τλ' ἔτη μέχρι τῆς ὑπατίας, τετάρτης μὲν 'Αρκαδίου, Αὐγούστων, Ο' Ινδικτιώνος τῆς τε πηρικής περιτρίτης δὲ Ονωρίου τῶν δύο ἀδελφῶν αὐτοκρατόρων όδου. Μηνὶ Ἰουνίῳ κθ' ἡμέρᾳ. ΕΞΗΓΗΣΙΣ ΑΚΡΙΒΗΣ ΤΩΝ ΚΑΘΟΛΙΚΩΝ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ. THEOPHYLACTI ACCURATA EXPOSITIO EPISTOLARUM CATHOLICARUM Interprete Bonifacio Finelli ord. Prædicatorum. 319 CUR SEQUENTES EPISTOLE APPEL. LENTUR CATHOLICÆ. Catholicæ dicuntur Epistolæ istæ, una Jacobi, duæ Petri, tres Joannis et una Judæ, quasi Circulares: eo quod non peculiari alicui populo, vel urbi, e quemadmodum Paulus,» puta Romanis vel Corinthiis, eas inscripsit sacer iste discipulorum Domini cœtus; sed generatim omnibus fidelibus, sive Judæis in dispersione exsistentibus, ut Pctrus; sive omnibus Christianis eandem fidem profitentibus. ARGUMENTUM EPISTOLÆ CATHOLICE JACOBI. Jacobus hanc scripsit Epistolam iis, qui ex duodecim tribubus dispersi erant ac crediderant in Dominum Jesum Christum eamque Didascalicam, seu documentis refertam, fecit. Docet enim in ea de diversitate tentationum, nempe, quænam sint a Deo, et quænam a proprio corde proficiscantur. Dein, quod oporteat, non verbo, sed opere fdemn suam manifestam facere et quod non auditores, sed factores legis justificentur. Prælerea, de divilibus præcipit, ne pauperibus præferantur in ecclesiis, 320 sed potius increpentur, tanquam superbi. Denique, postquam solatus esset eos, qui injuriam patiuntur, hortatur, ut longanimiter ferant usque ad adventum Judicis: cumque patientiæ, præsertim ex sancto Job, utilitatem ostendisset, præcipit, ut ad ægrotos presbyteri advocentur: et ut unusquisque studeat, errantes ad veritatem revocare: ΔΙΑ ΤΙ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΤΟΙΑΙΔΕ ΚΑΘΟΔΙΚΑΙ ONOMAZONTAI. Καθολικαὶ λέγονται αὗται αἱ Επιστολαί· Ἰακώ σου μία, Πέτρου δύο, Ἰωάννου τρεῖς, καὶ Ἰούδα μία, οἱονεὶ ἐγκύκλιοι. Οὐ γὰρ ἀφορισμένως ἔθνει ἐνὶ, ἢ πόλει, ὡς ὁ θεῖος Παῦλος Ρωμαίοις, οίονε:, ή Κορινθίοις, προσφωνεί ταύτας τὰς Επιστολὰς ὁ τῶν τοιούτων τοῦ Κυρίου μαθητῶν Θίασος, ἀλλὰ καθόλου τοῖς πιστοῖς, ἤτοι τοῖς Ἰουδαίοις τοῖς ἐν τῇ διασπορᾷ, ὡς καὶ ὁ Πέτρος, ἢ καὶ πᾶσι τοῖς ὑπὸ τὴν αὐτὴν πίστιν Χριστιανοίς τελούσιν. ΥΠΟΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΚΑΤΟΛΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΙΑΚΩΒΟΥ. Ἐπειδὴ γὰρ αὐτὸς ὁ Ἰάκωβος ταύτην γράφει τοῖς ἀπὸ τῶν δώδεκα φυλῶν διασπαρεῖσι, καὶ πιστεύσασιν εἰς τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν· γράφει δὲ διδασκαλικὴν τὴν Ἐπιστολὴν, διδάσκων περί διαφοράς πειρασμῶν, ποῖος μὲν ἐστιν ἀπὸ Θεοῦ, ποῖος δὲ ἀπὸ τῆς ἰδίας καρδίας τῶν ἀνθρώπων ἐστί· καὶ ὅτι οὐ λόγῳ μόνῳ, ἀλλὰ καὶ ἔργῳ [δεί] δεικνύναι τὴν πίσ στιν, καὶ οὐχ οἱ ἀκροαταὶ τοῦ νόμου, ἀλλὰ οἱ ποιηταὶ τοῦ νόμου δικαιοῦνται. Περὶ δὲ τῶν πλουσίων παραγ γέλλει, ἵνα μὴ προκρίνωνται τῶν πτωχῶν οἱ πλούσιος ἐν ταῖς ἐκκλησίαις, ἀλλὰ μᾶλλον καὶ ἐπιπλήττων α ὡς ὑπερήφανοι. Καὶ τέλος παραμυθησάμενος τους ἀδικουμένους, καὶ προτρεψάμενος αὐτοὺς μακροθυ μεῖν ἕως τῆς παρουσίας τοῦ Κριτοῦ· καὶ διδάξας περὶ ὑπομονῆς, καὶ δείξα, ἐκ τοῦ Ἰὼβ τὸ χρήσιμον τῆς ὑπομονῆς, παραγγέλλει προσκαλεῖσθαι τοὺς πρεσβυτέρους ἐπὶ τοὺς ἀσθενοῦντας, καὶ σπουδά Prodit ex codice Casareo Vindobonensi; vide Prefationem, num. IX, supra col. 415.

EXPOSITIO IN EPIST. S. JACOBI. CAP. I. ζειν ἐπιστρέφειν τους πλανηθέντας, ἐπὶ τὴν ἀλήθειαν" aitque, hujus rei mercedem a Donino esse remisεἶναι γὰρ τούτου μισθὸν παρὰ τοῦ Κυρίου ἄφεσιν sionem peccatorum. Et sic Epistolam absolἁμαρτιῶν. Καὶ οὕτω τελειοῖ τὴν Ἐπιστολήν. vit. ΕΚΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΚΕΦΑΛΑΙΩΝ ΤΗΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗΣ ΙΑΚΩΒΟΥ. α'. Περὶ ὑπομονῆς, καὶ πίστεως ἀνυποκρίτου, καὶ ταπεινοφροσύνης πρὸς τοὺς πλησίον· ἐν ᾧ περὶ τῆς ἐν ὑμῖν πυρώσεως, καὶ τῶν ἐξ αὐτ τῆς παθῶν, ὅτι οὐ παρὰ Θεοῦ τὸ αἴτιον· εἴ τι γὰρ ἀγαθὸν ἡμῖν, παρ' αὐτοῦ. Περὶ πραότητος, καὶ ἁγνείας, καὶ πράξεως ἀγαθῆς μεταδοτικῆς ἐπὶ μακαρισμῷ, καὶ περὶ ἐπιστήμης καὶ συμ μετρίας λόγου. Περὶ τῆς πρὸς ἕκαστον ἀγάπης ἀπροσωπολήπτου κατὰ νόμον. Οτι οὐκ ἐκ πίστεως μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐξ ἔργων, καὶ οὐ καθ' ἑκατέρων ἰδικῶς, ἀλλ' ἐξ ἀμφοῖν ἅμα δι καιοῦται άνθρωπος. "Οτι ἡ προπετῆς καὶ ἄτακτος γλῶττα θανατοῖ τὸν κεκτημένον, ἧς κρατεῖν ἀνάγκη εἰς εὐφημίαν καὶ δόξαν Θεοῦ. β'. Περὶ ἀναστροφῆς ἀγαθῆς καὶ ἀμάχου προς ἀλλήλους ἐκ φιλοδοξίας τῆς ἐπὶ σοφίᾳ ἀνθρω πίνῃ. γ. Περὶ θείας σοφίας. δ. Καὶ ὅτι ἐκ ῥᾳθυμίας, καὶ φιληδονίας, ἔρις, καὶ ἀκαταστασία, καὶ ἡ πρὸς Θεὸν ἔχθρα γίνε ται. ε'. Περί μετανοίας προς σωτηρίαν. ς'. Περὶ τοῦ μὴ κρίνειν τὸν πλησίον. ζ. Ὅτι οὐκ ἐν ἀνθρώπῳ, ἀλλ' ἐν τῷ Θεῷ τὰ διαβήματα ἀνδρὸς κατευθύνεται. 3. Περὶ πλεονεξίας πλουσίων καὶ τῆς ἐν κόσμῳ τρυφῆς αὐτῶν, καὶ περὶ δικαιοκρισίας Θεοῦ. 6. Περὶ μακροθυμίας καὶ ὑπομονῆς παθημάτων, καὶ περὶ ἀληθείας. ι'. Παραινέσεις ἰδικαὶ ἑκάστῳ προσήκουσαι μετὰ πίστεως. Καὶ ὅτι διακονητέον τῇ τοῦ πλησίον σωτηρία. INDEX CAPITUM CATHOLICÆ EPISTOLÆ JACOBI. 1. De patientia et fide non ficta et humilitate erga proximum. Ubi de fon.ite, qui in nobis est, el dė ejus effectibus: quodque ipsius causa non sit Deus. Quidquid vero boni in nobis est, ab ipso esse. De mansuedine, et puritate, et actione bona, qua beatitudinem consequimur. De scientia acde honestate sermonis. De charitate erga omnes absque acceptatione personæ secundum legem. Quod non ex fide tantum, sed etiam ex operibus, et non ex unoquoque seorsim, sed ex utroque simul justificetur homo. Quod praceps, et incomposita lingua mortem inferat: atque adeo necesse sit, eam subigere ad laudem et gloriam Dei. 2. De conversatione bona, et sine disceptatione ad invicem ex gloriæ cupiditate ob sapientiam humaκαπι. 3. De sapientia divina. 4. Quod ex socordia, et voluptatis amore conten liones, et seditiones, et inimicitia adversus Deum oriantur. 5. De penitentia salutari. 6. De proximo a nobis non judicando. 7. Quod non ab homine, sed a Deo gressus hominis dirigantur. 8. De avaritia divitum, eorumque deliciis in hoc mundo; et de recto judicio Dei. 9. De longanimitate et tolerantia tribulationum: et de veritate. 10. Speciales adhortationes cuique convenientes cum fide: et quod inserviendum sit proximorum saluti. ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΚΑΘΟΛΙΚΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΙΑΚΩΒΟΥ. EPISTOLA CATHOLICA SANCTI JACOBI APOSTOLI. 1. • Ἰάκωβος Θεοῦ καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ δοῦλος, ταῖς δώδεκα φυλαῖς ταῖς ἐν τῇ διασπορᾷ, γαίρειν.» Θεοῦ μὲν τοῦ Πατρὸς, Κυρίου δὲ τοῦ Ἰησοῦ, ὥστε εἰ ἐξ ἴσου Πατρὸς καὶ Υἱοῦ δοῦλος, CAPUT PRIMUM. 321 VERS. 1. Jacobus, Dei et Domini nostri Jesu Christi serrus, duodecim tribulus, quæ sunt in dise persione, salutem. Servus Dei, scilicet, Patris; Domini vero, Jesu Christi. Quare si æqualiter Patris, ct