Diplomatic text · pgworks clean digital edition (verified) — PG column chips mark the printed columns.
PG 117:1055Chronicon ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΒΙΟΙ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΒΑΣΙΛΕΩΝ. ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΛΕΟΝΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΜΕΝΙΟΥ. Τῷ #22 τιʹ ἔτει τοῦ κόσμου, τῆς δὲ θείας σαρκώσεως ωιʹ, ἐβασί λευσε Λέων Ἀρμένιος ὁ πατρίκιος, καὶ παραβάτης ὕστερον ἀνα φανείς, ἔτη ζʹ καὶ μῆνας εʹ, στεφθεὶς ὑπὸ Νικηφόρου πατριάρ χου. μετὰ γὰρ δύο χρόνους ἀποστατήσας πρὸς τὴν ἀσέβειαν, καὶ τὸ ἔγγραφον ὅπερ ἐποίησε περὶ τῆς ὀρθοδοξίας ἀθετήσας, ὥσπερ Σαοὺλ ἐξώκειλεν· καὶ γὰρ κἀκεῖνος δύο ἔτη βασιλεύσας ἐννόμως, 764 εἶτα παρατραπεὶς καὶ τῆς θείας χάριτος γυμνωθεὶς καὶ πονηρῷ πνεύματι παραδοθεὶς κατὰ τοῦ εὐεργέτου Δαβὶδ ἐξωπλίσθη καὶ τὰς τῶν ἱερέων εἰργάσατο μιαιφονίας. ὡσαύτως καὶ ὁ δύστηνος οὗτος καὶ ἀντίθεος μετὰ δύο ἔτη κατὰ τῆς εὐσεβείας μανεὶς καὶ λυττήσας τὸν στέψαντα αὐτὸν θεῖον Νικηφόρον ἐξώρισεν. 2. Θεόδοτον δῆθεν πατριάρχην ἀντιχειροτονεῖ, ἄλογον ἄνδρα, μᾶλλον δὲ ἀνδράποδον καὶ ἰχθύων ἀφωνέστερον καὶ μηδὲν πλέον τῆς ἀσεβείας ἐπιστάμενον· καὶ ἔκτοτε διωγμὸν ἄσπονδον κατὰ τῆς ἐκκλησίας ἀνερρίπισεν. εἰ οὖν χρὴ θαυμάζειν φαῦλον ἐπὶ φαύλῳ μετάθεσιν, τοῦτον δεῖ μᾶλλον καὶ τοὺς ἀμφ' αὐτὸν ἢ Γαλάτας θαυμάσαι, τοὺς οὕτω μετατιθεμένους ἀπὸ τοῦ καλέσαντος αὐτοὺς ἐν χάριτι Χριστοῦ εἰς ἕτερον εὐαγγέλιον· ὃ οὐκ ἔστιν ἄλλο εἰ μὴ τὸ παροργίσαι τὸν θεὸν καὶ τὴν θείαν ὀργὴν ἐπισπάσασθαι. 3 ὁ γὰρ νέος Σεναχηρεὶμ Κροῦμος, ἐπαρθεὶς τῇ πρῴην δίκῃ, καταλιπὼν τὸν ἴδιον ἀδελφὸν πολιορκεῖν τὴν Ἀδριανούπολιν, μετὰ ἓξ ἡμέρας τῆς αὐτοκρατορίας Λέοντος ἐπελ θὼν τῇ πόλει περιῄει τὰ τείχη ἀπὸ Βλαχερνῶν ἕως τῆς Χρυσῆς πόρτης, ἐπιδεικνύων τὴν περὶ αὐτὸν δύναμιν. ἐπιτελέσας καὶ μιαρὰς θυσίας ἐν τῷ λιβαδίῳ τῆς Χρυσῆς πόρτης ᾐτήσατο καὶ 765 τὸν βασιλέα εἰρήνην ποιῆσαι, εἰ τὸ δόρυ αὐτοῦ πήξει ἐν τῇ Χρυσῇ πόρτῃ. τοῦ δὲ βασιλέως μὴ καταδεξαμένου ὑπέστρεψεν εἰς τὴν ἰδίαν σκηνήν, ὑπερθαυμάσας τὰ τῆς πόλεως τείχη καὶ τὴν εὔτα κτον τοῦ βασιλέως παράταξιν. ἐπὶ σύμβασιν οὖν εἰρήνης τρέπε ται, πειραστικοὺς λόγους ποιούμενος. 4 ὁ δέ γε βασιλεὺς ἀφορ μῆς δραξάμενος ἐπειράθη τοῦτον λογχῆσαι· ἀλλ' εἰς πέρας ἀγα γεῖν τοῦτο ἐκωλύθη τῇ τῶν ὑπουργησάντων ἀφυΐᾳ, πληξάντων μὲν τοῦτον, καιρίαν δὲ μὴ ἐπαγαγόντων πληγήν. ἐπὶ τούτῳ μανεὶς ὁ ἀλάστωρ, ἀποστείλας ἱππεῖς ἐν τῷ ἁγίῳ Μάμαντι, ἐκεῖσε ὂν παλάτιον ἐνέπρησεν, καὶ τὸν χαλκοῦν λέοντα τοῦ ἱππικοῦ σὺν τῇ ἄρκτῳ καὶ τῷ δράκοντι τοῦ ὑδρίου καὶ μαρμάρων καλλίστων ἐν ἁμά ξαις φορτώσας ὑπέστρεψεν, παρακαθίσας τὴν Ἀδριανούπολιν καὶ ταύτην ἑλών· καὶ μετὰ λαοῦ πλείστου διαπεράσας τῶν τε εὐγενῶν Μακεδόνων, κατεσκήνωσεν ἐν τῷ Δανουβίῳ ποταμῷ. ὁ δὲ Λέων τὰ τῆς ἀσεβείας ἔργα διεπράττετο ἐν τῇ πόλει. 5. Ἐφ' οὗ ἐφάνη ἀστὴρ κομήτης ἐν σχήματι δύο λαμπρῶν σεληνῶν ἑνουμένων καὶ πάλιν διαιρουμένων εἰς διάφορα σχήματα, ὡς καὶ εἰς ἀκεφάλου διάπλασιν ἀνδρὸς τυπωθῆναι· ὅπερ τὴν ἀκέ φαλον κεφαλὴν τῶν μετὰ ταῦτα στασιασάντων κατὰ τῶν Χριστια νῶν καὶ τὸν μάταιον Θωμᾶν κεφαλὴν καὶ ἀρχηγὸν τῆς ἐκ τῶν ἄλλων Χριστιανῶν διαιρέσεως ἐσχηκότων προεμήνυσεν. καὶ μέν 766 τοι καὶ σεισμοὶ φοβεροί τε καὶ ἐπάλληλοι καὶ λιμοὶ καὶ αὐχμοὶ καὶ ἀέρος φλογώσεις γεγόνασι καὶ στάσεις ἐμφύλιοι κατὰ πᾶσαν πόλιν καὶ χώραν, ἐκ τῶν ἡμερῶν ἀρξαμέναι τοῦ θεοστυγοῦς καὶ ἀλά στορος· καὶ μέχρι πολλοῦ τὸ δεινὸν τῆς ἐμφυλίας συμφορᾶς ἐπι κρατῆσαι συμβέβηκεν. 6 Ἐκμιμούμενος τοίνυν τὸν τῆς μυσαρᾶς ταύτης αἱρέσεως ἀρχηγὸν ὁμώνυμον αὐτοῦ καὶ ὁμότροπον ἤρξατο τῆς αἱρέσεως. εἶτα συμμάχους καὶ συμμύστας ἐκζητήσας εὗρεν Ἰωάννην τὸν λε γόμενον γραμματικόν, μᾶλλον δὲ Ἰαννὴν ἄλλον ἢ Σίμωνα, ἐπί τε λεκανομαντείαις καὶ φαρμακείαις καὶ αἰσχρουργίαις βεβοημένον, καὶ ἑτέρους τινὰς ὁμόφρονας αὐτοῦ Ἰαννίτας καὶ Ἰαμβρίτας καὶ Σιμωνίτας· οὓς δὴ καὶ παρ' ἑαυτῷ κατέχων ἐν τῷ
Αυ- Α Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας, ἔτους εφ, με Β ἔτε: Αὐγούστου Καίσαρος, ἐν Βηθλεὲμ τῆς Ἰουδαίας, πρὸ ὀκτὼ Καλανδῶν Ἰανουαρίων κατά Ρωμαίους, τουτέστι Δεκεμβρίῳ κε'. Εβαπτίσθη δὲ λ᾽ ἔτος ἄγων, ἔτους πεντεκαιδεκάτου Τιβερίου Καίσαρος, πρὸ Ιδών Ἰανουαρίων κατά Ρωμαίους, δ ἐστιν Ἰανουαρ. 5. Δεῖ δὲ γινώσκειν ὅτι ἐκύησεν αὐτὸν τὸ κατὰ σάρκα ἡ πόλις Βηθλεέμ, ἐθρέψατο δὲ ἡ πόλις Ναζαρέτ, ένδρωσε δὲ καὶ κατεῖχεν ἐπὶ χρόνους λ᾽ ἡ πόλις Καπερναούμ. Η δὲ τῆς μορφῆς αὐτοῦ ἐμφέρεια τοιάδε ἦν· Τὸ μὲν τῆς ἡλικίας αὐτοῦ μέγεθος, τέλειες ἀνὴρ, οὔτε τὸ μέτρον ὑπερβαῖνον, οὔτε πρὸς τούναν τίον κατεσπασμένος, ἀπέριττος ταῖς σαρξὶν ὑπόκη, [ ὑπῆρχε] τὴν κόμην μέγας, ὅλους τοὺς βε στρύχους, ήγουν συνεστραμμένος θρίξ, ἀκερσοκή μης, τὴν κόμην ἄπειρον ἔχων, ήγουν ἀκούρευτον διχῇ πρὸς τὸ μέτωπον τοὺς πλοκάμους διεστραμμέ νος, ἐπίῤῥινος, ὑποξανθίζων, τὰς κόρας τῶν ὀφθαλ μῶν μελάγρους μελάγχρους], μακροδάκτυλος, μέτριος τὴν ὑπήνην, ἤγουν τὴν γενειάδα, ούτε τα νότητι τῶν τριχῶν ταύτην ἐπεσπασμένος, ἀλλὰ συστροφῇ κοσμιότητος σεμνυνόμενος. Μετὰ δὲ λ' χρόνων ἀλλεξάμενος μαθητάς, καὶ κηρύξας τριετή τὸ θεῖον καὶ ἱερὸν Εὐαγγέλιον, οὕτως ἐσταυρώθη ἐκουσίως ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, τους εθ' Τιβερίου Καίσαρος, πρὸ δέκα Καλανδῶν ᾿Απριλλ. κατὰ Ῥωμαίους, δ' ἐστι Μαρτ. κγ', ἡμέρα ς· ἀναστές δὲ πρωί πρό] Καλανδῶν ᾿Απριλλο, τουτέστι Μαρτ. κι, ἡμέρᾳ α', καὶ ἀνελήφθθ πάλιν δθεν κατέλης, Μαΐῳ γ΄, ἡμέρᾳ ε'. GEORGIDIS MONACHI Genitrice semperque Virgine Maria,anno vio, gusti Cæsaris anno in Bethlehem Judææ Kal. Januarias juxta Romanos, hoc est Decembris 25. Baptizatus est annos agens, anno quintodecimo Tiberii Cæsaris, pridie Id. Januar. secundum Ro- manos, hoc est Januar. 6. Oportet autem scire, quod genuit illum secundum carnem civitas Beth- lehem, enutrivit urbs Nazareth, ad virilem ætatem perduxit retinuitque ad annos civitas Caper- naum. Effigies formæ illius erat hujusmodi: Mag- nitudo staturæ illius justi hominis erat, neque mensuram superans, neque in contrarium defi- ciens, minime redundabat carnibus ; magna erat coma totaque cincinnata, id est,revolutis capillis ; intonsus, infinitam nempe cæsariem habens, sive promissis capillis, bifariam ante frontem discri- minatus cincinnos,nasutus, subflavus, nigris ocu- lorum pupillis, longis digitis, mediocri mystacio seu labiorum barba,non demissione pilorum hanc promittens, sed decora conversione venerabilis. Post annos vero cum discipulos elegisset,ac per triennium prædicasset divinum sanctumque Evan- gelium, tunc demum cruci suffixus est sponte pro nobis sub Pontio Pilato, anno Tiberii Casaris, decimo Kal. April.juxta Romanos,id est Martii die feria 6.Et cum resurrexisset mane,...Kal. Apri- lis,id est Martii 25, feria 4,etiam assumptus iterum est eo unde descenderat, die tertia Mai, feria v. fort. [fort. [fort. I ANNO INCERTO GEORGIDES MONACHUS ! EDITORUM ADMONITIO. Georgidis, auctoris incertæ ætatis, quem tamen sæculo x vel x scripsisse fortasse quis conjiciet,liber in exemplum esse potest scribendi illius generis quod in deflorandis scriptis Patrum medio ævo, tam in Oriente quam in Occidente constitit. Insuper, quia fragmenta excerpta suo auctori inscribun- tur, fortasse inservient aliquando ad agnoscendos auctores quorum scripta anonyma jacent in codici- bus manuscriptis. Card. Ang. Mai nonnulla fragmenta libri Georgidis, speciminis gratia, protulit ; nos integrum librum post D. Boissonade edimus.
PG 117:1057παλατίῳ προσ καλεῖται Νικηφόρον τὸν ἀοίδιμον πατριάρχην καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ προύχοντας ἐπισκόπους τε καὶ ἱερεῖς ἐνώπιον τῆς συγκλήτου, καὶ φη σίν "ἴστε σαφῶς ὡς ἀνέστησάν τινες λέγοντες μὴ δεῖν προσκυνεῖσθαι τὰς εἰκόνας, οὓς εἰ βούλεσθε παραστῆναι καὶ διαλεχθῆναι περὶ τούτου, καὶ ἐκδηλότερον τὸ ἀληθὲς φανήσεται." 7 πρὸς ὃν ὁ θεῖος Νικηφόρος οὐδὲν ἀπεκρίνατο, ἔφη δὲ πρὸς τοὺς παρισταμέ νους μεγιστάνους "εἴπατέ μοι, τὸ μὴ ὂν δύναται πεσεῖν;" τῶν δὲ τῇ ἀσφαλείᾳ τῆς πίστεως ἀποκριθέντων εἴρετο πάλιν ὁ πατριάρχης "ἔπεσον ἐπὶ Λέοντος καὶ Κωνσταντίνου τῶν Ἰσαύρων αἱ ἅγιαι εἰκόνες;" τῶν δὲ κατανευσάντων καὶ τὸ ναὶ προσειπόντων, "οὐκ 767 οῦν ἵσταντο πάντως καὶ ἦσαν ἀρχαϊκὸν αὐτῶν ἔχουσαι τὸ ἀνάστη μα. τὸ γὰρ μὴ ὂν μηδ' ἱστάμενον πῶς δύναται πεσεῖν;" 8 εἶτα τῶν ἄλλων ἐπισκόπων τοιαῦτα προτεινάντων εἰς ἀνατροπὴν τῆς αἱρέσεως, ὁ ἱερὸς ἐπίσκοπος Σάρδης Εὐθύμιος παρρησιασάμενος λέγει "πρόσεχε, ὦ βασιλεῦ, τοῖς ἐν ἐπιτομῇ ῥηθησομένοις. ἀφ' οὗ ἦλθε Χριστὸς ἐπὶ τῆς γῆς μέχρι νῦν ὀκτακόσια ἔτη παρῆλθον, καὶ πανταχοῦ στηλογραφεῖται Χριστὸς καὶ ἐν εἰκόνι προσκυνεῖται. ποῖος οὖν αὐθάδης τολμήσειεν τὴν τοσούτου χρόνου ἀποστολικήν τε καὶ πατρικὴν παράδοσιν ἀθετῆσαι ἢ μετασαλεῦσαι; μάλιστα τοῦ ἀποστόλου λέγοντος, ἄρα οὖν, ἀδελφοί, στήκετε καὶ κρατεῖτε τὰς παραδόσεις ἃς παρελάβετε εἴτε διὰ λόγου εἴτε δι' ἐπιστολῆς. κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ' ὃ παρελάβετε, ἀνάθεμα ἔστω." 9 μεθ' ὃν ἀπεκρίθη καὶ Θεόδωρος ὁ ζηλω τὴς καὶ θερμὸς τῆς ὀρθοδοξίας πρόμαχος, ὁ τῶν Στουδίου ἡγού μενος, λέγων "μὴ παρασάλευε, βασιλεῦ, κατάστασιν ἐκκλησια στικήν. εἴρηκεν γὰρ ὁ ἀπόστολος, καὶ οὓς μὲν ἔθετο ὁ θεὸς ἐν ἐκκλησίᾳ, πρῶτον ἀποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον ποι μένας καὶ διδασκάλους. οὐκ εἶπεν βασιλεῖς. σοὶ μὲν γὰρ ἡ πο λιτικὴ κατάστασις ἐπιστεύθη καὶ τὸ στρατόπεδον. τούτων φρόν τιζε, καὶ τὴν ἐκκλησίαν ἔασον ποιμέσι καὶ διδασκάλοις κατὰ τὸν θεῖον λόγον. εἰ δὲ μὴ βούλει προσέχειν τούτοις καὶ εἶναι μετὰ τῆς πίστεως ἡμῶν, κἂν ἄγγελος ἐξ οὐρανῶν κατελθὼν βουλη 768 θείη παρατρέψαι ἡμᾶς, οὐκ ἀκουσόμεθα αὐτοῦ, μήτι γε βασι λέως." 10. Ὁ οὖν τύραννος ταῦτα ἀκούσας καὶ ὑπερζέσας τῷ θυμῷ, καὶ λεόντειον ὁ πιθηκὸς βρύξας, καὶ πάντας μεθ' ὕβρεως ἀπελά σας, καὶ τὸν Νικηφόρον τὸν μέγαν τῆς πόλεως ἀπελάσας, ὡσαύ τως καὶ Θεόδωρον τῶν Στουδίου ἐξορίσας, ἀντιχειροτονεῖ τὸν ἀπὸ σπαθαρίων Θεόδοτον τὸν Κασσιτηρᾶν καὶ τῆς θυμέλης τὴν προσ ηγορίαν ἐπειλημμένον. καὶ οὕτως ὁ ἀλιτήριος καὶ θηριότροπος μᾶλλον ἢ θηριώνυμος, ἐπαρθεὶς κατὰ τῆς εὐσεβείας, μειζόνως ἐδίωκε τὴν ἐκκλησίαν τοῦ θεοῦ καὶ ἐπόρθει σφόδρα, μέχρι τοῦτον ἐνδίκως ἡ θείη δίκη μετῆλθεν. οὗ τὴν κακίστην γένεσιν καὶ μο χθηρίαν καὶ θεοστυγῆ προαίρεσιν καὶ δυσσέβειαν, καὶ μέντοι καὶ χαλεπὴν τοῦ βίου καταστροφήν, ὁ θεσπέσιος Νικηφόρος διαρρή δην στηλιτεύων φάσκει "παρορᾷ θεός, καὶ ἦρξεν καθ' ἡμῶν ἄν θρωπος–οὐκ οἶδα εἰ ἄνθρωπον λέγειν χρή, ἀλλὰ μὴ θηρίον, καὶ θηρίων ἀγριώτερόν τε καὶ πικρότερον. 11 τί γὰρ τῆς συμφορᾶς ταύτης ἐλεεινότερον καὶ τῆς δυστυχίας ἀθλιώτερον; ἡλίκον κακὸν εἰς τὴν βασιλείαν εἰσεκώμασεν! διφυὴς μὲν τὸ γένος καὶ μιξοβάρβαρος, πολυειδὴς δὲ τὸν τρόπον καὶ ἀνελεύθερος καὶ τὴν γνώμην ἀστάθερος." 769 Τὸ μὲν οὖν προσεχῶς αὐτῷ ὑπηργμένον καὶ πολυγνώριμον, 769 ἐκ γὰρ τῆς Ἀρμενίων ὡρμᾶτο γῆς, ὅθεν εἰπεῖν τὸ δύστροπον καὶ κακόηθες. τὸ δὲ πορρωτάτω καὶ παλαιὸν τυγχάνον, καθὰ τῶν πρεσβυτέρων ἐξιστοροῦσί τινες, οἳ τὰ ἐκείνου καὶ τῶν ἐκείνου πα τέρων ἐκ πολλοῦ παραδοθέντα ἴσασιν, οὐδ' ἐντεῦθεν καθαρῶς ποθεν ἐκπεφυκέναι, εἴπερ ἐκ τῆς Ἀσσυρίων φυλῆς κακίστην παρα φυάδα ἐκδῦναι, ἐξ ὧν τὸ πατρῷον ἐπεφήμιζεν αἷμα. κατήχθη γὰρ ἐκ τῶν Σεναχηρεὶμ παίδων, ὃς δὴ τῶν Ἀσσυρίων ἦρξέ ποτε καὶ ὑπὸ τῶν φύντων καιρίαν τὴν πληγὴν ἐδέδεκτο· καὶ γὰρ οἵ γε φονίας δεξιὰς τῷ γεννήτορι ἐπανετείναντο, τῷ πατραλῴῳ λύθρῳ ἐμμολυνόμενοι, αὐτόχειρές τε τῆς σφαγῆς τοῦ τεκόντος γενόμενοι αὐτίκα πρὸς τοῖς χωρίοις τῶν Ἀρμενίων φυγάδες οἰχόμενοι ἀνα σώζονται. τούτου δὲ τοῦ πατροφόνου
GNOMOLOGIUM. ΓΝΩΜΑΙ ΣΥΛΛΕΓΕΙΣΑΙ ΥΠΟ ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΟΝΑΖΟΝΤΟΣ, ΤΟΥ ΚΑΙ ΓΕΩΡΓΙΔΗ. Η Ιδών (1) κάλλος ὧδε τῶν γεγραμμένων Ὡραῖον, ὡς θαυμαστόν, ὡς γνῶσιν γέμον, ᾿Ανεμποδίστως προσλαβών, χρῶ προφρόνως· Νοῦν γὰρ πιαίνειν εἰς καλῶν ὁδηγίαν Νόμος διδάσκει, καὶ πρὸ τοῦ νόμου, φύσις· Ὅθεν προσήκεν, ὡς μέλι, γλυκασμάτων (2) Υπερφυῶς τῶν τῇδε λαμβάνειν μέτα. Αριστον (3) ἀνθρώπῳ Τοῦ ἁγίου Βασιλείου. – ῶρον ὁ θάνατος· ἠρεμεῖ γὰρ ἐξ ὧν ἔμελλε πράττειν :ακῶν. - Αγαθῷ (4) περὶ οὐδενὸς ἄν γένοιτο φθόνος. Αδύνατον ἐν ἀνθρωπίνη φύσει μὴ εἶναι ἓν τι τῶν παθῶν, ἢ μικρὸν ἢ μείζον. Αργία, κακουργίας ἀρχή (5). 'Ακαίρου (6) θυμοῦ τὸ κέρδος πτῶσις (7). Ακρισία δήμου τὸν χείριστον εἰς ἀρχὴν προίστατο. Αρετὴ λόγον ὑγιείας ἐπέχει (8)· κακία δὲ ψυχής ἀῤῥωστία. Υγίεια δέ ἐστιν εὐστάθεια τῶν κατὰ φύσιν ἐνεργειῶν. Ανδρεία καὶ σωφροσύνη, δικαιοσύνη καὶ φρόνη- σις, περισπούδαστα τῇ ψυχῇ μᾶλλον ἢ ὑγίεια τῷ σώματι. • Γεωργίδι. Γεωργιδίου. Γεωργιδίου. Γεωργίδου. Γεωργίδι Γεωργίδη. γέμων, λάβω. ρία μέλιτος λόγοι καλοί, γλύκισμα δὲ αὐτοῦ ἴασις ψυχῆς. μέγα. οὐδείς περὶ οὐδενὸς οὐδέποτε ἐγγίγνεται φθόνος. μυρίων μητέρα κακῶν νωθείαν, καὶ μαλακίαν, κε- χωρήκασιν. SENTENTIÆ COLLECTE A JOANNE MONACHO. QUI ET GEORGIDES. Cod. Laurentianus in Bardinii Cata- logo, et Venetus in Morelli Biblioth., Codex ab Allatio Diss. extrema de Georgiis memo- ratus, Est et ibidem ex alio libro ap- positum nomen Vide Fabricium, Bibl. Gr. t. IX, p. 358: t. XI, p. 627. Lectio codicis mutanda fuit in A Cernens pulchritudinem eorum quæ hic scripta B p. 252, sed ut prosam orationem sunt et in Ve- neto libro. Versu 2, cod. et 3, Bandin,προσ- Codex mox, Conspicuam, mirabilem, doctrina plenam, Libens excipe et sponte utere. [sunt, Mentem enim proficere cum a bonis dirigitur, Lex docet, et ante legem natura ; Unde convenit eas, velut mel, - Dulces mirum in modum escas hic apprehendere. Sancti Basilii. Optimum homini donum mors est; liberat enim ex his quæ debebat agere malis. Bono pro nihilo reputanda est invidia. Impossibile est humanæ naturæ non habere aliquid unde patiatur, parvum vel majus. Otium vitii principium. Inutilis animi lucrum culpa. Pravum vulgi judicium pessimo imperium con- tulit. Virtus sanitatis rationem servat, vitium autem mentis morbus est. Sanitas vero est facultatum na- turæ bona compositio. Fortitudo et sapientia, justitia et prudentia menti pretiosiores sunt quam corpori sanitas. tiano protulit Bandinius, a nostra lectione non discrepantes. In Veneto, teste Morello, prima ano nyma est. Cf. Stob. 38, 33; Notit. mss. t. XII, л, p. 10; Bockh. in Plat. Min. p. 38. Vide infra p. 103. hæc verba habet. (1) Hos versus protulit Bandinius in Cat. t. I, C (2) Meminisse videtur Prov. Salom. xvi, 24 : Eŋ- (3) Quatuor primas sententias e cod. Lauren- (4) Plato Tim. p. 29 D: ᾿Αγαθὸς ἦν, ἀγαθῷ δὲ (5) Libanius t. II, p. 303 Reiskiana: 'Exl thy (6) E Basilio Hom. mor. De imperio, init. (7) Confer infra in Z : Ζωῆς ἀκαίρου... p. 37, 10. (8) Basil. Hom. mor. De anima p. 408, prima
PG 117:1059σπόρου κατὰ τὴν ἡμετέραν γενεὰν πικρῶς τηρηθεὶς καὶ παραβλαστήσας ἀνδροφόνος καρπός, οὐκ οἶδ' ὅθεν Ῥωμαίων τοῦτο κατακριθὲν τὸ δεινὸν ἐκεκλήρωτο. ὃς εἰς τόδε τὸ φῶς οἷς οἶδεν ὁ ἀνασχόμενος κρίμασι προαχθεὶς πονηροῖς καὶ ὀλεθρίοις ἐντρέφεται καὶ συναύξεται ἤθεσί τε καὶ πράξεσιν. 12. Ἐκ τῆς Ἀσσυρίων γοῦν λεαίνης καὶ τῆς Ἀρμενίαςπαρδάλεως ἑτεροθαλὲς σύνθετόν τε καὶ ἀλλόκοτον τίγριδος εἶδος 770 ἐκ νόθου καὶ κιβδήλου ἐξέφυ γονῆς, Ἀρμένιον ἢ Ἀσσύριον εἰδεχθεστέρας, καὶ Λέων μὲν τὴν προσηγορίαν, λέοντος δὲ τὸ μὲν ἁρπακτικὸν εἰς τὸ ἀσφαλὲς κεκτημένος, τὸ δὲ ἐλευθέριον οὐδαμῶς προσιέμενος, χαμαιλέων δέ, ὥσπερ οὖν τὸ εἶδος, οὕτως καὶ τῆς ψυχῆς τὸ πολύμορφον, διὰ τὸ τοῦ γένους ὕπουλόν τε καὶ ὕφαλον, ἐξ ὧν ἐμεγαλαύχει τῆς δυστροπίας καὶ τοῦ δόλου τὸ κεκρυμμένον καὶ ἀνεξαγόρευτον. καὶ γὰρ ἐμηχανᾶτο λανθάνειν τὸ ἐνδομυχοῦν τῆς γνώμης σκοτεινὸν καὶ παλίμβολον καὶ πρὸς τὸ βλάπτειν ἐπιρ ρεπές. καί πως ἦν ἐκπεπονημένον αὐτῷ καὶ ἐπιτετηδευμένον μή ποτε συμφωνήσειν καρδίαν τοῖς χείλεσιν, ὡς ἕτερα μὲν μελετᾶν κατὰ νοῦν, ἄλλα δὲ προφέρειν ἐν τῷ στόματι. ἀλλ' ἐπὶ τοσοῦτον γὰρ ἀφιλοθεΐας καὶ πονηρίας ἐξώκειλεν ὁ βίος αὐτοῦ ὥστε καὶ δυσφωρότατον καὶ δυσκατάληπτον αὐτοῦ τὴν δαιμονιώδη γνώμην καὶ πονηρίαν τοῖς πᾶσι γενέσθαι κατάδηλον. ἐπεὶ οὖν τῆς βασι λείου ἀρχῆς, μᾶλλον δὲ τυραννίδος θεοῦ συγχωρήσει λαβόμενος κατὰ τῆς ἀμωμήτου πίστεως ὅλον ἐκχέει τὸν θυμὸν καὶ τὸν δόλον, καὶ ἁμιλλᾶται κατὰ πάντα τὸν πρὸ αὐτοῦ δυσσεβῆ Κοπρώνυμον, καὶ ὡσαύτως μιαροῖς τισὶ καὶ παμπονήροις ἀνθρώποις τὸ πᾶν τῆς ζωῆς καταπιστεύει, ἀσελγέσι τε καὶ ἐπὶ βίου αἰσχρότητι βεβοημέ νοις καὶ κατεφθαρμένοις τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα, γόησι καὶ φαρ 771 μακοῖς καὶ λαοπλάνοις, καὶ πᾶν εἶδος κακίας ἀσκήσασι καὶ ἁπαξ απλῶς τὴν Χριστιανῶν ἠρνημένοις θεοσέβειαν. 13 καὶ δὴ τούτους ἀσπασίως εἰσοικίζεται καὶ περιπτύσσεται, καὶ ὑποκύπτει ταῖς ματαίοις αὐτῶν καὶ ψυχοφθόροις διδαχαῖς καὶ μυήσεσιν, καὶ οἷα τῆς ἁμαρτίας ἀνδράποδον ἐξανδραποδίζεται, καὶ τῷ ἀγκίστρῳ τῆς ἀπάτης καὶ παρανομίας δελεασθεὶς ὁ παράπεστος δεινῶς περι πείρεται. τρία γὰρ αὐτῷ προύθηκαν τὰ ὑπεσχημένα, τῆς ἀκρι βοῦς πίστεως ἡμῶν καὶ ὀρθοδόξου τὴν ἄρνησιν, τῶν θείων εἰκό νων τὴν καθαίρεσιν, τῶν εὐσεβούντων τὴν δίωξιν· "καὶ οὕτως εἰς ἄκρον εὐημερίας ἐλάσεις" φησίν, "ὡς καὶ ἐπὶ πλεῖστον καὶ μήκι στον χρόνον τὴν παροῦσαν ζωήν, εἰ καί τις ἄλλος, διανύσαι." 14. Ταύταις οὖν καὶ ταῖς τοιαύταις ὀλεθρίοις φενακισθεὶς ἀπάταις ὁ ματαιόφρων καὶ κτηνώδης, καὶ καθάπερ ἦν εἰδεχθὴς καὶ δυσέντευκτος καὶ τῇ ἰδέᾳ αἰσχρότερος εἰ γὰρ καὶ λεόντειον τοὔνομα, πιθήκειον τὸ βλεπόμενον, γίνεται φαυλότερος τὸν τρό πον, σοβαρώτερος τὸ ἦθος, θηριωδέστερος τὴν γνώμην, ἀτίθασ σος τὴν ὁρμήν, ἀκάθεκτος καὶ ἀνυπόστατος καὶ ἀλογιστότερός τε καὶ ἐμβριθέστερος καὶ τυραννικώτερος. 15 ἀναπτερωθεὶς γὰρ ὁ δείλαιος καὶ ταλαίπωρος τῇ ψευδομαντείᾳ καὶ ἐπιβουλῇ τῶν ἀλι τηρίων ἐκείνων, οὕτως ἐπανατείνεται ταχὺ τὸν πόλεμον. καὶ πρῶ 772 τον μὲν κινεῖ κατὰ τῶν ἱερῶν δογμάτων ἡμῶν τὴν θεομάχον αὐ τοῦ γλῶσσαν, ἔπειτα δὲ ζηλοῖ κἀνταῦθα τὸν δυσσεβέστατον Κο πρώνυμον Κόνωνα· καὶ συναθροίσας ὁμοίως ἐκείνῳ πονηρόν τε καὶ ἀγυρτῶδες συνακτήριον, μᾶλλον δὲ Ἰουδαϊκὸν συνέδριον, ᾧ καὶ σύνεδρος καὶ πρόεδρος ὁ ἐξάγιστος γενόμενος, ὁρᾶται πάλιν ἐν ναῷ κυρίου τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώσεως, καὶ ἀνοίγεται στόμα λαλοῦν μεγάλα κατὰ τῆς δόξης κυρίου καὶ κατὰ τῆς θείας οἰκονο μίας μεγαλορρημονοῦν καὶ ἀλαζονευόμενον. καὶ οὕτως ὁ δεύτερος Καϊάφας μετὰ τῆς χριστομάχου σπείρας ἐκείνης πολλὰ καὶ μάταια κατὰ τῆς ἀληθείας κενολογήσας καθαιρεῖ πᾶσαν ἱερὰν τῆς ἐκκλη σίας ἀναστήλωσιν μίσει τῷ εἰς Χριστὸν καὶ τοὺς αὐτοῦ θεράπον τας, ἐπειδὴ βαρὺς ἦν αὐτῷ Χριστὸς καὶ ἐν εἰκόνι βλεπόμενος καὶ ἐπὶ μνήμης φερόμενος, καὶ οἱ τούτου φίλοι τε καὶ δοῦλοι. 16 διὸ δὴ καὶ ἀνοηταίνων κατεφλυάρει πᾶσαν εἰκονικὴν ἀναστήλωσιν ἀπόβλητον εἶναι τῇ θείᾳ γραφῇ καὶ λίαν ἀγνώριστον. τί οὖν πρὸς ταῦτα φήσειέν τις; ὅτι σοφίας θεοῦ ἀδιεξέταστοι λόγοι,
Ανόητός ἐστιν ὁ τὸ ἀλλότριον ἁμάρτη με τα βλέπων, τὰ δὲ οἰκεῖον ἐλάττωμα μὴ κατανεών. Αταμίευτα φθέγγεται πας φιλόνεικος. Αδικαιολόγητος άπας ὑπεύθυνος. ᾿Αργεῖ ὁ νοῦς καὶ ἀμεριμνεί πολλάκις ἐξ στείας του παρείναι τον Θεόν, ο τὸν ἑταζοντα το δίας καὶ νεφρούς (9). » ᾿Αε: ἡ ἐπιθυμία τῶν κρειττόνων, ἐν ἐξουσα € δυνάμει έλουσα τὴν ἀπόλαυσιν τῶν ἐπιθυμ.... νων, καταφρονεῖν καὶ ἀποστρέφεσθαι ἀναγκάζε ἐλάττω. Ανηκοίας ἔργον ἀντιλογία. Αντιλογιας (10; ἐγείρει πᾶς κακός· ἄγγελον ἀνελεήμονα ἐπιπέμπει αὐτῷ. Β ᾿Ακρασία ἐστὶν (11) ἡ μὴ ἔχουσα κράτος κ τῶν ἐνοχλουσῶν ἡδονῶν. Α' κατὰ τὸ σῶμα κακώσεις καὶ τὰ ἐκτὸς ἐπίσ πρὸς ἐποχὴν τῆς ἁμαρτίας ἐπινενόηνται· « Έχει γάρ σε, » φησί (12), « καὶ ἐλιμαγχόνητα, » να ε ποιήσω πρὶν εἰς ἄμετρον ἐκχυθῆναί σου τὴν ἐμαρτ Δ' πονηρα (13) τῶν γυναικῶν διαθέσεις της νεῖς ψυχὰς τῶν συνοικούντων καταβαπτίζουσι. Ανάνδρου (14) ψυχῆς, καὶ οὐδένα τόνε έχε ἐκ τῆς ἐπὶ Θεὸν ἐλπίδος, τὸ σκοδρῶς κατεξηγο σθαι καὶ ὑποπίπτειν τοῖς λυπηροῖς. Αμαρτία (15) ψυχῆς ἀῤῥωστία· αὕτη θεσή ἐστι τῆς ἀθανάτου. ᾿Αρχαίῳ ἔθει πολλοί (16) κεκρατημένοι το μα ρὸν τῶν γινομένων οὐ διακρίνουσι, Αμήχανον ἐν ἀνθρώπου ψυχῇ μὴ γενια τ σάλον ἀπὸ τῶν πειρασμῶν. Βως (17) μέν τι επί ἁμαρτάνομεν καὶ ὀλίγα, ὥσπερ τὰ φυτά, ὑπὸ τες αὔρας περιδονούμενοι ηρέμα πως σαλευόμεθα· ἐπ δὲν δὲ πλείω καὶ μείζον ᾖ τὰ κακά, κατὰ τὴν εἰς λογίαν τῆς τῶν ἀμαρτημάτων αυξήσεως καὶ ὁ τι λος ἐπιτείνεσθαι πέφυκε. Ακοινώνητος ἄνθρωπος καὶ φειδωλός προ το των ἁμαρτωλῶν τῷ πυρὶ παραδίδοται. Αγίου ἀνδρὸς παροδεύειν τόνδε τὸν βίον, ἐπείγε σθαι δὲ πρὸς ἑτέραν ζωήν. Διὸ καὶ Δαυίδ (18) φησ Πάροικος ἐγώ εἰμι παρὰ σοί, καὶ παρεπίδημο κατὰ Θεὸν πάντες οἱ πατέρες μου. » ✔ Ακόλαστον (19) οἶνος καὶ ὑβριστικὸν μέθη. Αἱ σωματικαὶ ἀπολαύσεις πλέον τὸ ὀδυνηρὸν ἔχουσι τοῦ ἡδέος· οἱ γάμοι, τὰς ἀπαιδίας, τὰς χηρείας, εἰς νενόηται. διαφθοράς· αἱ γεωργίαι, τὴν ἀκαρπίαν· αἱ ἐμπό- ρειαι, τὰ ναυάγια· οἱ πλοῦτοι, τὰς ἐπιβουλάς· αἱ τρυ φαὶ καὶ οἱ κύροι καὶ αἱ συνεχεῖς ἀπολαύσεις, τὸ ποικί λον των γρσημάτων καὶ τὸ πολυειδὲς τῶν παθῶν, 'Αρετή, GEORĢINIS NOYĄCHI Stultus est qui alienam culpam inspicit, sed de A propriis defectibus non cogitat. Inconsiderata loquitur pertinax. Causæ suæ patronus nequit esse omnis reus. Languet animus et socordia sæpius laborat ex oblivione Dei præsentiæ, « qui scrutatur renes et corda. • Semper meliorum cupido, cum cupita possidet - hisque fruitur, despicere cogit et eritare infe- riora. Obstinationis opus contradictio. Contradictiones suscitat omnis malus, Dominus autem angelum immisericordem immittet ei. Intemperantia est quæ imperium non habet in B conturbantes voluptates. Corporis afflictiones et exteriores angustiæ ad introductionem peccati referuntur: « Afflxi enim te, dicit, et fame oppressi, ut tibi benefaciam antequam in immensum effundatur tua iniquitas. Malæ mulierum voluntates debiles conjugum mentes submergunt. Imbecillæ mentis est, neque ullum robur ex spe in Deum habentis, multum dejici et labefactari afflictionibus. Peccatum animæ morbus; illud est mors im- mortalis. Veteri consuetudine qui possidentur turpitudinem actuum non discernunt. Impossibile est in hominis mente turbationem C aliquam e tentationibus non oriri. Quandoquidem igitur parva et levia peccata admittimus, velut plantæ aura miți agitati sensim turbamur; cqm autem plura et majora sunt peccata, secundum peccatorum incrementum increscere agitationem contingit. Insociabilis homo et avarus præ cunctis pecca- toribus igni traditur. Sancti viri est perlustrare hancce vitam, þen- dere autem ad alteram. Ideo David dicit: « Advena ego sum apud te, et alienigenæ ante Deum omnes patres mei. » Luxuriosum est vinum et contumeliosa ebrietas. Corporales usus plus habent doloris quam ju- cunditatis : Conjugia, sterilitates, viduitates, infi- D delitates habent; agricultura, infertilitatem; mer- catura, naufragia ; divitiæ, insidias: delicia, ebrietates, continuæ voluptates,multiplices morbos et multiformes dolores. Serm. 79, p. 137, post Stobæom edit. a. 1609. hæc sententia, absque auctoris nomine. D. et supra p. 2, in et schol. Climaci pag. 468. (17: Basil. Hom mor. De peccato, p. 187. (9) Psal. vi, θ. (40) Proverb. IV, 11. Est et apud Antonium (11) Est inter echolia in Joan. Climac. pag. 215 (12) Respicit Deuteron. vult, 3. Modo cod. ἐπισ (13) Basil. Hom. mor. De castit. p. 370. (14) Id. ibid. De trist. p. 261, ubi male τόπον. (15) Basil. ibid. p. 270. Cf. Opp. tom. I. pag. (16) Codex, ἔθη πολλύ. (18) Psal. xxxvit, 12, cum varietatè. (19) Prov. xx, 1.
PG 117:1061καὶ ὁ μωρὸς μωρὰ λαλήσει. ἀμαθὴς γὰρ σφόδρα καὶ ληρώδης ὑπάρ χων οὐκ ᾔδει πάντως τὰ χρυσότευκτα ἐκεῖνα Χερουβίμ, ἅπερ ὁ ἱεροφάντης Μωϋσῆς θεοῦ προστεταχότος ἐτεκτήνατο καὶ ἡ παλαιὰ καὶ ἔννομος σκηνὴ καθύπερθεν τῆς κιβωτοῦ ἔφερεν, ἃ δὴ οὐ παρὰ Ἰουδαίοις μόνον δεδόξαστο, ἀλλὰ καὶ τῆς χάριτος ὁ κῆρυξ Χε 773 ρουβὶμ δόξης ἀποκαλεῖ σαφῶς ἤτοι τὰ δεδοξασμένα. ἔτι γε μὴν καὶ ὅσα ἡ Σολομῶντος κατεσκεύασε σοφία καὶ τῷ θεσπεσίῳ Ἰεζε κιὴλ ὦπται, καὶ εἴ τι τοιοῦτον κατὰ τὰς ἱερὰς βίβλους ἱστόρηται καὶ τετίμηται, ἅπερ οὐ πέφρικεν ὁ ἄθλιος καὶ βέβηλος ἐν εἰδώλων μοίρᾳ θεῖναι, ὡς ἀθετεῖν μᾶλλον ἢ προσίεσθαι τὰς θεοπνεύστους γραφὰς προελόμενος· ἐξ ὧν λοιπὸν καὶ Ἰουδαίων ἀπιστότερος καὶ ἀγνωμονέστερος εἰκότως νομισθείη σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ. ἄξια γὰρ ὡς ἀληθῶς τῆς ἑαυτῶν βδελυρίας ἀπιστίας τε καὶ ἀλο γίας φρονήσαντες καὶ ἐκφωνήσαντες. 17 καὶ γὰρ τῷ Χριστῷ κἀνταῦθα προφανῶς ἀπομάχονται, ὃς λαβὼν ὀθόνην λαμπρὰν καὶ τὸ ὑπέρλαμπρον καὶ ὑπέρκαλον ἐναπομαξάμενος θεῖον εἶδος ἐκπέμπει πιστῶς αἰτήσαντι τῷ τῶν Ἐδεσηνῶν ἡγεμόνι Αὐγάρῳ. ἐξ ἐκείνου δὲ μέχρι καὶ τήμερον ἀποστολικῇ παραδόσει καὶ εἰση γήσει, γνώσεώς τε καὶ μνήμης ἕνεκεν ὧν ὑπὲρ ἡμῶν ἔδρασέ τε καὶ πέπονθε Χριστός, καθὰ δὴ καὶ ἐν ταῖς ἱεραῖς τῶν εὐαγγελίων δέλτοις ἀνιστόρηται, σεβασμίως ἐκτυποῦμεν καὶ προσκυνοῦμεν, κἂν οἱ χριστομάχοι διαρρήγνυνται. 18 καὶ μέντοι πρὸς τούτοις παράδοσις καὶ λόγος ἐχόμενος πειθοῦς καὶ μέχρις ἡμῶν κάτεισι, τὸν θεῖον εὐαγγελιστὴν Λουκᾶν ἐν εἰκόνι διαγράψαι τὸν κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, πρὸς δὲ καὶ τὴν πανάχραντον αὐτοῦ μη 774 τέρα, καὶ τὰς ἱεροτυπίας ταύτας διαφυλάσσειν τὴν Ῥωμαίων πό λιν. τί δὲ δεῖ λέγειν περὶ τῶν λοιπῶν ὧν ἐν Ἱεροσολύμοις, ὡς ἱστόρησάν τινες οἱ αὐτόθι γενόμενοι, ὡς πλεῖστα μέχρι τῆς δεῦρο πιστῶς καὶ εὐλαβῶς ἱερογραφίας ἐκ παλαιοῦ δι' ἀκριβείας ἀνεστη λωμένας σεμνῶς περιέποντες προσκυνοῦσιν; ὡσαύτως δὲ πάλιν ἀναγέγραπται ὅτι Πέτρος καὶ Παῦλος οἱ κορυφαῖοι τῶν ἀποστόλων τὰ μεγαλεῖα τοῦ θεοῦ κηρύττοντες ἐν τῇ Ῥώμῃ, καὶ ἃ πεποίηκεν ὁ Χριστὸς θαύματα, πρῶτον τὴν θείαν μεταμόρφωσιν ἐξεικονί σαντες Ῥωμαίοις παραδεδώκασι, καθὼς καὶ ὤφθη Μωυσῇ καὶ Ἠλίᾳ ἐν μέσῳ τοῖς ἁγίοις προφήταις· ἃ δὴ καὶ μέχρι τοῦ νῦν σώζεται. 19. Πῶς οὖν ἀντιβλέψουσιν οἱ ἀπειθεῖς καὶ ἀγνώμονες πρὸς τὸ μέχρι τοῦ παρόντος ᾀδόμενον καὶ ὁρώμενον ἐν τῷ ναῷ τῆς θεομήτορος θαῦμα, τὸ ἐν τῇ πόλει τῇ καλουμένῃ Λύδδῃ; ὅνπερ ναὸν ἔτι περιούσης κατὰ τὸν τῇδε βίον οἱ ἀπόστολοι ἐδομήσαντο. πολλοὶ γὰρ τεθέανται προσκυνούμενον εὐλαβῶς καὶ τιμώμενον τὸ ἀχειρότευκτον ἐκεῖνο καὶ σεβάσμιον ἀπεικόνισμα, πλαξὶ τετυπω μένον λαμπραῖς καὶ διαυγέσι, καὶ διὰ βάθους κεχωρηκὸς ὅλου· ὃ δὴ καί τινες τῶν δυσμενῶν Ἑλλήνων τε καὶ Ἰουδαίων ἀποξέσαι 775 σπουδάσαντες ἐματαιώθησαν ἀποτυχόντες τῆς ἀτόπου αὐτῶν ἐγ χειρήσεως. ὅσῳ γὰρ αὐτοὶ τὸ ἐκτύπωμα ἔξεον, πλειοτέρως ἐξέ λαμπον. οὐδὲν γὰρ ἧττον ἐπὶ σχήματος ἕστηκεν ἡ μορφή, εἶδός τε καὶ στολὴν καὶ τἆλλα τῆς θέας ἀνεξάλειπτα καὶ ἀλώβητα δια σώζουσα. ἱστορεῖται γὰρ ὅτι οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι ὑποσχέσει τῆς πανάγνου θεοτόκου ναὸν ἐπ' ὀνόματι αὐτῆς ἀνήγειραν· καὶ αὐτῆς εἰς θέαν τοῦ ναοῦ τῇ αἰτήσει αὐτῶν εἰσελθούσης καὶ εἰς ἕνα τῶν κιόνων σταθείσης εὑρεθῆναι ἐν τῷ κίονι τὸ ἐκτύπωμα αὐτῆς· ὃ καὶ πολλὰ βιασάμενοι, ὡς εἴρηται, Ἕλληνες καὶ Ἰουδαῖοι οὐκ ἴσχυσαν ἀποξέσαι. 20. Ὅτι δὲ ἀρχαιοτάτη τούτων ἡ ποίησις καὶ παράδοσις, μάρτυς μὲν καὶ πρὸς τοῖς ἄλλοις ὁ θεῖος ἀνδριὰς ὃν ἔστησεν ἡ αἱμόρρους γυνὴ τῷ θεραπευτῇ Χριστῷ παρὰ τῷ ἑαυτῆς οἴκῳ, στήλην ἐναργεστάτην καὶ ἀπαράγραπτον κήρυκα τοῦ εἰς αὐτὴν γεγονότος θαύματος, ταῖς μετέπειτα γενεαῖς τὸ κατ' αὐτὴν θαυ ματουργηθὲν παράδοξον δημοσιεύουσα· περὶ οὗ καὶ ὁ μέγας παρὰ τοῖς εἰκονοτύποις διδάσκαλος Εὐσέβιος ἐν τῇ ἐκκλησιαστικῇ ἱστο ρίᾳ μνημονεύσας τὰ τελούμενα θαύματα παρὰ τῆς ἐκεῖθεν φυο μένης ἱερᾶς καὶ θεοβλάστου πόας, καὶ ὡς ἦν ἅπασιν ἀλεξίκακον ἐπικούρημα, ἐπάγει φάσκων ὅτι καὶ τῶν ἀποστόλων τὰς εἰκόνας 776 Πέτρου καὶ Παύλου καὶ αὐτοῦ δὲ Χριστοῦ διὰ χρωμάτων ἐν γρα φαῖς
ANOMOLOGIUM, εἰς ἄκρον εὐεξίαι (20) σφαλεραί· ὑποστροφάς τουσι καὶ μεταπτώσεις, οκλαζούσης τῆς φύσεως αφέρειν τὸ βέρος τῆς εὐεξίας ἀδυνατούσης. Αρχὴ τῆς κατ' ἀρετήν ἐστιν ὁρμῆς ἡ τοῦ και τάσις. ηγορίου τοῦ Θεολόγου. - Α' ἐντολαὶ τοῦ Θεοῦ τὸς ἄλλο τι βλέπουσιν (21), ἢ πρὸς τὸ σωθῆναι πακούοντα. δέσποτόν τι χρῆμα ἡ ἀρετὴ καὶ ἑκούσιον· τὸ στηναγκασμένον καὶ βεβιασμένον ἀρετὴ εἶναι οὐ τόν. ινευ εοβουλίας (22) οὐδέν τι τῶν δεόντων κατορε αι. ιξιέραστόν ἐστιν τὸ τῆς ἀφ' ἑτέρου συστάσεως δεόμενον, ἀλλ' ἐν ἑαυτῷ περιφέρον τὰ ἄριστα ρίσματα. ιὕραις (23) ἐστὶ μᾶλλον πιστεύειν καὶ γράμμασι ς καθ᾽ ὕδατος ἢ τῇ τῶν ἀνθρώπων εὐημερία. ιος ἔνεκεν ; ἐμοὶ δοκεῖ, ἵνα, τὸ ἐν τούτοις ἄστατον ἀνώμαλον βλέποντες, μᾶλλον προστρέχωμεν Θεῷ τῷ μέλλοντι, καὶ τινα ποιώμεθα ἡμῶν αὐτῶν μέλειαν, βραχεῖα τῶν σκιὼν καὶ τῶν ὀνειράτων οντίζοντες. "Α τις (24) ὡς πεισόμενος δέδοικε, ταῦτα πέπονθε, ν μὴ πάθῃ, καὶ πλείω παρ' ἑαυτοῦ ἢ τῶν δρασάν- αν κολάζεται. Αλλοι (25) μὲν εὐπαθοῦσι τῶν Θεῷ φίλων Αλλοι δὲ δυσπλοοῦσιν, οὐδὲν χείρονες. Τίς οἶδε τούτων τοὺς λόγους, πλήν σου, λόγε; *Αρσενα καὶ θήλειαν ἐχώρισεν ἐλπίς ἀμείνων· Ἡ δὲ φύσις κρυπτὴν τὴν νόσον ἔνδον ἔχει. Αμεινον (26) ἢ ὡς ἂν ἡμεῖς προϊδοίμεθα διοι- εἶ ὁ Θεὸς τὰ ἡμέτερα. ᾿Απόλοιτο (27) ἡ κακία καὶ ἡ πρώτη ταύτης και αβολὴ καὶ ὁ καθεύδουσιν ἡμῖν ἐπισπείρας τὰ ζιζά τα πονηρός, ἵνα ἀρχὴ τοῦ κακοῦ γένηται τὸ ἀμελῆ και τοῦ ἀγαθοῦ. Απτεται (28) γὰρ οὐ τῶν πολλῶν μόνων, ἀλλὰ καὶ σφαλεραι γάρ. Ἐν τοῖσι γυ μναστικοῖσι αἱ ἐπ' ἄκρον εὐεξίαι σφαλερεί, κ. τ. λ. : Ρ. : Ερώτησον τοὺς Ιατρούς καὶ ἀναγγελοῦσ σοι ὅτι σφαλερώτατόν ἐστι πάντων ἡ ἐπ᾿ ἄκρου εὐ εξίχ. Εγώ δὲ καὶ σφαλερὰν εἶναι τὴν ἐπ' ἄκρον εὐεξίαν ἰατρῶν ἤκουσα. Ἡ ἐπ ἄκρων ἄκρον), ὡς ἂν εἴποι τις, Χριστιανῶν εὐεξία. εὐπλοοῦσι. Διδοῦντι, μώμος μώμον (α) μώμῳ, Οἷς οὐδ᾽ ὁ Μῶμος αὐτὸς ἂν μέμψαιτο. » tionis Ingolstadiensis an. 1603, cujus, cum non fuerit memorata in Biblioth. Græca, titulum inte- grum non ab re visum est hic apponere: « Sancti Patris Joannis Chrysostomi Tractatus panegyrici it nempe in Lucianum Mart., in Martyres Agy- ptios, in Julianum M.),gr. lat., interprete Fr. Du- cao ; accesserunt Orationes dum S. Basilii De jeju- nio; in usum schol. Soc. Jesu. » Qua in editione male omittuntur et Profecit e notis- simo Hippocratis aphorismo, 1, : de quo ef. Ruhnk. ad Vell. Pat. 1, 17; Reitz. ad Lu- cian. Verm Hist. initio, et quæ notavit. XI, parte 1, Notit. mss. Basilius iterum Hom. u De jejunio, Rursusque in Hom. Ad adolescentes, § : B Vigens nimis sanitas periculosa; mutationibus enim et vicissitudinibus obnoxia est, succubente ṇatura et vigenţiş sanitatis pondus sustinere non valente. Principium est in virtute cursus mali cessatio. Gregorii Theologi. Mandata Dei non ad aliud tendunt, nisi ut obsequentem salvent. Injusssa res est et volontaria virtus : quod enim coactum et vi impositum est virtus esse non po- test. Sine pru̟denția nullum officiorum bene imple- tur. Dignum amore est quod conjunctione cum al- tero non eget, sed in seipso præfert optimas do- tes. Venis fidere potius est et litteris in aqua signa- tis quam hominum favori. Quam ob causam ? ut, arbitror, in illis instabilitatem et inconstantiam cernentes, magis recurramus ad Deum et ad vitam futuram, et aliquam de nobis ipsis curam habea- mus, brevitatem umbrarum et somniorum repu- tantes. Quæ timenda aliquis sibi persuaserit, hæc pati- tur, et si non patiatur, et magis in seipso quam ab agentibus cruciatur. Alii quidem Dei amicorum felices degunt, alii autem minime pejores acerba patiuntur: quis novit horum rationes, nisi tu, suprema ratio? Virum et feminam divisit spes melior, natura C autem occultum intus habet morbum. D Melius quam nos provideremus, administrat nostra Deus. Dispereat vitium, et prima ejus origo, et mali- gnus dormientibus nobis zizania superseminans, quando mali principium fit boni negligentia. Attingit non multos solum, sed etiam optimos Ηuc quoque allusit Gregorius Na- zianzenus Orat ii, pag. D : (legen- dum ejusdem Orat. xvi, p. A. - p. 29. Cf. Antonius Serm. 171, pag. 281. Male interpres Momum in versione deastrum inducit, cum in sermone Christiano sit objurgatio et vitupera- tio (a). Alium circa nomen hominis docti errorem ostendi ad Nicetam p. 366. Hoc retractavit Auctor in Addendis et Corrigendis. Quod in nota moneo, inquit, de in auctore Christiano non esse Mupov deum, sed vituperationem, non usquequaque verum est: Joannes enim Mauropus stylo moreque gentilium dixit v. : (20) Basilius Hom. : De jejunio, pag. 120 edi- (21) Cf. p. 70. (22) Codex habet εὐβουλείας. (23) Greg. Nazianz. Orat. XVII, p. 269 A. Cf. (24) Greg. Naz. Or. Iv, p. 130 D. Cod. ἑαυτῷ. (25) Greg. Naz. t. II, pag. 181, § 36 : ubi ἄλ. μ. (26) Codex, προειδόμεθα. Εst et infra in A, sub (27) Greg. Nazianz. Orat. ix, pag. 157 C. (28) Id. Orat. xx, p. 336 C, ubi μόνον ἂν εἶναι.
PG 117:1063σωζομένας ἱστορήσαμεν. 21 μάρτυς δὲ καὶ ἡ ὄψις, δι δάσκαλος ἀψευδής. τό τε μῆκος τοῦ χρόνου σαφῶς δείκνυσι καὶ τῶν σεπτῶν ναῶν ἡ κτίσις. ἔτι δὲ καὶ τῶν ἀνέκαθεν ἱερῶν σκευῶν παρὰ τῶν εὐσεβούντων ἡ ποίησις καὶ ἀφιέρωσις ἄπειρος τῷ πλή θει τυγχάνουσα. οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ αὐταὶ αἱ πτυχαὶ τῶν ἁγίων εὐαγγελίων τοὺς ἱεροὺς τύπους ἔξωθεν φέρουσαι ὑπὸ πάντων πι στῶν σεπτῶς προσκυνουμένους, οἵ τε θεῖοι κίονες καὶ αἱ σωλαῖαι καλούμεναι, αἳ τὸ σεβάσμιον τοῦ ἱεροῦ διατειχίζουσι θυσιαστη ρίου. καὶ γὰρ οὐδενὶ ἑτέρῳ λόγῳ ἢ τοῦ προσκυνεῖσθαι πάντως εἵνεκα ἅμα τῷ συμπαρακειμένῳ τοῦ σταυροῦ τύπῳ εὐσεβῶς ἀρχῆ θεν ἐνταῦθα καθιστόρηνται. 22. Ἀλλ' ὅ γε θηριώνυμος καὶ λεοντότροπος ταῦτα παρα γραψάμενος πάντα ἔσπευδεν ὅτι μάλιστα πᾶσαν θείαν εἰκόνα ἀπο στρέφειν καὶ λήθῃ βαθείᾳ παραπέμπειν. ταύτῃ τοι θεομαχῶν ἐπὶ δήμου τοιαῦτα κατατολμήσας ὁ ἐμβρόντητος παρρησιάζεται, λέγων "ὥσπερ ἐκ τῶν ὄψεων ὑμῶν, ἀδελφοί, τὰς εἰκόνας ἐξω λοθρεύσαμεν, οὕτω δὴ καὶ ἐκ τῶν ψυχῶν ὑμῶν περιαιρήσειν ὑμεῖς ὡς θεοῦ καὶ τοῦ βασιλέως δοῦλοι καὶ φίλοι σπουδάσατε." καὶ γὰρ ὁ μωρὸς μωρὰ λαλήσει, καὶ ἡ καρδία αὐτοῦ μάταια νοή 777 σει τοῦ συντελεῖν ἄνομα καὶ λαλεῖν πρὸς κύριον πλάνησιν. κἀν τεῦθεν τοίνυν τοὺς εὑρισκομένους ἔχοντας εἰκόνα Χριστοῦ ἤ τινος ἁγίου καὶ προσκυνοῦντας δειναῖς τιμωρίαις καὶ κολάσεσι κατεδίκασεν ὁ ἀλάστωρ καὶ αἱμοβόρος. καὶ οὕτω κρεωκοπούμενοι καθ' ἑκάστην ἡμέραν καὶ καταθυόμενοι διεφθείροντο πανταχοῦ οἱ θεο σεβεῖς· καὶ πολλοὺς ἐνδόξους καὶ περιβλέπτους πεφόνευκε. 23. Καὶ ταῦτα μὲν κατὰ τῶν ὀρθοδοξούντων ἀφειδῶς καὶ ἀπαύστως διεπράττετο· κατὰ δὲ τῶν ἐν τέλει καὶ τῶν εὐπορωτέ ρων ἄλλην πονηρὰν ἐπίνοιαν ὁ πονηρὸς καὶ παμμήχανος εὑρίσκει. βουλόμενος γὰρ αὐτοὺς ἐλεεινοὺς καὶ πένητας ἀπεργάσασθαι τί ποιεῖ; αἰτίαις αὐτοὺς ἀφύκτοις καὶ ἐγκλήμασι περιβάλλει, προ φασιζόμενος προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις, ἵνα τῷ δέει τῶν ἐγκλημά των πᾶσαν αὐτῶν τὴν οὐσίαν ἀναλογήσωσιν ὑπὲρ τῆς ἐκεῖθεν σω τηρίας. ἔστιν ὅτε δὲ καὶ συνεβίαζεν καθ' ὧν τινῶν ἀνδρικωτέρων ἢ εὐφυεστέρων, βασκαίνων τῆς εὐανδρίας ἢ εὐφυΐας αὐτοῖς, ὡς νεωτερίσειν ὑποπτεύων. τινῶν μὲν τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξώρυττεν, ἄλλων δὲ τὰ μέλη ἠκρωτηρίαζεν· ἑτέρους δεσμοῖς κατέχων μεθ' ἡμέρας τινὰς τῷ θανάτῳ παρέπεμψεν. ἐξ ὧν ὑπῆρχε Μιχαὴλ ὁ 778 τὴν τοῦ ἐξκουβίτου τάγματος ἀρχὴν διέπων· διεβλήθη γὰρ τῷ βασιλεῖ ὡς κατ' αὐτοῦ βουλευόμενος· ὃν εἱρκτῇ καὶ πέδαις εἶχε τηρούμενον. 24 τῆς δὲ γενεθλίου τοῦ σωτῆρος ἡμῶν ἡμέρας ἐνστάσης τοῦτον ἠβουλήθη νυκτὶ ἀνελεῖν· κωλυθεὶς δὲ παρὰ τῆς ἰδίας γυναικὸς διὰ τὴν ἑορτὴν εἴασεν αὐτόν. ὁ δὲ Μιχαὴλ ἐν τῇ εἱρκτῇ ὤν, τοῦτο μαθών, πᾶσι τοῖς συμβούλοις τοῖς μετ' αὐτοῦ ἐμήνυσεν ὡς εἰ μὴ σπουδάσητε ἐξελεῖν με τῆς φρουρᾶς, πάντας ὑμᾶς καταμηνύω τῷ βασιλεῖ. ἦν δὲ μετ' αὐτῶν καὶ ὁ τοῦ παλα τίου παπίας, συγγενὴς ὢν τοῦ Μιχαήλ. οὗτοι τῇ νυκτὶ ὁπλι σθέντες, ἔνδοθεν τὰ ξίφη φοροῦντες, τοῦ παπίου ἀνοίξαντος ὡς ἱερεῖς μετὰ φελονίων εἰσῆλθον. τοῦ δὲ βασιλέως εἰς τὴν ἐκκλη σίαν εἰσελθόντος εἰσπηδήσαντες τὴν ἀνοσίαν αὐτοῦ ψυχὴν ... ἐν τῷ παλατίῳ, ἐν ᾧ οὐδεὶς τῶν πρὸ αὐτοῦ βεβασιλευκότων ἀνῄρητο. 25 αὐτῇ δὲ τῇ ὥρᾳ ἐν τῇ εἱρκτῇ ἀπελθόντες ἐξάγουσι τὸν Μιχαὴλ καὶ εἰσάγουσιν ἐν τῇ ἑορτῇ, ἀντὶ δεσμοφόρου στεφηφό ρον, ὡς πληρωθῆναι ἐπ' αὐτὸν τὸ τοῦ ψαλμῳδοῦ λόγιον, τὸ ἑσπέρας αὐλισθήσεται κλαυθμός, καὶ εἰς τὸ πρωῒ ἀγαλλίασις. 779 μετὰ δὲ ταῦτα ῥακίοις εὐτελέσι περιβαλόντες τὰ τοῦ ἀλιτηρίου μέλη, καὶ εἰς ἀκάτιον ἐμβαλόντες τὸ παμμίαρον αὐτοῦ σῶμα, κατὰ τὴν καλουμένην Πρώτην νῆσον ἐκφέρουσι καὶ κατορύττουσιν, ἔνθα καὶ τοὺς παῖδας αὐτοῦ ἀποκείραντες μονάσαι πεποιήκασιν, οὐκ οἶδα ἀνθ' ὅτου ταύτην κατακριθεῖσαν τὴν συμφορὰν τοσού των κακῶν ὑποδέξασθαι. 26. Προσεκτέον δὲ ὡς εἴ γε ἰσχύν τινα εἶχεν ὁ λόγος τῶν δυσσεβῶν τούτων καὶ δυσωνύμων καὶ ἀληθείας ἔμφασιν τὰ παρ' αὐτῶν κτιζόμενα, κἂν ταῖς ἄλλαις ἱεραρχίαις ὑπῆρξέ που πάντως πεφυλαγμένα καὶ γινωσκόμενα· νῦν δὲ οὐδαμόθεν ἐπιγνῶναι τοῦτο πάρεστιν. ὁμοῦ τε γὰρ ἑῴα καὶ ἑσπερία λῆξις τὸ εὐαγγελικὸν δὴ
Α τῶν ἀρίστων ὁ μῶρος· ὡς μόνον εἶναι του σ παντελῶς ἄπταιστον καὶ ἀνάλωτον πάθεσι. Ατιμία ούγ ἄπτεται τῷ ἑαυτὸν ταπεινές παιδαγωγήσαντι. το απίου ; Αιώνα (29) θησαύριζε τὸν ἔξω τέλους· Οὗτος γὰρ ἐκλέλοιπε καὶ πρὸ τοῦ τέλους. Αμφοῖν φίλοιν προκειμένοιν, φιλαίτερον με θεια (30). Τοῦ Χρυσοστόμου (34). - Α' συμφοραί κα ἄγαν ἐκίνησαν σώφρονα φθέγξασθαί τι ρήμα το τοῦ τρόπων ἀνάξιον. Δι κακοδαίμονες τῶν ἑταιρίδων γυναικών αν τοῦ ἤθους καταστάσεως γνωρίζουσι τους τέ καὶ ἀποστρέφονται. Η Αμήχανον, στόμα μεμελετηκὸς ὀμνύειν με Β εχῶς ἐπιορκεῖν. Απας λογος, κεκτημένος τὴν ἀπὸ τῶν τ των συνηγορίαν, ισχυρὸς ὑπάρχει καὶ βέβαιος το δὲ φωνὴ τῆς ἀπὸ τῶν ἔργων μαρταρίας έπεις ψόφος ἐστὶν ἐξίτηλος ἐκ τῶν χειλέων εἰς τὰς χεόμενος. Δί τιμαὶ τοὺς ἀξίους ὠφελοῦσι, τοὺς δὲ περ ἀξίαν ἀπολαύοντας εἰς μείζονα τιμωρίαν ἐνεν λαυση. - Ιωάννου τῆς Κλίμακος. — Αγρυπνον όμως ἤγνισε νοῦν· πλῆθος δὲ ὕπνου ἐπώρωσε ψυχήν. Αγνώμων (33) καὶ δόλιος φίλος ή σαρξ, με και πεισμένη μειζόνως ἀδικεῖ. Ανής (34) ύψηλοκάρδιος τοῦ ἄρχειν τε ἄλλως γέρ, ὡς ἔτυχεν, ἀπολέσθαι εἰς τὰς ο έν τας, μᾶλλον δὲ οὐ βούλεται. Απλότης (35) ἐστὶν ἕξις ψυχῆς ἀποικία το καρήθειαν γινομένη. Απλότητα (36) ἀπηλλαγμένην ταπεινώντας να ἔστι θεάσασθαι. ᾿Αγάπη (37) καὶ ταπείνωσις ἱερὰ σύζευξις ή και γὰρ ὑψοῦ, ἡ δὲ τοὺς ὑψωθέντας κρατοῦσε ολίτα τίπτει. Α+ (38) καθαρθείς νεφελῶν φαιδρὸν ὑπόδειξ ξάτην, καὶ ψυχή, προλήψεων ἀφέσεως ἀξιωθείτε Σάντως θεῖον φῶς ἑώρακεν. Αἰσχρὸν (39) ἀκούσαντα χρήσιμον λόγον με με δεῖν, καὶ διδόμενόν τι παρὰ τῶν ἰλων ἀγαθόν τ' λεαβάνειν. ἄγρυπνος μοναχ Στανείας ἐχθρός : πρὸς κακόνοιαν γενομές Στην. ακίνητος ἱερὰ ξυνωρίς, ἀγάπη κε διακρατούσα. στο προλήψεων ἐλευθερωθεῖσα καὶ ἀφέσ ἐξ. δ GEORGIDIS MONACHI «hnomatio, cum solus Deus sit admodum impec- cabilis et passionibus impervius. Contumelia non tangit eum qui se humilitate instruxit. In smoulum thesauriza quod post finem est; nam istud defecit vel ante finem. E duobus amicis, amica magis est veritas. S Chrysostomi. - Calamitates etiam sapientem excitant ad dicendum aliquod verbum moribus suis indignum. Diabolica ista meretrices ex consuetudinum institutione sapientes noscunt et eos evitant. Impossibile est eos ad jurandum assuefactum non frequenter perjurare. une verbum actuum auxilio adjutum validum firmum : ɔmnis antem vox actionum testi- destituta sonus est fugitivus e labiis in ae- tignos juvant, hos item qui his indi- najorem panam injiciunt. - cains ruins m mundavit A. Wumanik Mtem summ buravit ani- t bene saths i tent: zuter a ile_wa_potest, ino 5117742::. unzi “grarabilis contra separato con inveniri illa Lautner? Minquam sien os - NEVER. C thera possidet addidit e codd., quæ verba cognovit et vertit Li- Ezes interpres. Ibid. p. 183. Ibid. p. 290. bed p. : ubi, Bic saltem deest Ibid. p. 306. fined. p. : ubi cer Mu anonymus corrigit e cod. Ntrid. p. : ubi anonymus corrigit e codd. tip. ■ Isocrate Dem. p. 4. Cf. p. 33.
PG 117:1065τοῦτο καὶ ἀποστολικὸν περιέποντες διατελοῦσι κήρυγμα· καὶ οὔ ποτε ἐν ἄλλῃ ἐξουσίᾳ, ἔνθα Χριστιανοί, τὸ ἔκθεσμον ἐκεῖνο καὶ παράνομον καὶ τῆς Χριστιανῶν θεοσεβείας ἀλλότριον παραφυὲν καταλαμβάνεται θεοστυγὲς δόγμα, οὐδὲ ὅσον εἰς μνήμην ἀφῖχθαι τῶν πονηρῶν καὶ μυσαρῶν συνταγμάτων, ἀλλ' ἢ μόνον κατὰ τὴν δούλην ταύτην καὶ ἠνδραποδισμένην καὶ τὰ θεῖα κατ' ἐξουσίαν 780 παίζουσαν, ἐν ᾗ τὸ ἐμπαθὲς καὶ πρόσυλον τῶν περὶ γῆν στρεφο μένων καὶ ἰλυσπωμένων γήϊνον καὶ ἀλαζονικὸν καὶ ὑπερήφανον πρυτανεύει φρόνημα. ἔνθα τὸ φίλαυτον, τὸ φίλαρχον, τὸ φιλή δονον, τὸ φιλόδοξον, ἡ πάντων καταθυμίων ἀπόλαυσις, τὸ πάν των ἐθέλειν ἄρχειν καὶ μηδὲ πρὸς αὐτοῦ θεοῦ ἄρχεσθαι, καὶ ἡ τῆς ἀνθρωπίνης δόξης ἢ μᾶλλον εἰπεῖν αἰσχύνης κτῆσις καὶ περι ποίησις. ἔνθεν ἡ κατὰ τοῦ θεοῦ καὶ τῶν ἁγίων ὕβρις καὶ τῆς ἐκ κλησίας ὁ διωγμός. ἐντεῦθεν κατακυριευόμενον ἢ τυραννούμενον τὸ ὑπήκοον τοῖς ἐκείνων δόγμασι καὶ θελήμασιν ὑποκύπτειν ἐκβιά ζεται· ὧν ἕνεκεν τὸ ἔμψυχον κεχάλκευται καὶ ἐσχεδίασται ὅπλον, σχήματι μὲν τοῦ σωματοφυλακεῖν ἠθροισμένον, ταῖς δὲ ἀληθείαις τοῦ ἐκπορθεῖν τὴν ἐκκλησίαν Χριστοῦ καὶ ληΐζειν ἐπινενοημένον, προφάσει τοῦ συμπεριγράφεσθαι τὴν Χριστοῦ θεότητα ἐν τῇ εἰ κόνι, παραληροῦντες· ὡς εἴ τις καὶ τὸ ἡλιακὸν δὴ τοῦτο καὶ δισκοειδὲς σῶμα γεγραμμένον ἔν τινι τόπῳ, καθὼς ἔν τισιν ὁρᾶται γιγνόμενον, ὑποδείξειεν, ἐδογμάτισαν ἂν καὶ τὴν τοῦ φωτὸς οὐ σίαν καὶ αὐγὴν συγγράφεσθαι καὶ περιγράφεσθαι ἢ πάντως ἐκ τοῦ ἡλίου τὸ φῶς ἀποτέμνεσθαι, ἢ πάλιν ἀκτῖνα ἡλίου εἴ που δένδρῳ προσβάλλουσαν ἴδοι, ἐντμηθείη δὲ τὸ δένδρον, συνεγκοπήσεσθαι καὶ τὴν ἀκτῖνα παραφρόνως ἐνομίσθη. καὶ μέντοι καὶ ἐπὶ πυρὸς 781 καὶ ἄλλων τινῶν διανοηθήσονται, ἵνα ἐνδίκως παρὰ παίδων παι ζόντων παιχθήσωνται φρονοῦντες ἀσυνετώτερα. εἰ γὰρ ἐπὶ τῶν εἰρημένων οὔτε γίνεσθαι οὔτε ὁρᾶσθαι πέφυκεν οὔτε μὴν λέγεσθαι χώραν ἕξει, πόσῳ μᾶλλον ἐπὶ τῆς ἀπορρήτου καὶ θείας φύσεως ἢ ἐπὶ τῆς ἀφράστου καὶ ἀνερμηνεύτου Χριστοῦ οἰκονομίας ταῦτα λέγειν ἢ ἐννοεῖν ἀδύνατα καὶ ἀνεπιχείρητα! οὐδὲ γὰρ σαρκούμενος ἢ πάσχων ὑπὲρ ἡμῶν τῷ σώματι τοῦτο πέπονθεν, ἐπεὶ οὕτω γε καὶ εἰ ἄνθρωπος τῶν καθ' ἡμᾶς εἰκονίζοιτο σώματι, ἀνάγκη καὶ τὴν ψυχὴν συνεικονίζεσθαι, ἢ πάντως τεθνήξεσθαι χωριζομένων· τί γὰρ ἕτερον θάνατος ἢ χωρισμὸς ψυχῆς καὶ σώματος; ὅθεν ἐν τούτοις φαίνονται προδήλως οὐδὲν ἧττον ἀσεβοῦντες ἢ ἀμαθαίνοντες· οὐ γὰρ ἴσασιν ὅσον γραπτοῦ καὶ περιγραπτοῦ τοῦ τε γρά φειν καὶ περιγράφειν τὸ ἰδιάζον καὶ διηλλαγμένον, καὶ διὰ τοῦτο φενακιζόμενοι ματαιολογοῦσι. ποῦ δὲ ὅλως σῶμα ἄγραφον ἢ ἀπερίγραφον ἐκ τοῦ παντὸς αἰῶνος ἤκουσται; ἢ πῶς ὁ τοῦ σώμα τος ὅρος καὶ λόγος σωθήσεται, εἰ μὴ ταῦτα ἔχοι; ὁ τοίνυν μὴ δοξάζων γράφεσθαι ἢ περιγράφεσθαι τὸν Χριστὸν σώματι, ἢ ὅ τι ἔστι σῶμα οὐκ ἔγνω, ἐξ οὗ μηδὲ δόξαν ὀρθὴν κέκτηται, ἢ γνοὺς σῶμα καὶ ψυχὴν σώζεσθαι παραιτεῖται. ὁ γοῦν ὁμολογῶν σῶμα τὸν Χριστὸν ἀνειληφέναι ὁποῖον τὸ ἡμέτερον, τοῦτο δὲ γραπτὸν 782 καὶ περιγραπτόν, ἐξ ἀνάγκης καὶ τὸ τοῦ Χριστοῦ σῶμα γραπτὸν καὶ περιγραπτὸν εἶναι συνομολογήσειεν. εἰ δὲ τὸ δεύτερον οὐ δώσει, οὐδὲ τὸ πρῶτον ἄρα, ὃ πάντῃ ἄλογον καὶ καταγέλαστον. 27 οὐ περιγράφομεν οὖν ἡμεῖς, ἀλλὰ γράφομεν. κενολογοῦσι δὲ οἱ ἄθλιοι καὶ ἄλλο ἀτοπώτερον· ὃν γὰρ φασὶν ἀπερίγραπτον, οὐκ οἶδ' ὅπως ὑπ' εὐηθείας συμπεριγράφεσθαι τῇ εἰκόνι τερα τεύονται. εἰ δὲ δὴ μὴ χρῆναι τὸν Χριστὸν εἰκονίζεσθαι πάλιν κενολογήσουσιν, ἡ τῶν διδασκάλων αὐτῶν Χάρυβδις αὐτοὺς με γάλως περικέχηνε, Μάνεντος Οὐαλεντίνου τε καὶ Μαρκίωνος. δοκήσει γὰρ καὶ φαντασίᾳ τὸν θεῖον λόγον σεσαρκῶσθαι δοξάζον τες οὐδὲν ἧττον τῇ προτέρᾳ τοῦ ψεύδους βλασφημίᾳ περιπαρήσον ται, οἵ γε πρὸς πᾶσαν τὴν οἰκονομίαν παραταττόμενοι δυσσεβῶς οὐ κατερυθριῶσιν. καὶ ταῦτα τίνες; οἱ κατήγοροι τῶν ἐπαινου μένων, οἱ σκοτεινοὶ περὶ τὸ φῶς, οἱ περὶ τὴν σοφίαν ἀπαίδευτοι, τὰ ἀχάριστα κτίσματα κατὰ τὴν θεολόγον φωνήν.
GNOMOLOGIUM. ορίου τοῦ Θεολόγου. = 'Αναγκαία τῇ συ- τοῦ σώματος ἡ εὔκαιρος ἄνεσις (40). ίριστον (41) εὐεργετεῖν καὶ νεκρὸν μυρίζειν ἐν τέον (42). τωνος. - "Ανευ φρονήσεως ζῇν οὐκ ἔνι καὶ καὶ δικαίως· ὅπου γὰρ οὐκ ἔνι τοῦτο ζῇν οὐκ ἔστιν. οργίου τοῦ Πισίδου στίγοι· ί τε, ὡς ἔοικεν, οἱ περιστάσεις τῶν ἐναύλων ἡρεθισμέναι πόνων, τουσιν ὁρμᾶς κρείττονας βουλευμάτων (43), αν μάλιστα καὶ κατάλληλον φύσιν ηγμένην εὕρωσιν εἰς εὐτολμίαν. πηλλάγησαν οἱ λιπόντες τὸν βίον, πης, μεριμνών, φροντίδων καὶ θλίψεων (44). τακτός ἐστιν ὁ φθορεὺς τῆς καρδίας. Η τοῦ σκότους ἔπαρσις, ὁ πρῶτος δράκων έξωθεν ἔνδον ἡδονὰς παρεισάγει, πείρων λογισμοὺς εἰς γονὴν ἁμαρτίας (45). ιγάλλεται σαφώς γε δῆμος ἀγγέλων, πριν βροτοῦ κάμψαντος ἐξ ἀταξίας (46). Ανθρωπος οὐδεὶς πλημμελημάτων ἄτερ (47). Βαβρίου. ᾿Αρχιτέκτων κακῶν πέφυκεν ὁ καθ' - μου δόλια φθεγγόμενος. Ανύσεις τι πειθοῖ μᾶλλον ἢ βίᾳ πράττων (48). ᾿Ακινδύνως ζῆν εὐτέλεια λαμπρότητος βέλτιον (49). Α! περιστάσεις πεφύκασι πολλάκις καὶ παρὰ νώμην τὰ σιγῆς ἄξια εἰς τοὐμφανὲς ἄγειν. Α' φθάσασαι γενέσθαι χάριτες (50) ἐν πρώτοις εὐ- είρως ἀποδιδόμεναι μεγάλαι ευρίσκοντο. Αλγύνειν καὶ λυπεῖν οἶδεν ἀνθρώπους οὐ τὰ παρ- τα μόνον κακὰ, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ τῶν μελλόντων ἡ ροσδοκία. - Αριστοτέλους. — Άνθρωπος (51) ὢν ὅλως ἐγὼ νθρώπῳ τύχην προφέρειν ἀνόητον ἡγοῦμαι· ἐὰν Καὶ γὰρ πως είωθα τοὺς πόνους ἀεὶ ταῖς τοιαύταις διαλύειν ἀνέσεσιν· ἐπεὶ μηδὲ νευρά φέρει τὸ σύντονον ἀεὶ τεινομένη. τι ἡ ἄνεσις ἀρχὴ ἐπιδόσεως. νηφε ἀνειμένος ; κεῖται, (43)'Αεί τε — βουλ. Εναυλον. ᾿Ανθρώποισι γὰρ Τοῖς πᾶσι κοινόν ἐστι τούξαμαρτάνειν. Οὐδεμία γὰρ αὐτάρκης ἀνθρώπου φύσις οὔτ᾽ ἐν λόγοις οὔτ᾽ ἐν ἔργοις αναμάσηρος εἰ και κρατίστη δὲ ἡ πλεῖστα μὲν ἐπιτυγχάνουσα, ἐλάχιστα δὲ ἀστοχούσα : Όντως, κύρι ἀββα, μετὰ ἀληθείας οὐδεὶς ἀναμάρα τητος, εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός. σθένους, ἀρετήν, αρίστην, A Gregorii Theologi. Gregorii Theologi. - Necessaria est corporis saluti opportuna remissio. Ingrato benefacere et mortuum ungere idem @stimandum est. - Platonis. - tem apponam sententiam ex ejus Oratione xXVIII, p. : Simile potest legi di- ctum, Socratis forsan, apud Stobæum tit. 3, ; Luciani Hist. verme 1, et Amor. ; Aristot. Pol. viii, 2. Addi potest Joann. Geom. Parad. § 58, cu- jus hoc est lemma in cod. regio supplementi : Vid. insuper Gru- ter. ad hunc P Syri versum, « Arcum intensio frangit, animum remissio; » Gataker, ad M. An- tonini verba iv, 26, et notulam ad Manasiis Fragm. vi. 4. Socratis, et apud Antonium pag. 96, sub nomine Plutarchi. quam lectionem et Antonius habet. Idem codex hanc sententiam Plutarcho tribuit. - Tres primos versus sub Pi- sidiæ nomine citat Suidas v. Sequentes quatuor non videmus unde sint. servata accentus penultimi lege. - PATROL, GR. CXVII. Sine prudentia vivere non licet bene et juste ; ubi enim illud deest, jucunde vivendum non est. Georgii Pisidæ versus : Semper enim, ut par est, calamitates Recentibus irritatæ molestiis Impetum pariunt omnibus fortiorem consiliis. Præsertim ubi pro natura sua Audacia ferociori stimulos addunt. Valedixerunt, qui hac vita excedunt, Doloribus, curis et sollicitudinibus. B Inordinatus est cordis corruptor, C D Tenebrarum suscitator, primus ille dio, Extra petitas intus infert voluptates Turpesque cogitationes seminat in corde ed gene- [rationem peccati. Exsultat chorus angelorum Propter hominem ab improbitate conversum. Nullus homo peccati expers. Babrii - Malorum artifex fit qui in alterum mendacia profert. Aliquid obtinebis persuasione magis quam vi agens. Vivitur sine periculo in modesto melius quam in splendido statu. Circumstantiæ sæpe contingit ut vel præter opi- nionem res silentio dignas palam adducant. Quæ esse festinant gratiæ in principio oppor- tune solutæ magnæ inveniuntur. Luctu et angore afficere solent homines non præsentia solum mala, sed etiam futurorum exspe ctatio. - Aristotelis. Homo cum sim, omnino ego for- tunam homini exprobare stultum judico; si enim vers. 770-773.Reliquos tres in ejus operibusf:::stra quasivimus. XIII, 10. part. II, p. 120, et in Soph. t. 11, p. 275. ad hæc Tiresia, Antig. : Dionysius Hal. De Thucyd. c. 3: quae nescio an jan: luerint comparata cum Horatii loco notissimo: «N: vitiis nemo sine nascitur; optimus ille est. Qui minimis urgetur. » Jo. Moschus Prato spirit. * ed fotel. Cf. Damken. ad Basil. 'Ah. vel aliud quid illo sensu. p. 61. quem cf. Orat. De cor. § 76. Pro editiones bene. (40) Locum Gregorii ubi sit non memini. Simi- (44) In appendice Stobæana pag. 33, sub nomine (42) In codd. 1168, p. 83, scriptum est ἐν ἴσῳ (44) Scripsit, puto, poeta, θλ. καὶ φροντίδων, (48) "Ατακτος – ἁμαρτίας. Piside Hexaemeri (46) Alludit ad notum J. C. dictum apud Lucam (47) Sententiam illustravi in Notit. mss. t. XI, (48) God. βία τι. Huc pertinet Babrii nomen. (49) Deest nonnihil. Forsan, εὐτέλεια προξενεί, (50) Sententia parum nitida illustretur coll. (51) Falsum Aristotelis nomen. Repone Δημο
PG 117:1067ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΜΙΧΑΗΛ ΤΟΥ ΤΡΑΥΛΟΥ. Τῷ #22 τι ʹ ἀπὸ τοῦ κόσμου, ἀπὸ δὲ τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας ωι ʹ, ἐβασίλευσε Μιχαὴλ ὁ τραυλὸς ὁ Ἀμοραῖος, ἔτη ηʹ μῆνας θʹ, καὶ 783 ἀπέθανεν ἐκ δυσουρίας καὶ τῆς τῶν νέφρων σφοδροτάτης ἀλγηδό νος· ὃς μικρόν τι τῆς προκατασχούσης κακίας ὑπενδούς, ὅσον τοὺς ἐν εἱρκταῖς καὶ πόνοις καὶ ἐξορίαις ἐλευθερίαν τε καὶ ἄνεσιν ὀνειρώδη φαντάζεσθαι, τὸ τοῦ προηγησαμένου δυσωνύμου καὶ δυσσεβοῦς ὑπέθαλπε θεοστυγὲς φρόνημα, καὶ ὁμοίως τῷ αὐτῷ περιεπάρη τῆς δεινῆς αἱρέσεως ἀγκίστρῳ ἐξ ἀκροτάτης ἀλογίας καὶ ἀπαιδευσίας. ὅθεν ἐπὶ σελεντίου ἔφη "οἱ μὲν πρὸ ἡμῶν ἐρευνη σάμενοι τῶν δογμάτων τὴν ἀκρίβειαν τὸν περὶ αὐτῶν εἰσπραχθή σονται λόγον, εἰ καλῶς ἢ κακῶς ἐθέσπισαν· ἡμεῖς δὲ ἐν ᾧ εὕρο μεν τὴν ἐκκλησίαν βαδίζουσαν, ἐν τούτῳ καὶ διαμένειν προκρί νομεν." 2. Ἦν δὲ αὐτῷ παῖς ἐξ Εὐφροσύνης ὀνόματι Θεόφιλος, ὃν καὶ ἔστεψεν ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ. ἐθέσπισε δὲ ὡς μὴ ἔχειν τινὰ ἐπ' ἀδείας κινεῖν λόγον περὶ εἰκόνων, ἀλλ' ἐκποδὼν γενέσθω καὶ οἰχέσθω καὶ ἡ Κωνσταντίνου σύνοδος καὶ ἡ Ταρασίου καὶ ἡ νῦν ἐπὶ Λέοντος γενομένη περὶ τῶν τοιούτων ζητημάτων, καὶ σιγὴ βαθεῖα τῆς τῶν εἰκόνων μνήμης γενέσθω. 784 3. Ἐφ' οὗ Θωμᾶς ὁ ἀντάρτης ἐκ τῶν ἀνατολικῶν μερῶν ἀπάρας ἤδη, καὶ λαὸν ἀγυρτώδη καὶ ἐπίμικτον προσυλλεξάμενος καὶ ἐπισυρόμενος, ἐπὶ τὸ Βυζάντιον ἐκίνησεν, τῆς βασιλείας παρ' ἀξίαν ἐφιέμενος· ἐκ γὰρ τῆς Ῥωμαίων γῆς ὁρμώμενος, δυσγενής τε καὶ ἀφανὴς ὤν, πρὸς τὰ μέρη τῆς Συρίας ἀφίκετο, Κων σταντῖνον ἑαυτὸν μετονομάσας καὶ υἱὸν Εἰρήνης τῆς βασιλίσσης. κἀντεῦθέν γέ τοι πολλοὺς τῶν βαρβάρων καὶ Χριστιανῶν ἀπατή σας, καὶ λαὸν ἄπειρον ἐκ διαφόρων ἐθνῶν συναθροίσας ἐπὶ τὴν Κωνσταντινούπολιν ἐπῄει ἐν ὄχλῳ βαρεῖ καὶ στόλῳ μεγάλῳ, καθά περ τι θηρίον ἀλλόκοτον καὶ πολύμορφον ποικίλον τε καὶ πολυκέ φαλον τὰ πολυειδῆ γένη τῶν ἐθνῶν ἀθροίσας καὶ οἷά τις ἄλλος Σεναχηρεὶμ κατὰ τῆς νέας Ἱερουσαλὴμ καθοπλισάμενος, ἐμεγαλαύχει τῶν ἑπομένων τῷ πλήθει καὶ κατηλαζονεύετο, μὴ πάμπαν, ὡς ἔοικε, νοήσας ὅτι οὐ σώζεται βασιλεὺς διὰ πολλὴν δύναμιν καὶ γίγας οὐ σωθήσεται ἐν πλήθει ἰσχύος αὐτοῦ, καὶ ψυεδὴς ἵππος εἰς σωτηρίαν καὶ κύριος διασκεδάζει βουλὰς ἐθνῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. εἰ γὰρ καὶ τὰ μάλιστα ἡ πόλις οὐκ εἶχεν Ἐζεκίαν, εὐσεβῆ φημὶ καὶ ἐνάρετον βασιλέα, ἀλλ' οὐ παρεῖδεν ὁ τοῦ παντὸς πρύτανις 785 καὶ φιλάνθρωπος κύριος πολιορκουμένην τὴν πόλιν αὐτοῦ καὶ τὸν λαὸν αὐτοῦ, ἀλλ' ἕνεκεν τῆς ταλαιπωρίας τῶν πτωχῶν καὶ τοῦ στεναγμοῦ τῶν πενήτων ἔφη καὶ τότε "νῦν ἀναστήσομαι καὶ ὑπερασπιῶ τῆς πόλεώς μου καὶ τοῦ λαοῦ," οὐ δι' ἐμὲ καὶ διὰ Δαβὶδ τὸν δοῦλόν μου, ὥσπερ τότε καὶ νῦν φησίν, ἀλλὰ δι' ἐμὲ καὶ διὰ τὸν ἐκ σπέρματος Δαβὶδ φύντα υἱόν μου καὶ διὰ τὴν νέαν Ἱερουσαλήμ, ἣν ἐξελεξάμην. 4 καὶ γὰρ ἐπὶ τοῦ δυσσεβοῦς Ἀχαάβ, τοῦ Σύρου πολλὰς μυριάδας κατ' αὐτοῦ συνειληχότος καὶ βρενθυομένου καὶ λέγοντος "εἰ ἐκποιήσει Σαμαρία παντὶ τῷ λαῷ τοῖς πεζοῖς μου," διέλυσε ῥᾳδίως εὐθὺς τοῦ τρισαθλίου βα σιλέως ὁ φιλοικτίρμων θεὸς τὸ ὄνειδος, "ἰδοὺ" λέγων, "ἐγὼ δί δωμι αὐτὸν εἰς τὰς χεῖράς σου, καὶ γνώσῃ ὅτι ἐγὼ κύριος." ὅπερ καὶ γέγονεν, καὶ δὴ παραυτίκα δέδειχε καὶ τοῖς οἰκείοις καὶ τοῖς ἀλλοτρίοις τὴν ἰδίαν ἰσχὺν καὶ τὸν Δαβὶδ ἀληθεύοντα "κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ·" τῆς γὰρ συμ πλοκῆς γενομένης δυοκαίδεκα τῶν ἀντιπάλων μυριάδας ὁ Ἰσραὴλ κατηκόντισεν. ἵνα δὲ κἀκεῖνοι καὶ οὗτοι μάθωσιν ὡς θεήλατος ἡ πληγή, τῶν διαπεφευγότων εἴς τινα πόλιν καταπεσὸν τὸ τεῖχος κατέχωσε χιλιάδας εἰκοσιεπτά. 786 5. Ταύτην τοίνυν τὴν ἀλαζονείαν τοῦ Σύρου καὶ τοῦ Ἀσ συρίου χρησάμενος καὶ ὁ ματαιόφρων Θωμᾶς τὴν Κωνσταντινού πολιν, μᾶλλον δὲ Θεούπολιν, ἐφ' ἕνα χρόνον ἐπόρθει, τῶν πολι τῶν ἀνδρείως παραταττομένων καὶ τειχομαχούντων καὶ ναυμαχούν των· τὰς γὰρ πλείστας αὐτῶν ναῦς ἐπυρπόλησαν, καὶ τοὺς λογά δας τῶν πολεμίων αὐτῶν ἐτροπώσαντο. ὁ δὲ ἀμηχανίᾳ ληφθείς, τὴν πόλιν ἀφεὶς ἐπὶ τὴν Θρᾴκην ἐχώρει, ταύτην ληϊζόμενος.
1063 GEORGIDIS objurgatio; cum solus Deus sit admodum impec- A cabilis et passionibus impervius. Contumelia non tangit eum qui se humilita' instruxit. In sæculum thesauriza quod post finem nam istud defecit vel ante finem. E duobus amicis, amica magis est veritas, - S Chrysostomi. Calamitates etiam sa. excitant ad dicendum aliquod verbum. suis indignum. Diabolica istæ meretrices ex cons institutione sapientes noscunt et eos Impossibile est eos ad jurandum non frequenter perjurare. Omne verbum actuum auxilio a est ac firmum: omnis autem vor monio destituta sonus est fugiti rem effusus. Honores dignos juvant, hos gni fruuntur in majorem pa Joannis Climaci. - mentem; abundantia aut mam. Infidus et dolosus an rata magis nocet. Vir corde elatus ad enim, ut evenit, per etiam non vult. Simplicitas est! pravitatem. Simplicitas ab potest. Charitas et } enim extollit, desistit. Aer nubil tendit, et a vinum lun Turpe f ' didicisse pere. (29 6., 1 bir Έξι J ὄντοιν φίλοιν, in exemplo Raderianæ editionis,quod regia Biblio- (31) Libanio tribuit Antonite (32) Joann. Climac. p, 268, 2. Post qua qu
PG 117:1069λαφυραγωγήσας οὖν αὐτὴν μετρίως, ἀλλ' οὐχ ὡς ἤλπιζεν, ἀλλ' ὡς ἡ θεία πρόνοια παρεχώρει διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, οὐδὲν πλέον ἤνυσεν ὧν προσεδόκησεν. καὶ γοῦν οὐ μόνον εἰς ἐναντίωσιν αὐτῷ παρέστη καὶ περιετράπη καὶ ἀπέβη τὸ σπούδασμα, ἀλλά γε καὶ ὅπερ ἔχειν ἐδόκει καὶ κατεφαντάζετο κλέος τε καὶ σθένος, ἀπε γυμνώθη μικροῦ δεῖν καὶ διόλωλεν· 6 οἱ γὰρ πολῖται, ὡς εἴρηται, γενναίως τε καὶ σφοδρῶς ἀντιπαραταξάμενοι τῇ ῥοπῇ καὶ συμμαχίᾳ τοῦ κρείττονος, καὶ μετὰ τοιαύτης ἐλπίδος τειχομαχοῦντες καὶ πεζομαχοῦντες καὶ ναυμαχοῦντες ἀνδρικῶς καὶ καρ τερῶς, ἅπαν σχεδὸν τὸ σαθρὸν αὐτοῦ φρύαγμα κατέλυσαν. τὰ γὰρ ὀχυρώματα ἐφ' ὧν πεποιθὼς ἀνοήτως ἄγαν ἐναβρύνετο καὶ κατεθρασύνετο, τὰς ναῦς αὐτοῦ λέγω, πυρπολήσαντες, καὶ τοὺς 787 λογάδας τῶν πολεμίων καὶ στρατοπεδάρχας τροπωσάμενοι, σκο τοδινία πολλὴ καὶ ἀμηχανία περιέσχε τὸν εὐρίπιστον καὶ κουφό τατον Θωμᾶν. ναὶ μὴν καὶ τὰς πολυμηχάνους αὐτοῦ καὶ πολυ τρόπους ἑλεπόλεις πάσας, ἀκαταμαχήτους οὔσας, ὡς ᾤετο, καὶ δυσαλώτους, διέφθειραν καὶ κατέλυσαν εὐπετῶς ἄρδην. καὶ οὕτως ὁ μὲν οἶκος Δαβὶδ ἤγουν ἡ τοῦ Χριστοῦ πόλις ἐπορεύετο καὶ ἐκραταιοῦτο, ὁ δὲ οἶκος Σαούλ, τῶν πολεμίων τὸ στῖφος, ἐπορεύετο καὶ ἠσθένει τῷ ὄντι, καὶ θεὸς ἐδοξάζετο. καὶ ἦν ἰδεῖν ἐναργῶς ὄντως ἐπ' αὐτῷ πληρούμενον τὸ θάτερον λόγιον ἱερόν, "καθεῖλες πάντας τοὺς φραγμοὺς αὐτοῦ, ἔθου τὰ ὀχυρώματα αὐ τοῦ δειλίαν" καὶ τὰ ἑξῆς τοῦ ψαλμοῦ. ἔνθεν τοι καὶ οἱ τῆς πό λεως ἔψαλλον "οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις" καὶ τὰ λοιπὰ τοῦ ψαλμοῦ. 7 ὁ δὲ θεῖος λόγος παρεγγυώμενος καὶ προευαγγελιζόμενος αὐτοῖς εὖ μάλα τὴν ἀθρόαν καὶ ταχίστην κατάπτωσιν τοῦ ἐχθροῦ αὐτῶν ἀπεκρίνατο μόνον οὐχὶ λέγων "θαρσεῖτε, τέκνα, καὶ βοήσατε πρὸς τὸν θεόν· ἔσται γὰρ ὑμῖν ὑπὸ τοῦ ἐπαγαγόντος μνεία. ὁ γὰρ ἐπαγαγὼν ὑμῖν τὰ κακὰ ἐπάξει ὑμῖν τὴν αἰώνιον εὐφροσύνην μετὰ τῆς σωτηρίας ὑμῶν." 788 8. Ἐπεὶ οὖν ἀποκαμὼν ὁ τάλας καὶ πεπλανημένος ἀνονή τως πολεμῶν καὶ ματαιοπονῶν, καὶ μάλα δὴ ἀπογνοὺς ὡς τοῦ σκοποῦ διαμαρτήσας ἐκ διαμέτρου, καὶ τῶν πραγμάτων αὐτῷ κατόπιν προδήλως φερομένων ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ· καὶ πρὸς τούτοις μαθὼν ὡς ὁ βασιλεὺς Μιχαὴλ τοὺς Βουλγάρους εἰς συμμαχίαν κατ' αὐτοῦ προσεκαλέσατο, παραχρῆμα τὴν πόλιν ἐάσας κατ' αὐτῶν θᾶττον ᾤχετο. οὓς δὴ καὶ μαχεσάμενος καὶ πολλοὺς αὐτῶν διαφθείρας εἰς Ἀρκαδιούπολιν ἑαυτὸν ἀσφαλίζεται δῆθεν, κατὰ τὴν πρόβασιν αὐτοῦ ἀσθένειαν καὶ ἐλάττωσιν ὑφορώμενος. ὅθεν οἱ περὶ αὐτὸν αἰσθόμενοι σαφέστερον τήν τε δεινὴν οἰκείαν ἀπά την καὶ τῆς κενῆς ἐλπίδος ἀποτυχίαν καὶ τὴν ἐκείνου πλησιάζουσαν πανωλεθρίαν, ἤρξαντο κατὰ μικρὸν ὑποχωρεῖν καὶ ὑπορρέειν καὶ καταλιμπάνειν αὐτὸν ὡς μάταιον καὶ λαοπλάνον. 9 ὁ δέ γε Μιχαὴλ ταῦτα μεμαθηκὼς ὑπὸ τῶν ἰδίων φίλων καὶ συγγενῶν προδοθέντα, αὐτίκα τῆς πόλεως ὑπεξελθὼν μετὰ πλείστης δυνά μεως πρὸς αὐτὸν ἐξώρμησε. καὶ δὴ περικαθίσας βραχύν τινα καιρὸν καὶ τοῦτον ἀμογητὶ χειρωσάμενος, καὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ κατὰ τὴν ἀρχαίαν συνήθειαν πεπατηκώς, καὶ ἀκρωτηριάσας αὐ τοῦ χεῖρας καὶ πόδας καὶ οὕτως ἀνασκολοπίσας, κατέπαυσε τὸν ἐν τρισὶν ἔτεσι δι' αὐτὸν κατάρξαντα καὶ διαρκέσαντα χαλεπὸν καὶ δύστηνον ἐμφύλιον πόλεμον. 789 Ἀσχολουμένου δὲ Μιχαὴλ πρὸς τὸν ἀντάρτην Θωμᾶν, καὶ τῇ πρὸς τοῦτον φροντίδι παντὸς ἄλλου καταφρονοῦντος, Κρήτη καὶ Σικελία καὶ δὴ καλούμεναι Κυκλάδες νῆσοι τῆς τῶν Ῥωμαίων ἀρχῆς περιῃρέθησαν ἐξ Ἄφρων τε καὶ Ἀράβων, λαβόντων ἀρχὴν ἄρτι πρῶτον διὰ τὰς τοῦ λαοῦ ἁμαρτίας καὶ τὴν τῶν κρατούντων δυσσέβειαν καὶ ταπεινοῦν καὶ ὑπὸ χεῖρα σφῶν ἄγειν τὰ τῶν Χρι στιανῶν πράγματα. 10. Ἐν τούτοις οὖν ὄντων καὶ οὕτω τῶν πραγμάτων δια κειμένων Μιχαὴλ μὲν ἐκ δυσουρίας καὶ τῆς τῶν νεφρῶν ἀλγη δόνος κακῶς ἀπηλλάγη τοῦ ζῆν, διεδέξατο δὲ τὴν ἀρχὴν ἀντ' αὐτοῦ Θεόφιλος ὁ υἱὸς αὐτοῦ μετὰ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Εἰφρο σύνης.
Α = τε ἐπ ' , . . και ὑπὸ τοῦ · ἐσθλὰ δὲ, [τέρπου. τιν, εἰ μὴ ἐδι. .. κουμένους, ἐκ ἐκ πολέμου πόλεμον εὐτυ- · εἰρήνης ἡδόμε- ἡδονὴν ὀκνῶν ἐς τὸ τερπνόν, δι, πολέμῳ ευτυχία :τει ἀπίστῳ ἐπαιρό. πάντως καὶ ἡμῖν τῶν φίλων, εὖ τε καὶ - ·λίας ὅρος ἐστίν. ὅτι ἐφ' ἡσυχίας φιλο- των φροντίζων, ὅσα τῶν 107. κόσμῳ προστετηκότες καὶ αν δουλευόντων· αλλ͵ ἄμι- μῖν δὲ καὶ τὸ πάσχειν ἔμμι, να στερῶμεν. ἡσυχία τῆς ἐν πράγμασι πε χαν λαβοῦσα, οὐδὲν τοῦ οἰκείου σιτελέστερον. τὴν ἀνάληψιν τῶν καλῶν ἡ ἀνα- " * Εκκλινον γάρ, φησὶν (78), -τον ἀγαθόν. τον λαμπρότητες συναναφαίνουσιν τους τῶν περιβλέπτων. σωματικαὶ ἀπολαύσεις πλεῖον ἔχουσι · ἡδέος. Βασιλείου . — Βίαιον (80) μάθημα οὐ - ειν· τὰ δὲ μετὰ τέρψεως καὶ χάρι- - μονιμώτερόν πως ταῖς ψυχαῖς ἐνιζά- φρόνιμος. ὁ σκολιός αιμος. Δειλὰ μὲν ἐκ- : ἔπρηξας. ὅσπερ. "Αν τις εἴρηταί ἔρηταί) σε τῶν κοι φίλων (πολλοὺς δὲ εἶναι πείθομαι τούτος), Ποῦ νῦν ὁ Γρηγόριος ; πράττει δὲ τι; θαῤῥῶν εἰπὲ ι ἐφ' ἡσυχ. Βίαιον γὰρ μάθ... τὸ δὲ μετὰ τ. κ. χ. εἰσδυόμε Toples ONOMOLOGIUM. mander non potuit oxodios in hac iambici ere, nec infra Forsan ythag. aur. Carm. : ubi malim equidem Thucyd. 1, 120. Gregor. Naz. Epist. Lxx. In fine malim Sic codex. Periit sententiæ initium, quod sic Luas e Gregorii Naz. Epist. Lxxi, quæ loci est : (leg. Si quis te communium amicorum in- Tropaverit (mullos vero illos arbitror), Ubi nunc est B d D Vir dolosus non habet amicitias, Amat enim in dolis et ammam mordet. Viri versuti fuge conversationem, Venenum enim effundit corda devorauš. Vir prudens non multa verba habet, Loqui enim superflua inurbanum est. Turpe est viro quacunque parte a pejore depen⚫ dere. Turpia quidem admisisti, castigare, proba autem, [lætare, Virorum sapientium est, nisi injuste plectantur, quiescere ; bonorum autem, si injusta patiantur, pacem linquere ab bellandum, si vero bene evenit, rursus post bellum fœdus inire, et neque sua in bello felicitate extolli, neque pacis quiete gauden- tes injustitias pati. Qui enim propter voluptatem piger est celeriter inertia jucunditate privaretur, ob quam piger est, si quieverit; et qui sua in bello felicitate extollitur, non perspicit se infida audacia inflari. Quæ quidem tibi sunt gravia, admodum etiam nobis sunt; communia enim omnia cum amicis facimus, bene vel aliter habentia; quod etiam amicitia lex est. Confidens dicito illum in otio philosophari, tan- tum de injuriantibus curantem quantum de his, si exstiterint, quos non novit. Angustiantur hi qui mundo devincti sunt, multo magis quam illi qui Deo serviunt: sed sine mer- cede horum est angustia, nobis autem dolor mer- cedem habebit, si propter Deum sustinemus. Otium sine actione nobilius est vana in actioni- bus gloria. Simul ac potestas vim adepta est, nihil propria utilitate congruentius judicat. Initium exercendi bona in malorum fuga consi- stit, nam « Declina a malo, inquit Psalmista, et fac bonum. » Mundi splendores per se manifestant illustrium vitas. Corporales voluptates plus habent angustiæ quam jucunditatis. Sancti Basilii. - Violenta disciplina non solet durare; quæ autem cum amœnitate et gralia se insinuant diutius in animis perstant. Gregorius, quid,agit ? confidens dicito illum in otio. p. : ubi Gregorio Nyss. male tribuitur. nius Serm. 1. tonius Serm. 50. rum variorum insunt, exhibet pag. 39, : (76) Gregor. Nas. Epist. Legitur et apud Anton. (77) Basil. Hom. mor. De virt. p. 10 Cf. Anto- (78) Psal. xxxvi, 27. (79) Hæc jam apposuit p. 4, 8. (80) Basil. Hem. mer. De doctr. p. 30. Cf. An- (81) Cod. 1168, cui sententiæ Patrum et scripto- 4. ἡμῶν ἐνιζ.
PG 117:1071ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΘΕΟΦΙΛΟΥ. Τῷ ἐνιαυτῷ ἀπὸ τοῦ κόσμου ἑξάκις χιλιοστῷ τριακοσιοστῷ εἰκο στῷ ἕκτῳ, τῆς δὲ θείας σαρκώσεως ωκ ʹ, ἐβασίλευσεν Θεόφιλος ἔτη ιβʹ, ὁ νέος Βαλτάσαρ καὶ παραβάτης καὶ θεομισὴς καὶ τῶν ἁγίων εἰκόνων ὑβριστὴς καὶ καθαιρέτης καὶ βέβηλος. ἡ δὲ μήτηρ 790 αὐτοῦ Εὐφροσύνη ἀποστείλασα ἐν πᾶσι τοῖς θέμασιν ἤγαγε κόρας εὐπροσώπους πρὸς τὸ νυμφοστολῆσαι Θεόφιλον τὸν υἱὸν αὐτῆς. ἀγαγοῦσα δὲ πάσας ταύτας ἐν τῷ παλατίῳ εἰς τὸ λεγόμενον Μαρ γαρίτου τρικλίνιον δέδωκε τῷ Θεοφίλῳ χρυσοῦν μῆλον, εἰποῦσα "εἰς ἣν ἀρεσθῇς, ἐπίδος τοῦτο αὐτῇ." ἦν δέ τις ἐξ εὐγενῶν ἐν αὐταῖς κόρη, ὀνόματι Εἰκασία, ὡραιοτάτη πάνυ· ἣν ἰδὼν Θεό φιλος καὶ ὑπεραγασθεὶς αὐτὴν τοῦ κάλλους ἔφη ὡς ἄρα διὰ γυ ναικὸς ἐρρύη τὰ φαῦλα. ἡ δὲ μετ' αἰδοῦς πως ἀντέφησεν "ἀλλὰ καὶ διὰ γυναικὸς πηγάζει τὰ κρείττονα." ὁ δὲ τῷ λόγῳ τὴν καρ δίαν πληγεὶς ταύτην μὲν εἴασεν, Θεοδώρᾳ δὲ τὸ μῆλον ἐπέδωκεν, οὔσῃ ἐκ Παφλαγόνων. στέφει Θεοδώραν ἐν τῷ εὐκτηρίῳ τοῦ ἁγίου Στεφάνου, στεφθεὶς καὶ αὐτὸς ἅμα αὐτῇ ὑπὸ Ἀντωνίου πατριάρχου καὶ τῷ τοῦ γάμου καὶ τῷ τῆς βασιλείας στέφει, τῇ ἁγίᾳ πεντηκοστῇ. κἀκεῖθεν προῆλθεν ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, φιλοτιμησάμενος πολλοῖς τὸν πατριάρχην ἅμα τῷ κλήρῳ καὶ τῆς συγκλήτου. ἡ δὲ Εἰκασία τῆς βασιλείας ἀποτυχοῦσα μονὴν κατε σκεύασεν, εἰς ἣν καὶ ἀποκειραμένη, ἀσκοῦσα καὶ φιλοσοφοῦσα, τῷ θεῷ μόνῳ ζῶσα διετέλεσε μέχρι τέλους ζωῆς αὐτῆς. ἣ καὶ συγγράμματα αὐτῆς πλεῖστα καταλέλοιπεν, τὸ "κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις" καὶ τοῦ μεγάλου σαββάτου τὸ τετραῴδιον "ἄφρων γηραλέε" καὶ ἄλλα τινά. ἡ δὲ τοῦ βασιλέως μήτηρ Εὐφροσύνη ἑκουσίως κατελθοῦσα τοῦ παλατίου ἐν τῇ μονῇ αὐτῆς, ᾗ ἐπώνυμον τὰ Γάστρια, ἡσύχασεν. 791 2. Ἐποίησε δὲ ἱππικὸν Θεόφιλος, καὶ προσέταξε τῷ Χα μαιδράκοντι Λέοντι τῷ πρωτοβεστιαρίῳ αὐτοῦ ἀγαγεῖν τὸ πολυ κάνδηλον τὸ ἐν τῇ σφαγῇ τοῦ Ἀρμενίου Λέοντος ξίφει διακοπέν. τοῦ ἱππικοῦ δὲ τελεσθέντος προσεκαλέσατο πᾶσαν τὴν σύγκλητον ἐν τῷ λεγομένῳ Καθίσματι, καὶ τὸ πολυκάνδηλον ἐξαγαγὼν καὶ ὑποδείξας αὐτοῖς ἔφη "ὁ εἰς ναὸν κυρίου εἰσερχόμενος καὶ χριστὸν κυρίου φονεύων τίνος ἐστὶν ἄξιος;" ἡ δὲ σύγκλητος ἀποκριθεῖσα ἔφη "ἄξιος θανάτου ἐστίν, ὦ δέσποτα." καὶ εὐθὺς ἐκέλευσε τοὺς σὺν τῷ πατρὶ αὐτοῦ Μιχαὴλ τὸν Λέοντα ἀνελόντας τὸν ὕπαρχον κατασχεῖν καὶ τὰς κεφαλὰς αὐτῶν ἐν τῇ σφενδόνῃ ἀπο τεμεῖν, πολλὰ προβαλλομένους καὶ λέγοντας ἄδικον εἶναι τὴν κρί σιν· καὶ γὰρ εἰ μὴ τῷ πατρί σου συνηγωνισάμεθα, ὦ βασιλεῦ, οὐκ ἂν αὐτὸς ἦρξας. καὶ δὴ οὕτως ἐπ' ὄψεσι πάντων τὰς κεφα λὰς ἀπετμήθησαν, προσχήματι μὲν ὡς εἰς ναὸν κυρίου τετολμη κότων ποιήσασθαι τὴν ἀναίρεσιν, τῇ ἀληθείᾳ δὲ ὡς τὸν συναιρεσιώτην αὐτοῦ καὶ ὁμόφρονα εἰς ἀσέβειαν ἀποκτείναντες. εἴχετο γὰρ ὁ ἀλιτήριος τῆς ἐκείνου θεοστυγοῦς αἱρέσεως, καὶ τῆς εὐσε βείας ἀπείχετο, τῶν δὲ εἰκόνων τὰς μὲν κατασπῶν τὰς δὲ ἀνο ρύττων, καὶ τοὺς ἐπ' εὐλαβείᾳ μοναχοὺς ἐξορίζων καὶ αἰκιζόμενος. 3. Ἐφ' οὗ καὶ πρὸς τὴν πατρίδα καὶ πόλιν αὐτοῦ τοῦ ἀλιτηρίου καὶ τυράννου μετὰ πολλῆς δυνάμεως οἱ Σαρακηνοὶ πα 792 ραγενόμενοι, καρτερῶς ὠχυρωμένην εὑρόντες καὶ κατησφαλισμένην πάνυ καὶ ὑπὸ στρατηγῶν πεντήκοντα φρουρουμένην μετὰ τῶν λο γάδων καὶ τῶν στρατευμάτων αὐτῶν, καὶ ταύτην δι' ἡμερῶν ιεʹ Αὐγούστῳ μηνὶ ἐκπορθήσαντες καὶ δορυάλωτον εἰληφότες ᾐχμαλώτευσαν καὶ ἀπέκτειναν λαὸν ἄπειρον. ἀλλὰ μὴν καὶ πλήθη πλοίων αὐτῶν ἐξελθόντα τὰς Κυκλάδας νήσους ἠρήμωσαν καὶ τὴν Κρήτην καὶ τὴν Σικελίαν παρέλαβον. καὶ ψῦχος πολὺ γέγονε, καὶ χειμὼν ἀγριώτατος καὶ δριμύτατος, καὶ λιμὸς ἰσχυρός, καὶ ἀέρος αὐχμοὶ καὶ δυσκρασίαι καὶ ἀνωμαλίαι, καὶ σεισμοὶ φοβεροὶ καὶ ἐπάλληλοι, τὴν ἄμετρον ἀπελέγχουσαι τοῦ κρατοῦντος μοχθη ρίαν καὶ κακουργίαν. εἰς τοσαύτην γὰρ ἀφιλοθεΐαν καὶ ἀπόνοιαν ἐξώκειλεν ὁ ἄθεος, ὡς καὶ τὴν τοῦ κοπρωνύμου καὶ τῶν θηριω νύμων χαλεπὴν καὶ μυσαρωτάτην αἵρεσιν διαδεξάμενος καὶ ἀνα καινίσας, ὡς μηδὲν ἧττον ὀφθῆναι τῆς ἐκείνων
a (. i n ti i. } CHI יי I!I , זײַ }.. זי i 11. " =' :n . 1, -- -- = . ICT * = = == =__ HOL -- = :. : == = 37 TO * 71 1 X 1-42″ 17777. 7-763:2 khich, s. - ་ 12 ויון ד. TASTENCE T 112 Or. virt. pag. 14. Dr
PG 117:1074δυσσεβείας καὶ παροινίας τυραννίδος τε καὶ ἐμβροντησίας ὁ πεφενακισμένος καὶ ματαιόφρων. ἐπεὶ οὖν τῇ αὐτῇ συσχεθεὶς τῶν ἀσεβῶν ἐκείνων καὶ παλαμναίων ἀπάτῃ καὶ παραπληξίᾳ τε καὶ οἰστρηλασίᾳ, τῶν ἐκ Μανιχαϊκῆς μανίας καὶ Ἀρειανικῆς λύσσης ὡρμημένων, πάλιν διωγμὸν καὶ αὐτὸς κατὰ τῆς ἐκκλησίας ὡσαύτως ἐπανετείνετο. 793 4. Τούτῳ τῷ μισοθέῳ μᾶλλον εἰπεῖν ἢ Θεοφίλῳ προσέ φυγε Θεόφοβος ὁ Πέρσης ἅμα τῷ πατρὶ αὐτοῦ, μετὰ Περσῶν χιλιάδες δεκατέσσαρες, οὓς διένειμεν ἐν τοῖς θέμασι κατασκηνώ σας καὶ εἰς τούρμας ἀποκαταστήσας, αἳ μέχρι τοῦ νῦν λέγονται τοῦρμαι Περσῶν· αὐτὸν δὲ τὸν Θεόφοβον εἰς ἀδελφὴν Θεοδώρας Αὐγούστης γαμβρὸν ἐποιήσατο. 5. Φιλόκοσμος δὲ ὢν ὁ αὐτὸς Θεόφιλος κατεσκεύασε διὰ τοῦ ἄρχοντος τοῦ Χρυσοχόου λογιωτάτου πάνυ ὄντος καὶ συγγενοῦς Ἀντωνίου πατριάρχου τό τε Πενταπύργιον καὶ τὰ δύο μέγιστα ὄργανα ὁλόχρυσα, διαφόροις λίθοις καὶ ἑλίοις καλλύνας αὐτά, δένδρον δὲ χρυσοῦν, ἐν ᾧ στρουθοὶ ἐφεζόμενοι διὰ μηχανῆς τινὸς μουσικῶς ἐκελάδουν. ἐκαινούργησε δὲ καὶ τὰς βασιλικὰς στολὰς ὁ βασιλεύς, ἀνανεώσας καὶ χρυσοϋφάντους κατασκευάσας τοὺς λεγομένους λώρους καὶ τὰ λοιπὰ πάντα. 6. Δικαιοσύνην τε κοσμικὴν προσποιούμενος ὁ τὴν πίστιν καὶ τὴν εὐσέβειαν πλέον ὑπὲρ τοὺς πρῴην βασιλεύσαντας ἀδικήσας, προσελθούσης αὐτῷ γυναικὸς χήρας ἐν Βλαχέρναις ἔθος γὰρ ἦν αὐτῷ ἐκεῖσε ἀπέρχεσθαι καὶ βοησάσης ὡς ἀδικοῖτο παρὰ τοῦ τῆς Αὐγούστης ἀδελφοῦ Πετρωνᾶ δρουγγαρίου τῆς βίγλης ὄντος· "ὑψοῖ γὰρ τὰ ἑαυτοῦ οἰκήματα τοῖς κτίσμασιν οἷς καινουργεῖ, καὶ τὰ ἐμὰ σκοτίζει καὶ εἰς τὸ μηδὲν εἶναι ποιεῖ, ἅτε χήρας οὔσης 794 καταπεφρονημένης." καὶ παρευθὺ ἀπέστειλεν Εὐστάθιον κυαίστορα ἐπίκλην Μοναχόν, ἐν τῇ Ὀζείᾳ οἰκοῦντα, σὺν Λέοντι τῷ Συμβατίῳ καὶ Δημητρίῳ τῷ Καμουλιανῷ, ἰδεῖν εἰ τὴν γυναῖκα ἀδικεῖ τὸ καινουργηθὲν οἴκημα· οἳ καὶ ἀπελθόντες, καὶ θεασά μενοι τὴν τοιαύτην ἀδικίαν, καὶ βεβαιωθέντες ὡς ἀληθῆ εἰσὶ τὰ παρὰ τῆς γυναικὸς ῥηθέντα, ὑποστρέψαντες ἀνήγγειλαν τῷ βα σιλεῖ. καὶ ἐπ' ὄψεσι τοῦ βασιλέως ἐλεγχθεὶς παρ' αὐτῶν ὁ αὐτὸς Πετρωνᾶς, ἐκδυθεὶς ἐν τῷ μέσῳ τῆς ὁδοῦ τύπτεται τὰ νῶτα σφο δρῶς. ὡρίσθη δὲ ὅ τε κυαίστωρ καὶ οἱ ἀντιγραφεῖς ἀπελθεῖν καὶ ἐκ θεμελίων ἐκδαφίσαι τὰ τοιαῦτα οἰκοδομήματα καὶ τῇ γυναικὶ παραδοῦναι. 7. Οὗτος Ἀλέξιον τὸν Ἀρμένιον, ᾧ ἐπίκλην Μωσηλέ, ἀνδρεῖον ὄντα καὶ ῥωμαλέον εἰσεποιήσατο γαμβρὸν εἰς Μαρίαν τὴν ἠγαπημένην αὐτῷ θυγατέρα, ποιήσας αὐτὸν πατρίκιον, μετ' ὀλί γον δὲ καὶ μάγιστρον. εἶτα ὑπολήψεις τινὰς ἐπ' αὐτῷ σχὼν ὡς ὀρεγομένῳ τῆς βασιλείας, στρατηλάτην καὶ δοῦκαν τῆς Σικελίας ἐξέπεμψεν. οἷα δὲ φθόνου ὠδίνοντος, Σικελοί τινες ἀνελθόντες διέβαλλον τοῦτον βασιλεῖ ὡς τὰ μὲν τῶν Χριστιανῶν Σαρακηνοῖς προδίδωσι, κατὰ δὲ τῆς βασιλείας σου μελετᾷ. ἐν δὲ τῷ μεταξὺ τεθνηκυίας Μαρίας τῆς πεποθημένης τῷ βασιλεῖ θυγατρός, τὴν μὲν λάρνακα ταύτης ἐξ ἀργύρου ἐκόσμησε, καὶ τόμον ἐλευθερίας τοῖς προσφεύγουσιν ἐπ' ἐγκλήματί τινι τέθεικεν· ὅνπερ ἄργυρον μετὰ ταῦτα Λέων ὁ βασιλεὺς ἀνείλετο ἐκ τοῦ τάφου. 8 ὁ δὲ 795 θεόφιλος Θεόδωρον τὸν ἐπίσκοπον τὸν λεγόμενον Κρίθινον ἐν τῷ καιρῷ τῆς διαβολῆς Ἀλεξίου ἐν τῇ πόλει τυχόντα προσκαλεσάμενος, καὶ δοὺς τὸ ἴδιον φυλακτόν, ἀπέστειλεν εἰς Σικελίαν δοῦναι λόγον ἀπαθείας τῷ Ἀλεξίῳ καὶ ἀγαγεῖν ἐν τῇ πόλει πρὸς αὐτόν. ὁ δὲ ἀπελθὼν καὶ τῇ προσούσῃ αὐτῷ συνέσει πείσας Ἀλέξιον ἤγαγε πρὸς τὸν βασιλέα. ὃν ὁ βασιλεὺς ὡς ἀντάρτην τύψας ἔθετο ἐν τῷ δεσμω τηρίῳ, δημεύσας πᾶσαν τὴν περιουσίαν .... ἀνέθηκεν Ἀλεξίῳ εἰπὼν ὅτι δι' ἐμοῦ πάντα πέπονθας τὰ δεινά. καὶ τοῦ βασιλέως κατὰ τὸ ἔθος εἰς Βλαχέρνας ἀπελθόντος προλαβὼν ἔστη ἔνδοθεν τοῦ θυσιαστηρίου ὁ ἀρχιεπίσκοπος, ἱερατικὴν στολὴν ἠμφιεσμένος· καὶ τοῦ βασιλέως τῇ σωλέᾳ πλησιάσαντος ἅμα τῇ συγκλήτῳ φωνῇ μεγάλῃ ἐφώνησεν ὁ ἀρχιεπίσκοπος "ἔντεινε καὶ κατευοδοῦ καὶ βασίλευε ἕνεκεν τίνος, ὦ βασιλεῦ;" αἰδεσθεὶς οὖν ὁ βασιλεὺς τῇ συγκλήτῳ ἔφη "ἕνεκεν ἀληθείας καὶ πραότητος καὶ δικαιοσύνης." ὁ δὲ "καὶ ποία δικαιοσύνη ἐν σοί, ὅτι δοὺς ὑπόγραφον λόγον Ἀλε ξίῳ δι' ἐμοῦ οὐκ ἐφύλαξας
GNOMOLOGIUM. εσθαί τινα γενέσθαι καλόν, οὐκ ἔστιν εἶναι τον καρτερεῖν δυσχερῶν ἐρχομένων, ἢ ζητεῖν λύσιν· τὸ μὲν γὰρ ἐστι πρόξενον ἀπαθείας, ἀνανδρείας τεκμήριον. χρεῖα καὶ δύσχρηστος ἡ πολλῶν κρίσις· τοῦ Θεοῦ, δικαία, συμπαθής όλη. Βίου (92) μῆκος, προσδοκηθὲν μὲν, πολύ ραμὸν δὲ, ὀνείρου καὶ σκιᾶς ἐστιν ἀμυδρότε οικλείας. - Βλέμμα (93) οὕτω λαμπρόν, καὶ ίμων ὄψις ἄμα καὶ ἐπέραστος, εὐγενείας ἔμφασιν πτησιν. ριστ.... (94). Βουλήσεται τις μᾶλλον ἢ δυνήσεται ράχ. — Βασιλεύς (95) φρόνιμος εὐστάθεια δή τρία (96) ταῦτα ἀνθρώπῳ ἔχοντι φρόνησιν, ἐπι- τις οἰκίας καὶ ὀνειδισμὸς δανειστοῦ. δέλυγμα (97) ὑπερηφανίας ταπεινότης· οὕτως γμα πλουσίῳ πτωχός. ενάνδρου (98). Βέβαιος (99) ἴσθι, καὶ βεβαίοις χρῶ φίλοις· Βίος βέβαιος, εὐτέλεια σύμβιος· Η λαμπρότης γὰρ ἡ γηίνη, καὶ κάτω. Τέλος λαβοῦσα, φάσμα καὶ ὄναρ πέλει. Βαρδίου. Βίος (4) ἀβέβαιος παντὸς ἀνδρὸς ἀπλήστου. Ελπίτι ματαίων πραγμάτων ἀναλοῦται. βιοῦντας ἡμᾶς ἐν αὐταρκείᾳ κρεῖστον ἀσφαλῶς *, ἢ τρυφάν βουλομένους (2), κινδύνοις ἑαυτοὺς ρίπτειν. Βίος ὁ παρών λύπης, μεριμνῶν καὶ φροντίδων ωφελῶν, ἐστι μεστός· αἰὼν δ' ὁ μέλλων δόξης, χα- τς, εἰρήνης, τρυφῆς ἀδιαδόχου, τοῖς ἀξίοις ἔνι χω- ον, ὡς Χριστοῦ φίλοις. Φίλωνος. - Βλαβεραὶ τῶν ἀνοήτων αἱ συνουσίαι, · αἱ ἄκουσα πολλάκις ἡ ψυχὴ τῆς ἐκείνων φρενο- λαβείας ἀπομάττει τὰ εἴδωλα. - Ισοκράτους. — Βραδέως (3) μὲν φίλος γενοῦ, γενόμενος δὲ πειρῶ διαμένειν· ὁμοίως γὰρ αἰσχρὸν μηδένα φίλον έγειν, καὶ πολλοὺς ἐταίρους μεταλ. · άττειν. Βουλευόμενος (4) παραδείγματα ποιοῦ τὰ παρ- - ἐπέρα- στον. ἀττικωτέρως Τὰ δὲ καλὰ ὁ φθόνος βουλήσεται μὲν, οὗ δυνήσεται δέ. βεβαίρις ἀναχοῦται, λούς καί, A Cogere aliquem ut bonus fat, non probat se bonum esse. Melius sustinere mala contingentia, quam quæ- rere eorum solutionem. Unum enim dolorem tol- lit, alterum vero infirmitatem denotat. Grave et asperum multorum judicium; Dei autem justum et benignitate plenum. Vitæ spatium quod exspectatur magnum, quod autem præteriit, somnio et umbra levius est. - Chariclia. Sepius a grammaticis et excerptoribus He- liodori fabulam sub nomine Chariclia allegatam esse notarunt critici vide Dorvillium in Miscell. Obs. t. VII, p. 371, ubi male Jacobum Nicopoleum vocat, qui e Leopardo. Emend. 111, 25, Nicoleos vocari debebat: nam sic a Leopardo dictus est Jac. Nicolaus Loensis, cujus Epiphylli- dum libros Gruter: in Lampade edidit. Quod obiter dictum esto. forsan ex Aristophane, Gregor. Naz. Orat. XIII, p. C : B C D Oculus ita lucidus, et vultus spe- ciosus simul et amabilis, ingenuitatis significatio- nem præ se fert. Arist. Volet quis magis quam poterit. Sirach. Rex prudens populi firmitas. - Gravia hæc homini habenti prudentiam, objur- gatio domus et contumelia commodantis. Fastidium superbiæ humilitas, sic et fastidium diviti pauper Menandri : Constans esto, et constantibus utere amicis. Vita constans, frugalitas in vita : Nam splendor terrestris finem brevi accipiens. Phantasma et somnium est. Babrii: Vita inconstans omnis hominis insatiabilis, Spe vanarum rerum consumitur. Vivendo in sobrietate melius est nos tute degere, quam voluptates quærendo, in pericula nos proji- cere. Vita præsens luctus, curarum et anxietatum noxiarum plena est; futura vero gloriæ, gaudii pacis, voluptatis inexhaustæ his qui digni fuerint sedes est, nempe Christi amicis. - Philonis. Noxiæ sunt stultorum societates, et invita sæpius mens eorum dementiæ similitudinem refert. - Isocratis. Tarde amicus efficere, factus autem permanere tenta; pariter enim turpe est neminem habere amicum et multos familiares permutare. Meditanti præterita flant futurorum exempla ; tum a librario, huc transposui. Peccatum a libra - riis est sæpe in lemmatum sede. quod inveni cod. 4168. Sed est in codice protuiit Tyrwhittus, ex Georgidis nostri Mediceo codice. Male edidit quod et exhibuit nuper Berger. p. 72. inserui editiones secutus. (92) Est et apud Maxim. S. 150. (93) Heliod. vi, 12. Cod. εὔσχημον (96) Iambicus e scena, ut videtur, petitus, et (95) Sap. Salom, vi, 24. (96) Sirach. xxix, 28. (97) Sirach. xi, 20 : ubi ὑπερηφάνω. (98) Nomen Menandri, male ante βδέλυγμα posi- (99) In Sent. Sing. Menandri editum fuit βεβαίως 396. Vide Meinek. p. 3r4. (1) Inter Babrii Fragm. p. 52, ad Fab. 208. (2) Cod. βουλομένοις et ἑαυτοῖς. (3) Isocr. ad Demon. p. 5 : ubi γίγνου. Ante πολ- (4) Ibid. p. 7.
PG 117:1076τοῦτο;" ὁ δὲ βασιλεὺς ὡς ἐλεγχθεὶς τοῦτον τοῦ θυσιαστηρίου βιαίως ἐξήγαγεν, καὶ πληγὰς αὐτῷ οὐ μετρίας ἐπιθεὶς ἐξώρισεν, οὐ διὰ τὸ ἐλεγχθῆναι ὑπ' αὐτοῦ μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ μαθεῖν αὐτὸν τὰς ἁγίας εἰκόνας τιμᾶν καὶ σέβε σθαι καὶ τὴν αὐτοῦ δυσσέβειαν διαβάλλειν. μετ' οὐ πολὺ δὲ ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ παραγινομένου, καὶ τοῦ πατριάρχου αὐτὸν ὀνει δίσαντος, αὐτὸν τὸν ἀρχιεπίσκοπον ἤγαγε μετὰ παρακλήσεως. τοῦ 796 δὲ ἀνάξιον ἑαυτὸν τῆς ἱερωσύνης κρίναντος δι' ἃ πέπονθεν, ὁ βα σιλεὺς οἰκονόμον τῆς μεγάλης ἐκκλησίας πεποίηκεν. καὶ Ἀλέξιον τοῦ δεσμωτηρίου ἐξέβαλεν, ἀποδοὺς αὐτῷ καὶ πᾶσαν τὴν περιου σίαν αὐτοῦ, ἔχων αὐτὸν ἐν τιμῇ. 9. Ἦν δὲ καὶ Μανουὴλ ὀνομαστότατος στρατηλάτης πάν των τῶν ἐν τῇ ἀνατολῇ, τιμώμενος παρὰ τοῦ βασιλέως. οὗτος Μύρωνι συμβαλὼν λόγους τινάς, λογοθέτῃ τε ὄντι τοῦ δρόμου καὶ πενθερῷ τοῦ Πετρωνᾶ, διεβλήθη τῷ βασιλεῖ ὑπὸ Βασιλείου ὑποβολῇ Μύρωνος ὡς τῆς βασιλείας ὀρέγεται, καὶ ἐμελετᾶτο δεινὰ κατ' αὐτοῦ. Λέων δὲ ὁ πρωτοβεστιάριος ὑπὲρ τοῦ Μανουὴλ προϊστάμενος καὶ φροντίζων διεβεβαιοῦτο τῷ βασιλεῖ ὡς ψευδῆ εἰσὶ τὰ κατ' αὐτοῦ λεγόμενα. ἃ μαθὼν Μανουήλ, καὶ τὴν ὀργὴν τοῦ βασιλέως καὶ διαβολὰς ἐκκλίνων, λάθρα τῆς πόλεως ἐξελθὼν μέχρι Πυλῶν καὶ τοῖς δημοσίοις ὀχήμασιν ἐπιβὰς ἀπῆλθε φυγὰς μέχρι τῶν κλεισούρων Συρίας, τὰς τῶν ἵππων ἰγνύας ἐκκόπτων. ἐδήλωσέ τε τοῖς Ἀγαρηνοῖς ταῦτα, ὡς βασιλέως ὀργὴν ἐκφεύγω, καὶ εἴ γε μὴ καταναγκάσητέ με τὴν ἐμαυτοῦ πίστιν καταλιπεῖν, προσφεύγω ὑμῖν. εἰ οὕτω καὶ ἐπὶ τούτοις προσδέχεσθέ με, λόγον ἀπαθείας μοι ἀποστείλατε. οἱ δὲ τοῦτο μεγάλῃ χαρᾷ δεξάμενοι, λόγον ἀπαθείας ἀποστείλαντες, προσεδέξαντο ὡς βασιλέα Ῥω μαίων. 10 τοῦτο μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἐν πολλῇ θλίψει καὶ ἀθυ μίᾳ γέγονεν, καὶ βουλὴν ἐποιεῖτο μετὰ Ἰωάννου συγκέλλου περὶ τούτου. ὁ δὲ εἶπεν "εἰ προθύμως βούλει τὸν Μανουὴλ προσελ 797 θεῖν, ὦ βασιλεῦ, αὐτὸς ἐγὼ ἕτοιμος τοῦτο ποιῆσαι, χρήματα λαβὼν καὶ πρὸς τὸν ἀμερουμνῆν σταλεὶς ὡς δῆθεν τοὺς ἐν εἱρκτῇ καὶ δεσμοῖς ἐπισκεψόμενος, ἔχων καὶ ἐνυπόγραφον λόγον παρὰ τῆς σῆς βασιλείας, ᾧ πείσω τὸν Μανουὴλ εἰς ὄψιν ἐλθεῖν. δοκῶ δὲ τοῦτο πρᾶξαι τῷ ἐνυπογράφῳ λόγῳ τῆς βασιλείας σου καὶ τῇ ἐμῇ πειθοῖ καὶ τῇ ἐκείνου εὐσεβείᾳ καὶ τῷ εἰκὸς εἶναι τῆς πατρίδος ἐρᾶν." ὁ δὲ βασιλεὺς πάμπολλα χρήματα καὶ δῶρα πρὸς τὸν ἀμερουμνῆν δοὺς αὐτῷ ἀπέστειλεν. 11 ὁ δὲ εἰσελθὼν μετὰ πολλῶν χρημάτων καὶ κόσμου παντοίου, ὥστε καὶ τοὺς Ἀγα ρηνοὺς ἐπὶ τῷ πλούτῳ αὐτοῦ ἐκπλαγῆναι, ὃς τὰ δεσμωτήρια ῥογεύσας καὶ τὸν πρωτοσύμβουλον θεασάμενος ἠδυνήθη καὶ λά θρα συνομιλῆσαι τῷ Μανουὴλ καὶ δοῦναι αὐτῷ τὸν ἐνυπόγραφον λόγον καὶ τὸ φυλακτὸν τοῦ βασιλέως. καὶ ὁ μὲν τοῦτο πράξας ὑπέστρεψεν, ἀναγγείλας τῷ βασιλεῖ ὅσα διεπράξατο· ὁ δὲ Μα νουὴλ ἐξαιτήσας τὸν ἀμερουμνῆν τοῦ ἐξελθεῖν κατὰ ἔθνους τινὸς πολεμίου αὐτοῖς ἔτυχε τῆς αἰτήσεως, καὶ λαβὼν τὸν τοῦ ἀμε ρουμνῆ υἱὸν καὶ λαὸν πλεῖστον ἀπῆλθε καὶ νίκην μεγάλην εἰργά σατο. καὶ τούτῳ ἐν μείζονι τιμῇ ὑπὲρ τὸ πρῶτον καθίσταται, καὶ πάντα ἦν αὐτὸς παρὰ τῷ ἀμερουμνῇ δυνάμενος. 12 ὅθεν ἔχων φροντίδα πολλὴν τοῦ ἐξελθεῖν ἐν Ῥωμανίᾳ, μετὰ καιρόν τινα εἶπε πρὸς τοὺς δυνάστας τοῦ ἀμερουμνῆ ὅτι ἐάν μοι τὸν υἱὸν τοῦ ἀμερουμνῆ καὶ λαὸν παρέξετε, ἐξελθὼν ὑποτάξω τὴν Ῥωμανίαν. 798 οἱ δὲ τῷ ἀμερουμνῇ εἰπόντες αὐτὸν ἀπέστειλαν. ὁ δὲ ἐλθὼν πλη σίον τοῦ θέματος τῆς Ἀνατολῆς, προσκαλεσάμενος τοὺς ὑποχει ρίους αὐτοῦ καὶ τὸν υἱὸν τοῦ ἀμερουμνῆ ὡς δῆθεν διακινήσων καὶ κυνηγήσων, πόρρωθεν τῶν πολεμίων γενόμενος, περιπλακεὶς τῷ υἱῷ τοῦ ἀμερουμνῆ καὶ καταφιλήσας αὐτὸν εἶπεν ὅτι "ἐγὼ μὲν ἀπέρχομαι πρὸς τὸν βασιλέα μου καὶ τὰ ἴδια, μηδὲν τῶν ἐν τῷ βίῳ προτιμήσας πατρίδος καὶ συμφυλετῶν· σὺ δὲ μετὰ τῶν σῶν, ὡς μηδὲν δεινὸν πείσεσθε ὑποπτεύοντες παρ' ἡμῶν, ἄπιθι πρὸς τοὺς σούς." καὶ οὗτος μὲν οὕτω μετὰ δακρύων καὶ αἰσχύνης ὑπέστρεψεν· ὁ δὲ Μανουὴλ ἐχώρει πρὸς τὸν βασιλέα, προαπο στείλας αὐτῷ τὸν μηνύσοντα. 13 ὁ δὲ βασιλεὺς καὶ τὸν μηνυ τὴν ὡς μεγάλων ἀγαθῶν ἄγγελον ἀποδεξάμενος χρήμασί τε καὶ ἀξιώμασιν ἐφιλοτιμήσατο, καὶ τὸν Μανουήλ,
εληλυθύτα των μελλόντων εν τώ ένι φανεροῦ ταχίστην ἔχει τὴν διάγνωσ Αισώπου. – Βουλεύου (5) μεν βα δὲ ταχέως τὰ εύξαντε. Βροτησίαν κακίαν οὐ θῆρες και 'Αλλ' άνδρες νικήσουσιν εἰ μέλος και Γεωργίου. Βέβηλος, ὃς μνησικακεῖ τῷ τη Φθορὰν φιλεῖ γὰρ οὔτες, οὐκ ἐλαία Βαττολογίαν αυταρέσκεια συνειστές. Πρόκλου, — Βαρύ διήγησης περίπο μᾶλλον ἐχούσῃ τὸν λογισμόν περί το - Βραχείας οὔσης της παρούσης ζωής τ καὶ κενὰς φροντίδας ἐχούσης, μάλλον μέλλουσαν ἐπιζητεῖν, μερίμνη, λίας κ Β την ούσαν καὶ στεναγμῶν· Βροτ. Θεοῦ γὰρ γνώσις ποιεῖ δραγον λόγον. - Στο βραχνά γν, ει γ. λόγον. αἱροῦ. (8 Παραλειπομένων Βαδίζειν ὁδὸν ἀδηλον τοῦ βίου στον ρεύου, μὴ νύξ σε καταλάβη. Βεβαίου ἀνδρὸς θεραπεύειν εὐτελών μελ ἢ τῶν λαμπρὸν ἔχοντων ἀξίωμα του βίου. Σέκστου. ποιεῖ (6). - - Βραχυλόγον μάλισα ή θε Νείλου. — Βίος Ησύχιος χρημάτων που φανέστερος. Βίον (7) ἡγοῦμαι τὸν ἄριστον τούτο το συνήθεια ποιήσει. Βουλεύου (8) πρὸ τοῦ λέγειν τα γὰρ ἕξεις ἄδειαν ἀνακαλέσασθαι τε πλ πραχθέντα. - Κυρίλλου . Βάσιμος οὐχ όταν εκ ἀρετή, 'Αλλ' ὀλίγοις κομιδῇ καὶ λεγμένοις. ᾿Αθανασίου . - Βέλτιον ἀποροῦντας κατ πιστεύειν, ἢ ἀπιστεῖν διὰ τὸ ἀπορεῖν. Παραλειπομένων. - Βδέλυγμα (10) ποιῶν κακά· μετά γάρ δικαιοσύνης ένα μέρι θρόνος άρχης. Βασιλέως (11) ἐν ἀληθείᾳ κρίνοντας παλιά θρόνος αὐτοῦ εἰς μαρτύριον κατασταθήσεων. Γεννηθεὶς ἄνθρωπος εὐθὺς τὸ κοπιών τριών ρώντα: (12) τελευτῶν δὲ, δεσμῶν πολιτικών τοῦ βίου, μεριμνῶν καὶ φροντίδων, καὶ λίπης εναν λαπτει. Γένεσιν (13) μᾶλλον δακρύειν καλὸν ἢ τὸν μόν 13: Έχουν μὲν ἡμᾶς, ξύλλογον ποιουμένου, [ε ζώντα θρη᾽ εἶν εἰς ὅτ' ἔρχεται κακά, Τον δ' είη νοντα καὶ πόνων πεπαυμένον Χαίροντας εύθρα της έκπεμπειν δόμων : ζῶντα φύντε, Βίου έξοδος αμείνων ορισμεθα τὰς ἐντεῦθεν ἐξόδους, και μελάσα των όσων ἀνδρῶν, ἀλλὰ τὰς γενέσεις μάλλον με τὰς εἰς τὴν ζωὴν ταύτην παρόδους. β: βρα μυς και GEORGIDIS MONACHI incognitam enim e cognito celeriter manifestum A sit. Esopi. Delibera quidem lente, sed prompte - admissa exsequere. Mortalem pravitatem non feræ, Sed homines vincent feris pejores, Georgii ; Impius qui in proximum iram memorem servat, Nam perditionem vult ille, non immortalitatem. Nagacitatem amor sui secum adducit. - Procli. - Molesta est narratio menti disctractæ, magis cogitationem de aliqua re gravi habenți. Brevis cum sit vita præsens, et multas vanas curas habeat, potius vita futura appetenda est, cure, luctus et lacrymarum expers. Ambulare obscuram hujus vitæ viam pede recto perge, ne te nor apprehendat. Constantis virį est domibus simplicium servire potius quam eorum qui splendidum vitæ fulgorem babent. Sexti.— Brevem sermonibus hominem imprimis Dei cognitio facit, - Nils. Vita tranquilla divitiis multis pretiosior est, Vitam eligo optimam; jucundam enim eam consuetudo faciet. Delibera antequam dicas aliquid vel agas; non enim habebis potestatem revocandi quæ dicta vel acta fuerint. Cyrilli. - - Non omnibus communiter accessi- C bilis est virtus, sed paucis admodum et omnino selectis. - Athanasii. Melius dubitantes facere et credere, quam incredulos esse propter dubium. Abominatio regi qui facit mala ; nam justitia confirmatur potentim thronus. Paralipomenon. - Regis in veritate pauperes judicantis thronus in testimonium constituetur. Natus homo statim labores sortitus est, moriens autem, vinculis vitæ molestis, curis et sollicita- dinibus, et dolore solvitur. Ortum potius deflere justum est quam mortem. mile Biantis dictum ap. Stob. tit. 3, 30. Esopi nomen ponendum puto ante Rufinus vertit p. : lominem scientia Dei paucis verbis uti facit. »Porphyrius ad Marc. C. : in codice S> J Ap Epic Fragm. Cf. Sim.lis Demophili sen- tentia p. P. 115. pov male inte sevcuṁ pepocit pravam lectionem D Respicitur Euripidis notissimus e Cresphe locus ; ubi pro inredi ced 2730, p. 12. quae varietas et aliund nota est ; conf. Valechen. ad Herod. v. 4. ubi sententia illustratur, de qua vide etiam Jacobias ad Archiam Epigram. 31. Simile est Gregorii Nu dietum oral. Li, p. 158: yesztzwe. Sie et Basil. Hom. mor. p. 235: M Adde in xöv……. p. 47, et p. 37, n. (5) Non Esopi, sed Isocratis, ibid. p. 7. Cf. si- (7) Ap. Anton, S. 103, p. 168, 54: ubi $iov (9) Cf. Six Sazyas in nous ad Pewi -Namah, (10) Prov. xv, 12. Compendium vocis Ngo (11) Prov. xxix, 14. 12) Cod. προκεκλήρωται.
PG 117:1078ὡς ἄξιον ἦν, ὑπε δέξατο, μάγιστρον εὐθὺς καὶ δομέστικον τῶν σχολῶν ποιησάμε νος, καὶ τοὺς αὐτοῦ παῖδας ἐκ τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ἀναδεξά μενος. 14. Τούτοις ἐπαρθεὶς ὁ βασιλεὺς ἐξῆλθε μετὰ Μανουὴλ καὶ τῆς συγκλήτου καὶ τοῦ στρατοῦ παντὸς κατὰ τῶν Ἀγαρηνῶν, καὶ εὐπετῶς τήν τε Ζάπετρον καὶ τὸ Σαμόσατον, πλούτῳ κομῶν καὶ δυνάμει τότε διὰ τὸ τὸν ἀμερουμνῆν ἐκεῖθεν εἶναι, παραλα βὼν ἐπάνεισι τῇ νίκῃ καὶ τοῖς λαφύροις γαυρούμενος, καὶ ἐλθὼν μέχρι τοῦ Βρύαντος προσέταξεν οἰκοδομῆσαι παλάτιον καὶ παρα δείσους φυτεῦσαι καὶ ὕδατα ἀγαγεῖν· ἃ καὶ γέγονεν. ἐκεῖθεν δὲ ἀφικόμενος εἰς τὴν πόλιν τὰ λάφυρα ἐθριάμβευσεν, ἱππικὸν ποιή 799 σας καὶ τὸ πρῶτον βαΐον παίξας, ἅρματι λευκῷ μὲν ἐποχησάμε νος, χρώματι δὲ τῷ βενέτῳ ἀμφιασάμενος, καὶ νικήσας ἐστεφα νώθη, τῶν δήμων ἐπιβοώντων "καλῶς ἦλθες, ἀσύγκριτε φακτονάρη." 15. Τοῦ δὲ πατριάρχου Ἀντωνίου τελευτήσαντος ἀντ' αὐ τοῦ χειροτονεῖται Ἰωάννης ὁ σύγκελλος, ἵν' εἴπω ὁ νέος Ἰάννης καὶ Ζαμβρής, βεβοημένος ἐπί τε μαγείαις καὶ λεκανομαντείαις καὶ πάσῃ ἀσεβείᾳ· ὃς ὄργανον ἐπιτήδειον εὑρεθὲν τῆς τοῦ βασιλέως ἀσεβείας τε καὶ ῥοπῆς αὐτῷ πάντα πρὸς ἀπώλειαν εἰργάζετο. καὶ ὃν ὤδινε μὲν κατεῖχε δὲ βασιλίσκον τῆς ἀσεβείας ὁ βασιλεὺς ἐξέρρηξε καὶ ἀπέτεκε, τὰς ἁγίας εἰκόνας ἀναχρίεσθαι προστάξας ἢ ἀπαλείφεσθαι. 16. Οὗτος ὁ Ἰαννὴς πρὸ τοῦ ἄστεος οἴκημα ἐκ λίθων λαξευτῶν κατασκευάσας, ὃ Τροῦλος μέχρι νῦν ὀνομάζεται, διὰ τινῶν θυσιῶν ὡμίλει τοῖς δαίμοσι καὶ τῷ βασιλεῖ τὰ μέλλοντα διεσήμαινεν. ὃ δὴ καὶ ἀνοίκητον ἔμεινεν διὰ τὰς ἐν αὐτῷ γενομέ νας τότε τῶν δαιμόνων ἐπιφοιτήσεις. 17. Διὰ τοῦτο σύμμαχον τοῦτον καὶ συνίστορα ἔχων Θεό φιλος τῆς αὐτοῦ αἱρέσεως, ὁ δεύτερος Νεκτεναβῶ τὸν ῥηθέντα Ἰωάννην, μᾶλλον δὲ Ἰαννήν, τὸν πατριάρχην ἢ μανδριάρχην, τὸν νέον ὄντως Ἀπολλώνιον ἢ Βαλαάμ, ἐν τοῖς καθ' ἡμᾶς χρόνοις 800 κακῶς ἀναφανέντα λεκανόμαντιν καὶ πάσης θεοστυγοῦς πράξεως καὶ τερατείας δεινὸν ὑποφήτην· ὑφ' οὗ καὶ τὰ γράμματα παιδευ θεὶς ὁ εὐρίπιστος καὶ δόλιος ὑπηρέτης δόκιμος ἀχθίστων πραγμά των καὶ τοῦ διαβόλου ἐπιτήδειον ὄργανον γέγονεν. οὓς ἂν ἐνδί κως ὁ θεῖος λόγος ἐπαράσσεται σχετλιαστικῶς, φάσκων "οὐαὶ αὐτοῖς, ὅτι τῇ ὁδῷ τοῦ Κάϊν ἐπορεύθησαν, καὶ τῇ πλάνῃ τοῦ Βαλαὰμ μισθοῦ χάριν ἐξεχύθησαν, καὶ τῇ ἀντιλογίᾳ τοῦ Κορὲ ἀπώλοντο. οὗτοί εἰσι γογγυσταὶ καὶ μεμψίμοιροι, κατὰ τὰς ἐπι θυμίας αὐτῶν πορευόμενοι ἐν ταῖς ἀπάταις αὐτῶν." ἐφαρμόσειεν δ' ἂν αὐτῷ μάλα εἰκότως καὶ τὰ τοῦ ὁμοτρόπου Ἰουλιανοῦ παρὰ τῇ θεολόγῳ στηλιτευόμενα γλώσσῃ· σφόδρα γὰρ ἐμφερὴς ἐναπέ φηνε καὶ εἰς μηδὲν ἀπεοικὼς τῆς ἐκείνου κακουργίας καὶ δυστρο πίας. ἔφη γοῦν "πῶς μὴ δακρύσω τὸν ἄθλιον; πῶς μὴ πλέον τῶν δεδιωγμένων τοὺς προσδραμόντας, πλέον δὲ τῶν αὐτομολη σάντων εἰς τὴν κακίαν θρηνήσω τὸν συναρπάσαντα; μᾶλλον δὲ τοῖς μὲν οὐδὲν δεινὸν τὸ ὑπὲρ Χριστοῦ παθεῖν, ἀλλὰ καὶ πάντων μακαριστότατον, οὐκ ἐκεῖθεν μόνον ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν ἐντεῦθεν εὐδοξίαν καὶ παρρησίαν, ἣν διὰ τῶν κινδύνων ἑαυτοῖς ἐχαρίσαντο. τοῖς δὲ προοίμιον τῶν ἀπειλουμένων ἅπερ ἤδη πεπόνθασι· καὶ βέλτιον ἦν αὐτοῖς, εἰ ἐνταῦθα μακρότερον ἐκολάσθησαν, ἢ τοῖς 801 ἐκεῖ δικαιοκριτηρίοις ἐταμιεύθησαν. καὶ γὰρ ὥσπερ τὸν χαμαι λέοντα λόγος παντοῖον γίνεσθαι ῥᾳδίως καὶ πάσας μεταβάλλειν χροιὰς πλὴν μιᾶς τῆς λευκότητος, οὕτως κἀκεῖνος πάντα ἦν καὶ ἐγίνετο Χριστιανοῖς πλὴν ἡμερότητος· καὶ ἦν λίαν ἀπάνθρωπον αὐτῷ τὸ φιλάνθρωπον, καὶ τὸ πιθανὸν βίαιον, καὶ ἀπολογία τῆς ἀγριότητος ἡ χρηστότης. ὅθεν λεκτέον πρὸς αὐτόν, εὐηθέστατε καὶ ἀπαιδευτότατε τὰ μεγάλα, σὺ κατὰ τοσούτου κλήρου καὶ τῆς οἰκουμένης ἀνέστης, σὺ κατὰ τῆς τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίας καὶ θυσίας τοῖς σοῖς μιάσμασι, σὺ κατὰ τοῦ τὸν κόσμον καθαίροντος αἵματος τοῖς σοῖς μιαροῖς αἵμασιν; σὺ μετὰ Ἡρώδην διώκτης, καὶ μετὰ Ἰούδαν προδότης, πλὴν ὅσον οὐκ ἀγχόνῃ τὴν μετάνοιαν ἔδειξας ὥσπερ κἀκεῖνος, καὶ χριστοκτόνος μετὰ Πιλᾶτον, καὶ μετὰ Ἰου δαίους μισόθεος, ὁ τῶν ἁγίων ὑβριστής. Ἰεροβοάμ σε εἰπεῖν οἰκειότερον, ἢ Ἀχαὰβ τὸν Ἰσραηλίτην, τοὺς
GNOMOLOGIUM. Η μὲν γὰρ δακρύων ἀρχὴ, θάνατος δὲ ποικίλων ειρασμῶν καὶ τῶν αἴφνης ἀπροσδοκήτων (14) · ἐλευθεροῖ. λα, τοῦ βίου τον τροχὸν ὁρῶν ἀτάκτως κυλιό- · φυλάττου δὲ τὸν βόθρον, εἰς ὃν κυλίει τοὺς ἐν νυστάζοντας. - Ο Ιωάννου τῆς κλίμακος. Γένος (15) ἅπαν ἰδίας συγγενείας ὀρέγεται, ἵππος ἵππους, ὄνος βοῦς βούς, καὶ ἀνὴρ θηλείας· καν σωφρονεῖν θέλῃ, μεθοδείαις τισὶ τὰ τῆς σαρκὸς κολακεύει τήματα. λυκότητα (16) τῶν ἐκεῖθεν κόπῳ πολλῷ καὶ θα κατορθούμενον δυνατὸν ἐν μιᾷ καιροῦ ροπή λέσαι. αληνὸν ὄμμα ψυχῆς ἐμφαίνει κατάστασιν. έννημα (17) έννοιῶν δάκρυον, πατὴρ δὲ ἐννοίας ικός νοῦς. ενέσθω (18) σοι ἡ ἐν τῇ κλίνῃ σου ἀνάκλισις τῆς τῷ τάφῳ κατακλίσεως τύπος, καὶ ἧττον ὑπνώ- ς· καὶ αὕτη σοι ἡ τῆς τραπέζης ἀπόλαυσις τῶν υλήκων ἐκείνων οδυνηρᾶς τραπέζης γενέσθω ανά ησις, καὶ ἧττον τρυφήσεις. Γνώμης εἰσὶν, οὐκ ἀνάγκης, αἱ δωρεαί. Γέννημα (19) σιδήρου καὶ λίθου πῦρ γέννημα δὲ λυλογίας καὶ εὐτραπελίας ψεῦδος. Γαστριμαργία (20) πέφυκεν τίκτειν βυθοὺς ἀῤῥήτων αὶ ἀγνώστων ἀκαθαρσιῶν λογισμούς. Γεωργοίς (24) πλοῦτον ἐν ἄλωνι καὶ ληνῷ υνάγει ἀγρυπνία. Γελῶσιν (23) οι πλουτοῦντες πενήτων ἤθη· Τὰ ῥάκη γὰρ ὁρῶσιν, οὐχὶ τὴν τόλμαν, Γέλως (23) ἄκαιρος ποτὲ μὲν ἐκ πορνείας δαίμο ιος τίκτεται· ποτὲ δὲ ἐκ κενοδοξίας, ὅταν τις ἐφ' αυτῷ ἔνδοθεν σεμνόνηται ἀσέμνως· ποτὲ δὲ ἐκ τρυφῆς. Γαστριμαργίας μήτηρ πορνεία, ἀκηδίας δὲ κενο- δοξία. Γεννήτρια πάντων τῶν κακῶν ἡδονὴ καὶ πονηρία, ἄ ὁ κατέχων οὐκ ὄψεται τὸν Κύριον· οὐδὲν δὲ ἡμᾶς ἡ τῆς προτέρας ἀποχή, ἐκτὸς τῆς δευτέρας, ὀνήσει. Γαστριμαργίας ανορεξία, νοῦς· ὁ δὲ (24) ἄκακος τὸ γένος τῆς συγγενείας τῆς ἑαυτοῦ ἐφίεται ὀρέγεται) ἀπλήστως, τὸ αἷμα αἵματος, καὶ ὁ σκώληξ σκώληκος, καὶ ἡ πηλὸς πηλοῦ· οὐκοῦν καὶ ἡ σὰρξ σαρκός· κἄν μεθοδείαις αὐτὴν αὐτὴν τισί) τὴν ἀπατεῶνα ἀπατὴν δοκιμάζωμεν. — ἵππω, ὄνω. βοί, ἐθέ λει, μεθοδίαις. ορθοῦται ἐν ἡμῖν ἦθος χρηστὸν καὶ εὐκατάστατον, καὶ τὸ πολλῷ μόχθῳ κατορθούμενον δυνατὸν ἐν μιᾷ τοπῇ ἀπολέσθαι : καιρού. γλυκό τι – γλυκύτητα τῶν .. κατορθουμένων. λογι- κὸς νοῦς. - Θάλασσα λογισμών, κύματα μολυσμῶν, βυ θὸς ἀγνώστων καὶ ἀεβήτων ἀκαθαρσιῶν ἐξ ἐμοῦ ἐκ πορεύονται. Γελῶσιν οἱ πλουτοῦντες ὀρφανών ψόγους. δαίμονος, Γνώμη πονηρά A Ille enim lacrymarum principium, mors Antem variis a tentationibus et ipopinatis malis liberat. Ride vitæ orbem cernens inordinate rotantem ; cave autem fossa, in quam volvit eos qui in ipso dormiunt. - Joannis Climaci. Genus omno propriam com- parem cupit, equus equam, asinus asinam, bog vaccam,et vir feminam. Et si quis sapere voluerit, aliquibus fraudibus carnis motus illudet. B C (al. D (anonymus in exem- plo regio delet et inserit Cod. Fons sententia est Sirach, xt, 15, 16. - ubi anonymus in exemplo regio inseruit Nostri locus forte sic corrigendus, vel anonymus in exemplo regio reposuit e codd. Dulcedine colestium quod per laborem et sudo- rem multum comparatum est, in uno temporis punoto perire potest. Serenus oculus mentis indicat placiditatem. Cogitationum soboles fletus, pater autem cogi- tationis rationabilis mens. Sit tibi in lecto decubatio tuæ in sepulcro de, cubationis imago, et minus dormies. Ista quoque tibi mensæ jucunditas vermium istorum lamenta- bilis mensæ commemoratio flat, et minus come- des. Voluntatis sunt, non necessitatis, dona. Ferri et petræ proles est ignis; multiloquii et jocositatis proles mendacium. Gula solet gignere abyssos infandorum et inco- gnitarum sordium inventiones. Agricolis divitias in area et torculari congregat vigil diligentia. Rident divites pauperum consuetudines, Nam laceros pannos intuentur, non autem auda- [ciam, Risus intempestivus nunc quidem e luxuriæ dæ- mone oritur, nunc autem e vana gloria, quando aliquis in se interius gaudet indecenter; nunc vero e mollitie. Gulæ mater luxuria, acediæ autem vana gloria. Genitrix omnium malorum voluptas et pravitas, quas qui possederit non videbit Dominum. Nihil enim nobis prioris absentia proderit, nisi abfuerit quoque posterior. Gula satistas prudentia: qui autem bonus est quitur : Compilatoris verba non sunt omnino sana. Metrum est enim politicum. Versus prior conferen- dus cum Gregoriano t. II, p. 154, § : regio delevit codices suos secutus. 271, 2, et 6, quod paginæ 272, 1, initium et pe- riit unum.Sententia enim hiare lacuna videtur, et e Mediceo Georgidis nostri codice, p. 39, hune Babrii versum protulit Tyrwhittus, (14) Codex, ἀπροσδοκήτως. (15) Respicit, puto, Climacum p. 220 : ubi πᾶν (16) Jo. Clim. p. 34 : Κόπῳ πολλῷ καὶ μόχθῳ κατ (17) Climac. p. 451, ubi λογισμός καὶ νοῦς. Sed (18) Clim. p. 451. Cod, αὕτη σου. (19) Climac. p. 194. (20) Climac. p. 209, ubi Gula de se ipsa sic lo- (21) Joan. Climac. p. 268. (22) Hanc sententiam sic dispescere visum est. (23) Climac. p. 337: ubi anonymus in exemplo (24) Inter νοῦς, qua voce initur codicis pagina
PG 117:1080παρανομωτάτους, ἢ Φαραὼ τὸν Αἰγύπτιον, ἢ Ναβουχοδονόσορ τὸν Ἀσσύριον; ἢ πάντα ταῦτα συνελόντες ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὀνομάσωμεν, ἐπεὶ καὶ τὰς πάντων κακίας φαίνεσαι εἰς σεαυτὸν συλλεξάμενος, Ἰεροβοὰμ τὴν ἀποστασίαν, Ἀχαὰβ τὴν μιαιφονίαν, Φαραὼ τὴν σκληρό τητα, Ναβουχοδονόσορ τὴν ἱεροσυλίαν, πάντων ὁμοῦ τὴν ἀσέ βειαν. 18 ποῦ εἰσὶν αἱ θυσίαι καὶ τελευταὶ καὶ τὰ μυστήρια; ποῦ σφάγια φανερά τε καὶ ἀφανῆ; ποῦ τεράστια προγνώσεως καὶ σημεῖα ἐγγαστριμύθων; ποῦ αἱ κατὰ Χριστιανῶν μαντεῖαι καὶ 802 ἀπειλαί; οἴχεται πάντα, διέψευσται, διερρύη. ὄναρ ἐφάνη τῶν ἀσεβῶν τὰ κομπάσματα. ἔπεσε Βάλ, συνετρίβη Δαγών. οὐκέτι οὐ μὴ εἴπωσι τῷ μωρῷ ἄρχειν. καὶ νῦν ταῦτα μικρὰ τοῖς ἀθλίοις ἴσως. ἔσται δὲ καιρὸς ἡνίκα ὄψομαι τοὺς ἐμοὺς ὑβριστὰς καὶ τὸν μέγαν τούτων καθηγητὴν ἀποκλαιομένους τὴν ἑαυτῶν κακίαν, ὅτε πᾶσα κρίνεται καὶ βασανίζεται κακία καὶ πονηρία." 19. Τούτων δὲ οὕτως πραττομένων παρά τε τοῦ βασι λέως καὶ τοῦ συμμύστου αὐτοῦ πατριάρχου, Ἄραβες μετὰ δυνά μεως πολλῆς κατὰ Ῥωμανίας ἐξῄεσαν, ὁ δὲ βασιλεὺς ἅμα τοῖς πρόσφυξι Πέρσαις καὶ τοῖς τάγμασι καὶ Μανουὴλ δομεστίκῳ κατ' αὐτῶν ἐχώρει. καὶ συμβολῆς γενομένης ἡττήθη ὁ βασιλεύς, καὶ μέσον εἰσῆλθε τῶν Περσῶν, ὑπ' αὐτῶν περισωθῆναι ὑπολαβών. Μανουὴλ δὲ ὡς ἔγνω περισκοπῶν μέσον τῶν Περσῶν τὸν βασιλέα ὄντα, αὐτοὺς δὲ βουλομένους τοῖς Ἄραψι τοῦτον προδοῦναι καὶ δι' αὐτὸν καταλλαγῆναι αὐτοῖς, διασχίσας μέσον αὐτῶν καὶ τοῦ χαλινοῦ τοῦ ἵππου τοῦ βασιλέως λαβόμενος ἐξήλασεν ἄκοντα τοῦ τον ἐξάγων, αἰσχύνην ἡγούμενος οὐ καθεκτὴν Ῥωμαίοις, εἰ τὸν βασιλέα Ῥωμαίων Ἄραβες αἰχμάλωτον λάβωσιν. ὁ δὲ βασιλεὺς τῷ δέει τοῦ καθεστηκότος ἐκστὰς προσρυῆναι πάλιν τοῖς Πέρσαις ἠβούλετο. ὁ δὲ Μανουὴλ τὸ ξίφος ἀνέτεινεν ὡς πατάξων αὐτόν. ὁ δὲ φοβηθεὶς καὶ ἄκων συνείπετο, μόλις διασωθείς. κἀκεῖθεν 803 ὑποστρέφει ἐν τῷ Δορυλαίῳ μετ' αἰσχύνης καὶ ἥττης πολλῆς. ὁ δὲ Μανουὴλ ἐν τῷ πολέμῳ τρωθεὶς καὶ νοσήσας ἐτελεύτησε, πολ λὰς ἀνδραγαθίας κατὰ τῶν Ἀγαρηνῶν ἐνστησάμενος. τὸ δὲ σῶμα αὐτοῦ ἀποκομισθὲν ἐτέθη ἐν τῇ ὑπ' αὐτοῦ κτισθείσῃ μονῇ τοῦ Μανουήλ, σύνεγγυς τῆς κινστέρνης Ἄσπαρος. 20. Καὶ εὐθὺς διαβολαὶ κατὰ Περσῶν πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ ἀπειλαὶ κατὰ Θεοφόβου ὡς ἀντάρτου καὶ προδότου καὶ δυσμε νοῦς. ἃ μαθὼν Θεόφοβος τοὺς Πέρσας ἀναλαβὼν κατῆλθεν ἕως Σινώπης, καὶ ταύτην παραλαβὼν κατεῖχε τυραννικῶς. ὅπερ γνοὺς ὁ βασιλεὺς καὶ ἐν μεγάλῃ λύπῃ γενόμενος ἐδεδίει γὰρ μή πως παραρρυῶσι τοῖς Ἄραψι καὶ μέχρι Παφλαγονίας αὐτὸς ἀπῄει· καὶ λόγον αὐτοῖς ὡς οὐδὲν δεινὸν πείσονται δεδωκώς, καὶ τὸν Θεό φοβον ἀναλαβόμενος, ὑπέστρεψε μεθ' ἑαυτοῦ ἐν τῇ πόλει, τῶν ἄλλων Περσῶν παραγενομένων οὗπερ κατεσκηνώθησαν ἐξ ἀρχῆς. ἠγαπᾶτο δὲ Θεόφοβος παρὰ τῶν πολιτῶν οὐχ ἧττον ἢ τῶν Περ σῶν ὡς ὀρθόδοξος. 21. Τότε δὴ γινομένῳ τῷ βασιλεῖ πρὸς Βλαχέρναις, καθὰ εἴθιστο, ὑπάντησεν αὐτῷ τις προσελθὼν καὶ λέγων ὅτι ὁ ἵππος ᾧ ἐποχεῖται ἡ βασιλεία σου ἐμός ἐστιν. τοῦ δὲ ἵππου σκιρτῶντος διὰ τὸ αἰφνιδίως προσιέναι, καὶ τοῦ βασιλέως τοῦτον κατασχόν τος, τὸν κόμητα τοῦ στάβλου ἐπηρώτησεν ὁ βασιλεὺς "τίνος ἐστὶν ὁ ἵππος;" ὁ δὲ ἔφη "ὁ κόμης τοῦ Ὀψικίου ἀπέστειλεν αὐτὸν τῇ 804 βασιλείᾳ σου." τούτου δὲ ἐν τῇ πόλει εὑρεθέντος, τῇ ἐπαύριον ἀγαγὼν αὐτὸν ὁ βασιλεὺς καὶ τὸν προσελθόντα αὐτῷ ἔφη "εἰπὲ τὸ ἀληθές, τίνος ἐστὶν ὁ ἵππος;" ὁ δ' ἀποκριθεὶς εἶπεν ὅτι "ἐμὸς ἦν, καὶ ἀποστείλας ὁ στρατηγὸς ἀνελάβετο αὐτὸν βιαίως ἀπ' ἐμοῦ, μήτε τίμημά μοι δοὺς μήτε ἀξίωμα." εἶπε δὲ πρὸς τὸν κόμητα ὁ βασιλεὺς "εἰπὲ εἰ οὕτως ἔχει, καὶ διὰ τί μὴ ἀποκόψας περὶ τοῦ ἵππου ἀπέστειλάς μοι αὐτόν." ὁ δὲ ἔφη ὅτι "ἐπεζήτει γενέσθαι σχολάριος· ἐγὼ δὲ μὴ εἰδὼς ὅτι ἀνδρεῖός ἐστιν, παρεῖχον αὐτὸν νομίσματα ἑκατόν· ὁ δὲ οὐκ ἔλαβεν αὐτά." ὁ δὲ βασιλεὺς ἔφη "καὶ διὰ τί μὴ ἀποκοπὴν τελείαν μετ' αὐτοῦ ποιησάμενος ἀπέστει λάς μοι τὸν ἵππον;" καὶ ἐρευνήσαντος τοῦ βασιλέως, καὶ πληρο φορηθέντος ὡς βιαίως αὐτὸν ἀφείλατο, τὸν μὲν στρατηλάτην τοῖς προσήκουσι μαγγλαβίοις ἐσωφρόνισε, τῷ δὲ προσελθόντι αὐτῷ ἀπέστρεψε τὸν ἵππον. ὁ δὲ τοῦτον οὐκ
τηρεῖ τὴν ἑαυτοῦ γλώσσαν, ὡς ἀγαπῶν τ ψυχήν· καὶ κολακεία χρώμενος ἐξετε αέχον καὶ μακαρίζει πλανῶν αὐτόν. . Γνώσεως ἀληθοῦς τις μετέχων, καὶ Θεοῦ γευσάμενος, οὔτε δικάζειν οφείλει τον δίκας κινεῖν ὅλως, κἄν αὐτὰ ἀφέλητη τα ἡμοίασται. Ἡ γὰρ τῶν ἀρχόντων τοῦ κάτι δικαιοσύνη, μάλλον δὲ (25) οὐδέν ἐστι πρός τ τοῦ θεοῦ. Γεννήτωρ φρονήσεως φόβος Κυρίου [ φοβούμενος οὐ δειλιάσει τοὺς πολλούς. Γεννητικόν πάντων τῶν παθῶν καὶ διατ τῆς ἀρετῆς καρπούς πέφυκεν ή παρρησία. Γαληνὸν καὶ ἀτάραχον άνδρα μακροθυμία - Γυναικός κολακεία ψιθύρισμα όφεως. Γένος ὢν ῥεύσεως ἄνθρωπος οὐδὲν ἐπὶ τ γές ζωεῖ, ζωὴν ἔχων οὐ διηνεκή. Λουκιανού. Γ7; '26) ἐπέβην γυμνός, γυμνός δ' ἐπι Καὶ τί μάτην μοχθώ, γυμνὸν ὁρῶν τὸ προς Θεόγνιδος. — Γυναικός (27) ανής ούτε λαίζεται κάλλιον ἐσθλῆς. - - Σολομώντος. — Γλώσσα (28) διστή του λευσε, καὶ ὁ (29) προσέχων αὐτῷ οὐ με τ Γλωτώδε: (30) ἀνθρώπῳ μὴ διαμάχου, μόν στοίβαζε ἐπὶ τὸ πῦρ αὐτοῦ ξύλα. Γλώσσα (31) σοφῶν καλὰ ἐπίσταται και γλώσσης δένδρον ζωής. Γλώσσα (33) ψευδής μισεῖ ἀλήθειαν. Γέλως (34) ἀσυνέτων ἐν σπατάλη επι ἄφρων (35) ἐν γέλωτι ἀνυψοί φωνήν ε δὲ πανούργος μόλις ἡσουχή με διάσει. Γήρας (36) τίμιον οὐ πολυχρόνιον, αλλά τ ἐτῶν μεμέτρηται· πολιὰ δέ ἐστιν φρόνησις ένω. καὶ ἡλικία γήρους βίος ἀκηλίδωτος. Γλυκὺς (37) ὁ ὕπνος τοῦ δούλου, εἰ ὀλίγον α πολύ φάγεται. Γυνή (38) ἄφρων καὶ θρασεῖα ἐνδεής του γόνα ἢ οὐκ ἐπίσταται αἰσχύνην. - Βασιλείου. — Γυμνάσιον (39) ταπεινοφροσύνη; ἐν τοῖς εὐτελεστέροις πράγμασιν διατριβή. Γυναικείαις ἐπιθυμίαις θέλων ὑπηρετεῖσθαι, ἀρετή, φροντίζειν οὐ βούλει. Γυναιξίν (40) ὥσπερ τὸ ἀναπεῖν, οὕτω καὶ τ Χρηστὸν ἦθος οὐ τίκτει, σύνη μικρόν τι, μᾶλλον δὲ οὐδέν. Οὐ μὲν γάρ τι γυναικὸς ἀνὴρ ληϊζετ᾽ ἄμεινον της ἀγαθῆς. 14. (28; θρώπου γλωσσώδους, καὶ μὴ ἐπιστοιβάσῃς ἐπ. γλωσσώδη ἐπιστύβαζε. νηστεύειν οἰκεῖόν ἐστι καὶ κατὰ φύσιν. γήρους, GEORGIDIS MONACHI custodit ficquam suam,velut amans seam animam; & et qui adulatione utitur decipit cor boni et beatum facit eum in errorem inducens. Qui scientiæ veræ est particeps, et Dei dulce- dinem gustarit, neque unquam judicare debet, n‹que lites omnino suscitare, quamvis raperentur ea quibus erat restitus. Nam principum mundi hu- jus justitia potius nihil est ad Dei justitiam. Pater sapientim timor Domini ; qui timet Domi- num non multos reformidabit. Causa multorum dolorum, et corruptio fructuum virtutis solet esse loquendi libertas. Quietum et tranquillum hominem patientia facit. Mulieris blan liti, serpentis sibilus. Nihil nisi manus fuidum homo est ; nam morte virit, vitula Cabens non durabilem. Laiori : ferrum ingressus sum nudus, nudus sub terram [abeo: Et cur frustra laboro, nudum finem cernens ? Theognidis. Mul.ere bona nullum pulchriorem thesaurum vir possidet. - - Salomon.s. Lingua duplex multos commovit, et qui illi paret non inveniet requiem. Cum homine linguato ne litiges, neque in illius ignem ligna congeras. Lingua sapientium bona præstat; sanatio enim linguæ arbor vitæ. Lingua mendax odit veritatem. Risus stultus in deliciis peccati, et insipiens in risu exaltat vocem suam ; vir autem prudens vix tacite subridebit. Senectus venerabilis non diuturna,neque anno- rum numero computatur; cana enim est pruden- tia hominibus, et ætas senectutis vita immaculata. Dulcis somnus servi, sive parum sive multum comedat. Mulier stulta et audax pane indigens fit,quæ non novit confusionem. Basilii. Humilitatis gymnasium vita in rebus communioribus conversata. Muliebribus cupiditatibus si vis submitti, virtuti studere non vis. B C XT):4. Mulieribus sicut respirare, ita jejunare conve- D niens est et secundum naturam. quem in regio codice non reperi. - Cf p. 27, 4. Sirach. xxVIII, Cod. et Codicis lectio, habet quo se tueatur. 375. p. stad. 1605. (25) videtur deesse aliquid. Forsan, δικαιο- (26) Non Luciani, sed Pallada, Epigr. 103. (27) Non Theognidis, sed Hesiodi, E. 700, ubi (29) Sirach. xΙΙΙ, 10. (30) Sirach. viu, 3 : ubi μὴ διαμάχου μετὰ ἀν (31) Prov. xv, 2. (32) Prov. xv, 4. (33) Prov. XXVI, 28. (34) Sirach. xxvii, 13. (35) Sirach. xxι, 20 : ubi μωρός. (36) Sap. Salom. iv, 8, 9 : ubi το πολ... γήρως. (37) Eccles. v, 11. (38) Prov. x, 13 : ubi ενδεής ψωμού. (39) Basil. Hom. mor. De humil (40) Basil. Homil. 11 De jejun. p. 438 edit. Ingol-
PG 117:1082ἠβουλήθη λαβεῖν, ἔλαβε δὲ ὑπὲρ αὐτοῦ λίτρας δύο, ὁρισθέντος καὶ τοῦ στρατηγοῦ δοκι μάσαι αὐτόν, καὶ εἰ ἀνδρεῖός ἐστι, ποιῆσαι αὐτὸν σχολάριον. τοῦ δὲ εἰς πόλεμον ἀπελθόντος, ἐν τῇ συμβολῇ ὡς δειλὸς ἐν τοῖς φεύγουσιν εὑρεθεὶς κατεσφάγη ὑπὸ τῶν πολεμίων. 22. Γεγονότος δὲ τοῦ βασιλέως εἰς πρόκενσον ἐν τῷ Βρύαντι, ἦλθεν αὐτῷ μήνυμα παρὰ τοῦ στρατηγοῦ τῶν ἀνατο λικῶν ὡς ὅτι ὁ πρωτοσύμβουλος ἐξελθὼν μετὰ πλήθους ἐκπορθή σων ἀπέρχεται τὸ Ἀμόριον. ὁ δὲ τὰ νενομισμένα τῷ στρατῷ καὶ 805 τοῖς ἄρχουσι ποιῆσαι συντόμως μέχρι Καππαδοκίας ἐξῆλθεν. ὁ δὲ ἀμερουμνῆς ἀποχωρίσας πεντήκοντα χιλιάδας λαοῦ, καὶ τὸν Σουδαῆ, ὀνομαστότατον ἐν τοῖς Ἀγαρηνοῖς ὄντα ἐπί τε ἀνδρίᾳ καὶ φρονήσει, δοὺς αὐτοῖς κεφαλήν, ἀπέστειλε κατὰ τοῦ βασιλέως. συμβαλόντες δὲ πόλεμον, ἡττηθεὶς ὁ βασιλεὺς ἔφυγεν καὶ μετ' αἰ σχύνης ὑπέστρεψεν μόλις διασωθείς. ὁ δὲ ἀμερουμνῆς ἀπελθὼν μετὰ δυνάμεως πολλῆς περιεχαράκωσε τὸ Ἀμόριον, καὶ πολέμους πολλοὺς ποιήσας οὐκ ἴσχυσεν αὐτὸ ἐκπορθῆσαι, γενναίως καὶ σταθερῶς ἀγωνιζομένων τῶν ἔνδοθεν. μαθητὴς δέ τις Λέοντος τοῦ φιλοσόφου ἦν ἐν τῷ κάστρῳ, καὶ βουληθέντος οὗ προσχωρῆ σαι τῷ ἀμερουμνῇ, διά τινος ἐμήνυσεν αὐτῷ ὁ ἀστρονόμος ὅτι εἰ προσκαρτερήσῃς δύο ἡμέρας τῷ κάστρῳ, ἐκπορθεῖς ἡμᾶς. ὃ καὶ γέγονεν· προεδόθη γὰρ ὑπό τε τοῦ λεγομένου Βοϊδίτζη καὶ τοῦ Μανικοφάγου. κατεσχέθησαν τῶν ὀνομαστῶν ἄνδρες οὐκ ἀγενεῖς ἀπελθόντες ἐν Συρίᾳ αἰχμάλωτοι, Θεόφιλος ὁ πατρίκιος καὶ στρα τηγός, ὅ τε Μελισσηνὸς καὶ Ἀέτιος, καὶ Θεόδωρος πρωτοσπαθά ριος εὐνοῦχος ὁ Κρατερός, καὶ Κάλλιστος τουρμάρχης καὶ Κων σταντῖνος δρουγγάριος καὶ Βασόης ὁ δρομεὺς καὶ ἄλλοι πολλοὶ καὶ ἄρχοντες τῶν ταγμάτων· οἳ παρὰ τοῦ πρωτοσυμβούλου ἀναγκα σθέντες ἀρνήσασθαι τὴν αὐτῶν πίστιν, καὶ τοῦτο μὴ πεισθέντες, ξίφει τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν, ἀντὶ τῆς παρούσης ζωῆς τὴν αἰώνιον ἀνταλλαξάμενοι. 806 23. Ὁ δὲ τὴν αἰσχρὰν σωτηρίαν τῆς καλλίστης ἀνταλλα ξάμενος, ὁ τοῦ φιλοσόφου Λέοντος μαθητὴς προσρυεὶς τῷ ἀμε ρουμνῇ ἠρωτήθη παρ' αὐτοῦ περὶ τῆς ἐπιστήμης αὐτοῦ. ὁ δὲ εἶπε μαθητὴς εἶναι τοῦ φιλοσόφου Λέοντος. οὗτός τε, ὅστις ὁ Λέων ἐστὶ καὶ οἷος μαθών, αὐτὸν ἐπεθύμει ἐκεῖνον ἰδεῖν. καὶ δή τινι τῶν αἰχμαλώτων δοὺς γράμματα πρὸς Λέοντα τὸν φιλό σοφον ἀπέστειλεν ἐν Κωνσταντινουπόλει, ὑποσχόμενος αὐτῷ, εἰ ἐξέλθῃ ὁ αὐτὸς Λέων, ἀπ' ἐκείνου αὐτὸν εἶναι ἐν τιμῇ. ὁ Λέων δὲ τὰ γράμματα ἀπολαβών, καὶ φοβηθεὶς μήπω διαγνωσθῇ, ἀνή γαγε ταῦτα Θεοφίλῳ τῷ βασιλεῖ. ὁ δὲ γνοὺς τὰ τῆς ἐπιστήμης αὐτοῦ, καὶ ὅτι τοιοῦτον σοφὸν ἄνδρα ἐν τῇ πολιτείᾳ αὐτοῦ ἔχει, προσλαβόμενος αὐτὸν εἶχεν ἐν τῷ παλατίῳ τῷ Μαγναύρας, παρα δοὺς αὐτῷ διδάσκειν καὶ μαθητάς, παρέχων αὐτῷ τὰ πρὸς ὑπηρε σίαν ἅπαντα· ὃς καὶ μητροπολίτης ἐν Θεσσαλονίκῃ γέγονεν. 24. Ὁ δ' αὐτὸς κτίζει τὸ Τρίκογχον ἐν τῷ παλατίῳ καὶ τὸ λεγόμενον Σίγμα, καὶ τὰς ἀναβάθρας ἔνθα οἱ δῆμοι ἵστανται, στήσας καὶ φιάλην ἐν ᾗ γίνεται τὸ σαξιμοδέξιμον λεγόμενον, τῶν ἵππων ἀμφοτέρων τῶν μερῶν διερχομένων μετὰ χρυσῶν σαγισμά των. ὑπὸ δὲ τὸ Τρίκογχον κάτωθεν διὰ μηχανῆς ἐποίησε τὸ Μυστήριον, ἐν ᾧ τῇ μιᾷ γωνίᾳ ἐὰν εἴποι τις, ἐξακούεται ἐν τῇ ἑτέρᾳ. 25. Μαθὼν δὲ αὐτὸς ὁ Θεόφιλος ὅτι Θεοφάνης τε καὶ Θεόδωρος ὁ αὐτάδελφος αὐτοῦ, καθ' ἑαυτοὺς ζῶντες, τὴν ἀσέ 807 βειαν αὐτοῦ κωμῳδοῦσι καὶ διελέγχουσιν, ἀποστείλας μετ' ὀργῆς ἤγαγεν αὐτοὺς πρὸς ἑαυτόν, εἰπὼν τάδε "πόθεν ἔστε;" οἱ δὲ εἶπον "ἐκ Παλαιστίνης." ὁ δὲ ἀλιτήριος "καὶ διὰ τί τὴν γῆν ὑμῶν ἀφέντες καὶ εἰς τὴν ἡμετέραν ἐλθόντες οὐ πειθαρχεῖτε τῇ βασιλείᾳ ἡμῶν;" τῶν δὲ μηδὲν ἀποκριναμένων ἐπέτρεψε παίεσθαι τὰς ὄψεις αὐτῶν σφοδρῶς. εἶτα μετὰ τοῦτο βουνευρήσας αὐτοὺς μέχρι θανάτου, μετὰ θυμοῦ καὶ τραχείας φωνῆς πρὸς τὸν ὕπαρχον ἔφη "ἆρον αὐτοὺς εἰς τὸ πραιτώριον, καὶ γράψον τὰ πρόσωπα αὐτῶν, ἐγκολάψας τούσδε τοὺς στίχους· πάντων ποθούντων προστρέχειν πρὸς τὴν πόλιν ὅπου πάναγνοι τοῦ θεοῦ λόγου πόδες ἔστησαν εἰς σύστασιν τῆς οἰκουμένης, ὤφθησαν οὗτοι τῷ σεβασμίῳ τόπῳ σκεύη πονηρὰ τῆς δεισιδαίμονος πλάνης. ἐκεῖσε
ς τὰ τῆ δε πάντα καὶ κενὸς δρόμος. πίου. › (41) - μέτρα φέρουσα τάχ᾽ ἂν παθέεσσιν [ἀνάτσοι. χ. — Γνῶσις (42) ἀσυνέτου ἀδιεξέταστοι λόγοι. ; ἀγαθὴ (43) μερὶς ἀγαθὴ, καὶ ἐν μερίδι φου των τον Κύριον δοθήσεται. Γενοῦ πρᾶος ἐν ἀποκρίσει λόγου, ἵνα συνήσης. αικός (44) ἀγαθῆς μακάριος ὁ ἀνήρ. νή (45) ἀνδρεία εὐφραίνει τὸν ἀνδρα αὐτῆς, κα η αὐτοῦ πληρώσει ἐν εἰρήνῃ. μοκρίτου. - Γλῶσσαν (46) μίαν ἡ φύσις τοῖς ύποις δέδωκεν, δύο δὲ ὦτα, ἵνα διπλασίονα ὧν πεν παρ' ἑτέρων ἀκούσωμεν, ρας (47) καὶ πενία, δύο τραύματα δυσθερά- :α. ιμόκριτος (48) τοὺς εὐπρεπεῖς καὶ ἀπαιδεύτους Τους εἶπεν εἶναι ἀλαβάστρῳ γέμοντι ὄξος. όξα (49) καὶ πλοῦτος ἄνευ συνέσεως οὐκ ἀσφαλῆ ματα. εσώθη (50) ἀπὸ καύματος ἀνὴρ νοήμων. Διεστραμμένη (54) καρδία τεκταίνει κακά. Δόξα (52) ἀνδρὶ ἀποστρέφεσθαι λοιδορίας· ὁ δὲ των ταύταις συμπλέκεται. Δόλος ἐν καρδίᾳ τεκταινομένου κακά. με Δύο (53) αἰτοῦμαι πρὸς τὸν Θεὸν πρὸ τοῦ μὲ ἀπο- νεῖν, μάταιον λόγον καὶ ψεῦδος μακρὰν ἀπ᾿ ἐμοῦ νῆσαι· βδέλυγμα γάρ (54) Κυρίῳ χείλη ψευδή. Δίκαιοι ἀπολαύουσιν ἐν πλούτῳ ἔτη πολλά· ἄδικοι · ἀπολοῦνται συντόμως. · Ισοκράτους. - Δοκίμαζε (55) τους φίλους ἔκ * τῆς περὶ (56) τὸν βίον εὐτυχίας καὶ τῆς ἐν τοῖς ινδύνοις κοινωνίας. Τὸ μὲν γὰρ χρυσίον ἐν πυρί οκιμάζομεν, τοὺς δὲ φίλους ἐν ταῖς ἀτυχίαις διαγι νώσκομεν (57). Οὕτω δ᾽ ἂν ἄριστα χρήσαιο τοῖς φί λοις, ἐὰν μὴ προσμένης τὰς παρ' ἐκείνων δεήσεις, ἀλλ' αὐτεπάγγελτος ἐν τοῖς καιροῖς βοηθῇς. ἀνάσσει. - ὄξους : ξυνέσιος, ἀσφαλέα. συμπλ. πᾶς δὲ ἂφρ. τοιούτοις ψευδῆ... ποίησον παρά. Μοr. περὶ παρὰ Απειρόκαλον παρὰ τὰ γελοία σπουδάζειν. περ: δυσπραξίαν φίλων ἔλεγχον ἀψευ δέστατον : Ἡ τῶν περ. Τούς γνησίους. GNOMOLOGIUM. A Photii: Risus omnia hæc et cursus inanis. Gregorii : Venter modico gaudens victu brevi passionibus [imperabit. Sirach. Scientia stulti intelligibilia verba. Mulier bona pars bona, et in parte timentium Deum dabitur. - Mansuetus sis in respondendo sermoni, ut con- cordiam habeas. Mulieris bonæ beatus vir. Mulier fortis oblectat virum suum, et annos vitæ illius in pace implebit. - - Linguam unam natura hominibus dedit, duas autem aures, ut duplicia quæ dicamus a cæteris audiamus. Democriti. B Senectus et paupertas duo vulnera curatu diffi- cilia. Democritus proceres ignorantes dixit similes esse alabastrinæ urnæ acetum continenti. Honores et divitiæ absque prudentia non tuta sunt bona. Salvatus est ab æstu vir sapiens. Perversum cor machinatur mala. Honor est viro separari a contentionibus; stul- tus autem his immiscetur. Dolus in corde machinantis mala. Duo rogo Deum antequam moriar : vaniloquium et mendacium longe fac a me ; abominatio enim Domino labia mendacia. Justi gaudent in divitiis annos multos ; injusti autem brevi dispereunt. - C Isocratis. Cod. Lenonem stoicum auctorem esse tradit. Consule ibi Menagium. Parilem ex Nabio, poeta Tur- cico,sententiam vide in Cardonii Miscell. lit.Orient. t. II, p. 192, ubi e Catone adpositi sunt, quos in- ter Caloniana frustra quæsivi, versus duo : « Os unum natura,duas formavit et aures. Ut plus au- diret quam loqueretur homo. » Est apud Anto- nium S. p. 157, sub nomine Epicteti et Iso- cratis; unde relata est inter Epictetea fragmenta. Ex Addendis. - nomine, et hic forsan Georgides nomen apposuerat, quod librarius e regione sententiæ superioris male collocavit. 110, pag. 185. Prestabit sed cf. p. 1, v. mine, et ionice, Est et inter De- D Proba amicos ex felicitate vitæ et ex fidelitate in periculis. Aurum enim in igne pro- bamus, amicos autem in adversitatibus cognosci- mus.Ita vero optime utere amicis, ut non exspectes ab illis rogari, sed sponte in temporibus auxilium præbeas. mocratis sententias p. 629, et in Maximi. S. 140, P. 121. (52) Prov. xx, : ubi lius. præpositio p. 36. n. 1, bis esse in editis pro meliore vocabulo animadverti. Quo quidem in loco cod. A bis лpà bene exhibet. Hancque lectionem firmat Choricius, Iso- cratem respiciens : Villoisonus quidem, Diatr. pag. 20, esse legendum ibi pronuntiat ; sed non aus- culto. sis Fragmenta, post Nicetam p. 294. Euripides, Her. fur. 59. vocat ubi Barnes. Adde infra in p. 42, et in (41) Greg. Naz t. II. p 133 C, ubi àváson, male, (42) Sirach. xx1, 18. (43) Sirach. xxvΙ, 4. (44) Sirach. xxvi, 1. (45) Sirach, xxvI, 2. (46) Hujus sententiæ Diogenes Laert. VII, 23, (47) Est apud Maximum S. 50, sub Democriti (48) Diogeni hoc dictum tribuitur ap. Anton. S. (49) Apud Stob. tit. 4, 82, sub Democriti no- (50) Prov. x, 5 : ubi υἱὸς νοήμ. (51) Prov. vi, 14. (53) Prov. Σαιν (xxx,) : ubi δύο αἶτ. παρὰ σοῦ... (54) Prov. XII, 22. (55) Isocrat. ad Demon. p. 5 : ubi ἀτυχίας, me. (56) Pro περί malim legi παρά. Aplior est hic (57) De hac similitudine vide notata ad Manas.
PG 117:1084πολλὰ λοιπὸν ἐξ ἀτοπίας πράξαντες αἰσχρὰ δεινὰ δυσσεβοφρόνως, ἐκεῖθεν ἠλάθησαν ὡς ἀποστάται. πρὸς τὴν πόλιν δὲ τοῦ κράτους πεφευγότες οὐκ ἐξαφῆκαν τὰς ἀθεμίτους μωρίας. ὅθεν γραφέντες ὡς κακουργοὶ τὴν θέαν κατακρίνονται καὶ διώκονται πάλιν." προσθεὶς ὅτι "κἂν μὴ ὦσι καλοί, μή σοι μελέτω." τοῦτο δὲ εἶπεν εἰδὼς αὐτοὺς ὡς σοφωτάτους καὶ ἄριστα ἠσκημένους τῶν 808 ποιητικῶν σχημάτων τὴν ἀκρίβειαν, εἰπόντος τινός "οὐδὲ ἄξιοί εἰσιν οὗτοι, ἵνα καλοὶ ὦσιν οἱ ἴαμβοι." οἱ δὲ εἶπον "γράφε, γράφε, βασιλεῦ, τὸ δοκοῦν σοι, ὡς μέλλον τοῦτο ἀναγνωσθῆναι ἐνώπιον τοῦ δικαίου καὶ φοβεροῦ κριτοῦ." ὁ δὲ ὕπαρχος τούτους ἀγαγὼν εἰς τὸ πραιτώριον, μετὰ δύο ἡμέρας ἁπλώσας ἐν σκάμνοις καὶ δήσας αὐτῶν χεῖρας καὶ πόδας, κατακεντήσας τε καὶ ἐγκολά ψας τοὺς στίχους εἰς τὰς ὄψεις αὐτῶν ἐξώρισεν. καὶ ἐν μὲν τῇ ἐξορίᾳ τελευτᾷ ὁ ἐν ἁγίοις Θεόδωρος, ὁ δὲ ἀοίδιμος Θεοφάνης ὁ ποιητὴς διήρκεσε μέχρι Μιχαὴλ καὶ Θεοδώρας, ἀγωνισάμενος πλεῖστα ἐν τῇ γενομένῃ ὀρθοδοξίᾳ· ὃς καὶ μητροπολίτης εἰς Νί καιαν γέγονε, τῶν πραγμάτων ἤδη πρὸς τὸ εὐσεβέστερον ... 26. Ἐπὶ τῆς βασιλείας Θεοφίλου ἦν καὶ Ἰωσὴφ ὁ ὑμνογράφος, ὃς ἐξωρίσθη ὑπὸ Θεοδώρας τῆς βασιλίσσης. παρέτεινε δὲ ἡ ζωὴ αὐτοῦ ἕως τῆς βασιλείας Λέοντος τοῦ σοφοῦ. 27. Ἐπ' αὐτοῦ ἔπεσεν ἡ χρυσῆ τοῦφα Ἰουστινιανοῦ τοῦ λεγομένου Αὐγουστέως. ἀμηχανούντων δὲ πάντων, καὶ πῶς ἀνέλθοιεν διαλογιζομένων, εὑρέθη τις σκαλωτὴς τεχνίτης, καὶ ἀνελθὼν ἐν τοῖς κεραμίοις τῆς μεγάλης ἐκκλησίας βέλος ἀφῆκε μετὰ σχοινίου εἰς τὸν ἱππότην Ἰουστινιανοῦ τὸν ἐκ χαλκοῦ συν ιστάμενον, καὶ τοῦ βέλους παγέντος ἐκεῖσε αὐτὸς διὰ τοῦ σχοινίου διαδραμὼν θάμβος μὲν τοῖς ὁρῶσι παρέσχετο καὶ τὴν τοῦφαν προσήρμοσε καὶ τὴν τοῦ βασιλέως ἐπεσπάσατο εὔνοιαν καὶ τῇ 809 τέχνῃ καὶ τῇ φύσει μέγα προσέθηκεν ὄνομα, φιλοτιμηθεὶς παρὰ τοῦ βασιλέως νομίσματα ἑκατόν. 28. Στέφει δὲ Θεόφιλος Μιχαὴλ τὸν υἱὸν αὐτοῦ ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, φιλοτιμησάμενος ὢν πάντας ἐν τοῖς στεψίμοις. κατεσκεύασε δὲ καὶ ξενῶνα, τὸν νῦν μὲν τὰ Θεοφίλου λεγόμενον, οἶκον μὲν γεγονότα Ἰσιδώρου πατρικίου ἀνελθόντος ἀπὸ Ῥώμης μετὰ Ὀλυβρίου ἐπὶ Κωνσταντίνου τοῦ μεγάλου, μετὰ δὲ χρόνον ἐκδοθέντος κουράτορα, ὥστε κατοικεῖν ἐκεῖσε γυναῖκας τῶν εὐγε νῶν μὴ εἰδυίας σωφρονεῖν. ἐπὶ δὲ Λέοντος Ἰσαύρου ἐκ πορνείου ξενοδοχεῖον ἐχρημάτισεν ἐπὶ αὐτοῦ. ὕστερον δὲ γέγονεν οἶκος Κωνσταντίνου τοῦ τῆς Εἰρήνης μετὰ τὴν ὑπὸ τῆς μητρὸς γεγο νυῖαν ἐκτύφλωσιν εἰς αὐτόν. τελευτήσαντος δὲ αὐτοῦ ἡ γυνὴ αὐ τοῦ τὸ μοναδικὸν σχῆμα περιβαλομένη μοναστήριον κατεσκεύασε καὶ ἐκάλεσε τὰ Μετανοίας. τοῦ δὲ αὐτοῦ οἴκου μεγίστου τε ὄντος καὶ θαυμαστοῦ, ξύλου ἐν τῷ τρικλίνῳ ἀποκλασθέντος ἠπείλει πτῶσιν. αἱ δὲ μονάζουσαι ἀπερχομένου τοῦ βασιλέως ἐν Βλαχέρ ναις ἐδεήθησαν περὶ τούτου. ὁ δὲ ἐκνεύσας καὶ θεασάμενος τὸν οἶκον, ἀρεσθεὶς εἰς αὐτὸν μετοικίζει τὰς αὐτὰς μοναζούσας ἐν ἑτέρᾳ μονῇ, αὐτὸν δὲ τὸν οἶκον κόσμῳ παντοίῳ καλλωπίσας ξενῶνα πεποίηκεν, ἐπιδοὺς αὐτῷ χρήματα πάμπολλα καὶ ἀργύριον καὶ προάστεια, ἐπονομάσας αὐτὸν τὰ Θεοφίλου. 29. Πρὸ δὲ τῆς αὐτοῦ τελευτῆς ὁ θεομισὴς οὗτος βασι 810 λεὺς βουλὴν μυστικὴν ποιησάμενος μετὰ τῶν ὁμοφρόνων αὐτοῦ περὶ Θεοφόβου τοῦ Πέρσου, ὡς ὅτι πολλὴν ἀγάπην καὶ πίστιν ἔχουσιν εἰς αὐτὸν οἵ τε ὑπ' αὐτὸν Πέρσαι καὶ τῶν ἐν τέλει οὐκ ὀλίγοι, καὶ μή πως ἐμοῦ τελευτήσαντος μελετήσωσι τυραννίδα κατά τε τοῦ ἐμοῦ παιδὸς νηπίου ὄντος καὶ τῆς γυναικός, ἀνήγαγε Θεόφοβον εἰς τὸ παλάτιον καὶ εἶχε μετ' αὐτοῦ. βαρηθεὶς δὲ ἐκ τῆς νόσου καθεῖρξε Θεόφοβον ἐν ταῖς καμάραις τοῦ Βουκολέοντος. τῶν δὲ Περσῶν ἐπιζητούντων αὐτὸν τί ἄρα γέγονεν, ἀποστείλας τῇ νυκτὶ ὁ βασιλεὺς Πετρωνᾶν τὸν τῆς Αὐγούστης ἀδελφὸν σὺν τῷ λογοθέτῃ ἀπέτεμε τὴν κεφαλὴν τοῦ Θεοφόβου. ἔπεισαν δὲ οὗτοι τοὺς Πέρσας ὡς μετὰ τοῦ βασιλέως ἐστὶν ἐν τῷ παλατίῳ. τοῦ δὲ βασιλέως δυσεντερίας νόσῳ τὴν ψυχὴν κακῶς ἀπορρήξαν τος ἀπεκομίσθη τὸ δύστηνον αὐτοῦ σῶμα εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστό λους. τὸ δὲ σῶμα τοῦ
Η Για τις τοs φῶς... κρείττων. κοίττον, κρείττων κρείττον τῷ κρείττων τῷ κρείττον κρείττον κοίττον. καθ. ἀπ' ἑκάστου δὲ τὰ χρήσιμα λαμβάνονταν. δή, δεῖ χρή. ἀπείρως έχειν ἀπείρους ἔχ., Δύο ποιού (58) καιροὺς τοῦ λέγειν, ἢ τὸ ἢ περὶ ὧν ἀναγκαῖον εἰπεῖν. Εν τούτοις τ ὁ λόγος τῆς σιγῆς κρεῖττον· ἐν δὲ τοῖς Συν σιγαν λέγειν. Δέον (59) τοῦτο γινώσκειν, ἵνα καὶ τὰ τ των βέλτιστα μανθάνωμεν, καὶ τῶν φιστῶν, εἴ τι χρήσιμον εἰρήκασιν, ἐκτες "Ωσπερ γὰρ τὴν μέλιτταν ὁρῶμεν ἐπ' ἐπι τα βλαστήματα καθιζάνουσαν, οὕτω δεν παιδείας ὀρεγομένους μηδενὸς μὲν ἀπείρας πανταχόθεν δὲ τὰ χρήσιμα συλλέγειν, Μελή τις ἐκ ταύτης τῆς ἐπιμελείας τὰς τῆς φύσης τίας ἐπικρατήσειεν. Αέον με μνησικακεῖν· ἀλλ' ὁ κακὸς καὶ δια παρεσκεύασται. Δεῖ (60) παρὰ τὰ γελοῖα μὴ σπουδάζειν, μη τὰ σπουδαῖα τοῖς γελοίοις χαίρειν τὸ γῆς πανταχοῦ λυπηρόν. Διαγόρας, ἰδὼν (61) φθονερόν λυπούμενο « Η τούτῳ μέγα κακὸν συμβέβηκεν, ἡ κα ἀγαθόν. » Δύο νομίζω κάλλη κατὰ ἀνθρώπους τὶς οὐράνιον καὶ πάνδημον· ἀλλὰ τὸ μὲν οὐράν τ ται θνητῷ κάλλει δεδεμένον, καὶ ζητεῖ πρός ταχὺ φεύγειν· τὸ δὲ πάνδημον ἐξριπται κάν ἐγχρονίζει περὶ τοῖς σώμασιν, Δίκτυόν (62) ἐστι οδος, ᾧ μερικώς γεται. πολύπλοκον ἡ τῆς και συμπλακείς περιοστικής Δυσεύρετον (63), ἢ καὶ παντελῶς ἐπι πεφυρμένῳ βίῳ τὸ καλόν. Δυσεκρίζωτος ή πλάνη, ὅταν δικα πολλῷ. Δικαίου ὄψις βώννυσι ψυχὴν ἀσθενοῦσαι. Δικάζειν όλως (64), ἢ δίκας κινεῖν, τὸν πας ὀρεγόμενον, οὐ καλόν. Δαιμόνων (65) στήριγμά ἐστιν ἡ ὑπερημενα Δικαστής (66) ἀπάνθρωπος καὶ Θεοῦ ἐνεπί καὶ βλασφημίας ῥίζα ἡ ὑπερηφάνεια. Δίδου (67) σῇ κοιλίᾳ τροφὴν ἐμπιπλῶσαν και τ πεπτον, ἵνα διὰ μὲν τῆς πλησμονῆς τὴν ὑπλησ αὐτῆς γνώμην ἀποστήσωμεν, διὰ δὲ τῆς ταχεία; ἐν πνεύσεως, τῆς πυρώσεως ὡς μάστιγος λυτρωθούμε. Δυνάμενός (68) τις ὑψοῦσθαι, καὶ ἐκφεύγων τ ὕψος, φιλόσοφον καὶ φιλόθεον ἔργον δεικνύει, τῶν γελοίων χ., και. GEORGIDIS MONACHI Duas regulas habeas loquendi, vel de eis quæ A stas,vel de eis quæ necesse est dicere.In hic enim sclis sermo silentio melior est; in aliis autem po- Las est tacere quam loqui. qulez Oportet imadscire, ut et poetarum optima disca- ineral, perlegamus: pert: ut nempe apem videmus piacias insidentem, ita oportet Nª ŢL INVIz stadesi sunt nihil non experiri, * ELOSINŢIe uhma colligere. Vix enim hac cura Luços Milte decubas dominabitur, Öpertet ata triæ memorem esse; sed malus så. gse vlera præparat. Únortet nå misas nån gravem esse, neque ad gra- risus selvi ; intempestivum enim ubique inr.desum lugentem, dixit : VYA SI Hilam magnam accidit,vel alteri bonum Duas pato pulebritadines apud homines errare; celestea et ro`garem, sed cœlestis ægre fert mor- tali palantad ni alligari, et quærit ad cœlum cito fugere ; vulgaris autem dejicitur inferius et circa corpora moratur. Recte est multiplex malitia fraus, quo partim captas totalter involvitur. Ducile vel etiam impossibile inventu,bonum in sordida vita. Difficile errorem exstirpare, ubi multum tempus persererarit. Justi aspectus roborat mentem debilem. Judicare vel lites suscitare, ei qui immortalita- tem affectat bonum non est. Dæmonum auxilium est superbia. Judex inhumanus, Deo adversarius ; et blasphe- miæ radix est superbia. Da ventri escam satiantem et bene coctam, ut per satietatem insatiabilem ejus sensum amovea- mus, et per celerem digestionem ab ardore ejus quasi a flagello liberemur. Qui elevari potest et elevationem fugit, sapientiæ et Dei amicum opus ostendit. B C Cum ubique sint in hoc codice vocales wet o confusa, nescio an librarius, qui scripsit voluerit aut ex- hibere. Nec accentus in favet; nam et ubique accentu acuto pro flexo abu- titur. Pag. 30, 1, ubi omnino requiritur, codex habet pilator paululum a duce suo recessit. Post puto a librario male fuisse omissa Isocratea verba, Codex, quod in reformavi ; edit. Solennis est er- ror ille. In fine Wyttenb. ad Plut. p. 279, conjicit pro vitium corrigens quod pridem ab editionibus exsulavit. " æque bonum est. Codex, quod om nino mendosum est. Recepi editionum lectioner optimam. (61)Bioni tribuitur Borysthenita a Diogene Laert Iv, 51; et Stob. tit. 38, 50, Antonioque S. 99, A nymus in exemplo regio e codd.scripsit didi alterum 13. RE= phisophorum, si utile aliquid (58) Isocr. ad Dem. p. 9 : ubi δύω... οἶσθα σα- D (59) Isocr. ad Dem. extr. Initio sententiæ com- (60) Isocr, ad Dem. p. 7 : ubi his περ!, quodnes 163. 17. Cf. et Menag ad Diog (62) Marc. Erem. De lege § 172, (63) Philo De prof. p. 472. (64) Cf. p. 21. (65) Joan. Climac. p. 289. (66) Climac. ibid. (67) Climac p. 204 : ubi pro άποστ, criticus au (68) Climac, p. 324, cum varietate nolabili. Ad-
PG 117:1086Θεοφόβου διὰ τοῦ Βουκολέοντος ἐξαγα γόντες λαθραίως διέσωσαν πλησίον τὰ Ναρσοῦ, ἐν τῇ νῦν λεγο μένῃ τῆς Θεοφοβίας, καὶ τοῦτο ἐκεῖσε κατέθηκαν. ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΜΙΧΑΗΛ ΜΕΤΑ ΘΕΟΔΩΡΑΣ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΣ ΑΥΤΟΥ. Τῷ #22 τλθʹ ἔτει τοῦ κόσμου, ἀπὸ δὲ τῆς θείας σαρκώσεως ωλθʹ, ἐβασίλευσε Μιχαὴλ ὁ υἱὸς Θεοφίλου σὺν τῇ μητρὶ αὐτοῦ Θεο 811 δώρᾳ, ἔτη δεκαπέντε, μόνος δὲ ἔτη δέκα καὶ σὺν Βασιλείῳ ἔτος ἕν. ὅστις τὴν πατρῴαν βασιλείαν διαδεξάμενος, τὴν δὲ θεοστυγῆ παρεισφρήσασαν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ δεινῶς ἐπικωμάσασαν νέαν θρη σκείαν εὖ μάλα γνησίως ἀποσεισάμενος, τὴν ἔκπαλαι Θεοφιλῆ καὶ θεοβράβευτον ἱεράν τε καὶ ὀρθοτάτην πίστιν ἀνεκήρυξεν. ἡ δὲ Θεοδώρα οὕτως ἦν πιστὴ καὶ ὀρθόδοξος ὡς καὶ τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς ἔτι περιόντος λάθρα τὰς ἁγίας εἰκόνας τιμᾶν καὶ προσκυνεῖν. ἥτις γνώμῃ μὲν ἑαυτῆς, ὑποθήκῃ δὲ καὶ παραινέσει Θεοκτίστου κανικλείου καὶ λογοθέτου, ἐξελαύνει τε τῆς ἐκκλησίας καὶ τῆς πόλεως τὸν πατριάρχην Ἰωάννην σὺν τοῖς περὶ αὐτὸν ὄντας, περιορίσασα τοῦτον ἐν τῷ Στενῷ εἰς τὸ Κλειδίον οὕτως καλούμενον. λέγεται δὲ καὶ σύντεκνον αὐτῆς εἶναι. εἰσάγει δὲ τὸν ἐν ἁγίοις Μεθόδιον μοναχὸν ὄντα, καὶ πατριάρχην ἀποκαθιστᾷ. καὶ πάντας τοὺς ὑπὸ Θεοφίλου ἐξορίστους μοναχοὺς καὶ ἐπισκόπους ἑνώσασα τὴν ὀρθόδοξον ἐβεβαίωσε πίστιν καὶ τὴν ἐκκλησίαν εἰρήνευσεν τῇ πρώτῃ κυριακῇ τῶν ἁγίων νηστειῶν. εἰ γὰρ καὶ νήπιος ἐτύγχα νεν ὁ βασιλεύς, ἀλλ' ὁ ἐκ στόματος νηπίων καὶ θηλαζόντων καταρτησάμενος αἶνον αὐτὸς καὶ τοῦτον παρεσκεύασε τὴν ἀλήθειαν τοῦ θείου δόγματος ἀνυμνῆσαι καὶ φανερῶσαι πρὸς δόξαν τοῦ δι' ἄκραν εὐσπλαγχνίαν σαρκωθέντος θεοῦ λόγου καὶ τοῖς ἀνθρώποις ἐπὶ γῆς ὀφθέντος καὶ συναναστραφέντος κατὰ τὴν ἱερὰν χρησμο 812 λογίαν. 2 σύνοδον γὰρ ἁγίων καὶ θεηγόρων πατέρων ἐν Κων σταντινουπόλει συναθροίσας, ὑφ' ὧν ἡ τῶν κακῶν καὶ δυσωνύμων εἰκονομάχων κάκιστος αἵρεσις ἀκριβῶς ἐλεγχθεῖσα καὶ τὰ βδελυρὰ ταύτης ληρήματα διαρρήδην ἀνατραπέντα, φαιδρῶς ὁ τῆς ὀρθο δοξίας λόγος ἀνέτειλεν ὥσπερ ἔκ τινων μυχαιτάτων καὶ δυσδιεξοδεύτων λαβυρίνθων καὶ σκοτεινῶν βαράθρων καὶ τῆς ἐξαγίστου καὶ πεφαυλισμένης αἱρέσεως. καὶ οὕτως ὁ μὲν ταύτης ἔξαρχός τε καὶ διδάσκαλος σὺν τοῖς ὁμόφροσιν αὐτοῦ διώκταις καὶ ὑβρισταῖς, ὡς τῆς ἀληθείας ἀντίθετοι καὶ ψεύδους προστάται, ὡς λυσσώδεις λύκοι καὶ τῆς μυσαρᾶς καὶ δαιμωνιώδους τῶν Μανιχαίων θρη σκείας, ἀφ' ὧν καὶ τὴν ἀφορμὴν καὶ τὴν ἀρχὴν εἰλήφασιν, ἐκ διώκεται, ἀντεισάγεται δὲ κοινῇ ψήφῳ καὶ θείᾳ προβολῇ τε καὶ χάριτι Μεθόδιος ὁ ἀοίδιμος καὶ τῆς ὀρθοτομίας καὶ ὀρθοδοξίας πρόμαχος, ὅς γε πάσας ὡς ἔπος εἰπεῖν τὰς διαβολὰς καὶ τὴν ὀλέ θριον κατὰ τῶν ἱερῶν εἰκόνων μεθοδείαν καὶ τὴν βέβηλον κενο φωνίαν τῶν αἱρεσιαρχῶν καὶ φοιτητῶν τῆς ἐκείνων κακονοίας καὶ φρενοβλαβείας ἄριστα καὶ σαφέστατα διελέγξας καὶ ἀνατρέψας, 813 εἰ καί τις ἄλλος· καὶ διὰ τοῦτο πολλοὺς προϋπέστη διωγμοὺς καὶ κινδύνους καὶ θλίψεις πολλὰς καὶ κακάς, ἐξ ἐπιμέτρου δὲ σφόδρα ὑπὸ τοῦ θεηλάτου Θεοφίλου. 3 τίς γὰρ ἀριθμήσει τοὺς ποι κίλους καὶ ἀλλεπαλλήλους διωγμοὺς καὶ πειρασμοὺς καὶ τὰς ἀφεγ γεῖς κατακλείσεις καὶ τοὺς ζοφώδεις βόθρους καὶ τὰς τῶν ἀναγ καίων περιστάσεις, φίλων τε καὶ ὁμοφρόνων στερήσεις, καὶ τὰς ἄλλας συμφορὰς ἃς ἔτλη γενναίως καὶ προθύμως παρὰ τῶν ἀνο σίων, ἀεὶ περιφέρων ἐναργῶς εἰς τύπον καὶ ὑπογραμμὸν ὑπομονῆς τοῖς φερεπόνοις, καὶ φθεγγομένη καὶ σιωπῶσα παραίνεσις προδή λως γενόμενος. καὶ οὕτως ὁ θεσπέσιος τὴν ἐκκλησίαν εὐδοκίᾳ θεοῦ παραλαβών, καὶ συνεργούντων τῶν θεοφόρων πατέρων, ὁ μὲν οἶκος τοῦ θεοῦ, τὸ σύστημα τῶν ὀρθοδόξων ἐπορεύετο καὶ θείᾳ ῥώμῃ σαφῶς ἐκραταιοῦτο καὶ διέπρεπεν ἔργῳ καὶ λόγῳ, ὁ δὲ τῶν αἱρετιζόντων σύλλογος καὶ ἡ Ἰουδαϊκὴ τῷ ὄντι σπεῖρα καὶ συμμορία κατῃσχύνετο κομιδῇ καὶ ἠσθένει προφανῶς ἐπιστομιζο
GNOMOLOGIUM λύειν (69) ἀγάπην οὐδὲν οὕτω πέφυκεν, ὡς ἡ ησία, καὶ μῖσος ἐργάζεσθαι. στραμμένη (70) ψυχή αυταρκεί ἑαυτῇ πρὸς λειαν. δοίκασι (71) σύννοιαν οἱ δαίμονες, ὡς οἱ λαγωοί κύνας. ακρύων καὶ στεναγμῶν καὶ λύπης γέμει πᾶς ὁ ἀνθρώπου, κάν πάντα γῆς ἀγαθὰ σπουδάσας ἔχῃ. τηνεκώς φοβούμενός τις τὸν θάνατον πᾶσιν ἁμαρ ὡς τὸν ὄψεως διαφεύγει. Αισώπου. ηλοῖ πολλάκις κακοσύνθετος ὄψις, ψυχῆς διεστραμμένης τὸν σκαιόν τρόπον (72). έδοται (73) καὶ κακοῖς Άγρα. ιούλῳ γενομένῳ, δοῦλε (74), δουλεύειν φοβοῦ. Αμνημονεῖ γὰρ ταῦρος ἀργήσας ζυγού, Τοῦ Χρυσοστόμου. - Δεῖ ἡμᾶς οὐ μόνον βου νεσθαι τὰ φίλα Θεῷ, ἀνλὰ καὶ τὰς ἀγαθὸς ὁρμᾶς κνύναι ταῖς πράξεσιν. Δεινὸν οὐδὲν τῶν ἀνθρωπίνων, οὐ πενία, οὐ νόσος, χ ύβρις, οὐκ ἐπήρεια, οὐκ ἀτιμία καὶ θάνατος, λὰ δεινὸν ἡ ἁμαρτία. Δι' ἀκοῆς μὴ μέμψη ποτέ τινα νόησον (75) πρῶτ ν, καὶ τότε ἐπιτίμα. Πρὶν ἀκοῦσαι μὴ ἀποκρίνου, εἰ ἐν μέσῳ λόγῳ μὴ ἐπίβαλλε ῥῆμα, ὅτι θάνατος (76) κὶ ζωὴ ἐν χειρὶ γλώττης. Δυνατοὶ εὐμπρῶς ἔχουσιν ἀδικῆσαι τοὺς ἀδυνά Τους, δαν ους, ὡς ἰχθύες ἐν τῇ θαλάττῃ τοὺς ήττονας αυ- ὢν ποιοῦνται κατάβρωμα * Δόξα ἀνθρωπίνη καὶ πλοῦτος εἰς χοῦν κατασκηνοί, αἱ τὸ κλέος αὐτῆς σβέννυται· δόξα δὲ ἀρετῆς μένει ἰς τὸν αἰῶνα. : Δωρεᾶς ἐλάττωσις τοῦ δεδωκότος ἀσθένεια. Δόξης ἀεὶ φρόντιζε τῆς αἰωνίου· ἡ γὰρ παροῦσα ψεύδεται καθ᾿ ἡμέραν. Δικτύῳ (77) κομίζειν ὕδωρ ἤ πλίνθον πλύνειν εὐ : πετὲς, ἢ κακίαν ποιωθεῖσαν χρόνῳ πολλῷ ἐν ἀνθρώ- - που ψυχῇ ἐξελεῖν δυνατόν. Διακρίνειν ἐπιστη μόνως καλὸν ἐκ τοῦ κακοῦ τελεω- τέρας ἕξεως καὶ γεγυμνασμένων αἰσθητηρίων ἐστίν. Διδοῦντι θεῷ τὰ ἀγαθὰ τὴν χάριν ὁμολόγει τα 'Αντωνίου. ἀρχεῖ, Δηλοί πολλάκις κακοσύνθετος ὄψις τῆς ψυχῆς τὸν σκαῖον τρόπον. δουλογενεί δούλῳ δουλεύειν φοβού, Δούλος. πλ., φυτετθεῖσαν ποιωθεῖσαν, εὐπετέστερον, δυνατὸν εὐπετὲς μᾶλλον θανεῖν καλὸν τάχιστα ἢ..., θανεῖν ἐνδόξως καλὸν ἢ... Τοῖς γὰρ ὁρῶσιν ἢ τοῖς πάσχουσιν ἡ τιμωρία ἀπόκειται : ὁρῶσι μᾶλλον ἢ πάσχουσι, δυνατόν Δικτύῳ κομίζειν ὕδωρ εἰ πλίνθον πλύνιν περὶ ἀδυ νάτων A Dissolvendæ charitati nihil tam aptum est quam i L i B C libertas loquendi, et odium laborandi. Perversa mens sibi ad perniciem sufficit. Metuunt meditationem dæmones, ut lepores canes. Lacrymis, gemitibus et luctu abundat omnis hominis vita, etsi omnia terræ bona exquirens habuerit. Qui perpetuo mortem timet, omnem iniquitatem ut serpentis venenum effugit. Esopi : Indicat sæpe male compositus vultus Mentis perversæ sinistrum statum. Datur malis quoque præda. Ei qui factus est servo, serve, servire time, Nam obliviscitur jugi taurus ubi quievit. Chrysostomi. Oportet nos non cogitare solum quæ Deo placent,sed bonos etiam motus actionibus ostendere. - Nihil humanorum metuendum, nec paupertas, nec morbus, neque injuria, neque damnum, neque opprobrium, neque mors; sed metuendum est peccatum. Dum audis, neminem vituperes; audi primum et tunc corripe. Priusquam audias ne respondeas; et in medio sermone ne verbum injicias, quia mors et vita in manu linguæ. Potentes abundanter habent ut impotentibus in- justitiam faciant, ut pisces in mari ex his qui minores sunt escam sibi præbent. Gloria humana et divitiæ in pulvere habitant, et decus ejus exstinguitur; gloria autem virtutis manet in æternum. Doni imminutio dantis debilitas. Gloriam semper cogita æternam ; præsens enim quotidie mentitur. Reti aquam deferre, aut laterem lavare, facilius est quam pravitatem longo tempore versatam in hominis mente auferre. Discernere perite bonum a malo perfectionis facultatis est et sensus subtilissimi. Deo bona præstanti gratias age, differentem au- bere videtur plo regio reposuit non vulgato melius. reperi in codice Coislin. 249. p. 1. optimam optima oratione conceptam Socratis sententiam : ceptum. Vide Zenob. ut, 31, et alios. p. 360, ubi hi versus Menandro tributi sunt. Cf. Menander Meinek. p 240. In codice 2720. p. 2, priorem versum sic scriptum reperi: Vide infra Menandri Mono- sticha in et pro Ad marginem Antonii hæc est notula: « Leg. et in fine omitto. » Sed ad potest subaudiri, ellipsi vulgari, de qua monui in Notit. mss. t. XI, part. it. p. 161. Sunt exempla infra in e, et Isidorus Pel. v. : nempe quod latuisse interpre - tem videtur. Nec in ine sententiæ obest. proverbia sunt, quorum illud, hac saltem forma, non facile obvium est. Collectiones proverbiorum in Appendice e codd. proponam. (69) Ibid. p. 353. (70) Joann. Clim. p. 371, ubi anonymus in exem- D (76) Prov. xviii, 22. (71) Ibid. p 150 : ubi oἱ κλέπται τοὺς κ. (72) Pro pessimis illis monachalibus versiculis (73) Proverbium est inter Paræmias Gracas re- (74) Inserni δοῦλε, e comparatione Menandri (75) Sirach. x1, 7, 8. Codex ad marginem ha- (77) Est et ap. Antonium S. 32, p. 168, ubi xal
PG 117:1088μένη καὶ ἀνατρεπομένη καθ' ἑκάστην ἡμέραν. καὶ δὴ λοιπὸν αὐ τίκα διὰ βασιλικῆς ἐπιτροπῆς καὶ συνεργίας ἀνεκλήθησάν τε καὶ ἀνέθησαν οἱ ἐν ἐξορίαις καὶ πικραῖς φυλακαῖς πατέρες, ἅμα καὶ τὰ πλήθη τῶν μοναζόντων. καὶ μέντοι καὶ τῶν εὐσεβῶν κοσμι 814 κῶν οὐκ ὀλίγοι, ὧν ὁ τάλας καὶ ἀλιτήριος τυραννικῶς τὰς ὑπάρ ξεις ἀφελόμενος, καὶ τοὺς μὲν δυσθανατώσας, τοὺς δὲ μάστιξι πολυειδέσι καὶ πολυτρόποις καὶ δειναῖς τιμωρίαις παραδοὺς ἐξώ ρισεν, ὡς μὴ πειθομένους παντελῶς μήτε ταῖς θωπείαις μήτε ταῖς ἀπειλαῖς τοῦ ἀλιτηρίου Θεοφίλου. 4. Ἐν γοῦν τῇ αὐτοκρατορίᾳ Μιχαὴλ καὶ Θεοδώρας τῆς αὐτοῦ μητρὸς Ἀποδείναρ ὁ Σαρακηνῶν φύλαρχος ἐκ πολλῶν χρό νων ἑτοιμαζόμενος ἐν δυνάμει βαρείᾳ δρομώνων τετρακοσίων φο βερῶν καὶ καταπλήκτων ἤρχετο κατὰ τῆς θεοφρουρήτου Κωνσταν τινουπόλεως. ἀλλὰ τοῦτον ἡ θεία δίκη προφθάσασα διώλεσε, πάντων τῶν πλοίων αὐτοῦ αὐτάνδρων συντριβέντων ἐν τῷ ἀκρω τηρίῳ τῶν Κιβυρραιωτῶν τῷ λεγομένῳ Χελιδονία, διασωθέντων εἰς Συρίαν ἑπτὰ καὶ μόνων ἐξ αὐτῶν. 5. Τῇ δὲ κυριακῇ τῶν ἁγίων νηστειῶν, μετὰ τὸ γενέσθαι τὴν ὀρθοδοξίαν, ἀπέστειλε Θεόκτιστον τὸν λογοθέτην ἐν Κρήτῃ. ὃς ἀπελθὼν μετὰ πολλοῦ πλήθους καὶ στόλου μεγάλου σφόδρα μὲν ἐπτόησε τοὺς Ἀγαρηνούς, ἀδυνατοῦντας ἔτι πρὸς τὴν στρα 815 τείαν ἐκείνου ἀνταγωνίζεσθαι, σφοδρότερον δὲ καὶ αὐτὸς ἐπτοήθη καὶ τὴν φυγαδείαν ἠσπάσατο, τὴν Αὐγοῦσταν μαθὼν ὡς ἄλλον βασιλέα προεχειρίσατο, ὅπερ μέθοδος Σαρακηνῶν καὶ δωροληψία τῶν μετ' αὐτοῦ ἐκπλῆξαν αὐτὸν πέπεικε πρὸς τὴν βασιλίδα ἐπανελ θεῖν καὶ καταλιπεῖν τὸν στρατὸν μαχαίρας ἔργον. τοῖς τε ἐν Κρήτῃ φαῦλος φανεὶς χείρων ἐφάνη καὶ δυστυχέστερος ἐκεῖθεν ὑποστραφείς. ὡς γὰρ ἐξελθὼν τότε κατὰ Ῥωμανίας ὁ Ἄμερ ἐληΐζετο πᾶν τὸ ἐν ποσὶ καὶ κατέστρεφεν, τὸν αὐτὸν πάλιν Θεόκτι στον ὡς πιστότατον καὶ οἰκειότατον μετὰ δυνάμεως πολλῆς κατὰ τοῦ Ἄμερ Θεοδώρα καὶ Μιχαὴλ ἀπεστάλκασιν· ὃς καὶ παραγε γονὼς καὶ πόλεμον συνάψας τῷ Ἄμερ εἰς τὸν λεγόμενον Μαυρο πόταμον ἡττήθη τε καὶ ὑπέστρεψε, πολλῶν μὲν ἀναιρεθέντων, τινῶν δὲ καὶ προσφυγόντων τῷ Ἄμερ διὰ τὴν τοῦ λογοθέτου βαρύ τητα καὶ ἐπάχθειαν, ὧν εἷς ἦν καὶ Θεοφάνης ὁ ἐκ Φαργάνων, ἀνδρίᾳ τε καὶ ῥώμῃ διαφέρων πολλούς, ὃς ὕστερον χρόνοις τισὶ λόγον ἀπαθείας λαβὼν προσφεύγει τοῖς Χριστιανοῖς. Θεόκτιστος δὲ ἐκεῖθεν ὑποστραφεὶς πρὸς τὴν πόλιν εἴχετο τῆς αὐτῆς οἰκειό τητος. καὶ τῷ τῆς Αὐγούστης ἀδελφῷ Βάρδᾳ εἴς τινας λόγους ἐλθὼν τὴν ἧτταν τούτῳ προσῆπτε καὶ ἀνετίθετο, ὡς τῇ παραι νέσει τούτου καὶ τῇ βουλῇ τὸ Ῥωμαϊκὸν ἐτράπη στρατόπεδον· καὶ τοῦτον τῆς πόλεως ἐξῶσεν βουλῇ Θεοδώρας Αὐγούστης. 6. Ὁ δὲ αὐτὸς Θεόκτιστος παραδυναστεύων ὢν τῇ Αὐ 816 γούστῃ οἰκήματα καὶ λουτρὰ καὶ παράδεισον ἐν τῇ νῦν καλουμένῃ Ἄψιδα πεποίηκεν πρὸς τὸ πλησίον αὐτὸν εἶναι τοῦ παλατίου. πρὸς δὲ φυλακὴν καὶ σωτηρίαν ἰδίαν καὶ πόρταν σιδηρᾶν ἐν τῇ Δάφνῃ κατεσκεύασεν, καὶ παπίαν φυλάττειν ἐκεῖσε διωρίσατο. ἤδη δὲ βασιλεὺς ἀνδρωθεὶς ἐσχόλαζε τοῖς κυνηγίοις καὶ ταῖς τῶν ἵππων ἁμίλλαις ἐν τῷ διαύλῳ τοῦ ἱππικοῦ καὶ ταῖς λοιπαῖς ἀκαθαρσίαις. βουλὴν οὖν ποιήσασα Θεοδώρα Αὐγοῦστα μετὰ τοῦ λογοθέτου Θεοκτίστου δοῦναι γυναῖκα Μιχαὴλ τῷ υἱῷ αὐτῆς· ἔγνω γὰρ ὡς συνεφιλιώθη Εὐδοκίᾳ τῇ τοῦ Ἴγγερος, μισουμένῃ τῷ λογοθέτῃ καὶ τῇ δεσποίνῃ σφοδρῶς δι' ἀναίδειαν. διὸ συζευγνύουσιν αὐτῷ Εὐδοκίαν τὴν τοῦ Δεκαπολίτου, μεθ' ἧς στεφανοῦται ἐν τῷ ἁγίῳ Στεφάνῳ τῷ εἰς τὴν Δάφνην, γεγονότος τοῦ παστοῦ μὲν εἰς τὴν Μαγναύραν, τῆς δὲ συγκλήτου ἀνακλιθείσης ἐν τοῖς ιθʹ ἀκκου βίτοις. 7. Μετὰ δὲ μικρὸν ὁ τῶν βουκελλαρίων στρατηγὸς ἤγαγε ἵππον τῷ βασιλεῖ θυμοειδῆ καὶ γενναῖον. ὁ δὲ τοῦτον τῷ ἱππικῷ βουλόμενος ὑποζεῦξαι ἠβούλετο καταμαθεῖν τούς τε ὀδόντας, ἐξ ὧν ἡ τῶν ἐτῶν ποσότης διαγινώσκεται, τό τε ἦθος ποῖον ἐστί. τοῦ δὲ ἵππου θρασυνομένου καὶ σκιρτῶντος ἦν ἀχθόμενος ὁ βα σιλεὺς περὶ τούτου, ὡς μηδενὸς ὄντος μηδὲ εὐποροῦντος γενναιό τητι καὶ ἐπιστήμῃ τὸν ἵππον ἐξημερώσοντος ἢ μόνον κατακρατή σοντος. ὡς οὖν ἤχθετο, παρὼν ὁ
μιενομένῳ δὲ μὴ δυσχέραινε. Αμεινον ε ἂν ἡμεῖς προνοίμεθα διοικεῖ Θεὸς τὰ ἡμέσα Δεινὸν (79) δράκοντες καὶ κακούργων Διπλή γυναικὸς δεινότης ἐν θηρίοις. Δεινόν (80) ύστεροβουλία, καὶ τὰ πι σωτηρίας αἰσθάνεσθαι. Δύσληπτον (81) τὸ ἀγαθὸν τῇ άνθρωπ ὥσπερ καὶ πῦρ ὕλῃ τῇ ὑγροτέρα. Έτοιμα τοῦ κακοῦ μετουσίαν οἱ πλεῖστοι (82) και τη Δέον εὐμετακινήτους μὲν εἶναι πρὸς τ τον ἀπὸ τοῦ χείρονος, ἀκινήτους δὲ πρὸς - ἀπὸ τοῦ βελτίονος. Δοῦλος (83) ἐμοὶ πᾶς σκαιός, ἐλεύθερος ότι - Βασιλείου. Δυσάγωγόν ἐστιν πρὸς ἀπ γένος τῶν ἀνθρώπων, διὰ τὸ πρὸς ἡδονὴν ἐπιῤῥεπές. Δυσμεταχειριστότατον ἔχθρας εἶδος ὁ σθένος μὲν γὰρ ἄλλως δυσμενεῖς ἡμερωτέρους τους εὐεργεσίαι, τὸν βάσκανον δὲ καὶ κακοήθη πε παθεῖν πλέον προσερεθίζει. Δύο σοι νόμισον εἶναι θυγατέρας, την κ τὴν ἐνθάδε, καὶ τὴν ζωὴν τὴν ἐν τοῖς οὐρα μὴ θελήσεις τὰ πάντα δοῦναι τῇ κρείταν α ρισον ἐξίσης τῇ τε ἀκολάστῳ παιδὶ καὶ ἦ μὴ τὴν ἐνταῦθα διαγωγὴν ὑπέρπλουτον αν μνὴν δὲ τὴν ἄλλην καὶ ῥακέοις ημφιεσμένη, Δικαίου (85) κριτοῦ ἐστιν ἴσας πρὸς τας τ ζειν τὰς ἀντιδόσεις, ἀλλ' ἀνάγκη τον τ τοῦ κακοῦ μετὰ προσθήκης ἀποτῖσαι τὰ κ εἰ μέλλοι αὐτός τε ταῖς τιμωρίαις βελτί καὶ τοὺς λοιποὺς σωφρονεστέρους ποιής ετ δείγματι. Δανειστικὸν (86) πλούτου ἡ θεραπεία το Δύνασθαί τι καλὸν καὶ μὴ ποιεῖν οὐκ ἐπε ἤ γὰρ φθονεροῦ τοῦτο, ἢ ἀργού. - Εὐαγρίου. κρὰ τράττοντα. ᾿Αμεινον, προνομούμεθα. ὅτε οὐκ ἔστι λύσις ζημίας, κ. τ. λ. (81 έτοιμα δὲ καὶ πρὸς τ. τ. κ. ἐργασίαν οἱ πλ... εἰμὶ θελίσις. . κρείττονι : Δεινόν ἐστι μέγα φρονεί Δέον καὶ κακοῖς εὖ ποιεῖν, οὐ καθ' ὁ καεί καθ' δ δὲ ἄνθρωποι φύσει. Δεῖν ταῖς ἐκ λόγων παραινέσεσιν τους στους εἴκειν, ἵνα μὴ ταῖς ἐξ ἔργων ὀψέ ποτε παραταθεί ὀδύναις. Δεῖ τὸν πονηρὸν ἄνδρα μὴ αἰτεῖν ἀγαθά· καὶ μᾶλλον αιτούμενος ἑτοίμως παρέξει. Δεῖ ταῖς ἡδοναῖς μηδ' ὅλως ὑποπίπτειν, δια Ο πικρὸν ταύταις ἐπακολουθεῖν τέλος. Δέον (88) τὰ τέλη τῶν πραγμάτων ἡμᾶς προκρίν καὶ οὕτως τὴν τούτων ἐγχείρησιν ποιεῖσθαι. (88, Δέον τα τέλη τ τῶν πραγμάτων ἡμᾶς. Καὶ οὕτω την τούτων εγχει ρισιν ποιεῖν. ἐγχείρισιν, GEORGIDIS MONACHΙ. kem se agre feras. Nelius enim quam nos provide A rimus administrat Deus quæ nostra sunt. Sævi dracones, callidæ sunt aspides : Est feminarum vis duplex inter feras. Luctuosum tardins consultare, et tunc quæ ad salutem sunt perspicere. Egre recipit bonum humana natura, velut ignem humidius lignum. Parali ad malum excipiendum plerique et idonei. Oportet aplos esse ad transeundum ad melius a pejore, aversari autem a transeundo ad pejus a meliori. Servus mihi omnis pravus, liber quisquis bonus - [est. Basili Egre agitur ad virtutem hominum genus, eo quod sæpe ad voluptatem inclinatur. Intractabile admodum inimicitiæ genus est invi- dia; nam aliter quidem infensos mansuefaciunt beneficia, invidiosum autem et vitio deditum bona officia magis exstimulant. Duas tibi esse filias reputa, felicitatem in terra, et vitam in cœlis. Si nolueris omnia concedere minori, divide æqualiter inter indocilem natam et sapientem, ne hanc præsentem vitam ditiorem exhibeas, alteram autem nudam vel pannis laceris indutam. Justi judicis est æquales pro æqualibus delictis pœnas non assignare, sed qui mali primus auctor est, huic augere debitorum solutionem, si debeat ille pœnis melior fieri, et cæteros prudentiores suo exemplo efficere. Divitiarum incrementum, egenorum cura. Bonum posse et non facere minime laudabile est; id euim invidiosi est vel pigri. Brayrii. - B C Luctuosum est magna sentire hunc qui parva agit. Oportet vel malis benefacere non quia mali sunt, sed quia homines natura. Oportet his quæ per verba fiunt exhortationibus delinquentes parere, ne his quæ per opera dantur doloribus semel aliquando crucientur. Oportet a viro pravo bona non rogare ; mala au- tem potius rogatus sponte præbebit. Oportet se voluptatibus totum non dedere, eo quod amarus eas finis excipit. Oportet rerum fines a nobis prævideri, et ita earum gestionem suscipere. Jam supra in A, sub p. 6. Cod. addita est sententiæ clausula, Id. Orat. 1, p. D. Greg. Naz. t. II. p. B. St Codex, sic librarius solet Babrii nomen prefert in cod. Coislinian Antonius S. 27, p. 40, præfixum exhibet nomet Chabinæ ; hinc error de Babrio. Cf. Tyrwhitt Postscripto Dissert. de Babrio, ubi hæc esse pr saica monet. B. tamen, p. 72, inde choliamb fecit duos, quam bellos! Codex quidem, ut et cor slinianus scripsi (79) Greg Naz. t. II, p. 155. (80) Greg. Nazianz. Orat. XL, p. 634 C: ubi ante (82) Cadex 1168, p. 48: Joh. μsy to ay.... (85) Basil. Hom. mor. De virtute et vitio, p. si (86) Codex, δανιτικόν. (87) Codex, παραθείεν.
PG 117:1090Θεοφιλίτζης εἶπεν ὅτι, δέσποτα, 817 ἔχω νεώτερον ἐμπειρότατον καὶ ἀνδρειότατον εἰς τοὺς ἵππους, οἷον ἐπιποθεῖ ἡ βασιλεία σου, τοὔνομα Βασίλειον. τοῦ δὲ βασι λέως παρευθὺ ἐλθεῖν κελεύσαντος ἀπεστάλη κοιτωνίτης ἐν τῇ σι δηρᾷ πύλῃ, καὶ τὸν Βασίλειον εὑρὼν μετὰ σπουδῆς ἤγαγε πρὸς τὸν βασιλέα. καὶ κελευσθεὶς τὸν ἵππον κρατῆσαι, ὁ δὲ μιᾷ χειρὶ τὸν χαλινὸν κρατήσας, τῇ δὲ ἑτέρᾳ τοῦ ὠτὸς δραξάμενος τοῦ ἵπ που, εἰς ἡμερότητα προβάτου μετέβαλεν. ᾧ ἀρεσθεὶς καὶ θερα πευθεὶς ὁ βασιλεὺς παρέδωκεν αὐτὸν Ἀνδρέᾳ ὄντι ἑταιρειάρχῃ τοῦ εἶναι εἰς τὴν ἑταιρείαν καὶ δουλεύειν ἐν τοῖς ἵπποις. 8. Ἀναγκαῖον δὲ ἡγησάμην διηγήσασθαι περὶ τοῦ αὐτοῦ Βασιλείου τήν τε ἀνατροφήν, καὶ ὅθεν ἔστι μέχρι τῆς τοιαύτης ὑποθέσεως. ὁ αὐτὸς Βασίλειος γεννᾶται ἐν Μακεδονίᾳ ἐν τοῖς χωρίοις Ἀδριανουπόλεως, ἐπὶ τῆς βασιλείας Μιχαὴλ τοῦ Ῥαγκαβέ, πατρὸς Ἰγνατίου πατριάρχου, γαμβροῦ δὲ Νικηφόρου τοῦ βασι λέως εἰς Προκοπίαν τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα. ἐπὶ τούτου ἐξῆλθε Κροῦμος ὁ ἄρχων Βουλγαρίας κατὰ Χριστιανῶν· καὶ τραπεὶς Μιχαήλ, καὶ Λέων ὁ Ἀρμένιος τυραννήσας αὐτὸν καὶ βασιλεύσας, ἐλθὼν ὄπισθεν αὐτοῦ ὁ Κροῦμος περιεκύκλωσε τὴν πόλιν. λογ χευθεὶς δὲ παρὰ Λέοντος τοῦ Ἀρμενίου καὶ ὑποστρέφων ἐν Βουλ γαρίᾳ ἔπεμψεν εἰς τὸν ἅγιον Μάμαντα ἀφελεῖν τὰ ἐκεῖσε χαλκᾶ ζώδια. ἀπελθὼν δὲ καὶ ἐν Ἀδριανουπόλει παρέλαβεν αὐτήν, καὶ μετέστησε χιλιάδας ἀνδρῶν δέκα χωρὶς γυναικῶν, καὶ τούτους κατῴκισε πέραν τοῦ Δανουβίου. ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις Θεοφίλου 818 τοῦ βασιλέως ἦν στρατηλάτης ἐν Μακεδονίᾳ Κορδύλης προσαγο ρευόμενος. εἶχε δὲ καὶ υἱὸν Βάρδαν ὀνόματι, ἠνδρειωμένον πάνυ, ὃν κατέλιπεν ἀντ' αὐτοῦ ἄρχειν τῶν Μακεδόνων τῶν ὄντων πέραν τοῦ ποταμοῦ Δανουβίου. αὐτὸς δὲ μετὰ μηχανῆς τινὸς εἰσῆλθε πρὸς Θεόφιλον, καθὰ ἐκεῖσε προεγράφη. ὃν ὑποδεξάμενος χαί ρων, καὶ γνοὺς ὃ θέλει, ἀπέστειλε πλοῖα ἀναλαβέσθαι αὐτοὺς καὶ ἀναγαγεῖν ἐν τῇ πόλει. ἦν δὲ ἄρχων Βουλγαρίας ὁ Βαλδίμερ, ἔγγονος Κρούμου, πατὴρ Συμεῶνος τοῦ μετὰ ταῦτα κρατήσαντος. 9 ἐποίησεν οὖν βουλὴν ὁ λαὸς σὺν γυναιξὶν καὶ τέκνοις ἐξελθεῖν ἐν Ῥωμανίᾳ. ἐξελθόντες δὲ τοῦ Μιχαὴλ Βουλγάρου ἐν Θεσσα λονίκῃ, ἤρξαντο διαπερᾶν σὺν ταῖς ὑποστάσεσιν αὐτῶν. μαθὼν δὲ ὁ κόμης τοῦτο ἀντεπέρασε πολεμήσων αὐτούς. ἀπογνόντες οὖν οἱ Μακεδόνες ἐποίησαν κεφαλὴν αὐτῶν τόν τε Τζάντζην καὶ τὸν Κορδύλην, καὶ συμβαλόντες πόλεμον ἀπέκτειναν πολλούς, τινὰς δὲ ἐκράτησαν. οἱ δὲ μὴ δυνηθέντες περᾶσαι Βουλγαρίαν προσερ ρύησαν τοῖς Οὔγγροις καὶ ἀνήγγειλαν αὐτοῖς πάντα τὰ τῶν Μα κεδόνων. ἦλθον δὲ καὶ τὰ πλοῖα τοῦ βασιλέως πρὸς τὸ ἀναλαβέ σθαι αὐτοὺς πρὸς τὴν πόλιν. παρευθὺ οὖν ἀνεφάνησαν Οὖννοι πλῆθος ἄπειρον. οἱ δὲ ἰδόντες αὐτοὺς μετὰ δακρύων ἐβόων λέ γοντες "ὁ θεὸς τοῦ ἁγίου Ἀδριανοῦ βοήθει ἡμῖν," καὶ παρετάσσοντο πρὸς συμβολὴν πολέμου. οἱ δὲ Τοῦρκοι εἶπον πρὸς αὐτοὺς "δότε ἡμῖν τὴν ὕπαρξιν ὑμῶν πᾶσαν, καὶ ἀπέλθετε ἔνθα καὶ 819 βούλεσθε." οἱ δὲ τοῦτο οὐ κατεδέξαντο, ἀλλὰ παρατεταγμένοι ὑπῆρχον ἐν τρισὶν ἡμέραις. τῇ δὲ τετάρτῃ ἤρξαντο εἰσέρχεσθαι εἰς τὰ πλοῖα αὐτῶν. θεασάμενοι δὲ τοῦτο οἱ Τοῦρκοι συνέβαλον πόλεμον ἀπὸ ὥρας πέμπτης μέχρις ἑσπέραν· καὶ τραπὲν τὸ ἔθνος, κατεδίωκον αὐτοὺς οἱ Μακεδόνες. καὶ τῇ ἐπιούσῃ ἡμέρᾳ βουλο μένων αὐτῶν ὑποχωρῆσαι, ἀνεφάνησαν πάλιν Οὖννοι πρὸς τὸ πολεμῆσαι αὐτούς. ἀναστὰς δὲ Μακεδόνων νεώτερος, Λέων ὀνό ματι, ἐκ γένους τῶν Γωμοστῶν, ὃς μετὰ ταῦτα γέγονεν ἑταιρειάρ χης, καὶ ἕτεροι ὀνομαστοὶ τῶν Μακεδόνων, ἔτρεψαν αὐτοὺς καὶ ἐξήλασαν· καὶ ὑποστρέψαντες εἰσῆλθον εἰς τὰ πλοῖα, καὶ ἀπεσώ θησαν πρὸς τὸν βασιλέα, καὶ φιλοτιμηθέντες παρ' αὐτοῦ ὑπέ στρεψαν εἰς Μακεδονίαν, εἰς τὴν ἰδίαν χώραν αὐτῶν. ἦν δὲ τότε Βασίλειος ὡς εἶναι τὰ ἔτη αὐτοῦ κεʹ. ἀποκατασταθεὶς δὲ ἐν τῇ ἰδίᾳ χώρᾳ προσεκολλήθη δουλεύειν στρατηγῷ Μακεδονίας τῷ λε γομένῳ Τζάντζῃ. καὶ μηδὲν παρ' αὐτοῦ ὠφεληθεὶς ἦλθεν ἐν τῇ πόλει μέχρι τῆς Χρυσῆς πόρτης. εἰσελθὼν κεκοπωμένος ἐκ τῆς ὁδοιπορίας κυριακὴ γὰρ ἦν, καὶ ὁ ἥλιος πρὸς δυσμὰς ἀνεκλίθη ἐν τοῖς πεζουλίοις τοῦ ἁγίου Διομήδους. καθολικὴ γὰρ ἦν τότε ἡ
α. - Εν ἀργίᾳ (89) ἐλάττωσις πολλή. Μήτηρ Α ἀργία τοῦ λιμοῦ, ἀδελφὴ δὲ τῆς κλοπῆς. γίου. - Επιθυμίαις είθισμένον τινὰ δουλεύειν λόγος κωλύειν ἰσχύσειε πρὸς τὸ μὴ πράττειν καθ᾿ ἡδονήν. - λείου. — Εν ἀμίλλαις (90) πονηραῖς ὁ νι ἀθλιώτερος· ἀπέρχεται γὰρ τὸ πλέον ἔχων ιαρτίας. ους (91) διὰ μακροῦ χρόνου βεβαιωθὲν φύσεως λαμβάνει (92). ους (93) χωρισμὸς καὶ τοῖς ἀλόγοις ἐστὶ δυστ τατος. δει (94) καθάπερ τὸν χρυσὸν καὶ τοὺς λίθους ἐν μει γνωρίζομεν, οὕτω καὶ τοὺς καλοὺς τῶν ἀν αὐτόθεν διαγινώσκεσθαι, καὶ μή μακροτέρας και δοκιμασίας. : καίρως τὰς πρὸς (95) φίλους αιτήσεις ποιοῦ, τὸ ῖν φεύγων εἶναι μοχθηρός. ἐν (96) τῇ εὐδίᾳ ταύτῃ τοῦ βίου ὤν, ἐκδέχου ποτὲ χειμῶνα πραγμάτων· ἥξει γὰρ νόσος, καὶ ἥξει ία, οὐκ ἀεὶ κατὰ πρύμναν ἱσταμένου τοῦ πνεύ τος. νετής (97) κακῶν ἡ ἀσέβεια καὶ λίαν τολμηρὸν ἐγχείρησιν. - Γρηγορίου. — Εὐάλωτόν ἐστιν ἡ πονηρία καὶ νταχόθεν ἑαυτῇ περιπίπτουσα. Εύκολον εἰς ἀπάτην τὸ πρὸς ἡδονὴν ἅπαν. "Εν μόνον (98) ἀνθρώποισι καλὸν καὶ ἔμπεδόν ἐστιν· Ελπίδες οὐράνιαι. Εὔκολον τῷ πονηρῷ τὰ εἰς ἀπάτην σχήματα. · Επὶ τοῖς ἀκουσίοις ἐλαττώμασιν ἐλεεῖσθαι μᾶλλον καθυβρίζεσθαι τοὺς ἀτυχοῦντας προσῆκεν. - Ισοκράτους. - Εὐσέβει (99) τὰ πρὸς τὸν Θεὸν, ὴ μόνον σέβων, ἀλλὰ καὶ τῇ πίστει ἐμμένων κεῖνο μὲν γὰρ τῆς τῶν χρημάτων εὐπορίας σημεῖον, τοῦτο δὲ τῆς τῶν τρόπων καλοκάγαθίας τεκμήριον. Εθιζε (1) σαυτὸν μὴ σκυθρωπόν εἶναι, ἀλλὰ σύνο νουν· δι' ἐκεῖνο μὲν γὰρ αὐθάδης, διὰ δὲ τοῦτο φρό- νιμος εἶναι δόξεις. Εὐλαβοῦ (2) τὰς διαβολάς, καν ψευδεῖς ὦσιν· οἱ γὰρ πολλοὶ τὴν ἀλήθειαν ἀγνοοῦσιν, πρὸς δὲ τὴν δόξαν ἀποβλέπουσιν. καὶ ἔνδεια πολλή ἡ γὰρ ἀχρειότης μήτηρ ἐστὶ τοῦ λιμοῦ : ἐμφυλίοις πολέμοις... οἱ νικῶντες τῶν ἡττωμένων εἰσὶν αθλιώτεροι. ἔθὸς ἐξομοιῶσαι καὶ βιάσασθαι πρὸς φύσιν, Κα! ποτε είδον ἐγὼ βοῦν ἐπὶ φάτνης δα κρύοντα, τοῦ συννόμου αὐτῷ καὶ ὁμοζύγου τελευτή- σαντος. "Ιππος διαστὰς δάκνεται τοῦ συννόμου, Καὶ βοῦς στερηθεὶς τοῦ συνήθους δακρύει. Τὰ θηρία, τῶν συντρεφομένων ἀποσπώμενα, ταῦτα ποθοῦντα φαίνεται : δεῖσθαι. Αμόργινον· εἶδος ξύλου ποιοῦν ἔρια, ὥσπερ ἐστὶ τὸ ἑρκόξυλον... Αλλοι δὲ λέγουσι τὸ ἐν τοῖς καλάμοις ὥσπερ ἔριον εὐρισκόμενον. Ἐσθῆτα δὲ ποιῆσαι ἀπὸ τούτων ἐστὶ δυσχερές, καθό λεπτότατόν τί ἐστιν ὡς ὑμῖν. ὡς ὑμήν, εἰ ἐοιόξυλον ἑρκόξυλον. τοὺς θεοὺς Θεόν, σέβων θύων, πίστει τοῖς ὅρκοις. τὴν μὲν ἀλ. GNOMOLOGIUM - Tobiz. – In pigritia damnum multum; mater est pigritia famis, sororque furti. - Babrii. tantum. B C nabm viro apostolico tributa a quodam compilatore D in Grabii Spicilegio, t. I, p. 302. Cf. not. ad Ari- steenet p. 665. Isidorus Pelus. v, 10: 'Ev toiç Vide Gruter. ad P. Syr. p. 460, Stobæi loco quodam utentem, quem non reperi. addit: Symeon Metaphr. in Stylianum: Cui non redit in mentem Vir gilianum: It tristis arator Mærentem adjungens fraterna morte juvencum? » Plutarchus, De educ. v: Cupiditatibus servire assuefactum nullum verbum prohibere valebit ne agat semper quæ ad voluptatem sunt. - Basilii. In malis jurgiis qui vicit pravior est, abscedit enim majus habens peccatum. Consuetudo longo tempore obfirmata naturæ vim induit. Consuetudinis separatio brutis etiam intolerabi - lis est. Oporteret, sicut aurum at lapides aspectu co- gnoscimus, ita bonos viros ex se dignosci neque longioribus necesse esse experimentis. Opportune ad amicos petitiones dirige, fugiens videri molestus. In hac vitæ serenitate cum sis, exspecta aliquando rerum procellas: veniet enim morbus, veniet pau- pertas, non flante semper in puppem vento. Inventrix malorum impietas, et audax multum ad actionem. - Gregorii. Capta facilis est nequitia et unde- cunque in seipsam collabens. Fraudi obnoxium quidquid ad voluptatem est. Unum hominibus bonum et fixum est: Spes cœ- lestis. Pravo facile est ad fraudem indui. In involuntariis damnis potius misereri quam infelices objurgare convenit. Isocratis. - Cole Deum, non solum adorando, sed etiam fidem servando. Illud enim opum abun- dantiæ signum, hoc vero morum probitatis indi- cium. Assuesce te morosum non esse, sed meditabun- dum; per id enim arrogans, per hoc autem sapiens esse videris. Incusationes evita, etiamsi mendaces fuerint; multi enim veritatem ignorant, apparentiamque solam intuentur. ubi Wyttenb. videndus p. 82. deestque litterarum et 7, qua utar ad sanandum scholia- stem Æschinis, apud Osannum Auctar. p. : Rescribam ut membrana et pellicula, pro stianum reddere voluit, pro scripto pro pro Isocr. ad Dem. p. 4, ubi (89) Tobis iv, 13: ubi ἐν τῇ ἀχρειότητι ἐλάττ. (90) Basil Hom. mor. p. 345. Est sententia Bar- (91) Cf. infra in A : Aóyı xai Χρ. (92) Philo De Josepho, p. 538 : Δεινὸν γὰρ τὸ (93) Basil. Hom. mor, De morte, p. 244 ; qui (94) Greg. Νaz. Epist. cx : ubi τοὺς καλ. καὶ μή, (95) Codex, τὰ πρός. (96) Basil. Hom. mor. De felic. init. ubi εξοδία. (97) Melius εὐρετίς. Confusio perpetua vocalium (98) Greg. Naz. t. II, p. 89 D. (99) Isocr. ad Dem. p. 3, quem monachus Chri- (4) Ibid. § 4.
PG 117:1092ἐκκλησία, ἔχουσα προσμονάριον ὀνόματι Νικόλαον. τῇ δὲ νυκτὶ ἐκείνῃ ἐκάλεσεν ἡ θεία φωνὴ τὸν προσμονάριον, λέγουσα "ἐγερθεὶς εἰσάγαγε εἰς τὸ εὐκτήριον τὸν βασιλέα." ὁ δὲ ἐγερθεὶς οὐδένα εὗρε πλὴν αὐτὸν τὸν Βασίλειον κείμενον ὡς πένητα, καὶ ἐπιστρα 820 φεὶς ἔπεσεν εἰς τὴν ἑαυτοῦ κοίτην. πάλιν οὖν ἐκ δευτέρου ἦλθεν αὐτῷ ἡ τοιαύτη φωνή. ὁ δὲ ἐξελθὼν καὶ κατασκοπήσας καὶ μη δένα εὑρὼν ἐπιστραφεὶς ἔκλεισε τὸν πυλῶνα καὶ ἀνέπεσε. καὶ εὐθέως μετὰ ῥομφαίας τις δέδωκεν αὐτῷ εἰς τὴν πλευράν, λέγων "ἐξελθὼν εἰσάγαγε ὃν βλέπεις ἔξωθεν τοῦ πυλῶνος κείμενον. οὗ τός ἐστιν ὁ βασιλεύς." ἐξελθὼν οὖν μετὰ σπουδῆς σύντρομος, καὶ εὑρὼν Βασίλειον μετὰ τῆς πήρας καὶ ῥάβδου, εἰσήγαγεν ἔσω θεν τῆς ἐκκλησίας· καὶ τῇ δευτέρᾳ ἡμέρᾳ ἀπελθὼν μετ' αὐτοῦ εἰς τὸ λουτρὸν ἔλουσεν αὐτὸν καὶ ἤλλαξε, καὶ ἐλθὼν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἐποίησεν ἀδελφοποίησιν, καὶ συνευφραίνοντο ἀλλήλους. 10 ὁ δὲ αὐτὸς Νικόλαος εἶχεν ἀδελφὸν ἰατρόν, ὃς ἐδούλευε τῷ Θεοφι λίτζῃ. ἐλθὼν δὲ καὶ κατὰ τύχην ὁ ἰατρὸς πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐ τοῦ, ἰδὼν τὸν Βασίλειον καὶ θαυμάσας τὸ μέγεθος καὶ τὴν ἀν δρίαν αὐτοῦ, εἶπε πρὸς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ "πόθεν ἐστὶν οὗτος;" ὁ δὲ ἀναγγέλλει αὐτῷ πάντα, καὶ παρήγγειλε φυλάξαι τὸ μυστή ριον. καθεζομένου δὲ τοῦ ἰατροῦ ἐπὶ τραπέζης μετὰ τοῦ Θεοφι λίτζη, καὶ τούτου καθ' ἑαυτὸν ἀναλογισαμένου καὶ εἰπόντος ὅτι ἤθελον εὑρεῖν ἄνθρωπον ἐπιτήδειον εἰς τοὺς ἐμοὺς ἵππους, ἀνα στὰς ὁ ἰατρὸς εἶπεν αὐτῷ περὶ τῆς ἀνδρίας τοῦ Βασιλείου καὶ ὅτι τοιοῦτός ἐστιν οἷον ἐπιποθεῖς καὶ ζητεῖς. ἀποστείλας οὖν μετὰ σπουδῆς ἤγαγεν αὐτόν. θεασάμενος οὖν αὐτὸν ἐπιάγουρον καὶ μεγάλην κεφαλὴν ἔχοντα ἐπέθηκεν αὐτὸν Κεφαλάν, καὶ δέδωκεν τοῦτον τοῦ δουλεύειν τοὺς ἵππους αὐτοῦ. ὡς οὖν προείρηται, διὰ τοιαύτην αἰτίαν δέδωκεν αὐτὸν ὁ Θεοφιλίτζης Μιχαὴλ τῷ βασιλεῖ. 821 11 ὁ δὲ βασιλεὺς τὸν αὐτὸν Βασίλειον εἰσαγαγὼν εἶπε τῇ μητρὶ αὐτοῦ ὡς χαιρόμενος "δεῦρο ἴδε, μῆτερ, οἷον ἄγουρον νῦν ἐπε λαβόμην." ἡ δὲ ἐξελθοῦσα καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀπεστράφη, εἰποῦσα τῷ υἱῷ αὐτῆς "οὗτός ἐστι, τέκνον μου, ὁ μέλλων ἀφανίσαι τὸ γένος ἡμῶν." ὁ δὲ οὐδαμῶς ἐπείσθη τῇ μητρὶ αὐτοῦ ἢ ἤκουσεν αὐτῇ. Ἐτελεύτησε δὲ ὁ ἐν ἁγίοις πατριάρχης Μεθόδιος, καὶ χει ροτονεῖται ἀντ' αὐτοῦ Ἰγνάτιος ὁ υἱὸς Μιχαὴλ κουροπαλάτου. τῶν δὲ Βουλγάρων ἐπιδρομὰς ποιούντων ἐν Θρᾴκῃ καὶ Μακεδονίᾳ καὶ ληϊζομένων τὰ τοιαῦτα θέματα, ἡ Θεοδώρα ταξατιῶνα ἐποίη σεν, οἳ ἐκ τῶν κάστρων ἐπιτιθέμενοι Βουλγάροις, σποράδην καὶ κατ' ὀλίγους κουρσεύοντες, ἐφόνευον τούτους καὶ ᾐχμαλώτιζον, ὥστε ὑποσταλῆναι τοὺς Βουλγάρους ἐν τῇ ἰδίᾳ χώρᾳ. 12. Βάρδας δὲ ὁ Καῖσαρ ἐφιλιώθη Δαμιανῷ πατρικίῳ καὶ παρακοιμωμένῳ. ὁ δὲ τὸν βασιλέα κρατήσας ἔπεισε τοῦ εἰσα γαγεῖν τὸν Βάρδαν ἐν τῇ πόλει· ὃς διὰ δώρων τοὺς βασιλέως οἰ κείους διαδεξάμενος ἅμα τῷ παρακοιμωμένῳ ὡρίσθη προέρχεσθαι εἰς τὸ παλάτιον. οἰκειωσάμενος δὲ καὶ τὸν Θεοφάνην πρωτοβεστιάριον ὡς ἠνδρειωμένον, τὸν ἐπιλεγόμενον Φάργανον, βουλὴν ποιοῦσι μετὰ Δαμιανοῦ τοῦ ἀνελεῖν Θεόκτιστον τὸν οὕτω συνήθως ἐπὶ τοῦ κανικλείου λεγόμενον. πεισθεὶς δὲ καὶ ὁ βασιλεὺς ὑπὸ τοῦ Δαμιανοῦ ἐπὶ τούτῳ συνῄνεσε καὶ αὐτὸς γενέσθαι τοῦτο· ἔλεγε 822 γὰρ ὁ Βάρδας Δαμιανῷ ὅτι ἕως ἐστὶ Θεόκτιστος μετὰ τῆς Αὐγούστης, οὐκ ἄρξει οὐδὲ ἐξουσιάσει ποτὲ ὁ βασιλεύς. ὁ δὲ Θεό κτιστος ἀπελθὼν ἐν τῷ λούσματι τῶν Ἀρεοβίνδου, ὡς ἔθος ἦν αὐτῷ, εἶτα ἐλθὼν εἰς τὰ ἀσηκρητεῖα, κρατῶν τὰς ἀναφορὰς εἰσῆλ θεν εἰς τὸ Λαυσιακόν. καὶ περιβλεψάμενος εἶδε Βάρδαν καθε ζόμενον ἔμπρακτον· καὶ ταραχθεὶς σφοδρῶς ἔφη ὅτι ἐγὼ εἰσελ θὼν εἰς τὴν Αὐγοῦσταν πάλιν ἐκδιώκω αὐτόν. εἰσελθόντος δὲ αὐτοῦ εἰς τὸ ὡρολόγιον, προϋπήντησεν αὐτῷ Μιχαὴλ ἅμα Δα μιανῷ καὶ οὐκ εἴασαν εἰσελθεῖν πρὸς Θεοδώραν, ἀλλ' ἐκελεύσθη μετ' ὀργῆς ἀνοῖξαι τὰς ἀναφορὰς καὶ ἀναγνῶναι ἔμπροσθεν αὐτοῦ. ἄκοντα δὲ τοῦτο ποιήσαντα ἀντέστρεψεν αὐτὸν εἰς τοὐπίσω ἐξελ θεῖν. ὁ δὲ πικρῶς δακρύων καὶ ὀλοφυρόμενος ἐξῆλθε. συνήν τησε δὲ αὐτῷ Βάρδας εἰς τὸ Λαυσιακόν, καὶ ἤρξατο κατὰ κόρρης παίειν αὐτὸν καὶ τίλλειν τὰς τρίχας αὐτοῦ. ἰδὼν δὲ ὁ δρουγγά ριος τῆς βίγλης ὁ Μανιάκης ἀναστὰς ἀντέλεγε τῷ
Εάν (3-4) της φιλομαθής Η πολυμελής στστ: διεφύλαττε ταῖς μελέταις, ο δε με εἰς τὸν ἐπεύσαντα χρήσιμον λόγον με μι διδόμενόν τι παρὰ τῶν φίλων ἀγαθὸν μὴ λει Κάτι χερία (5) παράλογος ὕβρεως Εγκράτειαν (6) ἄσκει τούτων, και της ελονες, λέπης. "Εσι δὲ ἐπιοῦτος, ότι κα είναι νομίζης, δι' ὧν εὐδοκιμήσεις, αλλά τοῖς ἐμαρτάνοντας, ώσμερ ἂν πρὸς ἑαυτή κ Αν και τους άλλους ἔχειν ἀξιώσεις : πως, ἂν εἰσχρὸν ὑπολάβης τῶν μὲν τ ἐὰν τὰς τῶν ἄλλων ἀτυχίας ἐπιβλέπει σε τήν, ὡς ανθρωπος ων, υπομιμνήσκες μελι Επειττων ή κουφότης. tὴν οἰκείαν ἐσθῆτα φιλάει τ με καλλωπιστής. Φιλοκάλου μὲν γὰρ το μετα τ τές, καλλωπιστος δὲ τὸ περίεργον, - Του Νύσσης. Ἐνεργὸς ἡμῖν ὁ ναός της Δημιουργού κατεσκεύασται. Όταν οτι κάτι εί μὲν ἐργασίαν χρηστὴν, αὐτὸς ἐπιλαμβάνει τ Στόχοι. Φίλωνος. - Επ (8) πολυλογίας φορα κο · Ἰωάννου της χλίμακος. Ἐὰν μὴ είν τῆς σαρκὸς οἱ φλογώδεις (9) αποσβεσθωση, ε ἀνθρώπῳ τὴν ἀγκείαν φυλάξαι. με 7,5 Χρυσοστόμου. – μοχθηρὸν τὸν βίον ἡμῶν Θεος κατείες κ ὑπὸ τῆς ἐνταῦθα συνευθούμενοι θλίψεις κ τῶν μελλόντων λαμβάνωμεν, Ἐν ἡμέρᾳ ἀνέσεως μνήσθητι καὶ πειρατεία λὲς γὰρ ἡμῶν ὁ βίος έχει τις μεταβολές. Έρος τοῖς φιλοῦσιν ἐπ' ἐκείνοις μάλλο ἐφ' οἷς ἂν τρέχωσιν ὑπὲρ τῶν φιλομένων 10. εὐεργετούνται. Ἕκαστον (11) ἡμῶν τῶν βιωτικών κα εξεπηρέαστόν ἐστιν, καὶ μόνιμον οὐκ ἔσχύει τ σχεῖν τὴν ἡδονήν. Ζήλου μηδένα τῶν ἐξ ἀδικίας κερδαινόντων, μέλλον ἀποδέχου τοὺς μετὰ δικαιοσύνης ζημιάς της. Οἱ γὰρ δίκαιοι τῶν ἀδίκων, εἰ μηδὲν άλλο κλει εκτοῦσιν, ἀλλ᾽ οὖν ἐλπίσι με σπουδαίοις υπερέχειν πάντων. - Δημιούν (12) άνδρα δίκαιον το } Σολομώντος. χαλόν. (3-4) ἔσῃ πολ. ώσπερ. Οὕτως ὁμί- λει τῶν πόλεων πρὸς τὰς ἧττους, ώσπες ἂν τὰς κοεῖτα τους πρὸς σεαυτὸν ἀξιώσειας. κρής σεαυτόν, πρὸς ἑαυτόν. Α τοῖς παιδὶ τοῖς ἐαυτοῦ ἂν συμβουλεύσειας, τούτοις αὐτὸς ἐμμένε εξίου. ἐκ πολυαρχίας ψευδορκία καὶ ἀσέβεια. (9) » όρμα!, GEORGIDAS MONACHI peritia. Si scientiæ avidas færris, vel scientiis instru- ▲ etus, qua qudem sciveris custodi quæ vero non d dicers apprehende Puriter enam torpe andientem verbum vale sen discere, et quod ab amicis datum est bonum hot accipere. Feletas insolita injuriæ opus provocal Temperantiam exerce circa hæc : Izzrum. iram, volupta:em. tristit:ım. Talis artem oris, ti leera esse ex:sumaveris, per qua æstimaberis, non pet qua ditaberis in ira vero sim-liter age circa pec- cantes, ut circa te peccantera alles agere velles. In delicius autem, si tarpe intellexeris famulis qui- dem inışerantem, voluptatibus autem servire. În tristitia denique, si aborem infortunia coaspete ris, et te bc minem esse potius recordatus fueris Credala est levitas. Esto in proprio vestītu decens, sed non elegans. Decentia enim quidem cenvenientis est, elegantia autem affectationis. - Nysseni. Activa nobis mens a Creatore præ- stita est. Quando igitur illi non utilem operam damus, ipse castigat noxiam operam. iespises tỷ & ¿py naṣazkydive in mic & †ovair boudsbeur, dv dd onio eiς, Los (7) tip! Phitomis. — E multiloquis perjurium oritur. 'Ex þeslopes in Leonis Chiperi. Nisi Dei rore carnis incendia exstinguuntur, impossibile est homini puritatem servare. - - - Chrysostomi. Laboriosam natura et operosam vitam nobis Deus præparavit, ut angustiis præ- C sentibus arctati desiderium futurorum concipia- mus In die tranquillitatis tentationem recordare, nam multas habet vita nostra vicissitudines. Mos est amantibus de his majora sentire quæ ob amates pali potuerint, quam beneficia accipiunt. Unumquodque nostræ vitæ negotium damnum aliquod præstat, et durabilem nequit præbere vo- laplateta. Noli æmulari quemquam e lucrifacientibus et injustitia, sed potius adjura eos qui cum justitia damna patiuntur. Justi enim injustos, si nulla alia re praestant, certe spe opulenta admodum superant. Salomonis. justo. - - Balkon 1:5 D Non est bonum ferre damnum Ib. ubi Cf. p. 8, 3. Charicim esse dicitur. Cf. supra p. 16. Et sententiæ nexum turbat. Ex edits inserui kv post Sic Isocrates aul Nicerl. : Statim editi exhibent non Sed et hoc valde probum Isocrates ad Nic. ut Deest vel vox alia. Eclogas Matthæianas, p. 401. 25. προσλάμβανε ταῖς ἐπιστήμαις. υ.. (5) Heliod. v. 29. Apud Anton, S. 148, p. 238, (6) Isocr. ad Dem. p. 5. Editi ἦν ἔχῃς, melius : (7) Isocr. ap Dem. p. 6, cum varietale. (8) Philo De decal. p. 757 E. ubi verias, Φύση (10) Codex, όπ. τὸν φιλούμενον. (11) Joann. Chrysost. tom. i, pag. 109. vide (19) Ρroν. Στις, 10.
PG 117:1094Βάρδᾳ "μὴ τύπτε τὸν λογοθέτην." οἱ δὲ σφάζουσιν αὐτὸν καὶ μεληδὸν κατα κόπτουσιν εἰς τὸ Σκύθη, θηρῶν ὠμότητα καὶ ἀγριότητα ἐνδει ξάμενοι. 13. Τοῦτο μαθοῦσα παρὰ τοῦ παπίου Θεοδώρα, ἐξελ θοῦσα κατὰ τοῦ Μιχαὴλ ὡς εἰκὸς ἠγανάκτησε, καὶ τῶν λοιπῶν οἳ τὸν φόνον κατειργάσαντο. καὶ τοῦ βασιλέως παντὶ τρόπῳ μη χανωμένου τὴν μητέρα ἐξιλεώσασθαι αὐτὴ ἀπαρηγόρητος ἔμεινε, μήτε τὴν ὀργὴν ἀφιεμένη μήτε παραμυθουμένη τισίν, ἀλλ' ὡς 823 κλύδων θαλάσσιος νουθετουμένη παρηγορεῖτο καὶ κατεπείθετο. ὅθεν μεταβαλὼν ὁ βασιλεύς, ὥσπερ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν γνώμην, οὕτω δὴ καὶ τὸ σχῆμα καὶ τὴν ἐνέργειαν, τοσούτοις τρόποις λυ πεῖν αὐτὴν κατεπείγετο ὅσοις πρὸ τοῦ θεραπεύειν ἐσχηματίζετο. καὶ δὴ τὰς μὲν ἀδελφὰς αὐτοῦ, Θέκλαν Ἀναστασίαν καὶ Ἄνναν, ἐξωθεῖ τοῦ παλατίου, καταγαγὼν εἰς τὰ Καριανοῦ, Πουλχερίαν δὲ ὡς ἠγαπημένην τῇ μητρὶ ἀπέστειλεν ἐν τῇ μονῇ τῶν Γαστρίων. εἶθ' οὗτος μετ' ὀλίγον ἑνώσας πάσας ἐν τῇ μονῇ τῶν Γαστρίων ἀπέκειρεν, περιβαλὼν αὐτὰς τὸ μοναδικὸν σχῆμα. 14. Ὑπὸ δὲ τῆς συγκλήτου εὐφημισθεὶς μόνος αὐτοκρα τορεῖ, καὶ προβάλλεται Βάρδαν μάγιστρον καὶ δομέστικον τῶν σχολῶν. μὴ διαλλαττομένης δὲ τῆς μητρὸς αὐτοῦ δι' ἃ ἐλύπει αὐτὴν καὶ τὴν ἄδικον σφαγὴν Θεοκτίστου, ἔχθρα ὑπῆρχεν ἀνα μεταξὺ αὐτῶν ἄσπονδος. ὁ δὲ καὶ ταύτην τοῦ παλατίου κατα γαγὼν εἰς τὸ μοναστήριον τὰ Γαστρία καὶ αὐτὴν ἀποστέλλει. ἥ τις ἀθυμίᾳ μετεωρισθεῖσα τὸν νοῦν, καὶ ὑπὸ ἐκπλήξεως ἀφαι ρεθεῖσα καὶ τὸ φρονεῖν, ἀνάξια ἑαυτῆς κατασκευάζει, βουλὴν κατὰ Βάρδα βουλευομένη, σὺν πολλοῖς καὶ ἄλλοις σχοῦσα κοινωνὸν καὶ τοῦ βασιλέως τὸν πρωτοστράτορα, ὅπως ὑποστρέφοντα Βάρδαν ἀπὸ τοῦ προαστείου αὐτοῦ τοῦ Κοσμιδίου ἀναιρήσωσιν αὐτόν. ὧν ἡ μελέτη πρὸ τοῦ ἔργου φανερωθεῖσα κατ' ἐκείνων τῶν μελε τησάντων τὸ κακὸν ἐξενήνοχε· φωραθέντες γὰρ καὶ κατασχεθέν τες ἐν τῇ σφενδόνῃ τὰς κεφαλὰς ἀπετμήθησαν. καὶ προβάλλεται 824 Μιχαὴλ τὸν Βασίλειον ἀντὶ τοῦ τελευτήσαντος πρωτοστράτορα, ὁμοίως καὶ Βάρδαν τὸν θεῖον αὐτοῦ κουροπαλάτην. 15. Ἔπεσε τότε κόνις ἐκ τοῦ οὐρανοῦ κατενεχθεῖσα ἐπὶ τοὺς κεράμους αἱματώδης πλήρης· καὶ πολλοὶ εὕρισκον λίθους ἐν ταῖς ὁδοῖς ἢ κήποις ἐρυθροὺς ὡς αἷμα. προβάλλεται δὲ Μιχαὴλ Ἀντίγονον τὸν υἱὸν Βάρδα δομέστικον τῶν σχολῶν. τὸν δὲ ἕτε ρον υἱὸν αὐτοῦ δοὺς γυναῖκα, εἰς ἣν καὶ ἐλοιδορεῖτο, προβάλλε ται μονοστράτηγον τῶν δυτικῶν. συντόμως δὲ αὐτοῦ τελευτή σαντος, τῇ δὲ τοῦ διακαινησίμου προβάλλεται Μιχαὴλ Βάρδαν τὸν θεῖον αὐτοῦ Καίσαρα· ὃς ἐπὶ ἅρματος πορευθεὶς ἔδωκεν ὑπα τείαν τῇ μέσῃ. 16. Ἐξῆλθε δὲ ὁ Ἄμερ, καὶ κατῆλθε μέχρι Σινώπης, ληϊσάμενος πάντα τὰ τῶν Ῥωμαίων· καὶ ὑπέστρεψε μὴ καταλη φθεὶς ὑπὸ τοῦ Ῥωμαϊκοῦ στρατοῦ. ἐκστρατεύσας δὲ Μιχαὴλ ἅμα Βάρδᾳ Καίσαρι κίνησιν ποιεῖ κατὰ Μιχαὴλ ἄρχοντος Βουλ γαρίας διά τε γῆς καὶ θαλάσσης, μαθὼν τὸ τῶν Βουλγάρων ἔθνος λιμῷ τήκεσθαι. οἱ δὲ Βούλγαροι τοῦτο μαθόντες ὡς ἦχον βρον τῆς ὑπεκλίθησαν καὶ πρὸ τῶν ἀγώνων καὶ τῆς μάχης περὶ τῆς νίκης ἀπέγνωσαν, καὶ Χριστιανοὶ γενέσθαι καὶ ὑποτάττεσθαι τῷ βασιλεῖ καὶ Ῥωμαίοις ᾐτήσαντο. ὁ δὲ Μιχαὴλ τὸν μὲν ἄρχοντα αὐτῶν βαπτίσας καὶ δεξάμενος ἐπέθηκεν αὐτὸν τὸ αὐτοῦ ὄνομα, τοὺς δὲ μεγιστᾶνας αὐτοῦ ἐν τῇ πόλει ἀγαγὼν ἐβάπτισεν αὐτούς, ἔκτοτε γενομένης εἰρήνης βαθείας. 825 17. Τὸν δὲ Ἄμερ ἐξελθόντα κατὰ Ῥωμανίας στρατηλάτης ὢν τῆς ἀνατολῆς Πετρωνᾶς καὶ Νάσαρ τῶν βουκελλαρίων, λοχή σαντες τὴν τῆς ὑποστροφῆς αὐτοῦ συναντῶσιν αὐτῷ εἰς τὸν Λα λακάωνα, καὶ συμβολῆς γενομένης τρέπουσιν Ἄμερ, καὶ φυγῇ χρησάμενον καταδιώκει αὐτόν τις τῶν κομήτων, καὶ τούτου τὴν κεφαλὴν ἄρας ἤγαγε Πετρωνᾷ τῷ στρατηλάτῃ. εἰσελθόντες δὲ οἱ στρατηγοὶ μετὰ ἐπινικίων ἐθριάμβευσαν ταῦτα ἐν τῷ ἱππικῷ. καὶ ἔκτοτε ἐγένετο εἰρήνη μεγάλη ἐν τῇ ἀνατολῇ διὰ τὴν τοῦ Ἄμερ σφαγήν. 18. Καὶ ἄλλων μὲν οἱ πόνοι καὶ τὰ κατὰ τῶν πολεμίων ἀνδραγαθήματα· ἡ δὲ τοῦ βασιλέως ἀγάπη πρὸς τὸν Βασίλειον ἐξέχυτο, καὶ τοῦτον μόνον εἶναι τὸν θεραπευτὴν αὐτοῦ. 19. Ἔκτισε δὲ Μιχαὴλ στάβλον τοῖς ἵπποις αὐτοῦ, κοσμή σας μαρμάροις καὶ ὑδάτων
GNOMOLOGIUM δίκαιον δεκτὸν αὐτῷ. εὐτελῶς ἄμεινον ἢ τρυφήν ἔνι (14) φὴ γάρ ἐστι τῶν παθῶν ὑπηρέτης (15). | Ζωος γενήσῃ κρομμύου μόνον λαβών. λης, στεναγμού, φροντίδων, γέμει βίος. ν ἐμπαθῆ πρὸς ὅρμον αἰσχύνης άγει. ύπου. Ζημίαν εἶναι τὴν σχολὴν καὶ τὴν νόμιζε, καὶ σπευδέ τι πράττειν ὧν ἀπαιτεῖσθαι μεν. ημίας δήλης ἐν ἅπασι κειμένης οὐλάχιστον εἰ λάβοις, ἑρμαῖον κάλει. φυλάκτου. – Ζῶντες μὲν πρὸς ὀλίγον οἱ ἄνω οι ἐπιπλάστῳ σεμνυνόμεθα κόσμῳ· τεθνηκό · ἀφῃρήμεθα ἄ οὐκ ἔστιν ἡμέτερα. Ὑπερόρα · καὶ χρημάτων καὶ σώματος, ἀθανάτου δὲ ματος ἐπιμελοῦ, τῆς ψυχῆς. Ὁ μὲν γὰρ ἀίδιος ἰθάνατος, τὰ δὲ θνητὰ καὶ πρὸς ὀλίγον ἐστὶν τερα. υάννου. – Ζώντες ζῶντας ὁρῶσι, νεκροὶ δὲ τοῖς ι (16) ἀθέατοι. - ιριστίππου. – Ζην (17) κρεῖττον ἐπὶ στιβάδος ακείμενον καὶ θαῤῥεῖν, ἢ πλοῦτον ἔχοντα συμπνί και τοῖς φροντίσιν. " - οῦ Χρυσοστόμου. — Ζῶν τις ἐναρέτως καὶ θλίψεσι ιπίπτων διπλοῦν ἔχει τὸ κέρδος, ζῶν δὲ ἐν κακίᾳ τρυφῶν ἡδοναῖς διπλὴν ἕξει την κόλασιν. Ζῶντας δεῖ (18) τοὺς ἀγαθοὺς ἄνδρας ἐπαινεῖν * τιμάσθαι, ἀποθανόντας δὲ ἐγκωμιάζεσθαι· Ζητῶν τυχεῖν τῶν ἄνω, τῶν κάτω καταφρόνει, τούτου, τρυφῆς, δόξης, ὡς τέλος φθειρομένων. Ζῶν τις ἐν πονηρία πρὸ τῆς γεέννης κολάζεται, τῷ νειδότι κεντούμενος (19). - Τοῦ Θεολόγου. – Ζωῆς τῆς ἐνταῦθα τοῦτό γε ρδος, τὸ ὁδηγηθῆναι διὰ τῆς ταραχῆς τῶν ὀρωμέ- αν καὶ σαλευομένων ἐπὶ τὰ ἑστῶτα καὶ μὴ κινού. ενα. - · Σέκστου. – Ζωῆς εὐκαίρου τὸ κέρδος πτώσις (20). Η Ζωή (21) ἀνθρώπου οὐκ ἐξ ἐπικαίρου κτήσεως ρημάτων, ἀλλ᾽ ἐξ ἀρετῆς, παραγίνεται. · Ιεζεκιήλ προφήτου. Ζητούμενος (22) καὶ μὴ μισούμενος φίλοις. ὑπηρέτις, η πάνιστος πάντες ὅσοι πίνουσι πάνιστον ᾿Αρμένιοι κρύσταλλον ἄγαν βείοντος Αράξεω. πάνιστον πάνη στον, Ζῶν μὲν ἐπαινοῦ, ἀποθανὼν δὲ μακα- ρίζου. μακαρίζεσθαι έγκω μιάζεσθαι μακαρίζειν Καυ σιανοὶ τοὺς μὲν γεννωμένους θρηνοῦσι, τοὺς δὲ τελευτήσαντας μακαρίζουσι. 1168, Ζήθι, ὦ άνθρωπε, μὴ μόνον ἵνα φάγῃς καὶ πίῃς, ἀλλ᾽ ἵνα τῷ ζῇν πρὸς τὸ εὖ ζῆν καταχρήσῃ. τὸ ζῆν Α. Ακαίρου... πλούτου κτήσεως, ἀλλ' ἐκ σοφίας περιγίνεται. ἐξ οὐκ. κτίσεως. μισούμενος φίλ, μισ. malim illa adjutus vocalium et i per mutatione de qua supra p. 32. Osannus in Aucta- rium, p. 129, vocem recepit, simul recte notans nullius esse pretii Auctoritate usus est Ora- culorum Sibyllinorum a Maio editorum, ubi 145, Memini pro conji- cere, ad Herodian. Epim. p. 53. quod nunc etiam uuice verum esse videtur. bonus. | buit. Cf. Eqictetum ibid 89. - S. 1, p. : B C D dus autem æquum illi acceptum est. Vivere frugaliter melius est quam deliciis frui; Deliciæ enim dolorum causa sunt. Vitam sustinebis cæpam tantum sumens. Tumultu, gemitu, curis abundat vita, Agitatum ad portum confusionis agit. Esopi. Damnum esse otium et quietem re- puta, et stude ut aliquid agas horum de quibus ratio a nobis exigenda est. - Cum adversitas palam in omnibus versatur, Si minimam partem receperis, felicitatem reputa. Theophylacti. Viventes quidem parvo tempore homines fucato splendemus ornatu, mortui autem ab eis nudamur quæ nostra non sunt. Contemne igitur divitias et corpus, immortalem vero rem astima animam. Hæc enim indeficiens et immor- talis est, mortalia autem brevi tempore nostra sunt. Joannis. - Viventes a viventibus cernuntur, mortui vero viventibus invisibiles. - Aristippi Vivere potius est in grabato jacen- tem et confidere, quam divitias habentem curis suffocari. Chrysostomi.Qui degit in virtute et angustiis aflictus duplex accipit lucrum, qui autem degit in nequitia et voluptatibus gaudet, duplicem pa- tietur pœnam. Viventes oportet bonos viros laudare et hono- rare, mortuos autem beatificare. Quærens superna obtinere, inferiora despice, divitias, voluptatem, gloriam, velut cito cadentia. Qui vivit in nequitia ante gehennam torquetur conscientiæ stimulis. Theologi. - Vitæ præsentis lucrum illud est, quod dirigamur per visibilium et agitatarum rerum tumultum ad durabiles et nunquam agitatas. Sexti. - Vitæ commode lucrum est culpa. Vita hominis non ex abundanti divitiarum pos- sessione, sed ex virtute oritur. Ezechiel prophetæ. Quæsitus et non exosus amicis Unde putaverim esse pro reponendum. Sic de more tuis in Nicolai Damasceni Pragmentis. p. : pag. 151, inter varia Zenonis dicta : Codex quæ est et Antonii lectio S. 171, p. 283. « deliciarum finis corruptio. Cf. in p. 2, 5. Inse- rui post Codex, gicis reliquiis. Caruit arte qui hac sede posuit. Forsan, (13) δόλεσι βδέλυγμα ενώπιον Κυρίου στο A Statera dolosa abominatio coram Domino, pon- (13) Prov. xi, 1. Cf. xx, 23. (14) Cf. supra p. 17. (43) Cf. sub. lit. Τ, Τρέφων... Στο ὑπηρέτης, (16) Scripto δὲ ζῶς' ἀθέατοι, versus exhibit non (17) Sententia simillima est ap. Stobæum tit. S. 28. quam editio Schowiana, p. 138, Pythagoræ tri- (18) Conferam locum Anlagenis ap. Antonium (19) Alia est hujus sententia forma in codice (20) Huc forsan referenda Rufini Latina p. 647 : (21) Greg. Naz. Or. Lili, p. 759, ubi ἐπικήρου (22) Non inveni illam versum in Ezechielis tra-
PG 117:1096ἐπιρροαῖς κατασκευάσας ὡραιότατον πάνυ. καὶ τούτου τελεσθέντος, ἦν τις ἐν τῇ πόλει ὀνόματι Πέ τρος λόγιος καὶ σκωπτικός, ὃν καὶ πτωχομάγιστρον ἐκάλουν. τοῦ τον προσκαλεσάμενος Μιχαὴλ ἐν τῷ στάβλῳ ὑπεδείκνυεν αὐτῷ τὴν ἄλογον τοῦ κατασκευασθέντος οἴκου εὐπρέπειαν, ὡς βουλόμενος ἐπαινεθῆναι παρ' αὐτοῦ, εἰπὼν καὶ τοῦτο ὡς ἀεὶ μνημονεύεσθαι μέλλω διὰ τὴν τοῦ ἔργου τούτου κατασκευήν. ὁ δὲ ἔφη τῷ βασι λεῖ "Ἰουστινιανὸς ἔκτισε τὴν μεγάλην ἐκκλησίαν, κοσμήσας χρυσῷ καὶ ἀργύρῳ καὶ μαρμάροις πολυτίμοις, καὶ μνήμη αὐτοῦ νῦν οὐκ ἔστιν. καὶ σύ, βασιλεῦ, κοπροθέσιον ποιήσας καὶ ἀλόγων ἀνά παυσιν, καὶ λέγεις μνημονεύεσθαι διὰ τοῦτο;" ὁ δὲ ἀποτυχὼν 826 τῶν ἐξ αὐτοῦ ἐπαίνων καὶ ὀργισθείς, τυπτόμενος καὶ συρόμενος ἐξεβλήθη ὁ πτωχομάγιστρος. 20. Φήμης δὲ διαθεούσης περὶ Βάρδα Καίσαρος ὅτι τῇ νύμφῃ αὐτοῦ συμφθείρεται, τοῦτο ἀκούσας Ἰγνάτιος ὁ πατριάρ χης πολλάκις παρῄνεσεν αὐτὸν ἀποσχέσθαι τοῦ τοιούτου μύσους καὶ μὴ πρόσκομμα εἶναι πολλῶν τὸν ἀρετῆς ὑπόδειγμα εἶναι ὀφεί λοντα καὶ σώφρονος βίου. ὁ δὲ φρονεῖν κατεπείγετο. καὶ δή ποτε μέλλοντα κοινωνεῖν τὸν Βάρδαν ὁ πατριάρχης ἀπώσατο ὡς μὴ πειθόμενον κανόσιν ἢ παραινέσεσιν· ὃς ὀργῇ πληγεὶς τὴν ψυ χὴν τὸν παραινέτην ὡς ἄνομον καὶ φθορέα τῆς ἐκκλησίας ἐξέωσε καὶ βασάνοις ἀπείροις καὶ ἀνημέροις ὑπέβαλεν ὡς ποιῆσαι παραί τησιν. τοῦ δὲ μὴ πεισθέντος Φώτιον πατριάρχην ἀντ' αὐτοῦ χειροτονεῖ, πρωτασηκρῆτιν ὄντα τῷ κατ' ἐκεῖνο καιροῦ καὶ λογιώ τατον πάνυ. 21. Ὁ δὲ βασιλεὺς ἐξεστράτευσε κατὰ τῶν Ἀγαρηνῶν, καταλιπὼν ἐν τῇ πόλει ταύτην φυλάττειν Ὠορύφαν ὕπαρχον ὄντα, ὅστις οὔπω τοῦ βασιλέως μηδὲν ἐξ ὧν ἐμελέτα καὶ κατὰ νοῦν εἶχεν ἐργασαμένου τὴν τῶν ἀθέων Ῥὼς ἐμήνυσεν ἄφιξιν, γεγενημένους ἤδη κατὰ τὸν Μαυροπόταμον. καὶ ὁ μὲν βασιλεὺς καὶ τῆς ἐχο μένης μετεσχέθη ὁδοῦ, καὶ δι' ἣν ταύτην ἀφῆκεν, οὐδὲν βασιλι κὸν καὶ γενναῖον εἰργάσατο. οἱ δὲ Ῥὼς φθάσαντες ἔνδον τοῦ Ἱεροῦ γενέσθαι πολὺν εἰργάσαντο φόνον Χριστιανῶν καὶ ἀθῶον 827 αἷμα ἐξέχεον. ὑπῆρχον δὲ πλοῖα διακόσια, ἃ περιεκύκλωσαν τὴν πόλιν καὶ πολὺν φόβον τοῖς ἔνδοθεν ἐνεποίησαν. ὁ δὲ βασιλεὺς καταλαβὼν μόλις ἴσχυσε διαπερᾶσαι. καὶ δὴ σὺν τῷ πατριάρχῃ Φωτίῳ εἰς τὸν ἐν Βλαχέρναις ναὸν τῆς τοῦ θεοῦ μητρὸς παρεγέ νοντο, κἀκεῖ τὸ θεῖον ἐξιλεοῦντο καὶ ἐξευμενίζοντο. εἶτα μεθ' ὑμνῳδίας τὸ ἅγιον τῆς θεοτόκου ἐξαγαγόντες ὠμοφόριον τῇ θα λάσσῃ ἄκρως προσέβαψαν, καὶ νηνεμίας οὔσης εὐθὺς ἀνέμων ἐπιφοραὶ καὶ τῆς θαλάσσης ἠρεμούσης κυμάτων ἐπαναστάσεις ἀλλεπάλληλοι ἐγένοντο, καὶ τὰ τῶν ἀθέων Ῥὼς πλοῖα κατεάγησαν, ὀλίγων ἐκπεφευγότων τὸν κίνδυνον. 22. Βάρδα δὲ τοῦ Καίσαρος ἐν τῇ προελεύσει διερχομέ νου μετὰ σκαραμαγγίου ὀξέος εἰς τὸ ὡρολόγιον καθεζόμενος Δα μιανὸς ἐκεῖσε πατρίκιος, ὁ καὶ παρακοιμώμενος, οὐκ ἐπηγέρθη τιμῆσαι αὐτόν. τοῦτο ἰδὼν ὁ Καῖσαρ ἐθυμώθη λίαν· καὶ εἰσελ θόντος αὐτοῦ εἰς τὸν Χρυσοτρίκλινον καὶ συγκαθεσθέντος τῷ βα σιλεῖ καὶ δακρύοντος ἀπὸ ὀργῆς καὶ θυμοῦ ἠρώτησε τὴν αἰτίαν ὁ βασιλεύς. ὁ δὲ ἔφη ὅτι Δαμιανὸς δὴ ὁ παρακοιμώμενος εἰς ὄνει δος ἐμοῦ καὶ τῆς σῆς βασιλείας οὐκ ἐπηγέρθη μοι ἐνώπιον τῆς συγ κλήτου. θυμωθεὶς δὲ ὁ βασιλεὺς Μαξιμιανόν τινα κοιτωνίτην παρευθὺ προστάττει ἆραι Δαμιανὸν καὶ ἐν τῷ ἐμπορίῳ τοῦ ἁγίου Μάμαντος ἀπαγαγεῖν, καὶ τοῦτον ἀποκεῖραι καὶ ποιῆσαι μοναχόν, καὶ προστάξαι φρουρεῖσθαι· καὶ τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ προβάλλεται Βασίλειος ὁ πρωτοστράτωρ παρακοιμώμενος. 23 ἐζηλοτύπησε 828 δὲ ὁ Καῖσαρ τοῦτο ἀκούσας, καὶ ἔκτοτε ἐζήτει ἀποκτεῖναι Βασί λειον. Ἐχώρισε Βασίλειον ὁ Μιχαὴλ τῆς ἰδίας γυναικὸς Μαρίας, δεδωκὼς αὐτῷ γυναῖκα Εὐδοκίαν τὴν Ἰγγηρῖναν, διορισάμενος αὐτῷ κυρίαν αὐτὴν ἔχειν· ἦν γὰρ αὐτὴ τοῦ βασιλέως παλλακή, καὶ πάνυ ἠγάπα αὐτὴν ὡς εὐπρεπῆ. τῇ δὲ προτέρᾳ αὐτοῦ γυναικὶ Μαρίᾳ δοὺς χρυσίον καὶ ἄλλα τινὰ ἀπέστειλεν ἐν Μακεδονίᾳ εἰς τὰ ἴδια. Θέκλαν δὲ τὴν ἰδίαν ἀδελφὴν προσήρμοσε Βασιλείῳ τοῦ ἔχειν ἰδίως. 24. Ἔκτοτε δὲ ὑπεβλέποντο ἀλλήλους ὅ τε Καῖσαρ καὶ ὁ Βασίλειος, ζητοῦντες πῶς ἕτερος τὸν ἕτερον ἀνελεῖ. ἰδίως δὲ ἐλοιδόρει Βασίλειος βασιλεῖ τὸν Καίσαρα ὡς κατ'
Συνές δίκαιος και μέτρον δίκαναν τ ἐπειας έσα: ὑμῖν. - Βλέτωνος. – Ζῶμεν (24) οὐχ να μ Τ5 Χρυσοστόμου - Σε ἐπὶ τολλῆς ἀνέσεως ἐπιλάνης άνετε τις οικείας εὐγενείας καὶ εὐχ * 12.17 το εχεί εκ ἐκ τῶν κάτω ἀξιωμάτων . Ελέησοντες ἀγαθὸν, ἀγάπη δὲ κεφάλα Ξ αυτής καὶ ἡ ἄνοια ματαιότης· των τελών ελευθερία πανήγυρις. Ἡ ἐνταῦθα ζωή, τὸ ἐπισ Ενα συνεξετ: καὶ πολλαῖς πραγμα Η προπετής γλώττα, και πίγγνωστός ἐστιν καὶ ἐκ του ενώπιον γνώμη, και προαίρ σεις στα εσπερίτρεπτος τούτου χέρι το Σ της ΕΕ της γερός. στηρίων μετάληψη κα Ξα του νέες μίξις τιμία και Στις των νονών εκτελουμένη σα Η συμπάθεια καλὸν ἔχων ἐν βία· ταύτην την Τα σε ταχίαν ύψοςέται τὸ κακίας ἐλεύθερον, Έδειξε ποτέ ἐστιν λύπη τιμιωτέρα καὶ κατ Ο δεομενος του, δεῖσθαι προσποιή, περί α των Ελλην μὲν τῶν εξόσμον αθροίσας, Όταν ὁ καιρὸς, εργενῶν τὰς ἐκεύσεις, δομών 6:02 - ἀτρείσθαι Satten Wit L W • full sal MR ima “ri lon : Parent dentalinESEL » JUDELS. KINER 3. * smina vAINS - He T-15 nurum HON THE the que verum sumas B Si. - THIS A VINAR. 19:11 Dersur “ … Humanum nIS « VIISILI E VESLÜS WI LINE CHISON WING. Iqur”. # HOAL TOSA- ña megrun zie tetimor LT Un umire « ISTIMET NIseum, Salut seni Cargarzis si mambi a sumuřim vomics- jus muigns Shem and L LINKS Dil Dr Joran warım, si je ir hii aaya sumarh. AMINE DAT - D. in sni per b-bulan mais que allee i lag i ma misMIL NOLDIM gai bum bæ DIOLITIS; EUR 11°'m goizar vocīguanes puri naz MOZ SİMULA N JHOCIOS - SAJONRISSLEs part Connserite with iços est u ria; ZODĖLIS OR EXZečias animat Does zza viza zmais às qu: ances laborant MERIN? MANTAR SENŲSATZT Zood a malima i¹- kerta est. Velapate alizzando Lazerabiler est luctus et Lerit, mx, F. Cod. sprog. Verba Lento an iratus deşerest was up in kt. 17. 22. et ados, num euam reperiaturap Pla tezza nescio of Wytem. ad Plut 1. 1. p. Iza optatrzæ sibijem Labere; sed in hoe baco solecismus esse: czteri, quem.pt sexcenties erenit, jotacistus peperisset. Dan Menander in Cynthia ; U; äàà, è è in Ambon mavà, múra d'} <-p1_xm:\” Naper vir d., id fragmentum tractans, zzz: pro crtative habuit, quem sabülius interpretatur: mihi quidem et mulus, puto, lectoribus, imo et xaxɔi sunt sub- junean. In illis verbis terminationes plures et activar et passivæ prorsus eadem sunt quæ tamen ez acunctis plerumque nitide distingui queunt. C MONACHI. koploper'n Çõpev. & H it.. por. DIT Kamar tīk taxis Jurnal - Wise Ima:pu. - izo. - VIP ■ zay çüÀazīj opšti I snx basic yaranı i mean one ipin (2), iz! zlis = ščiuoslav, vi zapà tìy olmio șe imbing nejbusa” zovypías, das inka a' ì:00 05:7, zaṣà tij më nike sana tàn ácheve:zv tī; defZUÉVI; . HOUR. - B size:po; otami, ping b bring mel ppio; bac; rai; zółą zimno Isocrates Dem. p. 5: To vz.: qua in senteelia paulo attentior de av. optativo cogitaver micneo ob edicti de optativo xaxo! fastum & perbiam. Adde Eurip. Tr. 1150. Sic est in subjunctivus, idque recte, in Philæ poematy rosa : Pro polsa; report c. Sic in Diodoro Sic. 11, 51, piss edito opsioba: cum substituerim, m tionem S. Sacyo probavi, quem vide in Da Erudit. a. 1828, p. 648, ubi typographicum mendum supra in Bioc, p. 13. ་ 2. Sveratis oltre åttes est apnå Stōkarm 5. Cod... Flest quidem nonnunquam (26) Greg. Naz. Or. XXVII, p. 473. Cod. św;.C
PG 117:1098αὐτοῦ μελε τῶντα. ὁ δὲ ταῦτα ὡς λῆρον ἤκουεν. ὁ δὲ Βασίλειος σπεύδων πληροφορῆσαι τὸν βασιλέα συμφιλιοῦται Συμβατίῳ πατρικίῳ καὶ λογοθέτῃ τοῦ δρόμου, γαμβρῷ δὲ τοῦ Καίσαρος· καὶ δι' ὅρκων ἐβεβαιώσαντο ἀλλήλους ἐν ὁμονοίᾳ καὶ διηνεκεῖ ἀγάπῃ εἶναι. ἐπληροφόρησε δὲ καὶ Συμβάτιον ὁ Βασίλειος δι' ὅρκων φρικτῶν ὡς τοῦ βασιλέως ἀγάπην πολλὴν ἔχοντος πρὸς σέ, κἀμοῦ σπου δάζοντος τὰ ὑπὲρ σοῦ, μελετᾷ μὲν προβαλέσθαι Καίσαρα, ἀλλὰ διὰ τὸν πενθερόν σου τοῦτο ἀδυνατεῖ ποιῆσαι. ὁ δὲ ἀπατηθεὶς τοῖς ὅρκοις τοῦ Βασιλείου γέγονε κατὰ τοῦ Καίσαρος Βάρδα τοῦ ἰδίου πενθεροῦ· καὶ εἰσελθὼν εἰς τὸν βασιλέα ἐξωμόσατο πληρο 829 φορῆσαι αὐτὸν ὅτι ὁ Καῖσαρ βούλεταί σε ἀνελεῖν, ἐξειπὼν καὶ τὰ τῆς βουλῆς. 25 ὁ δὲ βασιλεὺς τοῖς ὅρκοις τοῦ Συμβατίου πεισθεὶς καὶ τοῖς λόγοις τοῦ Βασιλείου βεβαιωθεὶς ἐνδομύχει κατὰ τοῦ Καίσαρος. εἰδὼς δὲ Βασίλειος ὅτι πάντα καλῶς κατὰ τοῦ Καίσαρος συνεσκεύασται, ἐν τῇ πόλει μὴ δυνάμενος τοῦτο ποιῆ σαι, πείθει τὸν βασιλέα κινῆσαι στόλον καὶ στρατὸν κατὰ τῆς Κρήτης. τούτου δὲ γενομένου Λέων ὁ φιλόσοφος Βάρδα τὸν Καίσαρα παρῄνει ὑποστέλλεσθαι καὶ τηρεῖν ἑαυτὸν ἀπὸ Βασι λείου. ὁ δὲ Καῖσαρ τὸν βασιλέα πάλιν ἐπεφώνει τοῦ φείδεσθαι Βασιλείου. 26. Γενομένης δὲ τῆς προελεύσεως εἰς τὰ Χαλκοπρατεῖα τῷ εὐαγγελισμῷ, καὶ τῆς εἰσόδου γενομένης καὶ τοῦ εὐαγγελίου τελεσθέντος, ἀνῆλθεν ὁ πατριάρχης Φώτιος καὶ ὁ βασιλεὺς σὺν τῷ Καίσαρι καὶ τῷ παρακοιμωμένῳ ἐν τοῖς κατηχουμένοις, τοῦ πατριάρχου ἐπὶ χεῖρας ἔχοντος τὸ τίμιον αἷμα τοῦ κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. καὶ βάψαντες ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ Βασίλειος τοὺς τιμίους ὑπέγραψαν σταυρούς, ὅρκῳ βεβαιοῦντες τὸν Καί σαρα ἀφόβως συνεξελθεῖν μετ' αὐτῶν ἐν τῷ ταξειδίῳ. φανερῶς γὰρ Λέων ὁ φιλόσοφος παρεγγυᾶτο τῷ Βάρδᾳ μὴ ἐξελθεῖν σὺν αὐτοῖς· ἐξερχόμενον γὰρ ἔλεγε μὴ ὑποστραφῆναι. 27. Ἀπὸ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ πάσχα ἀπάρας ὁ βασιλεὺς μετὰ πολλοῦ στρατοῦ κατέλαβεν ἐν τῷ θέματι τῶν Θρακησίων. 830 ἀπληκευσάντων δὲ αὐτῶν εἰς Κήπους Βασίλειος ὁ παρακοιμώμενος βουλὴν ἐποιεῖτο ἀνελεῖν τὸν Καίσαρα. ὑπῆρχε δὲ ἐν τῇ βουλῇ Μαυριανὸς καὶ Συμβάτιος καὶ Ἀσυλαίων ὁ ἐξάδελφος αὐτοῦ καὶ Πέτρος ὁ Βούλγαρος καὶ Ἰωάννης ὁ Χάλδος καὶ Κωνσταντῖνος ὁ Τοξαρᾶς. Ἰωάννης δὲ ὁ Νεατοκωμήτης διέγνω ταῦτα· καὶ κατελθὼν εἰς τοῦ Καίσαρος τένταν τοῦ ἡλίου δύνοντος, καὶ συντυ χὼν Προκοπίῳ πρωτοβεστιαρίῳ τοῦ Καίσαρος, διεβεβαιοῦτο ὅτι αὔριον μεληδὸν κατακόπτεται ὁ δεσπότης ὑμῶν ὁ Καῖσαρ. ὁ δὲ Καῖσαρ ταῦτα ἀκούσας εἶπε Προκοπίῳ "ἀπελθὼν εἶπε τῷ Νεατοκωμήτῃ ὅτι ληρεῖς. οἶδας ὅτι νέος εἶ, καὶ οὐ πρέπει σοι ἡ τοῦ πατρικίου ἀξία· σὺ γὰρ διὰ τοῦτο τὰ ζιζάνια αὐτὰ ἐγείρεις." ἄϋπνος δὲ διατελέσας, ὄρθρου βαθέος τοὺς αὐτοῦ πάντας προσ καλεσάμενος διεσάφησε τὰ λαληθέντα αὐτῷ, βουλὴν ἐπιζητῶν παρ' αὐτῶν. Φιλόθεος δὲ πρωτοσπαθάριος καὶ γενικός, προσ φιλὴς αὐτοῦ ὤν, εἶπε τῷ Καίσαρι "αὔριον, ὦ δέσποτα, περιβα λοῦ τὸν χρυσοπέρσικόν σου χιτῶνα καὶ ὄφθητι τοῖς ἐχθροῖς σου, καὶ ἀπὸ προσώπου σου φεύξονται." 28 τοῦ ἡλίου δὲ ἀνατεί λαντος ἵππῳ ἐπιβὰς παρεγένετο πρὸς τὴν κόρτην τοῦ βασιλέως μετὰ στολῆς λαμπρᾶς, πολλῶν περικυκλούντων αὐτόν, ἔχων πρωτοστράτορα γενναῖον τὸν Ἀργυρόν. Κωνσταντῖνος ὁ Τοξαρᾶς τῇ Βασιλείου .... προϋπήντησε. προσκυνήσας αὐτὸν καὶ ὑπο στραφεὶς ἐμήνυσε Βασιλείῳ τὴν τοῦ Καίσαρος ἄφιξιν. Βασίλειος 831 δὲ ἐξελθὼν προσεκύνησεν αὐτόν, καὶ τῇ χειρὶ κρατήσας προσή γαγε πρὸς τὸν βασιλέα. ὁ δὲ Καῖσαρ συγκαθεσθεὶς τῷ βασιλεῖ ἔφη "τοῦ λαοῦ παντός, ὦ δέσποτα, συνηγμένου πρόσταξον δια περᾶσαι ἐν τῇ Κρήτῃ." ὄπισθεν δὲ ἐπιστὰς ἑστὼς ὁ Βασίλειος τῇ χειρὶ διηπείλει τὸν Καίσαρα. αἴφνης δὲ ἐπιστραφέντος τοῦ Καίσαρος καὶ ἰδόντος αὐτὸν ἀπειλούμενον, παρευθὺ Βασίλειος δέδωκεν αὐτῷ μετὰ τοῦ ξίφους, καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μετ' αὐτοῦ μελη δὸν κατέκοψαν αὐτόν, τοῦ βασιλέως βλέποντος καὶ σιωπῶντος. 29 ὥρα δὲ ἦν τρίτη τῆς ἡμέρας. εὐθέως δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Βασίλειος ἐπὶ τὴν πόλιν ὑπέστρεψαν. ἐρχομένων δὲ κατὰ τὴν ὁδόν, κατὰ τὸ ἐμπόριον τοῦ Ἀκρίτου, λαοῦ πολλοῦ συνηγμένου ἰδεῖν τὸν βασιλέα, εἷς τις μοναχικὸν σχῆμα περιβεβλημένος, ἐφ'
GNOMOLOGIUM. ρεως, καὶ γέλωτος οὐ καλοῦ δάκρυον ἐπαινού- Α κς (27) ἀνδρὸς οὐκ εὐθὺς ἀλωτόν ἐστιν, ὅτι μὴ πολλῷ καὶ συνουσίᾳ τελεωτέρα. -- λείου. — Ἡ ἐπὶ πλεῖον ἐνταῦθα διατριβή ῶν κακῶν ἀφορμὴ γίνεται τοῖς μὴ προσέχουσιν. ξ ἔθους καὶ σχολῆς ἀργία πρᾶγμα ἐπίβουλον. ννομος ζωὴ παρρησίας δημιουργός. ✓. - κράτους. – Ηγού (29) κράτιστον εἶναι, παρὰ οῦ Θεοῦ, εὐτυχίαν, παρὰ δὲ ἡμῶν, εὐβουλίαν. ) Η παιδεία εὐτυχοῦσι μέν ἐστι κόσμος, ἀτυ ι δὲ καταφύγιον (30). μίαις συναυξηθῇ, μόνη μὲν συγγηράσκει πλούσ δὲ κρείττων, χρησιμωτέρα δὲ εὐγενείας ἐστὶν, τὰ μὲν τοῖς ἄλλοις ἀδύνατα δυνατά καθιστώσα, ὲ τῷ πλήθει φοβερά θαρσαλέως ὑπομένουσα, καὶ μὲν ὄκνον ψόγον, τὸν δὲ πόνον ἔπαινον ἡγουμένη. Πρού (32) την παιδείαν τοσούτῳ μεῖζον ἀγαθὸν ι τῆς ἀπαιδευσίας, ὅσῳ τὸ μὲν ἄλλα μοχθηρά τες κερδαίνοντες πράττουσιν, αὕτη δὲ μόνη καὶ σεζημίωσε τοὺς ἔχοντας. Ηδέως (33) ἔχε πρὸς ἅπαντας, χρῶ δὲ τοῖς βελ τοις· οὕτω γὰρ τοῖς μὲν οὐκ ἀπεχθὴς ἔσῃ, τοῖς φίλος γενήσῃ. Ηγού (34) τὰ καλὰ τῶν μαθημάτων πολλῶν εἶναι ημάτων κρείττω. Τὰ μὲν μαρ ταχέως ἀπολείπει, δὲ πάντα τὸν χρόνον παραμένει· σοφία γὰρ μόνη ν χρημάτων αθάνατον. : Ηγοῦ (35) σεαυτῷ πρέπειν κόσμον, αἰσχύνην, δι ιοσύνην, σωφροσύνην τούτοις· γὰρ ἅπασι δοκεῖ ατεῖσθαι τὸ τῶν νεωτέρων ἦθος. Δημοκρίτου. - Η χάρις, καθάπερ σελήνη, όταν λεία γένηται, τότε καλὴ φαίνεται. Η τύχη οὐκ ἐπίδηλα τὰ κινήματα κέκτηται, ποιο Πλη καὶ πολύμοφος οὖσα· ἀεὶ γὰρ ταῖς μεταβολαῖς εμβατεύουσα, πίστιν ἔχει τὸ ἄπιστον. . Η (36) τύχη ἔοικεν φαύλῳ ἀγωνοθέτη· πολλάκις γὰρ τοὺς μὴ νικήσαντας στεφανοί. Η τῶν ἡδονῶν ἀναχώρησις φιλοσοφίας εναγώνιον ἵστησι τρόπαιον. Η (37) ἄμπελος τρεῖς βότρυας φέρει, τὸν μὲν πρῶτον ἡδονῆς, τὸν δὲ δεύτερον μέθης, τὸν δὲ τρίτον ῃ ὕβρεως. ἔφη τὴν παιδείαν εὐτυχοῦσι μὲν κόσμιον εἶναι, πταίσασι δὲ καταφυγὴν ἐλευθέριον. ὅρκον. σμάτων πολλὰ πολλῶν. . μόνον. latitia tristitia, risuque non bono fetus potior. C p 33, n. 2. p. 39, sub Democratis, et in codice sub De- mocrati nomine. Aristoleles. ib. p. 37, Potuit inde proficere Cicero loco nobilissimo pro Archia : • hæc studia .... se- cundas res ornant, adversis perfugium ac solatium præbent. » Yongus : • to mien of letters and lei sure, it (Composition) is not only a noble amuse- ment. but a sweet refuge; it improves their parts and promotes their peace... » Parilia ex poeta PATROL. GR. CXVII. Viri consuetudo non statim nociva est, quia - non multo tempore societas perfectior est. Basilii. Plerumque ea quæ inter homines est conversatio, plurimorum malorum occasio ft non caventibus. Quæ ex more et otio oritur desidia res est insidiosa. Innocens vita libertatem loquendi facit. Fides, nisi opera habuerit, mortua est per se- metipsam. - Isocratis. ·Puta optimum esse, apud Deum qui- dem felicitatem, apud nos autem sapientiam. Doctrina in prosperitate quidem ornatus est; in adversitate autem subsidium. Virtutis possessio, quibus una cum intelligentia crevit, iis tantum una senescit; opibusque potior, et ingenuitate utilior est ; quæ aliis quidem impos- sibilia sunt possibilia efficit; quæ autem a plerisque reformidantur fortiter tolerat, et desidiam turpitu- dinem, laboremque laudem reputat. Scientiam puta tanto majus bonum esse igno- rantia, quod alia quidem quæ operosa sunt omnes cum lucro agunt, hæc autem sola habentibus magis nocet. Gratus omnibus esto, optimis autem utere; sic enim illis non eris molestus, his vero amicus eris. Doctrinas puta bonas multis opibus potiores esse. Hæc enim cito deficiunt, illæ autem omni tempore durant ; sapientia enim sola præ omnibus divitiis immortalis est. Tibi ipsi puta decere ornatum, pudorem, justi- tiam, prudentiam ; nam his omnibus videtur excel- lere juniorum vitæ ratio. - Democriti. — Gratia, ut luna, cum plena facta est, tunc pulchra videtur. Fortuna non habet constantes motus, cum va- riabilis et multiformis sit. Semper enim mutatio- nibus incedens, credere facit incredibile. Fortuna similis est imperito agonothetæ ; sæpe enim eos qui non vicerunt coronat. Voluptatum fuga philosophiæ insigne tropæum statuit. Vitis tres racemos fert, primum quidem volu- ptatis, secundum vero ebrietatis, tertium autem contumelia. Arabico excepsit Cardon. Miscell. litter. Orient. tom II, pag. 177. nibus xvov pro lectione codicis. pag. 116, 33. Simile dictum est Anacharsidis, Sto bai tit. 18, : conf. Damk. ad Basil. p. ; Menar ad Diogen. Laert. 1, 103. 28) πίστις, ἐὰν μὴ ἔργα ἔχῃ, νεκρά ἐστι καθ (31) τῆς ἀρετῆς κτήσις, οἷς ἂν ἀκιβδήλως ταῖς Β (27) Jd. Orat. xx, p. 329 D. (28) Jacob. Epist ut, 17. (29) Isocr. ad Dem. pag. 7, ubi τῶν θεῶν. Cf. (30) ln cod. Coislin. et Appendice Stobæana (31) Isocr. ad Demon. pag. 2. Scripsi ex editio- (32) Ibid. p. 7. Correxi scriptum τοσοῦτον. (33) Ibid.p. 3. (34) Isocr. ad Demon. p. 4: ubi hyou tŵv ¿xov- (33) Isocrates, ibidem. (36) Apud Antonium S. 148, pag. 236. 39. (37) Pythagora tribuitur apud Antonius S. 68,
PG 117:1100ὑψηλῆς στὰς πέτρας, ἐφώνει μεγάλως τῷ βασιλεῖ "καλὸν ταξεί διον ἐποίησας, ὦ βασιλεῦ, τὸν ἴδιον συγγενῆ καὶ τὸ πατρῷον αἷμα ξίφει ἀνελών. οὐαί σοι, οὐαί σοι, ὅτι ταῦτα ἐποίησας." θυμωθεὶς δὲ ὁ βασιλεὺς καὶ ὁ Βασίλειος ἀποστέλλουσι μαγγλαβί την τὸν Μωροθεόδωρον τὸν μοναχὸν ξίφει ἀνελεῖν. οἱ δὲ λαοὶ ἐπιδραμόντες πρὸς τὸν ἀποσταλέντα προεφασίσαντο ἄνουν καὶ δαιμονῶντα αὐτὸν εἶναι, καὶ οὕτως μόλις παρῆλθε τὴν τιμωρίαν ὁ μοναχός. 30. Ὀψὲ δὲ σαββάτῳ τῆς πεντηκοστῆς ἐδήλωσε Φωτίῳ τῷ πατριάρχῃ ὁ βασιλεύς, διὰ Ῥεντακίου πρωτοβεστιαρίου αὐτοῦ, τὴν ἀναγόρευσιν τῆς βασιλείας ποιῆσαι Βασιλείου. καὶ τῇ ἐπαύ 832 ριον ἐξῆλθον δύο σελλία. οἱ δὲ λαοὶ διεταράχθησαν πῶς ἑνὸς βασιλέως ὄντος δύο σελλία ἐξῆλθον. τοῦ βασιλέως διερχομένου ἐν τῇ προελεύσει ὄπισθε Βασίλειος περιεπάτει, φορῶν σκαραμάγ γιον μετὰ σπαθίου, ὡς ἔθος τοῖς παρακοιμωμένοις. μέχρι δὲ τῶν βασιλικῶν πυλῶν εἰσελθὼν ὁ βασιλεὺς οὐκ ἀπέθετο τὸ στέφος, καθὼς ἔθος ἐστὶ τοῖς βασιλεῦσιν, ἀλλὰ μετ' αὐτοῦ εἰσῆλθε μέχρι τῶν ἁγίων θυρῶν. καὶ ἀντιστραφεὶς ἀνέβη πρὸς βαθμοὺς ἐστεμ μένος, καὶ ὑποκάτω τοῦ βασιλέως Βασίλειος ὁ παρακοιμώμενος, κάτωθεν δὲ Βασιλείου Λέων ὁ Κάστωρ καὶ ἀσηκρῆτις, ἔχων τό μον ἐπὶ χεῖρας, καὶ Μιχαὴλ πραιπόσιτος ὁ Ἀγγούρης καὶ οἱ δή μαρχοι ἅμα τοῖς δήμοις. ἤρξατο οὖν Λέων ὁ ἀσηκρῆτις ἀναγι νώσκειν, λέγων ὅτι "Βάρδας ὁ Καῖσαρ ἐβουλεύσατο κατ' ἐμοῦ ἀνελεῖν με, καὶ διὰ τοῦτο ὑπεξήγαγέ με τῆς πόλεως. καὶ εἰ μὴ διὰ Συμβατίου καὶ Βασιλείου ἐμηνύθην, οὐκ ἂν ἐν τοῖς ζῶσιν ἤμην. ἐτελεύτησε δὲ ὑπὸ τῆς ἰδίας ἁμαρτίας. θέλω δὲ Βασί λειον παρακοιμώμενον, ὡς πιστὸν ὄντα καὶ φυλάττοντα τὴν ἐμὴν βασιλείαν καὶ τοῦ ἐχθροῦ ἐλευθερώσαντά με καὶ πόθον πολὺν πρός με ἔχοντα, εἶναι φύλακα τῆς ἐμῆς βασιλείας καὶ προνοητήν, καὶ ὑπὸ πάντων εὐφημεῖσθαι ὡς βασιλέα." Βασίλειος δὲ ἐπλη ροῦτο δακρύων. καὶ δέδωκεν ὁ βασιλεὺς Φωτίῳ πατριάρχῃ τὸ στέμμα, ἄρας ἐκ τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ. ὃς εἰσαγαγὼν ἐν τῇ ἁγίᾳ τραπέζῃ ἐποίησεν ἐπ' αὐτῷ εὐχήν. καὶ οἱ πραιπόσιτοι ἐνέγκαντες 833 διαιτήσιον καὶ τζαγγία ἐνέδυσαν τὸν Βασίλειον, ὅστις βαλὼν τὴν χλαμύδα ἔπεσεν εἰς τοὺς πόδας τοῦ βασιλέως. καὶ ἐξῆλθεν ὁ πα τριάρχης, καὶ ἦρεν ἀπὸ τῆς κεφαλῆς τοῦ βασιλέως τὸ στέμμα, καὶ ἐπέθηκεν αὐτὸ τῷ Βασιλείῳ. καὶ τῶν σκήπτρων πεσόντων, ὡς ἔθος, ἔστεψεν ὁ Μιχαὴλ τὸν Βασίλειον, καὶ εὐφήμησαν πάντες "Μιχαὴλ καὶ Βασιλείου πολλὰ τὰ ἔτη." ὁ δὲ τὸν τόμον ἐπανα γνοὺς Κάστωρ ἀσηκρῆτις ἐξελθὼν ἐν Νικομηδείᾳ, καὶ ἐλθὼν εἰς μονὴν ἀνδρείαν, ἔμεινε μέσον τοῦ λιβαδίου. ἦν δὲ ἐκεῖσε φρέαρ, καὶ ἐμπεσὼν ἐν αὐτῷ ἀπεπνίγη, καὶ ἐτάφη ἐκεῖ. 31. Συμβάτιος δὲ ὁ γαμβρὸς τοῦ Καίσαρος, ἀποτυχὼν τῆς τοῦ Καίσαρος ἀξίας, ἰδὼν ὅτι ἐνεπαίχθη ὑπὸ τοῦ Βασιλείου, εἰς μῖσος κατὰ Βασιλείου κινεῖται. καὶ συμβουλευσάμενος μετὰ Γεωργίου στρατηλάτου τοῦ Πηγάνη τῇ ἐπαύριον αἰτεῖται στρατη γὸν προβληθῆναι. ἀντ' αὐτοῦ δὲ προεβλήθη λογοθέτης τοῦ δρό μου ὁ Γοῦμερ, κἀκεῖνος κόμης τοῦ Ὀψικίου. καὶ ἐξελθόντες ἅμα ὅ τε Συμβάτιος καὶ ὁ Πηγάνης ἤρξαντο καταστρέφειν τὸν λαὸν καὶ πυρπολεῖν τάς τε χώρας καὶ ἀμπέλους ἦν γὰρ καιρὸς τοῦ θέρους, εὐφημοῦντες Μιχαὴλ μόνον, τὸν δὲ Βασίλειον ἀπο κηρύττοντες. ταῦτα μαθόντες οἱ βασιλεῖς ἐκέλευσαν τοὺς λοιποὺς στρατηλάτας τούτους καταπολεμῆσαι. βουλευσάμενος δὲ Νικη φόρος ὁ Μαλεῗνος ἔρριψεν ἔγγραφον μέσον τοῦ λαοῦ, ἵνα δόλῳ τούτους κρατήσωσιν καὶ μὴ τῷ φανερῶς πολεμεῖν εἰς ἐμφύλιον 834 ἐμπέσωσι πόλεμον. καὶ πάντες εἴασαν αὐτούς. ἐκρατήθη δὲ ὁ 834 Πηγάνης, καὶ ἄραντες αὐτὸν εἰσήγαγον ἐν τῇ πόλει, καὶ τῇ προστάξει τοῦ βασιλέως τυφλοῖ αὐτὸν Κωνσταντῖνος ἔπαρχος ὁ Μυάρης, καὶ καθίσαντες αὐτὸν ἐν τῷ Μιλίῳ ἐπέδωκαν αὐτῷ σκεῦος ἐν ταῖς χερσὶν αὐτοῦ, καὶ ἐπέρριπτον αὐτῷ πάντες οἱ δια πορευόμενοι ἐν αὐτῷ, εἴ τι ἐκ προαιρέσεως εἶχον. καὶ μεθ' ἡμέ ρας λʹ ἐκρατήθη Συμβάτιος ὁ Ἀρμένιος ὑπὸ Μαλεΐνου ἐν Κελτζινῇ ἐν πανδοχείῳ, καὶ εἰσήγαγεν αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα ὁ Μα λεῗνος ὄντα εἰς τὸν ἅγιον Μάμαντα. καὶ προστάξει τοῦ βασιλέως ἄγουσι τὸν Πηγάνην εἰς ἀπάντησιν Συμβατίου, δόντες εἰς χεῖρας τοῦ
Η χάρις πρὸς εὐγνώμονας οὐδέποτε να Αισώπου. Ήθος τὸ πρᾶον καὶ τὸ προσηνές εξα Μαλάττειν οἶδεν καὶ τοὺς ἔγαν λυθήκες Εὐαγρίου. — Ηδὺς ἐκεῖνος φίλος ὁ με ψυχὴν διατρέφων. Η (38) αυτάρκεια, και - Πυθαγόρα. - βραχεῖα καὶ ἐπιτερπής, χάριν μὲν λην, πένον δὲ μικρόν. - Γεωργίου. Ἡ τῶν λόγων πρόξης προήλθε καταμηνύει διάθεσιν· ὃ γὰς ἐν πτεται μὴ δηλούμενα πράγματα, τούτο προσαγόμενοι οἱ λόγοι καθίστανται. Ἡ κατὰ σάρκα φιλία ἄγαν εύγερος βραχείας τινὸς εὐρεθείσης αἰτίας· αίτη δίδεται πνεύματος. Η ψυχή, ὡς ἀσώματος, τῶν οὐρανίων τ γεται, τὸ δὲ σωμα, ὡς χους, τῆς ἐπιγείου τ Η δέως τῶν παρόντων ἡδέων κατα γανον, ἐὰν μὴ τῆς τοῦ Θεοῦ γλυκύπτ αἰσθήσει καὶ πληροφορία γευσώμεθα. [ τῶν περιστάσεων ἀνάγκη σοὺς μὲν τον μάζει, τοὺς δὲ ἐχθροὺς ἐλέγχει (39). Ἡ βλέψις καὶ ἡ γεῦσις, καὶ αἱ λοιποί ε διαφοροῦσε τὴν μνήμην τῆς καρδίας, ἐν ὑπὲρ τὸ μέτρον κεχρήμεθα. Ἡ πολλὴ λύπη εἰς ἀπελπισμὸν καὶ και ψυχὴν περιίστησιν, καὶ ἡ πολλὴ χαρὰ κ; - τὴν προκαλεῖται. Ἐπὶ τῶν ἔτι δὲ νηπια Τοῦ Χρυσοστόμου. Η τοῦ νοῦ τ νοῦται καὶ διαθεῖ, καὶ ἐξίτηλος για Ο οινοποσίαις ἐπαντλουμένη. - Ἡ τῶν πειρασμῶν οὐσις οὐ πόρ ἐργάζεσθαι, ἀλλ' ἡ τῶν πειραζομένων Θεοῦ ἄξιόν (40) μηδὲν ἀνάξιον αὐτοῦ πράττειν (41). - Σέκυτου. πόνον Τάδε κατὰ χλοεροῖο ῥιφεῖς λειμώνος, ὁδίτα, ρεφείς Αμπασον μογενοῦ μαλθακά φυτα πόνου πόνου, καμάτου. κάπου καμάτου Κόκου Δοκίμαζε. μηδέν Αξίαν σε ποιήσει Θεοῦ τὸ μη- θέλε (42) τοὺς συνόντας σοι αἰδεῖσθεί σε φοβεῖσθαι· αἰδοῖ μὲν γὰρ πρόσεστι σέβας, είν μῖσος (43). Θάνατος καὶ φθορά, καὶ πάντα τὰ δεινά, έπε καθ' (44), καὶ οὐδὲν ἄγαν ἐπιθυμήσεις. Βαβρίου. — βυμῷ χρησθαι κατὰ τῶν πόλη; – τρῳ καλὸν οὐκ ἔνι - · δὲν ἀνάξιον Θεοῦ μήτε λέγειν, μήτε πράττειν. και μέλλοντος, καὶ ἐρωτῶντος πῶς ἂν ἔκιστα ἐν τάνοι, εἶπεν Εἰ, παρ' έκαστα ὧν πράττεις, δια μὴ παρεῖναι. Εx ἑταίρου, μοι με το Διογένης δη τινὰ διεξήει περὶ σωφροσύνης και εγκρατείας ὡς ἀπήνουν αὐτὸν οἱ Ἀθηναῖοι, ὁ δι, ο δε ἀπόλλυσθε » εἶπε, « τοῖς ἔργοις με αντιλέγει Μετὰ τῆς ἰσχύος τὴν τρ τητα σώζε, ἵνα μὴ φοβερός, ἀλλ᾽ αἰδοὺς άξιος με τ τοῖς ἐντυγχάνουσιν. * πρὸ ὀφθαλμῶν GEORGIDIS MONACHI Gratia apud sapientos nunquam moritur. Esopi Indoles mitis et verbum benignem Flacters valet vel eos qui saxei sunt. - Droprii. · Gratus amicus ille qui cum corpore mentem alit Bythegere. - Sobrietas, ut via brevis et amana, ratiam habet magnam parvamque laborem. - Georgii. — Verborum prolatio illorum e quibus exeunt sententiam manifestat ; nam quæ intus la- teat res non exhibits, harum signa verba prolata præbeat. Amicitia secundum carnem facile admodum dis- solvitur, levi quadam occurrente causa ; non enim upíritas sensui connectitur. Mens, prout incorporalis, cœlestia bona exquirit, cerpes vero, ut terra est, terrestria alimenta Libenter præsentes jucunditates despicere im- possibile, mis Dei dulcedinem in omni sensu et abundantia gustaverimus. Berum adversarum necessitas amicos quidem probat, inimicos vero arguit. Visus et gustas, sensusque alii cordis memoriam dissipant, quando his ultra moderationem utimur. Luctus ingens in desperationem et incredulitatem mentem agit, gaudiumque ingens ad præsumptio- nem hanc invitat. Balbutientium adhuc illud est. Chrysostomi. Mentis robur mollitur, decidit, et inane efficitur, cam perpetuis vini haustibus inundatur. - Tentationes natura non peccata solent operari, sød tentatorem negligentia. Serti. - A B Deo dignum te præstabis nihil illo in- dignum agendo. Tecum conversantes velis potius te revereri, quam te timere: ad reverentiam enim pertinet bonos, ad timorem vero odium. Mors et destructio, et omnia metuenda sint tibi quotidie ante oculos, et nihil multum concupisces. Babrii. - Ira uti contra proximum immoderato beaum non est. - inter Demophii Sent p. 614. qui pro habet xózov. Redit in memoriani controverse in epigram- mate incerto lectio, quam, occasione oblata, D asseram : Sic scri- psit ex ingenio Brunckius pro vetere eaque mala lectione Jacobsius se malle profitetur, quippe quod sit corrupto magis proximum. diserte scriptum reperi in codice regio 2720, pag. 7. Menandri Monosticha ab imperito librario collocata sunt, et in duos versus, ut ipsi videbatur, dissecta, quorum prior in desinit. qui nihil indigne agit: forsan, « illo agit. • Per- phyr. ad Marc. 15: Appendix Stobrana p. 40: Kλedvor, permutatione litterarum af repone et præterea scribe pro est alia nec nota minus synchysis. Eadem faci est medicina alii loco ibid. p. : Reponendum omnino, ut sit sensus, por pro " bæum tit 48, 20, sub Pythagoræ nomine. Cont rendus Chilo ibid. : aliud quid partis, L (38) Ap. Stob. tit. 5, 37, Socrati tribuitur. Est et (39) Epict. Fragm. 154. Vide supra p. 25, in (40) lila Sexti verba in cod. 396, p. 253. inter (41) Raino vertente pag. 645: Deo dignus est (42) Cod. θέλει : permutatione ubinis st (43) Est apud Demophilum, p. 622, et sp. (44) Pro ἔστω ροκήλη παράστω, νεὶ ἔσω π
PG 117:1102Πηγάνη θυμιατήριον ὀστράκινον μετὰ θεαφίου θυμιᾶν αὐτόν. καὶ ἀποτυφλοῦσι Συμβατίου τὸν ἕνα ὀφθαλμόν, καὶ ἐκκόπτουσι καὶ τὴν δεξιὰν αὐτοῦ χεῖρα, καὶ ἐκάθισαν αὐτὸν εἰς τὰ Λαύσου, καὶ δεδώκασι σκεῦος ἐν τῷ κόλπῳ αὐτοῦ, ἵνα ὃς ἔχει προαίρεσιν ἐπιρρίπτῃ αὐτῷ τι. καὶ μεθ' ἡμέρας τρεῖς ἀπήγαγον αὐτοὺς ἐν τοῖς ἰδίοις οἴκοις, ἔχοντες ἐν φρουρᾷ. 32. Ὁ δὲ βασιλεὺς Μιχαὴλ μηχανικὸν ἀποστείλας τὸν λεγόμενον Δαμάριον ἐξάγει Κωνσταντῖνον τὸν Καβαλλῖνον ἐκ τοῦ τάφου, ὃν εὗρεν ὑγιῆ· καὶ θέλων εἰσαγαγεῖν ἐν σάκκῳ, καὶ μὴ χωρούμενον, ἐνετύλαξεν αὐτόν. ὡσαύτως καὶ Ἰωάννην πατριάρ χην ἐξήγαγεν ἐκ τοῦ τάφου ἅμα τοῦ ὠμοφορίου αὐτοῦ. καὶ τού τους προστάξει τοῦ βασιλέως ἀπέκλεισεν ὁ ὕπαρχος ἐν τῷ πραι τωρίῳ, καὶ ἐν ἡμέρᾳ ἱππικοῦ ἀγαγὼν αὐτοὺς καὶ ἀπογυμνώσας ἔτυψε μαγγλάβια, καὶ τὰ ὀστᾶ αὐτῶν ἀποστείλας κατέκαυσεν ἐν 835 τοῖς Ἀμαστριανοῦ. τὴν δὲ λάρνακα τοῦ Κοπρωνύμου πράσινον οὖσαν καὶ θαυμαστὴν διαπρίσας ἐποίησε στηθέα ἐν τῷ ὑπ' αὐτοῦ κτισθέντι ναῷ ἐν τῷ Φάρῳ. 33. Ἐγεννήθη δὲ Λέων ὁ βασιλεὺς ἐκ Μιχαὴλ καὶ Εὐδο κίας τῆς Ἰγγηρίνης ἔτι περιόντος αὐτοῦ Μιχαήλ, μηνὶ Σεπτεμ βρίῳ αʹ, ἰνδικτιῶνος ιεʹ. ἐποίησε δὲ καὶ ἱππικὸν ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ ἁγίῳ Μάμαντι, ἱππεύσας βένετος· Κωνσταντῖνος δὲ ὁ ἐξ Ἀρ μενίων ὁ πατὴρ Θωμᾶ πατρικίου, δρουγγάριος ὢν τῆς βίγλης, ἵππευσε λευκός· πράσινος δὲ ἵππευσεν Ἀγαλιανός, ῥούσιος δὲ ὁ Κρυσᾶς. νικήσαντος δὲ τοῦ βασιλέως καὶ ἐπὶ δεῖπνον καθεσθέν τος ἅμα Βασιλείῳ καὶ Εὐδοκίᾳ, Βασιλισκιανὸς ὁ πατρίκιος ἐπῄνει τὸν βασιλέα ὡς εὐφυῶς ἐλάσαντα εἰς τὸ ἅρμα. τοῦτον ἀναστῆναι κελεύσας ὁ βασιλεὺς τὰ τζαγγία αὐτοῦ προσέταξε σῦραι καὶ ὑπο δήσασθαι. τοῦ δὲ ἀνανεύοντος καὶ πρὸς Βασίλειον ἀποβλέποντος, ἐν θυμῷ προσέταττεν ὁ βασιλεὺς τοῦτο ποιῆσαι. τοῦ δὲ Βασι λείου μὴ ἐπινεύσαντος αὐτῷ ὑπεδήσατο τὰ τζαγγία. ἔφη δὲ ὁ βασιλεὺς μεθ' ὅρκου πρὸς Βασίλειον ὡς ὑπὲρ σὲ κάλλιον αὐτῷ πρέπουσιν· μὴ γὰρ οὐκ ἔχω ἐξουσίαν, ὡς σὲ βασιλέα ἐποίησα, καὶ ἄλλον ποιῆσαι; καὶ ὠργίζετο κατὰ Βασιλείου θυμούμενος. δα κρύουσα δὲ ἡ Εὐδοκία ἔφη τῷ βασιλεῖ "τὸ τῆς βασιλείας ἀξίωμα, δέσποτά μου, μέγα ἐστί, καὶ ἀναξίως καὶ ἡμεῖς ἐτιμήθημεν, καὶ 836 οὐ δίκαιόν ἐστιν καταφρονεῖσθαι αὐτό." ὁ δὲ βασιλεὺς εἶπε "μὴ λυποῦ ἐπὶ τούτῳ· καὶ γὰρ τὸν Βασιλισκιανὸν βασιλέα θέλω ποιῆ σαι." 34. Βασίλειος ἐν θυμῷ καὶ λύπῃ μεγάλῃ γέγονεν. ἐξελ θόντος δὲ τοῦ βασιλέως ἐν τῷ κυνηγίῳ, μοναχός τις ὑπαντήσας δέδωκεν αὐτῷ χαρτίον ἔχοντα τὴν κατ' αὐτοῦ μελετωμένην ἐπιβου λὴν ὑπὸ Βασιλείου. ὁ δὲ ἀναγνοὺς καὶ θυμωθεὶς ἐμελέτα κατὰ Βασιλείου. τῆς δὲ μητρὸς αὐτοῦ Θεοδώρας καλεσάσης τὸν βα σιλέα εἰς τὰ Ἀνθεμίου, ἀπέστειλε Ῥεντάκιον τὸν πρωτοβεστιάριον αὐτοῦ μετὰ ἑτέρων ἀνθρώπων οἰκείων αὐτοῦ πρὸς τὸ θηρεῦσαί τι καὶ ἀποστεῖλαι τῇ μητρὶ αὐτοῦ. ὁ δὲ Βασίλειος συνεσκευάζετο κατὰ Μιχαήλ, καὶ ἦν σκυθρωπὸς πάνυ. ἐπὶ δεῖπνον δὲ τοῦ βασιλέως καθεσθέντος, προσεκαλέσατο Εὐδοκίαν καὶ Βασίλειον συνδειπνῆ σαι αὐτῷ. τοῦ δὲ βασιλέως οἴνῳ πολλῷ χρησαμένου ἀναστὰς Βασίλειος ὡς διά τινα χρείαν, ἀπελθὼν ἐν τῷ κοιτῶνι τοῦ βασι λέως, διαστρέψας τὰ κλεῖθρα δυνατὸς ὢν ὡς μηκέτι κλείεσθαι τὴν θύραν, καὶ ἀπελθὼν συνεδείπνει μετὰ τοῦ βασιλέως. τοῦ δὲ βα σιλέως πάλιν οἰνωθέντος, τῆς Ἰγγηρίνης ὡς ἔθος αὐτῷ συγχαι ρούσης, ἀναστὰς Μιχαὴλ χειροκρατούμενος παρὰ Βασιλείου ἀπῆλ θεν ἐν τῷ κοιτῶνι· οὗ τὴν χεῖρα φιλήσας Βασίλειος ἐξῆλθεν. ἔνδοθεν δὲ τοῦ κοιτῶνος ἦν Βασιλισκιανός, τῇ κελεύσει τοῦ βασι λέως ἐν τῇ κλίνῃ Ῥεντακίου ὑπνώσας πρὸς φυλακὴν αὐτοῦ. Ἰγνάτιος δὲ κοιτωνίτης ἀπελθὼν τοῦ κλεῖσαι τὴν θύραν τοῦ κοιτῶνος 837 διεστραμμένην, καὶ ἀπογνοὺς ἐκαθέσθη ἐπὶ τῆς κλίνης τίλλων τὰς τρίχας αὐτοῦ. τοῦ δὲ βασιλέως ὑπὸ τοῦ οἴνου ὕπνῳ θανάτου παραπλήσιον κοιμωμένου, ἀθρόως ἐλθὼν Βασίλειος μετὰ καὶ ἑτέρων τὰς θύρας ἀνέῳξεν· καὶ ἔμφοβος ἐξελθὼν Ἰγνάτιος ἀντέ πιπτε Βασιλείῳ τοῦ μὴ εἰσελθεῖν. Πέτρος δὲ ὁ Βούλγαρος διὰ τῆς τοῦ Βασιλείου μασχάλης διελθὼν πρὸς τὴν κλίνην τοῦ βασι λέως ἐκρατεῖτο παρὰ Ἰγνατίου ἀντιπίπτοντος αὐτῷ. ἔξυπνος ἐγέ νετο ὁ
GNOMOLOGIUM. ν λαχῶν τὸ σῶμα, μή φρόνει (43) μέγα. • (46) ἔχων δερμάτινον, θνητὴν δὲ φέρων ἐκ τὴν σύστασιν, πλούτῳ καὶ δόξῃ βίου μὴ ἀλλὰ μέτρια φρόνει. δόξα διὰ μεγαλοσύνη πρέπει, ἀνθρώπῳ ωσις, ἵνα δι' αὐτῆς οἰκειωθῇ τῷ Θεῷ. ν εὐλαβούμεθα, οὐχ δτι κακόν, ἀλλ' ὅτι νώποις ηγνόηται. Οὐ γὰρ εἰς τὴν γνῶσιν τούτου κατηγορεί προχειρότατα. τίζειν (47) καλόν, ὅπου σῆς ἢ κλέπται οὐ διο- τὸ παρὰ μικρὸν ἴσον ἐστὶ τοῦ μηδενός. ουσι (48) τοὺς λαγωούς οι κυνηγοί, τοὺς δὲ οἱ ἔπαινοι. ισολόγου. - θεωρία αχαλίνωτος τάχα ἂν κρημνὸν ὡσειεν (49). - ζῶν ἄνθρωπος μάτην φυσά. ν (50) ἄν τις ὀλίγης κακίας μεταλάβοι πλου- ἀρετῆς βαθείας κατά μικρόν. • (52) ἀμαθίας ἔγγονον. ἐζειν (83) ἀνδρὸς ἀρετὴν ἴσασι καὶ πολέμιοι, οῦ θυμοῦ λήξαντος, ἢ πρᾶξις ἐφ' ἑαυτὴν (54) ήται. βων καὶ μεριμνῶν, λυπης καὶ στεναγμών, ὁ βίος, οὔτε τοὺς εὐτυχοῦντας προσῆκε χεί . ὔτε τοὺς δυστυχοῦντας δονεῖσθαι λύπῃ· παρ- : γὰρ ὡς ὄναρ βίος. : θανεῖν καλὸν τάχιστα ἤ πολὺν ζῆν χρόνον ἐν ενάκτῳ καὶ πολυπείρῳ βίῳ (55). τὸν ἔχων περισκήνιον, ἐπὶ τῇ τούτου ἀποθέσει λυποῦ· λυποῦ δὲ μᾶλλον, ἡνίκα τῶν ἀγαθῶν κενὸς ἀπέλθῃς. Στου μὴ μεμνημένος οὐδὲν μετ᾿ εὐθότητος ἐν- θέλει. θνητός πεφυκώς θανάτου μνημην λάβε Φρονῶν ταπεινά, τῆς ἄνω δόξης ἔρα· Τραχὺς χρόνος γὰρ, καὶ τὰ τῇδε λιμπάνεις, Ως οἷα πᾶσα τῶν βροτῶν θνητή φύσις. · Οὐ πλοῦτον, οὐδὲ δόξαν, ἐκφέρων βίος, Μόνον τὸ ἔργον ἂν συνηγοροί τότε. Ζωὴν ἐκεῖθεν τὴν μένουσαν προξένει (56). Όπου λύπη, στεναγμὸς οὐδεὶς ἔνι. - Ιπποκράτους. Θεός δέεται (57) μὲν οὐδενός, φὸς δὲ δεῖται μόνου Θεοῦ. - (45) φρόνη. Ετι τὸν θύλακον ἔχεις δερ- κτινον· θνητὴν γὰρ ἔχεις ἐκ προοιμίου τὴν σύστα ν' τί δήτα τὸ κενὸν τοῦτο και κούφον δοξάριον ἐπὶ τοσοῦτον τὸν πή ινον ἀσκὸν διεφύσησε ; τοὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σῆς οὔτε βρῶσις ἀφανί ζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν. βοηθείας. (32, Β. - θανεῖν ἄριστόν ἐστιν ἢ ζῆν ἀθλίως. μάλλον. A Mortale sortitus corpus, ne superbias. Saccum habens pelliceum.mortalemque ferens a principio constitutionem, divitiis et honoribus vitæ ne extollaris. sed modesta cogita. Deo gloria propter magnitudinem decet, homini autem humilitas, ut per hanc Deo uniatur. Mortem timeamus non ut malum,sed quod homi• nibus ignoratur. Cujus enim cognitione destitui- mur, id facile vituperamus. Thesaurizare bonum, ubi tinea vel fures non penetrant. Parva præda par est nulli. Venantur lepores venatores, insensatos autem laudes. - Immoderata meditatio forsan et ad Theologi. Codex atta qui rhetoris Altici personam mentitus est, pist. ad Dionysium : codicum lectionem exhibeo) Cf. Luc. xit. 33. varietate. B C D præcipitium agit. Moriturus homo frustra superbit. Citius levis pravitatis multum aliquis excipiet, quam summæ virtutis parum. Deo jucundum quod secundum vires est. Audacia ignorantiæ filia. Mirari viri virtutem norunt vel inimici, quando, ira sedata, actio per seipsam examinatur. Tumultus et curarum, luctus et gemituum plena est vita; neque in felicitate gaudere decet.neque in adversitate dolore opprimi; præterit enim ut som- nium vita. Pulchre mori cito potius est quam longo tempore vitam ducere miserabilem et agitatam. Mortale habens indumentum, ne in ejus depo- sitione lugeas: luge potius, si bonorum operum vacuus abieris. Qui mortis immemor est nihH cum rectitudine vult cogitare. Mortalis cum sis, mortis memorium tene ; Humilia sentiens, gloriam supernam cupito; Breve enim tempus est, et quæ hic jacent relin- ques, Quoniam omnis mortalium natura mortalis est. Non divitias, non honores secum ferens vita, Solum tunc opus sibi vindicabit ; Vitam inde perpetuam accipe, Ubi neque dolor neque gemitus ullus erit. Hippocratis. Deus quidem nullius eget, sapiens autem Dei solius. - Id. Orat. xxvi. p. Codex, Or. xx, p D. sententiam cf. p. 112. 8: Cf. supra p. 29, n. 1. de ellipsi adverbii tus penultimam sedem ; nam hi versus sunt poli- tici. 51) φίλον τὸ κατὰ δύναμιν. (46) Isocrates, seu potius Theophylactus Simo- (47) Matth. τι, 20; Θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυ- (48) Socrati tribuitur ap. Stob. tit 14, 22, cum (69) Addidi τοῦ in lemmate. (30) Gregor. Nazianz. Orat. 1, p. 7 A. (54) Id. Orat. xx, pag. 373 A. (53) Gregor. Nazianz. Or. xxII, p. 408 A. Cf. et (34) Edit. Greg. Maurin., έαυτῆς, melius. Ad (55) Philemon vividius apud Stob. tit. 121, (56) Cod. προξενεί. Quod mutavi propter accen- (57) Est apud Porphyrium ad Marcellam § !
PG 117:1104βασιλεύς. Ἰωάννης δὲ ὁ Χάλδος παρευθὺ μετὰ τοῦ ξίφους δοὺς τῷ βασιλεῖ ἀπέκοψε τὰς χεῖρας αὐτοῦ. ὁ δὲ Ἰακωβίτζης ὁ ἀπελάτης ὁ Πέρσης τὸν Βασιλισκιανὸν ξίφει τρώσας ἔρριψεν αὐ τὸν ἄνωθεν κάτω. Μαριανὸς δὲ καὶ Βάρδας ὁ πατὴρ Βασιλείου τοῦ ῥαίκτορος καὶ Συμβάτιος ὁ ἀδελφὸς Βασιλείου καὶ Ἀσυλαίων ἐξάδελφος Βασιλείου καὶ Κωνσταντῖνος ὁ Τοξαρᾶς ἵσταντο πρὸς φυλακὴν ἔξωθεν, καὶ οὐδεὶς τῶν μετὰ Μιχαὴλ ἔγνω τὰ γινόμενα. συναθροισθέντες οἱ μετὰ Βασιλείου συνεβουλεύοντο. Ἀσυλαίων δὲ ἔφη πρὸς Βασίλειον ὅτι εἰ καὶ τὰς χεῖρας αὐτοῦ ἐκόψαμεν, ἀλλὰ ζῶντα αὐτὸν εἰάσαμεν· καὶ ἐὰν ζῇ, τί ἀπολογησόμεθα; καὶ χα ριζόμενος Βασιλείῳ ὑποστρέψας εὗρε Μιχαὴλ χεῖρας μὲν μὴ ἔχον τα, ἐπὶ τῆς κλίνης δὲ κείμενον, ἐλεεινολογούμενον κατὰ Βασιλείου. ὁ δὲ τὸ ξίφος γυμνώσας ἀνηλεῶς ἔπηξε κατὰ τῆς καρδίας τοῦ βα σιλέως, διασχίσας τὰ ἔγκατα αὐτοῦ. καὶ στραφεὶς ἐνεκαυχᾶτο πρὸς Βασίλειον ὡς ἀνδραγάθημα μέγα πεποιηκώς. 838 35. Κλύδωνος δὲ ὄντος ἐν τῇ θαλάσσῃ, συναθροισθέντες κατῆλθον μέχρι καὶ τοῦ περάματος, καὶ διαπεράσαντες ἦλθον εἰς τὸν οἶκον Εὐλογίου τοῦ Πέρσου, καὶ τοῦτον ἄραντες ἦλθον εἰς τὰ Μαρίνης. πλὰξ δὲ ἦν περιφράσουσα τὸ τεῖχος, καὶ κρατή σας Βασίλειος δύο τῶν μετ' αὐτοῦ ὄντων καὶ λακτίσας κατέαξε τὴν πλάκα, καὶ εἰσῆλθον μέχρι τῆς πύλης τοῦ παλατίου. Εὐλό γιος δὲ ὁ Πέρσης ἐλάλησε τῇ αὐτοῦ γλώττῃ Ἀρταβάσδῳ ἑται ρειάρχῃ, ὡς ὁ Μιχαὴλ ξίφει ἐτελεύτησε, καὶ ἄνοιξον τῷ βασιλεῖ. καὶ ὁ Ἀρτάβασδος εἰσδραμὼν πρὸς τὸν παπίαν, καὶ ἄρας ἀπ' αὐ τοῦ τὰς κλεῖς βιαίως, διήνοιξε τῷ βασιλεῖ. καὶ γενόμενος ἔνδο θεν Βασίλειος ᾖρε τὰς κλεῖς τοῦ παλατίου ἐπὶ χεῖρας, καὶ τῇ ἕω θεν Γρηγόριον τὸν ἐπιλεγόμενον τοῦ Φιλήμονος ἐποίησε παπίαν. παρευθὺ δὲ ἀποστέλλει ἐν τῷ ἁγίῳ Μάμαντι, καὶ εἰσήγαγεν Εὐ δοκίαν τὴν τοῦ Ἴγγηρος μετὰ δόξης πολλῆς ἐν τῷ παλατίῳ. ἀπέ στειλε δὲ καὶ Ἰωάννην πραιπόσιτον τοῦ ἆραι τὴν Δεκαπολίτισσαν καὶ πρὸς τοὺς ἰδίους γονεῖς ἀπαγαγεῖν. ἀπέστειλε δὲ καὶ Παῦλον κοιτωνίτην τοῦ ἐνταφιάσαι Μιχαήλ. καὶ ἀπελθὼν εὗρεν αὐτὸν ἐντετυλιγμένον ἐν τῷ σαγίσματι τοῦ δεξιοῦ ἵππου οὗ ἤλαυνεν, καὶ τὰ ἔγκατα αὐτοῦ ἔξωθεν ἐκκρεμάμενα. εὗρε δὲ ἐκεῖ θρηνούσας καὶ ἐλεεινολογουμένας ἐπ' αὐτῷ τήν τε μητέρα καὶ τὰς ἀδελφὰς αὐτοῦ· καὶ εἰσαγαγὼν εἰς πλοιάριον διεπέρασαν ἐν τῇ μονῇ τῆς Χρυσοπόλεως, κἀκεῖ αὐτὸν ἐνταφιάσασαι ἔθαψαν. 839 ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΜΑΚΕΔΟΝΟΣ. Τῷ #22 τξζʹ ἔτει τοῦ κόσμου, τῆς δὲ θείας σαρκώσεως ωξζʹ, ἐβα σίλευσε Βασίλειος ὁ Μακεδών, μετὰ Μιχαὴλ ἔτος ἓν καὶ μῆνας δʹ, καὶ μόνος ἔτη ιθʹ. προσέταξε δὲ τῷ ὑπάρχῳ Μαριανῷ υἱῷ Πετρωνᾶ ἀνελθεῖν ἐν τῷ φόρῳ καὶ ἀναγορεῦσαι αὐτὸν μετὰ παν τὸς τοῦ λαοῦ μόνον βασιλέα. 2. Ἀναγκαῖον δὲ ἡγησάμην γράψαι τὴν παρὰ τοῦ θεοῦ γενομένην ἐκδίκησιν εἰς τοὺς τὸν Μιχαὴλ διαχειρισαμένους, καὶ ἃ πέπονθεν ἕκαστος αὐτῶν ἐν διαφόροις καιροῖς. ὁ μὲν οὖν Ἰακω βίτζης κυνηγῶν μετὰ τοῦ βασιλέως ἐν τῷ φιλοπατίῳ, τοῦ ξίφους αὐτῷ ἐκπεσόντος κατελθὼν τοῦ ἵππου, ἄρας αὐτὸ τοῦ ποδὸς αὐ τοῦ μὴ φθάσαντος τῇ γῇ ἐπιβῆναι, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑτέρου κρατη θέντος ἐν τῇ σκάλᾳ, θροηθεὶς ὁ ἵππος διέσυρεν αὐτὸν καὶ φάραγ γας καὶ βοθύνους διελθὼν τοῦτον μεληδὸν διέσπασεν. Ἰωάννης δὲ ὁ Χάλδος στρατηλάτης γεγονὼς ἐν Χαλδίᾳ, καὶ φωραθεὶς κατὰ βασιλέως μελετᾶν, προστάξει τοῦ βασιλέως ἀνεσκολοπίσθη παρὰ Ἀνδρέου στρατηλάτου. ὁ δὲ ἐξάδελφος τοῦ βασιλέως Ἀσυλαίων ἐξωσθεὶς παρ' αὐτοῦ τοῦ βασιλέως ἐν τῷ προαστείῳ αὐτοῦ ᾧ ἐπώνυμον τοῦ Χαρτοφύλακος, ὡς ἀπηνὴς καὶ ὠμὸς εἰς τοὺς 840 δούλους αὐτοῦ ὢν μαχαίραις παρ' αὐτῶν ἐν νυκτὶ ἀνῃρέθη· οὓς ὁ βασιλεὺς κρατήσας καὶ μεληδὸν κατακόψας κατέκαυσεν ἐν τοῖς Ἀμαστριανοῦ. ὁ δὲ ἀπελάτης ὁ τοῦ Πέρσου σκωληκόβρωτος γενό μενος τοῦ ζῆν ἀπηλλάγη. Κωνσταντῖνος δὲ ὁ Τοξαρᾶς εἰς Κιβυρραιώτας σπαθοκοπηθεὶς τελευτᾷ. καὶ Μαριανὸς ὁ ἀδελφὸς τοῦ βασιλέως τὸν πόδα συντριβεὶς
Διορί. μ. 207, Ὁ μὲν Θεὸς οὐδενὸς δεῖται, ὁ βασιλεὺς δὲ μόνου Θεού : Γνώμαι Σοφῶν Ευεργετών νόμιζε μιμεῖσθαι Θεόν. Δημοσθένης (ε) ερωτηθείς, Τί ἄνθρωπος ἔχει Θεοῦ ἐπιμελουμένου τῶν ἐνθρώπου τ ἀρετὴν καὶ κακίαν, καὶ φιλο μισοῦντος δὲ τὸν κακόν, οὔτε τους κ. κακῶς πράσσειν, οὔτε τοῖς πονηροῖς ε Τοῦ Χρυσοστόμου. - θέση σθαι τὸν ἀγαθὸν ἔχοντα συνευδής ότι ἀποδημία, μετάστασις καὶ ἀνέπειες. ταραχῆς ἀπαλλαγή, καὶ βιοτικών κα τίδων. Θεός ἀεὶ πρόνοιαν ἀνθρώπων και πηρὰ κατὰ τὴν παρόντα βίον δέξατο, εἰς τὸν μέλλοντα ἐταμιεύσατο. θεῷ ὅμοιον ἔχει ἄνθρωπος τὸ εὖ το αὐτὸ μὴ καπηλεύηται. θανεῖν ἐνδόξως καλλὸν (59) ζην τροφ χρόνον ἀσέμνως. θάνατον ἄωρον πολλάκις ἀμερος μέν πλῆθος. Διαδόχου. θερμαινομένων των τη ὀργάνων ὑπὸ τῆς τοῦ οἴνου ζέσεως, τ ἑαυτῷ τὸν νοῦν σκιὰν τοῦ πάθους ἐνή Θεοῦ φύδον σύνοικον ἔχων ἐν δια τ κῶν ἐκφεύξει, δι' ὧν αἱ τιμωρίαι. θανάτου μεμνημένος ἄνθρωπος τ μελεῖν. - Βασιλείου. θεραπευόμενα τὰ ἐπ. ἑαυτῶν ὑπεροπτικώτερα γίνεσθαι πάλαια Θεοῦ ἔγνοια θάνατός ἐστι ψυχῆς. θυμὸν ἀνδρὸς πραύνει θεράπων ορών Σολομώντος. – Θρατός (60) πι;; ἀλαζὼν λοιμᾶς καλεῖται, ὅς δὲ μες νομος. - Θησαυρίζεται δικαίοις πλοῦτος ἐπὶ θεωρῶν (61) ὀφθαλμὸς καλὰ εὐγένει Θρακών (62) γένος σοφώτατον θρηνούσι, τῷ δὲ ἀπιόντι συνήδονται, της πείσεται λέγοντες, τὸν δὲ ὅσων ἀπέλλας, μενοι. Θεοφιλὲς τῷ ὄντι ἀπὸ τῆς γλώττης ἐπὶ πτ τοὺς λόγους προφέρειν. Αἰσώπου· Θαμινὰ φοιτῶν τοῖς φίλοις οὐκ ἐθέλων, Βέβαιον ἔσῃ καὶ οὐ στυγητὸν κτῆμα. Θεῷ προσφιλές τετιμηκότα τιμήν (63). Φίλωνος. Θεοῦ ἴδιον τὰ μὲν ἀγαθί καὶ φθάνειν δωρούμενον, τὰ δὲ αυτά με με - ὅμοιον Θεῷ, ἔφη· Τὸ εὐεργετεῖν καὶ ἔλε μᾶλλον. Ρ. 19. κατα τιμάν. Δημόκριτος, πος τὸ εὖ ποιεῖν καπηλεύεται (και όταν αὐτὸ μὴ κ.). καὶ τὸ εὐεργετεῖν καὶ ἀληθεύειν. Οὐδὲν ἡμᾶς ἴσους ποιεῖ θεῷ ὡς τὸ εὐε GEORGIDIS MONACHI. Deo de hominibus curam agente, et discernente ▲ virtutem et pravitatem, amante quidem bonum, et malum odio habente, non præsumendum est bonos male tractari, malos autem bene. - Chrysostomi. Mortem non debet timere is qui bonam conscientiam habet; somnus enim est ac egressus migratio et requies. portus tranquillus, tumultus sedatio, et vitæ curarum solutio. Deus semper hominibus providens molesta in hac præsente vita dedit, jucunda vero in futuram re- servavit. Deo similem se facit homo benefaciendo, cum id non adulteratur. Mori gloriose pulchrius est quam vivere multis annis in voluptatibus indecore. Mortem immaturam sæpius peccatorum fecit multitudo. - Diadochi. Calefactis generativis organis vini ardore, necesse est ut sibi ipsi mens exhibeat ima- ginem passionis voluptuosam. Dei timorem in animæ præsentem habens, omnia mala vitabis, per quæ pœnæ sunt. Mortis qui meminit a peccando arcetur. - Basilii. Si foventur hominis superbi mores, seipsis arrogantiores fieri solent. Dei ignorantia animæ est mors. Iram hominis placat famulus prudens. Salomonis. - Audax et arrogans et gloriosus pestis vocatur; qui autem injuriam non oblivisci- tur, legis transgressor. Justis congeruntur impiorum divitiæ. Cernens bona oculus lætificat cor. Thracum gens sapientissima: de nascente quidem lugent, de moriente vero lætantur; de illo,quanta patietur, dicentes; de hoc, a quantis liberatus est, cogitantes. Deo admodum gratum, si lingua ad decus verba proferantur. Iro sæpe ad amicos nolens, Constans eris et non exosa possessio. - Deo acceptus est qui honorem honore prævenit. Philonis. Dei proprium est bona præmittere et donis anteire, mala vero ægre inducere. Non " p. 33; qui.notante Tayloro in Diario classicot. XXI, «ententiam e Sexto Pythagoreo deprompsit, quem sio Rufinus Latine et christiane loquentem fecit p. 818, 2: « Deus quidem nullius eget, fidelis autem Dei solius Hinc profecit Agapetus cap 63: vide ibi lanikon., collato Menagio ad Dio- gen. Laert, vt, 105. Cf. infra initio. lbidem p. 96, 14: D C B Similem sententiam ex scriptore Orientali pt: Cardon. Miscell. litter. Orient. t. 11. p. 113. (59, Cf. supra p. 29. n. 1, de ellipsi adiz codicis 1168, p. 91,9, ubi inter Democritea leguntur bæcce verba leviter corrupta: Ge provi (c) Demosthenis nomen aliquid mirationis parit. Reponam lubens auctoritate molyr Parile est lo me toni dictum Sol. p. : id. Matthæus. Er Adina (58) Joannes Chrys. Antonii S. 57. p. 94, 25: (60. Prov. xxı, 24. (61) Prov. xνι. 2. (52) Fons sententia ap. Herod. r, 4. Vide π (63) Cod. τετημικότατη μήν. Forsan, τον π
PG 117:1106καὶ ὑπὸ σκωλήκων καταβρωθεὶς τελευτᾷ. 3. Ὁ δὲ βασιλεὺς προελθὼν ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῶν Χριστοῦ γενεθλίων ἐν τῇ προελεύσει εἰς τὴν μεγάλην ἐκκλησίαν ἐβάπτισε Στέφανον τὸν υἱὸν αὐτοῦ. ἀγαγὼν δὲ ἵππους λευκοὺς μετὰ ἁρμά των ἐκάθισεν ἅμα τῇ Αὐγούστῃ. καὶ ὁ πραιπόσιτος Βαάνης σὺν αὐτοῖς βαστάζων τὸ παιδίον μέχρι τοῦ παλατίου, τοῦ βασιλέως ῥίπτοντος ὑπατείαν ἐν τῇ ὁδῷ. 4. Ἐγένετο δὲ σεισμὸς τῇ ἑορτῇ τοῦ ἁγίου Πολυεύκτου μέγιστος, ὥστε τὴν γῆν σείεσθαι ἐπὶ ἡμέρας τεσσαράκοντα. ἔπεσε δὲ τότε καὶ ἡ σφαῖρα τοῦ ζῴδου τοῦ φόρου, καὶ τῆς ὑπεραγίας θεοτόκου ἡ ἐκκλησία ἣ λέγεται τὸ Σίγμα, ὥστε πάντας τοὺς ψάλ λοντας ἐκεῖσε τελευτῆσαι. Λέων δὲ ὁ φιλόσοφος τυχὼν ἐκεῖσε ἔλεγε τοῖς ψάλλουσι καὶ πᾶσι τοῖς οὖσιν ἐκεῖσε ἐξελθεῖν τῆς ἐκ κλησίας· οἱ δὲ μὴ πεισθέντες συνετελέσθησαν ἅπαντες. αὐτὸς δὲ ὁ φιλόσοφος εἰς κίονα ὑπὸ συστημάτων σταθεὶς μετὰ ἑτέρων δύο ἐσώθη, καὶ ἕτεροι πέντε μόνοι ὑποκάτω τοῦ ἄμβωνος. 841 5. Φώτιος δὲ ὁ πατριάρχης ἐλθόντος τοῦ βασιλέως ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ καὶ μέλλοντος αὐτοῦ κοινωνεῖν, τοῦτον λῃστὴν καὶ φονέα ἔλεγε καὶ ἀνάξιον τῆς θείας κοινωνίας. ὁ δὲ θυμωθεὶς ἀπέστειλεν ἐν Ῥώμῃ, καὶ ἤγαγε τόμον μετὰ Ῥωμαίων ἐπισκόπων, καὶ τοῦτον τοῦ θρόνου ἐξέωσεν, καὶ προεχειρίσατο Ἰγνάτιον τὸν ἐν ἁγίοις πατριάρχην τὸ δεύτερον. ἐγεννήθη δὲ Ἀλέξανδρος ὁ βασιλεὺς ἐκ τῆς τοῦ Ἴγγηρος Εὐδοκίας, οὗτος παῖς γνήσιος ὢν Βασι λείου. 6. Ἐστράτευσε δὲ ὁ βασιλεὺς κατὰ τῶν Ἀγαρηνῶν τῶν εἰς Τεφρικήν, καὶ πολέμους συνάψας ἡττήθη, καὶ πολλάκις συμβα λὼν Ἀγαρηνοῖς πολλοὺς τῶν Ῥωμαίων ἀπεβάλετο. ἐν δὲ τῇ τοιαύτῃ φυγῇ τοῦ βασιλέως Θεοφύλακτος ὁ Ἀβάστακτος, ὁ πατὴρ Ῥωμανοῦ τοῦ μετὰ ταῦτα βασιλεύσαντος, διέσωσε τὸν βασιλέα παρὰ μικρὸν ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν κρατούμενον. ὃν ἐπιζητήσας ὁ βασιλεὺς μετὰ ταῦτα καὶ εὑρὼν καὶ γνωρίσας πολλοὶ γὰρ ἔλεγον τῷ βασιλεῖ ὅτι ἐγώ εἰμι ... ὁ δὲ τὴν τιμὴν ἀφεὶς τόπονβασιλικὸν ᾐτήσατο, οὗ καὶ τετύχηκεν. ὑποστρέψας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐν τῇ πόλει ἀπέστειλε Χριστοφόρον γαμβρὸν αὐτοῦ ἐν Τεφρικῇ, καὶ νίκην ἐποίησε μεγίστην, καὶ ἐπόρθησε ταύτην καταστρέψας ἕως ἐδά φους. 7. Ἰγνάτιος δὲ ὁ πατριάρχης ᾠκοδόμησεν ἐκκλησίαν εἰς τὸ ἐμπόριον Σατύρου περικαλλῆ, ἐπ' ὀνόματι τοῦ ἀρχιστρατήγου 842 τοῦ Ἀνατέλλοντος, καὶ μονὴν πεποίηκεν ἀνδρείαν, ἔνθα καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἀπόκειται. 8. Θέκλας δὲ τῆς ἀδελφῆς τοῦ βασιλέως ἀποστειλάσης πρὸς τὸν βασιλέα δι' ὑπόμνησίν τινα μέτριον ὄντα αὐτῆς τὸν ἄν θρωπον, ἠρώτησεν ὁ βασιλεὺς ὅτι τίς ἔχει τὴν κυρίαν σου; ὁ δὲ εἶπεν "ὁ Νεατοκωμήτης." παρευθὺς δὲ ὁ βασιλεὺς ἀποστείλας ἤγαγεν αὐτὸν καὶ τύψας ἀπέκειρε καὶ τὸ μοναχικὸν σχῆμα ἐνέδυσε αὐτόν. ὡσαύτως δὲ καὶ Προκόπιον τὸν πρωτοβεστιάριον αὐτοῦ ἀποστείλας ἔτυψε τὴν Θέκλαν· ὃς καὶ ἄρας πάντα τὰ χρήματα αὐτῆς εἰσεκόμισε τῷ βασιλεῖ. τὸν δὲ Νεατοκωμήτην μετὰ ταῦτα ἐποίησεν οἰκονόμον ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ. 9. Ὁ δὲ αὐτὸς βασιλεὺς ἐβάπτισε τοὺς Ἑβραίους πάντας ὅσοι τότε τῷ χρόνῳ ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν αὐτοῦ ὑπῆρχον, ἀναδεξαμέ νων πάντων τῶν ἐν ταῖς ἀξίαις, φιλοφρονησαμένου τοῦ βασιλέως πάντας τοὺς Ἑβραίους, καὶ ἀντιλήψεις καὶ δῶρα πολλὰ παρασχόν τος αὐτοῖς. 10. Τὸν δὲ προειρημένον Νικόλαον τὸν Ἀνδροσαλίτην τὸν καὶ προσμονάριον τοῦ ἁγίου Διομήδους, ᾧ τινὶ ὁ μάρτυς ἐπε φάνη, ὡς προείρηται, περὶ τοῦ βασιλέως, ἐτίμησεν αὐτὸν σύγ κελλον καὶ οἰκονόμον, τὸν δὲ ἕτερον ἀδελφὸν αὐτοῦ Ἰωάννην δρουγ γάριον τῆς βίγλης, καὶ τὸν ἕτερον ἀδελφὸν αὐτῶν Παῦλον τοῦ σακελλίου, τὸν δὲ ἕτερον Κωνσταντῖνον γενικὸν λογοθέτην. τελευ τήσαντος δὲ Νικολάου τοῦ συγκέλλου, θάπτουσιν αὐτὸν εἰς Ἀρκα 843 διανὰς τὸν ἑαυτοῦ οἶκον, ἔνθα ἐστὶ νῦν τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου τὸ μετόχιον. 11. Ἤρξατο δὲ ὁ βασιλεὺς ἐκχοΐζειν πλησίον τοῦ παλα τίου πρὸς τὸ κτίσαι τὴν Νέαν, οἰκήματα πάμπολλα ἐξωνησάμενος. ἐμηνύθη δὲ τῷ βασιλεῖ ὡς ἡ Συράκουσα παρὰ τῶν Ἀγαρηνῶν ἐκπορθεῖται. ἀσχολουμένων δὲ τῶν πλωΐμων ἐν τοῖς κτίσμασι τῆς Νέας ἐκκλησίας ἐγένετο βραδύτης τοῦ στόλου καὶ τοῦ λαοῦ, καὶ παρεδόθη ἡ αὐτὴ Συράκουσα πρὸ ὀλίγου
GNOMOLOGIUM. δ οὐδὲ τοῖς ἁμαρτάνουσιν εὐθὺς ἐπέξεισιν ὁ δίδωσι χρόνον καὶ τὴν τοῦ σφάλματος αἱ ἐπανόρθωσιν. - - Θάνατος (64) ἀνδρὶ ἀνάπαυσις· συνέ ὁ Κύριος κατ' αὐτοῦ. Θρόνον (65) ὀφρυώμενον καθεῖλεν Κύ φύτευσε ταπεινούς ἀντ' αὐτῶν. - – θυσία (66) τῷ Θεῷ γνώμη ἀγαθή. υποστόμου. Ισχυρὸν ὅπλον ἀκτημο ἀκαταγώνιστον καταγώγιον, καὶ πύργος - ιτροῦ τέχνην εἴσεται ὁ τοῦ νοσήματος που τοὺς λέγοντας, μηδὲν καταβλάπτει τοὺς :. ου. τον (68) τὸ φροντίζειν ἀναγκαίων χρειῶν, προσέχειν τέρψεσίν τε καὶ κώμοις. είου. - Καπνός (69) φυγαδεύει μελίσσας, δὲ πνευματικὸν ἀποδιώκει κραιπάλη. που. ος (71) οὐκ ἔχων ἰσόβροπον τὸ κέρδος, μίαν δίδωσι τοῖς μόχθις ἀε!. οῦργος ἀνὴρ, τοὺς τρόπους οὐκ ἀμείβων, σχήμα μεταλλάττει ἀπάτης χάριν. τοῖς κακὰ συνάπτων ὁ σκαιὸς ἀνὴρ λος δήπουθεν ἐστιν σφαλερῶς βιῶν. Ὁ Καὶ τοὺς τυχόντας, εἰ δέοι, φίλους ἔχε, κῶς δὲ μὴ χαρίζου τὸ πρὸς σὲ στύγος (72). τὸν ἀεὶ τῷ κρείττονι τὸ χεῖρον ἀκολουθεῖν διὰ ώσεως ἐλπίδα. ποκράτους. - Κόποι (73) αὐτόματοι φράζουσι 6. κλώσει (74) ἕκαστον τὰ διαβούλια αὐτοῦ. ρος (73) ὕβρεως ἀρχή. νείττονές εἰσιν αἱ τῶν πεπαιδευμένων ἐλπίδες ἢ ὧν ἀμαθῶν πλοῦτος. Κακοῖς ὁμιλῶν (76) καὶ κακὸς πάντως ἔσῃ. ἱρεῖττον (77) εὐημερίας ἀχαλινώτου νοσος φιλό 305. Ιατρική μὲν, κατὰ Δημόκριτον, σώματος νόσους ἀκέεται, σου ο η δὲ ψυχὴν παθέων ἀφαιρέεται. τέρφεσι καὶ κώμοις, ἤ τό προσέχειν νοῦν τ., ἢ τὸ προσίσχειν το νόσος ὕπουλός ἐστιν ἐν τῇ ψυχῇ : xνι1, Κόρος πατὴρ ὕρεως. Τίκτει γάρ, ὥσπερ φησὶν ἡ παροικία, κόρος μὲν ὕβριν, ἀπαιδευσία δι μετ' ἐξουσίας ἄνοιαν. κρίττον, A statim de peccantibus ulciscitur Deus, sed tempus . concedit ad culpa sanationem et emendationem. B Job. - Mors homini requies: conclusit enim Dominus in illa. Sirach.. - · Sedem arrogantium destruxit Domi- nus, et erexit humiles pro illis. - Sexti. Sacrificium Deo mens bona. Chrysostomi. Valida armatura paupertas, et inexpugnabile refugium, et turris immota. - Medici artem sciet ægritudinis... dicentes, mi- nime lædit audientes. Babrii. Melius cst curare de necessariis negotiis, Quam se dare deliciis et conviviis. Basilii. Templum sanctum est Deo mens pii, et altare st optimum ei cor mundum et sine peccato. » nitium p. 284, i. periit folium saltem unum, quo itteram ad finem deduxerat compilator et K in- choaverat; ideo asteriscos apposui. Videtur in prima loci hujus parte sententia fuisse Democriteæ similis quam prodidit Isidor. 1, Ep. : Vide Wyttenb. Bibl. crit. xit, p. 75. (68 Cod. quod correxi, ut versus clausula recto staret talo. Adhuc labat ini- tium : forsan scribendum, vel C D - Fumus ſugat apes, gratiam autem spiritualem expellit ebrietas. Malum occultum morbus fit insanabilis. Esopi. Labor qui non habet æquivalens lucrum, Semper difficultatibus terret, Vir improbus, mores non mutans, Vultum commutat fraudis gratia. Qui mala malis conjungit vir parum solers, Certissime vitam periculosam ducit, Obvios, si opus est, amicos habe, Sed ne illis male impertias adversitatem quæ te [affligit. Bonum est semper medius a pejore excipi, ob spem meliorationis. Hippocratis. dicant. Lassitudines per se morbos in- Circumdabunt quemque suæ adinventiones. Saturitas insolentiæ initium. Meliores sunt eorum qui docti sunt spes quam ignorantium divitiæ. Cum malis conversatus, malus quoque omnino [eris. Melior est immoderata felicitate morbus sapien- tim amicus. quæ est etiam le. ctio Antonii S. 171, p. 280. et codicis 1168, pag. pescui. Versus sunt politici, in quibus syllabæ nu- merantur. Distichum tertium ob violatam accentus legem reliquis etiam pejus est. ejusd. Hom. De jejunio. p. 126. et ut, p. 152. Gre gorius Naz. Or. p. : Aristoteles Stobæi tit. 3, 54: Alia indicavi in Gnomicis ad Theognidem, 153, p. 246. lectione ambigua : cf. p. 25. (70) σιωπηθεῖσα νόσος γίνεται ἀθεράπευτος. (64) Job tr, 23. (63) Sirach. x. 14, cum variet. (66) Potest conferri Sextus Rufini, p. 646: (67) Inter νοσήματος, finem pag. 283, 2. et λοῦν, (69) Basil. Hom. 1 De jejunio, p. 132. (70) Basil. Hom. mor. De peccato, p. 142, ubi 45. Cf. schol. ad Joann. Climac. p. 97. (7) Sequentes sententias quatuor in metra dis- (72) Forsan, τὸ πρὸς τοῦ στύγος. (73) Hippocr. Aphor. 11, 5. (74) Ex Osee, vii, 2. (75) Basil. Hoια. mor. De ingluvie, p. 320 : ef. (76) Greg. Naz t, II, p. 159. (77) Idem Epist. Lxvi. p. 825, ubi κρείττων. Cod.
PG 117:1108πρὶν ἢ φθάσαι τὸν στό λον, τοῦ βασιλέως πολλὰ θρηνήσαντος καὶ ἀποδυραμένου. 12. Νικήτα δὲ τοῦ ἐπὶ τῆς τραπέζης τοῦ Ξυλινίτου κατ ηγορηθέντος ὡς φιλουμένου παρὰ τῆς Αὐγούστης, τοῦτον ὁ βα σιλεὺς ἀποκείρας μοναχὸν ἐποίησεν· ὃς ἐπὶ βασιλείᾳ Λέοντος γέγο νεν οἰκονόμος τῆς μεγάλης ἐκκλησίας, καὶ τελευτήσας τίθεται ἐν τῇ μονῇ ἣν αὐτὸς κατεσκεύασε, καὶ ἀπέκειρε τὰς αὐτοῦ ἀδελφάς. 13. Πολλὰ δὲ χαλκουργήματα κατέαξεν ὁ βασιλεὺς λόγῳ τῆς Νέας ἐκκλησίας. ἀλλὰ καὶ μάρμαρα καὶ ψηφῖδας καὶ κίονας ἐκ πολλῶν ἐκκλησιῶν καὶ οἴκων ἀνέλαβεν εἰς κατασκευὴν αὐτῆς. ἐν οἷς στήλη ἵστατο χαλκῆ σχῆμα ἔχουσα ἐπισκόπου· ἐκράτει δὲ ἡ αὐτὴ στήλη ἐν τῇ χειρὶ ῥάβδον ἔχουσαν ὄφιν ἐντετυλιγμένον. ταύτην καταγαγόντες ἀπέθηκαν ἐν τῷ βεστιαρίῳ. κατελθόντος δὲ τοῦ βασιλέως καὶ ἀπελθόντος ἔνθα ἵστατο ἡ στήλη ὀρθή, ἐνέ βαλε τοὺς δακτύλους αὐτοῦ ἐπὶ τὸ στόμα τοῦ ὄφεως, ὢν δὲ ἔνδον 844 ζῶν ὄφις ἔδακνε τοῦ βασιλέως τὸν δάκτυλον· ὃς μόλις δι' ἀντι φαρμάκων ἰάθη, θαυμασάντων ἐπὶ τούτῳ πάντων. 14. Ἀλλὰ καὶ τὴν στήλην Σολομῶντος ἐν τῇ βασιλικῇ οὖσαν μεγίστην κατεάξας προσέταξεν ἐν ὀνόματι αὐτοῦ ἐκτυπωθῆ ναι καὶ τεθῆναι κάτωθεν ἐν τοῖς θεμελίοις τῆς αὐτῆς Νέας ἐκ κλησίας, ὡς θυσίαν ἑαυτὸν τῷ τοιούτῳ κτίσματι τῷ θεῷ προσ άγων. 15. Ἐπεστράτευσε δὲ πάλιν ὁ βασιλεὺς κατὰ Μελιτηνῆς, καὶ αἰχμαλωσίαν ποιησάμενος καὶ πολλοὺς πολέμους κατορθώσας ὑπέστρεψεν. 16. Τελευτᾷ δὲ Ἰγνάτιος ὁ πατριάρχης, καὶ ἀντ' αὐτοῦ πάλιν ἀναβιβάζει Φώτιον πατριάρχην τὸ δεύτερον αὐτοῦ ὁ βασι λεύς. μετὰ δὲ ταῦτα ἐν ἐξορίᾳ τελευτήσαντος Φωτίου πατριάρχου ἀπετέθη τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν μονῇ τῇ λεγομένῃ τοῦ Ἰερεμίου ἐν τῷ Μαρδοσαγάρῃ, οὔσης πρότερον καθολικῆς ἐκκλησίας, αὐτὸς δὲ Φώτιος ἐποίησεν αὐτὴν μονὴν γυναικείαν. 17. Πάλιν δὲ ἐκστρατεύει ὁ βασιλεὺς εἰς Γερμανικίαν, καὶ ταύτην ἐκπορθήσας καὶ αἰχμαλωτίσας ὑπέστρεψε. 18. Τελευτᾷ δὲ Κωνσταντῖνος ὁ υἱὸς Μιχαὴλ βασιλέως ἐξ Εὐδοκίας, ὡς δὲ λόγος, υἱὸς Βασιλείου· ὃν πολλὰ ἐθρήνησε Βασίλειος, πολλὰ στέργων αὐτόν. καὶ ἀπετέθη τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν τοῖς τάφοις τῶν βασιλέων. 845 19. Μαΐῳ αʹ ἐγκαινίζεται καὶ ἐνθρονίζεται ἡ Νέα ἐκκλησία, ἣν ἔκτισεν ὁ βασιλεὺς καὶ ἐκαλλώπισε κόσμῳ πολλῷ, παρὰ Φω τίου πατριάρχου, τοῦ βασιλέως λῶρον φορέσαντος καὶ χρήματα πολλὰ δόντος καὶ Νέαν αὐτὴν ἐπονομάσαντος. 20. Ἀπεστάλη δὲ παρὰ τοῦ βασιλέως Προκόπιος πρωτο βεστιάριος μετὰ πάντων τῶν δυτικῶν θεμάτων, ὄντος Εὐπραξίου στρατηλάτου εἰς Σικελίαν, καὶ εἰς Κεφαληνίαν τοῦ Μουσουλίκη, εἰς δὲ τὸ Δυρράχιον τοῦ Ῥαβδούχου καὶ ἐν τῇ Πελοποννήσῳ τοῦ Ὀνιάτου καὶ τοῦ Ἀποστύππου· ὅστις Προκόπιος πολλὰς πράξεις καὶ ἀνδραγαθίας ἐργασάμενος ἐσχάτως πολέμου γεγονότος καὶ προδοθέντος ὑπὸ τοῦ Ἀποστύππης ἐσφάγη. 21. Λέων δὲ ὁ Σαλιβαρᾶς συνοψίζει Φωτίῳ πατριάρχῃ Θεόδωρον μοναχόν, ἀρχιεπίσκοπον Εὐχαϊτῶν, ὡς εὐλαβῆ καὶ ποιοῦντα τεράστια καὶ προορατικόν. Φώτιος δὲ τοῦτον τῷ βασι λεῖ μεσιτεύει καὶ συνοψίζει. εἰς ὃν ὁ βασιλεὺς ἀρεσθεὶς πρὸς γὰρ τὰς ἐπιθυμίας αὐτοῦ διέκειτο εἶχεν οὖν αὐτὸν ἐν τιμῇ πολλῇ. ὃς ἀθυμοῦντα τὸν βασιλέα περὶ τοῦ τελευτήσαντος υἱοῦ αὐτοῦ Κωνσταντίνου, διὰ τὸ φίλτρον ὅπερ εἰς αὐτὸν εἶχεν, ἐπλάνα, καὶ ἐπηγγέλλετο δεῖξαι ζῶντα τῷ βασιλεῖ. ὃ καὶ ἐποίησεν· ἐν γὰρ λόχμῃ τινὶ διερχομένῳ τῷ βασιλεῖ φάντασμα συνήντησεν ἔφιππον, χρυσοΰφαντον ἐνδεδυμένον, ἐν εἴδει τοῦ Κωνσταντίνου. ὃ καὶ 846 ὀφθαλμοῖς εἶδεν καὶ περιπλακεὶς κατεφίλησε. καὶ γεγονότος ἀφα νοῦς, αὐτὸν ἰδεῖν ὑπελάμβανε, καὶ ὡς οὐ πεπλάνηται. διὸ καὶ μονὴν ἐκεῖσε κτίσας ἐπωνόμασεν αὐτὴν τοῦ ἁγίου Κωνσταντίνου. 22 τούτοις καὶ ἑτέροις πλείστοις, ὡς ἐκ τῶν Ἀπολλωνίου ἀκρι βῶς μεμυημένος, ὁ λεγόμενος Σανταβαρηνὸς ἐποίησε τὸν βασιλέα πίστιν πολλὴν κεκτῆσθαι πρὸς αὐτόν. 23. Ἠγάγετο δὲ ὁ βασιλεὺς Λέοντι τῷ βασιλεῖ θυγατέρα Μαρτινακίου, ἣν καὶ ἔστεψεν, ποιήσας τοὺς γάμους ἐν τῇ Μα γναύρᾳ καὶ ἐν τοῖς ιθʹ ἀκουβίτοις. 24. Ἐκατηγορήθη δὲ Λέων ὁ βασιλεὺς παρὰ Σανταβα ρηνοῦ εἰς τὸν πατέρα αὐτοῦ ὡς ὅτι μαχαίριον ἐπιφέρεται βουλό μενος ἀνελεῖν σε μετ' αὐτοῦ· ὅπερ αὐτὸς μαχαίριον διὰ δολίας συμβουλῆς
νεότητος, καὶ λελογισμένη βρισκό σκέπτων, καὶ ὀλιγοχρόνιος βασίες ἀτίμου καὶ σφαλεράς. γμάτων, καὶ παιδεύει δὲ τῶν ἐπειτα Ὥσπερ συνεστήσατο τι είναι πο Κρείττον (84) εττέσθαι καλώς ή κα καὶ ἀθέσμως. Κρείσσων (83) Εμπέδους ομονοίας βείας διάστασις. Καρποφορία (83) Θεὸς εὐφραίνετε εισφοράς και μεγεθαι τῆς ἐπιλύσεις. τῆς μικρᾶς ἰλύος, εἴτε εἰς βέπινον ἐπι σαν φελοσοφίας, εἶτε εἰς παίδευση το ρων, ἐν ἐκείνοις μανθανόντων τὸ παραμεί ἐκκακεῖν τοῖς πάθεσιν. Κύρος λόγους πολέμιος ἐκεῖς, ὡς καὶ τροφή σώμασιν. Καὶ ἀδελφὸς ἀδελφὸν ἐλέγχα είν Καὶ (85) πολέμου καιρὸς ἔστω με καὶ γάμου καὶ τῶν οὐ γάμου, καὶ μὲς: στάσεως. Καθ' ἑαυτοῦ (86) παίζειν λίαν ἐπαιν ἀτίμου σφαλερᾶς κτίσεως. όνητον. Κρεῖσσον ἐπιτιμηθῆναι καὶ μικρά ει παντελῶς σκοτίζεσθαι. Κακίας (87) όσον μεταλαβείν ή εκτός το ναι, ἐπεὶ καὶ νόσου μετασχεῖν μᾶλλον ξ ήτα ρίσασθαι. Κόρας μὴ ἔχων, απορήσεις φωτός φτάσει ἀμοιρῶν, μὴ ἐπαγγέλλου. Καταντές (88) ἐστιν ἡδονὴ τοῖς χρωμένες, Καὶ ὡς πρόσεισιν, οίχεται λίθου δίκην. Κρείσσων (89) τροφή σύμμετρος εύπορουμένη, λον καρπ. μέλλον Κάσα : η εξ ών μέγα φιλήσει και καιρός του μισησε, καιρός πολέμου κ Ἰώ ἡ ᾿Αρέστορος ήράτο τῇ κακίας... (88 ἔπλασε τις τ' ὄναρ. $107 GEORGIDIS MONACHI Judicant multi e suis propriis aliorum passio- A nes. Melior est senectus cum prudentia, juventute insipiente, et cogitata mora velocitate inconside- rata, et breve regnum longa tyrannide. Melior est parva et honorabilis mediocritas multa possessione indecora et parum secura. Circulo quodam aguntur res humans, et docet nos Deus per contraria. Ut constituit omnia sapienter et coaptavit, ita sapienter omnia dirigit et gubernat suis non com- prehendendis nec attingendis judiclis. Melius est vinci decore quam vincere periculose et injuste. Melior est noxia concordia separatio propter pietatem. Fructuum productione lætatur Deus magis quam magnitudine oblationis et opulentia donorum. Mala patiuntur etiam sancti, sive ad mundatio- nem vel minimæ maculæ, sive ad probationem virtutis et experimentum philosophiæ, sive ad emendationem debiliorum ab his discentium vali- diores fieri, non autem pejores per ea quæ patiun- tur. Sermonis satletas auribus inimica est, ut nimius cibus corporibus. Vel frater fratrem incusat, si injuste plectitur. Belli sit tibi et pacis tempus, nuptiarum et con- tinentiæ, amicitiæ et separationis. B Kpívesen of mellel så sin m KRESSET (78) lip vilx. Epelssuv (79) ¿hiye papie spa : SO Kizios (C) s i SÂN BA SEV, cūtu sepic sò zà» defżym z kvoņixzoże zúroš uzi in{yvár, K ☑ Kozlon (84) xi pe, BẢN TI Seipsum irridere valde periculosum est et inn-C tlle. Melius est castigari et parum illuminari quam omnino obscurari. Facilius est nequitiam accipere quam virtutem præstare, cum morbi etiam participem esse facilius quam sanitatem largiri. Pupillas non habens, de luce dubius eris; scien- tia autem expers, ne manifesteris. Res est voluptas impetu prono fluens, Ubi autem venit, labitur velut lapis. Potior est esca quæ ad manum est, particula media est apud Anton. S. 93, p. 453, et S. 27, sub Chrysostomi nomine. Codex etiam Εidem Gre gorio Antonius tribuit. Permutari i et xtňov jam ostendi in commentatione hpigraphica inter Hol- stentianas Epistolas p 455. Quo non grassata est illa litterarum et permutatio? Theodorus Prodr. scriptura Ionica, et ob id propria Charad anonymus excerpsit. Sed abesse potest : cf. p. Est pov in Macarii Chrysocephali Excerptis, quæ mecum olim. ut erat in omnes litteratos huma- nissimus, com nunicavit Jac. Morellius. Melius qui- dem psvita puto. potuit tamen Theodorus via scribere, qum scriptura nec caret exem- plis, versusque modulo aptior es. Anonymus De increlihilibus c. 15: 11pq. Conjecit Valcken. in Schol. t. I, p. 487, lepato bene quidem; sed melius fore puto paro, xa:po; eine Cf. Joann. Climac. p 350. tov melius. Greg. Naz. t. II, p. 484. Nec nostra lectio prorsus est. Masculinum rov delavov multis vindican (78) Greg. Naz. t. I, p. 30 D. Hujus sententiæ (79) Greg Naz. t. I. p. 31 A, ubi male xtletwę D (80) Gregor. Naz Orat. xvi, pag. 968 B. (81) Greg. Naz Or. 1. p. 41 A. (82) Greg. Nazianz Orat. xII. p. 197 B. (83) Greg Nazianz. Orat. xv, p. 238 D: (84) Greg. Nazianz Orat. xix, p. 303 D. (85) Respicit Eccles. 11, 6, sq., ubi xxx: (86) Greg. Nazianz. Orat. IL, p. 649 B; ab: » (87) ld. Orat. xx, p. 331 A. Cf. infra in 'P, (89) Greg. Naz. t. II. p. 154, 19, abi vition)
PG 117:1111ἐποίησε τὸν Λέοντα κατασκευάσαι καὶ φορεῖν ἐν τῷ τουβίῳ, εἰπὼν αὐτῷ ὅτι πολλάκις τοῦ πατρός σου ἐπιζητοῦντος μαχαίριον διὰ χρείαν τινά, ἵνα τί μὴ δίδως αὐτῷ; καὶ τοῦτο κατασκευάσας Λέων ὁ βασιλεύς, καὶ διαβληθεὶς ὡς εἴρηται, καὶ φωραθεὶς ἐν τῷ τουβίῳ τοῦτο βαστάζων, πολλὰ περὶ τούτου ἀπο λογούμενος οὐκ ἠκούετο. ἐτυπτήθη οὖν Νικήτας ὁ Ἑλλαδικὸς ὁ πρωτοβεστιάριος αὐτοῦ, ὃς γέγονε παπίας ἐπὶ Ῥωμανοῦ βασιλέως, καὶ ἄλλοι μετ' αὐτοῦ πολλὰ δεινὰ πεπονθότες ἐξωρίσθησαν. ὁ δὲ βασιλεὺς Λέοντα καθείρξας ἐν τῷ τρικλίνῳ τῷ Μαργαρίτου ἐβού λετο ἐκτυφλῶσαι αὐτόν, εἰ μὴ Φώτιος πατριάρχης διὰ πολλῶν παρακλήσεων τοῦτο διεσκέδασεν, ἅμα Ζαούτζᾳ Στυλιανῷ μικρῷ 847 ἑταιρειάρχῃ τότε ὄντι. ἐποίησε δὲ ὑπὸ ὄψεως μῆνας τρεῖς, θρη νῶν καὶ ὀδυρόμενος, καὶ δι' ἐπιστολῆς πολλὰ δυσώπει τὸν βασι λέα. μεγάλην δὲ πίστιν τοῦ βασιλέως ἔχοντος εἰς τὸν ἅγιον Ἠλίαν ἀποσυνοψίζει Λέων ὁ βασιλεὺς εἰς τὸν ἅγιον Ἠλίαν ἐν τῇ μνήμῃ αὐτοῦ. τῆς δὲ ἐλεύσεως γενομένης ἰδόντες αὐτὸν οἱ λαοὶ ἐφώ νησαν τὸ "δόξα σοι ὁ θεός." ὁ δὲ βασιλεὺς ἀναστραφεὶς ἀπελογήσατο αὐτοῖς "δοξάζετε περὶ τοῦ υἱοῦ μου τὸν θεόν; πολλὰς θλίψεις ὑπ' αὐτοῦ ἔχετε ὑπομεῖναι καὶ ἐπωδύνους ἡμέρας διελ θεῖν." 25. Κατηγορηθεὶς δὲ Ἀνδρέας δομέστικος τῶν σχολῶν παρὰ Σανταβαρηνοῦ ὡς τὰ Λέοντος φρονῶν διεδέχθη παρὰ τοῦ βασιλέως. ἀντ' αὐτοῦ δὲ προεβλήθη δομέστικος ὁ Στυπιώτης· καὶ ἀπελθὼν μετὰ λαοῦ ἐν Ταρσῷ ἡττήθη καὶ πάντας ἀπώλεσε. καὶ πάλιν προχειρίζεται Ἀνδρέας παρὰ τοῦ βασιλέως δομέστικος. 26. Ἐγένετο δὲ συσκευὴ κατὰ τοῦ βασιλέως παρὰ Ἰωάννου τοῦ Κροκόα δομεστίκου ὄντος τῶν ἱκανάτων, χρηματισθέντος παρὰ τοῦ ὄντος ἐν Βλαχέρναις ἐγκλείστου. εὑρέθησαν δὲ πολλοὶ τῶν συγκλητικῶν καὶ ἀρχόντων, μέχρι τῶν ἑξήκοντα ἕξ. ἦν γὰρ Μιχαὴλ ὁ ἑταιρειάρχης ὁ Κατουδάρης καὶ ὁ Μύξαρις καὶ ὁ Βα βούτζικος καὶ οἱ λοιποί. τῆς γοῦν τοιαύτης ἐπιβουλῆς μηνυθείσης τῷ βασιλεῖ παρὰ τοῦ πρωτοβεστιαρίου τοῦ Κορκόα, κρατηθέντων τε πάντων, ἐξελθὼν ὁ βασιλεὺς ἐν τῷ ἱπποδρομίῳ καὶ καθεσθεὶς 848 ἐκεῖσε καὶ ἀνακρίνας τὰ κατ' αὐτούς, πάντας τύψας καὶ κουρεύ σας τὰς περιλειφθείσας τρίχας κατέκαυσε. μετὰ δὲ ταῦτα ἐξῆλ θεν ἐν τῇ προελεύσει τοῦ εὐαγγελισμοῦ, ὅτε καὶ τὴν ἐπιβουλὴν ἔμελλον ποιῆσαι. περιεπάτουν δὲ ὄπισθεν αὐτοῦ γυμνοὶ μέχρι τοῦ φόρου δεδεμένοι, καθὼς διωρίσατο. εἶθ' οὕτως πάντας δημεύσας ἐξώρισεν. 27. Τοῦ δὲ βασιλέως ἐξελθόντος πρὸς τὸ κυνηγῆσαι, ἐλά φου ποθὲν ἀναφανέντος παμμεγέθους, ὡς αὐτὸν βασιλεὺς κατε δίωκεν, ἐπιστραφεὶς ὁ ἔλαφος ᾖρε τὸν βασιλέα ἐκ τῆς ζώνης ἀπὸ τοῦ ἵππου. φθάσας δέ τις καὶ τὴν σπάθην γυμνώσας, τὴν ζώνην ἐκκόψας τὸν βασιλέα ἐρρύσατο. μετὰ δὲ τοῦ ἀποστραφῆναι ἐκέ λευσε τὸν τὴν ζώνην αὐτοῦ ἀποτεμόντα ἀποτμηθῆναι τὴν κεφαλὴν ὡς γυμνώσαντα τὸ ξίφος κατ' αὐτοῦ, πολλὰ ἀπολογουμένου ὡς ὑπὲρ τῆς σωτηρίας αὐτοῦ τοῦτο πεποιηκέναι· ἀλλ' οὐδὲν ὠφέλη σεν. ἐκ δὲ τοῦ σπαραγμοῦ τῆς ἐλάφου νοσηλευθεὶς Βασίλειος τελευτᾷ, καταλιπὼν Λέοντα αὐτοκράτορα καὶ Ἀλέξανδρον. ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΛΕΟΝΤΟΣ ΥΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Τῷ τπ ʹ ἔτει τοῦ κόσμου, τῆς δὲ θείας σαρκώσεως ωπ ʹ, ἐβα σίλευσεν Λέων ὁ υἱὸς Βασιλείου ἔτη εἰκοσιπέντε μῆνας ὀκτώ. Στέφανος δὲ ὁ αὐτοῦ ἀδελφὸς κληρικὸς ὢν καὶ σύγκελλος ἦν μετὰ 849 Φωτίου τοῦ πατριάρχου, ἀνατρεφόμενος παρ' αὐτοῦ καὶ παι δευόμενος. ὁ δὲ αὐτὸς Λέων μετὰ τὸ αὐτοκρατορῆσαι ἀπέστειλεν Ἀνδρέαν στρατηλάτην μετὰ κηρῶν πολλῶν κληρικῶν τε καὶ συγ κλητικῶν ἐν Χρυσοπόλει, καὶ ἐξήγαγεν Μιχαὴλ ἐκ τοῦ τάφου, καὶ ἔβαλεν ἐν γλωσσοκόμῳ κυπαρισσίνῳ· καὶ ἐπὶ κραβάτου θέντες καὶ σκεπάσαντες βασιλικῶς τε τιμήσαντες, μεθ' ὕμνων καὶ τιμῆς πολλῆς, ἑπομένων ἐκεῖσε καὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ, ἤγαγεν εἰς τοὺς ἁγίους ἀποστόλους καὶ ἀπέθετο ἐν λάρνακι. 2. Μετὰ ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλεν Ἀνδρέαν δομέστικον τῶν σχολῶν ἅμα Ἰωάννῃ Ἁγιοπολίτῃ σοφωτάτῳ καὶ γεγονότι λογοθέτῃ
τεώνων. - ματα διακρίνει, ἀκοὴ δὲ νοήματα διαγινώσκει : διαγιν. χχχνί, : Φάρυγξ γεύεται βρώματα θήρας, οὕτως καρδία συνετή λόγους ψευδεῖ . 18' Ριον άνιι, 23. λαμβάνοντος δῶρα ἀδίκως ἐν κόλποις οὐ κατευοδούντα: οδοί. (9 "Εθος... Λόγοι (5) κερκώπων μαλακοί. Δίθῳ (6) Αρδαλωμένο παρασκευή καὶ πᾶς ἐκσυριεῖ ἐπὶ τῇ ἀτιμία αυτο Λάρυγξ (7) σίτα γεύεται, νους ἃ 5, κρίνει. Λαμβάνων (8) δῶρα ἐν κόλποις αδίκως οδοῦται ἐν ὁδοῖς. Τοῦ Θεολόγου. - Λόγος (9) σοφοί οὖς ἐξακούεται. Βαβρίου. - Λόγῳ (10) και χρόνῳ βάζα καλὸν φύσις καθίσταται. Λαθεῖν τινα κακόν τι δρῶτα οὐκ ἔστιν τόν δίκη κρίνει. 'Αφθονίου. - Λίαν (14) ευήθεις οι ε κρύπτειν ἐθέλοντες. Γενναδίου. Λογιστικός (12) νοῦς, εἰς τὸ δεξιὸν μέσα Τὰ τερπνὰ πάντα τοῦ βίου διαπεύει, Πλοῦτον, τρυφήν, εύκλειαν, όχληρος Λέοντα (13) σαίνων ἡμεροί τις πολλές Γαπρὶ τρυφὴν διδοὺς δὲ πλεῖον ἀγρα Λυπεῖσθαι δέον, ε Τοῦ Χρυσοστόμου. - τι μόνον (14). ἀλλ᾽ ἢ δι᾽ ἁμαρτίαν, Λέοντι κατὰ φύσιν τὸ ἄγριον, παρὰ τὰ ἢμερον· ἀνθρώπῳ δὲ κατὰ φύσιν μὲν τὸ ἦμα φύσιν δὲ ἡ θηριωδία. Λύπης ἂν θέλῃς κρατεῖν, περιπόλει τα καὶ τοῦ πάθους ἕξεις τὸ φαρμακον, καὶ τ τῶν ἀνθρώπων εὐδαιμονίας επόψει περι μὴ κεκτημένας τὸ φύσημα. - Γρηγορίου. — Λίθοι (15) τοῖς θε ἀληθεῖς καὶ στε οι λόγοι. Λιμῷ (16) μὲν οὗ τις ῥᾳδίως διεφθέρι Τοῖς δ' αὖ κακίστοις πότμος ή μοχθη Λοιδοροῦσι πένητες πλουτούντας μόνο, Δύναμιν οὐκ ἔχοντες, ἀλλὰ τοὺς λόγους, Λόγοι λόγους ήλαυνον· οἱ δ᾽ ἦσαν λόγο. Δώδην (17) σώματος εἴ τις γελή, στην Οὐ γὰρ γνώμης τὸ πάθος, ἀλλὰ τῆς τέχν Λιμὴν (18) μὲν πλοίου δρμος, λύπης ο κα Λύπην ἰσχυρὰν οὐ κουφίζει τράπεζα πολυτελής Ἐκκλησιαστής. Λόγοι (19) στόματος το χάρις, καὶ Χείλη ἄφρονος καταποντιοῦσιν αὐτόν. - Λέοντα ὁ κολακεύσας πολλάκις ἡμέρωσε· σώμα Ο θεραπεύσας ἐπὶ πλείω ἠγρίωσε. ἁμαρτίαν σώματος λώβην γελά : Διανοίας γνώμη Λιμὴν μὲν πλούν ὅρμος. βίῳ δὲ φιλία. Λιμήν. GEORGIDIS MONACHI Verba lascivorum mollia. Lapidi sordidato comparatus est piger, et omnes sibilabunt super dedecus ejus. Guttur cibos gustat, mens autem verba dijudi- cat. Accipiens munera in sinu injuste non bene am- bulat in viis. - Theologi. Sermo sapientis in aurem docilem excipitur. Babrii Verbo et tempore obfirmatum omne bonum natura instituit. Latere eum qui male agit non possibile est ; omnia enim justitia judicat. Aphthonii. Nimium simplices sunt qui eviden- tia abscondere volunt. Gennadii : Bene sensata mens, in dextram inclinans, Jucunda vitæ universa despicit, Divitias, voluptatem, honores, tumultuosa verba. Leonem blanditiis aliquis sæpius mansuefacit; Ventrem autem escam dando magis exasperat. - Chrysostomi. Affligi oportet non ob aliud quod- quam nisi ob peccatum. Leonem secundum naturam ferum,præter natu- ram vero mitem esse contingit; hominem autem secundum naturam mitem, præter naturam feris similem. Si luctum volueris vincere, tumulos circumito, et doloris habebis remedium, et maximas inter homines felicitates cernes præter pulverem nullam possidere substantiam. - Gregorii. Lapides his qui efferati sunt vera et firma sunt verba. Fame quidem non facile aliquis destruitur ; Sed pessimis mors est miseria. Injuriis tantum egeni divites petunt, Vim non habentes, sed verba, Verba verbis pellebantur; sed verba erant. Corporis vitium si quis riserit, odiosus est ; Nam non voluntatis sed fortunæ culpa est, Littus est navigio portus, cogitatioque luctui. Luctum ingentem non minuit mensa sumptuosa. Ecclesiasts. — Verba oris sapientis gratia, et labia insipientis submergunt eum. - ubi anonymus in exemplo regio delet. Sirach. bi Greg. Naz Or. 1, p C. pra in E : p. 32. Plura in hanc sententiam legi possunt in antonii S. 102. A B C ir (auonymus e codd. sis. transponi. tra; non adeo repebat Patris elegantissimi Mus Priorem versum sic refingas licet sed alteri quid facies, verd si serventur eadem ? led pro versus fuerit bonus. (48, Demophilus Sent. p. : Vide infra Sententias st lares Menandri. sub (5) Prov. xxvi, 22. Scholium: Δολίων, ἀπα- (6) Sirach. Σχι, 1, ubi συνεβλήθη οκνηρός. (7) Joann. Climac. p. 35 : Λάρυγξ μὲν γὰρ βρώ (10) Greg Nazianz. Orat vult, p. 205 D. Cf. su- (11) Aphthon Fab. 4. (12) Cf p. 95 : Χρὴ τὸν θέλοντα... (13) Fous sententiæ ap. Joann. Clim. p. 202. (14) Vellem μόνον in μᾶλλον mutari, vel με (15) Greg. Naz. Orat. xxxr, pag. 537 C. (16) Greg. Naz. t. II. pag. 158. (17) Hæc jam non possunt esse Gregoriana (19) Eccles. x, 12.
PG 117:1113τοῦ δρόμου· καὶ ἐν τῷ ἄμβωνι τῆς ἐκκλησίας ἀνελθόντες, τὰς τοῦ πατριάρχου Φωτίου αἰτίας ἀναγνόντες, τοῦτον τοῦ θρό νου κατήγαγον, καὶ περιώρισαν ἐν τῇ μονῇ τῶν Ἀρμενιανῶν τῇ ἐπιλεγομένῃ τοῦ Βόρδονος. 3. Προεβάλετο δὲ ὁ βασιλεὺς Στυλιανὸν Ζαούτζαν μάγι στρον καὶ λογοθέτην τοῦ δρόμου. ἀνήγαγε δὲ Στέφανον τὸν σύγ κελλον καὶ ἀδελφὸν αὐτοῦ ἐν τῷ πατριαρχείῳ· καὶ πρὸ τῶν Χρι στοῦ γέννων χειροτονεῖται πατριάρχης ὑπὸ Θεοφάνους τοῦ πρωτο θρόνου καὶ λοιπῶν ἀρχιερέων· καὶ ποιήσας ἐν τῷ πατριαρχείῳ ἔτη ἓξ καὶ μῆνας πέντε ἐτελεύτησε, καὶ θάπτεται ἐν τῇ μονῇ τῶν Συκέων. 4. Ἐφ' οὗ Λέοντος προεδόθη τὸ κάστρον Ὑψηλή, καὶ ἐκρατήθη ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν, αἰχμαλωτισθέντων πάντων τῶν 850 ὄντων ἐκεῖσε. γέγονε δὲ ἐμπρησμὸς μέγας πλησίον τῶν Σοφιανῶν, ἐμπρησθείσης καὶ τῆς ἐκκλησίας τοῦ ἁγίου ἀποστόλου Θωμᾶ, ἣν ὁ αὐτὸς Λέων λαμπρῶς ἀνεκαίνισεν. 5. Ἀπέστειλε δὲ ὁ βασιλεὺς εἰς Εὐχάϊτα, καὶ ἤγαγε Θεό δωρον τὸν Σανταβαρηνὸν ἐν τῇ πόλει. Ἀνδρέας δὲ ὁ δομέστικος καὶ Στέφανος ὁ μάγιστρος ὁ τῆς Καλομαρίας, οἱ πολλὰ λοιδορη θέντες ἐπὶ Βασιλείου παρὰ Σανταβαρηνοῦ, ὑπέθηκαν τῷ βασιλεῖ, συσκευὴν ποιησάμενοι, ὡς ὅτι Φώτιος ὁ πατριάρχης καὶ Θεόδω ρος ὁ Σανταβαρηνὸς βουλὴν εἶχον ποιήσασθαι βασιλέα ἐκ τῶν ἰδίων Φωτίου πατριάρχου. προσέταξε δὲ ὁ βασιλεὺς ἀγαγεῖν Φώ τιον πατριάρχην καὶ Θεόδωρον τὸν Σανταβαρηνὸν ἐν τοῖς παλα τίοις τῶν Πηγῶν, καὶ ἰδίως αὐτοὺς φρουρεῖσθαι διωρίσατο. ἀπε στάλησαν δὲ παρὰ τοῦ βασιλέως Στέφανος μάγιστρος καὶ Ἀνδρέας δομέστικος ὁ Κρατερὸς καὶ ὁ πατρίκιος Γοῦμερ καὶ Ἰωάννης ὁ Ἁγιοπολίτης ἐπὶ τὸ ἐξετάσαι τὰ κατ' αὐτῶν. καὶ ἀγαγόντες τὸν πατριάρχην καὶ καθίσαντες ἐπὶ θρόνου ἐν τιμῇ, καὶ αὐτοὶ καθ εσθέντες, ἔφη πρὸς τὸν πατριάρχην Ἀνδρέας ὁ δομέστικος "γνωρί ζεις, ὦ δέσποτα, τὸν ἀββᾶν Θεόδωρον;" ὁ δὲ ἀπεκρίθη "ἀββᾶν Θεόδωρον οὐ γνωρίζω." καὶ ὁ Ἀνδρέας "τὸν ἀββᾶν Θεόδωρον τὸν Σανταβαρηνὸν οὐ γνωρίζεις;" καὶ ὁ πατριάρχης "γινώσκω τὸν μοναχὸν Θεόδωρον ἀρχιεπίσκοπον ὄντα Εὐχαΐτων." 6 ἤγα γον δὲ καὶ τὸν Σανταβαρηνὸν πρὸς αὐτούς, καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν Ἀνδρέας ὁ δομέστικος "ὁ βασιλεύς σοι δηλοῖ, ποῦ εἰσὶ τὰ χρή 851 ματα καὶ πράγματα τῆς ἐμῆς βασιλείας;" ὁ δὲ ἔφη "ὅπου δέδω κεν αὐτὰ ὁ βασιλεύς· νῦν δὲ ἐπεὶ ἀναζητεῖ αὐτά, ἐξουσίαν ἔχει ἀναλαβέσθαι αὐτά." καὶ ὁ Ἀνδρέας ἔφη πρὸς αὐτὸν "εἰπὲ τίνα ἠβούλου ποιῆσαι βασιλέα, ὑποθέμενος τῷ ἐμῷ πατρὶ διὰ συσκευῆς σου τυφλῶσαί με; τοῦ πατριάρχου ἴδιον ἢ σόν;" ὁ δὲ ἀποκρι θεὶς εἶπεν "οὐ γινώσκω τὸ σύνολον περὶ ὧν λέγετε κατηγοροῦντές με." λέγει οὖν Στέφανος ὁ μάγιστρος πρὸς αὐτὸν "καὶ πῶς ἐμή νυσας τῷ βασιλεῖ ἵνα ἐλέγξω τὸν πατριάρχην περὶ τούτου;" ὁ δὲ Σανταβαρηνὸς παρευθὺ πεσὼν εἰς τοὺς πόδας τοῦ πατριάρχου εἶ πεν "ὁρκίζω σε κατὰ τοῦ θεοῦ, δέσποτα, ἵνα πρῶτον ποιήσῃς τὴν ἐμὴν καθαίρεσιν, καὶ τότε γυμνὸν ὄντα τῆς ἱερωσύνης κολαζέτω σαν ὡς κακοῦργον· οὐ γὰρ τοιαῦτα ἐδήλωσα τῷ βασιλεῖ." ὁ δὲ πατριάρχης ἐνώπιον πάντων ἔφη "μὰ τὴν σωτηρίαν τῆς ἐμῆς ψυ χῆς, κῦρι Θεόδωρε, ἀρχιεπίσκοπος εἶς καὶ ἐν τῷ νῦν αἰῶνι καὶ ἐν τῷ μέλλοντι." θυμωθεὶς οὖν Ἀνδρέας ἐπὶ τούτοις ἔφη "οὐκ ἐμή νυσας, ἀββᾶ, τῷ βασιλεῖ δι' ἐμοῦ ὅτι ἵνα ἐλέγξω τὸν πατριάρχην εἰς τοῦτο;" ὁ δὲ ἀπηρνεῖτο μὴ εἰδέναι τι. ὑποστρέψαντες οὖν ἀνήγγειλαν τῷ βασιλεῖ ἅπαντα τὰ λαληθέντα παρ' αὐτῶν. ὁ δὲ βασιλεὺς θυμῷ τε καὶ ὀργῇ ἀκατασχέτῳ ληφθεὶς ὡς μὴ εὑρὼν αἰτίαν κατὰ τοῦ πατριάρχου, ἀποστείλας ἔτυψεν τὸν Σανταβαρηνὸν σφοδρῶς, καὶ τοῦτον ἐξώρισεν ἐν Ἀθήναις. ὄπισθεν δὲ αὐτοῦ ἀποστείλας ἐτύφλωσεν αὐτὸν καὶ ἐξώρισεν εἰς Ἀνατολήν. 7 μετὰ 852 δὲ ἔτη πολλὰ παρακληθεὶς ὁ βασιλεὺς τοῦτον ἀνήγαγεν ἐν τῇ πόλει, καὶ προσέταξε λαμβάνειν αὐτὸν ἀννώνας ἐκ τῆς Νέας ἐκκλησίας. ἐτελεύτησε δὲ ὁ Σανταβαρηνὸς ἐπὶ Κωνσταντίνου καὶ Ζωῆς τῆς αὐτοῦ μητρός. 8. Ἐπὶ τῆς βασιλείας οὖν Λέοντος Ἁγίων ὁ Λογγιβαρδίας ἔξαρχος καὶ δούξ, γαμβρὸς δὲ γεγονὼς τοῦ ῥηγὸς Φραγγίας, ἀντ ῇρε τῷ βασιλεῖ, πᾶσαν τὴν χώραν εἰς ἑαυτὸν δουλώσαντος. τοῦτο γνοὺς ὁ βασιλεὺς ἀπέστειλε Κωνσταντῖνον τὸν τῆς τραπέζης σὺν πᾶσι τοῖς θέμασι τῆς δύσεως πρὸς τὸ
GNOMOLOGIUM. λαλος πληθύνει ευπροσηγορίας. ποστόλου. - Μὴ (22) νικῶ ὑπὸ τοῦ και : νίκα ἐν τῷ ἀγαθῷ τὸ κακόν. λομῶντος. ἢ ἐπινυστάζῃς σοῖς βλεφάροις, ἵνα σωθῇς κὰς ἐκ βρόχων καὶ ὥσπερ ὄρνεον ἐκ πα- Μὴ δῷς (23) ὕπνον σοῖς ὅμ - Σπα (24) καταλαλεῖν, ἵνα μὴ ἐξαρθῇς· πα- ἀρ ἰσχυρὰ ἀνδεὶ τὰ ἴδια χείλη. Ὁ δὲ ἀστεῖος κολιάζων υποσκελισθήσεται. β) παρεκτείνου πένης ὢν πλουσίῳ· πλού ) γὰρ ἡδίκησεν, καὶ αὐτὸς προσενεβριμή- τωχὸς ἡδίκηται, καὶ αὐτὸς προσαπειβηθή- ς (28) ἐν γέλωτι ἀνυψοῖ τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ς δὲ μόλις ήσυχή μειδιάσει. οιθότα ἐπὶ σοί. ἵνα μὴ ὅμοιος γένῃ αὐτῷ· ἀλλ' ἀποκρί κονι πρὸς τὴν ἀφροσύνην αὐτοῦ, ἵνα μὴ δόξῃ ως είναι παρ' ἑαυτῷ. ἐν κόλποις ἀφρόνων ἀναπαύεται. υε μολύνει (33) γὰρ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν ὁ 05. - σου βοηθεῖν. Θεολόγου. Μήτε (35) ἐν ταῖς εὐθυμίαις Αλῃς τὴν φόβον, μήτε ἐν τοῖς λυπηροῖς τὸ τι Μνήσθητι καὶ ἐν εὐδίᾳ τῆς ζάλης, καὶ ἐν ὤνι τοῦ κυβερνήτου· ἀλλὰ μὴ ἐν ταῖς θλίψεσιν κήσῃς, μηδὲ γίνῃ δοῦλος κακός, ἀγεθύνοντι μὲν ολογύμενος τῷ δεσπότῃ, παιδεύοντι δὲ μὴ προσ- μενος. εγίστη (36) ἐπικουρία τοῖς ἀτυχοῦσιν μεταβολῆς ὶς, καὶ τὸ κρεῖττον ἐν ὀφθαλμοῖς κείμενον. α. - τὸ γελᾶν τὸ σώζῃ. ἐξαρθείς. Ρουφίνῳ ἐρωτήσαντι πῶς δι πῶς ἂν λάβοι, δοκον παρὰ τοῦ ἰδίου υκλ ήρου : Εὔτ' ἄν ὑπὲρ γαίης ἀνέχῃ δρόμον ὄρθρια ιτάν' Λύσας ἀκτῖσι ζοφερής δηλήματα νυκτός, άμπει δ' αίγλήεσσα νέον οίος επειγένεια. Δή τότ'.. λάμπη ανέχῃ. δρόμον, δόμον. Ορα μή ποτε, οἷς συκοφάνταις ἑαυτὸν χειροήθη παραστησάμενος, ὸν σὸν εἶχον φίλων καὶ ο κείων ἐξερημώσεις : εξερημώσης, τεναι. - τεχ- πρὸς κατὰ. φαίνηται σοφὸς παρ' 8. ἀφρ. ἀναπαύσεται Ζήτει ποιεῖν εὖ τοῖς καλῶς εἰργασμένοις. κυβερνίτου ἐκκακίε Guttur dulce multiplicat suos amicos, et lingua diserta multiplicat affabilitates. Redemptio animæ viri divitiæ suæ. - Noli vinci a malo, sed vince in bono Apostoli. malum. Salomonis. B C Ne dederis somnum oculis tuis, neque sopitus sis palpebris tuis, ut salveris velut dama e laqueis, et velut avis e retibus. Ne ames multa loqui, ne capiaris; recte enim fatale homini propria labia. Qui autem venustus labiis est in suis ambagibus illaqueabitur. Ne, pauper cum sis, divitem simules ; dives enim injuste egit et infremuit, pauper autem in- justitiam passus est, et ipse minis opprimetur. Fatuus in risu elevat vocem suam ; sapiens au- tem vix tacite subridebit. Ne moliaris in amicum tuum mala, tecum habi- tantem et in te confidentem. Ne respondeas stulto juxta stultitiam ejus, ne efficiaris ei similis; attamen responde stultojuxta stultitiam ejus, ne apud se sapiens esse videatur. Ne properes in mente tua irasci,quia ira in sinu stultorum requiescit. Ne appelleris susurro,et lingua tua ne insidieris; susurro enim coinquinat animam suam. Noli cessare a benefaciendo pauperi, cum po- tuerit manus tua opitulari. - Theologi. — Neque in gaudiis metum deponas, neque in tristitia spem bonam. Memento in sere- nitate tempestatis,et in procella gubernatoris: sed ne in tribulationibus deficias, neque malus servus' fas, benefacienti quidem domino gratias agens, corrigenti autem non absequens. Maximum infortunatis subsidium spes mutatio- nis ; et melius est quod ante oculos jacet. prout legitur supra p. 23, 1. * Nimius risus indi- cium est animi negligentis. » Sextus ait pag. 632. Addatur hac de re S. Sacyi nota ad Pend Nameh, p. 310. Caeterum de discrimine inter et rmutatio litterarum et &t. Oraculum, in Anth. Du me notare memini ad Nicetam Eugenianum p. 327. 23; Prov. vi. 4, ubi Prov. xx, 13. Cod. Perpetua - lat. xiv, 72, datum (codex 2720, pag. 10, bene etsi erit posterius v erasum erendum in subjunctivo. ut Notabo super qum est optima Huschkii conjectura ro scriptura codicis Palatini diserte legi in odice illo 2720. Photius Epist. v : place- sit lectio codicis 2760, p. 222, aliqui- ius forsan. . Codex, sitiones et et poterit. Infra in Menandri Sent. : Cf. et supra p. 51, ; 52, 13. Iv, p. A. Cod. habet et (20) γλυκός πληθύνει φίλους αὐτοῦ, καὶ Α (21) ψυχῆς ἄνδρὸς ὁ ἴδιος πλοῦτος. 19) τέκτανε ἐπὶ σὸν φίλον κακά, παροικοῦντα (30) ἀποκρίνου άφρονι κατὰ τὴν ἀφροσύνην (31) σπεύσῃς ἐν πνεύματί σοι θυμοῦσθαι, ὅτι (32) κληθῇς ψίθυρος, καὶ τῇ γλώσση σου μὴ (34) ἀπόσχῃ εὖ ποιεῖν ἐνδεεῖ, ἡνίκα ἂν ἔχῃ ἡ 20) Sirach. vi, 5, ubi πληθυνεί bis, et εὐπροσή 21) Prov. XIII, 8. 22) D. Paul. ad Rom. xit, 21. (27) Sirach. Σιτι, 3, ubi in fine προσεδηθήσεται. (28) Sirach. xxι, 20, ubi ἀνὴρ δὲ πανούργος μόλ., (25) Proverb. vi. 2. (26) Proverb. xx111, 4. Cf. mox pag. 57, n. 7. (20) Prov. 111, 29, ubi τεκτήνη. (30) Prov χχνι. 4, ubi locum permutant præpo- (31) Eccles. vi, 10, ubi ἐν πν. σου τοῦ θυμ... κόβπῳ (32) Sirach. v, 11. (33) Sirach. xxı, 28 (34) Prov. ult. 27, ubi ένδεΐ. Sed et dativus stare (35) Gregor. Naz. Orat. xvii. p. 269 C. Cf. πα (36) Gregor. Naz. Orat. x11, p. 203 A.
PG 117:1115καταπολεμῆσαι Ἁγίωνα. καὶ συμβολῆς γενομένης ἡττήθησαν οἱ μετὰ Κωνσταντίνου καὶ κατεσφάγησαν, μόλις αὐτοῦ διασωθέντος. 9. Γέγονε δὲ ἔκλειψις ἡλίου, ὥστε νύκτα γενέσθαι ὥρᾳ ἕκτῃ καὶ τοὺς ἀστέρας φαίνεσθαι. ἀλλὰ βρονταὶ καὶ συνοχαὶ ἀνέμων καὶ ἀστραπαὶ γεγόνασιν, ὥστε καῆναι ἐν τοῖς ἀναβαθμοῖς τοῦ φόρου ἀνθρώπους ἑπτά. 10 καὶ ἐπολιορκήθη ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν ἡ Σάμος τὸ κάστρον, αἰχμαλωτισθέντος καὶ τοῦ στρα τηγοῦ αὐτῶν τοῦ Πασπαλᾶ. προεχειρίσατο δὲ Λέων ὁ βασιλεὺς Ζαούτζαν εἰς βασιλεοπάτορα, συμφιλιωθεὶς ἤδη Ζωῇ τῇ αὐτοῦ θυγατρί, φαρμάκῳ τινὶ τελευτήσαντος τοῦ ἀνδρὸς αὐτῆς Θεοδώ ρου τοῦ Γαουανιάτου. Στεφάνου δὲ πατριάρχου τῶν τῇδε μετα στάντος χειροτονεῖται ἀντ' αὐτοῦ Ἀντώνιος ὁ λεγόμενος Καυ λέας. 853 11. Ἦλθε δὲ καὶ ἀγγελία παρὰ τοῦ στρατηγοῦ Μακεδο νίας ὡς ὁ ἄρχων Βουλγαρίας Συμεὼν βούλεται ἐκστρατεῦσαι κατὰ Ῥωμαίων. ἡ δὲ αἰτία ἣν ὠργίζετο Συμεὼν ἦν αὕτη. Ζαούτζας ὁ βασιλεοπάτωρ εἶχε δοῦλον εὐνοῦχον ὀνόματι Μουσικόν. οὗτος ἐφιλιώθη Σταυρακίῳ καὶ Κοσμᾷ Ἑλλαδικοῖς φιλοχρύσοις καὶ πραγματευταῖς, οἵτινες πρὸς αἰσχροκερδίαν ἀφορῶντες μεσιτείᾳ καὶ δυνάμει τοῦ Μουσικοῦ διέστησαν τὴν ἐν τῇ πόλει πραγματείαν τῶν Βουλγάρων ἐν Θεσσαλονίκῃ, κακῶς τοὺς Βουλγάρους διοι κοῦντες ἐν τῷ κομμερκεύειν. οἱ δὲ Βούλγαροι τῷ Συμεὼν ταῦτα ἀπήγγειλαν. ὁ δὲ δῆλα πεποίηκε ταῦτα τῷ βασιλεῖ Λέοντι. ὁ δὲ βασιλεὺς ὑπὸ τοῦ βασιλεοπάτορος κωλυόμενος, προσπαθοῦντος τῷ Μουσικῷ, πάντα ὡς λῆρον ἤκουεν. 12 μανεὶς οὖν ὁ Βούλ γαρος ἐκστρατεύει κατὰ Ῥωμαίων. καὶ μαθὼν ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἀποστέλλει τὸν Κρηνήτην στρατηλάτην κατὰ Βουλγάρων μετὰ ὅπλων καὶ ἀρχόντων πολλῶν τῆς πόλεως κατὰ Συμεών. καὶ συμ βολῆς γενομένης ἐν Μακεδονίᾳ τρέπονται οἱ Ῥωμαῖοι, σφαγέντος τοῦ τε Κρηνήτου καὶ τοῦ Ἀρμένη τοῦ Κουρτικίου καὶ τῶν λοιπῶν πάντων. ἐκ δὲ τῶν Χαζάρων, οἳ ἦσαν εἰς τὴν ἑταιρείαν Λέοντος, κρατηθέντες καὶ τὰς ῥῖνας αὐτῶν κοπέντες εἰς αἰσχύνην Ῥωμαίων ἐν τῇ πόλει παρὰ Συμεὼν ἀπεστάλησαν. οὓς ἰδὼν ὁ βασιλεὺς καὶ θυμωθεὶς ἀπέστειλε Νικήταν τὸν ἐπιλεγόμενον Σκληρὸν μετὰ δρο μώνων ἐν τῷ ποταμῷ Δανουβίῳ δοῦναι δῶρα τοῖς Τούρκοις καὶ πόλεμον κινῆσαι κατὰ Συμεών. ὁ δὲ ἀπελθὼν καὶ συντυχὼν ταῖς 854 κεφαλαῖς αὐτῶν Ἀρπάδη καὶ Κουρσάνη, καὶ συνθεμένων πολεμῆ σαι, λαβὼν ὄψιδας ἦλθε πρὸς τὸν βασιλέα. ὁ δὲ βασιλεὺς πάλιν διὰ τῆς θαλάσσης ἀπέστειλεν Εὐστάθιον πατρίκιον καὶ δρουγγά ριον τοῦ πλωΐμου. Νικηφόρον δὲ πατρίκιον τὸν Φωκᾶν καὶ δο μέστικον μετὰ τῶν θεμάτων ἀπέστειλεν διὰ γῆς, καὶ εἰσῆλθε μέχρι Βουλγάρων. ὁ δὲ βασιλεὺς τὴν εἰρήνην ἀσπαζόμενος μετὰ τοῦτο ἀπέστειλε Κωνσταντινιάκην κυαίστωρα πρὸς Συμεών, τὰ περὶ εἰρήνης συμβουλεύοντα. Συμεὼν δὲ τὴν κατ' αὐτοῦ κίνησιν διά τε γῆς καὶ θαλάσσης μαθὼν ἐν φρουρᾷ κατακλείει τὸν κυαίστωρα ὡς ἐπὶ δόλῳ ἐλθόντα. περάσαντες οὖν οἱ Τοῦρκοι, τοῦ Συμεὼν ἐπὶ τὸ στράτευμα Φωκᾶ ἀσχολουμένου, ᾐχμαλώτευσαν πᾶσαν τὴν Βουλγαρίαν. ταῦτα μαθὼν Συμεὼν κινεῖται κατὰ Τούρκων. οἱ δὲ ἀντιπεράσαντες συμβάλλουσι πόλεμον μετὰ Βουλγάρων, καὶ τρέπεται Συμεών, μόλις διασωθεὶς ἐν τῇ Δίστρᾳ. οἱ δὲ Τοῦρκοι ᾐτήσαντο τὸν βασιλέα ἀποστεῖλαι καὶ ἀγοράσαι τὴν αἰχμαλωσίαν τῶν Βουλγάρων· ὃ δὴ καὶ πεποίηκεν ὁ βασιλεύς, τοὺς πολίτας ἀποστείλας ἐπαγοράσαι αὐτούς. 13. Ὁ δὲ Συμεὼν δι' Εὐσταθίου δρουγγαρίου ἐδεήθη περὶ εἰρήνης. πρὸς ἣν ὑπεῖξεν ὁ βασιλεύς, καὶ ἀπέστειλε Λέοντα τὸν Χοιροσφάκτην πρὸς τὸ γενέσθαι εἰρήνην. ἐδέξατο δὲ Νικηφόρος ὑποστρέψαι μετὰ λαοῦ, καὶ ὁ δρουγγάριος τῆς βίγλης Εὐστάθιος ὁμοίως. Λέοντα οὐδὲ λόγου ἠξίωσε Συμεών, ἀλλ' ἠσφαλίσατο 855 εἱρκτῇ. ἐκστρατεύσας δὲ κατὰ τῶν Τούρκων, ἐκείνων ὀχύρωμα βοηθείας μὴ ἐχόντων παρὰ Ῥωμαίων, ἀλλ' ἀπρονοήτως ἐαθέντων, πάντας κατέσφαξεν, αὐξήσας τὴν μεγαλαυχίαν αὐτοῦ. καὶ ὑπο στρέψας εὗρε Λέοντα ἐν τῇ Μουδάγρᾳ, καὶ εἶπεν πρὸς αὐτὸν "οὐ ποιῶ εἰρήνην, ἐὰν μὴ πᾶσαν τὴν αἰχμαλωσίαν λάβω." διωρίσατο οὖν ὁ βασιλεὺς ταύτην ἀποδοῦναι, καὶ ἦλθε μετὰ Λέοντος Βούλ γαρος οἰκεῖος τοῦ Συμεών, καὶ παρέλαβεν αὐτούς. 14. Νικηφόρου δὲ τοῦ Φωκᾶ
$145 St. pospes BUM WILLIE E Jura · *a estat pen Tin Fly sind. Then, Manutr must crea questions and - Se at LPNE DIL MEIL “ Fuga e OUTRAS YE ef in signad te dre, a bones. Ivanna Comac. — Kim is NA POFVBL1+1 88%,# 21° 900 FT. aspectă. peiintat. 2.5. No matka vita tua, et duas: Canada shuan rer'S.. Te condus la aca pescatures Kláras e @ KEL.).¿Es est. meorum desperare in quacunque calamiľak Esper m² toÐ AÐ AM Tita beminis in terra. Recordzinnem mentis semper osmservaks, bra demam a danas tanquam caduras desputats. Recordata Cormat et intern1 wrate ad le - Ne pontationalbes sizas abenorum £rmulates exqurere, sed tan ipsi attez de. Xe in metus bisasjontediaanin ımmoderata amın innstrcant ; neque lactaosa tristitia et angere azima robur et celsats dizem demi¡tant; tramque sua fura est. Ebrietas rationis interstus, roboris dissolutio. SERANTIES Præmaterias, mortas acceleratao. Prams — Ne te terreant mentis infationes: ALE URICH miraren sortitæ sunt res humanæ. - Felx mitura quæ in omnibus gaudet, et in nullo delet, sed de his quæ aɔidunt gratias agit, tan- quam de accidentibus bene et utiliter. B C 35. 1 Ty Jizz 2234 300 Jam spá i ipar foxi Stoic ส Besting com - τα ψυχής και × № XIodis; Xipsum inim żywen - mizuo p Zero tà á á h İZOWIC Í rom Dive from xa buộc ô nh : Người n N3, if i'. Am Tá Ę visai ilm Vinkovi buyīz xai yanais: To: isiņvaus šai vie YIG Base τί είσαι ὡς φάσντι περίψει. diya: ázi Izmi - 59 Barho ssi väääs=pas BEST ZGÁSTLE. isso, sim M† (45) Usɔ 560: a. É Niu ties for person! my zpríze váñ; á sérpone lasıakım z pațial sósar špeci Μέθη, λογισμών έλεθρος, ἰσχύος πα *mcov, čá≤yoxpív:25 Hávrtoc. $1575; - Μη σε καταπληττέτω τα π El yip elbislam is that τετύχηκε πράγματα, Μακαρία φύσις ἡ ἐπὶ παντὶ χείρα Esszættossa, äàà' rökapısteūsz çok yapa καλῶς καὶ συμφερόντως γινομένοις. Isama Nəqua risam immoderatum ama, D Toptros;. - 37 Idem Dr. 1x4, p. 456 B. Cf. Xi mar, þ. 38. 8 Gong dr. xx. p. 313 C ubi Refres par 650 v Malitia est modo supra omissum est ado ani- ન maz amame autem mors injustitia et impietas: onnieras cum sententia Basilii supra p. 3. win I. Imain P St. • -- à ubi mota. 217, ubi ay; µ³v 6 izl Med versio exhibui facta est, cumque Top - Moire (47) pilares cod. restituit anonymus in exemplo regio correxit ; : velim inseri &. (43; Clim. p. 218, ubi anonymas corresit e 5 libris, πίπτων, et άπε 'βάφη, εἰ μηδέν : 100 κα exhibet με δέ. Præstat πίπτειν. στη του σοι. ἐπὶ τὴν οἰκείαν ἔρευναν στρέφε τὸ ὄμμα 2. In Mamas This Menandri: M² ziva nẹù (42) Climac. p. 218, ubi auto. Among (44) Climac. p. 225, ubi rivom: saya, mai mu (45) Basil. Hom. mor. p. 180, ubi vividias :- (46) Codex, περιχαρίας, (47) Isocr. ad Dem. p. 3. Confer p. 56, n. I.
PG 117:1117τελευτήσαντος, ἀφορμὰς ἐζήτει Συμεὼν τὴν εἰρήνην διαλῦσαι· ἐπιζητῶν γὰρ καὶ ἄλλους αἰχμαλώτους εἰσέρχεται κατὰ Ῥωμαίων. Λέων δὲ ὁ βασιλεὺς δομέστικον τῶν σχολῶν προβάλλεται Λέοντα Κατακαλόν, ἐν τῇ Ῥάβδῳ τὴν οἴκησιν ἔχοντα, καὶ μετ' αὐτοῦ ἀποστέλλει Θεοδόσιον πατρίκιον καὶ πρωτοβεστιάριον. καὶ περάσας ὅλα τὰ θέματα καὶ τὰ τάγματα, καὶ γενομένης συμβολῆς μετὰ Συμεὼν εἰς τὸ Βουλγαρόφυ γον, ἐγένετο τροπὴ δημοσία καὶ πάντες ἀπώλοντο καὶ ὁ πρωτοβεστιά ριος Θεοδόσιος, δι' ὃν ὁ βασιλεὺς οὐ μετρίως ἠνιάθη ἐπὶ τούτου. 15. Ἔσφαξαν καὶ ἐν Χερσῶνι οἱ τοῦ κάστρου τὸν στρα τηγὸν αὐτῶν Συμεὼν τὸν υἱὸν Ἰωάννου. καὶ παρελήφθη τὸ κά στρον τὸ Κόρον ἐν Καππαδοκίᾳ ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν. 16. Ὁ δὲ βασιλεὺς πρόκενσον ἐποίει εἰς τὰ Δαμιανοῦ, συνόντος καὶ Ζαούτζα τοῦ βασιλεοπάτορος καὶ παραδυναστεύοντος καὶ τῆς θυγατρὸς αὐτῆς Ζωῆς ἅμα τῷ βασιλεῖ· Θεοφανὼ δὲ ἡ γαμετὴ αὐτοῦ οὐ παρῆν ἐκεῖ, ἀλλ' ἐν Βλαχέρναις ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ 856 προσχομένη. δόξαντος οὖν τοῦ βασιλέως μεῖναι ἐκεῖ συμβούλιον ποιήσαντες οἱ τοῦ Ζαούτζα συγγενεῖς, ὅ τε υἱὸς αὐτοῦ ὁ Τζαού τζης καὶ οἱ λοιποί, ἠβούλοντο τῇ νυκτὶ φονεῦσαι τὸν βασιλέα. ἡ Ζωὴ δὲ μετὰ τοῦ βασιλέως καθεύδουσα καὶ τὴν ταραχὴν ἀκού σασα, διὰ τῆς θυρίδος προβλεψαμένη αὐτοὺς κατεσίγασεν. ὡς δὲ τὸ δεινὸν ἔγνω τῆς ἐπιβουλῆς ἧς ἐμελέτησαν, ἐξύπνισε τὸν βα σιλέα, ὃς παρευθὺ εἰσελθὼν εἰς πλοῖον διεπέρασεν εἰς Πηγάς, ἐάσας Ζαούτζαν καὶ πάντας ἐκεῖσε. καὶ πρωῒ ταχίων εἰσῆλθεν εἰς τὸ παλάτιον, ἐξεώσας Ἰωάννην δρουγγάριον τῆς βίγλης, καὶ προβαλόμενος Πάρδον υἱὸν Νικολάου ἑταιρειάρχην ἀντ' αὐτοῦ· ὁ γὰρ Νικόλαος συμφιλιωθεὶς τῷ βασιλεῖ κατάδηλα ἐποίει αὐτῷ πάντα τὰ τοῦ Ζαούτζη ...., ἕως ἂν Λέων ὁ μάγιστρος ὁ Θεοδο τάκης διήλλαξεν αὐτούς. 17. Τελευτᾷ δὲ Θεοφανὼ Αὐγοῦστα, βασιλεύσασα ἔτη δώδεκα· ἣν οὐ μετὰ πολλὰς ἡμέρας ἀνέδειξεν ὁ θεὸς θαυματουρ γὸν διὰ τὸ ἀζηλότυπον αὐτῆς καὶ ἀμνησίκακον καὶ διὰ τὸ ἐν ἐλεη μοσύναις καὶ προσευχαῖς ἀδιαλείπτως προσκαρτερεῖν τῷ θεῷ καὶ ταῖς ἁγίαις ἐκκλησίαις. 18 στέφει δὲ Λέων ὁ βασιλεὺς Ζωὴν τὴν θυγατέρα Ζαούτζα. ὅτι διὰ τὸ κατηγορηθῆναι τὴν Ζωὴν μετὰ τοῦ βασιλέως ἐν τῇ Ζωῇ τῆς Θεοφανὼ οὐκ εὐλογήθη παρὰ τοῦ πατριάρχου ὡς παράνομος ὁ γάμος· καὶ ὁ ἱερεὺς ὁ εὐλογήσας 857 αὐτόν, εἰ καὶ βασιλεὺς ὑπῆρχεν, ἀλλά γε ἐκαθῃρέθη ὑπὸ συνό δου. καὶ εὐλογεῖται μετ' αὐτῆς παρὰ κληρικοῦ τοῦ παλατίου ᾧ ἐπίκλην Σινάπης· καὶ ὁ μὲν εὐλογήσας καθῃρέθη, ἡ δὲ ἐβασί λευσεν ἔτος ἓν μῆνας ὀκτώ. τελευτησάσης δὲ τῆς Ζωῆς λάρνακα ἐφεῦρον εἰς τὸ ἀποτεθῆναι τὸ σῶμα αὐτῆς, ἔχουσαν ἔνδοθεν γράμματα κεκολαμμένα, γράφοντα οὕτως "θυγάτηρ Βαβυλῶνος ἡ ταλαίπωρος." 19. Διεβλήθησαν δὲ τῷ βασιλεῖ Λέοντι ὅ τε Μουσικὸς καὶ ὁ Σταυράκιος ὡς ὅτι παρὰ τῶν στρατηγῶν καὶ ὀφφικιαλίων λαμβάνοντες δῶρα καὶ μεσιτεύοντες πρὸς τὸν βασιλεοπάτορα. καί ποτε εἰσελθόντος τοῦ Σταυρακίου μετὰ γραμμάτων τινὸς τῶν στρα τηγῶν πρὸς τὸν Ζαούτζαν, ὡς εἶδεν αὐτὸν ὁ βασιλεὺς ἑστὼς ἐν τῷ ἡλιακῷ, ἦλθεν ὄπισθεν αὐτοῦ, καὶ κρατήσας ἐκ τοῦ τένοντος ἐξήγαγεν ἔξω ὡς δῆθεν ἐρωτήσων περὶ τῶν στρατηγῶν· καὶ εἰς τὸ Μονόθυρον ἀγαγών, καὶ τὰ γράμματα ἄρας καὶ ἀποσφενδονή σας, παραδέδωκε τοῖς ἐπιτυχοῦσιν ἐξαγαγεῖν τοῦ παλατίου, διο ρισάμενος ἀποκεῖραι αὐτόν. μαθὼν δὲ τοῦτο ὁ Μουσικὸς ἐπ' ἀπογνώσει γέγονεν. εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ἔνθα ἵστατο ὁ Μου σικὸς παρεστὼς τῷ Ζαούτζα, τοῦτον ἐπὶ τράχηλον ὠθήσας ἐξή γαγε, παραδοὺς Χριστοφόρῳ κοιτωνίτῃ ἐν τοῖς Στουδίου ἀπαγα γεῖν καὶ μοναχὸν ποιῆσαι. μετ' ὀλίγον δὲ τελευτᾷ Ζαούτζας ἐν τῷ παλατίῳ, καὶ τοῦτον διὰ τοῦ Βουκολέοντος καταγαγόντες ἀπή γαγον ἐν τῇ μονῇ τοῦ Καυλέα, ἐκεῖσε αὐτὸν θάψαντες. 20. Μετὰ δὲ τὴν τελευτὴν Ζαούτζα Βασίλειος Ἐπείκτης, 858 υἱὸς Νικολάου ἑταιρειάρχου, συνεφιλιώθη Σαμωνᾷ κουβικουλα ρίῳ τῷ ἐξ Ἀγαρηνῶν, ὀρεγόμενος τοῦ τῆς βασιλείας ἀξιώματος. ἐθάρρησε δὲ τῷ Σαμωνᾷ ὅτι τῆς θείας ἡμῶν Ζωῆς τελευσάσης ὁ βασιλεὺς λαβεῖν ἔχει ἑτέραν γυναῖκα, καὶ ἡμᾶς πάντας ἔχει ἀφα νίσαι. ἀλλὰ δός μοι λόγον, ἵνα σοι θαρρήσω πάντα τὰ βουλευό μενα. καὶ
GNOMOLOGIUM. μήτε λόγον μετὰ θράσους ἀποδέχου· τὸ μὲν στον, τὸ δὲ μανικόν. τότε (48) αἰσχρόν ποιήσας ἔλπιζε λήσειν· ἂν τοὺς ἄλλους λάθης, σαυτῷ σύνοιδας. » (49) λέγε, πλὴν ἐὰν ὁμοίως συμφέρῃ τὰς σιωπάσθαι σοί τε τῷ λέγοντι κακείνοις τοῖς ιν. να (50) φίλον ποιοῦ, πριν ἂν ἐξετάσης πῶς ρηται τοῖς πρότερον φίλοις· ἔλπιζε γὰρ αὐτ περὶ σὲ γενέσθαι τοιοῦτον, οιόσπερ καὶ περὶ ς γέγονεν. (51) μετὰ βλάβης πειρῶ τῶν φίκων, μήτε : εἶναι τῶν έταιρων θέλει τοῦτο δὲ ποιήσεις. ἡ διόμενος, τὸ δεῖσθαι προσποιή. ενί (12) συμφορὰν ὀνειδίσῃς· κοινὴ γὰρ ἡ τύχη, μέλλον αόριστον. ἰενὶ (53) πονηρῷ πράγματι μήτε παρίστασο, συνηγόρει· δόξεις γὰρ καὶ αὐτὸς τοιαῦτα πράτ- ἰ τοῖς ἄλλοις πράττουσι βοηθεῖς. ρκου. - Μή (34) λέγε κεκτήσθαι ἀρετὴν ἐκτὸς ως· ἀδόκιμος γὰρ ἐστι διὰ τὴν ἄνεσιν. νους τοὺς ἀδικοῦντας οἱ ἐν ρήμασι σοφοὶ ἁμαρτ ν νομίζουσιν· οἱ δὲ ἐν πνεύματι καὶ ἀδικούμενοι οὺς καταμέμφονται, ὅταν μὴ αὐθαιρέτως τὰς (ας ὑποφέρωσιν. αγρίου. ή. - Μέγιστον (38) ἀγαθῶν κτῆμα ή έκστου, - Μόνου τοῦ λαχόντος τὴν (86) τὸ πρὸς ιν εἶδεναι ταύτην ἐστὶν ὑμνεῖν· ἦν γὰρ οἶδεν ινεῖ, καὶ ἦνπερ ἔγνω τεθαύμακεν. - Μεγάλην (57) παιδείαν νόμιζε φέρειν ὅταν ἀπαι την λαλής. Μικραί (58) χάριτες ἐν καιρῷ μέγισταί εἰσιν · ἐς λαμβάνουσι ταύτας ἐν περιστάσει. - Δαυΐδ. καστῇ. Ιωάννου. Μείζων (59) ὁ κίνδυνος δικαζομένου τῷ . Μνησικακίας (60) ἔργον ἡ μοχθηρία Συνήδεται γὰρ ἀεὶ τοῖς ἐναντίοις. · Μὴ λυποῦ, τοῖς τῆς ψυχῆς κομῶν ἀγαθοῖς, εἰ ταῖς τοῦ σώματος διαμιζῃ ἀρωστίαις· ἐννόει δὲ μᾶλλον ότι σοι τοῦτο ἢ στεφάνους ὠδίνει, ἢ τὸ φρόνημα καταστέλλει. Β σαυτόν. Εt σαυτῷ. των μηδενί λ. - συμφέρει, του, δεῖσθε — τὸν φίλον... ἑτέρων. - - "Ατυχοῦντι μὴ ἐπιγέλα- κοινὴ γὰρ ἡ τύχη. βοηθής. - κτῆσθαι. αὶ μέγ. ἀγαθὸν κτῆμά ἐστιν έκαστον ἡ οἰκεία ἀρετή : ἑκάστῳ. A neque sermonem cum audacia approba; unum enim stulti, alterum dementis est. Nunquam turpiter agens latere spera; etenim si alios lateas, tibi ipsi conscius es. Cum nemine loquere, nisi pariter utile sit actio- nes taceri tibi loquenti, atque illi audienți. Neminem amicum elige, priusquam equisieris quomodo prioribus amicis usus sit; spera enim eum circa te talem futurum, qualem circa illos se ostendit. Ne amicos cum damno experiaris, et noli fami- liarium experientia carere, hoc autem ages, si non agens egere te simulaveris. Nulli adversitatem exprobra; communis enim fortuna, et futurum incognitum. C Nullius pravi astus patronus aut defensor fias ; videberis enim et ipse talia agere, si aliis agenti- bus opem tuleris. Marci. Ne dicas obtineri virtutem absque difficultate illegitima enim est quæ ex tranquilli- tate est. Solos qui injusta agunt ii qui in verbis sapientes sunt peccare arbitrantur; qui autem in spiritu sunt sapientes vel injusta patientes seipsos incu- sant, si voluntarie injustitias non sustinuerint. Evagrii. Maxima bonorum possessio virtus est. - - Senti. — Solius est virtutem possidentis prædi- care se illam pro dignitate cognoscere ; qnam enim scit laudat, et quam novit admiratur. Magnam arbitreris doctrinam excipere quando cum ignorante loqueris. Parvæ gratiæ ex tempore magnæ sunt his qui eas accipiunt in adversitato. David. - Μajus est periculum judicis quam ju- dicati. Joannis. Rancoris est opus perversitas, Congaudet enim semper adversantibus. Ne doleas, mentis bouis superbiens, si corporis angoribus opprimaris ; cogites potius illud tibi vel coronas præstare, vel superbiam reprimere. - Cod. Stobæns tit 26, 9, habet Codex. Cod. nem Swobei tit. 112, 14: D malim Magnam scito esse sapientiam per quam ferre potes ineruditorum insipient-am » Græca ipsa quæ Rufinus legebat sunt inter Demophili Sententias pag. 623. Similia Pythagora tribuit Stobæus tit, Anton. S. 58, p. 96. 18. sub nomine Democriti ; et sic in cod. 1168. p. 94. 2. periculum judicantis quam ejus qui judicatur. » Vide Matth. Ev. vi, 1. (48) lbid. pag. 4, ubi σαυτῷ με συνειδήσεις. (49) Ibid. p. 5, «bi commole περὶ τῶν ἀποῤῥής (50. Ibid. ubi γενήσεσθαι : sed γενέσθαι præstat. (51) Isocr. ad Dem, p. 5, ubi ἂν μὴ δεόμενός (58) Ibid. p. 6, ubi ἀόρατον. Conferam Chilo- (53) Isocr. ibid, p. 8, ubi οἷάπερ ἂν τοῖς ἅ. πρ. (54) Marc. Erem. De lege spirit. § 66. Codex, (55) Cod. ἀγαθόν. Εt sic Anton. Serm. 1, p. 7, (56) Inserendum puto ἀρετήν. (57) Apud Sextum a Rufino ita versum p. 652: 19. 8. (58) Inter democratis Sentent. p. 630. Est et ap. (59) Est inter Sexti Latina p. 650: « majus est (60) Codex τοῖς ἐν. ἀεὶ.
PG 117:1119δόντος αὐτοῦ λόγον τῷ Βασιλείῳ, ἐθάρρησεν αὐτῷ πάντα. ὁ δὲ Σαμωνᾶς εἰσελθὼν εἰς τὸν βασιλέα εἶπεν αὐτῷ ὅτι, δέσποτά μου, θέλω σοι εἰπεῖν τι ἰδίως, ὅπερ ἐὰν μὲν εἴπω, ἀπο θνήσκω, εἰ δὲ μὴ εἴπω, ἀποθνήσκεις σύ. καὶ διεξῆλθε πρὸς τὸν βασιλέα πᾶσαν τὴν ἐπιβουλὴν τοῦ Βασιλείου. ἀπιστήσαντος δὲ τοῦ βασιλέως τοῖς λαληθεῖσι παρ' αὐτοῦ, καὶ εἰρηκότος "μή τίς σοι ὑπέβαλε ταῦτά μοι εἰπεῖν, καὶ ἐκ δωροδοκίας τοῦτο ἐποίησας;" ὁ δὲ εἶπεν "ἀπόστειλον πιστοὺς ἀνθρώπους, οὓς κελεύεις, ἐν τῷ ἐμῷ κελλίῳ, δέσποτά μου, καὶ ἵνα εἰσὶν ἐγκεκρυμμένοι, καὶ εἴ τι ἂν ἀκούουσι παρὰ Βασιλείου καὶ παρ' ἐμοῦ, γράφωσι ταῦτα." παρευθὺ δὲ ὁ βασιλεὺς ἀποστέλλει Χριστοφόρον πρωτοβεστιάριον ἅμα Καλοκύρῳ κοιτωνίτῃ, καὶ ἀνελθόντες ἐκρύβησαν ἐν τῷ κελ λίῳ αὐτοῦ. Βασίλειος οὖν δελεασθείς, καὶ λαβὼν λόγον ἔνορκον παρὰ Σαμωνᾶ εἰς τὸ προσευχάδιον αὐτοῦ, ἐξεῖπεν αὐτῷ πάντα τὰ τῆς βουλῆς καὶ τοὺς συμβουλευομένους. ἀριστώντων δὲ αὐτῶν κατελθόντες Χριστοφόρος καὶ Καλοκῦρος διὰ γραφῆς ἀνέγνωσαν πάντα τῷ βασιλεῖ. καὶ παρευθὺ μὲν Βασίλειον προσκαλεσάμενος 859 δέδωκε μιλιαρήσια χιλιάδας εἰκοσιτέσσαρας ὡς δῆθεν ψυχικὰ τῆς αὐτοῦ θείας Ζωῆς, ὡς ὁρισθέντα παρ' αὐτῆς οὕτως, καὶ ἀπέ στειλεν ἐν Μακεδονίᾳ. καὶ τὸν μὲν Βασίλειον οὕτως τῆς πόλεως ἐξήγαγε, τοὺς δὲ λοιποὺς τοὺς τῆς αὐτῆς βουλῆς μετεσχηκότας καὶ κοινωνήσαντας, Πάρδον μὲν δρουγγάριον τῆς βίγλης ἀποστέλλει πρὸς τὸν Στυπιώτην δῆθεν ἀγαγεῖν αὐτόν, προμηνυθέντος ἐκείνου διὰ βασιλικοῦ πιττακίου τοῦτον δεσμῆσαι. προφασισάμενος δὲ ὁ βασιλεὺς ἀπελθεῖν καὶ δειπνῆσαι εἰς τὸν ἅγιον Λάζαρον, εἰς τὸ καταβάσιον τοῦ τζυκανιστηρίου, ἔστησεν Ἰωάννην Γαριδᾶν μετὰ καὶ τῶν λοιπῶν τῆς ἑταιρείας ἐν τῷ κουβουκλίῳ· καὶ ἐν τῷ κατέρ χεσθαι τὸν βασιλέα κρατήσαντες οἱ μετὰ Ἰωάννου Νικόλαον ἑται ρειάρχην ἐξήγαγον τῆς πόλεως. ἀγαγὼν δὲ ἐκ Μακεδονίας Βασί λειον καὶ ἀνακρίνας καὶ τύψας, καὶ τὰς τρίχας αὐτοῦ καταφλέξας, καὶ ἐν τῇ μέσῃ θριαμβεύσας, ἐξώρισεν ἐν Ἀθήναις· καὶ κακῶς ἐκεῖ τελευτᾷ. ὡσαύτως καὶ Νικόλαον ἑταιρειάρχην καὶ Στυλιανὸν καὶ Ἰωάννην καὶ συγγένειαν πᾶσαν Ζαούτζα τοὺς μὲν ἀπέκειρε τοὺς δὲ ἐξώρισε, δημεύσας τὰς οὐσίας αὐτῶν πάσας. καὶ οὕτως πᾶσα ἡ συγγένεια Ζαούτζα ἐξωλοθρεύθη διὰ Σαμωνᾶ. 21 πάντας δὲ τοὺς μαγίστρους καὶ τοὺς ἐν τέλει προσκαλεσάμενος ὁ βασιλεὺς ἀνέγνω κατενώπιον αὐτῶν τὰ μηνυθέντα παρὰ Σαμωνᾶ· καὶ εἰρή κασιν ἄξιον εἶναι τιμῆς μεγάλης. ὁ δὲ παρευθὺ τοῦτον τῇ τοῦ πρωτοσπαθαρίου ἀξίᾳ τετίμηκεν, καὶ προσῳκειώσατο ἑαυτοῦ. 860 22. Ἐτελεύτησε δὲ Ἀντώνιος ὁ πατριάρχης, καὶ ἀντ' αὐτοῦ χειροτονεῖται Νικόλαος μυστικὸς ὢν τοῦ βασιλέως. παρελή φθη δὲ καὶ τὸ κάστρον ἡ Δημητριὰς ἐν τῷ θέματι τῆς Ἑλλάδος ὑπὸ Δαμιανοῦ τοῦ Ἀγαρηνοῦ. 23. Λέων δὲ ὁ βασιλεὺς στέφει Ἄνναν θυγατέρα Ζωῆς τῆς ἀπὸ τοῦ Ζαούτζα, διὰ τὸ μὴ δύνασθαι ποιεῖν τὰ ἐκ τύπου κλητόρια μὴ οὔσης Αὐγούστης. 24. Ἠγάγετο δὲ ὁ βασιλεὺς κόρην ἐκ τοῦ θέματος Ὀψικίου, ὡραιοτάτην πάνυ, ὀνόματι Εὐδοκίαν, στέψας καὶ ἀναγο ρεύσας καὶ γήμας αὐτήν· ἐξ ἧς παιδίον ποιήσας ἄρρενα, ἐφ' ᾧ τετελεύτηκε καὶ αὐτὴ καὶ τὸ γεννηθέν. 25. Ἐξωνήσατο δὲ οἰκήματα ὁ βασιλεὺς Λέων πλησίον τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καὶ ἔκτισεν ἐκεῖ ἐκκλησίαν περιφανῆ ἐπ' ὀνόματι τῆς προτέρας αὐτοῦ γυναικὸς τῆς ἁγίας Θεοφανῶ. 26 ὡσαύτως ἔκτισεν ἐκκλησίαν εἰς τοὺς λεγομένους Τόπους, τὸν ἅγιον Λάζαρον, κατασκευάσας αὐτὴν μονὴν ἀνδρείαν εὐνούχων. ἔνθα καὶ τὸ τοῦ ἁγίου Λαζάρου σῶμα ἐκ Κύπρου καὶ Μαρίας τῆς Μαγδαληνῆς ἀπὸ Ἐφέσου ἀνακομίσας ἀπέθετο, ποιήσας καὶ τὰ ἐγκαίνια τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας. ἀσχολουμένου δὲ τοῦ στόλου εἰς τὰ κτίσματα τῶν τοιούτων ἐκκλησιῶν παρελήφθη ἐν Σικελίᾳ τὸ Ταυρομένιον ὑπὸ τῶν Ἄφρων, τῇ ἀμελείᾳ, μᾶλλον δὲ προδοσίᾳ Εὐσταθίου δρουγγαρίου τῶν πλωΐμων, καὶ Καραμάλου ἐκεῖσε ὄντος καὶ Μιχαὴλ τοῦ Χαράκτου, γενομένης πολλῆς σφαγῆς τῶν 861 Ῥωμαίων. ἀνελθόντων δὲ αὐτῶν ἐν τῇ πόλει παρά τε τοῦ βασι λέως καὶ τοῦ πατριάρχου ἐλεγχθέντων παρὰ Μιχαὴλ τοῦ Χαράκτου ὡς προδοτῶν, κατεκρίθησαν θανάτῳ. παρακληθέντος δὲ τοῦ βασιλέως παρὰ
Αἰσχυνθείη γάρ, ἄν, εἰ τῶν μὲν ἄλλων μηδὲ τοὺς θεούς, ἀναμαρτήτους εἶναι μομιζώντων, αὐτὸς τολ μψην λέγειν ὡς οὐδὲν πώποτε πεπλεμμελήκαμεν. κγ', Επαίρεται γὰρ μείζον ἵνα μείζον πέσῃ. Ογκου δὲ μεγάλου πτώμα γίγνεται μέγα Εν τοσούτῳ δὲ ἐπαιρέσθων, ὡς ἂν ἀφ' υψηλοτέρου αλγεινώτερον καταπεσούμενοι . νους... των. Οὔτε γὰρ χαιρων οὔτε λυ Μόνιο (64) θεοῦ τὸ και την θεσιν. Μισώ τόν γαστρίμαργο ως ψυχής... Του Θεολόγου. - Με (12) μέχρι κα μεῖζον κατενεχθής. - 8200..... Νόμος (13) Τρα παύει. ἀμελούμενος δε τιμωρίες κλπ. Νοσημάτων ἱατρός της μέρα Ισοκράτη. – Νόμιζε βέ, μελεν τα θρωπίνων πραγμάτων βεβαιον και τ τυχῶν ἔσει περιχαρής, οὔτε ευστοχία, το - Τοῦ Θεολόγου. – Νοός (65) ἐστὶν ὁ καὶ παρθενία καλῶς ἐπιστατών, κ ταῦτα τῷ τεχνίτη λόγω ρυθμίζεται μ' α ται πρὸς ἀρετήν. Νοεῖν (66), τὰ αἰσχρὰ καὶ λέγειν ὁμοίως τ Νηφάλαιος τσο (67, με τέρατος του έπεται ἁμαρτία, τῷ δὲ πηγαλείων τῆς ψυχές Νοῦς (68) ἐμμέριμσος σης βιβρώπη κα θάλλει δε σώμα φροντίδας περιτρέχει. Νοῦν (69, λεπτὸν ὄγκος ἐκδιώκει μετ Τἀναντία γὰρ τοῖς ἐναντίοις μάχη. Νοῦς ὀργιλος πονηρίας διδάσκαλος. Νωθεία (70) ύπνου σύζυγος. θνηκότες (71) δε άφηρήματα τη ἡμέτερα· ἡ μὲν γὰρ ἀίδιος καὶ ἀθάνατος α καὶ πρὸς ὀλίγον ἐστὶν ἡμέτερα. Οἱ μὲν πρόσκαιροι καρποὶ ἐκ τῆς γῆς τῆς φιλίας παντί καιρῷ φύονται. Τοῦ Χρυτοστόμου. - Όπου εὐφορές τ Ο ἐκεῖ ἀφορία τῶν ἀγαθῶν. Ο κόσμος οὗτος αὐτός ἐστι θνητός : ἀποθνησκόντων. Ὁ κέλλων δείσθαί τινος, καν εύλογα κα καλεῖν, ἐπιτηδειότητα αναμένει καιροῦ ότι καὶ εὖ διακειμένῳ, τῷ μέλλοντι διδόναι πι προσέλθοι (72). Ὅταν ἀνάλητος γένηται ἡ ψυχή, οὐδεν με παραινέσει, οὐ συμβουλῇ, οὐ νουθεσίες μα τωθεῖσα ὑπὸ τοῦ πάθους, κατὰ κρημνὸν ἀποτ Ὁ τῶν μελλόντων ἐρῶν, οὔτε τοῖς λυπρός: πούμενος ἄγαν φανήσεται, διὰ τὸ αὐτῷ πεποιθένα Β. μάχη. μάχη μέχει μάχω. ἐναντίων γὰρ τοῖς ἐν τεθνηκότες, ψυχῇ ἀρετῇ. 151. GEORGIDIS MONACHI Dei solius est infallibilem et impassibilem esse. A Odi gulosum ut animæ ruinam. - Theologi. — Ne multum extollaris, ut non magis precipiteris. Theoph... - Lex observata injurias tollit, ne- glecta autem pœnas adducit. - Egritudinum medicus somnus est moderatus. Isocratis. Puta nullum humanorum negotio- num constans esse Sic enim neque in felicitate ninium lætaberis, neque in adversitate nimium lugebis. - Theologi. Ratio est qua conjugium et virgi- nitatem bene dirigit, et tanquam materia, hac arte ministra, ad virtutem dirigitur. Cogitare turpia et dicere pariter indecorum. Sobrius esto, non ebriosus. Ebriositatem enim sequitur peccatum, sobrietatem vero animi virtas. Mens anxia vermis est ossa corrodens; Viget autem corpus curas effugiens. Mentem subtilem expellit ventris moles ; Contraria enim contrariis pugnant, Iracunda mens pravitatem docet. Pigritia somni uxor est. Mortui nudamur iis quæ nostra non sunt. Hæc enim (virtus vel mens) æterna est et immortalis; mortalia vero brevi tempore nostra sunt. Terræ fructus temporibus certis, amicitiæ vero fructus omnibus temporibus nascuntur. - Chrysostomi. Ubi malorum abundantia, ibi penuria bonorum. Mundus hic mortalis ipse est et morientium sedes. Qui aliquo indiget, etsi justa petere debeat, op- portunitatem exspectat temporis quomodo man- sueto et bene habenti ei qui daturus est petitio- nem adhibeat. Quando insensibilis facta est mens, nulli cedit, nec exhortationi, nec consilio, nec admonitioni ; sed per passionem obtenebrata in abyssum fertur. Qui futura cupit, neque malis præsentibus ap. Anton. S. 171, p. 81. Cf. Moschi verba su- pra p. 9. n. 2. Non senserunt olim philosophi omnes: Isocrates Epistola altera ad Phil. pag. 415: des fragm inc. mihi de eo quem in altum evehit Fortuna : Conferendus tragicus locus in Stobæi tit. 105, :... Lucianus Contempl. 14: Vide Clericum ad Menandrea p. 213. Plato Menex. 20: B minus bene, et Caeterum nec milit est. Vix puto scriptorem purissima orationis psisse a Est praeterea brevior in s cundo pede syllaba. Forsan, pag. inter quam nempe et pag. periit folium does forsan et alterum, quibus N absolvebatur e continebatur. Ad sensum, leg. et capiendum vel mollissima fandi Tempera, quis rebus dester mi dus. » (61) Gregor. Naz. Orat. xx, pag. 336 D. Est et (62) Gregor. Naz. Orat XLIII, p. 688 A. Euripi (63) Polest legi Θεοφυλάκτου, Θεοφίλου, Θεοφά (64) Isocr. ad Dem p. 9. ubi non est πραγμα- (65) Greg Nazianz. Orat. xi, pag. (66) Cf. infra in II : Motsῖν... (67) Codex, ντ φάλεως ἔσω. (68) Greg. Naz. t II. p. 155 A. (69) Ibid. pag. 154 Α. ubi τους λεπτό, ότι (70) Est apud Antonium S. 90. (71) Mutila hac voce incipit pagina codicis 290 (72) Poetæ verbis : « tentaturus aditus et qu
PG 117:1121Νικολάου τοῦ πατριάρχου, τὸν θάνατον συνεχω ρήθησαν, μοναχοὶ ὁ μὲν Καράμαλος εἰς τὰ Πικριδίου, ὁ δὲ Εὐ στάθιος εἰς τῶν Στουδίου. παρελήφθη δὲ καὶ Λῆμνος ἡ νῆσος ὑπὸ τῶν Ἀγαρηνῶν, αἰχμαλωσίαν πολλὴν πεποιηκότες. 27. Ἐν τῇ προελεύσει δὲ τῆς μεσοπεντηκοστῆς τοῦ βασι λέως Λέοντος ἀνελθόντος εἰς τὸν ἅγιον Μώκιον καὶ εἰσοδεύοντος, ὅτε ἦλθε πλησίον σωλέας, ἐξελθών τις ἐκ τοῦ ἄμβωνος δέδωκεν αὐτῷ μετὰ ῥάβδου ἰσχυρᾶς καὶ παχείας· καὶ εἰ μὴ ἡ φορὰ τῆς ῥάβδου εἰς πολυκάνδηλον ἐμποδισθεῖσα διεχαυνώθη, παρευθὺ ἂν τοῦτον ἀπήλλαξε τοῦ ζῆν. τοῦ δὲ αἵματος σφοδρῶς καταρρέοντος ἐκ τῆς τοῦ βασιλέως κεφαλῆς ταραχή τε καὶ φυγὴ τῶν ἀρχόντων γέγονεν, καὶ πολλοὶ ἐν ταύτῃ ἀπώλοντο. ὁ δὲ ἀδελφὸς αὐτοῦ Ἀλέξανδρος προεφασίσατο νοσηλευθεὶς καὶ οὐ κατῆλθεν ἐν τῇ εἰσόδῳ, ὡς ἐκ τούτου ὕποπτον αὐτὸν γενέσθαι τὴν τοιαύτην ἐπι βουλὴν κατασκευάσαι. οὔτε ὁ Σαμωνᾶς παρῆν ἐκεῖ, ἀλλ' ἦν ἀπελθὼν ἀγαγεῖν Ζωὴν ἐν τῷ παλατίῳ πρὸς τὸ συνεῖναι τῷ βασι λεῖ, κρατηθέντος δὲ τοῦ δόντος τὸν βασιλέα καὶ ἐξετασθέντος, καὶ πολλὰς βασάνους καὶ τιμωρίας ὑπομεμενηκότος ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας, ἐπεὶ μηδένα καθωμολόγει, τέλος ἐκκοπεὶς αὐτοῦ χεῖρας 862 καὶ πόδας ἐκάη ἐν τῇ τοῦ ἱππικοῦ σφενδόνῃ, καὶ ἔκτοτε ἐξεκόπη ἡ τοιαύτη προέλευσις. 28. Μετὰ δέ τινα καιρὸν ἀνῆλθε Μάρκος ὁ σοφώτατος οἰκονόμος τῆς αὐτῆς ἐκκλησίας, ὃς ἦν ἀναπληρώσας τοῦ μεγάλου σαββάτου τὸ τετραῴδιον τοῦ κυρίου Κοσμᾶ· καὶ ἐν τῇ τραπέζῃ τῷ βασιλεῖ συνεστιώμενος ἐξελιπάρει τὸν βασιλέα μὴ ἐκκοπῆναι τὴν ἑορτήν. τοῦ δὲ βασιλέως ἀπαναινομένου ἔφη ὁ Μάρκος ὅτι προγεγραμμένον ἦν παρὰ τοῦ προφήτου Δαβὶδ τὸ παθεῖν σε, δέ σποτα. προεφήτευσε γὰρ εἰπών, ὅσα ἐπονηρεύσατο ὁ ἐχθρὸς ἐν τῷ ἁγίῳ σου, καὶ ἐνεκαυχήσαντο οἱ μισοῦντές σε ἐν μέσῳ τῆς ἑορ τῆς σου. καὶ δεῖ σε, ὦ δέσποτα, ἀπὸ τοῦ νῦν κρατῆσαι τὴν βα σιλείαν ἔτη δέκα. ὃ δὴ καὶ γέγονε· τῇ γὰρ αὐτῇ ἡμέρᾳ ἐν ᾗ καὶ ἔλαβεν, ἐν αὐτῇ καὶ τελευτᾷ. 29. Ἦν δὲ Ζωὴ ἡ τετάρτη γυνὴ τοῦ βασιλέως ἄστεπτος. τοῦ δὲ βασιλέως πρόκενσον ποιησαμένου εἰς τὸ ἐμπόριον τοῦ Βου τίου πρὸς τὸ ἐγκαινίσαι τὴν μονὴν Χριστοφόρου τοῦ πρωτοβεστια ρίου αὐτοῦ, ἦλθεν ἀγγελία ὡς ὅτι ὁ στόλος τῶν Ἀγαρηνῶν ἅμα τῷ Τριπολίτῃ ἀνέρχεται κατὰ Κωνσταντινουπόλεως. ἀποστέλλει οὖν ὁ βασιλεὺς Εὐστάθιον δρουγγάριον τοῦ πλωΐμου μετὰ παντὸς στόλου καὶ τῶν στρατηγῶν κατὰ τοῦ Τριπολίτου· οἳ μὴ δυνηθέν τες ἀντιπαρατάξασθαι ἀπεστράφησαν κενοί. 30 ἦλθεν οὖν ὁ Τριπολίτης, καὶ εἰσῆλθεν ἔνδοθεν τῆς Ἀβύδου μέχρι Παρίου. 863 τοῦτο μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἐν μεγάλῃ ἀθυμίᾳ καὶ περιστάσει γέγο νεν, καὶ ἀποστέλλει Ἱμέριον πρωτασηκρῆτιν κεφαλὴν τοῦ στόλου κατὰ τοῦ Τριπολίτου, μὴ τολμώντων κἂν ὅλως πλησιάσαι τῷ στό λῳ τῶν Ἀγαρηνῶν. τοῖς δὲ τοῦ θεοῦ κρίμασιν ἀντεστράφη ὁ αὐτὸς Λέων ὁ Τριπολίτης καὶ ἀπῆλθεν ἐν Θεσσαλονίκῃ καὶ ταύ την ἐπολιόρκησε καὶ παρέλαβεν ἅμα τῷ στρατηγῷ αὐτῶν Λέοντι τῷ Χατζιλακίῳ, ποιήσας πολλὴν σφαγὴν καὶ αἰχμαλωσίαν. Ῥοδόφυλλος δέ τις κουβικουλάριος ἦν ἀποσταλεὶς ἐν Σικελίᾳ διὰ χρείαν τινά, ἔχων μεθ' ἑαυτοῦ χρυσίου λίτρας ἑκατόν. νοσήσας δὲ κατὰ τύχην ἐν τῇ ὁδῷ εἰσῆλθεν ἐν θεσσαλονίκῃ πρὸς τὸ λούσασθαι καὶ ἀνακτήσασθαι ἑαυτόν, ἐκρατήθη παρὰ Λέοντος. διερχομένου δὲ Συμεὼν ἀσηκρῆτις, ὁ μετὰ ταῦτα γεγονὼς πατρίκιος καὶ πρωτα σηκρῆτις, ἀνελάβετο τό τε χρυσίον καὶ τὸ δῶρα, ἅπερ εἴασεν ὁ Ῥοδόφυλλος ἐν τῇ ὁδῷ καὶ πολλὰ βασανισθεὶς ἐτελεύτησε. τοῦ δὲ Τριπολίτου βουλομένου τὴν πόλιν καταστρέψαι, μαθὼν ὁ Συ μεὼν δηλοῖ αὐτῷ χρυσίον λαβεῖν καὶ ταύτην ἐᾶσαι· ὃ δὴ καὶ γέγονεν. 31. Σαμωνᾶς δὲ προφασισάμενος ἐπὶ τὴν μονὴν αὐτοῦ τὰ Σπεῖρα ἐξελθεῖν, τὴν ἐν τῷ Δαματρὶ οὖσαν, φυγῇ ἐχρήσατο ἅμα χρήμασι καὶ ἵπποις αὐτοῦ, τοὺς ἵππους τοὺς δημοσίους κατὰ ἀπαλλαγὴν ἀγκυλοκοπήσας. τοῦτο μαθὼν ὁ βασιλεὺς ἀποστέλλει ὄπισθεν αὐτοῦ Βασίλειον ἑταιρειάρχην τὸν Καματηρὸν καὶ Γεώρ 864 γιον τὸν Κρηνήτην τοῦ καταλαβεῖν αὐτόν. τοῦ δὲ Σαμωνᾶ τὸν Ἅλυν βουλομένου διαπερᾶσαι, κατέλαβεν αὐτὸν Νικηφόρος δρουγγάριος ὁ λεγόμενος Καμινᾶς, οὐκ ἐῶν αὐτὸν διαπερᾶσαι. ἐπεὶ δὲ πολλὰ ὁ Σαμωνᾶς ὑπισχνεῖτο καὶ οὐκ
GNOMOLOGIUM. σεται τοῖς παροῦσιν, οὔτε τοῖς χρηστοῖς ἐπαρ- ἀλλὰ πάντα παραδραμεῖται, καθάπερ ὁδὸν - δίκαιος χωρίς ἁμαρτίας, οὔτε ἁμαρτωλὸς ο ἔρημος ἀγαθῶν. ράτους. Οἱ μὲν (73) τοὺς φίλους παρόν- νον τιμῶσιν, οἱ δὲ καὶ μακρὰν ἀπόντας ἀγα Καὶ τὰς μὲν φαύλων συνηθείας ὀλίγος : διέλυσεν, τὰς δὲ τῶν σπουδαίων φιλίας οὐδ᾽ ὁ ὼν ἐξαλείψειεν. ιλητικός (74) ἔτο, μὴ δύσερις, μηδὲ δυσάρια μηδὲ πρὸς πάντα φιλόνεικος, μηδὲ πρὸς τὰς πλησιαζόντων ὀργὰς ταχέως ἀπαντῶν· ἀλλὰ μένοις μὲν αὐτοῖς ἐφησυχάζων, πεπαυμένοις δὲ γῆς ἐπιπλήττων. ς (75) ἂν βούλῃ ποιήσασθαι φίλους ἀγαθόν τι ] περὶ αὐτῶν πρὸς τοὺς ἀπαγγέλλοντας· ἀρχὴ γὰρ φιλίας ἔπαινος, ἔχθρας δὲ ψόγος. τα (78) περὶ τῶν σεαυτοῦ μέλλῃς τινὶ συμ- εύεσθαι, σκόπει πρῶτον πῶς ὑπὲρ τῶν ἑαυτοῦ ησεν ὁ γὰρ κακῶς διανοηθεὶς ὑπὲρ τῶν οἰκείων, ποτε καλῶς βουλεύσεται περὶ τῶν ἀλλουρίων ο δ' ἂν μάλιστα βουλεύεσθαι παροξυνθείης, εἰ συμφορὰς τὰς ἐκ τῆς ἀβουλίας ἐπιβλέψειας· καὶ τῆς ὑγίειας πλείστην ἐπιμέλειαν ποιούμεθα, ὅταν · λύπας τὰς ἐκ τῆς ἀῤῥωστίας ἀναμνησθῶμεν. Οτι ἂν (77) μέλλῃς ἐρεῖν, πρότερον ἐπισκόπει τῇ ὑμῃ· πολλοῖς γὰρ ἡ γλῶττα προτρέχει τῆς δια- ίας. - Βασιλείου. Οιον ἂν ᾖ (78) τὸ ἐπιστατοῦν Ὁ ἄρχον, τοιοῦτον ὡς τὰ πολλὰ εἶναι ὀφείλει καὶ ἀρχόμενον. Οὐ πάντως φύσεως εἰσι τὰ ἀρρωστήματα, οὐδὲ ἐκ λημμελούς διαίτης ἡμῖν ἢ τινων ἄλλων σωματι ῶν ἀρχῶν προσγινόμενα, πρὸς ἄπερ ἐνίοτε ὁρῶμεν ὴν ἰατρικὴν χρησιμεύουσαν· πολλάκις (79) γὰρ πὶ μάστιγες ἁμαρτημάτων εἰσὶ τὰ ἀῤῥωστήματα εἰς πιστροφὴν προσαγόμενα. Οὐκ ἔστι δεσμίοις ἐν εἰρκτῇ χαρμονή, Οὐδ᾽ αὖ μονασταῖς κοσμικῇ πανδαισία (80). ΒΒ Ο κακὸς ἀγαθόν τι ῥῆμα ἢ πρᾶγμα πολλάκις καὶ σχηματίζεται· τὸν δὲ ἀγαθὸν σχηματίσασθαί τι κακὸν ἀμήχανον. ὁ πᾶς ἄπας. βούλη, ἀπαγγελοῦντας : ἀπαγγέλλοντας. ἀρχὴ γὰρ φιλίας μὲν ἔπαινος, αὐτοῦ ἑαυτοῦ. | 78) οἷον ἐὰν ᾖ. :Πρὸς γὰρ τὸ κρατούντων ἦθος πλάττε σθαι πέφυκεν ὡς τὰ πολλὰ τὸ ἀρχόμενον.. Ὁποῖοι δ᾽ ἂν ὦσιν οἱ προσεστῶτες, τοιαῦτα ὡς ἐπὶ πολὺ καὶ τὰ ἤθη τῶν ἀρχομένων πέφυκε γενέσθαι. Οἷος γὰρ ἂν ὁ ἡγού μενος ᾖ, τοιούτους εἰκὸς ὡς ἐπιτοπολύ γίγνεσθαι καὶ τοὺς ὑποτεταγμένους Ἐπὶ τὸ πολύ γίνεσθαι τοὺς ὑπ.) Τὸ τῆς πόλεως ὅλης ἦθος ὁμοιοῦται τοῖς ἄρχουσι. A frangitur, neque bonis extollitur: sed omnia per- · transit, quasi iter faciens. - Neque justus sine peccato, neque peccator om- nino boni vacuus est. Isocratis. Hi quidem amicos præsentes tan- tum colunt, illi autem vel longe absentes diligunt. Et pravorum consuetudines breve tempus dissol- vit, proborum autem amicitias neque æternitas tollere potest. Alfabilis esto, non asper, non morosus, non ad jurgia pronus, non sociorum ira celeriter contra dicens; sed iratos ipsos placans, et cessantes ab ira reprehendens. Quos volueris amicos tibi facere, de his aliquid B boni dicito illis qui referant ; initium enim amici tiæ laus, inimicitiæ vera objurgatio. Codex A pro habet tate. eo particula iv usu quem excerptor bene e Bibliis noverat. Editiones nunc sed olim, ut codex, Præterea no- tabo in hoc Isocratis loco codicem A habere alio ordine. qui et concinuior et ideo magis Isocraticus esse videtur. tergs editiones cum textu Georgidis consentiunt. Codex & conspirat cum Georgide, nisi quod habeat pro od. Hic usus particula non est C Quando de rebus tuis ab aliquo consilium pati- turus es, vide primum quomodo suas ille adminis- tret. Qui enim male de propriis judicat, nunquam bonum consilium de alienis dabit. Ita vero ad con- silium petendum præsertim incitaberis, si calami- tates e defectu consiliorum ortas conspexeris. Ete- nim valetudinis curam maximam agimus, cum dolores e morbo ortos recordamur. Quod dicere debueris, prius cogitatione per- spice ; multis enim lingua cogitationem præcedit. - Basilii. Qualis fuerit mandandans et impe- rans, talis plerumque debet esse imperatus. Non omnino e natura sunt morbi neque ex pravo victu nobis vel e quibusvis aliis corporali- bus principiis oriuntur, ad quæ aliquando videmus medicinam utilem esse. Sæpe enim peccatorum flagella sunt morbi in nostram conversionem im- missi. Non est captivis in carcere lætitia, Neque vicissim monachis in mundanis comessa- [tionibus. Malus bonum verbum vel actum sæpius induit ; bonum vero malum aliquod induere impossibile. Basilio dignus, et scripsi &v. Sic enim pater elegan- D tissimus Hom. mor. De imper. pag. 299, in senten- tia parili Antigonus Gonatas Diogenis Laert vii, 7: (cod. Vatic. : Isocrates ad Nic. : Clau dianus Stil 1, 168: « Scilicet in vulgus manant exempla regentum. » Vide Ruhnken ad Paterc. 11, 126; Vict. Cleric. ad Chrestom. p. 48. rietate. (73) Isocr. ad Demon. init. ubi bene οὐδ' ἂν ὁ π. (74) Isocr. ad Demon. pag. 7, non sine varie- (75) Isocr. ad Demon. pag. 7 Codex, οὓς ἐὰν (76) Isocr. ibid. pag. 8, cum varietate. Sed ve (77) Id. ibid. p 9, cum variet. (79) Apud Anton. Serm. 145, p. 232, cum **- (80) Codex, πανδεσία.
PG 117:1123ἔπειθεν, προσέφυγεν εἰς τὸ Σιριχᾶ εἰς τὸν τίμιον σταυρόν, προφασισάμενος ὡς διὰ πίστιν τοῦ σταυροῦ ἐληλύθει. καταλαβὼν οὖν Κωνσταντῖνος ὁ τοῦ Δουκός, καὶ τοῦτον ἀναλαβόμενος, ὑπέστρεψεν ἐν τῇ πόλει. προσέταξε δὲ ὁ βασιλεὺς αὐτὸν μὲν φυλάττεσθαι ἐν τῇ οἰκίᾳ Βάρ δα τοῦ Καίσαρος, ἠρώτησε δὲ Κωνσταντῖνον τοῦ Δουκὸς περὶ αὐτοῦ, καὶ μαθὼν ὡς ἀληθῶς ἐν Συρίᾳ ἔφυγε, παρεγγύησε τῷ Δουκὶ μὴ εἰπεῖν τοῦτο ἐνώπιον τῆς συγκλήτου, ὅτε παρ' αὐτοῦ ἐρωτηθῇ, ἀλλ' ὅτι δι' εὐχὴν ἀπῆλθεν ἐν τῷ Σιριχᾶ· ἤθελε γὰρ ὁ βασιλεὺς συνοψισθῆναι αὐτῷ. προσκαλεσάμενος οὖν Κωνσταν τῖνον τοῦ Δουκὸς ἔμπροσθεν τῶν ἐν τέλει ἔφη "οὕτως ἔχεις θεὸν καὶ τὴν κεφαλήν μου, ἔφυγεν ὁ Σαμωνᾶς ἢ οὔ;" ὁ δὲ ὡς εἰπὼν πρότερον τῷ βασιλεῖ μὴ ὁρκισθῆναι καὶ τὸ κελευόμενον εἰπεῖν, ἀκούσας τοὺς ὅρκους ἐξεῖπεν ἐνώπιον πάντων ὅτι εἰς Συρίαν ἔφευ γεν. μετ' ὀργῆς δὲ τοῦ βασιλέως τοῦτον ἀποπεμψαμένου, ἐποίησε Σαμωνᾶς μῆνας τέσσαρας ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Βάρδα. ἀπεσυνόψισε δὲ ἐν τῇ αὐτοκρατορίᾳ τοῦ βασιλέως. 32. Ἐφάνη δὲ τότε καὶ κομήτης ἀστήρ, τὰς ἀκτῖνας ἐπὶ ἀνατολῆς πέμπων, φαινόμενος ἐν ἡμέραις καὶ νυξὶ τεσσαράκοντα. 865 γέγονε δὲ Σαμωνᾶς πατρίκιος ἀπὸ τῆς αὐτοῦ φυγῆς. ἐγέννησε δὲ υἱὸν ἀπὸ Ζωῆς τῆς τετάρτης αὐτοῦ γυναικός. ἐβαπτίσθη δὲ τὰ ἅγια φῶτα ὑπὸ Νικολάου πατριάρχου ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, δε ξαμένων αὐτὸν Ἀλεξάνδρου βασιλέως καὶ Σαμωνᾶ πατρικίου καὶ τῶν ἐν τέλει πάντων. 33. Γέγονε δὲ καὶ ἡ Κύφη τότε γηροκομεῖον, διω χθεισῶν τῶν ἑταιρίδων. 34. Εὐλογήθη δὲ ὁ Λέων βασιλεὺς μετὰ Ζωῆς μετὰ τὴν ἑορτὴν παρὰ Θωμᾶ πρεσβυτέρῳ, ὃς καθῃρέθη. ἀνηγόρευσε δὲ τὴν αὐτὴν Ζωὴν Αὐγοῦσταν, καὶ διὰ τοῦτο τὸν βασιλέα ὁ πατρι άρχης ἐκώλυσεν εἰς τὴν ἐκκλησίαν εἰσέρχεσθαι. ὅθεν διήρχετο ἀπὸ τοῦ δεξιοῦ μέρους μέχρι τοῦ μιτατωρίου, μηδ' ὅλως εἰς τὰ κατὰ συνήθειαν διερχόμενος. 35. Προεβλήθη δὲ Σαμωνᾶς παρακοιμώμενος διὰ τὸ εἶναι τῷ βασιλεῖ συνεργὸς πρὸς πᾶσαν παρανομίαν καὶ κακίαν. καὶ κατὰ τῆς ἐκκλησίας ἤρξαντο μελετᾶν. προσκαλεσάμενοι γὰρ Νικόλαον πατριάρχην Φεβρουαρίῳ μηνὶ πρώτῃ, καὶ πολλὰ λιπαρήσαντες δεχθῆναι τὴν πολυγαμίαν, ἐπεὶ πεῖσαι οὐκ ἠδυνήθησαν, ἀπὸ τοῦ κλητορίου διὰ τοῦ Βουκολέοντος ἐν πλοίῳ μικρῷ τοῦτον ἐμβιβά σαντες διεπέρασαν ἐν τῇ Ἠρίᾳ, ἀφ' ἧς πεζῇ μέχρι Γαλακρηνῶν μόλις ἀπῄει, χιόνος ἐπικειμένης πολλῆς. χειροτονεῖται δὲ ἀντ' αὐτοῦ Εὐθύμιος σύγκελλος εἰς πατριάρχην, ἀνὴρ ἱεροπρεπής, 866 ἐγκρατής τε καὶ εὐλαβὴς πάνυ· ὅν φασιν καταδέξασθαι τοῦτο ἐξ ἀποκαλύψεως θείας, ὡς τοῦ βασιλέως βουλευομένου αἵρεσιν καὶ νόμον ἐκθεῖναι τοῦ ἔχειν ἄνδρα γυναῖκας τρεῖς ἢ καὶ τέσσαρας, πολλῶν εἰς τοῦτο λογιωτάτων ἀνδρῶν συνεργούντων αὐτῷ. 36. Ἰουνίῳ δὲ μηνὶ προσεκλήθη Λέων ὁ βασιλεὺς παρὰ Κωνσταντίνου τοῦ Λιβὸς ἐν τῇ μονῇ τῇ οὔσῃ ἐν τῷ Μαρδοσαγ γάρη τοῦ ποιῆσαι τὰ ἐγκαίνια καὶ ἀριστῆσαι. καὶ γέγονεν ἄνεμος ὁ λεγόμενος λὶψ ἕως τρίτου σφοδρῶς φυσήσας, συσσείσας τε καὶ δονήσας οἰκήματα καὶ ἐκκλησίας, ὥστε πάντας φεύγειν ἐν ὑπαί θροις τόποις, λέγοντας συντέλειαν κοσμικὴν εἶναι, εἰ μὴ ἡ θεοῦ φιλανθρωπία δι' ὄμβρων ἔπαυσε τὴν τοιαύτην θραῦσιν. 37. Προεβάλετο δὲ ὁ βασιλεὺς Ἱμέριον λογοθέτην τοῦ δρό μου κεφαλὴν πάντων τῶν πλωΐμων, ἐξελθόντος τοῦ στόλου τῶν Ἀγαρηνῶν κατὰ Ῥωμαίων. ἐδέξατο δὲ καὶ Ἀνδρόνικος ὁ Δοὺξδιὰ κελεύσεως συνελθεῖν Ἱμερίῳ λογοθέτῃ ἐν τοῖς πλοίοις καὶ καταπολεμῆσαι τοὺς Ἀγαρηνούς. ὁ δὲ Σαμωνᾶς ἦν ἀδιάλλακτος ἐχθρὸς Ἀνδρονίκῳ, καὶ πολλὰ κατ' αὐτοῦ διηνεκῶς συνεσκεύασε καὶ ἐμηχανᾶτο, κακῶσαι τὸν Ἀνδρόνικον παντὶ τρόπῳ καὶ πάσῃ σπουδῇ διαμηχανώμενος ἀπὸ τῆς αὐτοῦ φυγῆς. ὑπέβαλε δέ τινι γράψαι τῷ Ἀνδρονίκῳ κρύφα, μὴ εἰσέλθοι εἰς τὰ καράβια καὶ κρατηθῇ παρὰ Ἱμερίου· ὁ γὰρ Σαμωνᾶς ὑπέθηκε τῷ βασιλεῖ τοῦ κρατηθῆναί σε καὶ τυφλωθῆναι παρ' αὐτοῦ. πολλὰ δὲ προτρεπο 867 μένου Ἱμερίου Ἀνδρόνικον εἰσελθεῖν ἐν τοῖς πλοίοις κατὰ τῶν Ἀγαρηνῶν ἀπεσκίρτησε. τῶν Ἀγαρηνῶν δὲ ἐπικειμένων Ἱμέριος μόνος ἐν ἡμέρᾳ τοῦ ἁγίου Θωμᾶ συμβαλὼν πόλεμον μετὰ τῶν Ἀγαρη νῶν μεγάλην νίκην εἰργάσατο.
$ ... Mt. · ... * 600. PAL) i. .. S.. މ ނގޅަ 1. ↑ Mity " ... in WICK. 2.1.J 1 ; . " -4 • i My 1 Falaf + • Vyu dara A.. Jatis $ ነ 172. ' 737-8; ▸ " ✓... MUZY W : い >>> < - mint bán E.. LINZ 1 x :: 23 i z zim ". ބ ޅ IT.1, "WETS Iyo an :. .. J 747444: 1:49 > *f. nii h Main bin. u, iates i 1224 2 " " Jeníkov Pita Epas 2 26: 1.a. in aaut. VII, p. 2,7, et in Aurial Palat ม. 1'3 phan 2. *1 butt, u, 10, A Tisan_1167. Coder, o'u Eppọn nh, dùn Some monsonum habuisse, sed e suo Basilio, qui 35 Pulo Tuendea non ex ip-o sath Bapa 16: El = soram Gregorits Nux, caronij spatz wucht. Accius Ciceronis Dra quæ in sita osurpant bemines, cogʻal dent. Quæque aiunt vigilantes aptist? in somno accidant, Minus mirandas e vide Davis. Noli Lucretu vering ea de Adde Hadrianum soph stam in Aflati E: * 249 ; P. Syrum 17; Theocritum Idyll. 21. | T+ 1. " 1. 4°
PG 117:1125τοῦτο μαθὼν Ἀνδρόνικος, ἀπο γνούς, ἅμα συγγενέσιν αὐτοῦ καὶ τέκνοις αὐτοῦ καὶ ἀνθρώποις αὐτοῦ ἀπελθὼν ἐκράτησε κάστρον τὴν Καβάλαν, εἰς τελείαν ἀπο στασίαν ἐλθών, ὡς εἰπεῖν καὶ Σαμωνᾶν πρὸς τὸν βασιλέα "οὐκ ἔλεγόν σοι, ὦ δέσποτα, ἀντάρτην εἶναι τὸν Δοῦκα;" 38 παρ ευθὺ δὲ ἀποστέλλει ὁ βασιλεὺς Γρηγορᾶν δομέστικον τῶν σχολῶν τὸν Ἰβηρίτζην, συμπένθερον ὄντα τοῦ Ἀνδρονίκου, καταπολεμῆσαι αὐτόν. μαθὼν δὲ τοῦτο Ἀνδρόνικος, καὶ ὡς ὁ πατριάρχης Νικόλαος ἐξεώσθη, προσέφυγε τοῖς Ἀγαρηνοῖς ἅμα τοῖς συγγενέσι καὶ φίλοις αὐτοῦ καὶ τέκνοις, ἐξεληλυθόσι τότε κατὰ Ῥωμαίων, καὶ ἀπεδέχθη παρὰ τῷ ἀμερουμνῆ μεγάλως. 39 ἐλυπεῖτο δὲ Λέων ὁ βασιλεὺς διὰ τὸν Ἀνδρόνικον, καὶ πολλάκις ἐβούλετο ἀποστεῖλαι αὐτῷ λόγον ἐνυπόγραφον, ὃ καὶ Θεόφιλος διὰ τὸν Μα νουὴλ ἐποίησε. συνεβουλεύσαντο δέ τινες τῷ βασιλεῖ φιλοφρονη θῆναί τινα τῶν τοῦ πραιτωρίου Σαρακηνῶν καὶ ἀποσταλῆναι ἐν Συρίᾳ μετὰ λόγου ἐνυπογράφου. τοῦτο δὴ καὶ πεποίηκεν ὁ βα σιλεύς, γράψας διὰ κινναβάρεως καὶ ἀποστείλας μετὰ χρυσοβούλ λου ἔνδοθεν φατλίου βραχέος τράκτου. ἐξελθόντος δὲ τοῦ Ἀγα ρηνοῦ ἀπὸ τοῦ βασιλέως, προσκαλεσάμενος αὐτὸν Σαμωνᾶς εἶπεν αὐτῷ "οἶδας τί κρατεῖς;" τοῦτο εἰπὼν διὰ τὸν κηρόν. "τὴν ἀπώ 868 λειαν τῆς Συρίας βαστάζεις." καὶ δοὺς αὐτῷ παρήγγειλε τοῦτο βαλεῖν εἰς τὰς χεῖρας τοῦ Ἀζήρ. ὁ δὲ ἀπελθὼν τοῦτο πεποίηκεν. ἐκρατήθη δὲ Ἀνδρόνικος καὶ ἐδεσμήθη μετὰ πάντων τῶν συγγενῶν αὐτοῦ. καὶ μαθὼν ὡς διὰ δόλου τοῦ Σαμωνᾶ ταῦτα αὐτῷ γέγο νεν, ἀναγκασθεὶς ἐμαγάρισεν αὐτός τε καὶ οἱ σὺν αὐτῷ. ἔκτοτε δὲ Κωνσταντῖνος ὁ υἱὸς αὐτοῦ καὶ οἱ λοιποὶ ἰδόντες ὅτι ἀδύνατόν ἐστιν Ἀνδρόνικον ἐξελθεῖν, βουλῇ αὐτοῦ μετ' οὐ πολὺ φυγῇ χρη σάμενοι θαυμαστὸν ὄντως ἐκ μέσης Συρίας πρὸς Ῥωμανίαν ἐξῆλθον, καὶ καταπολεμούμενοι κατὰ χώρας μόλις ὀλίγοι διεσώ θησαν μετὰ Κωνσταντίνου υἱοῦ αὐτοῦ. 40. Ἐκ δὲ Ταρσοῦ εἰσῆλθον ἐν τῇ πόλει περὶ ἀλλαγίου ὅ τε Ἀβαλβάκης ὁ γέρων καὶ ὁ τοῦ Σαμωνᾶ πατήρ· καὶ τούτους ἐθεάσατο ὁ βασιλεὺς μετὰ κοσμήσεως καὶ τιμῆς καὶ δόξης ἐν τῇ Μαγναύρᾳ. ἐκαλλώπισαν δὲ καὶ τὴν μεγάλην ἐκκλησίαν ἐν κόσμῳ πολυτελεῖ, καὶ ὑπέδειξαν ἅπαντα τὰ τίμια σκεύη τοῖς Ἀγαρηνοῖς, ὅπερ ἀνάξιον ἦν βασιλείας καὶ Χριστιανικῆς καταστάσεως, τοῦ θεαθῆναι παρὰ τῶν ἐθνῶν τὰ ἱερὰ σκεύη τοῦ θεοῦ. ὁ δὲ τοῦ Σαμωνᾶ πατὴρ ἔθελε συνεῖναι τῷ υἱῷ αὐτοῦ καὶ μεῖναι εἰς Ῥωμανίαν. ὁ δὲ Σαμωνᾶς παρῄνεσεν αὐτῷ λέγων "κράτει τὴν πίστιν ἣν ἔχεις· κἀγώ, εἰ δυναθῶ, ἐλεύσομαι πρός σε μᾶλλον." 41. Τῇ δὲ ἡμέρᾳ τῆς πεντηκοστῆς στέφει Λέων ὁ βασι λεὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ Κωνσταντῖνον δι' Εὐθυμίου πατριάρχου. 869 δέδωκε δὲ Σαμωνᾶς Κωνσταντῖνον ἄνθρωπον αὐτοῦ, τὸν δουλεύ σαντα πρότερον Βασιλείῳ μαγίστρῳ καὶ ἐπὶ τοῦ κανικλείου, δου λεύειν Ζωῇ Αὐγούστῃ· ὃς ἠγαπήθη παρὰ τοῦ βασιλέως Λέοντος καὶ τῆς Αὐγούστης. διὰ τοῦτο πολλὰ ἐφθόνησε Σαμωνᾶς αὐτῷ, καὶ ἐλοιδόρει ὡς συνόντι τῇ Αὐγούστῃ· ἅπερ ὁ βασιλεὺς νοήσας ἀληθῆ εἶναι, ἀπέστειλε καὶ ἀπέκειρεν αὐτὸν μοναχὸν ἐν τῇ μονῇ τοῦ ἁγίου Ταρασίου διὰ τοῦ Σαμωνᾶ. μετ' ὀλίγον δὲ ὥρισε Σα μωνᾶν ἀναλαβέσθαι αὐτὸν ἐν τῇ αὐτοῦ μονῇ Σπεῖρα, βουλόμενος πάλιν ἀναλαβέσθαι αὐτόν. ἀπελθὼν οὖν εἰς πρόκενσον ἐν τῷ Δαματρῦ, καὶ ἐν τῇ μονῇ τοῦ Σαμωνᾶ ἀριστήσας, εἶδε Κων σταντῖνον, καὶ παρευθὺ ὥρισε Σαμωνᾶν, καὶ ἔνδυσεν αὐτὸν κοσμι κά, καὶ ἐκέρασε τὸν βασιλέα εἰς τὸ κλητόριον, καὶ ὑπέστρεψε μετ' αὐτοῦ ἐν τῷ παλατίῳ. 42 ὁρῶν δὲ Σαμωνᾶς αὐξανομέ νην τὴν ἀγάπην τοῦ βασιλέως ἐπ' αὐτὸν βουλεύεται μετὰ μεγίστου κοιτωνίτου καὶ Μιχαὴλ Τζηρίθωνος, καὶ ποιοῦσι χαρτίον πολυ λοίδορον κατὰ τοῦ βασιλέως, γράψαντος καὶ συντάξαντος αὐτὸν τοῦ Ῥοδίου νοταρίου ὄντος τοῦ Σαμωνᾶ. ἐλθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ εὗρεν αὐτὸν ἐν ᾧ ηὔχετο τόπῳ εἰς τὸ μιτατώριον, καὶ ἦρεν αὐτόν, καὶ ἀναγνοὺς ἐν μεγάλῃ θλίψει ἦν, ζη τῶν τὸν τοῦτο ποιήσαντα. γέγονε δὲ καὶ ἔκλειψις σελήνης, καὶ διωρίσατο ὁ βασιλεὺς τοῖς οὖσι τότε ἀστρονόμοις εἰπεῖν τὸ ἀποτέ λεσμα. εἰσερχομένου δὲ πρὸς τὸν βασιλέα Παντολέοντος μητρο 870 πολίτου, φίλου ὄντος τῷ Σαμωνᾷ, ἠρώτησεν αὐτὸν ὁ
άσεως άξιος, ἤδη καὶ τιμῆς· Α μῆς, ἤδη καὶ κολάσεως. ώματι τροφή, τοῦτο ἐν ψυχῇ τὴν ἀγαπητέον (οίδα γάρ ὥσπερ " οὕτω καὶ βλαβερωτάτην ὁμός καλὴν καὶ ἐπὶ καλῷ καὶ Θεῷ – καθαρῷ τίμιον, ὡς καθαρότης πχνῶν ἐκμιμούμενοι μίτους, οἷς ἐντρυφῶντες τοῦ βίου, ληπτα ταῖς αὔταις πέλει τα τοῦ ἀραχνώδους βίου. ὀργὴ δεινὰ τοῖς ὀργιζομένοις. τι τοὺς ὁμοίους ἡ δίκη. ας σωφρονίζειν τὴν φύσιν, δεναῖς παροξύνων. τὸ πίπτειν, τῶν δ' ἂνω φερομένων. διζε, θνητέ, βίον άδηλον διανύων. Ο ἀγαθὸς ἀγαθόν σχοίη φίλον, δ χθὸν οὔτε κακόν. οὐχ (96) ὁ τὴν πηλὸν φυλάξας, οὗτ ὁ τὰ μέλη ταύτης τῇ ψυχῇ ὑποτάξας γαστριμαργίας καὶ κόρου τῆς πορ- ουλόμενος δαίμονα, ὅμοιός ἐστι τῷ εννύοντι ἐμπυρισμόν. : όψηλός ταπεινωθήσεται εἰ νοῦς οὐ προβάλλει τὸ στόμα. ὑρεῖν τὸν βίον άλυπον οὐδενός (98). τρυγήσεις ἀσφαλῆ καὶ γνησίαν. του κορεσθείς, καὶ τροφῶν ἀμετρίας, κρατήσεις (1) ήδονῶν κακοσχόλων. - μή τις πέπονθεν, οὐδ᾽ ἂν ἑτέρῳ πιστεύ 'Ρώννυτι..... εργα - εἰ τοῖς ὁμοίοις. ήδονας, πηλὸν ἄξυπον φυλ. ὁ τὴν ἑαυτοῦ θεραπεύων να καὶ πνεῦμα πορν- νικ. βουλ... ἐμπρησμόν. συλ. φιλο Εἰς βίον : Οὐκ ἔστι βίον εὑρεῖν ἄλυπον δὲ οὐ ράδιον θνητῷ ἀνδρὶ κατὰ νοῦν ἐν τῷ ἑαυτοῦ βίῳ ἐκβαίνειν. ᾿Αλλὰ κατὰ γνώμαν ἀπέβα τοι. Τοιαύτη δὲ πόσις σώματι το ὠφέλιμος Γνώμῃ το κτήσει τε. καλῶς δ' εἰς ἔργ 'Αφροδίτης, πρὸς θ' ὕπνον ἔρμοσται, τὸν καμάτων λιμένα. λιμένος δυσδαιμονοῦσιν ἀπόκειται λιμὴν κακῶν ὁ θάνατος, Πάντων ὁ λιμὴν τῶν μερόπων ὁ θάνατος ἐστιν. 1168. ἅ τις ὡς πεισόμ., με ἀγάρ τις... πάθῃ ὅ γὰρ μή τις... | GNOMOLOGIUM. · egor. Naz. Orat. XVII, p. A. Cf. in 'P sententiam pag. : egor Naz Orat x11, p. B. atine tantum inter Opp. Gregor. Naz. t. II, ). ireg. Naz t. II, p. 133, D. ubi Præstat codicis lectio, sal- loco priore. Ibid. p. 154, A : ubi melius. Climac. p. 217. ubi Climac. p. 205, ubi anonymus in exemplo regio posuit ostichos vi. Saltem tov omittendum erat. De sententia quæ notavi ad Manassem p. 416. et ad Planu- Metam. pag. 292. coll. Ruhnkenio ad Callim. - gm. 418, et Gottlehero ad hæc Menexeni p 39: B C D Non qui castigatione non pignus est, jam ho- nore est dignus; sicut qui honore non dignus est, idcirco castigatione dignus est. Quod in corpore cibus, in mente ratio est. Non omnis pax amanda est (novi enim, ut op- timam discordiam, ita et noxiam maxime concor- diam esse posse), sed quæ bona est et bono Deo- que conciliat. Nihil ita viro probo pretiosum ut puritas vel pu- rificatio. Qui arachnarum imitantur stamina; Et fragilibus vitæ gaudent, Sciant facile ventis auferri Omnes has delicias vitæ arachnas imitantis. Non metuenda est ira sæve irascentibus; Etenim judex est judicans similes. Nescit vinum naturam compescere, Imo vero agitat voluptatibus stimulans. Labi non est jacentium, sed rursum tendentium. Rectis pedibus ambula, mortalis, vitam obscuram [peragendo. - Justini. Bonus bonum amicus habeat, malus autem nec bonum nec malum. Joannis. Non ille qui lutum custodit purus est, sed qui ejus membra perfecte menti subjicit. - Qui cum gula et tædio fornicationis vincere dæ- monem voluerit, similis est illi qui incendium exstinguit cum oleo. Oculus superbus humiliabitur. Quod non habet mens os non profert. Non inveniri potest vita omnis doloris expers. Gennadii. Vinum hibendo moderate, non ad ebrietatem, Robur obtinebis securum et legitimum. Vino repletus, et comedens immoderate, Non imperabis voluptatibus funestis. Quod aliquis non expertus est, de hoc alii non Quæ Platonis verba obiter conferam cum Theocriteis Idyll. xv, 38: demoniorum potu : Dixit Critias somnum esse laborum por tum. metaphora facili eaque vulgari; quæ senten- tia visa est nuper viro docto simplicior, illamque tam foede et absone interpretatus est, ut referre no- lim. Ruhnkenius ad Longinum 9, 7, ubi translationem illustrat.cum retinere poterat. Verba Longini, conferenda sunt. quod num jam fuerit factum nescio, cum Sodadeis Stobæi tit. 120, 11: p. 47, 1, jungitur hæc sententia cum illa quam legimus supra pag. 5, 3) πίνοντες συμμέτρως, οὐκ εἰς κόρον, 1. Orat vi. p. 139 Α. 3) Corrupit excerptor versum, qui est inter (99) Critias Athenæi, x, 41, de moderato Lace- (1) Cod. κρατίσης. Forsan, κρατήσαις. (2) Greg. Naz. Orat. xxviii, p. 473 A. In codice
PG 117:1127Σαμωνᾶς "εἰς τίνα ἐστὶν ἡ κάκωσις;" ἔφη αὐτῷ ὁ μητροπολίτης "εἰς σέ· καὶ ἐὰν διέλθῃς Ἰουνίου τὰς ιγʹ, ἔκτοτε οὐδὲν πείσῃ κακόν." τὸν δὲ βασιλέα εἶπεν εἰς τὸν δεύτερον ἔχειν κάκωσιν τὴν σελήνην· ὁ δὲ βασιλεὺς ὑπέλαβε τοῦτο εἰς Ἀλέξανδρον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. μετὰ τοῦτο ἰδίως Τζηρίθων τῷ βασιλεῖ ἐξεῖπεν "ὁ Σαμωνᾶς τὸ πιττά κιον ἐποίησε." καὶ παρευθὺ καταβιβάζει Σαμωνᾶν εἰς τὸν οἶκον αὐτοῦ καὶ ἀποκείρει μοναχὸν καὶ ἀπάγει εἰς τὴν μονὴν Εὐθυμίου πατριάρχου. καὶ μετὰ ταῦτα πάλιν λοιδορηθέντος, ἀπήγαγεν εἰς τὴν τοῦ Μαρτινάκη μονήν. ἐποίησε δὲ Κωνσταντῖνον παρα κοιμώμενον, καὶ ἔκτισεν αὐτῷ μονὴν ἐν Νωσιαῖς, καὶ ἀπῆλθεν ἅμα Εὐθυμίῳ πατριάρχῃ καὶ ἐγκαινίασε ταύτην. 43. Ὀκτωβρίῳ δὲ μηνὶ γέγονε πόλεμος ναυμαχικὸς Ἱμερίου λογοθέτου μετὰ Δαμιανοῦ καὶ Λέοντος τοῦ Ἀγαρηνοῦ, στρατη γοῦ ὄντος ἐν Σάμῳ Ῥωμανοῦ τοῦ μετὰ ταῦτα βασιλεύσαντος. ἡτ τήθη δὲ Ἱμέριος, καὶ μόλις διεσώθη, σχεδὸν πάντων ἐκεῖ κινδυ νευσάντων. 44. Ἤρξατο δὲ νοσηλεύεσθαι Λέων ὁ βασιλεὺς κοιλιακῷ νοσήματι, ὥστε μὴ δυνηθῆναι ἐξελθεῖν ἐν τῇ Μαγναύρᾳ τὴν δη μηγορίαν λαλῆσαι ἐν τῇ ἀρχῇ τῶν νηστειῶν. γέγονε δὲ καὶ ἐμ πρησμὸς εἰς τὰ κηρουλάρια τῆς μεγάλης ἐκκλησίας, καέντων τῶν 871 χαρτησίων πάντων καὶ τῆς σακέλλης. Μαΐῳ δὲ μηνὶ τελευτᾷ Λέων, προχειρισάμενος Ἀλέξανδρον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ βασιλέα· ὃν ἰδών, ὡς φασίν, ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν ἔφη "ἴδε ὁ κακὸς καὶ χρόνος μετὰ τοὺς δεκατρεῖς μῆνας," πολλὰ ἐκλιπαρήσας καὶ δεη θεὶς αὐτοῦ φυλάττειν τὸν υἱὸν αὐτοῦ Κωνσταντῖνον. καὶ ὁ λόγος τοῦ βασιλέως ἐγένετο· ἀληθῶς γὰρ μετὰ δεκατρεῖς μῆνας ἐτε λεύτησε. ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΥΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ. Τῷ υιβʹ ἔτει τοῦ κόσμου, τῆς δὲ θείας σαρκώσεως λιβʹ, ἐβα σίλευσεν Ἀλέξανδρος ὁ υἱὸς Βασιλείου, ἔτος ἓν ἡμέρας κθʹ, σὺν Κωνσταντίνῳ υἱῷ Λέοντος. ἀποστείλας δὲ ἤγαγεν Νικόλαον ἐκ Γαλακρηνῶν, καταγαγὼν Εὐθύμιον πατριάρχην, καὶ ἐνεθρόνισε τὸ δεύτερον τὸν αὐτὸν Νικόλαον πατριάρχην. ἐποίησε δὲ σελέν τιον καὶ σύνοδον Ἀλέξανδρος ἐν τῇ Μαγναύρᾳ, ἀγαγὼν Εὐθύ μιον ἐκ τοῦ Στενοῦ ἀπὸ τῶν Ἀγαθοῦ· καὶ συγκαθίσας ἅμα Νι κολάῳ πατριάρχῃ ἐποιήσαντο τὴν κατ' αὐτοῦ καθαίρεσιν, ἀτίμως ἀποτίλλοντες τοῦ ἱεροπρεποῦς καὶ ἀξιαγάστου ἀνδρὸς τὴν τιμίαν αὐτοῦ γενειάδα, καὶ ἄλλας τινὰς ὕβρεις καὶ ποινὰς αὐτῷ ἐπιφέ ροντες, ἃς ἡσύχως καὶ πράως ὑπέμεινεν ὁ τίμιος καὶ ἱερὸς ἀνήρ. 872 καὶ ὑπερωρίσθη πάλιν εἰς τὰ Ἀγαθοῦ, ἔνθα καὶ τελευτήσας κατα τίθεται ἐν τῇ αὐτῇ μονῇ ἐν τῇ πόλει εἰς τὰ Ψαμαθίου. 2. Οὗτος Ἀλέξανδρος διὰ τὰς ὑπονοίας ἃς ὁ ἀδελφὸς αὐ τοῦ Λέων ἔτι ζῶν εἶχε κατ' αὐτοῦ, ἀεὶ τοῖς κυνηγεσίοις καὶ τοῖς ἔξω παλατίου ἐσχόλαζεν, μηδὲν βασιλέως ἔργον πραττόμενος, ἀλλὰ διάγων ἐν τρυφαῖς καὶ ἀσελγείαις καὶ μέθαις, καὶ περὶ ταῦτα ἀεὶ διακείμενος. ὅθεν ἄρξας αὐτὸς οὐδὲν γενναῖον εἰργάσατο, ἀλλὰ παρευθὺ Ἰαννὴν τὸν παπᾶν, τὸν ἐπίκλην Λαζάρην, ῥαίκτωρα πε ποίηκεν, ὃς καὶ κακῶς τὸ ζῆν ἀπέρρηξεν μετὰ θάνατον Ἀλεξάν δρου, ἐν τῷ Ἑβδόμῳ σφαιρίζων. ὡσαύτως καὶ Γαβριηλόπουλον καὶ Βασιλίτζην ἀπὸ Σκλαβηνῶν ἔθνους σφοδρῶς κατεπλούτισεν ἐκ τῶν τοῦ παλατίου χρημάτων. ὡς φασὶν δέ, τὸν αὐτὸν Βασίλειον καὶ βασιλέα ἠβούλετο ποιῆσαι ὡς ἄπαις ὤν, καὶ Κωνσταντῖνον υἱὸν Λέοντος εὐνουχίσαι· καὶ ὁ πολλάκις βουληθείς, διεσκεδάσθη παρὰ τῶν ὑπὸ τοῦ Λέοντος εὐεργετηθέντων, ποτὲ μὲν ὡς νηπίου ὑποβάλλοντα ποτὲ δὲ ὡς ἀσθενοῦντος. 3. Ἐπὶ τούτου ἐφάνη ἀστὴρ κομήτης ἐκ δύσεως ἐπὶ ἡμέ ρας δεκαπέντε, ὃν ἔλεγον ξιφίαν καλεῖσθαι καὶ αἱματοχυσίαν ἐν τῇ πόλει ἐργάσεσθαι. 4. Οὗτος πλάνοις καὶ γόησιν ἑαυτὸν ἐξέδοτο, οἳ καὶ πε ποιήκασιν αὐτοῦ συάγρου στοιχεῖον, σοὶ καὶ τῇ σῇ ζωῇ προσανά 873 κειται, χοιρόβιον τὸν ἀνόητον ὑποφαίνοντες. ὁ δὲ τούτοις ἀπα τηθεὶς αἰδοῖα καὶ ὀδόντας τῷ χοίρῳ προσανενέωσεν ὡς λειπομέ νους αὐτῷ. καὶ τῇ αὐτῇ πλάνῃ πεποιθὼς ἱππικὸν ποιήσας, τὰς τῶν ἐκκλησιῶν ἐνδυτὰς καὶ πολυκάνδηλα ἄρας, τὸ ἱππικὸν
GNOMOLOGIUM. μήτε λόγον μετὰ θράσους ἀποδέχου· τὸ μὲν όητον, τὸ δὲ μανικόν. έποτε (48) αἰσχρὸν ποιήσας έλπιζε λήσειν· ', ἂν τοὺς ἄλλους λάθης, σαυτῷ σύνοιδας. ενὶ (49) λέγε, πλὴν ἐὰν ὁμοίως συμφέρῃ τὰς · σιωπᾶσθαι σοί τε τῷ λέγοντί κακείνοις τοῖς σιν. ένα (50) φίλον ποιοῦ, πριν ἂν ἐξετάσης πῶς χρηται τοῖς πρότερον φίλοις· ἔλπιζε γὰρ αὐτ ἱ περὶ σὲ γενέσθαι τοιοῦτον, ο όσπερ καὶ περὶ ως γέγονεν. τε (51) μετὰ βλάβης πειρῶ τῶν οίκων, μήτε ὡς εἶναι τῶν ἑταιρων θέλει τοῦτο δὲ ποιήσεις. τὴ διόμενος, τὸ δεῖσθαι προσποιῇ. δεν (12) συμφορὰν ἀνειδίσῃς· κοινὴ γὰρ ἡ τύχη, ἡ μέλλον αόριστον. δενὶ (53) πονηρῷ πράγματι μήτε παρίστασο, συνηγόρει· δόξεις γὰρ καὶ αὐτὸς τοιαῦτα πράτ- εἰ τοῖς ἄλλοις πράττουσι βοηθεῖς. - έρχου. Μή (34) λέγε κεκτήσθαι ἀρετὴν ἐκτὸς έως· ἀδόκιμος γὰρ ἐστι διὰ τὴν ἄνεσιν. μόνους τοὺς ἀδικοῦντας οἱ ἐν ρήμασι σοφοὶ ἁμαρ τιν νομίζουσιν· οἱ δὲ ἐν πνεύματι καὶ ἀδικούμενοι τοὺς καταμέμφονται, ὅταν μὴ αὐθαιρέτως τὰς κίας ὑποφέρωσιν, Εὐαγρίου. ετή. - Μέγιστον (13) ἀγαθῶν κτήμα ή Σέκστου, που Μόνου τοῦ λαχόντος τὴν (36) τὸ πρὸς {αν εἶδεναι ταύτην ἐστὶν ὑμνεῖν· ἦν γὰρ οἶδεν αινεῖ, καὶ ἤνπερ ἔγνω τεθαύμακεν. Μεγάλην (57) παιδείαν νόμιζε φέρειν ὅταν ἀπαι ιύτῳ λαλῇς. Μικραί (58) χάριτες ἐν καιρῷ μέγισταί εἰσιν οἷς λαμβάνουσι ταύτας ἐν περιστάσει. Δαυίδ. - Μείζων (59) ὁ κίνδυνος δικαζομένου τῷ ἱκαστη. Ἰωάννου. Μνησικακίας (60) ἔργον ἡ μοχθηρία Συνήδεται γὰρ ἀεὶ τοῖς ἐναντίοις. Μὴ λυποῦ, τοῖς τῆς ψυχῆς κομῶν ἀγαθοῖς, εἰ ταῖς τοῦ σώματος διαμιζῃ ἀρωστίας· ἐννόει δὲ μᾶλλον ὅτι σοι τοῦτο ἢ στεφάνους ὠδίνει, ἢ τὸ φρόνημα καταστέλλει. σαυτόν. Εt σαυτῷ. των μη δεν λ. - συμφέρει. του, δεῖσθ. - τὸν φίλον... ἑτέρων Ατυχοῦντι μὴ ἐπιγέλα- κοινὴ γὰρ ἡ τύχη. - Η βοηθής. κτῆσθαι. μέγ. ἀγαθὸν κτῆμά ἐστιν έκαστον ἡ οἰκεία ἀρετή : ἑκάστῳ. ■ A neque sermonem cum audacia approba; unum enim stulti, alterum dementis est. Nunquam turpiter agens latere spera; etenim si alios lateas, tibi ipsi conscius es. Cum nemine loquere, nisi pariter utile sit actio- nes taceri tibi loquenti, atque illi audienti. Neminem amicum elige, priusquam equisieris quomodo prioribus amicis usus sit; spera enim eum circa te talem futurum, qualem circa illos se ostendit. Ne amicos cum damno experiaris, et noli fami- liarium experientia carere, hoc autem ages, si non egens egere te simulaveris, Nulli adversitatem exprobra; communis enim B fortuna, et futurum incognitum. C Nullius pravi actus patronus aut defensor flas; videberis enim et ipse talia agere, si aliis agenti- bus opem tuleris. -p Marci. Ne dicas obtineri virtutem absque difficultate ; illegitima enim est quæ ex tranquilli- tate est. Solos qui injusta agunt ii qui in verbis sapientes sunt peccare arbitrantur; qui autem in spiritu sunt sapientes vel injusta patientes seipsos incu- sant, si voluntarie injustitias non sustinuerint. Evagrii. Maxima bonorum possessio virtus est. - - Serti. — Solius est virtutem possidentis prædi- care se illam pro dignitate cognoscere; quam enim soit laudat, et quam novit admiratur. Magnam arbitreris doctrinam excipere quando cum ignorante loqueris. Parvæ gratiæ ex tempore magnæ sunt his qui eas accipiunt in adversitate. David. dicati. - Joannis. Majus est periculum judicis quam ju- Rancoris est opus perversitas, Congaudet enim semper adversantibus. Ne doleas, mentis bouis superbiens, si corporis angoribus opprimaris ; cogites potius illud tibi vel coronas præstare, vel superbiam reprimere. h Cod. Stobæns lit 24, 9, habet Codex. Cod. nem Stobaei tit. 112, 14: Codex, ubi D malim Magnam scito esse sapientiam per quam ferre potes ineruditorum insipient-am »Græca ipsa qua Rufinus legebat sunt inter Demophili Sententias pag. 623. Similia Pythagoræ tribuit Stobaeus tit. 19, 8. Anton. S. 58, p. 96, 18. sub nomine Democriti; et sic in cod. 1168. p. 94, 2. periculum judicantis quam ejus qui judicatur. » Vide Matth. Ev. vu, 1. (48) Ibid. pag. 4, ubi σαυτῷ γε συνειδήσεις. (69) Ibid. p. 5, ubi commole περὶ τῶν ἀποῤῥήσ (50. ibid. ubi γενήσεσθαι : sed γενέσθαι præstat. (54) Isocr. ad Dem, p. 5. ubi ἂν μὴ δεόμενός (52) Ibid. p. 6, ubi dópatov. Conferam Chilo- (63) Isocr. ibid, p. 8, ubi οἷάπερ ἂν τοῖς ἅ. πρ. (54) Marc. Erem. De lege spirit. § 66. - Codex, (55) Cod. ἀγαθόν. Et sic Anton. Serm. 1, p. 7, (56) Inserendum puto ἀρετήν. (57) Apud Sextum a Rufino ita versum p. 652: (58) Inter democratis Sentent. p. 630 Est et ap. (59) Est inter Sexti Latina p. 650 : « majus est (60) Codex τοῖς ἐν. ἀεὶ.
PG 117:1129ἐστό λισεν καὶ τοῖς ζῴδοις φωταγωγίαν γὰρ ἐποίησεν. διὰ τοῦτο ᾔρθη ἀπ' αὐτοῦ ἡ τοῦ θεοῦ χεὶρ ὡς τὴν τοῦ θεοῦ τιμὴν τοῖς εἰδώλοις προσάψαντος. 5. Ἱμερίου δὲ λογοθέτου ἐκ τῆς τῶν Ἀγαρηνῶν ἥττης ὑποστρέψαντος, ἀποστείλας Ἀλέξανδρος περιώρισεν ἐν τῇ μονῇ τοῦ παλατίου τῇ λεγομένῃ Καλυπτᾷ, ἐπαπειλήσας ὡς ἐχθρὸν αὐ τοῦ ἐπὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ Λέοντος. ὁ δὲ ἐκ θλίψεως πολλῆς ἀρρωστήσας, περιωρισμένος ὢν ἐπὶ μῆνας ἕξ, ἐτελεύτησεν. 6. Ἀπέστειλε δὲ Συμεὼν ὁ ἄρχων Βουλγαρίας μηνύων Ἀλεξάνδρῳ τὰ πρὸς εἰρήνην, καὶ τοῦ φιλοφρονεῖσθαι αὐτὸν καὶ τιμᾶσθαι καθώσπερ ἐπὶ τοῦ Λέοντος. ὁ δὲ ἀνοίᾳ καὶ ἀφροσύνῃ κρατηθεὶς τοὺς πρέσβεις ἀτίμως ἐξέπεμψεν, ἀπειλαῖς τὸν Συμεὼν καταπλήξας. λυθείσης οὖν ἔκτοτε τῆς εἰρήνης Συμεὼν παρεσκευά ζετο κινῆσαι κατὰ τῶν Χριστιανῶν ὅπλα. 7. Ἀλέξανδρος δὲ ἀριστήσας καὶ ῥομφαίᾳ θεηλάτῳ πλη γεὶς ἀνελθών, αἵματος πολλοῦ ἐκ τῶν ῥινῶν καὶ τῶν αἰδοίων ἐκ φερομένου μετὰ δύο ἡμέρας ἐτελεύτησε, καταλιπὼν ἐπιτρόπους Νικόλαον πατριάρχην, Στέφανον μάγιστρον καὶ Ἰωάννην Ἐλαδᾶ 874 καὶ Ἰωάννην ῥαίκτορα καὶ Εὐθύμιον καὶ τὸν Βασιλίτζην καὶ τὸν Γαβριηλόπουλον, ἐάσας τὴν βασιλείαν Κωνσταντίνῳ ἀνεψιῷ αὐ τοῦ, υἱῷ Λέοντος τοῦ βασιλέως. ἀπέθεντο δὲ Ἀλέξανδρον ἐν τοῖς τάφοις μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΥΙΟΥ ΛΕΟΝΤΟΣ. Κωνσταντῖνος δὲ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ τελευτήσαντος παῖς ἔτι τυγχά νων ἕβδομον γὰρ εἶχε τῆς ἡλικίας ἔτος ὑπ' Ἀλεξάνδρου τοῦ θείου αὐτοῦ ἐν τῇ βασιλείᾳ καταλέλειπτο, ὑπὸ ἐπιτρόπων τελῶν. ἐβασί λευσεν οὖν ἐπὶ τῶν αὐτοῦ ἐπιτρόπων σὺν τῇ μητρὶ ἕτερα ἔτη ἑπτά, ἅμα δὲ Ῥωμανῷ πενθερῷ αὐτοῦ ἐν ὑποταγῇ ὢν ἕτερα ἔτη εἴκοσι ἕξ, μονοκράτωρ δὲ ἔτη δεκαπέντε, ὡς εἶναι τὸν πάντα χρόνον τῆς βα σιλείας αὐτοῦ ἔτη νεʹ. λαβόμενος οὖν τῆς τοῦ παλατίου ἐξουσίας ὁ πατριάρχης Νικόλαος, ἅτε ἐπίτροπος καὶ αὐτὸς ὢν σὺν τῷ μα γίστρῳ Στεφάνῳ καὶ τῷ Ἐλαδᾷ Ἰωάννῃ, καὶ αὐτῷ μαγίστρῳ, τὴν τοῦ κοινοῦ πρόνοιαν ἐποιεῖτο καὶ τὴν φροντίδα εἶχεν τῶν τῇ βασι λείᾳ ἀνηκόντων πραγμάτων ὁσημέραι. 2. Ἐν τούτοις οὖν τῆς βασιλείας οὔσης δηλοῦται Κωνσταν τίνῳ τῷ Δουκί, δομεστίκῳ ὑπάρχοντι τῶν σχολῶν, παρά τινων τῶν ἐν τῇ πόλει μεγιστάνων, φιλούντων αὐτὸν ὡς ἀνδρεῖον καὶ νουνεχῆ καὶ καλῶς δυνάμενον τὴν βασιλείαν διακυβερνᾶν, εἰσελ 875 θεῖν καὶ ταύτης ἐγκρατῆ γενέσθαι ἀπονητί. ὁ δὲ ἅτε καὶ πρότερον αὐτὴν ὀνειροπολῶν καὶ τοῦ στέφους ἀεὶ ἐφιέμενος, ὡς εἶχε τάχους, τὴν βασιλεύουσαν κατέλαβεν ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ ἐγκρίτοις ἱκανοῖς οὖσι. καὶ νυκτὸς διὰ παραπυλίδος εἰσελθὼν τοῦ πρωτοβεστιαρίου Μιχαήλ, οὔσης πλησίον ἀκροπόλεως, ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πενθεροῦ αὐτοῦ Γρηγορᾶ ἄϋπνος μετὰ τῶν συνόντων αὐτῷ διετέλεσεν. Νι κήτας δὲ ἀσηκρῆτις, ὁ μετὰ ταῦτα πρωτονοτάριος γεγονώς, τὴν Κωνσταντίνου ἄφιξιν τῷ πατρικίῳ Κωνσταντίνῳ καὶ μοναχῷ τῷ Ἐλαδικῷ κατεμήνυσεν· καὶ ἄμφω τῇ αὐτῇ νυκτὶ πρὸς τὸν Δοῦκα Κωνσταντῖνον παρεγένοντο· καὶ βουλὴν ποιησάμενοι, οὔπω τῆς ἡμέρας καταλαβούσης ἀλλ' ἔτι σκοτίας οὔσης, μετὰ λαμπάδων καὶ λαοῦ πολλοῦ καὶ ὅπλων τὴν τοῦ ἱπποδρόμου πύλην καταλαμ βάνουσι, Κωνσταντῖνον εὐφημοῦντες ὡς βασιλέα. ἔνθα δὴ ὁ τούτου ἱπποκόμος λογχευθεὶς παρὰ τῶν ἐντὸς τῶν τοῦ ἱπποδρό μου πυλῶν ἀνῃρέθη. 3 μὴ δεχθεὶς οὖν Κωνσταντῖνος ἀλλ' ἀποσοβηθείς, ὥσπερ ὑπό τινος ἐκβακχευόμενος δαίμονος καὶ μὴ ἐφεστηκότα ἔχων τὸν λογισμὸν τῷ τῆς βασιλείας ἔρωτι, ἐν τῷ ἱπποδρόμῳ ὑπεχώρησεν στυγνός τε καὶ κατηφής, κακὸν οἰωνὸν τὴν τοῦ ἱπποκόμου κρίνας σφαγήν. ἐκεῖθεν οὖν εὐφημούμενος ἦλθε μέχρι τῆς λεγομένης Χαλκῆς, καὶ διὰ τῆς Σιδηρᾶς πόρτης τῆς αὐτῆς Χαλκῆς εἰσεληλυθὼς μέχρι τῶν ἐξκουβίτων παρεγένετο. ὁ οὖν μάγιστρος Ἰωάννης ὁ Ἐλαδᾶς ἐκλογὴν τῶν τε τῆς ἑταιρείας 876 καὶ τῶν ἐλατῶν ποιησάμενος μεθ' ὅπλων τούτους ἀπέστειλε κατὰ τοῦ Δουκός. ἐλθόντων οὖν μέχρι τῆς Χαλκῆς καὶ πολέμου συστάν τος πολλοὶ ἐξ ἀμφοτέρων
GNOMOLOGIUM. ῇ τρυφῇ, καὶ μὴ ἐκχυθῇς ἐπὶ πολλῶν ἐδε- ἐν πολλοῖς γὰρ βρώμασιν ἔσται νόσος· ὁ δὲ αν προσθήσει ζωήν. φελήσουσι θησαυροί ἀνόμους δικαιοσύνη δὲ ου φύεται. ιμος (22) ἀνὴρ πράσσει μετὰ ἀβουλίας· φρόνιμος πολλὰ ὑποφέρει. ) ἐλεῶν πτωχόν μακαριστός. δου σωθῇ. ιμιών. - Ο σκληροκάρδιος (27) οὐ συναντά κολιός (28) ἐπὶ τὸ ἑαυτοῦ στόμα φορεῖ τὴν αν. :ρ ἄγεται τῇ ἑαυτοῦ σωφροσύνῃ. » (30) ἀφρόνων ὀρθαὶ ἐνώπιον αὐτῶν. Οὐχ οὕτω τοῖς ὀρφανοῖς παισὶ ἤ ἀναισθήτοις σιν ἐπιτρόπων ἔσται χρεία. ῖται. τῶν μεγίστων ἐρῶντες καὶ τῶν μετρίων ἀπο- άνουσιν. συντών (32) πονηροῖς τὴν αὐτὴν αὐτοῖς ὑπο- εται βλάβην. ί (33) πονηροί χάριτος ἀμοιβὰς ἀντεισφέρονται βας. - πποκράτους. — Οπόταν (34) ἀκμάζῃ τὸ σῶμα, : λεπτοτάτῃ ἀναγκαῖον χρέεσθαι. - Λάρκου, — Ο (35) ἀβουλήτως κοπιῶν καθολικώς Ε ; πτωχεύει· ὁ δὲ μετ' ἐλπίδος τρέχων δίπλουτος Οικοδόμῳ ἔοικεν ὁ Θεός· οἵας ἂν αὐτῷ τὰς ὕλας ράσχωμεν, τοιαύτας ἡμῖν ἀνεγείρει οἰκίας· ἂν μπρὰς αὐτῷ καὶ χρηστὸς παράσχωμεν πράξεις, αὐτῶν ἡμῖν λαμπρά δημιουργεῖ καταλύματα. Ο Θεὸς ἀπέρριψεν ἡμᾶς, καὶ ἐπότισεν ἡμᾶς ὕδωρ ολῆς, ὅτι ἠμάρτομεν ἐναντίον αὐτοῦ. Συνήχθημεν ς εἰρήνην, καὶ οὐκ ἦν ἀγαθὰ εἰς καιρὸν ἰά έως (36). Αμβακούμ, - Ότι ἠμέλησάς μου, λέγει Κύριος, ἱ ὁδοί σου καὶ τὰ ἐπιτηδεύματά σου ἐποίησαν ταῦτά 10: Οὐαὶ (37) ὁ πληθύνων ἑαυτῷ τὰ οὐκ ὄντα αὐτῷ; ὁ (38) πλεονεκτῶν πλεονεξίαν κακὴν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ. Ιώβ. — Ὁ (39) βίος μου ἐλαφρότερος δρομέως. - (28 ἐπὶ τῷ ἑαυτοῦ στόματι. -- σοφός. 13. A neque effundaris in multis dapibus: in multis enim escis est morbus. Qui autem his se dat, vitam apponet. B C IV. D Prov. xv, 27, ubi PATROL. GR. CXVII. Non proderunt thesauri iniquis; justitia autem e morte eruit. Impatiens vir agit cum imprudentia, vir sensa- tus autem multa sustinet. Qui miseretur pauperis, beatissimus. Semitæ vitæ cogitationes prudentis, ut infer- num evitans salvetur. Viæ ulciscentium injuriis ad mortem ducunt. Viæ pigrorum spinis constratæ. Proverbiorum. inveniet bonum. Qui perversi cordis est, non Vir obliquus in ore suo fert perditionem Non eget sapientia qui caret intellectu; magis enim ducitur sua prudentia. Viæ stultorum rectæ coram eis. Non tam orphanis pueris, quam stupidis viris tutoribus opus erit. Qui plura cupit, vel eis quæ adsunt privatur. Qui maxima cupiunt, ne mediocria quidem asse- quuntur. Qui cum pravis conversatur, eamdem ac ipsi perniciem inveniet. Viri pravi pro gratiæ muneribus calamitates commutant. Hippocratis. --- Quando crevit corpus, tunc le- vissimo victu necesse est uti. - Marci. Qui inconsiderate laborat, semper pau- per est; qui autem cum spe currit, bis dives est. Architecto similis est Deus: quales ei materias præbemus, tales nobis exstruit domos ; si pulchras illi et bonas præbemus actiones, ex iis nobis pul- chra tecta efficit. Deus abjecit nos, et hausit nos aqua furoris, quia peccaveramus coram illo. Coivimus ad pa- cem, et non erant bona ad tempus sanationis. - Habacuc. Quoniam me neglexisti, inquit Dominus, viæ tuæ et mores tui hæc tibi fece- runt. Væ ei qui multiplicat quæ non sua sunt, qui congregat avaritis malum domui sum. Job. - Vita mea velocior cursore. verbis constat et scholium Gradus primi J. Climaci. spicuo. (24) ζωής διανοήματα συνετοῦ, ἵνα ἐκκλίνας (25) μνησικάκων εἰς θάνατον· (26) ἀεργῶν ἐστρωμέναι ακάνθαις. 29) χρείαν ἔχει σοφίας ἐνδεής φρενῶν· μᾶλο 31) πλειόντων ἐρῶν καὶ τῶν προσόντων ἀπο- (22) Prov. πιν, 17. (23) Prov. Σιν, 21, ubi πτωχούς. (24) Prov. xv, 24. (25) Prov. xii. 28. (26) Prov. xv, 19. (27) Prov. xvII, 20. (20) Prov xviii, 2, ubi ἄγεται ἀφροσύνῃ. - Codex, (30) Prov. 11, (34) Aphthon. Fab. 15. (33) Aphthon. Fab. 14. Editio, συνών, melius. (33) Aphthon Fab. 9. (34) Hipp. Aphor. 1, 7. (35) Marcus Eremita, De lege spirit. § 71. Quibus (36) Sic codex, sensu, mihi quidem, non per- (37) Habac. 11, 6. (38) Habac. 11, 9. (39) Job. 1x, 25.
PG 117:1131ἔπεσον τῶν μερῶν, καὶ τοσοῦτον ὥστε τὸν τόπον ἐκλιμνασθῆναι τῷ αἵματι ποταμηδὸν καταρρέοντι. ἀνῃρέθη δὲ καὶ Γρηγορᾶς ὁ υἱὸς τοῦ Δουκὸς καὶ Μιχαὴλ ἐξάδελ φος αὐτοῦ καὶ Κουρτίκης ἐκεῖνος ὁ ἐξ Ἀρμενίων. 4 ταῦτα ὁ Δοὺξ Κωνσταντῖνος μαθών, ταραχῆς ὅτι πλείστης γενομένης, τὸν ἵππον ἐξήλαυνεν. ὁ δὲ ταῖς ἐκεῖσε ὑπεστρωμέναις ἐνολισθήσας πλαξὶν εἰς γῆν τὸν ἐπιβάτην κατέβαλεν. ἐπεὶ δέ τις αὐτὸν κατὰ γῆς ἐρριμμένον κατέλαβεν οἱ γὰρ ἄλλοι διεσκεδάσθησαν ἅπαν τες, ξίφει τὴν τούτου ἀπέτεμε κεφαλήν. 5. Τούτων οὕτως τελεσθέντων Γρηγορᾶς μάγιστρος ὁ τού του πενθερός, μετὰ Λέοντος ὃν Χοιροσφάκτην ὠνόμαζον, τῇ ἁγίᾳ τοῦ θεοῦ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ προσέφυγον, οὓς καὶ βίᾳ ἐκεῖθεν ἀποσπάσαντες ἀπέκειραν μοναχοὺς ἐν τῇ τῶν Στουδίου μονῇ. Κωνσταντῖνον δὲ τὸν Ἐλαδικὸν βουνεύροις τύψαντες, ῥάκη τε περιβαλόντες καὶ ὄνῳ ἐπικαθίσαντες, διὰ μέσης τῆς πόλεως ἐθριάμβευσαν, καὶ ἐν τῇ τοῦ Δαλμάτου ἀπαγαγόντες μονῇ ἐγκα τάκλειστον τῇ λεγομένῃ Καταδίκῃ πεποιήκασι. Λέοντα δὲ τὸν Κατακαλίτζην καὶ Ἀβεσαλὼν τὸν τοῦ Ἀρωτρᾶ ἐκτυφλώσαντεςἐξορίᾳ παρέπεμψαν. Κωνσταντῖνον δὲ τοῦ Εὐλαμπίου υἱὸν καὶ ἑτέρους σὺν αὐτῷ Θεόφιλος ὁ ὕπαρχος ὁ τοῦ Λαμπύδου ἐν τῇ τοῦ ἱππικοῦ σφενδόνῃ ξίφει ἀπέτεμεν. οὐ μικρῶς δὲ διερευνησάμενοι 877 περὶ Νικήτα ἀσηκρήτου καὶ Κωνσταντίνου τοῦ Λιβὸς οὐχ εὗρον αὐτοὺς ὡς χρησαμένους φυγῇ. τὸν δὲ Αἰγίδην ἐκεῖνον καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ, ἀνδρείους ὄντας καὶ πολλούς, ἀπό τε τῆς ἐν Χρυσο πόλει δαμάλεως καὶ μέχρι τοῦ Λευκάτου διδύμοις ξύλοις πάντας ἐνεσκολόπισαν. καὶ πολλοὺς ἂν τῶν ἐν τέλει τότε ἀνηλεῶς καὶ ἀναιτίως οἱ λεγόμενοι οὗτοι ἐπίτροποι ἀπέκτειναν, εἰ μή τινες τῶν δικαστῶν τούτους τῆς ἀδίκου ὁρμῆς ἀνεχαίτισαν, εἰπόντες αὐτοῖς ὡς παιδὸς ὄντος τοῦ βασιλέως, πῶς ἄνευ τῆς κελεύσεως αὐτοῦ τολμᾶτε τοιαῦτα διαπράττεσθαι; 6 τὴν τοῦ Δουκὸς οὖν γυ ναῖκα ἀποκείροντες εἰς τὸν ἐν Παφλαγονίᾳ οἶκον ἑαυτῆς ἐξαπέστει λαν, εὐνουχίσαντες καὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς Στέφανον. 7. Αὐγούστῳ δὲ μηνὶ Συμεὼν ὁ Βούλγαρος ἄρχων, ἐκ στρατεύσας κατὰ Ῥωμαίων σὺν ὄχλῳ πολλῷ καὶ βαρεῖ, κατέλα βεν τὴν Κωνσταντινούπολιν, καὶ δὴ περικαθίσας αὐτὴν χάρακα περιέβαλεν ἀπὸ Βλαχερνῶν καὶ μέχρι τῆς λεγομένης Χρυσῆς πόρ της, ἐλπίσι μετέωρος ὢν ἀπονητὶ ταύτην πάντως ἑλεῖν. ἐπεὶ δὲ τήν τε τῶν τοίχων κατέμαθεν ὀχυρότητα τήν τε ἐκ τοῦ πλήθους καὶ τῶν πετροβόλων ἀσφάλειαν, τῶν ἐλπίδων σφαλεὶς ἐν τῷ λεγο μένῳ Ἑβδόμῳ ὑπέστρεψεν, εἰρηνικὰς σπονδὰς αἰτησάμενος. τῶν δὲ ἐπιτρόπων τὴν εἰρήνην ἀσμενέστατα ἀποδεξαμένων, ἀποστέλλει Συμεὼν Θεόδωρον μάγιστρον τοῦ συλλαλῆσαι τὰ τῆς εἰρήνης. ἀναλαβόμενοι δὲ ὅ τε πατριάρχης Νικόλαος καὶ Στέφανος καὶ 878 Ἰωάννης οἱ μάγιστροι τὸν βασιλέα ἦλθον μέχρι τῶν Βλαχερνῶν, καὶ εἰσήγαγον τοὺς δύο υἱοὺς Συμεών, καὶ συνεστιάθησαν τῷ βα σιλεῖ ἐν τοῖς παλατίοις. Νικόλαος δὲ ὁ πατριάρχης ἐξῆλθε πρὸς Συμεών· ᾧ τινὶ τὴν κεφαλὴν ὑπέκλινε Συμεών. εὐχὴν οὖν ὁ πα τριάρχης ποιήσας ἀντὶ στέμματος, ὥς φασι, τὸ ἴδιον ἐπιρριπτά ριον τῇ αὐτοῦ ἐπέθηκε κεφαλῇ. δώροις οὖν ἀμέτροις τε καὶ μεγί στοις φιλοφρονηθέντες ὅ τε Συμεὼν καὶ οἱ τούτου υἱοὶ εἰς τὴν ἰδίαν χώραν ὑπέστρεψαν, ἀσύμφωνοι ἐπὶ τῇ εἰρημένῃ εἰρήνῃ δια λυθέντες. 8. Τοῦ βασιλέως οὖν Κωνσταντίνου, ἅτε παιδὸς ὄντος καὶ τὴν ἰδίαν μητέρα ἐπιζητοῦντος· ἤδη γὰρ αὐτὴν κατήγαγε τοῦ παλατίου, ὡς εἴρηται, Ἀλέξανδρος ὁ βασιλεύς· ἣν καὶ ἀναβιβά ζουσιν πάλιν. αὕτη οὖν περικρατὴς γενομένη τῆς βασιλείας ἀνα βιβάζει εἰς τὸ παλάτιον Κωνσταντῖνον τὸν παρακοιμώμενον καὶ Κωνσταντῖνον καὶ Ἀναστάσιον τοὺς Γογγυλίους λεγομένους, καὶ τῇ βουλῇ Ἰωάννου Ἐλαδᾶ καταβιβάζει τοὺς οἰκείους Ἀλεξάνδρουτοῦ βασιλέως, Ἰωάννην τὸν ῥαίκτωρα καὶ τὸν λεγόμενον Γαβριηλόπουλον καὶ Βασιλίτζην καὶ τοὺς λοιπούς. προχειρίζεται δὲ Ζωὴ Αὐγοῦστα Θεοφύλακτον Δομήνικον ἑταιρειάρχην. Ἰωάννης δὲ μάγιστρος ὁ Ἐλαδᾶς νόσῳ περιπεσὼν καὶ ἀπαγορευθεὶς παρὰ τῶν ἰατρῶν, κατελθὼν ἐκ τοῦ παλατίου καὶ ἐν ταῖς Βλαχέρναις παρα γενόμενος καὶ ὑπὸ τῆς νόσου βαρηθεὶς τελευτᾷ. συμβουλῇ Δο
δε ψυχή, Γνώμη 3: σοφός μοι καὶ χέρ᾽ ἀνδρείαν ἔχοι: γνώμην, δύνασθαι εἰ έχειν. βούλει βούλη. βούλη θαι χρήσθαι, Χρήματα μὲν τοῖς χρῆναι ἐπιστ., κτήματα δὲ τοῖς κτᾶσθαι δυο η Πετρώ (40) το π Ἱσπράτους. φιλότητος, την δε ψυχήν φιλότητος, τη πλείν δίνη τα δόξαντα, τῇ τομφέροντα. Με τρία βίζα ἐστὶν πάσης ἐγνωμοσύν Παρασκεύαζε (41) σεαυτόν ελεύνετα μενον· ἀνέχον δὲ τὸ ἴσον ἔχων, έτε επί τῆς δικαιοσύνης, με δι' ἀσθένειαν, Επι πειν. Περί (42, ὧν αἰσχύνη, παρίηεάζει τισιν των φίλων ἀνακοινώσεσθαι, χρο της περὶ ἀλλοτρίου του πράγματος ήταν τ και γνώμην αἰσθήση, και σαν τον έ ήσεις. Πειρά 13, τον πλούτον χρήματα και τ ταπεινάζειν. Επι δε χρήματα και λιαν ἐπισταμένοις, κτήματα δὲ τοῖς με ναμένοις. - Χαρικλείας. Πάθος (4) έτιν, τί γι οικόμενον, εὐβοήθητον, το μενον, ἐγγὺς ἀνίστων. να Ποιεῖν (45) τὰ οἰσχρὰ καὶ λέγειν όμως στ Πεφύκασιν οἱ νέοι, θεραπευόμενοι και νεῖν, Βιαζόμενοι δε, ὑπείκειν. Πειρῶ πειθοῖ καὶ λόγῳ μᾶλλον ή έργα το μένα διορθούσθαι. - Τοῦ Χρυσοστόμου. Πλούτος έμα: οὐ ποιεῖ τὸν κεκτημένον εὐδαίμονα Πλούσιος ἐστιν οὐχ ὁ πολλὰ κατ πολλὰ διδούς. Πολλοὶ ἔθες: μοχθηροῖς ἐντραφέντα ρον διαιτώμενοι, εθείρουσι φύσεις και αὖ (18) πάλιν ἔνιοι, μοχθηρώς φύντες και βίῳ σώφρονι καὶ γυμνασίοις εντερους του σαντο τὰ πολλὰ τῶν ἐλαττωμάτων. Πολλοὶ τῶν πλουτούντων ἀβίωτον τη νομίζουσι, καὶ θανάτους μυρίους εύχους τ δυσημερίας τινός ασθωνται, φιλοσοφί στάμενοι. - Μάρκου. – Πολιάς (47) ἔργον οὐ τρέχεις και ἀλλὰ ψυχῆς ἀρετή Πανηγύρει (48) ἔοικεν πάτε σύμβα εἰδὼς πραγματεύσασθαι κερδαίνει πολλά δ εἰδὼς ζημίας ὑποφέρει. ναμ. χρήμα μετα, χρήσθαι κτάσθαι, "Α ποιεῖν αἰσχρὸν, ταῦτα νόμιζε με γειν εἶναι καλόν. των ἂν αὐτούς, παλιά με τρίχ. λ. α. + ἀρτα. δέ ἐστι φρόνησις ἐν ἀνθρώποις. Ο. Ε ¡ GEORGIDIS MONACHI bocratis. —Stade at corpore quidėm sis laboris ▲ amans, mente antem sapientis, ut per illud per- ßicere possis quæ volueris, et per hanc prævidere seias quæ utilia fuerint. Pravitas radix est omnis injustitiæ. Accinge teipsum ad majora habendum, cum po- tes; satagas autem æquítalis amans haberi, ut vi- dearis justitis stude. non propter debilitatem, sed propter moderationem. De quibus erubueris aperte loqui, et quæ vis quibusdam e tais amicis communicari,verbis utere tanquam de re aliena; sic enim illorum mentem tognosces, et teipsum occultum servabis. Fac ut divitias, opes et possessiones compares. Opes sunt his qui iis frui sciunt, possessiones vero bis qui ati possant. Chariclez. – Passio omnis, opportune quidem cognita, medicinam inveniet, tempore autem ne- glecta, fere incurabilis est. facere turpia et dicere pariter indecorum. Solent juvenes, si molliter tractentur, superbire; si vi cogantur, cedere. Id age ut persuasione et sermone potius quam Sra delicta emendes. · Chrysostomi. - Divitiæ virtutis expertes possi- dentem beatum non faciunt. Dives est non qui multa possidet, sed qui multa dat. B Multi pravis moribus a pueritia assueti, licentius viventes, naturas bonas corrumpunt, ut vicissim C aliqui male nati secundum corpus, vita prudenti et exercitiis convenientibus emendaverunt vitia pleraque. Malu inter divites intolerabilem esse vitam existimant, et mortes mille deprecantur, quando adversitatem aliquam experiuntur, philosophari nescientes. - Marci. Senectutis indicium non cani capilli, sed animi virtus. Nundinis similis est omnis conventio; qui scit negotiari lucratur multum, qui autem nescit damnum patitur. minus bene Euripides Chrys. 8: malim Præstat Georgidis lectio. et. Sed ob tv reponendum In Geor gidis lectione, cum indicativo alex, der opti- mum est. Codex quidem efhibet: sed men- dam est ex fotaciumo profectum, quod securus COTTERÍ, at Bercenia alía de quibus monere super- vacaneum duxi, nisi cum in mentione esset aliquid commodi. Sed et veteres editiones at Geor gides. exhibent. Hoc quidem verbum servaverim, sed alio positum loco, sic nempe : D - Cum nominum et verborum prorsu cratica. oppositio, et praese pag. 1: nui ad Nicetam, pag. 268. Plate Apol. 7:4 ubi male suspicatus est first legendum esse að. locum legi in cod. 1168, pag. 51: Cl. Anton. Serm. P Basilius Hom. mor De hon. par. p. supra p 415: tiam ef. Gregor. Naz. t. II, p. D. (40) Isocr. ad Demon. p. 9. - Cod. 2991 Α, τῇ (41) Ibid. p. 8, ubi olim δυνάμενον et ἔχειν, aunc (42) Ibid. p. 7, ubi περὶ ὧν ἂν αἰσχύνη παρ.. (45) Ibid. p. 6, ubi bene χτᾶσθαι, ΠΟΛ (44) Heliod. I, 5. Cf. p. 16. (45) Cf. supra in Nori, pag. 62. Isocrat. ad (46) Codex, av varistate frequenti, de que (47) Est forsan Chrysostomi, cujus senile (48) Marcus Erem. De justif. § 190, ad sealer ·
PG 117:1133879 μηνίκου ἑταιρειάρχου καταβιβάζει Ζωὴ Νικόλαον πατριάρχην ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ μετ' ὀργῆς, τὰ τῆς ἰδίας ἐκκλησίας περιποιούμενον καὶ φροντίζειν εἰποῦσα. 9. Οὐ μετ' οὐ πολὺ δὲ Κωνσταντῖνος παρακοιμώμενος διαβάλλει τῇ Αὐγούστῃ Δομήνικον ἑταιρειάρχην ὡς τὴν βασιλείαν σφετεριζόμενον εἰς τὸν αὐτοῦ ἀδελφόν. τοῦτον προφάσει πατρί κιον ποιήσαντες, κατελθόντος ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ὡς ἔθος εὐχὴν λα βεῖν, οἴκοι μένειν παρεκελεύσαντο. προεβάλετο δὲ Ζωὴ Ἰωάννην Γαριδᾶν ἑταιρειάρχην καὶ Δαμιανὸν εὐνοῦχον τῆς βίγλης δρουγ γάριον. Δομήνικος δὲ ἀπῆλθεν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ἀνόνητα ὀλο φυρόμενος. 10. Τοῦ δὲ Βουλγάρου Συμεὼν τὴν Θρᾴκην πάλιν ληϊ ζομένου, ἐν φροντίδι οὔσης τῆς Αὐγούστης καὶ τῶν ἐν τέλει ὅπως αὐτὸν τῆς ἀλαζονείας παύσωσιν, ᾐτήσατο Ἰωάννης ὁ Βογᾶς γενέ σθαι πατρίκιος, ὑποσχόμενος ἀγαγεῖν κατ' αὐτοῦ Πατζίνακας. τῆς αἰτήσεως δὲ τυχὼν δῶρά τε λαβὼν εἰς τὴν τῶν Πατζινάκων χώραν ἀπῄει, καὶ δὴ σπεισάμενος ὁμήρους ἐκεῖθεν λαβὼν ἤγαγεν ἐν τῇ πόλει, συνθεμένων τῶν Πατζινάκων διαπερᾶσαι καὶ τὸν Συ μεὼν καταπολεμῆσαι. 11. Παρεγένετο δὲ ἐν τῇ πόλει καὶ Ἀσώτιος, ἀνὴρ ἐπὶ ῥώμης ὀνομαστότατος, υἱὸς ὢν τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων· ὅν φασι σιδηρᾶν ῥάβδον ἐκ τῶν ἄκρων ἑκατέραις χερσὶ κρατοῦντα τῇ 880 ὑπερβαλλούσῃ ἀλκῇ διακάμπτειν καὶ πρὸς τὸ κυκλικὸν σχῆμα μετάγειν, τῆς ἀντιτύπου τοῦ σιδήρου φύσεως τῇ βίᾳ τῶν χειρῶν ὑπεικούσης. ὃν παραγενόμενον μετὰ πολλῆς τιμῆς ὑπεδέξαντο καὶ πάλιν εἰς τὴν ἰδίαν χώραν ἐξέπεμψαν. 12. Σεπτεμβρίῳ μηνί, ἰνδικτιῶνος γʹ, Παγκρατούκας ὁ Ἀρμένιος τὴν Ἀδριανούπολιν τῷ Συμεὼν παρέδωκεν. μετ' οὐ πολὺ δὲ ἀπεστάλη Βασίλειος πατρίκιος καὶ κανίκλειος καὶ Νικήτας πρωτοσπαθάριος Ἐλαδικὸς παρὰ Ζωῆς μετὰ δώρων πολλῶν, καὶ ἀντιπαρέλαβεν αὐτὴν πάλιν. 13. Ἦλθε δὲ καὶ ἀμερᾶς ὁ Δαμιανὸς εἰς Στρόβιλον μετὰ πλοίων τοῦ πολεμῆσαι αὐτὴν μετὰ πολλῆς τῆς δυνάμεως, καὶ ταύτην παρέλαβεν ἄν, εἰ μὴ νοσήσας ἐτελεύτησεν, ὑποστρεψάν των διακενῆς τῶν Ἀγαρηνῶν. 14. Οἱ δὲ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἀθηνῶν οἰκήτορες συνεχῶς ἐπηρεαζόμενοι παρὰ Χασὲ υἱοῦ τοῦ Ἰούβη, τὴν αὐτοῦ ἀσω τείαν μὴ ἐνεγκόντες, λίθοις τοῦτον ἀνεῖλον κακῶς ἔνδοθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ ἐν Ἀθήναις ναοῦ. 15. Βλέπουσα δὲ ἡ Αὐγοῦστα Ζωὴ τὴν ἔπαρσιν Συμεὼν καὶ τὴν κατὰ τῶν Χριστιανῶν αὐτοῦ ἐπίθεσιν, βουλὴν μετὰ τῶν ἐν τέλει βουλεύεται ἀλλάγιον καὶ εἰρήνην μετὰ τῶν Ἀγαρηνῶν δια πράξασθαι, διαπερᾶσαι δὲ πάντα τὸν τῆς ἀνατολῆς στρατὸν πρὸς τὸ πολεμῆσαι καὶ ἀφανίσαι τὸν Συμεών. ἀπεστάλη οὖν ἐν Συρίᾳ πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀλλάγιον Ἰωάννης πατρίκιος ὁ Ῥαδινὸς καὶ Μι 881 χαὴλ ὁ Τοξαρᾶς. οὗ γεγονότος τὴν συνήθη τῆς ῥόγας διανομὴν ποιησάμενοι ἐν τοῖς τάγμασι, ταῦτα ἀναλαβόμενοι σὺν τοῖς θέ μασι πρὸς τὰ Θρᾳκῷα μέρη διεπέρασαν, Λέοντος μαγίστρου τοῦ Φωκᾶ δομεστίκου τῶν σχολῶν τυγχάνοντος, ᾧ ἀνδρία μᾶλλον ἢ ἐπιστατικὴ φρόνησις προσανέκειτο. ἐξαγαγόντων οὖν τὰ σεβάσμια καὶ ζωοποιὰ ξύλα Κωνσταντίνου πρωτοπαπᾶ τοῦ παλατίου, τοῦ Κεφαλᾶ λεγομένου, καὶ Κωνσταντίνου τοῦ Μαλελία ἐν τῇ Θρᾴκῃ, ἅπαντες προσκυνήσαντες καὶ ἐπομοσάμενοι συναποθνήσκειν ἀλλή λοις πανστρατὶ κατὰ Βουλγάρων ἐξώρμησαν. ἦρχον δὲ τοῦ μὲν τάγματος τῶν ἐξκουβίτων Ἰωάννης ὁ Γράψων, τοῦ δὲ ἱκανάτου ὁ τοῦ Μαρούλη υἱός. Ῥωμανὸς δὲ ὁ Ἀργυρὸς ἐστρατήγει καὶ Λέων ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ καὶ Βάρδας ὁ Φωκᾶς· οἷς συνῆν καὶ ὁ Μελίας μετὰ τῶν Ἀρμενίων καὶ οἱ ἄλλοι πάντες στρατηγοὶ τῶν θεμάτων. συνῆν δὲ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ Κωνσταντῖνος πατρίκιος ὁ Λίψ, Λέοντι δομεστίκῳ σύμβουλος ὢν αὐτῷ ἐν πᾶσι τοῖς ἀνήκουσι. 16 μηνὶ δὲ Αὐγούστῳ κʹ, ἰνδικτιῶνος εʹ, ὁ πόλεμος μεταξὺ Βουλγάρων τε καὶ Ῥωμαίων πρὸς τῷ Ἀχελῴῳ συγκεκρότητο ποταμῷ· καὶ οἷα τὰ τοῦ θεοῦ κρίματα, ὡς ἀνερεύνητα καὶ ἀνεξ ιχνίαστα, τρέπονται οἱ Ῥωμαῖοι πανστρατὶ καὶ γέγονε φυγὴ παν τελὴς καὶ φρικώδης ὀλολυγή, τῶν μὲν ὑπ' ἀλλήλων συμπατουμέ νων, τῶν δὲ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀναιρουμένων, αἵματός τε χύσις οἵα ἐξ αἰῶνος οὐκ ἐγένετο. Λέων ὁ δομέστικος ἐν Μεσημβρίᾳ διεσώθη φυγών. ἐσφάγη δὲ πρὸς τοῖς
879 μηνίκου ἑταιρειάρχου καταβιβάζει Ζωὴ Νικόλαον πατριάρχην ἅμα τοῖς σὺν αὐτῷ μετ' ὀργῆς, τὰ τῆς ἰδίας ἐκκλησίας περιποιούμενον καὶ φροντίζειν εἰποῦσα. 9. Οὐ μετ' οὐ πολὺ δὲ Κωνσταντῖνος παρακοιμώμενος διαβάλλει τῇ Αὐγούστῃ Δομήνικον ἑταιρειάρχην ὡς τὴν βασιλείαν σφετεριζόμενον εἰς τὸν αὐτοῦ ἀδελφόν. τοῦτον προφάσει πατρί κιον ποιήσαντες, κατελθόντος ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ὡς ἔθος εὐχὴν λα βεῖν, οἴκοι μένειν παρεκελεύσαντο. προεβάλετο δὲ Ζωὴ Ἰωάννην Γαριδᾶν ἑταιρειάρχην καὶ Δαμιανὸν εὐνοῦχον τῆς βίγλης δρουγ γάριον. Δομήνικος δὲ ἀπῆλθεν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ ἀνόνητα ὀλο φυρόμενος. 10. Τοῦ δὲ Βουλγάρου Συμεὼν τὴν Θρᾴκην πάλιν ληϊ ζομένου, ἐν φροντίδι οὔσης τῆς Αὐγούστης καὶ τῶν ἐν τέλει ὅπως αὐτὸν τῆς ἀλαζονείας παύσωσιν, ᾐτήσατο Ἰωάννης ὁ Βογᾶς γενέ σθαι πατρίκιος, ὑποσχόμενος ἀγαγεῖν κατ' αὐτοῦ Πατζίνακας. τῆς αἰτήσεως δὲ τυχὼν δῶρά τε λαβὼν εἰς τὴν τῶν Πατζινάκων χώραν ἀπῄει, καὶ δὴ σπεισάμενος ὁμήρους ἐκεῖθεν λαβὼν ἤγαγεν ἐν τῇ πόλει, συνθεμένων τῶν Πατζινάκων διαπερᾶσαι καὶ τὸν Συ μεὼν καταπολεμῆσαι. 11. Παρεγένετο δὲ ἐν τῇ πόλει καὶ Ἀσώτιος, ἀνὴρ ἐπὶ ῥώμης ὀνομαστότατος, υἱὸς ὢν τοῦ ἄρχοντος τῶν ἀρχόντων· ὅν φασι σιδηρᾶν ῥάβδον ἐκ τῶν ἄκρων ἑκατέραις χερσὶ κρατοῦντα τῇ 880 ὑπερβαλλούσῃ ἀλκῇ διακάμπτειν καὶ πρὸς τὸ κυκλικὸν σχῆμα μετάγειν, τῆς ἀντιτύπου τοῦ σιδήρου φύσεως τῇ βίᾳ τῶν χειρῶν ὑπεικούσης. ὃν παραγενόμενον μετὰ πολλῆς τιμῆς ὑπεδέξαντο καὶ πάλιν εἰς τὴν ἰδίαν χώραν ἐξέπεμψαν. 12. Σεπτεμβρίῳ μηνί, ἰνδικτιῶνος γʹ, Παγκρατούκας ὁ Ἀρμένιος τὴν Ἀδριανούπολιν τῷ Συμεὼν παρέδωκεν. μετ' οὐ πολὺ δὲ ἀπεστάλη Βασίλειος πατρίκιος καὶ κανίκλειος καὶ Νικήτας πρωτοσπαθάριος Ἐλαδικὸς παρὰ Ζωῆς μετὰ δώρων πολλῶν, καὶ ἀντιπαρέλαβεν αὐτὴν πάλιν. 13. Ἦλθε δὲ καὶ ἀμερᾶς ὁ Δαμιανὸς εἰς Στρόβιλον μετὰ πλοίων τοῦ πολεμῆσαι αὐτὴν μετὰ πολλῆς τῆς δυνάμεως, καὶ ταύτην παρέλαβεν ἄν, εἰ μὴ νοσήσας ἐτελεύτησεν, ὑποστρεψάν των διακενῆς τῶν Ἀγαρηνῶν. 14. Οἱ δὲ τῆς Ἑλλάδος καὶ τῶν Ἀθηνῶν οἰκήτορες συνεχῶς ἐπηρεαζόμενοι παρὰ Χασὲ υἱοῦ τοῦ Ἰούβη, τὴν αὐτοῦ ἀσω τείαν μὴ ἐνεγκόντες, λίθοις τοῦτον ἀνεῖλον κακῶς ἔνδοθεν τοῦ θυσιαστηρίου τοῦ ἐν Ἀθήναις ναοῦ. 15. Βλέπουσα δὲ ἡ Αὐγοῦστα Ζωὴ τὴν ἔπαρσιν Συμεὼν καὶ τὴν κατὰ τῶν Χριστιανῶν αὐτοῦ ἐπίθεσιν, βουλὴν μετὰ τῶν ἐν τέλει βουλεύεται ἀλλάγιον καὶ εἰρήνην μετὰ τῶν Ἀγαρηνῶν δια πράξασθαι, διαπερᾶσαι δὲ πάντα τὸν τῆς ἀνατολῆς στρατὸν πρὸς τὸ πολεμῆσαι καὶ ἀφανίσαι τὸν Συμεών. ἀπεστάλη οὖν ἐν Συρίᾳ πρὸς τὸ ποιῆσαι ἀλλάγιον Ἰωάννης πατρίκιος ὁ Ῥαδινὸς καὶ Μι 881 χαὴλ ὁ Τοξαρᾶς. οὗ γεγονότος τὴν συνήθη τῆς ῥόγας διανομὴν ποιησάμενοι ἐν τοῖς τάγμασι, ταῦτα ἀναλαβόμενοι σὺν τοῖς θέ μασι πρὸς τὰ Θρᾳκῷα μέρη διεπέρασαν, Λέοντος μαγίστρου τοῦ Φωκᾶ δομεστίκου τῶν σχολῶν τυγχάνοντος, ᾧ ἀνδρία μᾶλλον ἢ ἐπιστατικὴ φρόνησις προσανέκειτο. ἐξαγαγόντων οὖν τὰ σεβάσμια καὶ ζωοποιὰ ξύλα Κωνσταντίνου πρωτοπαπᾶ τοῦ παλατίου, τοῦ Κεφαλᾶ λεγομένου, καὶ Κωνσταντίνου τοῦ Μαλελία ἐν τῇ Θρᾴκῃ, ἅπαντες προσκυνήσαντες καὶ ἐπομοσάμενοι συναποθνήσκειν ἀλλή λοις πανστρατὶ κατὰ Βουλγάρων ἐξώρμησαν. ἦρχον δὲ τοῦ μὲν τάγματος τῶν ἐξκουβίτων Ἰωάννης ὁ Γράψων, τοῦ δὲ ἱκανάτου ὁ τοῦ Μαρούλη υἱός. Ῥωμανὸς δὲ ὁ Ἀργυρὸς ἐστρατήγει καὶ Λέων ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ καὶ Βάρδας ὁ Φωκᾶς· οἷς συνῆν καὶ ὁ Μελίας μετὰ τῶν Ἀρμενίων καὶ οἱ ἄλλοι πάντες στρατηγοὶ τῶν θεμάτων. συνῆν δὲ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ Κωνσταντῖνος πατρίκιος ὁ Λίψ, Λέοντι δομεστίκῳ σύμβουλος ὢν αὐτῷ ἐν πᾶσι τοῖς ἀνήκουσι. 16 μηνὶ δὲ Αὐγούστῳ κʹ, ἰνδικτιῶνος εʹ, ὁ πόλεμος μεταξὺ Βουλγάρων τε καὶ Ῥωμαίων πρὸς τῷ Ἀχελῴῳ συγκεκρότητο ποταμῷ· καὶ οἷα τὰ τοῦ θεοῦ κρίματα, ὡς ἀνερεύνητα καὶ ἀνεξ ιχνίαστα, τρέπονται οἱ Ῥωμαῖοι πανστρατὶ καὶ γέγονε φυγὴ παν τελὴς καὶ φρικώδης ὀλολυγή, τῶν μὲν ὑπ' ἀλλήλων συμπατουμέ νων, τῶν δὲ ὑπὸ τῶν πολεμίων ἀναιρουμένων, αἵματός τε χύσις οἵα ἐξ αἰῶνος οὐκ ἐγένετο. Λέων ὁ δομέστικος ἐν Μεσημβρίᾳ διεσώθη φυγών. ἐσφάγη δὲ πρὸς τοῖς
PG 117:1135ἄλλοις ἐν τῇ τοῦ πολέμου 882 συμβολῇ καὶ Κωνσταντῖνος ὁ Λὶψ καὶ Ἰωάννης ὁ Γράψων καὶ ἄλλοι τῶν ἀρχόντων ἱκανοί. 17. Ἀπεστάλη δὲ πότε καὶ Ῥωμανὸς πατρίκιος καὶ δρουγγάριος ὢν τῶν πλωΐμων μετὰ παντὸς τοῦ στόλου ἐν τῷ Δανουβίῳ ποταμῷ βοηθήσων Λέοντι τῷ Φωκᾷ· ἀλλὰ καὶ Ἰωάννης ὁ Βογᾶς καταγαγεῖν Πατζίνακας, ὡς προείρηται, κελευσθέντος τοῦ δρουγ γαρίου Ῥωμανοῦ διαπερᾶσαι τούτους κατὰ Βουλγάρων, ὥστε συμ μαχῆσαι Λέοντι Φωκᾷ. Ῥωμανοῦ δὲ καὶ Ἰωάννου τοῦ Βογᾷ εἰς ἔριδας καὶ λογομαχίας ἐλθόντες, ὁρῶντες αὐτοὺς οἱ Πατζίνακοι πρὸς ἀλλήλους διαμαχομένους καὶ στασιάζοντας ὑπεχώρησαν εἰς τὰ ἴδια. 18 τοῦ πολέμου δὲ ἤδη τέλος λαβόντος καὶ ὑπο στρεψάντων ἐν τῇ πόλει τοῦ τε Ῥωμανοῦ καὶ τοῦ Βογᾶ, τὰ κατ' αὐτῶν ἐκινήθησαν, καὶ εἰς τοσοῦτον κίνδυνον τὸν δρουγγάριον Ῥωμανὸν περιέστησαν ὥστε καταδικάζουσαν ψῆφον ἀνήνεγκαν, τῶν ὀφθαλμῶν στερηθῆναι ὡς ἀμελείᾳ, μᾶλλον δὲ κακουργίᾳ μὴ διαπεράσαντα τοὺς Πατζίνακας, ἀλλ' ὑποχωρήσαντα τάχιον καὶ μηδὲ τοὺς φεύγοντας Ῥωμαίων ἐν τοῖς πλοίοις ὑποδεξάμενον. καὶ τοῦτο ἂν ἐπεπόνθει, εἰ μὴ παρὰ Κωνσταντίνου Γογγύλου καὶ Στεφάνου τοῦ μαγίστρου, ὡς δυναμένων παρὰ τῇ Αὐγούστῃ πολλά, τὰ τῆς καταδίκης ἀνετράπη. 19. Τῶν δὲ Βουλγάρων τηνικάδε τῇ νίκῃ κατεπαρθέντων καὶ ἐκστρατευσάντων μέχρι τῆς πόλεως, ἐξῆλθεν Λέων ὁ δομέ 883 στικος τῶν σχολῶν καὶ Ἰωάννης ἑταιρειάρχης καὶ Νικόλαος ὁ υἱὸς τοῦ Δουκὸς εἰς χῶρον Θρᾳκῷον οὕτω λεγόμενον Κατασύρτας ἅμα πλείστῳ λαῷ κατὰ Βουλγάρων. τῇ δὲ νυκτὶ ἀδοκήτως ἐπιπεσόν των αὐτοῖς τῶν Βουλγάρων καὶ τοῦ δομεστίκου φυγόντος ἐσφάγη Νικόλαος ὁ υἱὸς τοῦ Δουκὸς καὶ πολλοὶ ἕτεροι μετ' αὐτοῦ. 20. Θεόδωρος οὖν ὁ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου παιδα γωγὸς ὁρῶν Κωνσταντῖνον παρακοιμώμενον εἰς Λέοντα τὸν ἴδιον γαμβρὸν τὴν βασιλείαν σφετεριζόμενον, ὑπέθηκε Κωνσταντίνῳ βασιλεῖ Ῥωμανὸν δρουγγάριον προβαλέσθαι ὡς πατρικὸν αὐτοῦ δοῦλον καὶ εὔνουν τὰ πρὸς αὐτόν, ὡς ἂν ᾖ σὺν αὐτῷ, καὶ διαφυ λάττειν αὐτόν, καὶ ἐν οἷς ἂν δέοιτο σύμμαχον ἔχειν καὶ βοηθόν. πολλάκις οὖν περὶ τούτου λαληθεὶς Ῥωμανὸς ἀπείπατο. γραμμα τεῖον οὖν ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος αὐτοχείρῳ διαχαράξας γραφῇ καὶ ὑπογραφῇ διασφαλισάμενος ἀπέστειλεν αὐτῷ. ὅπερ οὗτος ἐπὶ χεῖρας λαβὼν ὑπέσχετο τὴν κατὰ τοῦ παρακοιμωμένου Κωνσταν τίνου καὶ τῶν συγγενῶν αὐτοῦ ἐπίθεσιν ὧδε ποιήσασθαι. 21. Τῆς φήμης οὖν ταύτης διαθεούσης, καὶ τοῦ παρα κοιμωμένου Κωνσταντίνου καταναγκάζοντος Ῥωμανὸν ἀποκινῆσαι μετὰ τοῦ στόλου, αὐτὸς προεφασίζετο ἀδυνάτως ἔχειν τοῦ ἀπο πλεῖν μὴ τοῦ στόλου τὴν νενομισμένην ῥόγαν λαβόντος. ἐν τῇ ἐξαρτύσει δὲ ὄντος τοῦ Ῥωμανοῦ καὶ τὰ πλοῖα εὐτρεπίζοντος ἐξῆλθε Κωνσταντῖνος παρακοιμώμενος ἐπισπουδάσων αὐτὸν τοῦ ἐκπλεῦσαι. ὁ δὲ τούτῳ δουλικῷ τῷ σχήματι προσυπήντησεν, καὶ 884 προθύμως ποιήσειν τὸ κελευόμενον ἐπηγγέλλετο. ὑποστρέψαι δὲ βουλομένου τοῦ παρακοιμωμένου, καὶ εἰ ἔχοι ἄνδρας εὐειδεῖς καὶ γενναίους τὴν βασιλικὴν ἐρέττειν τριήρην εἰπόντος πρὸς Ῥωμανόν, οὗτος εὐθὺς ἔνευσεν αὐτοῖς τῇ χειρὶ ἑτοίμοις οὖσι πλησίον ἐλθεῖν. οἱ δὲ τὰ τῆς βουλῆς εἰδότες, ἔγγιστα ἤδη τοῦ δρόμωνος Ῥωμανοῦ γεγονότες, ἐπειδὴ οὗτος ὀπίσω τοῦ παρακοιμωμένου Κωνσταντίνου περιπατῶν "ἀναρπάσατε αὐτὸν ταῖς χερσὶ καὶ ἄρατε αὐτὸν" ἐπε φώνησε, παραχρῆμα οὗτοι τοῦτον ἁρπάσαντες εἰς τὴν τοῦ δρουγ γαρίου Ῥωμανοῦ τριήρην εἰσήγαγον καὶ ἐν ἀσφαλείᾳ κατεῖχον. οὐδεὶς οὖν ὁ ὑπερασπίζων ἦν ἢ κατοικτείρων τὸν ἄνθρωπον, πάν των τῶν συνόντων αὐτῷ χρησαμένων φυγῇ. 22. Ταῦτα Ζωὴ Αὐγοῦστα μαθοῦσα προσκαλεῖται τὸν πατριάρχην Νικόλαον καὶ τοὺς αὐτῆς μεγιστᾶνας καὶ ἀποστέλλει πρὸς Ῥωμανόν, τὸ γεγονὸς βουλομένη μαθεῖν. τούτων δὲ δια περασάντων, λίθοις ὁ λαὸς ἐξήλασαν βαλόντες. ἕωθεν οὖν ἐξελ θοῦσα Ζωὴ ἐν τῷ τοῦ Βουκολέοντος ἡλιακῷ ἐπεφώνει τῷ υἱῷ καὶ πᾶσι, πῶς ἄρα γέγονεν ἡ ἀνταρσία αὕτη; ἔφησε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ παιδαγωγὸς τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου Θεόδωρος ὅτι διὰ τὸ ἀπολέσαι Λέοντα τὸν Φωκᾶν τοὺς Ῥωμαίους καὶ Κωνσταντῖνον παρακοιμώμενον τὸ παλάτιον
GNOMOLOGIUM. προσποίητον, οὐδὲ μόνιμον. και η Μακία· καὶ πολὺς ἐπὶ τὸ χεῖρον ») γῆς προελθόν γή τε καὶ εἰς γῆν καλλιν. ρου (81) 4, κακία καὶ δίχα τοῖς ἕλκοντος. οὺς ἡ κακία. πραττόμενα κρατύνει ταπείνωσις. αλον ἄνδρα τίς ὑποίσε: ; περιβοήτους οὐ δεξιὰ πράξις μόνον, ἀλλὰ καὶ εἶτα πονηρῶν εὐδοκίμησιν. στησε, καὶ πεον γῆρας χρισθέν τῷ πνεύ ς ταπεινοί και πλανήσει, οἷς ταχεία σάρξε τι καὶ μέλαινα σκοτία. αἱ τοῦ βίου τοῦ πολυπαθούς αἱ ὁδος, ἄλλη δὲ τις βλάβαις συμμίσγεται, καὶ οὐδὲν ἐν ἀνθρώ- λον κακοῦ ἀμιγές. ος ἐσμὲν ἅπαντες ἄνθρωποι, θέρματα όμοια τομεν, φυσώμεθα μάτην οἱ τάλανες πλούτῳ καὶ καὶ πατρίσι μεγάλαις. •* *• κατωθεν πάθος ψυχῆς, καὶ κακοῦ μελέτη Χρόνου ωθεῖσα δυσίατός ἐστιν, ἢ καὶ ἀνίατος εἰς φύ- ἄνευ (53) δὲ ταύτης πλέον τοὺς ἔχοντας μεν, καὶ τὰ μὲν σώματα τῶν ἀσκητῶν ἐκόσμη- ταῖς δὲ ψυχαῖς τῆς ψυχικῆς ἐπιμελείας ἐπεσκό- Ο Θεολόγου. θρα (56) γλυκασμοῦ γλώσσα βλύζει στωμύλη ήσεις δὲ φαύλας ἄκριτον γεννά στόμα. στον (57) ἑαυτὸν ἀπατᾶν καὶ οἴεσθαι εἶναί τι ν ὄντα, ὑπὸ τῆς κενῆς δόξης φυστόμενον. τον (58) κακίας μεταλαβεῖν ἢ ἀρετῆς μεταδοῦ- , ἐπεὶ καὶ νόσων μετασχεῖν μᾶλλον ἢ ὁρίσεων είσασθαι. - Σιράχ. – Ρεμβασμός (59) ἐπιθυμίας μεταλλεύει ἂν ἄκακον, Ροπή (60) ἐστιν ὁ βίος, και πάντα παρέρ παι 55, ἐγείταν. - Παλ. γάρ τραύμα ψυχής κ. κ. μ χρόνῳ βεβ. δ. ἐ. ἢ καὶ πάν τελῶς ἀνέστης, ὡς τὰ πολλὰ τῆς ἕξεως εἰς φύσιν μεθισταμένη. χρονῳ προσοχθησθεῖσα. προσοχθισθείσα Σᾶς ἀλόχου σφαγείς. ὑπὸ χρόνον χρόνῳ. Κακίας έχον... Ρτον μεταλαβείν κακίας ἢ ἀρετῆς μεταδοῦναι, θεῖοι φασί πατέρες. - μεταβα λεῖν καὶ μεταλαβεῖν. δεῖν εἰ βαλεῖν νόσον. p. 247. sed cam varietate. C. infra p. 95. Cod. 2, et 296. 1. Prior pars sententia est ap Anton. Serm. 102, p 167, eo modo scripta: Quae sunt Basilio tributa in cod. 1168, p. 39, cum varietate Refor- mare participium in facilius est quam id explicare. Reliqui Georgidis lectionem xpó- A B C Omne simulatum non durabile. Ad manum est pravitas, et facilis cursus ad malum. Omne quod e terra prodiit, terra est et in terram [rursus ibit. Quod malam est facile est, neque stimulo in- diget. Ignis e materia producitur, et materiam consu - mit, ut pravos pravitas. Omnia visibilia sol illuminat; omnia autem quæ ratione aguntur obfirmat humilitas. Multiloquum virum quis sufferet? Fama celebratur non solum actio eximia, sed etiam pravitas pravorum existimationem vincens. Labor sanitatem præstat, et diligentia mortuos suscitat, salitque senectus spiritu uncta. Omnes humiles et errantes sunt, quibus opaca caro incumbit et atra nox. Multæ vime sunt vita doloribus variis obnoxiæ ; quæque autem diversis damnis permiscetur, et nullum inter homines bonum mali est expers. Lutam sumus homines universi, pellibus paribus induimur, frustra inflamur miseri divitiis, gloria, et patriæ magnitudine. Inveterata animi passio, malique consuetudo tempore obfirmata curatu difficilis, vel etiam in- curabilis in naturam... absque illa magis habentes læsit, et corpora quidem ascetarum ornavit, men- tes autem spiritualis cura umbris opernit. Theologi. Fluenta dulcedinis e lingua diserta Auunt ; Verba autem vilia ex ore incompto eriuntur. Facillimum est teipsum decipere, et cogitare te aliquid esse qui nihil es, et ita cum vana gloria inflari. Facilius est pravitatem excipere quam virtutem præstare, dum morbo participere facilius quam sanitatem donare. - Sirach. — Cupiditatis fluctuatio transvortit men- tem non malam. Proclivitas est vita, et omnia prætereunt. you non malam. Hæc est nonnunquam passivorum D structura Euripides El. 123, loco non sollicitando: fic tamen malim vel Huc respexit Theophanes Nis. Epist. 1. pag. : Codex, Librarius diligentior duplicem lectionem recepit, natam ex solenini verborum da- confusione, Cod. Lin. II, 17. 2) όλης γέννημα καὶ δαπανά την ύλην, ὡς (53) τὰ ὁρώμενα φωτίζει ὁ ἥλιος· πάντα δὲ 154) υγίειαν χαρίζεται, και προθυμία νε (40) Gregor. Naz. Orat. xix, pag. 300 Β. (50) Id i. II, p. 154, 22 B; el apud Anton. Serm. (51) Id. Orat. xiv, p. 217, G. (52) Id. Orat. x111, p. 203, D. (33) Joann. Climac. p. 314. (34) Gregor. Naz. Orat. xx, p. 343 A. (55) Est hic lacuna, avulso folio inter paginas 295, (56) Greg. Naz. t. II, p. 154, 13. (57) Id Orat xxvii. pag. 464. (58) Id. Orat. xx. pag. 331. A. Cf. supra pag. 51. (39) Sup. Salom. v. 12. (60) Joann. Chrysest. apud Gatak. ad M. Anto
PG 117:1137ταῦτα γεγόνασι. 23 προσελά βετο δὲ ὁ βασιλεὺς Νικόλαον πατριάρχην καὶ Στέφανον μάγιστρον συνεῖναι αὐτῷ ἐν τῷ παλατίῳ, τὴν ἐξουσίαν εἰς ἑαυτὸν ἀπὸ τῆς μητρὸς ἐπισπώμενος. τῇ δὲ ἐπαύριον ἀπέστειλεν Ἰωάννην τὸν Του 885 βάκην Ζωὴν Αὐγοῦσταν τοῦ παλατίου καταβιβάσαι. ἡ δὲ μετ' ὀλολυγῆς καὶ δακρύων τῷ ἑαυτῆς προσπλακεῖσα υἱῷ πρὸς συμπά θειαν μητρικὴν καὶ οἶκτον ἐκίνησεν, ὡς τὸν βασιλέα εἰπεῖν "ἐάσατε εἶναι μετ' ἐμοῦ τὴν μητέρα μου." οἱ δὲ ταύτην ἅμα τῷ λόγῳ ἀφῆκαν. 24. Προσκαλεσάμενοι δὲ ὅ τε βασιλεὺς καὶ ὁ πατριάρχης Ἰωάννην τὸν Γαριδᾶ προεβάλοντο δομέστικον τῶν σχολῶν, δεδιό τες μὴ εἰς ἀνταρσίαν χωρήσῃ ὁ Φωκᾶς Λέων. ὁ δὲ οὐ κατένευσε τοῦτο γενέσθαι, εἰ μὴ Θεόδωρον γυναικάδελφον αὐτοῦ τὸν Ζου φινέζερ καὶ Συμεῶνα τὸν υἱὸν αὐτοῦ προεβάλοντο ἑταιρειάρχην. ὅρκοις βεβαιωθεὶς ὑπ' αὐτῶν κατῆλθεν ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ. οἱ δὲ παραυτίκα τοὺς συγγενεῖς αὐτοῦ τοῦ παλατίου καταβιβάζουσι. τούτων οὖν πρὸς αὐτὸν παραγεγονότων, ὡς ἐθεάσατο αὐτούς, τρόμος ἔλαβεν αὐτὸν καὶ φρίκη καὶ φρενῶν ἔκστασις. εὐθὺς οὖν ἐξῆλθε πρὸς Ῥωμανόν, καὶ διηγήσατο αὐτῷ οἷα πέπονθε. συμ φιλιωθεὶς οὖν αὐτῷ, καὶ ὅρκους δοὺς καὶ λαβὼν ὥστε μίαν ἔχειν ἀμφοτέρων ψυχήν, σύμφρων αὐτοῦ καὶ σύμπνους ἐγένετο, ὥστε καὶ γαμικὸν συνάλλαγμα ποιήσασθαι συνεφώνησαν, πλέον ἐκ τού του τὸν τῆς ἀγάπης δεσμὸν ἐπισφίγγοντες. 25. Τῇ εἰκοστῇ τετάρτῃ οὖν τοῦ Μαρτίου μηνὸς ἀπο στέλλει Ῥωμανὸς Ἰωάννην πρεσβύτερον, οἰκεῖον αὐτῷ καὶ πιστότατον ὄντα, καὶ Θεόδωρον τὸν Μαστζούσιν λεγόμενον εἰς τὸ πα 886 λάτιον ὑπεραπολογησομένους, ὡς οὐκ ἀνταρσία γέγονε τὸ παρ' ἐμοὶ διαπραχθέν· ἀλλὰ τὴν τοῦ Φωκᾶ ἐπίθεσιν ὑφορώμενος, καὶ δεδιὼς μή τι νεωτερισθῇ παρ' αὐτοῦ εἰς τὸν βασιλέα, τούτου ἕνεκεν ἀνελθεῖν ἐν τῷ παλατίῳ βεβούλευμαι καὶ τὴν φυλακὴν ποιεῖσθαι τοῦ βασιλέως. μὴ συνευδοκοῦντος οὖν Νικολάου τοῦ πατριάρχου τούτοις, ἐμηνύθη Ῥωμανῷ παρὰ τοῦ ῥηθέντος παι δαγωγοῦ τοῦ ἐλθεῖν μετὰ στόλου παντὸς μέχρι τοῦ Βουκολέοντος. ὃς μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ βουλευσάμενος τὸ γὰρ ἄγον ἦγεν αὐτὸν τῇ ἡμέρᾳ τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῆς ὑπεραγίας θεοτόκου εʹ δὲ ἦν ἦλθεν ἔνοπλος ἅμα τῷ στόλῳ παντὶ ἐν τῷ Βουκολέοντι. καὶ παρευθὺ Στέφανος μὲν μάγιστρος ἐξῆλθε τοῦ παλατίου, Νικήτας δὲ ὁ πατρίκιος ὁ συμπένθερος Ῥωμανοῦ ἀνελθὼν ἐν τῷ παλατίῳ ἐξήγαγεν ἐκεῖθεν Νικόλαον τὸν πατριάρχην. ὅρκοις οὖν βεβαιω θέντες οἱ τοῦ παλατίου παρὰ Ῥωμανοῦ ἀπέστειλαν αὐτῷ τὸν τίμιον σταυρόν· καὶ προσκυνήσας αὐτὸν καὶ ὅρκοις βεβαιώσας αὐτοὺς ἀνῆλθε μετ' αὐτῶν ἐν τῷ παλατίῳ καὶ ὀλίγων τινῶν. προσκυνή σας τὸν βασιλέα καὶ εἰσελθὼν μετ' αὐτοῦ ἐν τῷ ναῷ τῷ ἐν τῷ φόρῳ, καὶ πίστεις αὐτῷ δούς, παρευθὺ προχειρίζεται παρ' αὐτοῦ μάγιστρος καὶ μέγας ἑταιρειάρχης. 26. Αὐτίκα οὖν γέγονε θεία κέλευσις πρὸς Λέοντα τὸν Φωκᾶν παρεγγυωμένη μηδαμῶς στάσιν τινὰ ἐννοῆσαι, ἀλλὰ πρὸς ὀλίγον ἐν τῷ ἰδίῳ οἴκῳ ἀναπαύεσθαι. ὡσαύτως καὶ γράμματα 887 ἐκελεύσθη Κωνσταντίνῳ παρακοιμωμένῳ γράψαι, τὰ ὅμοια αὐτῷ παραγγέλλοντα, τοῦ μηδὲν ἐναντίον βουλεύσασθαι ἀλλ' ἐν ὑπο ταγῇ εἶναι τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου. ἀναλαβόμενος οὖν ταῦτα Ἀνδρέας πριμικήριος τοῦ βασιλικοῦ βεστιαρίου ἀπεκόμισεν αὐτῷ ταῦτα ἐν Καππαδοκίᾳ ὄντι· καὶ ἀναδεξάμενος ταῦτα καὶ ἀνα γνούς, ἀπελθὼν ἐν τῷ ἰδίῳ οἴκῳ ἡσύχασεν. 27. Τῇ ἑβδομάδι εʹ τῶν ἁγίων νηστειῶν δίδοται ἀρραβὼν γαμικῶν συναλλαγμάτων παρὰ Κωνσταντίνου βασιλέως Ἑλένῃ τῇ θυγατρὶ Ῥωμανοῦ, καὶ τῇ τρίτῃ τοῦ πάσχα τῇ λεγομένῃ τῆς Γα λιλαίας εὐλογεῖται καὶ στεφανοῦται ἅμα αὐτῇ παρὰ Νικολάου πα τριάρχου. 28. Ῥωμανὸν βασιλεοπάτορα προχειρισάμενος, ἀντ' αὐ τοῦ Χριστοφόρον υἱὸν αὐτοῦ ἑταιρειάρχην κατέστησεν. μετ' οὐ πολὺ δὲ Λέων ὁ Φωκᾶς ἀπατηθεὶς παρά τε τινῶν ἀρχόντων καὶ τῶν αὐτοῦ ταγμάτων πρὸς ἀνταρσίαν κινεῖται· καὶ ἀποστείλας ἀνελάβετο εἶναι σὺν αὐτῷ τόν τε παρακοιμώμενον Κωνσταντῖνον καὶ Κωνσταντῖνον καὶ Ἀναστάσιον Γογγυλίους τοὺς αὐταδέλφους καὶ Κωνσταντῖνον πρωτασηκρῆτις τὸν Μαλελίαν, πληροφορῶν ἅπαντας καὶ βεβαιῶν ὡς ὑπὲρ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου τὴν τοιαύτην ποιεῖται συγκίνησιν. Ῥωμανὸς δὲ ὁ
GNOMOLOGIUM. ἀπόστρεψον (76) ἀπὸ σοῦ ἐπονειδίστους Α * προσώπῳ αὐτοῦ μισηθήσεται. ειλέων νοήμων ἔσται. ιηθύνει λόγους. ῆσαι (82) λέοντι καὶ δράκοντι, ἢ μετά γυ- γίλου καὶ μαχίμης. τον (83) δίκαιον δεκτὸν Κυρίῳ. ίνων (84) ἀνδρῶν, οἵτινες παιδεύονται ταῖς ῖς, καὶ ὡς χρυσός πυρὶ καθαιρόμενοι λέ- «᾿Αγαθόν μοι (85) ὅτι ἐταπείνωσάς με, » ούσης τῆς ταπεινώσεως τὸ γινώσκειν τὰ δια 12. ι (86) πρώτη σοφίας ὑπεροράν τῆς ἐν λόγῳ ς, καὶ στροφαῖς λέξεων, καὶ ταῖς κιβδήλοις ηραῖς ἀντιθέσεσιν. Κρυσοστόμου. - Σῶμα θεραπεῦσαι νενοσηκὸς τὶ ῥᾴδιον· ψυχὴν δὲ ἀῤῥωστοῦσι ἰάσασθαι πᾶσιν. ύτειρα (87) παντὸς ἀνδρὸς ἐστ' ἐμπειρία. Σκηνῆς οὐδὲν ὁ παρών διενήνοχε βίος παίγνια ερ τὰ παρόντα, μὴ εἰς ἀεὶ διαμένοντα. ὰ καὶ σκιᾶς οὐδαμινέστερον τὰ τοῦ βίου πρά- *, πολλῶν γέμοντα κινδύνων. σιλείου. Συμμετρία λόγου καθαρότης καρδίας. πιστο - Σικύῳ ἔοικεν εἶναι (89) ὁ τῶν ἀνθρώ βίος· ἑκατέρωθεν γὰρ αὐτοῦ τὰ ἄκρα πικρὰ άνει. άτωνος. - Στιγμιαῖος (90) ἔοικεν εἶναι βίος ώπων. ωάννου. Σώζει τὸν ἄνθρωπον ταπείνωσις μόνη. ωάννου μοναχού. - Σώματι τάχος θανεῖν θόν· πολλῶν γὰρ ἐλευθεροῖ τοῦ βίου κακῶν· χῇ θανεῖν χαλεπὸν, ὅτι ψυχῆς ἐστι θάνατος ἁμαρ : (91). - Σιράχ. – Συγκολλῶν (92) ὄστρακον ὁ διδάσκων υρόν. κῆσαι μ. γον. πονηράς. Κρείσσον οἰκεῖν ἐν ἐρήμῳ, ἤ μετὰ γυναικός μαχίμου καὶ γλωσσώδους καὶ ὀργίλου. ριτταῖς ἀντιθ. βίος πάροδος. Σκηνὴ πᾶς ὁ ... βίος καὶ παίγνιον... Τοῦ βίου, καθάπερ δράματος, πρώτον μέρος ἐστὶν ἡ νεότης. δότε κρότον... δμοιος Ο μακρότατος βίος ολίγος ἐπὶ καὶ στιγμαῖος πρὸς τὸν ἄπειρον αἰῶνα : iter paginas 296, 2, et 297, 1. Anton. Serm. 124, p. : correctionem ducebat quam feci. Palladas Epigr. : Averte a te contumeliosa verba. Sapientia hominis illuminat faciem ejus, impu- dens autem facie sua odio habebitur. Os inconsiderati proximum est contritioni; qui autem parcit labiis prudens est. Os lubricum operatur ruinas, et stultus multipli- cat verba. Commorari leoni et draconi placebit magis, quam habitare cum muliere iracunda et jurgiosa. Statera æquæ Domino acceptabilis. Sapientes viri sunt qui emendantur adversitati- bus, et tanquam aurum igne puriores effecti di- cunt: « Bonum mihi quia humiliasti me,»perinde ac si humiliatio cognitionem justificationum pa- B reret. C Sapientia prima sapientiam hanc contemnit quæ in verbis constat, et dictionum periodis, et falsis pravisque antithesibus. - Chrysostomi. Corpus curare ægrotans non omnibus facile est ; mente autem ægrotantibus sa- nari omnibus facile. Salus est cuique viro experientia. Scene non absimilis est præsens vita ; ludi enim sunt res præsentes, quæ non in perpetuum ma- nent. Umbra et umbra inaniora sunt vitæ negotia, multis referta periculis. Basilii. cordis. - - Moderatio sermonis munditia est Arist. Cucumeri similis videtur hominum vita; utrinquə enim illius extremitates amaræ sunt. Platonis. Punctum videtur esse vita homi- num. Joannis. - Salvat hominem sola humilitas. Joannis monachi. - Corpori cito mori bonum est; a multis enim vitæ malis liberatur. Animæ mori operosum,quia animæ mors est peccatum. - Conglutinanti testam est similis qui Sirach. fatuum docet. Demophilus p. : D Augustum Suetonius narrat (Aug. c. 99) amicos supremo die percunctatum ecquid iis videretur mimum vitæ commode transegisse, et adjecisse etiam clausulam, Quæ Augusti faceta simul et fortis oratio Rabelæsii in mentem mihi rerocat morientis ultima verba : Tirez le rideau la farce est jouée. Adde Jacobs. ad Palladæ locum, Upton. ad Epict. Man. 17. lendum, aut addendum. Plutarchus De Cons. c. 31, sententia non absimili : cf. Wyttenb. ad Plut t. I, P. ; Jacobs. ad Leonida Tar. Ep. 70. (77) ἀνθρώπου φωτιεῖ πρόσωπον αὐτοῦ· (78) προπετοῦς ἐγγίζει συντριβῇ· φειδόμενος (80) ἄστεγον ποιεῖ ἀκαταστασίας, καὶ (84) ὁ (76) Apposui lacuna signa. Periit folium unum (77) Eccles. vil, 1. (78) Prov. x, 14. Cf. p. 79, 18. (79) Prov. x. 19. (80) Prov. xxvi, 28. (81) Eccles. x, 14. (82) Sirach. xxν, 16, ubi λέοντι εὐδοκήσω ἢ ἐνοι (83) Prov. x1, 1. (84) Gr. Naz. Or. xvii, p. 269 B. (83) Psalm. cxvΙΙΙ, 71. (86) Gregor. Naz. Orat. xv, pag. 225 B. ubi (87) Codex habet Σρι, id est, σωτήρι. Metrum ad (88) Democrat. Sent extr. : Ο κόσμος σκηνή, ὁ (89) Locus non omnino sanus. Forsan εἶναι de (90) Codex, στιγμιαιος Locum Platonis ignoro, (91) Conf. pag. 57, n. 8. (92) Sirach. xxII, 7.
PG 117:1139βασιλεοπάτωρ χρυ σοβούλλια ποιήσας ἐνυπόγραφα ὡς ἐκ προσώπου τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου, τῆς τοιαύτης ἐπιβουλῆς ἀνατροπὴν περιέχοντα, καὶ ὡς οἱ τὸν Φωκᾶν καταλιμπάνοντες τῷ βασιλεῖ δὲ προσφεύγον 888 τες ὑπὲρ τοῦ βασιλέως εἰσίν, δοὺς Ἄννῃ τινὶ γυναικὶ ἀναιδεῖ καὶ θρασείᾳ καὶ κληρικῷ τινὶ Μιχαὴλ ἐν τῷ αὐτοῦ στρατοπέδῳ ἐξέ πεμψεν. οἱ δὲ ταῦτα ἀναλαβόμενοι διέσπειραν παντὶ τῷ στρατῷ. καὶ ὁ μὲν Μιχαὴλ φωραθεὶς παρὰ τοῦ Φωκᾶ καὶ ἀνηλεῶς τυφθεὶς τήν τε ῥῖνα καὶ τὰ ὦτα ἀπετμήθη· ὃς μετὰ ταῦτα παρὰ Ῥωμανοῦ τῆς προσηκούσης ἔτυχεν ἀμοιβῆς· ὡσαύτως καὶ ἡ σὺν αὐτῷ στα λεῖσα γυνή. 29 πρῶτος οὖν ὁ υἱὸς τοῦ Βαρέως Μιχαὴλ Κων σταντῖνος καταλιπὼν τὸν Φωκᾶν τῷ Ῥωμανῷ προσέδραμεν, ἀρχὴ γεγονὼς καταλύσεως τῆς τοιαύτης ἀνταρσίας καὶ τυραννίδος. σὺν αὐτῷ δὲ καὶ ὁ Βαλάντιος καὶ ὁ λεγόμενος Ἄτζμωρος, τουρμάρχοι ὄντες ἀμφότεροι. Λέων οὖν ὁ Φωκᾶς μετὰ λαοῦ πλείστου ἰσχυ ρῶς καθωπλισμένου ἐν Χρυσοπόλει καταλαβὼν διέστησε παρατά ξεις ἀπὸ τῆς λιθίνης δαμάλεως μέχρι Χαλκηδόνος, τοὺς ἐν τῇ πό λει φοβῶν. ἀποστέλλεται οὖν μετὰ δρόμωνος παρὰ Ῥωμανοῦ Συμεὼν ὁ τοῦ κανικλείου, λόγον ἐνυπόγραφον τοῦ βασιλέως Κων σταντίνου ἐπιφερόμενος τάδε διαγορεύοντα, 30 ὡς ἐγὼ φύ λακα τῆς ἐμῆς βασιλείας ἐγρηγορώτατον καὶ εὐνούστατον καὶ πι στότατον οὐδένα τῶν ὑπὸ χεῖρα ἢ Ῥωμανὸν εὑρηκὼς τούτῳ τὴν ἐμὴν φυλακὴν μετὰ θεὸν κατεπίστευσα, καὶ ἀντὶ πατρὸς αὐτὸν ἔχειν ἔκρινα, σπλάγχνα πατρικὰ καὶ διάθεσιν γονικὴν πρὸς ἐμὲ ἐνδειξάμενον. Λέοντα δὲ τοῦτον τὸν Φωκᾶν ἀεὶ τῇ ἐμῇ βασιλείᾳ 889 ὑποπτεύων ἐπιβουλεύειν νῦν ἔργοις αὐτοῖς ἐπίβουλον εὕρηκα καὶ τῆς ἐμῆς ἀρχῆς τυραννικῶς ἐξανιστάμενον. διὸ οὔτε δομέστικον αὐτὸν ἀπὸ τοῦ νῦν εἶναι βούλομαι, οὔτε δὲ ταύτην τὴν ἀνταρσίαν μετὰ βουλῆς ἐμῆς πεπραχέναι φημί, ἀλλ' αὐθαιρέτῳ γνώμῃ ταύ την ποιήσασθαι τὴν ἐπίθεσιν, ἑαυτῷ τὴν βασιλείαν σφετεριζόμε νον. τούτων οὖν τῷ λαῷ ὑπαναγνωσθέντων ἤρξαντο πάντες ὑπο χωρεῖν καὶ τῷ βασιλεοπάτορι προσρύεσθαι Ῥωμανῷ. τοῦ δὲ Φωκᾶ εἰς ἀμήχανον περιστάντος καὶ ἀπογνόντος ὡς πάσης ἐλπίδος ἠστοχηκότος, καὶ φυγῇ χρησαμένου καὶ πρὸς τὸ κάστρον Ἀτεοῦς παραγενομένου καὶ μὴ δεχθέντος, ἀπέστειλε Ῥωμανὸς Ἰωάννην Τουβάκην καὶ Λέοντα τὸν αὐτοῦ συγγενῆ ὥστε εἰσαγαγεῖν αὐτὸν ἐν τῇ πόλει. οἱ δὲ τοῦτον κρατήσαντες ἀπετύφλωσαν, καίτοι μηδεμίαν περὶ τούτου δεξάμενοι ἐντολήν, ἀλλ' αὐθαιρέτῳ γνώμῃ τοῦτο πεποιηκότες, ὡς ἀγανακτῆσαι ἐπὶ τούτῳ καὶ τὸν βασιλεοπάτορα Ῥωμανόν. 31. Αὐγούστῳ δὲ μηνὶ κατεμηνύθη τὰ τῆς ἐπιβουλῆς Κωνσταντίνου τοῦ Κτηματινοῦ καὶ Δαβὶδ Καμουλιανοῦ καὶ Μι χαὴλ κουράτωρος τῶν μαγγάνων· καὶ τυφθέντες οὗτοι καὶ δημευ θέντες διὰ μέσης διῆλθον τῆς πόλεως καὶ ἐξορίᾳ παρεπέμφθησαν. 32 ἤγαγον δὲ καὶ Λέοντα μάγιστρον καὶ δομέστικον τῶν σχο λῶν ἐν τῇ πόλει, καὶ διῆλθεν ἐν μέσῃ τῇ ἀγορᾷ ἡμιόνῳ ἐφεζό μενος. 33. Ἐφωράθη δὲ καὶ Ζωὴ Αὐγοῦστα ἐπιβουλεύουσα Ῥω 890 μανῷ διὰ πεφαρμαγμένων βρωμάτων ὑπὸ Θεοκλήτου νοταρίου τῆς ὑπουργίας σκευασθέντων. καὶ ταύτην τοῦ παλατίου καταβιβά ζουσιν καὶ εἰς τὸ Πετρίον ἀπάγουσι, τῇ τῆς ἁγίας Εὐφημίας μονῇ ἀποκείραντες. 34. Προσεκλήθη δὲ παρὰ Θεοφυλάκτου πατρικίου καὶ κόμητος τοῦ στάβλου εἰς ἄριστον ὁ παιδαγωγὸς Κωνσταντίνου βασιλέως Θεόδωρος καὶ Συμεὼν ὁ αὐτοῦ ἀδελφός. ἐσθιόντων οὖν εἰσῆλθεν Ἰωάννης δρουγγάριος τῆς βίγλης ὁ Κουρκούας λεγό μενος μετὰ πλείστου λαοῦ, καὶ τούτους ἀναρπάσας εἰς τὸ Ὀψί κιον ἐξώρισεν ἐν τοῖς αὐτῶν προαστείοις ὡς κατὰ τοῦ Ῥωμανοῦ μελετῶντας. 35. Εἰκοστῇ τετάρτῃ τοῦ Σεπτεμβρίου μηνὸς τιμᾶται Ῥωμανὸς τῇ τοῦ Καίσαρος ἀξίᾳ, καὶ Δεκεμβρίῳ μηνὶ δεκάτῃ ἑβδόμῃ τῇ τῶν πατέρων κυριακῇ τῷ τῆς βασιλείας στέφεται διαδήματι παρὰ βασιλέως Κωνσταντίνου γαμβροῦ αὐτοῦ καὶ Νικολάου πατριάρχου, 1 καὶ Ἰανουαρίου ʹ, τῇ τῶν ἁγίων φώτων ἡμέρᾳ, στέφει Θεοδώραν τὴν γυναῖκα αὐτοῦ. Μαΐῳ δὲ μηνὶ ιζʹ, ἰνδικτιῶνος εʹ, Χριστοφόρος ὁ υἱὸς Ῥωμανοῦ ἀναγορεύε ται βασιλεύς, στέφεται δὲ τῇ κδʹ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς παρὰ Κων σταντίνου βασιλέως, τῇ τῆς ἁγίας πεντηκοστῆς ἡμέρᾳ· καὶ μόνοι οὗτοι οἱ δύο ἐν ταύτῃ τῇ
βιών. δριάντος ; » ἔφη· ο Ανθρωπος ἐπίκτητα Συνείσακτον, ὡς Χρείας, με πτήση για Σώφρων (93) καρδία λιμήν βασάμενος ἡ παλαιοτέρα. Στόμα (95) φρονίμονα ζητηθή στους δε κα καλών. των, οὐ τῶν ἀλγεινῶν μόνον, ἀλλ' ήδη και των 436- παντός χρήματός έστι κόρος : Η Το στόμα (5) τοῖς συμρότερους είναι τοῖς σπουδαίοις λόγοις αύξεσθαι πέφυκεν. τὰς μετὰ δόξης. Τέρψις γάρ, στον τῆς παλι με δὲ φιλοπροστ, γορίας μὲν τὸ προσφατες τῶντας, εὐπροσηγορίες θα τὰ τους λόγους κείοις εντυγχάνειν, Τίμα (1) την υπάρχουσαν οὐσίαν ενώ τοῦ τε ζημίαν μεγάλην έκτισαι, καὶ μᾶς τ Τοῖς ἀγαθοῖς (2) εὖ ποίοι· καλὸς γὰρ κατα ἀνδρὶ σπουδαίῳ χάρις ὀφειλομένη. Τοὺς φαύλους δεῖ (3) παρατηρεῖσθαι, και λαβήμενοι βλάψωσιν. Τὸν ἄρχοντα δεῖ (4) ἔχουν προς μεν τ λογισμόν, πρὸς δὲ τοὺς ἐναντίους τόλμεν τοὺς ὑποτεταγμένους εύνοιαν. Τοσούτῳ κρείττων δικαιοσύνη της μὲν ζῶττας μόνον ὠφελεῖ, ἡ δὲ καὶ τελευτα παρασκευάζει" κἀκεῖνα μὲν καὶ φαύλου είναι της δὲ τοῖς μοχθηροῖς ἀδύνατον μεταλαβες. Τα μέγιστα τῶν καυτών οι πένηται ἀπότι δ' ἡνικ᾽ ἂν γνώμη πέση. Σκοπῶ τὰ χρήμα κ μέγα σθένος Ξένοις φίλοις) τι δούναι, εἰς νόσον πεζὸν Δαπαναισι σῶσαι. γνώμης πέτω, ἐν τοῖς τοιούτοις γιατ δεμνίοις πέπτωχ᾽ ὅδε, ποι γνώσει γονέων ἐκγύνοις καλός θησαυρὸς καὶ μεγαλοπο καλὸν θησαυρὸν καὶ μεγαλοπρεπή, και στα εἶναι μὲν γὰρ τιμες γονέων ἐκγόνοις (αί θησαυρὸς καὶ μεγαλοπρεπής 1). GEORGIO MONAGHI Vir ineptus manifesto periculosam vítam agit. A Sapiens e quoɗam interrogatus, « Quid firs est statua ? » respondit, « Homo insensibilis. Gennadii. Introductum, cum opus est, ne possideas ansiomm ; Nam ad bonum non habet intentionem. Sapiens cor portus est cagitationum. - Sexti. Supellectilia quæ nota sunt, most; amicitia vero, quæ vetus est. Os prudentis quæretur in Ecclesia. Confabulationes noli facere fréquentes cum iis- dem, nec longas de iisdent; satietest omnium bonorum. St Lebrijp bijes fe Zopper Perrades. deyip to mak¾ ob by qu Brośn (84) si mend Axtros. - Tk: (90) breed Ros expert á sice pri urte ♥ Corpus moderatis laboribus, méus vere utilibus verbis crescere solet. Deum time, parentes honora, atidės reverers, legibus obsequere, voluptates quæré que ơum de- core exsistunt. oblectatio enim bene conjuncts optima est; absque bono antem, pessima. Moribus affabilis sts; affabilitas autem est alio- qui occurrentes, et urbanitas sermonibus cum illio familiariter conversart. Divitias quas possides æstima duas ob causas, quod magnam mulctam exsolvere, et amico probe et infelici opem præstare possunt. Bonis benefac; ingens enim thesaurus ab mine probo gratiæ debitæ. A pravis cavere oportet, ne occasionem nacti noceant. Principem oportet habere ad occasiones pru. dentiam, in adversarios audaciam, in subjectos autem benignitatem. Tanto potior est justitia opibus, quod viventibus quidem tantum hæ prosunt, illa autem mortuis quoque honorem præparat; hæ quidem apud pra- vos inveniuntur, illam vero perversis impossibile est obtinere. Malorum maxima pauperes effugiunt, insidias, tribuitur. mux moto: receptam nunc ordinem, præter Georgidem, confirmat etiam cod. A. in fine Georgidis librarius scripsit xazlov, quod in xaλw mutavi posset etiam xaxby reponi. Illud elegi, eum nullum petendum sit præsidium ab edito lso- cratis textu. qui ea ultima voce caret, propter Gre- gorii Naz. verba Orat. xiv, p. [1- GTV. Ad sententiam potest etiam conferri Theo- gnideum dictum. ubi nonnihil me notare memint in Gnomicis pag. ad sententiæ illustrationen. Georgidis est forsan ab homine christiano concin- nata: eam reperi et in codice A. Gr. p. 89. n. 4. C D Thy (98) by gaboð mús possi; sipe, alsó voĩ vớμoss tim Even 15:00, NÁRIOS. TQ pèv (80) spórap pevaš pudorywki Sortexort: for, pñsas. Évɛxa : inveni etíam Evexɛv in codice 29911 est comparari Euripides El. 424: "Ey (al. primo nunc fere prætulerim lectionem Stabel uit et jungam locis usus eam lectionem vindicantibus, Ban suvlots minty' bos, Sophoclis. Sensus erit oratione vernacula eaque famil lorsque j'y pense, lorsqu'il m'arrive d'y song n. 4. Ultima mihi mémoriam renovant similk Menexeno c. metaphor: Every In his esse videtur solecismus, et legendum par thesi, aius, apud quem hic locus legitur 8. 108, p. a (93) Apud Anton. Serm. 82, p. 141, 57, Josepho (94) Ibid. Serm. 135, p. 211, 36 et 48. (93) Sirach. xxỊ, 17. (96) Isocrat. ad Døm. pag. 5. Editiones veterés, (97) Isocr ad Dem. p. 3 (98) Ibid. p. 4. ubi nunc obe v Oso ♥. Lectio (99) Isocr. ad Dem. p. 4, cum varietate. (1) Ibid. p. 6, ubi, inter alias varianta (2) Ibid ubi toue ay±00śc. Cf. p. 62. a. pr (3) Cod. 6. Of pag. 28. 01. 6. (4) E' hic cod. 67. Sed ei exhibet recto ANN-
PG 117:1141προελεύσει προῆλθον. 2. Ἰουνίῳ δὲ μηνί, ἰνδικτιῶνος ηʹ, ἡμέρᾳ κυριακῇ, ἡ τῆς ἐκκλησίας γέγονεν ἕνωσις παρὰ Ῥωμανοῦ, ἁπάντων ἑνωθέν 891 των, μητροπολιτῶν τε καὶ κληρικῶν, τῶν ἀπὸ Νικολάου πα τριάρχου καὶ Εὐθυμίου διεσχισμένων. 3. Ὀγδόῃ δὲ Φεβρουαρίῳ μηνί, ἰνδικτιῶνος θʹ, ἀποστεί λας Ῥωμανὸς ὑπερορίζει τὸν μάγιστρον Στέφανον τὸν τῆς Καλο μαρίας εἰς τὴν Ἀντιγόνου νῆσον ὡς τῆς βασιλείας ἐφίεσθαι κατη γορηθέντα, μοναχὸν αὐτὸν ἀποκείρας ἅμα Θεοφάνει Τειχιώτῃ καὶ Παύλῳ Ὀρφανοτρόφῳ, ἀνθρώποις αὐτοῦ. 4. Ἐποίησε δὲ Ῥωμανὸς βασιλεὺς ἐν τῷ τριβουναλίῳ πρόκενσον, συνηγμένων ἁπάντων ἐκεῖσε μεθ' ὅπλων. τοῦ ἀδνου μίου δὲ γενομένου αἰφνίδιον Ῥωμανὸς καὶ Κωνσταντῖνος τάχει πολλῷ εἰς τὸ παλάτιον ὑποστρέφουσιν· ἐμηνύθη γὰρ παρὰ Λέον τος ἀνθρώπου τοῦ Ἀρσενίου ἡ αὐτοῦ τοῦ Ἀρσενίου ἐπιβουλὴ καὶ Παύλου μαγκλαβίτου, οἳ καὶ τυφθέντες καὶ δημευθέντες ἐξωρί σθησαν. ἦν δὲ τότε παραδυναστεύων ὁ πρεσβύτερος Ἰωάννης ὁ ῥαίκτωρ, ὃς Λέοντα τὸν τοῦ Ἀρσενίου ἐποίησεν ἑβδομαδάριον, τῷ βασιλεῖ τοῦτον προσοικειώσας. 5. Ἐγένετο δέ τις Ῥεντάκιος ἐν Ἑλλάδι, συγγενὴς ὢν Νικήτα πατρικίου, ἀπαίδευτός τε καὶ πατραλοίας, ὃς τὸν ἑαυτοῦ πατέρα καταδιώκων φονεῦσαι, ἐπειδήπερ ἐκεῖνος φεύγων αὐτοῦ τὴν ἐπίθεσιν ἐν πλοίῳ εἰσελθὼν ἐξέπλει καὶ παρὰ τῶν Κρητῶν κατεσχέθη, οὗτος ὁ Ῥεντάκιος ἄδειαν εὑρὼν πάντα τὰ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ ἐληΐσατο, καὶ ἐν τῇ πόλει ἀνελθὼν τῇ μεγάλῃ τοῦ θεοῦ ἐκ κλησίᾳ προσέφυγεν. Ῥωμανὸς δὲ ὁ βασιλεὺς τὰς αὐτοῦ ἀταξίας 892 καὶ λεηλασίας καταμαθὼν τοῦτον τῆς ἐκκλησίας ἐξαγαγεῖν ἐβου λεύσατο καὶ παιδεῦσαι. ὁ δὲ ψευδεῖς ἐπιστολὰς πρὸς Βουλγάρους πλασάμενος πρὸς αὐτοὺς αὐτομολῆσαι ἐβουλεύσατο. κρατηθεὶς δὲ καὶ ἐλεγχθεὶς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀποστερεῖται. 6. Τῶν δὲ Βουλγάρων πάλιν ἐξελασάντων μέχρι Κατα συρτῶν, μετὰ δὲ τὴν δομεστίκου Ἀδρελαστοῦ τελευτήν, προε βλήθη Πόθος ὁ τοῦ Ἀργυροῦ δομέστικος τῶν σχολῶν, καὶ μέχρι Θερμοπόλεως μετὰ τῶν ταγμάτων ἐξελθὼν ἀπέστειλε Μιχαὴλ τὸν Μωρολέοντος υἱὸν τοποτηρητὴν ὄντα τοὺς Βουλγάρους κατασκο πήσοντα. ὁ δὲ ἀπροόπτως τῷ λόχῳ αὐτῶν εἰσελθὼν ἔσω πολλοὺς μὲν τῶν Βουλγάρων ἀνεῖλεν, πληγεὶς δὲ καὶ αὐτὸς εἰσελθὼν ἐν τῇ πόλει ἐτελεύτησεν. 7. Ἐμηνύθη δὲ τότε διὰ Θεοκλήτου νοταρίου τῆς ὑπουρ γίας ἡ κατὰ Ῥωμανοῦ τοῦ βασιλέως ἐπιβουλὴ Ἀναστασίου σακελλαρίου καὶ ἄρχοντος τοῦ χρυσοχοείου, καὶ Θεοδωρήτου κοιτωνί του, καὶ Δημητρίου βασιλικοῦ νοταρίου τοῦ εἰδικοῦ, καὶ Νικο λάου τοῦ Κουβάτζη, καὶ Θεοδότου πρωτοκαράβου, οἳ καὶ ὑπὲρ Κωνσταντίνου βασιλέως δῆθεν ἐσπούδαζον· καὶ δὴ ἐλεγχθέντες ἐτύφθησαν καὶ ἐν τῇ μέσῃ διῆλθον καὶ ὑπερόριοι κατέστησαν. ὁ δὲ Θεοδώρητος ἰδίᾳ ἐν τῷ λεγομένῳ Τρικόγχῳ τοῦ παλατίου τυφθεὶς καὶ αὐτὸς ἐξωρίσθη. τὸν δὲ σακελλάριον Ἀναστάσιον ἀπέκειραν ἐν τῇ μονῇ τῶν Ἐλεγμῶν, ἔνθα καὶ τελευτᾷ. 8 τῆς 893 τοιαύτης δὲ προφάσεως λαβόμενος Ῥωμανὸς τὸν βασιλέα Κων σταντῖνον ὑποβιβάζει καὶ δεύτερον καθίστησιν, αὑτὸν δὲ προάγει εἰς τὸ ἔμπροσθεν. 9. Ἐκστρατεύει δὲ πάλιν Συμεὼν κατὰ Ῥωμαίων, καὶ πλήθη Βουλγάρων ἀποστείλας ἅμα Καυκάνῳ καὶ Μηνικῷ καὶ ἑτέροις ἐκέλευσε κατὰ τῆς πόλεως ὅτι τάχιστα ἐξελαύνειν. διελ θόντες οὖν οὗτοι διὰ τῶν ὀρῶν ἦλθον μέχρι τῶν Μαγγλαβᾶ. τὴν αὐτῶν δὲ ἔφοδον μαθὼν ὁ βασιλεὺς Ῥωμανός, λογισάμενος μὴ τὰ τῶν Πηγῶν παλάτια καὶ τὸ Στενὸν κατελθόντες ἐμπρήσω σιν, Ἰωάννην ῥαίκτωρα ἀποστέλλει ἅμα Λέοντι καὶ Πόθῳ τοῖς Ἀργυροῖς λεγομένοις, ἔχοντας μεθ' ἑαυτῶν πλῆθος ἱκανὸν ἔκ τε τῶν βασιλικῶν καὶ τῆς ἑταιρείας καὶ τῶν ταγμάτων. οἷς συνῆν καὶ Ἀλέξιος ὁ πατρίκιος καὶ δρουγγάριος τῶν πλωΐμων ὁ Μωσηλὲ μετὰ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ. ἦν δὲ εʹ τῶν νηστειῶν ἑβδομάς. διατά ξαντες οὖν τὸν λαὸν ἐν τοῖς πεδινοῖς καὶ χθαμαλωτέροις τόποις τῶν Πηγῶν, τῶν Βουλγάρων ἄνωθεν ἀναφανέντων ἐνόπλων καὶ βοῇ χρησαμένων ἀσήμῳ καὶ φοβερᾷ καὶ σφοδροτάτως ἐπελασάν των κατ' αὐτῶν φεύγει μὲν παρευθὺ Ἰωάννης ὁ ῥαίκτωρ, σφάτ τεται δὲ ὑπὲρ τούτου ἀγωνιζόμενος ὁ τοῦ Πλατύποδος υἱὸς Φωτει νὸς
GNOMOLOGIUM. φθόνον καὶ μῖσος, οἷς οἱ πλούσιοι καθ' οικοῦσιν. Τὰ μὴ (5) συλλόγων πάντα αἰσχρὰ, υλλόγων κόσμια, σιν (β) ἴσας πρὸς ἴσας ἀποδοῦναι χάρι υνάτων· ἀντιγεννῆσαι γὰρ οὐχ οἷόν τε. Κλίμακος. – Τὸ περὶ τὴν φωνὴν ἀσκεῖν λαγνείας ἐστὶ καρτέρες (7). - γελοίῳ, καθάπερ ἀλὶ, πεφεισμένως δεῖ είας. Τό (9) καλὸν καὶ βάρβαροι χεῖρες, δυσωποῦνται. χῶς (10) προς τινος διεψεύσθαι τὸ πιστὸν αὐτοῦ λεγομένων ὑποτέμνεται. - φθονίου. – Τὸ (118 μεῖζον ἀεὶ τοῖς κατα ς καθέστηκεν σφαλερόν. αυθετοῦντα δεῖ πρῶτον τῆς τῶν νουθετουμέν ὥς τε καὶ φήμης ἐπιμελεῖσθαι· οἱ γὰρ ἀπο αντες ἀδιόρθωτοι. λου. - - Τύχη (12) θνητοῖς τὴν ἐφ᾽ ἑκάτερα ἴδε μεταβολήν. ύλου. μον. - Τὸ (13) συνδιαιτᾶσθαι τοῖς φαύλοις - · μηδὲν (14) ὠφελοῦντα μὴ ζήτει μάτην. Χρυσοστόμου. Τοὺς νοῦν ἔχοντας εὐεργε λλον ἢ αἱ τιμωρίαι ἐφέλκονται πρὸς τὴν ὑπα ῶν ἐπιταγμάτων, ομῶντος. - Τῇ ψυχῇ (15) αὐτοῦ ἀγαθοποιεί λεήμων. ' φρων ἐν σκότει πορεύεται. τὸν (17) εὐγενῆ μὲν, δυσγενῆ δὲ τῷ τρόπῳ, Νεκρὸν νομίζω τῶν καλῶν ὀδωδότα· * ταμι, αἰσχρὰ τῶν. τὸ μηδ', ἄν τάληθῆ λέγωσιν, ἔτι πιστεύε Τούτο κερδαίνουσιν οι ψευδόμενοι, το μηδὲ, ὅταν ἀληθεύωσι, πιστεύεσθαι : Τῷ μὲν (ουσία) ἂν καταψευδή λέγοντι πιστεύσειν ἂν δή λέγοι, καν ψευδή λέγοντι τις πιστεύσειεν ἐν. Τῷ μὲν ἄν καὶ τὰ ψευδή λέγοι τι π. ἄν. Τῷ μὲν ἄν καὶ ψευδὴ λεγόντι πιστεῦσαι ἄν, οἴομαι καὶ κατά πονεῖ. ανακαλοῦντες συγ γένειαν, εὐμένειαν. εὐγένειαν, Καὶ μηδὲν ἀντείπητε, παρὰ φίλου φίλοι Μολόντες ἀνδρὸς καὶ γὰρ, εἰ πένης ἔφυν, ου τοι τό γ' ήθος δυσμενές παρέξομαι. δυσγενες δυσμενές φίλοι καὶ γὰρ, δυσμενές Φίλοι παρὰ φίλους ἡμᾶς ἀφίξεσθε. - A necem, odium et invidiam, quibus quotidie divites exponuntur. - – Codex, ac, duplici scriptura, et Sensum vix perspicio. ;) Eadem est sententia Nicephori Gregora Epi- la ut ad Georgium Lapitham. et ipsius Lapithres v. sq. ; quem edam in Nolitiarum mss. t. XII, evi in vulgus emittendo. e nomen. - Philonis. Quæ absque deliberatione. turpiter omnia fiunt, sicut quæ cum deliberatione,egregie. Parentibus æqualia officia præstare impossibile est; nam his vitam dare non est possibile. - Climaci. Exercere se ad sermonis prudentiam, lubricitatis est efficax remedium. Risu, ut sale, parcius utendum est. - Charicles. Pulchrum vel barbarm manus, ut videtur, reverentur. Si quis mentiri consuevit, oi nec in iis quæ vera dixerit, fides habetur. - · Aphthonii. — Majus semper in inferioribus peri- B culum invenitur. C : Phaedro 1, F. 10. Demetrius Stobæi tit. 12. 18, terrogatus quid mali mendacibus impenderet, D spondit, Corayi : ibi cf. Furiam . 1. p. 268. Potest et Xenoph. conferri Cyr. 1, 6, ermo est: mendaces faciunt ut nec vera dicenti - sus credatur » Montainius, ut, 17: « Je ne sais Tuelle commodité ils attendent de se feindreetcon- trefaire sans cesse, si ce n'est de n'en estre pas creus lors mesme qu'ils disent vérité. » Adde Cor nelii Pseudolum 1. 6. Dionysius Halic. De Isso 16: w. Sylburgius proposuit solce, vel Reiskius edidit : Puto Reprehensorem oportet primum de honore et fama eorum quos reprehendit curam habere; qui enim erubescere nesciunt, emendari nequeunt. - Fortuna mortalibus in utramque par- Cyrilli. tem vicissitudines afferre solet. Eschyli. xium est. - - Commorari cum pravis non inno- Quæ nihil prosunt no frustra quæsieris, Chrysostomi. Bene sensatos beneficia magis quam pœna inducunt ad obsequendum mandatis. - Salomonis. Benefacit animæ suæ vir miseri- cors. - Sapientis oculi in capite ejus; stultus autem in tenebris ambulat. Theologi. Ingenuum quidem ortu, moribus]autem ignobi- Mortuum reputo bene olentem : [lem. legendum : pendente infinitivo ex verbo quod pre- cessit. Permutari et notum. ctionis. sententia diserte tribuitur ab Antonio Serm. 20, pag 32. cujus cf. Prom. 114. ubi eobyli, quod mutavi.Horum nominum et similium non rara confusio. Theophrastus Dionysii Halio. De Lysia, 14, antitheseos affert exemplum, Bene Malklandus quod probare videtur vir doctiss. ad Arist. Rhet. tit. 9, p. 409, edit. Oxon. 1820. Euripides El. : Qui conjecit vir d. errat omnino, cum aptissimum nexum habeat cum et guί. cepto, nullus est. Obiter cum Euripidels compa- rabo Menexeni locum c. : (16) σοφοῦ οἱ ὀφθαλμοὶ ἐν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ· 1. Τοῦ Θεολόγου. 7) Sic Cod. Sensus postulat κολαστικόν, vel pa- (8) Ap. Stob. tit. 34, 18, sub Socratis nomine. (9) Heliod. v. 7. Cf. p. 16. (10) Fontem non reperi. Sententia notissima, vel 32. Simile epimythium Fabula Esopica pag. 9. Hieronymus Epist, select. 1, 2: « antiquus (11) Aphthon. Fab. 19, p. 130 Corayanas colle- (12) Aphthon. Fab. 13, p. 122. Cor. collectionis. (13) Huc detrahendum nomen Cyrilli, cui hoc (14) Huc rursus detrahendum nomen (15) Proverb. x1, 17. (16) Eccles. 11, 14. Cf. p. 91, 8. (17) Gregor. Nat. t. II, p 231. Codex, δυσμενή,
PG 117:1143καὶ πολλοὶ ἕτεροι. μόλις οὖν διασωθεὶς εἰσῆλθεν εἰς τὸν δρό μωνα. ἦλθε δὲ φεύγων ἔνοπλος μετὰ δρόμωνος καὶ Ἀλέξιος δρουγγάριος ὁ Μουσηλέ· καὶ μὴ ἰσχύσας ἀνελθεῖν ἐπὶ τὴν τοῦ 894 δρόμωνος ἀναβάθραν, πεσὼν ἐν τῇ θαλάσσῃ σὺν τῷ αὐτοῦ πρω τομανδάτωρι ἀπεπνίγη. οἱ Ἀργυροὶ δὲ ἐν τῷ καστελλίῳ φυγόν τες διεσώθησαν. πλώϊμοι δὲ καὶ τὸ λοιπὸν ἅπαν πλῆθος, οἱ μὲν τὰς τῶν πολεμίων χεῖρας φεύγοντες ἐν τῇ θαλάσσῃ ἀπεπνίγησαν, οἱ δὲ σιδήρου γεγόνασι παρανάλωμα, οἱ δὲ χερσὶ Βουλγαρικαῖς αἰχμάλωτοι συνελήφθησαν. οἱ δὲ Βούλγαροι μηδένα τὸν κω λύοντα ἔχοντες τά τε παλάτια τῶν Πηγῶν ἐπυρπόλησαν καὶ τὸ Στενὸν ἅπαν κατέκαυσαν. οὕτως ἄρα δεινὸν ἀβουλία καὶ ἀπειρία θρασύτητα σύμμαχον ἔχουσα. 10. Εἰκάδι δὲ Φεβρουαρίῳ μηνὶ κʹ, ἰνδικτιῶνος ιʹ, Θεο δώρα σύμβιος Ῥωμανοῦ τελευτᾷ· καὶ κατετέθη τὸ σῶμα αὐτῆς ἐν τῷ οἴκῳ αὐτοῦ τοῦ βασιλέως Ῥωμανοῦ, τῷ ὑπ' αὐτοῦ εἰς μονα στήριον ἀμειφθέντι. 11. Τῷ δ' αὐτῷ μηνὶ στέφεται Σοφία ἡ τοῦ βασιλέως Χριστοφόρου γυνή. τηνικαῦτα δὲ καὶ κουροπαλάτης Ἴβηρ ἐν τῇ πόλει παρεγένετο, καὶ διὰ μέσης τῆς ἀγορᾶς διελθὼν κεκοσμη μένης λαμπρῶς μετὰ δόξης πολλῆς καὶ τιμῆς ὑπεδέχθη· ὃν καὶ ἐν τῇ ἁγίᾳ τοῦ θεοῦ σοφίᾳ εἰσήγαγον, τὸ κάλλος αὐτῆς καὶ τὸ μέ γεθος θεασόμενον καὶ τὸν πολυτελῆ κόσμον. καλλωπίσαντες γὰρ αὐτὴν καὶ περιστείλαντες πέπλοις χρυσοϋφέσι καὶ κόσμῳ παντοίῳ, οὕτω εἰσήγαγον ἐν αὐτῷ. ὁ δὲ τὸ θαυμαστὸν καὶ ὑπερμέγεθες τοῦ ναοῦ ἔργον καταπλαγεὶς καὶ τὸν πολυτελῆ κόσμον ὑπερθαυ 895 μάσας, καὶ ἀληθῶς θεοῦ κατοικίαν εἶναι τὸν χῶρον τοῦτον εἰπών, αὖθις ὑπέστρεψεν εἰς τὰ οἰκεῖα. 12. Ἰουνίῳ δὲ μηνὶ τῶν Βουλγάρων πάλιν ἐκστρατευσάν των καὶ μέχρι τῶν τῆς ἁγίας Θεοδώρας παλατίων ἐλθόντων καὶ ταῦτα πυρὶ παραδόντων, εἰς ἄριστον ὁ βασιλεὺς Ῥωμανὸς τοὺς τῶν ταγμάτων ἄρχοντας συνεκάλεσε, συνόντος αὐτοῖς καὶ τοῦ λε γομένου Σακτίκη, καὶ παρῄνει τούτοις καὶ προετρέπετο κατὰ τῶν ἐναντίων ἐξελθεῖν καὶ τῆς πατρίδος ὑπεραγωνίσασθαι. οἱ δὲ συνέθεντο ἑτοίμως τῆς αὐτοῦ βασιλείας καὶ τῶν Χριστιανῶν ὑπερ αποθνήσκειν. τῇ οὖν ἐπαύριον καθοπλισθεὶς παρὰ τοῦ βασι λέως ὁ εἰρημένος Σακτίκης ἀληθῆ οὖσαν τὴν ἑαυτοῦ πίστιν τε καὶ ἀνδρίαν ἀπέδειξεν· ὄπισθεν γὰρ τῶν Βουλγάρων γενόμενος καὶ εἰς τὸ στρατόπεδον αὐτῶν ἐμπεσὼν πάντας τοὺς ἐκεῖ εὑρεθέντας κατέσφαξεν. μαθόντες οὖν οἱ Βούλγαροι τὸ γεγονὸς ὑποστρέ φουσιν ἐν τῷ στρατοπέδῳ, καὶ πολέμου συγκροτηθέντος τρέπουσι τὸν Σακτίκην σὺν ὀλίγοις ὑπάρχοντα. ὁ δὲ ἐπειδὴ γενναίως ἀγω νισάμενος πολλοὺς ἀνελὼν οὐκέτι ἀντέχειν ἠδύνατο πρὸς τὸ πλῆ θος τῶν πολεμίων, μεθίησι τοῦ ἵππου τὸν χαλινὸν καὶ εἰς φυγὴν ἤλαυνεν. ποταμὸν δέ τινα ἐκεῖσε παραρρέοντα διαπερῶν, τοῦ ἵππου αὐτοῦ ἐν τῇ ἰλΰι ἐμπαγέντος, τιτρώσκεται κατὰ τῆς ἕδρας καὶ τοῦ μηροῦ. μόλις οὖν τοῦ ἵππου ἐκ τῆς ἰλύος ἀνασπασθέν τος, συνεργούντων τῶν ὑπὸ χεῖρα, διασώζεται μέχρι τῶν Βλα 896 χερνῶν, καὶ τίθεται ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ. καιρίας τῆς πληγῆς οὔσης τῇ νυκτὶ ἐτελεύτησε. 13. Τηνικαῦτα δὲ καὶ Πετρωνᾶς αἰδεσιμώτατος, προστά ξει Ῥωμανοῦ βασιλέως, ἤγαγε λάρνακα ἔνζῳδον καὶ ἕτερα δύο γλυφῆς ἀμοιροῦντα ἐκ τῆς τοῦ ἁγίου Μάμαντος μονῆς ἀνδρείας, τῆς πλησίον οὔσης τῆς Ξυλοκέρκου λεγομένης πόρτης, ἐν οἷς φασὶν ἐναποκεῖσθαι Μαυρίκιον σὺν τοῖς αὐτοῦ παισίν· ἃ καὶ ἀπετέθη ἐν τῇ τοῦ βασιλέως μονῇ ἤτοι εἰς τὸ Μυρέλαιον. 14. Ἀδριανὸς δέ τις Χάλδος, πρὸς δὲ καὶ Τζάντζης Ἀρμένιος πλούσιος πάνυ, τῇ ὑποθήκῃ καὶ συμβουλῇ Βάρδα τοῦ Βόϊλα στρατηγοῦντος ἐν Χαλδίᾳ, τυραννίδα καὶ ἀνταρσίαν κατὰ Ῥωμανοῦ βασιλέως συσκευάζουσι, τὸ Παΐπερτε λεγόμενον ὀχύ ρωμα κατασχόντες· οὓς ὁ τῶν σχολῶν δομέστικος Ἰωάννης ὁ Κροκόας καταπολεμήσας τοὺς μὲν κατέσχεν, ὧν τοὺς περιφανε στέρους ἀποτυφλοῖ, τὰς οὐσίας αὐτῶν δημεύσας, τοὺς δὲ πενι χροὺς καὶ ἀσήμους ἀθῴους κελεύσας ὅποι βούλοιντο ἀπιέναι. Τζάντζης δὲ ἐν ἑτέρῳ ὀχυρωτάτῳ καστελλίῳ διαφυγὼν καὶ λόγον ἀπαθείας δεξάμενος ἐν τῇ πόλει εἰσεληλύθει, καὶ τῇ τοῦ μαγγλαβίτου ἀξίᾳ τιμηθεὶς ἐν τῷ οἴκῳ τῶν μαγγάνων διῃτᾶτο τηρούμε νος, δρασμὸν δὲ βουλευσάμενος ἁλίσκεται καὶ τῶν ὀφθαλμῶν 897
Με έκτα Μ' εὐγένεια, τὸν τρόπον χρισ Τῆς (18) αὐτῆς ἐστὶ, δυσχερείας τῶν ἀγαθῶν οὐχ ὑπάρχον, καὶ κτηνια Τούς (19) μὲν ἄγει λόγος, οι ο ραδείγματι, οἱ δὲ δέονται κέντρων, εἰς μὲν γὰρ εἰσιν νωθεῖς καὶ δυσκίνητο: την οἷς τῇ πληγῇ τοῦ λόγου διεγερτέον, Τούς (20) μὲν παράκλησις απορά τίμησες· καὶ αὕτη τοὺς μὲν ἐν τῷ τε μένους, τοὺς δὲ κρύβδην νουθετουμένο Τοῖς μὲν (91) μικροψύχοις μέγα τή : νον· τοῖς δὲ μεγαλοψύχοις τὸ καὶ τυχεῖν Τρεις (22) οίδα τάξεις των παιζομένω μισθαρνίαν, υἱότητα. Ε: δοῦλος εἰς τὰς βήθητι εἰ μισθωτός, πρὸς τὸ λαβεῖν τ εἰ ὑπὲρ τούτους καὶ υἱὸς, ὡς πατέρα ἔργεσα: τὸ καλόν, ὅτι καλὴν τῷ πατρὶ τ Τροχός (23) τίς ἐστιν ἀστάτων τε Ο μικρὸς οὗτος καὶ πολύτροπος βίος 'Ανω κινεῖται καὶ περισπάται κάτω α Οὐχ ἵπεται γὰρ, κἄν δοκῇ πεπηγία Φεύγων κρατεῖται καὶ τὸ φεύγειν οὐκ ἐ Έλκει, καθέλκει τῇ κινήσει την πέν ὡς οὐδὲν εἶναι τὸν βίον διαγράφε Ἡ κεινὸν, ἢ ὄνειρον, ἢ ἄνθος χλόη Βασιλείου. - Τὸ ἐν κακίᾳ περιβλεπ τῶν εὐολισθήτων εἰς τὸν ὅμοιον ζῆλον τους Τὸ μὲν ἀνάλγητον εὔθυμον, τὸ δὲ το τηνὸν, καὶ τάξις καρδίας ἔμμονος λογισμι ΝΑΞΕΙΣ -2 εκ. και τείται και με τον έτος έχει κατῇ δὲ πολλὰ καὶ τὸ διαγορας, φυσικά υποπίπτειν ὑποπίστων. "Αλλοτε γὰρ ἄλλως ἀμείβει τὰ πλέο γιατα και τροχού δίκην κυλιομένου, τὰ μὲν άνω φέρει ται, τὰ δὲ κάτω φέρεται ενω. Τετεινόφρων ἐπὶν, οὐχ ὁ ἑαυτὸν ἐξ. γὰρ ἑαυτὸν οὐ βαστάσει ;), ἀλλ' δς, τ ὀνειδεσθεῖς, ἀμείωτον αὐτοῦ τὴν ἀγάπιν Τὸ κακὸν οὐχὶ (26) οὐσία τίς ἐπι ἔμψυχος, ἀλλὰ διάθεσις ἐν ψυχῇ, έκανε πρὸς ἀρετὴν, διὰ τὴν ἀπὸ τοῦ καλοῦ ἀπίτε ῥαθυμοις ἐγγινομένην. Το 127, είνῳ κτηθεν περιχαρώς υπε φιλοπόνως διεφυλάχον· ὧν μέν του τρίχω ρισμός, τούτων ή κτῆσις εὐκαταφρόνητος. Τῶν ἀγαθῶν (28) ἔργων αἱ χάριτες ἐπὶ τό δόντες ἐπαναστρέφουσιν. Τὸ κακὸν ἀνυπόστατον, ὅτι μὴ ἐκ τοῦ ἀ ὑπόστασιν ἔχει· άστατε τροχί Ρ. 89. αδί με πραγμάτων ὁ τροχὸς ἄνω καὶ κάτω τρέχει : νομένη. Ρ. πόνῳ. τὸ γὰρ πόνῳ. τὸ γὰρ τον εν κτίσις πρόγειος, κτίσις : GEORGIDIS MONACHI Sale est, bones habere mores. Pariter difficile est acquirere aliquoi bonum quod deest, et acquisitum conservare. Bos quidem serme agit, illos autem dirigunt exempla. În armless opus est, illis freno; sunt pur, et meries ad bonum qui sermonis fla- gulu excitand. Bus quoem exhortatio emendat, illos exprobra- zin; rẻ Læc quò-m eus qui in publico reprehen- . « eis qui secreto (1 erantur. PUSZĀLUMS Magnum est supplicia fugere, fħallis autem reanal Limmem etiam adipisci. Très mor, savaiteam ordmes: servorum, mer- COLLINER. £Murum. S; serves es, plagas refor- MALA S. INFOVER 75s, ut accipias tantum vide ; si SOTEZ rast, run boum thežāre patr.. - los fums es, patrem revere; bonum ope- Boi en maður min ŠLJI MONTtes et mira trahitur; Nat sini mm, quamvis vadṇatur kærere. Fugrez de orinëtar et fægere nequit ; kamah, tatem mota rapere conatur, Nx fanen somarum, an: forem femi. - - Cond na pravitate conspicuum est Due lhanter ad iden A B ANNITSA Tarte petra cogitatio, Nana at nam quo C ANASTA 2:22. end ai ab amico ARIA MANEL:ING?Dem serval Ftras et animata, sed in an ma dispositio adversus virtutem se ha- þes, procter al zuavezem a bono quæ socordi- Good labore adepti sumus, cum gaudio excepi- EUS ca digna conservamus; quorum autem facilis est acquisitio, illorum possessio fa- Bonorum operum gratiæ in dantes revertuntur. Malum sine substantia est, quia non ex eo quod exsistit subsistit. (18 Or. 1, p. 1200° Ibid. p. B. 21ld Oral XL, p. A. Gregor Naz. t. II, p. 155, ubi es your xpx- piy, quorum omissio error est librarii Codex ad sayeros: ducebat, et inde ad infinitivum. Editio Gregorii duzycios, eodem in fine mendo ac supra p. 3, 10, ubi pro anis exhibet Exhort, 33: Atque ex eodem forsan D loco Gregorii profecit Manasses, clamans, Chron. et rursus p. 127, ride pag. ; nam multus est in hac melap Loca alia congessit Damken. ad Exhort. Bec ipse nonnulla apposui ad Manassis fragm. p.§. adde Alberti Observat. p. 449, et Georgidem str pag. 19. Cod. Editio, Forsan, In fine cod. Sic pag. 40, 3. et infra in v cod. habet «f p 37, n. 3. P (18) Gregor. Nazianz. Orat. XI, pag. 660 A. 9) Idem ibid. (24) Gregorii meminisse videtur Basilius Macedo (25) Sic cod. cum alia lectione φυλάττει. (26) Basil. Bom. mor. De virt. p. 25, ubi in (27) Basil. Hom. mor. De doctr. (28) Basil. Hom. mor. De eleemos. p. 69.
PG 117:1146στερίσκεται. Βάρδαν τὸν Βόϊλαν ἀπέκειραν μοναχόν, τοῦ βασι λέως οἰκτείραντος φίλον τυγχάνοντα. 15. Τοῦ δὲ πατρικίου τοῦ ἐπονομαζομένου Μωρολέοντος Ἀδριανούπολιν στρατηγοῦντος, κρατίστου πολλὰ καὶ δεξιοῦ τυγ χάνοντος, ὃς πλείστας κατὰ Βουλγάρων ἀνδραγαθίας ἐπεδείξατο, καὶ πάλιν ὁ Βούλγαρος Συμεὼν σὺν παντὶ τῷ στρατεύματι αὐτοῦ τὴν εἰρημένην πόλιν περιεκύκλωσαν. ἐπεὶ δὲ ὅ τε σῖτος τοὺς ἐν τῇ πόλει ἐπιλελοίπει καὶ λιμὸς ἐπίεζε χαλεπός οὐδαμόθεν γὰρ εἶχεν ἐπισιτίσασθαι, τῇ ἐνδείᾳ πιεζόμενοι προδεδώκασιν ἑαυτούς τε καὶ τὸν στρατηγὸν τοῖς Βουλγάροις· ὃν χειρωσάμενος Συμεὼν καὶ δεσμὰ καθ' ὅλου τοῦ σώματος περιβαλών, καὶ μυρίαις αἰκίαις τοῦτον τιμωρησάμενος, τελευταῖον ἀπέκτεινε θανάτῳ πικρῷ, ἀξίῳ τῆς ἑαυτοῦ ἀπηνεστάτης καὶ ὠμοτάτης ψυχῆς. Βουλγάροις οὖν τὴν τῆς πόλεως φυλακὴν παραδοὺς ὑπεχώρησεν· οἳ τὴν κατ' αὐ τῶν τοῦ Ῥωμαίων στρατοῦ ἔφοδον ἀκηκοότες, ταύτην καταλελοι πότες ἀπῆλθον, καὶ πάλιν ὑπὸ Ῥωμαίους αὐτὴ ἐγένετο. 16. Λέοντος δὲ τοῦ Τριπολίτου μετὰ δυνάμεως πολλῆς καὶ πλοίων πολεμικῶν κατὰ Ῥωμαίων ἐξελθόντος καὶ ἐν τῇ νήσῳ Λήμνῳ καταλαβόντος, Ἰωάννης πατρίκιος καὶ δρουγγάριος τοῦ πλωΐμου, ὁ Ῥαδινὸς κατονομαζόμενος, αἰφνιδίως ἐπέθετο αὐτῷ καὶ τὴν νῆσον κατέλαβεν· καὶ πολέμου γεγονότος, θεοῦ συνεργίᾳ 898 οἱ ὑπ' αὐτὸν τρέπονται Ἀγαρηνοί, μόνος δὲ ὁ Τριπολίτης φυγῇ διασώζεται. 17. Σεπτεμβρίῳ δὲ μηνί, ἰνδικτιῶνος βʹ, Συμεὼν δὲ ὁ ἄρχων Βουλγαρίας πανστρατὶ κατὰ Κωνσταντινουπόλεως ἐκστρα τεύει, καὶ ληΐζεται μὲν Θρᾴκην τε καὶ Μακεδονίαν, ἐμπυρίζει δὲ πάντα καὶ καταστρέφει καὶ δενδροτομεῖ. μέχρι Βλαχερνῶν παρα γενόμενος ἐπεζήτησεν αὐτῷ ἀποσταλῆναι τὸν πατριάρχην Νικό λαον καί τινας τῶν μεγιστάνων ὥστε περὶ εἰρήνης αὐτοῖς συντυ χεῖν. ἔλαβον οὖν ὁμήρους παρ' ἀλλήλων ἀμφότεροι, καὶ ἐξῆλ θον πρότερον μὲν ὁ πατριάρχης, εἶτα Μιχαὴλ πατρίκιος ὁ προσ αγορευόμενος Στυπιώτης, καὶ Ἰωάννης μυστικός τε καὶ παραδυναστεύων· ἤδη γὰρ Ἰωάννης ὁ ῥαίκτωρ διαβληθεὶς πρὸς τὸν βα σιλέα, ἀσθένειαν προφασισάμενος τοῦ παλατίου κατεληλύθει καὶ ἐν τῇ αὐτοῦ μονῇ πλησίον Γαλακρηνῶν ἀπεκάρη. 18 οἱ μὲν οὖν μετὰ Συμεὼν περὶ εἰρήνης διελέγοντο, ὁ δὲ αὐτοὺς ἀπεπέμ ψατο, αὐτὸν δὲ τὸν βασιλέα Ῥωμανὸν ἐζήτει θεάσασθαι. παρὰ πολλῶν δὲ πεπληροφόρητο περί τε τῆς αὐτοῦ φρονήσεως καὶ ἀν δρίας καὶ τῆς συνέσεως. ὁ τοίνυν βασιλεὺς ἐπὶ τούτου σφόδρα ἠγαλλιάσατο· ἐπόθει γὰρ τὴν εἰρήνην καὶ τὸ στῆναι τὰς καθ' ἑκά στην ἐγγινομένας τῶν αἱμάτων ἐκχύσεις. ἀποστείλας οὖν ἐν τῷ Κοσμιδίου αἰγιαλῷ κατεσκεύασεν ἐν τῇ θαλάσσῃ ὀχυρωτάτην ἀπό βασιν, ὥστε τὴν βασιλικὴν τριήρην διεκπλέουσαν ἐν αὐτῇ προσορ 899 μίζεσθαι. περιφράξας οὖν αὐτὴν πάντοθεν διατείχισμα μέσον γενέσθαι προσέταξεν, ἐν ᾧ ἀλλήλοις ἔμελλον ὁμιλεῖν. ἀποστείλας οὖν Συμεὼν τὸν τῆς ὑπεραγίας θεοτόκου ναὸν τὸν ἐν τῇ Πηγῇ ἐνέπρησεν καὶ τὰ πέριξ αὐτοῦ σύμπαντα, δῆλος ὢν ἐντεῦθεν μὴ τὴν εἰρήνην ἐθέλων ἀλλ' ἐλπίσι μετεώροις τοῦτον ἐξαπατῶν. 19 παραγενόμενος δὲ ἐν Βλαχέρναις ὁ βασιλεὺς ἅμα Νικολάῳ τῷ πατριάρχῃ ἐν τῇ ἁγίᾳ σορῷ εἰσῆλθε καὶ τὰς χεῖρας ἐξέτεινεν εἰς εὐχήν, εἶτα πρηνὴς πεσὼν τὸ ἅγιον ἔδαφος ἐκεῖνο τοῖς δάκρυσι κατέβρεχε, τὴν πανάχραντον θεοτόκον ἀντιβολῶν τὴν ἀκαμπῆ καὶ ἀμείλικτον τοῦ τυράννου καὶ ὑπερηφάνου Συμεὼν καρδίαν μαλά ξαι τὰ πρὸς εἰρήνην συνθέσθαι. τὸ ἅγιον οὖν κιβώτιον διανοί ξαντες ἔνθα τὸ σεπτὸν τῆς ὑπεραγίας θεοτόκου τεθησαύρισται ὠμοφόριον, καὶ τοῦτο ἐκεῖθεν ὁ βασιλεὺς ἀνελόμενος καὶ ὥσπερ τινὰ θώρακα ἀδιάρρηκτον περιβαλόμενος, καὶ τὴν πίστιν τὴν εἰς τὴν ἄμωμον θεοτόκον οἷα περικεφαλαίαν τινὰ περιθέμενος, ἔξεισι τοῦ ναοῦ ὅπλοις ἀσφαλέσι περιφραξάμενος. τὸν σὺν αὐτῷ οὖν στόλον ἀσπίσι τε καὶ ὅπλοις ἀσφαλέσι κατακοσμήσας τὸν ὡρισμέ νον τόπον κατέλαβε συνομιλῆσαι τῷ Συμεών. 20 πέμπτη οὖν ἡμέρα ἦν ὅτε ταῦτα ἐγένετο, ιθʹ τοῦ Νοεμβρίου μηνός, δʹ δὲ τῆς ἡμέρας ὥρα. παρεγένετο Συμεὼν πλῆθος ἄπειρον ἐπαγόμενος, εἰς πολλὰς διῃρημένον παρατάξεις, τῶν μὲν χρυσασπίδων καὶ χρυσοδοράτων, τῶν δὲ
GNOMOLOGIUM. Είνα πάντα σκιᾶς εἰσιν αμυδρότερα καὶ Α τηλότερα ἢ τε γὰρ νεότης τῶν ἐκρινῶν ρον καταββυι· ἡ ὥρα τοῦ σώματος ἢ ; ἢ χρόνῳ μαραίνεται· ὁ πλοῦτος ἄπισ ῥεῦμα· ἡ δόξα δὲ εὐπερίτρεπτος πέφυ. τὰς τέχνας διαπονήσεις τῷ χρόνῳ τούτῳ νται. τὸ περισπούδαστον πάντως, οἱ τῆς ἀκνῆς τὴν χάριν ἔχουσιν· ἀρετὴ (29) τον κτήμα τῷ ἔχοντι, ἥδιστον δὲ θέαμα χάνουσιν. ισοστόμου. – Τὸ θαβεῖν τὸν ἑστηκότα ἐν τὸ δὲ ἀπογινώσκειν τὸν κείμενον οὐκ ἀναστῆναι· Παῦλος (30) παραινεῖ λέ- δοκῶν ἑστάναι βλεπέτω μὴ πίσῃ. » - ίου. — Τὸ ταπεινὸν μετὰ τῆς εὐδοξίας ἔχει σφάλειαν. καὶ φθορὰ καὶ κόνις τὸ τῆς βιωτικῆς εὐημε περασμα. ου. ερὰ δαίμων σμικρύνει τῶν πταισμάτων. : κακούργους εἰς τὰ μείζω προσβάλλη (31). που μοναχού. κληρὸν ὠφελοῦσιν οἱ σκληροί λόγοι· · γὰρ ἐκτὸς οὐ φιλεῖ κτᾶσαι πόνους. νόνους ἄνθρωπος εὐθῆς (32) καρδίᾳ. ήπου. τὴ (33) ἄπεπτος ἐκφέρει δυσωδίαν, ος τ' ἄταντος ἐκταράσσει τους φίλους· ὦτα πιστοῦ τοῦ σοφοῦ τρέχει λόγος· ρὸς ἅπας δὲ τοῦτον οἱ λήψοιτό γε. Ολυμπιοδώρου. - Τὸ ὅλον ἡμῶν τῆς σωτη ( ν οἰκτιρμοῖς κεῖται καὶ τῇ τοῦ κριτού φιλαν βρίου. – Τους (34) γνησίους τῶν φίλων απ κραὶ δοκιμάζουσιν. οὺς γνώμῃ πονηροὺς καὶ ἀδίκους οὐδ' εὔλογος λογία πείθει. τοῦ πολλὰ κεκτημένου, καὶ μηδὲν χρωμένου, ὁ · κόπος ἴδιος, ὁ δὲ βίος ἀλλότριος. Τὸν (35) σοφὸν ἄνδρα, κἂν ἐκες ναίῃ χθονός, Δἂν μήποτ' ἀφθαλμοῖς ἴδω, κρίνω φίλον. Γρηγορίου. - Τό (36) χαρᾶς υπερβάλλον εἰς ἀλω ινὸν περίεστι πολλάκις, καὶ τῆς ἡδονῆς τὸ ἄμετρον ίπλαστον λύπην ἐγέννησεν. Ιωάννου μονάχου. Τίκτεις, ἔχιδνα (37) μὴ φοβοῦ τὰς ὠδίνας· Έχεις λαβοῦσα μητρικοῦ πεῖραν τόκου. μ. 490. Όταν γὰρ ὀργὴ δαιμόνων βλάπτη τινά, Τοῦτ, αὐτὸ πρῶτ τον ἐξαφαιρείται, φρενων Τὸν νοῦν τὸν ἐσθλὸν, εἰς δὲ τὴν χείρω τρέπει Γνώμην, ἵν᾿ εἰδῇ μηδὲν ὧν ἁμαρτάνει. Εὐθής Κύριος ο Θεός μου, Φιλαλήθης τῶν τουτώ : λιψοι τόγε. κἂν μήποτε αὐτὸν ὀφθ. 1η Υπερβολή. B (z. - De virtute, pag 24. Puto locum integrum exstare in opere Patris De hexaemiero. Quærant qui librum habent et otium. gici sententia, quam illustravi ad Manassis Fragm. et plenius ad Bacchas Euripidis : sticum. David ait Ps. D Humanæ res omnes umbra sunt subtiliores, et somniis fallaciores : juventus enim vernis floribus brevius effluit, decor corporis vel morbo omnino vel tempore marcet; divitiæ infidus amnis sunt; gloria inconstans est, artium operationes tempore illo perficiuntur; quod imprimis equisitum est, eloquentia usque ad aurem gratiam habet; virtus autem sola pretiosa possessio habenti, gratissi- mumque spectaculum occurrentibus. - Chrysostomi. Fiducia stantis lapsum facit, desperatioque jacentem non sinit assurgere. Pau- lus monet dicens: » Qui stare videtur, videat ne cadat. » - :Gregorii. Quod humile est cum bona existi- matione habet securitatem. Sepulcrum, interitus et pulvis est quod vitæ tranquillitatem sequitur. Joannis : Levia peccata extenuat dæmon, Ut perversos in majora injiciat. Joannis monachi. Duro prosunt dura verba; Nam absque timore non amat labores suscipere. Mente humilis homo corde rectus. Josephi. Cibus male coctus effert malum odorem, Sermoque inordinatus exturbat amicos. Ad aures credentis currit sapientis sermo; Omnis autem stultus illum unquam capiet. Olympiodori. Omnis nostra salus e miseri- cordia pendet et benignitaté judicis. - - Babrii. Sinceros amicos adversitates osten- dunt. Mente pravos et injustos non diserta defensio convincit. Ejus qui multa possidet, neque ullis utitum ; la- bor quidem proprius est, vita autem aliena. Sapientiem virum,etiamsi longe a regione habitet, Et nunquam illum oculis viderim, amicum reputo. Gregorii. Gaudium exaggeratum in luctum stepe desinit, et voluptas immoderata et fucata dom lorem parit. - Joannis monachi. Paris, vipera, ne metuas dolores; Habes materni experientiam partus. zct, 15. Conf. infra in pag. 94, et pag. betur. In quarto versu eo lex videtur habere tou- vel habet Quam inde feci, lectio est omnino probabilis. tavi codicis pravam lectionem, p. 59, edit. Corayi. cum varietate. Vide similem sententiam infra pag. 92. (29) Hac ultima sententia est in Basilii Hom. mor. (30) Epist. ad Rom. x. 12. (31) Codex, κακούργως οι προσβάλλει. Nota tra (33) Cod. εὐθείς. Adjectivum εὐθής est ecclesia- 99. in Ψυχὴ εὐθής. (33) Scriptoris nomen per compendium twc exhi- (34) C. supra pag. 25. (35) Ne posterior versus sit æquo longior, mu- (36) Non Gregorii, sed Heliodori Æthiopic. 11, 6. (37) Greg. Naz t il, pag. 155. 64.
PG 117:1148ἀργυροασπίδων καὶ ἀργυροδοράτων, τῶν δὲ πάσῃ ὅπλων χροιᾷ κεκοσμημένων, πάντων πεφραγμένων σι 900 δήρῳ, οἳ μέσον αὐτῶν διειληφότες τὸν Συμεὼν ὡς βασιλέα εὐφή μουν τῇ τῶν Ῥωμαίων φωνῇ. πάντες δὲ οἱ τῆς συγκλήτου βου λῆς τοῖς τείχεσιν ἐφεστῶτες ἐθεώρουν τὰ δρώμενα. ἦν οὖν ἰδεῖν τὴν ψυχὴν βασιλικὴν τῷ ὄντι καὶ μεγαλόφρονα, καὶ θαυμάσαι τὸ τοῦ φρονήματος ἀκατάπληκτον καὶ τὸ τῆς ἀνδρίας παράστημα, ὅπως τοσαύτην πολεμίων ὁρῶν ἐπιφορὰν οὐ κατεπλάγη καὶ ὑπε χώρησεν, ἀλλ' ὥσπερ εἰς φίλιον χωρῶν πλῆθος τὴν ψυχὴν οὕτως ἀτρεμὴς ἀπῄει, μόνον οὐχὶ τοῖς πολεμίοις τῶν ὑπηκόων διδοὺς ἀντίλυτρον. 21 πρῶτος οὖν ἐν τῇ ῥηθείσῃ ἀναβάθρᾳ κατα λαβὼν τὸν Συμεὼν ἐξεδέχετο. ἐπεὶ δὲ ὅμηρα ἐξ ἀμφοτέρων ἐλή φθησαν τῶν μερῶν, καὶ τὴν ἀποβάθραν οἱ Βούλγαροι διηρευνή σαντο ἀκριβῶς, μήπω τις δόλος ἢ ἐνέδρα τυγχάνει, κατῆλθε Συμεὼν τοῦ ἵππου καὶ πρὸς τὸν βασιλέα εἰσῆλθεν. ἀσπασάμενοι δὲ ἀλλήλους εἰρήνης λόγους ἐκίνησαν. εἰπεῖν δὲ λέγεται τὸν βα σιλέα πρὸς Συμεών "ἀκήκοά σε θεοσεβῆ ἄνθρωπον ὄντα καὶ Χρι στιανὸν ὑπάρχειν ἀληθινόν, βλέπω δὲ τὰ ἔργα μηδαμῶς τοῖς λό γοις συμβαίνοντα. ἴδιον μὲν γὰρ θεοσεβοῦς ἀνδρὸς καὶ Χριστια νοῦ τὸ τὴν εἰρήνην ἀγαπᾶν καὶ τὴν ἀγάπην ἀσπάζεσθαι, εἴπερ ὁ θεὸς ἀγάπη καὶ ἔστι καὶ λέγεται, ἀσεβοῦς δὲ καὶ ἀπίστου τὸ χαί ρειν σφαγαῖς καὶ αἵμασιν ἀδίκως ἐκχεομένοις. εἰ μὲν οὖν ἀληθὴς Χριστιανὸς ὑπάρχεις, καθὼς πεπληροφορήμεθα, στῆσόν ποτε τὰς ἀδίκους σφαγὰς καὶ τὰς τῶν ἀνοσίων αἱμάτων ἐκχύσεις, καὶ 901 σπεῖσαι μεθ' ἡμῶν Χριστιανῶν εἰρήνην Χριστιανὸς καὶ αὐτὸς ὢν καὶ ὀνομαζόμενος, καὶ μὴ θέλε μολύνεσθαι Χριστιανῶν δεξιὰν αἵμασιν ὁμοπίστων Χριστιανῶν. ἄνθρωπος εἶ καὶ αὐτὸς θάνα τον προσδοκῶν καὶ ἀνάστασιν καὶ ἀνταπόδοσιν. σήμερον ὑπάρ χεις, καὶ αὔριον εἰς κόνιν διαλυθήσῃ. εἷς πυρετὸς ἅπαν κατα σβέσει τὸ φρύαγμα. τίνα οὖν λόγον δώσεις τῷ θεῷ ἐκεῖ ἀπελθὼν ὑπὲρ τῶν ἀδίκων σφαγῶν; ποίῳ προσώπῳ τῷ φοβερῷ καὶ δικαίῳ ἐνατενίσεις κριτῇ; εἰ πλούτου ἐρῶν ταῦτα ποιεῖς, ἐγώ σε κατακό ρως τοῦ ἐπιθυμουμένου ἐμπλήσω· μόνον ἐπίσχες τὴν δεξιάν σου. ἄσπασαι τὴν εἰρήνην. ἀγάπησον τὴν ὁμόνοιαν, ἵνα καὶ αὐτὸς βίον ζήσῃς εἰρηνικὸν καὶ ἀναίμακτον καὶ ἀπράγμονα, καὶ οἱ Χρι στιανοὶ παύσονταί ποτε τῶν συμφορῶν, καὶ παύσονται τοὺς Χρι στιανοὺς ἀναιρεῖν· οὐ θέμις γὰρ αὐτοῖς αἴρειν ὅπλα κατὰ ὁμοπί στων." τοσαῦτα οὖν εἰπὼν ὁ βασιλεὺς ἐσίγησεν. αἰδεσθεὶς οὖν ὁ Συμεὼν τὴν τούτου ταπείνωσιν καὶ τοὺς λόγους αὐτοῦ κατένευσε τὴν εἰρήνην ποιήσασθαι. ἀσπασάμενοι οὖν ἀλλήλους διεχωρίσθη σαν, δώροις μεγαλοπρεπέσι τοῦ βασιλέως δεξιωσαμένου τὸν Συ μεών. 22. Ὃ δὲ τότε συμβέβηκε διηγήσομαι τεράστιόν τι καὶ τοῖς τὰ τοιαῦτα συγκρίνειν εἰδόσι παράδοξον. δύο φασὶν ἀετοὺς τῶν βασιλέων ὁμιλούντων ἄνωθεν αὐτῶν ὑπερπτῆναι κλάγξαι τε καὶ πρὸς ἀλλήλους συμμῖξαι, καὶ παραυτίκα διαζευχθῆναι ἀλλή λων, καὶ τὸν μὲν ἐπὶ τὴν πόλιν διελθεῖν, τὸν δὲ ἐπὶ τὴν Θρᾴκην 902 διαπτῆναι. τοῦτο οἱ ἀκριβῶς τὰ τοιαῦτα σκοποῦντες οὐ καλὸν ἔκριναν οἰωνόν· ἀσυμβάτους γὰρ ἐπὶ τὴν εἰρήνην ἀμφοτέρους δια λυθήσεσθαι ἔφασαν. Συμεὼν δὲ τὸ αὐτοῦ στρατόπεδον καταλα βὼν τοῖς ἑαυτοῦ μεγιστᾶσιν τὴν τοῦ βασιλέως ἀπήγγειλε σύνεσιν καὶ ταπείνωσιν, ἐξεθείαζέ τε αὐτοῦ τὸ εἶδος τήν τε ῥώμην καὶ τὸ ἀκατάπληκτον τοῦ φρονήματος. 23. Δεκεμβρίῳ δὲ μηνὶ κεʹ ἔστεψε Ῥωμανὸς τοὺς υἱοὺς αὐτοῦ ἐν τῇ μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ, Στέφανόν τε καὶ Κωνσταντῖνον. ἀλλὰ καὶ Θεοφύλακτον εὐνοῦχον υἱὸν αὐτοῦ ὁ πατριάρχης Νικό λαος ἀπέκειρε κληρικόν, χειροτονήσας ὑποδιάκονον σύγκελλόν τε προχειρισάμενος, διελθόντα πρότερον ἐν τῷ τῶν ὑποδιακόνων τάγματι εἰς τὰ ἅγια. 24. Ἀπριλλίῳ δὲ μηνὶ ιθʹ ἐτίμησε Ῥωμανὸς Ἰωάννην μυστικὸν καὶ παραδυναστεύοντα πατρίκιον καὶ ἀνθύπατον, ὥστε δι' αὐτὸ τοῦτο φθόνον κινηθῆναι αὐτῷ καὶ κατηγορηθῆναι αὐτὸν ὑπό τινων. 25. Μαΐῳ δὲ μηνὶ ιεʹ, ἰνδικτιῶνος ιγʹ, τελευτᾷ τὸν βίον ὁ πατριάρχης Νικόλαος, κρατήσας ἐν τῇ βʹ αὐτοῦ· ἀναβάσει τοῦ πατριαρχείου ἔτη ιγʹ. καὶ ἀπετέθη τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν τῇ ὑπ' αὐτοῦ κτισθείσῃ μονῇ τῶν Γαλακρηνῶν. Αὐγούστῳ δὲ μηνὶ πα τριάρχης καθίσταται
Α θεοῖο. Βαβρίας. Τρέχων τὸ σώμα, με τροφέ Κόμος γάρ ἐστιν τών καλών τε Τὸ ἕτοιμον εἰς ἐξουσίων έργον εἰς τ Τὸ τῶμα γερά, ή δε κατά τόπος κατα Λουκιανού, Τοῖσι (39) μεν εὖ πράττωσιν ἔτες ἐξας δε Τοῖς δὲ κακῶς μία γας έπλετές κα Γαληνού. - Τα πνευματος βρίσκετα φύγε κινεῖ γὰρ τήν φύσιν του στην ε Το εὐρεῖν ἐλα τα Αριστοτέλους ἐστί· φαίλων (41) δὲ πλῆθος ἀναρίθμητου Τοῦ (42) σοφοῦ οἱ ὀφθαλμοὶ ἐν τῇ κορω Σέατρο, - Τὰ ἡδές, και κάτω τα ταῖς ἐλπίσι. - Τα βιβλία τῷ μεμαθηκότι κτήματα, ή μνήματα. Τόχην έχεις, ἄνθρωπε· μή μάτην Εἰ δ' οὐκ ἔχεις, καθεύδι, με καλώς και Τὸ ἀκρόχολον τῷ γήρα παρέπεται. Τοῦ Θεολόγου. Τόρις μικρών κρατοῦντα φυσώσει της Υψηλῷ ζημία τὸ μὴ ἐγχειρείν μαζί πλείους διατείνειν τὴν ἀρετὴν, ἀλλ᾽ ἐπὶ μετ σθαι. Ιωάννου Σύρου. Ύπνου, τροφής, τερπνῶν τι καὶ τῶν ἐστι Κόρος ἔνεστιν ἐν πολυζήλῳ βία Μνήμης θεοῖο (43) καὶ λόγων τώ Οὐκ ἔστιν ἐἰπεῖν τὸν σοφὸν λαβείν πέρα Υποκρίνεται (44) ἀλώπηξ ὕπνον με φροσύνην· ἀλλ' ἡ μὲν ἵνα ὄρνιν πιάσῃ, χὴν ἀπολέσῃ. Ἰωάννου. Υλῶν γεηρῶν μεστὸς ὢν βρο ὧν βάση, Πολλούς περισπᾷ, καὶ θολοῖ, καὶ τα Ὕπουλον ἦθος κτῆμα τῆς πονηρίας. Ὑπερφέρουσι (45) τῶν παθῶν πάθη τ Αγνοια, λήθθ, καὶ ῥαθυμίας νόμος Πικῶν τις αὐτὰ, τάλλα όσον ο σεται. Υπερβολὴ (46) ἡδονῆς καὶ ἀληνόν ποτε έχε φιλεῖ. Σέκστου. δος ἀνὴρ. - Ὕπνον ἡδον καθεύδει ὁ ἐν τ Υψίφρονος ζητοῦσιν ὕψη καὶ θρόνους· Τῷ δ᾽ αὖ ταπεινῷ πᾶσα γῆ προεδρία. Ὑπερίον ψυχῆς θεωρία ἀληθής Ὕπνος, ἀγρυπνία, ἀμφότερα ἐκτὸς (47) του ματι κακόν. τήση. Πιάζειν ἀντὶ πόλις βάνειν. Σχολαστικός μόν πιάσαι. Bebrić. GEORGIDIS MONACHI Corpus nutriens no ad salietatem delecta; Satietas enim est passionum ministra. Quod ad libarum usum paratum est, ipers est ad {cupiditatem. Cerpus senesoit, mala vero indoles non senescit. Luciani. His qui bene agunt, vita tota brevis est, His qui male, una noz interminabilo tempus est. Galeni. Ventosa alimenta longe fuge; commo- vent enim corporis naturam. - Aristotelis. - Virum fidelem invenire operosum est ; virorum nequam multitudo innumerabilis. Sapientis oculi in capite ejus. Sexti. luvant. - Jucunda, etiamsi nunquam adsint, spe Libri dosta thesauri, ignerenti autem monu - menta. Fortunam tenes, homo, ne in vanum curras ; Si vero non habes, dormi, ne frustra labores Iracundia senectuti inhæret Theologi. Insolentia est parva obtinentem multum inflari. Excelso pena est non majore suscipere, neque in plures virtutem propagare, sed in parvis deti- neri. Joannis Syri. B Somni, cibi, jucundorumque et turpium Satietas inest vitæ multa invidenti. Memoria Dei et divinorum verborum. Non dici potest sapientem unquam satiatum esse. C Fingit vulpes somuum, dæmonque prudentiam: sed illa quidem ut avem comedat, hic autem ut animam perdat. Joannis. Terrestribus materiis plena cum sit hominum vita, Multos distrahit, inquinat et conterit. Dissimulati mores pravitatis sunt, Ex passionibus antecellunt tres ista; Ignorantia, oblivia et desidiæ nubes; Qui bas vincit, cæteras facile obtinebit Voluptatis excessus luctum aliquando parere colet. - Sexti. Jucundum somnum dormit vir curæ expers. Superbi exquirunt dignitates et thronos; Humili autem vicissim terra universa principatus D Mentis fastigium scientia vera. [est. Somnus, vigilia, utrumque absque moderations malum est. male a librario omissum, iambicum erit integrum. sensui et metro adversatur. Sed nec placet Et dubito an scriptoris nomen fuerim vox est recentiorum, Hirocl. Fac. 7: parile verbum. (38) Cf. supra in Zñv, pag. 35 extr. (39) Luc. Epigr. 19 in anal, inserui μία νύξ, (40) Si legas Κιν, γὰρ αὐτὰ τὴν φ., distichum (41) Cod. φαῦλον. (42) Eccles. 11, 14. Cf p. 85, 16, (43) Sic esse scriptum puto, ni sit θεοῖς, quod (44) Joann, Clim. p. 218. Pro πάση, editio s (45) Cod. οἴγεται. Pro νέφος malim νότος. (46) Heliod. x, 16. Cf. p. 90, 12. (67) Inserui ἐκτός, sensu id postulante now air
PG 117:1150Στέφανος ὁ Ἀμασείας μητροπολίτης εὐνοῦ χος ὑπάρχων. 903 26. Ὀκτωβρίῳ δὲ μηνὶ κατηγορηθεὶς ὁ μυστικὸς Ἰωάννης καὶ παραδυναστεύων ὡς τῆς βασιλείας ἐφιέμενος ὑποθήκῃ τοῦ πα τρικίου Κοσμᾶ καὶ λογοθέτου τοῦ δρόμου, διδόντος εἰς γυναῖκα τὴν θυγατέρα αὐτῷ. τούτου ἕνεκεν καταβιβάζεται μὲν τοῦ πα λατίου, συγχωρεῖται δὲ προέρχεσθαι καὶ τῷ βασιλεῖ ἐξυπηρετεῖν καὶ σὺν αὐτῷ τὸ ἀνῆκον διοικεῖν· στοργὴν γὰρ ὅτι πλείστην ἐκέ κτητο πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλεὺς Ῥωμανὸς ὡς ἐν πᾶσιν αὐτὸν θερα πεύειν δυνάμενον, καὶ τελέως τοῦτον ἀπώσασθαι οὐκ ἠβούλετο. τῶν κατηγόρων οὖν ἐπειγόντων τὸν βασιλέα καὶ σαφῆ ἀποδεικνύν των τὰ κατηγορημένα, ἐρευνήσας ὁ βασιλεὺς καὶ ἀληθῆ ταῦτα εἶναι μαθὼν ἔμελλε τοῦτον κατασχὼν ἀνετάζειν. ὁ δὲ τοῦτο προ γνοὺς χρῆται φυγῇ, καὶ τὴν Μονοκάστανον λεγομένην καταλαβὼν ἀποκείρεται μοναχός. πέφευγε δὲ καὶ Κωνσταντῖνος ὁ τοῦ Βοΐλα ὁ τῆς τραπέζης, οἰκεῖος καὶ φίλος ὢν αὐτῷ, καὶ τὸν Ὄλυμπον καταλαβὼν τὸ μοναχικὸν καὶ αὐτὸς σχῆμα ἐνδύεται· ἐδεδοίκει γὰρ καὶ αὐτὸς ἅτε συμμύστης ὑπάρχων τοῦ μυστικοῦ καὶ τῶν ἀπορρή των αὐτοῦ κοινωνός. τὸν δὲ πατρίκιον Κοσμᾶν ἐν τῷ ὡρολογίῳ τοῦ παλατίου τύψας ὁ βασιλεὺς διεδέξατο. προβάλλεται δὲ ἀντὶ τοῦ μυστικοῦ Ἰωάννου Θεοφάνην παραδυναστεύοντα. 27. Ἐγένετο δὲ τηνικαῦτα καὶ σεισμὸς φοβερὸς ἐν τῷ τῶν Θρᾳκησίων θέματι, καὶ χάσμα γῆς μέγα καταπληκτικόν, ὥστε πολλὰ χωρία καὶ ἐκκλησίας καταποθῆναι. 904 28. Μαΐῳ δὲ μηνὶ κζʹ, ἰνδικτιῶνος ιεʹ, Συμεὼν ὁ ἄρχων Βουλγαρίας ἐτελεύτησεν, Πέτρον υἱὸν αὐτοῦ προβαλόμενος ἄρ χοντα, ὃν ἐκ τῆς δευτέρας αὐτοῦ ἔσχε γυναικός, τῆς ἀδελφῆς Γεωργίου τοῦ Σουρσουβούλη, ὃν καὶ ἐπίτροπον τοῖς ἑαυτοῦ παισὶν ὁ Συμεὼν καταλέλοιπεν. Μιχαὴλ δὲ ἐκ τῆς προτέρας αὐτοῦ γενόμενον γυναικὸς ἀπέκειρε μοναχόν. Ἰωάννης δὲ καὶ Βενια μὶν οἱ τοῦ Πέτρου ἀδελφοὶ ἔτι στολῇ ἐκοσμοῦντο Βουλγαρικῇ. 29 τὰ κύκλῳ οὖν ἔθνη τὴν τοῦ Συμεὼν μαθόντες τελευτήν, οἵ τε Χρωβάτοι καὶ οἱ λοιποί, ἐκστρατεύειν κατὰ Βουλγάρων ἐβούλοντο. λιμοῦ δὲ σὺν ἀκρίσι τὸ Βουλγαρικὸν ἔθνος ἰσχυρῶς ἐκπιέζοντος, ἐδεδίεσαν μὲν καὶ τῶν ἄλλων ἐθνῶν τὴν ἔφοδον, ἐδε δίεσαν δὲ πλέον καὶ τὴν τῶν Ῥωμαίων ἐπέλευσιν. βουλὴν οὖν ποιησάμενοι κατὰ Ῥωμαίων ἐκστρατεύουσιν, καὶ ἐν Μακεδονίᾳ καταλαμβάνουσιν. φόβον οὖν ὡς εἰκὸς τοῖς Ῥωμαίοις ἐμποιή σοντες, ἔπειτα μαθόντες ὅτι μέλλει κατ' αὐτῶν ἐκστρατεύειν ὁ βασιλεύς, ἀποστέλλουσι Πέτρος τε καὶ Γεώργιος κρυφίως τινὰ μοναχὸν Καλοκύριν ὀνομαζόμενον, τῷ γένει Ἀρμενιακόν, χρυσο βούλλιον ἐπιφερόμενον. διηγόρευε δὲ τὰ ἐν αὐτῷ ὡς τὴν μετὰ Ῥωμαίων εἰρήνην ἀσπάζονται καὶ πρόθυμοι ταύτῃ συνθέσθαι εἰσίν, οὐ μόνον δὲ ἀλλ', εἴ γε βούλονται, καὶ γαμικὸν ποιῆσαι συνάλλαγμα. 30 τὸν τοιοῦτον οὖν μοναχὸν ὁ βασιλεὺς ἀπο δεξάμενος ἀσμενέστατα, παρευθὺ ἀπέστειλε μετὰ δρόμωνος ἐν 905 Μεσημβρίᾳ τὸν μοναχὸν Θεοδόσιον τὸν Ἀβούκην καὶ Κωνσταντῖ νον βασιλικὸν κληρικὸν τὸν Ῥόδιον, τὰ εἰς εἰρήνην συλλαλῆσαι τοῖς Βουλγάροις. οἱ δὲ παραγενόμενοι καὶ τὰ εἰκότα συλλαλή σαντες ἐξῆλθον ἅμα Στεφάνῳ Βουλγάρῳ διὰ ξηρᾶς. ὄπισθεν δὲ αὐτῶν κατέλαβε καὶ Γεώργιος ὁ Σουρσούβουλος. καὶ παραγενό μενοι ἐν Κωνσταντινουπόλει τὴν εἰρήνην ἐποιήσαντο, καὶ συνάλ λαγμα μετὰ τοῦ βασιλέως ποιῆσαι ᾐτήσαντο. θεασάμενοι δὲ τὴν θυγατέρα Χριστοφόρου Μαρίαν καὶ μεγάλως ἐπ' αὐτῇ ἀρεσθέν τες ἔγραψαν τῷ Πέτρῳ διὰ τάχους παραγενέσθαι, σύμφωνα ποιή σαντες πρότερον περὶ τῆς γεγονυίας εἰρήνης. 31 ἀπεστάλη δὲ Νικήτας μάγιστρος ὁ συμπένθερος Ῥωμανοῦ βασιλέως ὑπαντῆσαι καὶ ἀγαγεῖν Πέτρον μέχρι τῆς πόλεως. τοῦ Βουλγάρου οὖν Πέ τρου καταλαβόντος, τριήρους ὁ βασιλεὺς Ῥωμανὸς ἐπιβὰς ἐν Βλα χέρναις παρεγένετο καὶ τὸν Πέτρον ὡς αὐτὸν ἀφικόμενον ἐθεά σατό τε καὶ κατησπάσατο. ἐπεὶ δὲ ἀλλήλοις τὰ εἰκότα συνωμί λησαν, ὑπογράφονται τά τε σύμφωνα τῆς εἰρήνης καὶ τὰ γαμικὰ συναλλάγματα, μεσολαβοῦντος ἐν τούτοις καὶ συνεχῶς διευθε τοῦντος τὰ μεταξὺ Ῥωμαίων τε καὶ Βουλγάρων τοῦ πρωτοβεστια ρίου Θεοφάνους. 32 ὀγδόῃ δὲ τοῦ Ὀκτωβρίου μηνὸς ἐξῆλθεν ὁ πατριάρχης Στέφανος ἅμα Θεοφάνει πρωτοβεστιαρίῳ
όμων ομῶντος. - Α Υπαρξις (48) ἐπισπουδα- ὰ ἀνομίας ἐλάσσων γίνεται. σοφῷ εξοδοι ἔσονται πράξεις. λόγου. · δὲ τὸν νοῦν συλλαβοῦτα κραιπαλη. και πολύς λήθης πέφυκε πράξενος. ου. – Υπακοῆς οὐδὲν ταπεινότερον· ἐκ γὰρ υντετριμμένης τίκτεται. - ντου. – Ύλη (52) οἴκου σκεύη και βρώ η δὲ νοὸς κενοδοξία καὶ ἡδονή. τους. - Υδωρ θολερόν καὶ ἀπαίδευτον ; δεῖ ταράσσειν. - οὐ. τοῦτο. Τφ' ὧν (53) κεκράτηται ἡ ψυχής ; ὑγιείας (54) ἐπὶ ἐντέρῳ μετρίῳ. κράτους (55). - Υπεράνων τῆς σαρκὸς μὴ με, θα τὴν ψυχὴν θάπτεις ἐν σώματι· δ των περί λόγους ἀσεβεῖς, ὅσῳ πληθύνει αὐτοὺς, · πρὸς ἀρετήν. λοι (56) φιλούσιν καὶ φίλοις αὐτοῖς φίλα· τὴν δὲ φαυλίζουσιν ἐχθροί τους φίλους. ἱ (57) τὸ πόνῳ κτηθὲν μᾶλλον κρατεῖσθαι· ὲ φρόνησιν οὐ ποιεῖ. άσμα, πτερὸν καὶ καπνός, ἀνθρώπου βίος. υτάρχου. Φειθόμενον κρεῖττον ἀποθανεῖν ἢ ἐνδεῆ εἶναι. - - στον. Φύσει τὰ νόθα γένη νόθον ἔχουσι καὶ όπον. διλαλήθης ἄνθρωπος εὐθις (58) καρδία τοῦς δὲ διεστραμμένος οὐδεν ἐννοεῖ. - άννου τῆς Κλίμακος. – Χαλεπὸν (59) συνήθειαν ἐν ἰάσασθαι. Χρή (60) τὸν θέλοντα τῆς ἄνω δόξης τυχεῖν, ἱ τερπνὰ πάντα τοῦ βίου διαπτύειν, λοῦτον, τρυφὴν, εύκλειαν, οχληρούς λόγους. Ευμός, χολή, και φλέγμα σὺν τῷ αἵματι, Ψυχῆς ἔκουσι δεσμὸν ἀῤῥήτῳ λόγῳ. Χρὴ τὸν περῶντα τοῦ βίου τὰ ρεύματα Ψυχὴν κυβερνᾷν, μὴ βυθὸς λάβῃ κάτω. ' (40) Σ!!!, 13, υἱῷ δολίῳ, οὐδὲν ἔσται γαθόν, οἰκέτη δὲ σοφῷ εὔοδ. ΙΙ, ὕδωρ ποτόν μέριστον εὐκατοί φρένας. ποτόν, Ὑφ' ὧν κρατεῖ σθαι τὴν ψυχὴν αἰσχρόν, τούτων εγκράτειαν ἄσκει πάντων, του Θεολόγου. αὖτ τοῖς φίλοις. τύχη... κρατεῖσθαι, τύχη, Η πολυπλασία συνήθεια εύρηται, οὕτως καὶ ἡ πολύ υπνία χαλεπήν οὖν συνήθειαν μακράν άτασθαι Ώσπερ ή πολυπο σία συνηθεία ἤρτηται, οὕτως καὶ ἡ πολυϋπνία· χαλ. GNOMOLOGIUM. A Salomonis. Substantia cum injustitia exquisita minor fit. - Filio sapienti expedita erunt actiones. Livor et contritio occurrunt malis. Theologi. Aqua potus optimus est ; mentes eximim ; Inquinat autem mentem invadens ebrietas. Somnus oblivionem imprimis creare solet, Diadochi. Obedientia nihil humilius ; nam ex - carde contrito nascitur. Democriti. - Domus pars ignobilior vasa sunt et alimenta; mentis autem vana gloria et voluptas. Isocratis. Aquam sordidam et mentem igno- - rantem agitare non oportet. - Galeni. quidem. Quibus mens possidetur, turpe id - B Democratis. VY30. Prov. ubi Librarius locum mu- ilasse videtur. (51, Greg. Nas. L. p. 154, ubi Aqua potus optimus, mentes temperat. Cod. contra metrum, quod mutavi secure; nam in hoc codice perpe- tua est vocalium wet o synchysis. Hemistichium alterum sic, ut edidi, perspicue scriptum est ; viz tamen sincerum esse puto. (53 Isocr. ad Demon. pag. 5: Hunc locum respici puto. C D Somnus sanitatis est in intestino modico. Si supra carnem non ascenderis, mentem in corpore sepelis ; qui circa sermones impios se exercet, quauto magis eis abundat, tanto magis eget iis quæ ad virtutem spectant. Amici amant quæ amicis ipsis amantur ; Frustra autem despiciunt inimici amicos, Solet quod labore acquisitum est magis durare ;……. fortuna autem prudentiam non facit. Joannis. Phantasma, volucris et fumus est hominis vita. Plutarchi. Parcum melius est mori quam in- digentem esse dum vivis. - Sexti. — Natura illegitima generationes mores etiam habent illegitimos. Amicus veritatis homo corde recto est ; Mens autem perversa nihil cogitat. - Joannis Climaci. Difficile est consuetudinem diuturnam deponere. Oportet volentem supernam gloriam obtinere, Jucunda omnia vitæ aspernari, Divitias, voluptatem, honorem, sermones importa- Humor, bilis et phlegma cum sanguine Mentis sunt vincula incredibili modo. Oportet transeuntem vita Quenta [nos. Mentem gubernare, ne abysso immergatur. totum periit: etenuissimis reliquiis puto fuisse olim scriptum, Transposuit librarius, partem habet, quam confer cum Basilii verbis su- pra appositis p. 88, 5. Quod sequitur ad aliam sententiam pertinet. Periit inter quæ ultima vox est p. 301, 2, et primam pag. 302, 1. vocem, folium unum. - exhibet sententiam anonymam et corruptam:Ὥσπερ Scribe ex eodem Climaci loco : (50) καὶ συντρίμματα συναντά κακοῖς. (51) ποτῶν ἄριστον· ἔγκριτοι φρένες· 09. - (48) Prov. sit, 11, (50) Prov. xx. 30. (52) Marcus Erem. De justific. § 106. (84) Sirach. Σενιν, 20. (55) Lemma potest etiam legi, Δημοκρίτου. (56) Nomen auctoris sub cultro bibliopegi fere (57) Greg Naz. Orat. xxxiv. p. 514. primam loci (58) Cf. supra pag. 89. n. 3. (39) Jo. Climac. pag. 264. Anton. S. 70, hanc (60) Cf. supra in Λογιστικός, γ. 54.
PG 117:1152καὶ Μα ρίᾳ τῇ τοῦ Χριστοφόρου θυγατρὶ καὶ πάσῃ τῇ συγκλήτῳ εἰς τὸν ναὸν τῆς ὑπεραγίας θεοτόκου τὸν τῆς Πηγῆς, καὶ εὐλόγησαν Πέ τρον τε καὶ Μαρίαν, καὶ τοὺς νυμφικοὺς στεφάνους ταῖς αὐτῶν 906 ἐπέθηκαν κεφαλαῖς, παρανυμφεύοντος Θεοφάνους πρωτοβεστια ρίου καὶ Γεωργίου Σουρσουβούλου. λαμπρᾶς δὲ καὶ πολυτελοῦς γεγονυίας τραπέζης, καὶ πάντων τῶν εἰθισμένων τοῖς γάμοις φαι δρῶς ἐπιτελεσθέντων, εἰσῆλθεν Θεοφάνης πρωτοβεστιάριος ἅμα Μαρίᾳ τῇ θυγατρὶ τοῦ βασιλέως Χριστοφόρου ἐν τῇ πόλει. τῇ δʹ δὲ τοῦ γάμου ἡμέρᾳ ἐποίησεν ὁ βασιλεὺς Ῥωμανὸς εὐωχίαν λαμπρὰν ἐν τῇ τῶν Πηγῶν ἀποβάθρᾳ τοῦ βασιλικοῦ δρόμωνος, περικοσμήσας αὐτὴν ὑφάσμασι σηρικοῖς. ἔνθα συνειστιάθη Ῥω μανὸς ὁ βασιλεὺς Πέτρῳ Βουλγάρῳ ἅμα Κωνσταντίνῳ γαμβρῷ καὶ Χριστοφόρῳ υἱῷ. 33 τῶν δὲ Βουλγάρων ἔνστασιν οὐ μικρὰν ποιησαμένων πρότερον εὐφημισθῆναι Χριστοφόρον, εἶθ' οὕτως Κωνσταντῖνον, ὑπεῖξε τῇ ἐνστάσει τούτων ὁ βασιλεὺς Ῥω μανός, καὶ γέγονεν ὅπερ ᾐτήσαντο. 34. Ἐπειδὴ δὲ πάντα τὰ ἐπὶ τοῖς γάμοις συνετελέσθησαν, ἔμελλε δὲ Μαρία ἤδη τὴν πρὸς Βουλγαρίαν σὺν τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς Πέτρῳ ὁδὸν ὁδεύειν, οἱ ταύτης γονεῖς μέχρι τοῦ Ἑβδόμου συνεξῆλθον αὐτῇ ἅμα Θεοφάνει πρωτοβεστιαρίῳ, καὶ συνεστιαθέν τες ἐκεῖσε Πέτρῳ, ἐπειδὴ ἔμελλεν ἀπαίρειν, περιχυθέντες τῇ θυ γατρὶ καὶ πολλὰ καταχέαντες δάκρυα καὶ ὅσα εἰκὸς ἐπὶ στερήσει σπλάγχνου περιποθήτου, τόν τε αὐτῶν γαμβρὸν ἀσπασάμενοι καὶ ταύτην ταῖς αὐτοῦ χερσὶ παραθέμενοι ἐν τοῖς βασιλείοις ὑπέστρε ψαν. Μαρία δὲ Βουλγαρικαῖς παραδοθεῖσα χερσὶ τὴν ἐπὶ Βουλ γαρίαν ἀπῄει, χαίρουσά τε ἅμα καὶ λυπουμένη, λυπουμένη μὲν 907 ἐφ' οἷς γονέων φιλτάτων ἐστέρηται καὶ βασιλείων οἴκων καὶ συνη θείας τῶν γένει προσοικούντων, χαίρουσα δὲ ὡς βασιλεῖ προσηρμόσθη ἀνδρὶ καὶ δέσποινα Βουλγάρων προσηγορεύθη. ἀπῄει τοί νυν πλοῦτον ἐπικομιζομένη λαμπρὸν καὶ παντοδαπῆ καὶ σκευὴν ἀναρίθμητον. 35. Τότε δὲ καὶ πρέσβεις πρὸς τὸν βασιλέα Ῥωμανὸν ἐκ τῆς Μελιτηνῆς παρεγένοντο, εἰρηνικὰς σπονδὰς ἐπὶ τὸ ποιῆσαι πάκτα παρέχοντες. μετ' οὐ πολὺ δὲ καὶ Ἀπόχαψ ὁ τοῦ Ἄμερ ἔγγονος, ἀμηρᾶς ὢν Μελιτηνῆς, καὶ ὁ Ἀποσαλὰθ στρατηγός, εὐγενέστατος καὶ πλούσιος ὤν, ἐκ Μελιτηνῆς παρεγένοντο. ἀπο δεχθέντες οὖν μεγάλως μετὰ τῆς προσηκούσης τιμῆς παρὰ Ῥω μανοῦ καὶ σύμφωνα εἰρήνης ποιήσαντες ὑπέστρεψαν εἰς τὰ ἴδια. ἔκτοτε δὲ συνεξεστράτευον τοῖς Ῥωμαίοις κατὰ τῶν ὁμοφύλων Ἀγαρηνῶν, ἔν τε τοῖς ἐπινικίοις συνεισήρχοντο τοῖς Ῥωμαίοις ἐν τῇ πόλει, αἰχμαλώτους ἄγοντες Ἀγαρηνούς· ὅπερ ἦν θαυμαστὸν καὶ παράδοξον δεῖγμα τῆς τῶν ἀθέων Ἀγαρηνῶν δυστυχίας. τε λευτήσαντος δὲ τοῦ Ἀπόχαψ, ἀνδρὸς φρονίμου καὶ συνετοῦ καὶ δυνατοῦ, διέλυσαν τὴν εἰρήνην οἱ τὴν Μελιτηνὴν κατοικοῦντες. ἐκστρατεύουσιν οὖν κατ' αὐτῶν πάλιν ὅ τε δομέστικος τῶν σχολῶν Ἰωάννης ὁ Κροκόας μετὰ τῶν θεμάτων καὶ τῶν ταγμάτων καὶ ὁ Μηλίας μετὰ τῶν Ἀρμενίων, καὶ πολλὰς προνομὰς καθ' ἑκάστην ποιούμενοι, καὶ ταῖς συνεχέσιν ἐπιδρομαῖς αἰχμαλωτίζοντες τού 908 τους καὶ ληΐζοντες, εἰς τοσαύτην στένωσιν τὴν Μελιτηνὴν περιέ στησαν ὥστε αὐτὴν συντομώτατα ἐκπορθῆσαι καὶ ἕως ἐδάφους καταστρέψαι, οὐ μόνον δὲ ταύτην ἀλλὰ καὶ τὰς ὁμόρους αὐτῇ πόλεις καὶ χώρας πολυφόρους τε οὔσας καὶ πιοτάτας καὶ ἄλλας πολλὰς παρέχειν προσόδους. ταύτην οὖν τὴν Μελιτηνὴν εἰς κου ρατωρίαν ἀποκαταστήσας ὁ βασιλεὺς πολλὰς χιλιάδας χρυσίου καὶ ἀργυρίου ἐκεῖθεν δασμοφορεῖσθαι ἐτησίως πεποίηκεν. 36. Κατηγορήθη δὲ Νικήτας μάγιστρος καὶ πενθερὸς Χριστοφόρου βασιλέως ὡς ὑποτιθέμενος αὐτῷ κατὰ τοῦ ἰδίου γενέσθαι πατρὸς καὶ τῆς βασιλείας αὐτὸν ἐξεῶσαι. τοῦτον οὖν ἐξαγαγόντες τῆς πόλεως ἀπέκειραν μοναχόν, ὑπερορίσαντες ἐν τῷ αὐτοῦ προαστείῳ. 37. Μηνὶ δὲ Ἰουλίῳ ιηʹ, ἰνδικτιῶνος ʹ, Στέφανος ὁ πα τριάρχης τελευτᾷ, ποιήσας ἔτη βʹ καὶ μῆνας ιαʹ. Δεκεμβρίῳ δὲ μηνὶ ιδʹ ἄγουσι Τρύφωνα μοναχὸν ἐν τῷ Ὀψικίῳ μονάζοντα, ἐπ' εὐλαβείᾳ καὶ ἁγιότητι μαρτυρούμενον, καὶ χειροτονοῦσι πατριάρ χην ἐπὶ χρόνῳ ῥητῷ, μέχρις ἂν εἰς μέτρον ἡλικίας φθάσῃ Θεοφύ λακτος ὁ
και πάντα στα ενος εἰς γῆν ἀπελεύσεται : τὰ πάντα ἐγίνετο ἀπὸ τοῦ χρὸς, καὶ τὰ πάντα ἐπιστρέψει εἰς τὸν χοῦν. Χαῖρε τοῖς ἐλέγχουτί σε μᾶλλον ἢ τοῖς κολακεύουσιν· ὡς δ' ἐχθρῶν Πείρονας ἐκτρέπου και τρετές, και φλέγεσας τα Η τσίμπα φύσε. Βασιλείου. - φοβίσει Χαλεπὸν ἐν δυσκολίες τη επαρθῆναι πρὸς δρα. γράφειν, ἵνα ταχέως ἀφανίζεται, την έ χαλκόν, ἵνα διὰ παντὸς μέν. Χορικίου, -- Χρυσέ (66;. καιών έχ ἔχοντί σε φόβος, καὶ τῷ μὴ ἔχουν σε με Του Θεολόγου. Χρυσού (67) λαλοῦντος, εις έπρεπε Χρηίων (68) παθέεσσιν ἀνέστογκ, με Οὔποτε σηπεδόνα τεύξει: ἐργελές Χείλη (69) σορά στάζουσιν εδίστους κα Φάρυγξ δὲ πικρὸς ἐξερεύγεται μηχα. Σολομώντος. Χείλη δικείων 17ο ὑψηλά· οἱ δὲ ἄφρονες ἐν ἐνδείς τελευτών Χείλη (71) άφρονος ἄγουσιν αὐτόν ε:: δὲ στόμα αὐτοῦ τὸ θρασὺ θάνατον ἐπικελία | Φωκυλίδου. - Χρυσέ κακῶν ἀρχηγέ, βιοφθόρες Είθε σε μὴ θνητοῖσι γενέσθαι μή μα ποθειν Σεῦ γὰρ ἔκητι μάχαι τε λεηλασίαι το μήνα τ Χρυσὸς ἀνθρώποις περιμάχητος. = κολάκων, οδύνης καὶ φροντίδας υἱὲ, καὶ τὸ δ φόβος, καὶ μὴ ἔχειν σ' οδύνη. κτος λ. πᾶς ἀπαιτεῖται λόγος. χρήζων δὴ παθ... φεύξεαι. δῶνα φεύξει. - φάρυγξ εἴθε μὴ θνητοῖσσι πῆμα ποθῆνὸν ἐγεγόνεις : (π Joennis. GEORGIDIS MONACHI Pulvis e palvere cum sit homo,in pulverem rarsı Nudus revertitur nibil e vita auferens. Lætari pauperem jubet viri sapientis jussio ; verbum enim ejus opus est perfectum. Gande de his quæ contingunt bonis,et dole mo- dice de his quæ funt malis, - Pythagora. Gaudere oportet de reprehensori- bus magis quam de adulatoribus; illi enim nos molestantes excitant, hi vero blandientes dissol- vont et perdant. - Nahum. Propilius Dominus sustinentibas eum in die tribulationis. - Chrysostomí. — Bili adaucta producitar febris, et phlegmate superabundante multimorbi nascun- tar. - Basilii. Sine demonstratione imperare multi- tudini timorem quidem potest injicere, persuasio- nem vero nunquam. Difficile est in adversis rebus humilem animam salvare, et in prosperis non extolli ad insolen- tiam. - Macedonis. Oportet inimicitiam in aqua scri- bere, ut celeriter dispareat ; amicitiam autem in ære, at perpetuo maneat. Choricii. — Aurum.malorum princeps,et habenti te metus, et non habenti luctus. Theologi. Auro loquente, omnis irritus flat sermo. Qui morbis medico indiges, si mala dissimulaveris, Nunquam exitialem corruptionem vitabis. Labin sapientia distillant suavissima verba ; Gultur vero amarum eructat jurgia. Salomonis. - Labia justorum noscunt sublimía ; insipientes autem in egestate moriuntur. Labia stulti ducunt eum in mala; et os ejus au- dax mortem advocat. Phocylilæ. Aurum, malorum princeps, vitæ ruina,omnia per- [turbans, Utinam non fuisses mortalibus pernicies grata ! Nam ex te pugnæ, vastationes et cædes. Aurum hominibus ardenter expetitum. AvApwrn wv, numeris melioribus; sed illaminima non curabant poetastri politici. Cf. Gregorium su- pra pag 76, 6. et similem locum infra in Xove, P. Respicitur Sirach vel Eccles. 111, 20, Apud Stobaum tit 14, similis sententia Pytha- Rorm tribuitur · tobe xolaxeúovta;: simillima apud Antonium Serm. 48, sed anonyma.Confer Salom.Proverb. xxvii, ; XXVIII, 23, Taxxoso Lax, iz psic in the [‚µú ±´ías, pà ™ kúra: vb Izīze in w Hhorizon. - Lz: il te 12-Lépen, àÌ´se. «Kİ Nzcie - Kri Lax: an ini b Toripor TX- C D Iuzė; isvaļ 67,oz: pèr leavòv, mine à vài Luxiv diaréozom, m² à É SI Maxeiro. - Xpi, (65) zip pat Xpust (72), xxxwv ¿pynyt, Brochóp, xứ: donis. Sed non affirmaverim me nomen, com diose scriptum et a bibliopego truncatum,*. secutum. Est 8w in codice, non 66. Cod. 1760, Cod. iz Sumps ex editione. correxi ex editt. lectione. (61) Cod. Grápywy owo. Poterit et scribi (62) Isocr. ad Demon. p. 9. (63) Est ellipsis adverbii užλlov: cf. pag. 29. (04) Nahum 1, 7. (08) 81 lemma bene legi, est locus Basilii Mace- (66) Palladas dixerat Epigr. 110: Spust, I (67) Greg. Naz. t. II, p 155, 71, ubi = (68) Gregor. Nazianz. tom. II, pag. 146 D.; (69) Id. tom. II, pag. 154, 12. Codex, ², (76) Prov. x, 21. (71) Prov. XVIII, 6. (72) Phocyl. 39. Codex, xpust
PG 117:1154τοῦ βασιλέως Ῥωμανοῦ υἱός, ὃν ἔμελλον πατριάρχην χειροτονεῖν Κωνσταντινουπόλεως. 38. Εἰκάδι δὲ πέμπτῃ τοῦ αὐτοῦ μηνὸς χειμὼν ἀφόρητος γέγονεν, ὥστε κρυσταλλωθῆναι τὴν γῆν ἐπὶ ἡμέρας ρκʹ. ὅθεν καὶ γέγονε μέγας λιμὸς τοὺς πώποτε γενομένους ὑπερβαλλόμενος, 909 καὶ θάνατος ἐκ τοῦδε πολύς, ὡς μὴ δύνασθαι τοὺς ζῶντας ἐκκο μίζειν τοὺς τεθνεῶτας. ὁ δὲ βασιλεὺς Ῥωμανὸς τὴν ἀπόρρητον ἐκείνην βίαν κατανοήσας, ἀξίαν τῆς αὐτοῦ συμπαθοῦς καὶ ἐλεή μονος φύσεως πρόνοιαν ἐποιήσατο, πολλαῖς ἐλεημοσύναις τὴν ἐκ τοῦ λιμοῦ παραμυθησάμενος ἔνδειαν· ἀνέφραξέ τε θυρίσι καὶ σανιδώμασι τὰς τῶν ἐμβόλων στοάς, ὡς μὴ τὴν χιόνα καὶ τὸ ψῦχος ἐκεῖθεν ἐπεισιέναι τοῖς πένησι. τότε καὶ τὰς λεγομένας ἄρκλας ἐν πᾶσι κατεσκεύασε τοῖς ἐμβόλοις, ἄργυρόν τε κατὰ μῆνα τοῖς ἐν ταύταις κατακειμένοις πένησι δίδοσθαι διετάξατο, καὶ τὰ μηνιαῖα τριμίσια ἐν ταῖς ἐκκλησίαις, ἀργύρου ἐγκεχαραγμένου χιλιάδας ιβʹ. οὐ μόνα δὲ ταῦτα ἡ συμπαθὴς ἐκείνη ψυχὴ διετυπώσατο τῶν πενήτων προνοουμένη, ἀλλὰ καὶ καθ' ἡμέραν τρεῖς αὐτῷ συνεσθίειν πένητας διετάξατο, οἳ καὶ ἀνὰ ἓν ἐλάμβανον νό μισμα. τετράδι δὲ καὶ παρασκευῇ τρεῖς πένητες μοναχοὶ συνή σθιον, τὸ τετυπωμένον λαμβάνοντες νόμισμα ἕκαστος. ὅπερ δὲ ἐν τοῖς μοναστηρίοις εἰώθει γίνεσθαι, ὥστε ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἑστιά σεως ἀνάγνωσιν γίνεσθαι, τοῦτο καὶ αὐτὸς ἐποίει, διπλῆν ἑαυτῷ καὶ τοῖς δαιτυμόσι τὴν τράπεζαν παρατιθείς, ὥστε τὸ μὲν σῶμα τρέφεσθαι τῇ συνήθει τροφῇ, τὴν δὲ ψυχὴν τῇ καταλλήλῳ τῶν λόγων ἐπεντρυφᾶν ἡδονῇ, οἷς ἐκεῖνος ἐπιμελῶς προσέχων τὸν νοῦν κατενύσσετο τὴν ψυχὴν καὶ πολλὰς δακρύων ἠφίει πηγάς. 910 39. Τὴν δὲ πίστιν ἣν ἐκέκτητο πρὸς πάντας μὲν μονα χούς, μάλιστα δὲ τοὺς ἐπὶ ἁγιωσύνῃ διαβοήτους καὶ εὐλαβείᾳ, τίς ἂν διηγήσαιτο; οὐκ ἐθεάσατο γάρ ποτε μοναχὸν ἀρετῆς ἀντε χόμενον, ᾧ τινὶ τὰς ἑαυτοῦ πράξεις σὺν πολλοῖς οὐκ ἐξηγόρευσε δάκρυσιν. πιστότατος δὲ ὢν καὶ ὀρθοδοξότατος πάσας τὰς τῆς πόλεως ἐκκλησίας πέπλοις διαφανέσι καὶ φωταγωγίαις λαμπραῖς κατεκόσμει καὶ κατεφαίδρυνεν. ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐν τοῖς ὄρεσι μο ναχοῖς, τῷ τε Ὀλύμπῳ καὶ τῷ Κυμηνᾷ καὶ τῇ Χρυσῇ κατονομα ζομένῃ πέτρᾳ καὶ τῷ τοῦ Βαραχέος ὄρει, οὐ διέλειπεν ἐτησίους ῥόγας ἐξαποστέλλειν, καὶ φροντίζων τούτων καὶ προνοούμενος, καὶ τοὺς ὀνομαστοὺς ἐπὶ πράξει καὶ θεωρίᾳ μετακαλούμενος ὡς αὐτόν, καὶ τῶν εὐχῶν αὐτῶν τὰς εὐλογίας τρυγῶν. οὐ μόνον δὲ ἀλλὰ καὶ τοῖς διὰ τὸν θεὸν ἐγκλείστοις καὶ ἑαυτοὺς ἐν στενωτάτοις οἴκοις καθείρξασι καὶ πᾶσι τοῖς μοναστηρίοις τὰς ἐτησίους ῥόγας, ἃς διετύπωσεν, οὐ διέλειπεν ἐπιχορηγῶν. ταῦτα ὡς ἐκ πολλῶν ὀλίγα τῶν ἀπείρων αὐτοῦ κατορθωμάτων καὶ ἐλεημοσυνῶν διεξήλ θομεν. 40. Πέτρῳ δὲ τῷ Βουλγάρῳ ἐπέθετο Ἰωάννης ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ μετὰ καὶ ἑτέρων μεγιστάνων τοῦ Συμεών· καὶ φωραθέντων αὐτῶν ὁ μὲν Ἰωάννης τύπτεται καὶ ἐγκλείεται φυλακῇ, οἱ δὲ λοιποὶ τιμωρίαις οὐ ταῖς τυχούσαις ὑποβάλλονται. ταῦτα δῆλα ποιή σαντος Πέτρου τῷ βασιλεῖ Ῥωμανῷ, ἀπέστειλεν ὁ βασιλεὺς τὸν 911 μοναχὸν Ἰωάννην, ὃς ἐγεγόνει ῥαίκτωρ, προφάσει μὲν ὡς ποιή σασθαι ἀλλάγιον τῶν κρατουμένων αἰχμαλώτων, τῇ δὲ ἀληθείᾳ κατασχεῖν Ἰωάννην καὶ ἐν Κωνσταντινουπόλει ἀγαγεῖν. εἰσελθὼν γὰρ ἅμα τῷ Ἰωάννῃ ἐν πλοίῳ ἀπὸ Μεσημβρίας ἦλθεν ἐν τῇ πόλει· καὶ μετ' οὐ πολὺ τούτου τὸ μοναχικὸν σχῆμα ἀπορρίψαν τος καὶ γυναῖκα ἐπιζητήσαντος, δέδωκεν αὐτῷ ὁ βασιλεὺς οἶκον καὶ κτήματα πάμπολλα καὶ γυναῖκα ἐκ τῆς αὐτοῦ πατρίδος τῆς τῶν Ἀρμενιακῶν ὁρμωμένην, γάμον τε λαμπρὸν ἐν τῇ τοῦ Καί σαρος οἰκίᾳ πεποίηκεν, Χριστοφόρου βασιλέως καὶ Ἰωάννου μο ναχοῦ, τοῦ γεγονότος ῥαίκτορος, παρανυμφευσάντων. 41. Μαρτίῳ δὲ μηνὶ ἡμέρᾳ βʹ κοσμήτης ἔπεσεν ἐν τῷ φόρῳ ἐκ τῶν στοιχηδὸν ἱσταμένων ἐκεῖσε κίοσιν ἐπικειμένων, καὶ ἀπέκτεινεν ἄνδρας ʹ. γέγονε δὲ καὶ ἐμπρησμὸς μέγας καὶ φοβε ρὸς εἰς τὸν τοῦ φόρου ἔμβολον, πλησίον τοῦ ναοῦ τῆς ὑπεραγίας θεοτόκου, ὥστε κατακαῆναι τά τε κηροπωλεῖα καὶ τὰ γουνάρια τοῦ φόρου μέχρι τῶν Ψιχῶν. 42. Ἐτελεύτησε δὲ Χριστοφόρος ὁ βασιλεὺς μηνὸς Αὐ γούστου, ἰνδικτιῶνος δʹ, πολλὰ κοψαμένου αὐτὸν τοῦ πατρός, ὡς
GNOMOLOGIUM. Α - Χάριν ἔχε Θεοῦ κατορθῶν ἀρετην σε θεία πρὸς αὐτὴν ἐπεσκίασεν ἀνὴρ ὁ οἰκτείρων καὶ κιχρῶν (63) οἶκο οὺς λόγους αὐτοῦ ἐν κρίσει, ὅτι εἰς τὸν σαλευθήσεται. ν (74) τραπέζης σπεύδων ἔχειν τις φίλον ον αὐτὸν ὠθεῖται, ταύτης ἀργούσης. ειν (75) ὅλως ἄνθρωπον οὐδαμῶς ἔνι· αι γὰρ εἰσπίπτουσιν αἴφνης καὶ ζάλαι. < (76) ἐκ χοὺς τὰ πάντα καὶ εἰς χοῦν πάλιν. συμπαθῆ δὲ σπλέγχνα τοῖς πολλοῖς ἕνι. - - ξένου. ο βιαζομένων. λλου. – Χρήμα ἀληφῶς οὐκ ἀζήμιον τὸ κολ- πονηροῖς· ἀτρεκὲς γὰρ ὅτι, κατὰ τὸ μένον (78), « ὁ ἀπτόμενος πίστης μολύνεται. » μᾶλλον ζηλοῦντας ἐλέσθαι τὸ ἄμεινον, καὶ σείοντας κάλον ἁμιλλάσθαι (79) φιλεῖν τοῖς εμπροῖς. Χάρις (7%) καὶ εὔνοια πειθόντων ρὶς θεωρίας ἐπιστημονικῆς οὐδὲν τῶν πραττο- καλόν· ἐπιστήμη γὰρ ἔγγονον εὐβουλίας· Τα δὲ οὐ καλόν. χ. - Χείλη πολυλάλων τὰ οὐκ αὐτῶν διη νται. ορτάσματα (80) καὶ ῥάβδος καὶ φορτία ὄνῳ· ; δὲ καὶ παιδεία καὶ ἔργον οἰκέτῃ. άννου. - Χειμῶνος ἡ δριμύτης αἷμα στέλ α (81) τήκει τὸ σῶμα. ρήζω πραότητος ἐν ᾗ καταλύεται ὁ ἄρχων τοῦ νος τούτου διάβολος. υχή (82) ἢ ἅπαξ προσδεθεῖσα τῷ πόθῳ τοῦ κτίσ τος, καὶ τοῖς ἐκεῖσε κάλλεσιν ἐνειθισμένη φαιδρύ- και, τὸ περιχαρὲς αὐτῆς καὶ εὔθυμον ὑπὸ τῆς ποιο της μεταπτώσεως τῶν σαρκικῶν παθημάτων οὐ ταβάλλει, ἀλλὰ τὰ τοῖς ἄλλοις λυπηρά προσθήκην φροσύνης ποιήσεται. - Τοῦ Χρισοστόμου. — Ψυχροῦ πλεονάζοντος παρ- εις καὶ τρόμοι, καὶ ἀποπληξίαι, καὶ μυρία ἕτερα σήματα τίκτεται. Ψυχή, ὑπὸ ἀθυμίας βληθεῖσα, πρὸς πᾶσαν κρόασιν ἀνεπιτήδειος. Τοῦ Θεολόγου. καλῶν ἀξιόπιστον. Σολομῶντος. - - ψυχαῖς βεβήλοις οὐδὲν τῶν Ψυχή (83) ἐν πλησμονῇ οὔτα κηρίοις ἐμπαίζει, ψυχῇ δὲ ἐνδεεῖ καὶ τὰ πικρὰ γλυ- κέα φαίνεται. τις φίλον σπεύδων ἔχειν πάντα σείειν νεὶ κινεῖν κάλον : νατίου, Ιγνατίου. A Nili. — Gratias age Deo si in virtute progre- diaris; auxilium enim divinum te ad illam pro- texit. ; B Bouus vir misericors et commodans dispone sermones suos in judicio, quoniam in æternum non commovebitur. Aristo... Qui mensæ gratia studet amicum habere, Citius eum expellit, illa vacante. Gaudere omnino hominem non licet; Dolores enim et procellæ subito in eum incidunt Pulvis ex pulvere omnia sunt et in pulverem rur- [sus vadunt, Immisericordia autem viscera plerisque insunt. Demoreni. - Gratia et benevolentia suadentium sunt, non cogentium. - - Cyrilli. Res est vere perniciosa pravis con- jungi ; certum enim quod scriptum est: Qui teli- gerit picem inquinabitur. Oportet majus æmulantes melius accipere; et omnia commoventes bonum est ut concertare ament cum his qui ibi fulgent. Sine intelligentia scienti nihil in operibus bonum est ; scientia enim prudentiæ fructus est, impru- dentia autem non bonum est. - Sirach. Labia multiloquorum non sua ipsorum enarrabunt. Fenum et virga et onera asino; panis autem, correctio et opus servo. -- Joannis. Hiemis humiditas sanguini immista corpus labefactat. C Mansuetudine mihi opus est per quam destrui- tur princeps hujus sæculi diabolus. Mens semel devincta amore Creatoris, et cœlesti- bus pulchritudinibus assueta micare, suam leti- tiam et serenitatem per varias vicissitudines car- nalium passionum non amittit; sed ex his quæ aliis molesta sunt, gaudii incrementum facit. Chrysostomi. — - Frigido superabundante lan- guores, tremores, apoplexiæ et sexcenti alii morbi nascuntur. Mens postrata ad omnem exhortationem au- diendam impropria est. Theologi. - Mentibus profanis nulla bonarum rerum fide digna est. - Salomonis. D syllabis commune Priori rhytmum meliorem de- deris, si scribas ; alteri nulla fieri potest medicina. Anima in saturitate favos respuit, animæ autem esurienti etiam amara dulcia viden- tur. dubito de restitutione. Notum est proverbium conf. Zenob. Αdag. v, 62, et ibi Schott. tius, per compendium v exhibetur. quod expli- candum videtur per unde ducimur ad (73) Respicit Paov. xııı. 11. (76) Nihil bono poetæ cum his senariis dodeca- (75) Cf. supra p. 69. n. 4. (76) Cf. supra in Χούς, p. 95. (77) Naminis initium Δημοξ nitidum est. (78) Sirach. xii. 4. (79) Codex, πάντας ἰόντας καλόν άμιλλ. Nullus (80) Sirach. xxx, 24. (81) Forsan, συστέλλουσα. (82) Scriptoris nomen, vel nominis reliquiæ po- (83) Prov. xxvΙ, 7. Codex, ψ. ἐμπλη μονή.
PG 117:1156ἤδη εἰς γῆρας αὐτοῦ ἐληλακότος καὶ τῶν υἱῶν αὐτοῦ ἔτι νη πίων ὄντων. καὶ ἐτέθη τὸ λείψανον αὐτοῦ ἐν τῇ ῥηθείσῃ μονῇ τοῦ πατρὸς αὐτοῦ. 43. Κατήγαγον δὲ καὶ Τρύφωνα πατριάρχην Αὐγούστῳ 912 μηνί, τὸν ῥητὸν χρόνον τελέσαντα, ἰνδικτιῶνος γʹ. καὶ ἀπελθὼν ἐν τῇ ἰδίᾳ μονῇ τελευτῇ, χηρευσάσης τῆς ἐκκλησίας χρόνον ἕνα καὶ μῆνας εʹ διὰ τὸ τῆς ἡλικίας ἀτελὲς Θεοφυλάκτου υἱοῦ Ῥω μανοῦ βασιλέως· αὐτὸν γάρ, ὡς εἴρηται, ἔμελλε πατριάρχην ἀποκαθιστᾶν. 44. Βασίλειος δέ τις Μακεδὼν πλάνος, Κωνσταντῖνον Δοῦκα ἑαυτὸν εἶναι ἐπιφημίσας, πολλοὺς μεθ' ἑαυτοῦ συνεπή γετο. οὗτος κρατηθεὶς ὑπὸ Ἐλεφαντίνου τουρμάρχου ἐκ τοῦ Ὀψικίου ὄντος ἤχθη ἐν Κωνσταντινουπόλει, καὶ ὑπὸ τοῦ ἐπάρχου τῆς μιᾶς ἀλλοτριοῦται χειρός. εἶτα καιροῦ λαβόμενος καταλαμ βάνει πάλιν τὸ Ὀψίκιον, καὶ χεῖρα χαλκῆν ἀντὶ τῆς κοπείσης προσαρμοσάμενος καὶ σπάθην ὑπερμεγέθη κατασκευασάμενος ᾤχετο πλανῶν αὖθις τῶν ἀγυρτευόντων πολλούς, ὡς αὐτὸς εἴη Κωνσταντῖνος ὁ τοῦ Δουκός· οὓς καὶ συνεφελκόμενος μεγάλην κατὰ Ῥωμανίας ἀνταρσίαν κινεῖ. καὶ φρούριον κατασχὼν ὃ Πλατεῖα πέτρα κατονομάζεται, πᾶν εἶδος ἐδωδίμων ἐν τούτῳ ἀπέθετο· ἀφ' οὗ ἐξορμῶν ἐλεηλάτει καὶ τοὺς παρατυχόντας προε νόμευεν. ἀποστείλας οὖν ὁ βασιλεὺς στρατὸν κατ' αὐτοῦ αὐτόν τε συνέλαβεν καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ. ὃν καὶ ἀγαγόντες ἐν τῇ πόλει ἀνέκρινάν τε καὶ πολλὰς πληγὰς ἐπετίθεσαν, τοῦ τοὺς στασιώτας, εἴ τινες εἶεν, εἰπεῖν. ὁ δὲ πολλοὺς τῶν ἐν τέλει ἐσυκοφάντει ψευ δῶς ὡς συνόντας αὐτῷ. μηδὲν δὲ ἀληθῆ κατ' αὐτῶν λέγειν ἐξελεγχθεὶς ἐν τοῖς Ἀμαστριανοῦ πυρὸς παρανάλωμα γίνεται. 913 45. Χειροτονεῖται δὲ πατριάρχης ὁ πολλάκις ῥηθεὶς τοῦ βασιλέως υἱὸς Θεοφύλακτος, Φεβρουαρίου βʹ, ἰνδικτιῶνος ʹ, τοποτηρητῶν ἐκ Ῥώμης ἐλθόντων καὶ τόμον συνοδικὸν ἐπιφερο μένων περὶ τῆς αὐτοῦ χειροτονίας διαγορεύοντα· οἳ καὶ τῷ πα τριαρχικῷ θρόνῳ τοῦτον ἐνίδρυσαν. 46. Ἡ δὲ εἰρημένη τοῦ βασιλέως Ῥωμανοῦ ἐγγόνη Μαρία, ἡ γυνὴ Πέτρου βασιλέως Βουλγαρίας, ἐν τῇ πόλει εἰσῆλθε τοῦ τὸν ἴδιον πατέρα καὶ τὸν πάππον αὐτῆς ἐπισκέψασθαι. τε λευταῖον δὲ μετὰ παίδων εἰσῆλθε τριῶν, ἤδη τοῦ πατρὸς αὐτῆς Χριστοφόρου τελευτήσαντος. πλοῦτον οὖν παρὰ τοῦ πάππου λα βοῦσα πολὺν καὶ ἔντιμον ἐντίμως ὑπέστρεψε. 47. Ῥωμανὸς δὲ ὁ βασιλεὺς τῷ υἱῷ Στεφάνῳ γυναῖκα ἠγάγετο, θυγατέρα οὖσαν Γαβριηλίου, ἐγγόνην δὲ Κατακύλα, Ἄνναν ὀνόματι. ἅμα δὲ τῷ νυμφικῷ στεφάνῳ καὶ ὁ τῆς βασι λείας αὐτῷ στέφανος ἐπετέθη. 48. Ἐγένετο δὲ ἐκστρατεία πρώτη τῶν Τούρκων κατὰ Ῥωμαίων ἰνδικτιῶνος ζʹ, Ἀπριλλίῳ μηνί· οἳ καὶ καταδραμόντες μέχρι τῆς πόλεως ἐληΐσαντο πᾶσαν Θρᾳκῷαν ψυχήν. ἀπεστάλη οὖν ὁ πατρίκιος Θεοφάνης ὁ πρωτοβεστιάριος καὶ παραδυναστεύων μετ' αὐτῶν ποιῆσαι ἀλλάγιον, ὃς καὶ θαυμασίως καὶ συνετῶς 914 αὐτοὺς μετελθὼν ὅσαπερ ἠβούλετο κατεπράξατο, πολλὰ παρ' αὐ τῶν ἐπὶ τῇ φρονήσει καὶ εὐβουλίᾳ ἐπαινεθείς τε καὶ θαυμασθείς· ὅτε καὶ τὸ μεγαλόψυχον αὐτοῦ καὶ φιλάνθρωπον ὁ βασιλεὺς Ῥω μανὸς ἐπεδείξατο, μηδενὸς φεισάμενος χρήματος πρὸς τὴν τῶν αἰχμαλώτων ἀνάρρυσιν. 49. Ἠγάγετο δὲ γυναῖκα ὁ βασιλεὺς Ῥωμανὸς τῷ τελευταίῳ αὐτοῦ υἱῷ Κωνσταντίνῳ ἐκ γένους τῶν Ἀρμενιακῶν, τοὔνομα Ἑλένην, τοῦ πατρικίου Ἀδριανοῦ θυγατέρα· ἧς καὶ τελευτησάσης Φεβρουαρίῳ μηνί, ἰνδικτιῶνος βʹ, ἑτέραν τούτῳ συνέζευξε. 50. Ἰουνίῳ δὲ μηνὶ ιαʹ, ἰνδικτιῶνος ιεʹ, κατέπλευσαν οἱ Ῥὼς κατὰ Κωνσταντινουπόλεως μετὰ πλοίων χιλιάδων δέκα. ἀπε στάλη δὲ κατ' αὐτῶν μετὰ τριήρων καὶ δρομώνων, ὅσα καὶ ἔτυχον ἐν τῇ πόλει, ὁ πατρίκιος Θεοφάνης ὁ παραδυναστεύων καὶ πρω τοβεστιάριος· καὶ τόν τε στόλον προευτρεπίσας τε καὶ ἑτοιμασά μενος, καὶ νηστείᾳ καὶ δάκρυσιν ἑαυτὸν κατοχυρώσας ὡς μάλιστα, τοὺς Ῥὼς προσεδέχετο, καταναυμαχῆσαι αὐτοὺς μέλλων. ἐπεὶ δὲ ἐκεῖνοι κατέλαβον καὶ πλησίον τοῦ Φάρου ἐγένοντο, οὗτος πρὸς τῷ τοῦ Εὐξείνου πόντου στόματι παρεδρεύων ἐν τῷ Ἱερῷ λεγομένῳ ἀθρόον τούτοις ἐπέθετο. καὶ δὴ πρῶτος τῷ οἰκείῳ δρόμωνι διεκ πλεύσας τήν τε σύνταξιν τῶν Ῥωσιακῶν πλοίων διέλυσεν καὶ τῷ 915 ἐσκευασμένῳ πυρὶ πλεῖστα κατέφλεξεν, τὰ δὲ λοιπὰ ἐτρέψατο εἰς φυγήν, ὡς
Η ψυχαί παρανύμων ἀπολῦνται ἄρχε Ψίθυρον (839) και δίγλωσσον κατ πολλοὺς γὰρ ἀπώλεσεν εἰρηνεύοντες Ψυχή (84) ταραχώδης διαβόλου και Ψυχή (85) εύλογουμένη πότε και μώδης οὐκ εὐσχήμων. Ψυχή (86) πραεῖα θρόνος ἁπλότητα λος δημιουργός πονηρίας. Ψυχή (87) πραεία χωρήσει λόγους και σει γάρ Κύριος πραεῖς ἐν κρίσει, μ διακρίσει. Ψυχή (38) εὐθῆς σύμβιος ταπεινός νηρὰ ὑπερηφανίας νε νις. Ψυχα? (89) πράξων πλησθήσοντα: μώδης δὲ νοῦς σκότους καὶ ἀγνωσίας το Ψυχὴ διὰ καθαρότητος ἐνωθεῖσα θεί ρου πρὸς διδαχὴν οὐ δεηθήσεται, εί μυσταγωγὸν καὶ φωτισμὸν ἑαυτῇ φέρου Ψυχῆς ὄλεθρός ἐστιν· μνησα οὐδὲν δεξιόν (20). Ψεκτὴ πέφυκεν καρδία μνησικά Φιλεῖν γὰρ οἶδεν οὐδὲν ξ δόλους Ψυχῆς (91) νοσούσης εἰσὶν ιατρο Ψωμιεῖς (32) καὶ ποτιεῖς ἀχάριστη, τοις πικὰ ἀκούσῃ· διπλάσια γὰρ και ὑπὲρ ῶν καλῶς εὐεργετεῖτο. Ἰωάννου. - Ψέγειν οὐδὲ τὸν τῆ ψέγειν δὲ δίκαιον ἄνδρα, πρόδηλος : τία (93). Ψέγεσθαι σοφον ὑπὸ μοχθηρῶν κ Ο κὸς οὐκ οἶδεν ἀρετὴν ἐπαινεῖν. Ιωάννου μοναχοῦ. ψίχας διδοῦντος εν λάβοι πεινών Θεῷ τὸν ὕμνον αὐτοῦ προστέρει (9 Σέκστου. — Ψυχή (95) ταμεῖόν ἐστ ἀγαθὸν, κακοῦ δὲ κακόν. - Ψυχή (69) πᾶσα ἀνουθέτητος, ἀθερές Ψόγος ἐν στόματι πονηροῦ χρηστὸ μελέτην δὲ ἀεὶ ψεῦδος καὶ διαβολὴν που - Δημοκρίτου. — Ψυχῆς (97) θησαύρι ἔνδεια (98)· τούτου δὲ πλουτούντι νεται. ἀπώλεσαν τίς γὰρ λόγος ευρεθείη τοσαύτης συμφοράς Ιατρός ΧΧΙΧ, 25, ξενιεῖς καὶ ποτιεῖς εἰς ἀχάρι- εὐθὺς ὕμνον. »ɩ μι φιλοικτίρμον. Μάτην της π κατεχούσης δόξης, ὅτι ἄρα φιλοκτίρμων ἱκεταδόκος. GEORGIDIS MONACHI Anima iniquorum immature perennt. Susurro et bilingnis maledictione dignus; mul- tos enim disperdet pacificos. Anima tumultuosa diaboli sedes. Anima benedicta tota simplex; vir autem ira- cundus non decorus. Anima mansueta simplicitatis sedes ; mens au- tem iracunda malitiæ artifex. Anima mansueta continebit verba sapientiæ ; ducet enim Dominus mansuetos in judicio, magis autem in discretione. Anima recta humilitatis contubernalis; prava autem superbiæ filia. Animæ mansuetorum replebuntur scientia, ira- cunda autem mens tenebrarum et ignorantia socia. Anima, per puritatem Deo unita, ratione alia ad discendum non indigebit, propriam rationem ad initiandum et illuminandum in seipsa habens. Animæ perditio est; malevoli enim opus non rectum. Vituperans est cor malevoli ; Nam amare nihil novit nisi dolos moliri. Animæ ægrotantis verba medici sunt. Comedere et libere dabis ingrato, et præterea acerba audies; duplex enim malum inveniet contra te pro beneficiis quæ accepit. Joannis. - Vituperare quemlibet occurrentem non secundum rationem est ; vituperare autem vi- rum justam, est evidenter in Deum peccare. Vituperari sapientem a pravis semper vides; malus enim nescit virtutem laudare. Joannis monachi. Micas a datore si esuriens pauper exceperit. Deo illius laudes affert. Serti. - Mens thesaurus est, boni quidem bonus, mali autem malus. Mens omnis quæ admoneri non sustinet, sanari non potest. Increpatio in ore pravi beneficium reputatur; caram autem semper mendacium et calumniam prostat. - Democriti. Anime divitiarum fons corporis abstinentia; hoc autem ditescente illa pauper fit. B sapere puto glossema; est autem vestigia metri dodecasyllabi. est integer. Insunt sen Basilias Hom. mor. p. 358, ubi Sirach. abi rendum post quid frequentius ? Sie in odit Roma star Sophoclei, ad (Ed. Col. 158, male fuit impressum pro vera lectione, ribus reposita, Sed pre ipsum apponere, qui ducet ad aliam ul animadversionem: Ea verba nescio an jam fuer (839) Sirach. xxvm, 13: ubi non est άξιον, quod D στα, καὶ πρὸς ἐπὶ τούτοις πικρὰ ἀκούση (85) Joan. Climac. p. 303. (85) Prov. xt, 23. (86) Climac. p. 303. (87) Climach. ibid ubi ψ. ηπία. (88) Climac. p. 304, 3. (39) Climac. ibid. (90) Sic codex. Locus non (91) Æschyl. Prom. 386. Cujus loci meminit for- (92) Similis sententia apud Antonium S. 54, P. 68. Cod. ut et Antonius, μικρά, quod mutavi e Sap. (93) Cf. p. 101, 14. (94) Mancus est posterior versus : (95) Demophilus Sent. p. 630. (96) Gr. Naz. Orat xv, p. 235. (97) Basilius Hom. mor p. 408. (28) Cod. Evdia. Qua permutatione v
PG 117:1158ἀκολούθως καὶ οἱ λοιποὶ δρόμωνες καὶ αἱ τριήρεις ἐπεκδραμοῦσαι τελείαν εἰργάσαντο τὴν τροπήν, καὶ πολλὰ μὲν πλοῖα κατέδυσαν αὔτανδρα, πολλοὺς δὲ κατέτρωσαν, πλείστους δὲ ζῶντας συνέλαβον. οἱ περιλειφθέντες οὖν εἰς τὸ τῆς ἀνατολῆς μέρος εἰς τὰ Σγῶρα λεγόμενα καταπλέουσιν. ἀπεστάλη δὲ τότε καὶ Βάρδας ὁ Φωκᾶς διὰ γῆς μετὰ ἱππέων ἐγκρίτων παρατρέχειν αὐτούς. καὶ δὴ τούτων σύνταγμα ἱκανὸν ἀποστειλάντων πρὸς τὰ τῆς Βιθυνίας μέρη ὥστε τὰ πρὸς τροφὴν καὶ τὴν ἄλλην χρείαν αὐτοῖς πορίσασθαι, περιτυχὼν τῷ τοιούτῳ συντάγματι ὁ εἰρημέ νος Βάρδας ὁ Φωκᾶς κακῶς τούτους διέθηκεν, τρεψάμενος καὶ κατασφάξας αὐτούς. κατῆλθε δὲ τηνικαῦτα καὶ Ἰωάννης μάγι στρος καὶ δομέστικος τῶν σχολῶν ὁ Κροκόας μετὰ παντὸς τοῦ τῆς ἀνατολῆς στρατεύματος, καὶ τούτων πολλοὺς διέφθειρεν, ἀπο σπάδας τῇδε κἀκεῖσε καταλαμβάνων, ὥστε συσταλέντας αὐτοὺς δέει τῆς αὐτοῦ ἐπιθέσεως μένειν ἀθρόως ἐπὶ τὰ οἰκεῖα πλοῖα καὶ μηδαμοῦ διατρέχειν κατατολμᾶν. 51 πολλὰ δὲ καὶ μέγιστα κακὰ οὗτοι διεπράξαντο πρὸ τοῦ τὸ Ῥωμαϊκὸν στράτευμα κατελ θεῖν. τό τε γὰρ Στενὸν λεγόμενον ἅπαν ἐνέπρησαν, καὶ οὓς συνε λάμβανον αἰχμαλώτους τοὺς μὲν ἀνεσταύρουν, τοὺς δὲ τῇ γῇ προσεπαττάλευον, τοὺς δὲ ὥσπερ σκοποὺς ἱστῶντες βέλεσι κατετό 916 ξευον· ὅσους δὲ τοῦ ἱερατικοῦ κλήρου συνελάμβανον, ὄπισθεν τὰς χεῖρας δεσμοῦντες ἥλους σιδηροῦς κατὰ μέσης τῆς κεφαλῆς αὐτῶν κατεπήγνυον· πολλούς τε ἁγίους ναοὺς τῷ πυρὶ παραδεδώκασι. χειμῶνος δὲ ἤδη ἐνισταμένου, καὶ τροφῆς ἀποροῦντες, τό τε ἐπελθὸν στράτευμα δεδιότες τάς τε ναυμαχοῦντας τριήρεις, ἐβου λεύσαντο τὰ οἰκεῖα καταλαβεῖν. καὶ δὴ λαθεῖν τὸν στόλον σπου δάζοντες, Σεπτεμβρίῳ μηνί, ιεʹ ἰνδικτιῶνος ἀντιπλεῦσαι ὡρμη κότες ἐπὶ τὰ Θρᾳκῷα μέρη παρὰ Θεοφάνους πατρικίου ὑπηντή θησαν· οὐ γὰρ ἔλαθον τὴν αὐτοῦ ἐγρηγορωτάτην καὶ γενναίαν ψυχήν. εὐθὺς οὖν δευτέρα ναυμαχία συνάπτεται, καὶ πλεῖστα πλοῖα ἐπόντωσεν καὶ πολλοὺς τούτων ἀπέκτεινεν ὁ εἰρημένος ἀνήρ. ὀλίγοι δὲ μετὰ τῶν πλοίων περισωθέντες καὶ ἐν τῇ τῆς Κοίλης περιπεσόντες ἀκτῇ νυκτὸς ἐπελθούσης ἔφυγον. Θεοφάνης δὲ ὁ πατρίκιος μετὰ νίκης λαμπρᾶς καὶ τῶν μεγίστων ὑπέστρεψεν τρο παίων, καὶ ἐντίμως καὶ μεγαλοπρεπῶς ὑπεδέχθη καὶ παρακοιμώ μενος ἐτιμήθη. 52. Ἐπεὶ δὲ ὁ ῥηθεὶς Ἰωάννης μάγιστρος ὁ Κροκόας ἄριστός τις ἐγένετο τὰ πολεμικά, πολλά τε καὶ μεγάλα ἀνέστησε τρό παια, καὶ τὰ Ῥωμαϊκὰ ἐπλάτυνεν ὅρια, πλείστας τε πόλεις ἐπόρ θησεν τῶν Ἀγαρηνῶν· διὰ δὲ τὸ περιφανὲς τῆς τοῦ ἀνδρὸς ἀρε τῆς ἠβουλήθη ὁ βασιλεὺς Ῥωμανὸς εἰς τὸν ἑαυτοῦ ἔγγονον Ῥω 917 μανόν, τὸν ἐκ τοῦ Κωνσταντίνου τοῦ υἱοῦ αὐτοῦ, τὴν τούτου θυγατέρα ἀναλαβεῖν. φθόνου δὲ αὐτῷ τῆς τοιαύτης ἕνεκεν ὑπο θέσεως παρὰ τῶν λοιπῶν βασιλέων κινηθέντος ἐκπίπτει τῆς ἀρχῆς, δομέστικος δὲ ἀντικαθίσταται ὁ πατρίκιος Πανθήριος, συγγενὴς ὢν τοῦ βασιλέως Ῥωμανοῦ. 53. Ἰνδικτιῶνος αʹ, Ἀπριλλίῳ μηνί, ἐπῆλθον πάλιν οἱ Τοῦρκοι μετὰ πλείστης δυνάμεως. ὁ δὲ πατρίκιος Θεοφάνης ὁ παρακοιμώμενος ἐξελθὼν σπονδὰς εἰρηνικὰς ἐποίησε μετ' αὐτῶν, ὁμήρους τῶν ἐμφανῶν ἀναλαβόμενος· ἐξ οὗ καὶ συνέβη ἐπὶ χρό νοις εʹ τὴν εἰρήνην διαφυλαχθῆναι. 54. Δευτέρας δὲ ἰνδικτιῶνος ὁ βασιλεὺς Ῥωμανὸς Πασχά λιον πρωτοσπαθάριον καὶ στρατηγὸν Λογγιβαρδίας πρὸς τὸν ῥῆγα Φραγγίας Οὔγουνα ἐξαπέστειλε, τὴν αὐτοῦ θυγατέρα ἐπιζητῶν εἰς νύμφην Ῥωμανῷ τῷ υἱῷ τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ Κωνσταντίνου· ἣν καὶ ἀναλαβὼν ὁ εἰρημένος Πασχάλιος μετὰ πλούτου πολλοῦ ἐν τῇ πόλει ἀνήγαγεν. γέγονε δὲ ὁ γάμος Σεπτεμβρίῳ μηνὶ ἰνδικτιῶ νος γʹ. ζήσασα ἔτη εʹ ἐτελεύτησεν ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς αὐτοκρα τορίας Κωνσταντίνου τοῦ αὐτῆς πενθεροῦ. 55. Ἀνέμου δὲ βιαίου σφόδρα καταπνεύσαντος Δεκεμ 918 βρίῳ μηνί, οἱ λεγόμενοι ἐν τῷ ἱππικῷ δῆμοι κατέπεσον, οἳ ἀπεναν τίας τοῦ βασιλικοῦ θρόνου ἐτύγχανον, καὶ συνέτριψαν τά τε ὑπο κάτωθεν αὐτῶν βάθρα καὶ τὰ στηθέα λεγόμενα. χρόνου δὲ περι κυκλεύσαντος τῷ αὐτῷ μηνὶ τὸν βασιλέα Ῥωμανὸν οἱ υἱοὶ αὐτοῦ τοῦ παλατίου κατήγαγον. 56. Τῆς δὲ πόλεως Ἐδέσης, ἐν ᾗ τὸ τοῦ Χριστοῦ τίμιον ἐκμαγεῖον ἀπέκειτο, παρὰ τοῦ Ῥωμαϊκοῦ
GNOMOLOGIUM. Ψυχή (190) θερμή, ὡς πῦρ καιόμενον, ήσεται, ἕως ἂν καταποθή· οὕτω καὶ ἄν όρνος ἐν σώματι σαρκὸς αὐτοῦ. .ל - Ψυχή, μὴ τῶν κοσμικῶν ἀπαλλα ντίδων, οὔτε τὸν Θεὸν ἀγαπήσει γνησίως, ολον βδελύξεται ἀξίως· κάλυμμα γὰρ ἅπαξ ικόν τήν μέριμναν τοῦ βίου. ν τι χρήμα γυνή, καὶ τοὺς ἄπεξ αλόντες χοις αὐτῆς καταγοητεύειν ἱκανὴ, σύνοπλον ὴν τῆς διανοίας καταφρονήσασαν ήδονήν. αγοῦσι τοὺς ἀτυχήσαντας οἱ μᾶλλον κακο 1886. ῶντος. (1). - Ψέγειν τὸν ἀνεπίληπτον εἰς Θεὸν (1) φύλλον θάλλον ἐπὶ δένδρου δασέος, τὰ βάλλει, άλλα δὲ φύκι· οὕτω γενεά σαρκός τος, ἡ μὲν τελευτῷ, ἀλλη δὲ γεννᾶται· καὶ αν σηπόμενον ἐκλείψει, καὶ ὁ ἐργαζόμενος μετ' αὐτοῦ ἀπελεύσεται καὶ οἱ ἄνθρω- τες γῆ καὶ σποδός. ) φωνὴ τῶν ἀκανθῶν ὑπὸ τὸν λέβητα, οὕτω ἂν ἀφρόνων. ρ (4) δοκιμάζεται ἐν καμίνῳ άργυρος και οὕτως ἐκλεκτεί καρδίαι παρὰ θεῷ. :ρ (6) ἐν ξύλῳ σκώληξ, οὕτως άνδρα απολ νή κακοποιός· κι ενός μου ἀνάμεσον τῶν υἱῶν. Η Λυ· καὶ ὡς ῥανες δρόσου κατελθοῦσα ὀρθρινή Ζω· ἐλεεῖς δὲ πάντας, ότι πάντα δύνασαι, καὶ ἡ ἁμαρτήματα ἀνθρώπων εἰς μετάνοιαν. • κτερ (9) πόλις τὰ τείχη καταβεβλημένη, οὕτως Ο π : οὐ μετά βουλῆς πράσσει. ::ρ (10) ἡ σκιὰ τῷ σώματι, οὕτω ταῖς ψυχαῖς Επιχερείαι παρέπονται, ἐνεργεῖς τὰς πράξεις έξει σαι. περί περ (11) δέαρ πολέμιον πυρί, οὕτως ἀμετρία της λογισμόν κατασβέννυσε σώφρονα. Ώσπερ (12) ἕπεται τῷ ἀγαθῶ ἡ ἀφθονία, · Μ αἱ ἀκολουθεῖ τῷ κακῷ ἡ βασκανία. Επερ (18) ὡς σιδηρον, οὕτως φθόνος τὴν ἔχου αὐτὸν ἐξαναλίσκει ψυχής αφίες της της με τις βούλοιτο τῆς πόλεως κατηγορήσαι τους, τοῦτ' ἂν μόνον όρθῶς ἂν κατηγοροί, ὡς ἀεὶ και φιλοκτίρμων ἐπὶ καὶ τοῦ ἥττονος θεραπίς. χιν, 10, 19, τῶν. π. Κυρίῳ. τό κόκκινον. δρθρινή κατ συντελοῦτα ἐπὶ γῆν, μένη καὶ ἀτείχιστος... Τι πρέσσει. τὸ μὴ φθονείν, ο. ἀκ. τῷ διαβόλω ή β. : ψυχήν A Menexeni locum c. a criticis apposita, m maltum illustrant; oares enim novis edi- ibus : helios) Sirach. cum varietate. o oti hai Ecclesiast mi, 7, ubi non est cl. SA) Proverb. xiii, 3, bi volkas) Cantic. cant. r, 3, ubi b) Proverb. xu, 4. C. p. et n. 3, ac p. 126, 1. Name(3) Cantic. n. 3. firm Sapientia Salom. xt, 22, 23, ubi p B C D - Sirach. · Anima calida, quasi ignis ardens. non exstinguetur donec absorpta fuerit; ita homo quo- que impudicus in corpore carnis sum. Diadochi. - Anima, quæ a mundanis non exsu- lat curis, neque Deum amabit perfecte, neque a diabolo ut decet abhorrebit: indumentum enim illi molestum est vitæ sollicitudo. Detestanda est res mulier; captos ením semel in suis retibus seducere novit, adjutrícem habens voluptatem quæ meditationem parvi facit. Infortunatos ad se trahunt qui plurimum illis nocent. - Salomonis. Irreprehensibilem vituperare est in Deum peccare. Sient folia crescentia vides in arbore opaca : alia dejiciuntur, alia nascuntur ; ita generatio carnis et sanguinis, alia quidem moritur, alia autem gigni- tur; et omne opus putrefactum deficiet, et qui illud operatur abibit cum eo ; universi sane homi. nes terra et cinis. Sicut sonitus spinarum sub olla, ita risus stulto- ram. Sicut probatur in camino argentum et aurum, ita electa corda a Deo probantur. Sicut vita coccinea labía tua. Sicut in ligne vermis, ita virum perdit malier maligna. Sicut malus inter ligna sylvæ, ita frater meas dilectus in medio filiorum. Tanquam momentuin stateræ, orbis universus ante se; et tanquam gutta reris in aurora super terram cadens, misereris omnium, quia omnia poles et dissimulus peccata hominum ad peniten- tiam. Sicut urbs muros erutos habens, ita vir qui non agit cum consilio. Sicut umbra corpori, ita animabus peccata ad- herent, clare notiones adumbrantia. Sicut aqua igni inimica, ita immodicum vinum rationem sapientiem exstinguft. Sicut bonus invidiam nescit, ita malum invi- dentia comitatur. Sicut rubigo ferrum, ita invidia mentem quam possidet corrodit. apud Anton. Serm. 174. p. 279. apud Antoniam Serm. 68, pag. 115. quam lec- tianem expressit Antonias S. 99, pag. 162. Cf. et supra p. 1. 1, bum nota. (13, Basil. ibid., ubi male omissum est. Bst apud Stobaeum tit. 38, 53, et Antoniam Serm. 99, pag. 181. Antonius ibidem, p. 463. eamdem sententiam verbis paulisper mutatis Clitarcho aut Plutarcho tribait. 5) σπαρτίον κόκκινον χείλη σου. 7) μῆλον ἐν τοῖς ξύλοις τοῦ δρομοῦ, οὕτως 3) ροπὴ ἐκ πλαστίγγων, ὅλος ὁ κόσμος έναν- 219) Sarach. xxn 16, cum varietate. 1) Cf. p. 100, 9. (1) Proverb. xxv, 26, αδή τα τείχη καταβεβλη- (10) Basil. Hom. mor. De peccato pag. 146. Et (11) Id Hom. mor. De ingluv, pag. 326. Est et (12) Id Hom. mor. De invid. p 353, ubi tỷ dy.
PG 117:1160πολιορκουμένης στρα τεύματος καὶ εἰς ἀνάγκην μεγίστην περιισταμένης, ἀπέστειλαν οἱ ταύτης οἰκήτορες πρὸς τὸν βασιλέα Ῥωμανὸν διαπρεσβευόμενοι τὴν πολιορκίαν λυθῆναι, τὸ τοῦ Χριστοῦ ἅγιον ἐκμαγεῖον παρέ χειν ἐπαγγειλάμενοι. ὑπὲρ τῆς τοιαύτης δὲ χάριτος δεσμίους ᾐτή σαντο τῶν ἐμφανῶν ἀπολαβεῖν, χρυσόβουλλά τε λαβεῖν ὥστε τὴν τούτων χώραν μηκέτι παρὰ τοῦ Ῥωμαίων στρατοῦ ληΐζεσθαι· ὃ δὴ καὶ γέγονεν. τοῦ δὲ ἁγίου ἐκμαγείου ἀποσταλέντος καὶ ἤδη τῇ Κωνσταντινουπόλει πλησιάσαντος, Θεοφάνης ὁ πατρίκιος καὶ πα ρακοιμώμενος ἐν τῷ ποταμῷ Σαγγάρῳ ἐξελθὼν ὑπήντησεν αὐτῷ μετὰ φωταγωγίας καὶ τῆς δεούσης τιμῆς καὶ ὑμνῳδίας. καὶ τῇ ιεʹ τοῦ Αὐγούστου μηνὸς σὺν αὐτῷ ἐν τῇ πόλει εἰσῆλθον, τοῦ βα σιλέως ἐν Βλαχέρναις ὄντος κἀκεῖ αὐτὸ προσκυνήσαντος. τῇ δὲ ἐπαύριον ἐξῆλθον ἐν τῇ Χρυσῇ πόρτῃ οἵ τε τοῦ βασιλέως δύο υἱοὶ Στέφανός τε καὶ Κωνσταντῖνος καὶ ὁ γαμβρὸς αὐτοῦ Κωνσταντῖνος 919 σὺν τῷ πατριάρχῃ Θεοφυλάκτῳ· καὶ μετὰ τῆς δεούσης τοῦτο ἀνα λαβόντες τιμῆς, τῆς συγκλήτου πάσης προπορευομένης καὶ φωτα γωγίας μεγίστης προαγούσης, μέχρι τοῦ ἁγίου ναοῦ τῆς ἁγίας τοῦ θεοῦ σοφίας πεζῇ διεκόμισαν, καὶ προσκυνηθὲν ἐκεῖσε ἐν τῷ πα λατίῳ ἀνήγαγον. 57. Ἐν ταύταις δὴ ταῖς ἡμέραις Ἀρμένιόν τι τέρας τῇ πόλει ἐπεδήμησεν, παῖδες συμφυεῖς ἄρρενες ἐκ μιᾶς προελθόντες γαστρός, σῶοι μὲν καὶ ἄρτιοι πάντα τὰ μέλη τοῦ σώματος, ἀπὸ δὲ τοῦ στόματος τῆς γαστρὸς καὶ μέχρι τῶν ὑπογαστρίων συμπε φυκότες καὶ ἀλλήλοις ὑπάρχοντες ἀντιπρόσωποι. οἳ ἐπὶ πλεῖστον τῇ πόλει ἐνδιατρίψαντες, καὶ ὑπὸ πάντων ὡς ἐξαίσιόν τι τέρας ὁρώμενοι, τῆς πόλεως ὡς πονηρός τις οἰωνὸς ἐξηλάθησαν. ἐπὶ δὲ τῆς μονοκρατορίας Κωνσταντίνου πάλιν εἰσήλθοσαν· ἐπεὶ δὲ ὁ ἕτερος αὐτῶν ἐτεθνήκει, ἰατροί τινες ἔμπειροι τὸ συγκεκολλημένον μέρος διέτεμον εὐφυῶς, ἐλπίδι τοῦ τὸν ἕτερον ζήσεσθαι, ὃς τρεῖς ἡμέρας ἐπιβιοὺς ἐτελεύτησεν. 58. Ὁ δὲ Ῥωμανὸς ὁ βασιλεύς, ὡς ἀνωτέρω εἴρηται, ἐν πᾶσιν μοναχοῖς πίστιν ἐκέκτητο ἄμετρον, διαφερόντως δὲ ἐτίμα καὶ ὑπερεσέβετο Σέργιον τὸν ἐν μονασταῖς διαλάμποντα, ὃς ἀδελ φὸς μὲν τοῦ μαγίστρου ὑπῆρχε Κοσμᾶ, ἀνεψιὸς δὲ τοῦ πατριάρ 920 χου Φωτίου· ὃν πλέον τῆς σαρκικῆς εὐσυγγενείας ἡ κατὰ ψυχὴν ἐτίμα εὐγένεια. ἀρετῆς γὰρ εἰς ἄκρον καὶ γνώσεως ἤλασεν, ὡς δυσχερὲς εἶναι διακρίνειν ποτέρῳ μᾶλλον ἐπλεονέκτει· οὕτως εἰς ἄκρον ἑκατέραν ἐξήσκησεν. ἐπήνθει τε αὐτῷ πρὸς τοῖς ἄλλοις καὶ τὸ τῆς διακρίσεως χάρισμα καὶ τὸ χάριεν τοῦ ἤθους καὶ τὸ μέτριον τοῦ φρονήματος. οὐ γὰρ ἀνέσπα τὰς ὀφρῦς ὡς οἱ νῦν σοφοί, οὐδὲ ἀλαζών τις ἐδόκει καὶ ὑπερήφανος, ἀλλὰ τὸν λόγον μὲν εἶχε γλυκύτερον μέλιτος ἀποστάζοντα, τὸ ἦθος δὲ πάγιον καὶ σταθερόν, ταπεινὸν δὲ τὸ φρόνημα. τοῦτον δὴ τὸν ἀοίδιμον ἀδιαλείπτως μεθ' ἑαυτοῦ εἶχεν ὁ βασιλεύς, κανόνα ὄντως καὶ σταθμὴν τὸν αὐτοῦ βίον ἀεὶ ῥυθμίζοντα. ὃς πολλὰ παρῄνει τῷ βασιλεῖ τῶν παίδων ἐπιμελεῖσθαι καὶ μὴ ἀπαιδεύτους ἐᾶν εἰς πο νηρίαν ἐκκλίνοντας, μή ποτε αὐτὸς πάθοι τοῦ Ἠλί, τιμωρίαν ἐκ τῆς τῶν παίδων παρανομίας ἐκτίσας. 59 ἐπειδὴ δὲ τοῦ παλατίου τοῦτον οἱ παῖδες κατήγαγον καὶ ἐν τῇ Πρώτῃ νήσῳ ἐξώ ρισαν, πάλιν τοῦτον εἶχε τῶν συμφορῶν παραμύθιον καὶ τῶν θλίψεων ἀκεσώδυνον φάρμακον. ᾧ συνῆν τότε καὶ Πολύευκτος μοναχὸς εὐλαβέστατος, καὶ αὐτὸς τὰ εἰκότα παραμυθούμενος· ὃς τοῦ πατριάρχου Θεοφυλάκτου τελευτήσαντος πατριάρχης ἐπὶ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου προχειρίζεται Κωνσταντινου πόλεως. 921 60. Ἐπεὶ δὲ πολλοῖς τρόποις βούλεται ὁ θεὸς σώζειν τὸν ἄνθρωπον, συνεχώρησε καὶ τὸν βασιλέα Ῥωμανὸν ἀδοκήτῳ περι πεσεῖν συμφορᾷ, ἵνα δι' αὐτῆς σωφρονισθεὶς καὶ τῶν οἰκείων ἐν συναισθήσει παραπτωμάτων γενόμενος σωτηρίας ἀξιωθῇ. συνε χώρησε γὰρ ἐπαναστῆναι αὐτῷ τὸν υἱὸν αὐτοῦ Στέφανον, ὥσπερ ποτὲ Ἀβεσαλὼν ἐπανέστη τῷ οἰκείῳ πατρὶ τῷ Δαβίδ. συμβού λοις οὖν οὗτος πρὸς τοῦτο χρησάμενος τῷ τε ἀπὸ μοναχῶν Μα ριανῷ καὶ Βασιλείῳ τῷ πρωτοσπαθαρίῳ τῷ Πετεινάκῃ καὶ Μα νουὴλ τῷ Κουρτίκῃ, συνειδότων αὐτῷ καὶ τῶν ἄλλων βασιλέων, τοῦτον τοῦ παλατίου κακῶς κατήγαγε καὶ ἐν τῇ Πρώτῃ νήσῳ ἐξο ρίσας ἔκειρε
έρυσι βῃ Τοὺς πολιτικούς κλύδωνας έκφυ γὼν καὶ τοὺς ἀπαραιτήτους θορύβους του αστέος, ἐμισθωσάμην τὸν ἀγρὸν τοῦτον, καὶ μεταβολὴν ψυχῆς ἐδόκουν εὐρεῖν· ἀλλὰ μείζοσι κακοῖς ἐμβε ολή εθα· ποτὲ γὰρ τὴν ἐρυσίβην ἔχω πολέμιον, ποτὲ δὲ τας ἀκρίδας. ψυχής τύχης, τίκτονται μάλιστα. "Ωσπερ στις ἐν ἱματίῳ καὶ σκώληξ ξύλῳ, οὕτως λύπη ἀνδρὸς βλάπτει καρδίαν. Ὥσπερ τοῖς ὑγροτέροις τῶν ξύλων ἐμφύονται σκώληκες, οὕτω καὶ ταῖς φιλοτίμοις ψυχαῖς ὡς ἐπίσ Ὥσπερ (14) ἡ ἐρυσίον, τον οὕως ὁ φθόνος φιλίας ἐστὶν ἐφαση Ωστερ (15) οἱ σκώληκες τ ξύλων ἐντίχτονται, ούτως ο λα τοις ήθεσι τῶν ἀνθρώπων ἐμφίως. Ὥσπερ (16) τῷ περὶ αυτομά ζειν καὶ τῷ μύρῳ τὸ εὐωδείν, επι πράξεσιν ἀναγκαίως ἀκολουθεῖ τὸ κα Ὥσπερ τὸ εἰς γαστριμαργίες κ λεπόν, οὕτω τὸ δι' ἐκπαι καταβαλεῖν τὸ σῶμα ὡς ἀληθῶς ἀνα 'ῳ (17) μὴ ἐφεδρεύει αἰδῶς, ἡ γὰ στόμα, καὶ ἀνειμένη γλώσσα λέλυτα. Ὥσπερ τῶν τελειοτάτων αγαθ αἴτιον, οὕτω τῶν μεγίστων κακών λιμώτατον λύουσα θεσμὸν 'σύτητες. Ωσπερ ἀπειροκάλων θελητών αξι πραγίαις, οὕτως ἀνάνδρων το κατάστ πραγίας· ἐξεῖα γὰρ ἐν ἀμφοτέροις ή με Ωμῆς (18) δίχα ψυχῆς οὐ καθαίρει Ὥσπερ οἱ (19) μακρὰν ὁδὸν τρακτε ὁδοιπο οίντων ὅτι ῥᾷους καὶ ἀπως ἐπιτυχόντες τοῦ ἐκεῖ καταλύματος τῶν τὰ λιαν καὶ κρημνώδη τοῦ βίου τούτου τ ἀμείνους καὶ ἀνεκτότεροι. Στα καὶ ὀφθαλμοὺς καὶ γλῶσσαν έπαι πᾶσι γὰρ ἐπίτροχός ἐστιν ἁμαρτία. Ὡραῖον γήρα παίδων ἀθύρματα. Ὡς (20 οὐδενὶ τοσοῦτον χαίρει θεός τ που διορθώσει καὶ μετανοίᾳ. Ὥσπερ τὰ εὐώδη τῶν ἀρωμάτων ποιίας τὸν παρακείμενον αέρα πλήρη τη ἀνὴρ ἀγαθὸς, πρὸς ὃν εἰσιέναι άξιος λειαν. Πλάτωνος. · Ὥσπερ ἐν εἰρατῇ ὁ : ὑπάρχομεν καὶ φρουρούμεθα (21). ὡς οὐκ ἔνι χρηστὰ πράττει τ οὕτως οὐκ ἔνι φαῦλα ποιεῖν τὸν σώφρονε Ὡς (22) πασῶν τροφῶν ὁ ἄρτος ἐ οὕτως πγσῶν ἐργασιῶν ἡ τοῦ θανάτου έννοι παν ζηλοτυπίαι καὶ φθόνοι δεινοί τινες ὑφείς κατὰ τῶν ὁμοτέχνων : επιτυχ. χαίρει, οι διορθώσει καὶ σωτηρίᾳ. Θεῶ, Εν τινι φρουρά ἐσμεν κα θρωποι. Ημεῖς μὲν γὰρ ψυχή, ζῶον ἀθάνατον ἐν θνη τῷ καθειργμένον με ρίψ GEORGIDIS MONACHI Sicut ærugo proprius est frumenti morbus, ita ▲ invidia amicitiæ languor. Sicut vermes mollioribus in lignis giguntur, ita dolores mollioribus hominum moribus ianas. cuntur. Sicut igni spontaneum est lucere, et unguento bene olere, ita necessario bonas actiones comita- tur utilitas. Sicut gulæ deditum esse molestum est, ita per diuturnam pravitatem corpus dissolvere revera dementia est. Cui non assidet pudor vel metus, os sine freno, et lingua petulans solvitur. Sicut perfectissimorum bonorum moderatio causa est, ita maximorum malorum intemperantia utilissimam æqualitatis legem solvens. Sicut stultis assuetum est prosperitate extolli, ita effeminatis adversitate dejici; velox enim in utrisque mutatio. Extra animam juventute vigentem non corrigitur pravitas. Sicut illi qui longam viam perfecerunt iter ad- huc facientibus expeditiores et remissiores; ita qui supernum diversorium attigerunt his qui adhuc asperam et abruptam hujus vitæ viam mo- liuntur feliciores et quietiores sunt. Aures, oculos et linguam diligenter custodi; in omnes irruere nititur peccatum. Senectuti grati puerorum lusus. De nullo tantum gaudet Deus, quantum le emen- datione et pœnitentia hominis. Sicut benevolentia aromata suavi odore suo circumfusum aera replent, ita vir bonus illi ad quem accedere satagit utilitatem præstat. - Platonis. Sicut in carcere, in hacce vita su- mus et custodimur. Et non vides insanum utilia agere, ita non vide- bis sapientem facere frivola. Ut inter omnia alimenta panis est maxime ne- cessarius, ita inter omnia exercitia mortis medi- tatio. B C 52, abi male abest articulus ó, et apud Anton. Serm 99, pag. 161. De ef. not. ad Phil. Her. pag. 636. et ad Planulis Metam. p. impri- D mis Eschinis index Fischerianus. Theophylactus Simoc. Epist. : Pro repone meliorem cod. A scripturam variatione non insolita. apud Antonium Serm. p. Utrobique &v- Fons sententia est Prov, xxv, : Nicephorus Greg. vi, 2, : quæ cum scribere, meminerat. Serm. 6, p. 13. ante Codes, sine sensu. Platonem; sententiam ipsam esse memini, s cet in Phedone c. : Auctor Axiochi c : (14) Basil. ibidem, p. 352. Est apud Stob. tit. 38, (15) Basil. Hom. mor. De trist pag 261. Est (16) Est apud Anton. S. 1. p. 3. (17) est et apud Ant. Serm. 96. (18) Philo Fragm. p. 1198 A. Est et ap. (19) Gregor. Naz. Orat. xix, p. 288, ubi ak (20) Gregor. Naz. Orat. xxx/x, p. 636 ( (21) Nescio an hæc ipsa verba sint alicubi (22) Joan. Climac. n. 140°
PG 117:1162μοναχόν. 1 ὑπελείφθη οὖν αὐτοκράτωρ Κων σταντῖνος ὁ τούτου γαμβρός· ὃς παραυτίκα Βάρδαν τὸν τοῦ Φωκᾶ τῇ τοῦ μαγίστρου ἀξίᾳ τιμήσας, χρόνῳ πολλῷ τὴν ἐν πολέ μοις ἀνδραγαθίαν ἐπιδειξάμενον, δομέστικον τῶν σχολῶν προχει ρίζεται, εἶτα Βασίλειον, ᾧ ἐπίκλην Πετεινάκης, πατρίκιον καὶ μέγαν ἑταιρειάρχην. τῷ δὲ τοῦ γένους τῶν Ἀργυρῶν Μαριανῷ τὰ μοναχικὰ ἀποδύσας πατρίκιον καὶ κόμητα τοῦ στάβλου πεποίη κεν, ὡσαύτως καὶ Μανουὴλ τὸν λεγόμενον Κουρτίκην πατρίκιον καὶ δρουγγάριον τῆς βίγλης· οὕς τινας τρεῖς οὐ μετὰ πολὺν χρό νον ἡ τοῦ θεοῦ δικαία κρίσις, ὡς εἰς χριστὸν κυρίου παροινήσαν τας καὶ χεῖρας ἀδίκως ἐπιβαλόντας, τῆς βασιλείας ὀρεγομένους, μετῆλθεν· ἐπὶ καθοσιώσει γὰρ καταληφθέντες ἑκάτερος αὐτῶν 922 οἰκτίστῳ θανάτῳ τὸ ζῆν ἀπέρρηξαν. τὰ δὲ περὶ αὐτῶν πλατύ τερά τε καὶ ἐπεξεργαστικώτερα ἐν τῇ προηγουμένῃ ἐξηγήσει ἐκθή σομαι. 2. Μετὰ δὲ μʹ ἡμέρας, τῇ κζʹ τοῦ Ἰανουαρίου μηνός, ὑποπτεύσας Κωνσταντῖνος τὸν τότε βασιλέα Στέφανον καὶ Κων σταντῖνον τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ μή ποτε κατ' αὐτοῦ τὰ ὅμοια πρά ξωνται, καὶ λογισάμενος, ὅπερ ἦν εἰκός, ὅτι εἰ τοῦ ἰδίου πατρὸς οὐκ ἐφείσαντο, πῶς αὐτοῦ φείσονται; ἑστιάσας αὐτούς, ἤδη ἐν τῇ τραπέζῃ καθεζομένους, ἔτι τῆς βρώσεως οὔσης ἐν τῷ στόματι αὐτῶν, ἀνήρπασαν τούτους οἵ τε λεγόμενοι Τορνίκιοι καὶ ὁ πατρί κιος Μαριανὸς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ πρὸς τοῦτο ἡτοιμασμένοι, καὶ τοῦ παλατίου καταγαγόντες καὶ ἐν ταῖς πλησιαζούσαις νήσοις αὐτοὺς περιορίσαντες κληρικοὺς ἀπέκειραν. 3. Μετ' ὀλίγον οὖν αἰτησάμενοι τὸν ἴδιον πατέρα θεάσα σθαι ἐν τῇ Πρώτῃ νήσῳ παρεγένοντο, καὶ τοῦτον ἐν τῷ μοναχικῷ σχήματι θεασάμενοι πένθει κατεσχέθησαν ἀφορήτῳ. οἷς ἐπιδακρύσας ὁ πατὴρ ἔφη "υἱοὺς ἐγέννησα καὶ ὕψωσα, αὐτοὶ δέ με ἠθέτησαν." εἶθ' οὕτως ἐξωρίσθησαν, ὁ μὲν Στέφανος εἰς Προι κόνησον, ἀπὸ δὲ Προικονήσου εἰς Ῥόδον, ἀπὸ δὲ Ῥόδου εἰς Μιτυλήνην, ὁ δὲ Κωνσταντῖνος εἰς Τένεδον, ἐκεῖθεν εἰς Σαμοθρᾴ κην, ἐν ᾗ καὶ ἀνταρσίαν μελετήσας παρὰ τῶν αὐτὸν φυλασσόν 923 των ἐσφάγη. Μιχαὴλ δὲ τὸν τοῦ Χριστοφόρου υἱὸν τὰ βασιλικὰ πέδιλα ἀφελόμενος κληρικὸν πεποίηκεν. 4. Ὄντος δὲ τοῦ βασιλέως Ῥωμανοῦ ἐν τῇ νήσῳ, ὁ πατριάρχης Θεοφύλακτος καὶ Θεοφάνης ὁ πατρίκιος καὶ παρακοιμώ μενος βουλὴν ἐβουλεύσαντο ὥστε πάλιν ἐν τῷ παλατίῳ τοῦτον ἀγαγεῖν· ἣν καὶ αὐτῷ ἀνακοινωνησάμενοι καὶ παραπείσαντες τοῦτον, ἐκαιροσκόπουν πότε πέρας τῇ τοιαύτῃ βουλῇ ἐπιθῶσιν. ἐπεὶ δὲ τὰ τῆς βουλῆς ἐφωράθη καὶ κατεμηνύθη Κωνσταντίνῳ βασιλεῖ, τοὺς συνεργοὺς ταύτης ἠμύνετο· τὸν μὲν γὰρ πατρίκιον Θεοφάνην ἐξώρισεν, τὸν δὲ πρωτοσπαθάριον καὶ πιγκέρνην Γεώργιον καὶ Θωμᾶν πριμικήριον δείρας καὶ κουρεύσας καὶ μέσον τῆς πόλεως θριαμβεύσας οὕτως ὑπερορίᾳ παρέπεμψε. 5. Δεκεμβρίῳ δὲ μηνί, ἰνδικτιῶνος ʹ, ἐπιβουλήν τινες κατὰ τοῦ βασιλέως Κωνσταντίνου ἐμελέτησαν, βουλόμενοι τὸν βασιλέα Στέφανον ἐν τῷ παλατίῳ ἐκ τῆς νήσου ἀγαγεῖν. ταύτης οὖν μηνυθείσης τῆς ἐπιβουλῆς Κωνσταντίνῳ διὰ Μιχαὴλ τοῦ Διαβολίνου λεγομένου, τοὺς ἐπιβούλους κρατήσας ὁ βασιλεὺς τῶν μὲν τὰς ῥῖνας καὶ τὰ ὦτα ἀπέτεμεν, τοὺς δὲ δαρμῷ ἀφορήτῳ ὑπέβαλε, καὶ ὄνοις ἐπικαθίσας διὰ μέσης τῆς πόλεως ἐθριάμβευσε καὶ ἐξορίᾳ παρέπεμψε. 924 6. Πεντεκαιδεκάτῃ Ἰουλίῳ μηνί, ἰνδικτιῶνος ʹ, Ῥωμανὸς ὁ βασιλεὺς ἐν τῇ Πρώτῃ νήσῳ τελευτᾷ· καὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν τῇ πόλει διακομισθὲν ἐν τῇ αὐτοῦ ἀπετέθη μονῇ.
GNOMOLOGIUM. οὐ τίκτει πῦρ χιόνα, οὕτως οὐδὲ ὁ Α ζητῶν τιμὴν τῆς ἐκεῖ ἀπολαύσει. θος ἀγροῦ πᾶσα γήϊνος φύσις. τὸ φαῦλον καὶ τὰ βελτίω θέλειν τιδος πέφυκεν ἀνθρώπου τόδε. αἱρεῖς (24) τελετῶν ἐκ τοῦ βίου, τού- Ανεῖν σε δέον, ὡς φθειρομένων. ἱ ἀπηνὴς ἄνθρωπος οὐ κατευοδοῦται ἐν τερεῖται τις μὴ παραβάλλων σπουδαίοις ς ἐστι μόνον καὶ μνήμη φέρειν ἄνδρα Η προβαίνει πρὸς ἔργον ὁ λόγος, στάζει των τὰ χείλη· ὧν δὲ πρὸς ἔργον οὐχ ὁρῶ- ο., κενή τούτων ή γνώμη. εὐποιία πταισμάτων καθαίρουσα. ο καὶ παίγνιον, ὡς πρὸς τὴν ἄνω ζωὴν ἡ τέφυκεν εὐημερία· πένης γὰρ καὶ πλούσιος τις ἐν τάφῳ. καπνὸς, ἢ σκιᾶς θεωρία, ράτος, καὶ πλοῦτος ἀνθρώπων ἔνι· χρόνῳ δοθέντα καὶ λύει χρόνος· θανεῖν ὥρισται πᾶσιν ἀνθρώποις, ἄνευ θλίψεως οὐκ ἔστιν ὅλως κι τόνδε τὴν πολύστροφον βίον. ο μελίττης κέντρον ἐμποιεῖ πόνον, : μοχθηρός, ὅταν προσβάλλῃ τινί. αν κτῆμα ταπείνωσις· ὁ ταύτης ὤν μέτοχος τοὺς φίλους ἔχει· πόῤῥω δὲ ταύτης ὤν τις ἔχειν οὐ θέλει μᾶλλον γάρ ἐστιν οὗτος ὑπερ- ίλος. εύγειν τὸν ὄφεως καλὸν, οὕτως ἐντεύξεις τῶν ῶν ὡς λύμην· ὡραῖον μὴ φεύγειν φίλον ἐντεύξεις, τως ὡραῖον φεύγειν ἄνδρας ἀτόπους. βιος κοινὸς, τούτων καὶ αἱ ἐπικαρπίαι κοιναί. νει τούτων. Ως (26) τεθνηξόμενος τῶν σῶν ἀγαθῶν Γαυε Ὡς δὲ βιωσόμενος, φείδεο σῶν κτεάνων. ς ἀπὸ τῆς φιλαυτίας τῆς πάντα μισούσης ἀπολαύσει, ἐκεῖ ἀπολαύσεται, Ενταῦθα ἐκεῖ Η ζήτῶν πιο ρας. 4. Ἐν γὰρ τῷ μετά θάνατον βεβηκέναι, όξαν ἡ χάρις οὐκ ἔχει· συμβεβηκέναι, κατος... "Ων δὲ τοῦ σώματος ἀπαλλαγεῖσα οὐ δεηθήσῃ, ἐκείνων καταφρόνει. θνητὸν ἔχων περι σκήνιον ἐπὶ τῇ τούτου ἀποθέσει μηδὲν λυποῦ ἂν οὐδεν... > anonymus in exemplo regio de mplo vide Villoisoniana bibliothecæ Catalogum P. 't. 11, p. 28) scripsit illud hoc lius. de hac quam vivimus vita. futura intelligendum: conf. quæ monui ad ph. t. 1, p. Pro cod. reg. 1166, mpositis omissione not. ad Plan. Metam. pag. int, nonnunquam eam intempestive addunt. Po- Cod. 3017, aale : agitur de Callimacho, heroe illo Atheniensi, ost mortem stante. PATROL. GR. CXVII. B Sicut ignis nivem non parit, ita nunquam ter- restrem gloriam quærens cœlesti gloria fruetur. Ut flos agri universa terrestris natura. Quod vilius est pellere, et quod optimum velle Hominem decet bonæ spei. Quorum nihil aufers e vita decedens, hæc despi- cere te oportet, ut corrupta. Asper et crudelis homo non prosperabitur in via. D Utilitate privatur qui ad viros bonos non acce- dit. Ornamentum est vel in memoria tantum virum bonum habere. Quorum sermo ad effectum tendit, horum gra- tiam stillant labia; quorum autem sermones non effectum intuentur, vacua eorum est mens. Pulchra est beneficentia quæ crimen expiat. Ut somnium et ludibrium, ita juxta supernam vitam præsens felicitas exsistit; pauper enim et dives ambo pulvis in sepulcro. Ut quidam vapor, vel umbræ apparentia. Gloria potestas, et divitiæ hominum sunt; Quæ enim dedit tempus, tollit tempus. Sicut mori omnibus hominibus statutum est, Ita sine tribulatione non licet omnino Hanc variabilem vitam finire. Sicut apis aculeus dolorem præbet, Ita dravus cum in aliquem irruerit. Pretiosum bonum est humilitas; qui illam sor- titus est, multos amicos habet, longe autem ab illa amicos habere non vult aliquis, nam potius est ipse arrogantiæ amicus. Ut venenum serpentis fugere bonum est, ita pravorum conversationem ut pestem. Ut decorum est non fugere amicorum occursus, Ita decorum fugere viros insanos. Quorum vita communis, horum quoque fructus communes. Quibus corpore exutus non egebis, hæc con - temne. Ut moriturus tuis bonis utere. Ut autem victurus possessionibus parce. Absit amor proprius qui omnia odit ! In editione Stobæi Schowiana, p. 138, Pythagore tribuitur. Porphyrii simile monitum ad Marc. p. : Sextus Rufni pag. : « non oportet contemnere ea quibus etiam post dispositionem corporis egemus: » forsan, « depositionem. » Notus est recentiorille verborum deponere, depositio, sensus. Ipse Rufinus p. 653: ● tabernaculum quidem corporis graviter ferre su - perbum est ; deponere autem posse. cum oportue- rit, in pace. beatum est. » Aptissimus est appositu locus Georgidis supra pag. 45; Cf. Taylor. in Classico Diario t. xxi, p. 268, et si- milem locum supra pag. 105, (23) τοῦ σώματος ἀπαλλαγείς οὐ δεήσῃ, και 3) Joann. Climac. pag. 394. ubi pro edito ἐκεῖ. 3. 17, ipsumque Villoison. in Notitiis mass. t. VIII 2. 2, habet ἐπιζητῶν : conf. de prepositionis in 17. 493. Librarii, qui sæpius prepositionem omit (24) Cod. ipsis. Cf. infra p. 106. ἂν τοῦ σώ- (23) Apud Stob. tit. 5, p. 30, et Anton. Serm. 1, (26) Lucianus Epigr. 29
Continue reading PG 117: Ignatius Diaconus →≣ entire volume