Ει quæ deinceps in ipso carmine sequuntur. Qui έπεῤῥύησαν ῥύακες. Εστι μέντοι Κύριος ἐν ἡμῖν, enim juniores sunt, secum cohæreant, et ad robur καὶ οὐ καταποντίσει ἡμᾶς τὸ ὕδωρ τὸ ἀνυπόστατον, innectantur. Equidem videtur et hoc ita mihi eve- ἀλλ' ἀβλαβὴς ἡ ψυχὴ ἡμῶν τὸν χείμαρρον διελεύnisse, quasi furente dira hiemis procella, crebroque σεται· καὶ νιψόμεθα· μᾶλλον τῷ ὕδατι τούτῳ καὶ imbre, cujus instar calumniarum mihi præcipites πλυνθησόμεθα, καθαροὶ φανέντες, ἐξ ὧν ῥυπανθῆ fluvii illabuntur. Est enim nobiscum Dominus. Et ναι ἠλπίσθημεν. Τά τε γὰρ ἄλλα καὶ ὁ συνάδελφός nos effracta et ingens aquarum impetus obruere et μου, ὃ δεῖ ἀπαγγελεῖ τὴν ἐμὴν περὶ τὰ τῆς λίμνης immergere nequaquam poterit; sed noster spiritus δίκαια κακεντρέχειαν· καὶ ὅπως ἐγὼ μέγας τις innoxius quidem sævum torrentis gurgitem præ- ἐνταῦθα καὶ πολὺς τὴν ἰσχύν, καὶ φέρων τὰ πάντα tergredietur, immo potius his aquarum fluctibus τῷ ῥήματι τῆς δυνάμεως. Ος πᾶσιν εἰς ύβριν καὶ abluemur, pureque lavabimur, et inde mundi appa- περιφρόνησιν εκκειμαι, καὶ ἐκωφώθην, καὶ ἐταπει rebimus et candidi, unde nos coinquinari metuera- νώθην, καὶ ἐσίγησα, ἔξω παντὸς ἀγαθοῦ παρα mus. Inter alia, frater neus, ut necesse est, meam καῶντος γινόμενος καὶ τὸν νῶτόν μου ἔδωκα εἰς solertiam hanc, et subdolam versutiam, quam in μάστιγας, τὰς δὲ σιαγόνας εἰς ῥαπίσματα. Στόμα μὲν paludis jura impende, annuntiabit: et quomodo ego οὖν διαβάλλειν πεφυκός, οὐδεὶς ἂν ἀποκλεῖσαι δύο magnus quidam hoc pacto sim, et robore potens, ναιτο. Τοῦ δὲ σοῦ ὕψους ἀνεβη τοὺς τῶν κολοιῶν κρωet verbo potentia cuncta perferens, qui omnibus γμούς, ἢ τῶν ψαρῶν τοὺς ψιθυρισμούς ὑπερκείμενον præsertim despicatui sum, et omnium calumniis et μὴ δέχεσθαι, ἀλλὰ καὶ τοῦτο ἔχειν Θεοῦ, τὸ πάντα injuriae obnoxius, qui etiam quasi obturatis auri- ἐν κρίσει διηρευνημένα λέγειν τε καὶ ποιεῖν. "Ος bus torpeo, et penitus humili abjectus sum sede, et γε πάντα εἰδὼς πριν γενέσεως, Καταβας, φησιν,όψο quasi obstrictis labiis omnino conticesco, factus- μαι. Αυτός σε τηροίη ἐν τῇ πρὸς αὐτὸν κατὰ τὸ δυνατὸν que sum, quasi qui negligenter audit, et oscitanter ὁμοιώσει, πάσης κακύνσεως ἀνώτερον καὶ κακώσεως. obsequitur, omnis boni infeliciter expers. Dorsum vero meum urgentibus flagris objeci, genas meas crebris ictibus obtuli '. Et os ad obtrectandum et calumniandum natum claudere ausus est nemo. Tuæ etenim erit altitudinis sublimisque animi, illum, qui his confusis cornicum stridoribus, et variis sturnorum susurris subest, non suscipere, non audire, imo etiam in hoc te Deum imitari, omnia scilicet ut probo et exacto judicio et dicas et facias. Qui omnia, antequam fiant cognoscit ct in hac se demittens, Cuncta, inquit, excutiam, cuncta prospiciam. Ipse ergo te sibi, quamum fieri potest, simitem, omni turpitudinis crimine sejunctum, omnique infortunil casu semotum conservet atque tuletur. EPIST. II. Domino magistro Joann. Neque mihi alti est otii tempus. Etenim in nos illorum, in quibus fuimus negotia, et rerum moles, quoniam illam nobis commiseram, usque iu anxiam animi tristitiam irrepsit, quasi solum licuisset fieri, quod factum quidem non est. At cquidem quia utrumqué jam non est nostræ facultatis, certe stukum est et absurdum, quæ jam fieri non possunt indagare et aggredi. Quare alterun solum nos conari decet. Inquam quidem, ut illo atlero jam succusso et eliso, te voluptati aliquantulum et remissioni submittas. Sed si hoc illud aliud studium et amorem frangit et frustratur, vere illorum potius eris, qui sibi nimis indulgent, quam qui fratres diligunt, et qui ita cam 693 legem sibi p vindicant, quæ proximum supra se ipsum amare et colere præcipit. Quasi legitimi amoris mensura nequaquam absolvi et adimpleri possit, cum illi, ad æqualem, in nos ipsos, amorem et studium, etiam in proximum aliquid amplius adjicitur. Et hæc ille a nobis exposcit, qui supra seipsum, nos multa prosequitur dilectione, hæcque illis manifestat; quibus ille usque ad necem, immanenique in1 Isa. L., 6. Τῷ μαΐστορι κυρίῳ Ἰωάννη. Οὔτ᾽ ἐμοὶ σχολὴ μακρὰ καὶ ἡμᾶς τῶν ἐν οἷς ἦμεν ὅτι συνὴν ἡμῖν, ἴσως ἂν εἶχε λύπην τὸ πρᾶγμα, ὡς ἐξὸν γίνεσθαι, μὴ γινόμενον. Ἐπεὶ δὲ ἀμφότερον μὴ ἐν δέχεται, ἀνόητον ὄντως, τὸ ζητεῖν τὰ ἀδύνατα. ᾿Αλλὰ θελήσομεν θάτερον, λέγω δή, τὸ ἐκείνου κοπτομένου ἀπολαύειν αὐτὸν ἀνέσεως. Αλλ' εἰ τοῦτο ψευδόμενόν ἐστι τὴν πρὸς ἐκεῖνον ἀγάπην, καὶ φιλαύτων μᾶλλον, ή φιλαδέλφων, καὶ τοσοῦτον ἐχόντων τῆς ἐντο λῆς, ἢ τὸν πλησίον ὑπὲρ ἑαυτὸν ἀγαπᾶν διατάττε - ται· ὥστε μηδὲ τὸ τῆς νομικῆς ἀγάπης μέτρου πληροῦν, ἐν τῇ πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς ἰσότητι τοῖς πλη σἷον ἐπι μετρούμενον. Καὶ ταῦτα πυνθανομένου ὑπὲρ ἑαυτὸν ἡμᾶς ἀγαπήσαντος, καὶ τοῦτο δεικνύντος, οἷς αὐτὸς ἐνείχετο δαπανώμενος, ἵν᾿ ἡμεῖς ἐν πο στώνῃ τὸν βίον διάγοιμεν. Επειτα πῶς οὐκ ἄτοπον περιέχεσθαι μὲν ἐκείνου, ὅτι πρὸς ἡμᾶς εἶχε πίστιν, δι' ἦν καὶ πρὸς πᾶν δεινὸν παρεβάλλετο· ἡμᾶς δὲ μὴ τῷ κοινῷ Δεσπότῃ πιστεύειν καὶ καταθαῤῥεῖν τοῦ πρὸς τὴν λειπομένην ζωήν ἡμῖν δρόμου, ὡς κουφοτέρου σὺν Θεῷ ἐσομένου, καὶ οὐδὲν τραχύ ή πρόσαντες ἕξοντος; Ὁ αὐτός ἐστιν ἡμῶν κηδεμών, ὁ καὶ τότε δι' ἐκείνου κηδόμενος· ὁ αὐτός ἐστι, Variæ lectiones et notæ. Παρακαῶντος Malin, παρακοῶν τις. — Imo leg. παρακαλούντος. EDIT. PATROL.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. καὶ οὐκ ἠλλοίωται· αὐτὸς ποιμανεῖ ἡμᾶς, καὶ οὐδὲν teritum obstrictus fuit et obnoxius, ut nos faciliori ἡμᾶς ὑστερήσει. Μή Μωσέως αναπαυσαμένου, vitæ modo ævum trans geremus. Deinceps qua raἸσραὴλ ἀνεπιτρόπευτος ἔμεινεν; Οὐχ ἵνα ἔσχον tione absurdum esse non judicabitur, nos ab illo ὁδηγόν τε καὶ στρατηγὸν τὸν τύπον τοῦ μείζονος, contineri et separari, qui ita in nos fidem collocaκαὶ τῶν μειζόνων διάκονον, καὶ τῆς εἰς τὴν ἐπιθυμη vit suam, ut ob illam in varia se pericula objeceτὴν γῆν ἐπαγγελίας ἐκπληρωτήν, ἧς Μωσῆς οὐκ rit: et nos tamen communi et universorum Do- †ξίωτο; Μὴ ἀναρπασθέντος Ηλιού παραδόξως οὐκ mino non fidere, et audacter, quod reliquum est Ελισσαῖος ἀνεφάνη προφήτης εν διστῷ Πνεύματι; nobis vitæ curriculum cum illo non absolvere, cum Πιστεύω τοῦ λοιποῦ βέλτιον ἢ πρόσθεν ἡμῖν ἕξειν τὰ levior sit, Dei ope, cursus, nihilque asperum seπράγματα, ἵνα μάθωμεν ὡς οὐκ ἂν ἀνθρωπίνοις ἐνα cum, et fexuosum, et obliquum contineat. Ipse νοήμασι καὶ σπουδάσμασι, ἀλλὰ θείᾳ χρηστότητι, καὶ enim omnium nostri curam habet, qui et tunc proρήμασι δυνάμεως, ἀνεπινοήτως διεξαγόμεθα. Ταῦτα pter illum, anxio et sollicito sese obtulit studio. καὶ πλείω τούτων λογιζόμενόν σε, εἰκὸς πάσης Ipse quidem est, et non alius. Ipse pascit nos, nec ὑπερκαθῆσθαι μικροψυχίας, καὶ λογισμῶν χθαμα ulla in re nos frustrabitur, nobisque deerit. Nonne λότητος. "Α καί μοι κατὰ νοῦν πεσόντα τῆς ἐπὶ τῷ enim, Mose mortuo, Israel sine administratore et συμβάντι καταπτώσεως ἀνενεγκεῖν δέδωκεν. Οὕτως " praefecto remansit? nonne illum ut ducem et impe ἔχε, τιμιώτατε ἀδελφὲ, καὶ μή σου τὸν πύργον τῆς ratorem typo principis potentis habuerunt, et ut διανοίας κινείτωσαν τῶν νηπίων τὰ βέλη τῶν ἑαυτοὺς magnatum ministrum, et comitem, et qui promisπαιζόντων, ἐν οἷς καθ᾿ ἡμῶν σπουδάζουσιν. Ἐπὶ sionis illius, in optatam et expetitan terram, qua τῆς πέτρας γὰρ αὐτὸν ἔφθης θεμελιώσας, ὡς φρέσ Moses dignus non fuit, illis desiderium adimplevil? νιμο;. Ἡ δὲ πέτρα ἐστὶ Χριστός. Τὰ μὲν οὖν Nonne sublato in Qaminantes cœlos Elia, subito πνεύματα πνεύσουσι, καὶ οἱ ποταμοὶ ἐπιῤῥεύσουσιν Eliseus duplici spiritu allatus propheta exstitit? ἐκ τῆς ἄνωθεν βροχῆς καὶ παραχωρήσεως. Ἐκεῖνος Credo equidem nobis in posterum feliciori cuncta, εἰ σοι μενέτω καὶ βέβαιος καὶ ἀσάλευτος, ὥστε σε quam antea, esse cessura even:u, ut discamus, non λέγειν ἐν Χριστῷ καυχώμενον· Χείμαῤῥον διῆλθεν bumanis cogitationibus et conatibus, sed divina ἡ ψυχὴ ἡμῶν. 'Αρα διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν τὸ ope et verbis potentiæ, vitam quæ vix mente comὕδωρ τὸ ἀνυπόστατον; Ὁ δὲ πάσης παρακλήσεως prehen,li possit, nos hic feliciter ducere, et hac Θεός, αυτός σε παρακαλέσαι τὸ τελεώτερον διὰ τοῦ te et alia plura reputantem el animo volventem Παρακλήτου καὶ ὁμοδυνάμου Πνεύματος. tuo, merito quidem supra omnem pusillanimitatem et formidinem gradi, omnesque abjectionis et humilitatis rationes superare. Quæ omnia mibi, ut ex animi sententia evenerunt, supra omnem etiam ille calamitatis casum mihi perferre concessit. Hæc ita percipe, perhonorifice frater, neve altam tuæ cogitationis turrim, et tutam animæ sepem stultorum tela furentia dirumpant, aut conterant, quibus seipsos inani sæpe deludunt studio et nos hostiliter adoriuntur. Tu vero ut prudens, teipsum firmans et fundans, ad petram confugisti. Hæc autein petra Christus est. Spiritus equidem semper spirant, et flumina cœlesti aucta imbre effluunt. Ille igitur tibi maneat constans et immotus, ita ut possis cum Christo gloriari et dicere: Anima nostra torrentem pertransivit. Etiam et anima nostra pertransivit aquam intolerabilem '. Deus autem ipse totius consolationis, Paracleti et cum ipso æqualis Spiritus virtute amante, te absolutissime consoletur. Τῷ πατριάρχῃ κυρίῳ Νικολάῳ. Οὐ μᾶλλον δίδωμι χάριν, ἢ λαμβάνω διὰ τῶν τρὸς σὲ τούτων γραμμάτων, ἅγιε δέσποτα. Ητής σατο μὲν γὰρ παρ' ἡμῶν ταῦτα πρὸς τὴν σὴν ἁγιο σύνην ὁ τὰ πάντα, τιμιώτατε ἀδελφὲ ὁ Πελαγόνιος ἐπίσκοπος, οἷόν τινας ξεναγωγούς ἐπὶ τὴν τῶν σῶν ἀρετῶν ἑστίαν ἐλπισθέντος αὐτοῦ ἡγήσασθαι, καὶ τοῖς πρὸς τὴν σὴν ὁμιλίαν θερμοῖς ἱμέροις αὐ τοῦ μετρίαν δώσειν ἀνάψυξιν. Καὶ μὴ λαβὼν ἔχει χάριν, καὶ θαυμαστὸν οἷον γέγηθε. Λέληθε δι δούς μᾶλλον αὐτὸς τὰ ἡμῖν εὐκταιότατα. Τί γὰρ ἐμοὶ μεῖζον τοῦ πρὸς σὲ τοῖς τῶν γραμμάτων πτεροῖς ἀνασείεσθαι, κἂν μὴ τοσοῦτον ἐφικνοῦμαι ὅσον καὶ βούλομαι; Αὐτὸς μὲν οὖν μακάριος, ὃς ἐπὶ τὸ σὲν ἀναβὰς ὄρος ἐνίδῃ, καὶ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον τα • Psal. cxx111, 5. Καὶ μὴ λαβών. Scrib. καὶ δὴ λ. PATROL, GR. CXXVI. EPIST. III. Domno Nicolao patriarchæ. Non magis meritam debitamque refero gratiam, quam consequor his litteris quas ad te mitto, sancte domine. Has equidem 634 efflagitavit a nobis, ad tuam sanctitatem, inclyte frater, egregius Pelagonius episcopus, quasi quæ veluti hospitem illum ducerent in præcipuam tuarum virtutum domum, ad quam etiam ille jam præire speravit, et ardentibus ejus in tuum consortium et familiaritatem desideriis, mediocrem tuo ipsius conspectu recreationem tribuere. Qui etiam ut illas suscepit, gratias retulit innumeras, et mirum in modum propemodum delectatus est, atque præsertim ipse nobis, quæ majoribus cupimus votis, sine ullo gloriæ studio impendit. Quid cuim mihi majus contingere po‐ Variæ lectiones et notæ.

στικωτέρων, καὶ ὧν οἱ κτηνώδεις καὶ θηριώδεις οὐκ ἄξιοι, κάτω βοσκόμενοι, καὶ περιπλανώμενοι. Ημίν δὲ ἀπόχρη τὸ δι' ἐσόπτρου βλέπειν, καὶ ἐν αἰνίγματι, καὶ ἀκούειν κατὰ τὸ ἔσχατον γοῦν ἀπόχημα [(. ἀπήχ.] Ταῦτα γὰρ ἐμοὶ ἡ διὰ γραμμάτων σὴ πρὸς ἡμᾶς συγκατάβασις. Οἶσθα οὖν 3 ποιήσεις, ὡς ἂν μὴ τὰ πάντα ὦμέν σοι ἀτυχεῖς, ἀλλ' ἔχωμεν καὶ αὐτοὶ γυμ νότερόν τι παραπολαύειν τῆς ἐν σοὶ τοῦ Πνεύματος χάριτος. Εὐχὰς δίδου τὰς ἐθάδας τοῦ δυσωπεῖν τὸν Θεόν, αἱ τοσούτου δέουσιν ὁρατῷ τινι διείργεσθαι διαστήματι, ἢ διατειχίσματι, πρὸς τὸ μὴ οὐχὶ παρ εἶναι τοῖς αὐτὸν χρήζουσιν, ὥστε καὶ τὸ στερρόν ἡμῶν διατείχισμα τῆς ἁμαρτίας μόναι καθαίρειν δύνανται· τούτων ἡμῖν ἐπιδαψιλεύου, καὶ τὰ κακὰ test, quam celerrimis litterarum alis adl te advolare, θεῖα ἐν σοὶ κάλλη ἔψεται, καὶ φωνῶν ἀκούσῃ μυα etsi in hoc, quantum opto, mihi assequi non conceditur. Ipse equidem felix, qui tuum scandens montein te facile inspicit, et facie ad faciem divinam tecum pulchritudinem intuetur, et pene cœlestibus sacraque mysteria sonantibus aures pascitur vocibus, quibus terrestres bestiæ et ferina corpora digna nullo modo esse censentur, quæ solum infera terræ pabula detondent, et cæco per terras cursu vagantur. Nos equidem decet, hoc veluti in speculo conspicere, et in ænigmate, et quodam dissito intervallo hæc audire. Hæc enim mihi litterarum tuarum mecum commercium facile impertitur. Nosti itaque quid facturus sis, ne forte in omnibus tibi infelices et infortunati simus; sed spiritus qui tecum habitat, gratia, anticipando frui digni existi- οὐ φοβηθησόμεθα, εἴτε τὰ κακύνοντα, εἴτε τὰ και memur. Preces ergo jam effunde, illas, quæ Deum κοῦντα, ἅγιε πάτερ καὶ δέσποτα. flectere et exorare facile consueverunt. Quæ ita modo veluti coercentur, ut parum absit, quin quasi visibili quodam longe distent intervallo, et sepimento includantur, ne his, qui te indigent, adsiș. Hæ namque solæ, fortissimum nostrorum munimen scelerum errorumque murun expiare possunt et lustrare. Has itaque nobis large impertire, et nulla adversa formidabimus, sive quæ nós improbos facere, sive quæ malis et ærumnis nos semper afficere possint, o sancte pater et domine. EPIST. IV. Domno Gregorio Taronitæ præsidi. Tacui, numue et semper tacebo? Contacebo? Conticui quidem, et plenum horum calamitosorum dierum oratorem usque ad saturitatem deplevi, et ira ebrius, ut inquit Jeremias, in illa jacui veluti segni crapulæ sopore obtorpescens, ita ut ad omne verbum et ad omnem sermonem nullum admoverun sensum. Nunc autem modico temporis spatio, Τῷ Ταρωνίτῃ προέδρῳ κυρίῳ Γρηγορίῳ. Ἐσιώπησα, μὴ καὶ ἀεὶ σιωπήσομαι; Ἐσιώπησα μὲν, ὅτι τοῦ τῶν πονηρῶν ἡμερῶν τούτων κρατήρες εἰς κόρον σπάσας, καὶ χολῆς μεθυσθείς, ὅ φησιν ὁ Ἱερεμίας, ἐκείμην κακυρωμένως καὶ πρὸς πᾶν ἀναισθητῶν καὶ λάλημα καὶ προσφώνημα. Νῦν δὲ μετρίως τῷ χρόνῳ διαπνευσθείσης τῆς ὑπνοποιοῦ jam quia czcus vapor, quo squalidus somni torpor αναθυμιάσεως, καὶ τοῦ κάρου διαλυθέντος τῇ τοῦ θείου increbuit peracto et soluto spiritu cessavit, et divini sermonis radiis sacroque ejus splendore jam turpis veterni gravitas evanuit, silentium pristinum depono. Quippe et ob aliam causam, tum quia tali ministro et tabellario, perferendis ad te litteris, utor. Sed jam tandem numne vales, qui et animo es invictus, et strenuo cordis robore cum nullo comparandus? Hoc 635 quidem optimam corporis temperiem, illo vero spiritualium virium concinnam harmoniam et compaginem manifestas. Qui etiam mentis ita polles lumine, ut nulla in re ad opus manibus tibi opus sit, et ad ea manus admoves de quibus mens penitus desperat. Τu quidem Tu solam humanæ naturæ potentiam quadam quasi probatione defendis, quæ nulla senescentium virium imbecillitate lassescat, neque ad virorum generationem languido et effeto exsistat robore. Sed enim adhuc etiam vegetam et floridam potentiæ vim tecum afferens, et pacis otio, et pariter horridis bellorum incursibus te parem omnino præbes, et quod vix vel in negotiis solertia, vel in præliis pugnaci pectore attingi potest, tu famæ et admirationi habes. Aut, ut verius loquar, Λόγου θερμότητι, τὴν σιωπὴν ἀποτίθεμαι. "Αλλως τε καὶ τοιούτῳ διακόνῳ τοῦ πρὸς σὲ γράμματος χρώμενος. ᾿Αλλὰ πῶς ἂν μοι ἔχεις ὁ καὶ τὴν ψυχὴν ἀήττητος, καὶ τὴν ἀνδρείαν ἀσύγκριτος; καὶ τῇ μὲν, δεικνύων σώματος εὐκρασίαν, τῇ δὲ ψυχικῶν ἁρμονίαν δυνάμεων. Ὁ νοῦν μὲν ἔχων οὐδέν τι χειρῶν δεόμενον. χεῖρας δὲ κατορθούσας, & καὶ νοῦς ἂν ἀπελπίσειεν. Ο μόνης τῆς ἀνθρωπίνης ὑπεραπολογησάμενος φύσεως, ὡς οὐ γεγηρακυίας, οὐδὲ σαπρωθείσης προς ἀνδρῶν γένεσιν, ἀλλ' ἔτι ζούσης [γ. ζεούσης κεί ζώσ.] τὴν ἀκμὴν δυνάμεως. Καὶ εἰρήνης καιροῖς ὁμοίως καὶ πολέμοις ἀρχῶν [[· ἀρχῶν], ὁ μήτε τὸ πραγματικὸν, μήτε τὸ μαχητικὸν ἐφικτὸν ἔχων λόγω καὶ θαύματι· ἢ ἵνα ἀληθέστερον εἴπω, ἑκάτερον δεικνύων εκατέρων νικώμενον. Ποῦ τ᾽ ἄν μοι εἴης ὁ πανταχοῦ μοι ποθούμενος, ἡ παντὸς ἀγαθοῦ δεξα μενὴ ὁ πανδέξιο;; 'Αρα καθιστᾷς ἔθνη, καὶ γνώμας καταρτύεις ἀνδρῶν, καὶ Προμηθεύς γίνῃ, πλάττων ἀνθρώπους πλάτιν ἡμερινὴν καὶ φιλάν θρωπον. Η λόχους υπερκαθίζεις, καὶ λοχαγούς έφιστᾶς, καὶ φάλαγγας βαθύνεις, καὶ σημαίνεις καιρούς ἐπελεύσεων, καὶ τοῖς Βαρβάροις ἐκφαίνεις μὴ θανὸν ἐν σοὶ τὸ πάλαι Ρωμαίων φρόνημα; Ἔχοις μὲν οὖν Varia lectiones et nota. Κακυρωμένος. Scrib. κεχαρωμένος.

" EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITE. ἀξίως αὐτοῦ, καὶ πράττεις τῶν ἡμετέρων ἐν πίθων και utrumvis ostendis in utroque victum. Certe au εὐχῶν ἄμεινον. Εἰ δὲ καὶ γράμματι δηλώσαις, χρυσούν tem mihi ubicunque exoptatus ades, quasi oiὄντως ἡμῖν ἐπισκευάζεις τὸν ἄροφον· καὶ τηροῖο ὑπὸ nis boni receptaculum, qui omnibus modis Κυρίου πάσης κακύνσεως ανώτερος και κακώσεως. summa ingenii dexteritate fulges. Jam equidem gentes constituis et construis omnes, et virorum perficis conatus et statuta, et alius cunctis efficeris Prometheus benigno naturæ afflatu, et pacis et tranquillitatis luto homines effingis. Aut cohortes constituis, aut earum ductores et præfectos edoces, et militum phalangas constituto dirigis ordine, et congressus tempus subjudicas, et facile etiam Barbaris manifestas, inclytam Romanurum in bello disciplinam in te nullo modo exstinctam labefactari. Te quidem ipso dignus es, et supra quod speramus et petimus, tua gesta peragis. Si autem tuas nobis ostenderis litteras aureum vere nobis rerum culmen constitues. Te denique Dominus absque ulla improbitate et ærumna perpetuo servet. Τῷ χαρτοφύλακι κυρίῳ Νικηφόρο. Οὐχ οὕτως ἀφιλόκαλος, ἅγιε δέσποτα και πάτερ, οὐδ᾽ ἀπὸ δρυς, ἢ ἀπὸ πεύκης, ὁ σὸς Θεοφύλακτος, EPIST. V. Domno Nicephoro chartophylaci. Non equidem ita parum pulchri studiosus, sancte domine et pater, aut ex dura quercu, ὡς μὴ τῶν ἐν Πνεύματι ἀδικῶν χαρίτων ἡττηθῆναι β aut ex abie tuus Theophylactus effictus est, ut τοῦ ἁγίου Γρηγορίου, καὶ πρὸ τούτων τῆς περιστελλούσης αὐτὸν σεμνότητος· ἀλλὰ καὶ ταῖς τοῦ ἀν δρὸς ἑάλω σειρῆσι, καὶ τὸ τοῦ ἔθους [f. ἤθους] κατ ηρτισμένον ἐθαύμασα, καὶ ἐπὶ τὰ ἐκτὸς διαβαίνον, καὶ ἐπιτρέπον [ἐπιπρέπ. ] τῷ σχήματι. Διὰ ταῦτα καὶ πρὸς οὐδὲν τῶν παρ' αὐτοῦ τέως αἰτημά των ἀνένευσα, καὶ πρόθυμος ἦν ὅλον ἐμαυτὸν ἐπιδι δόναι τοῖς ἔτι τούτου θελήμασι. Τί οὖν ἐστιν ὅ πέο πονθα; Καὶ σκόπει εἰ μὴ προμηθέστερες μᾶλλον ἐγώ, ἢ δειλότερος. Οἶδεν ἡ ἁγιότης σου πηλίκῳ προσώπῳ ὑπόκειται ὁ Γρηγόριος, καὶ ὡς ἀναγκαίως τῆς αὐτοῦ πρὸς τὴν ἐκκλησιαστικὴν ὑπηρεσίαν δεξιότητος χρήζοντι, καὶ ὡς διακόνου ἐν ἱερῷ μέλει, καὶ ὡς κορυφαίου ἐν ψάλλουσιν. Εν μὲν οὖν τοῦτο πρῶτον κείσθω μοι ῥῆμμα· δεύτερον δὲ, καὶ τοῦτο μάλιστα, πάντων οἱθας, ὡς τοὺς ἀπὸ μοναστηρίων ἢ ἐκκλησιῶν ἑτέρων μεθισταμένους ἄνευ τῆς τῶν προεστώτων γνώμης, οὐκ ἀκίνδυνον ὑποδέχεσθαι. Πῶς τοίνυν κατέσχον ἂν αὐτὸς παρὰ τῇ ἐμῇ ἐκκλησίᾳ τὸν θαυμαζόμενον μοι τοῦτον καὶ ἀγαπώμενον ἄνθρωπον, μήτε παρὰ τοῦ τὴν μονὴν κατέχοντος προσώπου λύσιν δεξάμενον, μήτε τοῦ ἡγουμένου γοῦν γραφήν ἔχοντος, περιποι συμένην ὑμῖν τὸ ἄπραγμον; Οὐκ οἱ εἶπερ τις ἀνθρώπων, ὡς οἱ τὰ πάντα συγχέοντες· οἱ τῶν ἐπισ σκόπων κατάσκοποι, τέως μὲν τοὺς κανόνας περιο ρῶσιν ἐν γωνία κειμένου;, αὐχμοῦ καὶ εὐρῶτος και τάπλεως, ἢ ἐν μέσῳ διεῤῥιμμένα καταπατοῦσιν ὑπερηφάνως. Επειδὰν δὲ πρᾶξαι τι δεήσει τῶν ἐπισκοπικῶν, ἐνταῦθα λύσαντες τούτους, και βοστρυχίσαντες, καὶ ἐκθειώσαντες, ὡς τοῦ Πνεύματος ὄντες γεννήματα, ἀντικαθιστῶσιν ἡμῖν, τὴν παράβασιν πικρῶς ἐλέγχοντες. Διὰ ταῦτα μὲν οὖν οὐ κατέσχον τὸν ἄνδρα παρ' ἑαυτῷ· εἰσηγησάμην δὲ αὐτῷ, ὡς ἄρα δέον εἴη καὶ παρὰ τῶν κρειττόνων ἀπόλυσιν λα βεῖν ἔγγραφον καὶ παρὰ τοῦ ἡγουμένου τὴν οἷον ἀπολυτικὴν παράθεσιν. Ἐπεὶ δὲ νῦν, ὡς ἔμαθον διὰ γραφῆς ἑαυτοῦ, παρὰ τῶν τὴν μονὴν ἀγόντων ἐγο γράφως οὐκ ἀπολύεται, οὐκ οἶδα τί δράσω, ποθῶν μὲν, οὐδ᾽ ὅσον ἂν εἰπεῖν ἔχει μοι, προσκληρῶσαι inclytis sancti Gregorii virtutibus et Spiritus gratiarum radiis non vincatur, non inflammetur, et ante hæc omnia veneratione illa et severa gravitate quæ illum vehementer exornat non capiatur. Equidem et dulcibus hujus viri sirenibus sum devictus, et jucundum serinonis candorem, et concinnitatem sum admiratus, ejusque cum extrinsecus rerum conatus aggreditur, stadium et cum habitus elegantiæ et corporis ornatui curam habet. Quapropter nulla in re illius tandin nunquain sum reluctatus petitionibus et votis. Et semper paratus ſui me totum ejus subdere voluntati. Quid igitur est, quod sum perpessus? Tu jam perpende, num magis circumspectus et consukus fuerim, quam ignavus et miscr. Novit enim tua sanctitas quali vultu, quali spiritus facie Gregorius subsistat, et quantum in ecclesiasticum ministerium sua ipsius solertia et ingenio indigeam, et ut minister, et socius sit mihi in sacris modulationibus, et ut chori magister 636 in divina psalentium concinnitate. Unum hoc igitur primum mihi munus concedatur donum, secundum vero quid sit, tu potissimum nosti. Scilicet illos, qui monasteria et alias ecclesias, absque antistitum libera licentia et consilio deseruerint, non sine periculo posse suscipi. Quomodo igitur in Ecclesia mea hominem hunc, qui me in admirationem pariter et dilectionem rapuit, potui continere, qui nec personali præsentia, qua constans ibi perseverare debebat, solutus fuit, neque præfecti syngrapham attulit quæ nobis plenam licentiam et facultatem committeret. Non etenim novi, si aliquis ita est hominum, ut episcoporum speculatores sunt, omnnia confundentes et turbantes. Tamdiu quidem regulas et canones circumspiciunt in angulis delitescentes, squalore et situ cumulate putridus et detritos, aut cum in medium penitus sunt projecti, superbo hos tunc pede et insano conculcant et evertunt. At vero cum episcoporum ad aliquod opus et notæ. Variæ lectiones Τὸ τοῦ ἔθους κατηρτισμένον. Scrib. τὸ τοῦ Έπους κ. οὐκ οἶ. Scrib. οὐκ οἶδα. Παρ' ἑαυτῷ. Scrib. π. ἐμαυτῷ. Εγραφον. Scrib. ἔγγραφον.

potentiam et nunus quæsiveris, tunc illos habere τοῦτον τῇ ἐπιστατουμένῃ παρ' ἡμῶν ἐκκλησία, δεδιώς dissolventes, et calamistratis crinium componentes cincinnis, et veluti deorum illos numero ascribentes, non aliter quam si summi Spiritus soboles essent, nobis penitus adversantur, et transgressionem et licentiam amaro quodam insectantur studio. Ob͵ hanc igitur causam, talem virum apud me non continui. Consilio autem meo eum adjuvi, ut quidem, si opus esset, a potentioribus et præstantioribus, aliquod suæ libertatis et remissionis scriptum, præcipue a præside ultimum liberationis decretum impetraret. Etenim postquam ipsius scripto edidici, eliam ab his qui ibi constanti mora degunt illum vel cum scripto non dimitti, penitus quid faciam non habeo. Cupio autem neque, id quantum mili δὲ τὸν φθόνον, καὶ τὰ τῶν ἀνθρώπων κακόηθες. Οι καὶ ἠρεμοῦντα θυμὸν τῶν κακῶν …… δυναμένων ἀναῤῥιπίσουσι. Πλὴν εἰ καὶ τῇ σῇ ἁγιωσύνη ἱκανὸν εἶναι δοκεῖ κατακρίσεως ἡμᾶς ἐξελέσθαι τὸ γράμμα ἐν ὑπογραφῇ τοῦ ἡγουμένου μόνου πρὸς ἡμᾶς ἐνεγ· κεῖν παρατιθέμενον αὐτὸν, ὡς εἰκὸς, ἐλθέτω τοῦτο συνεπαγόμενος, καὶ ἀσμένως ἡμῖν εἰσδεχθήσεται. Εἰ δ᾽ οὐδὲ τοῦτο συνορᾷς ἱκανὸν, ἀλλὰ δεῖ πάντως τῆς τῶν ὑπερεχόντων ἀφέσεως, ἁγιάσομαι μέν, τοῦ το ούτου στερούμενος, καὶ ὁ σπάνιον ευνούχοις χρηστο ήθοις καὶ ἁπλουστάτοις, καὶ τοῦτο δὴ ταῖς ἄλλαις ἐπηρείαις ὡς ἐπιθήκην προσλογισάμενος, τῷ πάντα λυποῦντα προσενεγκείν δυναμένῳ, καὶ τὴν τούτου λύκ σιν, ὡς εἰκὸς, ἀναθήσομαι. Ὑφ' οὗ τηρηθείημεν τῶν fas est dicere, hunc nostra in ecclesia cui præ- τοῦ αἰῶνος τούτου σκανδάλων ὑπέρτεροι ταῖς σαῖς sum aliqua cura prosequi illique adjungere. At ἁγίαις εὐχαῖς. vero invidiæ timeo aculeos et pessimas hominum consuetudines, qui tranquillum et sedatum animum improbo malorum flagello concutiunt et devastant. Sed forte tuæ sanctitati operæ pretium videtur, ut ego sententiæ litteras, quæ illum ad nos auferri præcipiant et statuant, extraham, ut rationi consenta¯ neum quidem judicabitur. Hic autem veniat jam, ut hoc ad nos perferat, et libenti animo a nobis suscipietur. Si autem neque hoc æquitati esse consonum arbitraberis, sed tantum superiorum licentiam et auctoritatem ad hujus dimissionem necessariam esse, extremo quidem conficiat rore, dum tali viro privabor. Et quod quidem rarum est eunuchis morigeris et simplicissimis, et hoc etiam inter alias contumelias et injurias, quasi additamentum quoddam reputans et perpendens, ad illum, qui cuncta tristia, perniciosa afferre potest, hujusque charam libertatem inducere, ut decens est, feram. Cujus ope, ab hujus sæculi ruina impendente et insidiarum laqueis, tuis sanctis precibus liberemur. EPIST. VI. Domno Gregorio camalero. Nunquam (tu dicis), ex urbe Achride nobis et lingua archiepiscopi prolata 637 littera antea certe non frequentes venerunt. Profecto nunc præceps litteras mittendi causa urget. Non enim archiepiscopus viro illi ignovit, circum quem varia imperatoris negotiorum examina alto susurro semper immurmurant, et cui aliorum litteræ, non minorem molestiam et interturbationem inducunt, quam ad alios scribendi studium et obligatio. Unde igitur hoc novum negotium et importunum nobis exstitit? Unde? Ex tua in omne bonum solertia et dexteritate. Qui, quia tibi Deus apud imperatorem multum posse concessit, non incassum et absurde divino hoc uteris munere; sed teipsum, dignum, qui majora possis, et perficias manifestas illis, quibus, quod tunc tibi emissum est, ut Deo Τῷ Καματηρῷ κυρίῳ Γρηγορίῳ. Πα Βαβαί, φαίης ἂν, Αχριδόθεν ἡμῖν καὶ γλώσσης ἀρχιεπισκοπικῆς ἐπιστόλιον πάρος γε μὲν οὔτι θάμιζεν. Ήπου μέγα τὸ τοῦ νῦν ἐπιστέλλειν αἴτιον. Οὐ γὰρ ἂν ἡγνόησεν ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῷ ἀνδρὶ, ὂν σμή νος περιβομβεῖ βασιλικῶν πραγμάτων, καὶ τὰ παρ ἑτέρων γράμματα παρενόχλημα οὐχ ἧττον, ἢ τὸ αὐτὸ γράφειν ἑτέροις. Πόθεν οὖν τὸ καινοφανὲς τόδε χρῆμα, καὶ ἡμῖν ἄκαιρον; Πόθεν; ἐκ τῆς σῆς περὶ πᾶν ἀγαθὸν δεξιότητος· Ώστε ἐπειδή σοι Θεὸς τῷ παρά βασιλεῖ μεγάλα δύνασθαι δέδωκεν, οὐκ ἑπαριστέρως χρᾷ τῷ θείῳ δωρήματι, ἀλλὰ φαίνεις σεαυτὸν καὶ τοῦ μείζω δύνασθαι ἄξιον, οἷς τὸ τέως δοθὲν ἀξίως Θεοῦ ᾠκονόμησας· καὶ τοῖς ἐγχειρι σθεῖσι ταλάντοις τὸ σὲν δραστήριον ἐνεπιδειξάμενος, δεικνύεις ὡς ἄρα καὶ σοὶ προσήκει τὸν ἴσθι ἐπάνω δέκα πόλεων, παρὰ τοῦ δικαίου Δεσπότου καὶ διανο - quidem dignum administrasli, atque talentis, quæ μέως τοῖς ἀξίοις λεγόμενον. Τὸ γὰρ ἐν τῇ προσούσῃ tibi cœlitus sunt effusa, tuâm strenuam industriam et potentiæ facultatem mire te, edoces exercere, ostendisque etiam quantum te deceat illud, Esto princeps decem urbium. Quod a justo Domino et æquo gubernatore, dignis et præstantibus viris dictum est et commissum. Nam, quod tuæ nunc est potentiæ, id totum nostro nunc principi suhdere, hoc quidem tantum est a ferreo hoc νῦν σοι δυνάμει ἄρχοντι δοῦναι τῷ καθ᾿ ἡμᾶς, τοῦτο μέν ἐστι τοσοῦτον τοῦ σιδηρέου γένους τῶν νῦ ἡμερῶν ἀπέχον τε, ὅσον ἐγγίζει τῷ παρ' Ησιόδ χρυσέῳ. Ος τὰ τῇ φύσει διεστηκότα παρ' ἑαυτῶν καινῶς ἤνωσεν, ὄγκον ἤθους, καὶ μετριότητα· τὸν μὲν, τοῖς πονηρευομένοις ἀποτηρῶν, τὴν δὲ, τοῖς χρηστοτέροις ἐκχέων ἡδεῖ τῷ χεύματι· καὶ τῷ μὲν τὰ μέτρα τῶν ἀδίκων κωλύων· τῇ δὲ, τοὺς ἀγαθοὺς Variæ lectiones et notæ. 10) Επιδήσοι Θεὸς τῷ παρὰ βασιλεῖ. Scrib. ἐπειδή σοι Θεὸς τὸ π. β'.

EPISTOLA LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ὀξύνων πρὸς ἐκδηλοτέραν χρηστότητα, καὶ τὸ συντε• hominum genere, nostri temporis alienum, τριμμένον Ιώμενος, καὶ τὸ ἀπωσμένον ἀνακαλού μενος. Δῆλος δὲ τὴν ᾿Αχρίδα θήσων ἐξελεομένην, ὅσον οὔπω ἐπίφθονον. Τὸ δὲ τοιοῦτον ἡμῖν ἐπιστῆσαι τῶν ἁρμοστῶν, πῶς οὐ προκλητικόν ἐστί σοι μείζονος ἐκ Θεοῦ παρὰ βασιλεῖ δυνάμεως, ἵνα μείζω καὶ πόλεις εὐεργετοῦντα καὶ ἔθνη διὰ τῆς σῆς τῶν ἀρχόν των ἐπιλογῆς, καὶ παρὰ τῷ κρατοῦντι συστάσεως. Τοῦτό μοι τὴν γλῶσσαν ἔλυσε τε, καὶ μικρόν τι τὴν σὴν ἀκοὴν περιελκύσα: πρὸς τὴν ἡμετέραν λαλιάν ἔπεισεν. Οὐ γὰρ δεῖν ἔγνων τηλικοῦτον ἰδὼν ἀγαθὸν, καὶ οὕτω ξένον, ἐπιδημῆσαν ὑμῖν διὰ σοῦ, μὴ τῇ σῇ μεγαλεπιφανεία δηλῶσαι τὴν τοῦ δοθέντος συναίσθη σεν, μηδὲ λόγῳ γνωρίσαι, οπου πράγματος τετυχήκαμεν. Τά τε γὰρ ἄλλα, καὶ τὴν αὐτὸς αὐτοῦ κρίσιν ἀποδεξάμενος, καὶ οἷόν τι καλὸν γέννημα Πατὴρ ἡδέως κατασπασάμενος, ἔτι μᾶλλον πτερώσεις διὰ γραμμάτων πρὸς τὸν ἐφ᾽ ἃ εἵλετο δρόμον· ὥστε τὸν καλόν δειχθῆναι καλλίωνα, καὶ τὸν Νιρέα ἤδη καὶ Αχιλλέα διαπλασθῆναι. Εἰ δέ τι πλεῖον αἰδοῦς καὶ τῷ Φοίνικι, ἢ τῷ Νέστορι, ὁ Ἀχιλλεὺς οὗτος προσνέμειν ὑπὸ σοῦ νουθετοῖτο, ἐν οὐδενὶ μὲν ἐκεῖνος τὸν ἥρωα ψεύσαιτο. Διὰ πάντων δὲ δείξεις αὐτὸς, ὡς οἱ νῦν ἡμῖν ἐγνωσμένοι πρὸς σὲ ἄκρατον γαρύστον Διὸς πρὸς ὄρνιθα θεῖον. quantum aureo illi sæculo appropinquat, quod Hasiodus decantavit; qui quæ natura dissita. sunt et longe inter se discrepantia novo quodam modo conjunxit, superbos scilicet morum fastus et tenuem mediocritatem. Illos quidem ab improbis et sceleratis omnino semovit, hane vero jucundo quodam flumine probioribus effudit. Et illis demum injustitiæ et injuriæ modum funditus abstulit, atque hoc probos omnes et æquos in manifestiorum commoda concitavit, et omne quod attritum et disjectum est mire sanavit, et quidquid erat evulsum in se resarciit. Manifeste quidem ipsam urbem Achrida ita explicuit et evolvit, ve quantum nulli esset invidiæ et reprehensioni obnoxia. At igitur ejusmodi nobis moderatores et præsides constitui, qua ratione te ad majorem, ex Deo, apud imperatorem non provocabit potentiam, et ut majorem urbium opitulatorem et gentium etiam, propter banc tuam in principes electionem et constitutionem summam, qua apud imperatorem plurimum vales. Hoc quidem mihi linguam penitus dissolvit, et parum has benevolas aures ad nostros sermones deflectere coegit. Non enim oportere cognovi, tantum conspiciens bonum atque ita singulare, quod propter te ad nos feliciter accedit, nec tuæ ingenti præstantiæ et nobilitati, profusi, el concessi muneris manifestare notitiam, neque sermone aliquo educere, quantum opus simus consecuti. Equidem tum etiam alia, tum et ipse tuum ipsius judicium suscipis, et illud quasi pulchram sobolem, ut pater, lætus tibi vindicas. Et adhuc etiam maxime litteris tuis alas celeres addes, ut ad ea, quæ fere eversa sunt velocissimus percurras, et ut illum, qui pulcher est, pulchriorem ostendas, et ut Nireum jam et Achillem effingas. Si autem plus pudoris et gravitatis severæ, aut Phonici aut Nestori, huic Achilles attribuere, 638 a te fuerit admonitus, nulla quidem in re illa heroa ementietur. Tu etiam jam omnino monstrabis, quam vehementer et immodice hi, qui· nobis jam noti sunt, in te garriant, ut In sacros Jovis alitis ungues. tantum Τῷ Πακουριάνῳ κυρίῳ Γρηγορίῳ, τῷ γαμβρῷ τοῦ μεγάλου Δρουγγαρίου. Αρά σοι θρασὺς ἐγὼ καὶ περιττὸς τὴν παῤῥησίαν, πανσέβαστε, ὅτι μήπω μηδ' ιδών, μηδ' ὀφθεὶς, εὐθὺς νουθετητής σοι καθίσταμαι; "Μ θαυμαστὸς τῆς ἁπλότητος, ὅτι καὶ τοῖς συνήθεσι κοινωνῶ τοὺ μοῦ πλού του, καὶ τῶν ἐνόντων σοι μεταδίδωμαι; Ἐγὼ μὲν, οἶμαι, τὸ δεύτερον· εἰ δέ τις τὸ πρῶτον τίθεται, ἀλλ᾽ οὗτός γε, ἀνουθέτητος ὄντως, καὶ μηδὲν ἀγα θὰν ἀπολαύσας λόγου μηδέποτε. Φημὶ τοίνυν ἐγὼ ἀνθρώπων ἐπιστασίαν σε δεδεγμένον νέον, καὶ τὴν καρδίαν εὐτυπωτον, πάντοθεν χρῆναι συγκεκροτή σθαι, καὶ πλείοσιν ὀφθαλμοῖς τὰ πάντα περιαθρεῖν, ἢ ὁ πανόπης Αργος τὴν ἐμπιστευθεῖσαν ἐκείνην βοῦν, ὅ τι ποτε ἐν τούτοις ὁ μῦθος βούλεται, ὡς ἂν μὴ λάθοι κακία τοὺς αὐτῆς χαρακτήρας τῇ σῇ ψυχῇ ἐντυπώσασα. Καὶ κατ' αὐτὴν μὲν ἡ νεότης χρῆμα πάντολμον, καὶ δραστήριον· ὅταν δὲ ἡ τῆς ἀρχῆς ἐξουσία παρῇ, Λέγει μετὰ ξίφους, φασίν. ᾿Αλλὰ σὺ τὸν λόγον ἔχων μετὰ σαυτοῦ τὸν μέγαν, καὶ καταρτιστὴν, ἕξεις ταῦτα πλείονος ὕλην εὐδοκι Πανόπης. Scrib. πανοπτης. EPIST. VII. Domino Gregorio Pacuriano magni Drungarii genero. Igitur tibi audax ego videor, et in nimiam libertatem effusus, Pansebaste, quoniam cum nondum te viderim, neque a te visus sim, stati:n me tibi monitorem constituo? Num me ob candidam simplicitatem nimis admiraris, quod opes meas cum) familiaribus meis communes habeam, et illas quæ te magis decent impertiar? Ego quidem secundum plane esse existimo. Sed si quis primum esse aut censeat aut constituat, hunc ego plane stultum, omni humanitatis sensu exutum, et talem dixerim cui rationis lux nunquam effulsit. Ego elenim, inquam, quia hominum præfecturam nuper adeptus es, eliam animum tuum bene adfectum quidem oportere ubique ad omnia apte conflari, et colligi, et pluribus oculis te omnia intueri, quam oculatus ille Argus bovem ejus fidei et custodiæ commissam. In bis autem hæc fabula id præcipue innuit, scilicet ne latenter ullum flagiLium, facinusque ullum, suum ipsius typuu in Variæ lectiones et notæ.

ἐξουσίας ἀναῤῥιπιζόμενον πνεύματι, διὰ τῶν πραγμάτων δραμεῖται, πυρσόν αἴρων τοῖς πενίᾳ βαπτιζο μένοις σωτήριον. Καί σε μακάριον ἐγὼ τίθημι, ότι μήπω σχεδόν μηδὲ παραγγείλας εἰς βίου θέατρον οὔπω τοι ῥᾳδίαν ἔσχες πρόφασιν τῆς πρὸς τὸν μέγαν βασιλέα καὶ βασιλευτήν παρρησίας, τὴν πρὸς τοὺς ἀρχομένους χρηστότητα. Εὖ γὰρ ἔστω ἡ τῆς σῆς εὐγενείας μεγαλειότης, ὡς οὐδὲν οὕτως Θεῷ τὸν ἄν θρωπον ἀνακίρνησιν, ὡς τὸ χρηστόηθες καὶ φιλάνθρω πον· καὶ τὸ θαῦμα, ὅτι μηδὲν μέγα καὶ χαλεπὸν ἀπαιτούμεθα, ἀλλ᾽ ἢ μόνον τὴν φύσιν ἐπιγινώσκειν, καὶ τὴν ὑπ' αὐτῆς ἀπαιτουμένην ἀπαιτηθῆναι συμπάθειαν. Τοιοῦτός μοι γίνοιο, καὶ κηρύττοιο, καὶ τοῦτον ἀποθησαυρίσαις τὸν πλοῦτον μᾶλλον, ἢ μυ· tuam ingenuam animam obsignet. Et in illa qui- μήσεως· καὶ τὸ τῆς νεότητος θερμουργόν, τῷ τῆς dem juventutis ardor, res quædam est nimis audax, et operi facilis ninis, et prona. Quando vero imperil licentia et potestas subest, tunc, ut dicunt, quasi districto ense obloquitur et garrit. Sed tu, sermonem tuum, rationisque vires absolutas et perfectas, et tui mensura ingentes intra teipsum includens, cuncta in majoris gloriæ materiam tibi parabis. Et juventutis ferociam et ardorem acri posensim et imperii spiritu excutiens et deprimens, in operum egregios deflectes conatus, ardentem face et salutiferain his qui pauperle immersi sunt et obruti erigens. Et te vero beatum judico, quia nondum fere tui ipsius spectaculum, in bujus vite theatrum objecisti; ita quidem ipsum in subdilos commodum et utilitatem, ut facilem præ- ριάδας ἄλλοι ταλάντων δακρυομένων καὶ πενθουμε. textum libertatis in magnum imperatorem, et dominatorem semper habes. Etenim probe perpendat tua ingens nobilitatis magnanimitas, nihil ita Deo hominem posse commiscere, ut morum integritatem atque humanitatis studium. Et hoc quidem mirum est nos nihil magnum atque difficile poscere, sed aut solum ipsam naturam cognoscere, et affectus, et vires, quæ ab ipsa mire exiguntur et efluunt, postulare. Tu igitur mibi talem te proba, talique esto prædicatus nomine, et has potius divitias et thesauros condes, quam ut alii varias talentorum myriadas, lacrymis atque inctibus im. nistas, et quæ ipsam oblivionem, 639 quam in futurum tempus serum construunt, etiam nune manifeste præferunt. Etenim te ipsum, quasi Deum, omnibus qui benignitate et humanitate indigent, uta præstabis, et maxime his, qui privatim et proprie sese Deo penitus noverunt. Ita enim maxime ostendes quantum illi inservire studueris. Quoniam et te multo etiam colit conatu, et tibi imminentia pericula prævidet, qui etiam multo magis quam privatim propriis famulis se gratum præbet, maxime saltim animi affectum et statutum in te præcipue manifestat. Sed jam omnem hujus sermonis finem percipe. Invidiam in omnium oculos infiges, nec linguam calumniantium obstreperam avertes, si nostrorum dierum legibus parueris. Jamque te bonitatis et justitiæ dator Deus ab omni improbitate et flagitio sejunctum custodiat. EPIST. VIII. Ophiomacho. νων, κἀντεῦθεν ήδη προφαινόντων τὴν λύσιν εἰς ἦν ἐν τῷ μέλλοντι τάξουσι, καὶ πᾶσι μὲν παρέχων σαυτὸν Θεὸν τοῖς δεομένοις φιλανθρωπίας, μάλιστα καὶ [ [. δὲ ] τοῖς ἰδίᾳ Θεῷ ἀνατεθειμένοις. Οὕτω γὰρ μάλιστα δείξαις, ὡς ἐκεῖνον θεραπεύειν ἐσπούδακα. Ἐπεὶ καί σε θεραπεύει μέν τις καὶ τῶν κυνητῶν τῆς δόμενος. Αν δέ τι πλέον τοῦ ἰδίᾳ καὶ οἰκειοτέροις ὑπηρετοῦσι χαρίζεται, μᾶλλον ἐκφαίνει τὴν πρὸς σὲ συνδιάθεσιν. Τέλος λόγου τὸ πᾶν ἄκους, εκκόψεις τοῦ φθόνου τοὺς ὀφθαλμούς· οὐ τὴν γλῶτταν ἀπο στρέψεις τοῦ μώμου, εἰ τοῦ νόμου τῶν νῦν ἡμερῶν φανείης παρήκοος· καί σε ὁ τῆς ἀγαθότητος καὶ ὁ δικαιοσύνης Θεὸς τηροίη πάσης κακύνσεως ἀνώτερου καὶ κακώσεως. Τῷ ὀφευμάχῳ. Τί τοῦτο καὶ ὁ καλὸς Ἰωάννης παρηνέχθη Λαι στρυγόσι προσπαλαίτων καὶ Κύκλωψιν; οὕτω γὰρ τὰ τῶν μακαριζομένων πράξεων τίθεμαι. Αλλ' ὅπως μὴ φανείης ἐκεῖνος ὁ τοῦ Λαέρτου πολύμητις, καὶ τὸν λόγον ἔχοις τῆς κακίας ἀντίμαχον, πάντως Ερ μῆς σοι τὸ μῶλυ διδοὺς ἤδη πάντα καλῶς ἐξηγήσατο. Μὴ μέλε οὖν ἀλλὰ χρῶ τῇ τούτου δυνάμει, καὶ ἐπανατωθήσῃ τοῖς οἰκείοις φρένας ἐχούσῃ νηὶ μετὰ τιμιωτέρου πλούτου τῆς πρὸς Θεὸν παρρησίας, Αν πρὸς τοὺς ἀρχομένους ἀρετή σοι χαρίζεται. Νῦν γὰρ νόμιζε δοκιμάζεσθαι οὐχ ἧττον, ἢ οἱ πρὸς τὰ Ὀλύμ πια καταβαίνοντες, καὶ γένοιτό μοι τὸν ἐμὸν ἑταῖρε, Ὀλυμπιονίκην ἀκοῦσαι. Τάχα γὰρ ἄν σο: καὶ ἐπινιQuid hoc est, etiam probus et pulcher Joannes in medium adductus est, ut cum Læstrigonibus et Cyclopibus certamen ineat. Sic enim opera, quibus nominis claritas immortalisque paratur felicitas, esse existimo. Sed ne jam alter astutus et prudens Laertis filius non appareas, et vivam mientis aciem, quibusvis rerum fraudibus variisque laboribus non opponas, equidem Mercurius illud sacrum Moly tibi prorsns contulit, et jam in omnibus se tibi ducem mirifce præbuit. Ne igitur sis sollicitus, sed hac hujus potentia, hac sorte utere, el cum tuis sociis incolumis omnino.evades, puppe illa, mentis gubernaculo vecta, et ingentibus illis et egregiis, tuæ in Deum fiducia, opibus κίους προτάσωμαι, οὐδὲν ἀτιμότερον τῶν Βακχυλί onusta, quam in tuos subditos ipsa tibi virtus impertit. Nunc etenim existima, te non aliter δων καὶ Σιμωνίδων, ἴσως καὶ πρὸς τὴν Βοιωτοῦ λύ ραν ἁρμοζομένους, πάντως δὲ καὶ λαμπροτέρας Variæ lectiones et notæ. Μὴ μέλι εὖr. Scrib. μή μέλλε ούν

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ἔχοντος τὴν ὑπόθεσιν, καὶ ἐπὶ σεμνοτέρῳ λεγομένους examinari, qnam illus qui in certamina Olympica ἀκρίβαντι. proficiscuntur. Et utinam mihi contingat, amicum et familiarem meum Olympionicam esse audire! Confestim etenim in tuas lau:les egregia concinam epinicia, in quibus nec inclytos Bacchylidas et Simonidas superiores mihi esse vix agnoscerem. Et fortasse ad Pindari lyram illa concinnarem et pangerem, in quæ splendidior harmoniæ dulcedo et argumenti elegantia prorsus affulget, et etiam in gravissimo coetu audacter assurgens illa tibi decantabo. EPIST. IX. Τῷ διδασκάλῳ κυρίῳ Νικήτα, τῷ Σερρών. · Magistro domino Niceta Serrarum episcopo. Καὶ ὁ τοῦ Εὐαγγελίου τῆς ἀληθείας ἐξηγητής, Etiam tu, qui Evangelii veritatis interpres ξάλως διαψευδόμενος· ἢ ἄλλοτι τὸ σὸν καὶ οὐ ψεῦδος fueras, mendacio convictus es; aut aliquid θησόμεθα; οἰκονομίαν δηλαδή καταρτισθεῖσαν σοφώ- aliud drater mendacii crimen tibi imputabimus? τερον, καὶ διὰ τῶν ἐπαίνων ὥσπερ χειρῶν τὸ παι Scilicet tuam rerum illam dispositionem, auδιῶδες ἡμῶν βαστάσασαν, κατὰ γῆς κυλιόμενον διὰ solutam quidem et sapientissimam, quæ dulciτὴν πρὸς τὰ πράγματα δυσαρέστησιν, καὶ τοῖς τοῦ bus laudibus, non aliter quam manibus, nosἀγαπῶντος στόματος Ιλαροτέροις φιλήματι, καὶ ταῖς tra puerilia pectora, et humi quidem devoluta τῶν ἐγκωμίων καταψήσεσι, κλαυθμυριζόμενον παύ et fusa, ut tædio et moroso tua opera eſſugiebant ουσιν. Ἐγὼ μὲν οὕτω τὰ πράγματα διαιτῶ. Οὔτε animo eduxerat, et suavissimis amabilis oris γάρ σε ῥᾳδίως οὕτω ψεύδεσθαι θείμην τὸν πρὸς τὴν 640 osculis, et hilarissimno enconiorum conἀλήθειαν τοῖς ἄλλοις ἡγούμενον, οὐ μᾶλλον ἢ σκοτί centu, repentes nobis lacrymas detersit luctusque ζεσθαι τὸν ἑτέρους φωτίζοντα. Οὔτε τῶν ἡμετέρων asperos repulit. Ego quidem hac ratione opera οὕτως ἀλογεῖν, ὥστε μὴ εἰδέναι ἐν οἷς τετάχαται, εἰ- enutrio et alo. Neque enim te ita ementiri constiΕύτα καὶ βοηθεῖν πάντως, λείπεται, βοηθεῖν καὶ ὡς tuerim, qui ad ipsam veritatem aliis dux ipse ἔνεστι· τὸ δέ ἐστι διὰ τῆς τοῦ λόγου δυνάμεως. "Αρα fueris, non magis quam tenebris te involvi, qui τί τῆς εἰκώτως ἐκνευούσας παραψηφίζομαι, ἢ τοῦτό aliis etiam face accensa præiveras. Neque ita γε μόνον ἀδυνατοῦσιν οἱ πονηροί παρασφαλῆναι ἡμῖν nostra te multo aspernari ludibrio, quasi illa τὸ κριτήριον. Εἰ δέ τι βαθύτερον ἄλλο σοι διεσκέπη- quibus sunt constituta penitus non videas. Tanται, καὶ διὰ τοῦτο πολὺς ἐῤῥύης ἐν τοῖς καθ᾿ ἡμῶν dem nec te talem existimabo, qui aliis auxiliari ἐγκωμίοις, τὴν τῆς ἄνωθεν ἀγάπης ἑκούσιον βροχὴν semper noveris, et ipso tu destituaris auxilio, et, αθρόαν δεξάμενος, ἐξήγησαι τοῦτο καὶ ἡμῖν, ὁ καὶ τὰ ut par est, in his scilicet quæ ab ipsa rationis Θεοῦ βάθη τῷ θείῳ λαῷ ἀνακαλύπτων διὰ τοῦ Πνεύ potentia effluunt. Quippe cum hac merito reluματος. Πλὴν ὅπως ἂν ἔχοι τὸ πρᾶγμα τῶν νῦν, ἡμετ elatur, et declinato effugit studio, perperam cuncta ρῶν πάντως ἀλλότριον ἐμοὶ φαίνεται, ὅτε διὰ τὸ decerno. Aut in hoc solum improbi nobis nibil πληθυνθῆναι τὴν ἀνομίαν, τῆς ἀγάπης ψυγείσης, possunt, vel judicium evertere et a veritatis δάκνομεν ἀλλήλους, καὶ κατεσθίομεν· καὶ παγχάλε scopo erroribus propulsare. Si autem aliquid proπον οὐχ ὅπως ἐπαινέτῃ περιτυχεῖν, ἀλλὰ καὶ λοιδόρῳ fundius tibi meditaris, et propter hoc multus in μετρίῳ· καὶ ἀγαθὸς ἡμῖν, οὐχ ὁ τῶν κεχαρισμένων nostra encomix effunderis, uberrimam et volunta - ἐπιδιδούς, ἀλλ' ὁ τῶν μὴ κακούντων ἐπιδαψιλευόμε - riam dilectionis pluviam ab alto suscipiens aethere, νος· ἁπλῶς τε μακαριστός, οὐχ ὁ τὴν ἀρετὴν θεῖος, illud et in nos aliquantulum deriva et explica, qui ἀλλ' ὁ μὴ τὴν κακίαν δαιμονιώδης. Σὺ μὲν οὖν, οὕτως etiam altam Dei profunditatem divino populo ἔντεινε καὶ κατευοδοῦ, καὶ διάφερε τῶν κακῶν· ἔξ- sacro Spiritus flatu manifestas. Nisi quod præciεστι γάρ. Οἱ δὲ ἐμοὶ μὲν ἀδελφοί, σοὶ δὲ μαθηταί, pue, ut horum dierum opera sunt, penitus aliena προσκυνοῦσι τὴν σὴν τιμιότητα, καὶ πῶς ἂν εἴποις et peregrina inihi illa videntur, quando, quia γνησιώτατα κατασπάζονται, καὶ τὸ ἐπίταγμα κατα- injustitia, et scelera nimis aucto accrescunt cuνῦσαί σοι ἐπαγγέλλονται, μόνον ἐπεύχου καὶ τούτοις mulo, frigente et pene exstincta dilectione, nos καὶ ἡμῖν τῶν περισπώντων πειρασμῶν ἔκβασιν. mutuo rabido dente commordemus et funditus devoramus. Atque etiam hoc mihi omnino difficile et laboriosum videtur non in laudatorem aliquem incidere, sed in maledicum modicum. Et ille nobis probus erit, non qui beneficia in nos contulerit, sed qui aliquid detrimenti et noxæ nullo modo in nos deflexerit. Simpliciter quidem beatus est ille, non qui virtutis est divinus præstantia, sed qui vitiis et scelere nihil secum dæmoniacum contraxit. Tu igitur sic te præsta, el felicitatis sic viam perage, et a malis penitus esto diversus. Hoc etenim decet quidem. Mei autem fratres atque tui discipuli hanc tuam mirificam honoris gravitatem amplectuntur et colunt, et quod quodammodo diceres, te, ut tui legitimi deosculantur; et quidquid illis præceperis, se perficere, facile tibi annuntiant. Atque hoc tandem nobis deprecare, ut tentationes quæ nos circumquaque distrahunt, penitus evellantur. ΕΠΙΣΤ. Ι. Τῷ ᾿Οφεομάχῳ. Ἐγὼ δὲ τοῦτ' ἐκεῖνο πρὸς σέ, ὦ καλὲ Ἰωάννης, πέπονθα, ὅπερ οἱ λαγωοὶ πρὸς τοὺς βατράχους μυ EPIST. X. Joanni Ophiomacho. Ego quidem hoc idem laboris in te sum perpessus, o pulcher Joannes, quod lepores in ranas,

ita ut fabula testantur. Nam reliquum omne tempus θεύονται. Τὴν γὰρ ἄλλον ἅπαντα χρόνον τὴν αὐτὸς miserum, mei ipsius timorem mollesque cord's desidias semper deflevi, et propter has cava terræ penetralia mihi effodi dignum censui. Nunc quia te timidiorem inveni, cristas erigo, et ad te parum superbe gradiens, ut Salaminius ille heros, cum fastu accedo. Quid igitur, o vir admirabilis, ad harum rerum conspectum exhorruisti, cum nos harum strenui fraudibus dirisque calamitatibus obnoxii etiam delectemur, ad quæ nos omnino imparati sumus nulloque conflati et efficti robore. 641 Nosti quidem nostra vitæ statum, et φιο olio quibusque incommodis nos deterat. Etenim solos libros redolet, et prisci moris statuta, quæ cum hoc novo vivendi modo atque efficaci strenum solertiæ dolo nihil mutuo inter se commune habent. Verumtamen pertuli, et constans permansi. Tu autem quo pacto effugis, et quasi inprobus et segnis miles in agmine, hæc post terga relinquis? Quare ad confusos curruum strepitus timuisti? Equi quidem nullum vectorem habent, nullo acri sessore superbiunt, nullo pugnaci milite horrent. Solum enim rapido cursu illa vehicula trahunt, nullis astricti babenis, nulloque domiti maistro.. Mllorum motus tu siste, illis adversare, et station a cursu cessabunt. Jamque blandienti sibilo in equos scandes, tuaque equitatio sic erit incolumis. Nos equidem tibi griphos aut cæca retulimus ænigmata, et harum solutione rerum ἐμαυτοῦ δειλίαν ἀποκλαιόμενος, καὶ διὰ ταύτης ἀξιῶν εἰς μυχὰ γῆς κατορύττεσθαι· νῦν ἐπειδή σε δειλότε ρον εὗρον, αἴρω τε τὸν αὐχένα, καὶ μακράσοι βαίνω κατὰ τὸν Σαλαμίνιον ήρωα. Τί γὰρ δήποτε, ὦ θαυμάσιε, οὕτω πρὸς τὴν θέαν τῶν πραγμάτων ἐξέπτη ξας, ὧν γε ἡμεῖς τὴν κακίαν ἐνεργὴν ὑφιστάμενοι χαίρομεν, καίτοι γε παντάπασιν ὄντες πρὸς ταύτην ἀπαράσκευοι τε καὶ ἀσυγκρότητοι; Οἶσθα τὸν βίον ἡμῶν, ὅπως εἶχεν ἀπραγμένως καὶ ἀνωφελῶς. Καὶ τι γὰρ, ἢ βιβλίων ὧζε καὶ πολιτείας ἀρχαίας, τῷ νέῳ τούτῳ βίῳ καὶ δραστηρίῳ μηδὲν ἐχούσης κατάλ ληλον; 'Αλλ' ἔτλην, καὶ ἔμεινα. Σὺ δὲ πῆ φεύγεις μετὰ νῶτα βαλὼν κακὸς ὡς ἐν ὁμίλῳ; τί πρὸς τὸν τῶν ἁρμάτων ἀπεδειλίασας κρόταλον; Οὐκ ἔχουσιν επιβάτην, οὐ παραιβάτην, οὐ μαχητὴν ἵπποι· φέρον ται μόνον κείν' ὄχεα κροτέοντες, ἀνηνοχότες καὶ ἄτακτοι. Υπόστηθι τὴν φοράν, ἀντίστηθι, καὶ αὐτίκα τοῦ δρόμου πεπαύσονται. Ηδη καὶ περιποπτύσας ἐπιβήσῃ ἐπὶ τοὺς ἵππους, καὶ ἡ ἱππασία σου σωτηρία. Αρα μή σοι γρίφους κατέλεξα, καὶ αἰνγματα, καὶ χρήζεις τῆς διαλύσεως; ἢ πρὸς τὸν λαβύρινθόν σε κατήγαγον, καὶ δεῖ σου τοῦ μέσου τῆς Αριάδνης, πρὸς τὴν ἄνοδόν τε καὶ ἔξοδον; Ἐγὼ μὲν, οὐκ οἶμαι· αὐτόθι γὰρ οἶδας τὰ Βουλγάρων εἶναι πράγματα ταῦτα, ἅπερ ὁ τὴν ἀρχὴν θαῤῥήσας εξ δωλα πολέμου κατόψεται. Εἶτα καὶ κατακυριεύσει τούτων, καὶ σώσει ταῦτα, καὶ σωθήσεται τὸ μέρος ὡς ἔνεστι· καὶ τόσῳ μᾶλλον, ὅσῳ καὶ Θεὸν ἔχειν indiges? aut te in labyrinthumn adduxi, et tibi @ σπουδάσει σύμμαχον, ᾧ τὸ ποιεῖν δίκαια μᾶλλον ἀρε στὸν, ἢ θυσιῶν αἷμα, Σολομῶντος εἰπόντος ἐμάθου μεν. Δι' οὗ καὶ αὐτὸς τούτῳ ἀρέσειας, ἀνδρῶν ἐμοὶ φίλτατε καὶ χρηστότατε, ὡς ἂν ἀξίως τοῦ μαιευσαμένου σὲ λόγου καὶ θρεψαμένου πολιτευσάμενος, καὶ τὰς ἐμὰς ἀκοὰς εὐφραίνων, δόξαν οἰκείαν τὴν σὴν ὡς ἀγαπητοῦ υἱοῦ εὐκλειαν, καὶ τὸν δίκαιον Θεὸν ἔχεις τὴν κραταιὰν αὐτοῦ χεῖρα τῆς σῆς κελεύσεως ὑπερέχοντα, καὶ τηροῦντά σε πάσης ἀνώτερον κακύνσεως καὶ κακώσεως. Ariadna filo opus est, ut probe ingressum et exitum viæ calleas? Ego vero non id arbitror, nam ibi in nosti, hos esse Bulgarorum conatus, hæc studia, quæ, qui imperii sceptrum audacter ambit, quasi rigidi belli simulacra intuebitur. Deinde et illorum dominabitur, et hæc quidem omnia conservabit, et ipse, quantum in ipso erit, ut decet, tiam certum incolumitatis statum assequetur. Et hoc tanto magis, quanto sibi Deum opitulatorem habere studuerit. Cui justa opera magis cordi sunt, quam victimarum sanguis, ut Salomone docente didicimus ³. Quocirca, et ipse etiam placuisti, o virorum mihi dilectissime atque utilissime, quasi te ipse rationis cibus recta vivendi institutione educaverit et enutriverit, aures plena hilaritate perfuderis. Tuam vero propriam gloriam, quasi dilecti filii inclytam, Deumque tiġi justum semper habebis propitiatorem, et suam potentem manum ad tuas ipsius preces inclinantem teque ærumnis et casibus omnibus eripientem. EPIST. XI. Domno Theodulo metropolitano Thessalonicensi. Hoc solum nobis consolationls est, sanctissime frater et domine, his tam improbissimi sæculi diebus, ut scilicet mutuo possimus colloqui, et mostras preces, ut mutuum antictorum et mæren. tium præsidium, in nostræ tristitiæ auxilium provocare. His autem præsentibus litteris tuam egre- • Prov. xxı, 4. + Psal. L, 19. Τῷ μηπροπολίτη tuque meas ΕΠΙΣΤ. ΙΑ'. Θεσσαλονίκης κυρίῳ Θεο δούλῳ. Τούτο μόνον ἔχοντες εἰς παράκλησιν, πανίερε, ἀδελφὲ καὶ δέσποτα, ἐν ταῖς πονηραῖς ταύταις ἡμέ ραις, τὸ ἀλλήλοις προσφθέγγεσθαι, καὶ τὰς ἀλλήλων ἐπικαλεῖσθαι εὐχὰς κατὰ τὸν λοιπούντων συμμάχους, προσαγορευομέν τε τὴν ἁγιότητά σου διὰ τοῦ παρόντος γραμματίου ἡμῶν, καὶ ἀξιοῦμεν εν Variæ lectiones et nota. Καὶ ἡ παρισία σου. Scr. καὶ ἡ ἱππασία Κατά την λοιπούντων. Scrib. κατὰ τῶν λε πούντων.

EPISTOLE I.XXV J. MEURSIO EDITE. Έχεις βοήθειαν ἐπιπέμπειν τῇ ἀσθενείᾳ ἡμῶν, ὥσπερ giam sanctitatem blande quidem compellamus; στρατιώτῃ ἄλλως τε ἀσθενεῖ, καὶ καμόντι, σθεναοὸν καὶ ἀκμῆτα σύμμαχον· τὰς σάς φημι χέρας, αἱ μόνον ἀρθεῖσαι, καταβαλοῦσι τὸν ᾿Αμαλήκ, τὸν τοῖς τοῦ Θεοῦ ἐμποδὼν ἱστάμενον, καὶ τὴν εὐθυπο ρίαν ἀνείργοντα. Πάσας γὰρ ὁδοὺς καταλαμβάνων, ταπεινούν σπουδάζει τὸ βασίλειον ἱεράτευμα, τὸ κράτιστον τοῦ Κυρίου σχοίνισμα. Οὐκ ἀγνοεῖς τις ἐστιν οὗτος, ὁ ἀπ' ἀρχῆς ἀποστάτης και τραχηλιαστῆς, ὁ τοῦ κόσμου τύραννος. Κατὰ τούτου σε και λοῦμεν, τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπε· καὶ γένοιτο καὶ ἡμῖν, καὶ πᾶσι τοῖς ὑπ' αὐτοῦ τυραννουμένοις, διὰ σοῦ λυπούντων εὑρέσθαι ἄνεσιν. Τάχα δὲ καὶ αὐτός τι μέγα τῶν σῶν εὐχῶν ἀπολαύσεις, οὐ ταύτῃ μόνον, ὅτι νῦν τοῖς ἡμετέροις συναλγῶν συνησθήσῃ καλῶς ἐξουσιν αὖθις, ἀλλ' ὅτι καὶ ἰδίᾳ πολλαῖς ἐμπαρεὶς καὶ αὐτὸς ταῖς τῶν λοιπούντων ἀκάνθαις χρήζεις τε τῆς ἐξαιρέσεως τούτων, καὶ γενομένης οὐ μικρὸν ἀποίσῃ τὸ ὄφελος. petimusque vicissim, ut tuum hoc summum adjuomentum, quod tecum habes nostræ infirmitati, quasi cohorti tum debili tum extremo laboranti periculo, veluti validissimum et potentissimum opitulatorem emittas. Tuas, inquam, manus, quae solum compactæ et firmatæ sævumi Amalec evertunt et fundunt. Qui Dei famulis 642 summo robore obsistit, et rectum itineris callem æquamque virtutis viam dire occludit. Nam omuia comprehendens compita viarunique meatus, regale sacerdotium, quod potentissimum Domini est prædium, atque portio deprimere funditus intendit. Non quidem ignoras quis hie sit, qui a principio jam fuit apostata, et excussa cervice superbus extulit fastus, totius scilicet mundi tyrannus. Contra hunc quidem te vocamus, o Dei homo, et utinam jam eveniat nobis et omnibus illius tyrannide pressis et fusis, tua ope, planctuum et mcroris finem posse aliquem invenire. Statim quidem ipse magno tuarum precum fungeris bono, non hac ratione solum, quia nunc communes nobis calamitatem perferens dolores, rursus etiam nobiscum nostro permisceberis gaudio, sed quia privatim multis tu ipse objectus et pervolutus tristitiæ spinis indigebis, et qui te illis eximat, et cum adfuerit, non culi. Τῷ Καίσαρι. parum tibi praebeat adminiEPIST. XII. Casari. Domine mi sancte, tuæ litteræ, quæ læto consolationis rore perpetuo madent et stillanti effluunt solatii nimbo, quæ præcipue nuper ad me perlatæ sunt, omnibus anxietatis et timoris fluminibus pectus meum inundarunt atque immerserunt, et docuerunt, te corpore misere et male fuisse affectum, et animam tuam terrificum mororis et tristitiæ cetos absorbuisse, lamentabili illo interitus sebastocratoris, qui citra controversiam, omnes, gestarum gloria conspicuus evincebat. Certe quidem statim illum perspexi utriusque apud Deumi medicinæ, et salutis modumn posse invenire, qui animæ Pater est et corporis Conditor. Et hanc, ut fliam, suavilus lenociniis et mellea hilaritate, diris planctibus spoliavit. Et suam sobolem tandem firmabit, illi virium fulcra immittens potentissima. Utique in hunc oculos converti, simul anxietudinis et tristitiæ flumen cessavit, retroque compulsum stetit. At ut in te magnanimum et gravi mentis lumine splendentem conspexi, et congenitam animæ vim sum meditatus, protinus in arido : Δέσποτα μου ἅγιε, ἀεί μοι τῶν σῶν γραμμάτων τῶν δρόσου ἐνταζόντων τῆς παρακλήσεως, τὸ ἕνα - γχος τοῦτο διακομισθέν, ποταμεῖς ὅλοις τῆς ἀθυμίας τὴν ἐμὴν καρδίαν ἐπέκλυσε, ἀναδιδάξαν ὅπως τό τε σῶμά σοι πονήρως πέπρακε [γ. χε], καὶ ἡ ψυχὴ τῷ κήται κατεπόθη τῆς λύπης, διὰ τὴν τοῦ ἐν πᾶσι παρ ραμέλλου [γ. ἀπαρ.] τοῦ σεβαστοκράτορος θάνατον, ἀμέλει καὶ πρὸς Θεὸν εὐθὺς εἶδον τὴν ἄμφω δυνάμε ναι ἐξιάσασθαι. Ὃς καὶ ψυχῆς ὢν Πατὴρ, καὶ σώματος κτίστης, καὶ ταύτην ὡς τέκνον παύσει κλαυΟμυριζόμενον τοῖς ἱλαρωτάτοις μειλίγμασι, καὶ τὸ κτίσμα στηρίξει, δοὺς τῆς ἰσχύος αντέρεισιν. Αμα τε οὖν εἶδον πρὸς τοῦτον, καὶ ἡ πλείων τῆς ἀθυμίας ἀνεκόπη ἐπίρροια. Ως δὲ καὶ πρὸς τὸ σὸν ἀπό βλαψα μεγαλόγνωμον, καὶ τὴν τῆς ψυχῆς φυσι κὴν ἰσχὺν κατενόησα, εκάθισέ μοι ἡ κιβωτὸς ἐπὶ τῆς ξηρᾶς. Ελογισάμην γάρ, ὡς τὸ μεγαλεῖον τοῦ σοῦ νοῦ τὰ συμπεσόντα τῶν βελτιόνων ὕλην ποιήσεται, τήν τε τοῦ σώματος ταλαιπωρίαν ὑπόμνημα, ὥσπερ δὴ καὶ ἔστιν, ἡγήσεται. Παιδευθήσεται, μή πάντα τούτου [γ. τούτῳ χαρίζεσθαι, οὗ τὴν ἀποῤῥοὴν ἀμη χανοῦμεν στῆσαι, κἂν ἐπὶ μέγιστον ἀρθῶμεν σοφίας mihi puppis constitit. Animo enim reputavi meo, τε καὶ δυνάμεως· ὡς τῇ μὲν, περινοεῖν, τῇ δὲ, που ρίξειν τὰ στήσοντα. Αλλ' ἐκείνῳ διδόναι σπουδαιότε ρον, ἵνα μὴ πᾶσαν λέγω τὴν λειτουργίαν τῶν ἐν ἡμῖν θειοτέρων καὶ δεσποτικωτέρων. Καὶ ὁ βασιλεύει» ἐτάχθη τῶν ἐν τῷ καθ᾿ ἡμᾶς αὐτοὺς κόσμῳ πρίτως, εἶτα καὶ τῶν ἐκτὸς ἀλόγων. Καὶ δ μόνον βέβαιον ἔχομεν, καὶ ὡς ἐκ τοῦ ἀῤῥεύστου καὶ ἀνωλέθρου, ἄρξευστον καὶ ἀνώλεθρον, τόν τε τοῦ συγγενοῦς βα tuæ mentis magnitudinein infortunia quæque mediorum eventuum esse existimasse materiam, et miseros corporis luctus, memoriam quamdam. ut quidem revera est, te merito ducere, atque ita te esse instructum, ut affirmares non omnia huic obsequi, cujus furentem luxum non possumus continere, etsi multum sapientiæ et potentiæ robur toto conflaverimus conatu, ita ut hoc quidem Varia lectiones et notæ. Λοιπούντων. ferum scrib. λυπούντων. Απέβλαψα. Scrib. ἀπέβλεψα.

λιστα πάντων αὐτὸς πεπείραμαι. Ὅθεν καὶ πενθητέος ἐμοὶ ἐκεῖνος, εἴπερ ἄλλῳ τινί· καὶ τοῦτόν γε δέξῃ ἑτοιμαστήριον. Καὶ πάντοτε μεν γάρ σε πιο στεύω, κατὰ τὸν τοῦ Παροιμιαστοῦ λόγου, ᾧ τὴν σου φίαν οὐχ ἧττον, ἢ τὴν βασιλείαν ἔχεις ταὐτὸν, έτοι - μάζειν τὰ ἔργα σου εἰς τὴν ἔξοδον, καὶ αὐτὴν τὴν τοῦ σώματος φύσιν, καὶ ἁπλῶς, πᾶσαν τὴν ἀστατοῦσαν κρίσιν, καὶ μόνον ἀκίνητον τὸ ἀεικίνητον ἔχουσαν, οἷόν τινας προδρόμους τοῦ πάντως ἐλευσομένου που ούμενον. Μάλιστα δὲ νῦν ὥσπερ ἐγγυτέρους προδρόμους, καὶ ἵν' οἰκειότερον είπω, λαμπαδηφόρει πει θούμενον, ὅσον οὐκ ἔδει παρεῖναι τὸν προσδοκώμενη, καὶ διὰ τοῦτο μᾶλλον ἑτοιμαζόμενον, ὥστε σαυτοῦ περιποιήσασθαι τὸ ἀτάραχον. Οὕτως ἐγὼ παρὰ τῆς βασιλείας σου λογισάμενος, οἷα δὴ αὕτη ἀμήχανος, πάντα διατιθεῖσα καὶ τὰ πικρὰ πρὸς τὸ ἥδιον, καὶ τὰ ἀσχήμονα πρὸς τὸ κάλλιον. Ἐκ τοῦ τῶν τῆς ἀθυμίας πολλῶν ὑδάτων κατακλυσμοῦ οὐδὲ πηλὸν ὅλως ένα πο λελειμμένον ὁρῶ τῇ καρδίᾳ μου. Πάντα γὰρ ὁ ἥλιος ἀποξηράνας ἐννοηθείς μοι μόνον όπως διατεθήση πρὸς τὰ συμβάντα. Τί δὲ οὐ μέλλεις καὶ πᾶν ἀηδὲς ἡδέως διὰ τὸ μεγαλόψυχον δέχεσθαι; ὅς γε καὶ τοὺς ἐμοὺς λόγους τίνος οὐκ ὄντας ἀηδεστέρους ἡδίους εξα ναι πάντων ψηφίζεις. Καὶ ὁμολογεῖς ὁ ἀετὸς τοῖς χρωγμοῖς τῆς κορώνης θέλγεσθαι, καὶ τοὺς παρ' ἡμῖν ἰχθύας πιστεύεις επίσης τοῖς ἐμοῖς λόγοις ἡδεῖς που γεγενημένους ἀνεγερεῖν πρὸς πᾶν ἄλλο νεκρών θεῖσαν τὴν ὄρεξιν. Σὺ μὲν οὖν ἀξίως φθέγγῃ τῆς σῆς χρηστότητος, σαυτὸν μᾶλλον ὑψῶν, οἷς συγκαταβαίνων αἴρεις τὴν ἐμὴν χθαμαλότητα. Ἡμεῖς δὲ σύνισμὲν ἡμῖν αὐτοῖς οὔτε λόγοις οὔτε ἔργοις οὐδὲν θελω κτήριον ἔχουσι. Πλὴν ἀλλ' ἐστάλησαν ἰχθύες· οἱ μὲν, άρτοι ταριχευτοί, οἱ δὲ, ἀρτιδίοις ἐνωπτημένοι. Καὶ ἡδυνθείη μέν σοι ή διαλογή μου, ἣν ποιοῦμαι διὰ τοῦδε τοῦ γράμματος· ἡδυνθείησαν δὲ μᾶλλον τῇ ὁρέξει σου οἱ ἰχθύες, ὡς καὶ ἀποστολὴ καὶ εὐλογία τῆς τὸν ζωοδότην ἡμῖν ἀποτεκούσης ἐν σώματι. ᾿Αναζωώσαιεν ταύτην, καὶ ἐνίσχυσις τῷ σώματι γένοιντο, πρὸς τὴν τῶν κατὰ φύσιν ἐνεργειῶν εὐστάθειαν ἐπαγαγόντες. Ἐπεὶ καὶ ὁ ἀριθμὸς τούτων τῆς κατὰ φύσιν τελειότητος σύμβολον. Είπερ δεκάδος μὲν τὸ τέλειον· ἡ δὲ φύσις πενταδικὴ διὰ τὴν ὕλην ἐν τῇ τετράδι τῶν στοιχείων θεωρουμένη, καὶ τὸ εἶ ἐξ ὧν πάντα τὰ καθ' ἡμᾶς φυσικά. cnixe cogitemus, illa vero quaelibet remorantia σιλέως θάνατον, οὗ τῶν τῆς ἀγαθοσύνης χαρίτων μάτ obstacula illi sedulo opponamus. Sed solum impensius omne illi objicere studium, ne totum dicam ministerium eorum, quæ nobiscum diviniora sunt, et in nos fortius dominantur, et quod constitutum est dominari 643 prius eorum quæ ornatui nobis sunt, deinde corum que ipsum participant rationis usum, et quod nobis solum stabile et firmum habemus, et quasi ex interitus experte, et nullo modo labili et caduco constans et immortale. At affinis tui imperatoris mortem (cujus sanctitatis virtutes omnes et gratias ego ipse potissimum sum expertus, unde planctu dignus et perpetuo luctu mihi ille videtur, si alicui alteri etiam illam, inquam, modo in expeditam animi promptitudinem accipies. Nam prorsus arbitror te, juxta parœmiæ sermonem, quo non minorem sapientiam habes, quam regnum, opera tua, in vitæ exitum, et ipsam tui corporis naturam disponere atque parare. Et simpliciter quidemn omne inconstans judicium, quod solum immobile et stabile, quod in assiduo est motu et lapsu volvit, veluti quosdam indices, et signa pravia futuri te esse existimare. Maxime autem nunc quasi quæ proxime præcurrant, et ut proprius loquar veluti jam facem præferentem videas, filique pareas, quantum vel ipse te nil tale sperantem adesse animadverterit, et ob hoc quidem magis paratum et expeditum, ita ut nec tibi ipsi terrori nec perturbationi esse potuerit. Ita et ego imperium tuum ratione certa expendi, et quam sit ejus magnitudo, sine ullo fuco et arte simplex, quæ omnia, quæ amara sunt et acerba, suavia sibi et jucunda, et quæ deformnia pulcherrima esse constituit. Ex illa autem ingenti inundatione, quæ multis et rapidis anxietatis et tristitiæ aquis accrevit, ne lutum quidem in anima mea relictum video. Nam veluti sol omnia exsiccasti, et hoc solum excogitasti in me quomodo videlicet ad omnes casus, dubiosque rerum eventus me constitueres. Quid enim, nonne omne injucundum et durum lato animo, ut est tui pectoris magnitudo, es suscepturus? Qui etiam sermones meos, etsi nihil habentes molestium, et acre omnium suavissimos esse voves. Atque fateris te, qui elegans aquila,es, et sublimis, aspero cornicantis rostri strepitu demulceri, et nostros pisciculos, credis, cum meis sermonibus æque dulces effectos, appetitus sensus, qui ad omne aliud omnino deînortui sunt, posse excitare. Tu autem quæ digna sunt tua sanctitate, et loqueris, et excogitas. Te ipsum maxime extollis, et quibus aliquantulum te demittis, meam humilitatem penitus in sublime offers. Nos vero, neque sermonibus, neque operibus nihil delinimenti et blanditiarum habentibus, nobis ipsi conscii sumus, nisi jam aliud nobis pisciculi instillaverint. Quorum hi quidem panes conditi sunt, hi vero panibus incocti. Et forte tibi hæc dissertatiuncula, et colloquium, quod hac epistola necto jucundum erit. Vel præcipue tuo appetitui et sensui, pisciculi valde fuerunt suaves, quasi munus et sacrum beneficium Virginis, quæ vitæ Datorem nobis in corpore peperit. Hoc quidem reviviscere facient et corporis vires, et robur erunt, illud in constantem efficacis operæ naturamı adducentes. Quoniam et horum numerus, cujusdam naturæ perfectioria symbolum est. Siquidem deua· vius summa est perfectio. Et ipsa quidem natura, ob objectam materiam, quam in quatuor elementorum meditamur compagine, pentade constat, et quinaria csse fertur, et omne, id est ex quo, çuncta, quæ in mobis naturalia sunt, componuntur,

EPISTOLE LXXV AJ. MEURSIO EDITÆ.< ΕΠΙΣΤ. ΙΓ. Τῷ Σεμνών. 644 EPIST. XIII. Semnarum episcopo. Και κεν τὸ βουλοίμην, και κεν πολύ κέρδιον ξεν Ιερωτάτη μοι κεφαλή, ή [γ. εἰ] θανάτοις ἑτέρων οἱ και κοῦντες πρὸς τὸ ἀνθρωπινώτερον ἡμᾶς συνεστέλλοντο. Νῦν δὲ οὕτως εἰσὶν ἄτρυτοι την κακίαν,. ὥστε μᾶλλον ταῖς πληγαῖς κατὰ τὸν Αἰγύπτιον ἐκεῖ- · νον κατασκληρύνεσθαι καὶ οὕτω [γ. οὔπω] τοῦτο ἂν ἀνδρικὸν, εἰ ταῖς τῶν οἰκείων, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ ταῖς σφῶν αὐτῶν καὶ ὅ φασι, πολλὰ τῶν θηρίων ἐπειδὰν τρωθείεν ποιεῖν, ἀφειδοῦντα μᾶλλον ἑαυτῶν, εἰσπηδἦν τοῖς τραύμασι θυμικ ύτερον· ὡς ἂν ἐπειδὴ πα θεῖν μέλλοιεν, καὶ δράσαιέν τι τοὺς πολεμοῦντας. Εἰ βούλει δέ μοι, οἳ τὸν ᾿Αντίπατρον Ηρώδην ἱστο ροῦσι, νεανιεύσασθαι ἐπιθανάτιον τι κατόρθωμα, καὶ τῆς ἐκείνου θηριωδίας άξιον, συναγαγόντα πάν τας τοὺς τῶν Ἰουδαίων λογάδας εἰς τὴν τῶν βασιλείων αὐλὴν, ἀθρόους κατασφάξαι ὡς ἱερεῖα, ἵνα, φησί, μηδεὶς οἶκος Ἰουδαίων πένθους ἄγων σχολήν τῷ ἐμῷ ἐπικροτοίη θανάτῳ. Τοιαῦτα τοίνυν δοκῶ μοι λογιζομένους τοὺς ἐν ταῖς νῦν ἡμέραις θηριώ δεις και Ηρωδιανούς, καὶ πληττομένους, προσερεθίζεσθαι, καὶ θανατουμένους, ζῶσαν τὴν κακίαν καὶ ἀθάνατον ἐπιδείκνυσθαι· ὅσῳ μᾶλλον ἐγγίζουσαν προορῶσι τὴν θείαν ἀπώλειαν, τοσούτῳ πλείους προσαπολλύναι σπουδάζοντας· ὡς ἂν προαπελθόν της, μήτ' ίδωσι τὴν ἑαυτῶν ἀπώλειαν, μήτε ταύτῃ ἐπιγελάσωσι, καὶ σχῶσιν ὅλως τοῦ διαχυθήναι και ρόν. Οὓς ἀεὶ πενθεῖν καὶ σκυθρωπάζειν ἠβούλοντο. Εἰ μὲν οὖν τῶν τινα δαιμόνων ἐλπίζεις μεταβαλεῖν τὴν προαίρεσιν πεισθέντα τοῦτ᾽ ἢ βιασθέντα ταῖς οἰκονομίαις τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγαθότητος, Ελπιζε δὲ τοὺς ἡμετέρους δημίους ἀγαθυνθῆναι ταῖς αὐστηροτέραις τῆς πολυποικίλης σοφίας ἐπεξελεύσεσιν. Εἰ δ᾽ οὐ κἀκεῖνο, πῶς τοῦτο συνιδεῖν οὐκ ἔχω. Καὶ τούτοις γὰρ εἰς ἕξιν ἡ κακία παγείσα, φύσεως δύο να μιν ἔλαβεν· ὡς, ἐξ ὧν ὁρῶσι, συμπείθομαι. Πλήν ἀλλ' ἡμᾶς τὸ ὀφειλόμενον δεῖ ποιεῖν, ἐπεύχεσθαι τούτοις ἀεὶ τὴν διόρθωσιν. Ἐπεὶ καὶ ὁ Κύριος ἐτάζων τοὺς νεφρούς τοῦ Ἰούδα, ᾔδει μὲν αὐτὸν ἀδιόρθωτον, οὐκ ἐπαύετο δὲ τὰ τῆς ἀγαθότητος ἐνδεικνύμενος. Μὴ παύσαιο τοίνυν αὐτό; τε τούτων ὑπερ ευχόμενος, καὶ ἄλλους, ὅσους οἶδας εὐσθενεῖς, ἐπὶ τῷ ἴσῳ ἔργῳ παρακαλῶν, εἴ πως ὑπὲρ ἐλπίδας τῇ πολυχειρία τὸν λίθον μετακινήσαμεν. quomodo hoc posse effici pernoscam non habeo. In his etenim omne flagitii genus, vitiique robur, ipso corporis habitu accrescens, jam naturæ vires suscipit. Quemadmodum ex eorum operibus intel. ligimus. Nisi quod nos fas est facere, quod nos decet. Quippe facilem operis exitum, et emendatos nulli mores ab illis semper precari. Etenim postquam Dominus Judæ renes scrutatus fuit, et illum obnoxium correctioni invenit, non tamen cessavit bonitatis suæ et clementiæ munera illi emittere. Ne igitur tu etiam cessa in hos aliosque, quos infirmos noveris, orare, cunctosque in compensalapidem trajiceretionis æquale munus et opus deflectere, si quando supra spem totis manibus Equidem hoc cuperem, et multo quidem utilius essel, vir sanctissime, si aliorum morte et cadibus, qui infligendis pl:gis et cladibus inhiant, in majorem in nos humanitatem et mansuetudinem adiguntur. Nunc autem ita flagitiis nefariis et sceleribus sunt indefessi et effracti, ut ipsis plagis, quemadmodum ille Ægyptius ad mala sævius recrudescant et exasperentur. Et nondum hoc illis satis ad strenuitatem est, si domesticorum et proximorum cædibus, sed jam si suis ipsorum casibus crescant, et quod dicunt etiam plures feras, postquam vulneribus variis effossæ fuerint, maxime nec sibi ipsis parcentes, ad truculenta vulnera animosiores insurgere et ingruere compellunt, ac si quia mortem fuerint passura, ipsos adversarios pertiinescerent. Si vero mihi concedis, quod de Antipatro Herode historiae referunt, facinus fuisse aggressum sævissimæ morti obnoxiam et certe illius feritate dignum. Nam cum omnes Judæorum lectas cohortes congregasset et in regiam aulam invexisset, confestim omnes quasi victimas et sacrificia mactavit, ut, inquit, nulla Judæorum domus, si a luctu quodammodo cessaret, in meam mortem lætantes ederet plausus. Talia quidem hisce diebus, hos Herodianos et hæc ferina corda reputare et excogitare arbitror, et excitatos et compulsos irritari et sævire, et eliam vel defunctos penitus, et terræ abditos sulcis, vitia, scelera et immortale flagitium manifestare. Qui et quanto propius prævident divina accedere flagella, tanto plures vastare et diripere conantur. Ut quam primum illa decesserint, neque proprium ipsorum interitum videant, neque hoc modo illudere et irridere possint, sed et omnino illud confusionis truculentæ tempus continere illi, quos perpetuo ingenere et diro mororis labo confici statuerunt. Si quidem quemdam dæmonum speras, aut hoc pacto persuasum, aut ipsa divinæ bonitatis administratione coactum et deflexum, quam sibi constituerit cladem immutare, etiam sperare potes,hoc nostros acerrimos tortores, severioribus variæ sapientiæ viribus, asperam posse vindictam mitigare. Si autem illud fieri non potest, mus. ΕΠΙΣΤ. ΙΔ'. Τῷ Κύπρου. Οντως τῷ πνευματικῷ πνευματικά, καὶ τὰ κοσμικά, και πάντα ἐν πᾶσιν ὁ Θεὸς τούτῳ γίνεται, ἰδοὺ γοῦν σοὶ καὶ αὐτῷ, σεβασμιώτατέ μοι δέσποτα, τὰ πρὸς τὴν ἡμετέραν σταλέντα εὐτέλειαν. Εἰ καὶ 645 EPIST. Χιν Citri episcopo. Vere quidem hoc spirituali robore et spiritualia et terrena et omnia quæ sunt in omnibus Deus occupat. Te quidem ipsum circumspice, augustissime domine, hæc quidem quæ in nostram

vilitatem tenuemque naturam sunt emissa, etsi κοσμικά εἰσι, πνευματικόν τι αινίττεται. Τὸ μὲν γὰρ ἐκ τῶν τοῦ ῥόδου σταγόνων μύρον ἐν δυσὶν ἀγο γείοις ὑελίνοις ἀπεσταλμένον, ἐνουθέτει τὴν ἐμὴν πώρωσιν, ὡς ἂν σῶμα καὶ ψυχή καθαρά καὶ δια φανῆ ὡς θελον έργασάμενος, ἀγγεῖα ταῦτα τοῦ κενωθέντος δι' ἡμᾶς μύρου ποιήσωμεν. Οίδας πάντως τὸν ὡσεὶ σταγόνα ἐπὶ γῆς στάζοντα· οὗ καὶ στύφον, εὐῶδες, σωτήριον γάρ· καὶ τὸ εὐῶδες στύφον, οὐκ ἄνετον γάρ. Ζυγὸν μὲν γὰρ ἔχει, ἀλλὰ χρηστόν· καὶ φορτίον ἔχει, ἀλλ' ἐλαφρόν· καὶ αὖ εἰς νυμφῶνα ἄγει, ἀλλὰ διὰ στενῆς· καὶ ἀγαλλιᾶσθαι κελεύει, ἀλλὰ καὶ ἐν τρόμῳ προστίθησι. Τὰ δὲ εὐώδη ξύλα ἆρα ματαίως οὕτω καὶ ἀργῶς παρὰ τῆς πνευμα τικής σου σοφίας ἔσταλται; ᾿Αλλὰ λίαν ἂν αὐτοὶ ἀργοί εἴημεν, εἰ μὴ κἀνταῦθά τι πνευματικὸν ἐννοήσομεν. Τέτταρα γὰρ ὄντα τὰ ξύλα, τί ἄλλο, ή τετραμερές ξύλον ἐδήλουν, δ τὴν σωτηρίαν ἡμῖν ἐργάσατο; 'ρ Παῦλος καυχώμενος, καὶ ἡμᾶς τοὺς τοῦ Χριστοῦ σταυροῦν τὴν σάρκα σὺν τοῖς παθήμασι καὶ τοῖς ἐπιθυμήμασι βούλεται. Εδίδαξας οὖν προδήλως ἡμᾶς, ὅτι δεῖ σταυροῦν ἑαυτοὺς πᾶσι τοῖς κατὰ κόσμον ἡδέσι τε καὶ εὐώδεσι. Καὶ εἴποι ἄν τις αστείως, ὡς τὰ στι λέντα, καθ᾿ ἑαυτῶν ἀπεστάλησαν. Διὰ γὰρ τοῦ ἀριθμοῦ. ὡς εἴρηται, σταυροῦσθαι πρὸς τὰ τοιαῦτα βλαβερά διδα σκόμεθα· μᾶλλον δὲ προσάγειν πάντα Θεῷ καὶ διὰ τῶν τοιούτων εἰς ἐπίγνωσιν αὐτοῦ ἔρχεσθαι τοῦ καν τοῖς ἄλλοις ἀτίμοις ξύλοις τοσαύτην τιμήν διά τῆς εὐ ωδίας φυτεύσαντος. Καὶ πλείω δ᾽ ἂν εἶχον γράφειν, ὅσα κατενόησά σε διὰ τῶν σταλέντων τὴν ἐμὴν διδάσκοντα ταπεινότητα· ᾿Αλλὰ τί μοι τὸ ὄφελος, νοεῖν μὲν ταῦτα, μὴ πράττειν δέ; Γένοιτο δὲ ταῖς σαῖς εὐχαῖς, καὶ νοεῖν με καὶ πράττειν τὰ δέοντα, καὶ τὸν ἐμαυτού βίον, ὀσμὴν ζωῆς, ἀλλὰ μὴ θανάτου τῷ πρὸς ἐμὲ βλέποντι ποιμνίῳ παρέχεσθαι, Ο καὶ μὴ παύσαιο ὑπὲρ ἡμῶν ἐξαιτούμενος. terrena sint, nescio quid secum spirituale involucro quodam innuere videntur. Namn unguentum ex odoriferis rosarum guttulis instillatum, in duabus vitreis amphoris emissum, hujus me compaginis et ossium structuræ admonuit. Ut si corpus et animam diaphana et perspicua quædam, ut vitrum, ille effecerit, hæc vasa effusi et evacuati in nos unguenti constitueremus. Nosti autem omnino banc quasi guttam, super terram stillantem, cujus quæ astricta est et solida pars, suavi fragrans est odore. Est enim natura conservandi prædita. Et pars bonum spirans odorem stipala est et condensa. Non enim dissolvi potest. Nam jugum quidem habet, sed commodum et utile. Etiam et pondus habet, sed leve et suave. Et porro in dulcem inducit thalamum, sed per angustum viæ callem. Et lætitia nos gestire jubet, sed trepidos mos et pavidus constituit. Ligna vero illa odorifera, frustra ita et abs re, a tua spirituali scientia sunt emissa. Sed nimis nos ipsi etiam desides essemus et inepti, nisi hoc in loco aliquid spirituale comprehenderemus. Quatuor elenim cum hæc ligna sint, quid aliud quam lignum in quatuor dissectum partes manifestant, quod omnium nostrum salutem mire perfecit? In quo Paulus glorians, et nos qui Christi sumus, carnem cum humanis alectibus et cupiditatem illecebris crucifigere suadet. Insigniter itaque nos edocuisti, decere quidem cum omnibus hujus mundi voluptatibus et jucunditatibus nos ipsos crucifigi. Sed forte aliquis urbane diceret, læc quæ missa sunt, in se ipsus vere sunt emissa. Nam juxta numeri mysterium, ut dictum est, nos in hæc mundi pericula et imminentia damna crucifigi docemur. Maxime autem cuncta summo Deo referre, et talium rerum contemplatione, in ipsius veram cognitionem venire, qui, etsi aliis ignobilibus lignis, tamen ob fragrantem odorem, tantum honorem impendit. Et plura quidem quæ scriberem habui, scilicet quæcunque perspexi te, ob ea quæ jam missa smul, meam humilitatem et abjectam naturæ conditionem edocere. Sed quod mihi emolumentum est, quæ utilitas, hæc mente evolvere et nullis tamen exsequi operibus. Tuis autem precibus et intelligere, et quod opus est, absolvere facile consequar et meam ipsius vitam, vitæ odorem habentem, non autem cæcæ mortis, vago gregi qui meis insistit vestigiis, qui in me oculos figit suos, bere. Quod præstare nunquam cessabis, qui in nos præcipue ad hæc semper es expetitus. 646 EPIST. XV. Camateropulo. Defunctorum etsi immemorem Plutonis in antro. Verumtamen ego defunctum amicum debita gratia, inter eos quos ipse reliquit, perpetuo prosequar. Nimirum terque quaterque beatum et exinium Psellum, qui citra controversiam linguæ suavitate primas tenuit. Huic equidem, ut fas est, quas nemo enarrare posset, neque posset referre, debeo gratias. Multa enim edidici, ex tanti viri * Galat. v, 24; Rom. vi, 6. α ΕΠΙΣΤ. ΙΕ΄. Τῷ Καματηροπούλῳ. exhiΕἰ καὶ θανόντων περ καταλήθοντ' εὶν ἀΐδας, ἀλλ' αὐτός γε καὶ θανόντα φίλον τὴν ὀφειλομένην χάριν ἐν τοῖς ὑπολειφθεῖσιν αὐτῷ καταθήσομαι. Αμέλει καὶ τῷ τρισμακαριωτάτῳ ὑπερτίμῳ τῷ Ψελλῷ, καὶ παραμίλλῳ τὴν γλῶτταν, ὀφείλω μὲν ὡς εἰκὸς, οὐκ εὐαποδότους χάριτας. Πολλὰ γὰρ οἶδα τῆς μούσης τοῦ ἀνδρὸς ἀπονάμενος, Οὐκ ἔχων δὲ ὅπως ὅλῳ τούτῳ χαρισαίμην τῷ μέλει αὐτοῦ, Varia lectiones et notæ. Απαραμίλλῳ legendum docet DD. Masius ad Leoncm Diaconum (tom. CXVII, col. 726). Ει7. PATR.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ὡς ἔξεστι, διὰ τῆς σῆς περὶ ἡμᾶς ἀγάπης χαρίζο- musa utilitatem decerpens nou vulgarem. Αt quia μαι. Ο γάρ τοι τὸ παρὸν ἡμῶν ἐγχειρίζων τη στ penitus non habeo, quo pacto hujus suavitati graλαμπρότητι γραμματίδιον, θυγατριδοῦς μὲν ἐκείνου, tun: et beneficum me præbeam, ut decet, ob tuam πικρᾶς δὲ πειραθείς της τύχης, συμφορά κέχρηται, tamen in nos dilectionem et integrum amorem, ὅπως οὖν αὐτῷ καταλλάξῃς την τύραννον. Εἰ γὰρ aliquam grati animi significationem ostendam. Qui μὴ μόνον συνεύσεις, προσμειδιάσει τε τούτῳ, καὶ enim nostras has præsentes litteras tuis splendi - περιπτύξεται ή που καὶ τὴν αὐτοῦ εἰς τὸν κόλπον dissimis committit manibus, illius quidem nep: s αὐτῆς εἰσαγαγοῦσα, δώσει τῶν ἀγαθῶν αὐτὸν δρά est, et acerbo fati nunc depressus `casu, ultimis ξεσθαι. Καὶ μή τί με οἷου ἄλλως ἀφοσιούμενον fere calamitatibus affligitur. Quomodo itaque cim ταῦτά σοι γράφειν. ᾿Αλλὰ γὰρ μήτε των λίγων hoc asperam et tyrannicam fortunam reconciliaὀναίμην, μήτε τοῦ ἐπὶ τῇ σωτηρία τῆς ψυχῆς μου bis? Nam nisi solum conspiraveris, et huic quideın θελήματος, εἰ μὴ ἐγὼ ταῦτά σοι ἐκ βαθείας καρδίας illa arridebit, totamque se circumfundet, et alicul i γράφω, ἐλεῶ γὰρ τὸν νεανίαν, ὡς πάλαι ποτὲ ἐν hujus sortem in suum ipsa sinum inducens, bona ἐλβίοις ἰδὼν, καὶ τὴν τοῦ πάππου τούτου ψυχὴν cuncta huic accipere indulgebit. At ne existima, δέδοικα, μήπως ὀνειδίσῃ ἐμοὶ τὸ σκληρὸν καὶ ἀτέ- me aliter quam hac pietate obstrictum hæc ad te ραμνον. Οκνῶ γὰρ εἰπεῖν τέως τὸν ταῖς ἀριστεραῖς scribere. Etenim neque sermonis fructum percipre ἐρίφοις τὸ ἀπάνθρωπον ἐν κρίσει προφέροντα. Εἰ γάρ rem, nec illo consilio tuo, quod in animæ meæ μει φανείη κατ' ὄναρ, καὶ τὴν γλῶσσαν ἐπαφήσει salutem impendisti, fungerer, nisi hæc ex intimo τὴν δωδεκάχρημον ἆρά με οἴει καὶ τὴν τῆς cordis sensu ad te scriberem. Hujus enim ado!eἐπιπλήξεως φαντασίαν ὑποστῆναι φρίκης Στερ scentis misereor, quasi jam pridem inter beatos καὶ ταραχῆς; Εἰ δὲ πρὸς τοῖς ἄλλοις τὸν Θεὸν illos conspicerem. Etiam et hujus avi animum παρεισάγῃ διὰ Δαβίδ, καίτοι τεθνηκότα, τῆς Ἱε timeo, ne forte mei cordis asperitatem et immitem ρουσαλήμ προασπίζοντα, κἂν ἄλλως ἦν ἀνάξια, incuset dureque increpet mentem. Nequco etenim καὶ χωρὶς αἱμάτων, τί πρὸς ταῦτα, ὅ πρὸς τῶν dicere, quantum infaustos hædos benignitate ct ἐκείνου χαρίτων πείσομαι, καὶ τῷ δικαίῳ καὶ τῷ humanitate in judicio superabit. Si etenim mili Θεῷ καὶ Ψελλοῦ γλώσσῃ θλιβόμενος; Αλλά με τού- per somnium appareret, et linguam duodecim των ῥῦσαι τῶν ἀναγκῶν, ἔν τιν: δουλείᾳ τάξας τὸν effluente scatebris contrectaverit, etiam num στελλόμενόν σοι τοῦτον. Πάντως γὰρ πολλῶν σου existimas, me tanti tim.oris spectrum horridumἀνατεθεισῶν, ῥᾴδιον εἰ τὸ μὴ μᾶλλον, τὸν γοῦν que simulacrum, et sine stupore et tumultu snὑπὸ τοσούτων συνιστάμενόν σοι ὠφελείας αξιω- stinere? Si vero in alios ipsum Deum insinuaret et θέντα ἀποκαταστῆσαι ἡμῖν· οὐ γὰρ ἐστενοχώρηται G proponeret, juxta Davidem *, et si defunctum, σοι τὰ τῆς ὁδοῦ. Καί σε Θεός εἴη πάσης τηρῶν ἀνώ- magnæ tamen Jerusalem protectorem, et si secus τερον κακίας καὶ κακώσεως. quam ejus dignitas postulabat, vel siquidem et sine aliorum cædibus fuerit. Sed ad hæc quod de illius gratiarum venustate et fulgore credam, el ipsa æquitate, et divino Dei numine, et dulci Pselli lingua constrictus. Sed jam ab his me custodi, et defende fati necessitatibus, et hunc tibi submissum et subditum quadam in servitute constitue. Nam cum harum multæ tibi delatæ et expositæ sint, facilius erit, si hoc non magis decuerit, hunc, tantis compressum cladibus, aliquo subsidio et emolumento, a le cumulatum nobis restituere. Non enim quæ ad viam necessaria sunt, te in arctum deducere, et in angustam rerum orbitam devolvese poterunt. Deus itaque te sceleris purum et malæ fortunæ detractum casibus servet. ΕΠΙΣΤ. ΙΓ'. Τῷ Αγκυραίς. Μὴ καὶ τὴν γλῶτταν ἐπεδήθης ὁ σοφὸς πρόεδρος, ὑπὲρ, φεῦ! τῶν νῦν καιρῶν, οἱ τῇ ποδάγρᾳ καὶ γλώττας δεσμεῖν διδόασιν; Οὕτω πάντα πρὸς τὸ χεῖρον ἐξαγριαίνουσιν. ᾿Αλλὰ μὴ, τοῦτο μὲν, οὔθ᾽ ὑπὸ τῶν καιρῶν ἐνεωχμώθη, οὔτ᾽ αὐτὸς πέπονθας. Αφοσιοὶ δὲ τὰς πρὸς ἡμᾶς ὁμιλίας, οἷς τῷ ἀδελφῷ ἡμῶν ὁμιλεῖς, ἐμβιβάζων αὐτὸν καὶ συνετίζων ἐν ὁδῷ ταύτῃ ᾗ πρὸς τὰς φιλοσοφίας πορεύεται· δέχομαι τοῦτο, καὶ πάσης τῆς πρὸς ἡμᾶς ὁμιλίας τίθε μαι ήδιον. Όπως οὖν συνεχέστερον ὁμιλοίης τῷ νέῳ, εἰ τί σοι μέλλει τοῦ ἡμᾶς εὐφραίνειν που κνότερον, ἀπολαυέτω μὲν οὖν καὶ τῶν κοινῶν σου τῆς σοφίας κρατήρων, καὶ τῶν θυμάτων ἑστιάσθω σὺν τοῖς λοιποῖς καλῶς ἄφροσιν. Εθέλω δέ τι τούτῳ Ps. cxsτιν, 21. 647 EPIST. XVI. Ancyre episcopa. Non equidem cum sapiens sit præses, in hos (o mores!) temporumn lapsus, linguam viuculo cohibes, que etiam podagra linguas devincire et constringere permittit. Ita quidem omnia in pejus ferociunt. Sed non hoc etenim, neque sub hoc tempore innovatum est, neque ipse ita male cs affectus. Verum colloquia quæ in nos habes, omni religione solvit, quibus etiam cum fratre nostro familiariter uteris illumque impellis, mireque instruis in hac via, per quam in sacram philosophiam couscenditur. Hoc ita percipio, et omni quod in nos habes colloquio, jucundius et suavius censco. Quodammodo igitur assiduam cum adolescente familiaritatem et colloquium conseres si Variæ lectiones et notæ. Δωδεκάχρομον. Scrib. δωδεκάχρουνον. Μέλλει. Scrib. μέλει.

ἂν αὐτῷ λάθρα χαρίζηται. Ἐπεὶ καὶ μητέρες πολ λάκις ἓν ἀπολαβοῦσαι τῶν τέκνων ἰδίᾳ, τῶν τι γλυ κασμάτων αὐτῷ παρατίθενται. Βούλει δώσω κανόνα τοῦ λεγομένου; Ὅσον ὁ Θεοφύλακτος ἐξῄρητα: σο: τῶν λοιπῶν εἰς φιλίαν, τοσαύτας οφείλεις ἰδίᾳ τῷ ἀδελφῷ χάριτα;, τοσοῦτον ἀγαπώμενόν σοι δέξει; [[. δείξ.] ὑπὲρ τοὺς ἄλλους τὸν Θεοφύλακτον. Δείξω καὶ ἕτερον μέτρον. Ὁποῖον ἂν ἐβούλου με εἶναι τῷ σῷ Παύλῳ ὑπ' ἐμοὶ τελουμένῳ σοφίας τι μυστήριον, τοιοῦτος γενοῦ τῷ ἐμῷ Δημητρίῳ, τὰ φιλοσοφίας ὑπὸ σοῦ ὀργιάζοντι. Εῤῥωμένος διαβιοίης εύθυμος, ἀνθρώπων ἐμοὶ χαριέστατα. es! Libi curæ, nos crebrius summo alicere gaudio. καὶ ἰδίᾳ παρ' αὐτῆς γίνεσθαι, ῖν ἔχοι κέρδος, ὅ τι Fungatur itaque ille communibus tuæ sapientiæ crateribus, et lautis sacrificiorum conviviis, cum reliquis, qui secum non absurde lætitia desipiunt, comiter excipiatur. Volo autem hunc modo, et privatim bis commissum sapientiæ, ab illo saltim hoc consequi, quo aliquod lucri habeat munus, ut vel etiam aliqua sibi gratia referatur. Quoniam et matres, ut aliquem ex filiis seorsim singulari suscipiunt studio, mellitis illum deliciarum blandinientis fovent, dulceque leniunt. Vis forsan, ut hujus quam loquor rei, rationem et specimen præbean? Quantum Theophylactus a te, reliquis, in amorem et amicitiam prælatus est, et antepositus, tantas privatim fratri debes rependere gratias, tantumque supra alios Theophylactum tibi charum habere. Alium et tibi rei ostendam 189dum. Qualem me volebas esse tuo Paulo, cumí illum sapientiæ mysteria absoluto studio edocebam; talis tu meo Demetrio exsiste, qui philosophiæ studio, te docente, initiatus et instructus est. Denique utinam læto salutis spiritu diu vivas, hominum mihi gratissime! EPIST. XVII. Cercyra episcopo. ΕΠΙΣΤ. ΙΖ'. Τῷ Κερκύρας. Πῶς ἂν εἴποις ἡδέως ἐδεξάμην σου τὴν ἐπιστο λὴν τιμιώτατε δέσποτα. Καὶ πάντα μὲν καλά ἐν καιρῷ αὐτῶν· λόγος δὲ μᾶλλον. Καὶ λόγος, του αὐτῆς μὲν γνώμης γέννημα, τοιαύτης δὲ γλώττης μαίευμα. Ἐν ἀθυμίᾳ γὰρ ὄντι μοι, τὸ λαθικηδες ἐκεῖνο ἀνέχεας φάρμακον· καὶ διψώντι, τῷ ἐκ τῆς πέτρας κατεγλύκανας νάματι. Καὶ ὡς ὑποφήτης τοῦ Παρακλήτου τὴν κατώδυνόν μου ψυχήν παρεκάλεσας. Καθ᾽ ὑπερβολὴν γὰρ ἐβαρύνθημεν, ὥστε ἐξαπορη θῆναι ἡμᾶς καὶ τοῦ ζῆν. Εξωθεν μάχαι, ἔσωθεν φόβοι. Οι τε γὰρ ἐχθροὶ κεκραταίωνται· καὶ οἱ φίλ λοι καὶ οἱ πλησίον, οἱ μὲν, ἀντέστησαν, οἱ δὲ, ἀπὸ μακρόθεν ἔστησαν τὸ φιλανθρωπότερον. 'Αλλ' ὁ πιο ρακαλῶν τοὺς ταπεινούς, καὶ ἰώμενὸς τοὺς συντε τριμμένους τὴν καρδίαν, παρεκάλεσεν ἡμᾶς εἷς ὡμίλησεν. Καὶ ἡ δρόσος ή παρὰ σοῦ ἴαμα ἡμῖν γέγονε· καὶ χάρις τῷ Πατρὶ τῶν οἰκτιρμῶν, καὶ Θεῷ πάσης παρακλήσεως, ὅτι ἐν οὕτως ἡμέραις που ντραῖς, καὶ ἐν καιροῖς ἀφίλοις καὶ θηριώδεσι, τὴν σὴν ἱερότητα δέδωκεν ἡμῖν τῇ φιλαδελφίς φιλόστορ γον, σπλάγχνοις Ἰησοῦ δικαιωμένην. Μὴ κάμοις οὖν, ἄνθρωπε τοῦ Θεοῦ, ᾗ παρὰ τοῦ Κυρίου ἐπλουτίσθης γνώμῃ καὶ σοφίᾳ πρὸς ἡμᾶς χρώμενος, καὶ τὸν θησαυρὸν ἂν ἔχοντες ἐν ὀστρακίνῳ σκεύει, τῷ τῆς ταπεινώσεως σώματι, χορηγῶν ἀφθόνως τοῖς χρήζουσιν· ὡς ἐμέ γε οὔτε πρόσοδοι λυποῦσιν, ἐν αἷς ἦν ποτε τὰ τῆς ἀρχιεπισκοπῆς ἄλκιμα, οὔτε ἡ ἀπὸ ποταμῶν ἕως περάτων θαλάσσης διατεταμένη εξου Quodammodo diceres, nos jucunde et hilari animo tuas litteras suscepisse, inclyte domine. Etenim cuncta illarum occasione et opportunitate nobis pulchra et suavia visa fuerunt, et maxime vero oratio. Oratio, inquam, quæ tantæ est mentis et sententiæ germen, tantæque linguæ soboles. Nam cum in summa animi anxietudine versaret, pharmacum mihi illud, quo profundus oblivionis sopor inducitur, effudisti. Cumque arida arderem siti, dulci ex petra, liquore, in siccas, potius dulcedinem, ſauces emisisti. Et quasi divini interpres Paracleti, meam animam doloribus aliquantulum 648 affectam et fisam recreasti, et dulci consolatione evexisti. Nos enim supra quam dici potest, gravi conflictamur rerum mole, ita ut penitus nobis horrentia immineant bella, intus vero timores. Hostes etiam in nos superiores evadunt. Et amici et propinqui ita in nos se habent, ut hi penitus nobis adversentur, et illi quam remotissimam humanitatis et benignitatis opem nobis objiciant. Sed enim qui humiles et abjectos consulatur, quique illis qui, lacero corde et disrupto pectore, atteruntur medetur, nobis etiam solatio fuit, quíbus et familiarem se præbuit. Et ros ille tuus divinitus stillans medicamentum nobis salubre exstitit. Gratia ergo sit misericordiarum Patri et Deo totius consolationis, quoniam his tam infaustis et pessimis diebus, et hoc tempore hostium irruptione ferociente et infesto, tuam sanctitatem σία καὶ ἐπικράτεια. Τῆς μὲν γὰρ αὐτάρκως ἔχομεν· nobis paterna dilectione cinctam, et ipsis Jesu visceribus quasi incoctam et probatam indulsit. Ne igitur lassescas, Dei homo, illam qua apud Dominum dives factus es ", sapientiam in nos deflectere, et thesaurum illum egregium, quem in 9 11 Cor. viii, 9. τὸ δὲ περισσὸν ἐκ τίνος ἐστὶ, μεμαθήκαμεν τῆς δὲ, ἀῤῥωστότερον ἢ ὥστε ἀντέχεσθαι. Ὁ δὲ τῶν φροντίδων περικλυσμὸς, καὶ ὁ πονηρὸς περισπασ μᾶς, καὶ τὸ μάτην ταράττεσθαι, καὶ μήπω πραξ ναι ἀφ' ἡμερῶν πονηρῶν, ταῦτά μοι σῆς ὀστέων, Var a lectiones et notæ 'Ηδέως έδεξαν μήν σου τὴν ἐπιστολήν. Rescribo, ἡδέως έδεξάμην σου τὴν ἐν "Ον ἔχοντες. Scrib. δν ἔχων τ' εἴ

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ταῦτά μοι τοὺς μυελοὺς δαπανᾷ. Οὔπω γὰρ τελείως fictili et luteo vase hoc abjecta humilitatis core πεφευγόσι τὸν λέοντα, ἡ ἄματος ἡμῖν συναντῇ· καὶ ταύτην ἀποδρᾶσι, καὶ ἐπὶ τοὺς τοίχους τῆς οἰκίας τὰς χεῖρας ἐρείσασιν, ὄφις ἐκ τῆς ὁπῆς προκύπτει ἐπίβουλος· ὃ καὶ μᾶλλον ἐμοὶ τὰς ὀδύνας δριμυτέρας ἐργάζεται. ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν, καίτοι μάλα σφόδρα βουλόμενος ἐκπτύσαι, ἵνα μικρόν τι τὴν καρδίαν κουφίσαιμι, ἐν πείστη στέγω τετληότι θυμῷ. Φυλακήν τε καὶ νῦν τῷ στόματι τίθεμαι, ὡς κάν τῷ συστῆναι τὴν ἁμαρτωλὸν ἐναντίον μου, ἵνα μὴ κατα αισχύνω τὸ μέγα τῆς ἀρχιεροσύνης πράγμα, ἢ ὄνοΤὸ γὰρ τῆς ἐπιστολῆς χρῆμα λάλον, ὡς οἶσθα, καὶ οὐκ ἐχέμυθον. Ἐπεὶ παρὰ συνιερέων, καὶ συνεπισκόπων, οι δοκοῦσι κρίνειν τὸν λαὸν, ἐκτέτακται τὰ τῶν θλίψεων ἡμῶν δίκτυα. Σὺ δὲ εὔχου, τίμιε πάτερ καὶ δέσποτα, ἡμῖν μὲν, τοὺς ἐν τοῖς ψευδαδέλμα. φοις τούτοις κινδύνους ὑπεκφυγεῖν, αὐτοῖς δὲ ἐκείνοις, ἐκ τῆς παγίδος ἀνανῆψαι τοῦ διαβόλου, ἐν ᾗ ἐζωγράφησαν. Πάντως δὲ τὸν ἀπ' ἐναντίας ἡμῶν αἰσχυνο θῆναι, καὶ διὰ πάντων τὸν Θεὸν δοξασθῆναι. Οἱ ἡ χάρις εἴη μετὰ τοῦ πνεύματός σου, πανίερε καὶ ἅγιε δέσποτα. pore habes, indigentibus large suppeditare. Ut neque incursus hostiles, in quibus præcipue archiepiscopi muneris robur totum positum est, neque immensa potestas urensque vis, a suis incruentis fluminibus usque ad ultimos maris terminos protensa, me turpi deprimant ruina. Iloc enim satis superque stipati sumus. At excessus lujus et copia, ex quo profluat jam didicimus. Illius vero causa, ea est nobis impotentia et infirmilas, ut facile cohiberi et cogi possit. Equidem curarum inundatio, et irruptio, et dura calamilatum invasio, et irrita consternatio animi, et nunquam infortunatis dierum malorum casibus mansuescere, hæc quidem mihi ossa ipsasque medullas absumunt. Sic enim præcipitanter fugientibus leonem, ursus nobis occurrit, et in nos, qui hunc vel cursu vitare nitimur, et qui in tutae domus septum manus firmare studemus, lethifer anguis, ex foramine insidians erua pit. Qui maxime in me graviores infert dolores, malaque nolitur. Sed baec quidem et toto conatu respuere studeo, ut vel parum, cordis mei pondus levius reddam. Sed tamen hæc animo tandem sic perfero forti. Ori quidem meo custodiam et seras constituo, quasi adversum me peccatorem conflarem, ne mihi penitus aut nomen aut magni sacerdotii opus vitio et probro vertatur. Epistolæ enim modus, ut nosti, loquax est, nec se silentio ullo potuit continere, quoniam a sodalibus sacerdotibus et episcopis, qui populum judicare el dirigere videntur, in nostram afflictionem et interitum, laquei et inextricabilia retia intenduntur. Tu vero, venerabilis pater et domine, Deum precare, ut nos quidem quæ inter falsos fratres pericula pertimescimus, fugiamus, et ut illi ipsi, ex cæcis diaboli plagis, cui ascripti sunt, dilabantur, et ut omnino illum pudeat in nos adversa quæque proücere, et ut Deus prorsus, summis gloriæ laudibus celebretur, cujus gratia cœlestis tuo in spiritu fulgeat, sancte et divine domine. ΕΠΙΣΤ. ΙΗ'. Τῷ Μερμεντλῶν. 649 EPIST. XVIII. Mermentlarum episcopo. Ad S. Scripturæ lectionem invitat, post prodanos scriptores. Num immortalis ego, cur me immortalibus æquas? Sed tibi quidem vel amicus et mendacem te esse concedit, qui interea ipsam veritatem claris Themidis responsis et decretis, quorum tu es interpres et prases, semper exerces et duces. Nos autem in acie belli, in qua constituti sumus, decet permanere, aut decuriones assignati, aut ut tuum est beneficium et gratia, triginta virorum præfecti. Militum tribunatus et exercitus præfecturæ decus solum audimus. Tu igitur Longini judicia ne mihi imponas, neque imponas, neque videaris ipse juxta Longini sensum aliquid deceruere. Tantum enim nunc, nostra ipsorum potentia nostrisque viribus inferiores sumus, quibus olim potentes cunctisΟὔ τίς τοι θεός εἰμι, τί μ' ἀθανάτοισιν είσκεις; Αλλὰ σοὶ μὲν ὁ φίλος καὶ ψεύδεσθαι δίδωσι, καὶ ταῦτα τὴν ἀλήθειαν ἐν ταῖς Θέμιδος ἀποκρίσεσιν, ὧν εἶ προστάτης, ἀσκήσαντι. Ἡμῖν δὲ ἀπόχρη μέσ νειν ἐφ' ἧς ποτε ἦμεν τάξεως, δεκαδάρχαι τεταγμέ ναι, ἢ τὴν χάριν, τριακοντάρχαι· χιλιαρχίας δὲ καὶ στρατηγίας κλέος οἷον ἀκούομεν. Μή μοι οὖν τὰς Λογγίνου κρίσει; περίαπτε, μὴ καὶ δόξῃς τισὶν αὐτός γε οἱ κατὰ Λογγίνον κρίνειν. Τοσοῦτον γὰρ νῦν τῆς ἡμῶν αὐτῶν ὑστεροῦμεν δυνάμεως, καθ᾽ ἦν ποτ' ἦμεν πάλαι ἄλκιμοι, ὅσον τότε τῆς τῶν ἀρχαίων ἀπελειπόμεθα ἔξεως. Οὔτε γὰρ τὰ χωρία ταῦτα ἐθέλει με εἰδάσκειν [ [. ἐθέλοιμεν διδ.]· καὶ τὰ βιβλία "Αρπυιαι ανηρείψαντο. Χείρες πρακτόρων οὐχ ἧττον ἡμῶν πᾶσαν ἀνάγνωσιν ἀφαιρούμεναι, ή que fuimus longo praestantiores intervallo, quanἐκεῖναι τοῦ Φινέως τα βρώματα. Αὐτοὺς μὲν οὖν ἀπὸ τοῦ περιπατεῖν πρὸς τὴν ᾿Ακαδημίαν μετάσαινε, καὶ πρὸς τὴν Στοάν, καὶ τὰ ταύτη; κάλλη διά βαινε. Εντρύφα δέ μοι καὶ τοῖς Ἰωνικοῖς λειμῶσι, • Psal. xxxviii, 2. tum tunc ipsa priscorum facultate et opibus vin、 cebamur. Neque enim liæ regiones jam me statuunt edocere, et ipsos libros furentes Harpyie subverterunt. Manus vero exactorum, non minus omnem Varia lectiones et nota. Εν πείστη στέγω. Restituo, Εμπης τε στέγω. Est Honeri frequens hemistichium.

lectionem detrahunt, quam illae Phinecibos deturba• καὶ διὰ τούτων Ζεφύρους δέχου ενέτῳ [[. ἀνέτῳ] τῇ rat. Ipsos itaque peripateticos in Academniam trajice, et in variam Stoam, nobilemque ejus pulchritudinem emitte. Tu vero per Ionica viridaria luxurianti illude pede, et blandos horum Zephyros emissis suscipe amatibus. ecerpe etiam fragrantes Iliadis rosas, quæcunque tibi, ob earum dulcem odorem, forte placuerint. El tragici quidem theatri inspector assile, et comica scurrilitate collule. Neque bucolicam recusa fistulam, quæ strepitantes lapillis fontes, et mutuos frondentis, pini susurros, et alia quæcunque diverso concinna cultu effingit. Nisi quidquid in hoc amoris involvitur lusibus, tuis suavibus Musis respuendum videatur. Tu vero interea etiam et his omnibus, et multo his omnibus εἰσπνόῃ. Δρέπου δέ μοι καὶ τῶν τῆς Ἰλιάδος ρόλων, ὅσα σοι καὶ διὰ τούτων καὶ βουλομένῳ ἐστί. Κάθου δὲ θεατής τραγικοῦ, καὶ βωμολοχία κωμική πρόσ παιζε, μηδὲ τὴν βουκολικὴν ἀπανήνῃ σύριγγα, πηγάς τινας καὶ πίτυος ψιθυρίσματα καὶ ἔργ᾽ ἄττα διάφορα ποιουμένην ἐμμελῆ· κἂν ὅσον ἐρωτικὸν ταύτης, ταῖς σαῖς Μούσαις δοκῇ κατάπτυστον. Σύ μὲν οὖν ταῦτα καὶ σὺν τούτοις, ἢ καὶ πρὸ τούτων ἄρτι τρέφου, τῷ ἐν τῇ καρδίᾳ στηρίζοντι. Ος ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβας τούς τε πάλαι διὰ τῆς ἐρήμου τῶν κακῶν ἀγωγῆς βαδίσαντας ἔρεψε, καὶ νῦν τρό φειν ἔτι ἐπαγγέλλεταί τε καὶ δύναται· καὶ μή μοι τοῦτο μὲν, τὰς Μωσαϊκὰς πλάκας περιεργάζου, τό τε ἔξω λαμβάνων αὐτόθι καὶ τὸ ἔσω ἀνερευνώμενο;· τοῦτο δὲ, τὰς προφητικὰς δράσεις, ἢ ὁμοιώσεις ὡς δυνατὸν φανταζόμενος, καὶ τῇ χειραγω ῷ ἱστορία πρὸς τὴν τῶν παλαιῶν καθοδηγούμενος μίμησιν. Ετι βλέπε τὸν τῆς χάριτος Ἥλιον, καὶ τῶν τούτου ἀκτίνων κατὰ τὸ ἐγχωροῦν ἐπαπόλαυς. Συγγίνου δὲ Γρηγορίοις καὶ Βασιλείοις, καὶ τῷ μακαρίῳ περι τούτους χορῷ. Καὶ τούτων μὲν ἁπάντων τῶν ἁγαθῶν αὐτὸς εὐωχοῦ· ἡμῖν δὲ συνεύχου, τὸ μὴ καὶ τὸ ἔπληνα φθόγγον ἀποβαλεῖν. Οὕτω πάνυ που νήρως πέπραγε 'Αλλ' ίδοιμί σε τὴν που θουμένην ἔψιν, καὶ τῆς λαλιᾶς ἐκείνης ἀκούσαιμι, ἣν πάντοτε καὶ πρὸ πάντων ἔχω θαυμάζων, ᾧ καὶ λόγοις καὶ ἔργοις ἐμοὶ πανυπέρλαμπρο. praestantiore partu illo, qui sacris tuum animum fulcit stabilimentis, te enutri. Qui olim de cœlo descendens illos, qui per malorum et ærumnarum desertum gradiebantur, fovit, vitaque recreavit jucunda, et nunc etiam nutrire et potest et refertur. At ne ad hæc Mosaicas illas legum tabulas curiosius appone, sive quod extrinsece ibi referunt usurpans, sive quod intra se imuunt pervestigans. Hoc denique nitere, ut propheticas visiones mirabilesque illas imagines, quasi res que fieri potuerint, attento mentis contempleris lumine, et rerum cognitione et historia, quæ te quasi manuducat in rerum antiquaruni veram imitationem, vestigia certa in id fige. Etiam adhuc splendentem gratiæ Solem intuere, et ejus micantibus radiis, quoad liceat, fungere. 650 Gregorios illos et Basilios imitare, et beatun horum cœtum divinumque chorum insequere, et horum quidem omnium affluentibus bonis tibi laute oblrclantia convivia appara. Nobiscum vero precare: etenim nolle vocem in me ullam emittere probio verti. Sic penitus pessime id effeci. Tandem tuam exoptatam faciem videre studeo, et illum tuum dulcem et mellitum audire sermonem, quem omnino ante omnia admiror, o vir et opere et mihi splendidissime. EPIST. XIX. Anemo. Morbi medela sermo blandiens sono, Quam suave munus advenis in tempore! Hæc Orestæ cum sint, ut nosti, charissime mihi anime, in te, parum hoc illudens carmine cuncta deflecto. Vis etiam ut et tibi illud comici referam, scilicet: Quam gaudeo, quam delector, quam gestio latus Lexsilire. Sed ad quid hoc pingui peccatorum oleo meas litteras inungo? Decet quidem illius solun donis nitescere, quæ cœlesti pulchra olco pinguescens dixit: Magnificat anima mea Dominum; et exsultavil spiritus meus in Deo °. Quoniam me gaudii veste et stola gloriæ, pro Spiritu tristitiæ induit me. Etenim saccum meum disrupit, et me lætitia circumdedit ". Quoniam inimicos meos terga vertendo in fugam conjecit, et illos qui me odio persequebantur, • Luc. 1,46. 10 Psal. xxix, 12. Variæ lectiones Καὶ τὸ ἔπληνα φθόγγοι. Scrib. καὶ τὸν ἐπε λένα φ. ΕΠΙΣΤ. ΙΘ'. Τῷ ᾿Ανέμῳ. ore Φίλον λόγου θέλγητρον, ἐπίκουρον νόσου Ὡς ἡδύ μοι προσῆλθες ἐν δέοντί γε. Ταῦτα Ορέστου ὄντα, ώς οἶσθα, φιλτάτη μοι κεφα λή, μικρόν τι παρῳδήσας ἐπὶ σοὶ λέγω. Βούλει σοι προσθήσω καὶ τὸ τοῦ κωμικοῦ· Ὡς ἤδομαι, καὶ τέρπομαι, καὶ βούλομαι χο [ρεύειν. ᾿Αλλὰ τί τῷ τῶν ἁμαρτωλῶν ἐλαίῳ λιπαίνῳ μου τα γράμματα, ἐξόν τοι τῆς καλλιελαίου δώροις φαιδρύ νεσθαι· Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ. Ὅτι ἐνέδυσέ με ἱμάτιον εὐφροσύνης, καὶ καταστολήν δόξης, ἀντὶ Πνεύματος ἀκηδίας. Διέρρηξε τον σάκκον μου, καὶ περιέζωσε με τὴν εὐφροσύνην. Οτι τοὺς ἐχθρούς μου ἔδωκέ μοι νῶτον, καὶ τοὺς μισοῦντὰς με εξωλόθρευσε, καὶ ἀπέστειλεν ἄνθρωπον et notæ. Πέπραγε. Scrib. πέπραγα, Eurip. in Orest.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDIT.E. ἡμῶν ἔμπροσθεν τοὺς συντετριμμένους ἰασόμενον, internecioni dedit 1. Et nostram hanc humanam naτοὺς ἀσθενοῦντας ἐπισκεψόμενον, πᾶσι τὰ πάντα turan, palam, illis, quos attrivit, et effregit mundi πρὸς σωτηρίαν ἐσόμενον. Αλλ' εἶγε ὅτι τοῖς καθ' ærumna medenten emisit, et infirmos et fragiles ἡμᾶς ἐπεφάνης μέρεσιν ἀλεξίκακος ὡς ταῦτά undique circumspectantem, et omnibus omnia in γε ἤδη ἀπέγνωστο. Καὶ Λυσίας ἂν εἶπεν· Ἐξεις- salutem obtendentem. Sed cia, euge, quoniam γα στο ηγεμόνων κακότης. Καὶ νῦν μὲν ὁ καστρο- nobis malorum expulsor exstitisti, quasi hæc κτίστης καθῄρει τὰ τῶν ἐλεεινῶν· νῦν δὲ ὁ κατεπά- cuncta nobis jam deplorata et desperata fuerint. νος, καὶ τὸν χοῦν ἐλικμᾶτο. Ην τι καὶ τρία αὐτοῖς Etiam Lysias dixit pessimam principum conditio. τῷ Φαραώ τις προσήκων ἀπὸ τῆς κλήσεως. Οὐκ nem in summum jam pervenisse fastigium. Et εἶδα εἰ τῶν προλεχθέντων όπως τι οὖν ἀνεκτότε nunc quidem castrorum metator cunctas miseroρον, ἀλλὰ νῦν ἐπεσκέφθησαν ἐπισκοπῇ ἐξ ὕψους, rum opes diruit. Atque vectigalium redemptor καὶ ὁ λόγος ἐπιστατήσει αὐτῶν, εἰ μή πω ἐγὼ τοῦ nunc etiam nostram ipsam humum cribrat et ἐμοῦ καὶ τοῦ παντὸς ἡδέος Νικολάου ἐπιλέλησμαι. eventilat. In quibus tertius est, cui vel aller PhaΚαὶ ἀγαλλιάζονται ἀνθ' ὧν ἡμερῶν ἐταπεινώθησαν rao ipsa appellationis affinitate est simillimus. Non ἐκ τῶν ὧν εἴδοσαν κακῶν. Τοῦτο μὲν αὐτοῖς ἔσται· autem novi, num his jam prædictis aliquid esse καὶ μηνυτὴς ἐγὼ τῶν ἐσομένων εὐάγγελος. possit intolerabilius. Sed nunc jam ab alto, vigili sunt requisiti speculatione, et prospecti, et ipsa ratio ipsis præibit, duxque erit, si ego mei ipsius, et suavissimi Nicolai nondum oblitus sum. Et exsultabunt quidem, pro his diebus, in quibus abjecti et depressi fuerunt, impendentibus malis, quæ diu noverant. Hoc quidem ipsis eveniet, et ego futurorum illis felix nuntius ero. Τῷ Μερμενιλών. Τὸν βραχύν μου τοῦτον χρόνον, ἐν σεσιώπησας, εἰς ἑκατονταετηρίδας ἴσθι μετρούμενον. Οὕτως ἐγὼ τῆς σῆς ἐρῶ λαλιᾶς, ὦ πάντων ἐμοὶ πανυπέρλαμπρε καί μοι τὸ σὸν γράμμα φανέν ὁ ἡλίου ποτὲ φοινίς ἐστιν. 'Αλλ', ὦ μακάριε, μὴ τοῦτον φοίνικα, τὸ τοῖς Αἰγυπτίοις σπάνιον θέαμα· τὸν ἥλιον δὲ μιμούμενος καθημέραν ἐπίλαμπέ μοι γράμμασιν· μᾶλλον καὶ ἡμέραν μοι ποίει μακροτέραν, ἄλλως νύκτα κατακρύπτων. Οὐ γὰρ δὴ προφίση [. φα σέσῃ τὴν περὶ τὰς νύκτας τριβὴν· ἢ ἀδικήσεις γε τὴν σαυτοῦ ἀλήθειαν, κἀκείναις ἀρκεῖν καὶ τοῖ; πρὸς ἡμᾶς δυνάμενος γράμμασιν. Οὐ μᾶλλον γὰρ τῷ τοῦ Ὁμήρου Παίονι περὶ πολέμους, ἢ σοὶ περὶ λόγους τὸ ἀμφιδέξιον. "Ος γε καὶ τοὺς αὐτοσχεδίους ἀναπνεῖς κάλλιόν τε καὶ ἥδιον, ἢ οἱ τοὺς τῶν ἐλλυχνίων ἀπόζοντας ἀποτίκτοντες· οὓς βοστρυχίζουσι, καὶ κτενίζουσι, καὶ περιαρτῶσιν ἐκ σαπφείρου ἐνα ώτια. Καὶ τέω; μέν τι δοκοῦσι παρὰ θεάτρῳ μεθύοντι. Ηέλιος δ' ἀνόρουσε λιπών περικαλλέα λίμνην καὶ οὐδὲ τὸν Εῷον ὁρῶμεν. Εἰ μὲν οὖν ἔδει σο: χρόνου καὶ περιόδων ἐπὶ τοὺς τόκους τῶν λόγων, εἶχεν ἂν λόγον σοι τὰ σπάνια καὶ χρόνια γράμματα· ἐπεὶ δὲ διαπετάσας τὰ θύρας τοῦ νήφοντος στόματος θεσπιωδεῖ; χρυσηλάτους, ὁρᾷς, ὅπως ἀδικεῖς τοὺς ἐμοὺς ἔρωτας τῆς Θέμιδος προνοούμενος. ᾿Αλλὰ μὴ σύ γε τοῦ λοι τοῦ. Ἐπίπεμπε δέ μοι τοὺς σοὺς Ζεφύρους κακῶς κεκαφυτὸ θυμῷ Οἶσθα τὰ καθ᾿ ἡμῶν ἀῤῥω στήματα, καὶ μᾶλλον τὰ νῦν, ὅτε ὁ Κύριος ἡμῖν ἐπιΓαλὼν καύσωνα, πᾶσαν ικμάδα ζωογόνον ἐξέτηξεν. ᾿Αλλὰ τοῦτον μέν, ὦ μόνον εἶχον, ήμυνάμην στίχοις ιαμβείοις, πολλὰς ἐλεγείας ᾆσαι δι᾿ ὅλου ἐνιαυτοῦ ³± Psal. xv11, 41. ᾿Αλεξίκακος, averuncus. ὁ EPIST. XX. Mermentlarum episcopo. Hoc breve tempus, quo lacuisti, centum annorum spatium scito mihi videri fuisse. Sic enim ego luum amo sermonem, o omnium niibi illustrissitne, et tuæ 651 præsentes litteræ ut splendidi solis mihi phoenix exsistunt. Sed, o felicissime, ne mihi hunc phoenicem, quod Ægyptiis rarum spectaculum est, illas esse existima; sed solen ipsum imitans, illum veluti quotidianis radiis, litteris tuis illustra, imo potius diem mihi longiorem emitte. Quippe noctem penitus mihi absconde. Non enim in diuturnas noctium moras, aliquid mihi causæ præ:exe, aut tuam ipsius veritatem iniqua cobibebis contumelia, dum et illis mili satisfacere, et litteris, quas ad me miuis, facile potes. Non evimi major illi Homerico Pæoni, in horrentia bella, quam tibi, in dulce eloquium, ingenii desteritas inest. Nam suavius et pulchrius inelaborata et præcipitata opera promis et spiras, quam qui multam olentes lucernam suas producunt lucubraLiones, quas veluti calamistratis cincinni globalis perpoliunt, et elurneo discriminant pectine, et splendenti sapphiro illis inaures appendunt. Εt tunc quidem apud ebrium et insanum theatrum admiratione maxima digni videntur. Phœbus at occiduus pulchram subit axe paludem. Et neque ipsum Orientem inspicimus. Si autem ad tuorum sermonum partus, tibi opus est temporis et periodorum spatio, vere vero quidem raræ et tardæ litteræ tibi temporis rationem ha‍ bent. Quia vero aureas sobrii tui oris valvas aperiens, vaticinaris inspicis quidem quo pacto Varia lectiones et notæ. Τὸ σὺν γράμμα φαμήν. legendum, τ. σ. γράμμα φανέν. Atque ita reposui Homer. Odyss. γ', ν. 1. PATROL. GR. CXXVI. Κεκαφυτό θυμῷ. Rescrib. κεκαφηότι θ. Respexit versuin Homeri Iliad. E, v. 698: Ζώγρει ἐπι πνείουσα κακῶς κεκαφηότα θυμόν.

meum candidum amorem injuria allicias, qui ip- με καταναγκάσαντος. Σὺ δὲ ἐπεὶ κακοποιῶν ἐπιφαν sius sacræ Themidis es inspector. Sed jam tu në in posterum talis esto, tuos vero la tos et flantes Zephyros, σεις οὔποτε ἡμᾶς ἐπιλείψουσιν, οὐκ οἶδ᾽ εἴτε διὰ τὴν ἀναγκαίαν τοῦ περιέχοντος νῦν περίοδον, εἴτε τὴν τῶν ἁμαρτιῶν πρὸς τὸν Θεὸν ἄνοδον, μὴ παύσειο ψυχαγωγίας ἡμῖν προμηθεύμενος. Πάντως οὐδ' αύ τόν σε οἱ Ζέφυροι ἐπιλείψουσιν, ἢ πρότερον ἂν τὴν ἀρωματοφόρον ἡ εὐωδία. Ipse mihi miseros spiranti corde dolores, emitte. Nosti quidem nostram imbecillitatem, et maxime eam qua nunc premimur, siquidem Dominus ♥chementein in nos æstum emittens, omnem illum humorem, quo vitæ halitus nutricbatur. penitus consumpsit. Sed enim hoc quidem, quod solum habui, iambicis versibus expressi, multas interim elegias totum per annum concinere coactus. Tu vero quia mala meditans, illis, qui nos requaquam dimittunt, illucebis, nescio quidem utrum ob necessarium rerum anıbitum, quo nulic circumducimur, an quia peccatorum horror in ipsum Dei conspectum ascendit. Ne tamen desiste, sed animæ nostræ regimen semper exsequere. Ita autem neque teipsum blandi prætermitte..I Zephyri, quam prius bonus odor vas aromatibus refertum, EPIST. XXI. Anemo. Meum mihi somnium enarras, virorum mihi cilectissime, me in media Bulgaria barbaros et rusticos mores credens imitari. Inspice enin quantum ego rusticitatis et feritatis craterem ebiberim, qui tot etiani annos ab ipsa sapientiæ regione et sede absum, et mea insipientia quantam 652 ebrietatem contraxerim. Quis autem dabit nobis e contrario e sapientiae poculo degustato inebriari, quod illa quidem apud Salomonem miscet, et sapientes prastat eos qui hucusque insipientes fuere? Quoties autem ad hanc et illud canticum dixi: Ostende mihi vultum tuum ", tuamque vocem mcis injice auribus? Αt hæc me qui At dem effugit et sese abscondit, et maxime meos amores expungit el vellicat: Ego autem perdite amans tuloque neglectus studio, huic vitæ fabula fieri videor, veluti Echus ille amator, sive dæmon, sive deus fuerit, aut Tantalus ille dici timeo, qui omnium est serinone notus, semper quidem sitiens, et semper ab ipso polu deceptus. Porro vero illud Salomonis mihi dictre in animo est: 11 Dixi, Sapientiam requiram, at ipsa longius a me recedit, supra quam antea fuit. Atque hæc dicens, nihil aliud quam meis ærumnis imminere su visus. Quare medicamentum quoddam multum mea interest moliri, quasi nobis quidem in Bulgarorum terra assiduæ illæ sint et diuturnæ. Jam enim rusticitas fere eodem mecum ubere nutritur, et iisdem mecum assidet laribus. Tu vero ne impensius, ab his, qui te norunt, rogari velis, dissimulatione quadam semᎠ Τῷ Ἀνέμῳ. Τὸ ἐμὸν ὄναρ μοι λέγεις, ἀνδρῶν ἐμοὶ ποθεινότατε, ἐκβεβαρβαρῶσθαι λέγων ἐν μέσοις Βουλγάροι; Σκόπει γὰρ ὅσον ἐγὼ τοῦ τῆς ἀγροικίας κρατῆρος πέπωκα, τοσούτων ἐτῶν τῶν τῆς σοφίας χωρίων ἀπο δημῶν, καὶ ὡς ἐμεθύσθην τῆς ἀμουσίας. ᾿Αλλὰ γὰρ τίς ἡμῖν δῴη τὴν ἐναντίαν μεθυσθῆναι μέθην ἐκ τοῦ τῆς σοφίας κρατήρος, ὃν αὕτη παρὰ τῷ Σολομώντι κίρνησιν, Εμφρονας ἀποδεικνύουσα τοὺς τέως ἄφρο νας; Ποσάκις πρὸς αὐτὴν εἶπον ταῦτα δὴ τὰ καὶ [f. τοῦ ] "Ασματος· Δεῖξόν μοι τὴν ὄψιν σου, καὶ σκούτισόν μοι τὴν φωνήν σου; Ἡ δέ με ὑποφεύγει, καὶ ὑποκρύπτεται καὶ ὑποκνίζει μᾶλλον τους ἐμοὺς ἔρωτας. Ἐγὼ δύσερω;, ἀθεράπευτος, κινδυνεύων μῦθος γενέσθαι τῷ βίῳ, καθάπερ ὁ τῆς Ἠχοῦ; ἐρῶν, εἴτε δαίμων εἴτε, θεὸς, ἢ ὁ πολυλάλητος Τάνταλος, ἀεὶ μὲν διψῶν, ἀεὶ δὲ τὴν πόσιν ἐξαπατώμενος. Αύθις μοι τὸ τοῦ Σολομῶντος ἔπεισι λέγειν· Σουισθήσομαι, καὶ αὕτη ἐμακρύνθη ἀπ' ἐμοῦ μακρὰν ὑπὲρ ὃ ἦν. Καὶ λέγων ταῦτα, οὐδὲν ἀλλ' ἡ ἐπὶ τοῖς ἐμοῖς ἔοικα πάθεσιν, ιατρείαν δέ τινα πολλοῦ γε δεῖ μηχανάσθαι. Ἡμῖν μὲν οὖν, ὡς χρονίοις οὖσιν ἐν γῇ Βουλγάρων, ὁμότροφος ἤδη ἡ ἀγροικία καὶ ὁμοέστιος. Σὺ δὲ μὴ οὕτω θρύπτου πρὸς τοὺς εἰδότας ειρωνευό μενος. Χθες γάρ που τὰς βίβλους παρῆκα ταῖν χει ροῖν, ὥστε σοι ἔτι παρεῖναι τὰ τῶν σοφῶν ἐνηχήματα. Πλὴν ἀλλὰ καὶ νῦν σοι βίβλον Χρυσοστομικήν διεπέμψαμεν. Ἡ δὲ τῆς σοφίας πηγή, ἡ σοφία Χρισ στὸς, εἴη σε συνετίζων καὶ συμβιβάζων ἐν ὁδῷ ταύτῃ ᾗ πορεύῃ, καὶ διδάσκων τὴν αὑτοῦ γνῶσιν μετὰ τῆς πράξεως. per involutus. Heri enim jam libros manibus reliqui, ut tibi adbuc sapientum dogmata ob oculos semper versentur. Cæterum jam tibi librum Chrysostomicum emisimus. Fons equidem sapientiæ, et ipsa sapientia Christus sit, qui te erudiat, et te in hac via qua procedis, impellat et ducat, et suam ipsius cognitionem cum operibus edoceat. EPIST. XXII. Cercyræ episcopo. ΕΠΙΣΤ. ΚΒ'. Τῷ Κερκύρας. Et rursus nobis alta debet esse speculatio, s11- Καὶ πάλιν ἡμῖν ἐξ ὕψους ἐπισκοπὴ, ὅτι πάλιν ἐκ 13 Cant. 11, 14. 13 Eccles. vi, 24. Variæ lectiones et notæ. ῾Υποκρύπτεται. Scrib. προκρύπτει τε.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÉ. runtur, illustrissime domine, quarum vis et robur magis meam invasit cogitationem, quam ista tacita nix herbam, quam tumultuans imber gramien. Tua enim dissertatio jucunda me affecit dulcedine, quæ fraternitatis amore, et gratiis, veneriisque salibus compacta nibi exstitit. Te quidem quasi præsentem sum circumplexus, et veluti meum dominum et patrem, dilectionis ore sum deosculatus. Sed, o invide, quo pacto a nobis jam tanı longo intervallo dissides, tamque remotis distas septis, ut seorsim utrumlibet stimules, et aut vae, tristesque luctus, uni sint sigillatim, rursusque alteri insint: et ut ne infringi et abscindi possit funiculus ille, qui apud nos valido est contextus nexu. Benedictus Deus, benedictum Dei verbum, quod, quos longum separat spatium, verbo potentia, et litterarum benevolentia, et charitate inter se componit, sibique mutuo appropinquat, el calludlas invidiæ argutias, cæco cogit obtundi mendacio. 653 Si enim ad invicem nos nobis privamur, hoc vultu sit, non corde. Verum enimvero nos mutuo litterarum ore colloquimur, et tantum mæroris æstum alter alteri exstinguit, nihil aliud quam Echus officium imitantes, quas ob opprimentes nos et vexantes conceperimus voces, reciproco emittimus clamore. Nos quidem ipsos pariter attollemus, et communi sublevabimus ope, ut sermonem inter nos, nostro e pectore, gravi et aflicto spiritu obruto, eructaverimus. Non itaque quandoquidem mibi ui commemorationum poculum propinasti, et ego tibi vicissim ejusmodi potum propino, quasi jam vitis penitus aruerit et perierit, ex qua nobis tales potus exprimebantur. Nos enim Sennacherib Assyrius elisit, quem Mesopotamia, asperum quidem et durum nobis emisit ". Secundus vero tanto intervallo a nobis distans hoc molestior et durior, quanto insanior et amentior fuit. Etenim stul titia tum ad alia, tum ad scelera et flagitia, suos ipsius alumnos crudelitate insignes, et nullo exorandos el emolliendos voto efficit, ita in nostra ipsorum viscera et corda ipsi obsistunt. Si quidem illos, qui nobis denum insidiantur, nostra corda et viscera licet nuncupare, et in populumi disjectum jam et disruptum, vel brevi sermone iram effervescere et excandescere fas est. Me enim devoravit, me membratim dissecuit, ne intolerabili imbuit amaritudine, meque vel uno verbo spumanti bile inebriavit. Hic quidem apud eum vencrationi et honori est, qui aut dixit aliquid contra Ecclesiam, aut fecit. Ille contra infamis et maleσου μοι γράμματα, τιμιώτατε δέσποτα· ὧν ἡ δύνα- llimis sensus, quia iterum mihi tuæ littera affeμις οὕτως ἐπὶ τὴν ἐμὴν κατέβη διάνοιαν, ὡς οὐ νιφετὸς ἐπὶ χλόην, οὐδὲ ὄμβρος ἐπ' ἄγρωστιν. Ηδύνθη γάρ μοι ή διαλογή σου, φιλαδελφίας ηρτυμένη κάτ ριτί τε καὶ ἄλατι. Καὶ ὡς παρόντα περιεπλάκην, καὶ κατησπασάμην τὸν ἐμὸν δεσπότην καὶ πατέρα ἀγάπης στόματι. Αλλ', ὦ φθόνε, πῶς ἡμᾶς ἀλλήλων μακροῖς οὕτω τοῖς θριγκίοις διέστησας, ἵνα κατὰ μένας κεντῆς ἑκάτερον, καὶ ᾗ οὐαὶ τῷ ἑνὶ ἀνὰ μέρος, καὶ αὖθις τῷ ἑνὶ, καὶ μὴ ἄῤῥηκτον γένηται τὸ καθ' ἡμᾶς σπαρτίον τῇ πλοκῇ δυναμούμενον; Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ὁ τοῦ Θεοῦ Λόγος, ὃς καὶ τοὺς μακρὰν ἐγγὺς ποιεῖ τῇ τοῦ λόγου δυνάμει, καὶ τῶν γραμμάτων τῇ χάριτι καὶ διαψεύδεσθαι ποιεῖ τὰ τοῦ φθόνου σοφίσματα. Εἰ γὰρ καὶ ἀπωρφανίσθημεν ἀπ' ἀλλήλων, προσώπῳ δὲ τοῦτο, καὶ οὐ καρδίᾳ, ἀλλ' ὁμιλοῦμεν ἀλλήλοις διὰ τοῦ τῶν ἐπιστολῶν στόματος, καὶ ἀπὸ τοῦ καύσωνος τῶν λυπηρῶν ἕτερος ἕτερον ἀπαψύχομεν [ γ. ἀναψ. ], ἡχοῦς μὲν ἔργον ποιοῦντες, καὶ ἀντιδιδόντες ἃς περὶ τῶν θλιβόντων φωνὰς λαμβά νομεν, ἀποκουφίζοντες δ' ὅμως ἑαυτοὺς διὰ τῶν ἐριγῶν τοῦ λόγου τοῦ τῆς καρδίας βαρέος πνεύματος. Οὐκοῦν ἐπειδή μοι τὸ τῆς τῶν περὶ σὲ διηγήσεως ποτήριον προύπιες, ἀντιπροπίνων καγώ σοι τοι αὐτην πρόποσιν. Ὡς ἀπόλοιτο ἡ ἄμπελος ἐξ ἧς ἡμῖν τοὺς τοιαῦτα πόματα Εξέθλιψε μὲν ἡμᾶς Σεναχηρεὶμ ὁ ᾿Ασσύριος, ὃν ἐν μέσῃ τῶν ποταμῶν ἡμῖν ἀμείλικτον ἐπαπέστειλεν. Ο δεύτερος δὲ πολλῷ τῷ μέτρῳ βαρύτερος, ὅσῳ καὶ ἀφρονέστερος (τά τε γὰρ ἄλλα ἡ μωρία καὶ τὴν κακίαν ἀθλάστους ποιεῖ τοὺς c αὐτῆς τροφίμους καὶ ἀτεράμονας), οὕτως ὑπὲρ τῶν ἡμετέρων σπλάγχνων ἀντιστᾶσιν αὐτῷ εἴ γε δεῖ σπλάγχνα καλεῖν τοὺς ὕστερον ἐπιβούλους), καὶ ὑπὲρ τοῦ λαοῦ κοπτομένου καὶ μελιζομένου βραχέα τινά λαλήλασιν, ἐγκοτήσας, κατέφαγέ με, ἐμελίσατό με, ἐνέπλησέ με πικρίας, ἐμέθυσέ με χολῆς. Ενὶ λόγῳ οὗτος μὲν αὐτῷ τίμιος, ὃς ἂν ἢ εἶπέ τι κατὰ τῆς Ἐκ κλησίας, ἢ έδρασεν· οὗτος δὲ ἄτιμος, καὶ τίνος οὐ κάκιον πράττων, ὃς ἢ ὁμιλήσας ἡμῖν κατεμηνύθη, ἢ πρὸς τὴν ἐκκλησίαν ἐν ἑορτῇ γοῦν εἰσελθών. Καὶ γὰρ καὶ τούτου τοῖς Χριστιανοῖς ἐφθόνησεν, ἵν᾿ ἐν τῷ κοινῷ τὸ κατ' αὐτὸν κρύπτηται. Αὐτὸς γὰρ οὐδὲ τοῦ προσκυνῆσαι τὴν Θεομήτορα ἑαυτὴν ἠξίωσεν· ὡς μὲν ᾤετο, ἑαυτῷ προμηθούμενος τὸ πρὸς ἡμᾶς ἀταπείνωτον καὶ ἀνένδοτον (οὕτω γὰρ ἀπονενόηται )· ὡς δ' ἐγὼ κρίνω τοῦτο μόνον πάσχων ἑαυτοῦ ἄξιον, καὶ αὐτόθι ἔχων τὴν δίκην, ἐξ ὧν ἐπάλω; φασι, μαίνεται, οὔτ᾽ ἀνέρας τίσειν εἰδὼ, οὔτε Θεόν, ἀλλ' ὅλος τῆς ὑποδύσης αὐτὸν λύσσης γινόμενος. Εκ τούτου πῶς δοκεῖς ἡμᾶς διατεθῆναι τοὺς ἐνταυθοί ἀπαξάπαντας; Οἱ μὲν ἀπεστάλησαν μόνον, οἱ δὲ καὶ ἐπανέστησαν· πᾶσι δὲ ἁπλῶς ἡ κακία ενεκυδίστησεν. » II Reg. xvIII, 22. Variæ lectiones et notæ. 'Αντιπροπίνων. Scrib. ἀντιπροπίνω. Ἐξῆς ἡμῖν τοὺς τοιαῦτα πόματα. Restituo, ἐξ ἧς ἡμῖν τὰ τοιαῦτα π. Επάλως Restituo. ἐκπάγλως. Respexit illa Ulyssis de Achille apud Homerum Iliad. ι', ν. 238. Μαίνεται ἐκπάγλως, πίτυος Διί, οὐδέ τι τίει 'Ανέρας οὐδὲ θεούς.

fcentissimus qui aut in nostro versari calu visus Ἡμῖν δὲ Ἰησοῦς ὑπελείφθη, τὸ σωτήριον καὶ πράγμα ost, aut ecclesiam, in die quidem festo, est ingressus. Etenim et hunc ipsis Christianis invidit, ut vel in communi omnium jure, quod ad ipsum pertineret, ipsi occultaretur. Ipse enim nec candidam Dei Matrem adoratione dignam existimavit, et quidem quasi sibi ipsi prospiciens, summam in nos animi clationem et rigidum et inexorabile pectus conjicere censuit. Sic enim mente penitus destitutus est. Et ut ego arbitror, hoc solum, quod seipso dignum est, semper perpetitur, et ibi prenas luit, ubi ea peragit, quibus, ut dicunt, vehementer iusanivil. Namque homines ullo nunquam dignetur honore Neve Deum. Sed totus in rabien, quam subit, convertitur, seseque immergit. Ex quo, quomodo censes nos administrari posse et constitui, qui hic semel omnes convenimus? Quidam vero solum emittuntur, quidam veluti emergunt et erumpunt, sed in omnes simpliciter ærumnæ durumque fati telum præceps ingruit. Nobis autem Jesus relictus est ut salus et incolumitas opere et nomine. Cum quo comprehensi et conjuncti, omnibus aliis separatis et elusis, quæcunque patimur, ferimus. 654 Acelamavit autem nobis illud dulcissimum verbum: 13 Confidite, ego vici mundum. Post hæc eliam, ot nunc pascens nos, in loco pascuæ ibi me collocavit, et super aquam refectionis et quietis educavit me so. Quid amplius? Quasi bis non contentus, qui jam ab initio hostis homicida est, in nos cominus vulneribus sævisque ictibus directum spiculum exacuit. De quo jam antea cum tuæ sanctitati seriberem, dixi. Nam cum quendam urbis episcepum, hominem omnium malorum artificem, simulque ipsam oficinam excitassem, te quidem fere cum defunctis iri sepulcro constituit. Illum autem homicidam (o duram meorum malorum sortem!) effecit. Sed quæ mihi ab illo acciderunt, longius quidem quam pro otio fas mibi erat dicere, tragico decautavi collurno, et molestius, quam ut tua præsens hilaritas est, audire debueras, ut ne mœrorem mærori adderes, eo quod non minor erga illum, quaux me fraternitatis tibi inest dilectio. Nam juxta sapientein admonitionem et consilium, malorum qui patrator est, ille mala tolerat. Quocirca tibi id miserabilius apparet, et hoc in loco de hac re sermo molestissimus tibi et mœstissimus videbitur.-Jam itaque his sermonibus penitus supersedeo, ut ne dupliciter summum sacerdotium injuria afliciam, et his rebus, quas perago, quæ vullo quidem sunt sermone dignæ, et his quas dico, quas etiam ne cogitare quidem decet. Tibi enim opus est, hæc talia veluti conflare et cogere, ne populi affectibus et passionibus liberiorem et latiorem viam consternamus. Et alius quiXXII, 2. 1 Joan. xvi, 33. s Psal. καὶ ὄνομα, καὶ μετὰ τούτου συλληφθέντες, τῶν ἄλλων σκορπισθέντων, ηνέγκαμεν ὅσα δὴ καὶ ἐπά σχομεν. Υπεφώνει δὲ ἄρ' ἡμῖν τὴν γλυκεῖαν ἐκείνη φωνήν· θαῤῥεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον. Μετά ταύτης ἔτι καὶ νῦν βουκολῶν ἡμᾶς εἰς τόπον χλόης ἐκεῖ με κατασκηνοῖ, καὶ ἐπὶ ὕδατος ἐκτρέφει με ἀναπαύσεως. Τί ἔτι; Ωσπερ οὐκ ἠρκέσθη, ἀπ' ἀρ χῆς ἀνθρωποκτόνος πολέμιος, ταῖς ἀγχόθι τρώσεσί τε καὶ πλήξεσιν, ἐπισκοπικὸν βέλος καθ' ἡμῶν ὤξυνεν Περὶ οὗ καὶ πρότερον γράψας τῇ ἁγιωσύνη σου να ξάμην. Τὸν γάρ μοι τῆς δεῖνα πόλεως ἐπίσκοπος, ἄνθρωπον πάσης κακοτεχνίας εργάτην ἅμα καὶ ἐρω γαστήριον, ἐπαναστήσας, ἐμὲ μὲν, μικροῦ μετὰ τῶν καταβαινόντων ἐν τάφοις ἔθετο. Ἐκεῖνον δὲ φονέα (φεῦ τῶν ἐμῶν κακῶν!) ἀπειργάσατο. Αλλά τα κατ' ἐκεῖνον ἐκτραγῳδεῖν μακρότερον μὲν ἢ κατά τὴν οὖσαν σχολὴν ἐμοὶ λέγειν· ἀνιαρώτερον δὲ, κατὰ τὴν ἐνοῦσάν σοι ἀλυπίαν ἀκούειν, ἵνα μὴ λύπην ἐπὶ λύπῃ σχῇς, διὰ τὸ οὐχ ἧττον εἰς ἐκεῖνον, ἢ εἰς ἐμὲ φιλάδελφον. Κατὰ γὰρ τὴν σοφὴν νουθεσίαν, ὁ κακῶς δρῶν ἐστιν ὁ πάσχων κακῶς, καὶ διὰ τοῦτό σοι και ελεεινότατον· κἀντεῦθεν ὁ περὶ τούτου λόγος σοι λυπηρότερος. Παύσομαι γοῦν περὶ τούτου λέγων, ὡς ἂν μὴ διπλῇ τὴν ἀρχιερωσύνην ὑβρίζωμεν, οἶ; τε ποιῶμεν, ἃ μηδὲ λέγειν ἄξιον, καὶ οἷς λέγομεν, & μηδὲ ἐννοεῖν προσῆκον. Αὐτοῦ γὰρ δεῖ τὰ τοιαῦτα καταχωννύεσθαι, ἵνα μὴ δῶμεν πλατυτέραν χώραν τοῖς τοῦ λαοῦ πάθεσι. Καὶ ἄλλος [γ. ἄλλως] δέ, σπεισάμενος τῷ ἀδελφῷ, κἂν αὐτὸς ἄσπονδος μένῃ, καὶ κατάστικτος τοῖς ποικίλμασιν, ἀνακόλουθον ἂν δρώ ην, ἀναξαίνων τὴν ἀηδίαν. Πλὴν ἀλλὰ καὶ τὰ αίτια τῶν λυπηρῶν τῇ σῇ τιμιότητι δηλοῦν ἀμυδρώς θέλοντες, τοσοῦτον αὐτῶν ἐπεμνήσθημεν. Διὰ ταῦτά μοι ἀναγκαῖον, τὴν ἐπὶ τὸν βασιλέα στέλλεσθαι, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν, τὴν ὀλοήν αὖθις αναμετρείν Χάρυβδιν, ἢ Αἴγυπτον διέναι, χαλεπὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε. Μὴ γὰρ οἴου με, τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπε, τὴν ἰδὲν ταύτην ἐλάττω νομίζειν πασῶν ὧν ὑπέστην θλίψεων, ἢ τὴν δοκοῦσαν λύσιν τῶν δυσχερῶν, μὴ δεσμὸν δοκεῖν ἀρξηκτότε ρον. Οὐ ταύτην [[. ταύτῃ] μόνον, ὅτι στρατοπέδῳ παραβάλλων ἐπίσκοπος χρῆμα ἐπίφθονον, ἢ μισητόν ταῖς ἁμαρτωλαῖς ταύταις ἡμέραις· οὐδ᾽ ὅτι δεῖ μὲν ἡμῖν τοὺς ἵππους τρὶς τοῦ ἔτους τίκτειν (οἷον τὸ τοῦ μύθου Ηλύσιον ἐμανθάνομέν τε ἡνίκα ἐν σπαρ γάνοις τῆς παιδείας ἦμεν, καὶ ἐδιδάσκομεν, ότ' ἐσπαργανοῦμεν ἑτέρους), ἵν' ἔχοιμεν πάντα; ἐφίπ τους ποιεῖν, οἷς ἂν ὁμιλήσαιμεν· τὰς δὲ ἀρούρας χρυσὸν θέρος ἡμῖν ἀνιέναι, ἢ καὶ τὰ δένδρα χρυσοῦς προβάλλειν καρπούς, οἷα τὰ τῶν Εσπερίδων μήλα τῇ ποιήσει κεκαρποφόρηται. "Η γὰρ οὐ τοιαῦτα παρὰ παντὸς οὗτινος οὖν ἀπαιτούμεθα, κἂν μὴ παρῇ τοὺς πικροὺς τούτους εκθεραπεύειν τοῖς ποθευμένοις μει λίγμασιν ὡς κατορύττοντες βλασφημούμεθα, ὡς ἄ λόν γε ἐκείνους τοὺς ταῦτα λέγοντας; Ούκουν ταῦτα μόνα τὴν πρὸς τὸ στρατόπεδον ὁδὸν ἀνάντη ποιοῦσιν ἡμῖν ἢ στενήν τε καὶ τεθλιμμένην, καὶ οὐδὲ τὰ τέλος

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ἀγαθὸν ἔχουσαν· ἀλλὰ καὶ τὸ ἀραχνῶδες τουτί μοι dem foedus cum fratre percutiel, etsi ipse cujusvis σῶμα, ὅπερ, ὡς οἶδας, καὶ πρὸς πάντα μὲν πόνον, expers fœderis sit et amicitiæ, et versicoloribus diμάλιστα δὲ καὶ τὸν ἐν ταῖς ὁδοῖς, ἀσθενές τε καὶ stinctus notis persistat. Stulte quidem ageremus si εὐδιάλυτον. Εἰ δὲ σύ γε δύσαις ἀλκήν, καὶ ὑπὲρ molestiam tecum et tædium excuteremus, nisi jam ἡμῶν τὴν τῶν εὐχῶν περιζώσῃ δύναμιν, πάντα quæ mæroris et tristitiæ causa sunt, tuæ veneraβάω ἡμῖν γενήσεται, τὸ θέλημα τῶν φοβουμένων tioni vel obscure manifestare nolentes, tam imαὐτὸν ποιοῦντος Θεοῦ, ὁδοποιοῦντος ἡμῖν διὰ τῶν portune illorum meminimus. Quamobrem mihi neσῶν ἀγγελικῶν εὐχῶν, καὶ τοὺς λίθους ἐκ τῆς ὁδοῦ cessarium est viam ad imperatorem carpere, διαῤῥίπτοντος. hoc idem illi dicere, perniciosam me rursus permeare Charybdim, et latam peragrare Ægyptum: iter quidem et difficile et periculosum. Cave existimes me, o Dei homo, hanc viam omnibus quas passus sum affictionibus et angustiis victam esse arbitrari, ant omnium mearum difficultatum et laborum, hanc solutionem quamdam esse, aul refugium nec vinculum indissolubile esse censere. Et non solum bac ratione, quia episcopus, his tam sceleratis diebus exercitui, invidiæ laqueos, et odii tela objecit. Neque quia oportet quillem, nobis equas ter in anno parere (quale illud fabulæ Elysium edidicimus quando in pueritiae cunabulis fuimus, quod etiam et lusimus, quoniam alios fasciis involvimus), nt omnes illos, equos ascendere faceremus, quos nostro cœtui et familiaritati haberemus ascriptos. Et pariter quia decet, nobis arva ipsa segetem auream emittere, et arbores, aureos fructus projicere, qualia lesperidum mala poetarum carminibus esse feruntur. At enim non hæc a quolibet exigimus; et nisi ob ta'es dirorum kominum incursus, optatis delinimentis el commodis illis illis inservimus, quasi sepulcrorum fossores maledicimur. Atque utinam in illos, qui talia in nos probra emittunt, recidant. Non autem htc sula, 655 sed arduam et acclivem, in illa castra, viam nobis parant, aut angustam, aut arctam, sel neque bono finitam termino. Sed enim hoc mihi fragile et exile corpus, quod ut nosti, etiam ad omnem laborum occursum, maxime, qui in assidua viarum molestia conficitur, imbecillum est, et omnino languidum. Si autem et tu robur indueris, et omnem precum et votorum in nos vim circum" dederis et accinxeris, omnia nobis faciliora fent; præsertim cum te Deus trepidantium consilium, et regimen efficiat, et nobis tuis angelicis precibus viam sternat facilem, lapsosque lapides ab illa longo projiciat. ΕΠΙΣΤ. ΚΓ'. Τῷ αὐτῷ. Οὐδὲν ἐμοὶ λοιπὸν δυσχερές, ὅτι τῆς πάντων ήδίονος καὶ γνώμης καὶ γλώττης ἐδεξάμην προσφώ - νημα, καὶ οὐ πρόσκαιρον, ὡς ὑψηλὴν ἀέρος πληγήν δεχομένην ἅμα τῇ συστάσει καὶ τὴν διάλυσιν, ἀλλ' ὑφεστι και παράμονον. Γράμματι γὰρ ἐποχούμενον ἐκ τῆς στις μεγαλοπρεπείας διέβη πρὸς τὴν ἐμὴν ταπεινότητα, ὥστε παρεῖναί μοι προσφωνεῖσθαι παρὰ σοῦ, ὁσάκις ἂν ἐθελήσαιμι, τὸ εἰλητάριον ἀνελίττοντι. Ὅπερ ἐστὶ εξον εὐθὺς ἔχειν ἀποτινασσομένῳ τὰς ἐπικειμένας βαρύτητας. Διεξιόντι δέ μοι τῇ ἀναγνώσει καὶ τὰ σὰ τρόπαια, οὐδὲν ἀλλ᾽ ἢ τὸ λαθυμηδὲς ἐκεῖνο πίνεται φάρμακον, ἢ ἵνα τὸ οἰκειότερον εἴπω, διὰ τὴν ἀπολαύουσάν σου νῦν γῆν τῶν Κολχῶν τῇ τῆς Κολχίδος EPIST. XXIII. Eidem. Nibil mini molestiæ relictum est, quoniam omnium suavissimæ linguæ et dulcissimæ mentis vocem et alloquium suscepi, et non quidem brevi temporis spatio manens, ut est altissimus aeris ictus, qui simul fere ut coit, dissolvitur, sed constanti persistens mihi, et obnixum diuturnitate. Litteris enim hoc ex tua magnanimitate et celsitudine conflatum, in meam devenit humilitatem, quasi præsens mihi illud insonet, et quasi tuo perstrepat ore, quotics ego quidem velim, et volumen hoc explicuero. Quod quidem facile est obtentu ili qui longe a se amovet hasce rerum molestias, gravibus infortuniis agitatus et con- · Μηδείας τέχνῃ τὸ γῆρας μοι ἀποξύεται, καὶ ἡ νεό. cussus. At cum ad lectionem accederem, et ad της ανακαινίζεται. Ορᾷς ὁπόσων ἐν καιροῖς δυσ τυχιῶν κοινῶν αὐτὸς εὐτυχῶ διὰ σὲ καὶ τὰς τὰς εὐτυχίας, αἳ καὶ τὰς ὑμνουμένας τῶν παλαιῶν ὑπερβάλλουσιν; Ἐγὼ δὲ καὶ τὸν καιρὸν τῆς ὑποδοχῆς τοῦ προσφωνητικοῦ δεξιὸν οἰωνὸν ἐθέμην. Κατὰ λό. γον τοῦτο, ἐπεὶ καὶ ἀετὸς ὁ προσφωνῶν, ἐπιδέξιος. Απιόντι γὰρ πρὸς τὸν μέγαν ᾿Αχίλλιον, ὡς ἂν τῇ πανηγύρει συνεορτάσαιμι, κατὰ τὴν ὁδὸν ἐνεχειρίσθη τὸ γράμμα σου. Σὺ δὲ καὶ αὐτόθι ἐμπικραίνῃ τοῖς ἡμᾶς θλίβουσι, τοῖς τῆς ἁπληστίας θεραπευταῖς, τοῖς πολεμίοις τοῦ Εὐαγγελικοῦ ἐπαγγέλματος, τοῖς ἀλιτηρίοις τοῦ Χριστιανικού τάγματος. “Ο μόνον ἔχεις τοῦτο βέλος ἐπέπεμψον τοῖς καταράτοις, οι τὴν γαστέρα τοῦ πανδοχέως ᾅδου στενὴν ἀποδει κνύοντες, ἐπιγαυριῶσι τῷ προτερήματι. Τούτους tua varia monumenta nihil aliud,quam illud oblivionis pharmacum mihi bibendum esse censui, aut, ut proprius loquar, ut Colchorum terram, qua nunc ipse frueris Colchidis Medea arte, senectus mihi penitus detrabitur, viridisque juventus flore mihi renovatur vivo. Jam vides quidem quantum hisce communium infelicitatum temporibus ipsi felici later fortuna, propter te et tua prospera gesta casusque penitus felicissimos, qui cunctos priscorum hominum eventus longo superant intervallo. Ego quidem tempus illud, quo tuam jucundam. vocem et allocutionem mihi suscipere contigit, dexterum divinumque mihi auspicium esse constiluo, ob hanc fortasse rationem, quoniam aquila scite et eleganter acclamat, felicique strepit ro-

ὑπὸ τὴν οἰκείαν χεῖρα ποιήσαιτο· καὶ τῆς γαστρός αὐτῶν ἀψάμενος, συστείλαι τὸν μέγαν όγκον, δια· φορήσας τὸ οίδημα, εἴτε ὥσπερ τὴν Ζακχέου α στέρα διωκονόμησεν, εἴτε ὡς τὰς τῶν παρ' τουδαίοις ἀθεραπεύτων ἄλλως ἀρχόντων. Οἷς ἐπαφῆκε τοὺς ἀποτόμους ιατρούς Ρωμαίους, τέμνοντάς τε καὶ καίοντας. Σὺ δὲ θέμος [[. Σοῦ δὲ θέμενος, nempe Ἰησοῦς] ἄμωμον τὴν ὁδὸν, προορῶντος αὐτὸν ἀεὶ ἐκ δεξιῶν, ἵνα μὴ σαλευθῇς, καὶ διὰ τῶν πενήτων, καὶ διὰ τῶν ἄλλως αὐτῷ ἀνακειμένων, μᾶλλον δὲ αὐτὸν εἰκονιζόντων, ὑποδεχομένου γνησίως τε καὶ πλουσίως, καὶ τοῖς ἔργοις τὸ φίλτρον δεικνύοντος, θείη τόξον χαλκοῦν τοὺς βραχίονας ο καὶ περιζωννύων σε δύναμιν, διασκορπίσαιεν ἐν σοὶ Εθνη τὰ τοὺς πολέμους θέλοντα· τόξον συντρί βων, καὶ συνθλῶς ὅπλον, καὶ θυρεοὺς κατακαίων ἐν πυρὶ τῷ τῆς σῆς προθυμίας δραστηριότητος ζέοντι· καὶ ἐν τῷ ἐγγίζειν ἐπὶ σὲ κακοῦντας, καὶ παρατάσσεσθαι παρεμβολὴν τῶν τοῦ Κυρίου ἐχθρῶν, αὐτοὶ ἀσθενήσαιεν, καὶ τῶν διαβουλίων αὐτῶν ἐκπέσοιεν· καὶ καταδιώξαις αὐτοὺς, καὶ καταλάβοι, καὶ ἐκθλίψαις. καὶ ὡς πηλὸν τῶν πλατειῶν λεάναις τοὺς τὴν πλατείαν τοῦ ἀθέου Μωάμετ. στέρξαντας. Καὶ ταῦτά σοι οὐκ ἐπεύχομαι μόνον, ἀλλὰ καὶ πέτ ποι θα ὅτι ἔσονται. Οὐ γὰρ ἄδικος ὁ Θεὸς ὥστε μὴ καὶ ψυχῆς καθαρότητι, καὶ χειρῶν γενναιότητι, ἐκ περιουσίας προσκληθέντα, δοῦναι τῆς νίκης τὸν στέ φανον. Ἐγὼ δέ σοι ἤδη καὶ τὸν ἐπινίκιον ἀνακρού σομαι· Επάταξε Δαβὶδ ἐν μυριάσιν, ὁ πραότατος τῶν νῦν καὶ μαχιμώτατος, ὁ πατάξας τὴν τῆς ἐπιθυμίας ἄρτον, καὶ τὸν τοῦ μωμητοῦ θυμοῦ λέοντα· ἀφ' οὗ τὸ ἔλεος μὴ διασκεδάσῃ ὁ δικαιοσύνας ἀγαπῶν, καὶ ὁρῶν εὐθύτητας Κύριος, ἀεὶ τηρῶν καὶ κακύνο σεως πάσης ἀνώτερον καὶ κακώσεως. euro. Nam cum magnum peterem Achillium, quasi μὲν ὁ κἀκεῖνο τὸ μέγα κήτος χειρωσάμενος Ἰησοῦς cum frequenti cœtu festum essem celebraturus, in via mihi tuæ litteræ traditæ fuerunt. Tu vero ibi in illos, qui nos acerbo elidunt ictu amaram induis bilem. In illos, inquam, qui insatiabilis cupiditatis ministri sunt, qui et Evangelica professionis hostes sunt exsecrabiles, et Christiani agminis pernicies, et ipsa internecio. lloc igitur telum, quod solum habes, in hos diris devotos et exsecrandos valido emitte lacerto. Hi vero duri inferni olatum uterum, qui omnium est receptaculum et sedes, angustum fère, et arctum manifestantes rebus bene gestis, partaque victoria temere superbiunt. Hos quidem magnum illud cetos Jesus Subigens, 656 sub proprium suæ manus robur submittat, et plenam ipsorum gulam attingens, Ο ingentes tumidosque fastus contrahat et turgidas et elatas illorum cristas dejiciat. Sive ut Zacchæi cupiditates, sive ut aliorum, apud Judæos principum omni fere salute et cultu carentium compescuit. Ad quos rigides et severos Romanos medicos misit, qui et abscinderent et comburerent. At vero tuus animus quasi reetam viam et omni remotam culpa a dextris te ipsum semper prospicit, ut aut ne pauperum causa, aut aliorum, qui tibi subjacent, concusso pectore agiteris, et maxime ob illos, qui te imagine repræsentant, vel si tamen illos, et legitime, et large suscipis, et operi bus amoris illecebras illis ostendis. Ille, inquam, æreum arcum tua brachia esse constituet, et te multo circumcinget robore, et tecum gentes, bella horrida moventes disperget, arcum contundens, el confringens arma, et scuta comburens igne 17, tuæ alacritatis efficacia et studio efferventi. At ut adl Le infestantium agmina appropinquent, et Dou ino hostium castra construant, invalidi penitus ipsi et infirmi erunt. Etenim ipsi consiliis et temerariis cogitationibus omnino concident suis, et temerariis cogitationibus omnino captivabuntur suis, et ipsis daro persequeris impetu, et in servitutem rediges, et contundes, et ut platearum lutum confringes illos qui impuri, et athei Moameti spurcam plateam studio insectantur. Et hæc non solum tibi precor, sed futura esse spero. Non enim Deus injustus est, quasi animæ puritatem, et generosain manuum operam, victoriæ corona, jure quidem debita uberrime non insigniat. Ego quidem tibi jam hoc epinicium canam: David decem millia percussit ". Omnium, qui nunc sunt, et mitissimus et bellicosissimus. Qui et furentem cupiditatum ursum, et ferocem animi vituperabilis leonem concussit. quo et misericordiam nunquam separavit Dominus, qui justitiam semper amavit, et a'quitatem semper inspexit, semperque illum omni improbitate omnique scelere sejunctum conservavit. EPIST. XXIV. Domno Adriano magno domestico. Equidem etiam sum defunctus, pansebaste mi opitulator, et inter eos fere, qui imo inferorum vagantur antro constitutus, a te nunc excitor, qui et hanc animulam meam mihi restituens, cuncta ossa colligis, et dissolutam mei corporis compaginem congruente proportionum el conciunitatis ratione construis, carnesque meas enumea 17 Psal. xLv, 10. 18 Psal, xvi, 45. Θέμος. Scrib. θυμός. Τῷ μεγάλῳ δομεστίκῳ κυρίῳ 'Αδριανῷ. Ἐγὼ δὲ καὶ νεκρός ήδη γενόμενος, πανσέβαστε μέγιστέ μου ἀντιλήπτορ, καὶ τοῖς κατωτάτω τοῦ ᾅδου τεθείς, παρὰ σοῦ νῦν ἐξεγείρομαι, καὶ ἀποκαθε ιστῶν τὸ ψυχίδιον, συνάγεις μοι τὰ ὀστᾶ καὶ συναρ μολογεῖς τὴν διάλυσιν, καὶ σάρκας ἀνατρέφεις, καὶ δέρμα περιτείνεις, καὶ γίνῃ μοι ζωοπάροχος. Βού λει συνελκύσω τῆς ἀσαφείας τὸ παραπέτασμα, καὶ 19 [ Reg. xviii, 7. Varia lectiones et notæ.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. δείξω σοι τοῦ λόγου τὸ βούλημα; Ἐμοὶ τοῦ νῦν βίου tris, illasque cutis vestitu obtegis, vitæque mit i dator efficeris. Vis igitur ut hujus obscuritatis mysticum integumentum detraham, et verum tibi sensum sermonis manifestem? Cæcam humanæ vitæ confusionem, animo conspicio ægro cupiditatem; et injuriam sordidæ avaritiæ, et impudentiam, junctas rerum moles, toto jam deposito pudore, coinquinantem, et scorti more dire prostituentem, et illos, qui reipublicae per - agunt negotia, vastatores potius quam collecto - res 657 tributi esse, et pariter ab illis divinas leges, et imperatoria statuta aranearum propemodum telis paria haberi, et similia, quæ exilem et debilem irretiunt muscam, et a susurranti vespa perrumpuntur, ut ad Solonem Anacharsis olim retulit. Sic etiam et Christiani populi res ferri et circumagi, quasi liber non esset, nec vita donatus, manifestissime video. Omnis enim salutis spes penitus fere est detracta et propulsata. Quanı si quis animæ calamitatibus variis compactæ et obrutæ effusum statum dixerit, non errabit. Omne quidem consilium evanuit, et ego fere defunctus jaceo et exanimis, hac solum de causa, quod funditus desperem, malim posse aliquo modo corrigi. Αν illustrissimus tuus gener, et sacrum optimi consilii germen, et ut lilium in convallibus, ubi nunc malorum colluvio confluit, et ut rosa inter spinas, quæ omnes lacerant et pungunt, vere ut spiritus a Deo affatus est; qui nostris operibus et aßictionibus probe astat. Certe ut peregrium mili spect culum visum est, scilicet, ut flumen ab ipsa salsugine dulce effluens, et ut viator per cœnosas transiens semitas impollutus. Quæ omnia vero tuarum esse præceptionum effectus prorsus exploravi. Hic autem utilissimæ et salutiferæ spei spiritus ad me rursus evolavit et cuncta in me absoluta sunt, quæcunque horribilia ab Ezechiele eaque terrifica visa fuisse feruntur. Jamque tibi modicas, et precibus, elenco miis mistas debeo gratias, qui mihi animam restituisti, qui et mihi vitam generasti, aut tot fantasque gratias, si fas est dicere, quot imprecationes sacræ religionis hostibus, nulla correctione flectendis, animarumque omnino dirissimis corruptoribus, vitamque pernicie cæca infestantibus. Sed At τὴν σύγχυσιν βλέποντι, καὶ τὴν ὕβριν τῆς πλεονεξίας, καὶ τὴν ἀναίδειαν, οὕτως ἀπηρυθριασμένως ἐκπορ νευτάτης, καὶ μιαινομένης τὰ πράγματα· καὶ τοὺς μὲν τὰ δημόσια πράττοντας, πορθητές μᾶλλον, ἢ φορολόγους· καὶ θείους ὁμοῦ νόμους καὶ βασιλικάς ἐντολὰς ἀράχνης ἡγουμένους ὑφάσματα, τοῦτο δὴ τοῦ ᾿Αναχάρσιδος πρὸς τὸν Σόλωνα, μυίας μὲν κρατοῦντα, σφηξὶ δὲ ῥηγνύμενα· τὰ δὲ τοῦ λαοῦ τῶν Χριστιανῶν ἀγόμενα και φερόμενα, μὴ ὄντος αυ τρουμένου μηδὲ σώζοντος· πᾶσα μὲν σωτηρίας ελα πὶς περιῄρητο· ἣν πνεῦμα ψυχῆς συμφοραῖς ἐμπαγείσης εἰπών τις οὐχ ἁμαρτήσεται. Πάντες δὲ λογισμοί διελύθησαν, καὶ νεκρωθεὶς ἐκείμην τῇ ἀπογνώσει τῆς τοῦ κακοῦ διορθώσεως. Ως δ᾽ ὁ πανευγενέστατός σου γαμβρος, τὸ τῆς ἀγαθοθελείας ἔρνος, τὸ ἐν ταῖς κοιλάσι τῆς νῦν τῶν κακῶν συρβοίας κρίνον, τὸ ἐν ταῖς πάντας κνιζούσαις ἀκάνθαις ξόδου, ἡ θεόπνευστος ὄντως ψυχή, τοῖς ἐγγὺς ἡμῶν πράγμασιν ἐπιστάς, ξένον ὡράθη μοι θέαμα, ποταμὸς δι᾿ ἄλμης ῥέων γλυκὺς, καὶ ὁδοιπόρος διὰ βορ Γόμου ῥέων ἀμόλυντος (& τῶν σῶν πάντως ἐντολῶν ἀποτελέσματα κατενόησα) ἐνταῦτά μοι τό τε ἀποπτὰν πνεῦμα τῆς χρηστοτέρας ἐλπίδος εἰσέπτη πάλιν, καὶ πάντα συνετελέσθη περὶ ἐμὲ, ὅσα τῆς τοῦ Ἰεζεκιήλ φρικτῆς ἐκείνης δράσεως. Αρά σου μετρίας ὀφείλω τὰς ἐν εὐχαῖς καὶ ἐπαίνοις χάριτας τῷ ψυχοδότῃ, τῷ ζωογόνῳ; ἢ τοσαύτας ὅσας, εἰ θέμις εί. πεῖν, κατάρας τοῖς ἀδιορθώτοις ἐχθροῖς τῆς χρηστό τητος, τοῖς ψυχοφθόροις, τοῖς ζωολύταις; ᾿Αλλὰ γὰρ οἷα πεπόνθαμεν! Κρίνον ἀτεχνῶς ὁ νεανίας, καὶ ῥόδον ἐπ' ὀλίγον εὐωδιάτας, μᾶλλον δὲ τῷ Θεῷ διὰ τῶν πενήτων εὐώδης γενόμενος, ἥδιον οσφρανθέντι τῆς ἀποφορᾶς τῶν ἔργων αὐτοῦ, ἢ τῆς τοῦ πάλαι Νῶε θυσίας. Εἶτα πρὸς τὸν ὑμέτερον ἀέρα διέβη, μόνην ἡμῖν τὴν μνήμην ἐγκαταλιπὼν ἀπαράκλητον. Τίς γὰρ τοῦ λοιποῦ τοῖς μὴ κτηματίταις τὰ περιόντα συνάξει, τοὺς δ' ἐν πόματι τῆς ἀπορίας πρὸς τὴν τῆς εὐπορίας τάξιν ἀνάξει; Τίς ὀρφανοί; δώσει μικροῦ καὶ χάριν ὁμολογεῖν τῷ θανάτῳ, δι᾿ ἂν πατέρων ἀσθενῶν στερηθέντες ἀντέλαβον τὸν τηνικαῦτα δυο νάμενον; Τίνος προστάγματα, θείας ἀπηχήματα ἀγαθότητος, στηρίσουσι χήρας ὅριον; Τίνος ὀφθαλμελὶ τοῖς ἀδικούμενοις δάκρυον ἀποστάζοντες τους ἀδικοῦντας πλέον θρηνήσουσιν, ὥς γε μειουμέ. enim ut perpetimur et vexamur, lilium prorsus est τους τα μείζονα, καὶ σπεύσει λοιπόν οὗτος λῦσαι τὰς ζημίας ἀμφοτέροις τοῖς μέρεσι, τῷ μὲν τὴν μεί ξονα, τῷ δὲ τὴν ἐλάττονα; Τίνα καὶ πένης ευρή σει κατὰ τῶν πλουσίων ἁρπάγων ἔκδικον, καὶ πλούσιος κατὰ πενήτων κακοήθων καὶ συκοφαντῶν σύνδικον; Τίνα θεραπευτὴν εὑρήσει τὸ τάγμα τῶν τοῦ θείου θεραπευτῶν, οὐ φιλοκρινοῦντα τὰς ἀξίας, ὁ τοῖς ἀθέοις σπουδάζεται· οι πρὸς τὸ μισόθεον αὐτῶν, τῇ ἀτιμίᾳ τῶν τοῦ Θεοῦ δούλων ἀναγκαίως συνεκφαινόμενον, ἀπολογίαν πορίζονται τῶν τιμά. σθαι δικαιουμένων ἀναξιότητα; ᾿Αλλὰ πάντας ὡς αὑτοῦ κρείττονας βλέποντα, καὶ ἁγιασθῆναι διὰ τούτων τῷ τοῦ Πνεύματος χρίσματι, καὶ ἔτι τελεί σθαι τὰ θεῖα, καὶ ἁγιαστικά πιστεύοντα, καὶ τοὺς adolescentia, et rosa, quæ parvo temporis spatio bonum exhalat odorem: maxine autem Deo, ob bcneficia in pauperes, boni odoris est. Sed suavius ipsius operum exhalatione et effluxu percipitur, quam illo Noe sacrificio, jam olim peracto. Deinde per vestrum aerem irrepsit, solam nobis memoriam relinquens tristissimam omnisque expertem consolationis. Quis enim in reliquum, miseris et egenis, ita jam rerum, quæ supersunt, facultates colliget, illos certe ipso inopiæ poculo, ad uberrimum felicitatis ordinem inducet? Quis et orphanis et desertis dabit, vel fere ipsi morti gratiam rependere, ob quam, invalidis et infirmis parentibus privati, potentem ita func et strenuum susceperunt? Cujus

imperia ultimam divina bonitatis conditionem, in μὲ οὕτω τῆς γνώμης ἔχοντας, ἀμυήτους καὶ ἀτε orbitatis miseræ terminum et limitem obfirmabunt? Cujus oculi in injuria affectos, et misere dilaceratos lacrymas instillantes injuriæ latores potius luctu acerbo prosequentur, quod se majoribus spoliaverint bonis et imminuerint? Et hic in posterum festinabit, in utrosque damna et pericula funditus solvere; huic quidem majora, illi vero minora dimittens. Pauper antem quem in maximis et effusissimis rapinis justum invenit, et dives, in improbis pauperum moribus, et calumniis etiam communi patrocinio 658 defendendum censebit. Et cohors etiam alti numinis ministrorum, quem ministrum forte inveniet, qui digna per tribus, et ordines non decernat, quod ab impiis maxime in pretio habetur? Qui in ipsum odium, quo Deun prosequuntur, multa in servos Dei ignobilitate atque abjectione necessario præscriptum, ut excnsationem comminiscantur, illos indigne honorari, et coli, qui se ipsos veluti justos extollunt et elevant. Sed illum, qui omnes, ut se ipso meliores et æquiores intuetur, et ab his, ipso sacræ unctionis Spiritu sanctificari, et adhuc ipsa divina et sancta absolvi, et perfici posse sperat. Et omnes, qui bac sententia et religione non teneantur, profanos quidem et impuros et omnis sanctilica gratiæ inexpertes arbitretur. Hi enim, qui sanctum esse sacerdotem existimant, etiam se ipsos ab hoc consecrari et sanctificari cognoscunt. Impii et nefaril postea sunt qui nullo virum consecratum et sanctum honore afficiunt, aut qui talem ipsum non existimant, nullius Christi sanctificationis et gratiæ participes ostenduntur. Nam qui sanctificatur et consecratur, hic sanctitatis benefcio, vi consecrationis, talis emicitur. Et hos vere decet in Christianorum cœtum λέπτους τιθέμενον, καὶ πάσης ἁγιαστικῆς ἀμετόχους χάριτος. Οἱ γὰρ ἁγιαστὴν εἶναι τὸν ἱερέα πιστεύον τες, καὶ ἑαυτοὺς ὑπὸ τούτου ἁγιαζομένους ἐπιγινώσκοντες, ἀνότιοι λοιπόν εἰσ: τὴν ἁγιαστὴν ἀτιμάζον τες· ἢ μὴ τοιοῦτον αὐτὴν νομίζοντες, ἄμοιροι τοῦ κατὰ Χριστὸν ἁγιασμοῦ δεικνύονται· ὁ γὰρ ἁγιαζί μενος ἁγιαστῇ ἁγιάζει. Καὶ τί δεῖ τούτοις πρὸς τὰ Χριστιανῶν εἰσωθίζεσθαι; Τίς ὁ καὶ ἰδεῖν οὐχ ὅπως ἐνωτίσασθαι ἄπιστον ἐν τηλικούτῳ ὕψει τῶν ἀναγ καίων στερήσεται, ὡς ἂν μηδὲ γογγύσαιεν Βούλγαροι; Εν μόνον μέρος ἐλύπησεν ὁ πανσέβαστος, τοὺς αὐτῷ γνησίως δουλεύοντας, ὡς οὐ μόνον κερδών στερη θέντας, ἀλλὰ καὶ ἃ προεῖχον ἐκδαπανήσαντας, καὶ κατὰ τὴν παροιμίαν, ἄνθρακας εὑρόντας τὸν θησαυ ρόν, καὶ κατακαέντας ἀπὸ τῶν ἐντρυφῆναι προσδο κησάντων. Μᾶλλον δὲ, τ' ἀληθέστερον εἰπεῖν, οὐδὲ τούτους λελύπηκε, μείζον πάντων κερδῶν ἡγησαμέν νους, καὶ πλούτου πρόσκτησιν, οὐκ ἀπώλειαν, τὴν τῶν τοιούτων ἔργων τοῦ νεανία μεγαλοπρέπειαν τοῦτο γὰρ δούλων ἀγαθῶν, πενίαν αἱρεῖσθαι μᾶλλον τὸν δεσπότην ἐν εὐφημίαις πλουτίζουσαν, ἢ πλοῦτον διὰ δυσφημίας πτωχίζοντα. ᾿Αλλὰ τῷ μὲν καλ κἀγαθῷ σεβαστῷ φευκτὸς ὁ τῆς ἀρχῆς τόπος, ὡς τῷ ὄντι τύπος κακύνσεως, ή σκήνωμα Κηδάρ, ἢ σιδηρᾶ κάμινος· καὶ διὰ τοῦτο πρὸς τὴν ὑμετέραν μακαριότητα μονονουχι πτηνος φέρεται. Οἱ δὲ τῆς αὐτοῦ χρηστότητος ἀπολαύσαντες, πενθοῦντες ἑαυ τοὺς, ὡς βαρυτέρως ἢ πρόσθεν πειρασομένους τῶν δυσχερῶν (τὸ γὰρ κακὸν μετὰ τὴν τοῦ ἀγαθοῦ πεῖραν κάκιον), σοὶ, καὶ τοῖς σοῖς, ὡς οὕτω διδάσκοντι, καὶ οὕτω διδασκομένοις, παντὸς ἀγαθοῦ ἐπίῤῥοιαν παρὰ Κυρίου ἐπεύξονται. ἂν αὐτὸς τὰ πρῶτα τάττεσθαι οὐκ αἰσχύνομαι· καὶ δοίη Θεὸς ὑμῖν τε αὐτοῖς, καὶ τοῖς ὑμετέροις καὶ τοῖς περὶ ὑμᾶς, ἐν in:romitti. Quis autem et nedum videre posse pri- τῷ ἀγαθῷ τελείωσιν, εὐξίαν εὕροιαν, πάσης vabitur, facito rerum necessariarum fastigio, im- ἁπλῶς τηρῶν ἀνώτερον κακύνσεως καὶ κακώσεως. pietatem et infidelitatem ita percipi, et alte radices agere, quasi neque Bulgari obmurmurent et adversentur. Hac autem re solum pansebastus, quos sibi legitime submissos habet, animi ægritudine affecit quod non solum quæstu et lucro orbatos dimitteret, sed quæ haberent penitus absumere et amittere cogeret, et ut est in proverbio, thesaurum omnem in carbones resolutum invenire, et ab illis præcipne, qui deliciis blandoque luxu frangi viderentur exustum. Sed maxime verum dicere decet illum, mon hos ægre affecisse, quod quid majus omni lucro excogitasset, et divitiarum possessionem non autem amissionem et interitum, ipsam horum operum juvenilis proterviæ esse præstantiam et excellentiam. Nam hoc quidem boni servi est, paupertate» potius eligere, quæ maxime ejus possessorem optimo famæ sensu, et divite æstimationis supellectile attollit, quam opes, que infansto nomine ad paupertatem redigere illum possint. Sed enim candido optimoque augusto fugiendus hic est imperii locus, quasi totius sit improbitatis et sceleris sedes, aut tabernaculum Cedar, aut ferrea quædam fornax. Et ob hanc causam ad nostram hanc felicitatem beatitudinem solummodo il præceps quædam volucris percurrit. Hi vero, qui ipsius utilitatis se obvolvunt deliciis, se deinceps luctu et planctu deprimunt, quasi multo gravius et molestius quam antea rerum incommodis et difficultatibus sese implicuerint. Nam malum post boni experientiam et sensum pejus est. Tibi autem, et his, quasi sic docenti, et quasi ita edoctis, largiorem omnis boni influxum, et copiam illi а Domino deprecantur, quorum ipse primus baberi non erubesco. Itaque Deus et vobis, et ipsis, et nobis, et his qui apud nos sunt, puram in hono perfectionem, gloriam et abundantiam impertiatur, et simpliciter omni nos improbitate et vitio liberos conservet. Varia lectiones et nota. Εξιαν. Scrib. εὐεξίαν.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ΕΠΙΣΤ. ΚΕ'. Τῷ σεβαστῷ Πακουριάνῳ. Καὶ Κύριος παρεβίβασε τὸ ἁμάρτημά σου, άλλως τα μηδὲ τηλικοῦτον ὄν, ἡλίκον ἀεὶ πρὸ τῶν ἐκείνου ὀφθαλμῶν ἱστασθαι. Ἐγὼ δέ σου καὶ τοῦτο ἄγαμαι, πανσέβαστέ μου υἱὲ, ὅτι καὶ τοὺς τῶν ἁμαρτημάτ των κώνωπας ὡς καμήλους ὁρᾶς, ἐναντίως ἢ παρὰ τῆς θείας γλώττης οι Φαρισαῖοι κατωνειδίζοντο· καὶ τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ κάρφος ὡς βαρεῖαν δοκὸν λελόγισαι. "Ο μεγάλην κρηπίδα τῆς ἀρετῆς ὁ καθ' ἡμᾶς λόγος τίθεται· εἴπερ ἀρχὴν εἶναι σωτηρίας τὴν ἑαυτοῦ τινος κατάγνωσιν πεπιστεύκαμεν. Καὶ βάλλ' οὕτως, αἱ κέν τι ψάος μερόπεσσι γίνοιο. Καὶ μή σε τῆς ἀγαθαθελείας παρακινήσειέ τι τῶν ἐκ τοῦ κόσμου, οἷς οἱ κουφότεροι πεττευόμεθα· τοῦτο πεπεισμένον ἀμεταστάτως, ὡς ἁπλῶς μὲν αἰσχύνη Χριστιανούς νομοθετεῖσθαι [f. ὠνομαθετῆσθαι] παρὰ τοῦ [γ. τὸ] μηδένα λυπεῖν αἱρεῖσθαι. Τοῦτο γὰρ καὶ τῆς φύσεως ἔνταλμα, ἣν ὑπερβαίνειν ὁ τοῦ Εὐαγγελίου μαθητὴς ἐπιτάττεται. Ὁ μὲν γὰρ νόμος ἀπὸ τοῦ παρὰ φύσιν εἰς τὴν φύσιν ἀποκαθίστησι τὸν ἄνθρωπον· ὁ δὲ τοῦ Θεοῦ λόγος καὶ ὑπὲρ τὴν φύσιν τοὺς αὐτῷ πειθομένους τίθησι· τοῦτο γὰρ δὴ τῆς πρὸς τὴν φύσιν ἑνώσεως αὐτοῦ κατόρθωμα καὶ ἐκνίκημα. Πλὴν ἀλλ᾽ ἡ τῶν πολλῶν θηριωδία τοῖς ὁμογενέσιν ἐπιλυττώντων, ἀπαιτεῖσθαι νῦν τοῦτο τοὺς χρηστο τέρους ὡς μεγάλην συντέλειαν παρεσκεύασε, τὸ μηδενὶ λύπην ἐθέλειν λέγω. ᾿Αλλὰ σέ τοι ἀξιοῦμεν καὶ πᾶσι τὰ ἀγαθὰ διαρκῶς συμβουλεύεσθαι, οὕτω τε τὴν ἑνότητα τῆς πίστεως ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀγάπης τηρεῖν· ὡς τό γε δάκνειν ἀλλήλους καὶ κατεσθίειν οὔτε τῆς φύσεως ὅλως, οὔτε πολλοῦ δὴ τῆς πίστεως. Οὕτω γὰρ ἐπὶ σεαυτὸν καὶ δαψιλέ στερον ἑλκύσαις τὰς τοῦ ἀγαθοῦ Θεοῦ χάριτας, ὑφ' οὗ τηροῖο πάσης κακύνσεως ἀνώτερος καὶ κακώσεως 659 EPIST. XXV. Sebasto Pacuriano. Dominus quidem transtulit peccatum tuam "; alioqui enim non tantum fuit, quantum in oculis ejus semper. Ego autem te ob hoc maxime admiror et lando, pansebaste fili, quod exignos peccatorum culices quasi ingentes camelos intueris, contra quam a Domino Pharisæi arguebantur. Festucam quoque, quæ in oculo tuo est ", quasi gravissimam trabem reputas, quod magnum virtutis fundamentum cœleste verbum, quod apud nos nasci voluit, esse constituit. Siquidem principium salutis esse ipsam sui ipsius cognitionem credidimus. Atque ita conjice, Si quod tu lumen mortalibus indere possis. Neque te ab hoc virtutis statuto mundana aliqua vis detnrbabit, qua nos leviores quidem sursum dcursunique devolvimus atque deludimur. Et hoc constanter persuasum habe simpliciter pudere Christianos quasi legem statuere, aliquem in hoc praeferri et anteponi, quod neminem injuria, aut tristitia afficiat. Hoc enim ipsius naturæ est præceptum. Quain transcendere et transgredi sedulus Evangelii discipulus præcepit. Nam lex ab eo, quod juxta naturam habet, in ipsam naturam hominem inducit et collocat. At vero Dei verbum supra ipsam naturæ sedem illos qui ipso firmati sunt atque freti, facile evehit. Hoc enim est facinus, hæc est victoria, quæ ex amore et communione ipsius cum ipsa natura exoritur. Verumtamen multarum ferarum natura, quæ in suum proprium genus rabie et impetu feruntur, nunc hoc quasi magnam utilitatem et commodum, ab illis maxime exigi edocet, qui utiliore sunt et probiore nature animo. Hoc, inquam, nemini molestiam et tristitiam appetere. Sed enim hoc a te muneris poscimus, ut omnibus bona effundas, cunctisque affatim consulas, sin alque omnibus persuadeas, commu- »ionem et unitatem fidei firmo amoris vinculo conservare, nt sese mutuo devorare et immordere, neque a natura, neque a fide cognoscant desumere, Ita enim in te ipsum large optimi Dei gratiam, et beneficia declinabis a quo et sceleri, et miseris subtractus casibus consenueris. ΕΠΙΣΤ. ΚΑΤ' Τῷ Ταρωνίτη κυρίῳ Γρηγορίῳ. EPIST. XXVI. Domno Gregorio Taronite Et unde quidem, et quas tibi rependam gratias, Καὶ πόθεν ἄν, καὶ ποίας ἀποτίσαιμί σοι τὰς χάριτας, μεγαλεπιφανέστατέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱὲ καὶ αὐ- illustrissime in Domino fli, ac domine? Nam me θέντα, ότι με πάντων ἀνθρώπων ἀληθέστατον δεικνύεις ἑκάστοτε, καί μοι τοὺς ἐπαίνους, οἷς ἀποσεμνύνειν δοκῶ σε, μᾶλλον ἀποτεμνύνεις αὐτὸς, ἀποφαίνων τούτους, οὐ ῥήτορος σοφιστικά κολακεύματα, ἀλλὰ καὶ Πνεύματος συνηδομένου τοῖς ὄντως καλοῖς σκιρτήματα, καὶ στόματος εὐφημεῖν εἰδότος ἀρετὴν ᾄσματα; Ἰδοὺ γὰρ ὅπερ ἠγγέλη μοι πρὸ βραχέων, πόσου τιμήσαιντ' ἂν ἀκοαὶ φιλάληθοί τε καὶ ἄφθονοι. Ενὶ γὰρ τροπαίῳ δυοῖν ἐθνῶν ὀφρύας κατέσπασας, 20 11 Reg. xit, 13. ss Matth. vi, 3. omnium hominum verissimum ubique manifestas, et in me laudes, quibus te celebrare studeo, magis ornas ipse, et vertis, illasqne decantas, non ut sophisticas 680 rhetorum illecebras, sed ut l2tantes jucundi spiritus, his, qui vere probi sunt, choreas, et mollia tripudia, et ut carmina, et can- | tus, qui ab illo profluunt ore, quod virtutem solum attollere didicit. Ecce igitur, quod mihi nuper allatum est, quanti faciant honore affectæ aures, veVariæ lectiones et notæ. In Baronii Annalibus, tom. XI, ad an. 1073, epist. est 61, velut epinicium victoriæ de Persis ac Francis, et Nicolao Sebasto Paguriano inscripta, ut superior.

ritatis amnantes, et ab omni alienæ invidia. Uno καὶ τῷ τῆς Περσικῆς ἀπονοίας πύργῳ συγκαθεῖλες enitn tropo et monumento duarum nationum τὸ τῆς Φραγγικῆς ἀπονοίας ύψωμα. Καὶ Φινεές ἐδείχθης νέος ἡμῖν τῷ δυνατῷ σου σειρομάστῃ δύο συνεκκεντήσας ἤθη [f. ἔθνη] παρὰ Κυρίῳ ἀκάθαρτα. Ο τε γὰρ τὰ Νεσμᾶν φορολογεῖν εἰωθώς, τάς τε ἄλλας περὶ τὸν Πόντον Ελληνίδος [γ. - δας] πόλεις ἐντὸς Τανάϊδος ποταμοῦ καὶ λίμνης Μαιώτιδος· καὶ δὴ τὴν τῶν Κόλχων προκαθημένην, καὶ αὐτῷ γε ὁριζομένην τῷ Φάσιδι· ἀλλὰ μὴν καὶ τὴν τῆς μικρᾶς ᾿Αρμενίας υπερκειμένην ὑφ' [. ἐφ'] ὑψηλού κολωνοῦ, καὶ αὐτήν γε σύμπασαν Αρμενίαν. (Maρυανδηνοὺς γὰρ καὶ Γαλάτας, καὶ τοὺς ὁμόρους τούτοις Καππαδόκας παρίημι)· καὶ παχὺς ἤδη καὶ βαρὺς ταῖς φορολογίαις γενόμενος, ἐξεκόπη τὰς φορολόγους χεῖρας τῇ τοῦ ξίφους ἀκμῇ, καὶ φορολογεῖσθαι μᾶλλον μετέμαθε, τάς τε εκδρομάς συν σταλείς, ἃς λῃστῶν [[. λῃστεύων] ἀπεθρασύνετο, καὶ τῶν ἐνεδρῶν ἀπογνούς, ἃς ἐκδηλῶν τῷ Τάρων. μᾶλλον, ἢ πόλις ἐπάνω όρους κειμένη· πρὸς δὲ τοὺς συστάδην πολέμους ξηρόχειρα διαγνοὺς ἑαυτὸν ἦ ἄχειρα, καὶ πόλεις δὲ ἤδη μυριάνδρους, ἃς αὐτὸς μόλις είλε, τάχιον ἢ λόγος ἀποβαλών οὕτω τῆς τύχης ὁ κύδος αὐτῷ πρὸς τὸ βαρυ συμφορώτατον μεταπέπτωκε. Μᾶλλον δὲ τὰ τοῦ Θεοῦ ζυγά, την πλάστιγγα τῶν σῶν ἀρετῶν βαρυτέραν αὐτῷ ἐπ έκλινεν, οὐχ ἧττον ἢ τὰς τῶν ἐντρυφηθέντων αὐτῷ πρὸ τῆς σῆς ἀρχῆς). Εντεῦθεν καὶ πέπεισται, μὴ μῦθον εἶναι τὰ πάλαι Ρωμαίων ὑμνούμενα τρόπαια, μᾶλλον δὲ καὶ τῆς ἀληθείας ἐλάττω τὰ περὶ ἐκείνων λεγόμενα. Εν σοὶ δὲ ὁρῶ τὴν ἀληθείαν. Ερῶ δὲ, ὅτι καὶ τοσοῦτον ὑπερέχειν ἐκείνων ἡγεῖται σε, ὅσον ἐξ ἐνδεεστέρων τῶν παρασκευῶν ὡρμημένος ἀντισηκοῖς ἐκείνοις σαυτόν· οὕτω μεγαλοδύναμον δίδως τὴν σὴν ῥοπὴν τῷ τῶν πραγμάτων ἐνδέοντι. Καὶ βούλεται μέν σε μηδ' ἂν ὅλως γενέσθαι· θαυμάζει δὲ ὡς καλὸν γενόμενον, καὶ καταρᾶται μὲν τῇ σῇ γεννήσει, εὐδαιμονίζει δὲ τοὺς γεννησαμένους, καὶ σοῦ μὲν ἀτεκνίαν κατεύχεται, ὥστε περιγραφῆναι τὸ σὸν μὲν γένος ἐν σοί· ἑαυτῷ δὲ γενέσεις τοιούτων παίδων ἐπεύχεται. Καὶ νῦν πρώτως αἰσθάνεται δυστυχῶς ἐπὶ τοσοῦτον ταῖς πρὸ εὐτυχίαις ἀρθεὶς, ἵνα καὶ πλεῖον ἀλγήσῃ πλειόνων ἀποστερούμενος. Εν μόνον εἰς παράκλησιν ἔχει, τὸ παρὰ τοῦ γενναιοfastum superbaque supercilia detraxisti, et una cum valida Perside vesaniæ turri, Francicæ amentiæ culmen subvertisti. Et novus Phinees nobis apparuisti, dum potenti tuo telo duas gentes, apud Dominum impuras et impias perfodisti. Quandoquidem enim Nesman, qui tributa colligere consuevit, et ab aliis Græcanicis urbibus, quæ circa Pontum sunt, et intra Tanaim flumen, et paludem Mæotidem, et illam quæ Colchis præsidet, et quæ Phasidi est contermina, sed et illam quæ in Minori Armenia alto subjacet colli, et ipsam totam Armeniam, tributi jure est moderatus (Maryandynos enim, et Galatas, et his finitimos Cappadocas praetermitto) jamque tributorum collectione et cumulo pinguis factus et gravis, duri ensis tui acie exactrici manu abscissa, quomodo tributa ipse pendere debeat, postea didicit. Incursus etiam et certamina cohibuit, quæ prædonis more audacter movebat, et insidiarum invasiones prorsus rejecit, quas ita Taronitæ fecerat esse conspicuas, et notas magis, quam est vrbs, quæ in montis est sita cacumine. Ad bellorum vero conflictus magis aridas manus suas intelligens quam paleas, et urbes quidem jam decem millibus refertas, quas ipse vix ceperat, verb» citius exuens. Ita fortunæ alea ipsi obvenit, ut in gravissimas illum clades conjecerit. Vel potius Dei flances virtutum tuarum lancem in eum inclinarunt, non aliter quam leviores corum quos ante imperium tuum devicit. Unde persuasum illi est, fabulosa non esse illa Romanorum jam olim celebrata tropæa, imo potius ipsa veritate inferiora esse quæcunque de illis feruntur. In te autem ipsam veritatem conspicit: quin potius dicam, tantum te illis praestare dicit, quantum ab iniparibus et inferioribus pugnis ad magna facinora erumpens cum illis te ipsum æquas. Ita potentissimum virum, ut te ad illum declinasti, in ultimam redegisti miseriam, et omnes illi ad opera confregisti vires. Itaque ille te nec omnibus superiorem fieri patitur, sed quasi optimum te, et gestis celebrem admiratur: tuumque genus etiam dire exsecratur, sed ab illo genitos et productos, felices τάτου Ῥωμαίων τὰ τοσαῦτα παθεῖν· ἐπεὶ καὶ φιλεῖ δοξάζεσθαι τὸν νικώμενον τῇ τῶν νικώντων μεγαλειότητι. Καὶ εἰ παρῆν Ομηρος, εἶπεν ἂν καὶ νῦνἐφ' ὑμῖν. Πρόσθε μὲν ἐσθλὸς ἔφευγε, δίωκε δέ μιν μεγ [ἀμείνων predical. Et tibi orbitatem, et sobolis inopiam «xpetit, ita ut in te totum tuum genus penitus deleatur et pereat. At sibi tantorum filiorum generationes exoptat et desiderat, atque nunc primum sentit eo infelicitatis se devenisse, tuis feliciter rebus gestis commotum, ut plus doleat, quo se pluribus orbatum intuetur. Et hoc unum solum 661 solatio est, se talia a Romanorum generosissimo fuisse perpessum. Vehementer enim gloriari solent victi sola victorum magnanimitate et præstantia. Et quidem Homerus si adesset in nos, nunc diceret: Fugerat ante potens, sequitur sed fortior illum. Bona spe esto et tu, civitatum pulcherrima Neocesarea, non multo post tempore tuum liberaHom. Iliad. xu, v. 158. Εὔελπις ὅσο καὶ σύ, πόλεων καλλίστη Νεοκαισάρεια, οὐκ εἰς μακρὰν ἕξειν τὸν ἐλευθερωτήν σοι Γρηγό Variæ lectiones et notæ.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ριον. Οὐκ λήθης εἶ τοῦ παρὰ Γρηγορίων εὐεργετεί· lorem et servatorem Gregorium habitura. Non σθαι· καὶ τὸ γῆρας ἀποξυσαμένη τῆς νῦν κακότητος, φανήσῃ ὄντως Νεοκαισάρεια. Ἔχεις ἀρραβῶνας τὰς γείτονας, προσεύχου τὸν καλὸν νυμφίον τῇ ἐπὶ σοὶ νίκῃ συναφθησόμενον, καὶ στεφανωθησόμενον στεφάνῳ τῷ ἐκ λίθου τιμίου· Χριστὸς γὰρ ἐστῷ τῷ Ταρωνίτῃ τὰ τρόπαια. Ἀλλ᾿ ὁ μὲν ἀθεώτατος Τοῦρκος διὰ σὲ κάτω νεύει, καὶ τὰ ἐν ποσὶ μόνα βλέπει, ὁ πανταχόσε χθὲς περιάγων τὰς σοβάδας κόρας τῶν ὀφθαλμῶν, καὶ περινοῶν ἐξαλείφειν γῆν ὁμοῦ τε πᾶσαν καὶ θάλασσαν. Ταῦτ᾽ ἄρα καὶ πρὸς τους συμβατηρίους λόγους ὡς μόνους ἐπικόρους σωτηρίας ὁρᾷ· καὶ τὰς χεῖρας οὐκ ἔτι πρὸς ξιφυλκίαν [γ. ξιφουλ.], ἀλλὰ πρὸς τὰς πίστεις εκτείνει, καὶ τὸ τόξον ἀνεῖς, ἀναλαμβάνει κηρύκειον· καὶ φίλον σχεῖν ἐπιθυμεῖ βέβαιον, ὃν ἐχθρὸν ἔχων εὗρεν ἅμαχον. Ὁ δὲ Φράγγος, ὁ τὸν τράχηλον τέως στο δήρεος, κηροῦ χλιαροῦ φανείς μαλακώτερος, ἐκ περιουσίας σε προσκυνεῖ, καὶ διὰ σοῦ τὸν κράτιστον ἡμῶν βασιλέα. Τί δὲ οὐ μέλλει, ὁρῶν προσκυνοῦντα τὸν αὐτῷ προσκυνούμενον, καὶ τὸν δεσμοῦντα δεν σμεῖς ἀρξηκτοτέροις ἐχόμενον τοῖς Ταρωνιτείοις θελήματι; Καὶ οὕτω τυραννούμενον ὑπὸ τούτων, ὥστε καὶ τῶν βασιλέων τὴν αὐτοῦ χαρίζεσθαι λύτρωσιν καὶ πάλαι μὲν ταύτην σπουδάζοντι, καὶ πρᾶγμα τιθεμένῳ τοῦ παντὸς ἄξιον, δοῦλον σχεῖν ὠνητόν, τὸν πάσης Εῴας ἐλευθερωτὴν εἶναι ποιούμενον. Καὶ οὕτω τοι μακροῖς τοῖς ὀνειρώγμασιν ἐμπλανώμενον, ὡς μηδὲ τὰ δευτερεία τῆς βασιλείου τιμῆς ἀνέχεσθαι, σὲ δὲ μόνον τοῦ σπουδαζομένου πρόξενον εὐτυχήσαντα. Ταῖς σαῖς γὰρ ἐκβιασθείς ὁ Τοῦρκος χερσί, τὰς ἀνοχὰς καὶ ἄχων συνέθετο, Επί τε ἄλλαις ὁμολογίαις, καὶ τῷ τὸν Φράγγον ἀποδόσθαι πρὸς τὸν ἀήττητον ἡμῶν αὐτῶν αὐτοκράτ τορα. Ἐπὶ τούτοις ὀφείλω μὲν καὶ ἄλλως ἐγώ σοι χάριτας· οὐ γὰρ μόνον ὡς ἀληθῆς ὑπὸ σοῦ δεικνύμενος προείρηται, ἀλλὰ καὶ ὡς κοινῇ τῶν κοινῶν ἀπολαύων. Οφείλουσι δέ σοι καὶ πάντες ὅσοι τὸ Χριστοῦ φέρουσιν ὄνομα, καὶ τῇ Ῥωμαίων ἀρχῇ τἀγαθὰ συμβουλεύονται καὶ συνεύχονται. Περὶ γὰρ τοῦ παναγάθου βασιλέως ἡμῶν τί δεῖ καὶ λέγειν, ὅπως τὴν σὴν ἀξίως ἀμείψεται καὶ εὐ βουλίαν καὶ γενναιότητα; "Ος σε προτιθεὶς ἁπάντων ἀε! (καὶ τίς γὰρ βασιλέων περὶ τὸ κρίνειν ἄνδρας τούτου δεξιώτερος γέγονε;), τοῖς μάλιστα δεομένοις enim solum, quia veridicum ἐπιστασίας δραστικωτέρας δίδωσι πράγμασιν, οἷόν τινα τεχνικώτατον ἰατρὸν δεινοῖς ἀντιτάττων νοσή μασι, καὶ κυβερνήτην ἀνθιστῶν κλύδωνι. Αλλά γὰρ οἷον τὸ τῆς ἐπιστολῆς χρῆμα! Χαλινός ἐστιν ἀτεχνῶς κατέχων στόμα ῥητορικὸν, καὶ μὴ συγχω μῶν ἐγκροαίνειν ἀγαθοῖς ἔργοις μακρότερα. Υφ' οὗ κἀγὼ τὴν πρὸς τὸ πλεῖον λέγειν προθυμία, ανασειράζομαι· ὡς εἴ γέ μοι παρῆν ἀνέτῳ λέγειν, ἕδραμον ἄν σοι δρόμους τοὺς λογικούς, τοῦ μὲν ἁρματός σου τῶν ἀρετῶν οὐδ᾽ ὅσον εἰπεῖν ἔστιν ὑστερίζοντας enim a tuis Gregoriis beneficiis affici unquam cessasti. Et asperum præsentium malorum, et ealamitatum senium deponens, vere Neocæsarea videberis. Habes enim ad hoc quasi obsides et pignora vicinos tibi et proximos. Exspecta porro tuum pulcherrimum sponsum, qui in tua victoria conjugetur, et corona pretiosissimis gemmis intexta exornabitur. Christus enim Taronitæ tropæa egregiaque monumenta erigit. Sed jam impiisimus Turcus per te ad ima ruit, et jain inclina!us vergit, et solumn quæ ante pedes habet prospicit. Qui quidem ubicunque nuper versatiles oculorum pupillas circumagens, terram pariter et mare delere cogitabat. Nunc autem ad oratores, qui paceni sibi componant et concilient, quasi propriæ salutis subsidia se convertit, et manus non ut fulminantes distringat enses, sed ad foedera extendens, et sonantem dimittens arcum, pacis caduceum apprehendit, et amicum stabilem et tutum habere appetit, quem hostem cum habebat, invenit inexpugnabilem. At vero Francus, cervice ferreus, nunc tepida cera mollior exsistit, et multo te pectore adorat, et per te potentissimum nostrum imperatorem summopere veretur et colit Quid non est fu¬ turum, cum illum tibi supplici veneratione videas tua ad genua obvolutum? qui an'ea adoratione hac ferociebat, et illum, qui alios infractis laqueis obstringebat, Taronitarum voluntati et statutis coactum obsequi, atque ita ab his tyrannica oppres· sum vi, ut saltim sua ipsius libertatem imperatorum gratia demereatur. Qui et in hanc jam olim strenue incubuit, et studium hoc omni conatu et pectoré conflaverat, ut servum sibi pretio emeret, qui totius Orientis constitutus esset liberator, et ita his longis somniorum spectris vagabatur deceptus, quasi neque fecundas ab imperatore partes sustineret, sed te solum, ut hujus sum conatus auctorem felicissimum. Nam tuis potentibus manibus Turcus constrictus, atque depressus inducias etiam invitus paciscitur, tum aliis conditionibus, tum hac præcipue, ut Francum nostro ipsorum imperatori potentissimo esset traditurus. ¿Propter hæc quidem aliquomodo tibi gratias debeo. Non te esse demonstraGregorium Thaumaturgum. Επικέρους. Scribe επικούρους. tum, prædictum est, sed quia communiter omnibus perfungor gaudiis. Omnes quidem quotquot Christi nomen ferunt, et Romano imperio optima precantur, et toto corde moliuntur, tibi etiam innumeras gratias se debere fatentur. Nam de nostro optimo imperatore, quid oportet dicere, quam digne tuam 662 hanc nobilitatem, luaque prudentia consilia sit compensaturus, qui te omnibus semper anteponit? At quis imperatorum, in ferendo judicio, hoc felicior et ingeniosior exstitit? Hic enim Variæ lectiones et notæ. Sequentia in Baron. desunt ad an. 1073, in extremo.

maxime rebus, summa prudentia et efficaci prae- (πτηνόν γάρ σοι τοῦτο ἐλαύνεται)· δ δ' οὖν εἰς ἡμᾶς ἦχον ἱκανῶς ἔχοντας, καὶ οὐκ ἀξίους ἴσως τῷ θεά τρῳ τοῦ λόγου συρίττεσθαι, τοῦτο μόνον εἰπὼν καὶ δὴ παύσομαι. Αἱρέ σου τοὺς ὀφθαλμοὺς εἰς τὰ ὄρη, ὅθεν ήκει σοι ἡ βοήθεια, καὶ ἥξει ἔτι, καὶ ἔτι· βάλῃς τούτους κάτω, μὴ τρέψῃς πρὸς ἑαυτόν. Οὐ γὰρ ἀνθρωπίνης ἰσχύος τὰ τηλικαῦτα, ἢ μόνον ἀλλὰ τὸ πᾶν, ἢ τὸ πλεῖον τῆς θείας χάριτος. Καὶ ἐν τῷ Θεῷ ποιεῖς δύναμιν, τῷ τοὺς πολεμίους συντρίβοντι. "Ην σαυτῷ ἐμβεβαιώσεις, ἢ καὶ πλείονα ἐπισπάσει, εὐγνώμων τῷ χαριτοῦντι γενόμενος. Γίνοιο [γ. Γέν.] δ' ἄν, εἰ πρὸς αὐτὸν διὰ τῆς ἀγαθότητος εἰκονίζοιο, ἐκχεομένης καὶ πλουσίοις καὶ πένησι, τοῖς ἱερώτε ρον ζῶσι καὶ τοῖς κοινότερον, εἴτουν θειότερον καὶ ἀνθρωπικώτερον, καθ' ὅσον ἕκαστοι ταύτης χρή ζουσι. Δι' ἦν καὶ ῥυσθείης τῶν πονηρῶν καὶ τοῦ Πονηροῦ, ὡς μήτε κακοῖο, μήτε κακύνοια. sidii indigentibus facultate, te ipsum committit, quasi peritissimum et artificiosissimum medicum desperatis jam morbis te opponens, et quasi gubernatorem æstuantibus fluctibus objiciens. Sed enim epistolae opus, et lex, frenum est plane os rhetoricum cohibens, nec concedit inclytis gestis longiorem objicere orationem. Quo quidem et ego animi alacritatem et studium, ad plura dicenda, veluti quadam catena retraho. Et quasi mihi semper ad dicendum parato adessem, cursus tibi oratorios et discrtos percurri, tuo celeri virtutum curru. Non enim vel quantum fas est dicere, tardiores et posteriores. Hic dictis jam finem faciam. Tu vero in montes oculos taos attolle, unde venit auxilium tibi st, et iterum atque iterum veniet. Αι hos ad ima deprime et submitte, nec in te ipsum illos convertas. Nam non hæc humanarum sunt virium, aut omne hoc solum, ut plurimum divinæ est gratiæ. Tu vero in Deo potentiam tuam collocas, qui inímicos potenter conterit. Hanc quidem in ipso affirmabis, et majorem vere desumes æquus et bonus, gratiam impendenti effectus. Et talis quidam exsistes, si in te ipsum, ob virtutem et bonitatem, illius imaginem exprimis, quæ in pauperes, et in divites effusa est, et in hos qui diviniori, vel communiori degunt vita, sive qui divinis et humanitatis legibus, ut quisque illa indignerit, se obstrinxerit. Propter quam et a malo, et ab imminentibus periculis custodiaris, ita affectus sis, neque sceleri obnoxius. EPIST. XX VII. Michaeli Chalcedonis episcopo. ΕΠΙΣΤ. ΚΖ'. ut neque malis Τῷ τῆς Χαλκηδόνος κυρίῳ Μιχαήλ. Ἕως μὲν μόνα τα χρηματικὰ τῶν Ἐκκλησιῶν διηρπάζοντο, τιμιώτατε ἀδελφὲ καὶ δέσποτα, ἠχθό μεθα μέν, πλὴν ἀλλὰ τὸ ἄχθος ἡμῖν ἑτέρωθι έχου φίζετο, ὁρῶσι τὰ πνευματικώτερα μὴ λυόμενα, καντεῦθεν παρακαλουμένοις τὰ μέγιστα. Νῦν δὲ καὶ τούτων ἡμῖν λυομένων, οίχεται πᾶσα παράκλησις. Οταν γὰρ οἱ μὲν θεῖοι καὶ ἱεροὶ κανόνες οὐδὲν ἄλλο περὶ πλείονος ἐποιήσαντο τοῦ τὰς ἑκάστων ἐνορίας ἀκαινοτομήτους φυλάττεσθαι, καὶ μὴ τύφον κοσμι κῆς ἐξουσία; τοῖς τοῦ Πνεύματος παρεισδύεσθαι· οἱ δὲ τούτοις [[. τούτους] καὶ τοῖς ἄλλοις διαγγέλλειν διδαχθέντες, καὶ τοὺς σφαλλομένους ἐπανορθοῦσθαι, οἱ δὲ τούτους μάλιστα πάντων τὴν πρὸς αὐτοὺς ἀν ηκοΐαν τρέφουσι καὶ ἀδρύνουσι, καὶ πρὸς ἀλλο τρίας ἐνορίας εἰσωθιζόμενοι πάντα φύρουσι καὶ θεῖα καὶ ἀνθρώπινα δίκαια· οὐκ οἶδα ποίαν ἄλλην παρά Solas quidem Ecclesiarum opes ereptas fuisse, inclyte frater et domine, agre sane tulimus. Nisi quod hæc molestia nobis utrinque levis ac tolerabilis fuit, cum plane videamus, quæ spiritualiora sunt, soluta et eversa omnino non esse. Unde et nos, veluti in maximis, hac consolatione nimis erigimur. Nunc autem, quia hæc omnia nobis disjecta et soluta fere ruunt, omne solatium nos prorsus relinquit. Quando enim divini et sacri canones nihil aliud multitudini præceperunt, quam ut quisque, nullo rerum novarum studio, terminos sibi præscriptos conservet, et ne humanarum divitiarum fastus, superbamque insolentiam Spiriritus opibus admisceat. Quidam vero prædicare et evulgare his et aliis didicerunt, ut et illi, quos forte deceptione et errore labi viderint, corrigerentur. Quidam autem maxime los canones, in η κλησιν ἕξομεν, ἢ μόνην τὴν τῶν γενομένων κακῶς suam imperitiam et inobedientiam penitus enutriunt, et grandi quodam multiplicant cumulo. Qui et in alios lines 663 compulsi, et immissi, omnia et divina et humana jura confundunt. Non equidem novi, quam aliam consolationem simus habituri, quam solam jam peracti mali et Infortunii correctionem. In quam, et in nostrum zelum et studium, non parum nobis perfectionis, persuasi allaturi emolumenti, tuæ objiciemus sanctitati boe Cittaba, quod præter canones est exortum et constitutum. Sed ut ne rideas propter barbarum noren. Est quidam loci terminus, nostro archiepist• Psal. xx, 1. διόρθωσιν. Πρὸς ἦν καὶ τὸν ἡμετέρον ζῆλον οὐ μικρὰν ἡμῖν εἰπείσει, πιστεύοντες τὴν συντέλειαν, γνωρίζομεν τῇ σῇ ἱερότητι τὸ παρὰ κανόνας γινε μενον Κίττασα. Αλλ' όπως μή μοι γελάσης προς τὸ βάρβαρον ὄνομα. Ενορία τίς ἐστι, τῇ καθ᾿ ἡμῶν ἀρχιεπισκοπῇ διαφέρουσα, ἐν ᾗ τῶν τις μοναχῶν ἀνεγείρων οἶκον εὐκτήριον, ἐκωλύθη παρ' ἡμῶν, ὡς παρά γνώμην ἡμετέραν τοῦ ἔργου ἀρξάμενος, καὶ μήτε τοῖς κανόσι, μήτε τοῖς τῆς πολιτείας νόμοις ἐγνωσμένα ποιῶν. Ὁ δὲ σταυροπήγιον πατριαρχι κὸν λαβεῖν ἔφησε καὶ οὕτω τοῦ ἔργου ἄρξασθαι. Ἐκεῖνος μὲν οὖν ἀκοινωνησία; παρ' ἡμῶν ἐνεδέθη

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDIT.E. chus templum et sacrarium construeret, a nobis impeditus est, eo quod praeter nostram sententian et consilium opus inceperit, et neque sacris canonibus, neque reipublicæ legibus nota et consona molitus fuerit. Qui patriarchico jure, crucem in illo loco affigens dixit, se ita opus illud inchoasse. Ille autem a nobis nihilominus excommunicationis vinculis est alligatus, atque in illum, quæ canones, ut nosti, definiunt et decernunt, protrusimus. Nos autem opus illud nou minimi ſacientes, ad scriniorum præfectum dominum Petrum, de hac re scripsimus, quantum vel epistola nodus permisit. Αιque etiam ad te, qui Deum diligis, et ob hoc cano. num observas leges, scribimus, ut etiamsi ipse de hac re, cum hoc viro sermonem inieris, qui quidem nihilominus tamen, quæ canones statuunt optime percepit, et quæ pœna his proposita; qui bæe præterire et dissolvere nituntur. Cæterum non novi quomodo his non reclamanti, nec obsistenti hæc accidant, a quibus omnis ordo, et Ecclesiarum pax repellitur, et ipse Christi sanguis, ut omnia pace conderet effusus, irritus quidem pene ostenditur. Quæ enim inter Bulgaros participatio et communio cum Constantinopolitano patriarcha, qui neque sufragia justa in ipsam, aut vola habet, quæ are chiepiscopum, quasi sibi proprium caput respi - ciant, neque aliud privilegium circa ipsam contineat? Propter quem monachorum delicta, et errores ipsius sententia et constitutione, et observari possint, et capi, et justa corrigi æquitate, ob illum, qui aliorum monachorum, qui ipsi parent, opera et studia subigit, et quadam veluti emendatione reficit, quem exarchum nuncupamus. Et qualis Cronion ita olet Beceselenus, ut illud comici in tragicis affectibus dicam. Quis Constantinopolitani exarchi præsentiam in Bulgaros mediocriter feret, et iilo non uɩ adultero utetur, plenum zelo animum, quod inquit Salomon, manifestans **? Equiden, non arbitror, quis alius ad ipsam hujus rei commemorationem, flagitium hoc non ægre ferret, praesertim cum religio circum nos obambulet, et ipsi canones nostro vivendi instituto semper afflare videantur. Si vero hæ nostræ litteræ, et tuus δεσμοῖς, τὰ τοῖς κανόσιν, ὡς οἶσθα, διωρισμένα ἐπι- & scopatui proprius quo cum quidam monaβαλόντων αὐτῷ. Ἡμεῖς καὶ [γ. δὲ] οὐ περὶ ἐλαχί στου τὸ πρᾶγμα τιθέμενοι, καὶ τῷ τιμιωτάτῳ μὲν χαρτοφύλακι, κυρίῳ Πέτρῳ, περὶ τούτου ἐγράψα μεν, ὅσα τὸ μέτρον τῆς ἐπιστολῆς ἐνεδίδον· καὶ τῇ σῇ δὲ φιλοθέῳ, καὶ διὰ τοῦτο φιλοκάνονι, τιμιό τητι γράφομεν, ὡς ἂν καὶ αὐτὸς περὶ τούτου τῷ ἀνδρὶ ὁμιλήσῃς, εἰδότι μὲν οὐδενὸς ἧττον & τοῖς κανέσι διώρισται, καὶ ἥτις ἐπίκειται ποινὴ τοῖς ταῦτα παραλύειν ἐθέλουσι, πλὴν οὐκ οἶδ' ὅπως συγκ χωροῦντι τοιαῦτα γίνεσθαι, ὑφ' ὧν πᾶσα εὐταξία καὶ εἰρήνη τῶν Ἐκκλησιῶν ἀπελαύνεται, καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ χυθέν, ἵνα εἰρηνοποιήσῃ τὰ πάντα, κενὸν ἀποδείκνυται. Τίς γὰρ ἐν Βουλγάροις μετου σία τῷ Κωνσταντινουπόλεως πατριάρχη, μήτε χειρο τονίας ἐπ' αὐτῇ δίκαια ἔχοντι, λαχούσῃ τὸν ἀρχιε πίσκοπον αὐτοκέφαλον, μήτ' ἄλλο τι διαδεξαμένῳ κατὰ ταύτης προνόμιον; Διὰ τίνος δὲ καὶ τὰ σφάλματα τῶν μοναχῶν τῆς κατὰ γνώμην αὐτοῦ συστάσης μονῆς τηρηθήσεται και διορθωθήσεται; Διὰ τοῦ τὰ τῶν ὑποκειμένων αὐτοῦ ἄλλων μοναχών ἐπικρατοῦντο;, καὶ διευθύνοντος, ἂν ἔξαρχον ἀνομά ζομεν. Καὶ ποῖος οὕτω Κρονίων όζων κεκςτέληνας ἱερῷ, τὸ τοῦ κωμικού ἐν τραγικοῖς πάθεσιν, ὃς Κωνσταντινουπολίτου παρουσίαν ἐξάρχου ἐν Βουλ γάροις μετρίως οἴσει, καὶ οὐχ ὡς μοιχῷ χρήσεται, μεστὸν ζήλου θυμόν, ὅ φησι Σολομών, ἐνδεικνύμενος; Ἐγὼ μὲν οὖν οὐκ οἶμαι. Τίς δ' ἂν ἄλλος καὶ πρὸς αὐτὴν τὴν ἀπαγγελίαν οὐ δυσχεραίνοι τοῦ ἀνο μήματος, εὐσεβείας γοῦν ἐμπεριπατούσης ἡμῖν, ε καὶ κανόνων δοκούντων ἐμπνεῖν ἔτι τῷ καθ᾿ ἡμᾶς πολιτεύματι; Εἰ μὲν οὖν καὶ τὸ ἡμέτερον γράμμα, καὶ ὁ σὸς λόγος, τὸ σπουδαζόμενον ἐξανύσειε, χάρις μὲν τῷ τῆς εὐταξίας καὶ εἰρήνης Θεῷ· χάρις δὲ καὶ τῇ ὑμετέρᾳ ἀγάπῃ, ἧς καὶ αὐτῷ καὶ αὐτὸς Θεὸς εἶναι καὶ λέγεται καὶ πιστεύεται. Εἰ δὲ κωφεύσαιεν πρὸς ταῦτα οἱ δύναμοι τὰ κακῶς γινόμενα διορθώσασθαι, ἀνάγκη καὶ κοινότερον ἐκβοῆσαι, καὶ πρὸς πλείους ἐκλαλῆσαι τὸ ἄλγημα· εἴ γέ τινες εύρεσ θεῖεν οἱ τοῦτο Ιάσασθαι βουλησόμενοί τε καὶ δυνησόμενοι. Πλὴν ἀλλ' εὔχου ἡμῖν τὸ ἀπραγμονέστερον καὶ εἰρηνικώτερον. Οὐ πώποτε γὰρ, οὔτε αὐτοὶ πράγματα ἔχειν, οὔτε ἄλλοις παρέχειν ἐπεθυμήσαμεν. Ο καὶ νῦν ἡμῖν προσείη ταῖς σαῖς εὐχαῖς, πανίερε δέσποτα. sermo rerum hunc conatum perfecerint, gratia sit modestim et pacis Deo; gratia etiam, et vestræ dilectioni, et claritati, cujus et hic, et ipse Deus dicitur et creditur. Si autem all hac, 664 qui, que male evenerunt corrigere possunt, veluti surdi silent, necesse erit commune proclamare auxilium, et ad populum hunc nostrum evulgare dolorem. Si vero aliqui inventi fuerint, qui huic rei mederi et velint et possint, verumtamen tu tranquillitatem, et tutum pacis statum nobis precare. Non enim neque nos ipsi molestia ulla affici, neque aliis negotium facessere optavimus. Quod quidem tuis nobis precibus, o sanctissime domine, facile contingat. Τῷ χαρτοφύλακι κυρίῳ Νικήτα. Διαπτᾶσά τις φήμη περὶ ὑμῶν, ἅγιε Πάτερ καὶ EPIST. XXVIII. nunc Domino Niceta chartophylaci. Cum ad nos fama de vestris rebus pervolasset, Variæ lectiones et notæ. Sic vertendum monet D. Hasius ad Leonem Diaconum, p. 253, ed. Paris. Antea legebatur, quidam loci terminus a nostro archiepiscopatu diversus. Κεκεσέληνος ἱερῷ τὸ τοῦ κωμικοῦ. Restituo et interpungo βερεσέληνος ἐν ἱερῷ τὸ τ. κ. Respexit versum Aristoph. Nubibus: Καὶ πῶς, ὦ μωρέ σύ, καὶ Κρονίων όζων, καὶ [βεκεσέληνο. Οι δύναμοι. Scrib. δυνάμενοι,

sancte Pater el domine, non mediocriter nostrant δέσποτα, οὐ μετρίως τὴν ἡμῶν ἀσθένειαν συνεκλόνη σεν. Εἰ γὰρ καὶ τῇ ὑμετέρᾳ στερρότητι τῆς πέτρας ἀσφαλῶς ἐχομένων, οὐδὲν ἱκανὸν ὥστε μικρὸν τον ἐμποιῆσαι κλόνον· πλὴν γὰρ εἴ γε μᾶλλον ὑπέθεσιν τὰ τοιαῦτα, τοῦ στερεώτεροι καθίσθαι, τίθεσθε· άλ λά γε ἡμεῖς τοῖς τυχοῦσι δονούμεθα, σαθροτέραν πάντως τὴν οἰκοδομὴν ἐργασάμενοι. Ἡ δὲ φήμη, ὅτι πονηροί και γόητες ἄνθρωποι, τῷ πατρὶ τοῦ ψεύδους υπηρετούμενοι, τῷ τῶν βασιλέων ὕψει περι ὑμῶν ἀξίας αὐτῶν ἐρυγὰς ἀνέπεμψαν, καὶ ἀεὶ τὸν ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν ἀναφύροντες βόρβορον, τὴν δυσωδίαν παχύνουσιν· ὥστε ἤδη καὶ τοὺς βασιλεῖ; ἀηδίσθαι, καίτοι ἄλλως ἡδομένους ὑμῖν, ὡς Χριστοῦ ἀληθεῖ εὐωδία. Ἀξιῶ τοίνυν δηλωθῆναι μοι περὶ τῆς σῆς ἁγιωσύνης, εἰ κατὰ τὴν φήμην ταύ imbecillitatem commovit atque concussit. Si enim nes nostra soliditate et firmitate, quasi potenti petra secure firmati essemus, nibil sufficeret quidem, et in nos vel parvum excutere motum. Nisi jam hæc vos in fundamentum, quo firmiores el filtiores insidere possimus, constituitis. Sed enim nos præsentibus rerum casibus agitamur et volvimur, instabiliorem et ruinæ proclivem structuram omnino molientes. Fuit ergo rumor, improbos et facinorosos homines, patri mendacii inservientes, altæ imperatorum majestati, de vobis dignos ipsis sermones ensisisse, et continuo in ipsorum cordibus fœtidum cœnum permiscentes, teterrimum exhalare odorem, ita ut nunc et ipsos imperatores injucundo afficiant halitu, qui in nos aliquando την τὰ πράγματα. Περιττὸν μὲν οὖν οἶδα τοῦτο κριgrati et suaves perstiterunt, ut vero et bono Christi odore suffusi. Digne quidem censeo de lua egregia sanctitate aliquid mihi patefieri, si juxta hunc rumorem el famam cuncta eveniant. At magis supervacanea et maxime hæc tumultuantia esse, fanam et rumorem novi proferre, quam ipsi calumniantium sunt sermones. Mihi quidem id necesse est, non quod de tuo timeam honore et dignitate, sed quod meam miseræ sortis horrescam ærumnam, qui nunc his afflictionum diebus cum omnibus fere Christianis, dulcem tui sermonis rorem combibens, te medicamentum et solatium constituo, post primum illum communem Consolatorem. Sed enim illi, qui contra te odium pro dilectione parant, et tuam bonitatem et virtutem calumniis profundunt, impense diris erunt afflicti cla“ dibus. Veritatis autem Dominus emendationi et integritati sit illis. Tu autem nobis, et aliis serveris, et ut lumen, et alimentum, et te, ut quisque indiguerit, perfungenur. 665 EPIST. XXIX. Niceta discipulo Chalcedonis episcopi diacono. Antilochum nosti, fili sanctissime, ob Nestorem patrem multa subiisse pericula, quando ob illius pugnam et victoriam, Æthiopis hastam ipse suscepit. Ego autem te, non ad pericula, turus pater, advoco, sed ad securum, et periculi expers ministerium. Fortasse igitur præ timore concides, et hoc νούσης, καὶ μᾶλλον όχλουν, ἢ τῶν διαβαλλόντων οἱ λόγοι. Ἐμοὶ δ' οὖν ἀναγκαῖον ὄν, οὐ περὶ τῇ σῇ τι μιότητι δεδοικότι, περὶ δὲ τῇ ἐμῇ ἀθλιότητα. "Ος ἐν ταῖς νῦν τῶν θλίψεων ἡμέραις μετὰ πάντων σχεδόν τι Χριστιανῶν τὴν ἐκ τῶν σῶν λόγων δρόσον λαμβάνων, ἴαμα καὶ παρακλητόν σε τίθεμαι μετὰ τὸν πρῶτον Παράκλητον. Ἀλλὰ τοὺς μὲν κατὰ σοῦ θέν τας μέσος ἀντὶ τῆς ἀγαπήσεως, καὶ ἐνδιαβάλλων τας ἀγαθωσύνην, καταδιώκοντας, ὁ τῆς ἀληθείας διορθώσαιτο Κύριος. Σὺ δὲ τηρηθείης ἡμῖν καὶ ἄλ λοις, καὶ φῶς, καὶ ζύμη, καὶ ἀπολάβοι μέν σου πρὸς ὅπερ ἕκαστος χρήζομεν. Τῷ μαθητῇ αὐτοῦ Νικήτα, διακόνῳ τῷ τοῦ Χαλκηδόνος. Τὸν ᾿Αντίλοχον οἶσθα, ὦ παῖ ἱερώτατε, τοῦ πατρὸς ὑπερκονδεύσαντα Νέστορος, ὅτε πρὸς τὰς ἐκεί νου τὴν τοῦ Αἰθίοπος λόγχην αὐτὸς ἐδέξατο. Ἐγὼ δέ σε οὐ πρὸς κινδύνους ὁ τὸς καλῶ Πατήρ, ἀλλὰ πρὸς διακονίαν ἀκίνδυνον. Αποδειλιάσεις οὖν, καὶ απαγορεύσεις τὴν οὕτω ῥᾳδίαν βοήθειαν; Αλλ᾽ οὔ τω γ' ἂν καταισχύναις καὶ τὰς ὠδῖνας τοῦ λόγου, καὶ τὴν ἀπότευξιν, καὶ τὴν μαίευσιν, καὶ θρέψιν ἐκείνην ὅσην τε ἐν γάλαξι, καὶ ὅσην ἐν στερεωτέ ραις τροφαῖς ἐποιήσατο. ᾿Αλλὰ μὲν [Γ. μήν] τοῦτο οὐκ ἔσται· τοιγαροῦν οὐδὲ τὸ ἡγούμενον. Τίς οὖν ἡ βοήθεια, ἣν ὁ γλυκύς σε πράκτωρ λόγος εισπράτ ita facile auxilium mihi interdices. Sed ita etiam vel probro vertes dolores, et cruciatus sermonis et colloquii mei, etiam et ipsum partum et ipsam, ut ita dicam, obstetricationem et nutrimentum il- !ud, quale cum lacte, vel jam validioribus cibis, tibi collatum fuit. Verumtamen hoc non ita erit, sed neque, quod existimas. Quod igitur est auxi- τεται; Πρὸς τὴν ἡγιασμένην Αυθέντριαν, τὴν μηlium, quod dulcis et blanda oratio, veluti quidam exactor, a te exigit? Ad sanctam Authentriam, sanctæ dominæ matrem litteræ a me delatæ sunt, quam non illa magis nobis, quam ipsi, io amice, peperit. Postulant quidem, ut hæc sacris legibus et canonibus, a pansebasto ipsius filio protostratore divexatis et repulsis opituletur, et maxime etiam, ut illi ipsi opprimenti illas, et elidenti auxilio sil. Quibus est nihil gravius, nihilque durius, quam τέρα τῆς ἁγίας δεσποίνης, γράμμα μοι ἐκτέθειται, οὐ μᾶλλον ἡμῖν ἢ αὐτῇ συντελεῖν, ὦ φίλε. Αξιο γὰρ κανόσι βοηθῆσαι ταύτην ὑπὸ τοῦ πανσεβάστου αὐτῆς υἱοῦ τοῦ πρωτοστράτωρος θλιβομένοις· μᾶλο λον δὲ ἐκείνῳ αὐτῷ βοηθῆσαι τῷ θλίβοντι. Τοῖς μὲν γὰρ οὐδὲν δεινὸν τὸ πιέζεσθαι· θεῖον γάρ εἰσι χρή μα, κἀκείνου θέσπισμα καὶ ἀποστομάτισμα, οὗ την δύναμιν ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦσθαι πιστεύομεν. Εκείνῳ δὲ πολὺς καὶ βαρὺς ὁ κίνδυνος, καὶ ὅσος καὶ Varia lectiones et notæ. Απολάβοι μέν σου. Restituo ἀπελαύοιμέν σου.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. $22 οἷες τοῖς Θεοῦ διαταγάς λύουσιν. Εἴτε γοῦν ὡς Υἱῷ premi et cocrceri. Opus enim divinum sunt. Ει ilΘεοῦ συμμαχούσα, οὗ νόμοι ἐπηρεάζονται, εἴτε ὡς lius auspicium, et interpretatio illis est, cujus poοἰκεῖον υἱὸν τῆς τοῦ ἐπηρεάζειν ἐπηρείας ἐκλύουσα, πάντως δὲ κερδαίνει τὰ μέγιστα. Τοῦτο δὲ τὸ γράμ με δικαιοῦμεν ἐμφανισθῆναι διὰ σοῦ τῇ τοῦ Θεοῦ δούλῃ, καὶ κοινῇ κυρίᾳ ἡμῶν. Ἐπεὶ δὲ καὶ πρὸς τὴν πανσέβαστων πρωτοστράτωρα περὶ τῆς αὐτῆς ὑποθέσεως ἔγραψα, καὶ τὸ πρὸς τοῦτον γράμμα ταύτῃ ἐμφανισθήτω, ὡς ἂν δι' αὐτῆς ἐκείνῳ δοθῇ. Καὶ τοῦτο γὰρ ἀξιοῦμεν τὴν ὁσιωτάτην γυναικών ἐν τῷ πρὸς αὐτὴν γράμματι τὸ τῆς διακονίας ἐπίσ ταγμα, πάσης ἀπηλλαγμένον βαρύτητος, καὶ Πατρὶ προσῆκον ὄντως φειδομένῳ παιδὸς δυνάμεως, τοῦτό μοι τελέσειν, καὶ πᾶν ἀπέχω τὸ ὀφειλόμενον. Αὐτὸς μὲν οὖν καὶ μείζω καὶ κρείττω δύναιο, ἡμεῖς δὲ καὶ τῶν δοκούντων μικρῶν καὶ εὐφόρων πειρασμῶν ἐκτὸς εἴημεν, ὡς ἂν μηδὲ τοὐλάχιστον μήτ' ἄλλοις μήθ' ὑμῖν ἐνοχλοίημεν. tentiam in impotentia perfici existimas. Illi enim multa et gravia instant pericula, et tot et quanta illis, qui Dei solvunt præcepta et statuta imminuunt. Aut illa quidem quasi Dei Filio opem ferre studet, cujus leges et decreta dederuntur et abolentur, aut, ut proprium filium contumelia hac et injuria ipsum liberet, quod damna et flagitia in illos moliatur, penitus quidem maxima lucratur. Quare has litteras, justum censemus, ut Dei servæ et famulæ, et communi nostræ dominæ exponas el manifestes. Quoniam autem ad pansebastum protostratorem de hoc ipso argumento jam scripsi, etiam et has litteras me ad hunc misisse, ipsi innolescat, ut si forsan illi ipsas mitti contigerit. Quocirca etiam a sanctissima muliere, in illis ad ipsam litteris, hoc ministerii statutum omni pondere el molestia liberum, et quod ad patrem, qui vere filii potentiæ parcit, pertinet, efflagitamus. Et hoc mihi peragi, et condonari peto, et omne tandem debitum oßßeium facile absolvo. At tu et majora et meliora potes. Nos autem et quæ parva et quæ facilia sunt, tentare in nos omnino desistimus, ne vel quid minimum tumultus et perturbationis, aut in alios, aut in nos commoveamus. Τῷ μεγάλῳ δομεστίκῳ κυρίῳ 'Αδριανῷ, τῷ ἀδελφῷ τοῦ βασιλέως. 666 EPIST. XXX. Domino Adriano magno domestico imperatoris ταιτί. Quis ego sum, domine mi, donne, inquam, quia usque adeo dilexisti me, ut possim nunc tecum, qua David cum Deo, loqui? «Ad quid mihi tantum imposuisti onus, qui omnes vires, quibus pondera beo? Hoc enim sublimes possunt columnæ, quæ ex adverso latum cœlum sustinent, ad quas Atlantis opus est robore. Me quidem densas prophetici libri nubes cogere jubes, et nudum et apertum solem manifestare. Quis etenim mihi impendentes rerum nubes flatu expellet, quas crebræ calumniarum exhalationes crassas et obscuras nutrierunt, et in solem in nos ardentem et accensum explicarunt? Quis quidem hic est sol, qui verc pulcher est tanquam sponsus et procerus, et magnus quasi gigas, et omnia calore et foventibus radiis ad vitam educit, cunctisque præstantior est. Oportet enim has nubes penitus liquefacere et dispergere, quasi ille, si densæ exoriantur, neutiquam insplendescal. Hic quidem nubium coetu et agmine obscuratur. Forte vero, ut ratio postulat, et ut plute ribus videtur, præter rationem et modum. Nondum enim primis expulsis nubibus, sereno fungimur calo. Τίς εἰμι ἐγώ, κύριέ μου, κύριε, ὅτι ἠγάπησάς με ἕως τούτων, ἵνα πρὸς σὲ νῦν ἃ Δαβίδ ποτε πρὸς Θεόν, φθέγξωμαι; Τί μοι τηλικοῦτον ἀνετίθης φορ τίων, κατεαγότι πᾶσαν τὴν φορταγωγόν δύναμιν; ο Τοῦτο αἱ κίονες ἄντικρυς αἳ οὐρανὸν εὐρὺν ἔχουσιν, sustinere possem, elractas et penitus dirutas haἐφ᾽ ἂς τῆς ᾿Ατλαντος δεῖ δυνάμεως, ἐμὲ διασχεῖν κελεύεις τὰς νεφέλας τοῦ προφητικοῦ γράμματος, καὶ γυμνὸν παραδεικνύναι τὸν ἥλιον. Ἐμοὶ δὲ τίς ἀποφυσήσει τὴν τῶν πραγμάτων νεφέλην, ἢν αἱ τῶν συκοφαντῶν ἀναφορα! παχείαν ἀνέθρεψαν έκθυ μιωτῷ καθ᾿ ἡμᾶς ἡλίῳ; Ὅστις ποτὲ οὗτος ὁ ἥλιος, ὅς καλὸς μὲν ὡς νυμφίος, ευμεγέθης δὲ ὡς γίγας, καὶ πάντα τῇ καύσει καὶ τῇ θάλψει ζωογονῶν καὶ νικῶν. Δέον ἐκτήκειν ταύτας, ὡς μηδ', εἰ γένοιντο, φαίνεσθαι, ὁ δὲ παχύνει καὶ εἰς νεφελῶν σύστασιν, τυχὸν μὲν κατὰ λόγον, ὡς δὲ τοῖς πολλοῖς δοκεῖ, παρὰ λόγον. Ούπω γὰρ ἐκ τῶν προτέρων αιθρίαν ἔχομεν, αὖθις σὺν δ' εὗρός τε νότος τ' ἔπεσε, ζέφυμας τε δυσαής, ὁρώδει δ' οὐρανόθεν νύξ "Ο μοι καὶ πλείους καὶ πικροτέρας τὰς ἀκίδας τῆς ἀθυμίας ἐμπήγνυσιν, ὅταν ἄνωθεν ἔχω τὴν νύκτα, ὅθεν φῶς ἐπήλπισα. ᾿Αλλὰ γὰρ ἵνα καὶ αὐτὸς συνιστῶν νεφέλας τῇ ἀταφείᾳ, καὶ σκιάζω τοῦ λόγου τὸν ἥλιον, οἱ χθὲς καὶ πρώην μοι ἐπαναστάντες άδικοι μάρτυρες, οἷς ὁ κράτιστος ἡμῶν βασιλεὺς, καὶ σὺς παμπόθητος ἀδελφὸς, τὸ ψεῦδος φωράσας ἀποπεσεῖν τῶν δια βουλίων αὐτῶν πεποίηκεν, ὡς ψεύσασθαι τὴν ἀδι κίαν ἑαυτήν. Οὗτοι νῦν πάλιν αὐτῷ προσελθόντες, καὶ τὰ αὐτὰ περὶ τῶν αὐτῶν εἰπόντες, τοσοῦτον η Et cælo nox decidit alto, Nam Nolus, atque Eurus, Zephyrusque per athe- [ra perflant. Quod quidem plures et amariores timoris et tristitiæ cuspides exacuit, et conflat in me, quando Variæ lectiones et notæ. Ορώδει δ' οὐρανόθεν νύξ. Scrib. δρώρει δ' ού. v. Ορώρει δ' οὐρανόθεν νύξ, Σύν δ' εὑρός τε νότος τ᾽ ἔπεσε ζέφυρός τε δυσαής, Καὶ βορέης αιθρηγενέτης. Est locus apud Homerum Odyss. E, v. 394:

ab alto noctem et umbras habeo, unde lunen spe- ίσχυσαν, ὥστε καὶ τὰς λευκὰς ἐκείνας ψήφους, δς ravi. Sed enim me obscuritati nubes cogere, et orationis solem obumbrare, her, et nuper injusti, in me insurgentes testantur, quos potentissimus noster imperator, et tuus optatissimus frater, mendacium sedulo indagans, suis temerariis fecit consiliis cadere, quasi ipsa iniquitas tunc se ipsam fefellerit, omninoque frustraverit. Hi quidem nunc rursus ipsum adeuntes, atque eadem de illis ipsis rebus referentes, tantum roboris sunt nacti, ut candidos illos calculos et suffragia, quæ nobis justis quidem condonaverat nunc illum persuadeant, ut inconfusam et indigestam, illam ejiciat molen, et nigra, et multo plena odio educat, et hæc juxta illud vere regium judicium, ut Penelopes textum ostentet, interdiu veritatis contexta β stamine, noctu vero mendacii illa resolvat, et dis. jiciat pectine. Et hoc gravissimum censetur, nos ita in dicta causa damnari. Ut enim id intellexi, ut dimissus ad nos scriba, totam hanc Ecclesiæ Achridis regionem relinqueret, decretum est. Locus hic est, ad quein hujas conventionis litteræ pervenerunt, Ecclesiæ quidem, inquam, pro erronum, 667 et sceleratorum loco, quæ cum illis dominaretur, publicis tandem cessit incursibus, et hoc quadam solum habitandi servitute succedit. Quæ res omnium est maxime necessaria. Et vere aurea sententia, et sermo, qui illam conventionem et conspirationem constituerat videbatur, et imperatoris mimís obsignatus fuit. Cum enim Cercopes hi cum Hercule contendebant, in quem horum existimas me toto spiritu intentum esse et proclivem? Quomodo enim non juxta divinum Jeremiam asper in præcordiis dolor insidebit, et ipsi sensus tumultuanti undique furore, et veluti bacchanti non ferentur? Superbus enim fastus et insolens, subita ɔnini egressione tumens, et insperato assurgens incursu, el maxime ut rationi adversarium contigit (ut inclytus ait Thucydides [46]) cuncta coercet, et in servitutem redigit. Ego auten lesternis calumniis, et si non firmiter enectus sum, verumtamen, quia hoc solum in regiis auribus quasi in fertili et effossa terra, seminarunt, quasi quoddam venenum et mortiferum aconitum, aut aliquod aliud lethale germen, ita tamen illis misere confectus decidi, et tuto lexus lacui pectore, ac si humi consternerer, νὸς οὐ κάκιον ἐπὶ τοῖς προτέροις ἐλεγμοῖς πράττου et in uno deprimerer solo, nulla honoris sublatione fretus, nec erectione dignus, et veluti diris servoruin penitus concuterer ictibus. 0 Rex regum Christe, qui nullo obstrictus scelere, flagris fuisti contusus, et mili et blando pectore, hominis servi flagello concuti pertulisti. Quem enim existimas in nos, manus sæve injici metuere, cum plane videat delatores et adversarios ita permitti, ut heroas et semideos, ut dicunt, inter vagantes multos et petulanter et temulente cuncta deferre et intrudere et audacter loqui? Hæc, et alia augustissimoLib. VI. τοῖς δικαίοις ἡμῖν ἐχαρίσατο, νῦν πεῖσαι κατὰ χάους βαλόντα μελαίνας ἀντεξενεγκεῖν, καὶ πολλῆς γεμούσας στυγνότητος. Καὶ τὴν τῷ ὄντι βασιλικὴν ἐκείνην κρίσιν τὸν τῆς Πηνελόπης ἱστὸν φανῆναι, τῇ μὲν ἡμέρᾳ τῆς ἀληθείας ἐξυφανθέντα, τῇ δὲ νυκτὶ τοῦ ψεύδους ἀναλυθέντα· καὶ τὸ δεινότατον, ὅτι καὶ ἐρή μην αιρούμεθα. Ως γὰρ ἐπυθόμην, ὁ ἐπαφεθείς ἡμῖν ἀναγραφεὺς ἀφελέσθαι τοῦ ἐν ᾿Αγρίδι τῆς Ἐκκλησίας χωρίου διώρισται· χωρίου, ἐφ᾽ ᾧ καὶ ἀνταλλαγῆς ἔγγραφα προββησαν τῆς Ἐκκλησίας ἀντὶ τῶν πλανητών, ὧν δεσπόζουσα ὑπεξέστη το δημοσίῳ, τοῦτο λαβούσης διὰ τὴν παροικικὴν δουλείαν. Χρῆμα πάντων ἀναγκαιότερον, καὶ χρυσόβου λος ἑδράζων τὴν ἀνταλλαγὴν προσεγένετο. Καὶ βασιλικὸν ἐπαπειλήθη σημείωμα, ὅτε τὸν Ἡρακλέα έρεσχελοῦντες ἦσαν οἱ Κέρκωπες. Ἐπὶ τούτων τίνα με οίει ψυχὴν ἔχειν; Πῶς δ᾽ οὐχὶ, κατὰ τὸν θεῖον Ἱερεμίαν, καὶ τὴν κοιλίαν ἀλγεῖν, καὶ τὰς αἰσθή σεις μαιμάσσεσθαι, καταθορυβούμενον πάντοθεν, καὶ οἷον ἐκβακχευόμενον; Δουλοῖ γὰρ τὸ φρόνημα, τὸ αἰφνίδιον καὶ ἀπροσδόκητον, καὶ πλείστῳ παρὰ λόγον ξυμβαίνον, ὁ σεμνὸς Θουκυδίδης φησίν· ἔγωγέ τοι καὶ ταῖς χθιζοῖς συκοφαντίαις, εἰ καὶ μὴ έβρι ζώθην βεβαίως, πλὴν ἀλλ' ὅτι τοῦτο μόνον ἐσπάρησαν κατὰ γῆς ἀγαθῆς τῆς βασιλικῆς ἀκοῆς, ὡς τι κώνειον, ἢ ἀκόνιτον, ἢ ἄλλο τι δηλητηριώδες φυτόν. Κακείναις τοίνυν οὕτω κατεκάμφθην τεταλαιπωρη. κώς, ὡς συγκύπτειν χαμαι, καὶ κάτω νεύειν, μηδὲν ἀξιωματικὴν ἔχων δίαρμα, καὶ φέρειν παρὰ δούλων τυπτόμενος. "Ω βασιλεύων ἐν τοῖς βασιλείοις Χριστέ, καὶ μηδ' ὅτε κρινόμενο; ἐῤῥαπίσθης, πρᾶος τὴν ἐκ δούλου ῥαπισμὸν ἀνενεγκών. Τίνα γὰρ ἐκ ήσειν οἴει τὸ μὴ οὐχὶ καὶ χεῖρας ἐπιβάλλειν ἡμῖν ὁρῶντα τοὺς κατειπόντας, οὕτω παριόντας ὡς ἡμιθέους ἐν ἡμιόνοις φασί, καὶ παροίνιον ποιουμένους διήγη μα, τὸ, τάδε καὶ τάδε τῶν βασιλέων εὐσεβεστάτων κατὰ ἀρχιερέως συμπλασαμένους εἰπεῖν, καὶ ἀποδρᾶναι τὴν δίκην, εἶτα τούτῳ ἐπικαγχάζοντας; Τετέλεσται γὰρ κἀνταῦθα ἐπ' ἐμοὶ τὸ Δαβιτικόν· Κατ᾿ ἐμοῦ ἠδολέσχουν οι καθήμενοι ἐν πύλαις, καὶ εἰς ἐμὲ ἔψαλλον οι πίνοντες οἶνον. Πάνυ γοῦν ἀνέξονταί μου, ἢ ἐλέγχοντος, ἡ ἐπιτιμῶντος, ἢ παρακαλοῦντος, εἴτε τοῦ λαοῦ μέρος εἶεν, εἴτε τῆς ἐκκλησιαστικῆς συγκληρώσεως, ἰδόντες τιτα, δι' οὓς ἐκθηριωθέντες οἱ τούτοις ὑπεύθυνοι, λόγοις μίσους ἐκύκλωσαν με καὶ ἐπολέμησαν με δωρεάν. Καὶ ἐπὶ πᾶσιν οὐχ ὅπως ποινὴν οὐκ ἔδοσαν, ἀλλὰ καὶ ὡς τροπαίῳ τῇ κακίᾳ ἐλλάμπονται καὶ φόβος οὐδαμοῦ· μένουσι δὲ ὥσπερ πρόβατα αἰώνια, καὶ συνετέλεσαν ἐν ἀγαθοῖς τὸν βίον αὐτ τῶν. Οὐκ ἄκαιρον γὰρ τὸ τοῦ πολυπαθοῦς Ἰὼβ φθέγξασθαι. Ἐγὼ γὰρ τὴν Λερναίαν ύδραν ᾔδειν, καὶ ταῖς τομαῖς διπλασίω ἑαυτῆς γινομένην, καὶ πρά γματα παρασχοῦσαν Ἡρακλεῖ τῷ γενναίῳ, ξίφος μόνον ἐπ' αὐτὴν αἴροντι. Κἂν ἐκινδύνευσεν ὁ ἔρως, Varia lectiones et not.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ἢ καὶ πάντιο; γε ὁ ἄθλος τῷ ἤρωί, εἰ μὴ καὶ τὸν rum imperatorum opera, contra archiepiscopum καλόν Πόλεων πυρφόρον προσεταιρίσατο, τὰς τομές ἐπιχέοντα. Τί τοῦ μύθου δηλοῦντος; Ἐμοὶ δοκεῖν, ὡς ἐπὶ τὴν κακίαν (τοῦτο γὰρ ἡ Υδρα) οὐκ ἐπιπολαίου δεῖ τομῆς καὶ κολάσεως. Κακούς γὰρ ἂν τοὺς οὕτω κολαζομένους ἀπηργασάμεθα, οἰομένους ἐμπαῖξαι τῇ δίκῃ, καὶ διὰ τοῦτο τοῦ λοιποῦ τὴν πονηρίαν παῤῥησιαζομένους ἀδεέστερον καὶ γυμνότερον. Πολυπλασιάζεται γὰρ ἡ τόλμα τοῖς πονηροῖς, ὅταν μα λακωτέρας τῆς ποινῆς πειρασθῶσιν, ἣν αὐστηρὰν εὑρεῖν ἤλπισαν. Οὔκουν ἀποτμητέον μόνον τὰς τῆς κακίας ἐκχύσεις, ἀλλὰ καὶ τὰς πηγὰς ἀποξηραντέον τοῦ τὰς θηριώδεις κεφαλὰς καὶ φύοντος καὶ τρέφον τος αἵματος. Εἰ δὲ μηδ' ἁπλῶς οὕτως αἱ κακαὶ προΓαλαὶ τέμνοιντο, τοῦτ' αὐτὸ τὸ τῆς παροιμίας, Δέρ τη κακῶν. Ἀλλ' οὕτω μὲν καὶ ἐπὶ ταῖς προγεγονυίαις ὕβρεσι καὶ ἡ καρδία μου ἐγκατέλιπέ με· ὅπερ ἐστὶν ἡ ζέσις τοῦ πνεύματος, ᾗ κατὰ πάσης κακοηθείας ἐχρώμην, καὶ τὴν γλῶσσαν ὄντως ἐδείκνυον κυρίνων γλωσσών μαθήτριαν. Εἰ δὲ τὰς παρὰ τοῦ νῦν καταγραψαμένου πληγὰς προσλάβοιμι, βαρείαν, ὡς φασιν, ἐκδεξαμένου παρὰ τῶν βασιλείων χειρῶν τὴν μάστιγα, καὶ κελευσθέντος τοῦ Ἡσαΐου ἀλλοτρίως τοῖς ἡμετέροις χρήσασθαι· τοῦτο γὰρ ἤνυσαν, ὡς ἀπειλοῦσιν οἱ μισοῦντες ἐν πύλαις ἐλέγχον τας, καὶ λόγον ὅσιον βδελυσσόμενοι. 'Αλλ' ἐνταῦθά μοι παρέστω Βαρούχ υπογραμματεύων Ἱερεμία ὑρηνοῦντι, καὶ τῷ μέλλοντι χρόνῳ φυλάττων ἀοιδίμους τὰς συμφοράς. Εἶτα τοιούτων κηλίδων καὶ τοςούτων ἡμῖν ἐνσπιληθεισῶν, οίει θείας ἐμφάσεις τοῦ νοῦ τὸ κάτοπτρον δέξασθαι, οἷς καὶ τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν καὶ αὐτὸ οὐκ ἔστι μετ' ἐμοῦ. Τοῦτο μὲν εἰκός τε καὶ κατὰ λόγον. Πλὴν ἐπεὶ τῷ Θεῷ, καὶ τῷ ἐξ αὐτοῦ καὶ δι' αὑτοῦ βασιλεύοντι, καὶ τῇ τῆς ὑμετέρας μεγαλειότητος ἀγαθότητι τῆς καθ' ἡμᾶς ἀνεθήκαμεν· πεποίθαμεν ὡς ἡ ἐλπὶς ἡμῶν οὐ κατα αισχυνθήσεται, οὐδ᾽ ἀπολεῖται εἰς τέλος ἡ τῶν πε νήτων ὑπομονή, οὐδέ τι κατισχύσει σοφίας κακία, εἴ τι δεῖ, τῇ σοφίᾳ τοῦτο ὑποφαινομένῃ πείθεσθαι. Καὶ τὸ δὲ ῥᾴους γενόμενοι, ἐγχειρίσομεν τῇ ἐργασία τοῦ ἐπιτάγματος, καὶ γεῦμα στελοῦμεν τοῖς τὴν γεῦσιν κριτικωτάτοις ὑμῖν. Κἂν μὲν ἀνθοσμίας δόξῃ τὸ γεῦμα, καὶ τῆς ἀμπέλου ἐκείνης γέννημα, ἧς ὁ οὐ ράνιος Πατήρ γεωργός ἐστι, καὶ τοὺς λειπομένου; ἐκθλίψομεν βότρυας. Εἰ δ᾽ ὀξίνου καὶ τὴν γεῦσιν δριμύσσοντος, οἷοις δὴ Χριστὸς παρὰ τῶν σταυρω τῶν παίζεται, ἀποκτενούντων αὐτὸν ἔξω τοῦ ἀμπε λῶνος, καὶ τοῦ τῶν Γραφῶν βουλήματος, ματαιοπονοῦντες εἰσόμεθα. Τὸ δ᾽ οὖν παρὸν ἀνασχέσθω τῆς ἡμῶν ἀσθενείας ἡ σὴ φιλανθρωπία, ἄχρις οὗ μικρόν τι κουφισθέντων ἡμῶν αἱ παραιμίαι χεῖρες καὶ τὰ παραλελυμένα ισχύσωσι γόνατα, Χριστοῦ, ὅς ἐστι δύναμις, ἡμᾶς ἐνισχύοντος, τοῦ τῆς ἀσθενείας καὶ ψυχικῆς καὶ σωματικῆς ἀνωτέρου, ὅπερ ἐστὶ και κύνσεως καὶ κακώσεως. machinantes, et Aagitii opinionem omnino effugere, postea in illum male obstrepentes. In me autem illud Davidicum mire impletum 23: Adversum me loquebantur, qui sedebant in portis, et in me psalte bant, qui bibebant virum. Omnino itaque ne fe rent, aut illos redarguentem, aut objurgantem, aut verbis inflectentem, sive illl ex populi sunt caterva, sive ex ecclesiastica sodalitate et consortio. Qui vero jam in meliorem redacti mentem, jam tum, primis acti reprehensionibus opus suum absolvunt, ob quas tamen illi, qui crimini obnoxii'šunit, duriori perciti ferocia, sermonibus odii circumdederunt me, el persecuti sunt me gratis”. Et inter omnes non quasi pœnas non luerint, sed quasi quodam vicloriæ tropo evecti, ita sceleribus, et vitiis 31lustres esse student, et nusquam illis ullus inest metus. Persistunt itaque veluti sæculi hujus pecudes, vitamque ipsorum inter probos et æquos peragunt. Est enim nunc consentaneum illud patientissimi Jobi adducere, et proferre s. Ego equidem illam Lernæam hydram noveram, suis ipsius dissectis dupliciter membris, difficilem et gravem generoso Herculi pugnam intulisse, cum solum in illam ipse ensem distringeret, ita ut fere in summum heros periculum vocaretur. Aut extremum fuisse heroico viro certamen, nisi potentissinium Jolaiis accensa face illi se socium jungens, abscissa combussisset membra. Quid ergo hæc fabula 668 innuit? Mihi quidem videtur in scelera et vilia (hæc enim est hydra) non levi ictu et concussu decere uti. Nam improbos potius, quos ita castigamus, efficimus, cum præsertim existiment veluti per ludibrium illis supplicium immitti. Unde propter hanc causam, in posterum, manifestius et audacius in effrenem scelerum libertatem erumpunt. Nam sceJeratis et pessimis viris tunc acrior innascitur audacia, cum molliore pana tentantur, quam severiorem et duriorem subituros se speraverant. Non equidem solum vitiorum tubi et canales præscindendi sunt, sed ipeas venas, et fontes, per quos sanguis ille effuit, qui hæc ferina capita nutrit et procreat, exsiccare decet et obstringere. Si autem non ita simpliciter malorum propugnacula evertun - tur, tunc illud parcmiæ fiet: Lerna malorum. Quare equidem jam illatis in me injuriis, me meum cor penitus defecit, penitusque defervit, videlicet fervens spiritus ardor, quo ad omnem metum improbitatis comprimendum usus fueram, ipsamque linguam vere flammantium et comburentium linguarum decipulam esse manifestavi. Si autem flagella et plagas, ut perscriptum modo decretum jubet,susciperem, quod, ut dicunt, gravius locum ipsis imperatoris manibus vibrat, quodque illud Isaiæ dire præcipit”, ut nostris alienissimo et remotissimo animo utamur hoc quidem erit, quod nos penitus exsecrentur, et minis in nos insurgant, quia illos in portis, et pa23 ³ Psal. » Psai cvult, 3. 25 Job xxxvi. 14. 26 Isa. LXI, 5. Variæ lectiones et notæ. Παραιμίαι. Scrib. παρειμέναι. PATROL. GR. CXXVI.

kau reprehendimus, quasi qui divinum et sanctum sermonem nefarie neglectui dueant. Sed enim học in loco mihi Baruch adsit, lamentanti Jeremiæ subscribens, et in posterum celebrata infortunia et calamitates observans. Deinde cum tot sint rerum maculæ, et ita nos funditus coinquinent, existimas, divina inspiracula, divinasque apparitiones mentis posse speculum suscipere, quibus et ipsum oculorum lumen inecum nullo modo persistit. lloc enim decentius est et rationi consentaneum. V. - rumtamen in Deo, et in illo, qui ex ipso, et per ipsum regnat, et in summa vestræ amplitudinis bonitate et virtute, quam in nos reflectitis, confidimus nostram spem nullo ese ruituram dedecore, *¨que pauperum tolerantiam, constantemque animum in finem esse defecturum, neque scientiæ malitiam, et vitium viribus, et conamine antecellere, si quid decet, scientiæ boc plane ostendenti obsequi. Atque etiam ita faciliores effecti et expeditiores, quidquid nobis illa præceperit, opere adimplebimus, nostrique gustus sensum vobis, ut qui solertius et acutius judicatis emittemus. Et si fragrantis florum odore vini gustus forte videatur etiam, et illius palmitis germen, cujus Pater cœlestis agricola est, et reliquas illius uvas exprimemus.Si autem acetum degustatum acriter nos affecerit, quali Christus a crucifigentibus illuditur, dum extra vineam occiditur, et præter ipsum Scripturarum decretum”, frustra quidem laborem impendere nos sciemus. Hoc itaque nostræ præsentis infirmitatis tua humanitas et benignitas sufferat, donec brevi aliquo sublevatis solamine, 669 nostræ languidæ manus et fere luxata et soluta genua convalescunt, et Christus, qui omn's potestas est, nos robore firmat quique omni infirmitate, et spiritus, et corporis nimirum, et vitii, et vitæ offensionum perpetuo est superior. EPIST. XXXI. Bryennio consocero imperatoris. Ut primum suavissimum tuæ bonitatis mel degustavi, illustrissime domine, in ipsis cordis mei L..bris, hujus jucunditatis succus permansit. Cumque ingentes tanta dulcedinis haustus percipio, aihil est quod me tuæ majestatis altitudinem memínisse non faciat. Quippe semper tecum disserere desidero. Αt quia non habeo, cum perdite autem, unde hoc desiderium irrigem, me loci intervallum, ne, tam dulci madescam rore, inique aflicit, litteris autem hoc ingeniose comminiscor. Quocirca semper tecum sum, et quæ decent, tecum loquor. Vale igitur et corpore, et animo, et bonum et felix rerum tuarum iter absolve, ut tibi omnino perpe tuus felicitatis typus adulgeat, et de te ego audiam, quæcunque Deo grata sunt, et tibl utilia, et nobis ex voto educta, scilicet, sacerdotum honores ut parentum te ducere, et populi requiem et tutum ex dura peregrinatione adventum, quasi liberatoris, et redemptoris advenientis; barbaricarum vero regionum effractas servitutes, clementiam clementia pelius quam hasta prosequentium, te etiam existimare. Illa etenim est, quæ maxime ad fugam nos compellit. Benevolentia equidem et bonitas solius est dilectionis et charitatis securum tutamentum, quasi manibus servatum, et custoditum armatis. Hæc et horum plurima, ad nos fama evehet, et nos itidem alte pėrsonante ore prædicabimus, tuis ſelicissimis gestis delectantes, et cum illis, qui ad hæc bene affecti sunt, quasi pleaos bilaritatis Ouvios ebibentes, ut in boc saltim felicem hanc consequamur fortunam, ut vicini nos beatiores et feli - ciores conspiciant, vel invidia oculos illis penitus exstinguamus, quasi nostra nímis duræ sint illis amaritud:ni. Si autem hæc pernoscere cupis propter tuam in nos benevolentiain, qui ad te litteras 27 Luc. XXIII, 56. Τῷ Βρυεννίῳ, τῷ συμπενθές ῳ τοῦ βασιλέως. Αφ' οὗ πρώτως ἐγευσάμην τοῦ τῆς σῆς χρηστότητος μέλιτος, μεγαλεπιφανέστατε μου αὐθέντα, ἔγο κειται μέν μου τῷ τῆς καρδίας στόματι ὁ ταύτης χυμός • γλυκείας δὲ τὰς ἀναφοράς ποιούμενος, οὐκ ἔστιν ὅτε μὴ μνημονεύειν με ποιεῖ τοῦ τῆς σῆς μεγαλειότητος ύψους. Αμέλει καὶ ἀεί σω: ποθῶν διαλέγεσθαι· μὴ ἔχων δὲ ὁ δύσερως ὅπως δροσίσω τὸν πόθον (ἀδικεῖ γάρ με περὶ τὸν δροσισμὸν τὸ διάστημα), γράμμασι τοῦτον σοφίζομαι. Καὶ διὰ τούτου σύνειμί σοι, καὶ τὰ εἰκότα προσφθέγγομαι. Υγιαίνου οὖν καὶ σώματι καὶ ψυχῇ, καὶ εὐοδοῖς τοῖς περὶ σὲ, ἵνα σοι διὰ πάντων ὁ χαρακτήρ τῆς εὐδαιμονίας ἐμφαίνοιτο, καὶ ἀκούοιμι περὶ σοῦ, ἅττα καὶ Θεῷ φίλα, καὶ σοὶ προσήκοντα, καὶ ἡμῖν δι᾿ εὐω χῆς ἀγόμενα· ἱερέων τιμᾶς, ὡς πατέρων· λαοῦ ἀνά - παυσιν, κἀκ τῆς ἀλλοδαπῆς ἐπαναγωγήν, ὡς ἐλευ θερωτοῦ ἥκοντος· βαρβαρικῶν χωρῶν καταδουλώσεις χρηστότητα μᾶλλον χρηστότητι ἐπαγομένων, ἢ δίματι. Τὸ μὲν γὰρ ἐστι κινητικὸν πρὸς ἀπέδρασιν· ἡ δὲ χρηστότης, μόνης ἐχέγγυον ἀγάπης χειρὶ της ρούμενον. Ταῦτα καὶ πλείω τούτων ἥ τε φήμη πρὸς ἡμᾶς ἄγοι, καὶ ἡμεῖς αὖ τῷ μεγαλοφώνω στόματι τοῦ λόγου κηρύττοιμεν, τοῖς σοῖς κατορθώμασιν ἐφηδόμενοι, καὶ τοῖς εὖ πάσχουσι συνηδόμενοι· ἵνα τοῦτο γοῦν εὐτυχοίμεν, τὸ πρὸς γείτονας ὁρᾶν μακα ρίους, τοῦ φθόνου τάς κόρας σβεννύοντες· ὡς τά γε ἡμέτερα καὶ λίαν ἔχει πικρῶς. Εἰ δὲ ποθεῖς ταῦτα μαθεῖν διὰ τὴν περὶ ἡμᾶς σου χρηστότητα, ὁ τὸ γράμμα διακομίζων, ἃ περὶ τὸ γράμμα, ταῦτα ἐκε διηγήσεται. Ημέτερος γὰρ ἂν καὶ διὰ τοῦτο παρών ἡμῖν, καὶ ἀπαγγελλομένων τούτων ἀκούσας, συν έπαθε τὴν ψυχὴν, καὶ τῇ μνήμῃ παρακατέχων 1 ἤκουσεν, ἠκελευσθείη ἐξειπεῖν, ἕξει τὴν γλῶσσαν διδασκαλικῶν συμφορῶν διδάσκαλον. Ἀλλὰ γὰρ ἡμεῖς μὲν τῷ Πατρὶ μαστιζόμενοι, παρ' ἐκείνου περιμε Varia lectiones et notæ. Ἡκελευσθείη. Scrib. εἰ κελευσθείη.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. νοῦμεν καὶ τὴν παράκλησιν· ἐπεὶ καὶ Πατὴρ πάσης perfert, quæ ad scribendum me compellunt, facile παρακλήσεως λέγεται. Αὐτὸς δὲ τὸν Ὕψιστον και enarrabit. Nam cum noster sit, et propter hoc ταφυγὴν ἑαυτοῦ ποιησάμενος, οὐκ ὄψῃ κακά προς- nobis adsit, ut primum hæc, quæ ad te cnuntiata ερχόμενά σου, καὶ μάστιξ οὐκ ἐγγιεῖ τῷ σκηνώματί sunt, audivit, communi nobiscum spiritu percepit σου, τηρουμένου πάσης ἀνωτέρου κακύνσεως καὶ et bene memoriæ, quæ audivit, mandavit, ut si illa κακώσεως. referre et eloqui coactus fuerit, linguam, magistri casibus et eventibus magistram, et peritam vere ostendat. Sed enim nos flagris a Patre oppressi ab illo consolationem exspectabimus, quoniam Pater omnis consolationis dicitur ". Tu autem cum a teipso longe effugies, mala quæ tibi imminent non conspicies, et flagellum domui tuæ non appropinquabit”, sed omni tutus scelere et oppressione custodieris. Τῷ ἐπισκόπῳ Τριαδίτης. 670 EPIST. XXXII. Triaditza episcopo. Tuas litteras accepi, inclyte frater, in quibus te nobis benevolum et pronum constituis et nos in te collocasse beneficia, et patre et matre et reliquis propinquis meliores esse fateris. Dignumque jam judicasti vinculo illo te solvi, quod, coeunte nobiscum fraternitate, impositum fuit. Quasi tu jam non mibi obvius occurras, neque hæc quæ in nos accersita sunt, nec interim sævam tantæ necessitatis admıfnistrationem et emissionem omnino prohibeas. Ob hanc autem tuam æquanimitatis et candoris simulationem, graviter et vehementer opprimimur, quoniam ita in medio nostri ipsa veritas tota periit, et dolus malus tuæ variegato indumento hypocri - seos in nostrum theatrum libere prodit, et scenice ludit, quæ horrore digna potius judicantur. Pacem quidem cum consanguineis loqueris, et mala in corde moliris *. Quis enim non videt, quomodo tuum decus, in magnam urbem ingressum, mille calumniarum artes eftinxerit, his, quos nobis, in lit teris, beneficos et opitulatores describis, et nullum fere vel ætate maximum, vel minimum relictum fuisse, qui linguæ tuae maledicis in nos vocibus non obsurduerit? Cujus rei non pauci iique multa digni fide testes exsistunt. Sed tamen hæc, et quovis sunt longiora sermone, et pro tempore ingenti sunt commiseratione enarranda et tragice fere lugenda, a nobis præcipue, qui hinc, non multum apostasiæ tempora diglare perpendimus, et qui tanti infortunii minas in nos nullo modo cunctari percipimus. Quocica in Deumn solum, qui hæc omnia vincere potest, et abscindere, oculos nostros attollimus, et in sublimes ejus justitiæ montes, unde nobis Εδεξάμεθά σου την γραφήν, τιμιώτατε ἀδελφέ, ἐν ᾗ εὐγνώμονα μὲν σαυτόν συνίστης ἡμῖν, καὶ ὡμο λόγεις εὐεργέτας, καὶ κρείττους πατρὸς καὶ μητρὸς καὶ λοιπῶν συγγενών. Ηξίους δὲ καὶ τοῦ δεσμοῦ λύσιν λαβεῖν, δ; παρὰ τῆς συνελθούσης ἡμῖν ἀδελφότη τος ἐπετέθη σοι, ὡς μὴ καὶ αὐτῷ συνελθόντι, καὶ ταῦτα κληθέντι, καντεῦθεν πραγμάτων ἀναγκαίων οικονομίας κωλύσαντι. Ἐπὶ μὲν τῇ τῆς εὐγνωμοσύνης προσποιήσει, καθ᾽ ὑπερβολὴν ἐβαρύνθημεν, ὅτι οὕτως ἀπολωλεν ἐκ μέσων ἡμῶν ἡ ἀλήθεια, καὶ ὁ δόλος μετὰ τῆς αὐτοῦ ποικιλοβαφοῦς ἀμπερόνης τῆς ὑπου κρίσεως τῷ θεάτρῳ ἡμῶν ἐμπαῤῥησιάζεται, καὶ σκηνικῶς παίζει τὰ φρίκης άξια, εἰρήνην μὲν λαλῶν μετὰ τῶν πλησίον, κακὰ δὲ τεκταίνων ἐν τῇ καρδίᾳ. Τίς γὰρ οὐκ οἶδε, ὅπως εἰς τὴν μεγαλόπολιν εἰσελθοῦσα ἡ τιμιότης σου μυρίας επαφῆκε τὰς τῶν διαβολῶν βολίδας τοῖς νῦν ἀναγραφομένοις εὐεργέταις ἡμῖν ἐν τῷ γράμματι, καὶ ὡς οὐδεὶς ὑπελείφθη σχεδὸν, οὔτε μείζων, οὔτε μείων, 8; μὴ ταῖς παρὰ τῆς τῆς γλώττης καθ᾿ ἡμῶν δυσφημίαις τὰς ἀκοὰς Εκκενώνεται; Τούτων οὐκ ὀλίγοι οὐδ᾽ ἀναξιόπιστοι μάρτυρες. ᾿Αλλὰ γὰρ ταῦτα μὲν καὶ λόγου μακρότερα καὶ καιροῦ ἐκτραγῳδεῖν τε καὶ ἀνακλαίεσθαι, συλλογιζομένοις ἐντεῦθεν ὡς οὐ μακροὶ οἱ τῆς ἀποστασίας καιροί, οὐδὲ μέλλουσι τὰ κατ' αὐτοὺς ἀπειλούμενα. Διὸ καὶ πρὸς τὸν δυνάμενον ταῦτα παῦσαι μόνον Θεὸν τοὺς ὀφθαλμούς αίρομεν, καὶ πρὸς τὰ τῆς ἐκείνου δικαιοσύνης ὄρη, ὅθεν ἥξει ἡμῖν ἡ βοήθεια. Ο γὰρ διδάξας πάντως καὶ οἷς ἐποίει, καὶ οἷς ἐλάλει, εὐχαρίστους εἶναι ἡμᾶς (τί μὲν οὖν εὐχαρίστους λόγω; Καὶ τοῖς κακῶς ποιοῦσιν, ἀγαθῶν χορηγούς), οὗτος ἢ διορθώσεται τὰ στρεβλά, ἢ κλαύσει πάντως ἰδὼν ἀδιόρθωτα, ὥσπερ αὐτοῦ νόμος ἄνωθεν. auxilium veniet ". Hic enim et his quæ fecit, et Ταῦτα μὲν οὖν ἐφ' οἷς ἡμῖν καινῶς τε καὶ ἀσυνήθως ταπεινολόγον σαυτὸν ἐφάντασας. Τὴν δὲ λοιπήν σου ἀξίωσιν, ὡς Χριστοῦ μαθηταί, εἰ καὶ ἀνάξιοι, προσ ηκάμεθα· “ὺς καὶ λοιδορούμενος, οὐκ ἀντελοιδός ρει, καὶ πάσχων, οὐκ ἠπείλει· παρεδίδου δὲ τῷ κρίνοντι δικαίως·· καὶ τὴν τοῦ Πέτρου μικρολογίαν καταγνούς, ἑπτάκις ἀφιέναι δικαιοῦντος τῷ ἁμαρτάνοντι, αὐτὸς τὴν τοῦ ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ φιλοτίμως, ὁ ἐν ἐλέει πλούσιος, ἐπεδαψιλεύσατο. Ἐδεξά μεθα γοῦν, ὡς εἴρηται, τὴν ἀξίωσίν σου, ἄλλως τε καὶ βαρείᾳ νόσῳ πεπεδημένου, ὡς ἔγραψες, καὶ τὸν τοῦ θανάτου ἐπανατεινομένῃ σοι κίνδυνον, καὶ ὅσον so Psal. xc, 10. ** Psal. xxvii, 3. 38 1 Cor. 1, 3. his quæ locutus fuit, nos gratos esse omnino edocuit. Sed quid inquam gratos? Etiam his, qui in nos mala inferunt, bonorum nos docuit esse duces atque ministros. Ipse quidem vel obliqua vel tortuosa corriget, aut quæ inemendata et incorrecta viderit radicitus confringet, quemadmod::m ejus ab alto lex fusa præcipit. Caterumn quidem in nos jam nunc, nove tamen, et præter morem, abjectum et humilem te ipsum ostendisti. At reliquam tuam amplitudinem, ut Christi discipuli, etsi indi - gni amplexi sumus: Qui cum malediceretur, now maledicebat; cum pateretur, non comminabatur; 31 Psal. cxx, 1.

Tradebatur autem juste judicanti 3. Et exiguam γε τὸ εἰς ἡμᾶς ἦκον, ἴσθι λελυμένο; ἐν ἁγίῳ Πνεύ Petri sermonis cognoscens tenuitatem, cum septies seel. peccatorum justum censeret dimitti, ipse septuagies septics munifice quidem et liberaliter, quia în misericordia dives est, condonari et remitti præcepit. Suscepimu igitur, ut diximus, tuameximise amplitudinis benevolentiam certe quidem gravi cum sis morbo 671 præepeditus, ut scribis, et apsum mortis p riculum propenso tibi jam decidat casu. Tu vero jam quod ad nos pertineat, sancto afllatus Spiritu cognosce, et omne sacerdotale opus laxe quidem, et efluse perfice. Verumtamen jam a pluribus fratribus, arctum tibi vinculum injectum est quemadmodum littera ad te missa significabant. Hæc quidem etiam ad Pelagonium et æd Stron:bitzæ et Malesobæ episcopos, scripsi, ad quos ματι, καὶ πᾶν ἀρχιερατικὸν ἔργον ἀνέτως τελών. Πλὴν ἐπεὶ καὶ παρὰ πλειόνων ἀδελφῶν ὁ δεσμός ἐπεβλήθη σοι, καθὰ καὶ τὸ συνοδικῶς ἐκτεθὲν πρὸς σὲ γράμμα ἐδήλου· ἔγραψα μὲν ταῦτα καὶ πρὸς τὸν Στρομβίτζης, καὶ πρὸς τὸν Μαλεσόβης, δι' ὧν ὁ σὺς ὑπηρέτης την πάροδον δή που ποιήσεται. Καὶ οὐδ᾽ ὅτι καὶ αὐτοῖς δύσει ἡ σὴ ἀξίωσις οὐκ ἀπό βλητος, καὶ λήσουσι δεσμόν, ἂν ἐπέβαλον, ἑνὶ καὶ τῷ αὐτῷ κινούμενοι πνεύματι. Γράψομεν δὲ καὶ πρὸς τοὺς λοιποὺ;, καὶ πάντως παρ' ἐκείνων αὐτῶν μαθήσῃ τὸ ἐκείνοις παραστησόμενον. Το δ' οὖν ἡμέτερον, ὡς ἔφημεν, λέλυται· καὶ λοιπὸν ὑπὲρ ἡμῶν εὔχου, εὐλογῶν τοὺς ἀγαπῶντάς σε, καὶ μὴ καταρώμενος, αἰσχυνόμενος παρὰ τοσοῦτον ἐλθεῖν τῆς εὐαγγελικῆς ἐντολῆς, ἢ καὶ τοὺς διώκοντας εὐλογεῖν καὶ μὴ καταράσθαι βούλεται. famulus tuus viam instituet. Novi etenim illis tuam amplitudinem, tuum hunc animi splendorem, non contemnendum videri. Ipsique vinculum hoc quod in te intulerunt, dissolvent, uno eodemque in te ipsum spiritu perculsi. Ad alios etiam scribemus, a quibus omnino edisces, quid illis prorsus immineat. Quod autem nostrum est, ut diximus, jam funditus persolutum est. Tu in posterum pro nobis preces effunde, et illos, qui te diligunt bono prosequere animo, nullisque imprecationibus, et diris devove. Et tandem erubesce ultra illud evangelici præcepti progredi, quod persequentibus benedicere, nec illis imprecari jubet. EPIST. ΧΧΧΙΙΙ. Domino Joanni grammatico Palæologi. Ergo et ipse jam multorum litteris credes, venerande frater et domine, et has præsentes litteras, quas ad te necessitatis tempore misi, præterire audebis et despicere? Non equidem antea perscriptæ fuerunt, quoniam scilicet necessitas ulla non aderat, quæ auxilium exposceret et evocaret. Aut quasi rationis lacte nutritus, et judicio cuncta submittens, illos qui suo tempore morbi medelam avide inquirunt, et efflagitant minime reprehendes, superfluum judicantes medico tunc negotium facessere, si quando salubri corpore exsistunt, illum ad se accersunt. Ita quidem existimo, et maxime id siue periculo credo, nisi jam ego tuæ constantiæ et stabilitatis penitus sum oblitus. Sed quia hujus rei ita se mea fert sententia, jmı tandem episto1am, ejusque fundamentum et materiam percipe. Est locus nostræ Ecclesiæ proprius, hic circum Bardarion adjacet, et immanibus tributorum exactoribus, in nostram perniciem prævius est, et paratus, et maxime Jasitæ, insanabili habendi cupiditate corrupto. Hic quidem neque Deum, neque virum honoris cultu prosequi novit. Illum enim borreuda induit rabies. Hic demum improbissimis vicinis nostris, quos melius captaales sagenas, et avida retia, et omnino ferinos ungues quis appellabit, ad id, quod ejus dira et perniciosa voluntas 33 1 Petr. 11, 23. 33 Matth. xvit, 23. Δόσει. Scrib. δόξει. Λήσουσι. Scrib. λύσουσι. ΕΠΙΣΤ. ΑΓ. Τῷ κυρίῳ Ἰωάννῃ, τῷ γραμματικῷ τοῦ Παλαιολόγου. Αρα καὶ αὐτὸς τὸ τῶν πολλῶν πείσῃ, θεοτίμητε ἀδελφὲ καὶ δέσποτα, καὶ τὸ παρὸν καταμείψῃ γράμμα, ἐν καιροῖς ἀνάγκης πρὸς σὲ γινόμενον, οὔπω πρότε ρον γεγονός, ὅτι μὴ ἀνάγκη δηλαδὴ παρὴν ἐκκαλουμένη βοήθειαν. Η ὡς λόγῳ σύντροφος, καὶ κρίσει τὰ πάντα διδούς, οὐκ ἐπιλήψῃ τῶν ἐν καιρῷ τῆς νότ σου καλούντων τὸν ἰᾶσθαι δυνάμενον, περιττόν κρι νόντων ἐνοχλεῖν αὐτῷ ὁπηνίκα ὑγιῶς τὸ σῶμα διά κειται. Τοῦτο εἶμαι, μᾶλλον δὲ ἀσφαλῶς πέπεισμαι, εἰ μή τί γε ἐγὼ τῆς σῆς σταθερότητος ἐπιλέλησμαι. Αλλ' ἐπεὶ τοῦτο οὕτως ἔχον ἐστὶν ἡμῖν, ἄκουε λοιπὶν καὶ τὴν τοῦ γραμματίου ὑπέθεσιν· Χωρίον τῇ καθ' ἡμᾶς Ἐκκλησία διαφέρον, περὶ τὸν Βαρδάριον διακείμενον, τοῖς ἀθεωτάτοις πράκτορσιν ἐφόδιον πρὸς τὴν ἡμετέραν κάκωσιν γίνεται, καὶ μάλιστα τῷ μὴ τὴν ἀπληστίαν ἰασίμην Ἰασίτῃ, ὅς οὔτ᾽ ἀνέμας τίειν οἶδεν, οὔτε Θεόν. Χαλεπὴ δὲ ἑλύσσα δέδοκεν Οὗτος γείτοσιν ἡμῶν πονηροῖς, σαγήναι, εἴποι ἄν τις, καὶ πανάγιοις, πρὸς τὸ τῆς ψυχῆς αὐτῷ βουλόμενον συγχρησάμενος, συνέλαβε τε σχεδόν πάντα τὰ τοῦ χωρίου, καὶ κατέφαγέ με, ἐμερίσατό με, ὥσπερ ἐγκοτῶν τῷ λόγῳ ἀλογώτατος. Ἐπεὶ τοίνυν, ὡς ἐπυθόμεθα, τῷ τοῦ πανσεβάστου αὐθέντου ἡμῶν υἱῷ ἡ περὶ τὸν Βαρδάριον ἀρχὴ νῦν ἀνετέθη, ἔγραψα μέν τῷ κοινῷ ἡμῶν αὐτένθῃ, ὥστε συνήθως ἀντιλαβά σθαι ἡμῶν, καὶ ὑποθέσθαι τῷ περιποθήτῳ υἱῷ αὐτοῦ Variæ lectiones et notæ. Χαλεπὴ δὲ ἐλύσσα δέδωκεν. Restituo. χ. δέ Ελύσσα δέδυκεν. Respexit locum Homeri Iliad. 1: Οὐδέ τι τίει Ανέρας, οὐδὲ θεούς, κρατερὴ δέ ἐλύσσα δέδυκεν.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ripuit, meque prasertim totum devoravit, totumque dissecuit veluti qui ira excandescens gravi, sub ratione, nullum rationis 672 vestigium retinet. Quia vero, ut cognovimus, pansebasti domini nostri filio hujus regionis, quæ est eirea Bardarium, imperium nunc substitutum est, ad nostrum conmunem dominum scripsi, ut nobis opitulari assuescat, et quæ nobis utiliora sunt, suo exoptato filio proponat. Benigne autem, et clementer in nos se Beret, si inter alia, nullo nos affectos damnno in hac regione servaverit. Et hoc quidem nobis, maxime vero Deo gratum erit, scilicet scribas in regionem hanc nullos emittere. Hoc enim inhumanissimi veπερὶ ἡμῶν τὰ χρηστότερα. Χρηστεύσεται δὲ, εἰ τά fertur, utens, omnes fere hujus regionis opes subτε άλλα ανεπηρεάστους ἡμᾶς περὶ τὸ χωρίον τοῦτο διατηρήσει. Καὶ δὴ καὶ τοῦτο ἡμῖν, μᾶλλον δὲ καὶ τῷ Θεῷ χαρίσεται, τὸ μὴ ἀναγραφεῖς ἐπιπέμψαι τῷ χωρίῳ· τοῦτο γὰρ καὶ οἱ ἀπανθρωπότατοι τῶν πρακτόρων ἡμῖν ἐχαρίσαντο. Ταῦτα μὲν οὖν τοῦ αὐθέντου ἡμῶν ἐν τῷ πρὸς αὐτὸν ἐδεήθημεν γράμματι. Γράφομεν δὲ καὶ τῇ τῆς σῆς ἱερότητος τιμιότητι, ὡς ἂν αὐτῷ ἀκολουθήσαις, τῇ τε ἀγάπῃ ὑπουργήσαις εἰκότα, καὶ τῷ τῆς ἀγάπης Θεῷ, καὶ τοῦτο λειτουργήσεις, τὸ ἐμφανίσαι μὲν τῷ πανσεβάστῳ τὸ ἡμέτερον γράμμα· κέντριζε δὲ αὐτὸν ἀεὶ ἐπὶ τὸ πέρας ἐπιθεῖναι τοῖς ζητουμένοις διὰ τοῦ γράμματος, ὀχηρῶ [[ Οχληρός), σοι δοκῶ, ἀδελφόν θαυμάσιε ᾿Αλλὰ τί πάθω, πρὸς ἀνάγκην οὐκ ἔχων μάχεσθαι, ἦν καὶ τοῦ θείου, γένους κραταιοτέραν ή παροιμία πεποίηκεν; Υπό στηθι τοίνυν τὸν ἄλλον τοῦτον, καὶ γενοῦ ἡμῖν Ηρακλής λῃστοτόνος λῃστὰς γὰρ ἐγὼ τῆς ἀληθείας, τοὺς ἀναγραφεῖς τίθημι. Θεός, ᾧ καὶ διὰ τοῦ λόγου καὶ διὰ τοῦ ἐπαγγέλματος καθωσίωσας, τηροίη σε πάσης κακύνσεως ἀνώτερον καὶ κακώ· ctigalium exactores, nobis obsequium praestiterunt et gratiam. Equidem hoc patroni et domini nostri beneficium, in his ad eum litteris vehementer petimus, etiam et scribimus ad te, ut qui illi ipsi administras, illique ades, quæ charitatem et dilectionem decent exsequaris, et ut ipsi charitatis Deo hoc offeras sacrificium, ut has nostras litteras pansebasto plane patefacias, illumque perpetuo stimula ut ad illum finem tendat, quem litteræ, sibi constitui, quærunt et postulant, si utile hoc ét commodum tibi videtur, o frater admirabilis. Sed quid agam? In fatum et necessitatem armis contendere non possum, quam divina prole robustiorem, parœmia quidem prædicat. Substitue igitur hec certamen, et nobis potentissimus Hercules latronum et prædonum domitor et occisor esto. Fgo enim veritatis praedones, hios scribas appello. Tandem Deus, cui, et ut Evangelium precipit, et ratio, sacrificasti, te sceleris parum, et vitæ integrum tueatur. σεως. Τῷ ἀδεν ῷ βασιλέως κυρίῳ 'Αδριανῷ. "Αγιέ μου αὐθέντα, διὰ μὲν τοῦ ἔναγχος πρὸς τὴν μεγαλειότητά σου σταλέντος γράμματος, νεφελῶν ἀπετραγώδουν ζοφεράν περὶ ἐμὲ σύστασιν. Καὶ δυσφόρως ἔχων ἐπὶ ταύτῃ μόνον οὐ δάκρυσι τὴν ἐπιστολὴν διεχάραξα. Νῦν δὲ καὶ χαλάζης εἶδον και τα φοράν, θρηνούσης ἐλεεινῶς τὰ ἡμέτερα. Καὶ οὐκ ἔχω πῶς ἀξίως τὴν συμφορὰν ἀποκλαύσωμαι. Και αὐτὴ γὰρ ἡ τῆς γλώττης ἰσχὺς ἐθραύσθη μοι, ὅσῳ καὶ γυμνότερον ἔχουσα οἱονεὶ σκοπὸς ταῖς βολαῖς Εξέκειτο. Πλὴν ἕν γε τοῦτο μόνον λέγειν ἰσχύω, ὅτι παντάπασιν ὑπὸ τοῦ ψεύδους παρευημέρηται ἡ ἀλή - θεια, καὶ ἡ συκοφαντία στεφανωσαμένη, κατὰ τῆς δίκης πομπεύει λαμπρὰ λαμπρῶς ἐπὶ πορφυρέου η τοῦ ἅρματος. Διὰ τοῦτο ἐν ἡμῖν πολλοὶ ἀσθενεῖς, καὶ ἄρρωστοι, καὶ κοιμῶνται οἱ κανοί Εμὲ γὰρ, ὦ γῆ καὶ ἥλιε, ἐμὲ Βουλγάροιν δυοῖν παιζόμενον ἡ σκηνὴ τοῦ ἐνεστῶτος βίου προδείκνυσιν. Ο δ' Οἰδί πους ποῦ, καὶ τὰ κλείν' αἰνίγματα; 'Αλλ' αὐτός γε ὁ τῆς ἀληθείας μαθητής τε και φίλος, καὶ σύμμαχος, βοήθησαν αὐτῇ κινδυνευούσῃ, ὡς ἔνεστιν. Εσται δὲ τοῦτο, εἰ εὐδοκήσεις ὑπερλαλῆσαι ταύτης εἰς τὰ ὦτα τοῦ βασιλέως καὶ ἀδελφοῦ. Δεινὸν γὰρ, δεινὸν 3 1 Cor. ΧΙ, 22. EPIST. XXXIV. Domino Adriano fratri imperatoris. Sancte domine, ob has litteras quas nuper að‐ tuam majestatem misi, densissimarum nubium tonebricosum in me agonem, tragica quadam exaggeratione concitarunt. Ad quem, quia nullis sum viribus, lacrymis propemodum hanc epistolam enarravi. Nunc autem quia crebrum ejus grandinis imbrew, cuncta, quæ mea sunt, misere perfringere et evastare intueor, quomodo digne banc calamitatem defleam equidem nescio. Etiam et ipsa linguæ vis mihi disrupta est, et robore destituta omni, ut solum infensissimis ictibus, ut scopus pateat, præter hoc solum, quippe, quod loqui possum. Quoniam penitus a mendacio ipsa veritas superatur, et turpis calumnia, contra jus, stemmate præcincia claro, purpureo in curru insidens, splendenti pompa incedit. Propter quod inter nos multi sunt infirmi, et invalidi, et dormiunt multi". Me enim, o terra, sol, me, inquam, duobus illusum Bulgaris, hæc presentis vitæ scena manifestat. Αt vero (Edipus alicubi sua inclyta denuntiet ænigmat. Sed enim tu, qui, candidæ veritatis et discipulus, et amator, et opitulator es, ipsi jam fer opem, 673 Variæ lectiones Οχηρῶ σοι δοκῶ, ἀδελφὸν θαυμάσιε. Restituo, εἰ χρειώ σοι δοκῇ, ἀδελφῶν 0. Ληστοτόνος. Scrib. λῃστοκτόνος, et notæ. Καὶ κοιμώνται οἱ κανοί. Restituo, και κοιμῶνται ἱκανοί.

' θείοις καὶ βασιλικοῖς δεθέντος δεσμοῖς, καὶ φορβες τοὺς βρυχηθμοὺς ἐκκοπέντος, οἷς καὶ μόνοις ἐκφο δεῖν δύναται. Δεινὸν ξυρηθήναι τῷ τῆς διαβολῆς ξυρῷ τὸν Σαμψών, ἔπειτα παραδοθῆναι τοῖς ἀλλοφύλοις, ὥστε καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐξορυγήναι, οἷς ἑώρα τα ἐπουράνια, καὶ ἀλήθειν τὰ τοὺς ἀθέους ἐκείνους τρέφοντα, ἀεὶ περὶ τὰ αὐτὰ δινεύοντα, καὶ προκα τῆς ἀνειργμένον. Οὐκέτι μοι λέγειν περαιτέρω τούτου ἰσχύς, οὕτω καὶ ψιλῇ τῇ μνήμῃ τῶν γινομένων συγχέομαι. Εἰ δ' ἡ τοῦ βασιλέως δικαιοσύνη διὰ τῆς σῆς δυνατωτάτης ὑπὲρ ἡμῶν ὁμιλίας συστολὴν ἐπι τάξει τοῖς νῦν τολμωμένοις ὑβριστικῶς καθ' ἡμῶν, τάχ' ἂν οἱ ξυρηθέντες τὴν κόμην ἀναθαλήσαιμεν, καὶ τὸν τῆς ὕβρεως οἶκον ἐπὶ τοὺς ἀλλοφύλους ἐντρυ φῶντας ἡμῖν κατασπάσαντες, τὸν μακρὸν μὲν κάτ αύλον παύσοιμεν, αὐτοὶ δὲ μετὰ τῆς αἰσχύνης καὶ τὸν θάνατον ἐκφευξοίμεθα. ᾿Ανθ' ὧν τηροῖο ὑπὸ τοῦ δικαίου, καὶ ταῖς ἀκρωρείαις νεμεσώντος Θεοῦ, πάσης ἀνώτερος κακύνσεως καὶ κακώσεως. ut oportet, periclitanti. Erit enim certum subsi- τεθνηκότας κύνας ζῶντος λέοντος κατεπαίρεσθαι, dium, si pro hac benevolus adsurgens, in aures imperatoris et fratris tui libere loqueris. Durum enim est, durum, inquam, mortuos canes vivo leoni antecellere et præferri, qui divinis et regiis coercetur vinculis, et veluti arcto capistro validos rugitus excutit, quibus solis timorem in onines incutere potest. Durum etiam est fortem Samsonem acuta calumniæ noracula abradi, et deinceps tradi alienigenis, qui oculos ejus truculenter confodiant (quibus coelestia intuebatur); ita ut cogatur molere ea, quibus impii illi nutriebantur, et perpetuis gyris in eamdem circumagi, et libero incessu cohiberi. Non enim mihi vis est, et facultas qua ultra hæc dicere possim, ita vero et nuda rerum gestarum memoria confundor. Si autem imperatoris æquitas, ob potentissimum tuum pro nobis sermonem, illos qui in nos audaci et ferino pectore insurgunt, paulum injuriæ habenas remittere jubet, confestim, qui potentiæ comam præsecti fuimus, repullulantibus iterum crinibus obtegemur, et injuriæ sedem et domum, in alienigenas, qui in nos turpi luxuriabantur studio, evellentes, longum quidem certamen finiemus. Ipsi etiam vel cum pudore mortem trucem effugiemus. Pro quibus te, justus Deus, quique in summa montium fastigia iram suam convertit, omnis criminis labe, et minacis mali affectu conservet solutum. EPIST. XXXV. Chartophylaci. Et Τῷ χαρτοφύλακι. Fratrem meum ad te mitti, et medja bieme longam et difficilem viam conficere, certum nostræ necessitatis et ærumnæ signum tibi hoc flat, sancte pater et domine. Ad quam nos solos decet tuarum precum auxilium impense ellagilare, quasi reliqua omnia, nobis, ficulneam, ut dicunt, præbeant opem. Ita quidem potentissima permisti fuimus fortuna, ut in me multa calamitates et mærores gravissimi ingruerent, ex quo in tabernaculis Cedar habitavi ". At vero quæ mihi nunc eveniunt, tantum immensæ amaritudinis acerbitate et excessu illa superant, quantum illa oblectantium animam deprimuut. Εt nunc siquidem efficaciter cognovi, illum scilicet, et qui a Deo recessit, et qui superbienti ferocia sibi Lidit, eo quod Ecclesias obstrictas et penitus compulsas reliquerint, veluti sordidos quidem, et pusilJanimes fuisse, ut desertis illis atque eversis, sacra omnia et cœlestia opera illudi, et ad ima ruere possent. Verumtamen his propter exstinctam fidem, auxilium penitus dubitantibus, qui et in medio pelago veluti obruti et immersi videntur, portum, qui intra ipsosmet est, ipsis ostende. Nos vero intra rationis limites constituimur, et vere regnum eclorum, nobiscum habentes invenimur 36. Equidem omni eonatu, illi, qui, æstuantes fluctuum impetus, 674 in nos excitat, indica, frustra turgentes undarum maris illum attollere globos, cum præcipue nobis adsit ille, qui tuis precibus illis imperat, et ait: Tace, obmutesce", et in se ipsos fluctus tui contusi comminuentur. Αὐτὸ τοῦτο, καὶ τὸν ἀδελφόν μου στείλασθαι, μέ σον χειμῶνας δολιχὴν ὁδὸν ἀργαλέην τε, τεκμήριον τῆς καθ' ἡμᾶς ἀνάγκης γενέσθω σοι, ἅγιε πάτερ καὶ δέσποτα. Πρὸς ἢν μόνοις ἡμῖν δεῖ τῆς τῶν σῶν εὐχῶν βοηθείας· ὡς τά γε ἄλλα συκίνη, φασὶν, ἐπικουρία. Οὕτω πολυφόρῳ συγκεκράμεθα δαίμονι, ὡς ἔμοιγε πολλῶν συμπεσόντων ἀνιαρῶν, ἀφ' οὗ παρ ᾤχησα μετὰ τῶν σκηνωμάτων Κηδάρ, τὰ νῦν ταῦτα τοσοῦτον προτεροῦσιν ἐκείνων τῇ τῆς πικρίας ὑπερο βολῇ, ὅσον ἐκεῖνα τῶν εὐφραινόντων ψυχήν. Καὶ νῦν ἐμπράκτως ἔγνων, εἴπερ ποτέ, ὅτι τῷ τοῦ Θεοῦ ἀποστάτῃ, καὶ τραχηλιαστῇ, πρὸς τὸ καταλιπεῖν τὰς Εκκλησίας συνελαυνομένας, ὡς μικρόψυχοι· ν ἐρήμοις αὐταῖς ἐγκυβιστήσῃ, καὶ παίξῃ τὰ θεῖα καὶ ἐπουράνια. Ἀλλὰ βοήθειαν τοῖς διὰ τὴν ὀλιγοπιστίαν διστάζουσι, καὶ τοῖς ἐν μέσῳ πελάγει δο κοῦσι καταβαπτίζεσθαι, τὸν λιμένα παρά σφίσιν αὐτοῖς ὄντα ἐδείκνυε. Τοῦ λόγου ἐντὸς γινόμεναι καθιστάμεθα, καὶ τῷ ὄντι τὴν βασιλείαν τῶν οὐρα νῶν ἐν τοῖς (α) ἡμῶν ἔχοντε; εὑρισκόμεθα. Καὶ διὰ πάντων δίδαξον τὸν τὰς τρικυμίας ἡμῖν ἐπεγείροντα, ὅτι μάτην ογκοῖ τὴν θάλασσαν, παρόντος ἡμῖν διὰ σοῦ τοῦ ἐπιτάσσοντος αὐτῇ, καὶ λέγοντος· Σιώπα, πεφίμωσο, καὶ ἐν σεαυτῇ συντριβήσονται σου τα κύματα. EPIST. XXXVI Doctori magnæ Ecclesiæ. Si me quidem conflagranten conspexisti, inclyte .st Psal. cxix, 5. * Luc. xvi, 21. 37 Marc. IV, 39. ΕΠΙΣΤ. ΑΓ. Τῷ διδασκάλῳ τῆς μεγάλης Εκκλησίας. Ε: με φλεγόμενον εώρακας, τιμιώτατέ μοι ἐν (α) Εντός pro ἐν τοῖς legendum monet Cotelerius Monum. Eccl. Gr. II, 598. EDIT. FATA.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITE. Κυρίῳ υἱὲ, αὐτὸς ταῖν χεροῖν ὑδρίαν κατέχων, ἆρ' in Domnino ali, tu vero manibus habens hydriam, ἂν τοῖς φλεγομένοις μέλεσιν ἐπεκένωσας, ἢ παρἦλθες, ὑπερηφάνοις, ἢ ἀπηνέσιν ὀφθαλμοῖς θεασά μενος; Οὐκ οἶμαι τὸ δεύτερον. Είτε ἄλλο τι τὰ παρόντα νομίζεις ἡμῖν, ὅτι μὴ καὶ φλογὸς καὶ ἀνθράκων χείρονα, μὴ σύγε. βοήθει νῦν, ἐπειδὴ ταῖς πηγαῖς παρακάθησαι. Εἰ δέ τοι σκοτεινούς λόγους λαλῶ, καὶ αἰνίγματα, τάχα μὲν οὐδὲν ἀπεικὸς ποιῶν ἐλεγχθήσομαι, τῷ τοιαῦτα λύειν ἐθισθέντι καὶ ἡσκηκάτι τοιαῦτα φθεγγόμενος. Πλὴν ἀλλ᾽ εἰ καὶ δυσξενέτως τῶν λεγομένων ἀκούσῃ, πυθοῦ τοῦ μας θη τοῦ σου, τοῦ ἐμοῦ ἀδελφοῦ, καὶ διδάσκαλον εὐφήσεις τῶν ἡμετέρων επηρειῶν. "Ας διασκεδάσαι Κύριος ταῖς ὑμῶν ὑπὲρ ἡμῶν εὐχαῖς καὶ σπουδαῖς, ὁ ἐν πᾶσι τῆς ἡμετέρας ασθενείας κηδόμενος. numquid tandem in Hammantia illam pectora elfudisti, aut præteriisti superbe, aut immanibus me oculis inspectasti? Non autem hoc secundum essè arbitror. Sive autem aliquid aliud, hæc præsentia nobis pericula esse existimas, quam et flamimis et accensis carbonibus pejora. Non tu id quidem saltein nunc autem fer opem, quoniam ad ipsos assides foutes. Si autem sermones tenebris obvolutos ad te profero, et obscura ænigmata, statim quidem vel nihil dissentaneum et absurdum faciens redarguar, præsertim cum illi loquar, qui talia dissolvere et talia evertere assuevit. Nisi si quid intellectu dificile, ex luis quæ dicta sunt, audiveris, interroga discipulum tuum, meumque fratrem, et nostraru calamitatum et cladium certum doctorem invenies. Quas quidem Dominus, vestris in nos precibus vestrisque votis dispergat et superet, qui in omnibus nostræ imbecillitatis curam gerit. Τῷ Ταρωνίτη, κυρίῳ Γρηγορίῳ. Ἐν μέσῳ δυεῖν εἰλημμένος παθῶν, οὐκ ἔχω με γαλεπιφανέστατέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱὲ καὶ αὐθέντα, ποτέρῳ μᾶλλον ἐμαυτὸν ἐπικλίναιμι. Επανιόντα γάρ σε τῆς Κολχίδας ἀκούσας, ἡδονῇ καὶ λύπῃ μερί ζομαι· τῇ μὲν, ὅτι σε εγγύτερον ἔχομεν, καὶ ἀπο λαύσει σοι πόλις ή βασιλίς, οἷον ἐκ χειμῶνος τῆς τῆς ἀπουσίας τῇ παρουσίᾳ ἐνεαρίζουσα· καὶ βασιλεὺς ὁ πάντων ἐν πᾶσι κράτιστος φρουρὸν ἄγρυπνον ἔχει, καὶ κοινὸν σκεμμάτων καὶ φροντίδων μερι στην, καὶ γνησιότατον σύμβουλον. Τῇ δὲ τῆς ἀσπιδίσκης πόρπακι, μᾶλλον δὲ οὐδὲ τῷ ἵππῳ ἐπινυστά ξε, ἀλλ' ἐπὶ στρωμνῆς ἀνέτως ἀνακλινθήσεται· καὶ τώ πόδε ἀποτενεῖ, καὶ εὐενείρου; [f. εύον.] ὕπνους ὑπνώσει· καὶ οὐ φεύξεται Ταρωνίτης κἂν τοῖς φάσμασιν. Αἱ δὲ τοῦ Πόντου πόλεις νῦν ὄντως ἐξουσι κακῶν θάλασσαν. Καὶ μετὰ τὴν ἐπὶ σοῦ καὶ παρὰ σοῦ γαλήνην ἡ πρὸ σοῦ ζάλη τούτοις αὖθις ἐπιπε. σοῦσα ἀκατεύναστον ἐγκώσει τὸν τάριχον [γ. τάραχ ]. Ὁ δὲ τοῖς ἀθλίοις ἄλγιον· δυστυχία γάρ, ἐπειδὰν εὐτυχία διακοπεῖσα, πάλιν εἰς ἑαυτὴν ἐπανέλθοι, λυπηροτέρα καθίσταται, ὥσπερ καὶ ψύχος μετὰ θέρμανσιν κρυερότερον. "Ω δείλαιοι δειλαίων ἐκεῖνοι, οἷς ἡ περιουσία τῶν ἀγαθῶν, ὧν ἀπήλαυσαν, εἰς κακοδαιμονίας ὑπερβολὴν περιίσταται· καὶ ἀναθαλήσαντες τῷ εὐκραεί τῆς σῆς ὥρας, εἶτα ἀθρόον ἀπεξηράνθησαν, καὶ γεγόνασιν ὡς τὸ ἀπ᾿ ἀρχῆς, ὅτε οὐκ ἦρξας αὐτῶν· τοῦτό γε πλέον ἔχοντες νῦν, τὸ πλέον τῶν συμφορῶν ἐπαισθάνεσθαι, καὶ τὸ τὰς χρηστοτέρας τῶν ἐλπίδων ἀφαιρεθῆναι. Τίνα γὰρ εὑρεῖν ἐλπίσουσι τοῦ λοιποῦ, ὅς τοῖς μὲν πολιτικοῖς οὕτως ἐπιστατήσει, ὡς τῶν πολεμικῶν ἀγνοεῖν καὶ τὸ ὄνομα· τοῖς δὲ πολεμικοῖς οὕτως ἡρωϊκῶς ἐπιπρέπει, ὡς μηδὲ τὴν πόλιν ἁπλῶς θεασάμενός τις, πτωχίσει μὲν τὸ ἀντίπαλον, πλουτίσει δὲ τὸ ὑπὸ ήκοον; Τίς πτηνούς μὲν τοὺς στρατιώτας προϊόντας ἐπὶ τὸν πόλεμον, βαρεῖς δὲ καὶ δυσκινήτους ἐπ. ανιόντας ἐργάσεται, τὸ μὲν, τῷ κούτῳ τῆς προθυμίας καὶ τῆς ἐλπίδος, τὸ δὲ, τῇ τῶν λαφύρων περιG EPIST. XXXVII. Domno Gregorio, Tarunitæ. In medio duplicis calamitatis auxii animi comprehensus, illustrissime in Domino fili et domine, ignoro prorsus, ad quam præcipue me convertam. Cum enim te ex Colchide egressum fuisse audivi, et voluptate, et tristitia divisim actus exsilui. Hac quiden, quia te viciniorem habenus, et urbs lac regia te utitur, quemadmodum ex horrida tua absentiæ hieme, veruantibus tuæ præsentiæ floribus hilarescens. Et imperator, qui omnium in omnibus est potentissimus, vigilen te custodem habet, cui. cogitationum et curarum suarum molem communiter divisit, teque sibi legitimum effecit consiliarium. Illa autem, quia neque clypei loro, maxim vero quia neque iu equo obdormiscet, scd lase in stragula fusus inclinabitur, pedesque libero extendet, et somnes dulci persolvet coufatos 80pore, neque spectris, et portentis jam Taronites turbatus effugiet. Ponti autem urbes nunc vere malorum oceanum habebunt, et post tranquillam illam serenitatem qua tecum et propter le usæ fuerunt, sævus ille procellæ turbo, qui ante te, cum illis,omnes invaserat, ferventem periculorum æstum irreguietis attollet falibus. Quod quidem miseris molestius est et gravius, quia summa est infelicitas. Nam felicitas, quæ in seipsam abrupta et absciss. redit, horridior et tristior advenit, quemadmodum 675 frigoris asper horror, post calidam astatis auram. Ο miserorum omnium miserrimi, quos, μ bonorum abundantia et afluentia, qua fuerunt perfuncti, in infortunia et infelicitatis excessua circumstat, quique jucundo tui veris temperamento germina eduxerunt floridæ, deinde confertim, et subito sicco exarescunt solo, et in pristinum calamitatum statum redeunt, ut fuit, quando in illos. nullum tu imperium exercebas. Nunc autem hoc abundantius secum habent, ut scilicet sensus creherrimis cladibus alterant, et omni utilitatis et commodi spe destituantur. Nam quem alium in Variæ lectiones et notæ. Δυσξενέτως. Scrib, δυσξυνέτω;.

pcsterum invenire posse sperabunt, qui ita civilibus ουσία τινί, τῆς Ἐκκλησίας μέρος ἐπαναπαύσεται, καὶ παῖδα γηροκόμον ἕξει, στηρίζεσθαι ταῖς εὐλο γίαις πιστεύοντα, καὶ τοῖς σωματικοῖς ἀντιστηρίζειν σπουδάζοντα; Τίνος σωφροσύνη καὶ τοὺς τῆς ἐφη μίας μοναχούς καταπλήξει, ὡς ἡττωμένους τοσοῦτον τῇ τοῦ σώματος καθαρότητι, ὅσῳ καὶ πῦρ ὁρῶσιν ἐν ὅλῃ τοσαύτῃ τὴν φύσιν ἀρνούμενον; Αλλὰ μικρού με καὶ τραγῳδὸν τὸ πάθος ἐποίησε. Εκείνοις μὲν οὖν ἱκανῶς καὶ ταῦτα διὰ τὸ φιλάδελφον ἀφωσίωται σὺ δ' ἐπειδὴ τοῖς ποθοῦσιν ἤγγισας, καὶ πάντες καθ' ὅσον ἔνεστιν ἀπολαύουσι, καὶ αὐτὸς δὲ, εἴπερ τις ἄλλος, ἀπολαύειν σου ἄξιος, μηκέτι μπ ἐκ διαλειμ μάτων ἐπιμέτρει τὰς ἐκ τῶν Γραφῶν χάριτας· μηδ' ἀνέχου κατὰ στράγγα τὰς τῆς εὐφροσύνης ἐπιστάζειν ἡμῖν, ἀλλ' ὅλοις ποταμοῖς τὴν ἐμὴν ἐπίσ κλυζε ταπεινότητα, καὶ δήλου μοι τὰ σὰ τῷ πρὸς σὲ δυσέρωτι θαμινώτερα. Οὐ γὰρ δήπου τοῦ λοιποῦ Πόντον αἰτιάσῃ, καὶ διάστημα δυσδιόδευτον· καὶ ἀγγέλλοις μὲν περὶ σαυτοῦ χρηστότερα καὶ ἡδίονα· ἵν᾽ οὕτω γοῦν καταψύχοις τὴν ἐμὴν γλῶτταν τοῦ πλουσίου ταῖς ἐκ τῶν συκοφαντῶν ἐπηρείαις, καὶ διὰ ταῦτα ὀδυνωμένου ἐν τῇ ἄλλῃ ἀκατασβέστη ταύτη φλογέ. Ως ἔγωγε, όπηνίκα τι τῶν σῶν ἀκούω, ὑετὸν ἀτεχνῶς ἡ διακεκαυμένη γῆ δέχομαι. Ακούω δὲ ἑκάστοτε ἀεί μοι ταῦτα τοῦ Θεοδοσίου διηγουμένου γλώττῃ, εὐγνώμονι μὲν, ἐλαττουμένῃ δὲ τῆς ἀξίας εὐφημίας τῶν ἔργων. "Ος σύνεστιν ἡμῖν τὰ μέγιστα χαριζόμενος, οἷς ἐξυμνεί σου τὴν δεξιότητα. Ην καὶ ἔτι καὶ ἔτι χαριτώσας ὁ Κύριος ἀεί σε δεικνύοι λαμπρότερον ἐν ἀρεταῖς πάσαις, ὅσαι ψυχῆς, ὅσαι σώματος, καὶ φυλάττοι πάσης κακύνσεως ἀνώτερον καὶ κακώσεως. præsideat negotiis, ut vel hostium fere nomen penitus ignoretur, qui ipsis hostibus ita inclyte et heroice commodus, et decens exsistat, ut neque in urbem simpliciter, cum oculos curamque convertet, adversarios sibi, et reluctantes, in paupertatem redigat, subditos vero divitiis semper afficiat. Qui et milites, in bellum veluti alis ferri velocissimis eoget, et opulentos et opibus onustos redire et immobiles. Illud enim spei et alacritatis ipsa ecleritas præstat, hec vero quasi quadam spolierum abundantia et copia Ecclesiæ opes quiescent: et filium, qui illam jam senescentem alat, illæ habebunt, qui benedictionibus et gratia se firmari credat, et corporis viribus et dotibus sese fulcire el protegere studeat, cujus et prudentia ipsos deserti monachos concutiat, quasi corpore integritate ct puritate tantum superatos et evictos, quantum et in hac, purificantem ignem vident vim suam denegare. Sed enim fere quidem ingens affectus me tragico fecit insultare gressu. Illis vero hæc ipsa propter fraternum amorem satis, superque consecrantur. Τu vero, quia optantibus appropinquasti, Tu et omnes, quantum decet, te perfruuntur, et ego quidem, ut si quis alius, dignus etiam sum, qui tuo præclaro fungar aspectu. At nequaquam mihi, juxta ea quæ jam intercepi, harum litterarum gratiæ mensuram repende et injice, neque uberrimos lætitiæ amnes guttatim in nos effunde, sed pleno fluminis alveo, hanc mcam humilitatem et mediocritatem inunda. Atque etiam ostende mihi, qui ægre et perdite te amo, quæ frequentius in te scaturiunt. Non enim jam in posterum, Pontum ipsum, immensumque ad viam intervallum, in culpam et excusationem adduces. Equidem semper jam quæ tibi jucundiora eveniunt, et commodiora sunt, nuntio ad me deferes securo, ut ita meam linguam qui adeo dives sum detrimentis et dampis calumniantium illatis acerbitate, penitus refrigeres et recrees. Qui et ob hanc causam, hac alia inex- ·stinguibili ſlamma diros cruciatus dolores perpetior. Equidem quando ita tua semper audio, sicut pluviam prorsus, ut combusta et arida terra, suscipio. Audio etenim semper Theodosium, hæc mihi enarrantem lingua et benefica et benevola, sed digna operum existimatione depressa. Qui nobis semper adest, maxima quæque large efundens, 676 quibus et tui ingenii dexteritatem, et industriam nimis telebrat. Quam et adhuc dulci Dominus afficiens, et accumulans gratia, te omnibus virtutibus, et quæ spiritus sunt, et quæ corporis splendidissimum ostendit, atque omni sceleris contagio, et infelici casu, te undique custodit superiorem. EPIST. XXXVIII. Domno Nicol. Callicli, archiatro. Τῷ ἀρχιατρῷ κυρίῳ Νικολάῳ τῷ Καλλικλεῖ. Μισούμεθ' οὕτως, ὥστε μή προσενέπειν; 'Αλλ αὐτός γε προσφωνώ, μὴ μισῶν δηλαδή. Υγιαίνοις οὖν, καὶ ἀπολαύοις τῆς τε φιλανθρώπου ἰατρικῆς, καὶ τῶν βασιλείων, ὅσα καὶ ἀμφότερα χρηστά. Τῶν δ' ἐναντίων πόρρω φυλάττοιο, ἵνα ταύτῃ καὶ τῷ δι εγγίζοις (α), καὶ τοῦ κεραυνού τηροῖο ἀπείρα - στος. ᾿Αλλὰ μετάδος φίλοις σῆς εὐπραξίας, καὶ μὴ μόνος τὸ χρηστὸν ἀπολαβὼν ἔχε. Μεταδοίης δ' ἂν, εἰ τῷ ἀδελφῷ μου συνεργήσεις, εἰς ἅ σου δεῖται, ὡς ἔνεστιν. "Ον ἰδὼν ἐν τοιούτῳ καιρῷ πρὸς τοσο αὐτὴν ὁδὸν παραβαλλόμενον, συλλογίσῃ τὸ τῆς ἀνάγκης μέγεθος, ὑφ᾽ ἧς ἐντεῦθεν ελήλαται. Δείξον Sic quidem mutuo odio habemur, ut nec uło compellemur sermone? Verumtamen ego quia nullo te prosequor odio, jam alloquor. Vales igitur, et ex arte medicinæ, quæ humanitatis studio consistit, et ex regiotuo munere commoda tibi vindicas summa. Quæ utraque, quanta sunt, sunt utilissima. Longe autem ab adversis tutus esto et custoditus, ut hoc pacto ad illud saltem propius accedas, et ab ingenti fulmine, te illius penitus inexpertem tuteris. Sed enim amicos tuæ felicitatis fac participes, nec 80tus grandia suscipiens commoda,tibi habe. ImperLeris hæc autem, si fratrem meum beneficio aficis, (α) Cotelerius (Honum. Eccl. Gr. 11, 664) legit τῷ Διὶ ἐγγίζεις ex vulgari ad igio, Πόρρω Διός τε καὶ κεραυνοῦ, de quo partemiographi et Synesius De regno, p. 11. EDIT. PATR.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDIT.E. οὖν ἡμῖν ὅσον δύνασαι· οὕτω γὰρ ἂν σοι καὶ τὸ in his in quibus te indiget, ut illi expedis. Quen μείζονα δυνήσεσθαι συνεξώμεθα. cum videas, hac occasione, in tautam viam profusum, necessitatis magnitudinem facile perpendes, qua pressus modo ire funditus compellitur. Nelis itaque totam tuæ potentiæ vim objice, ita etenim te et majora posse deprecabimur. Τῷ αὐτῷ. Σὺ δὲ, εἰ καὶ τὸν ᾿Αλκμαίωνα εἶδες ἐκεῖνον, τὸν διὰ τὴν μητροκτονίαν οὐδενὶ μέρες γῆς δεκτὸν νομιζόμενον· ἀλλ᾽ ἐμέ γε ἰδὼν, τὴν ἐκείνου κατόψει τοῦ κακοδαίμονος ἀθλιότητα. Εμὲ γὰρ τῆς ἐν Ἀχρίδι γῆς ἀπελαύνων ὁ τὰς τῶν ἀνθρώπων ευημερίας χω· λύων δήμιος, καὶ τὰς τούτων συμφορὰς ἐκκαρπούς μενοι, εἶτα πρὸς Πελαγονίαν φεύγοντα συναισθόμενος, οὐδὲ ταύτην πατεῖν ἀξιοῖ· οὐδὲ μὲν ἔχων προτείνειν δίκαια, ὅτι δὲ δημόσιος εἴη δήμιος. Τι τοίνυν ταῦτά σοι ἀποδύρομαι; Ἵνα στήσῃς μοι τὴν πλάνην αὐτός. Πάντως ὁ ῥοῦς σου τῆς ἀγαθότητος οὐκ ἐλάττων, ἢ ὁ τοῦ Αχελώου, τοῦ νέαν γῆν ὑπο στήσαντος τῷ ᾿Αλκμαίων. Εἰ δὲ ζητοίης τὸν τρόπον, δι' οὗ στησόμεθα, μαθήσῃ παρὰ τοῦ ἀδελφοῦ μου, ὖν εἰς αὐτὸ τοῦτο ἐστείλαμεν, τὸ ταῖς συμφοραῖς ἡμῶν λύσιν εὑρέσθαι· ταῖς μὲν ἄλλαις, δι᾿ ἄλλων· τῇ δὲ τῆς ἀτιμίας ταύτῃ, διὰ τῆς σῆς δεξιότητος. Οπως οὖν μοι κὰν τῷ πάθει τούτῳ δείξῃς τὸν ἰατρὸν τὸν Παιήονα. EPIST. XXXIX. Eidem. Τu vero Alemaonem illum nosti, propter horrendam in matrem cætem, in nullis terræ partibus dignum consistere judicari: in me tamen oculos vertens twos, diram illius infelicitatis miseriam et calamitatem conspicies. Nam me dirus ille carnifex, qui hominum tranquillitati obstrepit, et ex horum calamitatibus, fructus sibi ingentes ascribit, ex Achridis solo miserrime depulit. Deinde cum me Pelagoniam petere persensit, neque illam me pedibus terere dignatur, neque ullo me æqnitatis jure tueri intendit, quoniam cum publicus administrator sit, carnifex fiat. Sedl quid haec gravibus ad te lamentis conqueror? Ut scilicet hunc meum errorem ipse sistas. Certe tamen tuus ille bonitatis fluvius, non est minor illo Acheloi, qui novam terram misero Alemæoni substituit. Si autem modum quæris quo consistere et commorati possimus, te illum frater meus edocebit, quem lac de causa ad te mittimus, ut nostræ calamitatis Gem et terminum inveniat, aliarum vero ærumnarum, ut ab aliis, at hujus mei ¡dedecoris, ut a Lua facili ingenii industria, ultimam metam defigat. Queinadmodum et mihi, et huic meo morbo te medicum illum Pæonem ostenderis. ΕΠΙΣΤ. Μ'. EPIST. XL. Amyrnao summo philosopho. Si quidem tragicos audire casus desideras, o philosophorum qui Christiani sunt, et Christianorum qui philosophi sunt, maxime, meas ad vestram amicitiam pete litteras. Nihil enim aliud quam anxli suspiria cordis, tristesque planctus hæe tibi referent. Quoniam his dicbus nobis solum horum materia abunde suppetit. Si vero tibi tragœdiarum satis est, et e propinquo large illis frueris, non equidem necesse erit e Bulgaria illas impetrare. Neque litteras a me exige, quæ tibi mea iufortunia manifestent. Non enim, non, inquam, aliena scribere nobis vel volentibus vacat. Sed sponte scribente calamo, ipsa calamitatum exaratur enuntiatio. Atque ita et simul scribimus et calamitates, tristesque casus scribimus. Etenim ipse facilius Τῷ ὑπάτῳ τῶν φιλοσόφων, τῷ Ἀμυρναίῳ Εἰ μὲν τραγῳδιῶν ἀκούειν ποθεῖς, ὦ τῶν ἐν φιλο- ' σόφοις Χριστιανῶν, ἢ τῶν ἐν Χριστιανοῖς φιλοσόφων ὕπατε, ἐπαίτει τὴν ὑμετέραν φιλίαν γράμματα. Οὐδὲν γὰρ, ἀλλ᾽ ἢ ἀναποτνιασμούς και θρήνους ταῦτά σοι ἔξουσι· ἐπεὶ καὶ τοιούτων τὰ παρόντα ἡμῖν ὑπόθεσις. Εἰ δ᾽ ἄλλοις σοι τῶν τραγῳδιῶν καὶ ἐγγύθεν αὐτῶν ἀπολαύων δαψιλεστάτων, οὐκ ἂν καὶ Βουλγαρόθεν δεήσῃ προσερανίσασθαι. Μηδὲ γράμματα πρᾶττε ἡμᾶς δηλοῦντά σοι τὰ ἡμέτερα. Ούδε γάρ, οὐδὲ βουλομένοις ἡμῖν ἀλλοιότερα γράφειν ἔνεστιν. Ἀλλ᾿ αὐτόματος ἡ τῶν συμφορῶν ἀγγελία ὑπὸ τὸν γραφέα γίνεται κάλαμον. Καὶ ἅμα γράφο μεν, καὶ συμφορὰς γράφομεν. 'Αλλ' αὐτός γε ῥᾷον τῶν τοιούτων ἔχοις, ἵνα μὴ πάντα εὐτυχοίεν οἱ τὴν ἀρετὴν θλίβοντες. ἂν καὶ τὴν ἡμετέραν ἀσθένειαν ἐξέλοιτο Κύριος· οὐ διὰ τὰς δικαιοσύνας ἡμῶν, &ς etiam talibus affectus eris eventibus, ne cuncta, ἐποιήσαμεν, ἀλλὰ διὰ τὴν οἰκείαν χρηστότητα. jam Dominus non propter opera justitiæ, quæ lem, nostram imbecillitatem adimat. ΕΠΙΣΤ. ΜΑ'. Τῷ πανυπερσεβάστῳ Βρυεννίῳ, τῷ γαμβρῷ τοῦ βασιλέως. Δεῦτε, ἀκούσατε, καὶ διηγήσομαι ὑμῖν, πάντες οἱ 38 Psal. LXV, 16. qui virtutem elidunt, felicia consequerentur. Quibus fecimus nos, sed propter suam immensam bonita” EPIST. XLI. Panhypersebasto Bryennio, imperatoris genero. Huc adeste, audite, omnes, qui timete Deuni ", Variæ lectiones et notæ. Homer. in Odyss. v. 248, et Pausan. in ArΑμυρναίῳ. Puto scribendum, τῷ Σμυρναίῳ, ae designari episcopum Smyrne, enjus meminit iterum epist. 57, Παρὰ τοῦ παγκάλου Σμυρναίου τῇ ἀγάπῃ σου συσταθήσεται. lerum epist. 59, Ὣς καὶ τοῦ φιλοσοφωτάτου καὶ πανδεξίου Σμυρναίου φησὶν είναι συγγενής. Εἰ δ' ἄλλοις σοι τῶν τραγωδιών. Scrib. εἰ δ' ἄλις σου το το

ὄντι πανυπερσέβαστος· ἤδη δὲ καὶ οἱ μὴ φοβούμε νοι· οἱ μὲν, ὡς συνησθέντες ἔτι προκόπτοιτε, και πρὸς ἐκεῖνον βλέποιτε μόνον, ᾧ καὶ ἡμεῖς θα ή σαντες οὐκ ἐψεύσθημεν· καὶ ὁ πανάγαθος οὗτος τὰ πρὸς ἀγαθοποιίαν διακονοι δραστικώτερον. Μετά γάρ τοι τῶν εἰς ᾅδου καταβαινόντων τεταγμένον με ἤδη, καὶ τῷ σκότῳ τῆς ἀθυμίας ἐγκατεχόμενον, ἐπὶ τὸ τῆς ζωῆς εὐθυμίας φῶς ἀνήγαγε καὶ ἀποκατ έστησε· καὶ τὸν βασιλέα ἥλιον περιεποιήσατό μοι θαλπνότερόν τε καὶ ζωτικώτερον· καὶ οὐκ ἔδωκε τῇ κακίᾳ κεφαλὴν ἄρα: κατὰ τῆς ἀληθείας, καὶ στε φανώσασθαι, καίτοι ἀνοιγούσῃ στόμα, υποστρουθι ζούσῃ καὶ ἀλαζονευομένῃ ὡς καταλελειμμένα ως ἀρεῖν τὰ ἡμέτερα. Τοιαῦτα γὰρ ἐφρόνει διὰ τῶν αὐτ τῆς ὑπουργῶν· οἶ, Τὴν γλῶσσαν ἡμῶν, εἰπόντες, μεγαλύνωμεν, τὰ χείλη ἡμῶν παρ' ἡμῖν ἐστι· τίς ἡμῶν Κύριος ἐστιν; ιόν τε ἀσπίδων καθ᾿ ἡμῶν ἀποπτύσαντες, τὴν διειδεστάτην τοῦ βασιλέως φυ χὴν ἐπίκραναν, καὶ τὰ τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν ἐνέκρωσαν. Καὶ τούτων πάντων αἰτία ἡ τῶν πρακτ ρων ἀπληστία καὶ κακοήθεια· οἳ τὴν κοπίδι τῆς ἐμῆς γλώττης τὰ νεῦρα τῆς ἀδικίας αὐτῶν ὑπο τεμνομένην οὐ φέροντες, συνέλαβόν τε πόνον, καὶ ἔτεκον ἀνομίαν. Καὶ τοῦτο μὲν αὐτοπροσώπως τῷ κρατίστῳ ἡμῶν βασιλεῖ κατὰ τῆς ἐμῆς ἐνέτυχον αὐτ θενότητος, τὰ ἀνούσια οὐσιώσαντες, τὸ ψεῦδος στο λίσαντες πομπικώτερον, καὶ ἰσχὺν ἡμῖν ἀνίκητον ἐπιμαρτυρήσαντες· καὶ τοὺς τοῦ μύθου ἑκατόγχει ρας ἐκείνους, ἢ ἑκατογκεφάλους Βριάρεως, ή Τυφώς λήρους εἶναι πρὸς ἡμᾶς πείσαντες, ὡς ἂν τούτῳ τὴν παρρησίαν ἡμῶν κωλύσωσιν, ἧς ἡ ὀξύτης ταῖς αὐτ τῶν καρδίαις ἐνδύνουσα, φρίττειν ἐποίει, καὶ τὰς χεῖρας συστέλλεσθαι· τοῦτο δὲ καὶ διαπαρενθέν των [1. διὰ παρενθέτων] προσώπων την συκοφαν τίαν οὐρανώσαντες οἱ Ταρτάρου ἄξιοι, τὸν Λάζαρον, ὃς πάροικος ὢν τῆς Ἐκκλησίας, καὶ φρονῶν ἐλευ θεριώτερον, ἐπίθει τὸν τῆς παροικίας ἀπαυχενίσαι ζυγόν, τοῦτον καθ' ἡμῶν ἐπιῤῥώσαντες, καὶ ὅσα δὲ λέγων [λέγειν] καὶ οἷα διδάξαντες, καὶ τὰς ἀκοὰς τοῦ βασιλέως ἐπλήρωσαν, καὶ τὴν καρδίαν τὴν τέως λευκὴν ἡμῖν ἐμελάνωσαν. et quacunque animæ meæ vere panlyperscbastus φοβούμενοι τὸν Θεὸν, ὅσα ἐποίησε τῇ ψυχῇ μου ὁ τῷ intulit nobis manifeste enarrabo. Jamque et qui nulla illum formidine veremini, vos quidem quasi communi gaudentes hilaritate, proceditis. et in illum solum oculos defigitis, in quo nos audaci, et tuto confidentes spiritu, nunquam decepti fuimus, nec elapsi. Et hic quidem omnino optimus, nihil eorum præterit, quibus in nos ingentia possit efficacissime emittere beneficia. Nam me, cum fere jam inter eos qui ad sepulcra efferuntur, adnumeratus essem, atque horrentibus honoris tenebris comprehensus, in lætæ vitæ lumen revocavit atque constituit, et siderum regem, solem in me, ad fovendam vitam, splendidiorem et calidiorem circamjecit. Neque improbitati et vitio permisit, ut caput contra veritatem attolleret, superbaque corona pracingeret, etiam si minanter os suum aperiat, et multo incumbat conate, direque superbiat, nostras opes, veluti relicta ova, eonfringere intendens. fiac enim, quia auxiliatores sibi, et opitulatores habet, ausus est excogitare: Qui dixerunt Linguam nostram extollamus, labia nostra a nobis sunt, quis noster Dominus est *0? EL venenum aspidum in nos conspuentes, præclarissimam et mitissimam imperatoris animam 678 lellifera amaritudine infecerunt, et quidquid Ecclesia nostra continelat ingenti internecione deleverunt. Et omnium quidem harum rerum causa, vectigalium exactorum insaLiabilis cupiditas, et corrupta consuetudo fuit. Qui nostrae lingua gladium, ipsorum injustitia nervos prescindentem, nullo tolerantes modo, et laborem conceperunt, ei pepererunt iniquitatem ". Et hoc quidem in ipso potentissimi nostri imperatoris conspectu, in nostrum contemptum, et abjectionem suntaggressi, et rebus quæ nunquam fueruut, fictam verborum contulerunt vitam, et fœdum mendacium, pulchro pompæ apparatu exornarunt, et in nos invictam vim perpetuo testantes, etiam illos fabulæ centimanos et centum horridos capitibus Briareos et Typhæos, meras esse nugas nobis persuadentes, quasi ita nostram in loquendo libertatem comprimere possent et cohibere. Cujus acerbitas et amaritudo illorum corda invadens illos frigido cogit horrore conteri, et manns metu contrahere. Qui inde obiter obtecto persona vultu, ipsam calumniam et maledicentiam in cœlum usque efferunt, qui solum sunt dummanti Tartaro digni. Et Lazarum quidem, qui cum Ecclesia esset columus, et se nimis libertati dedere cogitaret, e cervicibus habitationis jugum desideravit excutere; hune, inquam, contra nos audaci armarunt pectore, et quot et qualia diceret, illum edocentes, etiam ipsas imperatoris aures impleverunt, et illius animum qui tune nobis candidus erat, atro conspurcarunt facinore. G Semel igitur hic Lazarus cum vidisset sibi, sua propria figmenta, præcipiti decurrere flumine, et nobis, veritatis opera coacta, quasi reciproco reflecti amine, non tulit, quin sua tetrica natura contra nos dirius uteretur. Est enim Bulgarorumi natura omnis sceleris, om:nisque mali nutrix. Qui vero, cum sibi non satis esset, si commilitones et pugnaces Achridiotas in bellum contra nos excita29 Psal. X1, 40 Psal. 1, 15. *Απαξ οὖν οὗτος ὁ Λάζαρος ἰδὼν ἑαυτῷ μὲν κατὰ ῥοῦν χωροῦντα τὰ πλάσματα, ἡμῖν δὲ πρὸς ἀνί βουν βιαζόμενα τὰ τῆς ἀληθείας πράγματα, οὐχ ἀνίησι τῇ φύσει καθ' ἡμῶν χρώμενος. Φύσις καὶ [. γὰρ εἰ δὲ] Βουλγαρική, πάσης κακίας τιθηνό -. "Ος γε, ἀποχρῶν αὐτῷ εἰ συνασπιστὰς Αχριδιώτας ἐπὶ τὸν πρὸς ἡμᾶς ἐπάγοιτο πόλεμον, καὶ τὰς ἄλλας της Βουλγαρίας χώρας περινοστεί, καὶ ζητεῖ λίαν

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDIT.E. ἐπιμελῶς, εἴ τις εἴη καθ' ἡμῶν ἐπὶ αἱρέσει κατα- ret, alias Bulgariæ regiones circumiit, et nimis γνωσθείς, ἢ ὡς πολύγαμος, ἢ ἀθεμιτόγαμος, έχε κλησιαστικοῖς δεσμοῖς ἐνδεθείς. Εὑρὼν δὲ πολλούς τοιούτους ἐπάγεται καθ᾿ ἡμᾶς ὡς Αχριδιώτας, ἐπ' ἀργύραις καὶ ἀμπελῶνι παρ' ἡμῶν ἡρπασμένους, τὰς ψυχὰς διαπεπονημένους. Εστι δ' οὖς καὶ ἐν τῇ πόλει εὗρον ἐπ' ἄλλαις αἰτίαις δεομένους τοῦ βασιλέως συνεπιβοᾷν πείθει, ὥστε δυσφημεῖν τὸ ἐμὸν ὄνομα· οἶδε γὰρ, κατὰ τῶν μηνίγγων με τύ πτων, εἰ μόνον ἐκβοήσεις ποιοῖτε κατὰ τοῦ ἀρχι επισκόπου τὸν βασιλέα ἐπικαλούμενος· δι' ὧν ἡ ἐμὴ δόξα καταῤῥυπαίνεται· ἢ, ἵνα τὰ τοῦ Πνεύμα τος εἴπω, εἰς χοῦν κατασκηνοῦται. Εναγχος γοῦν ἐμπρησθῆναι παρ' ἐμοῦ ἰσχυρίσατο, καίτοι μηδ όλως μηδ' ὑφ' οὗτινος οὖν ἐμπρησθείς, μηδ' ἔχων ὅ τι καὶ ἀπολέσαι. "Ατε γὰρ μηδὲν ἐργαζόμενος, ἀλλὰ περιεργαζόμενος, καὶ τὸ τοῖς πράκτορσι προσ αναχρώννυσθαι τέχνην ποιούμενος, καὶ κατὰ τῶν κυνῶν τοὺς τραπεζεῖς καὶ συναμόρους, πρὸς ἐν μόν νον ὁρῶν, ὅ τι ἂν ἐπιῤῥιφείη παρ' ἐκείνων αὐτῷ, καθυλακτοῦντι μὲν πρότερον, ὑπερυλακτοῦντι δὲ ὕστερον, καρκινάδος ἐστὶ γυμνότερος. Καὶ εἰ ἐνα επρήσθη δὲ, οὐδὲν πρὸς ἐμὲ τοῦτο, οὐ μᾶλλον ἢ τὰ ἐν Λιβύῃ πρὸς τοὺς κατὰ τὴν Νύσσαν Ἰνδούς. Τῆς Αχρίδος ἀποδημῶν, ὅτε φησὶ τὸ δεινὸν αὐτὸς παι θεῖν ἐκεῖνο τὸ ἀνυπόστατον, τρόπον ἕτερον τῇ Πελαγονίᾳ ἐνεδήμει, νόσῳ βαρείᾳ κατάσχετος. Εἶτα τί οὐκ ἂν εἴποι τῶν ἀδηλοτέρων, καὶ ἐλεγγύως πιστώ σπίτο, ὁ τοῖς οὕτως ἐναργέσιν ὁμόσε χωρῶν; Τόν δέ γε βασιλέα, καίτοι στεγανώτατον ἄνθρωπον ὄντα, G καὶ οὐ ῥᾴδιον διδόναι ψευδολογίας, όμως κατεμάλα θαζεν ὁ παμπόνηρος, τί μὲν οὐ σχηματισάμενος, τί δ' οὐκ ἀνακλαυσάμενος, τίνος δ' όρκου φεισάμενος, ἵν᾽ ἐξάρῃ τὸν ἐμπρησμόν, καὶ πείσῃ, ὡς τὰ τοιαῦτα παρὰ τοῦ ἀρχιεπισκόπου ὑπέστη, τῆς πρὸς τὸν εὐνοίας ὃν ἔχειρεν ἐκεῖνος, ἀντίποινα· ἔτι καὶ χέεσθαι μέντοι τὰς ὁδοὺς τυρῷ, τὰ δὲ ὄρη μου χέεσθαι γάλακτι. Καὶ ταλάντων οὐκ οἶδ᾽ ὁπόσων συμτορισμοῖς ἁδρὸν εἶναι με καὶ βαθύπλουτον διωμόσατο. Καὶ ἄγειν σατραπικῶς, μᾶλλον δὲ καὶ πικροπρεπή [/. μικρ.] φανῆναι ἂν καὶ τὰ Μηδικά, τοῖς ἀρε χιεπισκόποις [[. ἀρχιεπισκοπικοῖς παραθεωρούμενα, καὶ τὰ ἐν Σούσοις καὶ Εκβατάνοις βασίλεια καλύ 6α; ἀτεχνῶς πρὸς τὰ ἐμὰ πολυόροφα, καὶ τοὺς βιο πιστοὺς οἴκους, οἷς ἐνθερίζων, ἀναψύχω τὴν τῶν ἐπιφαινομένων μοι σαρχῶν κάμινον. "Α δὴ πάντα καὶ γνώμης δαιμονιώδους συμπλάσματα, καὶ γλώστης κακολογεῖν μόνον μαθούσης φάσματα. Ἐκτὸς γὰρ τῆς περιλαλήτου γῆς οὐδὲν τῶν δημοσιακῶν εὑρέθην κατέχων, ὁ πολὺς ἐγὼ τὴν ἰσχύν, καὶ τοῖς Αλωάδαις ἐφάμιλλος· καίτοι ἐπηρεαστικῶς ἐρευ νώμενος καὶ λογοπραγούμενος. Μὴ γάρ με τις ἐρήμην αἱρείτω τὰς τοῦ πράκτορος κατ' ἐμοῦ διαβολὰς πιστὰς αὐτόθεν δεχόμενος· ἀλλὰ πρὸς ἅπερ ἂν ἐκεῖ Εὗρον. Scrib. εδρών. sollicito indagavit stndio, si forte aliquis centra nos esset, qui aut ob conditionem, aut dogmata esset condemnatus, vel quia multinagus, vel quia contra juris leges nuptias fuisset molitus, ecclesiasticis esset obstrictus vinculis. At demum cum multos hujusmodi invenisset, cunctos contra nos, quasi Achridiola essent, armis compulit, et nobis ex ipsa aratione, et vinearum cultu illos eripuit, ægre animarum morbo laborantes. Et quos in urbe invenit, alias ob causas damnatos, ut in ipsum imperatoren alta voce conclamarent, persuasit, ita ut nomen nostrum probris et maledictis contem - nerent. Norit enim me capitis periculo petens, ut si solum voces attolleret, se contra archiepiscopum, etiam ipsum imperatorem esse evocaturum, quibus quidem meus honor sordido penitus fordaretur dedecore, aut, ut quæ Spiritus sunt, loquar, quasi in busto collocatur. Nuper autem a me quasi se totum comburi et absumi affirmavit, et a neutiquam vel a quovis accensus est, et afflictus; nec habuit quod amplius everteret, 679 nam cum se veluti nihil proficere et agere videret; sed solum quasi quadam id curiositate suscepisse, etiam et ad exaclorum artem et modum hæc effecit conflari, et coutra canes, mensæ asseclas exitiales et vastalores impios, in unum solum vidit confluere, ut si forte illi, ipsi latranti quidem prius, tandem altissimo vociferanti latratu, ut socii super injicerentur. Est vero ipsa Carcimade inermior ac nudior. Al si hic quodammodo absumptus est, et combustus, nihil hoc ad me attinet, non magis quam ea quæ in Libya, ad Indos, qui Nyssam incolunt, peraguntur. Equidem Achridem reliquit, quia, inquit, ul grave illud et intolerabile se perpeti incommodum, nulloque illud posse modo, sustinere, et ita ut tristi depressus morbo iterum iter ad Pelagoniam deflexit. Deinde quid non diceret eorum, quæ nulli nota sunt, etiam ejus auctoritate intercepta fidem exigeret, qui ita in eumdem locum, cum illis, qui secum, sibi similia perpetrant, proficiscitur. At imperatorem, quia talis homo est, qui vivo arcana quæque pectore condit, nec facile mendaciis fidem præstat, tamen ille sceleratus et nefarius detorsit, et ad sua facinora emollivit. Quod vero ficto non prætexit animo, quid non multo deflevit lamento, et cujus fidei, et jurejurando pepercit, ut atrox afferret et cduceret incendium, et ut persuaderet sibi talia ab archiepiscopo fuisse substituta, ut mitem præfecti benevolentiam conciliaret, quem penitus ille in vindictam depopulatus fuerat. Adhuc etiam et affirınavit vias omnes caseo effimere, et meos montes dulci scatere lacte, et talentorum (non quidem novi quot, vel quanta dixit) sequisitione Varia lectiones et notæ. Τόνου εννοίας. Censeo supplendum, τον δε μόσιον εὐνοίας. Quæ vox paulo post iterum exeidit. Apparet ex serie epistolae. Sic etiam inquit, epist 15. Καὶ ταῦτα τὰ πάνδεινα παθεῖν ἀνεκλαύσατο, διὰ τὸ εὔνους εἶναι τῷ δημοσίῳ.

multa me ditissimum esse et opulentum, et satra- νος ἐρεῖ, μεινάτω καὶ τὰς τοῦ τῆς Ἐκκλησίας μέσ pica me degere affluentia effinxit. Maxime autem ρους ἀπολογίας. me, cum amaritudine omnibus exsistere, et amplas illas Medorum ædes, quas archiepiscopi fuerant moliti, et quæ in Susis et Ecbatanis sunt, cum hic meis palatiis multo erectis fornice, et denso structis tegmiue collatas, tuguria prorsus videri. At ego has domos dirutas et ventis expositas, in quibus æstatem perago, quasi harum carnium, quæ in me adhuc apparent, caminum reficio et apparo. Quæ quidem omnia dæmoniacæ mentis sunt figmenta et portenta dira linguæ, quæ solum convitia effutire edidicit. Nam extra terram hanc quam inani garrulitate hic est locutus, inventus sum publicarum opum nihil habens, qui ego viribus, et potentia multus eram, et ipsis Aloadis æqualis, etiam et me injuriose et calumniose. indagavit, et verbis me excussit acerbis. Ne ergo aliquis me indicta cansa condemnet, tributorum exactoris calumnias, in me certas et exploratas inde detorquens. Sed ad quæcunque ille dixerit, et ad ecclesiasticæ substantiæ defensionem constans persistat. Quare jam maxime tuo imperio mihi opus est: nihil enim in hac re, novuma te peto, neque 680 aliquid, quod divinæ, et sanctæ imperatoris animæ præter morem fuerit, sed quod assiduo in omnibus ubicunque servat, hoc in me et observari efflagito, nt illius nefarii hostis, et ultoris injusti ne verbis antevertar et capiar. Si enim ex clericis, ad praefectum, inquit, debere Inera et quaestus devolvi, non id curat Hippoclides. Non enim hic ego ulli obnoxius sum. Primum quidem quia neque antea a nobis lucrum susceperunt aliquod, sed par unum unusquisque excutiens, et excusans quæ ultra hæc sunt præsidi perfecerunt. Denique quia in omnia animalia, magis quam in hoc decimatione non servata perstiti. Εt hoc non rapinam alicubi, et furtumn presidis, aliquis iuprobe et imique judicans, constituerit, sed potius absurdam et inconsequentem animi sententiam imperatoria munificentia præ-. siriptam, qua copiose start usi, qui illam adinvenerunt. Nunc autem cum hæc munificentia et ambitio finem suum ausceperit, et notum augmenti cuina - …dum, merito quidem ultra præscriptum legam mddnm et præsidi cuneta acquirunt, et quem-lam superbiæ fastmu, et insolentiæ tumorein, in ipsa exac· ·tione et efflagitatione constituunt. Ultimo, quod et lacrymis est dignum, quia neque populus, non servatæ unius paris exactionis, neque præscriptæ in animalia excusationis particeps effectus est. Sed cum jam ipsis a computatoribus maxime et scribis, Bauria et animalia prednita et praescripta (ut dicam. aliquid ridiculum), apposita fuerint, non solum res tituere sunt coneti ea, in quibus condemnati sunt, ut re infecta manerent, sed iterum atque iterum restituere. Iloc equidem in aliarum rerum suumnam etiam iniquissime sum perpessus. Etenim et super molarum proventus, dupliciter elerici, quam laici sua pependerunt tributa, et super ea, quæ Bulgari sia lingua strugas, Græci vero διώρυχας, scilicet effossos lacus et paludes in quibus piscium captura el venatio paratur, appellant, etiam multo plufries, Variæ lectiones Τῷ Puto etiam hic supplendum, τῷ δημοσίῳ.. Salis manifestum ex verbis statim sequenib is: Πρῶτον μὲν ὅτι οὐδὲ πρότερον παρ' ἡμῶν ἐκερδαίνοντο, ἀλλ' ἐν ζευγάριον ἕκαστος ἐξκουσε σεύοντες, τὰ ἐπέκεινα τούτων ἐπετέλουν τῷ δημο σ΄ω. εὐγνωμονῶν Coteler. Monm. 1, 636. “Ο δὴ καὶ μάλιστα τῆς βασιλείας σου δέομαι, οὐ δὲν καινῶν [f. -νὸν] αἰτῶν· οὐδὲ τῇ ἁγίᾳ καὶ θειοτάτῃ ψυχῇ τοῦ βασιλέως ἀσύνηθες, ἀλλ' ὅπερ ἐπὶ πᾶσι τηρεῖ καὶ πάντοτε, τοῦτο καὶ ἐπ' ἐμοὶ ζητῶ τηρηθῆναι, καὶ μὴ προληφθῆναι τοῖς λόγοις τοῦ ἔχθρου καὶ ἐκδικητοῦ. Εἰ μὲν γὰρ ἐκ τῶν κληρικῶν προσαγαγεῖν φήσει κέρδη τῷ οὐ φροντίς Ιπποκλείδῃ. Οὐ γὰρ παρὰ τοῦτο ἐγὼ ὑπεύθυνος· πρῶτον μὲν, ὅτι οὐδὲ πρότερον παρ' ἡμῶν ἐκερδαί νοντο, ἀλλ' ἐν ζευγάριον ἕκαστος ἐξκουστεύοντες, τὰ ἐπέκεινα τούτων ἐπετέλουν τῷ δημοσίῳ· ἔπειτα ὅτι ἐπὶ πᾶσι τοῖς ζώοις πρὸ τούτου εἶχον ἀτέλειαν δεκατώσεως. Καὶ τοῦτο οὐ κλοπήν δήπου του ἡμίου θείη ἄν τις ἀγνωμονῶν (α) κριτής, ἀλλὰ βασιλική φιλοτιμίᾳ ἀπροσδιόριστον, ᾗ ἀφθόνως ἀπο ήλαυον οἱ ταύτην εὑρίσκοντες. Νῦν δὲ τῆς φιλοτιμίας ταύτη; ὅρον λαβούσης, καὶ πῆξιν γνώριμον, εἰκότως ἐπέκεινα τοῦ προ[σ]διορισμοῦ τῷ δημοσίῳ τε προσε πορίσθησαν, καί τινα ὄγκον τῇ ἀπαιτήσει προσέθηκαν. Τρίτον, ὁ καὶ δακρύων ἄξιον, ὅτι οὐδὲ τῆς ἐφ' ἑνὶ ζευγαρίῳ ἀτελείας οἱ πλείους, οὐδὲ τῆς ἐπὶ τοῖς ζώοις ὁρισθείσης εξουσείου ἀπήλαυσαν, ἀλλὰ καὶ προστεθέντων αὐτοῖς παρὰ τοῦ μᾶλλον καταγραφέως, ἢ ἀναγραφέως, ἵν' εἴπω τι καὶ γελοῖον, ζευγαρίων καὶ ζώων, οὐ μόνον ἀπῃτήθησαν ἐφ᾽ οἷς ἐδικαιοῦντο ἀτελεῖς μεῖναι, ἀλλὰ καὶ ὑπεραπῃτήθησαν. Τοῦτο δὲ καὶ ἐπὶ κεφαλαίων ἄλλων ἔπαθον ἀνομώτατα. Καὶ γὰρ ἐπί τε τοῖς μύλοις διπλασίω οἱ κληρικοί, ἢ οἱ λαϊκοὶ ὑπετέλεσαν, καὶ ἐπὶ ταῖς Βουλγάρων μὲν γλώτταις λεγομέναις στρούγαις, Ελλην δ' ανήρ, διώρυχας ἂν ταύτας ἐρεῖ, ἰχθύων ἄγραν προξενού - σαις, καὶ ἐπὶ ταύταις δὲ πολλαπλασίω τῶν τοῦ κο:- νοῦ πλήθους ἐζημιώθησαν. Καὶ ταῦτα ἐπετεχνάσατο ὁ πιστὸς καὶ εὐσεβὴς, ὡς ἂν ογκωθεῖεν τὰ ἐκ τῶν κληρικῶν προσαχθέντα κέρδη τῷ δημοσίῳ, καὶ διαβληθείην ἐγώ, ὡς τοσαύτην ἐτίσασαν ζημίαν τῷ εὐεργέτῃ καὶ ἀντιλήπτορί μου περιποιούμενος, ὁ ἀχάριστές τε καὶ ἄπληστος. Ταὐτὸ δὲ τοῦτο λέγω καὶ περὶ τελῶν, ἃ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Ἐκκλησίας ἀπῄτησε· καὶ γὰρ καὶ οὗτοι ἀδικωτάτως ἀπητήθη et notæ. Τοῦ ἡμόου. Et hic quoque scribendum existimo, τοῦ δημοσίου. Εξουσείου. Restituo, ἐξουσείας. Vide «le ha voce Glossarium nostrum Græco-Barbarum. Sic statim infra, Τῆς Ἐκκλησίας τῶν ζώων ἐξκουσείαν ἀδρῶν τε καὶ λεπτῶν λαβούσης.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. σαν, μοναχοί τε ὄντες, καὶ εὐνοῦχοι ἱερωμένοι· ἔτι quam tula communis multitudo multati sunt. Et hac δὲ καὶ λαϊκοί τινες, οὐ πλείους, οἶμαι, τῶν πέντε, ἅπαντες μηθὲν τοῦ δημοσίου νεμόμενοι, οι πῶς ἂν ἄξιοι νομισθείεν φορολογεῖσθαι; Οὐδὲ γὰρ οὐδὲ βασιλεὺς τοῦτο δύναται. Ἐμὲ δὲ αὐτὴν οὕτω μεγαλοπληθέστερον εἰσεπράξατο, ὡς μή μοι καταισχύνῃ τὸν ὄγκον τοῦ ἀξιώματος. Ὥστε ὑπὲρ μὲν καθῃρημένων πρόπαλαι μύλων πάντα ἀπῄτησεν· ὑπὲρ δὲ συνιστα μένων διπλασίω ἢ τοὺς Βουλγάρους. Καὶ ἐπί τινι τοπαρίῳ λιμναίῳ, ἰχθύων ἄγραν διδόντι πένησσας, τρισκαίδεκα κεφαλαίων ὀκτὼ καταθέσθαι ἐξεδιά σατο, οὐ πλείους ἢ ἑνὸς διωβόλου ἀξίους χθύας ἐκεῖθεν λαβόντα, καὶ ταῦτα τῶν ἄλλων ἑκάστου ἐν διώβολον καταβαλλομένων ἐπὶ τοῖς ὁμοίοις τόποις. Ἔτι τῆς Ἐκκλησίας τῶν ζώων ἐξκουσείαν ἀδρῶν τε καὶ λεπτῶν ἐχούσης ἐκ δωρεάς βασιλικῆς, οἱ ῥηθέντες ἄνθρωποι ταῦτα ἐδεκατώθησαν, ἐφ᾽ οἷς εἶχον ζώοις ὀλίγοις πάνυ, παρ' ἐμοῦ δοθεῖσιν αὐτοῖς εἰς βραχείαν παράκλησιν. pius ille, ut probatus vir suis machinatus est artibus, quasi ita quæ clerici lucra impenderent, in præsidis invecta commodum, amplificarentur et crescerent, atque ego ideo ingentibus essom afſectus calumniis, quasi tantum detrimentum in meuni opitulatorem et munificum converterem ut ingratus, et insatiabili obrutus cupiditate. Hæc etiam dico' de tributis, quæ ab ecclesiasticis hominibus extorsit. Etenim hi injustissime sunt ab exactoribus afficli, cum monachi essent, et consecrati eunuchi. Etiam et laici quidam, quos non plures quam quinque esse arbitror, qui nihil præsidis possident, hi quomodo digne cogi possunt, ut tributa pendant? Non enim, non, inquam, imperator hoc efficere potest. At me ipsum, qui ita sum hac honoris cobonestatus magnitudine, multæ alia pœna invasit, quasi bune nihil meæ dignitatis præstantia pudefaceret. Ita quidem super jam pridem detracta molarum fœnora, omnia exegit, et in ea quæ constituta fuerunt et imposita, nos duplo magis quam Bul-. garos, divexavit. Et ob quemdam palustrem locum, cujus piscium erat magna inopia et vo natio rarior, ex tredecim, octo deponere et tribuere coegit illum, qui non pluris ibi pisces, quam unius dioboli pretio 681 dignos suscepisset et interea etiam ut alii, in similibus locis, unum (diobolum pro quovis pisce objiceret. Cumque etiam Ecclesia imperatoris licentia et munere, ab erogandis piscibus tam crassioribus et pinguibus quam minutulis, immunis et libera exstitisset, jam prædicți viri, nt decimationem illa exsolveret, coegerunt, præcipue ex paucis animalibus quæ habui, ut in breve illis solatium victumque donarem. Καὶ ἵνα τὰ πλείω παρῶ, μὴ καὶ λογισθείην ὁ τῆς παῤῥημίας Αράβιος αθλητής, τὴν ἔναγχος ἀπολυθεῖναι τῆς ἀγαθότητος ὑμῶν πρόσταξιν, ἄχριστον ἐπὶ πᾶσιν ἐποίησεν· ἐπὶ μὲν τῷ χωρίῳ μυριοτρόπως ἐκφοβῶν τε τοὺς χωρίτας, ὡς ἐπιθήσων αὐτοῖς τέλη ἑκάστῳ, μείζονα τῆς δυνάμεως, εἰ τὴν ἀρχιεπισκοπὴν αὖθις δεσπότην αἱρήσονται. Καὶ ἄλλο δὲ κακουργῶν τὸ μὴ παραδιδόναι τῇ Ἐκκλησίᾳ τοὺς ἐν τῷ χωρίῳ περισσούς· ὑπὲρ ὧν ὀφείλει τελεῖν τοιαύτην βασιλικήν πρόσταξιν. Ζητούντων γὰρ ἡμῶν ἀναγραφῆναι τούτους, καθὰ ἕκαστος εὐπορεί, εἶτα παραδοθῆναι ἡμῖν, αὐτὸς ἀγριαίνων, καὶ πρὸς μόνην τὴν ἡμετέραν ἀξίωσιν ὑβριοπαθῶν, Κἂν τὸν πρῶτον, φησίν, ὡς ἔνδομον τελεσθῆναι παρὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐν καιρῷ συντε λείας αἰτήσω, καὶ ἄκοντες τοσοῦτον ὑποτελέσετε. Τίς γὰρ τῷ βουλήματί μου ἀνθέστηκε; τίς δέ με κρινεῖ, εἰ τὸν τόπου ἄξιον τοσοῦδε τιμῶμαι; Καίτοι τὴν σοφωτάτην Ιουδήθ ἐγίνωσκον ἔγωγε μόνῳ Θεῷ προσᾴδουσαν τὸ, Εἶπες, καὶ ἐγένοντο. Ενενόησας, καὶ παρέστησαν. Ὁ δὲ ἑαυτὸν μερίτην ποιεῖται τῆς μακαριότητος ταύτης, ὁ τίς; ὁ ποῖος; ὁ πόσος; ὁ πηλίκος; οὗ ὑποκάτω αὐτοῦ σήψιν στρώσουσιν. Ετι καὶ ταῦτα προστίθησιν, ὅτι καὶ ἐπὶ τοῖς δε δωρημένοις τῇ Ἐκκλησίᾳ παροίκοις, οὓς καὶ αὑτοὺς ἀδικώτατα ἀναγραψάμενος ηύξησεν, οὐδενὸς ἄλλου ... Judith. 15, Χθύας. Scrib. ἰχθύας. Παρῥημίας. Scrib. παροιμίας. At non amplius jam progrediar, ne illa parcemia Arabicus tibicen dicar. Ille autem quam nuper vestra immensa bonitas, nobis constitutionem et statutum ascripserat, prorsus in omnibus inutile et irritum effecit. Etenim in hac regione mille modis ipsos incolas reformidat, quasi ipsorum cuivis tributa, viribus et facultate majora, constitueret, si archiepiscopalen potentiam rursus, et dominum ipsum deturlaret. Et hac alia se sceleris improbitate contaminat, cum perpetuo efficiat ne Ecclesiæ illi, qui in hac regione præstantiores et opulentiores sunt, traditi et ascripti innotescant. In quos imperatorum statutum præsertim debebat perfici et loto absolvi nixu. Nam cuin nos impensius hoc inscribere niteremur, ut juxta quas quisque divitias habret, ita nobis singuli munera suppeditarent, ipse rustico et agresti in nos insurrexit animo, et in sulam nostram dignitatem injurioso et contumelioso incessit iinpetu, atque, inquit, etiam ex primo quoque tributum, quasi ex septimo, ab Ecclesia, tempore tributa solvendi, vectigalia repetam, atque inviti tanta pensabitis, quis enim meæ voluntati nicoque statuto obsistet? Quis me jndicio convincet si illum, qui tali est dignus poena, multo majori punio? Etenim sapientissimam Judith, soli Deo hoc cecinisse cognovi t: Dixisti, et facia sunt: excogitasti, et Variæ lectiones et notæ. Απολυθεῖναι.Scrib. ἀποδοθεῖσαιν. Αχριστον. Scrib. ἄχρηστον.

ecce exstilerunt. Qui equidem se ipsum tantæ bea- ὅτι μὴ ζευγαρίου μόνου παραχωρήσῃ τῇ Ἐκκλησία. Τῶν δὲ ἄλλων πάντων κεφαλαίων, αὐτὸς ἀνθέξεσθαι ἀπειλεῖ. Ο προδήλως οὐ βούλεται ἡ ἐπὶ τῇ παραδόσει τοῦ χωρίου πρόσταξις. Καὶ ταῦτα ποιεῖ ὡς ἂν ἀγδισθεὶς ἐγὼ διὰ ταῦτα περὶ τὴν τοῦ χωρίου παράκλησιν ἀργότερος γένωμαι, κάντεῦθεν δεσπόσῃ τού των ὁ τῶν ἑταίρων χαριέστατος αὐτοῦ Λάζαρος. Ἐπὶ δὲ τῇ παραδόσει τῆς γῆς, τό τε τῆς σχοίνου μέτρον κολοβοί, καὶ ἔτι περὶ τὴν τοῦ μοδισμοῦ συνο αρίθμησιν ἀμαθέστατα πράττει. Ποῦ γὰρ αὐτῷ γεωμετρίας λόγους εἰδέναι; Καὶ τί ψάμμου ἀριθμὸν, καὶ σταγόνας ὑετοῦ ἀναγράφομαι; Κατά πάντα τρό πον, καὶ τόπον, καὶ αἰτίαν, καὶ χρόνον, καὶ πρᾶγμα, καὶ πρόσωπον, ζημίας μοι καὶ βλάβας ἐπιτεκτονεῖ ὁ δικαιότατος· καὶ μώμους ἐπιτρίβειν τεχνάζεται, δι' ὧν οἶδε μάλιστα τὰ οἰκεῖα σκέμματα κατορθούμενα. Εφ᾽ οἷς ἅπασι δέομαι τόπον ἀπολογίας τηρηθῆναι καμοί, ὡς εἴρηται, καὶ μὴ τοὺς τούτου λόγους ὡς χρησμούς ὑποδεχθῆναι. Λυθεισῶν γὰρ τῶν σκιών, περισπάσει μὲν ἡ ἀλήθεια τὸ προσωπεῖον τοῦ λέοντης, δείξει δὲ πίθηκον ὑποκαθήμενον δύσμορφον. Ἐπὶ πᾶν δέομαι, πρόσταξιν γενέσθαι ἐφιεῖσάν μας ἀκώλυτον τὴν ἐντεῦθεν ἐξέλευσιν, ἢ ἀνάγουσιν, ὡς ἂν μὴ τῇ ἀθυμίᾳ καταποθῶ· οὐ γὰρ δὴ λίθων ἰσχὺς, ἡ ἰσχύς μου. Αφαιρεθείην τὴν ψυχὴν ἄωρον, ὁ μηδὲν μήτε Θεὸν τοῦτό γε τὸ μέρος, μήτε τὴν βασιλείαν ὑμῶν παρανομήσας ὅλως, ὡς οἶμαι. titudinis facit participem, quis, qualis, quantus, quamque ingens? Infra hunc ipsum multo putredinem tabo substerment. Adhuc etiam ille et hæc substituit in accolas, Ecclesiie sub litos, quos ipsos iniquissime rescribens, numero arauxit, non ob aliam causam quam ut solura jugarium Ecclesiæ concederet. Et aliis etiam omnibus summis se opponere minatur. Quod regionis conditio, et status manifeste fieri in rerum traditione penitus prohibet. Et hoe ille aggreditur, quasi ego acerbo in hac affectus animo, in hujus regionis consolationem et recreationem inertior et tardior fiam. Et interea Lazarus amicorum ipsius gratissimus, in nos omnes d.minabitur. Etiam et in ipsa terræ deditione, tunc mensura spatium resecat et detruncat, et in ipsa numeratione inepte se gerit. Ubi enim ipsi geometricas nosse rationes datum est? Et ego quidem arenæ numerum, et pluvia guttas facillimo describain calculo? Et omni modo, et loco, el causa el tempore, et opere et persona, damua quidem et pericula hic justissimus mihi machinatur, et probra in me inferre molitur ob illa quibus maxime novit, propria mea cogitata rectius et felicius dirigi. Ad quæ omnia defensionis et excusationis locum mihi dari omnino deprecor, ut jam dictum est, et ut bujus sermones impuri ne ut oracula desumantur. Solutis 682 etenim umbris, disjectisque tenebris, candida veritas, ipsum leonis vultum circumducet, et simiam deformem subsidentem demonstrabit. Equidem omnibus peto votis, ut absque ullo impedimento, bine, exitus liber, facilisque redemptio mihi constituatur. Non etenim hoc remisso animo, et languenti spiritu appeto. Nam non hæc mearum virium tenuitas, duri est scopuli robur. Unde autem anima hac mea ante tempus spoliatus fuissem, qui nihil, neque Deum neque imperatorem vestrum, pro virili, nt arbitror, iniquo animo et effracto sum prosecutus? EPIST. XLII. Domino Jeanni Periblepteno. Quid equidem non sum dimissurus illi, qui ita scelus suum cognovit? Et ita illud odio prosequitur ingenti, ut seme.ipsum suis condemnarit verbis, illud demum palam projicere non desistat. Etenim si verum dicere oportet, hoc dimittere et absolvere revera non erit; nam crimen et culpa non præcessit, sed hoc tuæ probitati et candori facile impenderim, cujus causa tui¡psius accusator in tuis primis sermonibus exstitisti. Nam ego tuum illud prolixissimum silentium, non tibi in crimen objiciam, sed meorum peccatorum debitam esse manifestationem existimabo. Propter quæ et amici et aflines bi quidem contra me insurrexerunt, et haec divini Job verba dixi ": Dereliquerunt me consanguinei mei et noti mei; mei etiam nominis sunt obliti. Dominus autem ita in me conversus est, gravem equidem in me ira exercuit. Sed enim, quia dalces tui compellantis et grati oris valvas in me explicuisti, non jam illas, vel negligenter mihi occludes, aut nunc vel justius, vel facilius de crimine expostulaberis, non quidem ob solam op'nio nis suspicionem, quam literis veniam exposcenti- *1 Job xix, 14. ΕΠΙΣΤ. ΜΒ'. Τῷ Κυρίῳ Ἰωάννῃ τῷ Περιβλεπτηνών Τί δέ; οὐ μέλλω ἀφεῖναι τῷ οὕτω μὲν εὑρόντι τὴν ἁμαρτίαν, οὕτω δὲ καὶ μισήσαντι, ὥστε δημο σιεῦσαι ταύτην διὰ τῆς δικαιούσης ἀγορεύσεως; Ει δὲ δεῖ τἀληθὲς ἐρεῖν, οὐδὲ ἀφεἶναι τοῦτό ἐστιν· οὐ γὰρ ἔγκλησις προηγήσατο, ἀλλὰ καὶ τοῦτο τῆς σῆς εὐγνωμοσύνης ἂν θείμεν, δι᾿ ἣν σαυτοῦ κατήγορος ἐν πρωτολογίαις γέγονας· ὡς ἔγωγε τὴν μακράν ἐκείνην ἀποσιώπησιν οὐ σὺν ἐποιούμην Εγκλημα, ἀλλὰ τῶν ἐμῶν ἁμαρτιῶν ἔνδειγμα. Δι' ἂς τῶν φίλων καὶ τῶν πλησίον οἱ μὲν ἐξ ἐναντίας ἔστησαν, καὶ ταῦτα δὴ τὰ τοῦ Ἰὼβ ἔλεγον· Οὐ προσεποιήσαντό με οἱ ἐγγύτατοι· καὶ οἱ εἰδότες μου τὸ ὄνομα επελάθοντό μου, καὶ ὁ Κύριος ἐποίησέ μοι οὕτως° δεινῶς δέ μοι ὀργῇ ἐχρήσατο. ᾿Αλλὰ γὰρ ἐπειδὴ τὰς πύλες του φίλου καὶ προσηγόρου στόματος ἡμῖν ἀνεπέτασας, μή μοι μηκέτι κλείσῃς ταύτας ἀπον στάξας· ἢ νῦν ἂν ἐγκληθείσης [f. θείης] ἑτοιμότε ρόν τε καὶ δικαιότερον, οὐ διὰ τὴν ὑπόληψιν μόνον, ἣν ἐγκατέθου τῷ τὴν συγγνώμην αὐτοῦντι γράμματι· καὶ γὰρ οἷδας ὡς οὐ μικρά σοι ἡ ἐκ τῆς παραμασία; [Γ. -βασίας] προστίμησις, εἰ μή με διακ[ρ]ούσα σθαι μελετῴης ταῖς περὶ τῶν ἐπερωτήσεων μικρο-

$53 EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. λογίαις, καὶ διαστίξεσι, αἷς ὑμεῖς τοὺς ἀγροικοτέ- bus conferebas. Etenim nosti quanta tibi multae pœna, ob durum nequitiæ flagitium jam impenderit. Nisi fortasse brevem tuarum interrogationum explicatione, distinctasque ponetis earum notas audire curaveris, quibus vos, qui Latinorum litteris et scientia, graviter estis exculti, quidem agrestiores et inperitiores sæpe compellitis. Non equidem solum, quia te ad nos scribere, nobis nuntiatum est; cum tandem non scrips seris, ideo id tibi vitio et probro vertetur, sed quia non ignoras, non siquidem amicorum colloquio, dulcique sermone indigere, non minus quam qui insanabili gravantur, et deteruntur morbo Æsculapio quodam et Pæone. Non enim mihi illa quæ apud nos sunt, pharmaca refer. Nam neque apud memetipsum, si horum plenas haberem pyxides, ρους ἡμᾶς ἀπάγετε, οἱ τοῖς Λατίνων λόγοις ένσεμνυνόμενοι· οὔκουν διὰ τὴν ἐπαγγελίαν μόνον τοῦ γράφειν μὴ γράφων ὕστερον ἐγκληθήσῃ, ἀλλ' ὅτι οὐδὲ ἀγνοεῖς ἡμᾶς νῦν, εἴπερ ποτέ, τῆς τῶν φίλων λαλιᾶς χρήζοντας, οὐχ ἧττον ἢ τοὺς νοσοῦντας νό σαν δυσίατον Ασκληπιού τινος ἢ Παιήονος. Μὴ γάρ μοι τὰ παρ' ἐμοὶ λέγε φάρμακα, μηδ' ἔτι παρ' ἐμαυτῷ τὰς πυξίδας τούτων ἔχων, ἀταλαιπώρως τὸ πρόσφορον ἀναλέξομαι. Καὶ ἡ ἐγκεράσας, ἢ ἐπιχρίσα;, ἢ ἐπιπλάσας τῷ νοσήματι ἀντιπαλαμήσομαι. Οὐδὲ γάρ, οὐδὲ τοὺς τοῦ σώματος ιατρούς ἑαυτοῖς ἀρκοῦντας κατὰ τῶν οἰκείων νοσημάτων εὑρίσκομεν, ἀλλ᾽ αὐτὸ δὲ τοῦτο ποιοῦντας τὸ τῶν ὀφθαλμῶν, οἱ τὰ τῶν ἄλλων ἐρῶντες, πρός γε τὸ σφᾶς αὐτοὺς ἰδεῖν, ἄλλων δέονται. Γράφων τοίνυν ὡς ἔνεστι θαμινώτερον, τὰ φλεγμαίνοντό μοι κατάψυχε, καὶ τρόπους læto hoc commodum animo comminiscerer. Et sive ὑποτίθει φαρμακειῶν, καὶ πάντοθεν βοήθει τῷ miscens, sive inungens, sive composita quid affinκάμνοντι. Οὕτω γὰρ ἂν τῷ τε λόγῳ κεχαρισμένα gens materia, morbo obsistam et repugnabo. Non τελοίης, ᾧ σαυτὸν ἀνατέθεικας, καὶ σεαυτῷ ἀκολου etenim, non, inquam, corporis medicos, sibi ipθῶν εὑρίσκοιο, οὓς παρὰ σοῦ τιμάσθαι λέγεις, καὶ sis asperas sui morbi vires detrahentes invenimus, τῆς σῆς ἀξιῶν παρακλήσεως· εἰ μὲν πολλοῦ καὶ sed hoc ipsum facere, quod oculi facere solent; μεγάλου, ὅτι τοιούτων ἄξιοι· εἰ δ᾽ ὀλίγης τε καὶ qui cum alios videant, ut se ipsos tandem videre μικρᾶς, ὅτι οὐδὲ τὰ τοιαῦτα παρωθοῦνται οι γε άλη- possint, aliis indigent. 683 Igitur crebris, ut deθῶς ἄξιοι. cel, ad me scribens, ardentes me febris aestus refrigera, el varios pharmacorum substitue modos, et omnino mihi opitulare laboranti. Ita etenim et rationi grata et consentanea perficies, cai te ipsum totum subdidisti. Et tibi etiam obsequi illus invevies, quos malto te prosequi honore jactas, si tuo pariter subsidii dignaris sulatio, si vero multo et immenso, hoc erit, quia tanto hi digni sunt, si autem parvo et exigue, quia talia nunquain negligunt et rejiciunt, qui vere his digni censentur, ΕΠΙΣΤ. ΜΓ. EPIST. XLIII. Domino Adriano fratri imperatoris. Equidem tua majestas, cui nulla par, me incredibili sublevavit ope, et caro mea fere reviviscenti viruit, potentia et gratia in illum repullularant, qui animam tuam mirifcis aficit, et praedicat gra tìis, quasi bujus misericordia ante ipsam exsistat veritatem, illique præeat, quibus omnes divinæ viæ circumscribi et concludi edidicimus. Unde mihi spiritus veluti aranea contabuit s. Et eica quidemn, justa illud divini Job sermone ipse est telociur, et juxta illud Osee, consolatio ex ipsis oculis effugit. Quoniam hujus hilaris vitæ filii, et propter hoc quidem interitus et perniciei, nullo sunt pa. terno affecti amore, nulloque amicitiæ fœdere asΤῷ ἀδελφῷ τοῦ βασιλέως κυρίῳ 'Αδριανῷ. Καὶ ἐβοηθήθην παρὰ τῆς σῆς ἀσυγκρίτου μεγα λειότητος, καὶ ἀνέβαλεν ἡ σάξ μου καὶ χάρις τῷ τὴν σὴν χαρτώσαντι ὥστε ταύτης ἔλεος καὶ ἀλήθειαν προπορεύεσθαι, αἷς πάσας τὰς θείας ὁδοὺς περιορίζεσθαι μεμαθήκαμεν· ὡς ἔμοιγε ἐξετάκη μὲν ἡ ψυχὴ ὡς ἀράχνη· ὁ δὲ βίος, τοῦτο δὴ τοῦ Ἰώβ, λαλιᾶς ἦν ἐλαφρότερος· καὶ κατὰ τὸν Ἀσης, παράκλησις ἐκρύβη ἐξ ὀφθαλμοῦ, ὅτι οἱ τῆς ἀπαθεία; [f. ἀπειθ.] υἱοί, διὰ τοῦτο δὲ καὶ τῆς ἀπωλείας, οἱ ἄστοργοι, καὶ ἄσπονδοι, καὶ ἀσύνθετοι. Καλὸν γὰρ αὐτοὺς τοῖς ἐκ τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Πνεύματος ονομάζεσθαι. Ηγάπησαν μὲν πάντα ῥήματα καποντισμού γλώσσης δολίας· ἐνέτει ναν δὲ τόξον αὐτῶν πρᾶγμα πικρόν, τοῦ κατατοξεύ. Ο tricti, omnisque expertes sunt continuitatis. Fulσαι ἐν ἀποκρύφοις ἄμωμον· καὶ μέντοι κατεξεύ σαν καὶ ἐπὶ τὸ ἄλγος τῶν τραυμάτων μου προς έθηκαν. Σὺ δὲ ὑπέλαβές με, καὶ οὐκ εὔφρανας τοὺς ἐχθρούς μου ἐπ' ἐμέ. Αλλ' ἐνεδύσω ὡ; πανοπλίαν τὸν ζῆλόν σου, καὶ διελες συντριμμέν ἐπ᾿ ἰσχύν, ὅ φησιν ὁ θεῖος Αμώς, καὶ ταλαιπωρίαν ἐπήγαγες ἐπὶ τὸ τῆς συκοφαντίας οχύρωμα, δ έθε μελίωσε μὲν περαιτέρω κακοτεχνία. "Ων ὁ Μηδενός chrum etenim est hos ipsos Pauli verbis, et Sp.- ritus compellari. Dilexerunt equidem omnia verba tumenti dolosæ linguæ procella, et inundatione“. Attentasti vero, ut arcum illorum acerbum, et amarum opus, ut quod in simplicissimis et levissianis culpa, et reprehensione caret, feriret. Verum enimvero sagittam illi quidem direxerunt, et in ingentem meorum vulnerum dolorem sese para4. Rom. 111, 13. • Psal. xii, 3. Varia lectiones et notæ. 6s Psal. LXXXΙΣ, 9. **Job vII, 7. *Ose. XIII, 'Ανέβαλεν ἡ σάξ μου. Restituo, ἀνέβαλεν ἡ σάρξ μου. Χαρτώσαντι. Scrib. χαριτώσαντ.. Καποντισμοῦ. Scrib. καταποντισμού. Κατεξεύσαν. Scrib. κατετόξευσαν.

δυσαποκινήτους λίθους ὑπέθηκε, ῥητὰ καὶ ἄῤῥητα καθ᾿ ἡμῶν συμφορήσας, καὶ ῥίψας κατὰ τῶν βασιλι κῶν ἀκοῶν. Ἐπῳκοδόμησαν δὲ καὶ ὕψωσαν οἱ μετ' αὐτὸν τὰ τῆς ᾿Αχρίδος ἄχρι καὶ ἐπ᾽ ἔδαφος κατασκάψαντες. Οἷς εἰς ἔλεγχον ὢν ἐγώ, ὁ πάντα περιττές και περίεργος, καὶ ἀπεχόμενος τῶν ὁδῶν αὐτῶν, ὡς ἀπὸ ἀκαθαρσιῶν, βαρὺς ἦν αὐτοῖς καὶ βλεπόμενος. Διὸ καὶ τὴν τιμήν μου ἐβουλεύσαντο ἀπώσασθαι, δραμον ἐν δίψει, καὶ αὐτοί τε τῷ κρατίστῳ ἡμῶν βασιλεῖ, καὶ περιποθήτῳ σου ἀδελφῷ ὡς πολυδύναμόν τινα καὶ μεγαλοδύναμόν με διέβαλον, καὶ τόσαις καὶ τόσαις προσόδοις κερδαλέαις ἐμπλατυνόμενον, καὶ ταῖς ὁδοῖς ἐπιβρίθοντα· τοῦτο πάντως τεχναζόμενοι, τῆς πρὸς αὐτὸν παῤῥησίας με ἐκβαλεῖν, ἐφ' ἧς ὡς ὑπερδεξίου ἐπιβάθρας ἱστάμενος αὐτοῖς δι επύκτευον, καὶ ἀποπίπτειν τῶν διαβουλίων αὐτῶν ἠνάγκαζον, ὅτα χερσὶ δραστηρίοις τῷ λόγῳ χρώμε νος, καὶ τοῦτο ποικίλως κατὰ τὴν τῆς οἰκονομίας διάκρισιν. runt. Tu autem suscepisti me, nec deleclasti ini- ὡς ἀρχιτέκτων τὰ πρῶτα φερόμενος, βαρεῖς, καὶ 47; sed tamen quasi univermicos meos super me sam corporis armaturam, bune tuum ardentem zelum protulisti, et confractioner dispulisti, cum robore, quod divinus Amos dixit 8, et ærumnam omnem et molestiam in calumniæ præsidium conver tisti, quod ulterius, malorum et fraudum ars, a fundamentis construxit. Quorum Medenus, et artifex et architectus primum adductus, graves et nulla. mobiles sede lapides, ibi injecit, dicta iudictaque contra nos, afferens, et in imperatoris aures illa effundens. Superædificarunt autem, et usque in cælum erexerunt cuncta, quæ in urbe Achride peracta sunt, qui ab illius partibus erant, ita ut ipsum solum suffodientes, diruerent. Quibus usque ad convicia et reprehensionem ego persisto, qui ita omnibus nimis supervacaneus et curiosius videor, atque ab illorum consortio et via, quasi a foedissimis sordibus semper abstineo. Quibus cum aspicior, molestus est neus aspectus. Quocirca consilium injecerunt, ut me de honoris gradu detruderent et calumniæ siti efferati, ad potentissimum nostruri imperatorem, 684 et optatissimum fratrem tuum ipsi evolarunt, et me quasi multis insuperabilem viribus, et magna fretum potentia, calumniis apud illum obruerunt. Et tot tantisque lucri proventibus, in pinguem divitiarum substantiam me dilatatum criminabantur, et magno in viatores impetu me ingruere. Et hoc omni sunt robore -möchinati, ut me ab hac, cum ipso, loquendi libertate funditus deturbarent, qua quidem quasi e superiori loco constitutus, in illos contendebam potentior, illosque a suis temerariis consiliis, atque audacibus cogitationibus cogebam excidere, et quasi efficacibus et potentibus manibus, ipsis rationis viribus utebar. Et hoc quidem multis modis, justa rei familiaris administrationis judicium. At vero Lazaro (hunc autem probe nosti, sed cui ob iniqua opera, quæ in me dolose molitus est, est ignotus? ut etiam ille improbissimus, qui ignobili ortus stirpe, illustris insigni fieri voluit nomine, præclarum Dianæ Ephesiae templum crepantibus famarum globis comburens); hoc igitur Lazaro veluti ministro, et satellite utentes, quidquid illoruim voluntati erat absolutum, illius instrumento perficiebant. Qui etiam, inter alia, Est fuco similis, caudu qui iram occulit altam. Et in hoc satis copiosa abundat facultate, ut cum tributorum exactoribus ad lucrum societatem ineat, illosque adulanti studio prosequatur, et ab illis indumenta, sua ipsius arte wundiora et liberiora, aliaque bujusmodi industriæ commodesuscipiat; probra vero, quæ in me petulanter conjicit, sibi p cibum et luxum censet. Cumque perspicue intelligal, cuncta mihi maxime esse tolerabilia, nisi probris nomen proseindi meum, nihilominus tamen acutum suæ linguæ gladium, in id, quod mihi magis præcipuum est vehementer distringit. Et imperatoris auribus, sed (o, quoniodo hoc dicam? ) (αtidissimum suæ animæ lutum degustans, cœnosa illum implet spurcitia, qui bonitatis et virtutis est 47 Psal. Lxull, 4. 68 Amos 1V, 1. Supra epist. 41. Τούτῳ δὲ τῷ Λαζάρῳ (οἶσθα δὲ τοῦτον· τίνι δὲ οὐ γνωστὸς ἐκ τῶν περὶ ἐμὲ κακουργημάτων; ὡς ἐκεῖνος ὁ περιπόνηρος, ὅς ἐξ ἀσήμων ἐπίσημος γενέσθαι βουλόμενος, τὸν ναὸν ἐνέπρησε τῆς Ἐφεσ σίας Αρτέμιδος)· τούτῳ τοίνυν ὑπηρέτῃ χρησάμε νοι, πάντα όσα βουλομένοις ἦν αὐτοῖς, δι' αὐτοῦ κατειργάσαντο. Ος τ' ἄλλα μέν ἐστι κηρήνεσσι καθούροις είκελος ὁρμὴν εἰς τοῦτο εὐκαιρών, τὸ τοῖς πράκτορσι συμπράττειν, καὶ παρασιτεῖν αὐτ τοῖς, ἱμάτιά τε παρ' αὐτῶν, τῆς αὐτοῦ τέχνης ἐλευ θεριώτερα καὶ καθαριώτερα, καὶ τὰς ἄλλας δεξιώ σεις ἐκδέχεσθαι, τροφὴν καὶ τρυφὴν ποιεῖται τὴν ἐμὴν μώμησιν. Καὶ δὴ συνιδών, ὅτι πᾶν ἐμοὶ μάλ λον φορητόν, ἢ τούνομα βλασφημούμενον, τὴν ὀξείαν μάχαιραν τὴν γλῶτταν αὐτοῦ τῷ τῶν ἐμῶν και ριωτέρῳ ἐμπήγνυσι. Καὶ ταῖς βασιλικαῖς ἀκοαῖς (ὢ πώς είπω!) τὸν βόρβορον τῆς αὐτοῦ ψυχῆς ἐνα απογενόμενος [1. -πορευγόμ.], πληροῖ μὲν ἀηδίας ἐκεῖνον τὸν ἡδὺν τῇ χρηστότητι, ποιεῖ δὲ ἀποναυτιᾷν πρὸς τὸν εἰς ἡμᾶς πολὺν ἔλεον. Εναχός γε του ἐμπρησθῆναι παρ' ἐμοῦ ἰσχυρίσατο, καίτοι μηδ ὅλως μηδ' ὑπό τινος οὖν ἐμπρησμὸν ὑποστάς, μηδ ἔχων ἁπλῶς ὅ τι καὶ ὕλην τῷ πυρὶ δώσει, ἢ ἀπολέ σε:, οὐ μᾶλλον ἢ κηφήνες κηρίον μέλιτος· ἀλλὰ Variæ lectiones et notæ. line "Ακεντρον καὶ νωθρον καὶ ἀφῆκα nominat Aristophanes.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. μηδ' ἐμοῦ ᾿Αχρίδι ἐνδημοῦντος, ἡνίκα φησὶν αὐτὸς jucundissimus dulcedine. Et misericordiam quam ὑποστῆναι τὸν ἐμπρησμόν· ὅμως οὕτω τὴν ἔγκλησιν ἐμόρφωσε, καὶ εἰδοποίησε τὴν ἀνείδεον, δακρύων τε κρουνισμοῖς, καὶ κεφαλῆς ἐπὶ γῆς ἐναῤῥαγαῖς, καὶ θρήνων ἀναποτνιασμοῖς, καὶ τοῖς ἄλλοις τοῖς ἐπιποιήτοις Βουλγάροις, καὶ ταῦτα τὰ πάνδεινα παθεῖν ἀνεκλαύσατο διὰ τὸ εὔνους εἶναι τῷ δημοσίῳ, καὶ πρὸς τὴν ἀρχιεπισκοπὴν [f. -πισκοπικὴν] τυραν νίδα πόλεμον ἄρασθαι· ὥστε κατ᾿ ἄκρας Ελεῖν τὴν τοῦ βασιλέως συμπάθειαν. multam in nos concoquebat, dira illum nausea fecit evomere. At nodo aperte asseveral, usto a me dis jectum esse incendio, et nequaquam vel quovis modo incendii flammas supponere potuit, neque simpliciter habuit,quam igni materiam ministraret, aut quod damnum inferret, non aliter quam fuci, favum mellis subvertentes. Sed cum Achridem non incolebam, hinc, inquit ipse, me incendium struxisse. Pariter ipsum crimen variavit, et quod vi. deri non poterat, omnium oculis objecit, vultuque figuravit, et largis lacrymarum rivulis, et crebris in terram jactibus, et miseris planctus suspiriis, et aliis ad id commentitiis, et conductis Bulgaris, totum id prodidit, et cuncta se horribilia perpessum fuisse deflevit, eo quod in præsidem benevoJentiam conciliaret et gratiam, et similiter in archiepiscopum, tyrannicum prælium excitarem, ita ut commiserationis ad ultimum fastigium imperatorem invexerit. Ταῦτ᾽ ἄρα καὶ ἐνεχειρίσθη τῷ πράκτορι τῶν πρα· κτόρων καθητής καὶ τοῦ κυριεύοντος ἡμῶν κύριος. Φέρονται τοίνυν καὶ ἄγονται τὰ ἡμέτερα· τοῦ μὲν ὑποβάλλοντος τὰ τερατώδη βουλεύματα· τοῦ δὲ τὰ ὑποβληθέντα γνησιώτερα ἀνατρέφοντος, καὶ ἀδρύνοντος· καὶ τοῦ μὲν τὸν σπόρον τῶν ζιζανίων τῇ καθαρότητα των δικαιωμάτων τῆς Ἐκκλη σίας παρεισφοροῦντος, οὐκ εἰ; τριάκοντα, οὐδ᾽ εἰς ἑξήκοντα (οὐ γὰρ οὗτος [f. οὕτως] οὔτε ἡμεῖς εὐτο χεῖς, οὔτε ἡ ἐκείνου γῇ μικρολόγος), ἀλλ᾽ εἰς ἑκατόν που καὶ πλείονα. Καὶ πάντας ἡμῖν ἐπανίστησιν, ὁ δὴ πιστός τε καὶ εὐσεβής, μισθοὺς τῆς ἐπαναστάσεως καὶ κατεγκλήσεως μέλι καὶ ποθητόν αὐτοῖς ἐπαγγελλόμενος τὸν κουφισμὸν τῶν ἐπικειμένων τελῶν. Τί δ' οὐκ ἂν ἐξανύσειε πράκτωρε ξουσίαν τοῦτον ταπεινοῦν καὶ τοῦτον ὑψοῦν, καὶ τοσαῦτα παρὰ τῇ βασιλικῇ καρδίᾳ δυνάμενος, διὰ τὴν ζύμην τῶν Φαρισαίων, καὶ τὴν ὑπόκρισιν, ᾗπερ ὅλον ἑαυ τὸν συνέφυρεν, ὁ μηδὲν ἄζυμον ἔχων εἰλικρινείας καὶ ἀληθείας; «Ἐπὶ τούτοις πᾶσιν οὐκ ἀπεστράφη ὁ θυμὸς αὐτοῦ, κατὰ τὸν ἅγιον εἰπεῖν Ἡσαΐαν, ἀλλ᾽ ἔτι ἡ χεὶρ αὐτοῦ ὑψηλή.» "Ος γε καὶ νῦν πάλιν τὸν Λάζαρον ἀναπέμψας σκέπτεται μετά τινων οικητόρων τοῦ χωρίου ἀποστατεῖν. Οὓς ὅ τι δεῖ λέγειν ἐδίδαξε, πειρώμενος τὴν ἐπὶ τῷ χωρίῳ τῆς τοῦ βασι λέως χρηστότητος πρόστασιν ἄχρηστον ἐκτελέσαι τῇ Ἐκκλησίᾳ, καὶ τὴν ἡμετέραν ἀντίληψιν κενὴν ἡμῖν καὶ ἀνόνητον· μᾶλλον δὲ συμπεῖσαι τὸν βασιλέα τοῖς ψεύσμασιν, ἃ ἐκ τῶν ἰδίων καλεῖ, τὰς ἐπὶ τῇ ἀνταλ λαγῇ προστάξεις διώσασθαι, καὶ τὸν ἐπ᾿ αὐταῖς ἡ imperatoris regimen circa hujus regionis comγεγονότα χρυσόβουλον λόγον, αράχνης ἱστὸν ἡγήσασθαι. Καὶ συνωμοσίας συγκροτεί, καὶ βόθρους ὑπου ρύττει, καὶ διηγείται τοῦ κρύψαι παγίδα. Είπε, Τίς ὄψεται αὐτόν; καὶ τὸ πᾶν ὥς τισιν ἑτεροδόξοις ἡμῖν ἀποκέχρηται. Εἶτα οὐ δεινὸν, εἰ οὗτος μὲν ἄτρυτος μένει τὴν κακίαν, καὶ ἀδαμάντινος· ἡ δὲ ὑμῶν ἀγα θέτης πρὸς τὴν τοῦ καλοῦ ἐξεργασίαν ἀποκαμεῖται, καὶ φανεῖται πλέον ἔχων ὁ κοσμοκράτωρ τοῦ παντο- [læc itaque exactorum dux et dominus, qui in nos dominatur, ipsi exactori permisit. Cuncta igitur nostra ita agitantur, ita convolvuntur, jamque dum hic monstrosa in nos consilia molitur, dumque quæ excogitata sunt, ut legitima maxime fovet et alit, et crebro aggreditur conatu, dumque etiam nocivum zizaniæ semen 685 in ecclesiasticæ æquitatis puritatem conspergit, dumque omnes colligit fructus, non in tricesimum atque sexagesimum fœnus " (non enim nos neque ita felices sumus, neque illius terra ita tenuis et sterilis), sed iu centesimum alicubi, et etiam plura. Hæc omnia quidem in nos excitavit ille pius et religiosus vir, hujus invasionis et accusationis præmeia, quasi exoptatum mel, incumbentium tributorum sublevationem et auxilium illis promittens. Quid non demum exactor iste perfecit, cum facul tatem haberet, ut hunc vehementer deprimeret, illum attolleret? Etenim tantam gratiam ab imperatore clementi consequi facile potuit Pharisæorum fermento confotus, et malis artibus auctus, cui seipsum totum libere immiscuit, qui nihil sinceritatis, nihil veritatis infermentatum secum continebat. Et in his omnibus non est aversus furor ejus, sed adhuc manus ejus in altum extenta est, › ut divi Isaiæ verbis utar ***. Qui etiam nunc rursus Lazarum mittens, cum quibusdam familiæ sociis, ab hac regione discedere cogitat; quos, quod deceat illos loqui, exacte edocuit, et • Matth. x1, 8. *** Isa. v, 25. Καθητής. Scrib. καθηγητής. moda ut in Ecclesiæ commodum irrita essent et invalida conatus est perficere, nostrumque auxi. lium nobis, ut inane et inutile accideret, perfecit. Maxime autein imperatorem mendaciis flectere tentat, ad ea quæ ex suo proprio motu loquitur, scilicet conventionis pacta et statuta stirpitus dirui, et aureum illud decretumin illa sancitum, quasi aranearum telam haberi. Qui et conspiVariæ lectiones et notæ. Locus mutilus. Restit. puto, π. ἐξουσίαν ἔχων τοῦ Πράκτωρε ξουσίαν τούτον ταπεινοῦν. τον το PATROL. GR. CXXVI,

fationem conflat, et cuniculos agit, et celandi ct κράτορος; Εγώ μὲν οὖν οἶμαι. Οὐκοῦν δυσχεράνασα rallendi laqueos artein explicat. Die jam igitur, quis hujus.vultum intuebitur? Etenim omnino nobis, quasi alterius opinionis et sectæ abutitur, Deinde non quidem grave erit, si hic indomitus manet, et adamante durior, et vestra benignitas et humanitas, cum se ad exercenda bona deflexerit, deficiet aut fatiscet, et mundi princeps ipso qui est omnipotens numen, plus habens invenietur? Equidem ita existimo. Non enim spiritus iste tuus vitii malique osor, hujus hominis in nos tumultnantes aggressiones crudosque affectus moleste ferens, efecit, ut noster imperator potentissimus et invictissimus altam ipsius vafritiem, et recondita consilia in memoriam revocaret suam; propter quæ nostram ærumnarum miseriam proprio condemnabit judicio, eo quod exactorem anticipata occupaverimus fudustria, verum etiam alteram aurium nobis incorruptam et param conservabit. Quod quemdam Græcoruin imperatorem ita fecisse laudibus celebrant. Etenim nos totius bonitatis duce et ministro Evangelio educti sumus: Ne lex vestra hominem judicet, nisi illum prius audierit, et quod fecit cognoverit; neque ea quæ absolvit constantibus comprobata decretis, nullique fraudi et deceptioni obnoxiis, in eas quos condemnaverit proferet. Deus quidem, qui injuria affectos potentiori manu custodit, et conicstim, vel æquali et digno bona opera compenset nunere, vel beneficia in probos 686 confer.it mercedem et præmia quæ ob nostram libertatem et redemptionem statim tibi et in posterum abenlatissima servabit et perfectissima; idemque te nunc ab omni corporis incommodo et animæ labe custoditum servet. ή μισοπόνηρός σου ψυχὴ τὴν πρὸς ἡμᾶς τοῦ ἀνθρώ που ἐμπάθειαν, ἀνεμνήσατο τὸν κραταιὸν καὶ ἅγιο ἡμῶν βασιλέα τῆς αὐτοῦ βαθυγνωμοσύνης. Δι' ήν οὔτε τῆς ἡμῶν ἀθλιότητος αὐτόθι καταψηφιεῖται διὰ τὴν ἐπὶ τῷ πράκτορι πρόληψιν, ἀλλὰ καὶ ἡμῖν της ρήσει θατέραν τῶν ἀκοῶν ἀκεραίαν (8 καὶ τῶν τις Ἑλλήνων βασιλεὺς ποιῶν ὕμνηται, καὶ τῷ παντὸς ἀγαθοῦ καὶ ἀρχηγῷ καὶ τελειωτῇ Εὐαγγελίῳ ἔχομεν διδασκόμενοι, Μὴ ὁ νόμος ὑμῶν, λέγοντι, κρίνει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν μὴ αὐτοῦ ἀκούσῃ πρότ τερον, καὶ γνῷ τί ποιεῖ;), οὔτε & κατηρτίσατο, διὰ βεβαίων καὶ ἀπαραλογίστων προστάξεων τοῖς καθα αιροῦσι προήσεται. Θεὸς δὲ, ὁ καὶ τοὺς ἀδικουμέ νους ἐκ χειρὸς στερεωτέρας δυόμενος, ἢ αὐτόθι, ἢ διὰ τῶν ἀξίων ἀγαθουργεῖν, καὶ τοῖς ἀγαθοῖς ἀγαπ θύνων, ἀποτηροίη μέν σοι τοὺς ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας αναῤῥύσεως μισθούς εἰς τὸ μέλλον ἐντελεστέρους, τηροίη δέ σε καὶ νῦν πάσης ἀνώτερον κακύνσεως καὶ κακώσεως. EPIST. XLIV. Pantechnæ imperatoris medico. Gratia maxima sit Verbo, quia tales nobis filios peperit, qui ipsius typum miramque imaginem ad unguem referunt, qualis ipse mihi inventus es, dilectissime; præcipue in hisce diebus infelicissimis et ita pessimis quæ horrenda nobis monstra educunt, qualia Empedocles bove genita ora fuisse scribit. Tu quidem pro nobis in discrimen suinmumque certamen summa quoque alacritate prodis, et magno cum decore rationalis obstetricationis et nutritionis mutuam compensationem in medium profers, etsi mihi demum in auxilio non fueris. ΕΠΙΣΤ. ΜΔ'. Τῷ ἱατρῷ τοῦ βασιλέως τῷ Παντέχνη. Χάρις πολλὴ τῷ λόγῳ, ὅτι τοιούτους υἱοὺς ἡμῖν ἔτεκε, τοὺς αὐτοῦ χαρακτῆρας ἀκριβῶς σώζοντα; ὁποῖος καὶ αὐτὸς εὑρέθης μοι, φίλτατε· καὶ ταῦτα ἐν οὕτω πονηραῖς ταῖς ἡμέραις, καὶ τέρατα τικτού σαις, ὁποῖα τὰ τοῦ Ἐμπεδοκλέους βουγενῆ ἀνδρός πρωρα, ἧς γε καὶ ὑπερμαχεῖς ἡμῶν ἐκθυμότατα, καὶ μεγαλοπρεπὲς ἀποτιννύεις τὰς ἀντιδόσεις τῆς λογικῆς μαιεύσεώ, τε καὶ ἀναθρέψεως, κἂν μὴ ἀρχῆς τελέως Εξελάαν ἐνθένδε κύνας κηρεσσιφορή τους οι κατέφαγον με, εμερίσαντό με, οὐκ ἦ του, ἢ τὸν ᾿Ακταίωνα οἱ ἐκείνῳ τρεφόμενοι. μὲν οὖν πρὸς τὰς ὑλακὰς ἐκείνων ἐσχεδιάσαμεν, ὥστε τῷ βασι λεῖ ἀκουσθῆναι, ἀναγνώσῃ πάντως. Θεοῦ δ᾽ ἂν εἴη, τοῦ τῆς ἀληθείας Πατρός, τὴν βασιλικὴν καὶ πρὸς ταῦτα φωτίσαι διάνοιαν, καὶ ἀπελάσαι μὲν τὸ τοῦ ψεύδους σκότος, πρόσπτα δὲ θεῖναι τα πρέ γματα. Οὕτω γὰρ ὁ τῶν ἁμαρτωλῶν βραχίων συντρι βήσεται, ὁ δίκαιος κατευθυνθήσεται· ὡς νῦν γε τῆς ἐκείνων χειρὸς ἐνεργούσης ἅττα καὶ βούλεται, δέος μὴ διαστραφῇ καὶ ὁ δίκαιος, καὶ μάθῃ κακίαν, τῆς ῥάβδου τῶν πονηρῶν ἐπὶ τὸν αὐτοῦ κλῆρον ἀφιεμέ νης πληκτικώτερον. Ταῦτα μὲν οὖν ἐκείνῳ ἀναθετέον, οὗ τῇ δικαιοσύνῃ καὶ τῇ φιλανθρωπία πεποίθαμεν· τῇ μὲν, ὅτι οὐδὲν αὐτοῖς ἡμῖν συνείαμεν [f. συνοίδαμεν ] τῶν ἐφ᾽ οἷς δυσφημούμεθα· τῇ δὲ, ὅτι ἐκεῖνον εἴα μεν [ 1. οἴδαμεν] τοῖς ἰδίοις νόμοις εψόμενον, τῆς δὲ Variæ lectioues et notæ. Ipse canes pellam invectos trucis impete fati. Qui me avide devorarunt, meque in partes totum diviserunt, non aliter quam Actæonem illi domi..u suum. Hæc equidem in duros illorum latratus modo tumultuanter scribimus, ut forte ipse imperator la audiat; fortasse quidem has perlegel litteras. Dei etenim erit, qui totius veritatis Pater est, imperatoris ad hæc mentem et cogitationem suo lumine conducere, et offusas mendacii tenebras excutere, et prævisa negotia simul et opera construere. Ha enim peccatoris brachium conteretur, et justus æquo procedet studio. At nunc vero, ut illorum manus ita efficax est, ut quidquid voluerint, et sibi præceperint, exigant et Hower. Iliad. Θ, v. 527. γ. Πρόσπτα δὲ θεῖναι. Scrib, προπτα δὲ θ

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ἄλλης ἀνομίας ἡμῶν παραψόμενον [γ. παροψ]. Αὐτοῖς & exsequantur. Periculum est etiam ne ipse justus μέντοι χρῶ τοῖς τῆς γλώττης βέλεσιν, ἃ παρὰ τοῦ pervertatur, et ediscat crimina, cum sceleraλόγου λαβὼν ἔχεις εἰς καιρὸν ἀποτινασσόμενα· καὶ torum pœna in ipsius sortem severius impacta βάλλε τους Αιθίοπας ὁ ἐμὸς Αντίλοχος, τοῦ σοῦ fuerit. Hæc equidem illi sunt enarranda, cuπροϊστάμενος Νέστορος. jus justitiæ et bumanitati Adimus. Justitiæ quidem quoniam nihil conmisimus eorum, propter quæ male audimus; humanitati vero, quia illam suis ipsius legibus alligatum scimus, et aliis nostris iniquitatibus delinitum. Ipsis rero namе linguæ utere telis, quæ ab ipso verto suo tempore propellenda suscipis. Hæc itaque manc in B.biopas ejice, qui meus es Antilochus, ipso Nestore praestantior. ΕΠΙΣΤ. ΜΕ. Τῷ φιλοσόφῳ κερίῳ Ἰωάννη EPIST. XLY. Domino Joanni philosopho. Οὐκ ἄρα μάτην ἐγὼ τὸν ἐμὸν, μᾶλλον δὲ τοῦ Non equidem nunc frustra meum, sed potius Θεοῦ, Ἰωάννην πάντων τῶν φιλοσόφων ἀεὶ προέκρι- Dei, Joannem omnibus philosophis auteposui. να. Ὅς με τοσούτου δέησε τούτων εἷς φανῆναι τῶν Qui tantum abfuit, ut herum unus exsisteret, ποιουμένων νῦν τὸν φιλόσοφον, ὥστε τοῖς ἔργοι; δεῖξαι τὴν πρὸς ἐκείνους ἀπόστασιν, τὴν δις διὰ πασῶν λόγῳ σώζουσαν. Τοῖς μὲν γὰρ οὐδὲν οὕτω σπουδαζόμενον ὁρῶμεν ὡς τὸ μισάδελφον, διὰ τοῦτο δὲ καὶ τὸ μισόθεον· τῷ δὲ, τοῦ φιλοθέου προστέθη κάτοπτρον, τὸ φιλάδελφον. Ημᾶς γέ τοι πολὺς ἐξ οὗ χρόνος μήτ' ἰδὼν μήτ᾽ ἐν τοῖς ἀναγκαιοτάτοις ἄγων, ἐπειδὴ συμφοραῖς εἶδες χρωμένους, καὶ συχοφαντίας επηρείᾳ παλαίοντα; (ή πολλῶν τε καὶ ἐσθλῶν γούνατ' ἔλυσεν, ἠδ᾽ ἔτι καὶ λύσει· τῆς γὰρ κράτος ἐστὶ μέγιστον), ἐξίωσε [f. +ξ.] τοῦ πρώτου λόγου· καὶ ὡς αὐτὸς πάσχων καὶ πρὸς τοὺς λύσαι δυναμένους τὰς συμφοράς, ὑπὲρ τῆς τούτων ἀπαλ λαγῆς πᾶσαν σπουδήν εἰσηνέγκατο, καὶ τῆς ἡμῶν υπερηγόρησεν ἀθλιότητος· καὶ πᾶν ὅσον ἔδει αὐτής με κατήνυσεν. Οὐ ταύτην δὲ μόνον τὴν σοφίαν έχα ρακτήρισεν, ἧς ἔχε [. ἔσχε ] δηλαδὴ τὴν φιλοσο· φίας ἐπίβασιν· ἀλλὰ καὶ λόγοις επέῤῥωσε πρὸς τὸ φέρειν εὐκόλως τὴν τῶν βαρυνόντων ἐπίθεσιν, λόγοις τίνος μὲν οὐχ ἡδυτέροις κηρίου; τίνος δὲ γεωμετρι κῆς οὐ πειστικωτέροις ἀνάγκης; Οὐ γὰρ πρὸς αὐτ τοῦ τὸ μὴ οὐχὶ τὸν σοφὸν φαίνειν άρτιον, πράξει δὲ καὶ λόγῳ συντελειούμενον· ἀλλὰ γὰρ αὐτὸς μὲν αι θέριος, ἢ καὶ ὑπερουράνιος ἵπτασο, πτέρυγας ἀετοῦ περιαρμοσάμενος (ὅπις ποτὲ οὗτος ὁ ἀετὸς, οἶμαι δὲ, ὁ κρείττων Λόγος, καὶ Βασιλεὺς πάντων ὅσοι πρὸς τὸ ἄνω κουφίζονται )· τούσδε δὲ ἄφθι νύ θεε» Ένα ή δύο· κἂν ἔτι βλασφημούντων ἡμᾶ; τῶν τῆς ἀληθείας ἐχθρῶν ἀκούσῃς, καὶ κατατοξευ ὄντων ἐν σκοτομήνῃ, καὶ τῷ τοῦ ψεύδους σκιάσματι τους τά γε πρὸς αὐτοὺς ἐσθεῖς [ [. εὐθεῖς ] τῇ καρ είᾳ, μὴ κάμοις τὴν γλώτταν διδοὺς τῷ λόγῳ καὶ Θεῷ, ὅς ἐστιν ἀληθείας σύμμαχος· ἀλλ' ὁ πραΰς γε νοῦ μαχητής, καὶ περίζωσαι τὴν ῥομφαίαν σου ἐπὶ τὸν μηρόν σου, καὶ τὸ τῆς διανοητικής δυνάμεως γόνιμον· καὶ τοὺς μὲν ἐχθροὺς ἀποκέντει, ἡμῖν δὲ τὴν τῶν ἐν χρηστότητι παραμίλλων [ [. ἀπαρ.] βa. σιλέων εὐμένειαν σταθηρότερον εκάστοτε παρεχόμενος, ἐκδέχου παρὰ Κυρίου τὰς ἀμοιβὰς, τοῦ τοῖς ἀγαθοῖς ἀγαθύνοντο;, ὑφ' οὗ καὶ τηροῖο ἐν πάσῃ ἄφθε νύθειν. Scrib. αὖ φθινύθειν. qui nunc philosophi nomen sibi arroganter vindi cant, ut ipsis operibus, quantum ab illis differret, 687 facile patefaceret, et duplici id rationis jure, vel totis nisibus observaret. In illis enim nihil ia studiose exculum conspicimus, quam faternum odium, et ex hoc omnino, in summi Dei odiuin, progressum. Huic vero Dei religionis et amoris spoculum, ipsum fræternum amorem et dilectionem ante oculos objecit. At vero nos jaun multo ab hinc tempore neque vidisti, neque in rebus necessariis favisti nobis, postquam multis actos calamitatibus, et cum calumniantium periculis et detrimentis variis depugnantes nos inspectasti. Quæ quidem multorum et fortium etiam nervosa genua viresque dissolverunt, et adhuc etiam digicient. Est enim horum robur potentissimum, vis incredibilis. Prima enim laude et loco digna esse existimantur. Ipse autem, quia multa quidem perpessus est, ad eos, qui infortunii damna tristesque clades evertere poterant, in barum auxilium omne studium omnemque curam collocavit, et pro hac nostra laborum miseria patrocinium suscepit, et omne id, quod illum decebat aggredi, mire perfecit. Non enim solum scientiæ suæ vestigia in hoc rcliquit, cujus, scilicet philosophia, ulum και jam scanderal fastigium, sed scrmonibus vires suas acuit, quibus duram urgentium invasionem aruo animo posset ferre. Sermonibus, inquam, cujus? qui non ipso favo dulciores sint? Cujus? qui et ipsa geometrica ratione ad persuadendum, et ad dandanı fidem non sint exactiores et callidiores? Non enim ipsi, unquam sapientem parem posse inveniri dabitur, qui ita opere et sermone adamussim sit absolutus. Etenim ipse æthereus et cœlestis, alas aquilæ præcinotus avoļasti. Qui quidem ipse aquila es, ita etenim arbitror, sed melius verbum, rex es omnium, qui in alum celeri tolli possit vulatu. Quos et ipse sudies unum, aut duos veritatis hostes, qui in nos con: viciis aspere insurgunt, et veluti e tenebricosis noVaria lectiones et notæ.

bulis et densis mendaui umbris in me sagittam ἀγαθωσύνῃ, καὶ δικαιοσύνῃ, καὶ ἀληθείᾳ, οἷς ὁ intendunt profligare, ipseque omnem in animo tuo καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐπιπεπαίνεται. conatum, contra ipsos impones. Nec linguam rationi et Deo impendere lassesces, qui veritatis est verus protector magnusque patronus. Sed enim cautus et mitis esto miles, et districtum gladium ad latus tuum præcinge, altamque facundiam, quæ rationalis potentiæ et veros cogitationis astringat fasces, atque ita ipsos hostes expunge. Nobis autem puram illam, et utrinque constantem benevolentiam invictissimorum imperatorum assidue exhibe. Domino autem justam retributionem assumes, qui bonis bona large profundit. quo etiam in omni bonitatis et virtutis et justitiæ et veritatis munimine obiectus custodiare, quibus fructus Spiritus sancti maturescit. EPIST. XLVI. Domino Joanni Periblepteno. Obliquum quidem et incurvum lignum, o bone Joannes, nequaquam rectum, nimirum, et nulla ex parte melius, quoniam 688 nec pejus illud mihi confeci, bic enim inimicus ipse est, et non β alius. Maxime autem contra feras est, quæ quo majori destituuntur vitæ commodo, sævius in feritatem excandescunt, et ubi furorem induant, crudelius animis agitantur. Et manifeste quidem sceleratus homo, cum infert dirum alicui mortis telum, dæmonica tunc accenditur bile. Igitur illam potentiam solum oportet explorare et invocare, quæ dæmonum vim propellere et deturbare potest. Illa enim hujus legionem incusans et puniens, nobis viatoribus, ut absque ullo nietu stratam hujus ΕΠΙΣΤ. ΜϚ'. Τῷ Περιβλεπτηνῷ κυρίῳ Ἰωάννῃ. Τὸ σκαμβὸν ξύλον, ὦ καλὲ Ἰωάννη, οὐδέποτ' ὀρθὸν, ἀμέλει καὶ οὐδὲν βέλτιον, ὅτι μὴ κάκιον πέτ πραγα. Ο γὰρ ἐχθρὸς ὁ αὐτός ἐστι, καὶ οὐκ ἠλλοίω ται· μᾶλλον μὲν οὖν κατὰ τῶν θηρίων, ὅσα διὰ τὸ ἀπορηθῆναι πλέον ἀγριαίνουσι, καὶ οἷον μεμήνασιν, ἀφειδῶς τοῖς θυμοῖς κατακέχρηται, καὶ προφανώς θανατῶν δαιμονᾷ τὸ κάθαρμα. Μόνην οὖν ἐπικλητέον ἐπὶ τὸν οὕτως ἔχοντα τὴν ἐλάτειραν τῶν δαιμόνων δύναμιν. Ἐκείνη γὰρ τῇ τούτου λεγεῶνι ἐπιτιμήσασα, τοῖς ἐδίταις ἡμῖν παρέξει τὴν τοῦ βίου ὁδὸν δειμάτων οδεύειν ἐκτός. Εἰ δὲ καὶ τοῖς χοίροις ἐπιπέμψει τὸν τούτου φόρτον, καὶ τοὺς ἐπιστατουμένους ἀξίως ὑπὸ τούτου Βουλγάρους ώσει κατὰ τοῦ προς ήκοντος αὐτοῖς κρημνοῦ, οὐδὲν τοῦτο πράγμα, μόν νον ἡμεῖς ἀκωλύτως τὴν οἰκείαν ὁδὸν ὁδεύοιμεν καὶ Θεῷ τὰ διαβήματα κατευθυνοίμεθα. Ὑφ' οὗ καὶ αὐτὸς πρὸς πᾶν ὁδηγεῖο καλόν, τὰς τοῦ πονηροῦ παγίδας ὑπερπηδῶν. vitæ viam absolvamus concedet. Si autem et in porcos, hujus asperum jugum et pondus deflecteret, etiam et Bulgaros quibus ipse præest in indignissimum præcipitium et scopulosos compelleret saltus, certe non absque ullo gressus offendiculo nobis propriam viam transigeremus, et ad Deum nostra dirigeremus vestigia. quo ipse in omne bonum quasi viæ duce, feraris, ipsos dæmonis laqueos saltu superans. EPIST. XLVII. Ejus discipulo Pantechna, domino Michaeli medico. Ignoro prorsus utrum tecum congaudeam, fili mi domine Michael, aut tristi afficiar dolore, eo quod summam imperatoris aulam firmo ingressus fueris pede. Nam multarum rerum gestarum gloria primum nobis locum concedit; at rerum agendarum veritas, secundum, quod minime vero debuerat. Sed enim quoniam, quod jam factum est, non fuisse factum non potest, et illud dissolvere el omittere non licet, prudenti nunc opus est solertia, ut quod effectuni est, summa ingenii dexteritate exsequaris. Jam quidem et hoc ita continget, si omuibus in obsequium inhæremus, quasi inter scorpiones habitantes, et cum illis qui vere, aut in sublimiori sunt sede constituti, aut esse quidem existimantur, abjecti et humiles submittimur. Dura quidem res est et gravis, anticipata opinio, et quæ non sine difficultate loco suo moveri potest. Ut vos quidem dixistis, et maxime si in improbo viro, et fallaciis polluto latentibus, enutritur et frequens persistit. Tu vero mente repone quod dico: p ΕΠΙΣΤ. ΜΖ'. Τῷ μαθητῇ αὐτοῦ, τῷ Παντέχνη, κυρίῳ Μιχαὴλ, τῷ ἰατρῷ. Οὐκ οἶδα πότερον συνησθήσομαί σοι, τέκνον μου, κύριε Μιχαήλ, ή συναλγήσω, ἐπὶ τῇ εἰς τὰ βασίλεια εἰσόδῳ. Η μὲν γὰρ τῶν πολλῶν δόξα, τὸ πρότερον ἡμῖν δίδωσιν· ἡ δὲ τῶν πραγμάτων ἀλήθεια, τὸ δεύ τερον, ὡς μὴ ὠφελεν. ᾿Αλλὰ γὰρ ἐπειδὴ γέγονεν δ γέγονε, καὶ ἀναλύειν οὐκ ἔνεστι, φρονήσεως δεί, ὥστε τὸ γεγονὸς μεταχειρίζεσθαι δεξιώτερον. Γένοιτο δ' ἂν τοῦτο, εἰ προσέχοιμέν τε πᾶσιν ὡς μέσῳ σκορπίων οἰκοῦντες, καὶ τοῖς ὑψηλοτέροις ἢ οὐσιν, ἢ δοκοῦσιν, ὑφιζάνοιμεν ταπεινούμενοι· δεινὸν γὰρ ἡ πρόληψις, καὶ δυσεκμόχλευτον, ὡς ἂν ὑμεῖς φαίητε, καὶ μάλιστα, εἰ κακοήθει καὶ ὑπούλῳ τρέφοντα καὶ ἀδρύνοιτο. Ξύνες ὅ τι λέγω· Ξεῖνε, τυράννοις ἐκ ποδῶν μεθίστασο, μή νύ τοι οὐ χραίσμῃ σκῆπτρον καὶ σκέμμα θεοῖο Ταῦτα μὲν, ταύτῃ. Σὺ δέ μοι μὴ πρὸς τὴν πεῖραν ἀναξιοπαθήσῃς, ἀλλ' ὑποκλέ πιων σαυτὸν, ὡς ἔνεστιν, ἄχρι καὶ τῶν ἐσχάτων συγκ κατάβαινε, καὶ πᾶσιν ἤπιος ἴσθι, καὶ ἡμέρως καὶ τιμητικῶς ὁμίλει, καὶ σπουδὴν καὶ ἐπιμέλειαν τοῖς ἐν χερσὶν ἀρρώστοις ἐνεπιδείκνυε. Καὶ ὁ Θεὸς λαμVariæ lectiones et notæ. Hower. Iliad. v. 28, στέμμα legitur, non σκέμμα.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. πρυνεῖ σε, εἴ τι στοχαστικὸς ἐγώ, καὶ οἷος τεκμαίμεσθαι. Εὔφημος ἔστω σοι γλῶττα. Και Κύριος τηροίη σε πάσης κακύνσεως ἀνώτερον καὶ κακώς σεως. . Hospes, a tyrannis abstine: Non rex profuerit, vel summi sceptra tonantis. llæc quidem hactenus. Tu vero ne, cum de hac re periculum facies, indigno torqueberis affectu. Sed enim temetipsum occultanti obtege, ut decet, umbra, et usque ad ultimum te gradum demitte, et onmibus mitis esto, et tranquillo et sereno pectore, et plena honoris aura, omnibus colloquere. Et tuum studium tuamque curam et sedulitatem quasi inermibus et imbecillis ortam manibus manifesta. Et Deus quidem claro te offundet lumine, si quid bene ego conjicio, et ut certis id educitur signis. Tu denique linguæ fave et Dominus omni te rerum incominodo immunem, et crimine nudum custodiat. ΕΠΙΣΤ. ΜΗ. Τοῖς παιδευθεῖσιν ὑπ' αὐτοῦ Βουλγάροις. Εκλείπει μέν μοι ἡ ψυχὴ τῷ πόθῳ τῶν τοῦ Θεοῦ σκηνωμάτων· καὶ διὰ τοῦτο πτεροῖς ἂν ἐχρησάμην, εἰ οἷόν τ' ἦν, πρὸς τὴν αὐτόσ᾽ ἔλευσιν, καὶ τῶν ποθουμένων ἀπόλαυσιν. Ἀλλὰ γὰρ τῆς ἰσχιάδος ἀκούειν δοκῶ ἐκβοώτης· Μέν᾽, ὦ ταλαίπωρε, σοῖς ἐν δεμνίοις. Διαγγείλατε οὖν οἱ ἐμοὶ τοῖς ἐμοῖς τε καὶ οὐκ ἐμοῖς ὡς ἐξ ἐμοῦ στόματος. Μείνατέ μου πρὸς βραχὺ τὴν ἀσθένειαν, ἐμὲ μὲν τὸν βαρὺν μετ' οὐ πολὺ κάτω θήσουσαν, ὑμᾶς δὲ τοὺς βαρουμένους ἀποφορτίσουσαν· καὶ μὴ δυνάμει κακίας πρὸς τὴν ἀπόθεσιν χρώμενοι, τοῦ τε βουλήματος ἀποτύχοιτε [f.—χητε] (οὐκ εὔκαιρον γάρ), καὶ τὸ κακοὶ φανῆναι προσκτήσεσθε [[. — σησθε]· ἀκόλουθον γάρ. Τοῦτο δὲ πάντως ἄλλου βάρους βαρύτερον, τοῖς γε τὸν ἀγαθὸν ἐπονομαζομένοις Χριστόν, ὑφ' οὗ δυ κοῦσι καὶ πλασθῆναι καὶ πλάττεσθαι. 689 EPIST. XLVIII. Bulgaris quos ilte instruxit. Tabescit in me anima mea" ardenti desiderio, quo in Dei tabernacula flagro. Et ob hanc causam velocibus me penuis accinxissem, ut, si possem, illa ingrederer, et his fruerer quæ summopere exopto. Sed enim languidos lumbos meos videor exclamantes audire: Mane, o miser, in tuo constratus lecto, et vos, qui ex me estis, et meis, et his qui mei non sunt, quasi ex meo ore annuntiate. Sustinete exiguo tempore meam infirmitatem et morbum qui me depressum et demissum, non multo ab hinc intervallo in haec inferiora cuget, vos vero hoc agitatos gravamine, etiam illo facile liberabit. Al ne mali potentia et vi, ut citius deponamini utentes, a vestri consilii et voluntatis scopo aberrate. Hoc enim non decens, non opportunum est. Neque malos videri et improbos, vobis cordi sit, nam hoc turpe est et absurdum. Et hoc etiam alio est molestiæ pondere intolerabilius et gravius, his præcipue, qui magno optimi Christi nomine cohonestantur, a quo videntur et efformati esse et rursu efformari. ΕΠΙΣΤ. ΜΘ'. Τῷ αὐτοκράτορι τοῦ δουκὸς 'Ατταλίας, κυρίῳ· Ιωάννῃ τῷ Ἀτταλιάτη. Οἶμαι σε χάριτας ὀφείλειν ἐμοὶ, λαμπρότατέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱὲ, ὅτι σε νέαν ἔτι τὴν ἡλικίαν ἄγοντα πρὸς τὰς τῶν Μουσῶν θείας χάριτας ἤνεγκα, κἀξέσωσα, κἀξεθρεψάμην. Καὶ τοῦτο τὸ χρέος οὐδ' ἂν αὐτὸς ἀπαρνήσαιο· ἢ ἀλλότριόν γε Μουσῶν ἐπιδεί ξεις σαυτόν. Ἐπεὶ οὖν ὁμολογεῖς, ἅπαν μοι τοῦτο διάλυσον ἐν τῷ τοῦ ἱερωτάτου μητροπολίτου Σίδης ἀντιλαμβάνεσθαι. Οὗτος γὰρ δὴ τοσοῦτον ἡμῖν ἢνωται, ὥστε μηδὲ ἄλλος δοκεῖν παρ' ἐμὲ, ἀλλ' αὐτὸς ἐγὼ εἶναι. Οσα οὖν πρὸς τὸ ἀγαθοποιεῖν δέδωκέ σοι ὁ ἀγαθὸς Θεὸς δύναμιν, πᾶσαν μοι συγκίνησον ἐπὶ ἀγαθῆναι [f. θῦναι] τῷ τὰ πάντα καλῷ κάτ γαθῷ τοῦ Θεοῦ τούτῳ θεράποντι. Ναι, χρηστότατε μοι υἱὲ, οὕτως ἀναίμην τῶν ἐπὶ σοὶ πόνων, οὕτως τὰ θρέπτρα παρὰ σοῦ ἀπολάβοιμι· καὶ γένοιτό μοι μαθόντι διὰ γραφῆς αὐτοῦ, ὅσης καὶ οἵας τῆς σῆς ἀπολαύει χειραγωγίας, ἐπευλογήσαι σε ταῖς εὐχαῖς, εἰ μή τι ἄλλο, πατρικαῖς γοῦν, καὶ δυναμέναις οἴκους τέκνων στηρίζειν. "Ος γε καὶ ἀεὶ τοῦτο ποιῶν, εὖοοιμι τὸν τοῦ ἀληθινοῦ Λόγου ἀληθινὸν Πατέρα 5 Thren. 111, 20. EPIST. XLIX. Domino Joanni Attaliatæ, ministro Ducis Altalia. Existimo te innumeras mihi debere gratias, illustrissime in Domino fili, quoniam te cum adhuc primam teneræ ætatis ageres vitam, in ipsas Mu sarum adduxi gratias, teque servavi incolumem, etiam pavi. Et hoc quidem debitum nequaquanı ipse negabis, nisi te ipsum alienum a Musis omnino ostenderis. Quocirca, quia id facile confiteris, omne hoc discute et dissolve officium, id efficiens ut sacratissimus metropolitanus Sides compensationem hanc et emolumentum accipiat. Hic enim ita mihi conjunctus est mecumque unitus, ut non alius a me videatur, sed idem quod ego sum. Itaque totam hanc potentiam et facultatem quam tibi ut tu beneficiis alios prosequereris, optimus Deus est elargitus, omnem mihi admove, in me deflecte; ut hunc Dei servum et ministrum, in omnibus semper bonum, magno beneficii munere sublevare possimus. Vere quidem, optime fili, ita laborum quos in te contuli fructum et utilitatem capiam, et ita educationis mercedem a te accipiam. Variæ lectiones et notæ. Πάντως άλλου βάρους. Malim, πάντως ἄλλου β.

Atque litteris tuis me edoce, quot et quantis tuis επήκοον, τηροῦντά σε πάσης ἀνώτερον κακώσεως auxilii domis perfungatur. Teque precibus suis ad καὶ κακύνσεως. sumınam evehet benedictionem, quæ si non aliud, saltem paternæ sunt, quæ filiorum donus at sedem sacris Armare fundamentis possunt. Hoc ita exacte exhibens, facile veri Sermonis verum Patrem te sine crimine 690 et sine discrimine servantem inveniam. EPIST. L. Bryennio duci Dyrrachii. Τῷ δουκὶ Δυρραχίου, τῷ Βρυεγγίῳ. Etsi exiguum et minimum illud ad summam Εἰ καὶ μικρὰν καὶ ὀλίγην τὴν τῶν ἰχθύων ἀποστο tuæ majestatis akitudinem pisciculorum munus, λὴν ἡ τοῦ Λόγου Μήτηρ ποιείται πρὸς τὸ τῆς σῆς jpsa Verbi Mater emittit, equidem ænigmaticum ύψος μεγαλειότητος, αλλά με συμβολικήν και τι quid et symbolicum, et multis rebus prestantius περιττὸν καὶ τῶν πολλῶν ὑψηλότερον ἐν ἑαυτῇ φέ et sublimjus secum affert. Oportet enim, ut quæ ρουσαν. Δεῖ γὰρ τῇ τεκούσῃ τὸν λόγον, τὸν πάντα Verbum peperit, quod omnia sapientiæ viribus ἐν σοφίᾳ ποιήσαντα, μηδὲν ἄσοφον εἶναι καὶ ἄλο undique præstat, nolla in re imprudentiæ sit et γον. Αὐτὰ μὲν γάρ σοι τὰ σταλέντα τὴν πρὸς ἀρε ignorantiæ involuta tenebris. Illa vero quæ a te τὴν ἐμφαίνει συνδιάθεσιν. Ἐξ ἧς καὶ δι' ἧς ὅσον missa sunt, præviam ad virtutem constitutionem ὑγρὸν τῆς ψυχῆς, καὶ τοῖς κάτω ὕδασιν ἐντρεφόμε et viam patefaciunt. Ex qua et in qua quidquid νον, οἷς ὁ Λεβιαθὰν ἐνδυναστεύων γινώσκεται, ἀνε anima humoris Labet, et quidquid in his aquis quæ ἐσπασάς τε τῷ ἀγκίστρῳ τοῦ λόγου εἰς ἑαυτὸν πε sub cœlo sunt enutritur, in quibus ipse Leviatham ριηγμένου καὶ ἐπιστρέφοντος· καὶ τῷ ἄλατι κατ αρτίσας [Γ. — τύσας], ὃ ἐν ἑαυτοῖς ἔχειν ὡρίσθηprincipis imperio borrescere cognoscitur, hamo rationis quæ se ipsam circumducit, quæque se μεν, ἐξέτηξάς τε καὶ ἐταρίχευσας, καὶ ξηρὸν καὶ undequaque circumit extraxisti. Quod salsis in κοῦφον ἀπέδειξας. Ο δέ γε τούτων ἀριθμὸς, τῆς ἐν undis condiens, et quod in nobismetipsis nos haκαλοῖς τελειότητος σύμβολον, γέννημα ὂν τέλειον bere jam decretum et constitutum est, liquefecisti τῆς πάντων ἀριθμῶν δεκάδος καὶ περατώσεως. et salis conditura macerasti, et aridum et levissi- ᾿Αλλὰ γὰρ οὕτω μοι ζῴης, καὶ τοιοῦτον ἀεὶ διάγοις mum ostendisti. Horum equidem numerus, perfe- τὸν βίον, πρὸς τὸν Θεὸν μόνον ὁρῶν, τὸν ὑψύθεν ctionis quæ in bonis est, est symbolum, cum germen μὲν ἐπὶ τὴν ἡμετέραν καταβεβηκότα ἐσχατιάν, ἀναsit denarii, omnium numerorum et perfectissimuın βάντα δὲ εἰς ὕψος, ἵν᾽ ἑλκύσῃ τοὺς συγκουφιζομέ el extremum. Sed enim ita quidem vives, et talem νους, ὡς ὑπόσχεσις· μικρὰ δὲ, ἢ οὐδὲν φροντίζων seniper vitam deges, in solum Deum oculos defi- c τοῦ κοσμοκράτορος, καὶ πολλὴν αὑτῷ καταγινώσκων gens, qui ab alto in nostram hanc infirmam humi- πενίαν, κἂν βασιλείαν ἔχειν ἀλαζονεύηται, καὶ τῆς litatem descendit, et rursus in sublime ætheris δόσεως τούτων ἀνταπαιτῇ τὴν προσκύνησιν. Καὶ cacumen evotavit, ut illos quos secum suπᾶς μὲν ἱλαρὸς καὶ παντὸς ἀγαθοῦ δότης καὶ γινόstulit, attraheret, ut pollicitus ipse fuerat. Pa- μενος καὶ φαινόμενος, οὐχ ἥκιστα δὲ τῷ λειτουρ rum enim aut nihil mundi principis curam gerit, γικῷ τοῦ Θεοῦ τάγματι καὶ συστήματι· ᾧ σπείρων et multam etiam illius miseriam et paupertatem τὰ σαρκικά, θερίσει; τὰ πνευματικά, κατὰ τὸν cognoscit, etsi regnum se habere superba jactet θεῖον εἰπεῖν ᾿Απόστολον, καὶ Θεὸν ἀντεισοικίσῃ τῶν cervice, et se cuncta daturum promittat, si illum παρατρεχόντων τὸν μένοντα. Ὑφ' οὗ καὶ τηροῖο vera adoratione prosequantur. Et quidem ipse toļus πάσης κακύνσεως ἀνώτερος και κακώσεως. hilaris, et lætus omnis boui dator, et exstitit, et effectus fuit, sed non quidem ministratorio Dei ordini atque coborti. In qua carnalia ferens, spiritualia metet, ut divinus Apostolus est locutus. Etiam Deum in domum tuam intromittas, et ut ibi remaneat insiste. quo demum et corporis periculo el animæ sordibus libereris. EPIST. LI. Longiorem ad tuam dilectionem epistolain scribere, illustrissime frater et domine, hanc præsen - tis temporis occasionean, et angustiam nequaquam mihi permittere, non ægre quidem, nec CHO difficultate, his brevissimis litteris cognosces. Verum enimvero has, ut multo versuum ordine conscriptas, et nullibi amici animam delectantem, irridebis. Quomodo igitur vales, qui et salutis frui mumere et nuilo dolore affici et corpore et anima diguus es? Quippe harum 691 litterarum tumultuantes susurros, non aliter, quam fucorum examina, ægro animo feres, qui mel omne pacificæ, juxta ΕΠΙΣΤ. ΝΑ'. Μακρότερα γράφειν τῇ σῇ ἀγάπῃ, ὑπέρλαμπρέ μοι ἀδελφὲ καὶ αὐθέντα, μὴ διδόντος ἡμῖν τοῦ καιροῦ, οὐκ ἂν δριμύ προσβλέψεις τῷ βραχεῖ γράμματι, ἀλλὰ καὶ τούτῳ προσγελάσεις ὡς πολυστίχο, καὶ φίλου ψυχὴν ἐπευφραίνοντι. Πῶς ἂν οὖν μοι ἔχοις, ὁ καὶ ὑγιῶς ἔχειν καὶ ἀλύπως καὶ σῶμα καὶ πνεῦμα ἄξιος; "Αρα δυσχεραίνεις τὸν τῶν πραγμάτ των όχλον ὡς κηφήνων ἐσμόν, βληττόντων [f. βλεπτ.] σοι τὸ μέλι τῆς εἰρηναίας κατὰ νοῦν ἕξεως: ἢ τοῦτο μὲν οὐδὲ προσποιῇ, κἂν περιβομβῇ ἀηδέστερον, τηρεῖς δὲ τὸν γλυκὺν σαυτοῦ θησαυρὸν ἄσυλον καὶ ἀμείωτον; Τοῦτο μὲν οὖν καὶ βουλόμεθα Variæ lectiones. Βληττόντων σοι τὸ μέλι. Scrib. κλεπτόντων τοι τ.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆÆ. καὶ εὐχόμεθα τὰ δὲ ἡμέτερα· ἀλλ᾽ ἴσθι ταῦτα μυρ- animi sententiam vitæ, tibi furantur et cripiunt, μηκιάν συμφορῶν, ἃς αἱ ἁμαρτίας ἡμῶν ἐπισωρεύουσι καθημένοι διακόνῳ τῷ πράκτορι χρώμεναι. Βουκολεῖ δὲ ἡμᾶς ταῖς χρηστοτέραις ἐλπίσιν 5 μέγας ποιμὴν Χριστός· ᾧ ποιμαινόμενός τις οὔτε τῶν ἀγαθῶν οὐδὲν ὑστερήσεται, καὶ ἐπὶ χλόης ἀναπαύσεως καὶ ὕδατος ζωοῦντος κατακλινθήσεται. Υφ' οὗ καὶ αὐτὸς φυλάττοιο τῶν ἀωρὶ ἐπιτιθεμένων λύκων πάσης ἐπηρείας ἀνώτερος. et học quidem nequaquam condiunt, etsi jusuavi murmuris bombo circumstrepant. Observas quidem dulcissimum tui ipsius thesaurum, quod nec tibi eripi potest ournino, neque a quoquam diminui, Sic etiam et quæ nostra supt, esse precamur et cupimus. Attamen hæc calamitatum esse et cladium domicilium et agrum, pro comperto habe, quas nostra crimina buni repentia, in cumulum aggerunt, hoc truculento exactore, quasi ministro utentia. At magnus pastor Christus nos non levi spe pascit. quo, qui per pascua educitur, nullis unquam privabitur bonis, et super requiei graminaviridantia, et in aquæ vivæ scatebraș declinabitur. quo ipse a luporum inopinato incursu semper serveris incolumis, ΕΠΙΣΤ. ΝΒ΄. Τῇ δεσποίνῃ, ἐπισκεψαμένῃ αὐτῷ ἀῤῥωστήσαντι. Εγκαινίζεις ἀεὶ τοῖς ἔργοις τὴν τοῦ Θεοῦ ἐναν θρώπησιν, καὶ δεικνύεις, ἐν σοὶ μὲν ἐκεῖνον ἀνθρωπιζόμενον, ἐν ἐκείνῳ δὲ τὸν σὸν θεούμενον ἄνθρω που· * γε πᾶσι συγκαταβαίνουσα, κἀμὲ τὸν αὐτό χρημα γῆν εὐδόκησας ἐπισκέψασθαι, και μεθύσαι τῆς γῆς χρηστότητος καὶ τὸν σὸν ἴδιον, τὸν ἄλλως νεκρόν, ἀνεζώωσας καὶ ἀνέστησας. ᾿Ανθ' ὧν τί ἄν σος ἐπευξαίμην μεῖζον, ἢ τὸ μὴ λῆξαί ποτε ἐν σαυτῇ δεικνῦσαν τὸ θεῖον μυστήριον, ἵν' ᾗ σοι τὸ αὐτὸ κατόρθωμά τε καὶ μίσθωμα; EPIST. LII. Domina quæ ipsi ægrotanti prospexit. Renovas semper operibus tuis ipsam Dei inter homines conversationem, atque pariter ostendis, in te quidem illum humano more agentem, in illo autem tuam humanitatem quasi ipso Dei integumento sacratam. Tu autem omnibus ad pietatem occurris, et me revera invisere animo reputas tuo, et tuæ bonitatis commodo, et utilitate quasi inebriari et obruere. Jam que et me, qui tuus semper fui, nunc præsertim fere mortuum, reviviscere fecisti, et ipsa resuscitasti. Pro quibus quid majus tibi deprecari potero et expetere, nisi ne in te ipsa hoc divinum mysterium unquam ostendere cesses, ut sit tibi hoc ipsum et felix palima et eximium præmium. ΕΠΙΣΤ. ΝΓ. Τῷ Μακρεμβολίτῃ, τῆς Πρέσπας ἄρχοντι. Οὔπω μὲν καθαρῶς τῆς κατακλινήσεως ἡμεῖς ἀπηλλάγημεν νόσου, ἐπιφανέστατέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱέ· πλὴν ἀλλ' ἡ τῶν κανόνων φωνὴ διακελευομένη τὴν ἱερὰν ἡμῖν σύνοδον, φωνὴ πάντως οὖσα Χριστοῦ, ἐξανίστησι τε τῆς κλίνης, καὶ πρὸς τὴν κίνη σιν ἐνισχύει, καὶ τὸν κράββατον φέρειν δίδωσι. Προσδέχου τοίνυν ἡμᾶς, σὺν αὐτῷ γε φάναι τῷ τοιαῦτα θαυματουργοῦντι, κατὰ τὴν Πρέσπας (ένα ταῦθα γὰρ ἡ συνέλευσις), καὶ περιπλακησομένους, καὶ προσφυσομένους, καὶ τῆς υἱϊκῆς καταπολαύσον τας διαθέσεως. 'Αλλ' ὅρα μὴ καταλιπόντες ἀσυνεργητον τὸν πρὸς τὴν συλλογὴν τῶν χρειωδῶν ἀπο εσταλμένον ἐκκλησιαστικὸν, τοὺς τὰ τῆς ἑορτῆς άποντας, τέττιγας ἀτεχνῶς ἀποδείξητε, καὶ ἐν παντ ηγύρει μεθυόντων αὐτῶν λιμώξωμεν. Εἶτα, ποί καταδύσῃ γῆς, ἵνα τὰς τοῦ λόγου φύγης βαλάς; Αἷς αὐτὸς μὲν οὕτω καὶ τήμερον ἐμπαρέσχες σαυτόν, ὡς ὄντως κατὰ λόγον κινούμενος, ἄλλοι δὲ πειρασθέντες, πικράς αὐτὰς καταγγέλλουσιν, ου; καὶ ἔτι ταύταις ὑποπίπτειν καταλιπών ὡς ἐθάδας τε καὶ ἀξίους, αὐτὸς εἴης ὑπὸ τούτου ἀνθοβολούμενος. Τοῦτο γὰρ δή σοι καὶ συμπέφυκε, καὶ συνηύξηται. EPIST. LIII. Macrembolita Prespæ principi. Nondum equidem nos ab illo gravissimo morbo liberati et soluti sumus, illustrissime in Domino fili, et jam sacra canonum vox sacram nobis synodum imperavit. Vos quidem omnino Christi, a lecto enim resuscitat, et ad liberum motum et deambulationem vires impendit, ipsumque tollere grabbatum perimittit. Tu autem nos suscipe, ut teeum illi apparere apud Prespam, qui talia mirabiliter operatur, possimus: hic enim noster conventus erit nos, inquam, suscipe leneris amplexibus et insulationibus, et tuis, quasi dilii, appositis muneribus oblectaudo. Sed tamen vide ne, si illum qui, colligendis ecclesiasticis commodis et fructibus praefectus est, re infecta relinquitis, ipsas cicadas, quasi diei festi gesta cantu obstrepentes, 692 prorsus ostendatis, et ne in ipso saturormin et ebriorum æstu, nos esurie et fame premamur. Cæterum quas terræ caveas adibis, at sæva illorum sermonibus efugias spicula, quibus et ipse quidem nondum, vel hodie te ipsum objicere et præbere auderes, qui vere nonnisi rationis insistis vestigiis. Alii vero, qui jam illa experti sunt, venenata aniaritudine esse infecta annuntiant, quos etiamadhuc, si ut in illa incidant, ita deseris et relinquis, quasi dignos illis, et ad illa assuetos, ipse, ob hoc, quasi floribus conspersus et exornatus exsistes. Hoc enim tili ja: et congenitum est, et quadam tecum coaluit natura. Τῷ ἐπὶ τῶν δεήσεων. Σὺ μὲν πρὸς ἡμᾶς, & πρὸς Ορέστην οἱ Μυκη EPIST. LIV. Magistro libellorum supplicum. Tu quidem in nos, quod in Oresten Mycenaei, Variæ lectiones et notæ Καθημέναι. Scrib. καθημέραν. Τῆς γῆς χρηστότητος. Scrib. τῆς σῆς χο

studiose confers, et nos ita odio prosequeris, Λ ναῖοι, ποιεῖς· καί σοι μισούμεθ' οὕτως ὥστε μή προςut nec compellatione dignos censeas. Ego autem εννέπειν. Ἐγὼ δὲ τοσοῦτον ἀπέχω τοῦ πρὸς σὲ ita me contineo, ne quid in te insuetum aut co- φρονεῖν τι ἀσύνηθες, ὥστε καὶ προσφωνῶ, καὶ τὰ gitem aut proferam, ut etiam de acclamatione συνήθη χαριεντίζομαι. Τὰ δέ ἐστι, βραχέα μὲν, interpellem, et quæ passim feruntur in te lepida ἀλλὰ τοιαῦτα, οἷα θεσπίσματα μᾶλλον, ἢ βήματα quadam urbanitate effutiam, quæ quidem sunt κοινὰ κρίνεσθαι. 'Ανάπτεται κάμινος ἐπὶ σὲ τὰ ἐπὶ brevia, sed talia, quæ veluti quædam oracula po- τῇ βραδύτητι σκώμματα· αὐτὸς δὲ οὐ μόνην κλημα tius aut communia et evulgata dicta possint ju- τίδα καὶ στυπείον χορηγεῖς, οὐδὲ τοῦτο τῆς πεύκης dicari. In te æstum ingentem et fornacem accen- δάκρυον, ἀλλά σοι καὶ Ὀνάφθας μετακομίζεται sam scommata et convicia superinjiciunt et con- ὑπερόριος, καὶ καταρδεύεις τούτῳ τὴν κάμινον· struunt, quæ tibi ob segnitiem obtenduntur. Sed οὕτω ποθεῖς ὁρᾶν τὴν φλόγα αἱρομένην πρὸς τὸ ipse non solum sarmentulum levemque stuppam μεγαλειότερον. Εἰ μὲν οὖν ἀπολύσεις τῆς ἐν τῷ large ei administras, neque pingues piceæ lacrymnas, στρατοπέδῳ διατριβῆς τὸν Τορνίκιον, ὃν ἔχω γαμsed tibi peregrina et extera adducitur Naphtha, βρὸν ἐπ' ἀδελφιδῇ, τὸν Νεῖλον ὅλον ἐπαφῆκας το et hac totum caminum irrigas et conspergis, ita τέως αἱρομένῃ φλογί· εἰ δ' οὖν, ἀλλὰ καὶ τὴν πηγὴν flammam in majus sublatam et crepantem intueri αὐτοῦ τοῦ θαυμασίου νάφθα ἐκ Βαβυλώνος μετακο exoptas. Si igitur Tornicium studio, quod bello μίζεις. Μῶν ἠνιξάμην; ἢ οὐδὲν δεῖ σοι Οἰδίποδος; obtulerat, omniuo absolveris, quem ego meæ soro- Ἐγὼ μὲν οἶμαι. Τά τε γὰρ ἄλλα τίνος οὐκ ἀγχινοί ris virum habeo, totum quidem Nitum excitatis στερος σύ; καὶ τὰ σὰ μᾶλλον ἂν συνείης, ἢ τἄλλα. tunc flammis objecisti. Si vero id renueris, etiam Αλλά μοι τῶν τε ἄλλων κακῶν τηροῖο ἀνώτερος, totum mirabilis Naphtæ funtem, ad te, ex Babylo- καὶ τῆς δεινῆς θηρὸς βραδύτητος· εἴθ᾿ ἑκὼν, ὅπερ niis collibus detorsisti. Nunquid obscuro verborum οὐ πείθομαι, εἴτε καὶ ἄκων ταύτῃ ἑάλωκας. Καὶ involucro usus sum? aut nihil quidem Œdipode ἀεί μοι ἀγγέλλοιο ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν ὑψούμενος. opus erit? Ita enim arbitror. Nam non solum in alia ingeniosus et perspicax es, verum ctiam tua potius intelligis quam'aliena. Sed enim aliis ereptus malis, sceleribus jam, tenebris et ab horrenda saltim segnitiei fera servaris. Aut etenim sponte, quod non credo aut violenter ab hac captus es. Utinam semper audiam, gloriam tuam in dies augeri! EPIST. LV. Domino Nicetæ medico imperatoris. Multa quidem sunt quæ me cogunt ut ad vestra tabernacula me conferam, quæ ut novus Israel, istud in desertum vestrum circumducti, construxistis. Sed tamen duo flumina undantia, meos ad illa gressus omnino arcent. Primum est satis notum, alque 693 connune, scilicet capitis anfractus frigido adimplens rheumate catarrhos et tusses crebro excitat, et variis pectora morbis fure direpturum, non vanum timorem mihi incutit. Quid enim mihi non eveniet, si sub dio tempus omne contero, ubi in caveis et sub tegmine specus jacens delitesco? Aliud autem est, viciui fluminis gurges, quem verus Græcia Axion nova vero et Barbara, Bardaion appellat. Hic enim multis montium ex liquata nive, fluentis tumidus, ita turget, ut neque pedester, neque equo vectus aliquis illum vadare pertransireque possit. Neque enim ponte est instralus, quia vectigalia et tributa exacta male dilabuntur. Scaphula solum, unius cubiti compacta allitudine, permeabile est. Hæc aulem scaphula, tertium flumini a me nomen constituit, et dignissime hoc Acherontem appello, quod inferorum vastam paludem poetæ influere fabulantur. Et omnes etiam ΕΠΙΣΤ. ΝΕ'. Τῷ ἰατρῷ τοῦ βασιλέως κυρίῳ Νικήτα. Πολλὰ μὲν τὰ βιαζόμενα με πρὸς τὰς ἡμετέρας [[. ὑμ.] διαβῆναι σκηνάς, ἃς ὁ νέος Ἰσραὴλ πής γνυσθε, ἐν τῇ δι' ὑμᾶς ἐρήμῳ περιφερόμενοι· ἀνακά πτε: δέ μοι τὴν διάβασιν δύο ρεύματα· ἓν μὲν, τὸ κοινόν τε καὶ ἐπιδήμιον· δ, τοῦ ἐγκεφάλου πληρω θέντος, κατάρξους δημιουργῆσαν καὶ βήχας, καὶ τὸν περὶ τοῖς θωρακικοίς νοσήματι φόβον οὐκ ἀλόγως ἐφίστησι. Τί γὰρ οὐκ ἄν μοι γένοιτο αιθριάσαντι, ὅπου φωλεύων οὕτω διάκειμαι; θάτερον δὲ τὸ τοῦ γείτονος ποταμοῦ, ἐν ἡ παλαιὰ μὲν καὶ Ἑλληνίς Αξιον η νέα δὲ καὶ βάρβαρος ονομάζει Βαρδουάριον Οὗτος γὰρ διὰ πολλῶν μὲν ῥέων ὁρῶν, τῇ δ' ἐν τούτοις χιόνι τακείσῃ νῦν όγκωθείς, καὶ μήτε πεζοῖς μήτ' εφίπποις διαβαίνειν διδούς, μήτε γέφυραν ἔχων, διὰ τὰ κακῶς ἀπολούμενα ποταμοτελώνια, σκαψιδίῳ μονοπήχει πορεύσιμος γίνεται. Το δὲ σκαφίδιον τοῦτο καὶ τρίτον τῷ ποταμῷ παρ' ἐμεί τίθησιν ὄνομα, καὶ ἀξιῶ γε καλεῖσθαι τοῦτον 'Αχέ ζοντα, δν ῥεῖν ἐν ᾅδου ποιητῶν οἱ παῖδες μυθεύον ται. Καὶ πάντας μὲν γὰρ τοὺς ἐφ' ὧν δήποτε πλέοντης δακτύλου, φασί, πάχος διατειχίζει πρὸς τοὺς νεκρούς· καὶ τοῦτ' αὐτοῖς τὸ πλατὺ καὶ μακρὸν δια τείχισμα. Οἱ δ' ἐμβάντες τῷ σκαφιδίῳ τούτῳ, προς Varia lectiones et notæ. Καὶ Ονάφθας μετακομίζεται. Scrib. καὶ ὁ νάφθας dictus. Ονομάζει Βαρδονάριον. Scrib. 6. Βαρδαρίων. Fort. Axenon, quod post Euxinus pontus Idque jam nuper monui in Glossario meo Græco Barbaro, τη Βαρδαριώται. Juvenal. Sat. 12, v. 58, de quovis fluvio: Digitis a morte remotis quatuor, aut septem etc. Ut a filo pendere, proverbio dictum.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. τὸν κάτω βίον ἀραχνίῳ διατειχίζονται. Διὰ ταῦτά σοι aiunt, qui per illud navigant solum digiti crassitu στέλλω τὸν ἀδελφὸν, ᾧ τὴν πρὸς ὑμᾶς ἔλευσιν οὐδέ τερον τῶν ρευμάτων ἀνείργει. Τῷ μὲν γὰρ, οὐκ ἔτ᾽ ἐνοχλεῖται, τὴ δ', οὐδέποτε δέδοικε· καὶ πολλοῦ δὴ νῦν, ὅτε τοῖς τοῦ πρὸς ὑμᾶς πόθου πτεροῖς κουφίζεται. "Ος γε οὐδὲ τὴν σκάφην, σκάφην λέγειν ἀνέχεται, ὥσπερ ἡμεῖς οἱ ἀρχαῖοι καὶ ἄγροικοι, καὶ τῆς τῶν νῦν ἡμερῶν σοφίας, εἴτουν σοφιστικῆς, άγευστοι, ἀλλὰ μυριοφόρον ὁλκάδα τίθεται, καὶ πλεῖ θαῤῥαλεώτερον, ἢ ὅτε κατὰ χέρσου βαδίζει. Τοῦτον ἔστειλά σοι οἴκοθεν οἴκαδε (οὕτω γὰρ ἐγὼ κρίνω τὰ καθ᾿ ἡμᾶς), πᾶσαν τὴν τῆς ἐμῆς παρουσίας χρείαν σοι ἀποπλήσοντα, καὶ ἀντ᾿ ἐμοῦ τῆς ἀγάπης καὶ σοφῆς σου ψυχῆς ἀπολαύσοντα (δι' ἣν ἔγωγε τὸν ἐν ᾅδου τειρεσίαν ἀποκαλῶν, οἷος πέπνυται ἀναφαίνομαι· τοὶ δὲ, σκιαὶ ἀΐσσουσιν, "Ατης ἐν λειμώνι κατὰ σκότου ηλάσκοντες. Τοῦτο γὰρ ἐμοὶ τὰ τοῖς πολλοῖς μακάρια καὶ οὐ δαίμονα ἢ καὶ τηροῖτό σου [γ. σοι] ὑπὸ τοῦ σοφοῦ τε καὶ ἀγαθοῦ Θεοῦ πάσης ἀνώτερον κακώσεως καὶ κακύνσεως. dine unius a mortuis disterminari et dividi, et hoc esse illius majus latiusque tutamenti interval lum atque munimen. Qui vero illam scaphulam audaci pectore scandunt ad vitam, solum quasi araneæ filo, ut muro obsepiuntur atque vallantur. Quare fratrem meum ad te mitto, cui, ut te adeat, nullum horum funinun obest, nihil iter ejus impedit. Nam-hoc nequaquam illius animum turbat, nec illi negotium facessit; illud vero nec ullo metu exhorret, sed multi desiderii alis ad vos celerrime advolat, qui neque Scapham, scapham dicere: et inclamare præ animi ardore et desiderio patitur: quemadmodum nos prisca rusticitate agrestes et timidi, et qui nondum horum temporum sapientiam sophisticamque calliditatem deguslavimus. Sed jam ille, ut onerariam navem, mille ferundis hominibus aptam, illam esse existimat et audentius navigat, quam cum per terram graditur. Hunc ergo tibi e meis ædibus ad tuas misi. Ita enim ego existimo. Ilæc quæ me circumdant, omnem meæ præsentiæ utilitatem tibi plane adimplebunt, et illa pro memetipso tuam dilectionem, et tui spiritus assequentur sapientiam. Propter quam rgo Tiresiam apud inferos inclamans comperi: Ille sapit solus, reliqui volitant velut umbræ, In prato Noxa tenebrarum horrore vagantes. loc enim mihi, ut quæ multis beata sunt et felicia puto. Jamque ille, per te, a sapiente et optimo Deo, oni scelere et omni malo liber servetur. ΕΠΙΣΤ. ΝΤ'. Τῷ κυρίῳ Νικολάῳ τῷ Καλλικλεῖ. ᾿Αλλὰ σύ μοι δραστικὰς τὰς ἀντιδότους ἐπὶ τὰ προσβάλλοντα νοσήματα, καὶ μὴ πεφεισμένως ἐγχεῖν ταῖς κύλιξι τὴν Θεοδώρητόν σου καὶ τὴν πανάκειαν καὶ τὸ κεφάλαιον, τὴν δι' ἐχιδναίων σαρχῶν. Ἐν μὲν Θεσσαλονίκη προσδοκᾶται μοι πλήρωσις· ἐν δὲ ταῖς Ἐκκλησίαις (χωρὶς δὲ αὗται τῆς ἀρχιεπισκοπῆς), κένωσις· ἐξ ἀμφοῖν δὲ, πάρεσις καὶ παράλυ σις. Αρα μή μάτην ἐπικαλοῦμαι τὸν ἐμὲν Ἀσκλη πιὸν ἐπὶ τηλικαύτην ἐνόχλησιν. Τοῦτο μὲν, οὐ μάτ την· ἐκεῖνο δὲ ὄρα, μή τις φαίη μάτην με ῥαψῳδεῖν, γρίφους πλέκοντα. Δέον ἐξειπεῖν τὴν χρείαν λευκότερον· τοῦτο δὴ καὶ ποιήσω, καὶ μάνθανε· Οἰκίδιον ἡμῖν ἔστιν ἐν ᾧ ἐγκαταλύομεν, καὶ τὰ χρειώδη ἐναποτίθεμεν. Τούτο πληροῦν ἐπιχειροῦσί τινες τῶν ὑπὸ τὸν πανσέβαστον αὐθέντην ἡμῶν. Ταύτην σύ μοι την πλήρωσιν προανάστειλον. Δεινὸν γὰρ, εἰ τοῖς ἡμετέροις ἄλλων ἐναποπαυομένων [Γ. έναναπαυομ.], αὐτοὶ θύρας ἀλλοτρίας περινοστοίημεν. Το χωρίον αἱ Ἐκκλησίαι, εἰ μὴ ἀνεπηρέαστον ἐσθείη [f. ἐαθ.], εὖ ἴσθι ὡς κενωθήσεται. Επίσχες αὐτός μοι καὶ ταύτην τὴν κένωσιν. Ο δὲ τρόπος τῆς ἐπισχέ. σεως, μήπω μὲν περὶ τοῦ χωρίου μηδέν, μήτε μείζον μήτε μεῖον ἐρεῖς. "Οτε δέ σοι ἐν τῷ χωρίῳ ἡμέ τεροι, ἢ ὡς ἐπηρεασμοῦ ἐγγὺς ὄντες, ἢ ὡς ἐπηρεα EPIST. LVI. Domino Nicolao Callicli. Tu quidem efficaces et potentes antidotos, in objectos mihi morbos, et non avare et parce, in pyxidibus effundis, et, illam tibi a Deo datam panaceam, et, ut summatim dicam, quæ ex carnibus viperinis conflata est. At vero Thessalonicæ has pyxides, 694 mihi impleri spero, in Ecclesiis autem (hæ quidem regiones quædam sunt, el sedes, nostri archiepiscopatus) effundi penitus, et evacuari. Utrinque vero paralysis, et nero vorum remissio quædam, et laxatio mihi inest. Equidem jam non frustra meum Esculapium, in tantum rerum tumultum et perturbationem evocabo. Hoc enim non incassum erit. Illud autem prospice, ne quis forte dicat, me gryphos et æniginata texentem, irrita oratione et redundanti blaterare. Necesse enim est indigentiam manifestius exprimere. Hoc ego quideus efficiam, tu vero disce. Parvula nobis ædes sunt, in quibus pene dissolvimur, et quae nobis lucro sunt et utilitati in illis cuncta deponimus. Has quidam ex pansebasti domini nostri familia occupare et implere aggrediuntur. Τu quidem tantum detrimentum et invasionem prius cohibe. Nam grave et durum est, si, dum in nostris ædibus alii conquiescunt et otio Variæ lectiones Adagium usurpatum de rustica simplici ta'e. Μακάρια καὶ οὐ δαίμονα. Rescribo, μ. καὶ εὐδαίμονα. et notæ. Homer. Odyss. x, v. 405. Non Homeri sunt, sed alterius poetæ, vel Theophylacti. Χωρὶς δὲ αὗται. Scrib. χώραι δὲ αὗται.

μήτε ῥήματο; ὑπὲρ ἡμῶν, μήτε πράγματος. Εἴρηκά σοι ταμά· δός μοι καὶ πρὸς ἄλλους λέγειν τὰ ἐπὶ τούτοις σὰ τῶν ἐλπίδων ἄξια, ἃς ὁ τάττων σε λόγος βεβαία; ἐν ἐμοὶ πήγνυσιν. Ὁ ἀδελφός μου προσαγορεύει σε, ἀλλ' ἐκ τοῦ Ταινάρου, δι' οὗ πρὸς τὸν μην κατάγεται, τῇ φθίσει χειραγωγούμενος. Πρὸς ἣν χειραγωγίαν ἐγὼ θεόθεν ἐξαιτῶ πρόσ κόμμα. fruuntur, et nos alienas januas cogimur circumire ζόμενοι, προσελεύσονται, τότε μηδενός φείδεσθαι et iuvisere. Haec autem regio, quæ Ecclesim appellatur, nisi præda et periculo sit immunis, scito quidem illam facile omnino depleri et everti. Ipse hanc tu miseram cladem amove. Modus autem, quo expeditius il edicere poteris, hic est. Nequaquam de hac regione, vel minimum quid, aut majus aliquando dices. Quando autem nostri, qui hæc habitant loca, sive quia periculo imminenti proximi sunt, sive quasi jam damno affecti, ad te accedere nitentur, tunc nulli rei parce, sive verbis pro nobis loquens, sive operibus. Dixi quidem tibi, quæ nobis instant pericula, tu pariter mihi concede, ut ad alios dicere possim opem tuam quam non sine securitate in me reponis. Frater vero meus te salutat, seul ex Tænaro, ex quo ad inferos via ducit phthisi quasi manuducente. Ad quod ego a Deo summe felicem successum exposco. EPIST. LVII. Eidem. & ΕΠΙΣΤ. ΝΖ. Τῷ αὐτῷ. Βίαιον ἐγώ σοι χρῆμα αεί τι λαμβάνειν δικαιών παρὰ σοῦ. Χθὲς γοῦν αἰτήσας τὴν πρὸς τοὺς αὐτόθι ἡμετέρους χρηστότητα, καὶ μέντοι καὶ λαβὼν (οὐ γὰρ κατὰ πετρῶν ἐγὼ σπείρειν ἔμαθον), αὖθις ἐνα οχλώ σου τῇ ἀρούρῃ τῇ ἐριβώλακι, καὶ καταβάλλω λόγον αἰτήσεως. Ἡ δ' ἔστι, τῶν τι Γαλείων βι βλίων χρησθῆναι ἡμῖν, οὐ τοσοῦτον εἰς πρᾶξιν Ιατρικὴν συμβαλλόμενον (οὐ γὰρ ὡραῖος ἐγὼ ταῖς τῶν ἔργων τῆς τέχνης μαθήσεσιν), ὅσον εἰς δογμά των ἐπιστήμην καὶ τέχνωσιν. Είτε τοίνυν μονόβιδιά σοι παρῇ, εἴτε ἐξηγήσεις Ιπποκρατείων, ἴσθι ταῦτά σοι βουλομένους ἡμᾶς καρπίσασθαι. Ὅπως οὖν μήτε πτηνόν τι καὶ ὑπέρωρον φρόνημα, μήτε πέτρα καὶ σκληρότης ψυχῆς ἀδυσώπητος, μήτ' ἀκανθαι προς φάσεων, τὰς τῶν τεχνικῶν ἔργων φροντίδας ἐφ' & τῶν βιβλίων προβαλλόμεναι, τὸν ἐπὶ τῷ σπέρματι πόνον ἡμῖν ματαιώσωσιν. ᾿Αλλά μοι καρποφόρησον, ἡ ἀγαθὴ γῆ, ἐν τριάκοντα καὶ ἑξήκοντα· εἰ δὲ τὴν περὶ τῶν Ἱπποκράτους καὶ Πλάτωνος δογμάτων πραγματείαν δεξοίμεθα, καὶ εἰς ἑκατόν σε καρπο φορήσαντα θήσομεν. Ο δὲ τὸν καρπόν μου κομίσων, παρὰ τοῦ παγκάλου Σμυρναίου τῇ ἀγάπῃ σου συ σταθήσεται. "Ην καὶ ὁ τῆς αὐτοαγάπης Πατὴρ της ροίη ἄδολόν τε καὶ ἀκαπήλευτον. Injurius ego tibi, et molestus coactor videbor, si semper a te aliquid accipere præsumo. Hesterna die vero, sodalibus nostris, qui ibi sunt ut aliquod concederes commodum, sedulo efllagitavi, et quidem assecutus fui. Non enim super petras semina edidici spargere. At rursus tuis arvis, pinguibus aliam postulationis causam et rationem protero. Hæc quidem est, ut libros Galeni nobis commodari permittas, nec hoc, in opus medicum, quasi fenori commissum exposco. Nam non ego ad opera hujus artis integram sum nactus cognitionem, quantum ad ejus dogmatum scientiam et artificium opus est. Sive igitur hos codice habes, sive quæ in Hippocratem commentaria scripsit, 695 scito hæc nos a te studiose, quasi utilissimos fructus, velle colligere. Ut quippe neque sublimis aliqua et volucris cogitatio, neque quædam dura cautes, neque immobilis, aut iudexilis spiritus pericacia et asperitas, neque aliqur objecti praetextus spine, ipsas artificiosorum operum curas, in librorum interpretamenta emittentes, laborem quem in ipsa semina contuli, nobis frustrentur, irritumque et vanum reddant. Sed jam, ut optima et subacta terra, in trigesimum et sexagesimum mihi fructus emitte. Si autem sedulam animi curam et studium in Hippocratis et Platonis dogmata susceperimus, etiam in centesimum te fructus allaturum volumus. Qui autem fructum meum ad te defert, ab ornatis simo Smyrnão tuæ dilectioni illum sistet quam et ipsius dilectionis pater et charitatis, nullis implicitam dolis, sed sinceram semper conservet. EPIST. LVIII. Curi episcopo. Ita mihi optime prospice, sanctissime rater et domine, et nihil mihi curæ erunt paleæ, qui triticum quidem habeo. Hæc enim hisce in locis mansio interim mihi bene, et juxta rationis leges videbatur administrari. Iusurgunt etenim modo miseri quidam, et infelices hominumi sensus et cogitationes, et mihi melius erat urbem adire, et ibi ΕΠΙΣΤ. ΝΗ'. Τῷ Κίτρου. Οὕτω μοι κρειττόνως σύνετε [f. σύνες], πανίερε ἀδελφὲ καὶ δέσποτα, καὶ οὐ μελήσει μοι τοῦ ἀχύρου τὸν σἶτον ἔχοντι. 'Η δὲ ἐνταῦθα ἐπιμονὴ τέως μὲν ἐδόκει καμοὶ εὖ τε καὶ κατὰ λόγον ᾠκονομῆσθαι. *Ησαν δὲ ἄρα δειλοὶ τῶν ἀνθρώπων οἱ λογισμοί, καὶ βέλτιον ἦν ἐμοὶ πρὸς τὴν πόλιν ἀναδραμείν, κἀκεῖσε τοὐμὸν τὸ σῶμα θεραπείας ἀξιῶσαι, καὶ τοὺς σὺν Variæ lectiones et notæ. Ex Tenaro via ad inferos credita. Pompon. Mila. Γαλείων βιβλίων. Scrib. Γαληνείων β. Cf. Epist. 59.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ἐμοὶ τῆς τῶν ἐνταῦθα καυσώνων πείρας θέσθαι hoc meum corpusculum aliqua medicina cura so μακράν. ἂν οὐδὲν νῦν ἀγαθῶν ἀπολαύουσι, καὶ lari, et hos qui mecum sunt, a tanterum æstnum μάλιστά μοι ὁ ἀδελφὸς, ὃν ἔχω λοιπόν σπινθῆρας periculo longius repellere, ex quibus nihil mune παρακλητικῆς ἀναψύξεως. Τοῦ γὰρ ἐν Ἀχρίδι ἀέμος quidem commodi consequuntur, et maxime frater τὸν ἐνταῦθα ἀλλαξάμενος, τοῦ τ' ἐν ἐκείνῃ ὀλιγο- meus, quein ut reliquas consolationis meæ scintilφόρου οίνου, καὶ λεπτοτάτου, καὶ τῶν ἄλλων ὑγιει l:s habeo. Qui ab illo aere Achridis semolus, el νοτέρων τροφών στερηθείς, κακῶς ἔχει τὸ σῶμα, quia in illa vini est tenuissimi et delicatissimi καὶ πάνυ πονήρως πέπραγεν· ἀνορεξίας μὲν εἰς multa inopia, et aliis salubribus destitutus alimenἔσχατον ήκων, κεφαλαλγές προπαλαίων, καὶ τὴν tis, ægro et depresso prosternitur corpore, et nihil γαστέρα χυρῶν ἔμπλεω περιπτώμενος. "Ων πρὸς non cum labore summo peragit. Demum in extreτὴν τομὴν οὐδενὶ ἄλλῳ τοῦ καιροῦ διδόντος χρήσ mum cibi fastidium devenit, et magnos capitis doloσθαι, οξυτάκχαρο χρώμεθα, καὶ τούτῳ πεφει res propugnat, et ventre tumefacto laborat. Cui σμένως, κἂν εἰ καὶ ἑτέροις χρῆσθαι εἴχομεν. nihil aliud quam nt præsecetur et abscindatur 'Αλλ' οὗτός γε πρὸς πᾶν ἰατρικὸν δυσχεραίνει πρός. morbi occasio et remedium concedit. At vero oxyαρμα. Διὰ ταῦτα, πειθῶ, καὶ σκυθρωπάζω, τίμιε saccharo utimur, et hoc quidem parce, etsi aliis τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπε, καὶ τὴν ἐνταῦθα αἰτιῶμαι ἐπι. uti etiam possim. Sed enim hic omnem fediμονὴν, μικρότερον κρίνων ἢ δικαιότερον. Εἰ γὰρ cinalem cibum fastidit. Quocirca semper plancti Θεῷ δέδοκτο λυπηθῆναι ἡμᾶς, ὅπου δ' ἂν ἦμεν, ἐλυ- bus vexor, et contractis superciliis, mæroris πήθημεν ἄν. Πλὴν ἀλλ' αὐτὸς τοῦτον ἡμῖν ἐξιλέω gravem præfero nulem, o inclyte Dei homo; σαι. Ο δε γὰρ ἀνομίας ὑπερβαίνειν, καὶ ἁμαρτίας et hanc his in locis perseverantiam diuturnamκαταδύειν ἐν τῇ θαλάσσῃ· ἥντινά ποτε οἶδεν ὁ Μι- que habitationem præcipuam causam esse arχαίας ταύτην τὴν θάλασσαν, εἴτε τὴν τοῦ βαπτίσμα- bitror, illumque breviorem potius quam juτης, εἴτε τὴν τῆς μετανοίας, εἴτε τὴν τῶν αὐτοῦ stiorem debere esse existimo. Si enim nos mærere οἰκτιρμῶν. Μπερ δὴ καὶ ταῖς ἄλλαις τὸ εἶναι σω Deo decretum est, ubique nos afflictos esse oporτήριον δίδωσι, ταύτην ἡμῖν ἐπαναχύσας αὐτός, tebat. Verumtamen ipse Deum flecte. Novit enim ἀνασώσεις ἡμῶν τὴν ἀσθένειαν, βυθίσας ὅσον ἐν iniquitatem transgredi et crimini in mari iuἡμῖν καὶ ψυχικῶν νόσων καὶ σωματικῶν νότων mergere. Quod quidem mare Michæas novit 696 Αἰγύπτιον καὶ πολέμιον. Μή τοίνυν μέλε ἀλλὰ sive sacri baptismatis, sive pœnitentiæ, sive ipsius τοὺς ἄνωθεν καταρράκτας ἄνοιγε. misericordiarum esse Quod igitur aliis ipsius muneribus et douis saluti esse concessit, hoc tu nobis effunde, et nos ab infirmo corporis affectu liberabis, quidquid in nobis et spiritualis et corporalis est morbi, et Ægyptiam referens servitutem, et bostile jugum in profundum immergens. Ne igitur tardus sis amino, sed cœli vectes aperito. Τῷ προέδρῳ, καὶ Προξίμῳ τῷ Παντέχνη. Συ μοι αἴτιος ὄχλου. Αισθανόμενοι γάρ τινες ὅλον ἐμὸν ὄντα τὸν τὰ πάντα καλὸν κἀγαθόν τε, οὐ παύοντες [[. παύονται] θυροκοποῦντες τὴν ἐμὴν ἀπραγμοσύνην, ὥστε διαναστᾶσαν προσαγαγεῖν σοι αὐτούς. Ἐγὼ δὲ καὶ ἄλλως νωχελής ὤν, ἅμα δὲ καὶ τὸ μὴ τοσαῦτά σε δύνασθαι σαφῶς πεπεισμένος, ὅσα οἱ πολλοὶ οίονται, ὀκνῶ μὲν τὴν ἀρχὴν ὑπακοῦσαι τούτοις. Ὡς δὲ βίαν ἐπάγουσιν, ὑπενδίδωμι, καὶ γραφὰς αὐτοῖς πρὸς τὴν σὴν ὑπισχνούμαι λαμπρό τητα. Τοιοῦτός τις, καὶ ὁ τὸ παρὸν γράμμα τῆς ἐμῆς ταπεινότητος ἐγχειρίζων σοι. Ὃς καὶ τοῦ φιλοσοφωτάτου καὶ πανδεξίου Σμυρναίου φησὶν εἶναι συγγενής. Εἰ μὲν οὖν ἔστι χώρα σοι τοῦτον [f. τοῦ τὸν] ἄνθρωπον ὠφελῆσαί τι, δόξα τῷ δόντι τοῦ ὠφελεῖν δύναμιν· εἰ δ᾽ οὔ, καὶ οὕτως μὲν ἐκείνῳ δέξα· τὸ δὲ σὸν πάντως ἀναίτιον, ὃς πάντα πᾶσι * Mich. vi, 12, 19. EPIST. LIX. Præsidi, et Proximo Pantechnæ. T quidem mihi tumultus, et perturbationis causa es. Nam cum quidam, quidquid in ure est, ið totum omni ex parte felix bonumque esse persentirent, non turbarunt hanc meam trauquillitatem, et ad res peragendas ignaviam veluti qui januam pulsant, suscitarunt, ita ut ad te hæc jam excitata et dimota illos deferret. Ego autem cúm segnis sim, statim te tanta posse, quaula plures arbitrantur, plane non credidi; nequeo enim obsequium istis præstare. Al vero si vim inferunt, paulatim cedo, illisque litteras ai tuam egregiam nobilitatem polliceor. Unde et has præ sentes meæ humilitatis litteras ad te detulit, qui Smyrnæi summi in philosophia viri et omni ingenii acumine magni, consanguineum se esse asserit. Si vero tibi locus et occasio est, qua bunc Μέλε. Scrib. μέλλε. Varia lectiones et notæ.

THEOPHYLACTI BULGARIÆ AKCHIEP. hominem aliquo prosequi beneficio possis, honor βουλόμενος τἀγαθὰ, τὴν δύναμιν οὐκ ἔχεις τῷ βου et gloria sit illi qui hoc tibi posse concedit: si au- λήματι σύνδρομον. tem nulla est, item et illi gloria sit. At in te saltem nulla causa hujus erit, bona cupis, sed facultatem tuæ voluntati certe disparem habes. EPIST. LX. qui omnibus seniper ΕΠΙΣΤ. Σ. Ποθοῦμεν μαθεῖν ὡς ἔχετε, ὑπέρλαμπρέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱέ· οὐχ ὡς ἡσθησόμενοι διὰ τοῦ μαθεῖν (οίδαμεν γὰρ ὡς εὐθελήτως· καὶ τί γὰρ οὐ καλῶς ἔχουσιν;), ἀλλ' ὡς λυπηθησόμενοι μετριώτερον, εἴ γε τῶν ἡμῖν ὑπολαμβανομένων ἔχουσι μετριώτερα. Εἰ δὲ καὶ αὐτὸς ποθεῖς μαθεῖν τὰ ἡμέτερα, κανόνα σου δώσω τὰ σὰ, πρὸς ἃ βλέπων, οὐκ ἀγνοήσεις ὡς ἔχου μεν. Εἰ μὲν γὰρ ἐν μέσοις ταῦτα κακοῖς, ἐν ἄκρας γίνωσκε τὰ ἡμέτερα. Εἰ δὲ καὶ τὰ σὰ τὴν ἀκρώρειαν εδυστύχησε, τὰ καθ᾿ ἡμᾶς ἴσθι οὐρανῷ χάρη στηρί ζοντα. ᾿Αλλὰ βούλει δώσω κανόνα; Ὑπὶ ταῖς ὀφρύσι τοῦ εὐθυμεῖν κείμεθα· ᾖπερ ἂν νεύσαιεν, ταύτῃ φερόμενοι· ὅποι δὲ νεύουσιν, ὁ ἀεὶ ξυντυχών ἐπίσταται. Οὗ ῥύσαιτο ἡμᾶς Κύριος, ὁ καὶ τοῖς ἐν ᾅδῃ αἰχμαλώτοις κηρύξας ἄφεσιν, τηρῶν καὶ αὐτὸν σὲ πάσης δυσχερείας πραγμάτων ἀνώτερον. servavit nos. Qui ut his qui apud inferos arcto Quo sis in statu scire cupimus, illustrissime in Domino fili: non quia nobis suave sit futurum hoc tautum scire. Novimus enim id vobis bene cupientes, nec sine causa; non parum enim ipse lugerem rerum mearum statum adversum. At si ipse nostrarum rerum statum pernoscere optas, tuas ipsius res t'bi in canonem et regulam proponam, in quas cum intueberis, forte, quomodo nos habeanus, non ignorabis. Si enim tua in mediis versantur malis, eliam nostra in supremo malorum fastigio esse collocata cognoscito. Si vero etiam tua summo infortunii vertice versantur, scito quidem et nostra caput inter nubila condere, coloque firmari. Sed vis ut tibi regulam tradam? Sub superciliis æstimationis jacemus: qua vero parte vergunt hac etiam nos inclinati 697 ferimur; at ubi nutant, Dominus, qui semper nobis se comitem scit offerre, servitutis jugo teruntur, redemptionem et liberationem enuntiat, sic et te ipsum omni rerum tædio et difficultate tutabitur. EPIST. LXI. Eidem. Τῷ αὐτῷ. εξ Ut nostrarum rerum cognoscas eventus, abunde tibi frater meus suppeditabit, illustrissime in Domino fili, si quidem indigueris, qui te de hac re certiorem faciat. Sed enim ipse hæc aliis nequaquam nota facies, ut qui jam olim hæc cuncta esse perspexeras, nisi hæc aliquis ita nunc forte dixerit. Equidem hæc omnia qualia sunt, jam cognovisti; at vero quanta hæc sint, prorsus ignoras. loc enim neque te decet ignorare, qui probe omnia nosti, quomodo scilicet in majorem infortunii et malorum statum jam cuncta accrescant et attollantur, quemadmodum ego cum meis tua perpendo. a quo et prospera evectus fortuna et nullo præpeditus crimine custodiare. Αρκεῖ πρὸς τὸ γνωρίσαι σοι τὰ καθ᾿ ἡμᾶς δ ἀδελφός μου, ὑπέρλαμπρέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱὲ, εἴ τε [γ. εἴ γε] τέως χρήζεις γνωριστοῦ, ἀλλὰ μὴ αὐτὸς γνωρίζεις ταῦτα καὶ ἄλλοις, ὡς πάλαι ταῦτα ματ θών· εἰ μὴ ταῦτα φαίη τις, ὡς ἄρα τὸ μὲν ποιὸν τούτων οἶδας, τὸ δὲ πηλίκον ἀγνοεῖς. Ὅπερ οὐδὲ αὐτ τὸν εἰκὸς ἀγνοεῖν σε τὸν εἰδότα, ὅπως ἐπὶ τὸ μεγαλειότερον νῦν τὰ τῶν κακώσεων αίρεται, ὡς ἔγωγε τοῖς ἐμοῖς, καὶ τὰ σὰ συλλογίζομαι. Ἐπὶ πάντα δὲ καλῶ βοηθὸν τὸν Κύριον· ὑφ' ου τηρεῖο πάσης ἀνώτερος κακώσεως καὶ κακύνσεως. EPIST. LXII. Eidem. Ne mireris si laconica tecum utor brevitate. Si autem miraris, tabellarium interroga, et totam hujus laconismi causam edisces, qui vere ille ipse est, qui, ut modo quasi alatus se nobis ad iter accinctum obtulit et has litteras a me poposcit. Sed nunc quidem vale, et bono hilarique animo esto,neque tristitiæ morbus te invadat, neque ullis unquam tibi opus sit pharmacis qualia lingua tua charitatis esse pharmaca celebravit. EPIST. LXIII. Inclyto domino Constantino Ducæ. Si quidem corporis robur, et felix temporis opportunitas, pansebaste domine et maxime opitula. tor, meæ humilitati iter capere concederent, ceIn omnibus tamen opitulatorem Dominum invoco, Τῷ αὐτῷ. Μὴ θαυμάσῃς, εἰ λακωνίζω σοι. Εἰ δὲ θαυμάσεις, πυθοῦ τοῦ γραμματοκομιστοῦ, καὶ μαθήσῃ τὸ Λακωνισμού αἴτιον. Τὸ δέ ἐστιν αὐτός. Ος μόνον οὐ πτεροίς κεχρημένον ἑαυτὸν πρὸς τὴν δι' ἡμῶν πρόσο οδον δηλώσας, τὰς γραφὰς ᾔτησε. Αλλ' υγιαίνοις μοι, καὶ εὐθυμοίης, και μήτε τῆς λύπης νόσος σε καταλάβοι, μήτε φαρμάκων δεηθείης, κἂν ὦσι τοιαῦτα, οἷα ἡ σὴ γλώττα τὰ τῆς ἀγάπης ἐξω ύμνησε. ΕΠΙΣΤ. ΕΝ Τῷ σεβαστῷ κυρίῳ Κωνσταντίνῳ τῷ Δούκα. Εἰ μὲν ἥ τε τοῦ σώματος ἰσχὺς καὶ τὸ τοῦ καιροῦ εὐχραὲς [Γ. εὐκρ.], πανσέβαστε ἐμοῦ αὐθέντα καὶ μέγιστε ἀντιλήπτορ, ὁδεύειν συνεχώρουν τῇ ἐμῆ

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ. ταπεινότητι, ταχὺς ἂν πρὸς τὴν σὴν ἀναδραμών lerrime quidem, ut te viserem, praciscerer et debita περιωπὴν τὴν ὀφειλομένην ἀπέδωκά σοι προσκύνησιν. Νῦν δὲ (οὐ γὰρ συγχωρεῖται μοι ὑφ' ὧν εἶπον, οὐδὲ τὸ ὑπερβῆναι γοῦν τὴν ὁδὸν τοὐμοῦ δωματίου) τῷ παρόντι γράμματι μεσίτῃ χρῶμαι τῆς προσκυνήσεως. Πάντως δὲ καὶ τὴν διὰ τοῦ γράμματος δέξῃ, ὡς καὶ τὴν διὰ τοῦ σώματος· εἴπερ εἷς ἐγώ σοι καὶ ὁ αὐτὸς ὁ κἀκείνην προσαγαγών, καὶ ταύτην προσάγων σοι. Ταύτην μὲν οὖν ὅτι δέξῃ, σαφῶς πέπεισμαι· μᾶλλον δὲ καὶ ἤδη ἐδέξω· καὶ χαριέστατά μοι προσβλέπει, ὡς εἴωθεν, καὶ ἐρωτᾷς λοιπὸν ὅπου [/. ὅτου] δέομαι. "Αρ' οὖν ἐρῶ σοι τὴν χρείαν, ἡ αἰσχυνοίμην ἂν, εἴ σε τοῦ Βαρδαρίου ἁρμοστὴν ἐπιστάντα πράγμασιν, ἔχων, αὐτὸς ἐν τῷ Βαρδαρίῳ χωρίον, πρὸς τὸν ἀντιλαβέσθαι τούτου φιλανθρωπότ τερον διεγείραιμι. "Ο; γε καὶ πρὸς ἄλλους βοηθεῖν μοι δυναμένους ἀεὶ μεσίτης γίνῃ τῇ ἐμῇ ἀσθενείᾳ. Τοῦτο μὲν οὖν τὸ εἰκὸς ἀπαιτεῖ· πλὴν ἀλλ' ἐπειδὴ καὶ τοὺς εὐδρομοῦντας πτεροῦν εἰώθαμε, τοῖς ὑποφωνήμασι, κἀγὼ τὴν περὶ τοῦ ἀντιλαβέσθαι τῶν αὐτόθι ἡμετέρων ὡς δουλικῶν σου ἀξίωσιν πρὸς αὐτὸ τοῦτο τεταμένῳ οἷόν τινα προσάγω σοι πτέρωσιν. Καί γε δεῖξον ἅπασιν, ὡς καὶ πατρῷον μὲν κλῆρον ἔχεις, τὴν χρηστὴν πρὸς τὸν ἀρχιεπίσκοπον συνδιάθεσιν· πολλαπλασίω δὲ ταύτην αὐτὸς περ ποίηκας, ἵνα σοι καὶ Θεὸς, ᾧ χαρίζῃ, ὅσα ἐμοὶ κα ρίζῃ, πολλαπλασίω τῆς πατρώας δόξης ἐπιβραβεύσῃ, καὶ πᾶσιν ἀγαθοῖς ἀποδείξῃ μακαριώτερον, τηρῶν καὶ πάσης ἀνώτερον κακώσεως καὶ κακύν σεως. Τῷ αὐτῷ. salutatione prosequerer. Mihi autem nunc facultas non datur ab his quos antea dixi, domum deserendi, ideo bis praesentibus litteris, quasi mediatri cibus, ad tua genua provolvar. Vere quidem salutationem hanc his in litteris persenties, quasi ipse meo corpore tibi impenderim, illamque tibi praesens 698 obtulerim. Hanc igitur te acceplurum facile credo: potius autem nunc suscipis et grato nie vultu, ut de more, intueris, et si qua in posterum re. indigeam, sciscitaris Igitur meam tibi inopiam patefaciam, aut erubescerem sane, si te, qui Bardarii rebus præes, etiam cum ipse in Bardario loca sedemque habeam, ad auxilium te hunianiorem et benigniorem excitarem. Nam tu præsertim alios, ut meæ opitularentur indigentia quibus ad id facultas et potestas iuerat, ut intercessor commovisti. Hoc etenim ipsa æquitas postulat. Verumtamen et illis qui velocissimo ad id percurrunt pede, monitis et cohortationibus alas indere consuevinus. Et ego etiain, ut meos socios, veluti servos tuos et famulos digne suscipias, et honoribus ornes, iterum atque iterum tibi, qui tantum munus subire vis, quasi quoddam alarum remigium objicio. Vere quidem omnibus ostende, te quasi paternam habere substantiam et sortem, ipsum in archiepiscopum affectumn utilesque conatus. Hos autem multo te copiosiores præstiti, ut tibi Deus, cui gra¡um facis, ut mihi ipsi abundantius paternæ gloriæ cumulum in præmium indulgeat, teque Comnibus bonis beatun prædicet, et absque ullo noxæ periculo et sceleris macula custodiat. Εἰ καὶ μικράν τινα Ιχθύων ἀποστολὴν, καὶ οὐκ ἀξίαν τῆς σῆς μεγαλειότητος, ποιούμεθα, πανσέβαστέ μου αὐθέντα, καὶ μέγιστε ἀντιλήπτορ, ἀλλ' οὖν εἰδότες ὅτι καὶ διακριτικὴς σύ, καὶ περὶ τὰ τοῦ Θεοῦ σφόδρα εὐλαβής, ἅτε ἄμφω ταῦτα πατρῴζων· καὶ ὅτι ἐκ μὲν τοῦ, λογίσῃ, τὸ μηδεμίαν ἡμᾶς ἐξου σίαν τῆς καθ' ἡμᾶς λίμνης ἔχειν, ἐκ δὲ τοῦ, ὡς εὐλογίαν τῆς Δεσποίνης ἡμῶν καὶ Θεοτόκου Μητρὸς, ἀποδέξῃ τὰ σμικρὰ ταῦτα. Εὐλογίαν δὲ πᾶσαν ἡλίκη ἂν εἴη μέλλῃ τίθεσθαι. Διὰ τοῦτο καὶ τεθαρρηκότες τὴν ἀποστολὴν πεποιήμεθα. Εἰ μὲν οὖν καλῶς οἶδε τὰ κατὰ σὲ ὁ ἀρχιεπίσκοπος, δείξεις δὲ, ἡδέως ταῦτα η δεξάμενος· εἰ δ' αὖ, καὶ τοῦτο τῶν ἁμαρτιῶν θήσομαι. Πλὴν ἀλλὰ πέποιθα ὡς τὸ πρῶτον ἔσται, καὶ ὡς εὐλογίας ταῦτα προσείσῃ [[. προσήσῃ] τῆς ἀπειρογάμου τοῦ Θεοῦ Νύμφης. Η καὶ εἴη τοι φρουρὸς ἐν βίῳ παντί, πάσης ἀνώτερόν σε τηροῦσα κακύνσεως καὶ κακώσεως. EPIST. LXIV. Eidem. et Etsi paucos ad te pisciculos, et non ut tuam amplitudinem decebat, misimus, venerandissime domine et maxime opitulator: nihilominus tamen non dubito te, quia multo cuncta discernere scis judicio, et magna in Deum religione et pietate polles, et in utroque paternos ad ungueni, imitaris mores; facile animo, ob hoc reputare tuo, nullam nobis ex hac nostra palude, facultatem et copiam esse concessam hæc quæ mitto, et si parva, quasi benedictionem quamdam et gratam eleemosynam dominæ nostre Dei Matris suscipere. Omnem autem benedictionem, quanta quidem fucrit, constituan. Quapropter hac fiducia freti, hæc ad te munera decrcvimus et si quæ apud te sunt archiepiscopus bene perspexerit, tamen id te jucundo susce pisse animo profteberis. Si vero e contra id fuerit, nostris hoc fimputabo peccatis. Verumtamen primum esse futurum non dubito et veluti benedictiones hæc, Dei Sponsæ, quæ nullum unquam experta est thalamum, tibi grata fore: quæ tibi omni vitæ spatio speculatrix, et custos præsit, et te omni detrahat sceleri et calamitati. Variæ lectiones et notæ. Vide supra epist. 55.

699 EPIST. LXV. Magistro domino Joanni Pantechnæ. Ecquid retribuam Domino pro omnibus quæ retribuit mihi **? Eduxit enim me per nda maris vada, ut non ita per sicca terræ jugera tutius. Delabenti enim procellæ imperavit, et velut cessantem tranquillitatis anram constituit. Me a diuturno tanguentis morbi squalore custodivit, et præcinxit me potentia et robore, ita ut etiam posteris hæc sint nautationi et contentioni. Ut illis scio contigisse circa Ezechiam, et hos qui Anvium Chrobac incofunt, qui magnorum inspector fuit et contemplator, Ezechielem fuisse vaticinatum; quando scilicet vitæ spiritum et regenerationis virtutem mortuis ossibus renovavit *. Ne illa etiam mei Joannis reΕΠΙΣΤ. ΞΕ. Τῷ μαγίστρῳ κυρίῳ Ἰωάννῃ τῷ Παντέ την Καὶ τί ἀνταποδώσω τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκέ μοι; Διήγαγε διὰ τῆς ὑγρᾶς οὕτως ἀσφαλῶς, ὡς οὐδὲ διὰ ξηρᾶς. Ἐπέταξε τῇ καταιγίδι, καὶ ἔστη εἰς αὑραν· ἀσθενείας πολυημέρου ἐρύσατο, καὶ περιέζωσε δύναμιν· ὡς τοῖς πάλαι εἶναι τὰ νῦν ἐφάμιλλα, οἷον τοῖς περὶ τὸν Εζεκίαν λέγω καὶ τοῖς ἐν τῷ ποταμῷ Χαβαρ τῷ τῶν μεγάλων ἐπίπτῃ θεωρηθῆναι Ἰεζεκιήλ· ὅτε δηλαδὴ πνεῦμα ζωῆς καὶ παλιγγενεσίας, νεκροῖς ὀστέοις ένεκαιν ξετο· ἵνα μὴ λέγω τὰ τοῦ ἐμοῦ Ἰωάννου, πενθεραν Πέτρου, καὶ βασιλικοῦ υἱὸν, καὶ ὑδρωπικὸν, καὶ παν ράλυτον, ἐκ πυρετοῦ ἀναψυχομένους, ἐκ καχεξίας εὐκρατουμένους, ἐκ παρέσεως συναρμοζομένους. Χάρις οὖν τῷ δωρεάν σώζοντι, καὶ μὴ κατὰ τὰς ἀνομίας ἡμῶν ποιοῦντι, ἀλλ᾽ ἁμαρτίας παρορώντι, καὶ ἐγκλήματα ὑπερβαίνοντι. Ἐμοὶ γὰρ, λαμπρότατε μου αὐθέντα, ἐπιβάντι τοῦ πλοίου (ἡμέρα δὲ ἦν καθ' ἦν μοι ἡ περίοδος προσδοκήσιμος), ἐπισυνέβη πρᾶγμα πάσης ἐλπίδος ἐξώτερον· ναυτία, καὶ σιελισμὸς, καὶ τὸ παρακολούθημα ἔμετος, καὶ τὸ ἐκφιο ρούμενον ὑγρὸν ὠμὸν καὶ ἀσύστατον κἀπὶ τῷ τέσ λει, χολῆς τι μέρος. Μικρὸν δὲ διαλιποῦσι, πάλιν τὰ αὐτὰ, πλὴν ὅσον ἡ χολὴ πλείων, κάν τῇ διεξόδω πλέον δριμύττουσα. Προσεδόκων μὲν οὖν καὶ τὴν ἐπι σημασίαν τοῦ τεταρταίου συμβῆναι κατὰ τὸ σύνηθε Ὁ δὲ ἄρα τῷ χυμῷ καὶ τῇ χολῇ συναπέπτυτο [.- πυστο], καὶ φόβον ἄφοδον ηλέγχθην φοβούμενος. Ηκεν αὖθις ἡμέρα περιόδου, καὶ δυσελπίσας ὁ πάντα δει λὸς ἐγώ, καὶ ὁ Θεὸς ὁ αὐτὸς ἦν, καὶ οὐκ ἠλλοίωτο καὶ φροῦδον τὸ κακόν καὶ οὐχ εὑρέθη ὁ τόπος αὐτοῦ. Καὶ νῦν ἀποσέσωσμαί σοι κατὰ τὴν Θείσαλονίκην ὁ βαρύνοσος ἄνεσος Καὶ τοῦτ' ἐκεῖνο ἦν ἄρα τῆς παροιμίας σοφόν, ὡς ἔστι τι καὶ χολῆς ὄφελος. Και που τοῖς μετὰ ταῦτα χρόνοις δώσω παρώδημα, ὅτι κλύδων εἰδίαν χαρίζεται, καὶ τάρι χας εἰρήνην· καὶ ῥώνονται σῶμα ταῖς του στομά χου κακώσεσιν. ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν ταύτῃ. Τὰ δὲ κατὰ τὴν ᾿Αχρίδα πάντα φόδου μεστά. Καὶ τὸ τοῦ Μ κρου μέρος (ὁ δὲ Μάκρος τῆς Αχρίδος τμήμα), παρὰ τοῦ δούλου καὶ ἀπεστάτου λελήϊσται. Ἡ δὲ Βαγορά (ὄρος δὲ αὕτη τάμμεγα, καὶ τοῖς Βουλγαρ κοῖς καὶ Δυῤῥαχικοῖς ὄρεσι μεσιτεύον), παρὰ τοῦ pelan, Petri socrum et reguli filium et hydropicum et paralyticum, ex ardenti febris astu in lilarem vitæ recreationem eductos, ex morbo restitutos ad vires, et ex membrorum solutione el remissione, apta et firma compagine compositos. Gratia ¡gitur sit iHi qui gratis nos vitæ et saluti reddili, et non, ut nostrorum est scelerum iniquitas, nobiscum se gessit, sed ipsa crimina despexit, et culparum reatus præterit. Mihi enim, illustris ▸ sime demine, dum pavem conscenderem, dios quidem iluxit, in quo constantem via cursum sperabam, et carte acerbus præter omnem spem contigit asus. Nam me nausea, et saliva, et qui inde sequitur vomitus et omnis egestus, et eductus hunor, -crudo et male consistenti fusus liquore, et tauden multa bilis portio me invasit. Cumque parum ho- rum cessaret gravamen, ecce iterum eadem superveniunt, nisi quod bilis tunc copiosior fuit, et in ipso exitu multo acrioris Irumoris; existimabam enim certam quartanæ febris significationem, ut assuerain me subire, quæ quidem et humore et bile ut sputum est ejecta. Atque ita metus inanis aœcusabar. Rursus itaque dies abeundi advenit, et ego miser cuncta ægra spe exhorrescebam, et Deus idem ſuit et non alius; et omne malum evanuit, nec ejus locus amplius inventus est. Nunc Thessalonicæ tibi incolumis me sisto, et qui gravi morbo percussus fui, adsum illo solutus. Et hoc quidem illud fuit, quod doctum adagium evulgat, esse scilicet suum bili bonum Etiam alicubi futuris αντάρτου φυλάττεται. Και συνόλως εἰπεῖν, πάντη temporibus tecum jocose confabulabor. Quoniam ingens fluctuum æstus jam serenum aeris statuin quasi grato laxat decursu, et tumultuosa perturbatio pacem. Et corpus vitiis stomachi effusis jam robu - stius redditur, fortiusque invalescit. Sed lec quidem hactenus. Cuncia autem in quibus Achris versatur, plena 700 horrent metu, et ipsa pariter Mocri regis (est autem Mocrus Achridis para), ss Psal. IV, 34 Ezech. ΣΥΚΗ, 1 seqq. κακὸν κακῶς ἐστήρικται. Αλλά θαρρούμεν θεον, καὶ τοῖς τοῦ κρατίστου βασιλέως ἀγῶσιν, ὅτι τῇ σαύρα γοῦν ταύτῃ θαλφθείη ταῖς τῶν εὐεργεσιών τοῦ βασιλέως ἀκτῖσι, καὶ διὰ τοῦτο κεφαλὴν ἀράσσῃ, σὐδ' ἔστιν ὅπου ἔσται κατάδυσις. Ο γάρ τοι παντές βαστος σεβαστός καὶ πρωτοστράτωρ, κύριος Μια χαὴλ, παρὰ τοῦ βασιλέως ἐστάλη, ἐφ᾽ ᾧ συλλέξει τε ἄνδρας, καὶ τῷ καθάρματι ἀντιτάξασθαι. Καὶ Varia lectiones et nota. Bilis in naribus, prov. in Theocrito. Ira, causa fortitudinis. Aristot. in Ethicis. Ανεσος. Scrib. ἄνοτος.

EPISTOLÆ LXXV J. MEURSIO EDITÆ.. δὴ συλλέγει, καὶ δὴ προσβαλεῖ τε αὐτῷ, καὶ τῇ quæ n'servo et apostata(99), incursibus vexatur. Bχώρᾳ αὐτοῦ ἐμβαλεῖ. Καὶ ὁ ἀμύνων ἡμῖν Θεὸς gora mons inter Bulgaricos et Dyrrhachicos mouἥξει, καὶ οὐ χρονιεῖ· καὶ ὁ δοῦλος Ἱεροβοάμ τῇ tes interjectus assurgit, qui a tyranno armis custoἀποστασίᾳ κατὰ τοὺς Σολομῶντος χρόνους ἐπιβαλό- ditur et asservatur, et, ut summatim dicam, omni μενος, οὐδὲν πλέον δράσει του κακῶς βουλεύσασθαι. in loco malorum circumdatur Sed nos in Deo fituΠαθῶν δὲ βασιλείαν, ὦ γῆ καὶ ἥλιε, καὶ βασιλείας ciam ponimus, et potentissimis imperatoris colore ἀγένεια, καὶ ὕψος ἀρχῆς ἀσύγκριτον, οὐδὲ τοῦ δοῦ tibus innitimur, quoniam sub hac immani lacerta, λος εἶναι βασιλέως ἀξιωθήσεται. Ἐγὼ δὲ ἅμα τῷ ipsis egregiorum imperatoris facinorum radiis acτὴν Θεσσαλονίκην καταλαβεῖν, εἴ που Δαίδαλον εξ census fuit, et propter hoc, caput suum allidet nec ρον, πτερὰ ἂν ἐμαυτῷ περιηρμοσάμην, καὶ ἐπετά- erit ubi erit, ulla latebra. Etenim venerabilis nı – σθην, καὶ πρὸς τὴν ᾿Αχρίδα κατέπαυσα. Αλλ' οὔτε litiæ princeps dominus Michael ab imperatore misΔαίδαλον εἶχον, οὔτε φίλον τῇ χρεία μου συμβαλλό sus est, sub quo selecta virorum corpora cogere, μενον. "Αλογα τοίνυν μισθωσάμενος, ἤδη άπειμι. et huic scelerato se opponere statuit. Agmina quidem recenset, et huic cuncta objicit, et in regionem hujus erumpit, et etiam nobis auxiliator et fortior Deus in opem adveniet, nec morabitur quidem. Et ut servus Jeroboam sub Salomonis tempore apostasiæ incumbens, nihil eorum quæ pessime conari intendebat, amplius perficere poterit. Hic autem imperium ambit, o terra, o sol et o imperii ignobilitas, o altitudo sceptri omnibus major, ncque imperatoris servus esse dignus videbitur. Ego autem ut primum Thessalonicam sum ingressus, Pimul ac alicubi ipsum Dædalon inveni, alas mihi ipsi aptavi, locaque volatu inquisivi, et apud Achridem acquievi. Verumtamen neque Dædalum habui, neque amicum fidum. Tandem equis conductis jam proficiscor. Τῷ ἐπισκόπῳ Κίτρου. Ἔστι καὶ γράφοντα μὴ ἀγαπᾶν, καὶ μὴ γράφοντα ἀγαπᾷν, τιμιώτατε ἀδελφὲ καὶ δέσποτα· τὸ μὲν, τῇ ζύμῃ τῶν Φαρισαίων χρώμενον, ἣν εἶναι τὴν ὑπόκρισιν ἐδιδάχθημεν· τὸ δ' ασχολίας περιελκόμενον, ᾶς ἡμῖν ἐπιφέρει τοῖς κουφοτέροις ἡ καθ᾿ ἡμῶν τοῦ βίου μεγάλη δύναμις. Μή μοι τοίνυν τὴν ἀγραφίαν, ἔχειν ἐν λόγῳ, ἀλλὰ τοῦ μείζονος ἀπολαύειν τοῦ τῆς ἀγάπης καλοῦ, ἐλάττονος φροντίδος ἀξιοῦν δι καίῳ, τὸ ἔλαττον καὶ τὴν τῶν εὐχῶν προτείνειν χεῖρα τοῖς πανταχόθεν βαπτίζεσθαι κινδυνεύουσιν. Ως γὰρ οὐκ ἀρκούντων τῇ ἀσθενείᾳ τῆς ἐμῆς ψυχῆς τῶν ἄλλων βαρῶν, ἐπετέθη καὶ ὁ τοῦ ἀδελφοῦ θάνατος" ἀδελφοῦ, ἐμῆς ἐξηρτημένου πνοῆς, καὶ πάντα δυο τοῦ ἐμοὶ καὶ παραβαλλομένου, καὶ πρὸς αὐτὸ, φασί, πῦρ καὶ κατὰ ξιφῶν κυβιστῶντος, ἵν᾽ αὐτὸς ἐν ἀραθυμίᾳ καὶ ἀλυπίᾳ (99') διάγοιμι. Οι στερηθείς, ὅσης χρήζω τῆς ἄλλοθεν βοηθείας, οὐκ ἂν δυναίμην λόγῳ δηλῶσαι. Ταύτης οὖν τὸ μεῖζον μέρος αἱ τῆς σῆς τιμιότατε εὐχαί μοι γενέσθωσαν, ἀεὶ πλείους τῶν συνήθων ἐπιδιδόμεναι. Τάχα δ᾽ ἂν ἐπ' ὀλίγον ἐπιδοθεῖεν. Ἴσως γὰρ τῷ χρηστοτάτῳ ἀδελφῷ πρὸς τὴν αὐτὴν ἀποδημίαν εψόμεθα. Αισθανόμεθα γὰρ τοῦ σώματος εἰς παντελῆ ἀσθένειαν ὑποῤῥέοντος, καὶ πεισομένου ὅπερ εἰς αὐτὸ δρᾷν ἡ συνεζευγμένη βοὴ πέφυκεν· εἰ μὴ ἄρα τότε μάλιστα τοῦ ῥηθέντος βοηθήματος δεηθησόμεθα· ἵνα μὴ πάνυ τοι πολλὰ ἐν ἡμῖν ὁ ἐδοστάτης εὕροι, μηδὲ σφόδρα μεγάλα, ἐξ οὗ σημείου τοὺς κατ' ἐμὲ τῇ αὐτοῦ μερίδι προστί θησι, ἀλλ᾽ εὑρεθῶμεν δοῦλοι τοῦ ἀλήπτου Δεσπότου, ח EPIST. LXV. Episcopo Citri. Fieri equidem poterit, ut illum tu non ames, qui ad te scribit, illumque qui ad te non scribit, tenerrimo prosequaris amore, inclyte frater et domine. Hoc vero Pharisæorum fermentum refert, quod esse hypocrisin didicimus. Illud quidem de negotiis impeditum, et occupationibus distractum vere indicat, quas nobis quidem mollioribus et languidioribus, hujus vitæ magna vis, et urgens necessitas quæ semper contra nos est, assiduo injicit. Cave igitur ad me non scribere, equum esse censeas, sed majus ipsum dilectionis bonum consequens, minoris curæ, quam par est dignum existima, quod minimum est, et potentem tuarum precum manum Lis extende, qui ubique vasto periculorum gurgite demerguntur. Etenim jam quasi aliarum deinceps calamitatum gravia pondera, duraque moles, animæ meæ imbecillitati non satis esset, acerba fratris mei mors mihi supervenit, fratris, inquam, qui ex solo neo pendebat spiritu, quique in omnibus vere mihi prælatus et antepositus erat, ut in ipsum ignem, ut dicunt, et contra quæcunque tela et enses, pro me, se objiciebat, ut ego in otio et vitæ hilaris tranquillitate degerem. Quo denique privatus, quanto 701 destituar auxilio, nullis exprimere verbis potero. Hujus igitur majorem et potiorem partem, utinam tuæ divinæ preces, illustrissime, mihi substituant, semper plurima, quæ solent, subsidia in me declinantes, et forte brevi tempore spatio, illa mihi Variæ lectiones et notæ. Boemundum Nermannum intelligit. Vide Dissertat. tomo I præmissam cap. V. Ἐν ἀραθυμίᾳ καὶ ἀλυπίᾳ, Scrib. ἐν ῥᾳθυμίᾳ καὶ ἀ. Τεμιότατε. Scrib. τιμιότητος.

πρὸς τὴν ἀποδημίαν ἀπρόσκοποι χειραγωγηθείημεν, ὡς δεξιᾶς τοῦ Πατρὸς πάντας τοὺς ἀνθέλκειν βου λομένους ἀποῤῥαπίζοντος. mittent. Nam æque cum fratre neo, ob ejus dis- Λ ἐν ᾧ οὐδὲν εὗρεν οὗτος ὁ λήσταρχος· ὑφ' οὗ καὶ cessum, quasi ferventi vi disjicimus. Etenim corporis subterlabentis undique languorein persentimus, nosque jam persuadentis, quid illi innatus defluxus et squalor, ad efficaces operum actiones præstet. Nisi tamen maxime auxilu, quod dixi, penuria penitus laborabimus, illoque nobis opus fuerit, ne multa nobiscum, eademque neque magna viæ insidiator, et præses inveniat, ex quo signo eos, qui me comitantur, in suas partes statim subscribit. Sed jam solum servi illius domini inveniamur integri, in quo hic prædonum princeps nihil omnino invenit, et sub cujus viribus ad hanc nostram perfectionem et peregrinationem inoffenso pede ducemur, quasi Patris dextera, quoscunque quos vicissim trahere voluerit, et ad se allicere, velut correctionis fuste percuteret. EPIST. LXVII. Episcopo Debra. Rursum de fratris morte. Τῷ ἐπισκόπῳ Δέβρης. Ο μὲν χρηστότατός μοι ἀδελφός, τιμιώτατε συνεπίσκοπε, ὑπὸ Κυρίου προσληφθείς, μακάριος ὄντως ἐστὶ τῆς προσλήψεως. Αὐτοὶ δὲ ὑπελείφθημεν ἐν τῷ τῆς λύπης χωρίῳ, τοῖς τοῦ σκοτασμοῦ σκηνώ μασι, τῇ κοιλάδι τοῦ κλαυθμῶνος, πᾶσιν ἐκκείμενοι τοῖς τῆς λύπης χωρίῳ πονηρίας πνεύμασιν· ἀπο κλαυσάμενοι μὲν τὸν ἀδελφὸν, ὅσον ἡ φύσις ἀπῄτει, καὶ ὁ παλαιὸς Ἀδάμ· ταχὺ δὲ πρὸς τὸν τῆς φύσεως καινιστὴν ἀποβλέψαντες Λόγον, τὸν δεύτερον 'Αδάμ, καὶ τὸν πρότερον Θεόν· ὃς καὶ πένθους ἡμῖν νόμους ὥρισεν. Ο καὶ πεποίθαμεν, ὅτι τὴν πάντα γενόμενον ἀδελφὸν προσλαβών, οὐδὲ τοῦ λοιποῦ ἑάσει ἀβοηθήτους, ἀλλὰ δώσει πάντως τοῖς ἀσθε νοῦσιν ἰσχὺν οἷς οἶδε τρόποις ὁ καὶ διὰ τ' ἀδελ φοῦ ἐνισχύων πρότερον. Καὶ αὐτὸς δὲ τοῦτ' αὐτὸ ζήτει ὑπὲρ ἡμῶν παρ' αὐτοῦ, προσεπιζητῶν τὸ καὶ εἰς τὴν λαχοῦσαν σε τάχιον ἐπανελθεῖν, τὰ τῆς αὐτοῦ ποίμνης ἣν ἐνεχειρίσθης, ἐπισκεψόμενον Meus quidem probissimus frater, illustrissime cocpiscope, a Domino susceptus, vere in ipsa ejus assumptione beatitudinem est consecutus. Nos autem in hac tristitiæ et lacrymarum valle relinquimur, in his caliginis densæque obscuritatis tabernaculis, in his horridis flentium et lamen. tantium convallibus, omnibus tristitiæ et mororis hujus, calamitatum et infortunii regionis flatibus tumultuantibus expositi. Fratrem quidem nunc planctu deflemus, quantum vel ipsa natura postulare videtur, et ipse vetus Adam; at statim, in norum, totius instauratorem natura, Verbum, secundum scilicet Adam, et primum Deum prospicimus, qui nobis planctus leges præfinivit. Cui et didimus ipsum. (quia fratremn, qui nobis natus fuerat, ipse suscepit) non in reliquum inopes, et quocunque auxilio destitutos nos demissurum, sed modis quos ipse novit, egenis nobis et infirmis, vires emnino esse elargiturum. Qui et prius, in laboribus πρόβατα. quos propter fratrem susceperam, nos robore confirmaverat. At ipse etiam pro nobis, hoc idem ab ipso efflagita ut provinciam quæ tibi evenit citissime percurras, et oves gregis, quem regere aggres¯ sus es, æquo mentis intuitu consideres. 702 EPIST. LXVIII. Constantino Berrhææ duci, Sebastocratoris filio. Τῷ σεβαστῷ καὶ δονκὶ Βεῤῥοίας, κυρίῳ Κωνσταντίνῳ, τῷ υἱῷ τοῦ σεβαστοκράτορος. De eadem. causa fuerit tantæ hilari Ὁρῶν μου τὸν ἀδελφὸν διακεχυμένον, όπηνίκα ἡμῶν ἐχωρίζετο, καὶ τὸ τῆς ψυχῆς γῆθος τῷ προσώπῳ ἐπισημαίνοντα, ἐθαύμαζον τὸ ἄηθες τοῦ ὁρά ματος, καὶ μέχρι μέν τινος τὸν θαυμασμόν κατ' ἐμαυτὸν ἔπεπτον. Ἐπεὶ δέ μοι ἐξενίκα τὴν τοῦ λογισμοῦ δύναμιν, ἐπυθόμην τ᾿ ἀδελφοῦ τὸ τῆς Ut vidi fratrem meum ingenti diffusum lætitia, quando a nobis discessit, et ipsum lætantis animm gaudium vultu significantem splendido, de insuelo spectaculo magna me rapuit admiratio, et quodam temporis intervallo, meum ipsius stuporem in me ipso emollivi et incoxi. At postquam totam jam meæ mentis rationisque - φαιδρότητος αἴτιον· καὶ ὅτι ἐθαύμαζον, ἀπεκάλυψα. vim obtinui, quæ talis, fratrem meum interrogavi, meque ita admiratum fuisse, illi omnino detexi. Hic vero magis se admirari dixit, quod tanto me stupore perculerim. Non enim vides, inquit, ne illum, qui omni est veneratione dignus, visurom sperare, et hanc spem uberrimos lælitiæ fentes, intra cordis labetras mirum in modum aperuisse, cujus venæ ad ipsam usque faciem exsiliunt. Ὁ δὲ, μᾶλλον αὐτὸς θαυμάζειν ἔφησεν, ὅτι ἐθαύ ματα. Οὐ γὰρᾔδεις, εἶπεν, ὡς ἐλπίζω τὸν σεβαστὸν ὄψεσθαι. Η δ' ἐλπὶς ἥδε πηγὴν εὐφροσύνης ἐντό; μοι τῆς καρδίας ἀνέγρηξεν. Ης αἱ φλέβες καὶ ἄχρι τοῦ πρωσώπου ἀναπιδύουσιν. ᾿Ανέδακον τα χείλη τούτων ἀκούσας ἐγώ, καί τι μικρὸν τὴν κεφαλὴν ἔνευσα, ὥσπερ οἱ ἀναμιμνησκόμενοι. Εἶτε καὶ περιλαβὼν τὸν ἀδελφὸν, μακάριζον, ὅτι τοιούτου καταπολαύσει θεάματος, και του της

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. τε ἤθους ἀμβροσίτας κατευωχήσεται, καὶ τοῦ Tune ego hæc audiens labia mea tacite momordi, νέκταρος ἐμφορηθήσεται. Οὕτω πάντας ελκύεις et parum caput meum deflexi, quasi qui aliquid alte πρὸς αὐτὸν τῇ ἀληθῶς χρυσῇ σειρά τῆς χρηστότη- comminiscuntur. Deinde fratrem meum amplexaτος. Μὴ παύσαιο τοίνυν ἐπιπλέκειν ἀεὶ ταύτῃ, ἵνα tus sum, illumque beatum fore prædicavi, quia πλείους ἐλκύειν δύναιο. Τὸ γὰρ ἐπὶ τῷ μὴ ἀναλύειν tali erat spectaculo fruiturus. Unde tibi dulci moπαρακαλεῖν, οὔτε τῆς σῆς αἰσθανομένου μεγαλογνώ rum ambrosia divinas epulas et convivia apparaμονος φύσεως, οὔτε τὰς ἐπὶ σοὶ ἐλπίδας ἀδρὰς καὶ bit, sacroque nectaris latice te replebit. Ita onnes εὐγενείς τρέφοντος. ad te ipsum illa vere aurea bonitatis catena dulciter attrahis. Ne igitur cessa illa nos semper circumnectere, ut et plures ad te ducere possis. Nam te accersere ne nos illa solvas neque tuæ naturæ magnanimitas id percipi patietur, cum in te hæc et multas et nobiles magnorum gestorum spes nos concipere cogat. Τῷ ἀποχαρτοφύλακι κυρίῳ Νικηφόρο. Αὐτοῦ μου τοῦ σώματος κακῶς ἔχοντος, πανάγιε δέσποτα, βραχὺ τὸ γράμμα εἰκότως γίνεται, καὶ ὅσον ἱκανὸν πρὸς τὸ τὰς σὰς εὐχὰς μόνον βοηθούς ἐξαιτήσασθαι. Ας καὶ αἰτοῦσι δίδου νῦν μάλιστα, ὁ καὶ ἀεὶ πάντα ἡμῖν τ᾿ ἀγαθὰ βουλόμενός τε και ἐπευχόμενος. ΕΠΙΣΤ. Ο'. Τῷ Παλαιολόγω. EPIST. LXIX. Nicephoro Chartophylaci. Quia infirma corpus meum languet valetudine, sanctissime domine, non immerito hæ littera breviores erunt; volo enim tuarum precum solum auxilia poscere. Quæ petentibus vel nunc maxime effunde, qui semper nobis omnia bona appetis, et summis volis deprecaris. EPIST. LXX. Palæologo. Διὰ τῆς μεγίστης σου ἀντιλήψεως, πανσέβαστέ Tuis maximis beneficiis, reverendissime domine, μου αὐθέντα, μετρίας ετύχομεν ἀναπαύσεως ἔν γε mediocrem jam nacti sumus voluptatis requiem, τοῖς κατὰ τὴν ᾿Αχρίδα ὑπολειφθεῖσι τῇ Ἐκκλησίᾳ cum his paucissimis, qui in Achridis Ecclesia reὀλιγοστοῖς. Εμελλες γὰρ ἀνῦσαί τι κατεπάδων τοῦ lecti sunt. Speramus te 703 plane posse perπράκτορος ἡμῶν ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας ἀσθενείας· ficere, ut ob nostram infirmitatem et inopiam ὅθεν οὐ παυόμεθα ὅπερ ἔχομεν εἰσφέροντες τῇ exactorem nostrum tuæ potentiæ delinimentis deπαραμίλλῳ σου ἀγαθότητι· πρὸς μὲν Θεόν, εὐχὰς, mulceas. Unde quidem non cessabimus, quidquid ὡς αὐτοῦ λειτουργοί· πρὸς δὲ ἀνθρώπους, εὐχαρι nostrum erit, tuæ virtuti et nobilitati large offerre. στίας καὶ εὐφημίαν· κἂν εἰ μικρά σοι μέλει τῆς Deum quidem assidue precabimur tanquam ipsius εὐφημίας διὰ τὴν τῆς ἀνθρωπίνης ἀσθενείας συναί. sacerdotes et ministri. In homines vero plenam σθησιν, ἣν ὁ λόγος ἐνειργάσατο· ἀλλὰ μὴ παύσαιο gratiarum actionem et jucundam benedictionis et τὴν ἔρημον ταύτην ἡμῖν ἑξημερῶν οίμωγῆς, ταῖς laudum manifestationem ostendemus. Etsi tibi lauσαῖς ὑπὲρ ἡμῶν ἀεὶ θαυματουργίαις. Οὕτω γὰρ ἐγὼ dum celebritas et benedicendi existimatio parva τὰς σὰς ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας Εκκλησίας ἐναὸν τίθε quidem et exigua futura videbitur, ut sunt infirımi μαι, αἷς οἱ τῶν ἑκάστοτε πρακτόρων σκοποὶ ἀμβλύ- hominum sensus, et languida opinio, quam solus νονται. Εἰ μὴ γὰρ αὐτὸς ἡμῶν καθέστηκε βοηθός, orationis sonus perstrepit. Ne tamen hoc nostrum οὐδὲν τὸ κωλύον ἡμᾶς καταναλωθῆναι ὑπὸ τῶν defectum planctu nobis sublevare desiste, mir»- ὄψεων, οὓς πολλοὺς ἡ ἔρημος αὕτη τρέφει, ζωουμέ bilia illa, quæ tu soles, iu nos opera diffundeus. Ita νους καὶ ἀδρυνομένους τῇ ἄνωθεν εκχωρήσει, ἣν αἱ enim ego illa quæ in nostræ Ecclesiæ commodum ἁμαρτίας ἡμῶν ἐπεισάγουσιν. Οὕτω γάρ σοι καὶ moliris, in templo suspendere nitor, quæ exactorum πλείους τους στεφάνους ὁ δίκαιος πλέξει Κριτής τε exploratores, cum oculis lustrent suis, suum etiam καὶ βραβευτής ἐν ἡμέρᾳ ἀνταποδόσεως, τηρῶν elringant impetum animnique obdundant furorein. κανταῦθα πάσης κακώσεως ἀνώτερον καὶ κακύν- Nisi enim hic summus nobis opitulator exstiteris, σεως. nihil quidem impedimento fuisset, quin ab his venenatis anguibus raperemur, quos hoc desertum multos nutrit, ob illum nostrum discessum frequenti stipatos cepit, eĩ lethali vivos aculeo, quem nostra crimina tandem coegerunt. Ita enim tibi et justos judex, et præmiorum distributor coronas in die retributionis largietur et nectet, teque interim omni mali laqueo et iniquæ fortunæ acerbitate solutum servabit. ΕΠΙΣΤ. ΟΛ'. Τῷ πρωτασηκρήτι κυρίῳ Γρηγορίῳ τῷ Καμα τηρῷ. Πάντων ἐγὼ μακαριώτατος νῦν, εἴ σε διά τε τ' ἀδελφοῦ καὶ τῆς ἐπιστολῆς εὐεργέτησα, τὸν δύο 'Αμβροσίτας. Scrib. ἀμβροσίας. EPIST. LXXI. Gregorio Camatero logotheta. Omnium ego quotquot sunt felicissimus quidem nunc sum, si in te et fratris, et harum litteraVaria lectiones et notæ. ἀπαραμίλλῳ legit Hasius ad Leonem Diaconum (tom. CXVII, col. 726, not.) EDIT. PATR. PATROL. GR. CXXVI.

rum præsentia aliquod beneficii contuli, qui duobus Λ λαχόντα μακαριότητας. Καί τινι μὲν ἐλαχίστῳ, καθά es præcipue felicitatum et dignitatum gradibus eve- φησιν ὁ Κύριος, ἀγαθύνοντες, οὔτε νῷ ληπὰς clus. Etenim nos etiam cum de parvulo quovis, ut οὔτε λόγῳ ῥητὰς ἀμοιβὰς ἐλπίζομεν. Εἰ δὲ τηλικούait Dominus, bene meriti sumus, quæ nec mente τους εὐεργετοίμεν [[.—τοῦμεν], ἡλίκον αὐτόν σε τότε comprehendi, nec verbis dici potest, compensalio- τοῦ λογοθέτου ἀξίωμα τέθεικε, τοῦ πάλαι βασιλ: nem speramus. Si autem tantos viros meritis pro- συνεδρεύοντος, καὶ τὸ τοῦ πρωτασηκρήτις ἐφφίκιον, sequimur beneficiis, quantum te ipsum logothetæ τοῦ ἀεὶ τοῖς αὐτοκράτορσιν ὑπογραμματεύοντος, καὶ dignitas etamplitudo constituit, qua jam pridem vel μάλιστα νῦν ὅσῳ καὶ σοφώτερος ὁ αὐτοκράτωρ καὶ cum ipso imperatore eadem sede uteris, et quautum εμμελέστερος, ὥστε καὶ τά τε ἄπια (f. ἄλλα καὶ etiam primi secretarii officium te summum sublevat, τοὺς λόγους αὐτουργεῖν· βαβαί μοι τοῦ πλήθους καὶ quo illius partes agis, qui imperatorum decreta seri- μεγέθους τῶν ἀμοιβῶν! ὧν ἤδη καὶ ἀῤῥαβῶνας δέ ptis mandat; et maxime nunc quantum est sapien- χομαι. Καὶ εἰ μή σε ᾔδειν ἀποκναίσων τῷ μήκει τοῦ tior imperator et solertior, qui etiam suo arbitrio γράμματος, ἱκανῶς ὑπὸ τῶν γραμμάτων κεντούμεnon solum alia gravissima, sed magnarum rerum νον, ἃ καὶ παθήματα τῆς ψυχῆς δριμέως ἡρμήνευrationes exigit papæ, qui numerus, quæ magnitudo σας, ἄλλον τρόπον τοῖς τοῦ Σταγειρίτου χρησάμενος, præmiorum me manet: quorum jam vel certa pignora ἀπηριθμησαίμην ἂν σοι τοὺς ἀῤῥαβῶνας κατ' εἶδο: habeo. Et nisi noverim te aliqua his litteris mo- ἕκαστον. Νῦν δὲ ἀλλ᾽ ἑνός σοι ἐπιμνησθήσομαι. lestia afficere, qui satis litterarum 704 pondere Ἐπειθόμην τοῖς Βαρδαριώταις ἐπαφεθῆναι τὸν παν es depressus, quas quidem graves et acerbas animi σέβαστον υἱὸν τοῦ πρωτοστράτορος, τά τε άλλα tui esse ægritudines manifestas, dum in alium certe πατρώζοντα, καὶ τὴν πρὸς τοὺς λόγους διάθεσιν, τὰ usum Stagiritæ litteras et scientiam vertis, vere ἐμὰ παιδικά. Οΰ; τιμῶν ἀξίως τῆς σπουδῆς, ἐν quidem omnia pignora sigillatim tibi enumerarem. ἐπ' αὐτοὺς κατεβάλετο, οὐδὲ ἡμᾶς δοκοῦντας μὲν ἐν Nunc autem uaum solum tibi memorare sat erit. τούτοις εἶναί τι, ὑπὸ δὲ τὰς αὐτοῦ γενομένους χεῖρας Obsecutus sum Bardariotis, ut venerandi pro- ἀπειράτους ἐάσει τῆς ἰδίας μεγαλειότητος· ἀλλ᾽ ἀπ' tostratoris filium, tum aliis in rebus, tum præcipue λαύσομεν ἡλίκων ἀεὶ μεμνησόμεθα. "Αρά σοι μικρές in disponendis rationum calculis, patrem undique οὗτος ὁ ἀῤῥαβών, ἢ καὶ πραγματείας κερδαλεωτάτης referentem (qui vere totus meus amor est) omnino κεφάλαιον; Ἐγὼ μὲν οὐδ᾽ ἔχω χωρῆσαι τοῦτον· dimitterem. Quos ille eo honore et studio digne τοσοῦτόν ἐστι τῆς ἐμῆς στενοχωρίας πλατύτερος. coluit, quod in ipsos large contulerat, neque nos, qui esse inter illos tale quid merito existimavimus, sub ejus constitutos manibus et potentia, suæ amplitudinis expertes relinquet. Sed bis fruemur quorum magnitudinem nulla delebit oblivio. Parvum tibi quidem hoc pignus videbitur, et lucrosissimi studii supma. Ego tamen hoc vix comprehendere possum. Tantum illud est, ut mea parvitate sit extensius. Itaque cum maxime mihi lucro sint, ob ea quæ in te confero beneficia, jam bine alacrius de altero bene mereri conabor, tibique meum Cyclopem notum faciam, hoc est, quod tuis litteris integerrimis, ipsoque unione pretiosioribus, a me postularunt. Est igitur hic, qui devorandis hominibus intentus, unum mihi; semper oculum manifestat, nequaquam in mea solum pericula, directum, etsi in majorem cogitationis colligatur curam, et in ∙simplicius vitæ adducatur statutum. Quamvis et lepido in illum utar joco, si ad ipsum vel pleno navigio vinum Pramnium afferam, Quod mihi odoriferæ vitis dedit unica proles. Quod et in hoc veluti corporis utriculo, adhuc mihi perseverantem rationis faceu comitatur, veluti pbarΟὕτω γοῦν μεγάλα κερδάνας, ἐφ' οἷς σε ευηργέ τησα, ἡδέως εὐεργετήσω καὶ ἕτερον, καὶ γνω ριῶ σοι τὸν ἐμὸν Κύκλωπα τοῦθ᾽ ὅπερ ᾔτησαν διὰ τοῦ καθαροῦ καὶ μαργαρώδους σου γράμματος. Ἔστι τοίνυν οὗτος ὁ πρὸς τῇ ἀνδροφαγίᾳ καὶ ἕνα μοι ἀεὶ δεικνύων ὀφθαλμόν, οὐδέποτε τῇ ἐμῇ κα κώσει ἐπιδιάζοντα, κἂν συναχθείη πρὸς τὸ συνούστερον (f. συννούστ.], κἂν διαχθείη [/. — χυθ.] πρὸς τὸ ἁπλούστερον, κἂν χαριεντίσωμαι πρὸς αὐτ τὸν, ἂν πλήρει τῷ γαύλῳ προσοίσω τον Πράμνειον, ἄν μοι δῶκε μερῶν εὐώδεος υἱὸς τὸν ἔτι παραμέν νοντά μοι λόγον ἐν τῷ ἀσκίῳ τοῦ σώματος τὸ πᾶσαν μαραῖνον ἀνίαν φάρμακον· ὁ δὲ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ἐπιβάλλει μοι ὀφθαλμόν, μιᾶς ἐνδεικτικὸν διαθέσεως. Καὶ ὡς εὐσεβῶν ἐπὶ τούτοις κομῶ, περιαρθρήσας macum omnem macrorem et tristitiam everteus. Ο ίδε τίς ἔχει πρός με τοιουτοτρόπως· κἂν εὕροις Ille autem unicum in ne convertit oculum, unius tantum indicem propositi. Et ego quasi religioni studens et pietati, in hæc ipsa curain gero, cuncta circumspiciens. Vide igitur tu, quis in me hujusmodi se habet, et ubi illum iuveneris, meum Polyphemum cognosces. Vides, tantum non digito τοῦτον, τὸν ἐμὸν ἂν ἔγνως Πολύφημον. Ορᾷς, μόνον οὐ τῷ δακτύλῳ τοῦτόν σοι ἔδειξα. Ἐπὶ τούτων κρῖνον, εἰ μάτην ἐπιβοῶμαι τὴν ἐμὴν Παρθένον, καὶ τὸν Κριὸν τὸν προσδεθέντα τῷ φυτῷ τῆς ἀφέσεως. Δέδοικα γὰρ, μή με φθάσῃ ξενίσας ὡς ἐπαγγέλλεται. Οὕτω; οὖν ἔχοντι χρηστότατον ἐποίησας ἔργον, ἀφείς Variæ lectiones et notæ. οὔτε νῷ ληπάς. Scrib. οὔτε νῷ ληπτάς. Hom. Iliad. X' v. 638, et Odyss. x', v. 238. Περιαρθρήσας. Scrib. περιαθρήσας.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. 49$ μοι τὸ τῆς ὕβρεως ἔγκλημα· τοῦτο γὰρ ἐκεῖνο, οὐκ eum tibi nanifestavi, in horum omnium caput, επανέσης κειμένω, οὐδὲ νεκρὸν ᾐκίσω τὸν Εκτορα. Καὶ τοῦτ᾽ ἀπονάμενος, ἔχεις τῆς παρὰ τῷ βασιλεῖ προσεδρίας, οὗ τῆς χρηστότητος καὶ οἱ πολέμιοι μάρτυρες. Διὸ καὶ ὁ Θεός σε τῆς φιλανθρωπίας ἀμείβεται, τὴν ψυχαγωγὸν ἀντιδοὺς παράκλησιν, τὸν ἡδὺν Θεόδωρον, τὸν ὄντως Χρυσήλιον, τὸν ἐκ δυοῖν ἀσυγκρίτων ἐν κόσμῳ πραγμάτων τὴν ἐπωνυμίαν έρανισάμενον, καὶ φυγόντα μὲν τὴν ἡμετέραν τὴν καματη ρὰν ἀληθῶς, ἀκάματον δὲ γενόμενον. Η πῶς ἄν σοι τοσαύτας τέχνας καὶ οὕτω πεπαίδευτο, εἰ τὴν φύσιν εἶχε καματηρὰν καὶ ἐκλάζουσαν; πῶς δ᾽ ἂν στρα τιωτικὴν καὶ γεωμετρικὴν εἰς ταὐτὸ συνήγαγε, καὶ συνήψε τὰ μακροῖς θριγγίοις ἔκπαλαι διειργόμενα, μετ᾿ Αρχύταν, μετὰ Φιλόλαον, μετὰ τὸν Αίλιον Αδρια-, νν, μετὰ τὸν ἔκπτωτον ἡμῖν Ιουλιανόν; Αριθμητικὸν μὲν οὖν αὐτὸν ᾔδειν, ἀφ᾽ οὗ τοὺς Βαρδαριώτας ἐπράττειν· ὅς γε καὶ μέσων ἠρίθμει νυκτῶν. Ἐξέπληττε γὰρ αὐτὸν τοῦ ὕπνου ἀριθμητικόν τι θεώρημα, ἐπεὶ μηδὲ τοῖς ὕπνοις ἐνεβυθίζετο. si frustra magnum meæ Virginis auxilium impdoro, et sacrum illum Arietem, qui in redemptionis arbore alligatus fuit. Timeo enim ne me hospitio antecedat, ut ille gloriatur. Ergo me ita adfectum utilissimo cumulasti beneficio, cuin injuriæ crimine me penitus absolvisti. lloc etenim illud est; non calcasti jacentem, neque mortuum Hectorem verberibus concussisti. Et hoc tibi utilitatis habens assiduus es etiam ipsi imperatori, cujus virtutis vel ipsi hostes sunt testes. Quocirca et Deus ubi 705 benignitatis ingentia dona impere titur, dum suavem Theodorum, et vere aureum Chryselium, qui ex duobus totius mundi operibus, quibus nullum aliud aquari potest, egregium sibi cognomen vindicavit, qui et fugiens nostrum hoc vere laboriosum cognomentum, omni vacuus labore evasit. Profecto quomodo hic tantas artes tibi ita paravit et instruit, si naturam habet succumbentem penitus et labantem? quomodo vero militarem peritiam et geometricam structuram in idem ipsum conjunxit, et quæ jam olim concluso vallata ambitu, altis erant septa monibus contexuit, post Archytam, post Philolaum, post Ælium Adrianum et post Julianum, qui a nobis defectu excidit misero? Ipsum equidem arithmeticum noveram, quo Bardariotas administravit; qui et totum noctium dimidium numeris incumbebat. Quædam enim arithmetica spculatio et meditatio illi jucundum præripiebat somnum, deinde nec somno se immergebat. ex Verum enimvero ipse sermonem hunc vere attexere poterat: Ego dormio, et cor meum vigilat *. Εt semper quiden accurate cuncta discutiebat, et quomodo unitas in partes dividi possit; unde et imperitos et stultos illos appellabat, qui mensura unitatem carere et divisione affirmabant. Hic etiam imperitis solerter interpretabatur. Geometram vero Αλλ' εἶχε καὶ αὐτὸς ἀληθῶς λέγειν· Εγώ καθεύδω, καὶ ἡ καρδία μου ἀγρυπνεῖ. Καὶ ἀεὶ δέ τι Ακριβολογεῖτο, καὶ ὅπως τὴν μονάδα εἰς μέρη τέμῃ, καὶ ἀμαθεῖς δείξῃ τοὺς ἀμετρῆ λέγοντας. Ὁ δὲ καὶ κύβους ἔδει [/. ᾔδει], καὶ κυβοκύβους, καὶ τοῖς μή εἰδόσιν ἡρμήνευε. Γεωμέτρην δὲ οὔπω ᾔδειν. cubos mire callebat, et cubi cubos, et illorum nondum illumn noveram. Ipsa quidem ratio ab ipso postulabat, ut terram crebro metiretur, quia semper fere prolabebatur. Siquidem et musicus exstitit, et æque quidem: namn arithmetica facultas cum harmonica affinitate est quadam conjuncta, quoniam præfinitæ quantitati utræque inserviunt. Exstitit etenim: verum p:imum Καίτοι τό γε εἰκὸς αὐτὸν ἀπῄτει τὴν γῆν συχνάκις μετρεῖν, ἀεί τι σφαλλόμενον, εἰ δή τι καὶ μουσικός γένοιτο. Δίκαιον δέ· τὸ γὰρ ἀριθμητικὸν τῷ ἁρμονικῷ συγγενές· ἐπεὶ καὶ περὶ τὸ διωρισμένον ποσὸν ἄμφω ἔχετον. Γένοιτο δ' ἂν, εἰ πρῶτον μὲν ἐπιβαίη τῶν ἀσκημάτων, τῶν τὸ πνεῦμα χειρο ηγούντων τοῖς χαλκοῖς δόναξι, καὶ μάθῃ ταῦτα πρὸς illa aggressus est instrumenta, quæ per æreas fistu ῥυθμὸν διαστέλλειν τε καὶ συστέλλειν· ὥστε τῇ μὲν, πληροῦν, τῇ δ', ἀποκενοῦν. Ἔπειτα καὶ τοὺς κανόνας ἀμφιψηλαφῴη· καὶ ἁπλῶς τοῖς τε ἄλλοις ἐμπνευ στοῖς ὀργάνοις, καὶ τοῖς ἑντατοῖς καὶ νευροσπάστοις Ανασκηθείη. Τότε δὲ καὶ ἐπὶ τὴν πολυύμνητον σφαιρικὴν, ἢ ἀστρολογίαν ἀΐξει, οὐχ ὡς ἀδελφὴν μόνον οὖσαν γεωμετρίας (ὕλη γὰρ τὸ πηλίκον ἀμφοῖν), ἀλλὰ καὶ ὡς προεπιτηδεύσας αὐτὸς τὴν ὁμώνυμον σφαιρικὴν, ἣν καὶ ἔφιππος ἡμῖν ἐπεδείξατο. Καὶ δὴ τὰς τύχας λέγων ταῖς γυναιξὶν, οὐκ ἐν ταῖς τριόδοι;, κατὰ τοὺς μάντεις τούτους δὴ τοὺς ἀγύρτας, ἀλλ' ἐπ' ἐργαστήριον, ὡς ἂν σεμνύνοι τὸ μάθημα, αὐτός θεν τε χρηματίσεται [f. - σητ.]. las, ducto flatu concinnos agitant sonitus. Et hæc quidem edidicit ad concinnitatem et numerum remittere et distendere, quasi modo illas flatu complens, modo spiritu evacuans. Deinceps ipsos divisos ad sonum canonas, utrimque contrectat. Et simpliciter alia exercet organa quæ vel tenui spiri tus ducuntur halitu, vel quæ fidibus extenduntur, et dulci distrahuntur nervia. Tunc etiam in inclytam multoque celebratam hyuno spheræ colestis scientiam, sive astrologiam, quodam quasi ingenito impetu ferebatur, non quia solum illius soror est et germana; nam geometriæ materia utriusque quantitatem ascribit; sed quia conatu multo sphæram, quæ cum illa homonyma est, sibi scrutari paravit. Hanc et nobis eques exacte patefecit. Etiam sortes fortunæque eventus mulieribus indicavit, non triviali jactantia et errore, st Cant. v, 2.

ut quidam vates circulatores per compita vagantes, sed in ipsa ejus officina, ut gravi ita cultu ipsas disciplinas celebraret, inde etiam nomen trahens. Neque etiam illum aliquis latuit thesaurus quacunque in terræ parte defossus qui illum thesaurorum copia posset exsaturare, juxta illum sophistamn Herodem, Attici filium. 706 At cum opus esset, ut hic alicui multa scientiarum studia quæ ad unguem pernoscebat, manifesto exprimeret sermone, certe nunquam ille vertentem et insequentem astrorum motum ignoravit, nec heroscopi dominum, nec dominum domus lunæ, ex quibus forte ili mille infortunii casus oriri poterant: unde lac ediscens, anni scansilis difficilen et periculosum gradum facile declinat; illudque longius repellit et excutit, quod illi varia poterat ingerere incommoda. In quo et alium Ptolemæum Καὶ ἔτι οὐδὲ θησαυρὸς αὐτὸν λήσεται ὅπου δὴ τῆς γῆς κατορωρυγμένος, θησαυρῶν αὐτὸν κορέσαι δυνάμενος, κατ' ἐκεῖνον τὸν ᾿Αττικοῦ, τοῦ τὸν σοφιστην τεκόντος Ηρώδην. Καὶ δεῆσαν δή ποτε ἐπιδείξασθαί τι ὧν οἶδε πολλῶν ἐπιτηδευμάτων, οὐκ ἀγνοή σει τὸν πολεύοντα καὶ τὸν διέποντα, καὶ τὸν κύριον τοῦ ὡροσκόπου καὶ τὸν τῆς σελήνης οἰκοδεσπότην· ἐξων ἴσως ἔσται αὐτῷ τὰ κακοδαιμόνια. Καὶ μαθὼν ἐκκλινεῖ τὸν κληματῆρα καὶ τὸν κακοποιόν διακρούσεται καὶ Πτολεμαῖον ἕξομεν ἄλλον, εἰ δὲ βούλει, καὶ Αρατον καὶ μάλιστα νῦν, ὅτε τὸ χρῆμα τῆς ἐπιστήμης νόμοις ελήλαται. Τηρήσας δὲ καὶ τὰς τοῦ ἡλίου διφρηλασίας τὸ ἅρμα ἐλαύνοντος τὸ πτηνὸν, καὶ τὴν ἡνιοχικὴν ἐκμαθήσεται. Καὶ οὕτως ἔσται οὐ μᾶλλον ἐπωνύμως ἢ φερωνύμως Χρυσήλιος. habere poterimus, et alium, si volueris, Aratum. Et maxime nunc, cum scientiæ utilitas et ingens opus legibus quibusdam propulsatur. Observavit itaque et splendentis rotæ solis, et alatum impellentis currum velocissimas aurigationes, et mirum aurigantis Phoebi regimen edidicit. Atque ita erit non cognomento, sed revera Chryselius. Etsi vero ab illo quis exigit, ut hæc plane mani· nifestet, etiam currui adjunget mulam, quæ cum illis coætanea fuit, quæ Priamum in Achillis tentoria eduxerunt; quæ ita efugit, ut Harpyia, quae nullo est carnis pondere pressa, sed summa est levitate celeris et corpus, et maxime si metam cursus hordei acervum constituitis, quem ut novum et exspectatum sibi spectaculum conspexerit. Et alicubi ejus ipse venter in altum oris rictuni dentesque conscendit, et si forte vehementem efflat spiritum, ipsum in sublime attollit. Et hunc vere ipsum aurigam, ut illa leviorem, nisi pondus in se aliquod ad trutinami, ut assuevit, subjunxerit, extra sedem propellit. Κἂν αἰτήση σθέ ποτε καὶ τοῦτ' ἐπιδείξασθαι, ὑπο ζεύξει τῷ ἄρματι τὴν ἡμίονον τὴν ἡλικιῶτιν ἐκείνων, αἳ τὸν Πρίαμον ἐπὶ τὰς ᾿Αχιλλέως σκηνὰς ἑπόρευ σαν. 'Η δὲ δραμείται Αρπυίαις ἴσα, μὴ βαρουμένη σαρξίν, ἀλλ᾽ οὗτα κούφη και περιδετισμένη τὸ σῶμα, καὶ μάλιστα εἰ νύσσαν προστήσεσθε θημονιάς και θῶν, ἅ; ἔψεται καινὸν καὶ ποθητόν θέαμα. [] που καὶ ἡ γαστὴρ ἀναδραμείται κατὰ τὰς χάνας καὶ τοὺς συνόδοντας Εἰ δὲ καὶ πνεῦμα εἴη σφοδρὸν, ἀρεῖ ταύτην μετέωρον, καὶ τὸν διφρηλάτην δηλαδή τοῦτον, ὡς ἐκείνης κουφότερον, ἐκτὸς εἰ μὴ περιο έξωνται στατήρας, ὡς εἴωθεν. Εἰ τοίνυν μέλει σοι καὶ ἁρματηλάτην τοῦτον ἰδεῖν δοκιμώτατον, καὶ τοῖς τῶν χρωμάτων επωνύμοις δήμοις περιμάχητον θήραμα, καὶ πᾶσι φιλίπποις εὔφημον λάλημα, μηκέτι τοιαύτην ἔχε φύσιν ἐν τῇ τῆς ἐχούσης ἡμᾶς Μακεδονίας στενοχωρίᾳ· ἀλλὰ λῦσον ἐπὶ τὴν Λάρισσαν. Η γὰρ Θεσσαλία τούτου οἰκειοτέρα, καὶ ἡ πεδιὰς ἡ Φαρσάλιος· ὧν τῷ πλάτει τὰς μὲν ἐπιδείξεται τῶν ἐπιστημῶν καὶ τεχνῶν· τὰς δὲ, πρὸς τὸ μαθεῖν συνεργῷ χρήσεται· πρὸς ἡμᾶς δὲ διαβὰς, οὔτε ταῖς ἄλλαις, οὔτε τῇ γεωμετρικὴ ἐμφιλοτιμήσεται. Τῶν μὲν γὰρ ἀνεράστως ἔχω τῆς ἐπιδείξεως· τῆς δὲ τόπος ἔντως οὐκ ἔστι παρ' ἐμοί. Πάντες γὰρ ἡμῖν ὑπὸ τῶν ἄνωθεν κατακλυσμῶν ἀπεθαλαττώθησαν. Μίαν μοι τέχνην ἔχων ἕξει χρησίμην, εἴ γε ἐπίσταται τὴν ἀσματικήν τε και χοροστατικήν· μέρος μὲν οὖσαν καὶ αὐτὴν ἢ εἶδος ἁρμονικῆς, οὐ πᾶσι δὲ πάντως σπουδαζομένη, Si igitur te voluntas commonet videndi hunc probarissimum aurigam, et feram illam venationem, quam populi, quibus a colore cognomentum indi- c tum est, summa contentionis pugna domant, illamque ab omnibus equorum studio actis celebrem famanı, nequaquam talem babe naturam, nec tam in angusto nostræ Macedoniæ loco consiste, sed te in Larissam confer. Nam Thessalia hac est multo accommodatior, et ipsa planities Pharsalia. In quarum lato et diffuso campo modo has artes et scieutias ostendet, modo illas ut ediscat, adjutore et socio nobili utetur. At vero si ad nos progreditur, neque aliis, neque ipsa geometria ad honoris slualium excitabitur. Nam haruau vel ipsum specimen vultumque exhorreo, cujus quidem apud me locus willus est. Omnes enim illis superioris - culi inundantibus cataclysmis pene nobis subcrsa sunt, et alte obrulae. Unam igitur utilem I' ὅτι μὴ μόνον τοῖς καθ' ἡμᾶς. Ωστ᾽ ἢ μὴ παραβι ferens artem ad me accedet, siquidem cantandi peritiam, et ducendi choros lætantem callet artem, cum hæc etiam pars sit et species harmoniæ, et nequaquam ab omnibus omnino studiose exculta, quia ne ab his quidem qui nobiscum sunt, Igitur Κληματῆρα. Scrib. κλιμακτήρα. λέτω τῇδε, ἢ ὡς ἐπ' ἐκκλησίας ατόμενος ποικιλί τερον καὶ περισσότερον, καὶ χορού κορυφαῖος ἐσόμενος, δακτύλων τε περιαγωγαῖς ἐπισημαίνων τὴν τέχνην, καὶ τῶν ἄλλων μελῶν στροφαῖς καὶ λυγί σμασι. Πρότερο; οὖν αὐτός μοι τοῦτο βασάνισον, Variæ lectiones et notæ. Συνόδοντας. Scrib. κυνόδοντας.

EPISTOLE LXXV J. MEURSIO EDITÆ. κἂν γνωριεῖ σοι τὸν τεχνίτην, καὶ κριθῇ δόκιμος, huc non accedat, nisi veluti ad ecclesiasticum moμηδ' οὕτω τὴν ὁδὸν θαῤῥησάτω τὴν πρὸς τὴν Ἀχερουσίαν τὴν λίμνην, τὴν ἐμὴν Λύχνιδον, εἰ μὴ πρότερον σύνθοιτο τῷ ἀδελφῷ μου Δημητρίῳ περὶ τοῦ τῶν ᾀσμάτων μισθοῦ. Ὁ δὲ ἔσται μελίγης μελαμπύρου εμπορικὸν ἡμιμέδιμνον. Τοσοῦτον γὰρ ὅ τε ᾀσόμενος ὅ τε ἀκουσόμενος· ὁ μὲν, λαβεῖν ἄξιος· ὁ δὲ, δώσειν εὔπορος. rem, varie et præstantius concinat, aut vel ebori magister futurus, vel solo digiti ductu ipsam artem edoceat, aut diversis aliorum cantuum modis et dulci stridulæ vocis modulatione. Prius itaque ipse hoc mihi explora, ut si tibi 707 hoc artificent notum fecerit, illeque a te præstantissimus judicatus fuerit. Neque vero ita statim ad Acherusiom paludem, hanc seilicet meam Lychnidon, ita Ødenti animo viam ingrediatur, nisi prius cum Demetrio fratre meo cantuum præmia composuerit. Quæ erunt milii, aut melampyri mercatorius semimedimnus. Nam tantum et qui cantat, et qui audit, ille quidem recipere meretur, hic vero facilis et promptus debet elargiri. Vides igitur ad quam circumspectæ gravitatis sedem et senectutis religionem pervenerim, ut et tili gratifcari non dubitem, et cum dulcissime Theodoro, veluti luxurianti insullemus pectore. Quoniam uterque animæ ductoribus indigemus: ego quidem propter omnia mea infortunia lapsus; tu vero propter absentiam, quæ quidem te acerbo quodam pungit luctu; quæ, ut ipse dicis, longiori persistit mora. Ad quam quidem non te ægrum neque diffi· cilem præbe, cum cognoscas, si quis alius, communem nobis allaturam esse utilitatem, et imperatoris nostri anxium curæ studium ostensurain, nimiam laborum tolerantiam. Qui ut infensos hostes cominus terrore agitet truculento, illius urbis et illorum regnorum delicias, aliaque suavia oblectamenta penitus negligit. Agrestibus infestatur, et deprimitur injuriis, et duro frigori et repentibus solis radiis subjectus jacet, et adversa horarum spa - tia cum amicissimis sociis ad serenam cœli plagam assiduo transigit. Simulque regiones omnes, qui. bus ipse præfuit, ingenti majestate ac vere imperatorio jubare construit. Et non solum aliorum est præfectus et princeps, sed ecclesiasticæ dignitatis Ορᾷς παρ' ὅσον ἦλθον εὐλαβείας γεροντικῆς καὶ σεμνότητος, ἵνα χαρίσωμαί σοι, καὶ τῷ γλυκεῖ Θεοδώρῳ συνεντρυφήσωμεν· ἐπεὶ καὶ ἀμφότεροι ψυχαγωγησόντων δεόμεθα· ἐγὼ μὲν διὰ πάντα τἀμὰ κακά· σὺ δὲ διὰ τὴν δυσχεραινομένην σοι ἀποδημίαν, ταύτην δὴ τὴν, ὡς ἔφης, μακράν. Πρὸς ἢν μηδὲ πάνυ σφόδρα δυσφόρως ἔχε, εἰδὼς, εἴπερ τις άλλος, γινομέ την κοινωφελῶς, καὶ δεικνῦσαν τὸ τοῦ βασιλέως ἡμῶν μηδεμνικὸν καὶ φερέπονον. Ὃς ἵνα τοὺς ἐχθροὺς ἐγε γύθεν δειδίττηται, πόλεως μὲν ἐκείνης, καὶ βασιλείων ἐκείνων, καὶ τῶν ἄλλων ἐκείνης ἀπολαυσμάτων ὀλιγωρεῖ, ἀγροτικῶν κακῶν ἀνεχόμενος. Εκκειται μεν ψύχε σί τε καὶ θάλπεσιν, ύπαιθρος δὲ φέρει τὰς ἐναντίας ὥρας σὺν τοῖς φιλτάτοις· καὶ ἅμα τὰς χώρας, αἷς ἂν ἐπισταίη, καθιστα μεγαλοπρεπῶς καὶ βασιλικῶς, τῶν τε ἄλλων ἁρμοστῆς, καὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν διαφερόντως γινόμενος. Ταῦτα καὶ ἄλλα μυρία τῆς μακρᾶς ἀποδημίας ὑμῶν καὶ ἀγροὶ καὶ πόλεις ἐγίνανται· ὥστ᾽ εἰ μὴ φιλαίτης [[. - τιός τις] είης, ἀλλὰ φιλάνθρωπος καὶ φιλάδελφος, οὐ μόνον οὐ ουσ χερείς [γ. — ρανεῖς] πρὸς τὴν ἀποδημίαν οὐκέτι, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἐπεκταθῆναι ταύτην ἐπεύξῃ, ἵνα πλείους καὶ πλείω εὐεργετώμεθα. summa cum excellentia moderator. Ilæc quidem et alia mille longæ vestræ absentiæ dona et agri el urbes sibi in summum utilitatis munus vindicant, quia minime contentiosus es, sed humanus et fratrum amator. At non solum arduos et difficiles nos ob hunc discessum et absentiam senties, sed maxime illam finiri deprecaberis, ut saltim plnribus et majoribus tandem afficiamur be neficiis ΕΠΙΣΤ. ΟΒ'. Τῷ προέδρῳ τῷ Παντέχνῃ. Τὸν κολοφῶνα ἐπέθηκας, ὑπέρλαμπρέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱὲ, ταῖς περιεχούσαις με θλίψεσι, καὶ αὐτὸς εἰπὼν συνέχεσθαι θλίψεσιν. Ο γοῦν ἐμαυτῷ φάρμακον διὰ τῶν τοῦ λόγου βοτανῶν ἤρτυσα, τοῦτο καὶ σοὶ χρήσιμον εἰδὼς, στελῶ καιροῦ δραξάμενος· ὡς νῦν γε ὑπὸ φωτὶ τουτί σοι τὸ γραμμάτιον συντάξας, οὐκ εἶχον ὅπως ἐκ τῆς πυξίδος τὸ φάρμακον ἀναλήψομαι· οὐχ οὕτως ἀνειμένης ἁπλῶς, οὐδὲ πᾶσιν ἐκκειμένης, ἀλλὰ περιεργοτέρας χειρός δεομένης πρὸς τὸ ἀνοί γεσθαι. Πλὴν ὅσον τοῦτο μόνον νῦν ἔχω σοι συντε λεῖν, ὡς μετὰ τὸν χειμῶνα πάντως ἔαρ, καὶ ὅσα τοῦ ἔαρος. Ο δέ γε τοῦ Ἡλίου παῖς Φοίνιξ, καὶ τεφρωθεὶς ἐξανίσταται, ἵνα μηδὲν εἴπω θειότερον καὶ ἡμέτερον. Με λίγης. Scrib. μελίνης. EPIST. LXXII. Assessori Pantechne. Jam tandem colophonem imposuisti, illustrissime in Domino fili, ærumnis durisque calamitatibus, quæ me circumdederant. Atque ego etiam jam dicere cesso, me illis premi et astringi, qui etiam utilissimum mihi pharmacum salubribus litterarum plantis apparavi et condidi. Hoc etiam, quia tibi conducere video, ut primum occasionem nactus fuero, ad te mittam. Nunc autem quia ad hoc tantum lumen has tibi litterulas construo, nulla mihi facultas fuit, ut ex pyxide hoc pharmacum assumerem, quia non ita simpliciter dissoluta el remissa est, neque omnibus ita exposita, ɛed quia curiosiori manu, ut aperiatur, indiget. Verumtamen quantum modo tibi perficere et conari debeo, ita Varia lectiones et not.

erit, quemadmodum post horridam hiemem dulce ver, et quæcunque veris sunt, prorsus adveniunt. Equidem Phoenix solis filius postquam in cineres resolutus fuit, denuo felix resurgit, ut nihil magis divinum de nobis ipsis ad te loquar. 708 EPIST. LXXII. Domino Michaeli Pantechnæ medico imperatoris. Vos quidem semper nos quadam spe suspensos conculitis, quasi ad iter accincti, meque invisere studentes, semper autem me decipitis. Ita quidem vos qui per aerem vestigia figitis, nos quidem humi repentes negligitis. Sed enim jam sero veluti glutinis ligamen, quibus ibi morari diutius cohibemini, projicientes, nostrum omne solatium fiatis. Illa vero dura terriculamenta, quæ in nos obtendistis, puerorum sunt spectra, seilicet mendicorum episco - porum. At totius Bulgariæ arcbiepiscopus, quem vel quotquot in illum oculos convertunt, illumque plane audiunt, etiam totos dies, aureos nummos numerare, et quasi mensuræ complementis arbitrantur accumulare, veram rursus præsentiam, quasi mendici cujusdam etiam existimabit, qui solerti quodam ambitu solum circumit, ΕΠΙΣΤ. ΟΓ. Τῷ ἱατρῷ τοῦ βασιλέως κυρία Μιχαήλ τῷ Παντέχνῃ. Ὑμεῖς δὲ ἀεὶ μὲν ἡμᾶς ταῖς ἐλπίσι σανεῖτε, ὡς ἥξοντες καὶ ἐπισκεψόμενοι, ἀεὶ δὲ ἐξαπατήσετε· οὕτως ἡμᾶς περιφρονεῖτε τοὺς χαμαὶ ἐρχομένους οι αεροβατοῦντες ὑμεῖς. Ἀλλὰ γὰρ ὄψέ ποτε ἐχέκολλον ἀποῤῥίψαντες, ᾧ πρὸς τὰ αὐτόθι ἔχεσθε, παράκλη σις ἡμῶν γένεσθε. Τὰ δὲ φόβητρα, ἃ ἡμῖν ἐπανατείνεσθε, μορμολυκεία παίδων εἰσὶν, ήγουν πτωχών τινων ἐπισκόπων. Ὁ δὲ πάσης Βουλγαρίας άρχιε πίσκοπος, ὃν ὅσοιπερ ὁρῶσι τε καὶ ἀκούουσιν, οἷονται μεδίμνοις ἐκμετρεῖσθαι τοὺς χρυσίνους ἑκάστης ἡμέρας, τὴν ὑμετέραν παρουσίαν ὡς πτωχού τινος σἰήσεται, ὃς περίεισιν Αιτίζων ἀκόλους οὐκ ἄορας οὐδὲ λέβητας, κἂν μικρόν τι λάβῃ, τῷ ληφθέντι ἀρκούμενος. Μόνον ἐλθὲ, καὶ οἱ πάροικοι μόνοι, οἱπαρὰ τοῦ Βλαχερνίτου ἀποκρυβέντες, πλουτίσουσί σε, ἀνὰ ἕν σκόρδον δόν τες. Τηροῖο ὑπὸ Κυρίου πάσης κακίας ἀνώτερος. Inquirens ossam, haud tripodas, sed necve lebetas. Qui vel si quid parvum susceperit, illud sibi in auxilium satis esse censet. Solus tu veni, et domestici tui soli. Illi vero, qui apud Blacbernitem occulti degunt, te multis sublevare poterunt divitiis, vel si unum allium tibi obtrudant. Dominus itaque te omnis fortunæ iniquæ victorem custodial. EPIST. LXXIV. Eiden. ΕΠΙΣΤ. ΟΔ. Τῷ αὐτῷ. Χαίρω μὴ δεχόμενος ἐκ σοῦ γράμματα. Τεκμαί ρομαι γάρ σοι προσείναι πράγματα, οἷς τι καὶ κερ δαλέον υπεστιν. Εἰ μὲν οὖν τυγχάνω τοῦ σκοποῦ, καὶ οὐ παρατοξεύω, ἔχω τοσαύτην ἐκ τῶν σῶν ἐν τοῖς ἐμοῖς λυπηροῖς παράκλησιν· εἰ δὲ καὶ τὸ σὸν δυστυχῶ, δίπαλτος ἡμῖν ὁ πονηρὸς ἔπεισιν. "Ο μόνο; ὁ ἀγαθὸς Θεὸς καὶ κρατικὸς ἀντιστήσεται. ὑφ' οὗ καὶ αὐτὸς ἀνώτερος τῆς ἐκείνου κακομηχανίας φυ λάττοιο. Gaudeo quidem, quia a te litteras non suscipio. Quoniam certo quasi quodam signo, te occupationibus obrui facile conjicio: quibus non parvi sit emolumenti lucrum. Si equidem scopi ita attingo metain, nec longe ab illo mea spicula torqueo, proculdubio habeo, ob ea quæ tu moliris, intér ineæ tristitiæ et moeroris causas, ingens solatium. Si autem, ut tua sunt, adversus mihi fortunæ obvenit casus, equidem nobis adversarius utrimque tela sna vibrans imminet: cui solus Deus potentissimus et optimus illius dolis et multo fraudium laqueo semper tutetur. EPIST. LXXV. Eidem. demum obsistet. Qui te ab ΕΠΙΣΤ. ΟΕ. Τῷ αὐτῷ. Cum multa desiderii siti flagrarem, ut perspicue et aperte, quæ tibi contingunt, ediscerem, illustrissime in Domino fili, tu obscuras et quodanı veluti turbidas cœno mihi guttas emisisti quibus me ea siti nullo inodo levare possumn. Igitur ἀξίοις τῶν ἐλπίδων αἷς ἐτρεφόμεθα. Διψώντί μοι μαθεῖν τὰ κατὰ σὲ λευκότερον, ὑπέρ λαμπρέ μοι ἐν Κυρίῳ υἱὲ, αὐτὸς σταγόνας ἐπιπέμπεις θολώδεις, ἐξ ὧν οὐκ ἰῶμαι τὴν δίψαν. Γράψον οὖν μοι ἀριδηλότερον ἐνίοις τε εἶ, καὶ εἰ ἐν ad me nutrimur. manifestius scribe, quibus forsan sis distractus negotiis, et si ea siut digna spe qua nos Ενίοις τε. Scrib. ἐν οἷς τε. Varia lectiones et nota.

EPISTOLE XXXV J. LAMIO EDITÆ. ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ ΛΕ. THEOPHYLACTI EPISTOLÆ XXXV Edita et Latine versæ a Joanne Lami. Τῇ δεσποίνῃ κυρά Μαρία. Δέσποινά μου ἁγία, πολλοῖς μέν με τοῖς λυπηροῖς ἐξ οὗ τῇ βασιλίδι τῶν πόλεων ᾿Αχριδόθεν επεδήμησα, αἱ πολλαί μου ἁμαρτίαι προσεπαττάλευσαν· οὔπω δὲ τοιοῦτον οὐδὲν οἷον νῦν ὁ ἄθλιος ἔπαθον, μὴ δυ νηθεὶς ἀποδοῦναι τὴν τελευταίαν καὶ συντακτήριον τῇ βασιλείᾳ προσκύνησιν. Ἐκεῖνα μὲν γάρ μοι τὰ λυπηρὰ ἡ σὴ γαληνίτης ἐκούφιζε, μᾶλλον δὲ τελείως ἐξήλειψεν, ὡς μηδὲ ἴχνος τούτων ἐμφαίνεσθαι, καὶ τὸ θαῦμα εἰς ἱλαρότητα μετεβάλλοντο, ἀλλοιούσης αὐτὰ τῆς θειοτάτης σου δεξιᾶς, ὥστε τὰ πρὸς Θεὸν τῷ Δαβὶδ λεχθέντα, καμοὶ πρὸς τὴν βασιλείαν σου λέγεσθαι· Κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ὀδυνῶν μου ἐν τῇ καρδίᾳ μου αἱ παρακλήσεις σου εὔφραναν τὴν ψυχήν μου. Τὸ δὲ νῦν τοῦτο πάθος τίς ὁ ἐπικουφίσων τῇ ἐμῇ ταπεινότητι; τίς ὁ θήσων τῇ ἀσθενείᾳ μου φορητότερα; Ἐκτὸς εἰ μὲν [f. μή] τὴν σὴν ὑπολογισάμενος ἀγαθότητα, ταύτην ἔξω καν τούτῳ παράκλησιν. Πιστεύω γὰρ, κατὰ τὸ εἰκός, ὡς καὶ τὸ παρὸν γράμμα δέξαιο, καθάπερ ἐκείνην αὐτὴν τὴν διὰ τοῦ σώματος ἐντυχίαν, ἣν ὑστερήσαμεν ἄκοντες. Ἴστω γὰρ ἡ ἐλεοῦσά με βασιλεία σου, ὡς ἀπὸ Νικομηδείας επανερχόμενος (κἀκεῖσε γάρ με τὰ τῶν κακῶν μου διεπόρθμευσε κύματα), πολλὰ μὲν καὶ πολλάκις ἐβιασάμην τους ναύτας, ὥστε πρὸς τὸ τῆς βασιλείας σου εὐτυχῶς ἔχοντες τῆς Πρίγκιπος νησίδιον, καὶ τοὺς οἴακας ἐπιστρέψαι, καὶ τὸ οθόνιον μεταστείλασθαι· ἀλλ᾽ οὗτοί γε τῶν ἐμῶν βιαίων ῥημάτων οὐδὲ κέλευσμα ἐπαΐουσιν, οἶμαι, βιαιοτέ ρας βοῆς τῆς τοῦ βορέου τὰ ὦτα καταβομβούσης αὐτῶν, ὃς ἀπὸ τοῦ παντειχίου καταβαίνων λαμπρός, ἀπόρευτον ετίθει τὸ πέραμα, πλὴν εἰ μὴ πρὸς τὴν ᾿Απολλωνιάδα καταίρειν ἐμέλλομεν, ἀλλὰ καὶ μετὰ τὴ πρὸς τὴν μεγαλόπολιν διασωθῆναι. Διεσώθημεν δὲ, μόνον οὐχὶ τῆς γῆς ταῖς κώπαις προσψαύοντες' ** I'sal. xcm, 10. 709 EPIST. I. Auguste domnæ Mariæ. Augusta mea sancta, multis quidem doloribus, ex quo ad urbium reginam Achride sum profectus, multa me mea peccata affecerunt. Nihil vero unquam tale, quale nunc, miser perpessus sum, quod non potuerim imperium tuum ulina ac congrua prosequi veneratione. Illos enim dolores tua mihi levavit sercnitas, imo vero delevit omnino, ut ne vestigium quidem illorum appareat, et quod mirum est in hilaritatem conversi sunt, divinissima tua immutante dextera, ita ut, quæ ad Deum dicta sunt a Davide, mihi quoque ad imperium tuum dici possint Secundum multitudinem dolorum meorum in corde meo consolationes tuæ lætificaverunt animam meam”. Hanc vero præsentem ægritudinem quisnam levet humilitati meæ? Quis infirmis meis viribus imponat leviora? Nisi forte tuam ego respiciens bonitatem ejusmodi assequar vel in hoc consolationem; credo enim fore, ut præsentes etiam litteras ea excipias humanitate, qua hominem ad colloquium illud tuum admisisti, quo caruimus inviti. Sciat enim volo imperium tuum, mei motum misericordia, me Nicomenia redeuntem; nam illuc meis cum malis fluctus advexerant; multum plane ac sæpius institisse nautis, ut ad imperium tuum, feliciter habentes iter ad insulam Principis et clavos verterent et vela darent. Sed bi meorum urgentium verborum clamorem minime audiunt, vehementiore puto boreœ stridore ipsorum auribus obstrepente, qui quidem ex adverso violenter irTuens, impervium faciebat iter, nisi futurum erat ut Apolloniadi appelleremus, deinde vero Megalopolin confugerernus. Confugimus autem solummodo, non ad terram remos inhibendo descendimus, tantum destitimus navigando. Volebam equi -