CECUMENIUS TRICCA EPISCOPUS. ejecit, pluresque claudi ac paralysi dissoluti ab eo ματα ἐξέβαλε, καὶ χωλοὶ καὶ παραλελυμένοι ἔθερα curati sunt (Act. vii.) 7. Paulus cum accederet Damascumv idit visionem, statimque evangelista factus est. (Act. 1x.) 8. Petrus Lyddæ Æneam paralyticum ab annis 36 in grabbato decumbentem curavit. (Ibid.) 9. Petrus Joppæ mortuam Dorcadem, quæ et Tabitha dicebatur, fusa oratione excitavit a mortuis. (lbid.) 10. Petrus vas e colo descendens plenum omni genere animalium vidit. (Act. 10.) 11. Petrus servatus ac vinctus in carcere, ab angelo so!utus est, ignorantibus id militibus: Herodesque a vermibus exesus exspiravit. (Act. 13.) 12. Paulus in Cypro Elymam magum increpavit, et cæcus factus est ipse magus. (Art. 13.) 13. Paulus Lystris eum qui a nativitate claudus erat per nomen Domini sanavit (Act. 14.) 14. Paulus a visione in Macedoniam vocatus est. (Art. 16.) 15. Paulus mulierem quæ spiritum habebat divinatorem Philippis emundavit. (lhid.) 16. Paulus et Sylas in carcerem conjecti sunt pedesque ligno constrictos habebant: media autem nocte terræmotus factus est, eorumque vincula dissoluta sunt. (Ibid.) 17. corpore Pauli deferebant sudaria super infirmos ac dæmonio vexatos, et curabantur. (Act. 19.) 18. Paulus Troade Eutychum, qui a fenestra ceciderat et mortuus erat, excitavit, dicens: Anima ejus in ipso est. (Act 20.) 19. Cum Romam versus navigaret Paulus, tempestatem passi sunt ipse omnesque qui cum ipso in navi erant, quatuordecim dies una cum noctibus: omnibus autem sese perituros arbitrantibus, astans Dominus Paulo, dixit ei: Propter te his vitam concedo et servati sunt. (Act. 27.) 20. Egressus e navi Paulum vipera momordit, et omnes quidem arbitrabantur illum moriturum, verum cum illæsus permansisset, existimarunt ipsum esse Deum (Act. 28.) 21. Patrem Publii in insula dysenteria laborantem Paulus manibus impositis sanavit, multosque egrotantes curavit. (Ibid.) πεύθησαν ὑπ' αὐτοῦ. ζ'. Παῦλος ἐγγίζων τῇ Δαμασκῷ εἶδεν ὀπτασίαν, καὶ εὐθὺς γέγονεν εὐαγγελιστής. τ΄. Πέτρος ἐν Λύδδῃ Αἰνείαν τὸν παραλυτικὸν ἀπ' ἐτῶν λς' ἐν κραββάτῳ ἀνακείμενον ἐθηράπευσεν. θ'. Πέτρος ἐν Ἰώππῃ τὴν ἀποθανοῦσαν δορκάδα τὴν καὶ Ταβηθάν, εὐξάμενος ἤγειρεν ἐκ νε κρῶν. ι. Πέτρος τὸ ἐξ οὐρανοῦ σκεῦος καθιέμενον πλῆς ρες παντὸς ζώου εώρακεν. ια΄. Πέτρος τηρούμενος καὶ δεδεμένος ἐν τῇ φυ λακῆ, ὑπὸ ἀγγέλου ἀπελύθη, μὴ εἰδότων τῶν στρα τιωτῶν· καὶ ὁ Ἡρώδης σκοληκόβρωτος ἐξέψυξε. ιβ'. Εν Κύπρῳ ἐπετίμησεν ὁ Παῦλος τῷ μάγω Ελύμᾳ, καὶ ἐγένετο τυφλὸς αὐτὸς ὁ μάγος. ιγ. Παῦλος ἐν Αστροις χωλὸν ἐκ γενετῆς ὄντα ἐθεράπευσεν ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου. ιδ', Παῦλος ἀπὸ ὀπτασίας εἰς Μακεδονίαν ἐκλήθη. ιε'. Παῦλος γυναῖκα ἔχουσαν πνεῦμα Πύθωνος έκαν θάρισεν ἐν Φιλίπποις. ις'. Παῦλος καὶ Σύλας εἰς φυλακὴν ἐκλέθησαν, καὶ ἡσφαλιμένους εἶχον τοὺς πόδας ἐν τῷ ξύλῳ. Εν δὲ τῷ μεσονυκτίῳ σεισμός γέγονε καὶ ἐλύθη αὐτῶν τὰ δεσμά. ιζ'. Απο τοῦ χρωτός Παύλου ἀνέφερον σουδάμια ἐπὶ τοὺς ἀσθενοῦντας καὶ δαιμονιῶντας, καὶ ἐθεραπεύοντο. ιη'. Παῦλος ἐν Τρωάδι πεσόντα Εὔτυχον ἀπὸ τῆς θυρίδος, καὶ ἀποθανόντα ἤγειρε λέγων. Ἡ ψυχή αὐτοῦ ἐν αὐτῷ ἐστιν. ιθ'. Ὡς ἔπλευσεν ἐπὶ Ρώμην ὁ Παῦλος, ἐχειμάσθησαν αὐτὸς καὶ οἱ μετ᾿ αὐτοῦ πάντες οἱ ἐν τῷ πλοίῳ, νυχθήμερα δεκατέσσαρα· πάντων δὲ προσδοκώντων ἀποθανεῖν, ἐπιστὰς ὁ Κύριος εἶπεν αὐτῷ τῷ Παύλῳ, ὅτι, Διὰ σὲ κεχάρισμαι τούτοις τὸ ζῆν, καὶ ἐσώθη σαν κ. Εξελθόντα τὸν Παῦλον ἀπὸ τοῦ πλοίου ἔχις ἔδακεν Καὶ οἱ μὲν πάντες ἐνόμιζον αὐτὸν γίνεσθαι νεκρόν· ὡς δὲ ἀπαθὴς ἔμεινεν, ἐνόμισαν αὐτὸν εἶναι Θεόν. κα'. Τὸν πατέρα τοῦ Ποπλίου ἐν τῇ νήσῳ, δυσεντερίᾳ συνεχόμενον, χειροθετήσας Ιάσατο ὁ Παῦλος, καὶ ἄλλους πολλους ἀσθενοῦντας ἐθεράπευσεν.

PROLEGOMENA. ΚΑΙ ΑΛΛΟΣ, ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΠΡΑΞΕΩΝ ΤΩΝ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ ITEM ET ALIO MODO ARGUMENTUM IN ACTA APOSTOLORUM. Εἰ καὶ Πράξεις τὸ βιβλίον ἐπιγέγραπται τῶν ἀποστόλων, ἀλλ᾽ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ τὰς τοῦ Παύλου περιέχει ᾶς καὶ ὁ Λουκᾶς ἀκριβῶς ἐγίνωσκε, ἅτε καὶ συνέκδημος αὐτῷ γεγονὼς καὶ ὁμοδίαιτος· καὶ πολύ λοῖς αὐτῷ τοῖς ἀναγκαίοις ὑπηρετησάμενος ᾿Αναγ καίως δὲ ἀπὸ τῶν ἄλλων ἀποστόλων ήρξατο πράξεων. Οὐδὲ γὰρ ἦν ἄλλως τὴν κατὰ τὸν Παῦλον Ιστο ρίαν ἀκριβῶσαι, μὴ τῆς τῶν ἀποστόλων προτεθειμένης. Ποῦ γὰρ τὸ πρὸ τοῦ προσελθεῖν τῷ κηρύγματι Παῦλον ὠμὸν αὐτοῦ καὶ θηριώδες προς τοὺς μαθη τὰς διεφάνη; καὶ ἡ πρὸς τὸν ἀνεψιὸν αὐτοῦ Στέ φανον ἐπὶ τῇ ἀναιρέσει τούτου συνευδοκία; καὶ ἡ ἀπροσδόκητος αὐτοῦ κλῆσις καὶ ἐπιστροφὴ πρὸς τοὺς διωκομένους τέως; καὶ ὁ ὑπὲρ τῶν διωκομένων κίνδυνος; ἄ καὶ ἐπέπνιζε δια βίου τοὺς Ἰουδαίους, καὶ μανιωδῶς λυττῶν αὐτῷ κατηνάγκαζεν. Οὐκ ἄν τι β τούτων ἡμῖν ἔγνωστο, μὴ τῆς τῶν ἀποστόλων προλαβούσης Ιστορίας. Αλλως τε καὶ εἰ ἀπ᾿ αὐτοῦ Έρξατο Παύλου, πάντως ἀνάγκη χρήσασθαι παρεκβάσει, πρὸς τὸ διδάξαι τὰ ἐπ' αὐτῷ συμβάντα. Καὶ οὕτως ο τῆς διηγήσεως ανεκόπτετο λόγος, πολλοῖς ἐπιφορτιζόμενος. ἂν ἐκτὸς, οὐδὲν ἦν σαφὲς περὶ Παύλου λεγόμενον. Ιν᾿ οὖν εὐσύνοπτον καὶ ἀνεπαχθῆ τὸν περὶ αὐτοῦ ποιήσηται λόγον, δέξατο μὲν ἀπὸ τοῦ κοινοῦ τοῦ περὶ τῶν ἀποστόλων λόγου. Ἐπεὶ δὲ προ ἤχθη εἰς τὸν περὶ τοῦ Παύλου, γέγονε τὸ ἀπὸ τοῦδε ἑαυτοῦ ὁ Λουκᾶς σκοποῦ, καὶ τὸν περὶ τῶν ἄλλων ἀφεὶς λόγον, ἔχεται μόνου τοῦ ἐξ ἀρχῆς. Οὐκ ἔγραψε δὲ καὶ τὸ τέλος Παύλου, καὶ τὴν ἐκ δευτέρου αὐτοῦ πρὸς Νέρωνα ἀπαγωγήν, καίτοι συνἦν καὶ τότε Παύ λῳ, αὐτοῦ γράφοντος Παύλου, ὅτι, «Λουκᾶς ἐστι μόνος μετ' αὐτοῦ,» ἢ ὅτι οὐ προὔκειτο αὐτῷ Ἰστορίαν “ δι' όλου πονεῖν, αλλ' ὅσον μόνον ἐνδείξασθαι τὴν πρὸς τὸν Χριστὸν αὐτοῦ προσαγωγὴν, καὶ ἀσα κατήπειγεν. Η οὐκ ἔσχε καιρὸν πρὸς τὸ πέρας ἐπιθεῖναι τῇ ἐξ ἀρχῆς προθέσει. Πολὺς γὰρ ὁ παρὰ τῶν διωκτῶν ἐπικείμενος τοῖς τοῦ Κυρίου κατ' ἀρχὰς τάραχος. Εἰ καὶ τῶν ἀποστόλων δὲ κατ᾿ ἀρχὰς ἐπαγγέλλεται τὸ παρὸν βιβλίον ἱστορῆσαι τὰς Πράξεις, ὡς ἄνω ἐμνήσθημεν, ἀλλὰ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, σαφέστερον ἐρεῖν, ἐν τούτῳ περιέχονται. Αμπ γὰρ τῷ ἐνδημῆσαι τοῖς ἀποστόλαις, ὅσα δι' αὐτῶν παράδοξα ἐπετελέσθη, διὰ τοῦ βιβλίου τούτου γινώσκομεν, τοῦ Πνεύματος δηλαδὴ δι' αὐτῶν ταῦτα ποιοῦντος. ᾿Αλλὰ καὶ τῶν ⚫ II Tim. iv, 44. Quanquam liber inscriptus sit Acta apostolorum, potissimum tamea Pauli actiones complectitur: quas etiam Lucas exacte noverat, utpote qui simul cum eo peregrinatus fuerat, unaque convixerat, et in multis necessitatibus ei subministraverat. Necessarium autem fuit ut ab aliorum apostolorum Actionibus inciperet. Neque enim aliter posset diligenter Pauli Historiam prosequi, nisi præmissa apostolorum Historia. Quomodo enim manifesta fieret Pauli crudelitas et feritas priusquam ad prædicationem accederet? aut consensus in cædem cognati sibi Stephani? et inopinata illius vocatio, ac conversio ad illos, quos ad id usque temporis fuerat persecutus? et perpessa pro iis rebus pericula quas prius persequebatur, et quibus sequentis vitæ tempore Judeos provocabat, et ad rabiem usque insanire cogebat? Nequaquam ex his cognitus nobis esset Paulus, nisi præcederet apostolorum Historia Præterea quoque si ab ipso cœpisset Paulo, omnino digressione uti necesse esset,ad docendum ea quæ circa ipsum contigerant: et ita narrationis tenorimpediretur nemper ulta includendo sine quibus nihil quod de Paulo diceretur, posset esse manifestum. Ut igitur facile intelligibilem ac molestia carentem faciat de Paulo sermonem, cœpit a communi de apostolis sermone. Postquam autem ad cum qui de Paulo erat perductus est, jam ex hoc ad intentum sibi scopum Lucas pervenit, et, relicto de cæteris sermone, soli illi hæret quem ab initio intenderat. Non autem scripsit vel Pauli mortem vel secundam ipsius apud Neronem accusationem: atqui etiam tunc cum Paulo erat, cum Paulus ipse scriberet «solum Lucam cum eo esse;» vel quia decretum ipsi non erat Historiam ad finem deducere, sed solum ostendere accessum ejus ad Christum, et quantum laborum susceperit, vel tempus non est datum ut finem imponeret argumento quod ab initio conceperat. Multa namque turbatio et afflictio erat quæ inter principia discipulis Domini, a persecutoribus imminebat.Quanquam autem circa primordia promittit præsens liber narrationem Actionum apostolicarum, veluti supra meminimus; ut tamen manifestius dicatur, sancti Spiritus Acta in hoc continentur. Nam simul ut apostolis,