καλῶς ἐποίμενε ποίμνιον ἑαυτοῦ. Διὸ καὶ τὴν Ωριγένους είχε πλεονάζουσαν ἰδῶν, ὡς ἄριστος ποιμὴν τῷ κα πυρὶ τῶν αὐτοῦ λόγων κατέφλεξε. Καὶ μὴ φέρων ἐχθρὸς διάβολος τὴν αὐτοῦ παρρησίαν, καὶ ἔνστεσ,
col. 505–506page 84 of 133
PG 117:505μπ ἐξώπλισε τοὺς αὐτοῦ ὑπουργοὺς πρὸς τὴν τούτου ἀναίρεσιν. Ὁ δὲ καὶ πρὸ τοῦ θανάτου τῆς αὐτοῦ μαρτυρίας, νέκρωσιν ζωηφόρον ἐνδυσάμενος, καὶ καθ' εκάστην ἡμέραν νεκρὸν ἑαυτὸν λογιζόμενος, κατὰ τὸν θεῖον ἀπόστολον Παῦλον, ξίφει τὴν ἱερὰν καὶ μακαρίαν αὐτοῦ κεφαλὴν ἀποτμηθείς, πρὸς Κύριον ἐξεδήμησε χαίρων, καὶ ἀγαλλόμενος. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ιουλιανοῦ τοῦ ἐν Αἰγύπτῳ. Ἰουλιανὸς ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ ἐκ τῆς Αἰγύπτου τὸν Χριστὸν δὲ σε βόμενος, συνεστήσατο μοναστήριον μέγιστον, ἐν ᾧ ἐδοξολόγει τὸν Θεόν. Καὶ μαθὼν τοῦτο ὁ ἡγεμὼν, καὶ ἀποστείλας, αὐτὸν μὲν ἐκράτησεν, τὸ δὲ μονα στήριον ἐνέπρησε, κατακαύσας τοὺς ἐν αὐτῷ πάντας ἐπισκόπους, ἱερεῖς καὶ μονάζοντας. Εἶτα τὸν ἅγιον τύψας, ἔβαλεν εἰς φυλακήν. Καὶ πάλιν ἐκβαλών, δέσμιον ήγαγεν ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ ἰδὼν Κέλειος, ὁ υἱὸς τοῦ ἡγεμόνος, ἀγγέλους παρισταμένους τῷ ἁγίῳ, ἐπίστευσε τῷ Χριστῷ, καὶ ἕτεροι πολλοὶ σὺν αὐτῷ. Καὶ νεκρός τις ἐπὶ κλίνης φερόμενος, ἐξαίφνης ἀναστὰς, ἐβόησεν, "Οτι προσευξαμένου Ἰουλιανοῦ, ἀνέστην ἐγώ. Καὶ πάλιν ἐπίστευσαν εἰς Χριστὸν πολλοί. Οργισθεὶς οὖν ὁ ἡγεμὼν, ἐξέδειξε τὸ δέρμα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ Ἰουλιανοῦ, ὁμοίως καὶ τοῦ Κελτίου. Ιδούσα δὲ ἡ γυνὴ τοῦ ἡγεμόνος ἐπίστευσε, καὶ ἀπεκεφαλίσθη σὺν τῷ υἱῷ αὐτῆς, καὶ τοῖς λοιποῖς, καὶ τῷ ἁγίῳ Ἰουλιανῷ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Αθλησις τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν Βοσεβίου ἐπισκόπου Σαμοσάτων. Εὐσέβιος ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτυς, ὑπῆρχεν ἐπὶ Κωνσταντίου τοῦ βασιλέως ἐπίσκοπος Σαμοσάτων, ζηλωτής διάπυρος τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Τοῦ δὲ βασιλέως τὰ ᾿Αρείου φρονοῦντος, καί ποτε τὴν χεῖρα αὐτοῦ τεμεῖν ἀπειλήσαντος, εἰ μὴ τὸ ὑπὸ τοῦ μεγά του Μελετίου ψήφισμα προτείνει, καὶ ἐπιδώσει, λέγεται τὰς δύο χεῖρας ἐπανατεῖναι καὶ εἰπεῖν· Ως ἡδέως τὴν τούτων ἐκκοπὴν δέξομαι, ἢ τὸ ψήφισμα προδώσω. Μετὰ δὲ τελευτὴν Κωνσταντίου καὶ Ἰουλιανοῦ, ὑπὸ Ουάλεντος Αρειανοῦ καὶ αὐτοῦ ὄντος, τοῦ οἰκείου θρόνου ἀπελασθεὶς, ἐξωρίσθη εἰς τὸν Ιστρον ποταμόν. Καὶ μετὰ θάνατον Ουάλεντος ὑποστρέψας εἰς τὴν αὐτοῦ ἐκκλησίαν, μαρτυρικής ἔτυχε τελειώσεως. Γυνὴ γὰρ 'Αρειανή ρίψασα κα ραμον ἀπὸ τοῦ στέγους κατὰ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ, ἐν τῷ διέρχεσθαι, ἔπληξεν αὐτὸν, καὶ μικρὸν ἐμπνέων παρήγγειλε τοῖς μετ᾿ αὐτοῦ, μηδὲν ἀδικῆσαι τὴν γυναῖκα· καὶ οὕτως ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΙ' Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ζήνωνος και Ζηνά. Ζήνων, καὶ Ζηνᾶς, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, ὑπῆρχον ἐκ τῆς πόλεως Φιλαδελφίας τῆς ᾿Αραβίας.
col. 513–514page 85 of 133
PG 117:513καὶ τὰ πρὸς λιούς, καὶ καὶ Καὶ τοὺς πρὸς αὐτὸν 'χε μὲν ἐκ μεγάλου Κων τον αὐτοῦ πάντα υιὰ Χριστὸν, τὴν Κων καὶ τοῖς νεοῖς τῶν ἁγίων προσευχόμενος διετέλει. Ήσυ καὶ θεοπνεύστοις Γραφαῖς ἐμμε ὺς ἐγένετο δι' ἀρετὴν τῷ ἁγιωτάτῳ Μηνα, καὶ χειροτονεῖται παρ' ἐκείνου μέρος τῆς Μεγάλης Εκκλησίας, καὶ λοιπὸν λιμήν σωτήριος τοῖς πενομένοις καὶ ἀσθενοῦσι, μετέχων καὶ τέχνης ἰατρικῆς. Θεραπεύσας δὲ καὶ τὸν βασιλέα Ιουστινιανὸν ἀπὸ πάθους δυσιάτου, ἐφιλο φρονήθη παρ' ἐκείνου τὰ μέγιστα· καὶ κτίσας Ξενώνα εἰς ἀνάπαυσιν τῶν πτωχῶν καὶ ἀσθενῶν καὶ πολλὰ κατορθώματα καὶ θαύματα ποιήσας, ἐκοιμήθη ἐν εἰρήνῃ. Τὸ δὲ λείψανον αὐτοῦ ἐτέθη ἐν τῷ νυῷ τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μωκίου. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΓΟ. ΚΕ Η εὕρεσις τῶν λειψάνων τῶν ἁγίων μαρτύρων Κύρου, και Ιωάννου. Κύρος καὶ Ἰωάννης, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρας ὑπῆρξαν ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως. Ὁ μὲν Κῦρος ἐκ τῆς πόλεως ᾿Αλεξανδρείας· ὁ δὲ Ἰωάννης ἐκ τῆς πόλεως Ἐδέσσης, ιατροί τὴν τέχνην. Γνω ρίσαντες δὲ ἀλλήλους διὰ τὸ μονόπρεπον, περιήρα χοντο πᾶσαν νῆσον καὶ πᾶσαν χώραν Ιατρεύοντες, οὐ σώματα μόνον, ἀλλὰ καὶ ψυχάς· καὶ πολλοὺς τῶν Χριστιανῶν πρὸς τὸ μαρτύριον προθυμοποιοῦντες, φανεροὶ ἐγένοντο τῷ κατὰ τὸν τόπον ἄρχοντι. Καὶ παρ' ἐκείνου πρότερον τιμωρηθέντες, ὕστερον ἀπο εκεφαλίσθησαν. Καί ποτε μὲν κουβέντα τα τίμια αὐτῶν λείψανα, μετὰ ταῦτα ἐφανερώθησαν ἐν Αλε ξανδρείᾳ ἐπὶ Αρκαδίου βασιλέως καὶ Θεοφίλου πατριάρχου Αλεξανδρείας, μυρία θαύματα ἐπιτελοῦντα μέχρι τῆς σήμερον εἰς δόξαν Χριστοῦ, καὶ Θεοῦ ἡμῶν, δι' δν καὶ ἔπαθον. ἂν τὴν πανήγυριν ετησίως πάντες οἱ πιστοὶ ἑορτάζομεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΘ'. Αθλησις τῶν ἁγίων μεγάλων ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου. Πέτρος μὲν ὁ μέγας τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος, ὑπῆρχεν ἐκ πόλεως Βηθσαϊδα, υἱὸς Ἰωνᾶ, ἀδελφὸς γνήσιος ᾿Ανδρέου τοῦ πρωτοκλήτου. ᾿Αλιεὺς δὲ ὧν καὶ πένης ἔλαβε τὴν θυγατέρα Αριστοβούλου αδελ φου Βαρνάδα τοῦ ἀποστόλου. Εξ ἧς καὶ παῖδας ἐγέννησεν. Ἂν δὲ μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ ᾿Ανδρέου
col. 515–516page 86 of 133
PG 117:515λ καιρόν, ὅτι ἀπεκλείσθη ὁ Πρόδρομος αλιεύων ἐν τῇ λίμνη Γεννησαρέτ, καὶ κατ παρά τοῦ Χριστοῦ, παρερχομένου τὴν λίην ακολούθησεν αὐτῷ μετὰ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, καὶ τ γονεν αὐτοῦ μαθητής. Ὁ δὲ Παῦλος Εβραίος ὧν κα αὐτὸς ἐκ τῆς πόλεως Ταρσού, μετὰ τὴν ἀνάλη τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, ἐδίωκε τὴν Ἐκκλησίαν ε ᾿Αλλὰ κληθεὶς καὶ αὐτὸς, ἐγένετο αὐτοῦ μαθητής κ. μετὰ Πέτρου τὴν οἰκουμένην σχεδόν όλην πιο θῶν, ἐκήρυξε τὸν Χριστόν. Καὶ τέλος ἐν Ῥώμη π θόντες ἀμφότεροι, ἔπαθον ὑπὲρ Χριστοῦ ὑπὸ Εκ νος· ὁ μὲν Πέτρος κατὰ κεφαλῆς σταυρωθείς, να Παῦλος ἀποκεφαλισθείς. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Λ Η σύναξις τῶν ἁγίων ιβ΄ ἀποστόλων. Εἰ καὶ ἕκαστος τῶν ἁγίων ἀποστόλων ἐν ἄλλῳ τ ἄλλῳ καιρῷ ἐμαρτύρησεν, ἀλλ᾽ οὖν ἡ Ἐκκλησι τοῦ Θεοῦ διὰ τιμὴν ὑπερβάλλουσαν εορτάζει τ σύναξιν τούτων, ἐχόμενα τῆς μνήμης τῶν ἐνει ἀποστόλων Πέτρου και Παύλου, καὶ πάντας όμοι εγκωμιάζει, ὡς τὴν οἰκουμένην φωτίσαντας. Επι τοίνυν πᾶν πρῶτος ἐπαίνων ἐπάξιος Πέτρος, ὁ ἐπα πυρος μαθητής, ὁ ὑπὸ Νέρωνος καὶ κεφαλῆς τα ρωθείς. Δεύτερος Παῦλος τό σκεύος τῆς ἐκλεκτής ὁ ὑπ' αὐτοῦ ἀποκεφαλισθείς. Τρίτος Ανδρέας πρωτόκλητος, ὁ ὑπ᾽ Αἰγκάτου ἐν δένδρα σπαρα Τέταρτος Ἰάκωβος ὁ τοῦ Ζεβεδαίου από μαχαίρι σφαγείς. Πέμπτος ὁ τούτου αδελφός Ιστ νης, ὁ ζῶν ταφείς και μετατεθείς. Εκτες Φλ ὑπὸ Ἑλλήνων ἐν τείχει χρειαστής τ Θωμᾶς ὁ Δίδυμος ὁ ὑπὸ Ἰνέων λίγχεις ένα με Όγδοος Βα:θολομαῖος ὁ σταυρός - Έν βαῖος ὁ λιθοβοληθείς. Δέκατης παθος μας Ενδέκατος Σίμων ο Ζηλωτές με Ἰακώβου κρεμασθεὶς καὶ τοξευθείς. ΜΗΝΊ ΙΟΥΛΙΟ Δήλης των εναν Αντί κα υποχων μὲν ἐπὶ τῆς βασιλιάς κα ὄντες τὴν τέχνην, κτητης 23 σε ενας τις μετο Είναι ένα ετων τὰ σοῦ, ὡς ἐς μας Αστις παρετlore και της είπ; εξ είναι ότι, Το
col. 517–518page 87 of 133
PG 117:517καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Πέτρου. ς ὁ ὅσιος Πατήρ ἡμῶν, ὑπῆρχεν ἐκ τῆς ταντινουπόλεως ἐπὶ τῆς βασιλείας Εἰρήνης τῆς δεστάτης, υἱος Κωνσταντίνου πατρικίου, ὑφ' καὶ πᾶσαν γραφὴν ἐδιδάχθη Ελληνικήν τε καὶ στιανικήν. Είτα συζευχθεὶς γυναικί, γέγονε πα ειος καὶ διὰ τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ προεχειρίσθη μέστικος τῶν σχολῶν παρὰ Νικηφόρου βασιλέως πατρὸς Σταυρακίου. Και συνεκστρατεύσας τῷ πλεῖ κατὰ Βουλγάρων, μετὰ τὴν σφαγὴν αὐτοῦ τὴν φυγὴν τοῦ υἱοῦ Σταυρακίου, ἐκρατήθη τὰ ἑτέρων πεντήκοντα· καὶ δι' εὐχῆς λυτρωθείς δεσμῶν ὑπὸ τῆς ἐπιφανείας τοῦ ἁγίου Ἰωάννου 5 Θεολόγου, τὸν κόσμον καταλιπών, ἐγένετο μονα ις. Καὶ συνήσκει ἐν τῷ ὄρει τοῦ Ὀλύμπου τῷ ἁγίῳ σαννικίῳ. Μετὰ δὲ κοίμησιν ἐκείνου, την βασι λουσαν καταλαβὼν καὶ προσκαθεσθεὶς τῷ παρ' τοῦ οἰκοδομηθέντι ναῷ ἐν τοῖς Εὐάνδρου· καὶ πᾶ ιν ἀρετὴν ἐπιδειξάμενος, καὶ πολλὰ θαύματα ποιή ις, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Ἡ κατάθεσις τῆς τιμίας ἐσθῆτος τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Μεγάλου, ἀδελ ρος δύο πατρίκιοι, Γάλβιος καὶ Κάνδιδος, πόθον ἔσχον τοῦ ἀπελθεῖν καὶ προσκυνῆσαι τοὺς ἐν Ἱερο σολύμοις ἁγίους τόπους. Τὴν ἔφεσιν οὖν αὐτῶν πλη. ρώσαντες, ἀπῆλθον εἰς Παλαιστίνην· καὶ ἀπλικεύ σαντες εἰς οἶκον Εβραίας γυναικός γραός, εὗρον ἐκεῖ πλήθη ἀσθενῶν κατακειμένων. Καὶ ἐρωτήσαντες, ἔμαθον, ὅτι ἐκεῖ ἐναπόκειται ἡ τῆς Θεοτόκου τιμία ἐσθής. Καὶ αἰτησάμενοι εἰσῆλθον προσκυνῆσαι αὐτήν. Καὶ διὰ νυκτὸς λαβόντες λεληθότως τὰ μέτρα τῆς θήκης, ἀπῆλθον εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ κατασκευάσαντες ὁμοίαν θήκην, πάλιν ὑπέστρεψαν. Καὶ θέντες ἐκεῖ, ἀνελαβοντο τὴν πρωτότυπον, καὶ ἤγαγον εἰς Κωνσταντινούπολιν, ἀποθέμενοι ἐν τῷ προαστείῳ αὐτῶν, Βλαχέρναι λεγομένῳ· δοξάσαντες ἅμα τῷ βασιλεῖ καὶ τῷ λαῷ τῶν Θεὸν ἐπὶ τῷ τοιούτῳ θησαυρίσματι. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Υακίνθου, Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Υάκινθος ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῆς χώρας Φρυγίας, ἐν ᾧ καὶ τὴν εὐσέβειαν έπαι δεύθη ᾿Απελθὼν δὲ εἰς Κύμην τὴν πόλιν ἱπτο τοὺς νοτοῦντας ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ. Καὶ γνω σθεὶς παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, ἐκρατήθη καὶ παρ εβίθη τῷ τῆς χώρας ἡγεμόνι. Καὶ ἀναγκασθεὶς θύσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθείς, ἐβασανίσθη· καὶ εὐξάμενος τῷ Θεῷ, παρέδωκε τὸν ἡγεμόνα πνεύματι ἀκαθάρτῳ· καὶ θαυματουργήσας έθεράπευσεν αὐτὸν, πιστεύσαντα εἰς Χριστὸν, καὶ ἀπελύθη. Εἶτα κρα τηθεὶς παρὰ τῶν Κυμαίων, ἐτιμωρήθη. Καὶ πάλιν ευξάμενος, καὶ σείσας τὴν πόλιν, καὶ τὰ εἴδωλα συντρίψας, πολλοὺς ἔπεισε πιστεῦσαι τῷ Χριστῷ. Καὶ μετὰ ταύτα κρατηθεὶς παρὰ Κλεάρχου τοῦ
col. 519–520page 88 of 133
PG 117:519ειδώλοι Επεκλείσθη εἰς φυλακής μετά Παύλου τινός π. στενές παρόντες, καὶ τοὺς ἁγίας προσποιούντας. Δεξαμενης δε οι άγιοι τήν διὰ ξέρεις απόφαση βγοντο δέσμιον ἐπὶ θάνατον, προσευχόμενοι τῷ θεῷ καὶ εὐχαριστοῦντας, ότι κατηξιώθησαν τῆς ὑπὲρ αυτού μαρτυρίας αξιωθήναι. Ηκολούθιον δε γυναίκες αὐτῶν μετὰ τῶν τέκνων κλαίουσα, με τύπον τῆς ἱπποτών σφαγῆς· ἔνθα καὶ φθάσαντες τ εκεφαλίσθησαν, τὰς κεφαλὰς δεξαμένων τῶν τιμήν 1 Διάτες πολέμε Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ανατολίτο τοῦ πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως. ᾿Ανατόλιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ἦν μὲν ἐ τῆς πόλεως Αλεξανδρείας, πρεσβύτερος τῆς έγιν τάτης τοῦ μικροῦ. Διὰ δὲ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ καὶ τὴν γνῶσιν, ἀποκρισιάριος ἀποσταλεὶς εἰς Κωνσταντινούπολιν ὑπὸ Διοσκόρου πατριάρχου Αλεξανδρείας τοῦ αἱρετικοῦ, ἐλπίσαντος αὐτὸν ὁμόφρονα ἕξειν τῆς οἰκείας κακοδοξίας, παρεγένετο ἐν τῇ ἐν Χαλκηδόνι τετάρτη συνόδῳ· καὶ σὺν τοῖς ἁγίοις ἐξακοσίοις τριάκοντα Πατράσιν ἀναθεματίσας τὸν Διόσκορον τὸ τοῦ ἁγίου Φλαβιανοῦ ὄνομα ὑπὸ Διοσκόρου καιει
col. 521–522page 89 of 133
PG 117:521ἐν τῇ Ἐφέσῳ ληστρικῇ συνόδῳ, καὶ ἄδικον τον παρὰ τῶν αἱρετικῶν ὑπομείναντος, τοῖς έχοις ἀνέταξε καὶ τοὺς αἱρετικοὺς πάντας μάτισεν. Εἶτα πατριάρχης προχειρισθείς Κων τινουπόλεως, καὶ καλῶς τὸ ποίμνιον ιθύνας, Θεὸν ἐξεδήμησεν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Υακίνθου. Σκινθος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐκ τῆς ως Καισαρείας Καππαδοκίας· κουβικουλάριος υπάρχων, καὶ ὑπὲρ τῶν τῆς τραπέζης δουλεία ανοῦ τοῦ παρανόμου βασιλέως ἐν Ῥώμῃ, ἔσεβε Χριστόν. Διαβληθεὶς οὖν ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, κρατηθείς, ἠναγκάσθη θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ νοφαγῆσαι. Ὁ δὲ πρὸς τὸ μὴ πεισθῆναι τοῦτο σαι, καὶ τὸν Χριστὸν μᾶλλον ὡμολόγει τρανό ν, Θεὸν αὐτὸν εἶναι λίγων μόνον, καὶ Κύριον παντός· ὅθεν τυφθεὶς σφοδρώς, παρεδόθη τῇ σκῇ. Τοῦ δὲ βασιλέως προστάξαντος τῷ δεσμο. και, καθαροὺς μὲν ἄρτους μὴ προσαγαγεῖν αὐτῷ, ὶ τῶν εἰδωλοθύτων μόνων βρώματα παραθεῖναι ως ἐπὶ πλείσταις ἡμέραις τούτων μὴ γευσάμε ἀλλ᾽ ἄσιτος διαμείνας, τὸ πνεῦμα τῷ Θεῷ παρ Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Θεοδότου καὶ Θεοδότης. καὶ οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες διὰ τὴν εἰς Χριστὸν λογίαν κρατηθέντες παρὰ τοῦ δυσσεβοῦς Τραϊα καὶ καταναγκασθέντες ἀρνήσασθαι μὲν τὴν θειαν, θῦσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις· καὶ μὴ πεισθέν διαφόρως τιμωρηθέντες, ἀπεκλείσθησαν εἰς νην τὴν φυλακὴν, εἰς ἣν ὑπῆρχεν ἀποκεκλεισμέ. ὁ ἅγιος μάρτυς Υάκινθος. Καὶ διδασκόμενοι ὑπ' ίνου, καὶ ἐπὶ πλεῖον εἰς τὴν τοῦ Χριστοῦ πίστιν ριζόμενοι, κατεμηνύθησαν ὑπὸ τῶν φυλάκων, ωλολατρῶν ὄντων, τῷ βασιλεῖ Τραϊανῳ. Καὶ μετὰ , τελευτὴν τοῦ ἁγίου Υακίνθου, ἐκβληθέντες τῆς λακῆς, παρέστησαν αὐτῷ. Καὶ πάλιν βιασθέντες προφαγῆσαι, ἤλεγξαν αὐτόν· καὶ τὴν πλάνην πτυσαν τῶν εἰδώλων. Τότε κρεμασθέντες ἐπὶ ξύ ν, ἐξέσθησαν, καὶ λαμπάσι κατεκάησαν. Καὶ τῶν των καταβιβασθέντες, τὸ διὰ ξίφους τέλος ἐδέ πο, τὰς ψυχὰς αὐτῶν τῷ Θεῷ παραδόντες. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Δ' θλησις τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Θεοδώρου ἐπισκόπου Κυρήνης. Θεόδωρος ὁ ἱερομάρτυς, ἦν μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας δ οκλητιανοῦ, ἐκ πόλεως Κυρήνης· τὴν δὲ καλλι αφικὴν καλῶς ἐκμαθὼν τέχνην, καὶ βίβλους πολ ς κατασκευάζων, παρείχε τοῖς Χριστιανοῖς εἰς τὸ ξολογεῖν τὸν Θεὸν. Διαβληθείς οὖν ὑπὸ τοῦ ἰδίου οὐ τῷ τῆς πόλεως ἄρχοντι, ἐκρατήθη μετὰ καὶ λων πολλῶν Χριστιανῶν· μεθ' ὧν ἦν καὶ ἡ ἁγία υκία. Καὶ ἐπιζητηθεὶς τὰς βίβλους, ὃς ἔγραψε, ὶ μὴ παρασχών, ἐτύφθη σφοδρῶς. Καὶ τῷ βωμῷ ποσελθεῖν, καὶ λιβανωτὸν ἐπιβαλεῖν βιαζόμενος, τὸς δραμὼν καὶ λακτίσας αὐτὸν ἀνέτρεψε. Τότε
col. 523–524page 90 of 133
PG 117:523κρεμασθεὶς ἐπὶ ξύλου, καθηλώθη, καὶ τὴν γλώτταν ἐξετμήθη, καὶ τοῦ ξύλου καταβιβασθείς, εἰς φυλα κὴν ἀπεκλείσθη. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν θεραπευθέντι, πολλοὶ ἐπίστευσαν ἐπὶ τὸν Κύριον, ἄνδρες τε καὶ τον ναῖκες· οἵτινες καὶ σὺν αὐτῷ ἀπεκεφαλίσθησαν. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρός ἡμῶν ᾿Ανδρέου ἀρχιεπισκόπου Κρήτης, τοῦ Ἱεροσολυμίτου· και το ὁσίου Λαμπάδου τοῦ ἐν Βιρηνουπόλει, ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Μνήμη τῆς ὁσίας Μάρθας τῆς μητρὸς τοῦ ἁγίου Συμεὼν τοῦ ἐν τῷ θαυμαστῷ ὄρει, Η οσία Μάρθα, μήτηρ μὲν ὑπῆρχε τοῦ ἐστι ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Συμεὼν τοῦ ἐν τῷ Θαυμαστῷ ὄρε πᾶσαν ἀρετὴν διὰ τῆς ἄκρας ἀσκήσεως κατορθώσετε πίστιν δὲ πολλὴν ἔχουσα πρὸς τὴν Θεομήτορα Παρ θένον, ἀεὶ προσήδρευεν ἐν τῷ ταύτης ναῷ, είπε μένη αὐτὴν ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου παντὸς σωτηρίας Ὅθεν πρὸ τῆς τοῦ σώματος ἐκδημήσεως, τὰ ἐπι κείμενα αὐτῇ αἰώνια ἀγαθὰ ἐδιδάχθη τε καὶ ἐμούς Καὶ τότε μετὰ ἀγαθῶν ἐλπίδων ἀπελθοῦσα, πτυχι τοῖς προσεδρεύουσιν αὐτῆς τῷ ἁγίῳ λειψάνων τ φανεῖσα, καὶ τὰ ἀγαθὰ ἐκεῖνα διηγησαμένη, το χαράν ἐποίησεν· ἀγαθὰ ἐκεῖνα, ἃ ὀφθαλμός οὐκ εἶδεν, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγαπῶσει Ούτω δοξάζει Κύριος τους δοξάζοντας αυτή τη τὴν ἀσπόρως καὶ ἀφθόρως τεκοῦσαν αὐτὸν Δίστο ἡμῶν Θεοτόκον. ἀπελεν Καὶ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος 'Αγνής. Η τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Ἁγνὴ τον τρόπο ονόματι κατάλληλον ἔχουσα, πολλὰς τῶν ἀκολ γυναικῶν διὰ νουθεσίας καὶ παραινέσεως, τῶν τε τῶν ἔπειθεν ἀπέχεσθαι πραγμάτων, καὶ πιπερ Χριστόν. Διὰ ταῦτα κρατηθεῖσα παρὰ τοῦ τῆς γε άρχοντος, ἐβασανίσθη σφοδρώς. Καὶ μὴ πιπέ θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, εἰς πορνεῖον ἐπέμφθη ἐπ μιανθῆναι παρὰ τῶν ἀκολάστων. ᾿Αλλὰ τῷ Ιπ θαῤῥήσασα, ᾧ καὶ τὴν πίστιν καὶ τὴν ἁγκεν ετήρει, ἄσπιλος καὶ καθαρὰ διεφυλάχθη, ὑπε ἀγγέλου σκεπομένη, τοῦ μὴ ἐῶντός τινα προστ αὐτῇ. Εξ ὧν εἷς τολμήσας προσελθεῖν, περί ἐνεκρώθη. Ως δὲ τοῦτο ἤκουσεν ὁ ἄρχων, == λέσατο αὐτὴν, καὶ ἡτήσατο ἀναστῆσαι τὸν κα Καὶ τῆς ἁγίας εὐξαμένης, εὐθέως ηγέρθη ὁ τ Καὶ νομίσας ὁ ἄρχων ὅτι διὰ γοητείας έγιν Ο τὸν, πυρὶ παρέδωκεν αὐτήν. Καὶ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Κυπρί Κυπρίλλα ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς υπήρχε τῆς πόλεως Κυρήνης ἐπὶ τῆς βασιλείας Δια Προγόνων δὲ οὖσα Χριστιανή, συνώκη στο κ δυσὶν ἔτεσιν. Καὶ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς τελετ ἔμεινεν ἐν χηρεία ἔτη εἴκοσι οκτώ. Οτε δε Θεόδωρος ὁ ἁγιώτατος ἐπίσκοπος ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν, κατὰ συγκυρία» τὴν κεφαλὴν, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν, χάριν απ θεραπευθεῖσα διηκόνει αὐτῷ σὺν Λουκία ταῖς ὁσίαις γυναιξίν. Μετὰ δὲ τὴν τοῦ τ δώρου τελείωσιν, παραστᾶσα τον Αγαμέ ηγεμονία
col. 525–526page 91 of 133
PG 117:525στὸν ὁμολογήσασα, πρότερον ἐτύφθη. Εἶτα ἄν κας ἐπὶ τῆς παλάμης δεξαμένη, ἐβιάζετο ὑπὸ δημίων κρατούντων τὴν αὐτῆς χεῖρα, λιβανωτὸν σενεγκεῖν τοῖς θεοῖς. 'Η δὲ ἐβόα· Οὐκ ἔστι τοῦτο ύσιος θυσία. Ἐγὼ γὰρ τῷ Χριστῷ μου θύω. Καὶ τα εἰποῦσα, έκρεμάσθη ἐπὶ ξύλου και ξεομένη έδωκε τὸ πνεῦμα. καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Ιλαρίωνος τῆς Δαλμάτου. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Σισόου τοῦ Μετ γάλου. Ο μακάριος Σισόης, ἐκ βρέφους τὸν Θεὸν ἀγα τας, καὶ τὸν τούτου σταυρὸν ἐπ᾽ ὤμων ἄρας, ολούθησεν αὐτῷ. Καὶ τὰς παρατάξεις τῶν ἀοράτων Ιρῶν τροπωσάμενος, χαίρων ἐχώρησε πρὸς τὰ πονα τῆς ἀσκήσεως σκάμματα. Ταπεινοφροσύνης εἰς ἄκρον γενόμενος, ἐδέξατο χαρίσματα θαυμα οργίας. Καὶ γὰρ καὶ νεκροὺς ἀνέστησε, και δαί νας ἐξ ἀνθρώπων ἀπήλασε, καὶ νοτοῦντας ἐθερά τε, καὶ ἄλλα πολλὰ θαύματα ἐποίησεν. [ν δὲ τὴν ἐντυχίαν προσηνής, και μετριόφρων, καὶ ὡς ἐν τοῖς ἀποφθέγμασιν, ἐξ ὧν πολλὰ συνεγρά σαν εἰς τὴν τῶν λοιπῶν ὠφέλειαν. Οὐκ ὀλίγους δὲ ἱ τῶν πταιόντων ἀδελφῶν διὰ παραδειγμάτων ἐπισ δείων, πρὸς μετάνοιαν ἐπιστρέφων διώρθου. Είχε καὶ τοῦτο, τὸ μηδέποτε κατακρίνειν ἄνθρωπον. ὕτω δὲ βιώσας ἀγγελικῶς, πρὸς Θεὸν, ὅν ἐπεθύμησε, τίρων ἐξεδήμησεν, ἀπολαβὼν τὴν ἡτοιμασμένην τῷ αἰώνιον βασιλείαν. οἱ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Λουκίας, καὶ τῶν σὺν αὐτῇ. Η τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Λουκια ἡ παρθένος, ἑτέρα τὶ παρὰ τὴν ἐν Σικελία Λουκίαν τὴν παρθένον. ἐν γὰρ αὕτη ἐκ τῆς χώρας Καμπανίας. Καὶ κρα θεῖσα παρὰ τοῦ τῆς τοιαύτης χώρας ἄρχοντος, ιμωρήθη. Καὶ θαυματουργήσασα ἔπεισεν αὐτὸν στεῦσαι Χριστῷ· καὶ οὐ μόνον ἀπελύθη παρ' αὐτ ῦ, ἀλλὰ καὶ οἶκον καὶ δούλας λαβοῦσα ἡσύχαζεν, χομένη τῷ Θεῷ ὑπὲρ αὐτοῦ. Μετὰ δὲ παρέλευσιν ῶν εἴκοσι, ἀμφότεροι ἐπιθυμήσαντες τοῦ μαρτυ σαι ὑπὲρ Χριστοῦ κατέλιπον ἅπαντα. Καὶ ἀναλα μενοι τοὺς οἰκείους ὑπηρέτας, ἀπῆλθον πρὸς τὸν εμόνα τῆς χώρας, καὶ παρέδωκαν εκουσίως αυ ύς. Καὶ ἐρωτηθέντες καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογή ντες, ἐτιμωρήθησαν διαφόρως. Ὡς δὲ ἐπιπολύ μενον τῇ τοῦ Χριστοῦ πίστει, τὴν διὰ ξίφους ἀπό πιν δεξάμενοι ἀπεκεφαλίσθησαν ἅμα τῇ λοιπῇ οδίᾳ αὐτῶν· καὶ οὕτω τελειωθέντες, ἐστεφανώθη ἐν Χριστῷ. μ' ἄθλησις τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Αστείου, ἐπισκόπου Δυρραχίου. τιστεῖος ὁ ἱερομάρτυς, ἦν μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Πανοῦ· κρατηθεὶς δὲ παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, τη δόθη Αγρικολάῳ ἡμεμόνι και προτραπείς τον ἔσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, τικὴ πεισθείς, παρεπέμφθη φυλακή. Πρὸ τοῦ κρατ
col. 527–528page 92 of 133
PG 117:527τηθῆναι δὲ, ἐθεάσατο τοιοῦτον ὄναρ Καυτὸν ἔβλεπεν ἐπὶ πέτρας ἑστῶτα κεχρισμένον πίσσῃ καὶ ἐλαίῳ. Καὶ ἔξυπνος γενόμενος εἶπε τοῖς ἑαυτοῦ κληρικοῖς 'Αδελφοί, δεῖ με παθεῖν ὑπὲρ τοῦ Χριστοῦ· λοιπόν ὑμεῖς ἀπέλθετε έκαστος ὑμῶν, ὅπου δύναται διασωθῆναι. Ταῦτο εἰπὼν, ἐκρατήθη, ὡς εἴρηται. Καὶ παραστὰς τῷ ᾿Αγρικολάῳ, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν. Καὶ τῆς φυλακής ἐκβληθείς, ἐτύφθη σφαίραις μολυβδίναις. Εἶτα άλι. φεὶς μέλιτι, ἐκρεμάσθη ἐπὶ ξύλου ἐν ὥρᾳ καύματος, ὅπως ὑπὸ σφηκῶν καὶ μυιῶν καταβρωθεὶς ἀποθάνῃ, Καὶ τούτου γενομένου, εὐχαρίστως φέρων τὴν δια μωρίαν, παρέδωκε τὴν ψυχήν. Καὶ μνήμη τοῦ ἁγίου μάρτυρος Φωκά, καὶ ἀνί μνησις τοῦ γεγονότος θαύματος. Εξηγήσατο Λέων ὁ ἐπονομαζόμενος Μοντιανός, ὅτι Σισίννιος ἐκεῖνος ὁ ἐπίκλην ὁ Στίβαρος, πλέων ἐν τῷ βασιλικῷ στόλῳ, ἐκρατήθη παρὰ τῶν Σαρακηνῶν· καὶ δεθεὶς ἀλύσεσι δυσὶν, ἀπεκλείσθη εἰς φυσ λακήν. Εἰς τοιαύτην δὲ ἀνάγκην περισχεθείς, ἐπε εκαλεῖτο τὸν Θεὸν, καὶ τὸν αὐτοῦ ἱερομάρτυρα Φωκάς Άγιε ἱερομάρτυς Φωκά, λέγων, ἐλέησόν με, καὶ λύτρωσαί με τῆς κατεχούσης με ανάγκης τῶν δεσμῶν. Ὑπνώσας ουν εἶδε τὸν ἅγιον ἐπιστάντα αὐτῷ ἐν σχήματι πρεσβυτέρου, καὶ εἰπόντα αὐτῷ Εγέρθητι καὶ ἀναχώρησον. Καὶ ἔξυπνος γενόμενος, εὗρε τὰς ἁλύσεις συντετριμμένας, καὶ ἑαυτὸν λελν μένον, καὶ τὴν φυλακὴν ἀνεψγμένην. Καὶ φυγών διεσώθη ἕως τοῦ οἴκου αὐτοῦ· καὶ ἦν ἐπιτελῶν ἀἱ τὴν μνήμην αὐτοῦ μετὰ εὐχαριστίας πολλῆς· καὶ Ο τὸν Θεὸν δοξάζων, τὸν τοιαῦτα χαρίσματα παρέχοντα τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. Καὶ ἄθλησις τοῦ Ίσαυρος, ὁ τῶν καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ἁγίου μάρτυρος Ισαύρου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. μυστηρίων τοῦ Χριστοῦ διάκονος, ἐγένοντο μὲν ἐκ τῆς πόλεως Αθην νῶν· ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Νουμεριανοῦ, ἐκ τῆς ἰδίας πατρίδος ἀναχωρήσαντες, ἀπῆλθον ἐν Ἀπολο λωνιάδι τῇ πόλει καὶ δι' ἀποκαλύψεως ἀγγέλου Θεοῦ εἰσῆλθον ἐν σπηλαίῳ, ἐν ᾧ κατῴκουν Φίλιξ, καὶ Περεγρίνος, καὶ Ερμείας, Χριστιανοὶ ὄντες καὶ αὐτοί. Οἵτινες ἰδόντες τὸν ἅγιον Ισαυρον, ούτως ἐχάρησαν, ὡς καὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῖς δοῦν πτωχοίς, καὶ ἀκολουθεῖν αὐτῷ, καὶ διδάσκεσθαι αὐτοῦ. Οἱ δὲ συγγενεῖς αὐτῶν πειραθέντες με την γεῖν αὐτοὺς εἰς τὰ ἴδια καὶ μὴ δυνηθέντες, διέτα λον τῷ τῆς πόλεως ἄρχοντι. Ὁ δὲ κρατήσας α τοὺς, ἀπεκεφάλισεν. Ἴσαυρος δὲ ὁ τοῦ Χριστοῦ διάκονος, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ἀπεστάλησαν δέσμιοι προς τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐπὶ τῷ τιμωρηθῆναι. Καὶ βληθέντες ἐν πυρὶ, καὶ ἀβλαβεῖς ἐξελθόντες, ἔπεισαν πολλούς πιστεῦσαι Χριστῷ. Καὶ διὰ τοῦτο παροργίσαντις τὸν ἄρχοντα, ἀπεκεφαλίσθησαν. ΜΗΝ! ΤΟ ΑΥΤΟ. Ζ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Περεγρίνου, καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες Περεγρίνος, Λουκιανός,
col. 529–530page 93 of 133
PG 117:529τήϊος, Ἡσύχιος, Παπίας, Σατορνίλος, καὶ Γερ , ὑπῆρχον ἐκ τῆς χώρες Ιταλίας. Ἐπὶ δὲ τῆς ιείας Τραϊανοῦ διὰ τὸν κατὰ τῶν Χριστιανῶν μὲν ἐμβάντες εἰς πλοῖον, κατήντησαν εἰς τὸ χιον καὶ ἰδόντες τὸν ἅγιον ἱερομάρτυρα οἷον κεχρισμένον μέλιτι, καὶ κρεμάμενον ἐπὶ », καὶ ὑπὸ σφηκῶν καὶ μυιῶν κατακεντούμενον ὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν, ἐμακάρισαν αὐτόν γνωσθέντες ἐκρατήθησαν παρὰ τῶν ταξεωτῶν ἐρωτηθέντες, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσαντες, δόθησαν Αγρικολάῳ τῷ ἡγεμόνι, καὶ παρ' οὐ ἐμβληθέντες εἰς πλοῖον δέσμιοι, καὶ ἐν τῷ Αδρίας πελάγει ῥιφέντες, τὸ μακάριον τέλος εντο. ἂν τὰ λείψανα ἐκβαλοῦσα ἡ θάλασσα, ψεν ἐν τῇ ἄμμῳ. Καὶ μετὰ ταῦτα ἐμφανισθέντα ἀρχιεπισκόπῳ Αλεξανδρείας, κατετέθησαν ενα υς. μνήμη τοῦ ὁσίου Θωμᾶ τοῦ ἐν τῷ Μαλεῷ ὄρει. ἡ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Θωμᾶς, ὅτε μὲν ἦν ἐν κόσμῳ, ἐγένετο περιφανής, και περίβλεπτος ύτῳ καὶ δυναστεία· ἀλλὰ καὶ κατὰ Βαρβάρων λὰ τρόπαια ἔστησεν. Ὅτε δὲ κατέλιπε τὸν κόσ ν διὰ τὸν εἰς Χριστὸν πόθον, καὶ τὸ τοῦ βίου πιο ν διὰ τὸν εἰς Χριστὸν πόθον, καὶ τὸ τοῦ βίου πιο ν κλυδώνιον, καὶ ἐγένετο μοναχός, οὕτως ἐγένετο αφανέστερος, ὡς φαίνεσθαι ἐν νυκτὶ ὡς στύλος ρὸς τῇ ἐπισκέψει του μεγάλου προφήτου Ηλίου, καὶ τὸν τρόπον ἐζήλωσεν· ἡσυχάζων ἀεὶ, καὶ τῷ ᾧ ἀπερισπάστως προσευχόμενος, ἐν ὄρει τῷ και υμένῳ Μαλεῷ· Όθεν καὶ χαρίσματα ιαμάτων δών, δαίμονας ἀπήλασε· καὶ πηγὴν ὑδάτων διὰ οσευχῆς αὐτοῦ βλῦσαι πεποίηκεν· καὶ τυφλοῖς τὴ ἐπειν, καὶ χωλοῖς τὴν εὐδρομίαν ἐχαρίσατο. Καὶ ρα θαύματα πολλὰ ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ ιήσας, καὶ θαυμαστὸς τοῖς πᾶσι γενόμενος, καὶ ν Θεόν, ὡς ἀνθρώπῳ δυνατόν, θεραπεύσας, πρὸς τὸν χαίρων καὶ ἀγαλλόμενος ἐξεδήμησεν. Π' Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Προκοπίου. Προκόπιος ὁ μεγαλομάρτυς ἐγεννήθη μὲν ἐν τῇ λει Αλίας, ἐκ πατρὸς Χριστιανοῦ, καὶ μητρός λληνίδος, ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ· ἀνατρα ἐς παρὰ τῆς μητρός μετὰ τελευτὴν τοῦ πατρὸς τοῦ, προσήχθη Διοκλητιανῷ ἐπὶ τῷ τιμηθῆναι η προχειρισθεὶς δούξ ᾿Αλεξανδρείας, ἀπεστάλη οὐ τον πολεμίοις ἐχθρός, ἀλλὰ καὶ Χριστιανοῖς. περχόμενος δὲ πρὸς τὸν οἶκον αὐτοῦ, ἦλθεν αὐτῷ ινὴ ἐξ οὐρανοῦ λέγουσα· Νεχνία, παῦτα: τοῦ πολε ἐν τοὺς δούλους μου, ἵνα μὴ ἀποθάνῃς. Υπεδείχθη καὶ αὐτῷ σχῆμα σταυροῦ. Καὶ ἀπελθὼν εἰς Σκυ τολιν, καὶ χρυσοχόον προσκαλεσάμενος, ἐποίησε που σταυροῦ κατὰ τὸ ὑποδειχθὲν αὐτῷ σχῆμα, καὶ βρει αυτόν. Στήσας δὲ τρόπαια κατὰ τῶν Σαρακη ν, καὶ ὑποστρέψας, κατεμηνύθη τῷ βασιλεῖ παρὰ ἡ μητρός, ὡς Χριστιανός. Καὶ τιμωρηθεὶς διαφό 5, καὶ θαυματουργήσας οὐ μόνον ἑτέρους πολ ὡς ἔπεισε πιστεῦσαι Χριστῷ, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν
col. 531–532page 94 of 133
PG 117:531μητέρα, και τινας γυναῖκας, μεθ' ὧν ἀποκεφαλισθείς, πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησεν. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Θ' Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Κυρίλλου, Κύριλλος ὁ Ἱερομάρτυς, τῇ εἰς Χριστὸν πίστη καὶ ταῖς θείαις ἀρεταῖς συναυξηθεὶς, ἀρχιερεὺς κατέστη τῆς ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησίας. Καὶ καλῶς τ ποίμνιον ἰθύνας, καὶ τὸν λαὸν Κυρίου πληθύνας διὰ διδασκαλίας, καὶ παραινέσεως, διωγμοῦ κινηθέντας, ἐκρατήθη, παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν, καὶ δεθεὶς περ εδόθη τῷ ἄρχοντι· Καὶ ἐμβληθεὶς εἰς πῦρ, καὶ αὐτοῦ ἀβλαβὴς ἐξελθών, τῶν δεσμῶν, οἷς ἐδέδετο καέντων, καὶ τῶν ξύλων, οἷς ἡ φλόξ ἐτρέφετο, εἰς κόνιν λεπτυνθέντων, ἀπελύθη παρὰ τοῦ ἄρχοντα, θαυμάσαντος τὸ γεγονὸς, καὶ τοῖς τοῦ βασιλέως προστάγμασιν ὡς ἀδίκοις οὔσιν ἐπιμεμψαμένου Καὶ νότε μὲν οὕτως. Ὕστερον δὲ ἰδὼν ὁ ἄρχων πολ. λοὺς τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν ἀσπαζομένους, φούς. θεὶς τὸν τοῦ βασιλέως θυμὸν, κρατήσας τὸν ἅγιον καὶ ἔχων, ἀπεκεφάλισε, προξενήσας αὐτῷ ζωὴν ἀθέντα τον καὶ ἀΐδιον μακαριότητα τῆς βασιλείας τῶν οὐ ρανῶν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Πατερμία καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Πατερμούθιος, καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ὑπῆρχαν ἐπὶ τῆς τυραννίδος Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, ἐν τῇ επ' Αἴγυπτον ἐρήμῳ ἡσυχάζοντες. Απερχομένῳ δ ο Παραβάτη πρὸς τὸν κατὰ τῶν Περσῶν πόλεμο κατεμηνύθησαν παρὰ τῶν εἰδωλολατρῶν. δεί τα τηθέντες ἤχθησαν ἐνώπιον αὐτοῦ. Ιν δὲ ὁ μὲν δε τερμούθιος ἐτῶν ἐβδομήκοντα πέντε, ὁ δὲ ἱπ; ἐτῶν τεσσαρακόντα πέντε. Καὶ διαχω ἠναγκάζοντο ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν. Πεισθέ ὁ Κύπρης ταῖς θωπείαις τοῦ Παραβάτου, αρνήσει Καὶ μαθὼν τοῦτο ὁ Πατερμούθιος, κλαίων περατών τὸν Θεὸν ὑπὲρ αὐτοῦ. Εἰσαχθεὶς οὖν καὶ αὐτός, τ ἰδὼν τὸν Κόπρην ἱμάτια λαμπρά περιβεβλημένη ἐδάκρυσε. Καὶ γνοὺς ὁ Κόπρης, ὅτι δι' αὐτὸν ἔκλεισ ἀνακράξας ἔφη. Οὐκ ἔτι εἰμὶ Ἰουλιανίτης, μ Χριστοῦ δοῦλος. Εκκοπεὶς οὖν τὴν γλῶσσαν, ἐδω εἰς πῦρ μετὰ τοῦ Πατερμουθίου· καὶ ἰδὼν ούτω, Αλέξανδρός τις μηδὲν ἀδικηθέντας, καὶ πιστεύτη τῷ Χριστῷ, σὺν αὐτοῖς χαίρων ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Βιάνορος τι Σιλουάνου. Βιάνωρ, ὁ μάρτυς τοῦ Χριστοῦ, ἦν μὲν ἀπ δ χώρας Πισιδίας. Διὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολο κρατηθεὶς ὑπὸ Σεβηριανοῦ ἡγεμόνος τῆς Ἰσες καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ τ πεισθεὶς, ἐκρεμάσθη ἐπὶ ξύλου, καὶ ἐξέσθη το μετὰ σιδηρῶν ὀνύχων, καὶ σφαίραις πυρωθείσες δηραῖς ἐκάη τὰς μασχάλας, καὶ τοὺς ὀδόντες κ. ῥιζώθη, καὶ τὰ ὦτα ἀφηρέθη. Ἰδὼν δὲ αὐτὸν το ὑπομένοντα στρατιώτης τις Σιλουανός λεγόμεν ἐπίστευσε τῷ Χριστῷ· καὶ παραυτίκα καὶ αὐτη; γλώσσαν ἐκκοπείς, ἀπεκεφαλίσθη. Ο &
col. 533–534page 95 of 133
PG 117:533νωρ τρυπηθείς τοὺς ἀστραγάλους, καὶ τὸν δεξιὸν αλμὸν ἐξορυχθείς, καὶ τὸ δέρμα τῆς κεφαλῆς χρεῖς, ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν. Καὶ τῇ ἐπαύριον ρὸν ἔτι ἐμπνέων, ἐκβληθεὶς τῆς φυλακῆς, καὶ ταζόμενος ὑπὸ τῶν δημίων, ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Απολλωνίου. Ο τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ᾿Απολλώνιος, ἦν μὲν ἐκ χώρας Λυδίας, πόλεως Σάρδεων περιήρχετο δὲ την πόλιν καὶ Χώραν διδάσκων τὸν λόγον τῆς θείας, καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπιστρέφων ἐπὶ Κύριον. Καταμηνυθείς οὖν παρὰ τῶν εἰδωλο ρῶν τῷ τῆς πόλεως Ικονίου αρχοντι, κατασχέθη δέσμιος ἀχθεὶς, παρέστησεν ἐνώπιον αὐτοῦ. Καὶ στηθείς, δοῦλον Χριστοῦ ἑαυτὸν ὡμολόγησεν. δεν ἀναγκασθεὶς εἰς τὴν τύχην τοῦ βασιλέως ὀμός , ἔφη, μὴ εἶναι θεμιτὸν εἰς βασιλέα ὀμνύειν θνη ', καὶ μάλιστα τὸν μὴ ἐπιγινώσκοντα τὸν ποιητὴν ; κόσμου Θεόν. Ταῦτα εἰπών, τῇ προστάξει τοῦ χοντος ἐτύφθη σφοδρῶς, καὶ κρεμασθεὶς ἐπὶ ξύ υ, καὶ σιδηροῖς ἤλοις καθηλωθεὶς, τὸ πνεῦμα τῷ ᾧ παρέθετο. Καὶ οὕτω τὸν τοῦ μαρτυρίου δρόμου λέσας, ἀπέλαβε τὴν τῶν οὐρανῶν βασιλείαν. Καὶ μνήμη τῶν μυρίων ἁγίων Πατέρων τῶν ἐν ῖς σπηλαίοις καέντων καὶ πνιγέντων παρὰ Θεοφί ου ἐπισκόπου Αλεξανδρείας διὰ Ἰσίδωρον τὸν ρεσβύτερον. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΙΤΩ Αθλησις τῶν ἁγίων με μαρτύρων, τῶν ἐν Νικο πόλει μαρτυρησάντων. Οι τεσσαράκοντα πέντε τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες πῆρχον ἐπὶ τῆς βασιλείας Λικινίου, καὶ τῆς ἡγε. ονίας Λυσίου· ὧν ἐξῆρχον Λεόντιος, Μαυρίκιος, ανιὴλ, καὶ ᾿Αντώνιος. Κρατηθέντες οὖν παρέστησαν Η δουκὶ Λυσίᾳ ἐν Νικοπόλει τῆς ᾿Αρμενίας. Καὶ ἂν μὲν Χριστὸν ὁμολογήσαντες, τὰ δὲ εἴδωλα δια τύσαντες, τυφθέντες, καὶ λίθοις συντριβέντες τά τε τόματα καὶ τὰ πρόσωπα, ἀπεκλείσθησαν εἰς φυλα ἦν, ἐπὶ πολλαῖς ἡμέραις ἄσιτοι διαμένοντες. Κα! όντες τὴν αὐτῶν καρτερίαν οἱ τηροῦντες αὐτοὺς τρατιῶται, ἐπίστευσαν τῷ Χριστῷ. Εἶτα τῆς φυλα ῆς ἐκβληθέντες, καὶ τὰ σκέλη πελέκεσιν ἀποκοπέν. ες, οἱ μὲν ἤδη τεθνηκότες, οἱ δὲ ἔτι ἐμπνέοντες, ἰς κάμινον πυρὸς ἐμβληθέντες, ἐτελειώθησαν, ἀπο αβόντες τὴν ἠτοιμασμένην αὐτοῖς πρὸ καταβολῆς ιόσμου παρὰ Χριστοῦ ἀθάνατον βασιλείαν. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΔ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μαρκιανοῦ. Μαρκιανὸς ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλεως Ικονίου. Νέος δὲ ὧν ἐδιδάχθη τὴν εἰς Κριστὴν πίστιν. Καὶ βαπτισθεὶς ἐκήρυσσε μὲν τὴν ἀλήθειαν, ἔλεγχε δὲ τὴν τῶν εἰδώλων ἀπάτην καὶ ὴν ἀσθένειαν, καὶ τοὺς εἰδωλολάτρα: Επιστόμιζε. Κρατηθεὶς οὖν ὑπ' αὐτῶν, παρεδόθη τῷ ἄρχοντι. Καὶ εἰς ἐξέτασιν ἀχθεὶς, ἠναγκάζετο, ποτὲ μὲν υποσχέσεσι φθαρτής και προσκαίρου τιμῆς, ποτὲ
col. 535–536page 96 of 133
PG 117:535Τις στη μη Το ανθαι μὲν τὸν Χριστόν, θύσαι δὲ Μὴ πεισθεὶς δὲ τοῖς τοῦ ἄρχοντος καὶ μᾶλλον ἐνώπιον δήμου τὸν Χριστὸν ειναι τηλες επεκλείσθη εἰς φυλακήν. Καὶ το της Φολκάς δέσμιος ἐξελθών, καὶ τῷ Ο ΜΑΡΚ, καὶ τῆς αὐτῆς ὁμολογίας ἐχόν Για την πήραν την σιδήροις· καὶ τὰ νεῦμα και τη μεγίστη τήν γλώσσαν ἐξεκόπη, καὶ και ένας ταπίπττωμένης ἐτέθη. Καὶ τέλος Είναι Οι καναλια επανεμηθείς, τὸν τοῦ μαρτυρίου και τα περνάτες θαύματος τῆς πανευφή. με μάρτυρος Εὐφημίας. τη Μπορου και Είναι λείας Θεοδοσίου μικροῦ, Εὐτυχής τις του προς γέγονεν αἱρέσεως ἀρχηγὸς, Κωστής Κυρίου ἡμῶν μίαν φύσιν. Και επίσης υπό Φλαβιανοῦ τοῦ Κωνσταν. και από, ο αέρας, πατάτα, όμως οὐκ ἐπαύετο του το λαός, του Μακλησίας. Κρατήσας δὲ τῆς βασ ας Μαρκιανός, ἐξεκαλέσατο συνοδ Σαρακίνα το έχοντας πατέρων. Καὶ γενομένης ζητ υλικα κατα τον εμετικών, ἤρεσε πᾶσιν, ἐκτεθῆναι μα τῶν ὀρθοδόξων, καὶ ἵνα τῶν αἱρε Από το να την λάρνακα της μάρτυρος, 357 9 της τόμους ἐπὶ τοῦ στήθους αὐτῆς, καὶ στο κέντρο παρ' ἐκείνης κρατῦναι. Καὶ τούτου το πουλί, και τὰ πολλὰς τὰς ἡμέρας ανοίξαντες 7, που η τὴν μὲν τῶν αἱρετικών τίμη που πας τῆς κείμενον, τὸν δὲ τῶν ὀργαν και τη μια κατεχόμενον. Καὶ οὕτω μὲν με Η ετικοί, εὐφράνθησαν δὲ οἱ ὀρθόδοξα. και έλησις τοῦ Ἁγίου μάρτυρος Κινδαίας, *) του ζοιστοῦ μάρτυς Κινδαῖος ἦν μὲν κ της τῆς ἐν Σίδης τῇ πόλει ἐκκλησίας· ἐπὶ τ απείες Δοκλητιανού καταμηνυθείς Στρατ τις βορειότι, ὅτι τὸν Χριστὸν σέβεται, ἐκετή και πολεθεὶς ὑποδήματα σιδηρά μετά όλων των με αναγκάσθη επέχειν κατὰ τὴν ὁδὸν τὴν πέρταση της στην λεγομένην Ιεράν Πύλην, τυπτόμενος των δημίων. Επει δε πρόσταγμα εἶχον οἱ δέ μ καυστα τότην, ὑπήντησαν δέ τινι πένητι τη βαστάζοντας ξύλων, μέλλοντι αὐτὰ πωλήσει, τ είναι και βούλοντο αρπάσαι δωρεάν, καὶ τὰ καὶ τὸν ἔγιναν αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν τὸ τίμημα, θέλεις τῷ πένητι, καὶ θεὸς τὰ ξύλα ἐπὶ τῶν ἰδίων αν ) κατέλαβε τον τόπον τῆς τελεώσεως. Καὶ ἀναφθείσ καμίνου, εἰσῆλθεν ἐν αὐτῇ· καὶ τότε μὲν ἐξει μει πολαβής, παρεσκεύασε τὸν ἱερέα τῷ εἰδώλων το τῇ γυναικὶ αὐτοῦ πιπεῦσαι Χριστῷ. Ὕστερον ευξάμενος παρέδωσες τὸ πνεῦμα. Τὸ δὲ λείψαναν τ έπαφη ἐντίμως. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ ᾿Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Πρόκλου και Ιλαρίου. Η άκλος και Ιλάριος, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτας τὶ τῆς βασιλείας Τραϊανούς ἐκ τῆς πόλη ριστιανοὶ δὲ ὄντες ἐκήρυττον του Ι.
col. 537–538page 97 of 133
PG 117:537καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων ἐπέστρεφον πρὸς ἢ " Πρῶτος οὖν κρατηθεὶς παρὰ τῶν εἰδωλολα ὁ Πρόκλος, παρέστη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. ξετασθείς, καὶ τὸν Χριστὸν ἐπὶ πλεῖον ὁμολο ς, ἐξεδόθη Μαξιμίνῳ τῷ ἡγεμόνι. Καὶ κρεμα ἐξέσθη σιδήροις, καὶ λαμπάσι πυρὸς τὴν γα καὶ τὰς πλευράς κατεκάη. Καὶ μετὰ ταῦτα μενος ἀπόφασιν τοῦ κατατοξευθῆναι, ἤγετο ὃς ἐπὶ τὸν τόπον τῆς τελειώσεως. Καὶ κατὰ ὁδὸν συναντήσας Ιλαρίῳ τῷ ἀνεψιῷ αὐτοῦ, καὶ σάμενος αὐτόν, ἐγένετο αἴτιος τοῦ κρατηθῆνα ν. Καὶ αὐτὸς μὲν κρεμασθεὶς ἐπὶ ξύλου, καὶ αις κατατοξευθεὶς παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Ὁ δὲ κος τυφθεὶς καὶ ξεσθεὶς, καὶ ἐπὶ μίλια γυμνός συρεὶς, τελευταῖον ξίφει τὴν κεφαλὴν ἐτμήθη. Καὶ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Γολινδούχ. τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Γολινδούχ, ὑπῆρχε μὲν ἐκ Περσίδος ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαυρικίου συνῴκει ἀνδρὶ ἀρχιμάγῳ. Καὶ ὁρᾷ ἄγγελον Θεοῦ καθ' ως δεικνύοντα αὐτῇ τόπον φωτεινὸν, ἔνθα οἱ τοι ἐχόρευον, καὶ ἕτερον σκοτεινόν, ἐν ᾧ οἱ εἰδω ίτραι ἐτι μωροῦντο. Καὶ δοκιμάτατα εἰσελθεῖν εἰς φωτεινὸν τόπον, ἐκωλύθη, εἰπόντος τοῦ ἀγγέλου, Ἐὰν μὴ γένῃ Χριστιανή, οὐκ εἰσέρχῃ. Εξυπνος ενομένη, παρ' αὐτὰ ἐβαπτίσθη. Καὶ γνωσθεῖσα ὰ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς καὶ τοῦ βασιλέως, ἀπεκλείσθη τὴν τῆς λήθης φυλακήν, καὶ πάλιν εἰς λάκκον, κ ἦν δράκων· καὶ μετὰ χρόνους πολλοὺς ἐκβλη τα, ἐτιμωρήθη διαφόρως· καὶ βουλλωθεῖσα τὸν χηλον, ἤγετο ἀποκεφισθῆναι. Εκβαλὼν δὲ τὴν αλλαν σώαν ὁ ἄγγελος. ἔδωκε τῷ δημίῳ. Και κουμένην τὴν ἁγίαν, διὰ τὸ μὴ παθεῖν ὑπὲρ ιστοῦ, πλήξας μετὰ σπαθίου κατὰ τὸν τράχηλον, και μὲν αἷμα πεποίηκεν, οὐκ ἀπεκεφάλισεν δὲ. τὰ ταῦτα ζήσασα, καὶ πολλοὺς ὠφελήσασα, πρὸς πον ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΓ. 'Αθλησις τοῦ ἁγίου μαρτυρος Σεραπίωνος. Σεραπίων, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχε ἐπὶ τῆς πλείας Σευήρου, ἀνὴρ θευσεβὴς καὶ τὸν τρόπον αθός. Κρατηθεὶς δὲ ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν διὰ ν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν, παρεδόθη Ακύλα, τῷ τῆς όρας ἐκείνης ἄρχοντι. Καὶ παραστὰς ἀνώπιον τοῦ, καὶ ἐρωτηθεὶς ποίας θρησκείας τυγχάνει, ιολόγησε παρρησίᾳ τὸν Χριστόν. Τυφθεὶς οὖν διὰ Στο σφοδρῶς, καὶ σιδήροις ὀξέσι τὸ σῶμα ξεσθεὶς ον, παρεπέμφθη φυλακῇ, λιμῷ καὶ δίψει πιεζόμε 6. Μετὰ δὲ πολλῶν ἡμερῶν παραδρομὴν τῆς φυτ κῆς ἑλκυσθείς, παρέστη δεδεμένος τῷ ἄρχοντι. εἰ μηδεμίαν πληγήν, ἢ τραύματος οὐλὴν φέρων ἡ τοῦ σώματος, διὰ τὸ θεραπευθῆναι παραυτίκα τὸ Χριστοῦ, εἰς ἔκπληξιν ἤγαγεν ἅπαντας, καὶ αλλοὺς παρεσκεύασε πιστεῦσαι Χριστῷ. Καὶ φοβη. ὺς ὁ ἄρχων, ἵνα μὴ πλείονας προσαγάγῃ Χριστῷ, ορὶ παρέδωκεν αὐτόν. Καὶ οὕτω τὸν τῆς ἀθανασίας αθλήσας ἀγῶνα, ἐτελειώθη.
col. 539–540page 98 of 133
PG 117:539Καὶ ἄθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Μυρώπης. Ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Μυρώπη, ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, ἐκ τῆς νήσου Χίου περιήρχετο δὲ τὴν Ἐφεσίων πόλιν, τὰ ἐκ τῶν λειψάνων τῶν ἁγίων μαρτύρων καὶ ἀποστόλων προγεόμενα μύρα συνάγουσα, καὶ ἰωμένη τοὺς ἀσθενοῦντες ὅθεν καὶ φερωνύμως ἐκλήθη Μυρώπη. Καταλαβοῦσα δὲ τὴν νῆσον Χίον, καὶ εὐροῦσα τὸν ἅγιον Ἰσίδωρον διὰ Χριστὸν μαρτυρήσαντα, καὶ τελειωθέντα, ἀνεί λετο τὸ λείψανον αὐτοῦ, καὶ ἔκρυψε παρ' ἑαυτῇ, Καὶ πολλῶν κρατουμένων διὰ τὴν τοῦ λειψάνου ἀφε!. ρεσιν, καὶ τιμωρουμένων, ἐφανέρωσεν ἑαυτὴν, λέ. γουσα λαβεῖν καὶ κρύψαι τὸ λείψανον. Κρατηθεῖσα οὖν παρὰ τοῦ ἡγεμόνος Νουμεριανοῦ, τοῦ καὶ τὴν ἅγιον Ἰσίδωρον βασανίσαντος, ἐτύφθη σφοδρῶς, καὶ ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν. Καὶ δι᾿ ὀπτασίας τοῦ ἁγίου Ισιδώρου τῶν ἀποκειμένων αὐτῇ ἀγαθῶν τὴν ἐπαγ. γελίαν λαβοῦσα, τῷ Θεῷ τὸ πνεῦμα παρέδωκεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΔ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ιούστου. Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Ἰουστος ὑπῆρχε μὲν ἐκ τῆς πόλεως Ῥώμης· ἐστρατεύετο δὲ ἐν τῷ τάγμπι τῶν Νουμέρων. Υποστρέφων δὲ ποτε ἀπὸ τοῦ πολί μου, ὁρᾷ σταυρὸν κρυσταλλοειδῆ καὶ ἐκ τοῦ στην ροῦ ἀκούει φωνὴν ἐξελθοῦσαν καὶ εἰποῦσαν αὐτῷ καταλιπεῖν τὰ εἴδωλα καὶ πίστεῦσαι Χριστῷ. Και λαβὼν οὖν τὴν Ῥώμην, καὶ διασκορπίσας τὸν πλοῦ. τον αὐτοῦ τοῖς πτωχοῖς, ἡσύχαζε καθ' ἑαυτὸν, τ εἰς Χριστὸν ἐπαγαλλόμενος πίστει. Γνωσθεὶς δὲ περὶ τοῦ τριβούνου, ἐκρατήθη παρ' αὐτοῦ. Καὶ μὴ π σθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, δεθεὶς ἀλύσεις. επέμφθη Μαγνεντίῳ τῷ ἡγεμόνι. Καὶ ἐμμένων ἐπὶ πλέον τῇ εἰς Χριστὸν πίστει, ἐτύφθη λώροις ἡμεῖς καὶ πεπυρακτωμένην περικεφαλαίαν περιετίας τη κεφαλῇ. Εἶτα ἐπὶ ἐσχάρας Ανθρακωμένης επικής γυμνός· καὶ τέλος ἐν καμίνῳ πυρὸς μεγάλου βλη θεὶς, τὸ ἑαυτοῦ πνεῦμα παρέδωκε τῷ Θεῷ. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θαυματουργή Ονησίμου. Ονήσιμος ὁ ὅσιος ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλεως [ σαρείας τῆς Παλαιστίνης ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλη τιανοῦ, υἱὸς γονέων εὐσεβῶν, βαπτισθέντων, ὡς ἱ λόγος, ὑπὸ θείου ἀγγέλου, καὶ εὐαγγελισθέντων καὶ τὴν σύλληψιν τοῦ υἱοῦ αὐτῶν, καὶ τὸ ὄνομα διδαχθέντων. Μετὰ δὲ τὸ γεννηθῆναι καὶ ἀνατρο φῆναι, ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ ἦν· ἀπελθὼν εἰ; Η τῶν κατὰ τὴν Ἔφεσον μοναστηρίων, ἐν ᾧ διέτρ ὀκτακόσιος ἀσκηταί, ἐγένετο μοναχός. Καὶ ἡ ἀγωνιζόμενος ὑπὲρ φύσιν ἀνθρωπίνην. Θρηνούντα δὲ τὴν αὐτοῦ στέρησιν οἱ γονεῖς ἐτυφλώθη στι Καὶ διωγμοῦ κινηθέντος κατὰ τῶν Χριστιανών, καὶ τῶν ἀσκητών πάντων φυγόντων, παρεγένετο καὶ αὐτὸς εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ ὡς ξένος. Καὶ τοκ μὲν γονεῖς ἐποίησε δι' εὐχῆς ἀναβλέψαι· ἑαυτὸν ὁ οὐκ ἀπεκάλυψεν αὐτοῖς· ἀλλὰ γράψας ἐν χάρτη κατ' αὐτόν, καὶ θεὶς ἐν μιᾷ τῶν θυρίδων, ἀπελετι
col. 541–542page 99 of 133
PG 117:541αγνησίαν, Ενθα πολλὰ θαύματα ποιήσας, πρὸς ἐξεδήμησεν. μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ ὁμολογητοῦ Ιωσήφ. ωσὴφ ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ὑπῆρχεν ἐπὶ βασιλείας Θεοφίλου τοῦ Εἰκονομάχου, υἱὸς μὲν τινοῦ καὶ Θεοκτίστης, ἀδελφὸς δὲ Θεοδώρου υμένου τῶν Στουδίου· ὃς διὰ τὴν ἐνάρετον αὐτοῦ ιτείαν ψήφῳ κοινῇ Χειροτονεῖται ἐπίσκοπος Θεσ ονίκης· ἔνθα χρόνον ὀλίγον διατρίψας, καὶ τὴν άδοξον πίστιν διδάξας, πρὸς τὴν βασιλεύουσαν στρεψε πόλιν κελεύσει βασιλική. Καὶ παραστάν αὐτός τε καὶ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τῷ εἰκονομάχω ιλεῖ, ἠναγκάζοντο ἀρνήσασθαι τὴν προσκύνησιν σεπτῶν εἰκόνων. Καὶ μὴ πεισθέντες, ὁ μὲν ἐν τῆς ᾿Απολλωνιάδος ἐξωρίσθη λίμνῃ ὁ Θεόδωρος ὲ φυλακαῖς διαφόροις προσομιλήσας ὁ Ἰωσήφ, τῇ λοιπῇ κακοπαθεία εγκαρτερήσας, καὶ πάλιν τινος τῶν δυσσεβῶν ἀποσταλέντος παρὰ τοῦ βασ έως, ἀναγκασθεὶς ὑπογράψαι τῷ τόμῳ τῆς αἱρές κς, καὶ μὴ ἀνασχόμενος, κατακλεισθεὶς εἰς σκου ιοτέραν φυλακὴν, ἐτελειώθη. ΜΗΝ! ΤΟ ΑΥΤΩ. ΙΕ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Κυρίκου καὶ Ιουλίττης. Ἰουλίττα ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν ἐπὶ οκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐκ τῆς πόλεως Ικονίου ἰ δὲ τὸν ἐπικρατοῦντα διωγμὸν ἐν Ἰκονίῳ, ἀνα βομένη τὸν υἱὸν αὐτῆς Κύρικον τριετή ὄντα, ἦλθεν εἰς Σελεύκειαν· καὶ εὑροῦσα δὲ ἐκεῖ τὸν τὸν διωγμόν, παρεγένετο εἰς Ταρσόν. Ενθα καὶ λέξανδρος ὁ ἡγεμών, ὠμὸς καὶ θηριώδης άνθρω ως, ἐβασάνιζε τοὺς ἁγίους. Καὶ κρατηθεῖσα, καὶ οῦ παιδὸς ἀποχωρισθεῖσα, ἐτιμωρεῖτο. Τὸ δὲ παιδίον ὐτοῦ λαβὼν ἐπὶ τῶν γονάτων ὁ ἡγεμὼν, ἐκολά. υε· τὸ δὲ οὐκ ἐπεστρέφετο πρὸς αὐτόν· ἀλλὰ δι' που ἔβλεπεν ἀτενῶς πρὸς τὴν μητέρα και ψελλιο ούσῃ τῇ φωνῇ, τὸ μὲν τοῦ Χριστοῦ ἀνεκαλεῖτο τὸ νομα, πρὸς δὲ τὴν μητέρα ἔσπευδεν ἀπελθεῖν. Καὶ ολώτας ὁ ἀνηλεὴς θήρ, ἐλάκτισεν αὐτόν, βίψας ἀπὸ ῶν βαθμίδων. Καὶ συντριβείσης τῇ πέτρα τῆς κει αλῆς αὐτοῦ, ἀφῆκε τὴν ψυχήν. Καὶ δοξάσασα τὸν πεκεφαλίσθη καὶ αὐτή. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αβουδίμου. Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς 'Αβούδιμος, ὑπῆρχεν ἐπὶ ιοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἐκ τῆς νήσου Τενέδου. Κρατηθεὶς δὲ, καὶ πολλὰ καταναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι ὸν Χριστὸν, οὐκ ἐπείσθη· ἀλλὰ μᾶλλον ὡμολόγησε ταῤῥησία τὴν θεότητα αὐτοῦ. Ὅθεν πάλων πηλθεν ων, εἰς μάστιγας ἐξετάθη, καὶ τύπτεται ὑπὸ ἐννέα στρατιωτῶν· βιασαμένων δὲ αὐτὸν τῶν δημίων Διαρῶν ἀπογεύσασθαι θυσιῶν, οὐκ ἠνεσχέθη. Διὸ έουσιν αὐτὸν χερσὶ σιδηραῖς· καὶ μετὰ πολλὰς τέρας βασάνους μὴ πεισθέντα ἀπεκεφάλισαν. Καὶ δού μέσης ἡμέρας ἐφάνη ὁ μάρτυς τῷ Διοκλητιανῷ μετὰ ἀγγέλων κατεχόντων βομφαίας· καὶ φόβῳ Θεὸν ἡ μήτηρ αὐτοῦ, μετὰ πολλὰς τὰς βασάνους
col. 543–544page 100 of 133
PG 117:543ή της ζεις πάντα ὁ θεοῦ ἐνήματος, ὃν σὺ μὲν νομί Θεὸς τῇ αὐτοῦ βοηθείς δείχνυσί των δαιμόνων, και 171 2. \) 2 ένομος, ὁ [, ἐποχῆς θεοῦ ώφειλε μετάλλευσης, και πιστεύσαι Χριστό, μάλλον μενείς, μια με τα γένεια, και της Καὶ πόλης των εγίων μαρτύρων Αντιόχου καὶ Κυριακού. Αντισμό της Χριστὸ μάρτος, ἦν ἐπὶ Σεβαστείας, Ιππής την τέχνην, περιερχόμενος δὲ τὰς πόλεις τάσις καὶ ἱατρεύων τοὺς ἐν ἀσθενείαις. ἐκρατήθη από Αραν τοῦ ἡγεμόνος. Καὶ πολλὰς βασάνους δπομείνας πρότερον, ὕστερον εἰς λέβητα ἐμβληθείς, και μη ελεχθείς, έγεται ριομαχῆσαι, τινι προσ έχαιραν τὰ θηρία καὶ κινούμενα πρὸς τοῖς ποσὶν αυτή, κατεφίλουν αὐτόν. Μία δὲ πάρδαλις άνθρω άγιος, καὶ διελύθησαν εἰς ψέμμον πάντα τὰ εἴδωλα, Καὶ μετὰ ταῦτα ἐπετμήθη τὴν κεφαλὴν, καὶ ἔῤῥει αν ἐκ τῶ τραχήλου αυτον τον αἷματ: γάλα. Κα ριστός δὲ ὁ τὸν ἅγιον ἐπεκεφαλίσας, ἰδὼν τὸ θαῦμα, καὶ παρξησιασαμενος, ἑαυτὸν Χριστιανὸν ἀνωμολό για· καὶ ἀνάθεμα εἰπὼν τοῖς εἰδώλοις ᾿Αδριανού, έτμήθη καὶ αὐτὸς τὴν κεφαλὴν, καὶ προσετέθη τῷ Αγία 'Αντιολα. Καὶ οὕτω τελειωθέντες, ἀπέλαβον παρὰ τοῦ οὐρανία και μεγάλου Βασιλέως τὴν τῶν οὐρανῶσι βασιλείς. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Παύλου καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. το; Οὗτοι ὑπῆρχαν Αἰγύπτιοι τὸ γένος. Κρατημένος πολύ το και είναι τα δὲ, καὶ εἰς τὴν πόλιν Διοκαισάρειαν ἀχθέντες, που έστησαν τῷ ἔρχοντι. Καὶ ἐρωτηθάντες, καὶ ὁμολογήσαντες τὸν ἀληθινὸν ἡμῶν θεόν, τοὺς ἀριστερός πόδας κατεκάησαν· καὶ τοὺς δεξιούς οφθαλμούς ἐξωρύχθησαν καὶ ξίφεσι καὶ πυρί ἐτελειώθησαν καὶ μετ᾿ αὐτῶν ἕτεροι πολλοὶ ἄνδρες τε, καὶ τι ναίκες ὁμολογήσαντες τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Καὶ ἡ μὲν ἁγία θέη ἐπὶ ξύλου τανυσθεῖσα ἐξέσθη· ἡ δ ἀδελφὴ αὐτῆς Οὐαλεντίνα τῷ δικαστῇ ἐπιθεμέν κατέστρεψε τον βωμόν τῷ ποδί. Καὶ ἐξέσθη καὶ αὐτὴ ἀφειδώς. Παῦλος δὲ ὁ ἅγιος μάρτυς τὴν διὰ τοῦ ξίφους ἀπόφασιν λαβών, καὶ στὰς, προσευξάμενος ὑπὲρ Χριστιανῶν, ὑπὲρ Ἰουδαίων, ὑπὲρ Σαμι ρειτῶν, ὑπὲρ Ἑλλήνων, καὶ ὑπὲρ ἑτέρων ἐθνῶν, ὅπως εἰς γνῶσιν Θεοῦ ἔλθωσιν, καὶ πανθῇ ὁ κατὰ τῶν Χρισ στιανών διωγμός, εἰς οἶκτον καὶ δάκρυα πάντες ἐκίνησε, καὶ μετὰ ταῦτα ἐτμήθη τὴν κεφαλήν. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Κ Ἡ ἀνάμνησις τῆς ἐν Χαλκηδόνι ἁγίας συνόδου τῆς ἐξακοσίων τριάκοντα Πατέρων. Μετὰ τὴν καθαίρεσιν τοῦ δυσσεβοῦς ᾿Αρείου, τὴν ὑπὸ τῶν τριακοσίων ἁγίων Πατέρων ἐν Νικαία για γενημένην, ἐμπνευσθεὶς ὑπὸ τοῦ διαβόλου Εὐτυχές ὁ πἰρετικός, ἐβούλετο ἀνανεῶται τὴν ἐκείνον αἵρεσιν, λέγων, ἐπὶ Χριστοῦ μίαν φύσιν γενέσθαι μετὰ τὴν ἔνωσιν. ᾿Αλλὰ τῆς βασιλείας κρατήσας ὁ ἐν ἁγίοις
col. 545–546page 101 of 133
PG 117:545ιανός, μετὰ τελευτὴν Θεοδοσίου υἱοῦ 'Αρκαδίου, αγεν ἐν Χαλκηδόνι σύνοδον ἱερὰν ἐξακοσίων οντα Θεοφόρων Πατέρων, καὶ καθεῖλεν οὐ μόν ὐτυχή, μᾶλλον δὲ δυστυχῆ καὶ ἄθλιον, καὶ τοὺς γονας αὐτοῦ· ἀλλὰ καὶ τὸν ᾿Αρειανισμὸν παν ἡφάνισε, κρατύνας τὸ ἅγιον σύμβολον τῶν Πατέρων, καὶ ἐπιβεβαιώσας, καὶ ἀναθεματί ἅπαντας τοὺς αἱρετικούς συνεργησάσης εἰς καὶ τῆς ἁγίας μεγαλομάρτυρος Ευφημίας, καὶ ρον τῆς ὀρθοδοξίας, καθάπερ ζώσα, παρασχοῦσα ὀρθοδόξοις. ἔθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ονησιφόρου καὶ Πορφυρίου. τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Ονησιφόρος ὑπῆρχε ἐκ τῆς πόλεως Ικονίου, συγγενής ὢν τῆς βασι ης Τρυφαίνης· κατῴκει δὲ ἐν τῇ πόλει Ικονίου. καὶ δεξάμενος τὸν μέγαν ἀπόστολον Παῦλον, ίχθη ὑπ' ἐκείνου τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, καὶ εισθεὶς πανοικί ἐκήρυττε τὸν Χριστόν. Καὶ διὰ ο διωχθείς, ἐκ τοῦ Ικονίου ἀπελθών, κατῴκη εἰς τὸ Πάριον. Εὔπορος δὲ ὤν, πολλὴν τῶν πτω ἐποιεῖτο πρόνοιαν. ᾿Αλλὰ καὶ τῷ Παύλῳ πρὸς Ἱεροσόλυμα ἀπερχομένῳ πολλά χρήματα εἰς ονίαν τῶν ἀδελφῶν δέδωκε, καὶ πρὸς 'Ρώμην γομένῳ δεσμίῳ κατηκολούθησε. Καὶ προτραπείς ἐκείνου, πάλιν κατέλαβε τὸ Πάριον· Καὶ κρατη ; ὑπὸ τοῦ ἄρχοντος ἅμα τῷ δούλῳ αὐτοῦ Πορφυ , ἐβασανίσθη. Εἶτα αγρίοις ίπποις προσδεθείς, συρεὶς μίλια δεκατέσσαρα, παρέδωκε τὸ πνεῦμα (κακοπαθήσεις δὲ αὐτῷ καὶ ὁ Πορφύριος ἐν τιν αὐτοῦ τοῖς κατὰ Θεὸν ἀγωνίσμασιν, έτε ώθη. ἄθλησις τοῦ Αγίου μάρτυρος Αθηνογέ νους. Αθηνογένης ὁ Ἱερομάρτυς ἦν μὲν ἐκ τῆς Σεβα μας ἐπὶ Διοκλητιανοῦ τοῦ βασιλέως. Κρατηθεὶς δὲ ὁ τοῦ ἡγεμόνος μετὰ τῶν δέκα μαθητῶν αὐτοῦ, ὶ πολλὰς βασάνους σὺν αὐτοῖς ὑπομείνας διὰ τὴν ; Χριστὸν ἀγάπην, τελευταῖον τὴν διὰ τοῦ ξίφους έξατο τελευτήν. Λέγεται δὲ περὶ αὐτοῦ, ὅτι πρὸ Ο κρατηθῆναι, ἀπελθὼν εἰς τὸ μοναστήριον, τοὺς θητὰς οὐχ εύρεν προκατεσχέθησαν γάρ τὴν δὲ αντήσασαν αὐτῷ ἔλαφον, ἣν ἀνέθρεψεν ἐν τῇ ινῇ, εὐλόγησεν, καὶ ἐπηύξατο, μὴ κυριευθῆναι τὸ τῶν κυνηγετῶν καὶ τὸ σπέρμα αὐτῆς· ἀλλὰ θ· ἕκαστον χρόνον ἄγειν ἐν τῇ μνήμῃ αὐτοῦ αὐτήν καὶ τὰς ἐξ αὐτῆς μελλούσας τίκτεσθαι μόσχον α. Ο καὶ γέγονεν· Ορᾶται γὰρ μετὰ τὴν ἀναγνω ν τῶν ἁγίων Εὐαγγελίων ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ εἰσερχο. ίνη ἡ ἔλαφος, καὶ τὸν μόσχον αὐτῆς ἀνατίθησι τῷ εἰῳ, καὶ πάλιν ἐξέρχεται. Ον θύοντες οἱ συλλελεγ ἐνοι, εὐωχοῦνται εἰς δόξαν τοῦ Ἱερομάρτυρος, καὶ μήν. ΜΑΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΙΖ΄ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Μαρίνης. Ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Μαρίνα ὑπῆρχεν ἐκ τῆς
col. 547–548page 102 of 133
PG 117:547μας ιερέας των ελλήνων. Χριστιανή τε ούσα έρε τήνη, καὶ προσεχθείς υλεμδρίας επέρχο, και πολλά βασανισθείας, τὸν μὲν Χριστόν να ερνήσατο, των Οι εἰδώλων τὴν ἐσθένειαν καὶ τὴν ματαιότητα δια εχλεύασεν. "Απεκλείσθη εν εἰς φυλκεῖν, καὶ ἐφάνη αυτή τρέχων ταμμεγέθης, έχουν ὄψεις περὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, καὶ συρίζουν πέριξ τῆς ἁγίας, ἐπεί λει καταπιεῖν αὐτήν. Καὶ κατεσφραγισαμένη και πνήσασα τον τύπον τοῦ σταυροῦ, ἐνέκρωσεν αὐτόν. Εἶτα ἐξέφη εἰς λάκκον ἔατος καὶ φανεῖσε περισ στενά εὐλόγησε τὸ ὕδωρ, καὶ ἐβάπτισεν αὐτήν. Καὶ τῆς λίμνης ἐξελθούσα, καὶ πάλιν τῷ ἐπάρχῳ παρα στάνα, καὶ τὴν Χριστόν παρρησία ομολογήσασα, ἔλαβε τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν. Καὶ καταλαβοῦσι τὸν τόπον τῆς τελειώσεως, καὶ ἐπιπολύ προσευξα. μένη, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ ΤΗ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αἰμιλιανοῦ, Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Αιμιλιανὸς ὑπῆρχεν ἐκ πόλεως Δηροστόλου Μυσίας τῆς Θράκης ἐπὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, δοῦλος μὲν τυγχάνων Ελληνός νινος, Χριστιανὸς δὲ ὑπάρχων· καὶ λαβὼν καιρὸν, έκράτησε σφύραν, καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων, καὶ συνέτριψε πάντα τὰ ἀγάλματα, καὶ τῆς θυσίας διεσκόρπισεν. Οἱ δὲ εἰδωλολάτραι, ἀγνοοῦντες τὸν τοῦτο ποιήσαντα, ἐκράτησαν γηπόνον τινά, καὶ ἤρξαντο τύπτειν αὐτὸν, καὶ σύρειν πρὸς τὸν ἐγε μόνα. Τότε ὁ ἅγιος ἰδὼν, παρέδωκεν ἑαυτόν, λέγων Εγώ εἰμι ὁ τοῦτο πεποιηκώς. Αχθεὶς οὖν πρὸς τὴν ἡγεμόνα, ἤλεγξε τὴν ἄνοιαν αὐτοῦ, ὡς ἐπὶ μετείους πεποιθότα εἰδώλοις. Καὶ διὰ τοῦτο εἰς ὀργὴν κινή σας αὐτὸν, ἐτύφθη σφοδρώς μετὰ ῥαβδίων, καὶ ἔτι έμμενων τῇ εἰς Χριστὸν ὁμολογία, παρεδόθη τωρ Καὶ μέσον αὐτοῦ τὸν Θεὸν εὐλογῶν καὶ δοξάζων, ἀφῆκε τὴν ἁγίαν ψυχήν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Υακίνθου, τοῦ ἐν Αμάστριδι, Υάκινθος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν γονέων είτε βῶν υἱός, Θεοκλήτοῦ καὶ Νεονίλλης ἐπὶ Ηρακλείου ἐπισκόπου Αμάστριδος. Οστις ὄνομα ὑπὸ τοῦ ἐγ γέλου ἐδέξατο. Καὶ τριετής γενόμενος, τῇ τοῦ Χρισ στοῦ ἐπικλήσει παιδίον ἀνέστησε τεθνειός. Συναν ξανομένης δὲ τῇ ἡλικιᾳ τῆς ἀρετῆς, ἐπεὶ πρὸς πολιὰν ἔφθασε, πολλὰς μεταξὺ θαυματουργίας τα ποιηκώς, ὁρῶν τοὺς εἰδωλολάτρας δένδρα θρησκεύοντας· τοῦτο δὲ ἦν πελαία διάκουφος, καὶ τετριμμένη, ἐξέτεμεν αὐτό. Κατασχεθεὶς οὖν ἤχθη πρὸς τὸν ἄρχοντα, καὶ πρὸς τοὺς τῆς πόλεως Αμάστριδος ὑπερέχοντας. Καὶ τυφθεὶς σφοδρῶς, ἐξεῤῥιζώνη τοὺς ὀδόντας· καὶ δεθεὶς σχοινίοις, ἐσύρετο ἔξω τῆς πόλεως, καὶ καλάμοις ὀξέσι κατεκεντείτο. Εἶτα βλη θεὶς ἐν τῇ φυλακῇ, τῷ Θεῷ τὸ πνεῦμα παρέθετο. Το δὲ λείψανον αὐτοῦ κατετέθη ἐν αὐτῇ τῇ πόλει, βρύον ἀεννάως ἰάματα. Καὶ ἄθλησις τῆς ὁσίας μάρτυρος Θεοδοσίας. Ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Θεοδοσία ὑπῆρχεν ἐτ!
col. 549–550page 103 of 133
PG 117:549βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Καβαλλίνου, ἐκ τῆς σταντινουπόλεως, θυγάτηρ γονέων εὐσεβῶν. Τε τήσαντος δὲ τοῦ πατρὸς αὐτῆς καὶ τῆς μητρός, σαν τὴν καταλειφθεῖσαν αὐτῇ περιουσίαν δοῦσα χοῖς, εἰσῆλθεν εἰς μοναστήριον, καὶ ἐγένετο μου ή. Κρατήσας δὲ τῆς βασιλείας Λέων ὁ Εἰκονομάω καὶ τὸν ἁγιώτατον πατριάρχην Γερμανὸν τοῦ του ἀπελάσας, καὶ τὰς ἁγίας εἰκόνας ἀπαλείφων, λετο καὶ τὸν ἐν τῇ Χαλκῇ τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ακτήρα καταστρέψαι. Καὶ μαθοῦσα τοῦτο ἡ ι Θεοδοσία μετὰ καὶ ἑτέρων γυναικῶν, καὶ ζῆλον ν ἀναλαβοῦσα, τὸν ἀναβάντα εἰς τὴν σκάλαν σπα ιον ἐπὶ τὸ καταλύσαι τὴν ἁγίαν εἰκόνα, ρίψασε τριψε. Καὶ ἀνελθοῦσα εἰς τὸ πατριαρχεῖον, γξε τὸν αἱρετικὸν ᾿Αναστάσιον. Τότε αἱ μὲν ἄλλαι αῖκες ἀπεκεφαλίσθησαν· ἡ δὲ ἁγία Θεοδοσία συν ένη σχοινίῳ, ἀπεσφάγη μετὰ κέρατος ἐν τοῖς τοῦ κς ἐμβόλοις. ΙΘ' Μνήμη τοῦ ὀσίου Πατρὸς ἡμῶν Δίου. ιίος, ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ἦν ἀγωνιζόμενος ὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου, ἐν Ἀντιο ίᾳ τῆς Συρίας. Εἰς ἄκραν δὲ ἄσκησιν ἐλθὼν, παρο νετο δι' ἀποκαλύψεως καὶ εἰς τὴν Κωνσταντι ίπολιν. Καὶ καταλαβὼν τὸν τόπον ἔνθα νῦν τὸ τοῦ μοναστήριον ἵδρυται, δαιμόνων ὄντα τότε τοικητήριον, καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα ἐξελάσας, οσηύχετο τῷ Θεῷ. Διὰ δὲ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ τῷ σιλεῖ γνωρισθείς, πολλοὺς τῶν πειρασμῶν ἐλυ οῦτο, καὶ τῷ Θεῷ προσήγε· καὶ ναὸν ἔκτισε μέι στον, καὶ θαύματα ἐποίησε πολλά. Καὶ γὰρ τὴν οδον αὐτοῦ πήξας, ξηρὰν οὖσαν, ἀναβλαστῆσαι ρεσκεύασεν ἥτις μέχρι τοῦ μέχρι τοῦ νῦν ὁρᾶται· καὶ ως ἀναβλύσαι πεποίηκεν· καὶ νεκρὸν ἀνέστησεν. θενήσας δὲ, καὶ ἀπαγορευθεὶς ὡσεὶ νεκρὸς κεί νος, καὶ τῶν πατριαρχῶν ἀπελθόντων πρὸς ἐπίσ εψιν αὐτοῦ, Αττικοῦ Κωνσταντινουπόλεως, καὶ λεξάνδρου Αντιοχείας, ἐξαίφνης ἀνανήψας εἶπεν, ι Εχάρισέ μοι ὁ Θεὸς ἔτη ιε. ᾿Αναστὰς οὖν, καὶ Στα ἐκπληρώσας, προς Κύριον ἐξεδήμησεν. Καὶ μνήμη τῆς ὁσίας Μακρίνης, ἀδελφῆς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου. Η οσία Μακρίνα, κάλλει σώματος, καὶ τρόποις και κουμένη χρηστοῖς, συνεζεύχθη μὲν ἀνδρί· συναφείας μήπω γενομένης, ἐπεὶ ὁ ταύτην ἀρμοσάμενος, ἐπιδημίαις ἐτελεύτησεν, αὐτὴ πάσης ἐπιμιξίας οσμικῆς χωρίσασα ἑαυτὴν, συνῆν τῇ μητρὶ ταῖς ίαις Γραφαῖς σχολάζουσα, καὶ ἐν τάξει δευτέρας ητρός, τοὺς μετ' αὐτὴν γεννηθέντας ἐκτρέφουσα δελφούς. Δέκα γὰρ ὄντων τῶν ἀπάντων παίδων, τὴ ἦν πρώτη. Οσίως δὲ καὶ ἐν ἀσκήσει βιώ ισα, πολλοῖς εἰς ὠφέλειαν ἐγένετο· διδάσκαλος ἐρ ἦν, οὐ μόνον λόγων, ἀλλὰ καὶ ἔργων. Ο γὰρ οιήσας καὶ διδάξας, φησὶν τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον, τος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. νὸς δὲ τῷ τελευτήν γενομένη, συνεφιλοσόφησε τῷ
col. 551–552page 104 of 133

dnuahv adrqc, rapi ic nt Moo quæstionibus atquehunem 1 Inche im incom Azw. .sus, Helagoܐܘܐ v, v Tezkorta

col. 553–554page 105 of 133
PG 117:553κον. Διὸ καὶ ἐξ αὐτῶν ἀνῃρέθη διὰ τὴν τοιαύ ίαν. Αντέχειντο γὰρ αὐτῷ πάσας τὰς ἡμέ καὶ ἀπέκτεινεν αὐτὸν ὁ ἡγούμενος τοῦ λαοῦ, γχόμενος ὑπ' αὐτοῦ. Καὶ ἐτάρη ἐν αὐτῇ τῇ ὑπὸ τῶν συγγενῶν ἐντίμως, ἀναδραμὼν πρὸς κι' δν τοὺς πολλοὺς ὑπέστη πειρασμούς ὑπὸ ρανόμων, καὶ ἀπολαβὼν τὰ ἀγαθα, ὁ ὀφθαλ κ εἶδε, καὶ οἷς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν που οὐκ ἀνέβῃ, ἃ ἡτοίμασεν ὁ Θεὸς τοῖς ἀγα αὐτὸν ἁγίοις. ΜΕΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. νήμη τῆς ἁγίας Μαρίας τῆς Μαγδαληνής. γία ἡ Μαγδαληνὴ ἐκ τῶν Μαγδάλων ἦν τῶν τῶν Συρίας. Όχλουμένη δὲ ὑπὸ δαιμόνων ἑπτὰ, τεύθη ὑπὸ Χριστοῦ· καὶ διὰ τὴν τοιαύτην σίαν ἀκολουθήσασα αὐτῷ, γέγονε μαθήτρια Καὶ ἦν διακονοῦσα αὐτῷ μέχρι τοῦ πάθους Καὶ πρώτη τὴν ἀνάστασιν ἅμα τῇ ἄλλῃ Μα αύρα κομίζουσα, κατείδεν, ἡνίκα ὀψὲ Σαββά δον τὸν ἄγγελον πρωίας δε δύο ἀγγέλους ἐν ἷς καθεζομένους· καὶ πάλιν αὐτὸν τὸν Κύριον, ἱ κηπουρὸν λογιζομένη ἤκουσε παρ' αὐτοῦ, Μή πτου. Μετὰ οὖν τὴν θείαν τοῦ Χριστοῦ ἀνάλη ἐπελθοῦσα εἰς Εφεσον πρὸς τὸν θεῖον Ιωάννην πόστολον καὶ εὐαγγελιστὴν, ἐκεῖ ὁσίως κεκοί ι. Καὶ ἐτέθη πρὸς τὴν εἴσοδον τοῦ σπηλαίου, οἱ ἅγιοι καὶ μακάριοι ἑπτὰ κεκοίμηνται παῖδες. ρον δὲ ἐπὶ Λέοντος τοῦ σοφωτάτου βασιλέως, ταύτης ἅγιον κομισθεν λείψανον, ἐν τῇ ὑπ᾽ ; συσταθείσῃ μονῇ τοῦ ἁγίου Λαζάρου κατε ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Φωκά. υκᾶς ὁ ἱερομάρτυρ ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Τραϊα ἐν ἀμέμπτῳ πολιτείᾳ, καὶ παντοίαις ἀρεταῖς άμπων. Κρατηθεὶς οὖν, προσηνέχθη Αφρικανῷ ἐπάρχῳ. Καὶ ἐρωτηθείς, ὡμολόγησε τὸν Χρισ Αντιστὰς δὲ αὐτῷ καὶ ὁ ἔπαρχος ἐν λόγοις, πειρασθείς βλασφημῆσαι μὲν τὸν Χριστὸν, αὐτ δὲ τιμωρήσασθαι, σεισμοῦ γενομένου, ἐξαίφνης ἂν μετὰ τῶν ὑπ' αὐτῷ στρατιωτῶν, ἅπνους ο. ᾿Αλλὰ προσευξάμενος ὁ ἅγιος, ἤγειρε καὶ αν καὶ τοὺς στρατιώτας. Καὶ πάλιν κρατηθείς, πάλη δέσμιος πρὸς Τραϊανόν. Καὶ ἐνώπιον α'. κηρύξας τὸν Χριστὸν, καὶ τὴν περὶ αὐτοῦ οἰκου αν πᾶσαν διεξελθών, κρεμασθείς, ἐξέσθη. Καὶ πλέον ἐμμένων τῇ εἰς Χριστὸν ὁμολογία, εἰς στον ἐνεβλήθη καὶ ἐξ αὐτῆς ὑγιὴς ἐξελθών, Λουτρόν σφοδρῶς ἐκπυρωθεν, καὶ ὑπερκαὲν εἰσ η. Ἐν ᾧ τὸν Θεὸν δοξολογῶν, καθάπερ ἐν τῇ δρο όλῳ καμίνῳ οἱ ἅγιοι τρεῖς παῖδες, παρέδωκε τὸ μπ. ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Τροφίμου καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. κόφιμος, καὶ Θεόφιλος οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες
col. 555–556page 106 of 133
PG 117:555οποδίας αὐτοῦ, ὑπῆρχαν μὲν, κατὰ ἐνοῦ, ἐπὶ βασιλείας Διοκλητιανοῦ τοῦ καλεσούντος, καὶ τοὺς προσερχομένους αὐτοῖς, ἐπὶ αυτή και του και τυραννικωτάτου, τὸν Χριστὸν ενώ ονόματι αὐτοῦ διδάσκοντες καὶ βαπτίζοντες. Διατ κασθέντες δὲ καὶ κρατηθέντες, παρέστησαν ενώ αὐτοῦ δέσμιοι· καὶ ἀναγκασθέντες ἀρνήσασθαι ΧΙΟΥ μὲν τὸν Χριστὸν, θῦσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθέντες, ἐτύφθησαν σφοδρῶς. Καὶ κρεμασθέντες ἐπὶ ξύλου, ἐξέσθησαν. Εἶτα ἐλιθοβολήθησαν. Καὶ μετὰ ταῦτα τοῦ ξύλου καταβιβασθέντες, εἰς κάμινον μεγάλην ἐνεβλήθησαν. ᾿Αλλὰ καὶ τῆς καμίνου τῇ τοῦ Θεοῦ ῥυσθέντες χάριτι, καὶ ἀβλαβεῖς ἐξελθόντες, τον κόσμο του αυτών τοῦ πυρὸς, ἐξέπληξαν τὸν τύραννον. Καὶ τέλος κλίναντες τοὺς αὐχένας, της καφαλής επιτμήθησαν. επιστολών Καὶ μνήμη τῶν ἐν Βουλγαρία σφαγέντων ἀδελφῶν 'Επὶ τῆς βασιλείας Νικηφόρου τοῦ πατρὸς Στερ ρακίου συνέβη πόλεμον γενέσθαι Ρωμαίοις μετέ σαντος, ἐν τρυφαῖς καὶ πότοις ἐσχόλαζεν ὁ λαός, Βουλγάρων. Καὶ τοῦ βασιλέως κατὰ κράτος νική χαίρων διὰ τὸ νικῆσαι. Ἀλλ᾽ ὑπὸ τοῦ διαβόλου δ γερθέντες οι περιλειφθέντες Βούλγαροι, και τη Ρωμαϊκῷ ἐπιπεσόντες ἐν νυκτὶ στρατεύματι, αὐτῷ τε τὸν βασιλέα ἐκράτησαν καὶ ἀνεῖλον, καὶ τοὺς ὑπ αὐτὸν, τοὺς μὲν ἐφόνευσαν,τοὺς δὲ ἡχμαλώτευαν. Ἐντεῦθεν ὅσοι μὲν καιρίας οὐκ ἐδέξαντο, παραυτίαι ἀπέθανον· ὅσοι δὲ δασέων ὁρέων ἐδράξαντο, δεν σώθησαν. Οἱ δὲ κρατηθέντες ζῶντες, ἀναγκασμένας ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν· οὔπω γὰρ ἐπέγνωσαν οἱ Βούλγαροι αὐτόν· καὶ μὴ πεισθέντες, πολυτρόπους καὶ χαλεποῖς θανάτοις ὑπεβλήθησαν· οἱ μὲν ξέρει τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν· οἱ δὲ κρατηθέντες έπει λειώθησαν, κρεμασθέντες, καὶ ἀπεπνίγησεν άλλος βέλεσι κατακεντηθέντες ἐτελειώθησαν. Καὶ ἕτερος φυλακῇ καὶ λιμῷ καταδικασθέντες, τὸν τοῦ μαρτυρίου δρόμον ἐτέλεσαν. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων ἱερομαρτύρων Απολλ ναρίου, καὶ Βιταλίου ἐπισκόπου Ραβέννης, και Απολλωνίου, και μάρτυρος Εὐγενίου, καὶ τῆς Σωσάννης τῆς ἐν τῷ Λευκάτῃ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΔ. Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Χριστίνης. Ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Χριστίνα ὑπῆρχε με ἐκ τῆς πόλεως Τύρου στρατηλάτην δὲ πατέρα ἔχουσα, εἰς πύργον ὑψηλὸν κατήχθη παρ' ἐκιν πρὸς τὸ μὴ θεαθῆναι ὑπό τινος, ἀναβιβάσαντ εἰς τὸν πύργον καὶ τοὺς ἑαυτοῦ θεούς, καὶ προπ ξαντος αὐτῇ θύειν καὶ προσκυνεῖν αὐτοῖς. Δι ἐκείνη κατανοήσασα τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν, οὐδαμος προσεῖχεν αὐτοῖς. Τοῦ δὲ οὐρανοῦ τὸ κάλλος διά τε ρίδος βλέπουσα, καὶ ἐκ τῶν ποιημάτων τὸν Δημοσ ργὸν κατανοήσασα, συνέτριψε τὰ εἴδωλα, καὶ ἐργ κάτω.. Καὶ διαγνωσθεῖσα, καὶ τοῦ πύργου κατε βασθεῖσα, πάσαις τιμωρίαις καθυπεβλήθη, της τοῦ οἰκείου πατρός. ᾿Αποκλεισθεῖσα δὲ καὶ εἰς τα λακήν, ἐτρέφετο ὑπὸ ἀγγέλου· καὶ ῥιφεῖσα ἐν μ
col. 557–558page 107 of 133
PG 117:557ατο τὸ ὕδωρ εἰς βάπτισμα. Καὶ τῆς θα ἐξελθοῦσα, ἀπεκλείσθη πάλιν εἰς φυλακήν, μετὰ τελευτὴν τοῦ πατρὸς αὐτῆς εἰς ἐξέτασιν εῖσα Δίωνι τῷ ἄρχοντι, ἐτύφθη σφοδρῶς. Καὶ κυματουργήσασα, πολλοὺς ἐποίησε πιστεῦσαι Χρι στῷ. Καὶ τοὺς μαστοὺς ἐκκοπεῖσα, καὶ κατὰ καρδίας πληγεῖσα τοῖς κονταρίοις, ἐτελειώθη. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΕ Μνήμη τῆς ἁγίας Αννης τῆς μητρὸς τῆς Θεο τόκου. Αννα, ἡ σεβασμία μήτηρ τῆς ἐνδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου, καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας, ἦν μὲν ἐκ φυλῆς Λευΐ, ἀπὸ Βηθλεὲμ δὲ τῆς Ἰουδαίας, θυ γάτηρ Ματθὰν τοῦ ἱερέως· ὅστις Ματθὰν ὑπῆρχεν ἱερατεύων ἐπὶ τῆς βασιλείας τῆς Κλεοπάτρας, πρὸ τῆς βασιλείας Ηρώδου υἱοῦ ᾿Αντιπάτρου. Εσχε δὲ θυγατέρας τρεῖς, Μαρίαν, Σόβην, καὶ 'Ανναν. Ἔγημε δὲ ἡ πρώτη θυγάτηρ ἐν Βηθλεὲμ, καὶ ἔτεκε Σαλώμην τὴν Μαρίαν. Ἡ δὲ δευτέρα καὶ αὐτὴ ἐν Βηθλεέμ, καὶ ἔτεκεν Ἐλισάβετ τὴν μητέρα τοῦ Προδρόμου. Η δὲ 'Αννα εἰς τὴν γῆν τῆς Γαλιο λαίας, καὶ ἔτεκεν Μαρίαν τὴν Θεοτόκον. Ὡς εἶναι τὴν Σαλώμην, καὶ τὴν Ἐλισάβετ, καὶ τὴν Θεοτόκον θυγατέρας ἀδελφῶν τριῶν θηλειῶν. Ἡ δὲ ῎Αννα, ὡς εἴπομεν, γεννήσασα τὸ μέγα ὄφελος, τὴν σωτηρίαν τοῦ κόσμου, τὴν ἄχραντον, καὶ ὑπεράμωμον θεοτόκον, καὶ ἀναθρεψαμένη καὶ ἀπαγαγοῦσα ἐν τῷ ναῷ Κυρίου, καὶ ἀναθεῖσα αὐτὴν τῷ Θεῷ, πρὸς αὐτὸν χαίρουσα ἐξεδήμησεν. Καὶ μνήμη τῆς ὁσίας Ευπραξίας. Ἡ ὁσία Ευπραξία ἦν μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου, οὗ καὶ συγγενὴς ἐτύγχανεν. θυγάτηρ δὲ Αντιγόνου τοῦ συγκλητικοῦ. Οι τελευτήσαντος, αὐτὴ παρὰ τῆς μητρὸς Εὐπραξίας ἀνετέθη τῷ βασι λεῖ ὡς συγγενεῖ, καὶ ἐπιτρόπῳ αὐτῆς, φροντίζεσθαι ὑπ' αὐτοῦ. Καὶ μνηστευθεῖσα συγκλητικῷ τινι, ἐπείπερ ἐκεῖνος πρὸ τῆς συναφείας ἐτελεύτησεν, τὰ ὑπάρχοντα αὐτὴ δοῦσα πτωχοῖς, μετὰ τῆς μητρὸς αὐτῆς κατέλαβε τὴν ἐν Αἰγύπτῳ πόλιν Θηβῶν. Καὶ εἰσε· θοῦσα εἰς τὸ μοναστήριον, ἐν ᾧ ὑπῆρχον ἑκατὸν μονάζουσαι, ἀπεχείρατο. Καὶ αὐτὴ μὲν προσήδρευσεν τῷ μοναστηρίῳ τὴν ἰσάγγελον βιοῦσα ζωήν. Ἡ δὲ μήτηρ αὐτῆς περιελθοῦσα τὰ κατ᾽ ἀνατολὴν κτή ματα αὐτῆς, καὶ τὰ μὲν πωλήσασα, καὶ δοῦσα πτω σε χοῖς, τὰ δὲ ἐκκλησίαις ἀναθεῖσα, ὑπέστρεψεν εἰς τὸ επτα: μοναστήριον, καὶ ὀλίγον ἐπιβιώσασα ἐκοιμήθη. Καὶ να μετὰ ταῦτα ἡ Εὐπραξία μεγάλης ἀρετῆς ἐλθοῦσα, και καὶ θαύματα ποιήσασα, ἀνεπαύσατο ἐν Κυρίῳ. Καὶ μνήμη τῆς ὁσίας Ολυμπιάδος. Ἡ ὁσία Ὀλυμπιάς ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας στα Αρκαδίου καὶ Ονωρίου, τῶν υἱῶν Θεοδοσίου τοῦ Στον Μεγάλου, θυγάτηρ μὲν ᾿Ακούνδου του κόμητος, εἰς ἐγγόνη δὲ 'Αβλαβίου τοῦ ἐπάρχου· νύμφη δὲ μόνον Για τη χρηματίσασα, γυνὴ δὲ οὐδενός. Τοῦ γὰρ λαβόντος τα εν αὐτὴν πρὸς Κύριον ἐκδημήσαντος, παρθένος ἅμα καὶ καὶ χήρα διέμεινε. Διατελέσασα δὲ πάντα τὸν βίον αὐτῆς ἐν νηστείαις καὶ προσευχαῖς, καὶ ταῖς τῶν
col. 559–560page 108 of 133
PG 117:559δεομένων εὐποιΐαις, καὶ πᾶσαν, ἦν εἶχε, περιουσίας κενώσασα εἰς θεραπείαν τῶν τοῦ Χριστοῦ ἀρχιερέων, καὶ τὸν μακάριον Ἰωάννην τὸν Χρυσόστομον 8:30 φερόντως τιμήσασα, καὶ ἐν ταῖς ἀσθενείαις θεραπεύσασα, ἐπειδήπερ ἐκεῖνος ἄδικον ἐξορίαν παρέ τῆς βασιλίσσης Εὐδοξίας ὑπέστη, ἐπὶ τέλει καὶ αὐτή τῷ τῆς ὁμολογίας κατεκοσμήθη στεφάνω. Εξοριο σθεῖσα γὰρ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας, πολλούς πειρασμούς ὑπέμεινεν. Ἀλλὰ μέχρι τέλους εὐχαριστοῦσα τῷ Θεῷ τὸ πνεῦμα παρέθετο. Καὶ μνήμη τῶν ἁγίων ξέ Πατέρων, τῶν ἐν τῇ ε' συνόδῳ συνελθόντων. Τῷ ἐβδόμῳ ἔτει τῆς Ἰουστινιανοῦ βασιλείας, ἦν πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ανθιμος ὁ αἱρε τικός, γεγονώς μὲν Τραπεζοῦντος ἐπίσκοπος, μετα τεθεὶς δὲ καὶ προχειρισθεὶς ἀρχιερεὺς τοῦ μεγάλου θρόνου τῆς βασιλεύσης. 'Αλλ' αἱρετικὸς ὢν ἐκεῖ. νος, ἐξεβλήθη παρὰ τῶν ὀρθοδόξων, καὶ ἐχειροτονήθη ἀντ᾿ αὐτοῦ Μηνᾶς ὁ ἁγιώτατος πρεσβύτερος τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ξενοδόχος τῶν Σαμψὼν ὑπὸ ᾿Αγαπητοῦ πάπα της μεγάλης Ῥώμης. Ἐπὶ τούτου ἀναφανέντες Σεύηρος, και Πέτρος, ἄνθρωποι πᾶσαν αἵρεσιν ἐν ἑαυτοῖς περι φέροντες, καὶ τὴν τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν ταράς. σοντες, ἐλύπουν τοὺς ὀρθοδόξους. Καὶ συγκαλέσας σύνοδον ἑξηκονταπέντε ἁγίων πατέρων Ἰουστινιανός ὁ βασιλεὺς ἐν Κωνσταντινουπόλει, ἀναθεμάτισεν αὐτους τε καὶ τοὺς ὁμόφρονας αὐτῶν, καὶ πᾶσαν αἵρεσιν. Εκτοτε οὖν ἑορτάζουσα ἡ τοῦ Θεοῦ Ἔχο κλησία τὴν τοιαύτην ἀνάμνησιν, δοξάζει τὸν Θεόν, ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Ερμολάου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Ερμόλαος ὁ Ἱερομάρτυρ καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Βρο μιππος, καὶ Ερμοκράτῆς ἐκ τοῦ κλήρου τῆς ἐν Νικομηδείᾳ Εκκλησίας ὑπῆρχον πρεσβύτεροι περι λειφθέντες ἐκ τῶν καυθέντων δυσμυρίων ἁγίων ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ὑπὸ Μαξιμιανοῦ τοῦ δυσσεβοῦς, καὶ κρυπτόμενοι ἔν τινι δωματίῳ. Ἐπεὶ δὲ ὁ ἅγιος Παντελεήμων κρατηθεὶς, καὶ εἰς ἐξέτασιν ἀχθεὶς Μαξιμιανῷ τῷ δυσσεβεῖ, ἠναγκάσθη περὶ Ερμολάου εἰπεῖν, ποῦ κρύπτεται· καὶ μὴ εἰδὼς ψεύδεσθαι, ὡμολόγησε τὸν τόπον· ἐκρατήθησαν καὶ αὐτοὶ Ε; μόλαος, Ερμιππος, καὶ Ἑρμοκράτης. Καὶ δέσμιοι παραστάντες τῷ τυράννῳ, ὡμολόγησαν παρρησία τὸν Χριστὸν, καὶ τὰ εἴδωλα διεχλεύασαν καὶ διέ συραν, καὶ τοὺς εἰς αὐτὰ πιστεύοντας αθλίους έπει κάλεσαν. Όθεν διαφόρως τιμωρηθέντες, ἐπεχε λίσθησαν· καὶ οὕτω τελειωθέντες ἀπέλαβον βασιλείαν τὴν ἀκατάλυτον καὶ ζωὴν ἀΐδιον. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σάγκτου, καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασιλείας Μάρκου Αντω νίνου, ἐκ Ραβέννης τῆς πόλεως χώρας Ιταλίας Διὰ δὲ τὴν εἰς Χριστὸν ὁμολογίαν κρατηθέντες παρέ τοῦ τῆς χώρας ἄρχοντος, πρῶτον μὲν ἐβασανίσθη
col. 561–562page 109 of 133
PG 117:561σαν σφοδρῶς, τὸν Χριστὸν ἀρνήσασθαι καταναγκαζόμενοι. Καὶ τοῦτο μὴ ποιήσαντες, παρεδόθησαν φυλακῇ. Έπειτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθέντες, πάλιν ἐτιμωρήθησαν. Ὁ μὲν γὰρ χαλκά πέταλα πεπυρωμένα κατὰ τῶν πλευρῶν ἐδέξατο· ὁ δὲ θηρίοις ἐξε δόθη· ὁ δὲ εἰς σιδηροῦν θρόνον πεπυρωμένον ἐκα θέσθη. Καὶ γυνή τις τυφθεῖσα ἀπὸ πρωΐας ἕως ἐστ πέρας, καὶ ἐπὶ ξύλου κρεμασθεῖσα, καὶ θηρίοις έχε δοθεῖσα. Καὶ ἵπποις προσδεθεῖσα, καὶ ἐπὶ πολὺ στο ρομένη. παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Οἱ δὲ λοιποὶ ἐν τῇ φυλακῇ βληθέντες, σχοινίοις ἀπεπνίγησαν, καὶ βορὰ τοῖς κυσὶν ἐβξίφησαν, καὶ ἄψαυστα τὰ λείψανα αὐτῶν διαμείναντα, τῷ ποταμῷ Ροδανῷ ἐναπερρί φησαν. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Ιωάννου τοῦ Παλαιολαυρίτου, καὶ τοῦ ἁγίου Μαυρικίου. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΖ' Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος. Παντελεήμων, ὁ τοῦ Χριστοῦ μέγιστος μάρτυς, ἦν μὲν ἐκ τῆς πόλεως Νικομηδείας, υἱὸς δὲ Εὐστοργίου Ελληνος, καὶ Εὐβούλης Χριστιανῆς, Ιατρός τὴν τέχνην. διδαχθεὶς ταύτην μεν παρά Εύφρος σύνου, δόξαν μεγίστην ἔχοντος ἐν τοῖς ἰατροῖς· τὴν δὲ τοῦ Χριστοῦ πίστιν παρὰ Ἑρμολάου τοῦ πρεσβυ. τέρου, ὑφ' οὗ καὶ ἐβαπτίσθη. Δι᾿ ἣν καὶ παῖδα ὑπὸ ἐχίδνης πληγέντα, καὶ θανατωθέντα ἀνέστησε, καὶ τυφλὸν ἀναβλέψαι ἐποίησε· καὶ ἄλλα πολλὰ διενήρ γησε θαύματα. Διαγνωσθεὶς δὲ τῷ βασιλεῖ Μαξι μανῷ, καὶ κρατηθεὶς, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, ἐβασανίσθη διαφόρως. Καὶ τελευταῖον τὴν διὰ τοῦ ξίφους ἀπόφασιν λαβὼν, δεθεὶς ἁλύσεσι, καὶ κατα λαβὼν τὸν τόπον τῆς τελειώσεως, προσεδέθη δένδρω ἐλαίας. Καὶ ἀποτμηθεὶς τὴν κεφαλήν, ἔβευσεν αἷμα, καὶ γάλα· ὅπερ μέχρι τῆς σήμερον φαινόμενον, παρέχει τοῖς προσερχομένοις πᾶσι πιστοῖς θήματα. Καὶ μνήμη τῆς ἁγίας Ανθούσης, Ἡ ὁσία Ανθουσα ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνοῦ τοῦ Καβαλλίνου. Καταλιπούσα δὲ τὸν κόσμον, καὶ τὸν Χριστὸν ποθήσασα, ἐν ὄρεσι καὶ σπηλαίοις διέτριβεν. Καὶ εὑροῦσα μοναχόν τινα πρεσβύτερον ἅγιον ἐν τοῖς χωρίοις τοῦ Μαντινέου προσκαθεζόμενον, ἐκεῖνον ἐμιμήσατο εἰς ἄσκησιν. Καὶ εἰς τοσοῦτον προσῆλθεν ἀρετῆς, ὡς καὶ εἰς φοῦρο νον ἐκκαέντα σφοδρῶς εἰσελθεῖν, καὶ μὴ καῆναι. Μετὰ δὲ τελευτὴν Σισιννίου τοῦ ἁγιωτάτου πρεσβυτέρου, διαγνωσθεῖσα ὑπὸ τοῦ Καβαλλίνου, ὅτι τὰς ἁγίας εἰκόνας τιμᾷ καὶ σέβει, ἠναγκάσθη παρὰ τῶν ἀποσταλέντων, ἀρνήσασθαι τὴν τούτων προσκύνησ σιν. Καὶ μὴ πεισφεῖσα, ἐτύφθη σφοδρῶς. Ἐπεὶ δὲ μὴ δυναμένη τεκεῖν, τῇ τοῦ βασιλέως ἐμήνυσε γυ ναικὶ παιδία δύο γεννῆσαι, τὸ μὲν ἄρσεν, τὸ δὲ θῆ λυ· τούτου γενομένου, ἀπελύθη τῆς βασάνου. Καὶ οὕτω παρεσκεύασε τὴν βασίλισσαν διατεθῆναι πρὸς αὐτὴν, ὡς καὶ εἰς μητρὸς τάξιν ἔχειν. Καὶ οὕτως ἐκοιμήθη.
col. 563–564page 110 of 133
PG 117:563ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑ ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ευσταθίου 'Αγ. κύρας. Εὐστάθιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, στρατιώτη; μὲν ἦν, χριστιανὸς δὲ, καὶ προσαχθείς Κορνηλία τῷ ἡγεμόνι 'Αγκύρας, καὶ ἐρωτηθείς, παρρησία ώμολόγησε τὸν Χριστόν. Οθεν ἐτύφθη σφοδρώς, και τοὺς ἀστραγάλους τρυπηθείς, καὶ σχοινίοις περι λειφθείς, σύρεται ἀπὸ τῆς πόλεως 'Αγκύρας ἕως τοῦ Σαγγάρου ποταμοῦ, ἀκολουθοῦντος καὶ ὁρῶντος τοῦ ἡγεμόνος. Εκείσε δὲ ἐν γλωσσοκόμῳ βληθείς, ἐξ ρίφη ἐν τῷ ποταμῷ. Κατ' εὐδοκίαν δὲ τοῦ Θεοῦ ἐπιστὰς θεῖος ἄγγελος, ἐξήγαγε τὸ γλωσσόκομον ἐπὶ τὴν ξηράν, καὶ εὑρέθη ἐν αὐτῷ ὁ ἅγιος ἀβλαβής, ψάλλων· Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, καὶ τὰ ἑξῆς. Μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ ἡγεμὼν καὶ αἰσχυνθείς, σπασάμενος μάχαιραν, ἀνεῖλεν ἑαυτόν. Ὁ δὲ ἅγιος μάρτυς εὐξάμενος, καὶ μεταλαβὼν τῆς θείας δω ρεᾶς διὰ τῆς ἐκπεμφθείσης αὐτῷ οὐρανόθεν περι στερᾶς, ταῖς χερσὶ τοῦ ἐπιφανέντος ἀγγέλου τὸ πνεῦμα παρέθετο. Καὶ κατετέθη τὸ λείψανον αὐτοῦ ἐν αὐτῇ τῇ πόλει 'Αγκύρα. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ακακίου. Ακάκιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἣν ἐπὶ τῆς βα σιλείας Λικιννίου, ᾧ καὶ παραστάς, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, καὶ κρεμασθεὶς ἐξέσθη. Εἶτα παρεδόθη Τερεντίῳ τῷ ἐπάρχῳ· ὑφ' οὗ εἰς τήγανον πετυ ρωμένον ἐνεβλήθη, πίσσης καὶ ἐλαίου καὶ στέατος πεπληρωμένον. Καὶ μνδὲν ἀδικηθεὶς, εἰς ᾿Απάμειαν, καὶ ᾿Απολλωνιάδα τῷ ἡγεμόνι ἀπερχοπένῳ έχου λουθεῖν ἠναγκάσθη. Ενθα ἐν τῷ ναῷ εἰσαχθεὶς τῶν εἰδώλων, προσευχόμενος πάντα συνέτριψε τα ξόανα. Μετὰ ταῦτα τῷ τριβούνῳ παραδοθείς, και τυφθεὶς σφοδρῶς ἐθηριομάχησεν. Εἶτα εἰς φούρν έμβληθεὶς, ἀβλαβής διέμεινεν. Δόξας δὲ ὁ τριβούνος ψυχρόν εἶναι τὸν φοῦρνον, καὶ προσεγγίσας ἰδεῖν, αὐτὸς μὲν κατακαείς, εἰς κονιορτὸν ἐγένετο· ὁ δὲ Ακάκιος παρεδόθη Ποσιδωνίῳ τῷ ἄρχοντι. Καὶ περι τεθεὶς βαρέα σίδηρα, ἤχθη εἰς Μίλητον καὶ πάλιν συντρίψας τὰ εἴδωλα, ἐτμήθη τὴν κεφαλὴν, τῆς του μῆς ῥευσάσης αἷμα καὶ γάλα. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων ἀποστόλων Προχόρου, Νικάνωρος, καὶ τῶν σὺν αὐτοῖς. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΑ Αθλησις, τοῦ ἁγίου μάρτυρος Καλλινίκου. Καλλίνικος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐκ τῆς χώρας Κιλικίας Χριστιανὸς δὲ ὤν, καὶ διδάσκω τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ παρήνει μὲν ἀπέχεσθαι τῶν ματαίων, τὸν δὲ ποιητὴν τοῦ παντὸς ἐπιγινώσκειν Χριστόν. Όθεν κρατηθείς, ήχθη πρὸς τὸν ἡγεμόνα, καὶ παρ' αὐτοῦ παντοίαις βασάνοις ὑποβληθεὶς, όπου δήματα σιδηρά μετὰ ἤλων οξέων ὑπεδέθη, καὶ ἠναγ κάσθη τρέχειν ἔμπροσθεν τῶν ἵππων μέχρι τῆς πόλεως Γάγγρας ἀπεχούσης σταδίους ἐξήκοντα. Και πεζεύσας ἐξήκοντα στάδια, καὶ ἰδὼν τοὺς ἀπέγοντας αὐτὸν στρατιώτας τῷ δίψει λειποψυχούντας, προσευ
col. 565–566page 111 of 133
PG 117:565ξάμενος ἐξήγαγεν ὕδωρ ἐκ τῆς γῆς, καὶ ἐπότισεν αὐτοὺς. Καὶ φθάσας τὴν πόλιν Γάγγραν, ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν. Καὶ μετὰ ὀλίγας ἡμέρας τῆς φυλα κῆς ἐκβληθείς, καὶ καταναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πεισθεὶς, πυρὶ ἐτελειώθη. Καὶ κατε τέθη τὸ τίμιον αὐτοῦ λείψανον χερσὶ Χριστιανῶν ἐν αὐτῷ τῷ τόπῳ τῆς τελειώσεως. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν καὶ ὁμολογη τοῦ Ἰωάννου μητροπολίτου Χαλκηδόνος. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Δ' Μνήμη τοῦ μακαρίου Ιωάννου τοῦ στρατιώτου. Οὗτος ἦν ἐπὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτου στρα τευόμενος. ᾿Αποσταλεὶς οὖν μετὰ καὶ ἑτέρων στρα τιωτῶν εἰς τὸν κατὰ τῶν Χριστιανών διωγμόν, ἦν μὲν τοῖς ὁρῶσι διώκτης· συνεμάχει δὲ κρύφα τοῖς Χριστιανοῖς· τοῖς μὲν πρό τοῦ κρατηθῆναι μηνύων φυγεῖν τοῖς δὲ μετὰ τὴν κατάσχεσιν λάθρα ἐπι νοῶν τὴν ἀπόδρασιν. Οὐ μόνον δὲ τὸ συμπαθὲς πρὸς τούτους ἐπεδείκνυτο, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐνδεέσιν ἐχορήγει τὰ ἐπιτήδεια. Καὶ προσευχαῖς καὶ νηστείαις, καὶ τῶν ἀσθενῶν ἐπισκέψεσι, καὶ ταῖς τῶν θλιβομένων παραμυθίαις τὸν βίον αὐτοῦ ἐπεκόσμει καὶ πρὸς τὸ σεμνὸν κατερρύθμισεν. Οὕτω δὲ βιώσας, ἐν Κυρίῳ ἀνεπαύσατο· καὶ κατετέθη ἐν τόπῳ, ἔνθα καὶ οἱ ξένοι ἐτίθεντο ἐγνώσθη δὲ ὕστερον γυναικί τινι δι' ἀποκαλύψεως· ὃς αὐτῇ ἐπιστὰς, τὴν τε ἐν τῷ βίῳ πράξιν αὐτοῦ καὶ ὁ ἐπεκέκλητο όνομα, διεσάφησε. Θαυματουργῶν δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ, ἐπέχει καὶ τοὺς δρασμοὺς τῶν δούλων. Καὶ μνήμη τῶν ἁγίων ἀποστόλων Σίλα, Σιλουανού, Κρίσκοντος, Επαινετοῦ καὶ ᾿Ανδρονίκου. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ, ΛΑ Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Ἰουλίττης. Ιουλίττα, ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐκ πό λεως Καισαρείας Καππαδοκίας. δίκην δὲ ἔχουσα πρός τινα πλεονεκτικὸν ἄνδρα, καὶ βίαιον, ὃς γῆς ταύτης τὸ πλεῖον ἀποτεμὼν, καὶ ἀγροὺς, καὶ ζῶα, καὶ κώμας, καὶ οἰκέτας, καὶ πᾶσαν τὴν τοῦ βίου κατασκευὴν πρὸς ἑαυτὸν μετέστησε, καταφρονῶν τοῦ δικαίου καὶ τοῦ Θεοῦ, συκοφάνταις καὶ ψευδο μάρτυσι, καὶ δωροδοκίαις τῶν δικαζόντων ἐπερειδόμενος· παραστᾶσα τῷ δικάζοντι, καὶ ἀρξαμένη ἀναδιδάσκειν τήν τοῦ ἀνδρὸς τυραννίδα, διεβλήθη παρ' αὐτοῦ, ὡς εἴη Χριστιανή. Καὶ πρὸς μηδὲν ἰδοῦσα τῶν παρόντων, ἀλλὰ πάντων καταφρονήσασα· 'Βββέτω, εἶπεν, ὁ βίος, καὶ ἡ τούτου δόξα. Ἐγὼ γὰρ τὸν ἁπάντων δημιουργόν, καὶ ποιητὴν οὐκ ἀρνήσομαι. Παραυτὰ οὖν ὁ ἄδικος κριτής πυρί ταύτην παρέδωκεν. Ἡ δὲ κάμινος περισχοῦσα τῆς ἁγίας τὸ σῶμα, ὥσπερ τις θάλαμος φωτεινὸς, τὴν μὲν ψυχὴν ἐπὶ τὴν οὐράνιον χώραν ἔπεμψεν, τὸ δὲ τίμιον αὐτῆς σῶμα ἀκέραιον διεσώσατο τοῖς προσήκουσι, καὶ πᾶσι τοῖς πιστοῖς. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Εὐδοκίμου τοῦ Νέου. Οὗτος ὁ μακάριος ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεο
col. 567–568page 112 of 133
PG 117:567βίου περιφανείς (πατρίκιοι γὰρ ἦσαν.) ορθόδοξη ἐγνωρίζοντο· Καππάδοκες τὸ γένος. Διό καλῶς ὁ Εὐδόκιμος ἀναγόμενος ὑπ' αὐτῶν τὰ εἰς ἀρετήν, κανδιδᾶτος ὑπὸ Θεοφίλου ἐτιμήθη, καὶ στρατοπι δάρχειν ετάχθη· πρῶτον μὲν κατὰ τὴν Καππαδοκών χώραν, ἔπειτα κατὰ τὸ Χαρσιανόν ζυγός τις δι καιος ὢν καὶ κανών, καὶ ἰσότητα πᾶσαν φυλάττων, ἐλεημοσύνας τε πλείστας ἐκτελῶν καθ' εκάστην, καὶ τὰς ἐκκλησίας καλλιεργῶν· χήρας καὶ ὀρφανούς ἐκδικῶν, καὶ ἁπλῶς πάσης ἀρετῆς ἰδέαν μετερχόμενος. Κατὰ Θεὸν οὖν πολιτευσάμενος, νόσῳ στο ματικῇ κατασχεθείς, τὸ πνεῦμα αὐτοῦ τῷ Θεῷ παρέσ θετο. Οἱ δὲ προσήκοντες τὴν αὐτοῦ κέλευσιν ἀπο. πληροῦντες, μετὰ τῶν ἐνδυμάτων, καὶ ὑποδημάτων. φίλου τοῦ μισοχρίστου. Οι οι γεννήτορες σὺν τῇ τοῦ ἔθαψαν, θαύμασι πολλοῖς καὶ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ δοξα. σθέντα. ΜΗΝΙ ΑΥΓΟΥΣΤΩ Ἐν τῇ πρώτη. Αθλησις τῶν ἁγίων Μακκαβαίων. Ἐλεάζαρ ὁ τιμιώτατος διδάσκαλος ἦν τῶν ἑπτὰ σπαίδων τῆς ἁγίας Σολομωνίδος, κατοικῶν ἐν Ἱερο σολύμοις. Πορθήσαντος δὲ Σελεύκου τοῦ βασιλέως τά οΙεροσόλυμα, καὶ τὸ τῶν Εβραίων γένος αἰχμαλωτίσαντος, ἐκρατήθησαν καὶ οὗτοι· καὶ ἠναγκάσθησαν ἑλληνικῶν ἀπογεύσασθαι ουσιῶν καὶ μικροφα γῆσαι. Μὴ πεισθέντες δὲ, ἀλλ' ὑπὲρ τῶν πατρίων αγωνισάμενοι νόμων, διαφόροις υπεβλήθησαν τιμω η ρίαις. Καὶ πρῶτον μὲν ὁ Ἐλεάζαρος τυφθείς στο ρῶς, καὶ εἰς τὸ πῦρ βληθείς, καὶ εὐξάμενος τῷ Θεῷ, τὸ πνεῦμα παρέδωκε. Δεύτερον δὲ οἱ παῖδες κατὰ τάξιν ὡς ἐγεννήθησαν καθ' εἷς ἀχθέντες, καὶ ἀρθρεμβόλοις καὶ καταπέλταις, καὶ τροχοῖς, καὶ πυρὶ προσομιλήσαντες, ὑπὲρ εὐ·εβείας ἐτελειώθησαν, δείξαντες ὄντως τὸν λογισμὸν αὐτοκράτορα των πα θῶν. Καὶ τρίτον ἡ αὐτῶν μήτηρ Σολομωνὶς αὐτο μάτως· εἰς τὴν κάμινον εἰσελθοῦσα τοῖς ἰδίοις ἐπαπέθανε τέκνοις. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λεοντίου καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ Λεόντιος, καὶ ᾿Αλέξανδρος οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρ τυρες μετὰ τῆς ἱερᾶς συνοδίας αὐτῶν, ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ ἐκ τῆς χώρας Παμφυλίας, ἐκ διαφόρων μὲν χωρίων ὄντες, μίαν δὲ γνώμην ἔχοντες πρὸς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, ὡς Χριστιανοὶ ἐν προγόνων τυγχάνοντες. Κοινή τοίνυν βουλευσάμενοι, καὶ πάντα τὰ βιωτικὰ εἰς οὐδὲν λο γισάμενοι, κατέλαβον τὸ τῆς ᾿Αρτέμιδος ἱερόν. Και ἐν αὐτῷ γενόμενοι, κατέστρεψαν πάντα τὰ εἴδωλα. Γνωσθέντες οὖν καὶ κρατηθέντες, ἐτύφθησαν σφο δρῶς, καὶ μετὰ σιδηρῶν ὀνύχων ἐξέσθησαν, καὶ σουβλίοις τοῖς ὀφθαλμοῖς ἐξεκεντήθησαν. Καὶ φυλακή παραδοθέντες, ἄτροφοι διέμειναν ἐπὶ πολλαῖς ἡμέσ ρας. Εἶτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθέντες, ἐθηριομά χησαν· τὰ δὲ θηρία οὐχ ήψαντο αὐτῶν. Καὶ λαβόντες, τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν, ἀπεκεφαλίσθησαν
col. 569–570page 113 of 133
PG 117:569ΜΠΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Στεφάνου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Στέφανος ὁ ἱερομάρτυρ ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Ουαλεριανοῦ ἐκ τῆς παλαιᾶς Ρώμης. κρυπτόμενος δὲ διὰ τὸν διωγμὸν ἐν οἰκήματι, τοὺς πρὸς αὐτὸν παραγενομένους Έλληνας ἐβάπτιζε, καὶ διακόνους, καὶ πρεσβυτέρους ἐχειροτόνει, καὶ τὸν Θεὸν παρεκάλει ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας. Ἰασάμενος δὲ καὶ τὴν θυγατέρα Εμεσίου τοῦ δη μάρχου, παρεσκεύασεν αὐτὸν βαπτισθῆναι· καὶ οὐ μόνον αὐτὸν, ἀλλὰ καὶ πλῆθος ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, οἵτινες διαφόροις τιμωρίαις ἐτελειώθησαν. Τὰ δὲ λείψανα αὐτῶν συναγαγὼν ὁ ἀρχιερεὺς Στέ φανος, ἐντίμως ἐκήδευσεν. Εἶτα ἐν τῷ ναῷ τοῦ "Αρεως ἀναγκασθεὶς εἰσελθεῖν, καὶ προσκυνῆσαι, εἰσῆλθε, καὶ προσευξάμενος, κατέβαλε τὸ εἴδωλον. Καὶ μετὰ ταῦτα λειτουργῶν ἀπεκεφαλίσθη, καὶ και τετέθη ἐν αὐτῇ τῇ καθέδρα σὺν τῷ μαθητῇ αὐτοῦ, ἐπὶ χεῖρας κρατοῦντι τὸ τῆς πίστεως ἅγιον σύμβολον. Καὶ εὕρεσις τῶν λεικάνων τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δάδα καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Οὗτοι οἱ ἅγιοι μάρτυρες ὑπῆρχον ἐπὶ Μαξιμιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐν τῇ πόλει Δοροστόλῷ ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Θράκης. Κρατηθέντες δὲ καὶ παραστάντες τῷ ἄρχοντι, ἠναγκάσθησαν θύσαι τοῖς εἰδώλοις. Καὶ μὴ πεισθέντες, ἐνεβλήθησαν εἰς φυλακήν. Τοῦ δὲ ἁγίου Μαξίμου ὑπαναγινώσκοντος τοῖς μάρτυσιν αὐτοῦ τὰς θείας Γραφὰς, ὑπνώσσαντες ὁρῶσι τὸν διάβολον ὅπλα πολεμικὰ κρατοῦντα καὶ κατ᾿ αὐτῶν πολεμοῦντα. Καὶ διεγερθέντες εἶδον ἄγγελον Θεοῦ θάρσος αὐτοῖς ἐμποιοῦντα. Εἶτα ἐτύφθησαν δεινῶς, καὶ λαβόντες τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν, ἤχθησαν εἰς τὸν τόπον τῶν καταδίκων, κἀκεῖ τὰς κεφαλὰς ἀπ. ετμήθησαν μηνὶ ᾿Απριλλίῳ κη. Ευρέθησαν δὲ τὰ τίμια λείψανα αὐτῶν δι' ἀγγέλου μηνὶ Αὐγούστῳ δευτέρα· ἅτινα νῦν κατάκεινται ἐν τῷ οἴκῳ τῆς ἁγίας Θεοτόκου ἐν τοῖς Βιγλεντίας ἰάσεις πλείστας ἐπιτελοῦντα τοῖς προσερχομένοις αὐτοῖς. Καὶ ἀνακομιδὴ τοῦ λειψάνου τοῦ ἁγίου πρωτομάρτυρος Στεφάνου. ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου ἐφανερώθη τὸ λείψανον τοῦ ἁγίου Πρωτομάρτυρος Στεφάνου. 'Ανήρ γάρ τις οἰκῶν τὴν κώμην, ἐν ᾗ αὐτὸ ὑπὸ γῆν ἐκρύπτετο, πρεσβύτερος, Λουκιανος ὄνομα, ἐκ θείας ὀπτασίας εὗρεν αὐτό. Καὶ γὰρ τρὶς τούτῳ ἐπιφανεὶς ὁ πρώταθλος, ἑαυτὸν κατεδήλωσεν. Καὶ μαθὼν τοῦτο ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ιωάννης, καὶ χαρᾶς πλησθεὶς τὸν τόπον σὺν τῷ κλήρῳ κατέλαβε. Καὶ ἀνορύξας εὗρε τὸν σορόν. Αφνω δὲ σεισμὸς ἐγένετο μέγας, καὶ εὐωδία πλείστη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. Μνήμη των οσίων Δαλμάτου καὶ Φαύστου καὶ Ισαανίου. Ὁ ὅσιος Ισαάκιος πρότερον ἐν τῇ ἡρήμῳ ἀσκή.
col. 571–572page 114 of 133
PG 117:571δαίμονας νικήσας, ὕστερον κατὰ θείαν πρόνοιες τε ρεγένετο εἰς Κωνσταντινουπολιν, καὶ προσκαθεσθεὶς ἐνὶ τῶν τῆς πόλεως μοναστηρίων, ὅ τοῦ Δαλματικ νῦν λέγεται, διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτοῦ, καὶ τῆς διδα σκαλίας πολλοὺς ἔπεισε καταλιπεῖν τὸν κόσμον, καὶ γενέσθαι μοναχούς, καὶ σωθῆναι. Ἐξ ὧν ἦσαν Δέλω καὶ Φαῦστος ὁ υἱὸς αὐτοῦ. Οὗτος γὰρ στρα ματος, σας, καὶ τὰ πάθη τοῦ σώματος νεκρώσεις, καὶ τοὺς τιώτης ὢν ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοδοσίου, ἐν μιᾷ ἀπελθὼν καὶ συντυχών τῷ ἁγίῳ, καὶ τῆς ἐκείνου ὁμιλίας γευσάμενος, καταλιπών καὶ γυναῖκα καὶ τέκνα, μόνον δὲ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Φαῦστον ἀναλαβών, ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν, καὶ γέγονε μοναχός, ἀποκείρας καὶ τὸν υἱὸν αὐτοῦ. Καὶ οὕτως ἡγωνίσαντο, ὡς περιβόητοι γενέσθαι βασιλεῦσι καὶ συγκλήτων, καὶ θαύο ματα διάφορα εις δόξαν Θεοῦ ἐπιτελέσαι· καὶ οὕτως μετὰ τελευτὴν Ισαακίου τελειωθῆναι. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Δ' ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Τας καὶ τῶν σὺν αὐτῇ. Αὕτη ἦν ἐπὶ Σαβωρίου βασιλέως Περσών, πρι σβυτάτην ἔχουσα τὴν ἡλικίαν. Συνελήφθη οὖν μετά Εννέα χιλιάδων Χριστιανῶν αἰχμαλώτων, παρὰ τῶν ἀρχιμάγων διαφόροις βασάνοις παραδοθέντων. Μεθ' ὧν καὶ ἡ μακαρία ταῖς τιμωρίαις ἐνεκαρτέρει, ἔτις μετά πολλῶν βασάνων εἰκίας, τὴν κεφαλὴν ἐπι ετμήθη. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ελευθερίου του κουβικουλαρίου. Ελευθέριος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐκ τῆς πόλεως Βυζαντίου ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ, εἰς τῆς συγκλήτου, εὐνοῦχος δὲ, καὶ τῷ βασιλεῖ προσφ κειωμένος. Ἐπεὶ δὲ εὐηρέστησε μὲν τῷ θεῷ διὰ τῆς τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ διδασκαλίας, οὐκ ἦν δὲ τέτα λειωμένος τῷ θείῳ βαπτίσματι, καὶ θέλων βαπτισθῆναι, ᾐτήσατο τόν βασιλέα, ἐᾶσαι αὐτὸν ἀπελθεῖν εἰς τὸ προάστειον αὐτοῦ· καὶ τυχὼν τῆς αἰτήσεως, ἀπῆλθε πλησίον τοῦ Σαγγάρου ποταμοῦ. Καὶ ποιή σας ὑπὸ γῆν κρυπτὴν ἐκκλησίαν, καὶ πρεσβύτερον ἀγαγών, ἐβαπτίσθη ἐκεῖ· καὶ θέλων ἐκφυγεῖν τὸν βασιλέα, προεφασίσατο νόσον. Καὶ μαθὼν ταῦτα ὁ Μαξιμιανός παρεγένετο ἐπὶ τὸν τόπον, καὶ αὐτοῖς όφθαλμοῖς ἰδὼν τὸν ναὸν, καὶ τὴν εὐκοσμίαν τοῦ θυ σιαστηρίου, ὠργίσθη· καὶ κρατήσας αὐτὸν, καὶ πρότερον ἱκανῶς βασανίσας, ὕστερον ἀπεκεφάλισεν. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Καὶ ἀθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Εὐσιγνίου. Βυσίγνιος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μὲν ἐκ τῆς μεγάλης Αντιοχείας, γέγονε δὲ στρατηγὸς Κώνσταν. τος τοῦ πατρὸς τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου· καὶ διαρκέσας μέχρις Ἰουλιανοῦ τοῦ παραβάτου, καὶ κρατηθεὶς ὡς Χριστιανός ἤχθη εἰς ἐξέτασιν· καὶ ἐλέγξας τὸν παραβάτην, ὡς τὸν ἀληθῆ Θεὸν κατα λιπόντα, καὶ τοῖς ματαίοις εἰδώλοις προσελθοντα ὡς θεοῖς, ἐξετάθη εἰς μάστιγας. Καὶ τιμωρηθείς ίσχυα
col. 573–574page 115 of 133
PG 117:573ρῶς, ἐπείπερ ταῖς πληγαις κατεπονήθη (ἐτῶν γὰρ ἦν ἑκατὸν δέκα) απεῤῥίφη ἐν φυλακῇ. Καὶ μετὰ τι νας ἡμέρας τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς, καὶ πάλιν τῷ παραβάτη παραστάς ἠναγκάζετο ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστὸν, θύται δὲ τοῖς εἰδώλοις. Καὶ μὴ πει σθεὶς, ἀλλὰ πάλιν ἐλέγξας τὸν τύραννον, ξίφει τὴν κεφαλὴν ἀπετμήθη· καὶ οὕτως ἐτελειώθη, ἀπολαβὼν στέφανον ἀμάραντον, καὶ ζωὴν αἰώνιον. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ, Ἡ μεταμόρφωσις τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χρισ στου. Επειδὴ πολλὰ περὶ κινδύνων καί τινων λυπηρών ὁ Χριστὸς πρὸς τοὺς μαθητάς διελέχθης καὶ τὰ μὲν ἦσαν ἐν τῷ παρόντι βίῳ, τὰ δὲ ἀγαθὰ ἐν ἐλπίσι, βουλόμενος αὐτοὺς πληροφορῆσαι, καὶ δεῖξαι, τίς ἐστιν ἡ δόξα ἐκείνη, μεθ᾿ ἧς μέλλει παραγενέσθαι, ἀναφέρει αὐτοὺς εἰς ὄρος ὑψηλὸν κατ' ἰδίαν, καὶ μετε μορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν, καὶ ἔλαμψεν τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λαμπρὰ, ὡς τὸ φῶς. Καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς Μωϋσῆς, καὶ Ἡλίας μετ᾿ αὐτοῦ συλλαλοῦντες. Τοὺς τρεῖς δὲ μόνους τῶν ἄλλων παραλαμβάνει ὡς ὑπερέχοντας Μωϋσῆς δὲ καὶ Ἡλίαν εἰς μέσον παράγει, τὰς εἰς αυτὸν οὐκ ὀρθὰς ὑπονοίας παρὰ τοῖς πολλοῖς γινομένας διορθούμενος. Επειδή γάρ τινες μὲν αὐτὸν Ηλίαν ἔλεγον, ἄλλοι δὲ Ἱερεμίαν· διὰ τοῦτο τούτους παρέστησεν, ἵνα τοῖς μαθηταῖς δείξῃ τὸ μέσον τῶν δούλων καὶ τοῦ Δεσπότου, καὶ πληροφορήσῃ αὐτούς, ὅτι καὶ θανάτου, καὶ ζωῆς ἐξουσίαν ἔχει. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. “Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Δομετίου. Δομέτιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ἦν μὲν ἐπὶ τυραννίδος Ιουλιανοῦ τοῦ παραβάτου ἐκ τῆς χώρας Φρυ γίας. Ὁρῶν δὲ τοὺς προκειμένους τῷ τυράννῳ πολ λοὺς ὄντας, καὶ καθ' εκάστην προστιθεμένους, καὶ ἀρνουμένους μὲν τὸν Χριστόν, προσκυνοῦντας δὲ τοῖς εἰδώλοις, ἐδυσφόρει, καὶ ἠγανάκτει, καὶ λύπῃ πολλῇ συνείχετο. Ἐν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν ἱπποδρομίας ἐπιτελουμένης, καὶ θυσίας προσφερομένης τοῖς ἀκαθάρτοις δαίμοσιν, οὐχ ὑπέμεινεν· ἀλλὰ ζηλώσας ζήλῳ θεϊκῷ, ἔστη μέσον τοῦ θεάτρου, καὶ μεγάλῃ φωνῇ τόν τε ἀποστάτην Ἰουλιανὸν ἀνεθεμάτισε, καὶ τοὺς εἰδωλολατροῦντας διέπτυσεν, καὶ τοὺς ψευδωνύμους θεοὺς ἐχλεύασε. Κρατηθείς οὖν, καὶ δεθεὶς ἀσφαλῶς, παρεδόθη τῷ ἄρχοντι· καὶ πολλὰς βασάνους ὑποστὰς, ἀπεκλείσθη εἰς φυλακήν. Καὶ μετὰ ὀλίγας ἡμέρας τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς, καὶ καταναγκασθείς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ μὴ πεισθεὶς, ξίφει τὴν ἱερὰν αὐτοῦ κεφαλὴν ἀπετμήθη. Καὶ ἡ ἀνάμνησις τῆς καταλύσεως τῶν Περσῶν καὶ τῶν ᾿Αβάρων. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Ηρακλείου, Χοσρόης ὁ τῶν Περσῶν βασιλεὺς ἀπέστειλε στρατηγὸν μετὰ δυνά μεως πολλῆς λαοῦ. Καὶ κατέστρεψε πᾶσαν 'Ρω μαϊκὴν πολιτείαν. Ἦλθε δὲ καὶ ὁ αὐτὸς στρατηγὸς και μέχρι Χαλκηδόνος, βουλόμενος κρατῆσαι καὶ
col. 575–576page 116 of 133
PG 117:575τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Θέλων δὲ ὁ Ἡράκλειος ἀντιπερισπάσαι τους Πέρσας, λαοῦ ἀπορῶν, κα λιπὼν τὴν πόλιν τῷ υἱῷ αὐτοῦ Κωνσταντίνῳ, ἐξέλθε λάθρα, καὶ ἐμβὰς εἰς πλοῖον, τὸ στενὸν ἀναδραμέν ἔλαβε τοὺς Περσας, καὶ συναγαγὼν λαόν, καὶ εἰς Περσίδα ἀπελθὼν, ἠφάνιζε τὴν χώραν. Μαθὼν δὲ ὁ τῶν ᾿Αβάρων ἄρχων τὸν Ηράκλειον ἐν τῇ Περσίδι ὄντα, λύσας τὴν εἰρήνην, ἦλθε μέχρι τῆς Χρυστίας Πόρτης, καὶ ἐπολέμει. Επολιορκεῖτο οὖν ἡ πόλις διά τε γῆς καὶ θαλάσσης. ᾿Αλλὰ λιτανεύσας ὁ τοῦ Θεοῦ λαὸς, καὶ ὁ πατριάρχης, βαστάζοντες τὴν εἰ. κόνα τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου, ἡφάνισε τοὺς πολε μίους. Ἔκτοτε δὲ εὐχαριστοῦσα ἡ πόλις ἐπιτελεῖ τὴν τοιαύτην λιτήν. Καὶ μνήμη τῶν εὐσεβῶν βασιλισσών Πουλχερίας, καὶ Εἰρήνης. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Π Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Μαρίνου. Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Μαρίνος ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ, ἐκ τῆς πόλεως Ἀναζάρβου. Χριστιανὸς δὲ ὤν, καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων προσάγων τῷ Χριστῷ, καὶ βαπτίζων, καταμηνύθη τῷ ἡγεμόνι Λυσίᾳ. Καὶ κρατηθεὶς καὶ παραστάς ἐνώπιον αὐτοῦ, καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, ἐτύφθη σφοδρῶς καὶ σίδηρα βαρέα περιτεθείς, εἰς φυλακήν ἐνεβλήθη, καὶ τῇ ἑξῆς ἀχθεὶς εἰς ἐρώτησιν, καὶ ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ θῆσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθεὶς, ἐκρεμάσθη ἐκ τῶν ποδῶν ἐπὶ ξύλου, καὶ κατεκόπη ταῖς μάστιξιν. Εἶτα και κάη λαμπάσι· καὶ μέχρι τελευταίας ἀναπνοῆς ἐμε μείνας τῇ εἰς Χριστὸν ὁμολογία, ἔλαβε τὴν διὰ τοῦ ξίφους ἀπόφασιν. Καὶ ἑλκυσθεὶς ἔξω τῆς πόλεως, τὴν ἱερὰν κεφαλὴν αὐτοῦ ἀπετμήθη. Τὸ δὲ σῶμα αὐτ τοῦ ῥιφὲν τοῖς κυσὶν εἰς βρῶσιν, ὑπὸ Ξανθίου τις εὐλαβοῦς παρεδόθη ταφή. Καὶ ἄθλησις τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Αἰμιλιανοῦ ἐπισκόπου Κυζίκου. Αἰμιλιανὸς ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν καὶ μέγας δεν ρομάρτυρ, καὶ ὁμολογητής, ἦν μὲν ἐπὶ τῶν χρόνων τῶν εἰκονομάχων βασιλέων, ἐπίσκοπος τῆς πόλεως Κυζίκου· διέλαμπε δὲ οὐ μόνον εὐσεβείᾳ καὶ γνώσει καὶ τῇ λοιπῇ καταστάσει πρεπούσῃ τοῖς ὄντως ἀρχι ερεῦσιν, ἀλλὰ καὶ ἐλεημοσύνῃ, καὶ συμπαθεία, με κροθυμίᾳ τε καὶ χρηστότητι. Εἶχε δὲ καὶ ζῆλον θεϊκόν ὑπὲρ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως· καὶ διέβαλλε παρρησία τοὺς μὴ προσκυνοῦντας, καὶ τιμῶντας τὰς ἁγίας εἰκόνας, αἱρετικοὺς αὐτοὺς ἀποκαλῶν, και ἐχθροὺς τοῦ Χριστοῦ. Διαβληθεὶς οὖν τῷ μισοχρίστῳ βασιλεί Λέοντι παρὰ τῶν τῆς ἀληθείας ἐχθρῶν, κρατηθείς, ἤχθη δέσμιος πρὸς αὐτόν. Καὶ μυρίαις κακώσει καθυποβληθείς πρότερον, ὕστερον ἐξορισθεῖς, ἐν τῇ ἐξορίᾳ πολλοὺς πειρασμοὺς ὑπομείνας, ἐτελειώθη, Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Θεοδοσίου. Θεοδόσιος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν, ἐξ ἁπαλῶν
col. 577–578page 117 of 133
PG 117:577ὀνύχων τῇ τοῦ Χριστοῦ ἐντολῇ πειθαρχῶν, τῇ λε γούσῃ· Οστις οὐκ ἀφήσει πατέρα και μητέρα, καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὸς, καὶ ἀγροὺς, καὶ οἰκίαν, καὶ ἀρῃ τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐ δύναταί μου είναι μαθητής· κατέλιπεν ἅπαντα, καὶ ἄρας αὐτοῦ τὸν σταυρὸν ἐπ' ώμων, ἠκολούθησεν αὐτῷ προθύμως. Καὶ γενόμενος μοναχός, ἐμάκρυνε φυλα δεύων ἐν τῇ ἐρήμῳ· ποτὲ μὲν ἐν ὄρεσι διατρίβων, ποτὲ δὲ ἐν σπηλαίοις διαιτώμενος, καὶ τρεφόμενος ἐκ τῶν καρπῶν τῶν δένδρων, καὶ τῶν παραφυομένων ταῖς πέτραις βοτανῶν· ἐν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ τὸν Θεὸν παρακαλῶν, ὑπὲρ ἑαυτοῦ καὶ ὑπὲρ τῆς τοῦ κόσμου σωτηρίας. Οὕτω δὲ βιούς, ἐδέξατο καὶ θαυμάτων χάριν, καὶ πολλοὺς ἀσθενοῦντας θεραπεύσας, πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησε χαίρων. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν καὶ θαυματουργοῦ Μύρωνος. Μύρων ὁ ἐν ἁγίοις καὶ μέγας Ιεράρχης, ἦν μὲν ἐκ τῆς νήσου Κρήτης, ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου, εὐ γενῶν δὲ γονέων υἱός. Ὑφ᾽ ὧν καὶ ζευχθείς γυναικί, ἐπολιτεύετο εὐσεβῶς· καὶ ἐργαζόμενος σπουδαίως τὴν γῆν. διέτρεφεν ἐκ τῶν καρπῶν τοὺς πένητας. Ἔχων δέ ποτε κῆπον ἐρεβίνθων, εὗρεν ἐν αὐτῷ κλέπτοντάς τινας ἐρεβίνθους. Οἵτινες εδόκουν μὲν συνάγειν ἐρεβίνθους, ἐλάμβανον δὲ ἀκάνθας. Καὶ δοὸς αὐτοῖς ἐρεβίνθους, ἀπέλυσεν. Καὶ ἄλλους εὐρὼν ἐν τῇ ἁλωνι γεμίσαντας τοὺς σάκκους ἑαυτῶν σίτου, καὶ μὴ δυναμένους κουφίσαι αὐτοὺς, ἐπέθηκεν ἐπὶ τῶν ὤμων αὐτῶν τοὺς σάκκους, καὶ ἀπέλυσε, παραγγείλας ἀπελθεῖν, καὶ μηκέτι κλέψαι. Εἶτα χειροτονηθεὶς πρεσβύτερος, καὶ μετὰ ταῦτα ἐπίσκοπος, καὶ τῆς εἰς τοὺς πένητας ἐλεημοσύνης μηδέποτε ἐπιλαθόμενος, ἐν εἰρήνῃ ἐκοιμήθη. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αντωνίνου. Αντωνίνος, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἣν μὲν ἀπὸ Αλεξανδρείας τῆς πόλεως, Χριστιανὸς δὲ καὶ εὐλα βὴς καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν. Διὰ τοῦτο κρατηθεὶς ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρών, προσήχθη τῷ ἄρχοντι· καὶ ἐρωτηθεὶς ὡμολόγησε τον Χριστόν. Κρεμασθεὶς οὖν ἐπὶ ξύλου, ἐξέσθη σφοδρῶς. Καὶ ἀναγκαζόμενος ὑπὸ τῶν δημίων καὶ τῶν παρισταμένων τῷ ἄρχοντι στρα τιιυτῶν, ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν, καὶ ἀπολυθῆναι τῆς βασάνου, αὐτὸς μᾶλλον μεγάλῃ τῇ φωνῇ, τὸν μὲν Χριστὸν Θεὸν ἀληθινὸν ἀνεκήρυττε· τὰ δὲ εἰδωλα καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὰ διέσυρε, καὶ ἐχλεύαζεν. Επιπολὺ δὲ ταῖς βασάνοις προσκαρτερήσας, τὴν διὰ τοῦ πυρὸς ἀπόφασιν ἔλαβε. Καὶ οὕτως εὐξάμενος, καὶ τοὺς παρεστώτας διδάξας μόνον τὸν Χριστὸν γνωρίζειν Θεόν, βληθεὶς εἰς τὴν κάμινον, παρέδωκε τὴν μακαρίαν αὐτοῦ ψυχήν. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ελευθερίου, Λεονίδους καὶ τῶν νηπίων. ΜΑΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Θ Αθλησις τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Ματθία. Ματθίας ὁ τοῦ Χριστοῦ ἀπόστολος, πρότερον μὲν ἦν εἰς τῶν ἑβδομήκοντα ἀποστόλων, διαπρέπων ἐν Η
col. 579–580page 118 of 133
PG 117:579ὁ Ἰσκαριώτης, εἰς ὑπάρχων τῶν δωδεκα μαθητών, διὰ φιλαργυρίαν παρέδωκε τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰητών Χριστὸν τοῖς φθόνου πεπληρωμένοις Ιουδαίοις· καὶ ἰδὼν ὅτι ἐφραγελλώθη πρὸς τὸ θανατωθῆναι, ἀπελθὼν ἀπήγξατο, ἐνέλιπεν ὁ ἀριθμὸς τῶν δώδεκα. Καὶ στα θεὶς εἰς προσευχὴν ὁ Πέτρος μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ δέκα μαθητῶν, ἔβαλε κλήρον, καὶ ἔπεσε κλῆρος ἐπὶ Ματθίαν, καὶ συγκατεψηφίσθη μετὰ τῶν Ένδεκα ἀποστόλων ἀντὶ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτου· καὶ μετὰ ταῦτα κηρύξας τὸ Εὐαγγέλιον ἐν τῇ ἔξω Αιθιοπίας καὶ πολλοὺς φωτίσας, κρατηθεὶς ὑπὸ τῶν ἀπίστων, καὶ πλεῖστα τυφθεὶς, τῷ Θεῷ τὸ πνεῦμα παρέθετο. αὐτοῖ ἐν πάσῃ ἀρετῇ καὶ κοσμιότητι. Ἐπεὶ δὲ Ἰούδας Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ἰουλιανοῦ καὶ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ Βἰ κονομάχου. Οντες δὲ ὀρθόδοξοι, καὶ τὸν Θεὸν φοβούμενοι, καὶ τὰς τιμίας εἰκόνας τιμώντες, ἐμαρτύρησαν. Ὁρῶντες γὰρ αὐτὸν τὴν τῶν σεπτῶν εἰκόνων προσκύνησιν ἀποστρεφόμενον, καὶ αὐτὸς πυρὶ κατα καίοντα, ἐζηλοτύπουν λυπούμενοι. Ὅτε δὲ εἶδον καὶ τὴν Χαλκῇ πύλῃ τιμίαν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ διορυσ σομένην, ἐξήνεγκαν τὴν λύπην εἰς φῶς. Καὶ κρατήσαντες τὸν ἐπὶ τῆς σκάλας ἀναβάντα σπαθάριον, πρὸς τὸ καταλῦσαι τὴν εἰκόνα, καὶ ῥίψαντες ἐπὶ τὴν γῆν μετὰ τῆς σκάλας, ἀπέκτειναν· καὶ κινήσαντες εἰς θυμὸν τὸν τύραννον, οἱ μὲν παραυτίκα ξίφει επι λειώθησαν, πολλοὶ τὸν ἀριθμὸν ὄντες· ἐν οἷς ἦσαν καὶ γυναῖκες οὐκ ὀλίγαι, καὶ Μαρία ἡ πατρικία. ( δὲ φυλακῇ παραδοθέντες, καὶ τὰ πρόσωπα και καέντες, καὶ πολλὰ δεινά ὑποστάντες, ἀπέκερα λίσθησαν. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Κωνσταντίνου ἀρχιεπισκόπου τῆς βασιλίδος πόλεως. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΟ. Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Λαυρεντίου, Ξύστου καὶ Ιππολύτου. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ τῆς βασιλείας Δεκίου· ὁ μὲν Ξύστος ἐξ ᾿Αθηνῶν, ἔνθα καὶ τὸν τῆς φιλοσοφίας ἤσκησε λόγον. Παραγενόμενος δὲ ἐν Ρώμῃ ἐχειροτονήθη ἐπίσκοπος μετὰ τελευτὴν Στεφάνου τοῦ Ἱερο μάρτυρος. Δοὺς δὲ διὰ χειρὸς Λαυρεντίου διακόνων τὰ προσόντα αὐτῷ ἱερὰ χρήματα πτωχοίς, λέγε αὐτῷ· Λαυρέντιο, αὔριον παραδιδόμεθα Δεκίῳ εἰς ἐξέτασιν. Κατὰ δὲ τὴν πρόβλησιν αὐτοῦ κρατηθείς, καὶ μὴ πεισθεὶς θῦσαι τοῖς εἰδώλοις, ἀποκεφαλίσθη. Προσαχθεὶς δὲ καὶ Λαυρέντιος, καὶ τὰ ἱερὰ χρήματα απαιτούμενος, ἐπιθεὶς εἰς τὰς ἁμάξας τοὺς χωλούς, καὶ ἀναπήρους, οἷς διένειμεν τὰ χρήματα, ήγαγεν ἔμπροσθεν τοῦ βασιλέως, εἰπών. Οὗτοί εἰσιν οἱ τῶν χρημάτων φύλακες. Τότε ἀπλωθεὶς ἐπ' ἐσχάρας, παρέδωκε τὸ πνεῦμα. Ὁ δὲ ἅγιος Ιππόλυτος λαβὼν τὰ λείψανα αὐτῶν, καὶ θάψας, ἐκρατήθη. Καὶ προσδεθεὶς ἵπποις ἀγρίοις, ἐτελειώθη συρόμενος.
col. 581–582page 119 of 133
PG 117:581ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΑ' Αθλησις τοῦ ἁγίου Ιερομάρτυρος Εὔπλου. Εὔπλος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ ἐκ τῆς πόλεως Κατάνης τῆς ἐν Σικελίᾳ τῇ νήσῳ. Διάκονος δὲ ὧν τῆς ἐν αὐτῇ ἐκ κλησίας, ἐδίδασκε τὸν λαὸν τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, ὑπαναγινώσκων τὰς ἱερὰς Γραφάς· ὅθεν διαγνωσθείς, καὶ κρατηθεὶς ὑπὸ τοῦ ἄρχοντος, καὶ τὸν Χριστὸν ἀρνήσασθαι βιασθείς, καὶ μὴ πεισθείς, εδέθη χεῖρας καὶ πόδας. Καὶ κρεμασθεὶς ἐπὶ ξύλου, χερσὶ σιδη ραῖς καὶ ὄνυξ: κατεξαίνετο, καὶ βαρείαις σφύραις τὰ ὀστᾶ συνετρίβετο. Εἶτα τοῦ ξύλου καταβιβασθείς, φυλακῇ ἐναπερρίφη· ἔνθα διψήσας, καὶ μὴ ἔχων ὕδωρ πίνειν, προσευξάμενος, πηγὴν ὕδατος ἐξήγαγε τῆς γῆς, καὶ πιὼν εὐχαρίστησε τῷ Θεῷ. Μετὰ ταῦτα τῆς φυλακῆς ἐκβληθείς, καὶ τὰς ἀκοὰς αὐτοῦ σου βλίοις διατρυπηθείς, τελευταῖον ξίφει τὴν ἱερὰν αὐτ τοῦ κεφαλὴν ἀπεκεφαλίσθη. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΙΑ' Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Φωτίου καὶ ᾿Ανο κήτου. Φώτιος καὶ 'Ανίκητος, οἱ τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες, ὑπῆρχον μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ· ἦν δὲ ὁ Φώτιος ἀνεψιός τοῦ Ἀνικήτου. Δημηγορήσαντος δὲ Διοκλητιανοῦ ἐν Νικομηδείᾳ, και πάντα τὰ βασ σανιστήρια εἰς μέσον προθέντος, καὶ ἀπειλήσαντος, ὡς εἴ τις ἑαυτὸν Χριστιανὸν ὁμολογήσει, θανατῳ ὑποπεσεῖται. παρὼν ὁ ᾿Ανίκητος Χριστιανὸν ἑαυτὸν μεγάνῃ τῇ φωνῇ ἀνεκήρυξεν. Καὶ κρατηθεὶς ἐτύφθη σφοδρῶς, καὶ τὰ ἐπ᾿ αὐτὸν ἀπολυθέντα θηρία ἡμε ρώτερα προβάτων ἀπέδειξεν. Εἶτα προσευξάμενος, συνέτριψε τὸ τοῦ Ἡρακλέως ξόανον. Λαβὼν δὲ τὴν διὰ ξίφους ἀπόφασιν, καὶ μέλλων ἀποκεφαλισθῆναι, δι' εὐχῆς ἐξήρανε τοῦ δημίου τὴν χεῖρα. Τότε προσο δραμὼν ὁ Φώτιος, ἠσπάσατο αὐτόν· καὶ κρατηθείς, συνεδέθη αὐτῷ· καὶ ἀμφότεροι διαφόρως βασανισθέντες, τέλος πυρὶ ἐτελειώθησαν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Η μετάθεσις τοῦ λειψάνου τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μαξίμου τοῦ ὁμολογητοῦ. Οὗτος ἦν κατὰ τοὺς χρόνους Κωνσταντίνου τοῦ ἐπικληθέντος Πωγωνάτου, ὄντος ἀπογόνου Ηρα ὄντος ἀπογόνου Ήρα κλείου. Ταῖς μεγίσταις οὖν τιμαῖς, ὑπὸ τῶν πρώην βασιλέων δεξιωθείς, καὶ ἱκανὸς ὢν ἐν ταῖς πολιτικαῖς διοικήσεσι τὰ πρακτέα ὑφηγεῖσθαι διαλόγων καὶ τρόπων, καὶ τὴν ἀπὸ χρόνοι σύνεσιν, εἰς τὸ τοῦ πρωτοσηκρίτου προεβιβάσθη ἀξίωμα. Καὶ βουλῆς τοῖς βασιλεῦσι γέγονε κοινωνός. Ἐπεὶ δὲ ἡ πονηρὰ καὶ ἔκφυλος δόξα τῶν μίαν θέλησιν ἐπὶ τῆς διὰ σαρ κὸς τοῦ Χριστοῦ οἰκονομίας ἀνοήτως καὶ δυσσεβῶς ἐπεκράτει, ὅσον ἐπ' αὐτοῖς μίαν τῶν δύο φύσεων ἀναιρούντων, καὶ διατάγματά τινα τὴν κακοδοξίαν κρατύνοντα κατὰ τὴν ἀγορὰν ἐπομπεύετο, καὶ ἐπὶ τῆς μεγάλης προΰκειτο ἐκκλησίας, οὐκ ἀνασχόμενος τῇ τῶν ἀσεβῶν κοινωνία συνασεβεῖν· ἀφεὶς τὰς κοι
col. 583–584page 120 of 133
PG 117:583σμικὲς ἀρχὰς, είλετο μᾶλλον ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ παρεῤῥῖφθαι, ἢ ἐν σκηνώμασιν ἁμαρτωλῶν κατοικεῖν. Καταλαβὼν οὖν τὸ ἐν Χρυσοπόλει μοναστήριον, τὴν κόμην ἀπέθετο. Οὗ καὶ καθηγητής ὕστερον γέν γονεν. Εἶτα θείῳ ζήλῳ ὥσπερ ὑπὸ πυρὸς ἐξαφθείς, τὴν πρεσβυτέραν Ῥώμην κατέλαβε. Καὶ πάπαν τὸν μακαριώτατον Μαρτῖνον, τοπικὴν ἀθροῖσαι σύνοδον, καὶ ἀναθεματίσαι τοὺς ἀρχηγούς του δυσσεβούς δόγματος, τῶν μίαν ἐπὶ Χριστοῦ θέλησιν ληρῳδούν των, παρέπεισεν· ἀλλὰ καὶ εἰς ἔλεγχον τῶν οὕτω φρονούντων λόγους γράψας, καὶ ἐπιστολὰς λογικαῖς ἀποδείξεσι, καὶ γραφικαῖς τῆς καθ' ἡμᾶς πίστεως τὴν ἀκρίβειαν βεβαιούσης συνθείς, πανταχού της οἰκουμένης ἐξέπεμψεν. ᾿Αναζεύξας δὲ ἀπὸ Ῥώμης μετὰ τῶν δύο ᾿Αναστασίων τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, εἰς εὐθύνας παρὰ τῆς συγκλήτου καθίσταται, ὁμοδοξούσης τῇ τοῦ βασιλέως αἱρέσει· ὅτι πάντων ὑπεικόνα των τῷ βασιλεῖ, αὐτός τε μόνος ἀνθίσταται, καὶ τοὺς ἄλλους εἰς ἀποστασίαν κινεῖ, ἐναντία διὰ τῶν ἐπιστολῶν φρονεῖν, μεταπείθων αὐτούς. Ἐπὶ τούτῳ πέμπεται ἐν φρουρᾷ κατὰ τὴν Θρᾴκην. Καὶ ἐπιμένων τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει, τὴν χεῖρα καὶ τὴν γλῶτταν ἀκρωτηριάζεται. Κἀκεῖθεν εἰς ὑπερορίαν κατὰ τὴν Λαζικὴν πέμπεται. Ενθα ἐπὶ τρισὶ δὲ χρόνοις δια γαγὼν, καὶ ταῖς οἰκείαις τοῦ σώματος χρείαις αὐτὸς ὑπηρετησάμενος, καὶ πλήρης ἡμερῶν γενόμενος, μικρὸν νοσήσας, ἀνεπαύσατο ἐν Κυρίῳ. Καὶ κατε τέθη ἐν τῇ μονῇ τοῦ ἁγίου Αρσενίου, ἐν αὐτῇ τῇ χώρᾳ τῶν Λαζῶν, πολλὰς θαυμάτων ἐνεργείας καθ' ἑκάστην ποιῶν. Λέγεται δὲ, μετὰ τὴν ἐκτομὴν, εξ θις ὑπὸ Θεοῦ παραδόξως αποκαταστῆναι τὴν γλῶτο ταν, καὶ τρανῶς φθέγγεσθαι, μέχρις ἂν τῷ βίῳ ὑπῆρχεν. Τῶν δὲ δύο αὐτοῦ μαθητῶν, ὁ μὲν πριν σβύτερος Αναστάσιος ἴσα τῷ διδασκάλῳ τὴν γλώτταν καὶ τὴν χεῖρα τμηθείς, μακρὰν ἐξωρίσθη. Ὁ δ νεώτερος, ἔν τινι τῶν κατὰ τὴν Θράκην φρουρίων πεμφθεὶς, τὸν βίον κατέλυσεν. Μνήμη τοῦ η ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΔ' ἁγίου ἱερομάρτυρος ἐπισκόπου Απαμείας. Μαρκέλλου Οὗτος γέγονεν ἐπὶ Θεοδοσίου τοῦ βασιλέως, ἐκ τῆς Κυπρίων ὁρμώμενος νήσου, ἐν ᾗ κοσμικὴν πράξεις ἀρχὴν, καὶ τὴν διοίκησιν αὐτῆς πιστευθείς, πάντες ἐξέπληξεν εὐσεβείᾳ, καὶ ἀκριβείᾳ περὶ τὰ πράγματα χρώμενος. Εἰς δὲ τὴν ἱεραρχικὴν τάξιν μεταβάς, καὶ Απαμείας τῆς κατὰ Συρίαν ἐπίσκοπος καταστάς, πρός τε τὰ ἄλλα δικαίως ἐπολιτεύσατο καὶ ὁσίως. Καὶ δὴ θερμὸς τῆς κατὰ Χριστὸν πίστεως, γέγονε ζηλωτής, εκκλησίας τε εἰς δόξαν Θεοῦ συνιστῶν, καὶ ναοὺς εἰδωλικούς καθαιρών, ἂν ἕνα μὴ συγχωροῦντος αὐτῷ τοῦ ἐν αὐτῷ δαίμονος κατακαῆναι, μηχαναῖς τισι καταβληθῆναι, ὃς ἐλέγετο τοῦ Διός λαβὼν ὕδωρ ὁ ἅγιος καὶ εὐλογήσας, καὶ τοῖς στοιβα σθεῖσι ζύλοις ἐπιββάνας, ἀναφθῆναι καὶ κατακείνει πεποίηκε. Συσχεθεὶς δὲ ἐπὶ τούτῳ ὑπὸ τῶν εἰδωλ λατρῶν, καὶ εἰς πῦρ βληθείς, τον στέφανον ἡνίγ κατό.
col. 585–586page 121 of 133
PG 117:585ΜΙΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Η κοίμησις τῆς ὑπερενδόξου Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου. Ὅτε ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ Θεὸς προσλαβεῖν εὐδόκησε τὴν ἑαυτοῦ Μητέρα, δι' ἀγγέλου αὐτῇ τὴν αὐτῆς μετ τάστασιν κατεμήνυσεν. Η δὲ ἀκούσασα ἐχάρη· καὶ ἀνελθοῦσα εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, καὶ προσευξα. μένη, ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς. Καὶ εὐτρεπίσασα τὰ πρὸς τὴν ταφὴν ἅπαντα, ἐξεδέχετο τὸν Υἱὸν αὐτῆς. Καὶ γενομένης βροντῆς μεγάλης, παρεγέ. νοντο οἱ ἀπόστολοι πάντες ἐκ τῶν περάτων τῆς γῆς διὰ νεφελῶν πρὸς τὸ κηδεῦσαι τὸ ἄχραντον αὐτῆς σῶμα. Καὶ σχηματισθεῖσα ἐπὶ τῆς κλίνης, παρ ἔθετο τὴν ἁγίαν αὐτῆς ψυχὴν εἰς χεῖρας τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ αὐτῆς. Τὸ δὲ πανάχραντον αὐτῆς λείψανον τα. φὲν ὑπὸ τῶν ἁγίων ἀποστόλων, μετὰ τρίτην ἡμέ ραν οὐχ εὑρέθη. Ανοίξας γὰρ ὁ Θωμᾶς τὸν τάφον, πρὸς τὸ προσκυνῆσαι τὸ λείψανον (ὕστερον γὰρ ἦλ θεν), οὐχ εὗρεν αὐτό. Μετέθηκε γὰρ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἐν τόπῳ, ᾧ οἶδεν αὐτός· εὑρέθησαν δὲ μόναι αἱ σιν δόνες. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Ουρσικίου. Ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Οὐρσίκιος ἦν ἐπὶ τῆς βα σιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐκ τῆς χώρας τοῦ Ἰλλυρικοῦ, τὴν τάξιν στρατιώτης, τὴν ἀξίαν τριβούνος. Χρι στιανὸς δὲ ὤν, κατεμηνύθη τῷ ἄρχοντι ὑπὸ ἑνὸς τῶν ὑπ' αὐτὸν στρατιωτῶν. Καὶ κρατηθείς, ἐβιάζετο Οῦσαι τοῖς εἰδώλοις. Μὴ πεισθεὶς δὲ, ἐτύφθη σφο δρῶς. Καὶ δεθεὶς χεῖρας καὶ πόδας σχοινίοις παχέσι χρισθεῖσιν ἐλαίῳ, καὶ στέπτι, καὶ ῥητίνῃ, καὶ πίσσῃ, καὶ ἐμπρησθεὶς πυρὶ κατεκαίετο ἀνηλεώς. καιομένων δὲ τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν, ἀνακράξας ἔφη Καλὰ καὶ δίκαια πάσχω. Αξίαι γάρ εἰσιν αἱ χεῖρες αὗται καύσεως, ὅτι τὸν τύραννον κάκιστα ἀπολλύμενον ἐν πολέμῳ, ὡς μὴ ὠφελε, διεσώσαντο. Τοῦτο ἀκούσας ὁ τύραννος, καὶ αἰσχυνθείς, βαλὼν εἰς ὕδωρ τὰς χεῖρας αὐτοῦ, καὶ κατασβέσας, ἀπέλυσεν αὐτόν. Ἀλλ᾽ ὕστερον πάλιν κρατηθεὶς ὁ ἅγιος, ἀπὸ εκεφαλίσθη. Καὶ ἡ ἀνάμνησις τῆς γενομένης καταστροφῆς ἐλέει Θεοῦ τῶν 'Αγαρηνῶν. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Γέοντος τοῦ Ἰσαύρου ἦλθε πλῆθος πολὺ τῶν Σαρακηνῶν, καὶ περιεκύκλωσαν τὴν Κωνσταντινούπολιν, διά τε γῆς καὶ θαλάσσης, καὶ ἐβούλετο πολιορκῆσαι αὐτήν. Ιδόντες δὲ τὴν ἀνάγκην τοῦ βασιλέως, βουληθέντος δοῦναι αὐτοῖς πάκτα, αὐτοὶ καὶ φύλακας ἔλεγον ἐγκαταστῆσαι τῇ πόλει. Αλλ' ὁ τοῖς ὑπερηφάνοις ἀντιτασσόμενος Κύ ριος, ἄπρακτον ἔδειξε τὴν βουλήν. Καὶ ἰδὼν ὁ ἄρχων αὐτῶν, ὅτι οὐδὲν ἀνύει, κἂν εἰσελθεῖν ἀπὸ τῆς τοῦ Βοσπορίου πόρτης ἔφιππος, καὶ τῶν ἄλλων ἀβλαβῶν εἰσελθόντων, ὁ αὐτοῦ ἵππος μόνος ὀρθοβολῶν οὐκ εἰσήρχετο. Καὶ ἀναβλέψας καὶ ἰδὼν ἐπάνω τῆς πόρτης τὴν εἰκόνα τῆς Θεοτόκου, ἔγνω τοῦτο πα θεῖν, διὰ τὸ βλασφημῆσαι εἰς αὐτήν. Λοιπὸν οὖν ὑπέστρεψαν ἄπρακτοι· καὶ κατὰ τὸ Αἰγαῖον πέλαγος
col. 587–588page 122 of 133
PG 117:587ἀπώλοντο. γενόμενοι σὺν τοῖς πλοίοις, ὑπό χαλάζης πυρώδης η ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΙΣ Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Διομήδους. Διομήδης ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἦν μεν έχει σοῦ τῆς Κιλικίας. Μετήρχετο δὲ τὴν ἰατρικὴν τέχνη Ἐπὶ δὲ τῆς βασιλείας Διοκλητιανού, καταπον τὴν Ταρσόν, παρεγένετο εἰς Νίκαιαν διὰ τῆς βείας καὶ τὴν κατὰ τὴν ἰατρικὴν τέχνην ἐπιστήμ εὐεργετῶν τοὺς προσιόντας αὐτῷ· ὅθεν διεβλήθη τῷ βασιλεῖ. Ἐπεὶ δὲ οἱ πρὸς τὸ κρατήσει αυ παραγενόμενοι εὗρον πρὸς Κύριον ἐκδημήσεις, ἀπέτεμον αὐτοῦ τὴν κεφαλὴν, καὶ πρὸς τὸν βασιλέα ἀπήγαγον. Εν θεασάμενος ὁ βασιλεύς, ἐκέλεκται ἀπενεχθῆναι αὐτὴν καὶ προστεθῆναι τῷ σώμα Καὶ τούτου γενομένου, λέγεται παραυτίκα τους ἀπάγοντας αὐτὴν στρατιώτες απολαβεῖν τῶν οἱ κείων ὀφθαλμῶν τὴν ἐνέργειαν, ἦν ἀπέβαλον, ὅτι τοῦ ἁγίου ἀπέτεμον τὴν κεφαλήν. Τὸ δὲ είμιον εν τοῦ λείψανον παρεδόθη ταφῇ ὑπὸ εὐλαβῶν ἀνδρῶν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Μύρωνος. Οὗτος ὑπῆρχεν ἐπὶ Δεκίου τοῦ βασιλέως, καὶ Αντιπάτρου ἄρχοντος 'Αχαΐας, πρεσβύτερος τῆς ἐκ κλησίας. Κατὰ οὖν τὴν ἡμέραν τῶν Χριστού τη θλίων τοῦ ᾿Αντιπάτρου εἰς τὴν ἐκκλησίαν ἀπελθόντος τοὺς Χριστιανούς κρατῆσαι, αὐτὸς ζήλου πλησθείς, ὕβρισεν αὐτόν. Διὸ κρεμασθείς, ἐξέσθη. Και εις κάμινον ἐνεβλήθη. Ἡ δὲ κάμινος τὸν μὲν ἔτσι ἐφύλαξεν ἀβλαβι· τοὺς δὲ περὶ αὐτὴν απέλεξε ἄνδρας τῶν παρεστώτων ἑκατὸν πεντήκοντα. Ὁ δὲ ἅγιος πάλιν ἀναγκασθεὶς ούσαι τοῖς εἰδώλοις, και μὴ πεισθείς, λωροτομεῖται ἀπὸ τῶν ὤμων ἕως τῶν ποδῶν. Ἐξ ὧν λαβὼν ἐν λώρον, εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ ἀνθυπάτου ἠκόντισεν. Εἶτα ξέεται τὰς ἐπιε ρείσας σάρκας. Καὶ ἰδὼν αὐτὸν ὁ ᾿Αντίπατρος και αἰσχύνης πληρωθεὶς, ἀνεῖλεν αὐτὸν οἰκείαις χερσίν. Ὁ δὲ ἐκεῖθεν ἐν Κυζίκῳ ἀχθεὶς, καὶ παρὰ τοῦ 'Δη υπάτου ἀπόφασιν τὴν διὰ τοῦ ξίφους λαβών, την αὐχένα ἐτμήθη. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΙΖ' Ο Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Παύλου, καὶ Ἰουλιανῆς καὶ τῆς συνοδίας αὐτῶν. Οὗτοι ὑπῆρχον ἐπὶ Αὐρηλιανοῦ τοῦ βασιλέως ἐν τῇ πόλει Πτολεμαίδι. Ετύγχανον δὲ ἀδελφοὶ καὶ σάρκα. Ὁ δὲ Παῦλος τὰς θεοπνεύστους Γραφάς με λετήσας, ἐπεστόμιζεν Ἰουδαίους τε καὶ Ἕλληνες. Ἐπιδημήσαντι δὲ τῇ πόλει τῷ βασιλεῖ, μὴ λαθών, παρέστη αὐτῷ. Καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσας, χρε μασθεὶς ξέεται. Ον ἰδοῦσα ἡ ἀδελφὴ, καὶ κατα βοήσατα τοῦ τυράννου, κρατεῖται καὶ αὐτή. Κα κρεμασθεῖσα ξέεται, καὶ ἐν λέβητι μετὰ πίστης βράζοντι ἀμφότεροι ἐμβάλλονται. Εἶτα μὴ βλαβέντες,ἐπὶ κραββάτου σιδηροῦ πεπυρακτωμένου ἁπλοῦν ται, καὶ τὰ ψύα ἄνωθεν τύπτονται. Εἶτα ἐβλήθησαν
col. 589–590page 123 of 133
PG 117:589ἐν τῇ φυλακῇ καὶ ἀγγελικὴν τροφὴν δεξάμενοι ἐνίσχυσαν· εἶτα ἐκβληθέντες τύπτονται. Στρατόνικος δὲ, καὶ Κοδρᾶτος, καὶ ᾿Ακάκιος οἱ δήμιοι τῶν ἁγίων φεισάμενοι, σὺν αὐτοῖς ἀπεκεφαλίσθησαν. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Στράτωνος, Φι λίππου καὶ Εὐτυχίανοῦ. Οὗτοι ἐν Νικομηδείᾳ τῇ πόλει διατρίβοντες, ἐπί τοῖες ἀπήρχοντο εἰς τὸ θέατρον, ὥστε τὸν συνο αθροιζόμενον λαὸν κατηχεῖν, καὶ τῆς εἰδωλολατρείας ἀφιστῶν, καὶ τῇ τοῦ Χριστοῦ πίστει προσάγειν. Εν μιᾷ οὖν τῶν ἡμερῶν, κενὸν ἀνθρώπων ὁ ἄρχων τὸ θέατρον ἰδὼν, καὶ τὴν αἰνίαν μαθών, ὅτι ὑπὸ τῶν ἁγίων μαρτύρων οἱ ὄχλοι διδασκόμενοι, τὰς ἐν τοῖς θεάμασι κατέλιπον ἡδονὰς, καὶ καινόν τινα μετέρχονται βίον, τῶν πατρῴων ὑπεριδόντες θεῶν, οὖν τάχει τοὺς ἁγίους παραστήναι κελεύει. Καὶ δὴ πα ρεστάντες, καὶ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν αὐτοί τε ἔχειν ὁμολογήσαντες, καὶ τοὺς ἄλλους διδάσκειν, ἀχθέντες εἰς τὸ θέατρον, θηρίοις ἐκδίδονται. διαφυλαχθέντες δὲ ἐξ αὐτῶν ἀβλαβεῖς, καὶ τρόποις διαφόροις δοκιμασθέντες κολάσεων, τὸ τελευταῖον ἐμβληθέντες πυρί, τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ διηγωνίσαντο στάδιον. Καὶ νικήσαντες, καὶ τὸν στέφανον τῆς νίκης λαβόντες, ἀπέλαβον βασιλείαν οὐρανῶν. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Φλώρου καὶ Λαύρου. Οὗτοι ὑπῆρχαν δίδυμοι ἀδελφοὶ, λιθοξόοι τὴν τέχνην. Μετὰ δὲ τὴν τῶν διδασκάλων αὐτῶν ὑπὲρ Χριστοῦ μαρτυρίαν, καταλιπόντες τὰς ἐν Βυζαντίῳ διατριβάς παρεγένοντο ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ. Ενθα παρὰ τῷ ἡγεμόνι μέταλλά τινα διερευνῶντες, τὴν οἰκείαν τίχνην εργάζοντο. Είτα παρ' αὐτοῦ ἀπο στέλλονται πρὸς Λικίννιον. Καὶ ὑπ᾽ αὐτοῦ ἔλαβον χρήματα, ἀνεγεῖραι τοῖς εἰδώλοις ναόν. ᾿Αλλὰ τὰ μὲν χρήματα τοῖς πένησι δέδωκαν· τὸν δὲ ναὸν εἰργάζοντο. Καὶ ὅτε ἐτελέσθη, συντρίψαντες τὰ εἴδωλα, καθιέρωσαν αὐτὸν εἰς δόξαν Χριστοῦ. Γνοὺς δὲ τοῦτο Λικίννιος, ἐνέβαλεν αὐτοὺς εἰς φρέαρ βαθύ· ἐν ῷ τὰς ἑαυτῶν ψυχὰς παρέδωκαν τῷ Θεῷ. Ἐπὶ δὲ Κωνσταντίνου του μεγάλου φανερωθέντα τὰ τίμια αὐτῶν λείψανα ἐπανήχθησαν εἰς Κωνσταντινούπολιν καὶ ἀπετελέσθησαν ἐν τόπῳ, ἐν ᾧ νῦν κατάκεινται. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων Ερμού, Σεραπίωνος καὶ πολυκίνου. Οὗτοι διαβληθέντες ὑπὸ τῶν ἀπίστων, ὅτι τὸν μὲν Χριστὸν σέβονται, τὰ δὲ εἴδωλα βδελύσσονται, κρα τηθέντες τῷ ἐπάρχῳ παρέστησαν Ῥώμης. Καὶ ὁμολογήσαντες παῤῥησίᾳ τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν, πρῶτον μὲν ἐν σκοτεινοτάτῃ καὶ δυσωδεστάτῃ ἀπ' εκλείσθησαν φυλακῇ. Εἶτα ἐκβληθέντες τῆς φυλακῆς, καὶ θῦσαι τοῖς εἰδώλοις μὴ καταδεξάμενοι, διὰ στε νοτάτων καὶ δυσπορεύτων κατασυρονται χωρίων, σχοινίοις δεδεμένοι· καὶ ἐν αὐτῷ τῷ σύρεσθαι, καὶ ταῖς πέτραις προσρήγνυσθαι, τῷ Θεῷ τὰς ἱεράς αὐτῶν παρέθεντο ψυχάς. Τὰ δὲ τίμια και πανίερα αὐτῶν λείψανα τινες τῶν εὐλαβῶν Χριστιανῶν, ἐν
col. 591–592page 124 of 133
PG 117:591με κάτι με απο τον και τα 1 καὶ ἐπελθόντες κρύφα, καὶ ἀνελόμενοι μετά ψαλ τῶν καὶ ὕμνων τάφῳ παραδεδώκασιν, εἰς δόξει Και στοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν, δι᾿ ὃν προθύμως ἐτελειώθησαν. ΜΙΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ᾿Αθλησις τοῦ ἁγίου μεγαλομάρτυρος Ανδρέου και τῶν σὺν αὐτῷ. Οὗτος ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Μέξικο στρατηλάτης ἐν τῇ ἀνατολῇ χώρα ὑπὸ ᾿Αντώνη όλης τάξεως στρατηγοῦντα. Αποσταλείς κα αὐτοῦ μεθ᾿ ἑτέρων στρατηλατών κατά των Ιερών ἐπικαλεσάμενος τότ Χριστόν, τοὺς Πέρσες τράπε Καὶ ἐπὶ τῇ ἀνελπίστῳ νίκη. τοὺς σὺν αὐτῷ πρὸς τῇ τοῦ Χριστοῦ πίστιν ἐπεσπάσατο. Διαβληθέντας τ ᾿Αντιόχω, παρέστησαν αὐτῷ ὡς κατάδικος, Καὶ τ τὸς μὲν ἐπὶ κλίνης σιδηράς πυρωθείσης επλώθη. Ο δὲ σὺν αὐτῷ ἐν τετραγώνοις ξύλοις καθηλώθη στο τὰς χεῖρας. Εἶτα ὑπὸ χιλίων ἑτέρων στρατιωτών, τη 'Αντιόχου προστάξαντος, τῶν ὁρίων της χώρας και λέθησαν. Οὓς νουθετήσας ὁ άγιος, πρὸς τὴν εἰς Ι. στὸν μετήγαγε πίστιν. Καὶ τοῦτο γνούς δ Αντίστας καὶ καταδιώξεις μετὰ τῶν ὑπ᾿ αὐτόν, τέντες εκε τοῖς ξίφεσι. Καὶ ἔσχατον πάντων τὸν κανέν μάρτυρα τοῦ Χριστοῦ ᾿Ανδρέαν τὸν ἐν έλεγα; ἀοίδιμον. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Τιμοθένο της σαν εύτα. Ο ένδοξος του Χριστού μαρτυς Τιμόθεος κ χεν ἐκ Βελεστίνης, & πόλεως Γέζης με λόγω κατι στισμένος ὤν, ἐνέπεια της και έγενετο. δεὶ κρατηθείς, παρέσει τῷ τῆς ἐ ἔχοντα. Κεὶ ἐχωτηθεῖς, καὶ ὁμολογήσεις, καὶ τὴν τοῦ Χριστοῦ ευλογια να μίαν σε καὶ τὴν δι' ἡμᾶς ἐπέημς εν, τύσθη συνών. Καὶ παντοίων ξεπε των νησον τες καὶ μηδ' ως τ πνευσεν, ἐπίεση. Επ᾿ ἐπενην & ἐν αὐτῇ τῇ πάλι. Αγέτιος, καὶ θάλε, τα ὄντες εἰς πολιτικήν, διὰ τὸ ἐπέστε τους είτης εκτταν ἐπὶ τὸν είχε, κ' με ο επι έχος - μ Ο Στις δε αι Σεμιν. ν & ένταξης, κ με το θα τ ΣΤΟ
col. 593–594page 125 of 133
PG 117:593τραν αὐτῆς, καὶ παιδίον οὐκ ἐποίει, καὶ ἐλυπεῖτο, διότι ώνειδίζετο ὑπὸ τῆς Φαινάννης ὡς ἄτεχνος. Προσηύξατο οὖν πρὸς τὸν Θεὸν, καὶ συνέλαβε τὸν Σαμουήλ, καὶ ἀνέθετο αὐτὸν τῷ Θεῷ. Ην δὲ ἀνα τρεφόμενος ἐν τῷ ναῷ Κυρίου. Καὶ ὅτε ἔφθασεν εἰς μέτρον ἡλικίας, ἦν λειτουργῶν ἐναντίον Κυρίου, καὶ κρίνων τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ. Οὗτος ἔχρισε καὶ τὸν Σαούλ βασιλέα· εἶτα τὸν Δαβίδ. Καὶ εἰς βαθὺ γῆρας ἐλθὼν, πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησεν, προλαβὼν τὴν σάρκωσιν τοῦ Χριστοῦ ἔτη χίλια τριάκοντα πέντε. Καὶ ἄθλησις τῶν ἁγίων λζ μαρτύρων. Σενηρός τις Χριστιανός, ὑπάρχων ἀπὸ Σίδης τῆς Παμφυλίας, περιήρχετο πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν, διδάσκων τὸν λόγον τοῦ Χριστοῦ. Ελθὼν δὲ καὶ εἰς Φιλιππούπολιν τῆς Θράκης, εὗρεν ᾿Απελλιανὸν τὸν ἡγεμόνα τιμωροῦντα τοὺς ἁγίους μάρτυρας τριά. κοντα καὶ ἐξ ὑπάρχοντας. Καὶ παρρησιασάμενος τὴν εὐσέβειαν, κρατηθεὶς ἐτύφθη σφοδρῶς· καὶ οὕτω μὲν κεφαλὴν ἀπετμήθη· Μέμνων δὲ ὁ κεντουρίων εἰς δύο κίονας δεθεὶς καὶ τανυθείς, ἐξεδάρη τρία λῶρα ἀπὸ κεφαλῆς μέχρι ποδῶν. Εἶτα χειροκοπηθέντες καὶ ποδοκοπηθέντες, καὶ εἰς κάμινον ἐμβληθέντες ἅπαντες ὑπὸ γῆν, ἐτελειώθησαν. Καὶ μνήμη τῆς ἁγίας Θεοκλητούς τῆς θαυματουργοῦ. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΩ. ΚΑ ᾿Αθλησις τῆς ἁγίας μάρτυρος Βάσσης καὶ τῶν τέκνων αὐτῆς. Ἡ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς Βάσσα ὑπῆρχε μὲν ἐπὶ τῆς βασιλείας Μαξιμιανοῦ, ἐκ προγόνων Χριστιανή. Συνοικήσασα δὲ Οὐπλερίῳ ἱερεῖ τῶν εἰδώλων, ἐγένο νησε τρεῖς υἱοὺς, Θέογνιν, Αγάπιον, καὶ Πιστόν οἷς καὶ ἀνέθρεψεν εὐσεβῶς. Κηρύττουσα δὲ τὸν Χριστὸν, καὶ τοὺς προσερχομένους αὐτῇ διδάσκουσα τὴν εἰς αὐτὸν πίστιν, κατεμηνύθη τῷ τῆς χώρας ἄρχοντι παρὰ τοῦ οἰκείου ἀνδρός. Καὶ κρατηθεῖσα μετὰ τῶν παίδων αὐτῆς, παρέστη αὐτῷ. Καὶ πρῶ τος ὁ Θέογνις ὁμολογήσας τὸν Χριστὸν, κρεμασθείς ἐξέετο, παρεστώσης τῆς μητρός, καὶ παραθαρρυ νούσης αὐτὸν πρὸς τὸν ἀγῶνα. Δεύτερος ᾿Αγαπιος τυφθεὶς, τὸ δέρμα τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ ἐξεδάρη μέχρι τοῦ στήθους. Καὶ τρίτος ὁ Πιστὸς διαφόροις καθυπεβλήθη βασάνοις. Καὶ τέλος οἱ τρεῖς μέχρι θανά του τῇ εἰς Χριστὸν ὁμολογίᾳ ἐμμείναντες, μετὰ τῆς μητρὸς αὐτῶν ἀπεκεφαλίσθησαν. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Λουκίου. Λούκιος ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς ὑπῆρχεν ἐκ τῆς πόλεως Κυρήνης τῆς κατὰ Λιβύην πρῶτος τῆς αὐτῆς πόλεως καὶ συγκαθεδρος τοῦ ἡγεμόνος, με γέθει σώματος, καὶ πλούτου δυναστεία υπερέχων τοὺς κατ' αὐτόν. Ὑπάρχων δὲ καὶ εἰδώλων θεραπευτὴς, ὑπερεμάχει τῆς θρησκείας τῶν Ἑλλήνων, ἰσχυρῶς προσκείμενος αὐτῶν τῇ πλάνῃ. Αφ᾿ οὗ δὲ ἐθεάσατο τὸν μέγαν ἱερομάρτυρα Θεόδωρον, καὶ
col. 595–596page 126 of 133
PG 117:595ἐπίσκοπον τῆς αὐτῆς πόλεως ὑπὲρ Χριστοῦ ἀγων σάμενον, καὶ λαβόντα τὸν τῆς νίκης στέφανον, και τανυγεὶς ὑπὸ τῆς χάριτος τοῦ Χριστοῦ, τὸ θεῖο ἐδέξατο βάπτισμα. Πείσας δὲ καὶ τὸν ἡγεμέν βαπτισθῆναι, παρέλαβεν αὐτὸν καὶ κατέπλευσεν ε Κύπρον. Καὶ εὐρὼν ἐν αὐτῇ κεκρατημένους δε στιανούς, καὶ φονευομένους διὰ τὸν Χριστόν, είτε τὸν ἄρχοντα. Καὶ συνδήσας ἑαυτὸν τοῖς μέρ παρέδωκε τοῖς βασανισταῖς. Καὶ βιαζόμενος και ταῖς εἰδώλοις, οὐκ ἐπείσθη, ἀλλὰ λακτίσας τὴν ἐ μὸν ἀνέτρεψεν· καὶ παροργίσας τὸν ἄρχοντα, ἐπὶ τὴν κεφαλήν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΚΒ' 'Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Αγαθονίκου τι τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Εντόλμιος ὁ κόμης, ἀποσταλεὶς παρὰ τοῦ βαπ λέως Μαξιμιανοῦ ἐκ Ναομηδείας ἐπὶ τὴν Παπαν χώραν, ἐπὶ τὸ ἀναιρεῖν τοὺς Χριστιανούς, κατέλη τὸ ἐμπόριον τὸ λεγόμενον Κάρπην· καὶ ἐκεῖ τὸν χρει Ζωτικὸν σὺν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ εὑρὼν τὸν Χριστὸν ὁμολογοῦντας, ἀπέκτεινεν αὐτούς. Εἶτε υποστρέφει εἰς Νικομήδειαν, καὶ μαθὼν ὅτι ὁ Πρίγκιψ με τον Αγαθονίκου ἀφίστατο τοὺς Ἕλληνες ἐκ τῆς τῆς εἰδώλων θρησκείας, ἀποστείλας, ἀμφοτέρας με τησε μετὰ καὶ ἄλλων οὐκ ὀλίγων Χριστιανών, δε εἶχε μεθ᾿ ἑαυτοῦ πρὸς τὸν βασιλέα ἐν θράσος Ελθών δὲ ἐν χωρίς λεγομένω Βοταμό, έννοιε Ζήνωνα, Θεοπρέπιον, καὶ ᾿Ακίνδυνον, μὴ ἐπα νέους περιπατήσει· εἰς δὲ Χαλκηδόνα έ Σενηριανόν· εἰς δὲ τὸ Βυζάντιον τὸν ἔγω υπ νικον, μετὰ τῶν λοιπῶν συνδεσμίων καὶ το κιππος, τύψης σφοδρώς, απήγαγεν έως Σάκης ἔνθα ὁ Μαξιμιανός διήγε· καὶ ἐκεῖ ἀποστ αὐτὸν μετὰ τῆς συνοδίας αὐτοῦ. Καὶ μνήμη της Αγίας ᾿Ανθούσης, και όμισ Αθανασίν, έπισκότο, καὶ τῶν συν Η τοῦ Χριστοῦ μέρους Ανθούσε υπάρχει το της βασιλείες θαλεριανό, ἐκ τῆς πόλους Σα κείας, θυγάτης πλουσίων μὲν γονέων, ειδωλοπο δέ. Αλλ' αὐτὴ ποθήσετε τὸν Χριστόν, κατέλισε τ γονεῖς, καὶ οἰκίαν· τα παραλαβούσε Παρίσιμο κ Νεύονταν τεός επέτες αὐτῆς, καὶ προσποιητικ πρὸς τὴν τροτὸν ἐπελθείν, είχετο προς Ταρπός τ πόλιν όδον, καλεμένη βαπτισθῆναι. "Αγγελο Κυρίου έτας τὸν ἐπίσκοπον Τερπού Αφετε ἤγαγεν εἰς συνάντησαν αὐτῆς κατὰ τὴν ὁλον. ἐπεὶ οὐκ ἦν να προσευξάμενος ὁ ἐπίστα εξήγαγον όλως ἐκ τῆς τῆς καὶ ἐβάπτιση εν το και τους οικέτες αὐτῆς. Είτε υποστρέψετε τ τὴν μητέρα και με δεχθεῖσε ἐγένετο μοναχή, δε καλώς έγων: Σεμένη, ἐνεπτύσατο. Ὁ ὦ έται. Αθανάσιος, Σύστηθεὶς ὑπὸ θαλεριανό μετά δι ρεσίμου, καὶ Νεος τον, καὶ πλεῖστα πρότερα κα νισθείς, ὕστερον ἐπεκεφαλίσθη. δεί ούτε τελευτα ἐκελεύον βασιλείαν ευμενών.
col. 597–598page 127 of 133
PG 117:597ΜΑΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ ΚΓ' Αθλησις τῶν ἁγίων μαρτύρων ἱερέων Ὥρ καὶ Ορέψεως. Εἰρηναῖος ὁ μακάριος λειτουργὸς ὑπῆρχε τοῦ Χριστοῦ μετὰ τοῦ ἁγίου Ὥρ, καὶ τοῦ ἁγίου Ορέ ψεως, οἵτινες κηρύττοντες τὸν Χριστον, ἐκρατήθησαν ὑπὸ τῶν εἰδωλολάτρων. Καὶ παραστάντες τῷ ἄρχοντι, ἐβασανίσθησαν διαφόρως· εἶτα ἐν πυρὶ ἀπερῤῥίσησαν. Καὶ παραυτὰ ἀετοῦ καταῤῥαγέντος ἄνωθεν, καὶ τοῦ πυρὸς σβεσθέντος, ἐξῆλθον ἀβλαβεῖς. Καὶ μετὰ ταῦτα θηρίοις παρεδόθησαν εἰς βρῶσιν. ᾿Αλλὰ καὶ ἐκ τούτων ἐβρύσθησαν προνοία Θεοῦ. Καὶ ἐπὶ ξύλου κρεμασθέντες ἐξέσθησαν αφο ὁρῶς· καὶ πάλιν Χριστοῦ ἐπινεύσει διέμειναν ἀβλαβεῖς. Τότε ιδόντες οἱ εἰδωλολάτραι τὸ ἀμετάθετον τῆς γνώμης αὐτῷν, καὶ ἐπὶ πλεῖον μανέντες ὁμοθυμαδὸν ἐπεισῆλθον αὐτοῖς· ὁ μὲν ξύλοις τύπτων αὐτ τοὺς· ὁ δὲ λίθοις συντρίβων τοὺς ὀδόντας αὐτῶν, ὁ δὲ ἐκ τριχῶν ἔλκων, ὁ δὲ τοῖς ποσὶ λακτίζων καὶ συμπατῶν. Καὶ τέλος σχοινίοις δήσαντες αὐτοὺς, καὶ σύραντες ἔξω τῆς πόλειως, ξίφει τὰς ἱερὰς αὐτῶν ἀπέτεμον κεφαλάς. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Σιλουανοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Οἱ ἅγιοι τοῦ Χριστοῦ μάρτυρες Σιλουανός, Σκ βῖνος, καὶ Πανθήριος ὑπῆρχον μὲν ἐκ τῆς χώρας Θρᾴκης, ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ. Χρι στιανοὶ δὲ ὄντες, ἐδίδασκον ἐπὶ τῷ ὀνόματι τοῦ Χριστοῦ. Ὅθεν κρατηθέντες ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν, παρεδόθησαν τῷ τῆς χώρας αρχοντι. Καὶ ἐρωτηθέντες καὶ τὸν Χριστὸν ὁμολογήσαντες, πρῶτον μὲν ἐτύφθησαν σφοδρῶς. Επειτά φυλακῇ παραδοθέντες, ἐταλαιπωροῦντο ἐν αὐτῇ λιμῷ καὶ δίψει παραδοθέντες, ἐταλαιπωροῦντο ἐν αὐτῇ λίμῷ καὶ δίψει πιεζόμενοι, Καὶ μετὰ πολλὰς ἡμέρας τῆς φυλακῆς ἐκβληθέντες, πάλιν ἠναγκάζοντο ἀρνήσασθαι μὲν τὸν Χριστὸν, θύσαι δὲ τοῖς εἰδώλοις· μὴ πεισθέντες δὲ, κρεμασθέντες, ἐξέσθησαν τοσοῦτον, ἕως τε φανῆναι τὰ σπλάγχνα αὐτῶν. Καὶ μετὰ τῆς ἄφατον ἐκείνην τιν μωρίαν, τὴν διὰ τοῦ ξίφους λαβόντες ἀπόφασιν, κεφαλίσθησαν. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Εὐσταθίου ἐπισκοπου ᾿Αντιοχείας. Εὐστάθιος ὁ τοῦ Χριστοῦ ἱεράρχης ὑπῆρχεν, ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, άρχισ πίσκοπος Αντιοχείας. Οστις καὶ ἐν τῇ πρώτη συν νόδῳ τῶν ἐν Νικαία τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ Πα τέρων ὑπῆρχε, συνήγορος ἐμὲν τῆς ἀληθείας, ἀντίπαλος δὲ τοῦ ψεύδους. Διὰ δὲ τὸ παῤῥησιάσασθαι τὴν ἀλήθειαν, ἐγένετο ἐχθρὸς τοῖς 'Αρειανοῖς. Καὶ μετὰ τελευτὴν Κωνσταντίνου τοῦ Μεγάλου, τῆς βα σελείας κρατήσαντος Κωνσταντίου υἱοῦ αὐτοῦ, καὶ τοῖς ᾿Αρειανοῖς προσκειμένου, ἠτήσατο Εὐσέβιος ὁ Νικομηδείας ἀπελθεῖν, καὶ θεάσασθαι τὸν ἐν Ἱερο σολύμοις ναόν. Καὶ τῆς αἰτήσεως τυχών, καὶ ἀπελθών, συνήθροισε τοὺς ᾿Αρειανοὺς ἐπισκόπους. Καὶ παρασκευάσας γυναῖκα βαστάζουσαν παιδίον, ἤγοντο δέσμιοι ἐπὶ τὸ φονευθῆναι. Καὶ φθάσαντες
col. 599–600page 128 of 133
PG 117:599; κατηγορήσει καὶ εἰπεῖν, ὅτι της Βοστολίου ἐστὶν καθαρεῖ αὐτόν. Καὶ γράψεις προς τον βασιλές, ἔπεισιν ἐξορίσαι αὐτὸν εἰς Φιλιππούπολιν. Τ και πολλά πειρασθείς ετελειώθη ή τα γενή άμε λόγησεν ὕστερον, ὅτι τὸ παιδίον Ευσταθίου μὲν νέα ἦν, ἀλλὰ τοῦ χαλκέως. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Μελε ἀρχιεπισκόπου Αντιοχείας. Μελέτιος, ὁ ὀρθόδοξης ποιμὴν τῆς τοῦ Ιοιπή Βακλησίας, ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωντανή, Όστις Κωνστάντιος 'Αρειανὸς ὤν, καὶ εὐκαιρα τ του πολέμου, συνήγαγε σύνοδον εν Αντιοχείς, ο τῷ ἀρνηθῆται μὲν τὸ ὁμοούσιον, ἀντεισαχθῆναι τ καὶ κυρωθῆναι τὸ Ἑτεροούσιον. Τῆς δὲ καλές Αντιοχείας ποιμένος χηρευούσης, ήρεσε πρώτοι γενέσθαι ἐπίσκοπον Αντιοχείας, καὶ τότε ζητ θῆναι περὶ τῆς πίστεως. Εν δὲ τότε Μελίτης Επίσκοπος Σεβαστείας, λόγιος μὲν ἀνήρ· μ ἃ τὴν τῶν ὑποχειρίων ἀνυποταξίαν παραίτηση. μενος, καὶ ἡσυχάζων. Νομίσαντες δὲ οἱ αἱρετικοί, τὰ ἐκείνων φρονεῖν αὐτὸν, κτήσαντο τὸν βασ λέα, ἐκεῖνον προστήσασθαι ἐπίσκοπον 'Αντιοχείας, ἐπεὶ δε προεχειρίσθη, καὶ προετράπη τὸ ἐληλες εἰπεῖν στὶς ἐς μέσον, ἔκύρωσε μὲν τὸ ὁμοούσ κατήσχυνε δὲ τοὺς αἱρετικούς. Οὗτος καὶ ἐπὶ θε σίου τοῦ Μεγάλου ἐν Κωνσταντινουπόλει ελιών κα τὸν Θεολόγον Γρηγόριον τῷ θρόνῳ ἐγκαθιδρύσες, ἐν αὐτῇ τὸν βίον ἀπέλιπεν. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Καλλικάκι ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως. Καλλίνικος ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν ὑπῆρχαν ει Ος σύντερος τῆς Μεγάλης Εκκλησίας διὰ δανει σοῦσαν αὐτῷ ἀρετὴν προεχειρίσθη πάρκ Κωνσταντινουπόλεως ὑπὸ Ἰουστινιανού εν γένει Ηρακλείου. Οι αὐτῷ πολλὰς ἐπινοών βλέψεις, ἐμήνυσε ποτε δοῦναι εὐχὴν ἐπὶ καθαιρέσει και της ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὁ δὲ ἐντεμήνυσε με ενα εὐχὴν ἐπὶ καταστροφή, ἀλλ᾽ ἐπὶ οἰκοδομή. Βε μένος δὲ παρὰ τῶν ἀποσταλέντων ποιῆσαι τὸ τοῦ βασιλέως πρόσταγμα, μόλις εἶπεν· δόξα Χριστό το Θεῷ τῷ ἀνεχομένῳ. Τοῦ βασιλέως οὖν διὰ τὴν Σταξίαν αὐτοῦ τῆς βασιλείας ἐκπεσόντος, καὶ τὴν ἵνα καὶ τὴν γλῶτταν ἐκτμηθέντος, καὶ εἰς χερσώστε εξορισθέντος, καὶ πάλιν Θεοῦ συγχωρήσει προσλαβομένου δύναμιν ἐκ Βουλγαρίας, καὶ τῆς βασιλείας κρατήσαντος, ηρπάγη ὁ πατριάρχης ὑπὸ τῶν έδρα φόρων, καὶ εἰς Λώμην ἐξωρίσθη. Καὶ ἐγκλεισθείς εἰς καμέραν τῷ τείχει περιφραχθεῖσαν ἔξωθεν, έτει λειώθη. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ειρηναίου Επισκόπου Σιρμίου. Ὁ τοῦ Χριστοῦ Ἱερομάρτυς Εἰρηναῖος ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Διοκλητιανοῦ· διδάσκων δὲ τοὺς προσερχομένους αὐτῷ, καὶ κατηχῶν αὐτοὺς τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, καὶ τὸν Χριστὸν παρρησία κηρύττων, κατεμηνύθη Πρόβῳ τῷ ἡγεμόνι ὑπὸ τῶν εἰδωλολατρῶν. Καὶ κρατηθεὶς καὶ δεθεὶς ἀλύσεσι, παρέστη αὐτῷ. Καὶ ἐραστηθεῖς ὄνομα, τύχνην, πατρίδα, σέβας,
col. 605–606page 129 of 133
PG 117:605ἐπιτήδευμα, πάντα ἀφεὶς, δοῦλυν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἑαυτὸν ὡμολόγησε. Τυφθεὶς οὖν σφοδρῶς, παρεδόθη φυλακῇ, ἐν αὐτῇ ταλαιπωρηθεὶς ἰσχυρῶς, τῶν δε σμοφυλάκων παραγγελίαν δεξαμένων, μὴ μόνον ἀσφαλῶς τηρεῖν αὐτόν, ἀλλὰ μηδὲ συγχωρεῖν τινα εἰσελθεῖν, καὶ θεραπεῦσαι, ἢ προσαγαγεῖν τι τὰ πρὸς τροφὴν ἐπιτήδεια. Μετὰ πολλὰς τοίνυν ἡμέρας τῆς φυλακῆς ἐκβληθεὶς, καὶ πάλιν καταναγκασθείς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστὸν καὶ θύσαι τοῖς εἰδώλοις, καὶ μὴ πεισθεῖς, ἐβασανίσθη σφοδρῶς· καὶ μετὰ τοῦτο λαβὼν τὴν διὰ τοῦ ξίφους ἀπόφασιν, ἀπεκεφαλίσθη. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου Ἱερομάρτυρος Ειρηναίου. Οὗτος ὑπῆρχεν ἐπὶ τῆς βασιλείας Μάρκου καὶ ᾿Αντωνίνου, ἀρχαῖος ἀνὴρ, διάδοχος χρηματίσας τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καὶ ἐπισκοπήσας ἐν πόλει Λουγδούνων, χώρας Γαλλίας. Καὶ βίβλους πολλὰς συγ γραψάμενος βεβαιούσας τὴν ὀρθόδοξον πίστιν, ταῖς Ἐκκλησίαις καταλέλοιπεν. Εξ ὧν οἱ μεταγενέστεροι τὰς ἀφορμὰς τῆς ἐρμηνείας τῶν θείων Γραφών λα βόντες, ἐξήπλωσαν εἰς πᾶσαν τὴν οἰκουμένην. Πολὺς οὖν εἰς ἀφετὴν καὶ γνῶσιν γενόμενος, μετὰ τὴν ὑπὲρ Χριστοῦ ἄθλησιν, καὶ τὸ τέλος Ποθεινοῦ τοῦ ἐπισκόπου, ἐπίσκοπος προεχειρίσθη τῆς εἰρημένης πόλεως. Καὶ πολλοὺς τῶν ἀπίστων λόγοις, καὶ διδα σκαλίαις ἁρπάσας, καὶ τῷ Χριστῷ μάρτυρας προς σαγαγών, τελευταῖον καὶ αὐτὸς κρατηθεὶς ὑπὸ τῶν διωκτῶν, καὶ ξίφει τελειωθείς, πρὸς Θεὸν ἐξεδήμησεν, ἀπολαβὼν τὴν ἀποκειμένην αὐτῷ βασιλείαν. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Αθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Τατιανοῦ. Τατιανὸς, ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ὑπῆρχεν ἐκ τῆς χώρας Κρατίας, κατοικῶν πλησίον τοῦ Μαντινέου καὶ διδάσκων τοὺς προσερχομένους αὐτῷ ἀπίστους τὴν εἰς Χριστὸν πίστιν. Διαγνωσθεὶς δὲ ἐκρατήθη παρὰ τῶν Ἑλλήνων, καὶ δεθεὶς ἁλύσεσιν, ἤχθη εἰς Κλαυδιούπολιν, καὶ παρεδόθη τῷ ἡγεμόνι. Καὶ τὴν ἀληθῆ πίστιν κηρύττων, ἐτύφθη σφοδρῶς καὶ παρ. εδόθη φυλακή. Μετὰ δὲ τὸ ταλαιπωρηθῆναι αὐτὸν ἱκανῶς, ἐκβληθείς πάλιν ἠναγκάσθη ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν. Καὶ μὴ πεισθεὶς ἐτύφθη ξύλοις μεγάλοις, καὶ σιδήροις πυρωθεῖσι κατεφλέγη. Εἶτα δεθεὶς σχοινίοις, ἐσύρετο διὰ μέσης τῆς πόλεως τυπτόμενος καὶ συμπατούμενος. Καὶ ὅτε ἔφθασε τὴν πύλην τῆς πόλεως, σφραγίσας ἑαυτὸν τῷ σημείῳ τοῦ τιμίου σταυροῦ, καὶ φωνῆς ἄνωθεν ἐπακούσας εὐαγγελιζομένης τὰ ἀποκείμενα αὐτῷ ἀγαθὰ, τῷ Θεῷ τὸ πνεῦμα παρέθετο, καὶ ἐτάφη τὸ τίμιον αὐτοῦ λείψανον ἐν αὐτῇ τῇ πόλει. Καὶ ἄθλησις τοῦ ἁγίου μάρτυρος Εὐτυχίου μαθητοῦ τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου. Εὐτυχὴς ὁ τοῦ Χριστοῦ μάρτυς, ἐγένετο μὲν ἐκ τῆς Σεβαστουπόλεως· διὰ δὲ τὸν πρὸς Χριστὸν πόθον καταλιπών καὶ πατρίδα καὶ γονεῖς, ἀπῆλθε πρός τὸν ἅγιον Ἰωάννην τὸν Θεολόγον, καὶ γέγονεν αὐ τοῦ μαθητής. Καὶ μιμησάμενος αὐτὸν εἰς ἀρετὴν,
col. 607–608page 130 of 133
PG 117:607| νώντι τὰ χρήματα, καὶ μὴ πολεμούντι ἔθνη, ἀλλὰ Χριστιανούς. Κολακευθείς οὖν ὑπὸ τοῦ τυράννους, και πιοΣ πιθανολογίαις ἀναγκασθεὶς ἀρνήσασθαι τὸν Χριστόν, καὶ μὴ πεισθεὶς, φανερῶς ἐπεβουλεύθη, καὶ τὴν κι φαλὴν ἀποτμηθεῖς, ἐτελειώθη. Τὸ δὲ λείψανον αὐτοῦ ἀνακομισθὲν ἐτέθη ἔνθα τὸ τοῦ ἁγίου Αδριανού, κα τῶν λοιπῶν ἁγίων. καὶ Στάχυος τοῦ ἀποστόλου. ΜΠΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. Μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Λιβερία Λιβέριος ὁ μακάριος καὶ τῆς ἀληθείας επέμ χος ἦν ἐπὶ τῆς βασιλείας Κωνσταντίου ἐπίσκο Ῥώμης. Υπάρχων δέ ζηλωτὴς τῆς ὀρθοδόξου τ στεως, ὑπεδέξατο τον μέγαν Αθανάσιον ὁποίων χθέντα ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν καὶ τοῦ θρόνου Αλέξτ δρείας ἀπελαθέντα, παρρησιαζόμενος τὴν εὐσέβεια. Ἕως γὰρ περιῆσαν Κωνσταντῖνος, καὶ Κώνστας οἱ πρῶτοι υἱοὶ τοῦ μεγάλου Κωνσταντίνου, ἐφυλάττο ἡ ὀρθόδοξος πίστις· ἡνίκα δὲ ἐκεῖνοι ἐτελεύτησεν, καὶ κατελείφθη κύριος των πραγμάτων Κωνστάντιος ὁ ἔσχατος υἱός, 'Αρειανὸς ὤν, υπερίσχυσεν οἱ αἱρετικοί. Οθεν καὶ Λιβέριος, μετὰ τὸ πολλὰ δια λεχθῆναι, καὶ ἐλέγξαι τὴν δυσσέβειαν τῶν αἱρετικών, ἐξωρίσθη εἰς Βέροιαν τῆς Θρᾴκης. ᾿Αλλὰ πίστιν καὶ ἀγάπην ἔχοντες οἱ Ῥωμαῖοι πρὸς αὐτὸν, προσήλιον τῷ βασιλεῖ, ζητοῦντες αὐτόν. Καὶ διὰ τοῦτο πάλη ἀποσταλεὶς εἰς Ῥώμην, καὶ τὸ ποίμνιον αὐτοῦ καλώς ποιμάνας ἐτελειώθη. Καὶ μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Ποιμένης του ἀναχωρητοῦ. Ὁ ἐν ἁγίοις Πατὴρ ἡμῶν Ποιμήν δείξει μέσ ἐκ τῆς χώρας Αιγύπτου καταλιπὼν δὲ τὸν καμι ἀπῆλθεν εἰς τὸ μοναστήριον, μετὰ τῶν γνησίων κ τοῦ ἀδελφῶν, καὶ ἐγένετό μοναχός. Καὶ μετὰ χα νους πολλοὺς ἀπελθοῦσε ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἰδεῖν εἰ τοὺς, οὐκ ἠδυνήθη· ἀπέκλεισαν γὰρ αὐτῇ τὴν ραν. ὡς δὲ ἐπέμενε κλαίουσα, εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ Ποῖμὴν, μὴ βλέπων αὐτήν· Τί θέλεις μήτερ; Τα εἶπε, θέλω ἰδεῖν ὑμᾶς. Καὶ λέγει ὁ Ποιμήν· Βιτ κόσμῳ ἐκείνῳ οψόμεθα ἀλλήλους. Ἡ δὲ ἐπνίσει ἀνεχώρησεν. Οὐ μόνον δὲ τοῦτο ἐποίησεν ἄξιον με. μης, ἀλλὰ καὶ ἕτερα πολλά. Η γὰρ ἄρχων της χώ ρας κρατήσας τῆς ἀδελφῆς αὐτοῦ τὸν υἱὸν ἐπὶ καίᾳ ἐβούλετο τιμωρεῖν. Καὶ μαθὼν ὅτι τοῦ ἁγίου ἐστὶν ἀνεψιός, ἐμήνυσεν αὐτῷ, ὅτι Εἰ ἀξιοῖς, ἀπολύω τύ τόν. Ο δὲ ἀντεμήνυσεν· Εξέτασον τὰ κατ' αὐτόν καὶ εἰ ἄξιός ἐστι θανάτου, ἀποθανέτω· εἰ δὲ μή, ὡς βούλει ποίησον. Καὶ θαυμάσας ὁ ἄρχων τὸ ἀπροσπαθές αὐτοῦ, ἀπέλυσεν αὐτόν. Πολλὰ δὲ θαύματα ποιήσας, ἐν εἰρήνῃ ἀνεπαύσατο. Καὶ μνήμη τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ὁσίου ἐπισκόπου Κορδούδης. Ὁ Ὅσιος ἐπίσκοπος Κορδούβης, καταλιπὼν τὸν κόσ σμον, καὶ γεγονώς μοναχὸς, καὶ ἐν ἀσκήσει πολλή πρότερον διαπρέψας, και μαντοίαις ἀρεταῖς διαλαμ
col. 609–610page 131 of 133
PG 117:609ψας, καὶ θαύμασι πολλοῖς κοσμηθείς, ἐχειροτονήθη παρὰ τοῦ τῆς Ρώμης αρχιεπισκόπου τῆς πόλεως Κορδούδης ἐπίσκοπος. Ζῆλον δὲ ἔχων ὑπὲρ τῆς ὀρθο δόξου πίστεως, παρεγένετο ἐν τῇ μεγάλῃ συνόδῳ τὴν τοῦ ᾿Αρείου μανίαν διελέγχων, καὶ τὴν ψυχοβλαβῆ αἵρεσιν ἀποκρουόμενος. ᾿Αλλὰ καὶ τὴν γενο μένην ἐν Σαρδικῇ σύνοδον αὐτὸς συνεκρότει, τὰ πρῶτα ἐν τοῖς τότε συνελθοῦσιν ἐπισκόποις κεκτημένος. Ύστερον δὲ ἐπὶ Κωνσταντίου τοῦ βασιλέως, Αρειανοῦ ὄντος, εἰς ἐξορίαν παρεπέμφθη, μετὰ καὶ ἄλλων πολλῶν ἐπισκόπων, τῆς ὀρθοδόξου πίστεως ἀντεχόμενος. Καὶ ἐν τῇ ἐξορίᾳ πολλὰ δεινὰ παθὼν, καὶ πλείστους πειρασμοὺς ὑπομείνας, πρὸς Θεὸν δι᾿ ὄν ἠγωνίσατο, χαίρων ἐξεδήμησεν. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. Μνήμη τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Μωσέως τοῦ Αἰ. θίοπος. Οὗτος ὁ μακάριος τῷ μὲν γένει ἦν Αἰθίοψ· τῇ δ δὲ χρόᾳ, μέλας ἀκριβῶς, οἰκέτης πολιτευομένου τι νός, δν διὰ πολλὴν δυστροπίαν καὶ ληστρικὴν δι αγωγὴν, ἀπώσατο ὁ ἴδιος δεσπότης. Οὗτός ποτε ποιο μένι τινὶ ἐμνησικάκησε, παρεμποδίσαντι αὐτῷ εἰς πράγμα, δν καὶ ἀποκτεῖναι ἐβουλεύσατο. Μαθὼν δὲ ὅτι πέραν τοῦ Νείλου ἐστὶ, πλημμυροῦντος τοῦ ὕδα τος, τῷ στόματι δακὼν τὴν μάχαιραν, καὶ τὴν ἐπενδύτην τῇ κεφαλῇ ἐπιθεὶς, διανηξάμενος ἐπέρασε. Προαισθόμενος δὲ ὁ ποιμὴν τὴν αὐτοῦ ἔλευσιν, φυγὰς ᾤχετο. Ὁ δὲ, κριούς τέσσαρας ἐπιλέκτους σφα γήσας καὶ δήσας σειρά, τὸν Νεῖλον ἀντεπέρασε κοι λυμβῶν. Τα κρέα δὲ φαγὼν καὶ τὰ κώδια οΐνῳ πλή σας, ἀπῆλθε πρὸς τοὺς ἑταίρους αὐτοῦ. Ταῦτα δὲ διηγησάμην ἵνα δείξω, ὅτι δυνατόν ἐστι τοῖς βουλομένοις, διὰ μετανοίας σωθῆναι. Οὗτος δψέ ποτε κατα νυγεὶς ἔκ τινος περιστάσεως, ἐπέδωκεν ἑαυτὸν μοναστηρίῳ. Καὶ οὕτως προσῆλθε τῇ μετανοίᾳ, ὡς καὶ τοὺς συμπράκτορας αὐτοῦ ἀγαγεῖν τῷ Χρι στῷ. Καθεζομένου δέ ποτε ἐν τῷ κελλίῳ αὐτοῦ, λησταί τινες προσέβαλον αὐτῷ, ἀγνοήσαντες, εἶναι αὐτὸν τὸν Μωσῆν. Οὓς ὁ μακάριος δεσμήσας σχοινίῳ, καθάπερ σάκκον ἀχύρου, τοῖς ἑαυτοῦ ὤμοις ἐπιθεὶς, τῷ Κυριακῷ παρεγένετο, και φησι πρὸς τοὺς ἀδελ. φούς· Ἐπειδὴ οὐκ ἔξεστί μοι ἀδικεῖν, τούτους δὲ εὗρον ἐπελθόντας μοι, τί κελεύετε περὶ τούτων; Αὐτοὶ δὲ γνωρίσαντες αὐτὸν, ὅτι Μωσῆς ἐστιν ὁ περιβόητος λήσταρχος καὶ ἀκαταγώνιστος, ἐξομολογησάμενοι τῷ θεῷ καὶ αὐτοὶ, ἀπετάξαντο, καὶ γεγό νασι μοναχοί δοκιμώτατοι. θεαρέστως οὖν βιώσας ὁ ἁγίος γέρων, καὶ τὸν δαίμονα τῆς ἀκολασίας κατα παλαίσας, τελευτῷ ἐτῶν ἐβδομήκοντα πέντε, γεγονώς καὶ πρεσβύτερος, καὶ καταλιπών μαθητὰς ἑβδομήκοντα. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΩ. ΚΑ Ἡ ἀποτομὴ τῆς τιμίας κεφαλῆς τοῦ τιμίου ἐνδόξου προφήτου, προδρόμου καὶ Βαπτιστοῦ Ἰωάννου. ὓς ἐν γεννητοῖς γυναικῶν μαρτυρεῖται ὑπὲρ ἅπαν τας εἶναι ὑπὸ Χριστοῦ, καὶ προφητῶν περισσότερος,
col. 611–612page 132 of 133
PG 117:611ὁ προσκιρτήσεις ἀπὸ γαστρὸς, καὶ τοῖς, ἐν γῇ, καὶ ἐν τῷ ᾅδῃ τὸν Χριστὸν κηρύξας, οὗτος ἦν υἱὸς Ζαχαρένι τοῦ ἀρχιερέως καὶ Ἐλισάβετ, ἐξ ἐπαγγελίας Τε βριὴλ τεχθείς. Ετμήθη δὲ τὴν τιμίαν κεφαλὴν ὑπὸ Ηρώδου διὰ τὴν παράνομον μίξιν τῆς Ηρωδιάδος, Οὗτος ὁ ἐξ αὐτῆς τῆς νηδύος ἁγιωσύνην περικείμενος, ἀγνείαν εἰσοικισάμενος, σωφροσύνην ἀσπασάμενος, ἀτροφίαν ἀσκήσας, καὶ πάσης ἀνθρώπων ἐπι μιξίας ἀπεῤῥωγώς, καὶ τὴν ἔρημον ὡς πόλιν οἰκή σας, θηρίοις συνδιαιτώμενες, καμήλου θριξί σχετί μενος, δερματίνη ζώνη περισφιγγόμενος, καὶ ἴσι πτηνοῖ τὸ τῆς τροφῆς κεκτημένος αυτόματον, με λέτην δὲ διηνεκῆ, τὸν τοῦ Θεοῦ νόμου ποιούμενος, ἡγεῖτο τῆς αὐτοῦ φυλακῆς καὶ τηρήσεως, πάντα δεύ τερα καὶ ὑποδεῆ, ὁ τοὺς ὅρους ὑπερβὰς τῆς φύπως, καὶ τὸν καθαρὸν καὶ ἀμόλυντον καὶ πάσης ἐπέκεινα φύσεως βαπτίσας Χριστόν. Τοίνυν ὁ πολήσας ἐν ἀκρι λασία Ηρώδης, τοῦ Ἰουδαϊκοῦ τετραρχῶν ἐδάφους, τὴν τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Φιλίππου γυναῖκα πρὸς γάμον ἠγάγετο. Θείῳ οὖν κινηθεὶς ζήλῳ ὁ προφήτης, καὶ ἀληθείας όπλοις φραξάμενος, ἔλεγε πρὸς τὸν τύραν. νον· Οὐκ ἔξεστί σοι ἔχειν γυναϊκα Φιλίππου του ἀδελφοῦ σου. Ἐντεῦθεν φυλακὴ καὶ δεσμὰ περὶ τὸν ἅγιον, τοῦ μανικοῦ γυναίου πρὸς τοῦτο τὸν ἐραστὴν συνελάσαντος. Ὅθεν γενεθλίων τελουμένων, καὶ πότου δαψιλοῦς καὶ φιληδόνου πρὸς παραφροσύνην ἐκκυλίσαντος τὸν ἑστιάτορα, όρχησις ἑταιρικοῦ θυγα τρίου, καὶ μισθὸς, προφήτου ἀναίρεσις. Αὐτίκα ον ἤχθη ἐπὶ πίνακος ἡ τοῦ δικαίου κεφαλή, ἐπιδόθη μάλλῃ καὶ μοιχαλίδι γυναικί, ἔτι τὸ αἷμα στάζονσα, καὶ τὰ αὐτὰ φθεγγομένη. Ἐτελοῖτο δὲ ταύτα ἐν τῇ Σεβαστῇ πόλει ἀπεχούσῃ τῆς Ἱερουσαλήμ ἡμέρας ὁδὸν, ἔνθα καὶ ὁ μετ' ἐκεῖνον ἄρξας τετράρο χης, τοὺς ἀνακτορικοὺς ἐπήξατο δόμους. Καὶ ὁ πρ φητοκτόνος ἐτελέσθη πότος, ἐκεῖ καὶ τὸ προφητικόν ἐκεῖνο καὶ ἅγιον περισταλὲν παρὰ τῶν ἰδίων μαθητῶν ἀπεκρύπτετο σῶμα. ΜΗΝΙ ΤΩ ΑΥΤΟ. Δ' Μνήμη τοῦ ὀσίου θαυματουργοῦ Φαντίνου. Οὗτος εἷλκε τὸ γένος ἐκ χώρας τῶν Καλαβρῶν, Γεωργίου καὶ Βρυέννης υἱός· ἐξ αὐτῶν δὲ τῶν σπαρ γάνων τῷ Θεῷ ἀφιερωθείς, μοναστηρίῳ ἐκδίδοται, καὶ πᾶσαν ἀρετὴν μετέρχεται, καὶ γενόμενος εργάσ της δόκιμος τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, θείων ἀποκαλύψεων καταξιοῦται. Καὶ ἐπὶ ἡμέρας εἴκοσι διετέλεσ νῆστις. Ἀλλὰ καὶ γυμνὸς ἐπὶ τέσσαρσι χρόνοις διετ καρτέρησε, και μυρίαις περιστάσεσιν ἐπάλαισεν, ἐν ταῖς τῶν Σαρακηνῶν ἐφόδοις. Ἐν τούτοις ἐξήκοντα χρόνοις διαρκέσας, Βιτάλιον καὶ Νικηφόρον τοὺς αὐτοῦ παραλαβὼν μαθητὰς, τῇ Πελοποννήσῳ προτο επιβαίνει. Καὶ ἐν Κορίνθῳ χρόνον συχνόν προσδιατρίψας, πολλοῖς πρόξενος σωτηρίας κατέστη· καὶ τὰς ᾿Αθήνας καταλαβὼν, καὶ τὸ ἅγιον τέμενος τῆς Θεοτόκου προσκυνήσας, ἐν τῇ Λαρίσση γίνεται ἱκανῷ δὲ χρόνῳ τῷ τοῦ ἁγίου ᾿Αχιλλείου προσεδρεύσας τάφῳ, εἰς Θεσσαλονίκην ἔρχεται. Καὶ κατα
col. 613–614page 133 of 133
PG 117:613τρυφήσας τῶν τοῦ μεγαλομάρτυρος Δημητρίου θαυμάτων, ἐφ' ὅλοις ὀκτὼ ἔτεσι τὸν συνήθη κανόνα τῆς ἐγκρατείας μετερχόμενος, ἐν γήρα καλῷ καταλύει τὸν βίον. ΜΗΝΙ ΤΟ ΑΥΤΟ. ΛΑ Η κατάθεσις τῆς τιμίας ζώνης, τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὁ τοῦ μεγάλου Θεοδοσίου υἱὸς Αρκάδιος, τὴν τιμίαν ζώνην τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου ἐξ Ἱεροσολύμων ἐξαγαγών, φυλαττομένην ἐκεῖσε μέχρι τοῦ τότε καιροῦ μετὰ καὶ τῆς τιμίας ἐσθῆτος, ἀπὸ παρο θένου γυναικός τινος· καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἀποκομίσας, κατέθετο ἐν λαμπρᾷ θήκη, ἣν καὶ ἐκάλεσεν ἀγίαν σορόν. χρόνων δὲ διελθόντων τετρακοσίων δέκα, Λέων ὁ βασιλεὺς ἤνοιξε τὴν ἁγίαν ταύτην σορόν, διὰ τὴν τούτο σύζυγον Ζωὴν ἐνοχλουμένην ὑπὸ πνεύματος ἀκαθάρτου, ἥτις καὶ ἠξιώθη θείας οπτασίας· ὡς εἰ ἐπιτεθῇ ἡ τιμία ζώνη ἐπ᾿ αὐτῇ, τεύξεταί τῆς τάσεως. Ευρέθη οὖν ἡ τιμία ζώνη, ὡς νεουφαντος, ἀποστίλβουσα, σφραγίδα ἔχου σα διὰ χρυσίνης βούλλης, καὶ κωδίκελλον ἐμφαίνοντα λεπτομερῶς, καὶ τόν τε χρόνον, τὴν ἰνδικτιῶνα, καὶ τὴν ἡμέραν, καθ᾽ ἣν ἐν Κωνσταντινουπόλει προσεκο μίσθη ἡ ἁγία ζώντ· καὶ πῶς ἐτέθη χερσὶ τοῦ βασιλέως ἔνδον τῆς θήκης ὑπ᾽ αὐτοῦ σφραγισθεῖσα. Εν καὶ ἀσπασάμενος ὁ βασιλεὺς, καὶ διὰ χειρός τοῦ τηνικαῦτα πατριάρχου ἄνωθεν τῆς βασιλίσσης ὑφαπλωθεῖσα, ἐλευθερίαν τοῦ νοσήματος ειργάσθη. Καὶ πάντες τὸν Σωτῆρα Χριστὸν δοξάντες, καὶ τῇ πανάγνῳ αὐτοῦ Μητέρι ὕμνους εὐχαριστηρίους η ἀποδόντες, κατέθεντο τὴν ἁγίαν ζώνην ἐν τῇ τιμία σορῷ, ἐν ᾗ προϋπῆρχεν. Α. Περὶ κτίσεως τῶν ἐκκλησιῶν, καὶ τῶν εὐαγῶν οἴκων. Υπόθεσις. Ἐκ τῶν Βαλσαμὼν τοῦ ᾿Αντιοχείας. Βασίλειος ὁ νέος τὴν Νικηφρου τοῦ Φωκά νο μοθεσίαν διοριζομένην, μὴ κατασκευάζεσθαι νεωστὶ μοναστήρια, ή ξενώνας, ἢ γηροκομεία, δια νεαρᾶς ταύτης αναιρεῖ, ἀπολυθείσης κατά μετα ᾿Απρίλλιον, ἐπινεμήσεως α', τοῦ ςυξέ, ἔτους. Ἡ ἐκ Θεοῦ βασιλεία ἡμῶν καὶ παρὰ μοναχῶν ἐπ' εὐλαβείᾳ καὶ ἀρετῇ μαρτυρουμένων καὶ παρὰ πολ
Continue reading PG 117: Novell g Constitutiones Basilii Imp →≣ entire volume
Index
Page scan enlarged

Notebook

Full View