THEODORI ICONIENSIS. mentes, qui sanctorum vestigia insequi studue- ρον, όπως, βλαστάνων καὶ κατὰ Θεὸ αὔξων, πολύ runt. 2. Hæc tua divina scripta cumn recepissem, et multam de tuo mandato curam egissem, cumque concordi studio martyrium sanctorum Ciryci et matris ejus Julittæ in manibus cepissem et legissem cum attentione multa, veritatis te studiosissimum inveni, sanctissione Patrum et sacerdotum illustrissime. Ranarum enim et picarum hos garritus merito aliquis dixerit; sunt enim Manichæorum vel aliorum hæreticorum, ut reor, artificia, irridentium et ludibrium stultitiamque habentium magnum pietatis mysterium. Sed cum, disquirens et explorans quantum potui, interrogarem accurate hómines terræ hujus jam morti proximos, ab iis quoque percontabar qui e primis Isaurorum gentis oriri gloriantur ut possem quamdam patriæ traditionis seriem deprehendere, quæ mihi sanctorum martyrum certamen patefaceret. 3. Marcianus igitur vir Christianus, qui tribunotarius et cancellarius factus fuit Justiniani įmperatoris quando castrensi potestati principium dedit, et Zeno sapientissimus vir, factus etiam tunc temporis collega illius, hæc de sanctis istis narraverunt traditionaliter a majoribus audientes: ipsis scilicet cognatam exstitisse e primo Lycaoniæ sanguine memorabilem martyrem Julittam, irreprehensibilem vitam duxisse, et Christum fideliter coluisse, ita ut ejus memoriam quotannis celebrarent, præcipue id oræ cæteris agentes ob cognationem. 4. Illa autem regia stirpe oriunaa, suscitata persecutione contra Christianos sub Domitiano comite martyrum sanguinis effundendi avido, fugam cepit cum duabus ancillulis et trium annorum puero, illustri, inquam, martyre Ciryco, ex Iconiorum urbe unde originem sumpserat; opes quidem suas amplas satis derelinquens Seleuciam pergit; ibi autem majorer Christianorum persecutionem inveniens, Alexandro quodam, sub Diocletiano impio imperatore, urbis Selenciæ præfecte, qui recens imperatorium acceperat edictum jubens omnino castigari eos qui idolis non immolaverint, quos deos appellabant, dum dii non essent, beata mulier, reputans quod in divina Scriptura dicitur: Da:e locum ira ', ne periculis objiciamini, indeque fugiens, ubiit Tarsum, quæ est inetropolis primæ Cilicum eparchiæ. ista \ ο φορον ἀποδίδωσι τῷ Κυρίῳ τὸν καρπὸν, τρέφοντα τὰς τῶν εὐσεβούντων ψυχὰς τῶν τοῖς ίχνεσι τῶν ἁγίων συνακολουθεῖν ἐσπουδακότων. β'. Ταῦτά σου τὰ θεῖα γράμματα δεξάμενος, καὶ σφίδρα τοῦ σου φροντίσας ἐπιτάγματος, καὶ μετὰ συντόνου σπουδῆς τὸ μαρτύριον τῶν ἁγίων Κηρύκου καὶ Ἰουλίττης τῆς αὐτοῦ μητρός μετὰ χεῖρας λαβὼν, καὶ ἀναγνοὺς ἐν πολλῇ ἀκριβείᾳ, ἐπαληθεύοντά σε εὗρον, οσιώτατε Πατέρων καὶ ἱερέων εὐδοκιμώ τατε· βατράχων γὰρ καὶ κολοιῶν ἀπηχήματα δε καίως ἄν τις ταῦτα καλέσειεν· Μανιχαίων γὰρ ἡ καὶ ἑτέρων αἱρετικῶν τινων ὑπάρχει, ὡς εἶμαι, τεχνολογήματα τῶν δικαπαιζόντων, καὶ χλεύην, καὶ μωρίαν ἡγουμένων τὸ μέγα τῆς εὐσεβείας μυστήριον. 'Αλλ' έπειδὴ, πολλὴν ζήτησιν καὶ ἔρευναν κατὰ δύναμιν ἡμετέραν ποιούμενος, ἐπυνθανόμην πολυπραγ μονῶν τοὺς ἐν τέλει ἐπιχωρίους, καὶ τοὺς τὰ πρῶτα τοῦ τῶν Ἰσαύρων γένους αὐχῶντας διερωτῶν, ὅπως ἂν δυνηθείην τινὰ ἐκ πατροπαραδόσεως εἱρμὸν λαβεῖν, δηλοῦντα τὴν τῶν ἁγίων μαρτύρων ἄθλησιν. γ. Μαρκιανός τοιγαροῦν ἀνὴρ φιλόχριστος, τρι βουνοτάριο; καὶ καγκελλάριος γενόμενος Ἰουστι νιανοῦ τοῦ βασιλέως, ἡνίκα ἦρχε τῆς στρατοπεδάρ χικῆς ἀρχῆς, καὶ Ζήνων ὁ σοφώτατος καὶ αὐτὸς γενόμενος αὐτοῦ τηνικαῦτα σύνεδρος, ταῦτα περί τῶν ἁγίων διῆλθον πατροπαραδότως παρὰ τῶν ἐξπατριδῶν ἀκηκοότε;· ὅτι προσγενὴς αὐτῶν ὑπῆρχε πρώτου αίματος τῆς Λυκαονίας υπάρχουσα ἡ ἀπό μνηστος μάρτυς Ιουλίττα, βίου ἀνεπιλήπτου τυγχά νουσα, καὶ τῷ Χριστῷ γνησίως λατρεύουσα, ὥστε μνείαν αὐτῆς ἐπιτελεῖν κατ᾿ ἔτος ἕκαστον, ἐξαιρέ τως τοῦτο παρὰ τοὺς ἄλλους πράττοντας διὰ τὴν συγγένειαν. δ'. Αὕτη δὲ βασιλικού αίματος καταγομένη, δια γμοῦ πνεύσαντος κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἐπὶ Δομεν τιανοῦ κόμητος ἐπιστάντος τῇ τῶν μαρτυρικών αἱμάτων εκχύσει, φυγάς αὕτη γέγονε με τα δύο θεραπαινίδων καὶ τριετούς παιδός, φημὶ δὴ τοῦ καλλινίκου μάρτυρος Κηρύκου, ἐκ τῆς Ἰκονιέων πόλεως, ἐξ ἧς καὶ ὡρμᾶτο, τὴν μὲν οὐσίαν αὐτῆς ἱκανὴν οὖσαν καταλιπούσα, καταλαμβάνει τὴν Σελεύ κειαν· καὶ ἐπὶ ταύτην δὲ πλείονα τάραχον των Χρι στιανῶν εὑροῦσα, Αλεξάνδρου τινὸς ὑπὸ Διοκλη τιανοῦ τοῦ ἀσεβεστάτου βασιλέως, καταστάντο; ἐν τῇ Σελευκείων πόλει, καὶ πρόσφατον δεξαμένου βασιλικόν διάταγμα παρακελευόμενον παντοίως τιμωρεῖσθαι τοὺς μὴ θύοντας τοῖς εἰδώλοις, οὔσπερ θεοὺς ἐπεγράφοντο, μὴ ὄντας θεούς λογισαμένη ἐκείνη ἡ μακαρία τὸ τῇ θείᾳ Γραφῇ περιεχόμενον· Δότε οὖν τόπον τῇ ὀργῇ, ὡς ἂν μὴ ἐπιδοίητε τοῖς κινδύνοις· κἀκεῖθεν φυγοῦσα ᾤχετο κατὰ τὴν Ταρσόν, ἥτις ἐστὶ μητροπόλις τῆς πρώτης Κιλίκων επαρχίας. 5. Verum per quoddam mandatum iu hanc urbem translato crudeli et ferissimo Alexandro, multum nequitia Domitianum superante, comprebenditur illustris martyr Julitta, suum filium in ulnis amplectens, parvulum adhuc. Cum autem ' Rom. xu, 10. ε'. Ωσπερ δὲ ἐξ ἐπιτάγματός τινος, μεταναστάντος ἐν αὐτῇ τοῦ ἀπηνοῦς καὶ ἐμβριθεστάτου Αλεξάν δρου, κατὰ πολὺ τὸν Δομετιανὸν τῇ κακίᾳ ὑπερ ακοντίσαντος, συλλαμβάνεται ἡ καλλίνικος μάρτυ; Ιουλίττα, τὸν ἑαυτῆς υἱὸν ταῖς οἰκείαις ἀγκάλαις περισ

VITA SS. CIRYCI ET JULITTÆ. serentes, fugientes abierunt: foris autem stantes, testes eorum qua in illam gesta sunt exstiterunt. Deinde, dicitur, illa sistitur ante Alexandri tribunal, interrogat iste ut narret illa nomen, fortunam et quam obtinuit patriam. Illa vero cum libertate ante judicem Christi Domini nomen confessa est, dicens, Christiana sum. έχουσα, πάνυ νήπιον ὄντα· ὡς δὲ ταύτην οι δήμιοι illam lie:ores detinuissent, ancillæ ejus cam deσυνέσχον, αἱ θεράπαιναι αὐτῆς καταλιποῦσαι αὐτὴν, ἀπῆλθον ἀποδράσασαι· ἔξωθεν δὲ ἱστάμεναι, θεωρο τῶν εἰς αὐτὴν πραττομένων ἐγίνοντο· εἶτα, φησί, παραστάσης αὐτῆς τῷ τοῦ ᾿Αλεξάνδρου βήματι, διηρώτα ἐκεῖνος αὐτὴν ἐξειπεῖν προσηγορίαν τε καὶ τύχην καὶ τὴν ἐνεγκαμένην πατρίδα· ἡ δὲ παρῥησιαζομένη πρὸς τὸν δικαστήν, τὸ τοῦ Κυρίου Χριστοῦ ὄνομα ἐπεγράφετο, λέγουσα, Χριστιανή εἰμι. δ'. Θυμομαχήσας δὲ ὁ ᾿Αλέξανδρο; ἐκέλευσεν ἀφαιρεθῆναι μὲν ἀπ' αὐτῆς τὸν παῖδα Κήρυκον, καὶ προσάγεσθαι αὐτῷ, οἷα δὲ καὶ ἀστεῖον ὄντα, καὶ μηδὲν τῶν κατὰ πρόθεσιν εἰδότα· ταύτην δὲ σχημα. τιςθεῖσαν καὶ τανυσθεῖσαν ὠμοῖς βουνεύροις τύπτεσθα: ἀφειδῶς ἐπέτρεπεν· ὡς δὲ τὸν παῖδα βίᾳ ἐκ τῶν τῆς μητρὸς ἀγκαλῶν οἱ δήμιοι ἀφείλκυσαν " κλαυθμυρίζοντα ἄγουσι τῷ ἡγεμόνι, πρὸς τὴν μητέρα ἀτενῶς ἐνορῶντα, καὶ τὸ ἐκείνης ὄνομα ἐπισ φθεγγόμενον, τὴν δέ γε μάρτυρα κατὰ τὸ αὐτοῖς προσταχθὲν ἀνιλεῶς ἔτυπτον τοῖς βουνεύροις, ἐκεί νης ὡς ἀνδριάντος τινὸς ἀψύχου ταῖς πληγαίς ξαινομένης, καὶ μηδὲν ἕτερον φθεγγομένης, ἢ τὴν σεπτὴν ἐκείνην φωνὴν ἀπαύστως βοώσης, Χριστιανή εἰμι καὶ δαίμοσιν οὐ θύω. 6. Iratus autem Alexander jussit ab illa abripi puerum Cirycum, et ad se afferri, tanquam venu - stum, et mihil eorum quæ agebantur scientem; illam autem nudutam et vi extensam crudis bouni nervis percuti crudeliter imperavit. Ut vero puerum vi e matris ulnis carnifices abripuerunt multa lacrymnantem adducunt ad præfectum, indesinenter matrein intuentem, et ejus nomen vocitantem, martyrem autem ipsam secundum quod sibi mandatum fuerat carnifices boum nervis dire cædebant, quæ velut statua quædam insensibilis plagis laniata, nihil aliud sonabat, quam hanc egregiam vocem sine intermissione edendo, Christiana sum et dæmonibus nou sacrifico. 7. Praefectus igitur manibus puerum acc.piens blanditiis tentabat adducere ne lacrymaretur, et suis genibus imponebat, oscularique conabatur; ille autem matrem indesinenter intuens, præfectum quidem arcebat, caputque suum retrahebat manibus autem renitens, ungulis cadebat præfecti vultum; et tanquam castæ turturis pullus infantile balbutiens vocem et ipse sanctus Cirycus edebat quani a matre didicerat clamantem audiens, El ego Christianus sum. Ita ipse quoque Christi, nomen invocans, et calce judicis latus impetens, amat enim quamı sæpissime infantilis indoles lalibus motibus agitari, ad iram incitavit crudelem hanc feram. Non enim homo iste vocandus est, qui ignoscere intrepidæ actioni noluit. Dede igitu egregium puerum apprehendens, projecit e summu tribunali in terram: cranio autem illustris martyris talem confessionem edentis in graduum angu los projecto, et acutis et duris gradibus contrito, cruore implentur quæ circum tribunal jacent, et ζ'. Ο οὖν ἡγεμὼν ταῖς χερσὶ λαβόμενος τὸ παιδίον, θωπείαις ἐπειρᾶτο δυσωπεῖν μὴ ἀποκλαίε σθαι, καὶ τοῖς ἑαυτοῦ γούνασιν ἐπετίθει, καὶ φιλεῖν ἐπεχείρει. Τὸ δὲ πρὸς τὴν μητέρα ἀτενῶς ἀποβλέπον, ἀπεσείετο μὲν τὸν ἡγεμόνα, καὶ τὴν ἑαυτοῦ ἀφίστα κεφαλὴν, ταῖς χερσὶ δὲ ἀντιβαῖν:ν, τοῖς ἰδίοι; ὄνυξιν έπληξε τὴν τοῦ ἡγεμόνος ὄψιν· καὶ ὡς τῆς σώφρονος τρυγόνος νεοσσός νηπιώδει ψελλίσματι φωνὴν καὶ αὐτὸς ὁ ἅγιος Κήρυκος ἀπεφθέγγετο, ἣν παρὰ τῆς μητρὸς δεδίδακται καὶ ἐπιθοωμένην ήχους, Καγώ Χριστιανός εἰμι· οὕτως δὲ καὶ αὐο τὰς τὸ τοῦ Χριστοῦ ὄνομα ἀνακαλούμενος απαστως καὶ λαξ τῷ δικαστῇ ἐναλλόμενος κατὰ τοῦ πλευροῦ, φιλεῖ γὰρ ὡς τὰ πολλὰ ἡ νηπιάζουσα φύσις ἐν τοῖς τοιούτοις σχήματι κινεῖσθαι, εἰς θυμὸν ἐκίνησε τὸν ἄγριον ἐκεῖνον θῆρα· οὐ γὰρ ἄνθρωπον αὐτὸν προσαγορευτέον, μὴ συγγνώμονα τῆς ἀδαοῦς πράξεως καταστάντα· ἐκ τοῦ πολὸς τοίνυν λαβόμενος τὸν ἀοίδιμον παῖδα, ἔῤῥιψεν ἄνωθεν ἀπὸ τοῦ ὕψους του βήματος ἐπὶ τὴν γῆν κάτω. Τοῦ δὲ κρατ νίου τοῦ καλλινίκου μάρτυρος ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ὁμο- in manus Dei spiritum immittit Deo acceptabilis λογίᾳ κατὰ τῆς τῶν βαθμίδων γωνίας προσραγέν- infans; animæ enim justorum in manu Dei sunt. τος, καὶ τῷ ὀξεῖ τῆς ἀντιτυπίας κατατριβέντος, αἱμάτων μὲν πληροῦται τὰ πρὸ τοῦ βήματος, εἰ; χεῖρας δὲ Θεοῦ ἀπεδίδου τὸ πνεῦμα τὸ θεότευκτον βρέφος ψυχαὶ γὰρ δικαίων ἐν χειρὶ Θεοῦ. η'. Τοῦτο οὖν θεασαμένη ἡ ἁγία Ἰουλίττα καὶ χαρᾶς πληρωθεῖσα, Εὐχαριστῶ σοι, Κύριε, ἔλεγεν, ὅτι κατηξίωσας τὸν ἐμὸν υἱὸν πρὸ ἐμοῦ τελειωθέντα τοῦ ἁμαράντου τυχεῖν στεφάνου. Σχετλιάσαντος δὲ καὶ πρὸς τοῦτο τοῦ δικαστοῦ, κελεύει ἀρμενταρίῳ ἀναρτηθεῖσαν αὐτὴν ἐντόνως ξέεσθαι, καὶ ἀπὸ τοῦ λέβητος ἀντλεῖσθαι πίσσαν κοχλάζουσαν, καὶ τοῖς ποσὶν αὐτῆς ἐπιχέεσθαι· προσέταξε δὲ καὶ κήρυκα ἐπιδοῦν αὐτῇ καὶ λέγειν· Ἰουλίττα, ἐλέησον σεα τὴν, καὶ θῦσον τοῖς θεοῖς, καὶ ἀπαλλάγηθι τῶν βασάνων, ἵνα μὴ καὶ σὺ κακῶς ἀπολῇ, ὥσπερ δ σὸς PATROL. GR. CXX. 8. Id ergo aspiciens sancta Julilla, et gaudio exsultans: Gratias ago tibi, Domine, dixit, quia dignum præstitisti filium meum ante me morien. tem qui coronam immortalem obtineat. Sed in học iratus judex jubet armentario suspensam illa: dire dilacerari, et e lebete hauriri picem liquefactam, et in pedes ejus effundi; jussit autem præconem clamare dicere que illi: Julitta, miserere tui ipsius et sacrifica diis, et cxime te suppliciis, ne te male perdas, ut tuus filius. Generosa autem martyr fortiter supplicia perferens, exclamavit

THEODORI ICONIENSIS VITA SS. CIRYCI ET JULITTÆ. dicens: Ego damoribus non sacrifico, Christum υἱός. Ἡ δὲ γενναία μάρτυς καρτερῶ ὑπομένουσε vero adoro unigenitum Dei Filium, per quem fecit omnia Pater; et ardenter cupio filium meum assequi, ut cum illo digna efficiar regni cœlorum. Cum vero videret atrox iste omnes furore vincens judex firmam martyris constantiam, contra illam pronuntiat, gladio quidem caput ejus amputari jubens, corpus autem ejus et filii in locum condemnatis assignatum projici. 9. Carnifices igitur capistrum ori ejus ailigantes, duxerunt eam ad locum assuetum ut mandatum complerent. Julitta vero paululum carnifices n orari rogavit, donec solum bonum Deum oraverit; iisque annuentibus, et paululum temporis concedentilus, genibus duxis illa oravit dicens: Gratias ago tibi, Domine, qui advocasti ante me filium meum, et prestitisti per nomen tuum sanctum et terribile xt præsentem hanc et inanem vitam deserat, et in acterram vitam cum sanctis tuis admittatur. Mε quoque indignam ancillam tuam, magni hujus boni sac participem, ut numerari mercar inter castas virgines quæ dignæ fuerunt ut intrarent in æternum tuum et immaculatum thalamum; et benedicat spiritus meus tuum Patrem omnipotentem et creatorem omnium, et te Filium ejus unigenitum, ct Spiritum sanctum in sæcula, amen. Ut autem amen complevit sancta martyr, gladium speculator immittens, amputavit generosum ejus collum extra urbem; corpus vero cjus projecit in locum condemnatorum, secundum quod mandatum erat ab impio judice. Ibi etiam iucisti martyris Ciryci ejus filii corpus depositum est. τὰς βασάνους, ἔκραξε λέγουσα· Ἐγὼ δαίμοσιν οὐ θύω, Χριστὸν δὲ σέβομαι τὸν μονογενῆ Γιὸν τοῦ Θεοῦ, δι' οὗ τὰ πάντα ἐποίησεν ὁ Πατήρ· καὶ ἐπεία γομαι καταλαβεῖν τὸν ἐμὸν υἱὸν, ἵνα σὺν αὐτῷ καταξιωθῶ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Ως δὲ ἑώρα ὁ πάντας μανία ὑπεραίρων ἀνήμερος δικαστής τὴν τῆς μάρτυρος ἐπίμονον ἔνστασιν, ἀποφαίνεται κατ' αὐτῆς ξίφει. μὲν τὴν κεφαλὴν αὐτῆς ἀποτμηθῆναι προστάξας, τὸ δὲ λείψανον αὐτῆς καὶ τοῦ ταύτης υἱοῦ εἰς τὸν τῶν καταδίκων τόπον ῥιφῆναι. θ'. Οἱ οὖν δήμιοι, χάμον κατὰ τοῦ στόματος αυτ τῆς ἐπιδήσαντες, ἀπήγαγον εἰς τὸν ἠθισμένον τόπον πληρῶσαι τὸ προσταχθέν. Ἰουλίττα δὲ μικρὸν τοὺς δημίους ἐπισχεῖν παρεκάλει, ἕως ἂν προσεύξηται τῷ μόνῳ ἀγαθῷ Θεῷ· καὶ τῶν δημίων ἐπικα1φθέντων, καὶ πρὸς ὀλίγον ἐνδεδωκότων, κλίνασα τὰ γόνατα προσηύξατο λέγουσα· Εὐχαριστῷ σοι, Κύριε, προσκαλεσαμένῳ πρὸ ἐμοῦ τὸν ἐμὸν υἱὸν, καὶ ἀξιώσαντι διὰ τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον καὶ φοβερόν, τὴν παροῦσαν ταύτην καὶ ματαίαν καταλιπεῖν ζωήν, καὶ τῇ αἰωνίῳ ζωῇ μετὰ τῶν ἁγίων σου συναφθῆναι κἀμὲ δὲ τὴν ἀναξίαν δούλην σου, τοῦ μεγάλου αγαθοῦ ποίησον ἐπιτυχεῖν, ἵνα ἐναρίθμιος γένωμαι τῶν φρονίμων παρθένων ἀξιωθεισῶν εἰσελθεῖν εἰς τὸν αἰώνιον καὶ ἄφθαρτόν σου νυμφῶ να· καὶ εὐλογείτω τὸ πνεῦμά μου τὸν σὸν Πατέρα τὸν παντοκράτορα καὶ δημιουργὸν τῶν ἁπάντων, καί σε τὸν μονογενῆ αὐτοῦ Υἱὸν καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον εἰς τοὺς αἰῶνας. ἀμήν. ὡς δὲ τὸ ᾿Αμὴν ἐπλήρωσεν ἡ ἁγία, παρα θήξας ὁ σπεκουλάτωρ τὸ ξίφος, απέτεμεν τὴν γενναῖον αὐτῆς τράχηλον ἔξω τῆς πόλεως· τὸ δὲ ταύτης σῶμα ἔρριψεν ἐν τῷ τῶν καταδίκων τόπῳ, κατὰ τὸ ὑπὸ τοῦ ἀσεβοῦς δικαστοῦ πρόσταγμα· ἔνθα δὴ καὶ τὸ τοῦ καλλινίκου μάρτυρος Κηρύκου τοῦ ταύτη; υἱοῦ ἐναπέθεντο λείψανον. 10. Consummatur autem Christi gratia et virtute generosa martyr Julitta, et illius ínclytus filius Cirycus quintodecimo die mensis Julii. Die igitur sequenti duo ejus ancillæ cum corpora noctu tum lissent, et longe abduxissent, sepeliverunt abscondentes ca in quadam spelunca regionis illius quæ Tarsorum limitibus continetur. Usque ad tempus Constantini pii imperatoris una ex ancillis vitam duceus, quando veritas in lucem adducta est, et Ecclesiæ Dei libertatem per ejus gratiam acceperunt, locum manifestɔt; et quisque fidelium accurrens studebat aliquid sumere a venerandis i tis reliquiis, in tutamen et protectionem suæ vitæ, et gloriam boni nostri Dei. F. Ice igitur in veritate ut acta sunt patefeci Deo dilectæ tuæ animæ, quæ fidelibus præbe, quicuuque apti erunt ad ducendumn et persuadendum alios, neque fabulosis aperte commentis exornantes, sed ipsa veritate persuadentes, in Christo Jesu Domino nostro, quocum Patri cum Spiritu sancto gloria, honor, potestas, nunc et semper et in sæcula. ι. Τελειοῦται δὲ τῇ τοῦ Χριστοῦ χάριτι καὶ δυνάμει ἤ τε ἀθλοφόρος μάρτυς Ἰουλίττα, καὶ ὁ ταύτης ἐπίδοξος υἱὸς Κήρυκος τῇ πέντε καὶ δεκάτῃ τοῦ Ἰουλίου μηνός. Τῇ οὖν ἐξῆς ἡμέρᾳ αἱ ταύτης δύο θεραπαινίδες ἀνελόμενα: τα σώματα ἐν νυκτί, καὶ πόρρω ταῦτα ἀπαγαγοῦσαι ἀπέθεντο κατακρύ ψαρα: ἔν τιν: σπηλαίῳ εἰς τὴν γῆν ἐν τῇ Τα σέων ἐνορίᾳ. Μέχρ: δὲ τῶν χρόνων Κωνσταντίνου τοῦ εὐσε ως βασιλεύσαντος, ἡ μία τῶν θεραπαινίδων ἐπιδιώ σασα, ὅτ' ἂν ἡ ἀλήθεια εἰς φῶς ἤχθη, καὶ αἱ ἐκκλησίαι τοῦ Θεοῦ παρρησίαν διὰ τῆς αὐτοῦ χάριτος έλα6ον, ἐκφαίνει τὸν τόπον· καὶ πᾶ; τις τῶν πιστῶν ἔσπευδε παραγενόμενος λαβεῖν τι ἐκ τῶν τιμίων ἐκεί νων λειψάνων, εἰς φυλακτήριον μὲν καὶ σύστασιν τῆς ιδίας ζωῆς, εἰς δόξαν δὲ τοῦ ἀγαθοῦ ἡμῶν Θεοῦ. ια΄. Ταῦτα τοίνυν ἐν ἀληθείᾳ πραχθέντα ἐσήμανα τῇ φιλοθέῳ σου ψυχή, ἅτινα παράθου πιστοῖς ἀνθρώποις, οἵτινες ἱκανοὶ ἔσονται καὶ ἑτέρους διδάξαι καὶ πληροφορήσαι· μὴ τοῖς προδήλως μυ θώδεσι συγγράμμασι συμπεριφέρεσθαι, ἀλλ' αὐτῇ τῇ ἀληθείᾳ πείθεσθαι· ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρί ἡμῶν, μεθ᾿ οὗ Πατρὶ σὺν τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, δόξα, τιμὴ, κράτος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς αἰῶνας.