ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ. 2. Περὶ τῆς ἀπογραφῆς. (Cap. II. vers. 1.) β'. Περὶ τῶν ἀγραυλούντων ποιμένων. (ΙΙ, 8.) γ. Περὶ τοῦ Συμεών. (11, 25.) δ'. Περί Άννης τῆς προφήτιδος. (ΙΙ, 36.) ε'. Περὶ τοῦ γενομένου ρήματος πρὸς Ιωάννην. (III, 1.) MO. y. ς. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Ιωάννην. (111, 10.) ζ'. Περὶ τοῦ πειρασμοῦ τοῦ Σωτῆρος. (ΙV, 1.) η'. Περὶ τοῦ ἔχοντος πνεῦμα δαιμονίου. (1V, 33.) Mp. a'. Αις'. Περὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ἐκλογῆς. (1, 19. Μθ. ιθ'. Ηρ. π. 15. Περὶ τῶν μακαρισμών. (VI, 20.) ΜΘ. Ε. τηʹ. Περὶ τοῦ ἑκατοντάρχου. (VII, 1. ΜΘ. Γ. Ιω.. ιθ'. Περὶ τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας. (Vil, 41.) κ'. Περὶ τῶν ἀποσταλέντων παρά Ιωάννου. (VII, 18.) Μθ. κ. κα'. Περὶ τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρω. (VII, 36.) Μ0. ξβ'. Μρ. μδ'. 'Ιω. ιβ'. κβ'. Περὶ τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου. (1111, 4.) Μθ. κδ'. Μρ. Θ. Ψ. Περὶ τῆς πενθερᾶς Πέτρου. (ΙV, 38.) ΜΘ. η. κγ. Περὶ τῆς ἐπιτιμήσεως τῶν ὑδάτων. [1], Μρ. β'. ι. Περὶ τῶν ἰαθέντων ἀπὸ ποικίλων νόσων. (ΙV, 40.) ΜΘ. Θ' Μρ. γ'. ια΄. Περὶ τῆς ἄγρας τῶν ἰχθύων. (V, 4.) 1. Περὶ τοῦ λεπρού. (7, 12.) Μθ. ς' Μρ. δ. εγ'. Περὶ τοῦ παραλυτικού. (V, 18.) Μθ. ιγ'. Μρ. δ. Ιω. ζ. 18. Περὶ Λευΐ τοῦ τελώνου. (7, 97.) Μθ. ιδ'. Mp. 5'. 23.) Μθ. ια'. Μρ. ι. κ. Περὶ τοῦ ἔχοντες τὸν λεγεώνα. (ΥΙΠ, 26.) Μθ. ιβ'. Μρ. ια'. κε'. Περὶ τῆς θυγατρὸς τοῦ ἀρχισυναγώγου. (VΙΙΙ, 40.) ΜΘ. 18: Μρ. ιβ. κς'. Περὶ τῆς αἱμορροούσης. (VIII, 43,) 10. ις'. Πρ. ιγ'. κζ'. Περὶ τῆς ἀποστολῆς τῶν δώδεκα. (ΙΧ, 4.) ΜΟ. ιθ'. Μρ. ιθ'. μ'. Περὶ τοῦ ξηρὰν ἔχοντος τὴν χεῖρα. (VI, 6.) κη'. Περὶ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ἰχθύων. Μθ. κα'. Μρ. ζ. (ΙΧ, 12.) ΜΟ. κς'. Πρ. ις'. Ίω, η'. EVANGELIUM SECUNDUM LUCAM. 1. De censu Casaris 2. De pastoribus in agro degentibus. 3. De Symeone. 4. De Anna prophetissa. CAPITA EVAngelii luCÆ. 5. De verbo quod factum est ad Joannem. 6. De his qui Joannem interrogabant. 7. De tentationibus Jesu. 8. De habente spiritum dæmoniacum. 9. De socru Petri. 10. De curalis & variis morbis. 11. De captura piscium. 12. De leproso. 13. De paralytico. 44. De Levi publicano. € 15. De habente dextram mianum aridam. 16. De apostolorum electione. 47. De beatitudinibus.. 18. De centurione. 19. De filio viduæ. 20. De discipulis missis a Joanner 24. De ea quæ unxit Dominum unguento, 22. De seminante parabola. 23. De increpatione venti ac tempestatis mario 24. De legione damonum. 25. De filia archisynagogi. 26. De muliere profluvio sanguinis laborante, 27. De emissione duodecim apostolorum. 28. De quinque panibus`et duobus piscibus.

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ. 2. Περὶ τῆς ἀπογραφῆς. (Cap. II. vers. 1.) β'. Περὶ τῶν ἀγραυλούντων ποιμένων. (ΙΙ, 8.) γ. Περὶ τοῦ Συμεών. (11, 25.) δ'. Περί Άννης τῆς προφήτιδος. (ΙΙ, 36.) ε'. Περὶ τοῦ γενομένου ρήματος πρὸς Ιωάννην. (III, 1.) MO. y. ς. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Ιωάννην. (111, 10.) ζ'. Περὶ τοῦ πειρασμοῦ τοῦ Σωτῆρος. (ΙV, 1.) η'. Περὶ τοῦ ἔχοντος πνεῦμα δαιμονίου. (1V, 33.) Mp. a'. Αις'. Περὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ἐκλογῆς. (1, 19. Μθ. ιθ'. Ηρ. π. 15. Περὶ τῶν μακαρισμών. (VI, 20.) ΜΘ. Ε. τηʹ. Περὶ τοῦ ἑκατοντάρχου. (VII, 1. ΜΘ. Γ. Ιω.. ιθ'. Περὶ τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας. (Vil, 41.) κ'. Περὶ τῶν ἀποσταλέντων παρά Ιωάννου. (VII, 18.) Μθ. κ. κα'. Περὶ τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρω. (VII, 36.) Μ0. ξβ'. Μρ. μδ'. 'Ιω. ιβ'. κβ'. Περὶ τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου. (1111, 4.) Μθ. κδ'. Μρ. Θ. Ψ. Περὶ τῆς πενθερᾶς Πέτρου. (ΙV, 38.) ΜΘ. η. κγ. Περὶ τῆς ἐπιτιμήσεως τῶν ὑδάτων. [1], Μρ. β'. ι. Περὶ τῶν ἰαθέντων ἀπὸ ποικίλων νόσων. (ΙV, 40.) ΜΘ. Θ' Μρ. γ'. ια΄. Περὶ τῆς ἄγρας τῶν ἰχθύων. (V, 4.) 1. Περὶ τοῦ λεπρού. (7, 12.) Μθ. ς' Μρ. δ. εγ'. Περὶ τοῦ παραλυτικού. (V, 18.) Μθ. ιγ'. Μρ. δ. Ιω. ζ. 18. Περὶ Λευΐ τοῦ τελώνου. (7, 97.) Μθ. ιδ'. Mp. 5'. 23.) Μθ. ια'. Μρ. ι. κ. Περὶ τοῦ ἔχοντες τὸν λεγεώνα. (ΥΙΠ, 26.) Μθ. ιβ'. Μρ. ια'. κε'. Περὶ τῆς θυγατρὸς τοῦ ἀρχισυναγώγου. (VΙΙΙ, 40.) ΜΘ. 18: Μρ. ιβ. κς'. Περὶ τῆς αἱμορροούσης. (VIII, 43,) 10. ις'. Πρ. ιγ'. κζ'. Περὶ τῆς ἀποστολῆς τῶν δώδεκα. (ΙΧ, 4.) ΜΟ. ιθ'. Μρ. ιθ'. μ'. Περὶ τοῦ ξηρὰν ἔχοντος τὴν χεῖρα. (VI, 6.) κη'. Περὶ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ἰχθύων. Μθ. κα'. Μρ. ζ. (ΙΧ, 12.) ΜΟ. κς'. Πρ. ις'. Ίω, η'. EVANGELIUM SECUNDUM LUCAM. 1. De censu Casaris 2. De pastoribus in agro degentibus. 3. De Symeone. 4. De Anna prophetissa. CAPITA EVAngelii luCÆ. 5. De verbo quod factum est ad Joannem. 6. De his qui Joannem interrogabant. 7. De tentationibus Jesu. 8. De habente spiritum dæmoniacum. 9. De socru Petri. 10. De curalis & variis morbis. 11. De captura piscium. 12. De leproso. 13. De paralytico. 44. De Levi publicano. € 15. De habente dextram mianum aridam. 16. De apostolorum electione. 47. De beatitudinibus.. 18. De centurione. 19. De filio viduæ. 20. De discipulis missis a Joanner 24. De ea quæ unxit Dominum unguento, 22. De seminante parabola. 23. De increpatione venti ac tempestatis mario 24. De legione damonum. 25. De filia archisynagogi. 26. De muliere profluvio sanguinis laborante, 27. De emissione duodecim apostolorum. 28. De quinque panibus`et duobus piscibus.

ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ ΤΑ ΚΕΦΑΛΑΙΑ. 2. Περὶ τῆς ἀπογραφῆς. (Cap. II. vers. 1.) β'. Περὶ τῶν ἀγραυλούντων ποιμένων. (ΙΙ, 8.) γ. Περὶ τοῦ Συμεών. (11, 25.) δ'. Περί Άννης τῆς προφήτιδος. (ΙΙ, 36.) ε'. Περὶ τοῦ γενομένου ρήματος πρὸς Ιωάννην. (III, 1.) MO. y. ς. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Ιωάννην. (111, 10.) ζ'. Περὶ τοῦ πειρασμοῦ τοῦ Σωτῆρος. (ΙV, 1.) η'. Περὶ τοῦ ἔχοντος πνεῦμα δαιμονίου. (1V, 33.) Mp. a'. Αις'. Περὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ἐκλογῆς. (1, 19. Μθ. ιθ'. Ηρ. π. 15. Περὶ τῶν μακαρισμών. (VI, 20.) ΜΘ. Ε. τηʹ. Περὶ τοῦ ἑκατοντάρχου. (VII, 1. ΜΘ. Γ. Ιω.. ιθ'. Περὶ τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας. (Vil, 41.) κ'. Περὶ τῶν ἀποσταλέντων παρά Ιωάννου. (VII, 18.) Μθ. κ. κα'. Περὶ τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρω. (VII, 36.) Μ0. ξβ'. Μρ. μδ'. 'Ιω. ιβ'. κβ'. Περὶ τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου. (1111, 4.) Μθ. κδ'. Μρ. Θ. Ψ. Περὶ τῆς πενθερᾶς Πέτρου. (ΙV, 38.) ΜΘ. η. κγ. Περὶ τῆς ἐπιτιμήσεως τῶν ὑδάτων. [1], Μρ. β'. ι. Περὶ τῶν ἰαθέντων ἀπὸ ποικίλων νόσων. (ΙV, 40.) ΜΘ. Θ' Μρ. γ'. ια΄. Περὶ τῆς ἄγρας τῶν ἰχθύων. (V, 4.) 1. Περὶ τοῦ λεπρού. (7, 12.) Μθ. ς' Μρ. δ. εγ'. Περὶ τοῦ παραλυτικού. (V, 18.) Μθ. ιγ'. Μρ. δ. Ιω. ζ. 18. Περὶ Λευΐ τοῦ τελώνου. (7, 97.) Μθ. ιδ'. Mp. 5'. 23.) Μθ. ια'. Μρ. ι. κ. Περὶ τοῦ ἔχοντες τὸν λεγεώνα. (ΥΙΠ, 26.) Μθ. ιβ'. Μρ. ια'. κε'. Περὶ τῆς θυγατρὸς τοῦ ἀρχισυναγώγου. (VΙΙΙ, 40.) ΜΘ. 18: Μρ. ιβ. κς'. Περὶ τῆς αἱμορροούσης. (VIII, 43,) 10. ις'. Πρ. ιγ'. κζ'. Περὶ τῆς ἀποστολῆς τῶν δώδεκα. (ΙΧ, 4.) ΜΟ. ιθ'. Μρ. ιθ'. μ'. Περὶ τοῦ ξηρὰν ἔχοντος τὴν χεῖρα. (VI, 6.) κη'. Περὶ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ἰχθύων. Μθ. κα'. Μρ. ζ. (ΙΧ, 12.) ΜΟ. κς'. Πρ. ις'. Ίω, η'. EVANGELIUM SECUNDUM LUCAM. 1. De censu Casaris 2. De pastoribus in agro degentibus. 3. De Symeone. 4. De Anna prophetissa. CAPITA EVAngelii luCÆ. 5. De verbo quod factum est ad Joannem. 6. De his qui Joannem interrogabant. 7. De tentationibus Jesu. 8. De habente spiritum dæmoniacum. 9. De socru Petri. 10. De curalis & variis morbis. 11. De captura piscium. 12. De leproso. 13. De paralytico. 44. De Levi publicano. € 15. De habente dextram mianum aridam. 16. De apostolorum electione. 47. De beatitudinibus.. 18. De centurione. 19. De filio viduæ. 20. De discipulis missis a Joanner 24. De ea quæ unxit Dominum unguento, 22. De seminante parabola. 23. De increpatione venti ac tempestatis mario 24. De legione damonum. 25. De filia archisynagogi. 26. De muliere profluvio sanguinis laborante, 27. De emissione duodecim apostolorum. 28. De quinque panibus`et duobus piscibus.

KUTHYMII ZIGABENI κυ'. Περὶ τῆς τῶν μαθητῶν ἐπερωτήσεως. (ΙΧ, μθ'. Περὶ τῶν παραβολῶν. (ΧΙΙΙ, 18.) ΜΘ. εδ. 18.) 10. Αγ. Πρ. κδ'. λ'. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ. (ΙΧ, 28.) Μθ. 20. Πρ. κε'. λι'. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. (ΙΧ, 57.) Αθ. λε'. Μρ. κς'. Μρ. θ. ν. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος, εἰ ὀλίγοι οι σωζό μενοι. (Ν111, 22.) να'. Περὶ τῶν εἰπόντων τῷ Ἰησοῦ διὰ Ηρώδης. (XIII, 31.) λβ'. Περὶ τῶν διαλογιζομένων, εἰς μείζων. (ΙΙ. νβ. Περὶ τοῦ ὑδρωπικοῦ. (ΧΙ. 1. 46. ΜΘ. 15. Μρ. κζ'. λγ'. Περὶ τοῦ μὴ ἐπιτρεπομένου ἀκολουθεῖν. (ΙΧ, 56.) ΜΘ. Ε. λδ'. Περὶ τῶν ἀναδειχθέντων ἑβδομήκοντα. (Χ.Α.) λε'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος νομικού. (Χ, 25 ) 10. κδ'. Ηρ. 20'. νγ'. Περὶ τοῦ μὴ ἀγαπᾷν τὰς πρωτοκλισίας. (XIV, 7.) νδ'. Περὶ τῶν καλουμένων ἐν τῷ δείπνῳ. (πιν, 15.) Μθ. να. νε'. Παραβολὴ περὶ οἰκοδομῆς πύργου. (ΧΙΥ. 28.) νς'. Περὶ τῶν ἑκατὸν προβάτων παραβολή. (XV,3.) ὶς'. Περὶ τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. (5,50.) νζ. Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν. λζ'. Περὶ Μάρθας καὶ Μαρίας. (Χ, 56.) λη'. Περί προσευχής. (ΧΙ, 1.) 20. Περὶ τοῦ ἔχοντος δαιμόνιον κωφόν. (ΧΙ, 14 ) ΜΘ. κβ'. (XV, 12.) νη'. Περὶ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. (XVI, 4 ) νθ'. Περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου.(Χ 1,19.) ξ'. Περὶ τῶν δέκα λεπρών. (XV, 14.) μ'. Περὶ τῆς ἐκ τοῦ ὄχλου ἐπαράσης φωνήν. ξα'. Περὶ τοῦ κριτοῦ τῆς ἀδικίας (XVIII, 1.) (ΧΙ, 27.) μα'. Περὶ τῶν αἰτούντων σημεῖον.(ΧΙ, 29.)ΜΟ. κγ'. μβ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου τοῦ καλέσαντος τὸν Ἰησοῦν. (Χ1, 57.) μγ'. Περὶ τοῦ ταλανισμοῦ τῶν νομικῶν. (ΧΙ, 46.) MO. rg'. με. Περὶ τῆς ζύμης των Φαρισαίων. (ΧΙΙ, 1.) ΜΕΘ. 19. Πρ. κβ'. με'. Περὶ τοῦ θελήσαντος μερίσασθαι τὴν οὐσίαν. (ΧΙΙ, 43.) ξβ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ τοῦ τελώνου. (XVIII, (9.) ξγ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος πλουσίου τὸν Ἰησοῦν. (ΧVΙΙΙ, 18.) Μθ. μα. Μρ. κθ'. ξδ. Περὶ τοῦ τυφλοῦ. (XVIII, 35 ) ΜΘ. με. Μρ. λα' ξε'. Περὶ τοῦ Ζακχαίου. (ΧΙΧ, 1.) ξς'. Περὶ τοῦ πορευθέντος λαβεῖν ἑαυτῷ βασι Jelur. (XIX, 12.) ξζ'. Περὶ τῶν λαβόντων τὰς δέκα μνᾶς (ΧΙΧ,15.) μς'. Περὶ τοῦ, οὗ εὐφόρησεν ἡ χώρα, πλουσίου. Ο ξή'. Περὶ τοῦ πώλου. (ΧΙΧ, 29.) ΜΘ. με. Μρ. (XII, 16.) μζ'. Περὶ τῶν Γαλιλαίων καὶ τῶν ἐν τῷ Σιλωάμ. (XIII, 1.) μηʹ. Περὶ τῆς ἐχούσης πνεῦμα ἀσθενείας. (XIII, 10.) 29. De interrogatione Domini ad discipulos. 30. De transfiguratione Jesu. 31. De lunatico. 32. De disputantibus, quis esset major. 53. De eo cui non permisit ut scqueretur. 54. De designatis septuaginta apostolis. 55. De tentante legisperito. 36. De eo qui inciderat in latrones. 57. De Martha et Maria. 58. De oratione 59. De ejecto dæmonio muto. 40. De mulere, quæ de turba vocem extulit. 41. De his qui signum petebant. 42. De Pharisæo qui Dominum invitavit. 45. De deploratione legisperitorum. 44. De fermento Pharisæcorum. 45. De eo qui volebat dividere hareditatem. 46. De divite cujus ager ſcrax fuit. 47. De Galilais et iis qui in Siloe, etc. 48. De muliere contracta spiritum infirmitatis ha bente. 49. De parabolis. 5. De eo qui Dominum interrogabat, an puket isΑβ'. Ιω. ιδ'. ξθ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Κύριον ἀρχι ερέων καὶ Γραμματέων. (ΧΧ, 1.) ΜΘ. μη. Μρ. 18. sent, qui salutem consequerentur. 51. De his qui suadebant, ut secederet propter Microdent. 52. De hydropico. 55. De non amandis prinis accubitibus. 56. De invitatis ad cenam. 55. De adificatione turris parabola. 56. De centum ovibus parabola. 57. De duobus filiis, quorum junior luxuriose visit. 58. De dispensatore iniquo. 59. De divite et Lazaro. GO. De decem leprosis. Gl. De judice iniquo. 62. De Pharis@o et Publicano. 65. De divite, qui Dominum incerrogavit. 61. De cæco. 65. De Zacchæo. 66. De homine qui profectus est, ut acciperet sibi regrum. 67. De his qui decem minas acceperunt. 68. De pullo. 69. De sacerdotibus et scribis ac scnioribus, qui lominum interrogabant.

KUTHYMII ZIGABENI κυ'. Περὶ τῆς τῶν μαθητῶν ἐπερωτήσεως. (ΙΧ, μθ'. Περὶ τῶν παραβολῶν. (ΧΙΙΙ, 18.) ΜΘ. εδ. 18.) 10. Αγ. Πρ. κδ'. λ'. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ. (ΙΧ, 28.) Μθ. 20. Πρ. κε'. λι'. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. (ΙΧ, 57.) Αθ. λε'. Μρ. κς'. Μρ. θ. ν. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος, εἰ ὀλίγοι οι σωζό μενοι. (Ν111, 22.) να'. Περὶ τῶν εἰπόντων τῷ Ἰησοῦ διὰ Ηρώδης. (XIII, 31.) λβ'. Περὶ τῶν διαλογιζομένων, εἰς μείζων. (ΙΙ. νβ. Περὶ τοῦ ὑδρωπικοῦ. (ΧΙ. 1. 46. ΜΘ. 15. Μρ. κζ'. λγ'. Περὶ τοῦ μὴ ἐπιτρεπομένου ἀκολουθεῖν. (ΙΧ, 56.) ΜΘ. Ε. λδ'. Περὶ τῶν ἀναδειχθέντων ἑβδομήκοντα. (Χ.Α.) λε'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος νομικού. (Χ, 25 ) 10. κδ'. Ηρ. 20'. νγ'. Περὶ τοῦ μὴ ἀγαπᾷν τὰς πρωτοκλισίας. (XIV, 7.) νδ'. Περὶ τῶν καλουμένων ἐν τῷ δείπνῳ. (πιν, 15.) Μθ. να. νε'. Παραβολὴ περὶ οἰκοδομῆς πύργου. (ΧΙΥ. 28.) νς'. Περὶ τῶν ἑκατὸν προβάτων παραβολή. (XV,3.) ὶς'. Περὶ τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. (5,50.) νζ. Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν. λζ'. Περὶ Μάρθας καὶ Μαρίας. (Χ, 56.) λη'. Περί προσευχής. (ΧΙ, 1.) 20. Περὶ τοῦ ἔχοντος δαιμόνιον κωφόν. (ΧΙ, 14 ) ΜΘ. κβ'. (XV, 12.) νη'. Περὶ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. (XVI, 4 ) νθ'. Περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου.(Χ 1,19.) ξ'. Περὶ τῶν δέκα λεπρών. (XV, 14.) μ'. Περὶ τῆς ἐκ τοῦ ὄχλου ἐπαράσης φωνήν. ξα'. Περὶ τοῦ κριτοῦ τῆς ἀδικίας (XVIII, 1.) (ΧΙ, 27.) μα'. Περὶ τῶν αἰτούντων σημεῖον.(ΧΙ, 29.)ΜΟ. κγ'. μβ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου τοῦ καλέσαντος τὸν Ἰησοῦν. (Χ1, 57.) μγ'. Περὶ τοῦ ταλανισμοῦ τῶν νομικῶν. (ΧΙ, 46.) MO. rg'. με. Περὶ τῆς ζύμης των Φαρισαίων. (ΧΙΙ, 1.) ΜΕΘ. 19. Πρ. κβ'. με'. Περὶ τοῦ θελήσαντος μερίσασθαι τὴν οὐσίαν. (ΧΙΙ, 43.) ξβ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ τοῦ τελώνου. (XVIII, (9.) ξγ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος πλουσίου τὸν Ἰησοῦν. (ΧVΙΙΙ, 18.) Μθ. μα. Μρ. κθ'. ξδ. Περὶ τοῦ τυφλοῦ. (XVIII, 35 ) ΜΘ. με. Μρ. λα' ξε'. Περὶ τοῦ Ζακχαίου. (ΧΙΧ, 1.) ξς'. Περὶ τοῦ πορευθέντος λαβεῖν ἑαυτῷ βασι Jelur. (XIX, 12.) ξζ'. Περὶ τῶν λαβόντων τὰς δέκα μνᾶς (ΧΙΧ,15.) μς'. Περὶ τοῦ, οὗ εὐφόρησεν ἡ χώρα, πλουσίου. Ο ξή'. Περὶ τοῦ πώλου. (ΧΙΧ, 29.) ΜΘ. με. Μρ. (XII, 16.) μζ'. Περὶ τῶν Γαλιλαίων καὶ τῶν ἐν τῷ Σιλωάμ. (XIII, 1.) μηʹ. Περὶ τῆς ἐχούσης πνεῦμα ἀσθενείας. (XIII, 10.) 29. De interrogatione Domini ad discipulos. 30. De transfiguratione Jesu. 31. De lunatico. 32. De disputantibus, quis esset major. 53. De eo cui non permisit ut scqueretur. 54. De designatis septuaginta apostolis. 55. De tentante legisperito. 36. De eo qui inciderat in latrones. 57. De Martha et Maria. 58. De oratione 59. De ejecto dæmonio muto. 40. De mulere, quæ de turba vocem extulit. 41. De his qui signum petebant. 42. De Pharisæo qui Dominum invitavit. 45. De deploratione legisperitorum. 44. De fermento Pharisæcorum. 45. De eo qui volebat dividere hareditatem. 46. De divite cujus ager ſcrax fuit. 47. De Galilais et iis qui in Siloe, etc. 48. De muliere contracta spiritum infirmitatis ha bente. 49. De parabolis. 5. De eo qui Dominum interrogabat, an puket isΑβ'. Ιω. ιδ'. ξθ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Κύριον ἀρχι ερέων καὶ Γραμματέων. (ΧΧ, 1.) ΜΘ. μη. Μρ. 18. sent, qui salutem consequerentur. 51. De his qui suadebant, ut secederet propter Microdent. 52. De hydropico. 55. De non amandis prinis accubitibus. 56. De invitatis ad cenam. 55. De adificatione turris parabola. 56. De centum ovibus parabola. 57. De duobus filiis, quorum junior luxuriose visit. 58. De dispensatore iniquo. 59. De divite et Lazaro. GO. De decem leprosis. Gl. De judice iniquo. 62. De Pharis@o et Publicano. 65. De divite, qui Dominum incerrogavit. 61. De cæco. 65. De Zacchæo. 66. De homine qui profectus est, ut acciperet sibi regrum. 67. De his qui decem minas acceperunt. 68. De pullo. 69. De sacerdotibus et scribis ac scnioribus, qui lominum interrogabant.

KUTHYMII ZIGABENI κυ'. Περὶ τῆς τῶν μαθητῶν ἐπερωτήσεως. (ΙΧ, μθ'. Περὶ τῶν παραβολῶν. (ΧΙΙΙ, 18.) ΜΘ. εδ. 18.) 10. Αγ. Πρ. κδ'. λ'. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ. (ΙΧ, 28.) Μθ. 20. Πρ. κε'. λι'. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. (ΙΧ, 57.) Αθ. λε'. Μρ. κς'. Μρ. θ. ν. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος, εἰ ὀλίγοι οι σωζό μενοι. (Ν111, 22.) να'. Περὶ τῶν εἰπόντων τῷ Ἰησοῦ διὰ Ηρώδης. (XIII, 31.) λβ'. Περὶ τῶν διαλογιζομένων, εἰς μείζων. (ΙΙ. νβ. Περὶ τοῦ ὑδρωπικοῦ. (ΧΙ. 1. 46. ΜΘ. 15. Μρ. κζ'. λγ'. Περὶ τοῦ μὴ ἐπιτρεπομένου ἀκολουθεῖν. (ΙΧ, 56.) ΜΘ. Ε. λδ'. Περὶ τῶν ἀναδειχθέντων ἑβδομήκοντα. (Χ.Α.) λε'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος νομικού. (Χ, 25 ) 10. κδ'. Ηρ. 20'. νγ'. Περὶ τοῦ μὴ ἀγαπᾷν τὰς πρωτοκλισίας. (XIV, 7.) νδ'. Περὶ τῶν καλουμένων ἐν τῷ δείπνῳ. (πιν, 15.) Μθ. να. νε'. Παραβολὴ περὶ οἰκοδομῆς πύργου. (ΧΙΥ. 28.) νς'. Περὶ τῶν ἑκατὸν προβάτων παραβολή. (XV,3.) ὶς'. Περὶ τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. (5,50.) νζ. Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν. λζ'. Περὶ Μάρθας καὶ Μαρίας. (Χ, 56.) λη'. Περί προσευχής. (ΧΙ, 1.) 20. Περὶ τοῦ ἔχοντος δαιμόνιον κωφόν. (ΧΙ, 14 ) ΜΘ. κβ'. (XV, 12.) νη'. Περὶ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. (XVI, 4 ) νθ'. Περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου.(Χ 1,19.) ξ'. Περὶ τῶν δέκα λεπρών. (XV, 14.) μ'. Περὶ τῆς ἐκ τοῦ ὄχλου ἐπαράσης φωνήν. ξα'. Περὶ τοῦ κριτοῦ τῆς ἀδικίας (XVIII, 1.) (ΧΙ, 27.) μα'. Περὶ τῶν αἰτούντων σημεῖον.(ΧΙ, 29.)ΜΟ. κγ'. μβ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου τοῦ καλέσαντος τὸν Ἰησοῦν. (Χ1, 57.) μγ'. Περὶ τοῦ ταλανισμοῦ τῶν νομικῶν. (ΧΙ, 46.) MO. rg'. με. Περὶ τῆς ζύμης των Φαρισαίων. (ΧΙΙ, 1.) ΜΕΘ. 19. Πρ. κβ'. με'. Περὶ τοῦ θελήσαντος μερίσασθαι τὴν οὐσίαν. (ΧΙΙ, 43.) ξβ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ τοῦ τελώνου. (XVIII, (9.) ξγ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος πλουσίου τὸν Ἰησοῦν. (ΧVΙΙΙ, 18.) Μθ. μα. Μρ. κθ'. ξδ. Περὶ τοῦ τυφλοῦ. (XVIII, 35 ) ΜΘ. με. Μρ. λα' ξε'. Περὶ τοῦ Ζακχαίου. (ΧΙΧ, 1.) ξς'. Περὶ τοῦ πορευθέντος λαβεῖν ἑαυτῷ βασι Jelur. (XIX, 12.) ξζ'. Περὶ τῶν λαβόντων τὰς δέκα μνᾶς (ΧΙΧ,15.) μς'. Περὶ τοῦ, οὗ εὐφόρησεν ἡ χώρα, πλουσίου. Ο ξή'. Περὶ τοῦ πώλου. (ΧΙΧ, 29.) ΜΘ. με. Μρ. (XII, 16.) μζ'. Περὶ τῶν Γαλιλαίων καὶ τῶν ἐν τῷ Σιλωάμ. (XIII, 1.) μηʹ. Περὶ τῆς ἐχούσης πνεῦμα ἀσθενείας. (XIII, 10.) 29. De interrogatione Domini ad discipulos. 30. De transfiguratione Jesu. 31. De lunatico. 32. De disputantibus, quis esset major. 53. De eo cui non permisit ut scqueretur. 54. De designatis septuaginta apostolis. 55. De tentante legisperito. 36. De eo qui inciderat in latrones. 57. De Martha et Maria. 58. De oratione 59. De ejecto dæmonio muto. 40. De mulere, quæ de turba vocem extulit. 41. De his qui signum petebant. 42. De Pharisæo qui Dominum invitavit. 45. De deploratione legisperitorum. 44. De fermento Pharisæcorum. 45. De eo qui volebat dividere hareditatem. 46. De divite cujus ager ſcrax fuit. 47. De Galilais et iis qui in Siloe, etc. 48. De muliere contracta spiritum infirmitatis ha bente. 49. De parabolis. 5. De eo qui Dominum interrogabat, an puket isΑβ'. Ιω. ιδ'. ξθ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Κύριον ἀρχι ερέων καὶ Γραμματέων. (ΧΧ, 1.) ΜΘ. μη. Μρ. 18. sent, qui salutem consequerentur. 51. De his qui suadebant, ut secederet propter Microdent. 52. De hydropico. 55. De non amandis prinis accubitibus. 56. De invitatis ad cenam. 55. De adificatione turris parabola. 56. De centum ovibus parabola. 57. De duobus filiis, quorum junior luxuriose visit. 58. De dispensatore iniquo. 59. De divite et Lazaro. GO. De decem leprosis. Gl. De judice iniquo. 62. De Pharis@o et Publicano. 65. De divite, qui Dominum incerrogavit. 61. De cæco. 65. De Zacchæo. 66. De homine qui profectus est, ut acciperet sibi regrum. 67. De his qui decem minas acceperunt. 68. De pullo. 69. De sacerdotibus et scribis ac scnioribus, qui lominum interrogabant.

KUTHYMII ZIGABENI κυ'. Περὶ τῆς τῶν μαθητῶν ἐπερωτήσεως. (ΙΧ, μθ'. Περὶ τῶν παραβολῶν. (ΧΙΙΙ, 18.) ΜΘ. εδ. 18.) 10. Αγ. Πρ. κδ'. λ'. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ Ἰησοῦ. (ΙΧ, 28.) Μθ. 20. Πρ. κε'. λι'. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. (ΙΧ, 57.) Αθ. λε'. Μρ. κς'. Μρ. θ. ν. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος, εἰ ὀλίγοι οι σωζό μενοι. (Ν111, 22.) να'. Περὶ τῶν εἰπόντων τῷ Ἰησοῦ διὰ Ηρώδης. (XIII, 31.) λβ'. Περὶ τῶν διαλογιζομένων, εἰς μείζων. (ΙΙ. νβ. Περὶ τοῦ ὑδρωπικοῦ. (ΧΙ. 1. 46. ΜΘ. 15. Μρ. κζ'. λγ'. Περὶ τοῦ μὴ ἐπιτρεπομένου ἀκολουθεῖν. (ΙΧ, 56.) ΜΘ. Ε. λδ'. Περὶ τῶν ἀναδειχθέντων ἑβδομήκοντα. (Χ.Α.) λε'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος νομικού. (Χ, 25 ) 10. κδ'. Ηρ. 20'. νγ'. Περὶ τοῦ μὴ ἀγαπᾷν τὰς πρωτοκλισίας. (XIV, 7.) νδ'. Περὶ τῶν καλουμένων ἐν τῷ δείπνῳ. (πιν, 15.) Μθ. να. νε'. Παραβολὴ περὶ οἰκοδομῆς πύργου. (ΧΙΥ. 28.) νς'. Περὶ τῶν ἑκατὸν προβάτων παραβολή. (XV,3.) ὶς'. Περὶ τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. (5,50.) νζ. Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν. λζ'. Περὶ Μάρθας καὶ Μαρίας. (Χ, 56.) λη'. Περί προσευχής. (ΧΙ, 1.) 20. Περὶ τοῦ ἔχοντος δαιμόνιον κωφόν. (ΧΙ, 14 ) ΜΘ. κβ'. (XV, 12.) νη'. Περὶ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. (XVI, 4 ) νθ'. Περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου.(Χ 1,19.) ξ'. Περὶ τῶν δέκα λεπρών. (XV, 14.) μ'. Περὶ τῆς ἐκ τοῦ ὄχλου ἐπαράσης φωνήν. ξα'. Περὶ τοῦ κριτοῦ τῆς ἀδικίας (XVIII, 1.) (ΧΙ, 27.) μα'. Περὶ τῶν αἰτούντων σημεῖον.(ΧΙ, 29.)ΜΟ. κγ'. μβ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου τοῦ καλέσαντος τὸν Ἰησοῦν. (Χ1, 57.) μγ'. Περὶ τοῦ ταλανισμοῦ τῶν νομικῶν. (ΧΙ, 46.) MO. rg'. με. Περὶ τῆς ζύμης των Φαρισαίων. (ΧΙΙ, 1.) ΜΕΘ. 19. Πρ. κβ'. με'. Περὶ τοῦ θελήσαντος μερίσασθαι τὴν οὐσίαν. (ΧΙΙ, 43.) ξβ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ τοῦ τελώνου. (XVIII, (9.) ξγ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος πλουσίου τὸν Ἰησοῦν. (ΧVΙΙΙ, 18.) Μθ. μα. Μρ. κθ'. ξδ. Περὶ τοῦ τυφλοῦ. (XVIII, 35 ) ΜΘ. με. Μρ. λα' ξε'. Περὶ τοῦ Ζακχαίου. (ΧΙΧ, 1.) ξς'. Περὶ τοῦ πορευθέντος λαβεῖν ἑαυτῷ βασι Jelur. (XIX, 12.) ξζ'. Περὶ τῶν λαβόντων τὰς δέκα μνᾶς (ΧΙΧ,15.) μς'. Περὶ τοῦ, οὗ εὐφόρησεν ἡ χώρα, πλουσίου. Ο ξή'. Περὶ τοῦ πώλου. (ΧΙΧ, 29.) ΜΘ. με. Μρ. (XII, 16.) μζ'. Περὶ τῶν Γαλιλαίων καὶ τῶν ἐν τῷ Σιλωάμ. (XIII, 1.) μηʹ. Περὶ τῆς ἐχούσης πνεῦμα ἀσθενείας. (XIII, 10.) 29. De interrogatione Domini ad discipulos. 30. De transfiguratione Jesu. 31. De lunatico. 32. De disputantibus, quis esset major. 53. De eo cui non permisit ut scqueretur. 54. De designatis septuaginta apostolis. 55. De tentante legisperito. 36. De eo qui inciderat in latrones. 57. De Martha et Maria. 58. De oratione 59. De ejecto dæmonio muto. 40. De mulere, quæ de turba vocem extulit. 41. De his qui signum petebant. 42. De Pharisæo qui Dominum invitavit. 45. De deploratione legisperitorum. 44. De fermento Pharisæcorum. 45. De eo qui volebat dividere hareditatem. 46. De divite cujus ager ſcrax fuit. 47. De Galilais et iis qui in Siloe, etc. 48. De muliere contracta spiritum infirmitatis ha bente. 49. De parabolis. 5. De eo qui Dominum interrogabat, an puket isΑβ'. Ιω. ιδ'. ξθ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Κύριον ἀρχι ερέων καὶ Γραμματέων. (ΧΧ, 1.) ΜΘ. μη. Μρ. 18. sent, qui salutem consequerentur. 51. De his qui suadebant, ut secederet propter Microdent. 52. De hydropico. 55. De non amandis prinis accubitibus. 56. De invitatis ad cenam. 55. De adificatione turris parabola. 56. De centum ovibus parabola. 57. De duobus filiis, quorum junior luxuriose visit. 58. De dispensatore iniquo. 59. De divite et Lazaro. GO. De decem leprosis. Gl. De judice iniquo. 62. De Pharis@o et Publicano. 65. De divite, qui Dominum incerrogavit. 61. De cæco. 65. De Zacchæo. 66. De homine qui profectus est, ut acciperet sibi regrum. 67. De his qui decem minas acceperunt. 68. De pullo. 69. De sacerdotibus et scribis ac scnioribus, qui lominum interrogabant.

CAP. I. 6. Περὶ τοῦ ἀμπελῶνες. (ΧΧ. 9.) Αθ. ν'. Μρ.λς'. ος'. Περὶ τοῦ Πάσχα. (ΧΧΙΙ, 1.) ΜΟ. ξγ'. Μρ. με Περὶ τῶν ἐγκαθέτων διὰ τὸν κῆνσον. (ΧΧ, οι. Περὶ τῶν φιλονεικησάντων, τις μείζων. 20.) ΜΟ. νβ. Μρ. ζ'. (XXII, 21.) οβ'. Περὶ τῶν Σαδδουκαίων. (ΧΧ, 27.) Αίθ. γ'. ση'. Περὶ τῆς ἐξαιτήσεως τοῦ Σατανᾶ. (ΧΧΙΙ, 31.) Mp. In'. Ογ. Ερώτησις πρὸς τοὺς Φαρισαίους, πῶς ἐστιν υἱὸς Δαυὶδ ὁ Χριστός. (ΧΧ, 41.)Μθ. νε.Μρ.μ. Οδ'. Περὶ τῆς χήρας τῆς τὰ δύο λεπτά βαλούσης. (XXI, 1.) Mp. jiď. οι'. Ερώτησις περὶ συντελείας. (ΧΧΙ, 7.) ΜΘ. rC. Mp. µ§'. 70. De vinea. 71. De his qui Dominum interrogabant occasione census. 72. De Sadducais. 73. Interrogatio Domini ad Judæos, quomodo dicant Christum filium esse David. 74. De vidua quæ duo minuia obtulit. 75. De consummatione. ΜΘ. Εξ. Μρ. με. αθ. Εξουθένησις 'Ηρώδου. (ΧΧΙΙ, 14.) π΄. Περὶ τῶν κοπτομένων γυναικῶν. (ΧΧΙΙ, 27.) πα'. Περὶ τοῦ μετανοήσαντος λῃστοῦ. (ΧΧΙΙΙ,39.) πβ'. Περὶ τῆς αἰτήσεως τοῦ Κυριακοῦ σώματος. (XXIII, 50.) MO En'.Mp. µn'. 'Iw. rn'. πγ'. Περὶ τοῦ Κλεόπα. (ΧΧΙV, 43.) 76. De Pascha. 77. De contentione, quis esset major. 78. De expetitione Satane. 79. De contemptu Herodis. 80. De mulieribus Dominum plangentibus. 81. De lutronis pœnitentia. 82. De petitione corporis Domini. 83. De Cleopa. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕ ΛΙΟΥ. Ο μακάριος Λουκᾶς, 'Αντιοχεύς μὲν ἦν τὸ γένος, πᾶσαν δὲ τὴν ἐν λόγοις παίδευσιν μετελθών, καὶ τὴν ἰατρικὴν τῶν σωμάτων ἐκμαθών, ὕστερον καὶ τὴν ἰατρικὴν τῶν ψυχῶν κατώρθωσε· πρῶτα μὲν τῷ Χριστῷ φοιτήσας, καὶ παρ' αὐτοῦ τὰ σπέρματα τῆς εὐσεβείας ὑποδεξάμενος· ἔπειτα δὲ Παύλῳ τῷ κορυφαίῳ συναρμοσθεὶς καὶ διαφερόντως ο κειωθείς, καὶ γεγονὼς ἀκόλουθος αὐτῷ καὶ συνέχε δημος, καθάπερ δὴ καὶ Πέτρου τοῦ κορυφαίου, ΜάρΦασὶ δέ τινες, καὶ μᾶλλον Ωριγένης, ὅτι τοῖς ἑβδομήκοντα ἀποστόλοις καὶ Μάρκος καὶ Λουκάς, πρὸ τοῦ Δεσποτικοῦ σταυροῦ, συνηρίθμη του Μετὰ δὲ πεντεκαίδεκα χρόνους τῆς τοῦ Σωτῆρος ἀναλήψεως, ἐπιτραπεὶς παρὰ Παύλου, συνέγραψε τὸ Εὐαγγέλιον πρός τινα Θεόφιλον, πιστότατον καὶ θεοφιλέστατον, πολλὰ τῶν τοῖς ἄλλοις εὐαγγελι σταῖς σεσιωπημένων αὐτὸς ἀπομνημονεύσας. Επειδήπερ — πραγμάτων. Ενέφηνέ τινας ἐπιχειρήσαντας μὲν ἀναγράψασθαι Εὐαγγέλιον, η πόρρω δὲ τῆς ἀληθείας ἀποπλανηθέντας. Οὐ γὰρ περὶ Ματθαίου καὶ Μάρκου τοῦτό φησιν· Οὗτοι γὰρ οὐκ ἐπεχείρησαν, ἀλλ' ἔγραψαν. Περὶ τῶν πεπλη· ροφορημένων δὲ, τουτέστι περὶ τῶν βεβαιωθέντων ἐν 'Ημῖν, τοῖς ἀληθέσι μαθηταῖς τοῦ Κυρίου, Πραγ μάτων. Εἰσὶ δὲ ταῦτα αἱ τε πράξεις καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ, τὰ θαύματα καὶ τὰ διδάγματα, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, ἡ ἔνταρχος αὐτοῦ πολιτεία. Μέν et mox δέ omittit A. INTERPRETATIO EVANGELII LUCÆ. Beatus Lucas Antiochensis fuit genere. Omnem autem sermonis disciplinam adeptus, medicinam etiam corporum didicit, ac postmodum animorum quoque medicinam assecutus est. Primum quidem Christo adhaesit, et ab eo pietatis semina suscepit. Postea vero Paulo duci conjunctus, maximeque familiaris effectus est, ac discipulus ejus, comesque itineris: quemadmodum et Marcus Petri cæterorum principis. Dicunt autem quidam, et maxime Origenes, quod Marcus et Lucas ante Dominicam passionem inter septuaginta discipulos connumerati sunt. Post quindecim vero annos a Salvatoris assumplione, permissu Pauli conscripsit Evangelium ad Theophilum fidelissimum Deique amantissimum, Multa autem, quæ ab aliis evangelistis silentio fuerant præterita, iste commemorat. CAP. 1. Vers. 1. Quando quidem-rerum. Demonstrat, quosdam tentasse Evangelium conscribere, sed a veritate longe aberrasse. Non enim de Matthro et Marco hoc dicit: Hi enim non tentaverunt, sed scripserunt. Certissima fide comprobata, hoe est, confirmata. Nobis, qui Christi sumus discipuli. Rerum; he autem sunt opera ac sermones ejus, miracula ac dogmata,jet, ut semel dicam, conversatio ejus in carne. Varia lectiones et nola. llis similia leguntur apud Euseb. list. eccles. thai, ut colligere licet ex Euseb. Hist. cccl. lb τι hil. iit, cap. 4. Δεξάμενος Α. Haud dubie tomo primo in Evangelium Matcap. 25. Ευαγγέλια 13,

CAP. I. 6. Περὶ τοῦ ἀμπελῶνες. (ΧΧ. 9.) Αθ. ν'. Μρ.λς'. ος'. Περὶ τοῦ Πάσχα. (ΧΧΙΙ, 1.) ΜΟ. ξγ'. Μρ. με Περὶ τῶν ἐγκαθέτων διὰ τὸν κῆνσον. (ΧΧ, οι. Περὶ τῶν φιλονεικησάντων, τις μείζων. 20.) ΜΟ. νβ. Μρ. ζ'. (XXII, 21.) οβ'. Περὶ τῶν Σαδδουκαίων. (ΧΧ, 27.) Αίθ. γ'. ση'. Περὶ τῆς ἐξαιτήσεως τοῦ Σατανᾶ. (ΧΧΙΙ, 31.) Mp. In'. Ογ. Ερώτησις πρὸς τοὺς Φαρισαίους, πῶς ἐστιν υἱὸς Δαυὶδ ὁ Χριστός. (ΧΧ, 41.)Μθ. νε.Μρ.μ. Οδ'. Περὶ τῆς χήρας τῆς τὰ δύο λεπτά βαλούσης. (XXI, 1.) Mp. jiď. οι'. Ερώτησις περὶ συντελείας. (ΧΧΙ, 7.) ΜΘ. rC. Mp. µ§'. 70. De vinea. 71. De his qui Dominum interrogabant occasione census. 72. De Sadducais. 73. Interrogatio Domini ad Judæos, quomodo dicant Christum filium esse David. 74. De vidua quæ duo minuia obtulit. 75. De consummatione. ΜΘ. Εξ. Μρ. με. αθ. Εξουθένησις 'Ηρώδου. (ΧΧΙΙ, 14.) π΄. Περὶ τῶν κοπτομένων γυναικῶν. (ΧΧΙΙ, 27.) πα'. Περὶ τοῦ μετανοήσαντος λῃστοῦ. (ΧΧΙΙΙ,39.) πβ'. Περὶ τῆς αἰτήσεως τοῦ Κυριακοῦ σώματος. (XXIII, 50.) MO En'.Mp. µn'. 'Iw. rn'. πγ'. Περὶ τοῦ Κλεόπα. (ΧΧΙV, 43.) 76. De Pascha. 77. De contentione, quis esset major. 78. De expetitione Satane. 79. De contemptu Herodis. 80. De mulieribus Dominum plangentibus. 81. De lutronis pœnitentia. 82. De petitione corporis Domini. 83. De Cleopa. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕ ΛΙΟΥ. Ο μακάριος Λουκᾶς, 'Αντιοχεύς μὲν ἦν τὸ γένος, πᾶσαν δὲ τὴν ἐν λόγοις παίδευσιν μετελθών, καὶ τὴν ἰατρικὴν τῶν σωμάτων ἐκμαθών, ὕστερον καὶ τὴν ἰατρικὴν τῶν ψυχῶν κατώρθωσε· πρῶτα μὲν τῷ Χριστῷ φοιτήσας, καὶ παρ' αὐτοῦ τὰ σπέρματα τῆς εὐσεβείας ὑποδεξάμενος· ἔπειτα δὲ Παύλῳ τῷ κορυφαίῳ συναρμοσθεὶς καὶ διαφερόντως ο κειωθείς, καὶ γεγονὼς ἀκόλουθος αὐτῷ καὶ συνέχε δημος, καθάπερ δὴ καὶ Πέτρου τοῦ κορυφαίου, ΜάρΦασὶ δέ τινες, καὶ μᾶλλον Ωριγένης, ὅτι τοῖς ἑβδομήκοντα ἀποστόλοις καὶ Μάρκος καὶ Λουκάς, πρὸ τοῦ Δεσποτικοῦ σταυροῦ, συνηρίθμη του Μετὰ δὲ πεντεκαίδεκα χρόνους τῆς τοῦ Σωτῆρος ἀναλήψεως, ἐπιτραπεὶς παρὰ Παύλου, συνέγραψε τὸ Εὐαγγέλιον πρός τινα Θεόφιλον, πιστότατον καὶ θεοφιλέστατον, πολλὰ τῶν τοῖς ἄλλοις εὐαγγελι σταῖς σεσιωπημένων αὐτὸς ἀπομνημονεύσας. Επειδήπερ — πραγμάτων. Ενέφηνέ τινας ἐπιχειρήσαντας μὲν ἀναγράψασθαι Εὐαγγέλιον, η πόρρω δὲ τῆς ἀληθείας ἀποπλανηθέντας. Οὐ γὰρ περὶ Ματθαίου καὶ Μάρκου τοῦτό φησιν· Οὗτοι γὰρ οὐκ ἐπεχείρησαν, ἀλλ' ἔγραψαν. Περὶ τῶν πεπλη· ροφορημένων δὲ, τουτέστι περὶ τῶν βεβαιωθέντων ἐν 'Ημῖν, τοῖς ἀληθέσι μαθηταῖς τοῦ Κυρίου, Πραγ μάτων. Εἰσὶ δὲ ταῦτα αἱ τε πράξεις καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ, τὰ θαύματα καὶ τὰ διδάγματα, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, ἡ ἔνταρχος αὐτοῦ πολιτεία. Μέν et mox δέ omittit A. INTERPRETATIO EVANGELII LUCÆ. Beatus Lucas Antiochensis fuit genere. Omnem autem sermonis disciplinam adeptus, medicinam etiam corporum didicit, ac postmodum animorum quoque medicinam assecutus est. Primum quidem Christo adhaesit, et ab eo pietatis semina suscepit. Postea vero Paulo duci conjunctus, maximeque familiaris effectus est, ac discipulus ejus, comesque itineris: quemadmodum et Marcus Petri cæterorum principis. Dicunt autem quidam, et maxime Origenes, quod Marcus et Lucas ante Dominicam passionem inter septuaginta discipulos connumerati sunt. Post quindecim vero annos a Salvatoris assumplione, permissu Pauli conscripsit Evangelium ad Theophilum fidelissimum Deique amantissimum, Multa autem, quæ ab aliis evangelistis silentio fuerant præterita, iste commemorat. CAP. 1. Vers. 1. Quando quidem-rerum. Demonstrat, quosdam tentasse Evangelium conscribere, sed a veritate longe aberrasse. Non enim de Matthro et Marco hoc dicit: Hi enim non tentaverunt, sed scripserunt. Certissima fide comprobata, hoe est, confirmata. Nobis, qui Christi sumus discipuli. Rerum; he autem sunt opera ac sermones ejus, miracula ac dogmata,jet, ut semel dicam, conversatio ejus in carne. Varia lectiones et nola. llis similia leguntur apud Euseb. list. eccles. thai, ut colligere licet ex Euseb. Hist. cccl. lb τι hil. iit, cap. 4. Δεξάμενος Α. Haud dubie tomo primo in Evangelium Matcap. 25. Ευαγγέλια 13,

CAP. I. 6. Περὶ τοῦ ἀμπελῶνες. (ΧΧ. 9.) Αθ. ν'. Μρ.λς'. ος'. Περὶ τοῦ Πάσχα. (ΧΧΙΙ, 1.) ΜΟ. ξγ'. Μρ. με Περὶ τῶν ἐγκαθέτων διὰ τὸν κῆνσον. (ΧΧ, οι. Περὶ τῶν φιλονεικησάντων, τις μείζων. 20.) ΜΟ. νβ. Μρ. ζ'. (XXII, 21.) οβ'. Περὶ τῶν Σαδδουκαίων. (ΧΧ, 27.) Αίθ. γ'. ση'. Περὶ τῆς ἐξαιτήσεως τοῦ Σατανᾶ. (ΧΧΙΙ, 31.) Mp. In'. Ογ. Ερώτησις πρὸς τοὺς Φαρισαίους, πῶς ἐστιν υἱὸς Δαυὶδ ὁ Χριστός. (ΧΧ, 41.)Μθ. νε.Μρ.μ. Οδ'. Περὶ τῆς χήρας τῆς τὰ δύο λεπτά βαλούσης. (XXI, 1.) Mp. jiď. οι'. Ερώτησις περὶ συντελείας. (ΧΧΙ, 7.) ΜΘ. rC. Mp. µ§'. 70. De vinea. 71. De his qui Dominum interrogabant occasione census. 72. De Sadducais. 73. Interrogatio Domini ad Judæos, quomodo dicant Christum filium esse David. 74. De vidua quæ duo minuia obtulit. 75. De consummatione. ΜΘ. Εξ. Μρ. με. αθ. Εξουθένησις 'Ηρώδου. (ΧΧΙΙ, 14.) π΄. Περὶ τῶν κοπτομένων γυναικῶν. (ΧΧΙΙ, 27.) πα'. Περὶ τοῦ μετανοήσαντος λῃστοῦ. (ΧΧΙΙΙ,39.) πβ'. Περὶ τῆς αἰτήσεως τοῦ Κυριακοῦ σώματος. (XXIII, 50.) MO En'.Mp. µn'. 'Iw. rn'. πγ'. Περὶ τοῦ Κλεόπα. (ΧΧΙV, 43.) 76. De Pascha. 77. De contentione, quis esset major. 78. De expetitione Satane. 79. De contemptu Herodis. 80. De mulieribus Dominum plangentibus. 81. De lutronis pœnitentia. 82. De petitione corporis Domini. 83. De Cleopa. ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕ ΛΙΟΥ. Ο μακάριος Λουκᾶς, 'Αντιοχεύς μὲν ἦν τὸ γένος, πᾶσαν δὲ τὴν ἐν λόγοις παίδευσιν μετελθών, καὶ τὴν ἰατρικὴν τῶν σωμάτων ἐκμαθών, ὕστερον καὶ τὴν ἰατρικὴν τῶν ψυχῶν κατώρθωσε· πρῶτα μὲν τῷ Χριστῷ φοιτήσας, καὶ παρ' αὐτοῦ τὰ σπέρματα τῆς εὐσεβείας ὑποδεξάμενος· ἔπειτα δὲ Παύλῳ τῷ κορυφαίῳ συναρμοσθεὶς καὶ διαφερόντως ο κειωθείς, καὶ γεγονὼς ἀκόλουθος αὐτῷ καὶ συνέχε δημος, καθάπερ δὴ καὶ Πέτρου τοῦ κορυφαίου, ΜάρΦασὶ δέ τινες, καὶ μᾶλλον Ωριγένης, ὅτι τοῖς ἑβδομήκοντα ἀποστόλοις καὶ Μάρκος καὶ Λουκάς, πρὸ τοῦ Δεσποτικοῦ σταυροῦ, συνηρίθμη του Μετὰ δὲ πεντεκαίδεκα χρόνους τῆς τοῦ Σωτῆρος ἀναλήψεως, ἐπιτραπεὶς παρὰ Παύλου, συνέγραψε τὸ Εὐαγγέλιον πρός τινα Θεόφιλον, πιστότατον καὶ θεοφιλέστατον, πολλὰ τῶν τοῖς ἄλλοις εὐαγγελι σταῖς σεσιωπημένων αὐτὸς ἀπομνημονεύσας. Επειδήπερ — πραγμάτων. Ενέφηνέ τινας ἐπιχειρήσαντας μὲν ἀναγράψασθαι Εὐαγγέλιον, η πόρρω δὲ τῆς ἀληθείας ἀποπλανηθέντας. Οὐ γὰρ περὶ Ματθαίου καὶ Μάρκου τοῦτό φησιν· Οὗτοι γὰρ οὐκ ἐπεχείρησαν, ἀλλ' ἔγραψαν. Περὶ τῶν πεπλη· ροφορημένων δὲ, τουτέστι περὶ τῶν βεβαιωθέντων ἐν 'Ημῖν, τοῖς ἀληθέσι μαθηταῖς τοῦ Κυρίου, Πραγ μάτων. Εἰσὶ δὲ ταῦτα αἱ τε πράξεις καὶ οἱ λόγοι αὐτοῦ, τὰ θαύματα καὶ τὰ διδάγματα, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, ἡ ἔνταρχος αὐτοῦ πολιτεία. Μέν et mox δέ omittit A. INTERPRETATIO EVANGELII LUCÆ. Beatus Lucas Antiochensis fuit genere. Omnem autem sermonis disciplinam adeptus, medicinam etiam corporum didicit, ac postmodum animorum quoque medicinam assecutus est. Primum quidem Christo adhaesit, et ab eo pietatis semina suscepit. Postea vero Paulo duci conjunctus, maximeque familiaris effectus est, ac discipulus ejus, comesque itineris: quemadmodum et Marcus Petri cæterorum principis. Dicunt autem quidam, et maxime Origenes, quod Marcus et Lucas ante Dominicam passionem inter septuaginta discipulos connumerati sunt. Post quindecim vero annos a Salvatoris assumplione, permissu Pauli conscripsit Evangelium ad Theophilum fidelissimum Deique amantissimum, Multa autem, quæ ab aliis evangelistis silentio fuerant præterita, iste commemorat. CAP. 1. Vers. 1. Quando quidem-rerum. Demonstrat, quosdam tentasse Evangelium conscribere, sed a veritate longe aberrasse. Non enim de Matthro et Marco hoc dicit: Hi enim non tentaverunt, sed scripserunt. Certissima fide comprobata, hoe est, confirmata. Nobis, qui Christi sumus discipuli. Rerum; he autem sunt opera ac sermones ejus, miracula ac dogmata,jet, ut semel dicam, conversatio ejus in carne. Varia lectiones et nola. llis similia leguntur apud Euseb. list. eccles. thai, ut colligere licet ex Euseb. Hist. cccl. lb τι hil. iit, cap. 4. Δεξάμενος Α. Haud dubie tomo primo in Evangelium Matcap. 25. Ευαγγέλια 13,

Vers. 2. Sicnt • verbi. principio miraculorum et dogmatum. Hoc autem scribens ostendit, quod ipse illis posterior ad ipsum accessisset: ideoque hæc ab illis didicerat, qui semper cum Christo fuerant, ac singula viderant et audierant; dicit autem eos discipulos, qui e duodenario fuerunt înmero. Verbum vero intelligit hic Christum, qui ab his per incarnationem ac humanitatem visus est. Ministros quoque hos nominavit, utpote auditores et ad fidei prædicationem emissos. Vers. 3. Visum est - Theophile. Assecutio hoc loco pro cognitione sumenda est. Cuncta videlicet opera Salvatoris ac sermones. Dicit ergo: Visum est et mihi, hoc est, Equum apparuit mihi, qui cuncta a principio accurate cognovi, ordine tibi scribere. Deinde etiam scribendi causam addit. Hic senatorii erat ordinis, et fortassis præfectus. Strenui enim nomen ad presides ac primates dicebatur: sicut et Paulus ait ad præsidem Festum: Sirenue Feste '. Omnis etiam homo, qui Deum amat, sumpta adversus affectiones fortitudine,dici potest strenuus Theophilus ac dignus, qui doctrinam audiat evangelicam. Vers. 4. Ut certitudinem. Ut agnoscens, vehementius sermonum Adei certitudine rapiaris de quibus imbutus fueras, sive, de quibus edoctus es, ne te fallat narratio, quam multi tentaverunt rotexere, sicuti superius declaratum est. Vers. 5. Fuit Zacharias. Patrem dicit Baptistæ. Primum aulem admiranda exponit, quas circa Præ- G cursoris conceptum ac nativitatem acciderunt, deinonstrans, quod statim ab exordio vile dignus erat, qui Christum annuntiaret, populoque demonstraret. Quia vero ea narraturus est quæ apud Judæos contigerunt, merito quoque ponit præ oculis tempus Herodis regis, ut et tempus illarum rerum dat manifestum. Herodem autem intelligit eum, qui infantes occidit, patrem illius Herodis, qui Præcursorem interemit. Vers. 5. Ex vice Abia. Vicem appellabant hebdomadarium ministerium. Tunc siquidem duo erant templi sacerdotes sibi mutuo succedentes. Abia videlicet et Barachias. Ex vice igitur Abia, sive, post vicem Abia, id est, succedens ipsi Abia. Vers. 5. Et — Aaron. posteris Aaron. Demonstravit ergo, quod Præcursor a sacerdotali descendit tribu, non socundum patrem tantum, sed etiam secundum matrem: et utrinque sacerdotalis erat. • Act. xxvi, 25. $60 Καθώς λόγου. 'Απ' ἀρχῆς τῶν θαυμάτων καὶ τῶν δογμάτων. Τοῦτο δὲ γράψας, ἔδειξεν ὅτι αὐτὸς ὕστερος εκείνων ἐφοίτησεν αὐτῷ· διὸ καὶ παρ' αὐτ τῶν ἔμαθε ταῦτα, διὰ παντὸς συνόντων τῷ Χριστώ, καὶ ὁρώντων καὶ ἀκουόντων ἔκαστα· λέγει δὲ τοὺς τῆς δωδεκάδος τῶν μαθητῶν. Λόγον δὲ τὸν Χρι στὸν ἐνταῦθά φησιν, ὁραθέντα τούτοις διὰ τῆς ἐναν θρωπήσεως· ὑπηρέτας δὲ τούτους ὠνόμασεν, ὡς ὑπηκόους, καὶ ὡς ἀποσταλέντες εἰς τὸ κήρυγμα τῆς πίστεως. *Εδοξε Θεόφιλε. Παρακολούθησιν την γνώ σιν ὑποληπτέον ἐπὶ τοῦ παρόντος ῥητοῦ. Πάσι δ τοῖς ἔργοις καὶ λόγοις δηλονότι τοῦ Σωτῆρος. Ανωθεν δὲ, ἀντὶ τοῦ, Ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτῶν. Λέγει γοῦν ὅτι ᾿Εδοξε καμοί, τουτέστιν, ἀρεστὴν ἐφάνη, γνόντι ἀπ' ἀρχῆς πάντα πρὸς ἀκρίβειαν, καθεξής σοι γρά ψσι. Εἶτα προστίθησι καὶ τὴν αἰτίαν τῆς γραφής. Η [Οὗτος συγκλητικὸς ἦν καὶ ἄρχων ἴσως. Τὸ γὰρ κράτιστος ἐπὶ τῶν ἀρχόντων καὶ ἡγεμόνων ἐλέγετο. Ὡς καὶ ὁ Παῦλός φησι πρὸς τὸν ἡγεμόνα Φῆστον, Κράτιστε Φήστε. Καὶ πᾶς δὲ ἄνθρωπος θεοφιλής, καὶ κράτος κατὰ τῶν παθῶν ἀναδεξάμε νος, Θεόφιλος ἐστι κράτιστος, δ; καὶ ἄξιος τῷ ὄντι ἐστὶν ἀκούειν τοῦ Εὐαγγελίου.] Ινα – ἀσφάλειαν. Ἵνα ἐπιγνώς, ἵνα πλέον κατάσχῃς τὴν ἀσφάλειαν τῶν λόγων τῆς πίστεως, περὶ ὧν κατηχήθης, ήγουν περὶ ὧν ἐδιδάχθης, ὥστε μὴ σφάλλεσθαί σε τῇ διηγήσει, ἣν πολλοὶ ἐπε χείρησαν ανατάξασθαι, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται. • Εγένετο — Ζαχαρίας. Τὸν πατέρα λέγει τοῦ Βαπτιστοῦ. Προεκτίθεται δὲ τὰ κατὰ τὴν σύλληψιν καὶ γέννησιν τοῦ Προδρόμου παράδοξα, παριστῶν ὅτι εὐθὺς ἐκ προοιμίων τῆς ζωῆς ἀξιόπιστος ἦν, καταγγέλλων καὶ ὑποδεικνύων τὸν Χριστὸν τῷ λαῷ. Ἐπεὶ δὲ περὶ τῶν παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις γεγε νημένων διηγήσασθαι μέλλει, παρασημειούται τὸν καιρὸν τῆς Ἡρώδου βασιλείας εἰκότως, ἵνα γένηται δήλος καὶ ὁ χρόνος αὐτῶν Πρώδην δὲ νόει τὸν βρεφοκτόνον, τὸν πατέρα Ἡρώδου, τοῦ ἀνελόντος τὸν Πρόδρομον. 'Εξ ἐφημερίας Αβιά. Εφημερίαν εκάλουν τὴν ἑβδομαδιαίαν λειτουργίαν. Δύο γὰρ ἦσαν τότε 16ρεῖς τοῦ ναοῦ, ἀλλήλων διάδοχοι, Αβιὰ καὶ Ζαχα ρίας Εξ ἐφημερίας οὖν 'Αβιά, ήγουν μετὰ τὴν ἐφημερίαν ᾿Αβιά, τουτέστι, διάδοχος τοῦ 'Αβιά. Καὶ — 'Ααρών. Ἐκ τῶν ἀπογόνων τοῦ Δαρών. Έδειξεν οὖν ὅτι ὁ Πρόδρομος ἐκ τῆς ἱερατικῆς κα τήγετο φυλῆς οὐ κατὰ τὸν πατέρα μόνον, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν μητέρα, καὶ ἀμφοτέρωθεν ἱερατικός ἦν. Varia lectiones et notæ. Hæc neuter meorum agnoscit. Edidit hæc ex margine sui codicis Hentenius. Repetita sunt ex Theophylacto, p. 293, C. Οι — rapiaris. In Greco expedita sunt omnia. Ut cognoscas, ut magis (Armius) complectaris certitudinɩm sermonum fidei. Interpres videtur Τῶν, etiam ante περὶ, habet Δ. Αὐτῶν, ex correctione B. Αὐτοῦ. Δ. Βαραχίας Henlenius. legisse. ἵνα ἐπιγνούς πλεονάσης τῇ ἀσφαλείς. Sert ea, quam nos edidimus verior est haud dubie isclio.

Vers. 2. Sicnt • verbi. principio miraculorum et dogmatum. Hoc autem scribens ostendit, quod ipse illis posterior ad ipsum accessisset: ideoque hæc ab illis didicerat, qui semper cum Christo fuerant, ac singula viderant et audierant; dicit autem eos discipulos, qui e duodenario fuerunt înmero. Verbum vero intelligit hic Christum, qui ab his per incarnationem ac humanitatem visus est. Ministros quoque hos nominavit, utpote auditores et ad fidei prædicationem emissos. Vers. 3. Visum est - Theophile. Assecutio hoc loco pro cognitione sumenda est. Cuncta videlicet opera Salvatoris ac sermones. Dicit ergo: Visum est et mihi, hoc est, Equum apparuit mihi, qui cuncta a principio accurate cognovi, ordine tibi scribere. Deinde etiam scribendi causam addit. Hic senatorii erat ordinis, et fortassis præfectus. Strenui enim nomen ad presides ac primates dicebatur: sicut et Paulus ait ad præsidem Festum: Sirenue Feste '. Omnis etiam homo, qui Deum amat, sumpta adversus affectiones fortitudine,dici potest strenuus Theophilus ac dignus, qui doctrinam audiat evangelicam. Vers. 4. Ut certitudinem. Ut agnoscens, vehementius sermonum Adei certitudine rapiaris de quibus imbutus fueras, sive, de quibus edoctus es, ne te fallat narratio, quam multi tentaverunt rotexere, sicuti superius declaratum est. Vers. 5. Fuit Zacharias. Patrem dicit Baptistæ. Primum aulem admiranda exponit, quas circa Præ- G cursoris conceptum ac nativitatem acciderunt, deinonstrans, quod statim ab exordio vile dignus erat, qui Christum annuntiaret, populoque demonstraret. Quia vero ea narraturus est quæ apud Judæos contigerunt, merito quoque ponit præ oculis tempus Herodis regis, ut et tempus illarum rerum dat manifestum. Herodem autem intelligit eum, qui infantes occidit, patrem illius Herodis, qui Præcursorem interemit. Vers. 5. Ex vice Abia. Vicem appellabant hebdomadarium ministerium. Tunc siquidem duo erant templi sacerdotes sibi mutuo succedentes. Abia videlicet et Barachias. Ex vice igitur Abia, sive, post vicem Abia, id est, succedens ipsi Abia. Vers. 5. Et — Aaron. posteris Aaron. Demonstravit ergo, quod Præcursor a sacerdotali descendit tribu, non socundum patrem tantum, sed etiam secundum matrem: et utrinque sacerdotalis erat. • Act. xxvi, 25. $60 Καθώς λόγου. 'Απ' ἀρχῆς τῶν θαυμάτων καὶ τῶν δογμάτων. Τοῦτο δὲ γράψας, ἔδειξεν ὅτι αὐτὸς ὕστερος εκείνων ἐφοίτησεν αὐτῷ· διὸ καὶ παρ' αὐτ τῶν ἔμαθε ταῦτα, διὰ παντὸς συνόντων τῷ Χριστώ, καὶ ὁρώντων καὶ ἀκουόντων ἔκαστα· λέγει δὲ τοὺς τῆς δωδεκάδος τῶν μαθητῶν. Λόγον δὲ τὸν Χρι στὸν ἐνταῦθά φησιν, ὁραθέντα τούτοις διὰ τῆς ἐναν θρωπήσεως· ὑπηρέτας δὲ τούτους ὠνόμασεν, ὡς ὑπηκόους, καὶ ὡς ἀποσταλέντες εἰς τὸ κήρυγμα τῆς πίστεως. *Εδοξε Θεόφιλε. Παρακολούθησιν την γνώ σιν ὑποληπτέον ἐπὶ τοῦ παρόντος ῥητοῦ. Πάσι δ τοῖς ἔργοις καὶ λόγοις δηλονότι τοῦ Σωτῆρος. Ανωθεν δὲ, ἀντὶ τοῦ, Ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτῶν. Λέγει γοῦν ὅτι ᾿Εδοξε καμοί, τουτέστιν, ἀρεστὴν ἐφάνη, γνόντι ἀπ' ἀρχῆς πάντα πρὸς ἀκρίβειαν, καθεξής σοι γρά ψσι. Εἶτα προστίθησι καὶ τὴν αἰτίαν τῆς γραφής. Η [Οὗτος συγκλητικὸς ἦν καὶ ἄρχων ἴσως. Τὸ γὰρ κράτιστος ἐπὶ τῶν ἀρχόντων καὶ ἡγεμόνων ἐλέγετο. Ὡς καὶ ὁ Παῦλός φησι πρὸς τὸν ἡγεμόνα Φῆστον, Κράτιστε Φήστε. Καὶ πᾶς δὲ ἄνθρωπος θεοφιλής, καὶ κράτος κατὰ τῶν παθῶν ἀναδεξάμε νος, Θεόφιλος ἐστι κράτιστος, δ; καὶ ἄξιος τῷ ὄντι ἐστὶν ἀκούειν τοῦ Εὐαγγελίου.] Ινα – ἀσφάλειαν. Ἵνα ἐπιγνώς, ἵνα πλέον κατάσχῃς τὴν ἀσφάλειαν τῶν λόγων τῆς πίστεως, περὶ ὧν κατηχήθης, ήγουν περὶ ὧν ἐδιδάχθης, ὥστε μὴ σφάλλεσθαί σε τῇ διηγήσει, ἣν πολλοὶ ἐπε χείρησαν ανατάξασθαι, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται. • Εγένετο — Ζαχαρίας. Τὸν πατέρα λέγει τοῦ Βαπτιστοῦ. Προεκτίθεται δὲ τὰ κατὰ τὴν σύλληψιν καὶ γέννησιν τοῦ Προδρόμου παράδοξα, παριστῶν ὅτι εὐθὺς ἐκ προοιμίων τῆς ζωῆς ἀξιόπιστος ἦν, καταγγέλλων καὶ ὑποδεικνύων τὸν Χριστὸν τῷ λαῷ. Ἐπεὶ δὲ περὶ τῶν παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις γεγε νημένων διηγήσασθαι μέλλει, παρασημειούται τὸν καιρὸν τῆς Ἡρώδου βασιλείας εἰκότως, ἵνα γένηται δήλος καὶ ὁ χρόνος αὐτῶν Πρώδην δὲ νόει τὸν βρεφοκτόνον, τὸν πατέρα Ἡρώδου, τοῦ ἀνελόντος τὸν Πρόδρομον. 'Εξ ἐφημερίας Αβιά. Εφημερίαν εκάλουν τὴν ἑβδομαδιαίαν λειτουργίαν. Δύο γὰρ ἦσαν τότε 16ρεῖς τοῦ ναοῦ, ἀλλήλων διάδοχοι, Αβιὰ καὶ Ζαχα ρίας Εξ ἐφημερίας οὖν 'Αβιά, ήγουν μετὰ τὴν ἐφημερίαν ᾿Αβιά, τουτέστι, διάδοχος τοῦ 'Αβιά. Καὶ — 'Ααρών. Ἐκ τῶν ἀπογόνων τοῦ Δαρών. Έδειξεν οὖν ὅτι ὁ Πρόδρομος ἐκ τῆς ἱερατικῆς κα τήγετο φυλῆς οὐ κατὰ τὸν πατέρα μόνον, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν μητέρα, καὶ ἀμφοτέρωθεν ἱερατικός ἦν. Varia lectiones et notæ. Hæc neuter meorum agnoscit. Edidit hæc ex margine sui codicis Hentenius. Repetita sunt ex Theophylacto, p. 293, C. Οι — rapiaris. In Greco expedita sunt omnia. Ut cognoscas, ut magis (Armius) complectaris certitudinɩm sermonum fidei. Interpres videtur Τῶν, etiam ante περὶ, habet Δ. Αὐτῶν, ex correctione B. Αὐτοῦ. Δ. Βαραχίας Henlenius. legisse. ἵνα ἐπιγνούς πλεονάσης τῇ ἀσφαλείς. Sert ea, quam nos edidimus verior est haud dubie isclio.

Vers. 2. Sicnt • verbi. principio miraculorum et dogmatum. Hoc autem scribens ostendit, quod ipse illis posterior ad ipsum accessisset: ideoque hæc ab illis didicerat, qui semper cum Christo fuerant, ac singula viderant et audierant; dicit autem eos discipulos, qui e duodenario fuerunt înmero. Verbum vero intelligit hic Christum, qui ab his per incarnationem ac humanitatem visus est. Ministros quoque hos nominavit, utpote auditores et ad fidei prædicationem emissos. Vers. 3. Visum est - Theophile. Assecutio hoc loco pro cognitione sumenda est. Cuncta videlicet opera Salvatoris ac sermones. Dicit ergo: Visum est et mihi, hoc est, Equum apparuit mihi, qui cuncta a principio accurate cognovi, ordine tibi scribere. Deinde etiam scribendi causam addit. Hic senatorii erat ordinis, et fortassis præfectus. Strenui enim nomen ad presides ac primates dicebatur: sicut et Paulus ait ad præsidem Festum: Sirenue Feste '. Omnis etiam homo, qui Deum amat, sumpta adversus affectiones fortitudine,dici potest strenuus Theophilus ac dignus, qui doctrinam audiat evangelicam. Vers. 4. Ut certitudinem. Ut agnoscens, vehementius sermonum Adei certitudine rapiaris de quibus imbutus fueras, sive, de quibus edoctus es, ne te fallat narratio, quam multi tentaverunt rotexere, sicuti superius declaratum est. Vers. 5. Fuit Zacharias. Patrem dicit Baptistæ. Primum aulem admiranda exponit, quas circa Præ- G cursoris conceptum ac nativitatem acciderunt, deinonstrans, quod statim ab exordio vile dignus erat, qui Christum annuntiaret, populoque demonstraret. Quia vero ea narraturus est quæ apud Judæos contigerunt, merito quoque ponit præ oculis tempus Herodis regis, ut et tempus illarum rerum dat manifestum. Herodem autem intelligit eum, qui infantes occidit, patrem illius Herodis, qui Præcursorem interemit. Vers. 5. Ex vice Abia. Vicem appellabant hebdomadarium ministerium. Tunc siquidem duo erant templi sacerdotes sibi mutuo succedentes. Abia videlicet et Barachias. Ex vice igitur Abia, sive, post vicem Abia, id est, succedens ipsi Abia. Vers. 5. Et — Aaron. posteris Aaron. Demonstravit ergo, quod Præcursor a sacerdotali descendit tribu, non socundum patrem tantum, sed etiam secundum matrem: et utrinque sacerdotalis erat. • Act. xxvi, 25. $60 Καθώς λόγου. 'Απ' ἀρχῆς τῶν θαυμάτων καὶ τῶν δογμάτων. Τοῦτο δὲ γράψας, ἔδειξεν ὅτι αὐτὸς ὕστερος εκείνων ἐφοίτησεν αὐτῷ· διὸ καὶ παρ' αὐτ τῶν ἔμαθε ταῦτα, διὰ παντὸς συνόντων τῷ Χριστώ, καὶ ὁρώντων καὶ ἀκουόντων ἔκαστα· λέγει δὲ τοὺς τῆς δωδεκάδος τῶν μαθητῶν. Λόγον δὲ τὸν Χρι στὸν ἐνταῦθά φησιν, ὁραθέντα τούτοις διὰ τῆς ἐναν θρωπήσεως· ὑπηρέτας δὲ τούτους ὠνόμασεν, ὡς ὑπηκόους, καὶ ὡς ἀποσταλέντες εἰς τὸ κήρυγμα τῆς πίστεως. *Εδοξε Θεόφιλε. Παρακολούθησιν την γνώ σιν ὑποληπτέον ἐπὶ τοῦ παρόντος ῥητοῦ. Πάσι δ τοῖς ἔργοις καὶ λόγοις δηλονότι τοῦ Σωτῆρος. Ανωθεν δὲ, ἀντὶ τοῦ, Ἀπ᾿ ἀρχῆς αὐτῶν. Λέγει γοῦν ὅτι ᾿Εδοξε καμοί, τουτέστιν, ἀρεστὴν ἐφάνη, γνόντι ἀπ' ἀρχῆς πάντα πρὸς ἀκρίβειαν, καθεξής σοι γρά ψσι. Εἶτα προστίθησι καὶ τὴν αἰτίαν τῆς γραφής. Η [Οὗτος συγκλητικὸς ἦν καὶ ἄρχων ἴσως. Τὸ γὰρ κράτιστος ἐπὶ τῶν ἀρχόντων καὶ ἡγεμόνων ἐλέγετο. Ὡς καὶ ὁ Παῦλός φησι πρὸς τὸν ἡγεμόνα Φῆστον, Κράτιστε Φήστε. Καὶ πᾶς δὲ ἄνθρωπος θεοφιλής, καὶ κράτος κατὰ τῶν παθῶν ἀναδεξάμε νος, Θεόφιλος ἐστι κράτιστος, δ; καὶ ἄξιος τῷ ὄντι ἐστὶν ἀκούειν τοῦ Εὐαγγελίου.] Ινα – ἀσφάλειαν. Ἵνα ἐπιγνώς, ἵνα πλέον κατάσχῃς τὴν ἀσφάλειαν τῶν λόγων τῆς πίστεως, περὶ ὧν κατηχήθης, ήγουν περὶ ὧν ἐδιδάχθης, ὥστε μὴ σφάλλεσθαί σε τῇ διηγήσει, ἣν πολλοὶ ἐπε χείρησαν ανατάξασθαι, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται. • Εγένετο — Ζαχαρίας. Τὸν πατέρα λέγει τοῦ Βαπτιστοῦ. Προεκτίθεται δὲ τὰ κατὰ τὴν σύλληψιν καὶ γέννησιν τοῦ Προδρόμου παράδοξα, παριστῶν ὅτι εὐθὺς ἐκ προοιμίων τῆς ζωῆς ἀξιόπιστος ἦν, καταγγέλλων καὶ ὑποδεικνύων τὸν Χριστὸν τῷ λαῷ. Ἐπεὶ δὲ περὶ τῶν παρὰ τοῖς Ἰουδαίοις γεγε νημένων διηγήσασθαι μέλλει, παρασημειούται τὸν καιρὸν τῆς Ἡρώδου βασιλείας εἰκότως, ἵνα γένηται δήλος καὶ ὁ χρόνος αὐτῶν Πρώδην δὲ νόει τὸν βρεφοκτόνον, τὸν πατέρα Ἡρώδου, τοῦ ἀνελόντος τὸν Πρόδρομον. 'Εξ ἐφημερίας Αβιά. Εφημερίαν εκάλουν τὴν ἑβδομαδιαίαν λειτουργίαν. Δύο γὰρ ἦσαν τότε 16ρεῖς τοῦ ναοῦ, ἀλλήλων διάδοχοι, Αβιὰ καὶ Ζαχα ρίας Εξ ἐφημερίας οὖν 'Αβιά, ήγουν μετὰ τὴν ἐφημερίαν ᾿Αβιά, τουτέστι, διάδοχος τοῦ 'Αβιά. Καὶ — 'Ααρών. Ἐκ τῶν ἀπογόνων τοῦ Δαρών. Έδειξεν οὖν ὅτι ὁ Πρόδρομος ἐκ τῆς ἱερατικῆς κα τήγετο φυλῆς οὐ κατὰ τὸν πατέρα μόνον, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν μητέρα, καὶ ἀμφοτέρωθεν ἱερατικός ἦν. Varia lectiones et notæ. Hæc neuter meorum agnoscit. Edidit hæc ex margine sui codicis Hentenius. Repetita sunt ex Theophylacto, p. 293, C. Οι — rapiaris. In Greco expedita sunt omnia. Ut cognoscas, ut magis (Armius) complectaris certitudinɩm sermonum fidei. Interpres videtur Τῶν, etiam ante περὶ, habet Δ. Αὐτῶν, ex correctione B. Αὐτοῦ. Δ. Βαραχίας Henlenius. legisse. ἵνα ἐπιγνούς πλεονάσης τῇ ἀσφαλείς. Sert ea, quam nos edidimus verior est haud dubie isclio.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. I. Καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς Ελισάβετ. Προσέθηκε καὶ τοῦτο χάριν ἀκριβείας. Ησαν· Θεοῦ. Δικαίους νῦν, τοὺς ἐναρέτους λέγει. [Ησαν δὲ δίκαιοι οὐκ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοῦτον ἔχοντες ἔφορον τῆς δικαιοσύνης αὐτῶν. Αὕτη γὰρ ἀληθής δικαιοσύνη. Πορευόμενοι - άμεμπτοι. Τὰς νομικὰς ἐντολὰς ὠνόμασε καὶ δικαιώματα, ὡς δικαιοσύνης μεστάς, καὶ ὡς δικαιούσας τους μετιόντας αὐτάς. Καὶ οὐκ — προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐ τῶν ἦσαν. Προβεβηκότες, ήτοι γεγηρακότες. Η Δ' τῶν δικαίων γυναῖκες, καὶ αἱ δίκαιαι, πολλάκις ἄτεκνοι, ἵνα σὺ μάθῃς, ὅτι ὁ νόμος οὐκ ἀπαιτεῖ πολυτεκνίαν σωματικὴν, ἀλλὰ πνευματικήν. Εγένετο – θυμιάματος. [Ελαχεν· οὗτος ὁ καιρὸς ἡ δεκάτη τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ἦν, ὡς ὁ νόμος ἐκέλευεν. Ἐν τῷ μηνὶ γὰρ, φησί, τῷ ἑβδόμῳ τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνός ταπεινώσατε τὰς ψυχὰς ὑμῶν, καὶ τὰ ἑξῆς, ὅσα περὶ τῆς ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ γενομέν νης εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων εἰσόδου τοῦ ἀρχιερέως ἐκεῖ διηγόρευται. Εβδομος δὲ παρ᾽ Εβραίοις, δ παρ' ἡμῖν Σεπτέμβριος, καθ᾽ ἂν καὶ ἡ Ἐλισά βετ συνέλαβε τὴν Πρόδρομον.] Εσω μὲν ἦν τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος· ἔξω δὲ τὸ θυσιαστήριον τῶν προσφερομένων ζώων, καὶ τῶν ἄλλων καρπωμάτων. Εκ δεξιῶν δὲ ἴστατο, ὡς δεξιὰ καὶ ἀγαθὰ μέλλων ἀπαγγεῖλαι. Καὶ — αὐτόν. Εταράχθη, υποπτεύσας ἤδη ἀποθανεῖν. Είπε — Ζαχαρία. Πρῶτον ἐκβάλλει τον φόβον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, ἵνα χωρίς ταραχῆς ἀκούσῃ, καὶ προσέξει τοῖς αὐτοῦ λόγοις· εἰπὼν δὲ ὅτι Μὴ φο βοῦ, ἐνέφηνεν ὅτι Χαῖρε· εἶτα λέγει καὶ τὴν αἰ τίαν τῆς χαρᾶς. Διότι — σου. Η ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ λαοῦ. Υπὲρ ταύτης γὰρ καθεκάστην οἱ ἱερεῖς ἐδέοντο. Εἰσηκούσθη δὲ, ὡς μέλλοντος ἤδη τοῦ Σωτήρος ἐνανθρωπῆσαι, καὶ σῶσαι τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Εἰς ἀπόδειξιν δὲ καὶ βεβαίωσιν τοῦ εἰσακουσθῆναι τὴν δέησιν αὐτοῦ φησι· Καὶ ἡ γυνή - σοι. Χρησιμεύοντα καὶ τοῦτον πρὸς τὴν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ. Εμελλε γὰρ ὑποδεί ξει τῷ λαῷ τὸν Σωτῆρα. Καὶ ἐπείπερ ἡ μετάνοια προηγείται τῆς σωτηρίας, ἔδει τὸν κήρυκα τῆς με τανοίας προδραμείν τοῦ δωρουμένου τὴν σωτηρίαν. Διὸ καὶ γεννᾶται πρῶτον ὁ Πρόδρομος. Καὶ καλέσεις — Ιωάννην. Ὡς κεχαρισμένον ἐπ κοιλίας μητρός, εἴτουν, πεφιλημένον Θεῷ, ἢ ὡς χα- * Levit. xvi, 29. Δέ, ante νῦν, addit B. Vers.6. Et nomen ejus Elisabeth. Addidit et hoc diligentiæ causa. Vers. 6. Erant Deo. Justos dicit nunc, virtuti deditos. Erant autem justi, non coram hominibus, sed coram Deo, hunc habentes suæ justitia inspectorem: hac enim est vera justitia. Vers. 6. Incedentes absque reprehensione. Legalia præcepta vocavit etiam justificationes, utpote justitiæ plenas: et quæ incedentes in ipsis justificarent. Vers. 7. Et non processerant in diebus suis. Processerant, hoc est, Senuerant et provectæ erant atalis. † Sæpenumero justorum uxores, etiam justæ, liberis caruerunt, ut hinc discas, legem non exigere carnalem propagationem, sed spiritualem. Vers. 8. Factum est- Vers. 11. thymiamatis. †† Sortitus est. Tempus hoc erat dies decima mensis septimi, uti lex jubebat. Mense enim, inquit, septimo, decima mensis die, denitite mentes vestras, et reliqua, quæ de introitu summi sacerdotis in Sancta sanctorum semel quotannis facto ibi præcepta sunt. Septimus autem apud Hebræos, apud nos est September, quo mense etiam Elisabeth concepit Præcursorein. Intus erat altare thymiamatis: `extra vero altare, super quod offerebantur animalia et oblationes. dextris autem stetit, ut qui prospera et bona nuntiaturus vencral. Vers. 12. Εt eum. Turbatus est, suspicatus, se protinus moriturum. Vers. 13. Dixit Zacharia. Primum abjecit asimi illius timorem, ut sine turbatione audiret, et animum adverteret ipsius sermonibus. Dicens autem, Ne timeas, innuit, ut gaudeat; deinde causam quaque ponit gaudii. Vers. 13. Quia tua. Quam pro salute populi fudisti. Pro hac enim sacerdotes quotidie precabantur. Exaudita est autem, eo quod jam Salvator sit, humanitatem suscepturus, et populum suum a peccatis eorum salvum facturus. Ad demonstrationem vero el confirmationem, quod ejus oratio exaudita esset, ait: Vers. 15. Et uxor tibi. Et hunc utilem ad populi salutem. Ostensurus enim erat populo Salvatorem. Nam quia pœnitentiam præcedere oportet ad salutem, opus etiam erat, ut pœnitentiæ prædicator eum præcederet, qui salutem erat collaturus. Ideo quoque primum nascitur Præcursor. Vers. 15. Εt vocabis - Joannem. Utpote a venire matris gratia donatum, sive a Deo amatum. Vel Varia lectiones et nola. Quæ hic inclusa sunt, absunt a cod. Quod hic audit scholium interpres, mei non agnoscunt. Est autem ex Theophylacto, p. 299 F. desumptum. Hcc scholio, quod uterque meus in margine habet. raret llentenius. 13) Η omistic Α.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. I. Καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς Ελισάβετ. Προσέθηκε καὶ τοῦτο χάριν ἀκριβείας. Ησαν· Θεοῦ. Δικαίους νῦν, τοὺς ἐναρέτους λέγει. [Ησαν δὲ δίκαιοι οὐκ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοῦτον ἔχοντες ἔφορον τῆς δικαιοσύνης αὐτῶν. Αὕτη γὰρ ἀληθής δικαιοσύνη. Πορευόμενοι - άμεμπτοι. Τὰς νομικὰς ἐντολὰς ὠνόμασε καὶ δικαιώματα, ὡς δικαιοσύνης μεστάς, καὶ ὡς δικαιούσας τους μετιόντας αὐτάς. Καὶ οὐκ — προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐ τῶν ἦσαν. Προβεβηκότες, ήτοι γεγηρακότες. Η Δ' τῶν δικαίων γυναῖκες, καὶ αἱ δίκαιαι, πολλάκις ἄτεκνοι, ἵνα σὺ μάθῃς, ὅτι ὁ νόμος οὐκ ἀπαιτεῖ πολυτεκνίαν σωματικὴν, ἀλλὰ πνευματικήν. Εγένετο – θυμιάματος. [Ελαχεν· οὗτος ὁ καιρὸς ἡ δεκάτη τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ἦν, ὡς ὁ νόμος ἐκέλευεν. Ἐν τῷ μηνὶ γὰρ, φησί, τῷ ἑβδόμῳ τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνός ταπεινώσατε τὰς ψυχὰς ὑμῶν, καὶ τὰ ἑξῆς, ὅσα περὶ τῆς ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ γενομέν νης εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων εἰσόδου τοῦ ἀρχιερέως ἐκεῖ διηγόρευται. Εβδομος δὲ παρ᾽ Εβραίοις, δ παρ' ἡμῖν Σεπτέμβριος, καθ᾽ ἂν καὶ ἡ Ἐλισά βετ συνέλαβε τὴν Πρόδρομον.] Εσω μὲν ἦν τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος· ἔξω δὲ τὸ θυσιαστήριον τῶν προσφερομένων ζώων, καὶ τῶν ἄλλων καρπωμάτων. Εκ δεξιῶν δὲ ἴστατο, ὡς δεξιὰ καὶ ἀγαθὰ μέλλων ἀπαγγεῖλαι. Καὶ — αὐτόν. Εταράχθη, υποπτεύσας ἤδη ἀποθανεῖν. Είπε — Ζαχαρία. Πρῶτον ἐκβάλλει τον φόβον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, ἵνα χωρίς ταραχῆς ἀκούσῃ, καὶ προσέξει τοῖς αὐτοῦ λόγοις· εἰπὼν δὲ ὅτι Μὴ φο βοῦ, ἐνέφηνεν ὅτι Χαῖρε· εἶτα λέγει καὶ τὴν αἰ τίαν τῆς χαρᾶς. Διότι — σου. Η ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ λαοῦ. Υπὲρ ταύτης γὰρ καθεκάστην οἱ ἱερεῖς ἐδέοντο. Εἰσηκούσθη δὲ, ὡς μέλλοντος ἤδη τοῦ Σωτήρος ἐνανθρωπῆσαι, καὶ σῶσαι τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Εἰς ἀπόδειξιν δὲ καὶ βεβαίωσιν τοῦ εἰσακουσθῆναι τὴν δέησιν αὐτοῦ φησι· Καὶ ἡ γυνή - σοι. Χρησιμεύοντα καὶ τοῦτον πρὸς τὴν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ. Εμελλε γὰρ ὑποδεί ξει τῷ λαῷ τὸν Σωτῆρα. Καὶ ἐπείπερ ἡ μετάνοια προηγείται τῆς σωτηρίας, ἔδει τὸν κήρυκα τῆς με τανοίας προδραμείν τοῦ δωρουμένου τὴν σωτηρίαν. Διὸ καὶ γεννᾶται πρῶτον ὁ Πρόδρομος. Καὶ καλέσεις — Ιωάννην. Ὡς κεχαρισμένον ἐπ κοιλίας μητρός, εἴτουν, πεφιλημένον Θεῷ, ἢ ὡς χα- * Levit. xvi, 29. Δέ, ante νῦν, addit B. Vers.6. Et nomen ejus Elisabeth. Addidit et hoc diligentiæ causa. Vers. 6. Erant Deo. Justos dicit nunc, virtuti deditos. Erant autem justi, non coram hominibus, sed coram Deo, hunc habentes suæ justitia inspectorem: hac enim est vera justitia. Vers. 6. Incedentes absque reprehensione. Legalia præcepta vocavit etiam justificationes, utpote justitiæ plenas: et quæ incedentes in ipsis justificarent. Vers. 7. Et non processerant in diebus suis. Processerant, hoc est, Senuerant et provectæ erant atalis. † Sæpenumero justorum uxores, etiam justæ, liberis caruerunt, ut hinc discas, legem non exigere carnalem propagationem, sed spiritualem. Vers. 8. Factum est- Vers. 11. thymiamatis. †† Sortitus est. Tempus hoc erat dies decima mensis septimi, uti lex jubebat. Mense enim, inquit, septimo, decima mensis die, denitite mentes vestras, et reliqua, quæ de introitu summi sacerdotis in Sancta sanctorum semel quotannis facto ibi præcepta sunt. Septimus autem apud Hebræos, apud nos est September, quo mense etiam Elisabeth concepit Præcursorein. Intus erat altare thymiamatis: `extra vero altare, super quod offerebantur animalia et oblationes. dextris autem stetit, ut qui prospera et bona nuntiaturus vencral. Vers. 12. Εt eum. Turbatus est, suspicatus, se protinus moriturum. Vers. 13. Dixit Zacharia. Primum abjecit asimi illius timorem, ut sine turbatione audiret, et animum adverteret ipsius sermonibus. Dicens autem, Ne timeas, innuit, ut gaudeat; deinde causam quaque ponit gaudii. Vers. 13. Quia tua. Quam pro salute populi fudisti. Pro hac enim sacerdotes quotidie precabantur. Exaudita est autem, eo quod jam Salvator sit, humanitatem suscepturus, et populum suum a peccatis eorum salvum facturus. Ad demonstrationem vero el confirmationem, quod ejus oratio exaudita esset, ait: Vers. 15. Et uxor tibi. Et hunc utilem ad populi salutem. Ostensurus enim erat populo Salvatorem. Nam quia pœnitentiam præcedere oportet ad salutem, opus etiam erat, ut pœnitentiæ prædicator eum præcederet, qui salutem erat collaturus. Ideo quoque primum nascitur Præcursor. Vers. 15. Εt vocabis - Joannem. Utpote a venire matris gratia donatum, sive a Deo amatum. Vel Varia lectiones et nola. Quæ hic inclusa sunt, absunt a cod. Quod hic audit scholium interpres, mei non agnoscunt. Est autem ex Theophylacto, p. 299 F. desumptum. Hcc scholio, quod uterque meus in margine habet. raret llentenius. 13) Η omistic Α.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. I. Καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς Ελισάβετ. Προσέθηκε καὶ τοῦτο χάριν ἀκριβείας. Ησαν· Θεοῦ. Δικαίους νῦν, τοὺς ἐναρέτους λέγει. [Ησαν δὲ δίκαιοι οὐκ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοῦτον ἔχοντες ἔφορον τῆς δικαιοσύνης αὐτῶν. Αὕτη γὰρ ἀληθής δικαιοσύνη. Πορευόμενοι - άμεμπτοι. Τὰς νομικὰς ἐντολὰς ὠνόμασε καὶ δικαιώματα, ὡς δικαιοσύνης μεστάς, καὶ ὡς δικαιούσας τους μετιόντας αὐτάς. Καὶ οὐκ — προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐ τῶν ἦσαν. Προβεβηκότες, ήτοι γεγηρακότες. Η Δ' τῶν δικαίων γυναῖκες, καὶ αἱ δίκαιαι, πολλάκις ἄτεκνοι, ἵνα σὺ μάθῃς, ὅτι ὁ νόμος οὐκ ἀπαιτεῖ πολυτεκνίαν σωματικὴν, ἀλλὰ πνευματικήν. Εγένετο – θυμιάματος. [Ελαχεν· οὗτος ὁ καιρὸς ἡ δεκάτη τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ἦν, ὡς ὁ νόμος ἐκέλευεν. Ἐν τῷ μηνὶ γὰρ, φησί, τῷ ἑβδόμῳ τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνός ταπεινώσατε τὰς ψυχὰς ὑμῶν, καὶ τὰ ἑξῆς, ὅσα περὶ τῆς ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ γενομέν νης εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων εἰσόδου τοῦ ἀρχιερέως ἐκεῖ διηγόρευται. Εβδομος δὲ παρ᾽ Εβραίοις, δ παρ' ἡμῖν Σεπτέμβριος, καθ᾽ ἂν καὶ ἡ Ἐλισά βετ συνέλαβε τὴν Πρόδρομον.] Εσω μὲν ἦν τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος· ἔξω δὲ τὸ θυσιαστήριον τῶν προσφερομένων ζώων, καὶ τῶν ἄλλων καρπωμάτων. Εκ δεξιῶν δὲ ἴστατο, ὡς δεξιὰ καὶ ἀγαθὰ μέλλων ἀπαγγεῖλαι. Καὶ — αὐτόν. Εταράχθη, υποπτεύσας ἤδη ἀποθανεῖν. Είπε — Ζαχαρία. Πρῶτον ἐκβάλλει τον φόβον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, ἵνα χωρίς ταραχῆς ἀκούσῃ, καὶ προσέξει τοῖς αὐτοῦ λόγοις· εἰπὼν δὲ ὅτι Μὴ φο βοῦ, ἐνέφηνεν ὅτι Χαῖρε· εἶτα λέγει καὶ τὴν αἰ τίαν τῆς χαρᾶς. Διότι — σου. Η ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ λαοῦ. Υπὲρ ταύτης γὰρ καθεκάστην οἱ ἱερεῖς ἐδέοντο. Εἰσηκούσθη δὲ, ὡς μέλλοντος ἤδη τοῦ Σωτήρος ἐνανθρωπῆσαι, καὶ σῶσαι τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Εἰς ἀπόδειξιν δὲ καὶ βεβαίωσιν τοῦ εἰσακουσθῆναι τὴν δέησιν αὐτοῦ φησι· Καὶ ἡ γυνή - σοι. Χρησιμεύοντα καὶ τοῦτον πρὸς τὴν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ. Εμελλε γὰρ ὑποδεί ξει τῷ λαῷ τὸν Σωτῆρα. Καὶ ἐπείπερ ἡ μετάνοια προηγείται τῆς σωτηρίας, ἔδει τὸν κήρυκα τῆς με τανοίας προδραμείν τοῦ δωρουμένου τὴν σωτηρίαν. Διὸ καὶ γεννᾶται πρῶτον ὁ Πρόδρομος. Καὶ καλέσεις — Ιωάννην. Ὡς κεχαρισμένον ἐπ κοιλίας μητρός, εἴτουν, πεφιλημένον Θεῷ, ἢ ὡς χα- * Levit. xvi, 29. Δέ, ante νῦν, addit B. Vers.6. Et nomen ejus Elisabeth. Addidit et hoc diligentiæ causa. Vers. 6. Erant Deo. Justos dicit nunc, virtuti deditos. Erant autem justi, non coram hominibus, sed coram Deo, hunc habentes suæ justitia inspectorem: hac enim est vera justitia. Vers. 6. Incedentes absque reprehensione. Legalia præcepta vocavit etiam justificationes, utpote justitiæ plenas: et quæ incedentes in ipsis justificarent. Vers. 7. Et non processerant in diebus suis. Processerant, hoc est, Senuerant et provectæ erant atalis. † Sæpenumero justorum uxores, etiam justæ, liberis caruerunt, ut hinc discas, legem non exigere carnalem propagationem, sed spiritualem. Vers. 8. Factum est- Vers. 11. thymiamatis. †† Sortitus est. Tempus hoc erat dies decima mensis septimi, uti lex jubebat. Mense enim, inquit, septimo, decima mensis die, denitite mentes vestras, et reliqua, quæ de introitu summi sacerdotis in Sancta sanctorum semel quotannis facto ibi præcepta sunt. Septimus autem apud Hebræos, apud nos est September, quo mense etiam Elisabeth concepit Præcursorein. Intus erat altare thymiamatis: `extra vero altare, super quod offerebantur animalia et oblationes. dextris autem stetit, ut qui prospera et bona nuntiaturus vencral. Vers. 12. Εt eum. Turbatus est, suspicatus, se protinus moriturum. Vers. 13. Dixit Zacharia. Primum abjecit asimi illius timorem, ut sine turbatione audiret, et animum adverteret ipsius sermonibus. Dicens autem, Ne timeas, innuit, ut gaudeat; deinde causam quaque ponit gaudii. Vers. 13. Quia tua. Quam pro salute populi fudisti. Pro hac enim sacerdotes quotidie precabantur. Exaudita est autem, eo quod jam Salvator sit, humanitatem suscepturus, et populum suum a peccatis eorum salvum facturus. Ad demonstrationem vero el confirmationem, quod ejus oratio exaudita esset, ait: Vers. 15. Et uxor tibi. Et hunc utilem ad populi salutem. Ostensurus enim erat populo Salvatorem. Nam quia pœnitentiam præcedere oportet ad salutem, opus etiam erat, ut pœnitentiæ prædicator eum præcederet, qui salutem erat collaturus. Ideo quoque primum nascitur Præcursor. Vers. 15. Εt vocabis - Joannem. Utpote a venire matris gratia donatum, sive a Deo amatum. Vel Varia lectiones et nola. Quæ hic inclusa sunt, absunt a cod. Quod hic audit scholium interpres, mei non agnoscunt. Est autem ex Theophylacto, p. 299 F. desumptum. Hcc scholio, quod uterque meus in margine habet. raret llentenius. 13) Η omistic Α.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. I. Καὶ τὸ ὄνομα αὐτῆς Ελισάβετ. Προσέθηκε καὶ τοῦτο χάριν ἀκριβείας. Ησαν· Θεοῦ. Δικαίους νῦν, τοὺς ἐναρέτους λέγει. [Ησαν δὲ δίκαιοι οὐκ ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀλλ᾽ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τοῦτον ἔχοντες ἔφορον τῆς δικαιοσύνης αὐτῶν. Αὕτη γὰρ ἀληθής δικαιοσύνη. Πορευόμενοι - άμεμπτοι. Τὰς νομικὰς ἐντολὰς ὠνόμασε καὶ δικαιώματα, ὡς δικαιοσύνης μεστάς, καὶ ὡς δικαιούσας τους μετιόντας αὐτάς. Καὶ οὐκ — προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐ τῶν ἦσαν. Προβεβηκότες, ήτοι γεγηρακότες. Η Δ' τῶν δικαίων γυναῖκες, καὶ αἱ δίκαιαι, πολλάκις ἄτεκνοι, ἵνα σὺ μάθῃς, ὅτι ὁ νόμος οὐκ ἀπαιτεῖ πολυτεκνίαν σωματικὴν, ἀλλὰ πνευματικήν. Εγένετο – θυμιάματος. [Ελαχεν· οὗτος ὁ καιρὸς ἡ δεκάτη τοῦ ἑβδόμου μηνὸς ἦν, ὡς ὁ νόμος ἐκέλευεν. Ἐν τῷ μηνὶ γὰρ, φησί, τῷ ἑβδόμῳ τῇ δεκάτῃ τοῦ μηνός ταπεινώσατε τὰς ψυχὰς ὑμῶν, καὶ τὰ ἑξῆς, ὅσα περὶ τῆς ἅπαξ τοῦ ἐνιαυτοῦ γενομέν νης εἰς τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων εἰσόδου τοῦ ἀρχιερέως ἐκεῖ διηγόρευται. Εβδομος δὲ παρ᾽ Εβραίοις, δ παρ' ἡμῖν Σεπτέμβριος, καθ᾽ ἂν καὶ ἡ Ἐλισά βετ συνέλαβε τὴν Πρόδρομον.] Εσω μὲν ἦν τὸ θυσιαστήριον τοῦ θυμιάματος· ἔξω δὲ τὸ θυσιαστήριον τῶν προσφερομένων ζώων, καὶ τῶν ἄλλων καρπωμάτων. Εκ δεξιῶν δὲ ἴστατο, ὡς δεξιὰ καὶ ἀγαθὰ μέλλων ἀπαγγεῖλαι. Καὶ — αὐτόν. Εταράχθη, υποπτεύσας ἤδη ἀποθανεῖν. Είπε — Ζαχαρία. Πρῶτον ἐκβάλλει τον φόβον τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, ἵνα χωρίς ταραχῆς ἀκούσῃ, καὶ προσέξει τοῖς αὐτοῦ λόγοις· εἰπὼν δὲ ὅτι Μὴ φο βοῦ, ἐνέφηνεν ὅτι Χαῖρε· εἶτα λέγει καὶ τὴν αἰ τίαν τῆς χαρᾶς. Διότι — σου. Η ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ λαοῦ. Υπὲρ ταύτης γὰρ καθεκάστην οἱ ἱερεῖς ἐδέοντο. Εἰσηκούσθη δὲ, ὡς μέλλοντος ἤδη τοῦ Σωτήρος ἐνανθρωπῆσαι, καὶ σῶσαι τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Εἰς ἀπόδειξιν δὲ καὶ βεβαίωσιν τοῦ εἰσακουσθῆναι τὴν δέησιν αὐτοῦ φησι· Καὶ ἡ γυνή - σοι. Χρησιμεύοντα καὶ τοῦτον πρὸς τὴν σωτηρίαν τοῦ λαοῦ. Εμελλε γὰρ ὑποδεί ξει τῷ λαῷ τὸν Σωτῆρα. Καὶ ἐπείπερ ἡ μετάνοια προηγείται τῆς σωτηρίας, ἔδει τὸν κήρυκα τῆς με τανοίας προδραμείν τοῦ δωρουμένου τὴν σωτηρίαν. Διὸ καὶ γεννᾶται πρῶτον ὁ Πρόδρομος. Καὶ καλέσεις — Ιωάννην. Ὡς κεχαρισμένον ἐπ κοιλίας μητρός, εἴτουν, πεφιλημένον Θεῷ, ἢ ὡς χα- * Levit. xvi, 29. Δέ, ante νῦν, addit B. Vers.6. Et nomen ejus Elisabeth. Addidit et hoc diligentiæ causa. Vers. 6. Erant Deo. Justos dicit nunc, virtuti deditos. Erant autem justi, non coram hominibus, sed coram Deo, hunc habentes suæ justitia inspectorem: hac enim est vera justitia. Vers. 6. Incedentes absque reprehensione. Legalia præcepta vocavit etiam justificationes, utpote justitiæ plenas: et quæ incedentes in ipsis justificarent. Vers. 7. Et non processerant in diebus suis. Processerant, hoc est, Senuerant et provectæ erant atalis. † Sæpenumero justorum uxores, etiam justæ, liberis caruerunt, ut hinc discas, legem non exigere carnalem propagationem, sed spiritualem. Vers. 8. Factum est- Vers. 11. thymiamatis. †† Sortitus est. Tempus hoc erat dies decima mensis septimi, uti lex jubebat. Mense enim, inquit, septimo, decima mensis die, denitite mentes vestras, et reliqua, quæ de introitu summi sacerdotis in Sancta sanctorum semel quotannis facto ibi præcepta sunt. Septimus autem apud Hebræos, apud nos est September, quo mense etiam Elisabeth concepit Præcursorein. Intus erat altare thymiamatis: `extra vero altare, super quod offerebantur animalia et oblationes. dextris autem stetit, ut qui prospera et bona nuntiaturus vencral. Vers. 12. Εt eum. Turbatus est, suspicatus, se protinus moriturum. Vers. 13. Dixit Zacharia. Primum abjecit asimi illius timorem, ut sine turbatione audiret, et animum adverteret ipsius sermonibus. Dicens autem, Ne timeas, innuit, ut gaudeat; deinde causam quaque ponit gaudii. Vers. 13. Quia tua. Quam pro salute populi fudisti. Pro hac enim sacerdotes quotidie precabantur. Exaudita est autem, eo quod jam Salvator sit, humanitatem suscepturus, et populum suum a peccatis eorum salvum facturus. Ad demonstrationem vero el confirmationem, quod ejus oratio exaudita esset, ait: Vers. 15. Et uxor tibi. Et hunc utilem ad populi salutem. Ostensurus enim erat populo Salvatorem. Nam quia pœnitentiam præcedere oportet ad salutem, opus etiam erat, ut pœnitentiæ prædicator eum præcederet, qui salutem erat collaturus. Ideo quoque primum nascitur Præcursor. Vers. 15. Εt vocabis - Joannem. Utpote a venire matris gratia donatum, sive a Deo amatum. Vel Varia lectiones et nola. Quæ hic inclusa sunt, absunt a cod. Quod hic audit scholium interpres, mei non agnoscunt. Est autem ex Theophylacto, p. 299 F. desumptum. Hcc scholio, quod uterque meus in margine habet. raret llentenius. 13) Η omistic Α.

8' $ tanquam causam gratiæ snis parentibus, multisque ρᾶς αἴτιον τοῖς τε γεννήτορσι καὶ ἄλλοις πολλοῖς· aliis, ve'uti postea manifestum erit. Joannes enim Hebraicum nomen est, quod si quis ad Latinɔui vocem interpretetur, sonat gratia vel gaudium, Vers. 14. Et erit — exsultatio. Qui talis pueri factus sis pater, cujus et conceptus, et quæ sequcnjur, supernaturalia erunt ac admiranda, sicut in sequentibus patebit. Vers. 14. Multique - gaudebunt. Non cognati solum et vicini, verum etiam, quibuscunque divinitus innotuerit, quod ministerium ipse sit expleturus. Vers. 14. Eris — Domino. Magnus apud Deum, quia magnus virtutibus. Vers. 15. Ει vinum bibet. Siccra vocabatur, quidquid in modum vini inebriare poterat: maxime vero potio a palmarum fructu confecta. Vers. 13. Et spiritu – snæ. Postquam per vini ac siceræ (cc) abstinentiam de suavium rerum abstinentia fecit certiorem, ubi etiam ab hoc innuit durum conversationis ejus exercitium, docuitque, quod magnus futurus erat coram Domino: ad firmam deinceps persuasionem dicit id, quod majus est, videlicet, quod a puero induetur virtute ex alto, prævidente Deo conversationem ejus et in quod divinum vas erat ev:surus. Vers. 16. Multosque ipsorum. Qui ab eo persuasi confugient ad Christum: hunc enim vocat bic Dominum Deum. Vers. 17. Ει eo. Præcurret coram eo, prædicans pœnitentiam et annuntians adventum ejus. ὡς ἐφεξῆς γενήσεται δῆλον. Ἰωάννης γὰρ Έβρος κὸν μέν ἐστιν όνομα, μεθερμηνευόμενον δὲ πρὸς τὴν ῾Ελληνίδα φωνήν, σημαίνει χάριν ἢ χαράν. Καὶ ἔσται ἀγαλλίασις. Γεγονότι πατρί του ούτου παιδὸς, οὗ καὶ ἡ σύλληψις καὶ τὰ ἑξῆς ὑπερ φυῆ καὶ παράδοξα, καθώς εὑρήσομεν προϊόντες. Καὶ πολλοὶ - χαρήσονται. Οὐ μόνον συγγενείς καὶ οἰκεῖοι, ἀλλὰ καὶ ὅσοις ἀπεκαλύφθη θεόθεν, εν ἔμελλεν ἀνύειν διακονίαν. Εσται Κυρίου. Μέγας παρὰ Θεῷ, ὡς μέγας ταῖς ἀρεταῖς. Καὶ οἶνον πίῃ. Σίπερα ἐκαλεῖτο πᾶν τὸ παρέ τὸν οἶνον μέθυσμα, μάλιστα δὲ τὸ ἐκ φοινίκων ἐσκευ· ασμένον. Καὶ πνεύματος – αὐτοῦ. Διὰ τῆς ἀποχῆς τοῦ οἴνου καὶ τοῦ σίκερα προμηνύσας τὴν ἀποχὴν τῶν ἡδέων, καὶ παραστήσας ἐντεῦθεν τὴν σκληραγω γίαν τῆς διαίτης αὐτοῦ, καὶ διδάξας ότι μέγας ἔσται κατὰ Θεόν, λοιπὸν εἰς πληροφορίαν λέγει καὶ τὰ μείζον, ὅτι ἐκ βρέφους ἐνδύσεται τὴν ἐξ ὕψους δύο ναμιν, προειδότος τοῦ Θεοῦ τὴν πολιτείαν, ᾗ χρήσ σεται, καὶ οἷον ἀποβήσεται σκεύος. Καὶ πολλοὺς αὐτῶν. Ὅσοι πεισθέντες αὐτῷ προσέδραμον τῷ Χριστῷ. Τοῦτον γὰρ ἐνταῦθα καλεῖ Κύριον καὶ Θεόν. Καὶ — αὐτοῦ. Προδραμείται Εμπροσθεν αὐτοῦ, κηρύσσων μετά νοιαν, καὶ καταγγέλλων τὴν παρου σίαν αὐτοῦ. Vers 17. In 'Er Eliæ. Spiritum appellavit, graΗλίου. Πνεῦμα μὲν ὠνόμασε τὸ πνευtiam spiritualem: virtutem autem, efficaciam. Dicit ματικὴν χάρισμα· δύναμιν δὲ τὴν ἐνέργειαν. Λέγει ergo quod gratiain quoque et efficaciam habebit γοῦν ὅτι καὶ τὸ χάρισμα καὶ τὴν ἐνέργειαν ἔξει Eliæ, quas videlicet habebit Elias præcurrens seτοῦ Ἡλίου, ἅπερ Ηλίας έξει, προτρέχων τῆς δευτέ zundum Christi adventum: et hic nunc faciet, quæ ρας παρουσίας Χριστοῦ. Καὶ ποιήσει οὗτος νῦν, postmodum facturus est Elias. Apponit autem et ἅπερ Ηλίας ὕστερον. Προστίθησι δὲ καὶ τίς ἐστιν ἡ quæ futura sit ejus virtus, sive potentia. δύναμις αὕτη. Verse 17. Ut convertal filios. Prophetavit hoc et Malachias, et accurate declaratum est vicesimo capite Evangeli juxta Matthæum, ubi dicitur: Et si vultis recipere, ipse est Elias, qui venturus erat. ³. Vers. 17. Ει justorum. Hos eosdem dicit inobedientes, quia ad id 'usque tempus fuerant inobedientes. Convertet ergo hos ad prudentiam bonorum, ad intelligentiam perfectorum. Vers. 18. Ut paret præparatam. Præparatam per pœnitentiam: vel præparatam ad salutis suSceptionem. Vers. 18. Dixitque snis. Ad senectutem ac naturæ imbecillitatem, verum non attenta Dei * Matth. xı, 44. Επιστρέψαι — τέκνα. Προεφήτευσε τοῦτο καὶ Μαλαχία;, καὶ ἡρμηνεύθη σαφῶς ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Καὶ εἰ θέλετε δέξασθαι, αὐτός ἐστιν Ηλίας ὁ μέλο των ἔρχεσθαι. Καὶ – δικαίων. Τοὺς αὐτοὺς λέγει καὶ ἀπειθεῖς, ὡς ἄχρι τότε μὴ πεισθέντας. Επιστρέψει οὖν αὐτοὺς, εἰς φρόνησιν εναρέτων, εἰς σίνεσιν τελείων. Ετοιμάσαι — κατεσκευασμένον. Κατεσκευα σμένον τῇ μετανοίας, ή κατεσκευασμένον εἰς ὑποδοχὴν σωτηρίας. Καὶ εἶπε — αὐτῆς. Πρὸς τὸ γῆρας καὶ τὴν ἀσθέ νειαν τῆς φύσεως, ἀλλ' οὐ πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ Variæ lectiones et notæ. (cc) le_vocabulo σίκερα ita la!:et Chrystost. 1. Vi, p. 57: Σίχερα ἐνταῦθά φησι τῶν φοινίκων τὴν ἐπὶν, ἦν ἐπιτήδειον, συντρίβοντες τὸν καρπὸν καὶ καταθλῶντες, εἰς οἶνου μετασχηματίζειν φύσιν. Και ρωτικὸν δέ ἐστι τὸ τοιοῦτον, καὶ μέθη. Adde Theo phyt. p. 501.

8' $ tanquam causam gratiæ snis parentibus, multisque ρᾶς αἴτιον τοῖς τε γεννήτορσι καὶ ἄλλοις πολλοῖς· aliis, ve'uti postea manifestum erit. Joannes enim Hebraicum nomen est, quod si quis ad Latinɔui vocem interpretetur, sonat gratia vel gaudium, Vers. 14. Et erit — exsultatio. Qui talis pueri factus sis pater, cujus et conceptus, et quæ sequcnjur, supernaturalia erunt ac admiranda, sicut in sequentibus patebit. Vers. 14. Multique - gaudebunt. Non cognati solum et vicini, verum etiam, quibuscunque divinitus innotuerit, quod ministerium ipse sit expleturus. Vers. 14. Eris — Domino. Magnus apud Deum, quia magnus virtutibus. Vers. 15. Ει vinum bibet. Siccra vocabatur, quidquid in modum vini inebriare poterat: maxime vero potio a palmarum fructu confecta. Vers. 13. Et spiritu – snæ. Postquam per vini ac siceræ (cc) abstinentiam de suavium rerum abstinentia fecit certiorem, ubi etiam ab hoc innuit durum conversationis ejus exercitium, docuitque, quod magnus futurus erat coram Domino: ad firmam deinceps persuasionem dicit id, quod majus est, videlicet, quod a puero induetur virtute ex alto, prævidente Deo conversationem ejus et in quod divinum vas erat ev:surus. Vers. 16. Multosque ipsorum. Qui ab eo persuasi confugient ad Christum: hunc enim vocat bic Dominum Deum. Vers. 17. Ει eo. Præcurret coram eo, prædicans pœnitentiam et annuntians adventum ejus. ὡς ἐφεξῆς γενήσεται δῆλον. Ἰωάννης γὰρ Έβρος κὸν μέν ἐστιν όνομα, μεθερμηνευόμενον δὲ πρὸς τὴν ῾Ελληνίδα φωνήν, σημαίνει χάριν ἢ χαράν. Καὶ ἔσται ἀγαλλίασις. Γεγονότι πατρί του ούτου παιδὸς, οὗ καὶ ἡ σύλληψις καὶ τὰ ἑξῆς ὑπερ φυῆ καὶ παράδοξα, καθώς εὑρήσομεν προϊόντες. Καὶ πολλοὶ - χαρήσονται. Οὐ μόνον συγγενείς καὶ οἰκεῖοι, ἀλλὰ καὶ ὅσοις ἀπεκαλύφθη θεόθεν, εν ἔμελλεν ἀνύειν διακονίαν. Εσται Κυρίου. Μέγας παρὰ Θεῷ, ὡς μέγας ταῖς ἀρεταῖς. Καὶ οἶνον πίῃ. Σίπερα ἐκαλεῖτο πᾶν τὸ παρέ τὸν οἶνον μέθυσμα, μάλιστα δὲ τὸ ἐκ φοινίκων ἐσκευ· ασμένον. Καὶ πνεύματος – αὐτοῦ. Διὰ τῆς ἀποχῆς τοῦ οἴνου καὶ τοῦ σίκερα προμηνύσας τὴν ἀποχὴν τῶν ἡδέων, καὶ παραστήσας ἐντεῦθεν τὴν σκληραγω γίαν τῆς διαίτης αὐτοῦ, καὶ διδάξας ότι μέγας ἔσται κατὰ Θεόν, λοιπὸν εἰς πληροφορίαν λέγει καὶ τὰ μείζον, ὅτι ἐκ βρέφους ἐνδύσεται τὴν ἐξ ὕψους δύο ναμιν, προειδότος τοῦ Θεοῦ τὴν πολιτείαν, ᾗ χρήσ σεται, καὶ οἷον ἀποβήσεται σκεύος. Καὶ πολλοὺς αὐτῶν. Ὅσοι πεισθέντες αὐτῷ προσέδραμον τῷ Χριστῷ. Τοῦτον γὰρ ἐνταῦθα καλεῖ Κύριον καὶ Θεόν. Καὶ — αὐτοῦ. Προδραμείται Εμπροσθεν αὐτοῦ, κηρύσσων μετά νοιαν, καὶ καταγγέλλων τὴν παρου σίαν αὐτοῦ. Vers 17. In 'Er Eliæ. Spiritum appellavit, graΗλίου. Πνεῦμα μὲν ὠνόμασε τὸ πνευtiam spiritualem: virtutem autem, efficaciam. Dicit ματικὴν χάρισμα· δύναμιν δὲ τὴν ἐνέργειαν. Λέγει ergo quod gratiain quoque et efficaciam habebit γοῦν ὅτι καὶ τὸ χάρισμα καὶ τὴν ἐνέργειαν ἔξει Eliæ, quas videlicet habebit Elias præcurrens seτοῦ Ἡλίου, ἅπερ Ηλίας έξει, προτρέχων τῆς δευτέ zundum Christi adventum: et hic nunc faciet, quæ ρας παρουσίας Χριστοῦ. Καὶ ποιήσει οὗτος νῦν, postmodum facturus est Elias. Apponit autem et ἅπερ Ηλίας ὕστερον. Προστίθησι δὲ καὶ τίς ἐστιν ἡ quæ futura sit ejus virtus, sive potentia. δύναμις αὕτη. Verse 17. Ut convertal filios. Prophetavit hoc et Malachias, et accurate declaratum est vicesimo capite Evangeli juxta Matthæum, ubi dicitur: Et si vultis recipere, ipse est Elias, qui venturus erat. ³. Vers. 17. Ει justorum. Hos eosdem dicit inobedientes, quia ad id 'usque tempus fuerant inobedientes. Convertet ergo hos ad prudentiam bonorum, ad intelligentiam perfectorum. Vers. 18. Ut paret præparatam. Præparatam per pœnitentiam: vel præparatam ad salutis suSceptionem. Vers. 18. Dixitque snis. Ad senectutem ac naturæ imbecillitatem, verum non attenta Dei * Matth. xı, 44. Επιστρέψαι — τέκνα. Προεφήτευσε τοῦτο καὶ Μαλαχία;, καὶ ἡρμηνεύθη σαφῶς ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Καὶ εἰ θέλετε δέξασθαι, αὐτός ἐστιν Ηλίας ὁ μέλο των ἔρχεσθαι. Καὶ – δικαίων. Τοὺς αὐτοὺς λέγει καὶ ἀπειθεῖς, ὡς ἄχρι τότε μὴ πεισθέντας. Επιστρέψει οὖν αὐτοὺς, εἰς φρόνησιν εναρέτων, εἰς σίνεσιν τελείων. Ετοιμάσαι — κατεσκευασμένον. Κατεσκευα σμένον τῇ μετανοίας, ή κατεσκευασμένον εἰς ὑποδοχὴν σωτηρίας. Καὶ εἶπε — αὐτῆς. Πρὸς τὸ γῆρας καὶ τὴν ἀσθέ νειαν τῆς φύσεως, ἀλλ' οὐ πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ Variæ lectiones et notæ. (cc) le_vocabulo σίκερα ita la!:et Chrystost. 1. Vi, p. 57: Σίχερα ἐνταῦθά φησι τῶν φοινίκων τὴν ἐπὶν, ἦν ἐπιτήδειον, συντρίβοντες τὸν καρπὸν καὶ καταθλῶντες, εἰς οἶνου μετασχηματίζειν φύσιν. Και ρωτικὸν δέ ἐστι τὸ τοιοῦτον, καὶ μέθη. Adde Theo phyt. p. 501.

8' $ tanquam causam gratiæ snis parentibus, multisque ρᾶς αἴτιον τοῖς τε γεννήτορσι καὶ ἄλλοις πολλοῖς· aliis, ve'uti postea manifestum erit. Joannes enim Hebraicum nomen est, quod si quis ad Latinɔui vocem interpretetur, sonat gratia vel gaudium, Vers. 14. Et erit — exsultatio. Qui talis pueri factus sis pater, cujus et conceptus, et quæ sequcnjur, supernaturalia erunt ac admiranda, sicut in sequentibus patebit. Vers. 14. Multique - gaudebunt. Non cognati solum et vicini, verum etiam, quibuscunque divinitus innotuerit, quod ministerium ipse sit expleturus. Vers. 14. Eris — Domino. Magnus apud Deum, quia magnus virtutibus. Vers. 15. Ει vinum bibet. Siccra vocabatur, quidquid in modum vini inebriare poterat: maxime vero potio a palmarum fructu confecta. Vers. 13. Et spiritu – snæ. Postquam per vini ac siceræ (cc) abstinentiam de suavium rerum abstinentia fecit certiorem, ubi etiam ab hoc innuit durum conversationis ejus exercitium, docuitque, quod magnus futurus erat coram Domino: ad firmam deinceps persuasionem dicit id, quod majus est, videlicet, quod a puero induetur virtute ex alto, prævidente Deo conversationem ejus et in quod divinum vas erat ev:surus. Vers. 16. Multosque ipsorum. Qui ab eo persuasi confugient ad Christum: hunc enim vocat bic Dominum Deum. Vers. 17. Ει eo. Præcurret coram eo, prædicans pœnitentiam et annuntians adventum ejus. ὡς ἐφεξῆς γενήσεται δῆλον. Ἰωάννης γὰρ Έβρος κὸν μέν ἐστιν όνομα, μεθερμηνευόμενον δὲ πρὸς τὴν ῾Ελληνίδα φωνήν, σημαίνει χάριν ἢ χαράν. Καὶ ἔσται ἀγαλλίασις. Γεγονότι πατρί του ούτου παιδὸς, οὗ καὶ ἡ σύλληψις καὶ τὰ ἑξῆς ὑπερ φυῆ καὶ παράδοξα, καθώς εὑρήσομεν προϊόντες. Καὶ πολλοὶ - χαρήσονται. Οὐ μόνον συγγενείς καὶ οἰκεῖοι, ἀλλὰ καὶ ὅσοις ἀπεκαλύφθη θεόθεν, εν ἔμελλεν ἀνύειν διακονίαν. Εσται Κυρίου. Μέγας παρὰ Θεῷ, ὡς μέγας ταῖς ἀρεταῖς. Καὶ οἶνον πίῃ. Σίπερα ἐκαλεῖτο πᾶν τὸ παρέ τὸν οἶνον μέθυσμα, μάλιστα δὲ τὸ ἐκ φοινίκων ἐσκευ· ασμένον. Καὶ πνεύματος – αὐτοῦ. Διὰ τῆς ἀποχῆς τοῦ οἴνου καὶ τοῦ σίκερα προμηνύσας τὴν ἀποχὴν τῶν ἡδέων, καὶ παραστήσας ἐντεῦθεν τὴν σκληραγω γίαν τῆς διαίτης αὐτοῦ, καὶ διδάξας ότι μέγας ἔσται κατὰ Θεόν, λοιπὸν εἰς πληροφορίαν λέγει καὶ τὰ μείζον, ὅτι ἐκ βρέφους ἐνδύσεται τὴν ἐξ ὕψους δύο ναμιν, προειδότος τοῦ Θεοῦ τὴν πολιτείαν, ᾗ χρήσ σεται, καὶ οἷον ἀποβήσεται σκεύος. Καὶ πολλοὺς αὐτῶν. Ὅσοι πεισθέντες αὐτῷ προσέδραμον τῷ Χριστῷ. Τοῦτον γὰρ ἐνταῦθα καλεῖ Κύριον καὶ Θεόν. Καὶ — αὐτοῦ. Προδραμείται Εμπροσθεν αὐτοῦ, κηρύσσων μετά νοιαν, καὶ καταγγέλλων τὴν παρου σίαν αὐτοῦ. Vers 17. In 'Er Eliæ. Spiritum appellavit, graΗλίου. Πνεῦμα μὲν ὠνόμασε τὸ πνευtiam spiritualem: virtutem autem, efficaciam. Dicit ματικὴν χάρισμα· δύναμιν δὲ τὴν ἐνέργειαν. Λέγει ergo quod gratiain quoque et efficaciam habebit γοῦν ὅτι καὶ τὸ χάρισμα καὶ τὴν ἐνέργειαν ἔξει Eliæ, quas videlicet habebit Elias præcurrens seτοῦ Ἡλίου, ἅπερ Ηλίας έξει, προτρέχων τῆς δευτέ zundum Christi adventum: et hic nunc faciet, quæ ρας παρουσίας Χριστοῦ. Καὶ ποιήσει οὗτος νῦν, postmodum facturus est Elias. Apponit autem et ἅπερ Ηλίας ὕστερον. Προστίθησι δὲ καὶ τίς ἐστιν ἡ quæ futura sit ejus virtus, sive potentia. δύναμις αὕτη. Verse 17. Ut convertal filios. Prophetavit hoc et Malachias, et accurate declaratum est vicesimo capite Evangeli juxta Matthæum, ubi dicitur: Et si vultis recipere, ipse est Elias, qui venturus erat. ³. Vers. 17. Ει justorum. Hos eosdem dicit inobedientes, quia ad id 'usque tempus fuerant inobedientes. Convertet ergo hos ad prudentiam bonorum, ad intelligentiam perfectorum. Vers. 18. Ut paret præparatam. Præparatam per pœnitentiam: vel præparatam ad salutis suSceptionem. Vers. 18. Dixitque snis. Ad senectutem ac naturæ imbecillitatem, verum non attenta Dei * Matth. xı, 44. Επιστρέψαι — τέκνα. Προεφήτευσε τοῦτο καὶ Μαλαχία;, καὶ ἡρμηνεύθη σαφῶς ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Καὶ εἰ θέλετε δέξασθαι, αὐτός ἐστιν Ηλίας ὁ μέλο των ἔρχεσθαι. Καὶ – δικαίων. Τοὺς αὐτοὺς λέγει καὶ ἀπειθεῖς, ὡς ἄχρι τότε μὴ πεισθέντας. Επιστρέψει οὖν αὐτοὺς, εἰς φρόνησιν εναρέτων, εἰς σίνεσιν τελείων. Ετοιμάσαι — κατεσκευασμένον. Κατεσκευα σμένον τῇ μετανοίας, ή κατεσκευασμένον εἰς ὑποδοχὴν σωτηρίας. Καὶ εἶπε — αὐτῆς. Πρὸς τὸ γῆρας καὶ τὴν ἀσθέ νειαν τῆς φύσεως, ἀλλ' οὐ πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ Variæ lectiones et notæ. (cc) le_vocabulo σίκερα ita la!:et Chrystost. 1. Vi, p. 57: Σίχερα ἐνταῦθά φησι τῶν φοινίκων τὴν ἐπὶν, ἦν ἐπιτήδειον, συντρίβοντες τὸν καρπὸν καὶ καταθλῶντες, εἰς οἶνου μετασχηματίζειν φύσιν. Και ρωτικὸν δέ ἐστι τὸ τοιοῦτον, καὶ μέθη. Adde Theo phyt. p. 501.

8' $ tanquam causam gratiæ snis parentibus, multisque ρᾶς αἴτιον τοῖς τε γεννήτορσι καὶ ἄλλοις πολλοῖς· aliis, ve'uti postea manifestum erit. Joannes enim Hebraicum nomen est, quod si quis ad Latinɔui vocem interpretetur, sonat gratia vel gaudium, Vers. 14. Et erit — exsultatio. Qui talis pueri factus sis pater, cujus et conceptus, et quæ sequcnjur, supernaturalia erunt ac admiranda, sicut in sequentibus patebit. Vers. 14. Multique - gaudebunt. Non cognati solum et vicini, verum etiam, quibuscunque divinitus innotuerit, quod ministerium ipse sit expleturus. Vers. 14. Eris — Domino. Magnus apud Deum, quia magnus virtutibus. Vers. 15. Ει vinum bibet. Siccra vocabatur, quidquid in modum vini inebriare poterat: maxime vero potio a palmarum fructu confecta. Vers. 13. Et spiritu – snæ. Postquam per vini ac siceræ (cc) abstinentiam de suavium rerum abstinentia fecit certiorem, ubi etiam ab hoc innuit durum conversationis ejus exercitium, docuitque, quod magnus futurus erat coram Domino: ad firmam deinceps persuasionem dicit id, quod majus est, videlicet, quod a puero induetur virtute ex alto, prævidente Deo conversationem ejus et in quod divinum vas erat ev:surus. Vers. 16. Multosque ipsorum. Qui ab eo persuasi confugient ad Christum: hunc enim vocat bic Dominum Deum. Vers. 17. Ει eo. Præcurret coram eo, prædicans pœnitentiam et annuntians adventum ejus. ὡς ἐφεξῆς γενήσεται δῆλον. Ἰωάννης γὰρ Έβρος κὸν μέν ἐστιν όνομα, μεθερμηνευόμενον δὲ πρὸς τὴν ῾Ελληνίδα φωνήν, σημαίνει χάριν ἢ χαράν. Καὶ ἔσται ἀγαλλίασις. Γεγονότι πατρί του ούτου παιδὸς, οὗ καὶ ἡ σύλληψις καὶ τὰ ἑξῆς ὑπερ φυῆ καὶ παράδοξα, καθώς εὑρήσομεν προϊόντες. Καὶ πολλοὶ - χαρήσονται. Οὐ μόνον συγγενείς καὶ οἰκεῖοι, ἀλλὰ καὶ ὅσοις ἀπεκαλύφθη θεόθεν, εν ἔμελλεν ἀνύειν διακονίαν. Εσται Κυρίου. Μέγας παρὰ Θεῷ, ὡς μέγας ταῖς ἀρεταῖς. Καὶ οἶνον πίῃ. Σίπερα ἐκαλεῖτο πᾶν τὸ παρέ τὸν οἶνον μέθυσμα, μάλιστα δὲ τὸ ἐκ φοινίκων ἐσκευ· ασμένον. Καὶ πνεύματος – αὐτοῦ. Διὰ τῆς ἀποχῆς τοῦ οἴνου καὶ τοῦ σίκερα προμηνύσας τὴν ἀποχὴν τῶν ἡδέων, καὶ παραστήσας ἐντεῦθεν τὴν σκληραγω γίαν τῆς διαίτης αὐτοῦ, καὶ διδάξας ότι μέγας ἔσται κατὰ Θεόν, λοιπὸν εἰς πληροφορίαν λέγει καὶ τὰ μείζον, ὅτι ἐκ βρέφους ἐνδύσεται τὴν ἐξ ὕψους δύο ναμιν, προειδότος τοῦ Θεοῦ τὴν πολιτείαν, ᾗ χρήσ σεται, καὶ οἷον ἀποβήσεται σκεύος. Καὶ πολλοὺς αὐτῶν. Ὅσοι πεισθέντες αὐτῷ προσέδραμον τῷ Χριστῷ. Τοῦτον γὰρ ἐνταῦθα καλεῖ Κύριον καὶ Θεόν. Καὶ — αὐτοῦ. Προδραμείται Εμπροσθεν αὐτοῦ, κηρύσσων μετά νοιαν, καὶ καταγγέλλων τὴν παρου σίαν αὐτοῦ. Vers 17. In 'Er Eliæ. Spiritum appellavit, graΗλίου. Πνεῦμα μὲν ὠνόμασε τὸ πνευtiam spiritualem: virtutem autem, efficaciam. Dicit ματικὴν χάρισμα· δύναμιν δὲ τὴν ἐνέργειαν. Λέγει ergo quod gratiain quoque et efficaciam habebit γοῦν ὅτι καὶ τὸ χάρισμα καὶ τὴν ἐνέργειαν ἔξει Eliæ, quas videlicet habebit Elias præcurrens seτοῦ Ἡλίου, ἅπερ Ηλίας έξει, προτρέχων τῆς δευτέ zundum Christi adventum: et hic nunc faciet, quæ ρας παρουσίας Χριστοῦ. Καὶ ποιήσει οὗτος νῦν, postmodum facturus est Elias. Apponit autem et ἅπερ Ηλίας ὕστερον. Προστίθησι δὲ καὶ τίς ἐστιν ἡ quæ futura sit ejus virtus, sive potentia. δύναμις αὕτη. Verse 17. Ut convertal filios. Prophetavit hoc et Malachias, et accurate declaratum est vicesimo capite Evangeli juxta Matthæum, ubi dicitur: Et si vultis recipere, ipse est Elias, qui venturus erat. ³. Vers. 17. Ει justorum. Hos eosdem dicit inobedientes, quia ad id 'usque tempus fuerant inobedientes. Convertet ergo hos ad prudentiam bonorum, ad intelligentiam perfectorum. Vers. 18. Ut paret præparatam. Præparatam per pœnitentiam: vel præparatam ad salutis suSceptionem. Vers. 18. Dixitque snis. Ad senectutem ac naturæ imbecillitatem, verum non attenta Dei * Matth. xı, 44. Επιστρέψαι — τέκνα. Προεφήτευσε τοῦτο καὶ Μαλαχία;, καὶ ἡρμηνεύθη σαφῶς ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Καὶ εἰ θέλετε δέξασθαι, αὐτός ἐστιν Ηλίας ὁ μέλο των ἔρχεσθαι. Καὶ – δικαίων. Τοὺς αὐτοὺς λέγει καὶ ἀπειθεῖς, ὡς ἄχρι τότε μὴ πεισθέντας. Επιστρέψει οὖν αὐτοὺς, εἰς φρόνησιν εναρέτων, εἰς σίνεσιν τελείων. Ετοιμάσαι — κατεσκευασμένον. Κατεσκευα σμένον τῇ μετανοίας, ή κατεσκευασμένον εἰς ὑποδοχὴν σωτηρίας. Καὶ εἶπε — αὐτῆς. Πρὸς τὸ γῆρας καὶ τὴν ἀσθέ νειαν τῆς φύσεως, ἀλλ' οὐ πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ Variæ lectiones et notæ. (cc) le_vocabulo σίκερα ita la!:et Chrystost. 1. Vi, p. 57: Σίχερα ἐνταῦθά φησι τῶν φοινίκων τὴν ἐπὶν, ἦν ἐπιτήδειον, συντρίβοντες τὸν καρπὸν καὶ καταθλῶντες, εἰς οἶνου μετασχηματίζειν φύσιν. Και ρωτικὸν δέ ἐστι τὸ τοιοῦτον, καὶ μέθη. Adde Theo phyt. p. 501.

CAP. 1. Θεοῦ βλέψας, οὐκ εὐχερῶς παρεδέξατο τὴν ἐπαγγε- virtute, tardus erat ad suscipiendam fuetus ru λίαν τῆς γονῆς. Καὶ ἀποκριθεὶς – ταῦτα. Ποῖα; ἡ γέννησις, δηλαδὴ, καὶ ἡ κλήσις τοῦ ὀνόματος. Ανθ' ὧν · μου. Τοῖς περὶ τούτων. Οἵτινες — αὐτῶν. Εἰς τὸν καιρὸν τῆς γεννήσεως καὶ τῆς κλήσεως. Ορα δὲ, ὅτι διὰ τὴν φωνήν τῆς ἀπιστία; ἐπεσχέθη τὴν φωνήν. Καὶ — Ζαχαρίαν. Ἀπεκδεχόμενος Καὶ — χωρός. Οὐ μόνον γὰρ ἐπεσχέθη τὴν φων νὴν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀκοὴν, ὡς μετὰ ἀπιστίας καὶ ἀκούσας καὶ φωνήσας. Προεμήνυε δὲ ἡ τοῦ γηραιού ἱερέως σιγὴ τὴν τῆς παλαιᾶς ἱερωσύνης καὶ λα τρείας σιγήν. Καὶ ἐγένετο – αὐτοῦ. Χρὴ γὰρ τὸν ἱερέα παντελῶς ἀπέχεσθαι τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς ἐν ταῖς ἡμέ ραις τῆς λειτουργίας αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ καὶ ὁ θεῖος ὑπαγορεύε: θεσμός. Πληρώσα; δὲ ταύτας ὁ Ζαχαρίας λοιπὸν συνῆλθε τῇ γαμετῇ αὐτοῦ διὰ τὴν ἐπαγγε λίαν τῆς γονῆς, παιδευθείς τῇ πληγῇ τῆς σιωπῆς πιστεύειν τοῖς τοῦ ἀγγέλου ρήμασι. Καὶ — πέντε. Αίδουμένη την γηραιὰν καὶ ἔξωρον κυοφορίαν, ἕως οὗ καὶ ἡ Παρθένος συνέλαβε. Λέγουσα· ἀνθρώποις. Οτε ηὐδόκησεν ἀφελεῖν τὸ ἐν ἀνθρώποις ὄνειδός μου, τὸ ἐπὶ τῇ ἀτεκνίᾳ. Παρ' Εβραίοις μὲν γὰρ ὄνειδος ἦν ἡ ἀκαρπία του σώματ της, οἷα σωματικωτέροις· παρὰ δὲ Χριστιανοῖς ἔνειδος ἡ ἀκαρπία τῆς ψυχῆς, οἷα πνευματικω τέροις. Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἔκτῳ -- Μαριάμ. [Γρηγορίου Νύσσης· Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ὁ εὐαγγελισμὸς τῆς παρουσίας τοῦ Σωτῆρος γέγονε, καθ᾽ ἂν ἡ νὺξ ἐπὶ τὸ ἀκρότατον μῆκος προελθοῦσα, μειοῦσθαι καὶ ὑποῤῥέειν ἄρχεται, τῆς ἡμέρας λοιπὸν αὐξανομένης καὶ προκοπτούσης, ἵνα μάθῃς ὅτι καὶ τὸ σκότος τῆς ἀσεβείας καὶ τῆς ἁμαρτίας ἄχρι τότε φθάσαν εἰς μέγεθος κακίας καὶ κορυφωθεν, ἔκτοτε ἀνεκόπη, καὶ πρὸς ἔκλειψιν καὶ ἀφανισμὸν ἠλαύνετο, τοῦ φωτὸς ἤδη τῆς εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς νικῶντος καὶ πλεονάζοντος.] Ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἔκτῳ τῆς κυοφορίας, ὅτι ἡ γαστὴρ ὠγκώθη τῆς Ἐλισάβετ. Μεμνηστευμένη δὲ ἦν ἡ Παρθένος, ἵνα λάθῃ τὸν διάβολον ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ γὰρ ἤκους των προφητῶν καταγγελλόντων, ὅτι ἐκ παρθένου γεννηθῆναι μέλλει· καὶ διὰ τοῦτο παρετήρει τὰς παρθένους, ἵνα οἷαν ἴδῃ κυοφορούσαν, περὶ ταύτην παγίδας καταπήξῃ τῆς κακοτεχνίας αὐτοῦ. Λοιπὸν U missionem. Vers. 19. Εt respondens las videlicet, ac nominis Vers. 20. Eo quod - bus. Vers. 20. Quæ hæc. Quænam? nativiimpositio. meis. Quæ de his erant resuo. Tempore videlicet nativitalis ac nominis impositionis. vitatis ac nominis impositionis. Vide autem, quod propter vocem incredulitatis retenta ac cohibita est illi vox. Vers. 1. Et Zachariam. + Exspectans. Vers. 21. Ει - Vers. 22. mutus. Κωφός (pro quo hic habemus mutum) significat etiam surdum. Neque enim sola vox illi ablata est, sed et auditus, ac locutus eo quod cum incredulitate audisset fuisset. Significabat autem silentium sacerdotis senis, veteris sacerdotii, cultusque taciturnitatem. Vers. 23. Et factum Vers. 21. ejus. Οportebit namque sacerdotem omnino abstinere a propria uxore in diebus ministerii sui: hoc enim et divina lex præcepit. His autem completis, congressus est Zacharias cum uxore sua propter promissum fœ· tum, silentii flagello edoctus, ut angelicis verbis crederet. Vers. 24. ΕΙ quinque. Erubescens, eo quod esset senior ac intempestiva, quæ prægnans fieret, donec virgo etiam concepit. Vers. 26. Dicens Vers. 25. homines. Quando beneplacuit, ut auferret opprobrium meum, quod apud homines erat, eo quod prole carerem. Apud Hebræos siquidem probro dabatur corporum sterilitas, utpote qui magis carnales erant ac corporales; apud Christianos vero probro datur animarum sterilitas, tanquam magis spirituales. Vers. 26. Sexto autem mense Vers. 27. Maria. Η Gregorii Nysseni: illo tempore nuntiatus est adventus Servatoris, quo nox extremam longitudinem nacta, minui, et paulatim evanescere incipit, cum jam dies augeatur ac ulterius procedat; ut discus tenebras impietatis et peccatorum eo usque progres as ad magnitudinem improbitatis ac cumulatas, exinde tolli atque adeo deficere et evanescere, cum jam pietatis et virtutis lux vincat et abundet. Sexto mense, postquam prægnans effecta fuerat Elizabeth, cum ejus uterus intumesceret. Desponsata autem erat Virgo, ut diabolum lateret Christi nativitas. Audierat enim prophetas annuntiasse, quod esset e virgine nasciturus; ideoque virgines observabat, ut si quam in utero gestare videret, circa hanc fraudulentiæ suæ laqueos apponeret. Placuit itaque Deo, ut Virgo, quæ in habita - Varia lectiones et not. Apud Hentenium, hoc vocabulo praetermisso textus junctus est. Kal abest A. llec uterque mcus in margine habet. Caret iis Hentenius.

CAP. 1. Θεοῦ βλέψας, οὐκ εὐχερῶς παρεδέξατο τὴν ἐπαγγε- virtute, tardus erat ad suscipiendam fuetus ru λίαν τῆς γονῆς. Καὶ ἀποκριθεὶς – ταῦτα. Ποῖα; ἡ γέννησις, δηλαδὴ, καὶ ἡ κλήσις τοῦ ὀνόματος. Ανθ' ὧν · μου. Τοῖς περὶ τούτων. Οἵτινες — αὐτῶν. Εἰς τὸν καιρὸν τῆς γεννήσεως καὶ τῆς κλήσεως. Ορα δὲ, ὅτι διὰ τὴν φωνήν τῆς ἀπιστία; ἐπεσχέθη τὴν φωνήν. Καὶ — Ζαχαρίαν. Ἀπεκδεχόμενος Καὶ — χωρός. Οὐ μόνον γὰρ ἐπεσχέθη τὴν φων νὴν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀκοὴν, ὡς μετὰ ἀπιστίας καὶ ἀκούσας καὶ φωνήσας. Προεμήνυε δὲ ἡ τοῦ γηραιού ἱερέως σιγὴ τὴν τῆς παλαιᾶς ἱερωσύνης καὶ λα τρείας σιγήν. Καὶ ἐγένετο – αὐτοῦ. Χρὴ γὰρ τὸν ἱερέα παντελῶς ἀπέχεσθαι τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς ἐν ταῖς ἡμέ ραις τῆς λειτουργίας αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ καὶ ὁ θεῖος ὑπαγορεύε: θεσμός. Πληρώσα; δὲ ταύτας ὁ Ζαχαρίας λοιπὸν συνῆλθε τῇ γαμετῇ αὐτοῦ διὰ τὴν ἐπαγγε λίαν τῆς γονῆς, παιδευθείς τῇ πληγῇ τῆς σιωπῆς πιστεύειν τοῖς τοῦ ἀγγέλου ρήμασι. Καὶ — πέντε. Αίδουμένη την γηραιὰν καὶ ἔξωρον κυοφορίαν, ἕως οὗ καὶ ἡ Παρθένος συνέλαβε. Λέγουσα· ἀνθρώποις. Οτε ηὐδόκησεν ἀφελεῖν τὸ ἐν ἀνθρώποις ὄνειδός μου, τὸ ἐπὶ τῇ ἀτεκνίᾳ. Παρ' Εβραίοις μὲν γὰρ ὄνειδος ἦν ἡ ἀκαρπία του σώματ της, οἷα σωματικωτέροις· παρὰ δὲ Χριστιανοῖς ἔνειδος ἡ ἀκαρπία τῆς ψυχῆς, οἷα πνευματικω τέροις. Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἔκτῳ -- Μαριάμ. [Γρηγορίου Νύσσης· Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ὁ εὐαγγελισμὸς τῆς παρουσίας τοῦ Σωτῆρος γέγονε, καθ᾽ ἂν ἡ νὺξ ἐπὶ τὸ ἀκρότατον μῆκος προελθοῦσα, μειοῦσθαι καὶ ὑποῤῥέειν ἄρχεται, τῆς ἡμέρας λοιπὸν αὐξανομένης καὶ προκοπτούσης, ἵνα μάθῃς ὅτι καὶ τὸ σκότος τῆς ἀσεβείας καὶ τῆς ἁμαρτίας ἄχρι τότε φθάσαν εἰς μέγεθος κακίας καὶ κορυφωθεν, ἔκτοτε ἀνεκόπη, καὶ πρὸς ἔκλειψιν καὶ ἀφανισμὸν ἠλαύνετο, τοῦ φωτὸς ἤδη τῆς εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς νικῶντος καὶ πλεονάζοντος.] Ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἔκτῳ τῆς κυοφορίας, ὅτι ἡ γαστὴρ ὠγκώθη τῆς Ἐλισάβετ. Μεμνηστευμένη δὲ ἦν ἡ Παρθένος, ἵνα λάθῃ τὸν διάβολον ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ γὰρ ἤκους των προφητῶν καταγγελλόντων, ὅτι ἐκ παρθένου γεννηθῆναι μέλλει· καὶ διὰ τοῦτο παρετήρει τὰς παρθένους, ἵνα οἷαν ἴδῃ κυοφορούσαν, περὶ ταύτην παγίδας καταπήξῃ τῆς κακοτεχνίας αὐτοῦ. Λοιπὸν U missionem. Vers. 19. Εt respondens las videlicet, ac nominis Vers. 20. Eo quod - bus. Vers. 20. Quæ hæc. Quænam? nativiimpositio. meis. Quæ de his erant resuo. Tempore videlicet nativitalis ac nominis impositionis. vitatis ac nominis impositionis. Vide autem, quod propter vocem incredulitatis retenta ac cohibita est illi vox. Vers. 1. Et Zachariam. + Exspectans. Vers. 21. Ει - Vers. 22. mutus. Κωφός (pro quo hic habemus mutum) significat etiam surdum. Neque enim sola vox illi ablata est, sed et auditus, ac locutus eo quod cum incredulitate audisset fuisset. Significabat autem silentium sacerdotis senis, veteris sacerdotii, cultusque taciturnitatem. Vers. 23. Et factum Vers. 21. ejus. Οportebit namque sacerdotem omnino abstinere a propria uxore in diebus ministerii sui: hoc enim et divina lex præcepit. His autem completis, congressus est Zacharias cum uxore sua propter promissum fœ· tum, silentii flagello edoctus, ut angelicis verbis crederet. Vers. 24. ΕΙ quinque. Erubescens, eo quod esset senior ac intempestiva, quæ prægnans fieret, donec virgo etiam concepit. Vers. 26. Dicens Vers. 25. homines. Quando beneplacuit, ut auferret opprobrium meum, quod apud homines erat, eo quod prole carerem. Apud Hebræos siquidem probro dabatur corporum sterilitas, utpote qui magis carnales erant ac corporales; apud Christianos vero probro datur animarum sterilitas, tanquam magis spirituales. Vers. 26. Sexto autem mense Vers. 27. Maria. Η Gregorii Nysseni: illo tempore nuntiatus est adventus Servatoris, quo nox extremam longitudinem nacta, minui, et paulatim evanescere incipit, cum jam dies augeatur ac ulterius procedat; ut discus tenebras impietatis et peccatorum eo usque progres as ad magnitudinem improbitatis ac cumulatas, exinde tolli atque adeo deficere et evanescere, cum jam pietatis et virtutis lux vincat et abundet. Sexto mense, postquam prægnans effecta fuerat Elizabeth, cum ejus uterus intumesceret. Desponsata autem erat Virgo, ut diabolum lateret Christi nativitas. Audierat enim prophetas annuntiasse, quod esset e virgine nasciturus; ideoque virgines observabat, ut si quam in utero gestare videret, circa hanc fraudulentiæ suæ laqueos apponeret. Placuit itaque Deo, ut Virgo, quæ in habita - Varia lectiones et not. Apud Hentenium, hoc vocabulo praetermisso textus junctus est. Kal abest A. llec uterque mcus in margine habet. Caret iis Hentenius.

CAP. 1. Θεοῦ βλέψας, οὐκ εὐχερῶς παρεδέξατο τὴν ἐπαγγε- virtute, tardus erat ad suscipiendam fuetus ru λίαν τῆς γονῆς. Καὶ ἀποκριθεὶς – ταῦτα. Ποῖα; ἡ γέννησις, δηλαδὴ, καὶ ἡ κλήσις τοῦ ὀνόματος. Ανθ' ὧν · μου. Τοῖς περὶ τούτων. Οἵτινες — αὐτῶν. Εἰς τὸν καιρὸν τῆς γεννήσεως καὶ τῆς κλήσεως. Ορα δὲ, ὅτι διὰ τὴν φωνήν τῆς ἀπιστία; ἐπεσχέθη τὴν φωνήν. Καὶ — Ζαχαρίαν. Ἀπεκδεχόμενος Καὶ — χωρός. Οὐ μόνον γὰρ ἐπεσχέθη τὴν φων νὴν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀκοὴν, ὡς μετὰ ἀπιστίας καὶ ἀκούσας καὶ φωνήσας. Προεμήνυε δὲ ἡ τοῦ γηραιού ἱερέως σιγὴ τὴν τῆς παλαιᾶς ἱερωσύνης καὶ λα τρείας σιγήν. Καὶ ἐγένετο – αὐτοῦ. Χρὴ γὰρ τὸν ἱερέα παντελῶς ἀπέχεσθαι τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς ἐν ταῖς ἡμέ ραις τῆς λειτουργίας αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ καὶ ὁ θεῖος ὑπαγορεύε: θεσμός. Πληρώσα; δὲ ταύτας ὁ Ζαχαρίας λοιπὸν συνῆλθε τῇ γαμετῇ αὐτοῦ διὰ τὴν ἐπαγγε λίαν τῆς γονῆς, παιδευθείς τῇ πληγῇ τῆς σιωπῆς πιστεύειν τοῖς τοῦ ἀγγέλου ρήμασι. Καὶ — πέντε. Αίδουμένη την γηραιὰν καὶ ἔξωρον κυοφορίαν, ἕως οὗ καὶ ἡ Παρθένος συνέλαβε. Λέγουσα· ἀνθρώποις. Οτε ηὐδόκησεν ἀφελεῖν τὸ ἐν ἀνθρώποις ὄνειδός μου, τὸ ἐπὶ τῇ ἀτεκνίᾳ. Παρ' Εβραίοις μὲν γὰρ ὄνειδος ἦν ἡ ἀκαρπία του σώματ της, οἷα σωματικωτέροις· παρὰ δὲ Χριστιανοῖς ἔνειδος ἡ ἀκαρπία τῆς ψυχῆς, οἷα πνευματικω τέροις. Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἔκτῳ -- Μαριάμ. [Γρηγορίου Νύσσης· Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ὁ εὐαγγελισμὸς τῆς παρουσίας τοῦ Σωτῆρος γέγονε, καθ᾽ ἂν ἡ νὺξ ἐπὶ τὸ ἀκρότατον μῆκος προελθοῦσα, μειοῦσθαι καὶ ὑποῤῥέειν ἄρχεται, τῆς ἡμέρας λοιπὸν αὐξανομένης καὶ προκοπτούσης, ἵνα μάθῃς ὅτι καὶ τὸ σκότος τῆς ἀσεβείας καὶ τῆς ἁμαρτίας ἄχρι τότε φθάσαν εἰς μέγεθος κακίας καὶ κορυφωθεν, ἔκτοτε ἀνεκόπη, καὶ πρὸς ἔκλειψιν καὶ ἀφανισμὸν ἠλαύνετο, τοῦ φωτὸς ἤδη τῆς εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς νικῶντος καὶ πλεονάζοντος.] Ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἔκτῳ τῆς κυοφορίας, ὅτι ἡ γαστὴρ ὠγκώθη τῆς Ἐλισάβετ. Μεμνηστευμένη δὲ ἦν ἡ Παρθένος, ἵνα λάθῃ τὸν διάβολον ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ γὰρ ἤκους των προφητῶν καταγγελλόντων, ὅτι ἐκ παρθένου γεννηθῆναι μέλλει· καὶ διὰ τοῦτο παρετήρει τὰς παρθένους, ἵνα οἷαν ἴδῃ κυοφορούσαν, περὶ ταύτην παγίδας καταπήξῃ τῆς κακοτεχνίας αὐτοῦ. Λοιπὸν U missionem. Vers. 19. Εt respondens las videlicet, ac nominis Vers. 20. Eo quod - bus. Vers. 20. Quæ hæc. Quænam? nativiimpositio. meis. Quæ de his erant resuo. Tempore videlicet nativitalis ac nominis impositionis. vitatis ac nominis impositionis. Vide autem, quod propter vocem incredulitatis retenta ac cohibita est illi vox. Vers. 1. Et Zachariam. + Exspectans. Vers. 21. Ει - Vers. 22. mutus. Κωφός (pro quo hic habemus mutum) significat etiam surdum. Neque enim sola vox illi ablata est, sed et auditus, ac locutus eo quod cum incredulitate audisset fuisset. Significabat autem silentium sacerdotis senis, veteris sacerdotii, cultusque taciturnitatem. Vers. 23. Et factum Vers. 21. ejus. Οportebit namque sacerdotem omnino abstinere a propria uxore in diebus ministerii sui: hoc enim et divina lex præcepit. His autem completis, congressus est Zacharias cum uxore sua propter promissum fœ· tum, silentii flagello edoctus, ut angelicis verbis crederet. Vers. 24. ΕΙ quinque. Erubescens, eo quod esset senior ac intempestiva, quæ prægnans fieret, donec virgo etiam concepit. Vers. 26. Dicens Vers. 25. homines. Quando beneplacuit, ut auferret opprobrium meum, quod apud homines erat, eo quod prole carerem. Apud Hebræos siquidem probro dabatur corporum sterilitas, utpote qui magis carnales erant ac corporales; apud Christianos vero probro datur animarum sterilitas, tanquam magis spirituales. Vers. 26. Sexto autem mense Vers. 27. Maria. Η Gregorii Nysseni: illo tempore nuntiatus est adventus Servatoris, quo nox extremam longitudinem nacta, minui, et paulatim evanescere incipit, cum jam dies augeatur ac ulterius procedat; ut discus tenebras impietatis et peccatorum eo usque progres as ad magnitudinem improbitatis ac cumulatas, exinde tolli atque adeo deficere et evanescere, cum jam pietatis et virtutis lux vincat et abundet. Sexto mense, postquam prægnans effecta fuerat Elizabeth, cum ejus uterus intumesceret. Desponsata autem erat Virgo, ut diabolum lateret Christi nativitas. Audierat enim prophetas annuntiasse, quod esset e virgine nasciturus; ideoque virgines observabat, ut si quam in utero gestare videret, circa hanc fraudulentiæ suæ laqueos apponeret. Placuit itaque Deo, ut Virgo, quæ in habita - Varia lectiones et not. Apud Hentenium, hoc vocabulo praetermisso textus junctus est. Kal abest A. llec uterque mcus in margine habet. Caret iis Hentenius.

CAP. 1. Θεοῦ βλέψας, οὐκ εὐχερῶς παρεδέξατο τὴν ἐπαγγε- virtute, tardus erat ad suscipiendam fuetus ru λίαν τῆς γονῆς. Καὶ ἀποκριθεὶς – ταῦτα. Ποῖα; ἡ γέννησις, δηλαδὴ, καὶ ἡ κλήσις τοῦ ὀνόματος. Ανθ' ὧν · μου. Τοῖς περὶ τούτων. Οἵτινες — αὐτῶν. Εἰς τὸν καιρὸν τῆς γεννήσεως καὶ τῆς κλήσεως. Ορα δὲ, ὅτι διὰ τὴν φωνήν τῆς ἀπιστία; ἐπεσχέθη τὴν φωνήν. Καὶ — Ζαχαρίαν. Ἀπεκδεχόμενος Καὶ — χωρός. Οὐ μόνον γὰρ ἐπεσχέθη τὴν φων νὴν, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀκοὴν, ὡς μετὰ ἀπιστίας καὶ ἀκούσας καὶ φωνήσας. Προεμήνυε δὲ ἡ τοῦ γηραιού ἱερέως σιγὴ τὴν τῆς παλαιᾶς ἱερωσύνης καὶ λα τρείας σιγήν. Καὶ ἐγένετο – αὐτοῦ. Χρὴ γὰρ τὸν ἱερέα παντελῶς ἀπέχεσθαι τῆς ἑαυτοῦ γυναικὸς ἐν ταῖς ἡμέ ραις τῆς λειτουργίας αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ καὶ ὁ θεῖος ὑπαγορεύε: θεσμός. Πληρώσα; δὲ ταύτας ὁ Ζαχαρίας λοιπὸν συνῆλθε τῇ γαμετῇ αὐτοῦ διὰ τὴν ἐπαγγε λίαν τῆς γονῆς, παιδευθείς τῇ πληγῇ τῆς σιωπῆς πιστεύειν τοῖς τοῦ ἀγγέλου ρήμασι. Καὶ — πέντε. Αίδουμένη την γηραιὰν καὶ ἔξωρον κυοφορίαν, ἕως οὗ καὶ ἡ Παρθένος συνέλαβε. Λέγουσα· ἀνθρώποις. Οτε ηὐδόκησεν ἀφελεῖν τὸ ἐν ἀνθρώποις ὄνειδός μου, τὸ ἐπὶ τῇ ἀτεκνίᾳ. Παρ' Εβραίοις μὲν γὰρ ὄνειδος ἦν ἡ ἀκαρπία του σώματ της, οἷα σωματικωτέροις· παρὰ δὲ Χριστιανοῖς ἔνειδος ἡ ἀκαρπία τῆς ψυχῆς, οἷα πνευματικω τέροις. Ἐν δὲ τῷ μηνὶ τῷ ἔκτῳ -- Μαριάμ. [Γρηγορίου Νύσσης· Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ὁ εὐαγγελισμὸς τῆς παρουσίας τοῦ Σωτῆρος γέγονε, καθ᾽ ἂν ἡ νὺξ ἐπὶ τὸ ἀκρότατον μῆκος προελθοῦσα, μειοῦσθαι καὶ ὑποῤῥέειν ἄρχεται, τῆς ἡμέρας λοιπὸν αὐξανομένης καὶ προκοπτούσης, ἵνα μάθῃς ὅτι καὶ τὸ σκότος τῆς ἀσεβείας καὶ τῆς ἁμαρτίας ἄχρι τότε φθάσαν εἰς μέγεθος κακίας καὶ κορυφωθεν, ἔκτοτε ἀνεκόπη, καὶ πρὸς ἔκλειψιν καὶ ἀφανισμὸν ἠλαύνετο, τοῦ φωτὸς ἤδη τῆς εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς νικῶντος καὶ πλεονάζοντος.] Ἐν τῷ μηνὶ τῷ ἔκτῳ τῆς κυοφορίας, ὅτι ἡ γαστὴρ ὠγκώθη τῆς Ἐλισάβετ. Μεμνηστευμένη δὲ ἦν ἡ Παρθένος, ἵνα λάθῃ τὸν διάβολον ἡ γέννησις τοῦ Χριστοῦ. Καὶ γὰρ ἤκους των προφητῶν καταγγελλόντων, ὅτι ἐκ παρθένου γεννηθῆναι μέλλει· καὶ διὰ τοῦτο παρετήρει τὰς παρθένους, ἵνα οἷαν ἴδῃ κυοφορούσαν, περὶ ταύτην παγίδας καταπήξῃ τῆς κακοτεχνίας αὐτοῦ. Λοιπὸν U missionem. Vers. 19. Εt respondens las videlicet, ac nominis Vers. 20. Eo quod - bus. Vers. 20. Quæ hæc. Quænam? nativiimpositio. meis. Quæ de his erant resuo. Tempore videlicet nativitalis ac nominis impositionis. vitatis ac nominis impositionis. Vide autem, quod propter vocem incredulitatis retenta ac cohibita est illi vox. Vers. 1. Et Zachariam. + Exspectans. Vers. 21. Ει - Vers. 22. mutus. Κωφός (pro quo hic habemus mutum) significat etiam surdum. Neque enim sola vox illi ablata est, sed et auditus, ac locutus eo quod cum incredulitate audisset fuisset. Significabat autem silentium sacerdotis senis, veteris sacerdotii, cultusque taciturnitatem. Vers. 23. Et factum Vers. 21. ejus. Οportebit namque sacerdotem omnino abstinere a propria uxore in diebus ministerii sui: hoc enim et divina lex præcepit. His autem completis, congressus est Zacharias cum uxore sua propter promissum fœ· tum, silentii flagello edoctus, ut angelicis verbis crederet. Vers. 24. ΕΙ quinque. Erubescens, eo quod esset senior ac intempestiva, quæ prægnans fieret, donec virgo etiam concepit. Vers. 26. Dicens Vers. 25. homines. Quando beneplacuit, ut auferret opprobrium meum, quod apud homines erat, eo quod prole carerem. Apud Hebræos siquidem probro dabatur corporum sterilitas, utpote qui magis carnales erant ac corporales; apud Christianos vero probro datur animarum sterilitas, tanquam magis spirituales. Vers. 26. Sexto autem mense Vers. 27. Maria. Η Gregorii Nysseni: illo tempore nuntiatus est adventus Servatoris, quo nox extremam longitudinem nacta, minui, et paulatim evanescere incipit, cum jam dies augeatur ac ulterius procedat; ut discus tenebras impietatis et peccatorum eo usque progres as ad magnitudinem improbitatis ac cumulatas, exinde tolli atque adeo deficere et evanescere, cum jam pietatis et virtutis lux vincat et abundet. Sexto mense, postquam prægnans effecta fuerat Elizabeth, cum ejus uterus intumesceret. Desponsata autem erat Virgo, ut diabolum lateret Christi nativitas. Audierat enim prophetas annuntiasse, quod esset e virgine nasciturus; ideoque virgines observabat, ut si quam in utero gestare videret, circa hanc fraudulentiæ suæ laqueos apponeret. Placuit itaque Deo, ut Virgo, quæ in habita - Varia lectiones et not. Apud Hentenium, hoc vocabulo praetermisso textus junctus est. Kal abest A. llec uterque mcus in margine habet. Caret iis Hentenius.

yrg culum suum segreganda erat, viro desponsata 1 οὖν ὁ Θεὸς εὐδοκησε μνηστευθῆναι ἀνδρὶ τὴν ἀφορι esset, ut hac relicta, indesponsatas improbus ille observaret. Dictum est aulem de sponso Matris Dei in Procemio Evangelii juxta Matthæum. Quod vero additur: De domo David, intelligitur et de Virgine et de Joseph. Nam et hæc, et ille e gente David descenderant. Vers. 28. Et ingressus tecum. Gaudium hoc Evæ solvit maledictionem. Illa siquidem jussa est habere moerorem (nam id proprle siguidcat λύπη vocabulum, quod Geneseos tertio capite in ærumnas et dolorem vertitur); hæc antem gaudium,quod mcer ori contrarium est: Gaude, inquit, utpote inter omnes virgines in Dei Matrem electa. Gration sam vero nominavit illam, tanquam videlicet gratia in te est. σθεῖσαν εἰς κατοικητήριον αὐτοῦ Παρθένον, Ένα, ταύτης ὁ πονηρὸς ἀποστὰς, τὰς ἀμνηστεύτους παρατηρῇ. Είρηται δὲ περὶ τοῦ μνηστήρας τῆς Θεομήτορος ἐν προοιμίοις τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου. Τὸ δὲ Εξ οἴκου Δαυΐδ, νοεῖται καὶ περὶ τῆς Παρθένου, καὶ περὶ τοῦ Ἰωσήφ. Καὶ αὕτη γὰρ κἀκεῖν νος ἐκ γένους τοῦ Δαυΐδ κατήγοντο. Καὶ εἰσελθὼν· μετὰ σοῦ. Αὕτη ἡ χαρὰ τὴν ἀρὰν ἔλυσε τῆς Εὔας. Εκείνη μὲν γὰρ ἐκελεύσθη λύπην ἔχειν, αὕτη δὲ χαρὰν, τῆς λύπης ἀντίπαλον. Χαῖρε, φησίν, ὡς ἐκλεγεῖσα παρὰ πάσας τάς παρθένους εἰς Μητέρα Θεοῦ. Κεχαριτωμένην δὲ αὐτὴν ὠνόμασεν ὡς χάριτος ἀξιωθεῖσαν ὑπερφυούς· τὸ δὲ Ο Κύριος μετὰ σοῦ, ἀντὶ τοῦ, Ὁ Θεὸς ἐν σοί. supernaturali dignam: Dominus tecum, hoc est, Deus Vers. 28. Benedicla mulieribus. lluc est, lau- Εὐλογημένη data, beata. Vers. 29. Illa vero — ejus. Timnit, ne forte dolosus esset. Vers. 29. Ει illa salutativ. Utrum divina, an γυναιξί. Εὐφημητή, μακαρία. Η δὲ — αὐτοῦ. Εφοβήθη μήποτε δολερός έστι. Καὶ — ὁ ἀσπασμὸς οὗτος. Πότερον θείος, ἢ a demone. Salutationem autem dicit, compella- δαιμόνιος. Ασπασμὸν δὲ λέγει τὴν προσω Lonein. Vers. 30. Et ait αγορίαν. Deum. Benevolentiain, fami Καὶ εἶπεν Vers. 31. Et ecce Vers. 32. Magnus. Magnus, Καὶ ἰδοὺ liaritatem. propter magnitudinem operum ac sermonum suorum. Vers. 32. Et Filius vocabitur. Erat quidem Filius Altissimi: ita autem postea etiam vocatus est ab his, qui in ipsum crediderunt. Vers. 32. Et dabit -patris ipsius. Thronum, sive regnum et potestatem super Hebræos. Vers.33. Et regnabit-finis. Pupulus Dei quandoque Israel vocatur, interdum vero Jacob. Unus enim idemque homo ellsrael et Jacob erat. Et natura quidem Jacob vetus erat populus, utpote a Jacob per sanguinis cognationem descendens: adoptione vero, Israel novus erat. populus; nam pro veteri inductus est novus populus. Super hunc itaque novum populum regnabit in æternum, id est, semper, qui videlicet ex operibus ac sermonibus ipsum gnovit, seseque illi voluntarie subdidit. Christus siquidem, et in quantum Deus, rex erat: Regnum, inquit, meum non est ex hoc mundo ‘; et in quantum homo: habebat enim regis opera, puta subditis leges condere, dirigere, excolere, ac pro eis norti sese exponere: nam hæc potissimum eum, qui rex est, insigniunt. Ista autem dicta sunt etiam capite primo Evangelii secundum Matthæum, ubi habetur: Qui regal (sive pascal) populum meum Israel. Vers. 34. Dixit cognoscam. Quomodo erit hoc, • Joan. xvIII, 36 • Matth. 11, 6. τῷ Θεῷ. Εὐμένειαν, οἰκείωσιν. μέγας. Μέγας διὰ τὸ μέγεθος τῶν ἔργων καὶ λόγων αὐτοῦ. Καὶ Υἱὸς — κληθήσεται. "Ην μὲν Υἱός Υψι στου· ἐκλήθη δὲ τοῦτο καὶ ὕστερον παρὰ τῶν πιστευσάντων εἰ; αὐτόν. Καὶ δώσει πατρὸς — αὐτοῦ. Τὸν θρόνον, ἤτοι τὴν βασιλείαν, τὴν ἐπὶ τοὺς Εβραίους ἐξουσίαν. Καὶ βασιλεύσει τέλος. Ο λαός τοῦ Θεοῦ ποτὲ μὲν Ισραήλ καλεῖται, ποτὲ δὲ Ἰακώβ. Ὁ αὐτ τὸς γὰρ ἦν καὶ Ἰσραὴλ καὶ Ἰακώβ. Καὶ φύσε: μὲν Ἰακὼς ἦν ὁ παλαιός λαός, ὡς ἐξ Ἰακώβ, κατὰ τὴν ἐξ αἵματος συγγένειαν· θέσει δὲ Ἰακὼβ ὁ νέος λαὸς, κατὰ τὴν ἐξ ἀρετῆς συγγένειαν. Αντεισήχθη γὰρ ὁ νέος τοῦ παλαιοῦ. Λοιπὸν οὖν ἐπὶ τοῦτον τὸν λαὸν βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας, ήγουν ἀεὶ, ἐκ τε τῶν ἔργων καὶ τῶν λόγων ἐπιγνόντα· αὐτὸν, καὶ ἑκουσίως ὑποτεταγμένον αὐτῷ. Ο γὰρ Χριστὸς ἦν μὲν βασιλεὺς καὶ ὡς Θεός· Η βασιλεία. γὰρ φησὶν, ἡ ἐμὴ, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου· ἦν δὲ καὶ ὡς ἄνθρωπος. Εἶχε γὰρ ἔργα βασιλέως τὸ νομοθετεῖν τοῖς ὑπηκόοι; αὐτοῦ, τὸ ρυθμί ζειν, τὸ περιέπειν, τὸ ὑπεραποθνήσκειν αὐτῶν, & μάλιστα χαρακτηρίζουσι τὸν ἀληθῶς βασιλέα. Εἴρηται δὲ ταῦτα καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ του κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· "Οστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ισραήλ. Elas variæ lectionės et notæ. 13) Ita uterque. Corrigendum προσηγορίαν. Scriridentur in mente habuisse προσαγόρευσιν. γινώσκω. Πῶς ἔσται τοῦτο, δηλαδὴ τὸ Δὲ καὶ τοῦτο ὕστερον 1.

yrg culum suum segreganda erat, viro desponsata 1 οὖν ὁ Θεὸς εὐδοκησε μνηστευθῆναι ἀνδρὶ τὴν ἀφορι esset, ut hac relicta, indesponsatas improbus ille observaret. Dictum est aulem de sponso Matris Dei in Procemio Evangelii juxta Matthæum. Quod vero additur: De domo David, intelligitur et de Virgine et de Joseph. Nam et hæc, et ille e gente David descenderant. Vers. 28. Et ingressus tecum. Gaudium hoc Evæ solvit maledictionem. Illa siquidem jussa est habere moerorem (nam id proprle siguidcat λύπη vocabulum, quod Geneseos tertio capite in ærumnas et dolorem vertitur); hæc antem gaudium,quod mcer ori contrarium est: Gaude, inquit, utpote inter omnes virgines in Dei Matrem electa. Gration sam vero nominavit illam, tanquam videlicet gratia in te est. σθεῖσαν εἰς κατοικητήριον αὐτοῦ Παρθένον, Ένα, ταύτης ὁ πονηρὸς ἀποστὰς, τὰς ἀμνηστεύτους παρατηρῇ. Είρηται δὲ περὶ τοῦ μνηστήρας τῆς Θεομήτορος ἐν προοιμίοις τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου. Τὸ δὲ Εξ οἴκου Δαυΐδ, νοεῖται καὶ περὶ τῆς Παρθένου, καὶ περὶ τοῦ Ἰωσήφ. Καὶ αὕτη γὰρ κἀκεῖν νος ἐκ γένους τοῦ Δαυΐδ κατήγοντο. Καὶ εἰσελθὼν· μετὰ σοῦ. Αὕτη ἡ χαρὰ τὴν ἀρὰν ἔλυσε τῆς Εὔας. Εκείνη μὲν γὰρ ἐκελεύσθη λύπην ἔχειν, αὕτη δὲ χαρὰν, τῆς λύπης ἀντίπαλον. Χαῖρε, φησίν, ὡς ἐκλεγεῖσα παρὰ πάσας τάς παρθένους εἰς Μητέρα Θεοῦ. Κεχαριτωμένην δὲ αὐτὴν ὠνόμασεν ὡς χάριτος ἀξιωθεῖσαν ὑπερφυούς· τὸ δὲ Ο Κύριος μετὰ σοῦ, ἀντὶ τοῦ, Ὁ Θεὸς ἐν σοί. supernaturali dignam: Dominus tecum, hoc est, Deus Vers. 28. Benedicla mulieribus. lluc est, lau- Εὐλογημένη data, beata. Vers. 29. Illa vero — ejus. Timnit, ne forte dolosus esset. Vers. 29. Ει illa salutativ. Utrum divina, an γυναιξί. Εὐφημητή, μακαρία. Η δὲ — αὐτοῦ. Εφοβήθη μήποτε δολερός έστι. Καὶ — ὁ ἀσπασμὸς οὗτος. Πότερον θείος, ἢ a demone. Salutationem autem dicit, compella- δαιμόνιος. Ασπασμὸν δὲ λέγει τὴν προσω Lonein. Vers. 30. Et ait αγορίαν. Deum. Benevolentiain, fami Καὶ εἶπεν Vers. 31. Et ecce Vers. 32. Magnus. Magnus, Καὶ ἰδοὺ liaritatem. propter magnitudinem operum ac sermonum suorum. Vers. 32. Et Filius vocabitur. Erat quidem Filius Altissimi: ita autem postea etiam vocatus est ab his, qui in ipsum crediderunt. Vers. 32. Et dabit -patris ipsius. Thronum, sive regnum et potestatem super Hebræos. Vers.33. Et regnabit-finis. Pupulus Dei quandoque Israel vocatur, interdum vero Jacob. Unus enim idemque homo ellsrael et Jacob erat. Et natura quidem Jacob vetus erat populus, utpote a Jacob per sanguinis cognationem descendens: adoptione vero, Israel novus erat. populus; nam pro veteri inductus est novus populus. Super hunc itaque novum populum regnabit in æternum, id est, semper, qui videlicet ex operibus ac sermonibus ipsum gnovit, seseque illi voluntarie subdidit. Christus siquidem, et in quantum Deus, rex erat: Regnum, inquit, meum non est ex hoc mundo ‘; et in quantum homo: habebat enim regis opera, puta subditis leges condere, dirigere, excolere, ac pro eis norti sese exponere: nam hæc potissimum eum, qui rex est, insigniunt. Ista autem dicta sunt etiam capite primo Evangelii secundum Matthæum, ubi habetur: Qui regal (sive pascal) populum meum Israel. Vers. 34. Dixit cognoscam. Quomodo erit hoc, • Joan. xvIII, 36 • Matth. 11, 6. τῷ Θεῷ. Εὐμένειαν, οἰκείωσιν. μέγας. Μέγας διὰ τὸ μέγεθος τῶν ἔργων καὶ λόγων αὐτοῦ. Καὶ Υἱὸς — κληθήσεται. "Ην μὲν Υἱός Υψι στου· ἐκλήθη δὲ τοῦτο καὶ ὕστερον παρὰ τῶν πιστευσάντων εἰ; αὐτόν. Καὶ δώσει πατρὸς — αὐτοῦ. Τὸν θρόνον, ἤτοι τὴν βασιλείαν, τὴν ἐπὶ τοὺς Εβραίους ἐξουσίαν. Καὶ βασιλεύσει τέλος. Ο λαός τοῦ Θεοῦ ποτὲ μὲν Ισραήλ καλεῖται, ποτὲ δὲ Ἰακώβ. Ὁ αὐτ τὸς γὰρ ἦν καὶ Ἰσραὴλ καὶ Ἰακώβ. Καὶ φύσε: μὲν Ἰακὼς ἦν ὁ παλαιός λαός, ὡς ἐξ Ἰακώβ, κατὰ τὴν ἐξ αἵματος συγγένειαν· θέσει δὲ Ἰακὼβ ὁ νέος λαὸς, κατὰ τὴν ἐξ ἀρετῆς συγγένειαν. Αντεισήχθη γὰρ ὁ νέος τοῦ παλαιοῦ. Λοιπὸν οὖν ἐπὶ τοῦτον τὸν λαὸν βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας, ήγουν ἀεὶ, ἐκ τε τῶν ἔργων καὶ τῶν λόγων ἐπιγνόντα· αὐτὸν, καὶ ἑκουσίως ὑποτεταγμένον αὐτῷ. Ο γὰρ Χριστὸς ἦν μὲν βασιλεὺς καὶ ὡς Θεός· Η βασιλεία. γὰρ φησὶν, ἡ ἐμὴ, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου· ἦν δὲ καὶ ὡς ἄνθρωπος. Εἶχε γὰρ ἔργα βασιλέως τὸ νομοθετεῖν τοῖς ὑπηκόοι; αὐτοῦ, τὸ ρυθμί ζειν, τὸ περιέπειν, τὸ ὑπεραποθνήσκειν αὐτῶν, & μάλιστα χαρακτηρίζουσι τὸν ἀληθῶς βασιλέα. Εἴρηται δὲ ταῦτα καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ του κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· "Οστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ισραήλ. Elas variæ lectionės et notæ. 13) Ita uterque. Corrigendum προσηγορίαν. Scriridentur in mente habuisse προσαγόρευσιν. γινώσκω. Πῶς ἔσται τοῦτο, δηλαδὴ τὸ Δὲ καὶ τοῦτο ὕστερον 1.

yrg culum suum segreganda erat, viro desponsata 1 οὖν ὁ Θεὸς εὐδοκησε μνηστευθῆναι ἀνδρὶ τὴν ἀφορι esset, ut hac relicta, indesponsatas improbus ille observaret. Dictum est aulem de sponso Matris Dei in Procemio Evangelii juxta Matthæum. Quod vero additur: De domo David, intelligitur et de Virgine et de Joseph. Nam et hæc, et ille e gente David descenderant. Vers. 28. Et ingressus tecum. Gaudium hoc Evæ solvit maledictionem. Illa siquidem jussa est habere moerorem (nam id proprle siguidcat λύπη vocabulum, quod Geneseos tertio capite in ærumnas et dolorem vertitur); hæc antem gaudium,quod mcer ori contrarium est: Gaude, inquit, utpote inter omnes virgines in Dei Matrem electa. Gration sam vero nominavit illam, tanquam videlicet gratia in te est. σθεῖσαν εἰς κατοικητήριον αὐτοῦ Παρθένον, Ένα, ταύτης ὁ πονηρὸς ἀποστὰς, τὰς ἀμνηστεύτους παρατηρῇ. Είρηται δὲ περὶ τοῦ μνηστήρας τῆς Θεομήτορος ἐν προοιμίοις τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου. Τὸ δὲ Εξ οἴκου Δαυΐδ, νοεῖται καὶ περὶ τῆς Παρθένου, καὶ περὶ τοῦ Ἰωσήφ. Καὶ αὕτη γὰρ κἀκεῖν νος ἐκ γένους τοῦ Δαυΐδ κατήγοντο. Καὶ εἰσελθὼν· μετὰ σοῦ. Αὕτη ἡ χαρὰ τὴν ἀρὰν ἔλυσε τῆς Εὔας. Εκείνη μὲν γὰρ ἐκελεύσθη λύπην ἔχειν, αὕτη δὲ χαρὰν, τῆς λύπης ἀντίπαλον. Χαῖρε, φησίν, ὡς ἐκλεγεῖσα παρὰ πάσας τάς παρθένους εἰς Μητέρα Θεοῦ. Κεχαριτωμένην δὲ αὐτὴν ὠνόμασεν ὡς χάριτος ἀξιωθεῖσαν ὑπερφυούς· τὸ δὲ Ο Κύριος μετὰ σοῦ, ἀντὶ τοῦ, Ὁ Θεὸς ἐν σοί. supernaturali dignam: Dominus tecum, hoc est, Deus Vers. 28. Benedicla mulieribus. lluc est, lau- Εὐλογημένη data, beata. Vers. 29. Illa vero — ejus. Timnit, ne forte dolosus esset. Vers. 29. Ει illa salutativ. Utrum divina, an γυναιξί. Εὐφημητή, μακαρία. Η δὲ — αὐτοῦ. Εφοβήθη μήποτε δολερός έστι. Καὶ — ὁ ἀσπασμὸς οὗτος. Πότερον θείος, ἢ a demone. Salutationem autem dicit, compella- δαιμόνιος. Ασπασμὸν δὲ λέγει τὴν προσω Lonein. Vers. 30. Et ait αγορίαν. Deum. Benevolentiain, fami Καὶ εἶπεν Vers. 31. Et ecce Vers. 32. Magnus. Magnus, Καὶ ἰδοὺ liaritatem. propter magnitudinem operum ac sermonum suorum. Vers. 32. Et Filius vocabitur. Erat quidem Filius Altissimi: ita autem postea etiam vocatus est ab his, qui in ipsum crediderunt. Vers. 32. Et dabit -patris ipsius. Thronum, sive regnum et potestatem super Hebræos. Vers.33. Et regnabit-finis. Pupulus Dei quandoque Israel vocatur, interdum vero Jacob. Unus enim idemque homo ellsrael et Jacob erat. Et natura quidem Jacob vetus erat populus, utpote a Jacob per sanguinis cognationem descendens: adoptione vero, Israel novus erat. populus; nam pro veteri inductus est novus populus. Super hunc itaque novum populum regnabit in æternum, id est, semper, qui videlicet ex operibus ac sermonibus ipsum gnovit, seseque illi voluntarie subdidit. Christus siquidem, et in quantum Deus, rex erat: Regnum, inquit, meum non est ex hoc mundo ‘; et in quantum homo: habebat enim regis opera, puta subditis leges condere, dirigere, excolere, ac pro eis norti sese exponere: nam hæc potissimum eum, qui rex est, insigniunt. Ista autem dicta sunt etiam capite primo Evangelii secundum Matthæum, ubi habetur: Qui regal (sive pascal) populum meum Israel. Vers. 34. Dixit cognoscam. Quomodo erit hoc, • Joan. xvIII, 36 • Matth. 11, 6. τῷ Θεῷ. Εὐμένειαν, οἰκείωσιν. μέγας. Μέγας διὰ τὸ μέγεθος τῶν ἔργων καὶ λόγων αὐτοῦ. Καὶ Υἱὸς — κληθήσεται. "Ην μὲν Υἱός Υψι στου· ἐκλήθη δὲ τοῦτο καὶ ὕστερον παρὰ τῶν πιστευσάντων εἰ; αὐτόν. Καὶ δώσει πατρὸς — αὐτοῦ. Τὸν θρόνον, ἤτοι τὴν βασιλείαν, τὴν ἐπὶ τοὺς Εβραίους ἐξουσίαν. Καὶ βασιλεύσει τέλος. Ο λαός τοῦ Θεοῦ ποτὲ μὲν Ισραήλ καλεῖται, ποτὲ δὲ Ἰακώβ. Ὁ αὐτ τὸς γὰρ ἦν καὶ Ἰσραὴλ καὶ Ἰακώβ. Καὶ φύσε: μὲν Ἰακὼς ἦν ὁ παλαιός λαός, ὡς ἐξ Ἰακώβ, κατὰ τὴν ἐξ αἵματος συγγένειαν· θέσει δὲ Ἰακὼβ ὁ νέος λαὸς, κατὰ τὴν ἐξ ἀρετῆς συγγένειαν. Αντεισήχθη γὰρ ὁ νέος τοῦ παλαιοῦ. Λοιπὸν οὖν ἐπὶ τοῦτον τὸν λαὸν βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας, ήγουν ἀεὶ, ἐκ τε τῶν ἔργων καὶ τῶν λόγων ἐπιγνόντα· αὐτὸν, καὶ ἑκουσίως ὑποτεταγμένον αὐτῷ. Ο γὰρ Χριστὸς ἦν μὲν βασιλεὺς καὶ ὡς Θεός· Η βασιλεία. γὰρ φησὶν, ἡ ἐμὴ, οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου· ἦν δὲ καὶ ὡς ἄνθρωπος. Εἶχε γὰρ ἔργα βασιλέως τὸ νομοθετεῖν τοῖς ὑπηκόοι; αὐτοῦ, τὸ ρυθμί ζειν, τὸ περιέπειν, τὸ ὑπεραποθνήσκειν αὐτῶν, & μάλιστα χαρακτηρίζουσι τὸν ἀληθῶς βασιλέα. Εἴρηται δὲ ταῦτα καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ του κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· "Οστις ποιμανεῖ τὸν λαόν μου τὸν Ισραήλ. Elas variæ lectionės et notæ. 13) Ita uterque. Corrigendum προσηγορίαν. Scriridentur in mente habuisse προσαγόρευσιν. γινώσκω. Πῶς ἔσται τοῦτο, δηλαδὴ τὸ Δὲ καὶ τοῦτο ὕστερον 1.

CAP. I. συλλαβεῖν ἐν γαστρὶ, καὶ τεκεῖν υἱόν; Ηπίστησε ut videlicet concipiam in utero et pariam flium? μὲν οὖν καὶ αὕτη, καθάπερ ὁ Ζαχαρίας, οὐχ ὑπε βλήθη δὲ τῆς ἀπιστίας ἐπιτιμίῳ· διότι ἐκεῖνος μὲν είχε παραδείγματα πολλὰ τῆς ἐν γήρει παιδοποιίας, τὴν Σάρραν, τὴν Ρεβέκκαν, την Ραχήλ, την "Ανναν· ἡ δὲ παρθένος οὐδὲ ἔν. Οὐδεμία γὰρ παρ θένος ἕως αὐτῆς ἄνευ ἀνδρὸ; συνέλαβε καὶ έτεκε Καὶ ἀποκριθεὶς ἐπὶ σέ. [Πνεῦμα ἅγιον· Πνεῦμα μὲν ἅγιον, καθαῖρον ἐπὶ πλέον, καὶ ἁγιάζον δύναμις δὲ Υψίστου, παρασκευάζουσα δεκτικὴν τοῦ Λόγου καὶ Θεοῦ καὶ παρέχουσα γεννητι τὴν δύναμιν.] Ενεργοῦν ἀπὸ ῥήτως καὶ τὴν ἔνανδρον σύλλη ψιν καὶ τὸν ὑπερφυή τόκον. Καὶ δύναμις — σοι. Τὸ αὐτὸ δηλοῖ καὶ οὗτος ὁ λόγος. Δύναμις Θεοῦ σκεπάσει σε, δυναμοῦσα σε πρὸς ὑπουργίαν τοῦ τοιούτου πράγματος. Διὸ — Θεοῦ. Διὸ καὶ τὸ ἅγιον βρέφος, τὸ γεννώμενον ἐκ σοῦ, κληθήσεται Υἱὸς Θεοῦ παρὰ τῶν πιστῶν διὰ τὰ θεοπρεπῆ ἔργα τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος. Τινὲς δὲ, ἀναγινώσκοντες τὸ Γεννώμενον, ὑπου στίζουσι, λέγοντες ὅτι διὰ τὸ ἐπελθεῖν Πνεῦμα ἅγιον, καὶ ἐπισκιάσαι δύναμιν Ὑψίστου, τὸ γεννώμενον ἔσται ἅγιον, ἤτοι θεῖον εἶτα τὰ ἑξῆς ἀπολύτως ἀναγινώσκουσι. Καὶ ἰδοὺ — ῥῆμα. Πρὸς πληροφορίαν αὐτῆς πα ράδειγμα τίθησι την Ελισάβετ, διδάσκων, ὅτι 'Ο δούς καρπὸν τῇ ἀκάμπῳ κοιλίᾳ τῆς στείρας, αὐτὸς καὶ ἐν σοὶ ποιήσει, δ δι' ἐμοῦ σοὶ λελάληκε. Πἂν δὲ ῥῆμα, ἀντὶ τοῦ, Πᾶν δ λέγει, πᾶν ὃ ἐπαγγέλλεται, ἢ πᾶν, δ λέγει τις. ᾿Αλλὰ πῶς ἦν ἡ 'Ελισάβετ συγγενὴς τῆς Μαρίας; Εκείνη μὲν γὰρ ἐκ τῆς Λευϊτικής, εἴτουν ἱερατι τῆς κατήγετο φυλῆς· αὕτη δὲ ἐκ τῆς Ἰουδαϊκῆς, έχουν βασιλικῆς. Διάφοροι γεγόνασιν ἐπιγαμβρετα αι τῶν δύο τούτων φυλῶν. 'Ααρών γὰρ πρότερον, καὶ Ἰωδαὶ ὕστερον, ἀρχιερεῖ; ἀμφότεροι ὄντες, ἐκ τῆς βασιλικῆς φυλῆς γυναῖκας ηγάγοντο, καὶ μετ' αὐτοὺς ἕτεροι. Λοιπὸν οὖν ἐκ τοιαύτης ἐπιπλοκῆς ἦσαν συγγενεῖς ἀλλήλων καὶ αὗται. Ἐπεὶ γὰρ ἐν μὲν θείοις πράγμασι πρωτεύει τὸ ἱερατικόν γένος, ἐν δὲ ἀνθρωπίνοις τὸ βασιλικόν, εἰκότως συνεπλάκησαν, ἵνα καὶ ἱερεὺς βασιλικός εἴη, καὶ ὁ βασ σιλεὺς ἱερατικός. Elxe σου. Λοιπόν, οὐ μόνον ἐπίστευσεν, ἀλλὰ καὶ ηύξατο γενέσθαι αὐτῇ, καθὼς ὁ ἄγγελος εἴρήκε. Καὶ — άγγελος. "Ηδη συλλαβούσης ἅμα τῷ λόγῳ αὐτοῦ. Καὶ τέτοκε. Β. Et hæc itaque non credidit, sicut Zacharias, non tamen incredulitatis a:lmonita est per pœnam: ille siquidem multa habuit exempla susceptionis liberorum in senectuie: Sarrum, Rebeccam, Rachel, Annam virgo autem nullum. Nulla enim vigo ad id usque tempus sine vi.o conceperat et pepererat. Vers. 35. Es respondensin te. + Spiritus sanctus: Spiritus quidem sanctus, magis purificans et sanctificans; potentia vero Altissimi, effìciens aptam ad recipiendum Logon et Deum et largiens facultaten gignendi. Qui ineffabiliter operabitur et conceptum sine viro, et partum supernaturalem. Vers. 35. Et virtus - tibi. Idem quoque indicat hic sermo, Virtus Dei proteget te; potentem faciet te ad hujus rei operationem. Vers. 35. Ideo - Dei. Ideo quoque sanctus infans, inquit, qui ex le nascitur, vocabitur a fdelibus Filius Dei, propter divina opera unita sili divinitatis. Quidam autem ubi legerint: Quod nascitur, faciunt ibi subdistinctionem dicentes quod, quia Spiritus synclus superveniet, et virtute Altissimi obumbrabit, ideo, quod nascitur, erit sanctum sive divinum: deinde, quod sequitur absolute legunt. Vers. 36. Et ecce- Vers. 37. verbum. Ut certiorein eam reddat, exemplum Elizabeth illi proponit; docens, quod Qui ventri sterilis fructu carenti dedit fructum, ipse quoque in te faciet, quod per me tibi locutus est. Ginne enim verbum, id est, quidquid dicit, quidquid annuntiat, vel quidquid aliquis dicit. Sed quomodo erat Elizabeth cognata Mariæ? Illa quidem ex Levitica, sive sacerdotali, tribu descenderat, hac autem de Judaica, sive regia. Varia fuerunt harum duarum tribuum cognationes: cumi enim Aaron primum, et postmodum Joiada, qui ambo summi sacerdotes erant, uxores e regia tribu duxerint, et post hos alii, consecutum est, ut ex tali permistione hæ duæ essent inter se cognatæ. Quia enim in divinis rebus primas ferebat sacerdotale genus, in humanis vero regale: merito commista sunt, ut et sacerdos regalis esset, et rex esset sacerdotalis. Vers. 38. Dixit — tuum. Jam non solum credidit, sed etiam optabat, ut sibi contingeret, sicut dixerat angelus. angelus. Simul ac jain per verVers. 58. Ει bum suum couceperat. Variæ lectiones et notæ. Quæ hic inclusa sunt, addit codex B. Μox post vocabula ὑπερφυή τόκον. In margine autem halet A. Caret iis deutenius. 'Ex coû ergo est interpretatio. Nam nec in Lextu horum comparet. Bis, omisso ἐκ σοῦ, laudat Cyrillus tomn. IV, p. 125. Το εξής. 13. Ανθρώποις. Β.

CAP. I. συλλαβεῖν ἐν γαστρὶ, καὶ τεκεῖν υἱόν; Ηπίστησε ut videlicet concipiam in utero et pariam flium? μὲν οὖν καὶ αὕτη, καθάπερ ὁ Ζαχαρίας, οὐχ ὑπε βλήθη δὲ τῆς ἀπιστίας ἐπιτιμίῳ· διότι ἐκεῖνος μὲν είχε παραδείγματα πολλὰ τῆς ἐν γήρει παιδοποιίας, τὴν Σάρραν, τὴν Ρεβέκκαν, την Ραχήλ, την "Ανναν· ἡ δὲ παρθένος οὐδὲ ἔν. Οὐδεμία γὰρ παρ θένος ἕως αὐτῆς ἄνευ ἀνδρὸ; συνέλαβε καὶ έτεκε Καὶ ἀποκριθεὶς ἐπὶ σέ. [Πνεῦμα ἅγιον· Πνεῦμα μὲν ἅγιον, καθαῖρον ἐπὶ πλέον, καὶ ἁγιάζον δύναμις δὲ Υψίστου, παρασκευάζουσα δεκτικὴν τοῦ Λόγου καὶ Θεοῦ καὶ παρέχουσα γεννητι τὴν δύναμιν.] Ενεργοῦν ἀπὸ ῥήτως καὶ τὴν ἔνανδρον σύλλη ψιν καὶ τὸν ὑπερφυή τόκον. Καὶ δύναμις — σοι. Τὸ αὐτὸ δηλοῖ καὶ οὗτος ὁ λόγος. Δύναμις Θεοῦ σκεπάσει σε, δυναμοῦσα σε πρὸς ὑπουργίαν τοῦ τοιούτου πράγματος. Διὸ — Θεοῦ. Διὸ καὶ τὸ ἅγιον βρέφος, τὸ γεννώμενον ἐκ σοῦ, κληθήσεται Υἱὸς Θεοῦ παρὰ τῶν πιστῶν διὰ τὰ θεοπρεπῆ ἔργα τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος. Τινὲς δὲ, ἀναγινώσκοντες τὸ Γεννώμενον, ὑπου στίζουσι, λέγοντες ὅτι διὰ τὸ ἐπελθεῖν Πνεῦμα ἅγιον, καὶ ἐπισκιάσαι δύναμιν Ὑψίστου, τὸ γεννώμενον ἔσται ἅγιον, ἤτοι θεῖον εἶτα τὰ ἑξῆς ἀπολύτως ἀναγινώσκουσι. Καὶ ἰδοὺ — ῥῆμα. Πρὸς πληροφορίαν αὐτῆς πα ράδειγμα τίθησι την Ελισάβετ, διδάσκων, ὅτι 'Ο δούς καρπὸν τῇ ἀκάμπῳ κοιλίᾳ τῆς στείρας, αὐτὸς καὶ ἐν σοὶ ποιήσει, δ δι' ἐμοῦ σοὶ λελάληκε. Πἂν δὲ ῥῆμα, ἀντὶ τοῦ, Πᾶν δ λέγει, πᾶν ὃ ἐπαγγέλλεται, ἢ πᾶν, δ λέγει τις. ᾿Αλλὰ πῶς ἦν ἡ 'Ελισάβετ συγγενὴς τῆς Μαρίας; Εκείνη μὲν γὰρ ἐκ τῆς Λευϊτικής, εἴτουν ἱερατι τῆς κατήγετο φυλῆς· αὕτη δὲ ἐκ τῆς Ἰουδαϊκῆς, έχουν βασιλικῆς. Διάφοροι γεγόνασιν ἐπιγαμβρετα αι τῶν δύο τούτων φυλῶν. 'Ααρών γὰρ πρότερον, καὶ Ἰωδαὶ ὕστερον, ἀρχιερεῖ; ἀμφότεροι ὄντες, ἐκ τῆς βασιλικῆς φυλῆς γυναῖκας ηγάγοντο, καὶ μετ' αὐτοὺς ἕτεροι. Λοιπὸν οὖν ἐκ τοιαύτης ἐπιπλοκῆς ἦσαν συγγενεῖς ἀλλήλων καὶ αὗται. Ἐπεὶ γὰρ ἐν μὲν θείοις πράγμασι πρωτεύει τὸ ἱερατικόν γένος, ἐν δὲ ἀνθρωπίνοις τὸ βασιλικόν, εἰκότως συνεπλάκησαν, ἵνα καὶ ἱερεὺς βασιλικός εἴη, καὶ ὁ βασ σιλεὺς ἱερατικός. Elxe σου. Λοιπόν, οὐ μόνον ἐπίστευσεν, ἀλλὰ καὶ ηύξατο γενέσθαι αὐτῇ, καθὼς ὁ ἄγγελος εἴρήκε. Καὶ — άγγελος. "Ηδη συλλαβούσης ἅμα τῷ λόγῳ αὐτοῦ. Καὶ τέτοκε. Β. Et hæc itaque non credidit, sicut Zacharias, non tamen incredulitatis a:lmonita est per pœnam: ille siquidem multa habuit exempla susceptionis liberorum in senectuie: Sarrum, Rebeccam, Rachel, Annam virgo autem nullum. Nulla enim vigo ad id usque tempus sine vi.o conceperat et pepererat. Vers. 35. Es respondensin te. + Spiritus sanctus: Spiritus quidem sanctus, magis purificans et sanctificans; potentia vero Altissimi, effìciens aptam ad recipiendum Logon et Deum et largiens facultaten gignendi. Qui ineffabiliter operabitur et conceptum sine viro, et partum supernaturalem. Vers. 35. Et virtus - tibi. Idem quoque indicat hic sermo, Virtus Dei proteget te; potentem faciet te ad hujus rei operationem. Vers. 35. Ideo - Dei. Ideo quoque sanctus infans, inquit, qui ex le nascitur, vocabitur a fdelibus Filius Dei, propter divina opera unita sili divinitatis. Quidam autem ubi legerint: Quod nascitur, faciunt ibi subdistinctionem dicentes quod, quia Spiritus synclus superveniet, et virtute Altissimi obumbrabit, ideo, quod nascitur, erit sanctum sive divinum: deinde, quod sequitur absolute legunt. Vers. 36. Et ecce- Vers. 37. verbum. Ut certiorein eam reddat, exemplum Elizabeth illi proponit; docens, quod Qui ventri sterilis fructu carenti dedit fructum, ipse quoque in te faciet, quod per me tibi locutus est. Ginne enim verbum, id est, quidquid dicit, quidquid annuntiat, vel quidquid aliquis dicit. Sed quomodo erat Elizabeth cognata Mariæ? Illa quidem ex Levitica, sive sacerdotali, tribu descenderat, hac autem de Judaica, sive regia. Varia fuerunt harum duarum tribuum cognationes: cumi enim Aaron primum, et postmodum Joiada, qui ambo summi sacerdotes erant, uxores e regia tribu duxerint, et post hos alii, consecutum est, ut ex tali permistione hæ duæ essent inter se cognatæ. Quia enim in divinis rebus primas ferebat sacerdotale genus, in humanis vero regale: merito commista sunt, ut et sacerdos regalis esset, et rex esset sacerdotalis. Vers. 38. Dixit — tuum. Jam non solum credidit, sed etiam optabat, ut sibi contingeret, sicut dixerat angelus. angelus. Simul ac jain per verVers. 58. Ει bum suum couceperat. Variæ lectiones et notæ. Quæ hic inclusa sunt, addit codex B. Μox post vocabula ὑπερφυή τόκον. In margine autem halet A. Caret iis deutenius. 'Ex coû ergo est interpretatio. Nam nec in Lextu horum comparet. Bis, omisso ἐκ σοῦ, laudat Cyrillus tomn. IV, p. 125. Το εξής. 13. Ανθρώποις. Β.

CAP. I. συλλαβεῖν ἐν γαστρὶ, καὶ τεκεῖν υἱόν; Ηπίστησε ut videlicet concipiam in utero et pariam flium? μὲν οὖν καὶ αὕτη, καθάπερ ὁ Ζαχαρίας, οὐχ ὑπε βλήθη δὲ τῆς ἀπιστίας ἐπιτιμίῳ· διότι ἐκεῖνος μὲν είχε παραδείγματα πολλὰ τῆς ἐν γήρει παιδοποιίας, τὴν Σάρραν, τὴν Ρεβέκκαν, την Ραχήλ, την "Ανναν· ἡ δὲ παρθένος οὐδὲ ἔν. Οὐδεμία γὰρ παρ θένος ἕως αὐτῆς ἄνευ ἀνδρὸ; συνέλαβε καὶ έτεκε Καὶ ἀποκριθεὶς ἐπὶ σέ. [Πνεῦμα ἅγιον· Πνεῦμα μὲν ἅγιον, καθαῖρον ἐπὶ πλέον, καὶ ἁγιάζον δύναμις δὲ Υψίστου, παρασκευάζουσα δεκτικὴν τοῦ Λόγου καὶ Θεοῦ καὶ παρέχουσα γεννητι τὴν δύναμιν.] Ενεργοῦν ἀπὸ ῥήτως καὶ τὴν ἔνανδρον σύλλη ψιν καὶ τὸν ὑπερφυή τόκον. Καὶ δύναμις — σοι. Τὸ αὐτὸ δηλοῖ καὶ οὗτος ὁ λόγος. Δύναμις Θεοῦ σκεπάσει σε, δυναμοῦσα σε πρὸς ὑπουργίαν τοῦ τοιούτου πράγματος. Διὸ — Θεοῦ. Διὸ καὶ τὸ ἅγιον βρέφος, τὸ γεννώμενον ἐκ σοῦ, κληθήσεται Υἱὸς Θεοῦ παρὰ τῶν πιστῶν διὰ τὰ θεοπρεπῆ ἔργα τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος. Τινὲς δὲ, ἀναγινώσκοντες τὸ Γεννώμενον, ὑπου στίζουσι, λέγοντες ὅτι διὰ τὸ ἐπελθεῖν Πνεῦμα ἅγιον, καὶ ἐπισκιάσαι δύναμιν Ὑψίστου, τὸ γεννώμενον ἔσται ἅγιον, ἤτοι θεῖον εἶτα τὰ ἑξῆς ἀπολύτως ἀναγινώσκουσι. Καὶ ἰδοὺ — ῥῆμα. Πρὸς πληροφορίαν αὐτῆς πα ράδειγμα τίθησι την Ελισάβετ, διδάσκων, ὅτι 'Ο δούς καρπὸν τῇ ἀκάμπῳ κοιλίᾳ τῆς στείρας, αὐτὸς καὶ ἐν σοὶ ποιήσει, δ δι' ἐμοῦ σοὶ λελάληκε. Πἂν δὲ ῥῆμα, ἀντὶ τοῦ, Πᾶν δ λέγει, πᾶν ὃ ἐπαγγέλλεται, ἢ πᾶν, δ λέγει τις. ᾿Αλλὰ πῶς ἦν ἡ 'Ελισάβετ συγγενὴς τῆς Μαρίας; Εκείνη μὲν γὰρ ἐκ τῆς Λευϊτικής, εἴτουν ἱερατι τῆς κατήγετο φυλῆς· αὕτη δὲ ἐκ τῆς Ἰουδαϊκῆς, έχουν βασιλικῆς. Διάφοροι γεγόνασιν ἐπιγαμβρετα αι τῶν δύο τούτων φυλῶν. 'Ααρών γὰρ πρότερον, καὶ Ἰωδαὶ ὕστερον, ἀρχιερεῖ; ἀμφότεροι ὄντες, ἐκ τῆς βασιλικῆς φυλῆς γυναῖκας ηγάγοντο, καὶ μετ' αὐτοὺς ἕτεροι. Λοιπὸν οὖν ἐκ τοιαύτης ἐπιπλοκῆς ἦσαν συγγενεῖς ἀλλήλων καὶ αὗται. Ἐπεὶ γὰρ ἐν μὲν θείοις πράγμασι πρωτεύει τὸ ἱερατικόν γένος, ἐν δὲ ἀνθρωπίνοις τὸ βασιλικόν, εἰκότως συνεπλάκησαν, ἵνα καὶ ἱερεὺς βασιλικός εἴη, καὶ ὁ βασ σιλεὺς ἱερατικός. Elxe σου. Λοιπόν, οὐ μόνον ἐπίστευσεν, ἀλλὰ καὶ ηύξατο γενέσθαι αὐτῇ, καθὼς ὁ ἄγγελος εἴρήκε. Καὶ — άγγελος. "Ηδη συλλαβούσης ἅμα τῷ λόγῳ αὐτοῦ. Καὶ τέτοκε. Β. Et hæc itaque non credidit, sicut Zacharias, non tamen incredulitatis a:lmonita est per pœnam: ille siquidem multa habuit exempla susceptionis liberorum in senectuie: Sarrum, Rebeccam, Rachel, Annam virgo autem nullum. Nulla enim vigo ad id usque tempus sine vi.o conceperat et pepererat. Vers. 35. Es respondensin te. + Spiritus sanctus: Spiritus quidem sanctus, magis purificans et sanctificans; potentia vero Altissimi, effìciens aptam ad recipiendum Logon et Deum et largiens facultaten gignendi. Qui ineffabiliter operabitur et conceptum sine viro, et partum supernaturalem. Vers. 35. Et virtus - tibi. Idem quoque indicat hic sermo, Virtus Dei proteget te; potentem faciet te ad hujus rei operationem. Vers. 35. Ideo - Dei. Ideo quoque sanctus infans, inquit, qui ex le nascitur, vocabitur a fdelibus Filius Dei, propter divina opera unita sili divinitatis. Quidam autem ubi legerint: Quod nascitur, faciunt ibi subdistinctionem dicentes quod, quia Spiritus synclus superveniet, et virtute Altissimi obumbrabit, ideo, quod nascitur, erit sanctum sive divinum: deinde, quod sequitur absolute legunt. Vers. 36. Et ecce- Vers. 37. verbum. Ut certiorein eam reddat, exemplum Elizabeth illi proponit; docens, quod Qui ventri sterilis fructu carenti dedit fructum, ipse quoque in te faciet, quod per me tibi locutus est. Ginne enim verbum, id est, quidquid dicit, quidquid annuntiat, vel quidquid aliquis dicit. Sed quomodo erat Elizabeth cognata Mariæ? Illa quidem ex Levitica, sive sacerdotali, tribu descenderat, hac autem de Judaica, sive regia. Varia fuerunt harum duarum tribuum cognationes: cumi enim Aaron primum, et postmodum Joiada, qui ambo summi sacerdotes erant, uxores e regia tribu duxerint, et post hos alii, consecutum est, ut ex tali permistione hæ duæ essent inter se cognatæ. Quia enim in divinis rebus primas ferebat sacerdotale genus, in humanis vero regale: merito commista sunt, ut et sacerdos regalis esset, et rex esset sacerdotalis. Vers. 38. Dixit — tuum. Jam non solum credidit, sed etiam optabat, ut sibi contingeret, sicut dixerat angelus. angelus. Simul ac jain per verVers. 58. Ει bum suum couceperat. Variæ lectiones et notæ. Quæ hic inclusa sunt, addit codex B. Μox post vocabula ὑπερφυή τόκον. In margine autem halet A. Caret iis deutenius. 'Ex coû ergo est interpretatio. Nam nec in Lextu horum comparet. Bis, omisso ἐκ σοῦ, laudat Cyrillus tomn. IV, p. 125. Το εξής. 13. Ανθρώποις. Β.

CAP. I. συλλαβεῖν ἐν γαστρὶ, καὶ τεκεῖν υἱόν; Ηπίστησε ut videlicet concipiam in utero et pariam flium? μὲν οὖν καὶ αὕτη, καθάπερ ὁ Ζαχαρίας, οὐχ ὑπε βλήθη δὲ τῆς ἀπιστίας ἐπιτιμίῳ· διότι ἐκεῖνος μὲν είχε παραδείγματα πολλὰ τῆς ἐν γήρει παιδοποιίας, τὴν Σάρραν, τὴν Ρεβέκκαν, την Ραχήλ, την "Ανναν· ἡ δὲ παρθένος οὐδὲ ἔν. Οὐδεμία γὰρ παρ θένος ἕως αὐτῆς ἄνευ ἀνδρὸ; συνέλαβε καὶ έτεκε Καὶ ἀποκριθεὶς ἐπὶ σέ. [Πνεῦμα ἅγιον· Πνεῦμα μὲν ἅγιον, καθαῖρον ἐπὶ πλέον, καὶ ἁγιάζον δύναμις δὲ Υψίστου, παρασκευάζουσα δεκτικὴν τοῦ Λόγου καὶ Θεοῦ καὶ παρέχουσα γεννητι τὴν δύναμιν.] Ενεργοῦν ἀπὸ ῥήτως καὶ τὴν ἔνανδρον σύλλη ψιν καὶ τὸν ὑπερφυή τόκον. Καὶ δύναμις — σοι. Τὸ αὐτὸ δηλοῖ καὶ οὗτος ὁ λόγος. Δύναμις Θεοῦ σκεπάσει σε, δυναμοῦσα σε πρὸς ὑπουργίαν τοῦ τοιούτου πράγματος. Διὸ — Θεοῦ. Διὸ καὶ τὸ ἅγιον βρέφος, τὸ γεννώμενον ἐκ σοῦ, κληθήσεται Υἱὸς Θεοῦ παρὰ τῶν πιστῶν διὰ τὰ θεοπρεπῆ ἔργα τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος. Τινὲς δὲ, ἀναγινώσκοντες τὸ Γεννώμενον, ὑπου στίζουσι, λέγοντες ὅτι διὰ τὸ ἐπελθεῖν Πνεῦμα ἅγιον, καὶ ἐπισκιάσαι δύναμιν Ὑψίστου, τὸ γεννώμενον ἔσται ἅγιον, ἤτοι θεῖον εἶτα τὰ ἑξῆς ἀπολύτως ἀναγινώσκουσι. Καὶ ἰδοὺ — ῥῆμα. Πρὸς πληροφορίαν αὐτῆς πα ράδειγμα τίθησι την Ελισάβετ, διδάσκων, ὅτι 'Ο δούς καρπὸν τῇ ἀκάμπῳ κοιλίᾳ τῆς στείρας, αὐτὸς καὶ ἐν σοὶ ποιήσει, δ δι' ἐμοῦ σοὶ λελάληκε. Πἂν δὲ ῥῆμα, ἀντὶ τοῦ, Πᾶν δ λέγει, πᾶν ὃ ἐπαγγέλλεται, ἢ πᾶν, δ λέγει τις. ᾿Αλλὰ πῶς ἦν ἡ 'Ελισάβετ συγγενὴς τῆς Μαρίας; Εκείνη μὲν γὰρ ἐκ τῆς Λευϊτικής, εἴτουν ἱερατι τῆς κατήγετο φυλῆς· αὕτη δὲ ἐκ τῆς Ἰουδαϊκῆς, έχουν βασιλικῆς. Διάφοροι γεγόνασιν ἐπιγαμβρετα αι τῶν δύο τούτων φυλῶν. 'Ααρών γὰρ πρότερον, καὶ Ἰωδαὶ ὕστερον, ἀρχιερεῖ; ἀμφότεροι ὄντες, ἐκ τῆς βασιλικῆς φυλῆς γυναῖκας ηγάγοντο, καὶ μετ' αὐτοὺς ἕτεροι. Λοιπὸν οὖν ἐκ τοιαύτης ἐπιπλοκῆς ἦσαν συγγενεῖς ἀλλήλων καὶ αὗται. Ἐπεὶ γὰρ ἐν μὲν θείοις πράγμασι πρωτεύει τὸ ἱερατικόν γένος, ἐν δὲ ἀνθρωπίνοις τὸ βασιλικόν, εἰκότως συνεπλάκησαν, ἵνα καὶ ἱερεὺς βασιλικός εἴη, καὶ ὁ βασ σιλεὺς ἱερατικός. Elxe σου. Λοιπόν, οὐ μόνον ἐπίστευσεν, ἀλλὰ καὶ ηύξατο γενέσθαι αὐτῇ, καθὼς ὁ ἄγγελος εἴρήκε. Καὶ — άγγελος. "Ηδη συλλαβούσης ἅμα τῷ λόγῳ αὐτοῦ. Καὶ τέτοκε. Β. Et hæc itaque non credidit, sicut Zacharias, non tamen incredulitatis a:lmonita est per pœnam: ille siquidem multa habuit exempla susceptionis liberorum in senectuie: Sarrum, Rebeccam, Rachel, Annam virgo autem nullum. Nulla enim vigo ad id usque tempus sine vi.o conceperat et pepererat. Vers. 35. Es respondensin te. + Spiritus sanctus: Spiritus quidem sanctus, magis purificans et sanctificans; potentia vero Altissimi, effìciens aptam ad recipiendum Logon et Deum et largiens facultaten gignendi. Qui ineffabiliter operabitur et conceptum sine viro, et partum supernaturalem. Vers. 35. Et virtus - tibi. Idem quoque indicat hic sermo, Virtus Dei proteget te; potentem faciet te ad hujus rei operationem. Vers. 35. Ideo - Dei. Ideo quoque sanctus infans, inquit, qui ex le nascitur, vocabitur a fdelibus Filius Dei, propter divina opera unita sili divinitatis. Quidam autem ubi legerint: Quod nascitur, faciunt ibi subdistinctionem dicentes quod, quia Spiritus synclus superveniet, et virtute Altissimi obumbrabit, ideo, quod nascitur, erit sanctum sive divinum: deinde, quod sequitur absolute legunt. Vers. 36. Et ecce- Vers. 37. verbum. Ut certiorein eam reddat, exemplum Elizabeth illi proponit; docens, quod Qui ventri sterilis fructu carenti dedit fructum, ipse quoque in te faciet, quod per me tibi locutus est. Ginne enim verbum, id est, quidquid dicit, quidquid annuntiat, vel quidquid aliquis dicit. Sed quomodo erat Elizabeth cognata Mariæ? Illa quidem ex Levitica, sive sacerdotali, tribu descenderat, hac autem de Judaica, sive regia. Varia fuerunt harum duarum tribuum cognationes: cumi enim Aaron primum, et postmodum Joiada, qui ambo summi sacerdotes erant, uxores e regia tribu duxerint, et post hos alii, consecutum est, ut ex tali permistione hæ duæ essent inter se cognatæ. Quia enim in divinis rebus primas ferebat sacerdotale genus, in humanis vero regale: merito commista sunt, ut et sacerdos regalis esset, et rex esset sacerdotalis. Vers. 38. Dixit — tuum. Jam non solum credidit, sed etiam optabat, ut sibi contingeret, sicut dixerat angelus. angelus. Simul ac jain per verVers. 58. Ει bum suum couceperat. Variæ lectiones et notæ. Quæ hic inclusa sunt, addit codex B. Μox post vocabula ὑπερφυή τόκον. In margine autem halet A. Caret iis deutenius. 'Ex coû ergo est interpretatio. Nam nec in Lextu horum comparet. Bis, omisso ἐκ σοῦ, laudat Cyrillus tomn. IV, p. 125. Το εξής. 13. Ανθρώποις. Β.

EUTAYMII ZIGABENI Vers. 39. Exsurgens Juda. Montana erat Judææ civitas, in qua habitabat Elizabeth. Abiit autem illuc divino prægnans Spiritu, ut infante in utero Elizabeth exsultante, et illa prophetanto, majorem acciperet celsitudinem. Vers. 40. Et intravit ut moris erat. Elizabeth. Compellavit, Vers. 41. Et factum – ejus. Christus quidem locutus est per os suae Matris: Joannes autem audivit per aures quæ matris: et agnito supernatiiraliter Domino suo, exsultatione illum prædicavit; infans enim, qui in utero ferebatur Virginis, prophetica statim gratia donavit infantem, qui in utero gestabatur sterilis. Vers. 41. Et impleta –Vers. 42. ventris tui. Ab infante qui erat in sterili, prædicatur infans qui erat in Virgine: a sterili vero Virgo, Christo siquidem revelato ei, qui in utero Elizabeth impletus erat Spiritu sancto, impletur et ipsa: et quæ prophetam in utero gestabat etiam vaticinatur, ac benedicit et Virginem et fructum ventris Virginis. Vers. 43. Et unde ad me Unde mihi res hæc inopinata? Sicut enim postmodum Glius Elizabeth, veniente ad ipsum Christo, indignum se tali Domini accessu dicebat, ita quoque nunc mater Ipsius indignam sese fatetur talis dominæ accessu. Matrem autem etiam ante partum eam nominavit, et Dominum eum, qui ex illa nasciturus erat: attestans angeli verbis, idque eliciens, ut sermonibus ejus ûrmius Virgo crederet. Vers. He Ecce enim meo. Præ gaudio,-utpote sentiens jam hominum salutem, ac de ea gaudens. Vers. 45. Εt beata Domino. Beatam prædical Mariam, quæ his fidem habuerit, quæ sibi a Domixo per angelum dicta sunt. Præcognovit enim Elızabeth etiam ea, quæ dicta erant, et quod Virgo crediderat. Itaque aliæ quoque steriles genuerant, at nunquam earum infans prophetica gratia dignus habitus fuerat, cum adhuc in utero matris gestaretur. Facta sunt ergo circa hanc sterilem admiranda, ut etiam crederentur, qua circa hanc facta sunt Virginem maxime supernaturalia. Vers. 46. Et ait Dominum. Magnifcal, hoc est, Benedicit, glorifical. Est autem hic sermo credentis ac gratias agentis. Vers. 47. Et exsultavit Salvatore meo. SpiriLum rursus animam intellige. Gavisa est, inquit, anima mea in Deo, qui me´salvam fecit: jain enim salva facta sum, quæ digna habita suɔn ut tierem Mater Dei. Deinde etiam causam dicit, cur gratias agat. Αναστάσα Ἰούδα. Ἡ ὀρεινὴ, πόλις ἦν τῆς Ἰουδαίας, ἐν ᾗ ᾤκει ή Ελισάβετ. ᾿Απῆλθε δὲ ἐκεῖ, θείῳ Πνεύματι κινηθεῖσα, ἵνα σκιρτήσαντος μὲν τοῦ βρέφους ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Ελισάβετ, προφητευσάσης δὲ καὶ αὐτῆς, δέξηται πλείονα πληροφορίαν. Καὶ εἰσῆλθεν Ελισάβετ. Προσηγόρευσεν, ὡς ἔθος. Καὶ ἐγένετο — αὐτῆς. Ο μεν Χριστὸς ἐφθέγξα το διὰ τοῦ στόματος τῆς ἰδίας μητρό;· ὁ δὲ Ἰωάννης ἤκουσε διὰ τῶν ὤτων τῆς οἰκείας μητρὸς, καὶ ἐπιγνοὺς ὑπερρυῶς τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην, ἀνεκήρυξεν αὐτὸν τῷ σκιρτήματι. Τὸ γὰρ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Παρθένου βρέφος αὐτίκα προφητικὴν χάριν ἐδωρήσατο τῷ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς στείρας βρέφει. Καὶ ἐπλήσθη - κοιλίας σου. Παρὰ μὲν τοῦ ἐν· τῇ στείρα βρέφους ἀνακηρύττεται τὸ ἐν τῇ Παρθέ να βρέφος παρὰ δὲ τῆς στείρας ή Παρθένος. Καὶ γὰρ, τοῦ ἐγκεκρυμμένου τῇ νηδύς τῆς Ελισάβετ πλησθέντος Πνεύματος ἁγίου, πίμπλατας καὶ αὐτὴ, καὶ προφήτην ἐν γαστρὶ βαστάζουσα, προ φητεύει, καὶ εὐφημεῖ καὶ τὴν Παρθένον, καὶ τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας τῆς Παρθένου. Καὶ πόθεν πρός με; Πόθεν μοι τοῦτο τὸ παράδοξον; Ωσπερ δὲ ὕστερον ὁ υἱὸς τῆς Ἐλισάβετ, ἐλθόντος τοῦ Χριστοῦ πρὸς αὐτὸν, ἀνάξιον ἑαυτὸν τῆς τοιαύτης ἐπιδημίας τοῦ Δεσπότου ἔλεγεν· οὕτω καὶ νῦν ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἀναξίαν ἑαυτὴν τῆς τοιαύτῆς ἐπιδημίας τῆς δεσποίνης ὁμολογεῖ. Μητέρα δὲ ταύτην ὠνόμασε καὶ πρὸ τοῦ τόπου, καὶ Κύριον τὴν ἐξ αὐτῆς γεννηθήναι μέλλοντα, μαρτυρούσε ταῖς τοῦ ἀγγέλου λόγοις, καὶ βεβαιοτέραν αὐτῇ πίστιν παρέχουσα. Ἰδοὺ γὰρ - μου. Ἐν ἀγαλλιάσει, ὡς αἰσθόμε νον ἤδη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἀγαλ λιώμενον ἐπ' αὐτῇ. Καὶ μακαρία - Κυρίου. Μακαρίζει την Μαρίαν, ὡς πιστεύσασαν τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυ ρίου διὰ τοῦ ἀγγέλου. Προέγνω γὰρ ἡ Ἐλισάβετ καὶ τὰ λ:λαλημένα, καὶ ὅτι πεπίστευκεν αὐτοῖς ἡ Παρθένος. Στείραι μὲν οὖν καὶ ἄλλαι γεγεννήκασι βρέφος δὲ οὐδέποτε προφητικού χαρίσματος ἠξιώθη, ἔτι ἐν κοιλίᾳ μητρὸς αὐτοῦ φερόμενον. Γενήνασιν οὖν τὰ κατὰ τὴν στεῖραν ταύτην παράδοξα, ἵνα πιστευθώσι καὶ τὰ κατὰ τὴν παρθένον ταύτην ὑπερφυέστατα. Και είπε Κύριον. Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου, τουτέστιν, Εύφημεί, δοξάζει. Πιστευούσης δὲ ὁ λόγος οὗτος, εὐχαριστήριος ὤν. Καὶ ἠγαλλίασε - Σωτῆρι μου. Πνεῦμα την ψυχήν, πάλιν νόησιν. Ἐχάρη, φησὶν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με. Σέσωσμαι γὰρ ἤδη, ἀξιωθεῖσα γενέσθαι Μήτηρ Θεοῦ. Εἶτα λέγει καὶ τὴν αἰτίαν τῆς εὐχαριστίας. Varia lectiones et notre. Ac si κυηθείσα legerit Hentenius. Malc. Προφορίαν, sine sensu A. Hentenius haud dubie voluit, certitudinem. In alia omnia discedit interpres. Αυτού omittit 13.

EUTAYMII ZIGABENI Vers. 39. Exsurgens Juda. Montana erat Judææ civitas, in qua habitabat Elizabeth. Abiit autem illuc divino prægnans Spiritu, ut infante in utero Elizabeth exsultante, et illa prophetanto, majorem acciperet celsitudinem. Vers. 40. Et intravit ut moris erat. Elizabeth. Compellavit, Vers. 41. Et factum – ejus. Christus quidem locutus est per os suae Matris: Joannes autem audivit per aures quæ matris: et agnito supernatiiraliter Domino suo, exsultatione illum prædicavit; infans enim, qui in utero ferebatur Virginis, prophetica statim gratia donavit infantem, qui in utero gestabatur sterilis. Vers. 41. Et impleta –Vers. 42. ventris tui. Ab infante qui erat in sterili, prædicatur infans qui erat in Virgine: a sterili vero Virgo, Christo siquidem revelato ei, qui in utero Elizabeth impletus erat Spiritu sancto, impletur et ipsa: et quæ prophetam in utero gestabat etiam vaticinatur, ac benedicit et Virginem et fructum ventris Virginis. Vers. 43. Et unde ad me Unde mihi res hæc inopinata? Sicut enim postmodum Glius Elizabeth, veniente ad ipsum Christo, indignum se tali Domini accessu dicebat, ita quoque nunc mater Ipsius indignam sese fatetur talis dominæ accessu. Matrem autem etiam ante partum eam nominavit, et Dominum eum, qui ex illa nasciturus erat: attestans angeli verbis, idque eliciens, ut sermonibus ejus ûrmius Virgo crederet. Vers. He Ecce enim meo. Præ gaudio,-utpote sentiens jam hominum salutem, ac de ea gaudens. Vers. 45. Εt beata Domino. Beatam prædical Mariam, quæ his fidem habuerit, quæ sibi a Domixo per angelum dicta sunt. Præcognovit enim Elızabeth etiam ea, quæ dicta erant, et quod Virgo crediderat. Itaque aliæ quoque steriles genuerant, at nunquam earum infans prophetica gratia dignus habitus fuerat, cum adhuc in utero matris gestaretur. Facta sunt ergo circa hanc sterilem admiranda, ut etiam crederentur, qua circa hanc facta sunt Virginem maxime supernaturalia. Vers. 46. Et ait Dominum. Magnifcal, hoc est, Benedicit, glorifical. Est autem hic sermo credentis ac gratias agentis. Vers. 47. Et exsultavit Salvatore meo. SpiriLum rursus animam intellige. Gavisa est, inquit, anima mea in Deo, qui me´salvam fecit: jain enim salva facta sum, quæ digna habita suɔn ut tierem Mater Dei. Deinde etiam causam dicit, cur gratias agat. Αναστάσα Ἰούδα. Ἡ ὀρεινὴ, πόλις ἦν τῆς Ἰουδαίας, ἐν ᾗ ᾤκει ή Ελισάβετ. ᾿Απῆλθε δὲ ἐκεῖ, θείῳ Πνεύματι κινηθεῖσα, ἵνα σκιρτήσαντος μὲν τοῦ βρέφους ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Ελισάβετ, προφητευσάσης δὲ καὶ αὐτῆς, δέξηται πλείονα πληροφορίαν. Καὶ εἰσῆλθεν Ελισάβετ. Προσηγόρευσεν, ὡς ἔθος. Καὶ ἐγένετο — αὐτῆς. Ο μεν Χριστὸς ἐφθέγξα το διὰ τοῦ στόματος τῆς ἰδίας μητρό;· ὁ δὲ Ἰωάννης ἤκουσε διὰ τῶν ὤτων τῆς οἰκείας μητρὸς, καὶ ἐπιγνοὺς ὑπερρυῶς τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην, ἀνεκήρυξεν αὐτὸν τῷ σκιρτήματι. Τὸ γὰρ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Παρθένου βρέφος αὐτίκα προφητικὴν χάριν ἐδωρήσατο τῷ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς στείρας βρέφει. Καὶ ἐπλήσθη - κοιλίας σου. Παρὰ μὲν τοῦ ἐν· τῇ στείρα βρέφους ἀνακηρύττεται τὸ ἐν τῇ Παρθέ να βρέφος παρὰ δὲ τῆς στείρας ή Παρθένος. Καὶ γὰρ, τοῦ ἐγκεκρυμμένου τῇ νηδύς τῆς Ελισάβετ πλησθέντος Πνεύματος ἁγίου, πίμπλατας καὶ αὐτὴ, καὶ προφήτην ἐν γαστρὶ βαστάζουσα, προ φητεύει, καὶ εὐφημεῖ καὶ τὴν Παρθένον, καὶ τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας τῆς Παρθένου. Καὶ πόθεν πρός με; Πόθεν μοι τοῦτο τὸ παράδοξον; Ωσπερ δὲ ὕστερον ὁ υἱὸς τῆς Ἐλισάβετ, ἐλθόντος τοῦ Χριστοῦ πρὸς αὐτὸν, ἀνάξιον ἑαυτὸν τῆς τοιαύτης ἐπιδημίας τοῦ Δεσπότου ἔλεγεν· οὕτω καὶ νῦν ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἀναξίαν ἑαυτὴν τῆς τοιαύτῆς ἐπιδημίας τῆς δεσποίνης ὁμολογεῖ. Μητέρα δὲ ταύτην ὠνόμασε καὶ πρὸ τοῦ τόπου, καὶ Κύριον τὴν ἐξ αὐτῆς γεννηθήναι μέλλοντα, μαρτυρούσε ταῖς τοῦ ἀγγέλου λόγοις, καὶ βεβαιοτέραν αὐτῇ πίστιν παρέχουσα. Ἰδοὺ γὰρ - μου. Ἐν ἀγαλλιάσει, ὡς αἰσθόμε νον ἤδη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἀγαλ λιώμενον ἐπ' αὐτῇ. Καὶ μακαρία - Κυρίου. Μακαρίζει την Μαρίαν, ὡς πιστεύσασαν τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυ ρίου διὰ τοῦ ἀγγέλου. Προέγνω γὰρ ἡ Ἐλισάβετ καὶ τὰ λ:λαλημένα, καὶ ὅτι πεπίστευκεν αὐτοῖς ἡ Παρθένος. Στείραι μὲν οὖν καὶ ἄλλαι γεγεννήκασι βρέφος δὲ οὐδέποτε προφητικού χαρίσματος ἠξιώθη, ἔτι ἐν κοιλίᾳ μητρὸς αὐτοῦ φερόμενον. Γενήνασιν οὖν τὰ κατὰ τὴν στεῖραν ταύτην παράδοξα, ἵνα πιστευθώσι καὶ τὰ κατὰ τὴν παρθένον ταύτην ὑπερφυέστατα. Και είπε Κύριον. Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου, τουτέστιν, Εύφημεί, δοξάζει. Πιστευούσης δὲ ὁ λόγος οὗτος, εὐχαριστήριος ὤν. Καὶ ἠγαλλίασε - Σωτῆρι μου. Πνεῦμα την ψυχήν, πάλιν νόησιν. Ἐχάρη, φησὶν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με. Σέσωσμαι γὰρ ἤδη, ἀξιωθεῖσα γενέσθαι Μήτηρ Θεοῦ. Εἶτα λέγει καὶ τὴν αἰτίαν τῆς εὐχαριστίας. Varia lectiones et notre. Ac si κυηθείσα legerit Hentenius. Malc. Προφορίαν, sine sensu A. Hentenius haud dubie voluit, certitudinem. In alia omnia discedit interpres. Αυτού omittit 13.

EUTAYMII ZIGABENI Vers. 39. Exsurgens Juda. Montana erat Judææ civitas, in qua habitabat Elizabeth. Abiit autem illuc divino prægnans Spiritu, ut infante in utero Elizabeth exsultante, et illa prophetanto, majorem acciperet celsitudinem. Vers. 40. Et intravit ut moris erat. Elizabeth. Compellavit, Vers. 41. Et factum – ejus. Christus quidem locutus est per os suae Matris: Joannes autem audivit per aures quæ matris: et agnito supernatiiraliter Domino suo, exsultatione illum prædicavit; infans enim, qui in utero ferebatur Virginis, prophetica statim gratia donavit infantem, qui in utero gestabatur sterilis. Vers. 41. Et impleta –Vers. 42. ventris tui. Ab infante qui erat in sterili, prædicatur infans qui erat in Virgine: a sterili vero Virgo, Christo siquidem revelato ei, qui in utero Elizabeth impletus erat Spiritu sancto, impletur et ipsa: et quæ prophetam in utero gestabat etiam vaticinatur, ac benedicit et Virginem et fructum ventris Virginis. Vers. 43. Et unde ad me Unde mihi res hæc inopinata? Sicut enim postmodum Glius Elizabeth, veniente ad ipsum Christo, indignum se tali Domini accessu dicebat, ita quoque nunc mater Ipsius indignam sese fatetur talis dominæ accessu. Matrem autem etiam ante partum eam nominavit, et Dominum eum, qui ex illa nasciturus erat: attestans angeli verbis, idque eliciens, ut sermonibus ejus ûrmius Virgo crederet. Vers. He Ecce enim meo. Præ gaudio,-utpote sentiens jam hominum salutem, ac de ea gaudens. Vers. 45. Εt beata Domino. Beatam prædical Mariam, quæ his fidem habuerit, quæ sibi a Domixo per angelum dicta sunt. Præcognovit enim Elızabeth etiam ea, quæ dicta erant, et quod Virgo crediderat. Itaque aliæ quoque steriles genuerant, at nunquam earum infans prophetica gratia dignus habitus fuerat, cum adhuc in utero matris gestaretur. Facta sunt ergo circa hanc sterilem admiranda, ut etiam crederentur, qua circa hanc facta sunt Virginem maxime supernaturalia. Vers. 46. Et ait Dominum. Magnifcal, hoc est, Benedicit, glorifical. Est autem hic sermo credentis ac gratias agentis. Vers. 47. Et exsultavit Salvatore meo. SpiriLum rursus animam intellige. Gavisa est, inquit, anima mea in Deo, qui me´salvam fecit: jain enim salva facta sum, quæ digna habita suɔn ut tierem Mater Dei. Deinde etiam causam dicit, cur gratias agat. Αναστάσα Ἰούδα. Ἡ ὀρεινὴ, πόλις ἦν τῆς Ἰουδαίας, ἐν ᾗ ᾤκει ή Ελισάβετ. ᾿Απῆλθε δὲ ἐκεῖ, θείῳ Πνεύματι κινηθεῖσα, ἵνα σκιρτήσαντος μὲν τοῦ βρέφους ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Ελισάβετ, προφητευσάσης δὲ καὶ αὐτῆς, δέξηται πλείονα πληροφορίαν. Καὶ εἰσῆλθεν Ελισάβετ. Προσηγόρευσεν, ὡς ἔθος. Καὶ ἐγένετο — αὐτῆς. Ο μεν Χριστὸς ἐφθέγξα το διὰ τοῦ στόματος τῆς ἰδίας μητρό;· ὁ δὲ Ἰωάννης ἤκουσε διὰ τῶν ὤτων τῆς οἰκείας μητρὸς, καὶ ἐπιγνοὺς ὑπερρυῶς τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην, ἀνεκήρυξεν αὐτὸν τῷ σκιρτήματι. Τὸ γὰρ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Παρθένου βρέφος αὐτίκα προφητικὴν χάριν ἐδωρήσατο τῷ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς στείρας βρέφει. Καὶ ἐπλήσθη - κοιλίας σου. Παρὰ μὲν τοῦ ἐν· τῇ στείρα βρέφους ἀνακηρύττεται τὸ ἐν τῇ Παρθέ να βρέφος παρὰ δὲ τῆς στείρας ή Παρθένος. Καὶ γὰρ, τοῦ ἐγκεκρυμμένου τῇ νηδύς τῆς Ελισάβετ πλησθέντος Πνεύματος ἁγίου, πίμπλατας καὶ αὐτὴ, καὶ προφήτην ἐν γαστρὶ βαστάζουσα, προ φητεύει, καὶ εὐφημεῖ καὶ τὴν Παρθένον, καὶ τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας τῆς Παρθένου. Καὶ πόθεν πρός με; Πόθεν μοι τοῦτο τὸ παράδοξον; Ωσπερ δὲ ὕστερον ὁ υἱὸς τῆς Ἐλισάβετ, ἐλθόντος τοῦ Χριστοῦ πρὸς αὐτὸν, ἀνάξιον ἑαυτὸν τῆς τοιαύτης ἐπιδημίας τοῦ Δεσπότου ἔλεγεν· οὕτω καὶ νῦν ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἀναξίαν ἑαυτὴν τῆς τοιαύτῆς ἐπιδημίας τῆς δεσποίνης ὁμολογεῖ. Μητέρα δὲ ταύτην ὠνόμασε καὶ πρὸ τοῦ τόπου, καὶ Κύριον τὴν ἐξ αὐτῆς γεννηθήναι μέλλοντα, μαρτυρούσε ταῖς τοῦ ἀγγέλου λόγοις, καὶ βεβαιοτέραν αὐτῇ πίστιν παρέχουσα. Ἰδοὺ γὰρ - μου. Ἐν ἀγαλλιάσει, ὡς αἰσθόμε νον ἤδη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἀγαλ λιώμενον ἐπ' αὐτῇ. Καὶ μακαρία - Κυρίου. Μακαρίζει την Μαρίαν, ὡς πιστεύσασαν τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυ ρίου διὰ τοῦ ἀγγέλου. Προέγνω γὰρ ἡ Ἐλισάβετ καὶ τὰ λ:λαλημένα, καὶ ὅτι πεπίστευκεν αὐτοῖς ἡ Παρθένος. Στείραι μὲν οὖν καὶ ἄλλαι γεγεννήκασι βρέφος δὲ οὐδέποτε προφητικού χαρίσματος ἠξιώθη, ἔτι ἐν κοιλίᾳ μητρὸς αὐτοῦ φερόμενον. Γενήνασιν οὖν τὰ κατὰ τὴν στεῖραν ταύτην παράδοξα, ἵνα πιστευθώσι καὶ τὰ κατὰ τὴν παρθένον ταύτην ὑπερφυέστατα. Και είπε Κύριον. Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου, τουτέστιν, Εύφημεί, δοξάζει. Πιστευούσης δὲ ὁ λόγος οὗτος, εὐχαριστήριος ὤν. Καὶ ἠγαλλίασε - Σωτῆρι μου. Πνεῦμα την ψυχήν, πάλιν νόησιν. Ἐχάρη, φησὶν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με. Σέσωσμαι γὰρ ἤδη, ἀξιωθεῖσα γενέσθαι Μήτηρ Θεοῦ. Εἶτα λέγει καὶ τὴν αἰτίαν τῆς εὐχαριστίας. Varia lectiones et notre. Ac si κυηθείσα legerit Hentenius. Malc. Προφορίαν, sine sensu A. Hentenius haud dubie voluit, certitudinem. In alia omnia discedit interpres. Αυτού omittit 13.

EUTAYMII ZIGABENI Vers. 39. Exsurgens Juda. Montana erat Judææ civitas, in qua habitabat Elizabeth. Abiit autem illuc divino prægnans Spiritu, ut infante in utero Elizabeth exsultante, et illa prophetanto, majorem acciperet celsitudinem. Vers. 40. Et intravit ut moris erat. Elizabeth. Compellavit, Vers. 41. Et factum – ejus. Christus quidem locutus est per os suae Matris: Joannes autem audivit per aures quæ matris: et agnito supernatiiraliter Domino suo, exsultatione illum prædicavit; infans enim, qui in utero ferebatur Virginis, prophetica statim gratia donavit infantem, qui in utero gestabatur sterilis. Vers. 41. Et impleta –Vers. 42. ventris tui. Ab infante qui erat in sterili, prædicatur infans qui erat in Virgine: a sterili vero Virgo, Christo siquidem revelato ei, qui in utero Elizabeth impletus erat Spiritu sancto, impletur et ipsa: et quæ prophetam in utero gestabat etiam vaticinatur, ac benedicit et Virginem et fructum ventris Virginis. Vers. 43. Et unde ad me Unde mihi res hæc inopinata? Sicut enim postmodum Glius Elizabeth, veniente ad ipsum Christo, indignum se tali Domini accessu dicebat, ita quoque nunc mater Ipsius indignam sese fatetur talis dominæ accessu. Matrem autem etiam ante partum eam nominavit, et Dominum eum, qui ex illa nasciturus erat: attestans angeli verbis, idque eliciens, ut sermonibus ejus ûrmius Virgo crederet. Vers. He Ecce enim meo. Præ gaudio,-utpote sentiens jam hominum salutem, ac de ea gaudens. Vers. 45. Εt beata Domino. Beatam prædical Mariam, quæ his fidem habuerit, quæ sibi a Domixo per angelum dicta sunt. Præcognovit enim Elızabeth etiam ea, quæ dicta erant, et quod Virgo crediderat. Itaque aliæ quoque steriles genuerant, at nunquam earum infans prophetica gratia dignus habitus fuerat, cum adhuc in utero matris gestaretur. Facta sunt ergo circa hanc sterilem admiranda, ut etiam crederentur, qua circa hanc facta sunt Virginem maxime supernaturalia. Vers. 46. Et ait Dominum. Magnifcal, hoc est, Benedicit, glorifical. Est autem hic sermo credentis ac gratias agentis. Vers. 47. Et exsultavit Salvatore meo. SpiriLum rursus animam intellige. Gavisa est, inquit, anima mea in Deo, qui me´salvam fecit: jain enim salva facta sum, quæ digna habita suɔn ut tierem Mater Dei. Deinde etiam causam dicit, cur gratias agat. Αναστάσα Ἰούδα. Ἡ ὀρεινὴ, πόλις ἦν τῆς Ἰουδαίας, ἐν ᾗ ᾤκει ή Ελισάβετ. ᾿Απῆλθε δὲ ἐκεῖ, θείῳ Πνεύματι κινηθεῖσα, ἵνα σκιρτήσαντος μὲν τοῦ βρέφους ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Ελισάβετ, προφητευσάσης δὲ καὶ αὐτῆς, δέξηται πλείονα πληροφορίαν. Καὶ εἰσῆλθεν Ελισάβετ. Προσηγόρευσεν, ὡς ἔθος. Καὶ ἐγένετο — αὐτῆς. Ο μεν Χριστὸς ἐφθέγξα το διὰ τοῦ στόματος τῆς ἰδίας μητρό;· ὁ δὲ Ἰωάννης ἤκουσε διὰ τῶν ὤτων τῆς οἰκείας μητρὸς, καὶ ἐπιγνοὺς ὑπερρυῶς τὸν ἑαυτοῦ Δεσπότην, ἀνεκήρυξεν αὐτὸν τῷ σκιρτήματι. Τὸ γὰρ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς Παρθένου βρέφος αὐτίκα προφητικὴν χάριν ἐδωρήσατο τῷ ἐν τῇ κοιλίᾳ τῆς στείρας βρέφει. Καὶ ἐπλήσθη - κοιλίας σου. Παρὰ μὲν τοῦ ἐν· τῇ στείρα βρέφους ἀνακηρύττεται τὸ ἐν τῇ Παρθέ να βρέφος παρὰ δὲ τῆς στείρας ή Παρθένος. Καὶ γὰρ, τοῦ ἐγκεκρυμμένου τῇ νηδύς τῆς Ελισάβετ πλησθέντος Πνεύματος ἁγίου, πίμπλατας καὶ αὐτὴ, καὶ προφήτην ἐν γαστρὶ βαστάζουσα, προ φητεύει, καὶ εὐφημεῖ καὶ τὴν Παρθένον, καὶ τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας τῆς Παρθένου. Καὶ πόθεν πρός με; Πόθεν μοι τοῦτο τὸ παράδοξον; Ωσπερ δὲ ὕστερον ὁ υἱὸς τῆς Ἐλισάβετ, ἐλθόντος τοῦ Χριστοῦ πρὸς αὐτὸν, ἀνάξιον ἑαυτὸν τῆς τοιαύτης ἐπιδημίας τοῦ Δεσπότου ἔλεγεν· οὕτω καὶ νῦν ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἀναξίαν ἑαυτὴν τῆς τοιαύτῆς ἐπιδημίας τῆς δεσποίνης ὁμολογεῖ. Μητέρα δὲ ταύτην ὠνόμασε καὶ πρὸ τοῦ τόπου, καὶ Κύριον τὴν ἐξ αὐτῆς γεννηθήναι μέλλοντα, μαρτυρούσε ταῖς τοῦ ἀγγέλου λόγοις, καὶ βεβαιοτέραν αὐτῇ πίστιν παρέχουσα. Ἰδοὺ γὰρ - μου. Ἐν ἀγαλλιάσει, ὡς αἰσθόμε νον ἤδη τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἀγαλ λιώμενον ἐπ' αὐτῇ. Καὶ μακαρία - Κυρίου. Μακαρίζει την Μαρίαν, ὡς πιστεύσασαν τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυ ρίου διὰ τοῦ ἀγγέλου. Προέγνω γὰρ ἡ Ἐλισάβετ καὶ τὰ λ:λαλημένα, καὶ ὅτι πεπίστευκεν αὐτοῖς ἡ Παρθένος. Στείραι μὲν οὖν καὶ ἄλλαι γεγεννήκασι βρέφος δὲ οὐδέποτε προφητικού χαρίσματος ἠξιώθη, ἔτι ἐν κοιλίᾳ μητρὸς αὐτοῦ φερόμενον. Γενήνασιν οὖν τὰ κατὰ τὴν στεῖραν ταύτην παράδοξα, ἵνα πιστευθώσι καὶ τὰ κατὰ τὴν παρθένον ταύτην ὑπερφυέστατα. Και είπε Κύριον. Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου, τουτέστιν, Εύφημεί, δοξάζει. Πιστευούσης δὲ ὁ λόγος οὗτος, εὐχαριστήριος ὤν. Καὶ ἠγαλλίασε - Σωτῆρι μου. Πνεῦμα την ψυχήν, πάλιν νόησιν. Ἐχάρη, φησὶν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με. Σέσωσμαι γὰρ ἤδη, ἀξιωθεῖσα γενέσθαι Μήτηρ Θεοῦ. Εἶτα λέγει καὶ τὴν αἰτίαν τῆς εὐχαριστίας. Varia lectiones et notre. Ac si κυηθείσα legerit Hentenius. Malc. Προφορίαν, sine sensu A. Hentenius haud dubie voluit, certitudinem. In alia omnia discedit interpres. Αυτού omittit 13.

CAP. I. sum. Ad utilitatem: seipsam enim dejicit, quasi tanta re indignam: vel etiam propter abjectionem humanæ naturæ comparatæ aḍ sublimitatem divinæ. Ότι Vers. 48. Quia αὐτοῦ. Ἐπὶ τὴν εὐτέλειαν. Ταπεινοῖ γὰρ ἑαυτὴν, ὡς ἀναξίαν τηλικούτου πράγματος· ἢ καὶ διὰ τὴν ταπείνωσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὡς πρὸς τὸ ὕψο; τῆς θείας. Ιδού γενεαί. Δὶ τῶν πιστευόντων δηλονότι. "Οτι δυνατός. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυὴ θαυμάσια ὁ δυνατὸς ποιεῖν τοιαῦτα. Καὶ ἅγιον -- αὐτοῦ. Εξαίρετον, μέγα. Καὶ τὸ ἔλεος — αὐτόν. Τὸ Εἰ; γενεὰν καὶ γε νεάν, καὶ τὸ Εἰς γενεάς γενεῶν, καὶ τὰ τοιαῦτα τὸ 'Δεὶ σημαίνουσι παρ' Εβραίοις. Λέγει τοίνυν, ὅτι καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν, ὅμοια λίγουσα τῷ Δαυτό ειρηκότι· τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν. Εἶτα κατα λέγει καὶ ἄλλας δυνάμεις τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔθος τοῖς εὐχαριστοῦσιν. Εποίησε – αὐτοῦ. Ἐποίησε μεγαλεῖον, ἐπο! ησε νίκην ἐν δυνάμει αὐτοῦ. Ο βραχίων γὰρ ἐνα ταῦθα τὴν δύναμιν σημαίνει· διότι οἱ ἀγωνιζόμενα ἐν τῷ βραχίονι τὴν δύναμιν ἔχουσι. Διεσκόρπισεν - αὐτῶν. Τοὺς ὑπερηφάνους ἐν τῇ διανοίᾳ τῆς καρδίας αὐτῶν, τοὺς ὑπερηφάνους ἐν ἑαυτοῖς. Καθεῖλε κενούς. Όμοια ταῦτα τῶν τῆς ᾿Ανα νης, μητρό, τοῦ Σαμουήλ, εἰπούσης· Κύριος πτωχίζει καὶ πλουτίζει, ταπεινοῖ καὶ ἀνυψοῖ. Λοιπὸν οὖν προφητεύει καὶ περὶ τοῦ ἐλέους τοῦ εἰς τοὺς Χριστιανούς. Λέγει γάρ Αντελάβετο αὐτοῦ. Ἐπεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν, τὸν δοῦλον αὐτοῦ. Παῖδα γὰρ νῦν τὸν δοῦλον λέγει. Μνησθῆναι — αἰῶνα. Αντελάβετο δὲ καὶ ἐπεσκέψατο, ἐν τῷ μνησθῆναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, Έχουν ἐλέους αἰωνίου, ἐλέους διηνεκούς, καθώς ἐλάλησε· καθώ; ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν. Εἶτα λέγει καὶ τίσιν ἐλάλησε περὶ τοῦ τοιφύτου ἐλέους, ὅτι τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτ τοῦ, ἤγουν τῷ Ἰσαὰκ καὶ τῷ Ἰακώβ, καὶ μὴν καὶ τῷ Δαυΐδ. Τούτοις γὰρ ὡς ἐπισημοτάτοις αίνιγματωδῶς ἐπηγγείλατο περὶ τούτου. Ελεος δὲ εἰς τὸν αἰῶνα ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλεον τῶν ἀνθρώπων γεγενημένη, ἐκ σπέρματος Αβραὰμ καὶ τῶν εἰρημένων υἱῶν καὶ ἐκγόνων αὐτοῦ, κατὰ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἐπαγγελίαν. Απορήσει δέ τις, πῶς ἀντελάβετο τοῦ Ἰσραηλι τικοῦ λαοῦ ὁ Θεὸς, ἐν τῷ μνησθῆναι τοῦ ῥηθέντος ἐλέους; τῶν Χριστιανῶν γὰρ μᾶλλον ἀντελάβετο, καὶ οὐ τῶν Ἰουδαίων. Πρὸς ἐν ἀποκρινόμεθα ὅτι παλαιὸς μὲν Ἰσραὴλ ὁ παλαιός λαός· νέος δὲ Ισραὴλ ὁ νέος λαὸς, ὁ ἀντεισαχθεὶς ἐκείνου, τουτέστιν ὁ Χριστιανικὸς, ὁ ἐκ παντὸς ἔθνους συγκείμε νας. Τοῦτον οὖν τὸν Ἰσραὴλ ἐνταῦθα νόησον. Εἰ δὲ καὶ τὸν παλαιὸν νοήσῃς, σώζεται καὶ οὕτως ὁ λό7. Psal. cn, 17. Reg. 11, PATROL. GR. CXXIX, Vers. 48. Ecce – generationes. Credentiurn sidelicet. Ver. 49. Quia qui polens est. Quia fecit in me inagna supernaturalia miracula, qui ad hujusmodi facienda potens est. · ejus. Eximium, magnum. Vers. 49. Et jactum Vers. 50. Et misericordia — eum. Quod dicitur, In progeniem et progeniem: et, In generationes generationum, aliaque similia, idem significant quod Semper, apud Hebræos. Dicit ergo, quod etiam misericordia ejus semper est in his, qui timent ipsum; similia loquens cun David, qui ait: Misericordia Domini ab æterno et usque in æternum super limeutes eum. Deinde recenset et alias Dei virtutes ut moris est bis, qui gratias agunt. Vers. 51. Fecit -- suum. Fecit magnifcentiam, fecit victoriam per fortitudinem suam. Nam brachium hoc in loco significat fortitudinem. Qui enim in certaminibus pugnant, in brachio fortitudinem habent. Vers. 51. Dispersit — sui. Superbos in cogi tatione cordis sui, superbos apud seipsos. Vers. 52. Detraxit Vers. 53. inanes. Similia sunt his, quæ dixit Anna, mater Samuelis: Domi· nus pauperem facit et dital; humiliat et sublevat". Deinceps ergo vaticinatur et de misericordia erga Christianos. Dicit enim: Vers. 54. Auxiliatus est suo. Visitavit Israeli - ticum populum suum, servum suum; puerum enim dicit nunc servum. Vers. 55. Ut memor esset sæculum. Auxiliatus est et visitavit, ut memor esset misericordiæ in sæculum: sive misericordiæ sempiternæ, continux. Sicut locutus est, sicut annuntiavit ad patres nostros. Deinde dicit etiam, quibus locutus est de bujusmodi misericordia, quod videlicet Abraham et semini ejus, scilicet Isaac et Jacob: profecto et David. His enim, utpote maxime insignibus, ænigmatice et de học, annuntiavit. Misericordia vero dicitur, incarnatio divina, utpote per misericordiam, qua misertus est deu, hominibus facta ex semine Abraham dictoruinque filiorum, ac ab eo progeni. torum, juxta promissionem ad eos factam, Dubitabit aliquis, quomodo auxiliatus sit Deus Israelitica populo, ut memor esset dictæ misericordiæ? Christianis uamque potius auxiliatus est, quam Judæis. Cui respondemus, quod vetus Israel antiquus est populus; novus autem Israel, novus populus pro illo inductus, hoc est, Christianus, qui ex ommi gente consistit; hunc ergo Israel hic intellige. Quodsi etiam veterem intellexeris, ita quoque sermo constabit: propter illum enim potissimum incarna

CAP. I. sum. Ad utilitatem: seipsam enim dejicit, quasi tanta re indignam: vel etiam propter abjectionem humanæ naturæ comparatæ aḍ sublimitatem divinæ. Ότι Vers. 48. Quia αὐτοῦ. Ἐπὶ τὴν εὐτέλειαν. Ταπεινοῖ γὰρ ἑαυτὴν, ὡς ἀναξίαν τηλικούτου πράγματος· ἢ καὶ διὰ τὴν ταπείνωσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὡς πρὸς τὸ ὕψο; τῆς θείας. Ιδού γενεαί. Δὶ τῶν πιστευόντων δηλονότι. "Οτι δυνατός. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυὴ θαυμάσια ὁ δυνατὸς ποιεῖν τοιαῦτα. Καὶ ἅγιον -- αὐτοῦ. Εξαίρετον, μέγα. Καὶ τὸ ἔλεος — αὐτόν. Τὸ Εἰ; γενεὰν καὶ γε νεάν, καὶ τὸ Εἰς γενεάς γενεῶν, καὶ τὰ τοιαῦτα τὸ 'Δεὶ σημαίνουσι παρ' Εβραίοις. Λέγει τοίνυν, ὅτι καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν, ὅμοια λίγουσα τῷ Δαυτό ειρηκότι· τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν. Εἶτα κατα λέγει καὶ ἄλλας δυνάμεις τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔθος τοῖς εὐχαριστοῦσιν. Εποίησε – αὐτοῦ. Ἐποίησε μεγαλεῖον, ἐπο! ησε νίκην ἐν δυνάμει αὐτοῦ. Ο βραχίων γὰρ ἐνα ταῦθα τὴν δύναμιν σημαίνει· διότι οἱ ἀγωνιζόμενα ἐν τῷ βραχίονι τὴν δύναμιν ἔχουσι. Διεσκόρπισεν - αὐτῶν. Τοὺς ὑπερηφάνους ἐν τῇ διανοίᾳ τῆς καρδίας αὐτῶν, τοὺς ὑπερηφάνους ἐν ἑαυτοῖς. Καθεῖλε κενούς. Όμοια ταῦτα τῶν τῆς ᾿Ανα νης, μητρό, τοῦ Σαμουήλ, εἰπούσης· Κύριος πτωχίζει καὶ πλουτίζει, ταπεινοῖ καὶ ἀνυψοῖ. Λοιπὸν οὖν προφητεύει καὶ περὶ τοῦ ἐλέους τοῦ εἰς τοὺς Χριστιανούς. Λέγει γάρ Αντελάβετο αὐτοῦ. Ἐπεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν, τὸν δοῦλον αὐτοῦ. Παῖδα γὰρ νῦν τὸν δοῦλον λέγει. Μνησθῆναι — αἰῶνα. Αντελάβετο δὲ καὶ ἐπεσκέψατο, ἐν τῷ μνησθῆναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, Έχουν ἐλέους αἰωνίου, ἐλέους διηνεκούς, καθώς ἐλάλησε· καθώ; ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν. Εἶτα λέγει καὶ τίσιν ἐλάλησε περὶ τοῦ τοιφύτου ἐλέους, ὅτι τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτ τοῦ, ἤγουν τῷ Ἰσαὰκ καὶ τῷ Ἰακώβ, καὶ μὴν καὶ τῷ Δαυΐδ. Τούτοις γὰρ ὡς ἐπισημοτάτοις αίνιγματωδῶς ἐπηγγείλατο περὶ τούτου. Ελεος δὲ εἰς τὸν αἰῶνα ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλεον τῶν ἀνθρώπων γεγενημένη, ἐκ σπέρματος Αβραὰμ καὶ τῶν εἰρημένων υἱῶν καὶ ἐκγόνων αὐτοῦ, κατὰ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἐπαγγελίαν. Απορήσει δέ τις, πῶς ἀντελάβετο τοῦ Ἰσραηλι τικοῦ λαοῦ ὁ Θεὸς, ἐν τῷ μνησθῆναι τοῦ ῥηθέντος ἐλέους; τῶν Χριστιανῶν γὰρ μᾶλλον ἀντελάβετο, καὶ οὐ τῶν Ἰουδαίων. Πρὸς ἐν ἀποκρινόμεθα ὅτι παλαιὸς μὲν Ἰσραὴλ ὁ παλαιός λαός· νέος δὲ Ισραὴλ ὁ νέος λαὸς, ὁ ἀντεισαχθεὶς ἐκείνου, τουτέστιν ὁ Χριστιανικὸς, ὁ ἐκ παντὸς ἔθνους συγκείμε νας. Τοῦτον οὖν τὸν Ἰσραὴλ ἐνταῦθα νόησον. Εἰ δὲ καὶ τὸν παλαιὸν νοήσῃς, σώζεται καὶ οὕτως ὁ λό7. Psal. cn, 17. Reg. 11, PATROL. GR. CXXIX, Vers. 48. Ecce – generationes. Credentiurn sidelicet. Ver. 49. Quia qui polens est. Quia fecit in me inagna supernaturalia miracula, qui ad hujusmodi facienda potens est. · ejus. Eximium, magnum. Vers. 49. Et jactum Vers. 50. Et misericordia — eum. Quod dicitur, In progeniem et progeniem: et, In generationes generationum, aliaque similia, idem significant quod Semper, apud Hebræos. Dicit ergo, quod etiam misericordia ejus semper est in his, qui timent ipsum; similia loquens cun David, qui ait: Misericordia Domini ab æterno et usque in æternum super limeutes eum. Deinde recenset et alias Dei virtutes ut moris est bis, qui gratias agunt. Vers. 51. Fecit -- suum. Fecit magnifcentiam, fecit victoriam per fortitudinem suam. Nam brachium hoc in loco significat fortitudinem. Qui enim in certaminibus pugnant, in brachio fortitudinem habent. Vers. 51. Dispersit — sui. Superbos in cogi tatione cordis sui, superbos apud seipsos. Vers. 52. Detraxit Vers. 53. inanes. Similia sunt his, quæ dixit Anna, mater Samuelis: Domi· nus pauperem facit et dital; humiliat et sublevat". Deinceps ergo vaticinatur et de misericordia erga Christianos. Dicit enim: Vers. 54. Auxiliatus est suo. Visitavit Israeli - ticum populum suum, servum suum; puerum enim dicit nunc servum. Vers. 55. Ut memor esset sæculum. Auxiliatus est et visitavit, ut memor esset misericordiæ in sæculum: sive misericordiæ sempiternæ, continux. Sicut locutus est, sicut annuntiavit ad patres nostros. Deinde dicit etiam, quibus locutus est de bujusmodi misericordia, quod videlicet Abraham et semini ejus, scilicet Isaac et Jacob: profecto et David. His enim, utpote maxime insignibus, ænigmatice et de học, annuntiavit. Misericordia vero dicitur, incarnatio divina, utpote per misericordiam, qua misertus est deu, hominibus facta ex semine Abraham dictoruinque filiorum, ac ab eo progeni. torum, juxta promissionem ad eos factam, Dubitabit aliquis, quomodo auxiliatus sit Deus Israelitica populo, ut memor esset dictæ misericordiæ? Christianis uamque potius auxiliatus est, quam Judæis. Cui respondemus, quod vetus Israel antiquus est populus; novus autem Israel, novus populus pro illo inductus, hoc est, Christianus, qui ex ommi gente consistit; hunc ergo Israel hic intellige. Quodsi etiam veterem intellexeris, ita quoque sermo constabit: propter illum enim potissimum incarna

CAP. I. sum. Ad utilitatem: seipsam enim dejicit, quasi tanta re indignam: vel etiam propter abjectionem humanæ naturæ comparatæ aḍ sublimitatem divinæ. Ότι Vers. 48. Quia αὐτοῦ. Ἐπὶ τὴν εὐτέλειαν. Ταπεινοῖ γὰρ ἑαυτὴν, ὡς ἀναξίαν τηλικούτου πράγματος· ἢ καὶ διὰ τὴν ταπείνωσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὡς πρὸς τὸ ὕψο; τῆς θείας. Ιδού γενεαί. Δὶ τῶν πιστευόντων δηλονότι. "Οτι δυνατός. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυὴ θαυμάσια ὁ δυνατὸς ποιεῖν τοιαῦτα. Καὶ ἅγιον -- αὐτοῦ. Εξαίρετον, μέγα. Καὶ τὸ ἔλεος — αὐτόν. Τὸ Εἰ; γενεὰν καὶ γε νεάν, καὶ τὸ Εἰς γενεάς γενεῶν, καὶ τὰ τοιαῦτα τὸ 'Δεὶ σημαίνουσι παρ' Εβραίοις. Λέγει τοίνυν, ὅτι καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν, ὅμοια λίγουσα τῷ Δαυτό ειρηκότι· τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν. Εἶτα κατα λέγει καὶ ἄλλας δυνάμεις τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔθος τοῖς εὐχαριστοῦσιν. Εποίησε – αὐτοῦ. Ἐποίησε μεγαλεῖον, ἐπο! ησε νίκην ἐν δυνάμει αὐτοῦ. Ο βραχίων γὰρ ἐνα ταῦθα τὴν δύναμιν σημαίνει· διότι οἱ ἀγωνιζόμενα ἐν τῷ βραχίονι τὴν δύναμιν ἔχουσι. Διεσκόρπισεν - αὐτῶν. Τοὺς ὑπερηφάνους ἐν τῇ διανοίᾳ τῆς καρδίας αὐτῶν, τοὺς ὑπερηφάνους ἐν ἑαυτοῖς. Καθεῖλε κενούς. Όμοια ταῦτα τῶν τῆς ᾿Ανα νης, μητρό, τοῦ Σαμουήλ, εἰπούσης· Κύριος πτωχίζει καὶ πλουτίζει, ταπεινοῖ καὶ ἀνυψοῖ. Λοιπὸν οὖν προφητεύει καὶ περὶ τοῦ ἐλέους τοῦ εἰς τοὺς Χριστιανούς. Λέγει γάρ Αντελάβετο αὐτοῦ. Ἐπεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν, τὸν δοῦλον αὐτοῦ. Παῖδα γὰρ νῦν τὸν δοῦλον λέγει. Μνησθῆναι — αἰῶνα. Αντελάβετο δὲ καὶ ἐπεσκέψατο, ἐν τῷ μνησθῆναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, Έχουν ἐλέους αἰωνίου, ἐλέους διηνεκούς, καθώς ἐλάλησε· καθώ; ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν. Εἶτα λέγει καὶ τίσιν ἐλάλησε περὶ τοῦ τοιφύτου ἐλέους, ὅτι τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτ τοῦ, ἤγουν τῷ Ἰσαὰκ καὶ τῷ Ἰακώβ, καὶ μὴν καὶ τῷ Δαυΐδ. Τούτοις γὰρ ὡς ἐπισημοτάτοις αίνιγματωδῶς ἐπηγγείλατο περὶ τούτου. Ελεος δὲ εἰς τὸν αἰῶνα ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλεον τῶν ἀνθρώπων γεγενημένη, ἐκ σπέρματος Αβραὰμ καὶ τῶν εἰρημένων υἱῶν καὶ ἐκγόνων αὐτοῦ, κατὰ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἐπαγγελίαν. Απορήσει δέ τις, πῶς ἀντελάβετο τοῦ Ἰσραηλι τικοῦ λαοῦ ὁ Θεὸς, ἐν τῷ μνησθῆναι τοῦ ῥηθέντος ἐλέους; τῶν Χριστιανῶν γὰρ μᾶλλον ἀντελάβετο, καὶ οὐ τῶν Ἰουδαίων. Πρὸς ἐν ἀποκρινόμεθα ὅτι παλαιὸς μὲν Ἰσραὴλ ὁ παλαιός λαός· νέος δὲ Ισραὴλ ὁ νέος λαὸς, ὁ ἀντεισαχθεὶς ἐκείνου, τουτέστιν ὁ Χριστιανικὸς, ὁ ἐκ παντὸς ἔθνους συγκείμε νας. Τοῦτον οὖν τὸν Ἰσραὴλ ἐνταῦθα νόησον. Εἰ δὲ καὶ τὸν παλαιὸν νοήσῃς, σώζεται καὶ οὕτως ὁ λό7. Psal. cn, 17. Reg. 11, PATROL. GR. CXXIX, Vers. 48. Ecce – generationes. Credentiurn sidelicet. Ver. 49. Quia qui polens est. Quia fecit in me inagna supernaturalia miracula, qui ad hujusmodi facienda potens est. · ejus. Eximium, magnum. Vers. 49. Et jactum Vers. 50. Et misericordia — eum. Quod dicitur, In progeniem et progeniem: et, In generationes generationum, aliaque similia, idem significant quod Semper, apud Hebræos. Dicit ergo, quod etiam misericordia ejus semper est in his, qui timent ipsum; similia loquens cun David, qui ait: Misericordia Domini ab æterno et usque in æternum super limeutes eum. Deinde recenset et alias Dei virtutes ut moris est bis, qui gratias agunt. Vers. 51. Fecit -- suum. Fecit magnifcentiam, fecit victoriam per fortitudinem suam. Nam brachium hoc in loco significat fortitudinem. Qui enim in certaminibus pugnant, in brachio fortitudinem habent. Vers. 51. Dispersit — sui. Superbos in cogi tatione cordis sui, superbos apud seipsos. Vers. 52. Detraxit Vers. 53. inanes. Similia sunt his, quæ dixit Anna, mater Samuelis: Domi· nus pauperem facit et dital; humiliat et sublevat". Deinceps ergo vaticinatur et de misericordia erga Christianos. Dicit enim: Vers. 54. Auxiliatus est suo. Visitavit Israeli - ticum populum suum, servum suum; puerum enim dicit nunc servum. Vers. 55. Ut memor esset sæculum. Auxiliatus est et visitavit, ut memor esset misericordiæ in sæculum: sive misericordiæ sempiternæ, continux. Sicut locutus est, sicut annuntiavit ad patres nostros. Deinde dicit etiam, quibus locutus est de bujusmodi misericordia, quod videlicet Abraham et semini ejus, scilicet Isaac et Jacob: profecto et David. His enim, utpote maxime insignibus, ænigmatice et de học, annuntiavit. Misericordia vero dicitur, incarnatio divina, utpote per misericordiam, qua misertus est deu, hominibus facta ex semine Abraham dictoruinque filiorum, ac ab eo progeni. torum, juxta promissionem ad eos factam, Dubitabit aliquis, quomodo auxiliatus sit Deus Israelitica populo, ut memor esset dictæ misericordiæ? Christianis uamque potius auxiliatus est, quam Judæis. Cui respondemus, quod vetus Israel antiquus est populus; novus autem Israel, novus populus pro illo inductus, hoc est, Christianus, qui ex ommi gente consistit; hunc ergo Israel hic intellige. Quodsi etiam veterem intellexeris, ita quoque sermo constabit: propter illum enim potissimum incarna

CAP. I. sum. Ad utilitatem: seipsam enim dejicit, quasi tanta re indignam: vel etiam propter abjectionem humanæ naturæ comparatæ aḍ sublimitatem divinæ. Ότι Vers. 48. Quia αὐτοῦ. Ἐπὶ τὴν εὐτέλειαν. Ταπεινοῖ γὰρ ἑαυτὴν, ὡς ἀναξίαν τηλικούτου πράγματος· ἢ καὶ διὰ τὴν ταπείνωσιν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ὡς πρὸς τὸ ὕψο; τῆς θείας. Ιδού γενεαί. Δὶ τῶν πιστευόντων δηλονότι. "Οτι δυνατός. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυὴ θαυμάσια ὁ δυνατὸς ποιεῖν τοιαῦτα. Καὶ ἅγιον -- αὐτοῦ. Εξαίρετον, μέγα. Καὶ τὸ ἔλεος — αὐτόν. Τὸ Εἰ; γενεὰν καὶ γε νεάν, καὶ τὸ Εἰς γενεάς γενεῶν, καὶ τὰ τοιαῦτα τὸ 'Δεὶ σημαίνουσι παρ' Εβραίοις. Λέγει τοίνυν, ὅτι καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτὸν, ὅμοια λίγουσα τῷ Δαυτό ειρηκότι· τὸ δὲ ἔλεος τοῦ Κυρίου ἀπὸ τοῦ αἰῶνος καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος ἐπὶ τοὺς φοβουμένους αὐτόν. Εἶτα κατα λέγει καὶ ἄλλας δυνάμεις τοῦ Θεοῦ, ὡς ἔθος τοῖς εὐχαριστοῦσιν. Εποίησε – αὐτοῦ. Ἐποίησε μεγαλεῖον, ἐπο! ησε νίκην ἐν δυνάμει αὐτοῦ. Ο βραχίων γὰρ ἐνα ταῦθα τὴν δύναμιν σημαίνει· διότι οἱ ἀγωνιζόμενα ἐν τῷ βραχίονι τὴν δύναμιν ἔχουσι. Διεσκόρπισεν - αὐτῶν. Τοὺς ὑπερηφάνους ἐν τῇ διανοίᾳ τῆς καρδίας αὐτῶν, τοὺς ὑπερηφάνους ἐν ἑαυτοῖς. Καθεῖλε κενούς. Όμοια ταῦτα τῶν τῆς ᾿Ανα νης, μητρό, τοῦ Σαμουήλ, εἰπούσης· Κύριος πτωχίζει καὶ πλουτίζει, ταπεινοῖ καὶ ἀνυψοῖ. Λοιπὸν οὖν προφητεύει καὶ περὶ τοῦ ἐλέους τοῦ εἰς τοὺς Χριστιανούς. Λέγει γάρ Αντελάβετο αὐτοῦ. Ἐπεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν, τὸν δοῦλον αὐτοῦ. Παῖδα γὰρ νῦν τὸν δοῦλον λέγει. Μνησθῆναι — αἰῶνα. Αντελάβετο δὲ καὶ ἐπεσκέψατο, ἐν τῷ μνησθῆναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, Έχουν ἐλέους αἰωνίου, ἐλέους διηνεκούς, καθώς ἐλάλησε· καθώ; ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν. Εἶτα λέγει καὶ τίσιν ἐλάλησε περὶ τοῦ τοιφύτου ἐλέους, ὅτι τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτ τοῦ, ἤγουν τῷ Ἰσαὰκ καὶ τῷ Ἰακώβ, καὶ μὴν καὶ τῷ Δαυΐδ. Τούτοις γὰρ ὡς ἐπισημοτάτοις αίνιγματωδῶς ἐπηγγείλατο περὶ τούτου. Ελεος δὲ εἰς τὸν αἰῶνα ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλεον τῶν ἀνθρώπων γεγενημένη, ἐκ σπέρματος Αβραὰμ καὶ τῶν εἰρημένων υἱῶν καὶ ἐκγόνων αὐτοῦ, κατὰ τὴν πρὸς αὐτοὺς ἐπαγγελίαν. Απορήσει δέ τις, πῶς ἀντελάβετο τοῦ Ἰσραηλι τικοῦ λαοῦ ὁ Θεὸς, ἐν τῷ μνησθῆναι τοῦ ῥηθέντος ἐλέους; τῶν Χριστιανῶν γὰρ μᾶλλον ἀντελάβετο, καὶ οὐ τῶν Ἰουδαίων. Πρὸς ἐν ἀποκρινόμεθα ὅτι παλαιὸς μὲν Ἰσραὴλ ὁ παλαιός λαός· νέος δὲ Ισραὴλ ὁ νέος λαὸς, ὁ ἀντεισαχθεὶς ἐκείνου, τουτέστιν ὁ Χριστιανικὸς, ὁ ἐκ παντὸς ἔθνους συγκείμε νας. Τοῦτον οὖν τὸν Ἰσραὴλ ἐνταῦθα νόησον. Εἰ δὲ καὶ τὸν παλαιὸν νοήσῃς, σώζεται καὶ οὕτως ὁ λό7. Psal. cn, 17. Reg. 11, PATROL. GR. CXXIX, Vers. 48. Ecce – generationes. Credentiurn sidelicet. Ver. 49. Quia qui polens est. Quia fecit in me inagna supernaturalia miracula, qui ad hujusmodi facienda potens est. · ejus. Eximium, magnum. Vers. 49. Et jactum Vers. 50. Et misericordia — eum. Quod dicitur, In progeniem et progeniem: et, In generationes generationum, aliaque similia, idem significant quod Semper, apud Hebræos. Dicit ergo, quod etiam misericordia ejus semper est in his, qui timent ipsum; similia loquens cun David, qui ait: Misericordia Domini ab æterno et usque in æternum super limeutes eum. Deinde recenset et alias Dei virtutes ut moris est bis, qui gratias agunt. Vers. 51. Fecit -- suum. Fecit magnifcentiam, fecit victoriam per fortitudinem suam. Nam brachium hoc in loco significat fortitudinem. Qui enim in certaminibus pugnant, in brachio fortitudinem habent. Vers. 51. Dispersit — sui. Superbos in cogi tatione cordis sui, superbos apud seipsos. Vers. 52. Detraxit Vers. 53. inanes. Similia sunt his, quæ dixit Anna, mater Samuelis: Domi· nus pauperem facit et dital; humiliat et sublevat". Deinceps ergo vaticinatur et de misericordia erga Christianos. Dicit enim: Vers. 54. Auxiliatus est suo. Visitavit Israeli - ticum populum suum, servum suum; puerum enim dicit nunc servum. Vers. 55. Ut memor esset sæculum. Auxiliatus est et visitavit, ut memor esset misericordiæ in sæculum: sive misericordiæ sempiternæ, continux. Sicut locutus est, sicut annuntiavit ad patres nostros. Deinde dicit etiam, quibus locutus est de bujusmodi misericordia, quod videlicet Abraham et semini ejus, scilicet Isaac et Jacob: profecto et David. His enim, utpote maxime insignibus, ænigmatice et de học, annuntiavit. Misericordia vero dicitur, incarnatio divina, utpote per misericordiam, qua misertus est deu, hominibus facta ex semine Abraham dictoruinque filiorum, ac ab eo progeni. torum, juxta promissionem ad eos factam, Dubitabit aliquis, quomodo auxiliatus sit Deus Israelitica populo, ut memor esset dictæ misericordiæ? Christianis uamque potius auxiliatus est, quam Judæis. Cui respondemus, quod vetus Israel antiquus est populus; novus autem Israel, novus populus pro illo inductus, hoc est, Christianus, qui ex ommi gente consistit; hunc ergo Israel hic intellige. Quodsi etiam veterem intellexeris, ita quoque sermo constabit: propter illum enim potissimum incarna

EUTRYMII ZIGABENI tus est: deinde el ab eis matrem elegit, ac γος. Δι' αὐτὸν γὰρ μᾶλλον ἐνηνθρώπησεν, ἐπεὶ καὶ cognatus illorum nuncupatus est, et apud illos docuit, ac miracula operatus est: ideoque dicebat: Non sum missus.nisi ad perditas oves domus Israel. Quia vero In sua venit, et sui eum non receperunt', ideo gentes misericordia dignæ habitæ sunt. Vers. 56. Mansit — tribus. Per voluptatem ridejicet sponsi: Joseph enim et Zachariam et Eliza - beth sanctos esse sciebat, et animo belissimo Virgi· nem eis tradidit: non solum, quia cognati ejus erant, verum etiam, quia irreprehensibiles. Mansit autem usque ad partum Elizabeth apud illam, utpote cognoscentem, quod in se agebatur mysterium: et ob id amantem hanc, et ab hac amatam. Vers. 56. Ei reversa est - suam. Devilans eos, qui ob natum infantem ad domuin Zachariæ concurrere debebant. Erat autem et moris, ut abscederent virgines, cum paritura erant prægnantes. Vers. 57. Ιρεί. legein. Vers. 59. puerum. Secundum Vers. 50. Εi vocabant Zachariam. Plurimi enim filii patrum nominíbus vocati sunt. Vers. 60. Ει respondens Joannes. Spiritu sancto ipsa quoque nomen pueri didicerat: ideo etiam conabatur, ut ipse vocaretur Joannes. Vers. 61. Ει dixerunt Vers. 62. eum. Nutu ilfum interrogabant, ut qui etiam audire non posset, veluti superius manifestatum est. Aiunt enim, uno quodam nervo colligatis esse audiendi loquendique vires: ideo neque audire posse eos, qui a nativitate muti sunt. Zachariæ ergo ita fuit ablata loquela, sicut iis, qui a Nativitate illa privati sunt. Vers. 63. Et postulatis-ejus. Postulatis, non per vocem, sed similiter per nutum. Vers. 63. Et mirati sunt universi. Mirati sunt, quomodo qui nec audire ab Elizabeth, nec ei dicere hoc potuerat, cum ea conveniebat. Verisimile est enim, Elisabeth certiores illos fecisse, quod non per scripturain hoc vel dixisset, vel audisset. Vers. ht. Aperium - Deum.Apertum est, hoc est, in vocem solutum est. Manifestum est autem, quod et auditus pariter solutus est. Sicut enim pariter oblatus fuerat, ita quoque pariter solutus est. Vers. 65. Et factus est-corum. Timor præ admiratione. Vers. 65. Et in - hec. Qae erant circa miracula facta, in impositione nominis pueri, quomodo inopinate in eo parentes convenerant: et quo pacto a Zacharia mirabiliter ablata erat loquela carentia; similiter et quæ a principio ad finem-usque contigerant. • Matth. x♥, Μέλλει. Β. • Joan. Εγγυος, frequenti errore. A, B. ἐξ αὐτῶν ἐξελέξατο μητέρα, καὶ συγγενὴς αὐτῶν ἐχρημάτισε, καὶ παρ᾽ αὐτοῖς ἐδίδασκε, καὶ ἐθαυματούργει· διὸ καὶ ἔλεγεν ὅτι οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οίκου Ισραήλ. Ἐπεὶ δὲ εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ κα ρέλαβον, λοιπὸν τὰ ἔθνη τοῦ ἐλέους ἠξιώθησαν. Έμεινε - τρεῖς. Μετά γνώμης δηλονότι του μνηστῆρος· ἐγίνωσκε γὰρ ὁ Ἰωσὴφ καὶ τὸν Ζ2χαρίαν καὶ τὴν Ἐλισάβετ ἁγίους, καὶ περιχαρώς αὐτοῖς κατεπίστευσε την Παρθένον, οὐ μόνον ὡς συγγενέσιν αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀνεπιλήπτρις. Εν μεινε δὲ μέχρι τοῦ τοκετοῦ τῆς Ἐλισάβετ παρ' αὐτῇ. ὡς γινωσκούσῃ τὸ κατ' αὐτὴν μυστήριον, καὶ διὰ τοῦτο φιλούσῃ ταύτην καὶ φιλουμένη. Καὶ ὑπέστρεψεν — αὐτῆς. Εὐλαβουμένη τους διὰ τὸ τικτόμενον ὀφείλοντας συντρέχειν ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ζαχαρίου. Εν δὲ καὶ ἔθος ὑποχωρεῖν τὰς παρθένους, ὅτε μέλλοι τίκτειν ή ἔγκυος. Τῇ — παιδίον. Κατὰ τὸν νόμον. Καὶ ἐκάλουν — Ζαχαρίας. Πολλοὶ γὰρ υἱοὶ τοῖς τῶν πατέρων ὀνόμασιν ἐκλήθησαν. Καὶ ἀποκριθεῖσα – Ιωάννης. Ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ αὐτὴ τὸ ὄνομα τοῦ παιδὸς μεμάθηκε. Διδ καὶ ἰσχυρίσατο Ιωάννην ονομασθῆναι αὐτόν. Καὶ εἶπον· αὐτόν. Διὰ νεύματος ηρώτων, ὡς μηδ' ἀκούειν δυναμένου, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται. Φασὶ γὰρ ἐνί τινι νεύρῳ συνδεδέσθαι τὰς τοῦ ἀκούειν καὶ τοῦ λαλεῖν δυνάμεις· διὸ καὶ τοὺς ἐπ γενετῆς ἀλάλους μηδὲ ἀκούειν. Οὕτω γοῦν ἐσβέσθη τὸ φθέγμα Ζαχαρίας, ὡς οἱ ἐκ γενετῆς. Καὶ αἰτήσας — αὐτοῦ. Διτήσας οὐ διὰ φωνῆς, ἀλλ' ὁμοίως διὰ νεύματος. Καὶ ἐθαύμασαν πάντες. Εθαύμασαν, πῶς μήτε ἀκοῦσαι τοῦτο παρὰ τῆς Ἐλισάβετ, μήτε εἰπεῖν αὐτῇ τοῦτο δυνάμενος, συνεφώνησεν. Εἰκὸς γὰρ τὴν Ἐλισάβετ πληροφορείν τούτου;, ὡς οὐ διὰ γραφῆς τοῦτο ἡ εἶπεν, ή ήκουσεν. Ανεώχθη — Θεόν. — Ανεώχθη, ἀντὶ τοῦ, 'Απε λύθη εἰς φωνήν. Δῆλον δὲ ὅτι καὶ ἡ ἀκοὴ συνο απελύθη. Ωσπερ γὰρ συνεπεσχέθη, οὕτως ἄρα καὶ συναπελύθη. Καὶ ἐγένετο — αὐτούς· Φόβος ἐκ τοῦ θαύ ματος. Καὶ ἐν -- ταῦτα. Τὰ περὶ τῶν γεγονότων θαυμά των ἐπὶ τῇ κλήσει τοῦ παιδίου, πως τε παραδόξως συνεφώνησαν οι γεννήτορες ἐπὶ ταύτῃ, καὶ πῶς θαυ· μασίως ἀπελύθη τῆς ἀφωνίας ὁ Ζαχαρίας· ἢ καὶ τὰ ἀπ' ἀρχῆς ἄχρι τέλους. Varia lectiones et not. Λαλεῖν καὶ τοῦ ἀκούειν, ordine inverso. Β. Pro nominativo videtur accepisse interpres. Ergo Zachariæ dedit, Sed ita Zaxaplou el mox τῶν, loco et legendum esset. H, post τοῦτο, deest. Β. Δέ omittit A.

EUTRYMII ZIGABENI tus est: deinde el ab eis matrem elegit, ac γος. Δι' αὐτὸν γὰρ μᾶλλον ἐνηνθρώπησεν, ἐπεὶ καὶ cognatus illorum nuncupatus est, et apud illos docuit, ac miracula operatus est: ideoque dicebat: Non sum missus.nisi ad perditas oves domus Israel. Quia vero In sua venit, et sui eum non receperunt', ideo gentes misericordia dignæ habitæ sunt. Vers. 56. Mansit — tribus. Per voluptatem ridejicet sponsi: Joseph enim et Zachariam et Eliza - beth sanctos esse sciebat, et animo belissimo Virgi· nem eis tradidit: non solum, quia cognati ejus erant, verum etiam, quia irreprehensibiles. Mansit autem usque ad partum Elizabeth apud illam, utpote cognoscentem, quod in se agebatur mysterium: et ob id amantem hanc, et ab hac amatam. Vers. 56. Ei reversa est - suam. Devilans eos, qui ob natum infantem ad domuin Zachariæ concurrere debebant. Erat autem et moris, ut abscederent virgines, cum paritura erant prægnantes. Vers. 57. Ιρεί. legein. Vers. 59. puerum. Secundum Vers. 50. Εi vocabant Zachariam. Plurimi enim filii patrum nominíbus vocati sunt. Vers. 60. Ει respondens Joannes. Spiritu sancto ipsa quoque nomen pueri didicerat: ideo etiam conabatur, ut ipse vocaretur Joannes. Vers. 61. Ει dixerunt Vers. 62. eum. Nutu ilfum interrogabant, ut qui etiam audire non posset, veluti superius manifestatum est. Aiunt enim, uno quodam nervo colligatis esse audiendi loquendique vires: ideo neque audire posse eos, qui a nativitate muti sunt. Zachariæ ergo ita fuit ablata loquela, sicut iis, qui a Nativitate illa privati sunt. Vers. 63. Et postulatis-ejus. Postulatis, non per vocem, sed similiter per nutum. Vers. 63. Et mirati sunt universi. Mirati sunt, quomodo qui nec audire ab Elizabeth, nec ei dicere hoc potuerat, cum ea conveniebat. Verisimile est enim, Elisabeth certiores illos fecisse, quod non per scripturain hoc vel dixisset, vel audisset. Vers. ht. Aperium - Deum.Apertum est, hoc est, in vocem solutum est. Manifestum est autem, quod et auditus pariter solutus est. Sicut enim pariter oblatus fuerat, ita quoque pariter solutus est. Vers. 65. Et factus est-corum. Timor præ admiratione. Vers. 65. Et in - hec. Qae erant circa miracula facta, in impositione nominis pueri, quomodo inopinate in eo parentes convenerant: et quo pacto a Zacharia mirabiliter ablata erat loquela carentia; similiter et quæ a principio ad finem-usque contigerant. • Matth. x♥, Μέλλει. Β. • Joan. Εγγυος, frequenti errore. A, B. ἐξ αὐτῶν ἐξελέξατο μητέρα, καὶ συγγενὴς αὐτῶν ἐχρημάτισε, καὶ παρ᾽ αὐτοῖς ἐδίδασκε, καὶ ἐθαυματούργει· διὸ καὶ ἔλεγεν ὅτι οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οίκου Ισραήλ. Ἐπεὶ δὲ εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ κα ρέλαβον, λοιπὸν τὰ ἔθνη τοῦ ἐλέους ἠξιώθησαν. Έμεινε - τρεῖς. Μετά γνώμης δηλονότι του μνηστῆρος· ἐγίνωσκε γὰρ ὁ Ἰωσὴφ καὶ τὸν Ζ2χαρίαν καὶ τὴν Ἐλισάβετ ἁγίους, καὶ περιχαρώς αὐτοῖς κατεπίστευσε την Παρθένον, οὐ μόνον ὡς συγγενέσιν αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀνεπιλήπτρις. Εν μεινε δὲ μέχρι τοῦ τοκετοῦ τῆς Ἐλισάβετ παρ' αὐτῇ. ὡς γινωσκούσῃ τὸ κατ' αὐτὴν μυστήριον, καὶ διὰ τοῦτο φιλούσῃ ταύτην καὶ φιλουμένη. Καὶ ὑπέστρεψεν — αὐτῆς. Εὐλαβουμένη τους διὰ τὸ τικτόμενον ὀφείλοντας συντρέχειν ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ζαχαρίου. Εν δὲ καὶ ἔθος ὑποχωρεῖν τὰς παρθένους, ὅτε μέλλοι τίκτειν ή ἔγκυος. Τῇ — παιδίον. Κατὰ τὸν νόμον. Καὶ ἐκάλουν — Ζαχαρίας. Πολλοὶ γὰρ υἱοὶ τοῖς τῶν πατέρων ὀνόμασιν ἐκλήθησαν. Καὶ ἀποκριθεῖσα – Ιωάννης. Ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ αὐτὴ τὸ ὄνομα τοῦ παιδὸς μεμάθηκε. Διδ καὶ ἰσχυρίσατο Ιωάννην ονομασθῆναι αὐτόν. Καὶ εἶπον· αὐτόν. Διὰ νεύματος ηρώτων, ὡς μηδ' ἀκούειν δυναμένου, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται. Φασὶ γὰρ ἐνί τινι νεύρῳ συνδεδέσθαι τὰς τοῦ ἀκούειν καὶ τοῦ λαλεῖν δυνάμεις· διὸ καὶ τοὺς ἐπ γενετῆς ἀλάλους μηδὲ ἀκούειν. Οὕτω γοῦν ἐσβέσθη τὸ φθέγμα Ζαχαρίας, ὡς οἱ ἐκ γενετῆς. Καὶ αἰτήσας — αὐτοῦ. Διτήσας οὐ διὰ φωνῆς, ἀλλ' ὁμοίως διὰ νεύματος. Καὶ ἐθαύμασαν πάντες. Εθαύμασαν, πῶς μήτε ἀκοῦσαι τοῦτο παρὰ τῆς Ἐλισάβετ, μήτε εἰπεῖν αὐτῇ τοῦτο δυνάμενος, συνεφώνησεν. Εἰκὸς γὰρ τὴν Ἐλισάβετ πληροφορείν τούτου;, ὡς οὐ διὰ γραφῆς τοῦτο ἡ εἶπεν, ή ήκουσεν. Ανεώχθη — Θεόν. — Ανεώχθη, ἀντὶ τοῦ, 'Απε λύθη εἰς φωνήν. Δῆλον δὲ ὅτι καὶ ἡ ἀκοὴ συνο απελύθη. Ωσπερ γὰρ συνεπεσχέθη, οὕτως ἄρα καὶ συναπελύθη. Καὶ ἐγένετο — αὐτούς· Φόβος ἐκ τοῦ θαύ ματος. Καὶ ἐν -- ταῦτα. Τὰ περὶ τῶν γεγονότων θαυμά των ἐπὶ τῇ κλήσει τοῦ παιδίου, πως τε παραδόξως συνεφώνησαν οι γεννήτορες ἐπὶ ταύτῃ, καὶ πῶς θαυ· μασίως ἀπελύθη τῆς ἀφωνίας ὁ Ζαχαρίας· ἢ καὶ τὰ ἀπ' ἀρχῆς ἄχρι τέλους. Varia lectiones et not. Λαλεῖν καὶ τοῦ ἀκούειν, ordine inverso. Β. Pro nominativo videtur accepisse interpres. Ergo Zachariæ dedit, Sed ita Zaxaplou el mox τῶν, loco et legendum esset. H, post τοῦτο, deest. Β. Δέ omittit A.

EUTRYMII ZIGABENI tus est: deinde el ab eis matrem elegit, ac γος. Δι' αὐτὸν γὰρ μᾶλλον ἐνηνθρώπησεν, ἐπεὶ καὶ cognatus illorum nuncupatus est, et apud illos docuit, ac miracula operatus est: ideoque dicebat: Non sum missus.nisi ad perditas oves domus Israel. Quia vero In sua venit, et sui eum non receperunt', ideo gentes misericordia dignæ habitæ sunt. Vers. 56. Mansit — tribus. Per voluptatem ridejicet sponsi: Joseph enim et Zachariam et Eliza - beth sanctos esse sciebat, et animo belissimo Virgi· nem eis tradidit: non solum, quia cognati ejus erant, verum etiam, quia irreprehensibiles. Mansit autem usque ad partum Elizabeth apud illam, utpote cognoscentem, quod in se agebatur mysterium: et ob id amantem hanc, et ab hac amatam. Vers. 56. Ei reversa est - suam. Devilans eos, qui ob natum infantem ad domuin Zachariæ concurrere debebant. Erat autem et moris, ut abscederent virgines, cum paritura erant prægnantes. Vers. 57. Ιρεί. legein. Vers. 59. puerum. Secundum Vers. 50. Εi vocabant Zachariam. Plurimi enim filii patrum nominíbus vocati sunt. Vers. 60. Ει respondens Joannes. Spiritu sancto ipsa quoque nomen pueri didicerat: ideo etiam conabatur, ut ipse vocaretur Joannes. Vers. 61. Ει dixerunt Vers. 62. eum. Nutu ilfum interrogabant, ut qui etiam audire non posset, veluti superius manifestatum est. Aiunt enim, uno quodam nervo colligatis esse audiendi loquendique vires: ideo neque audire posse eos, qui a nativitate muti sunt. Zachariæ ergo ita fuit ablata loquela, sicut iis, qui a Nativitate illa privati sunt. Vers. 63. Et postulatis-ejus. Postulatis, non per vocem, sed similiter per nutum. Vers. 63. Et mirati sunt universi. Mirati sunt, quomodo qui nec audire ab Elizabeth, nec ei dicere hoc potuerat, cum ea conveniebat. Verisimile est enim, Elisabeth certiores illos fecisse, quod non per scripturain hoc vel dixisset, vel audisset. Vers. ht. Aperium - Deum.Apertum est, hoc est, in vocem solutum est. Manifestum est autem, quod et auditus pariter solutus est. Sicut enim pariter oblatus fuerat, ita quoque pariter solutus est. Vers. 65. Et factus est-corum. Timor præ admiratione. Vers. 65. Et in - hec. Qae erant circa miracula facta, in impositione nominis pueri, quomodo inopinate in eo parentes convenerant: et quo pacto a Zacharia mirabiliter ablata erat loquela carentia; similiter et quæ a principio ad finem-usque contigerant. • Matth. x♥, Μέλλει. Β. • Joan. Εγγυος, frequenti errore. A, B. ἐξ αὐτῶν ἐξελέξατο μητέρα, καὶ συγγενὴς αὐτῶν ἐχρημάτισε, καὶ παρ᾽ αὐτοῖς ἐδίδασκε, καὶ ἐθαυματούργει· διὸ καὶ ἔλεγεν ὅτι οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οίκου Ισραήλ. Ἐπεὶ δὲ εἰς τὰ ἴδια ἦλθε, καὶ οἱ ἴδιοι αὐτὸν οὐ κα ρέλαβον, λοιπὸν τὰ ἔθνη τοῦ ἐλέους ἠξιώθησαν. Έμεινε - τρεῖς. Μετά γνώμης δηλονότι του μνηστῆρος· ἐγίνωσκε γὰρ ὁ Ἰωσὴφ καὶ τὸν Ζ2χαρίαν καὶ τὴν Ἐλισάβετ ἁγίους, καὶ περιχαρώς αὐτοῖς κατεπίστευσε την Παρθένον, οὐ μόνον ὡς συγγενέσιν αὐτῆς, ἀλλὰ καὶ ὡς ἀνεπιλήπτρις. Εν μεινε δὲ μέχρι τοῦ τοκετοῦ τῆς Ἐλισάβετ παρ' αὐτῇ. ὡς γινωσκούσῃ τὸ κατ' αὐτὴν μυστήριον, καὶ διὰ τοῦτο φιλούσῃ ταύτην καὶ φιλουμένη. Καὶ ὑπέστρεψεν — αὐτῆς. Εὐλαβουμένη τους διὰ τὸ τικτόμενον ὀφείλοντας συντρέχειν ἐπὶ τὸν οἶκον τοῦ Ζαχαρίου. Εν δὲ καὶ ἔθος ὑποχωρεῖν τὰς παρθένους, ὅτε μέλλοι τίκτειν ή ἔγκυος. Τῇ — παιδίον. Κατὰ τὸν νόμον. Καὶ ἐκάλουν — Ζαχαρίας. Πολλοὶ γὰρ υἱοὶ τοῖς τῶν πατέρων ὀνόμασιν ἐκλήθησαν. Καὶ ἀποκριθεῖσα – Ιωάννης. Ἐκ Πνεύματος ἁγίου καὶ αὐτὴ τὸ ὄνομα τοῦ παιδὸς μεμάθηκε. Διδ καὶ ἰσχυρίσατο Ιωάννην ονομασθῆναι αὐτόν. Καὶ εἶπον· αὐτόν. Διὰ νεύματος ηρώτων, ὡς μηδ' ἀκούειν δυναμένου, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται. Φασὶ γὰρ ἐνί τινι νεύρῳ συνδεδέσθαι τὰς τοῦ ἀκούειν καὶ τοῦ λαλεῖν δυνάμεις· διὸ καὶ τοὺς ἐπ γενετῆς ἀλάλους μηδὲ ἀκούειν. Οὕτω γοῦν ἐσβέσθη τὸ φθέγμα Ζαχαρίας, ὡς οἱ ἐκ γενετῆς. Καὶ αἰτήσας — αὐτοῦ. Διτήσας οὐ διὰ φωνῆς, ἀλλ' ὁμοίως διὰ νεύματος. Καὶ ἐθαύμασαν πάντες. Εθαύμασαν, πῶς μήτε ἀκοῦσαι τοῦτο παρὰ τῆς Ἐλισάβετ, μήτε εἰπεῖν αὐτῇ τοῦτο δυνάμενος, συνεφώνησεν. Εἰκὸς γὰρ τὴν Ἐλισάβετ πληροφορείν τούτου;, ὡς οὐ διὰ γραφῆς τοῦτο ἡ εἶπεν, ή ήκουσεν. Ανεώχθη — Θεόν. — Ανεώχθη, ἀντὶ τοῦ, 'Απε λύθη εἰς φωνήν. Δῆλον δὲ ὅτι καὶ ἡ ἀκοὴ συνο απελύθη. Ωσπερ γὰρ συνεπεσχέθη, οὕτως ἄρα καὶ συναπελύθη. Καὶ ἐγένετο — αὐτούς· Φόβος ἐκ τοῦ θαύ ματος. Καὶ ἐν -- ταῦτα. Τὰ περὶ τῶν γεγονότων θαυμά των ἐπὶ τῇ κλήσει τοῦ παιδίου, πως τε παραδόξως συνεφώνησαν οι γεννήτορες ἐπὶ ταύτῃ, καὶ πῶς θαυ· μασίως ἀπελύθη τῆς ἀφωνίας ὁ Ζαχαρίας· ἢ καὶ τὰ ἀπ' ἀρχῆς ἄχρι τέλους. Varia lectiones et not. Λαλεῖν καὶ τοῦ ἀκούειν, ordine inverso. Β. Pro nominativo videtur accepisse interpres. Ergo Zachariæ dedit, Sed ita Zaxaplou el mox τῶν, loco et legendum esset. H, post τοῦτο, deest. Β. Δέ omittit A.

Καὶ ἔθεντο αὐτῶν. Εβαλον ταῦτα, ὡς ἀξιόλογα. Λέγοντες — ἔσται; Λέγοντες ἐπαπορητικῶς, ἡ λογιζόμενοι. Αξιον δὲ ζητῆσαι, διατί οὐκ ἀπελύθη τῆς ἀφωνίας ὁ Ζαχαρίας, ὅτι τὸ παιδίον ἐγεννήθη, ἀλλὰ μᾶλλον ὅτε τὴν κλήσιν τοῦ ὀνόματος έλαβε; Λέγου μεν δὲ ὅτι διὰ τὴν τοῦ ἀγγέλου πρόῤῥησιν· εἶπε γὰρ αὐτῷ· 'Ιδοὺ ἔσῃ σιωπῶν, καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι, ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα. Εἰπὼν γὰρ, ὅτι ταῦτα τὰ δύο πάντως δεδήλωκε, τήν τε γέννησιν καὶ τὴν κλῆσιν τοῦ ὀνόματος, ἀλλ᾽ οὐ μόνην τὴν γέννησιν, ἵνα καὶ τὸ θαῦμα γένηται τῆς ἐπὶ τῷ ὀνόματι συμφωνίας. Καὶ χεὶρ — αὐτοῦ. Δύναμις, χάρις Θεοῦ. Καὶ Ζαχαρίας – αὐτοῦ. Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ ταῦτα προεφήτευσε. Διὰ ταύτης γὰρ ἐπεσκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐκ τῆς τυραννίδος, οὐ μόνον τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ὁρατῶν, ὡς μὴ δυναμένων περιγενέσθαι τῆς πίστεως αὐτοῦ. Λαὸν δὲ αὐτοῦ προηγουμένως μὲν, τὸν παλαιόν ἐκείνου δὲ ἀπειθήσαντος τὸν νέον λοιπόν. Ως γεγενημένα δὲ λέγει τὰ γε νησόμενα, νόμῳ προφητείας. ᾿Αλλὰ πῶ; λέγεται Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ μόνον; Καὶ γὰρ οὐ τῶν Ἰσραηλιτῶν μόνον ἐστὶ Θεὸς, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων, ὡς πάντων Ποιητής. Διότι τῶν μὲν ἄλλων πάντων ἀνθρώπων ἀκόντων ἐστὶ Θεὸς, τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲ μόνων εκόντων κατ' ἐπίγνωσιν. Μὴ θορυβηθῇς δὲ ἐπὶ τῇ δυσχερείᾳ τῶν τοῦ Ζαχαρίου ῥητῶν· τοιαῦτα γὰρ τὰ προφητικά Πειρασόμεθα δὲ σαφηνίσαι ταῦτα, κατὰ τὴν ἐπιχορηγουμένην ἡμῖν γνώσιν. Καὶ ἤγειρε — αὐτοῦ. Τὸ κέρας ἐνταῦθα ἢ βασιλείαν δηλοί, δίοτι ἐν κέρατι οἱ βασιλεῖς ἐχρίοντο καὶ προεχειρίζοντο. Η δύναμιν σημαίνει· διότι ἐν κέρατι τὴν δύναμιν ἔχουσι πάντα τὰ κερασφόρα ζώα. Κέρας δὲ οὐχ ὁπλῶς, ἀλλὰ σωτηρίας, ήγουν σω τήριον. Βασιλείαν δὲ καὶ δύναμιν σωτήριον, λέγει τὸν Χριστόν, ὡς βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ δύναμιν τοῦ Πατρὸς, καὶ Σωτῆρα τῶν πιστευόντων εἰς αὐτόν. Οἶκον δὲ νόει τὸ γένος τοῦ Δαυΐδ. Φησὶν οὖν ὅτι ἀνέστησεν ἡμῖν τῷ λαῷ αὐτοῦ βασιλείαν δύναμιν σωτήριον ἐκ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αυτ τοῦ. Ἐκ σπέρματος γὰρ Δαυίδ ἦν ἡ Παρθένος, ἀφ' ἧς ὁ Χριστὸς γεγέννηται. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων, δηλαδὴ τῶν Εκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο αναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ τοῦτο διδάσκουσι ψαλμοὶ πολλοὶ τοῦ Δαυΐδ. 10 Luc. 1, 20. Καὶ ἰδού. Β. CAP. I. Vers. 66. Et posuerunt tanquam admiranda. swo. Posuerunt lse, Vers. 66. Dicentes·· erit? Dicentes dubitantium more, aut cogitantes. Operæ pretium est autem quærere, quare ablata non est a Zacharia loquela carentia, quando puer natus est, sed potius quando nomen accepit? Dicimus, quod propter angeli vaticinium: dixerat enim: Et ecce eris mutus, nec loqui poteris, usque ad diem, que hæc fient. Siquidem dicens Hec, duo utique manifestavit, nativitatem videlicet ac nominis impositionem, non autem solam nativitatem: ul convenientia in nomine fit etiam miraculum. illo. Virtus ac gratia Dei. Vers. 66. Et manus Vers. 67. Ει Zacharias sua. Hæc de Christi incarnatione prophetat: per hanc enim visitavit ac redemit populum suum, non solum a tyrannide hostium invisibilium, sed etiam visibilium, ut videli– cet hdem ejus superare non possint. Populum suum autem; primo quidem veterem; illo vero non credente, postmodum novum. Dicit autem ea quæ futura sunt, tanquam ea quæ facta sunt, more prophetiæ. Verum quomodo dicitur Deus solius Israel, εθαι non tantum Israelitarum Deus sit, sed et omnium hominum, utpote omnium creator? Quia caterorum quidem omnium hominum Deus erat, ipsis etiam nolentibus. Solorum autem Israelitorum, ultroneorum, et per cognitionem. Ne turberis autem propter difficultatem eorum, ` quæ a Zacharia dicuutur; nam hujusmodi sunt prophetica; tentabinus tamen ea juxta datam nobis intelligentiam explanare. 、 Vers. 69. Et erexit Vers. 70. εκorum. Per cornu, regnum hic intelligit: quia per cornu reges inungebantur ac designabantur. Aut significat potentiam. In cornu enim fortitudinem habent omnes animantes cornua gerentes. Cornu vero simpliciter, sed salutis, sive salutare. Regnum autem et potentiam salutarem dicit Christum, utpote regem regnantium, et potentiam patris, ac Salvatorem in se credentium. Domuni etiam intelligit, domum David. Dicit ergo, quod instituit nobis populo suo regnum et potentiam salutarein e genere David servi sui. genere enim David descendebat Virgo, ex qua Christus natus est. Fecit autem hoc, sicut promiserat per os sanclorum, videlicet prophetarum, qui olim fuerunt. Per ipsos enim promiserat regem exoriturum potentem in domo David, Salvatorem Israel. Et hoc docent multi Psalmi David. Varia lectiones et notæ. Μόνου. Β. Idem mox habet μίνων, pro μόνον.

Καὶ ἔθεντο αὐτῶν. Εβαλον ταῦτα, ὡς ἀξιόλογα. Λέγοντες — ἔσται; Λέγοντες ἐπαπορητικῶς, ἡ λογιζόμενοι. Αξιον δὲ ζητῆσαι, διατί οὐκ ἀπελύθη τῆς ἀφωνίας ὁ Ζαχαρίας, ὅτι τὸ παιδίον ἐγεννήθη, ἀλλὰ μᾶλλον ὅτε τὴν κλήσιν τοῦ ὀνόματος έλαβε; Λέγου μεν δὲ ὅτι διὰ τὴν τοῦ ἀγγέλου πρόῤῥησιν· εἶπε γὰρ αὐτῷ· 'Ιδοὺ ἔσῃ σιωπῶν, καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι, ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα. Εἰπὼν γὰρ, ὅτι ταῦτα τὰ δύο πάντως δεδήλωκε, τήν τε γέννησιν καὶ τὴν κλῆσιν τοῦ ὀνόματος, ἀλλ᾽ οὐ μόνην τὴν γέννησιν, ἵνα καὶ τὸ θαῦμα γένηται τῆς ἐπὶ τῷ ὀνόματι συμφωνίας. Καὶ χεὶρ — αὐτοῦ. Δύναμις, χάρις Θεοῦ. Καὶ Ζαχαρίας – αὐτοῦ. Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ ταῦτα προεφήτευσε. Διὰ ταύτης γὰρ ἐπεσκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐκ τῆς τυραννίδος, οὐ μόνον τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ὁρατῶν, ὡς μὴ δυναμένων περιγενέσθαι τῆς πίστεως αὐτοῦ. Λαὸν δὲ αὐτοῦ προηγουμένως μὲν, τὸν παλαιόν ἐκείνου δὲ ἀπειθήσαντος τὸν νέον λοιπόν. Ως γεγενημένα δὲ λέγει τὰ γε νησόμενα, νόμῳ προφητείας. ᾿Αλλὰ πῶ; λέγεται Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ μόνον; Καὶ γὰρ οὐ τῶν Ἰσραηλιτῶν μόνον ἐστὶ Θεὸς, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων, ὡς πάντων Ποιητής. Διότι τῶν μὲν ἄλλων πάντων ἀνθρώπων ἀκόντων ἐστὶ Θεὸς, τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲ μόνων εκόντων κατ' ἐπίγνωσιν. Μὴ θορυβηθῇς δὲ ἐπὶ τῇ δυσχερείᾳ τῶν τοῦ Ζαχαρίου ῥητῶν· τοιαῦτα γὰρ τὰ προφητικά Πειρασόμεθα δὲ σαφηνίσαι ταῦτα, κατὰ τὴν ἐπιχορηγουμένην ἡμῖν γνώσιν. Καὶ ἤγειρε — αὐτοῦ. Τὸ κέρας ἐνταῦθα ἢ βασιλείαν δηλοί, δίοτι ἐν κέρατι οἱ βασιλεῖς ἐχρίοντο καὶ προεχειρίζοντο. Η δύναμιν σημαίνει· διότι ἐν κέρατι τὴν δύναμιν ἔχουσι πάντα τὰ κερασφόρα ζώα. Κέρας δὲ οὐχ ὁπλῶς, ἀλλὰ σωτηρίας, ήγουν σω τήριον. Βασιλείαν δὲ καὶ δύναμιν σωτήριον, λέγει τὸν Χριστόν, ὡς βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ δύναμιν τοῦ Πατρὸς, καὶ Σωτῆρα τῶν πιστευόντων εἰς αὐτόν. Οἶκον δὲ νόει τὸ γένος τοῦ Δαυΐδ. Φησὶν οὖν ὅτι ἀνέστησεν ἡμῖν τῷ λαῷ αὐτοῦ βασιλείαν δύναμιν σωτήριον ἐκ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αυτ τοῦ. Ἐκ σπέρματος γὰρ Δαυίδ ἦν ἡ Παρθένος, ἀφ' ἧς ὁ Χριστὸς γεγέννηται. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων, δηλαδὴ τῶν Εκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο αναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ τοῦτο διδάσκουσι ψαλμοὶ πολλοὶ τοῦ Δαυΐδ. 10 Luc. 1, 20. Καὶ ἰδού. Β. CAP. I. Vers. 66. Et posuerunt tanquam admiranda. swo. Posuerunt lse, Vers. 66. Dicentes·· erit? Dicentes dubitantium more, aut cogitantes. Operæ pretium est autem quærere, quare ablata non est a Zacharia loquela carentia, quando puer natus est, sed potius quando nomen accepit? Dicimus, quod propter angeli vaticinium: dixerat enim: Et ecce eris mutus, nec loqui poteris, usque ad diem, que hæc fient. Siquidem dicens Hec, duo utique manifestavit, nativitatem videlicet ac nominis impositionem, non autem solam nativitatem: ul convenientia in nomine fit etiam miraculum. illo. Virtus ac gratia Dei. Vers. 66. Et manus Vers. 67. Ει Zacharias sua. Hæc de Christi incarnatione prophetat: per hanc enim visitavit ac redemit populum suum, non solum a tyrannide hostium invisibilium, sed etiam visibilium, ut videli– cet hdem ejus superare non possint. Populum suum autem; primo quidem veterem; illo vero non credente, postmodum novum. Dicit autem ea quæ futura sunt, tanquam ea quæ facta sunt, more prophetiæ. Verum quomodo dicitur Deus solius Israel, εθαι non tantum Israelitarum Deus sit, sed et omnium hominum, utpote omnium creator? Quia caterorum quidem omnium hominum Deus erat, ipsis etiam nolentibus. Solorum autem Israelitorum, ultroneorum, et per cognitionem. Ne turberis autem propter difficultatem eorum, ` quæ a Zacharia dicuutur; nam hujusmodi sunt prophetica; tentabinus tamen ea juxta datam nobis intelligentiam explanare. 、 Vers. 69. Et erexit Vers. 70. εκorum. Per cornu, regnum hic intelligit: quia per cornu reges inungebantur ac designabantur. Aut significat potentiam. In cornu enim fortitudinem habent omnes animantes cornua gerentes. Cornu vero simpliciter, sed salutis, sive salutare. Regnum autem et potentiam salutarem dicit Christum, utpote regem regnantium, et potentiam patris, ac Salvatorem in se credentium. Domuni etiam intelligit, domum David. Dicit ergo, quod instituit nobis populo suo regnum et potentiam salutarein e genere David servi sui. genere enim David descendebat Virgo, ex qua Christus natus est. Fecit autem hoc, sicut promiserat per os sanclorum, videlicet prophetarum, qui olim fuerunt. Per ipsos enim promiserat regem exoriturum potentem in domo David, Salvatorem Israel. Et hoc docent multi Psalmi David. Varia lectiones et notæ. Μόνου. Β. Idem mox habet μίνων, pro μόνον.

Καὶ ἔθεντο αὐτῶν. Εβαλον ταῦτα, ὡς ἀξιόλογα. Λέγοντες — ἔσται; Λέγοντες ἐπαπορητικῶς, ἡ λογιζόμενοι. Αξιον δὲ ζητῆσαι, διατί οὐκ ἀπελύθη τῆς ἀφωνίας ὁ Ζαχαρίας, ὅτι τὸ παιδίον ἐγεννήθη, ἀλλὰ μᾶλλον ὅτε τὴν κλήσιν τοῦ ὀνόματος έλαβε; Λέγου μεν δὲ ὅτι διὰ τὴν τοῦ ἀγγέλου πρόῤῥησιν· εἶπε γὰρ αὐτῷ· 'Ιδοὺ ἔσῃ σιωπῶν, καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι, ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα. Εἰπὼν γὰρ, ὅτι ταῦτα τὰ δύο πάντως δεδήλωκε, τήν τε γέννησιν καὶ τὴν κλῆσιν τοῦ ὀνόματος, ἀλλ᾽ οὐ μόνην τὴν γέννησιν, ἵνα καὶ τὸ θαῦμα γένηται τῆς ἐπὶ τῷ ὀνόματι συμφωνίας. Καὶ χεὶρ — αὐτοῦ. Δύναμις, χάρις Θεοῦ. Καὶ Ζαχαρίας – αὐτοῦ. Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ ταῦτα προεφήτευσε. Διὰ ταύτης γὰρ ἐπεσκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐκ τῆς τυραννίδος, οὐ μόνον τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ὁρατῶν, ὡς μὴ δυναμένων περιγενέσθαι τῆς πίστεως αὐτοῦ. Λαὸν δὲ αὐτοῦ προηγουμένως μὲν, τὸν παλαιόν ἐκείνου δὲ ἀπειθήσαντος τὸν νέον λοιπόν. Ως γεγενημένα δὲ λέγει τὰ γε νησόμενα, νόμῳ προφητείας. ᾿Αλλὰ πῶ; λέγεται Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ μόνον; Καὶ γὰρ οὐ τῶν Ἰσραηλιτῶν μόνον ἐστὶ Θεὸς, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων, ὡς πάντων Ποιητής. Διότι τῶν μὲν ἄλλων πάντων ἀνθρώπων ἀκόντων ἐστὶ Θεὸς, τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲ μόνων εκόντων κατ' ἐπίγνωσιν. Μὴ θορυβηθῇς δὲ ἐπὶ τῇ δυσχερείᾳ τῶν τοῦ Ζαχαρίου ῥητῶν· τοιαῦτα γὰρ τὰ προφητικά Πειρασόμεθα δὲ σαφηνίσαι ταῦτα, κατὰ τὴν ἐπιχορηγουμένην ἡμῖν γνώσιν. Καὶ ἤγειρε — αὐτοῦ. Τὸ κέρας ἐνταῦθα ἢ βασιλείαν δηλοί, δίοτι ἐν κέρατι οἱ βασιλεῖς ἐχρίοντο καὶ προεχειρίζοντο. Η δύναμιν σημαίνει· διότι ἐν κέρατι τὴν δύναμιν ἔχουσι πάντα τὰ κερασφόρα ζώα. Κέρας δὲ οὐχ ὁπλῶς, ἀλλὰ σωτηρίας, ήγουν σω τήριον. Βασιλείαν δὲ καὶ δύναμιν σωτήριον, λέγει τὸν Χριστόν, ὡς βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ δύναμιν τοῦ Πατρὸς, καὶ Σωτῆρα τῶν πιστευόντων εἰς αὐτόν. Οἶκον δὲ νόει τὸ γένος τοῦ Δαυΐδ. Φησὶν οὖν ὅτι ἀνέστησεν ἡμῖν τῷ λαῷ αὐτοῦ βασιλείαν δύναμιν σωτήριον ἐκ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αυτ τοῦ. Ἐκ σπέρματος γὰρ Δαυίδ ἦν ἡ Παρθένος, ἀφ' ἧς ὁ Χριστὸς γεγέννηται. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων, δηλαδὴ τῶν Εκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο αναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ τοῦτο διδάσκουσι ψαλμοὶ πολλοὶ τοῦ Δαυΐδ. 10 Luc. 1, 20. Καὶ ἰδού. Β. CAP. I. Vers. 66. Et posuerunt tanquam admiranda. swo. Posuerunt lse, Vers. 66. Dicentes·· erit? Dicentes dubitantium more, aut cogitantes. Operæ pretium est autem quærere, quare ablata non est a Zacharia loquela carentia, quando puer natus est, sed potius quando nomen accepit? Dicimus, quod propter angeli vaticinium: dixerat enim: Et ecce eris mutus, nec loqui poteris, usque ad diem, que hæc fient. Siquidem dicens Hec, duo utique manifestavit, nativitatem videlicet ac nominis impositionem, non autem solam nativitatem: ul convenientia in nomine fit etiam miraculum. illo. Virtus ac gratia Dei. Vers. 66. Et manus Vers. 67. Ει Zacharias sua. Hæc de Christi incarnatione prophetat: per hanc enim visitavit ac redemit populum suum, non solum a tyrannide hostium invisibilium, sed etiam visibilium, ut videli– cet hdem ejus superare non possint. Populum suum autem; primo quidem veterem; illo vero non credente, postmodum novum. Dicit autem ea quæ futura sunt, tanquam ea quæ facta sunt, more prophetiæ. Verum quomodo dicitur Deus solius Israel, εθαι non tantum Israelitarum Deus sit, sed et omnium hominum, utpote omnium creator? Quia caterorum quidem omnium hominum Deus erat, ipsis etiam nolentibus. Solorum autem Israelitorum, ultroneorum, et per cognitionem. Ne turberis autem propter difficultatem eorum, ` quæ a Zacharia dicuutur; nam hujusmodi sunt prophetica; tentabinus tamen ea juxta datam nobis intelligentiam explanare. 、 Vers. 69. Et erexit Vers. 70. εκorum. Per cornu, regnum hic intelligit: quia per cornu reges inungebantur ac designabantur. Aut significat potentiam. In cornu enim fortitudinem habent omnes animantes cornua gerentes. Cornu vero simpliciter, sed salutis, sive salutare. Regnum autem et potentiam salutarem dicit Christum, utpote regem regnantium, et potentiam patris, ac Salvatorem in se credentium. Domuni etiam intelligit, domum David. Dicit ergo, quod instituit nobis populo suo regnum et potentiam salutarein e genere David servi sui. genere enim David descendebat Virgo, ex qua Christus natus est. Fecit autem hoc, sicut promiserat per os sanclorum, videlicet prophetarum, qui olim fuerunt. Per ipsos enim promiserat regem exoriturum potentem in domo David, Salvatorem Israel. Et hoc docent multi Psalmi David. Varia lectiones et notæ. Μόνου. Β. Idem mox habet μίνων, pro μόνον.

Καὶ ἔθεντο αὐτῶν. Εβαλον ταῦτα, ὡς ἀξιόλογα. Λέγοντες — ἔσται; Λέγοντες ἐπαπορητικῶς, ἡ λογιζόμενοι. Αξιον δὲ ζητῆσαι, διατί οὐκ ἀπελύθη τῆς ἀφωνίας ὁ Ζαχαρίας, ὅτι τὸ παιδίον ἐγεννήθη, ἀλλὰ μᾶλλον ὅτε τὴν κλήσιν τοῦ ὀνόματος έλαβε; Λέγου μεν δὲ ὅτι διὰ τὴν τοῦ ἀγγέλου πρόῤῥησιν· εἶπε γὰρ αὐτῷ· 'Ιδοὺ ἔσῃ σιωπῶν, καὶ μὴ δυνάμενος λαλῆσαι, ἄχρι ἧς ἡμέρας γένηται ταῦτα. Εἰπὼν γὰρ, ὅτι ταῦτα τὰ δύο πάντως δεδήλωκε, τήν τε γέννησιν καὶ τὴν κλῆσιν τοῦ ὀνόματος, ἀλλ᾽ οὐ μόνην τὴν γέννησιν, ἵνα καὶ τὸ θαῦμα γένηται τῆς ἐπὶ τῷ ὀνόματι συμφωνίας. Καὶ χεὶρ — αὐτοῦ. Δύναμις, χάρις Θεοῦ. Καὶ Ζαχαρίας – αὐτοῦ. Περὶ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Χριστοῦ ταῦτα προεφήτευσε. Διὰ ταύτης γὰρ ἐπεσκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τὸν λαὸν αὐτοῦ ἐκ τῆς τυραννίδος, οὐ μόνον τῶν ἀοράτων ἐχθρῶν, ἀλλὰ καὶ τῶν ὁρατῶν, ὡς μὴ δυναμένων περιγενέσθαι τῆς πίστεως αὐτοῦ. Λαὸν δὲ αὐτοῦ προηγουμένως μὲν, τὸν παλαιόν ἐκείνου δὲ ἀπειθήσαντος τὸν νέον λοιπόν. Ως γεγενημένα δὲ λέγει τὰ γε νησόμενα, νόμῳ προφητείας. ᾿Αλλὰ πῶ; λέγεται Θεὸς τοῦ Ἰσραὴλ μόνον; Καὶ γὰρ οὐ τῶν Ἰσραηλιτῶν μόνον ἐστὶ Θεὸς, ἀλλὰ καὶ πάντων τῶν ἀνθρώπων, ὡς πάντων Ποιητής. Διότι τῶν μὲν ἄλλων πάντων ἀνθρώπων ἀκόντων ἐστὶ Θεὸς, τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲ μόνων εκόντων κατ' ἐπίγνωσιν. Μὴ θορυβηθῇς δὲ ἐπὶ τῇ δυσχερείᾳ τῶν τοῦ Ζαχαρίου ῥητῶν· τοιαῦτα γὰρ τὰ προφητικά Πειρασόμεθα δὲ σαφηνίσαι ταῦτα, κατὰ τὴν ἐπιχορηγουμένην ἡμῖν γνώσιν. Καὶ ἤγειρε — αὐτοῦ. Τὸ κέρας ἐνταῦθα ἢ βασιλείαν δηλοί, δίοτι ἐν κέρατι οἱ βασιλεῖς ἐχρίοντο καὶ προεχειρίζοντο. Η δύναμιν σημαίνει· διότι ἐν κέρατι τὴν δύναμιν ἔχουσι πάντα τὰ κερασφόρα ζώα. Κέρας δὲ οὐχ ὁπλῶς, ἀλλὰ σωτηρίας, ήγουν σω τήριον. Βασιλείαν δὲ καὶ δύναμιν σωτήριον, λέγει τὸν Χριστόν, ὡς βασιλέα τῶν βασιλευόντων καὶ δύναμιν τοῦ Πατρὸς, καὶ Σωτῆρα τῶν πιστευόντων εἰς αὐτόν. Οἶκον δὲ νόει τὸ γένος τοῦ Δαυΐδ. Φησὶν οὖν ὅτι ἀνέστησεν ἡμῖν τῷ λαῷ αὐτοῦ βασιλείαν δύναμιν σωτήριον ἐκ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αυτ τοῦ. Ἐκ σπέρματος γὰρ Δαυίδ ἦν ἡ Παρθένος, ἀφ' ἧς ὁ Χριστὸς γεγέννηται. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων, δηλαδὴ τῶν Εκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο αναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραήλ. Καὶ τοῦτο διδάσκουσι ψαλμοὶ πολλοὶ τοῦ Δαυΐδ. 10 Luc. 1, 20. Καὶ ἰδού. Β. CAP. I. Vers. 66. Et posuerunt tanquam admiranda. swo. Posuerunt lse, Vers. 66. Dicentes·· erit? Dicentes dubitantium more, aut cogitantes. Operæ pretium est autem quærere, quare ablata non est a Zacharia loquela carentia, quando puer natus est, sed potius quando nomen accepit? Dicimus, quod propter angeli vaticinium: dixerat enim: Et ecce eris mutus, nec loqui poteris, usque ad diem, que hæc fient. Siquidem dicens Hec, duo utique manifestavit, nativitatem videlicet ac nominis impositionem, non autem solam nativitatem: ul convenientia in nomine fit etiam miraculum. illo. Virtus ac gratia Dei. Vers. 66. Et manus Vers. 67. Ει Zacharias sua. Hæc de Christi incarnatione prophetat: per hanc enim visitavit ac redemit populum suum, non solum a tyrannide hostium invisibilium, sed etiam visibilium, ut videli– cet hdem ejus superare non possint. Populum suum autem; primo quidem veterem; illo vero non credente, postmodum novum. Dicit autem ea quæ futura sunt, tanquam ea quæ facta sunt, more prophetiæ. Verum quomodo dicitur Deus solius Israel, εθαι non tantum Israelitarum Deus sit, sed et omnium hominum, utpote omnium creator? Quia caterorum quidem omnium hominum Deus erat, ipsis etiam nolentibus. Solorum autem Israelitorum, ultroneorum, et per cognitionem. Ne turberis autem propter difficultatem eorum, ` quæ a Zacharia dicuutur; nam hujusmodi sunt prophetica; tentabinus tamen ea juxta datam nobis intelligentiam explanare. 、 Vers. 69. Et erexit Vers. 70. εκorum. Per cornu, regnum hic intelligit: quia per cornu reges inungebantur ac designabantur. Aut significat potentiam. In cornu enim fortitudinem habent omnes animantes cornua gerentes. Cornu vero simpliciter, sed salutis, sive salutare. Regnum autem et potentiam salutarem dicit Christum, utpote regem regnantium, et potentiam patris, ac Salvatorem in se credentium. Domuni etiam intelligit, domum David. Dicit ergo, quod instituit nobis populo suo regnum et potentiam salutarein e genere David servi sui. genere enim David descendebat Virgo, ex qua Christus natus est. Fecit autem hoc, sicut promiserat per os sanclorum, videlicet prophetarum, qui olim fuerunt. Per ipsos enim promiserat regem exoriturum potentem in domo David, Salvatorem Israel. Et hoc docent multi Psalmi David. Varia lectiones et notæ. Μόνου. Β. Idem mox habet μίνων, pro μόνον.

Vers. 71. Salutem nos. Erexit autem hoc cornu, salutein et redemptionem ab inimicis nostris visibilus et invisibilibibibus. Vers. 72. Οι faceret - sui. Faciendo misericordia cum patribus nostris, sive miserendo patrum nostrorum, ad quos facta est promissio salutis nostræ, et per illos babendo hujus memoriam. Testamentum enim vocat, promissionem: hujus autem memorian), terminationem ac complementum. Vers. 73. Jurisjurandi - nostrum. Ut etiam memor esset jurisjurandi, quod juravit, hoc est, conGrmationis, quam confirmavit ad Abraham patrem ostrum: jusjurandum cuim Dei, confirmatio est. Indiferenter autem verbum μνησθῆναι a genitivo transit ad accusativum: id enim frequenter in scripluris accidit propheticis, sicut et in Enigmaticis et figuris, (idemque fit apud Latinos in Vulgata translatione, cum primo dicitur testamenti et postmodum jusjurandum). Deinde dicit, ad quid fuerit hoc testamentum et confirmatio. $80 Σωτηρίαν — ἡμᾶς. Ηγειρε δὲ το κέρας τοῦτο σωτηρίαν ἡμῖν καὶ λύτρωσιν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν, ἀοράτων καὶ ὁρατῶν. Ποιῆσαι — αὐτοῦ. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς σωτηρίας ἡμῶν, καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης. Διαθήκην γάρ λέ γει τὴν ἐπαγγελίαν, μνήμην δὲ αὐτῆ;, τὴν περίο τωσιν. Ορκον — ἡμῶν. Καὶ ἐν τῷ μνησθῆναι τὸν ἄρχον, δν ώμοσε [τουτέστι τὴν βεβαίωσιν, ἣν ἐβεβαί ωσ:] πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν· ὅρκος γὰρ ἐπὶ Θεοῦ καὶ ὁμοσμα, ή βεβαίωσις. Αδιαφόρως δὲ τὸ μνησθῆναι, ἀπὸ γενικῆς εἰς αἰτιατικήν σύνηθες γὰρ τοῦτο τοῖς προφητικοῖς, ὥσπερ καὶ ἡ γριφότης. Εἶτα λέγει, τίνος χάριν ἡ τοιαύτη διαθήκη xal † ßebalwoıç. Τοῦ δοῦται -- ἡμῶν. Καθ' ὑπερβατὸν ἡ σύνταξις ἡ τῶν ῥητῶν τούτων, οἷον, Ὑπὲρ τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν αὐτῷ ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ· Εκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυ σθέντας. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει τὴν εὐσέβειαν, δικαιοσύνην δὲ τὴν τελειότητα τῶν ἄλλων ἀρετῶν. Έπειτα μεταβαίνει τῇ προφητείᾳ καὶ πρὸς τὸν ἑαυ τοῦ παῖδα Ἰωάννην, καί φησι· Vers. 73. Οι daret· Vers. 5. nostræ. Per byperbaton est horum ordinatio verborum. Primum autem dicendum est: Ut daret nobis quod sine timore serviamus illi, in sanctitate et justitia coram ipso omnibus diebus vite nostræ. Deinde, quod in medio remansit: De manu inimicorum nostrorum liberati. Sanctitatcm itaque vocat, cultum divinum; justitiam vero, reliquarum perfectionem virtutum. Deinde in vaticinio ad filium quoque suum Joannem digreditur, et ait: Vers. 76. Et tu vocaberis. Et vere omnes prophetam eum nominabant. Vers. 76. Præibis - eius. Dominum hic Chri- stum appellat, quem præcedens Joannes, utpote præcursor ac præco ejus, quando ad desertum veuit Judææ, paravit vias ejus. Quæ autem sint viæ ejus, diximus tertio capite Evangelii secundum Matthæuni, ubi hahetur: Vox clamantis in deserto: Parale viam domini ¹¹. · Vers. 77. Ad dandam ejus. Præibis, inquit, ante faciem Domini et cætera, ut des populo ipsius cognitionem salutis, hoc est, ad indicandum ac demonstrandum Judais Christum; hic enim salus ipsorum est. Vers. 77. Per remissionem eorum. Salutis, inquam, quæ est per remissionem peccatorum corum, sive, quæ fit cum remittuntur ac solvuntur illis peccata sua. Sic enim et angelus ad Joseph locutus est, interpretans nonien Christi: Ipse enim, inquit, salvum faciet populum suum a peccatis corum ". Vers. 78. Der viscera nostri. Per remissionem Και σύ κληθήσῃ. Καὶ ὄντως πάντες προφήτην αὐτὸν ὠνόμαζον. Προπορεύσῃ αὐτοῦ. Κύριον ἐνταῦθα, τὸν Χριστὸν ὀνομάζει, οὗ προτρέχων ὁ Ἰωάννης, ὡς απο τοῦ πρόδρομος καὶ κήρυξ, ὅτε παρεγένετο ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας, ητοίμαζε τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ. Τίνες δὲ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ, εἰρήκαμεν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, Ετοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυ ρίου. Τοῦ δοῦναι — αὐτοῦ. Προπορεύση, φησί, πρό προσώπου Κυρίου, καὶ τὰ ἑξῆς, ὑπὲρ τοῦ δοῦνα: τῷ λαῷ αὐτοῦ γνῶσιν σωτηρίας, τουτέστιν, ὑπὲρ τοῦ γνωρίσαι καὶ ὑποδείξαι τοῖς Ἰουδαίοις τὸν Χριστόν· οὗτος γὰρ ἐστι σωτηρία αὐτῶν. Ἐν ἀφέσει — αὐτῶν. Σωτηρίας δὲ τῆς ἐν ἀφέ σει ἁμαρτιῶν αὐτῶν, ήγουν τῆς γινομένης ἐν τῷ ἀφεθῆναι καὶ λυθῆναι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. Οὕτω γὰρ καὶ ὁ ἄγγελος εἶπε πρὸς τὸν Ἰωσήφ, ἑρμηνεύων τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· Αὐτὸς γάρ, φησί, σώσει τὴν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν, Διά σπλάγχνα — ἡμῶν. Ἐν ἀφέσει δὲ ἁμαρτ * Matth. m, 11. ss Matth. tv, 21. Varia lectiones et nota. Δέ abest A. Ἡμῖν deest. Β. Quæ hic inclusa sunt, addidimus ex cod. Β. In col. non leguntur. lui est, τὸ αἰνιγματώδες.

Vers. 71. Salutem nos. Erexit autem hoc cornu, salutein et redemptionem ab inimicis nostris visibilus et invisibilibibibus. Vers. 72. Οι faceret - sui. Faciendo misericordia cum patribus nostris, sive miserendo patrum nostrorum, ad quos facta est promissio salutis nostræ, et per illos babendo hujus memoriam. Testamentum enim vocat, promissionem: hujus autem memorian), terminationem ac complementum. Vers. 73. Jurisjurandi - nostrum. Ut etiam memor esset jurisjurandi, quod juravit, hoc est, conGrmationis, quam confirmavit ad Abraham patrem ostrum: jusjurandum cuim Dei, confirmatio est. Indiferenter autem verbum μνησθῆναι a genitivo transit ad accusativum: id enim frequenter in scripluris accidit propheticis, sicut et in Enigmaticis et figuris, (idemque fit apud Latinos in Vulgata translatione, cum primo dicitur testamenti et postmodum jusjurandum). Deinde dicit, ad quid fuerit hoc testamentum et confirmatio. $80 Σωτηρίαν — ἡμᾶς. Ηγειρε δὲ το κέρας τοῦτο σωτηρίαν ἡμῖν καὶ λύτρωσιν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν, ἀοράτων καὶ ὁρατῶν. Ποιῆσαι — αὐτοῦ. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς σωτηρίας ἡμῶν, καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης. Διαθήκην γάρ λέ γει τὴν ἐπαγγελίαν, μνήμην δὲ αὐτῆ;, τὴν περίο τωσιν. Ορκον — ἡμῶν. Καὶ ἐν τῷ μνησθῆναι τὸν ἄρχον, δν ώμοσε [τουτέστι τὴν βεβαίωσιν, ἣν ἐβεβαί ωσ:] πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν· ὅρκος γὰρ ἐπὶ Θεοῦ καὶ ὁμοσμα, ή βεβαίωσις. Αδιαφόρως δὲ τὸ μνησθῆναι, ἀπὸ γενικῆς εἰς αἰτιατικήν σύνηθες γὰρ τοῦτο τοῖς προφητικοῖς, ὥσπερ καὶ ἡ γριφότης. Εἶτα λέγει, τίνος χάριν ἡ τοιαύτη διαθήκη xal † ßebalwoıç. Τοῦ δοῦται -- ἡμῶν. Καθ' ὑπερβατὸν ἡ σύνταξις ἡ τῶν ῥητῶν τούτων, οἷον, Ὑπὲρ τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν αὐτῷ ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ· Εκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυ σθέντας. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει τὴν εὐσέβειαν, δικαιοσύνην δὲ τὴν τελειότητα τῶν ἄλλων ἀρετῶν. Έπειτα μεταβαίνει τῇ προφητείᾳ καὶ πρὸς τὸν ἑαυ τοῦ παῖδα Ἰωάννην, καί φησι· Vers. 73. Οι daret· Vers. 5. nostræ. Per byperbaton est horum ordinatio verborum. Primum autem dicendum est: Ut daret nobis quod sine timore serviamus illi, in sanctitate et justitia coram ipso omnibus diebus vite nostræ. Deinde, quod in medio remansit: De manu inimicorum nostrorum liberati. Sanctitatcm itaque vocat, cultum divinum; justitiam vero, reliquarum perfectionem virtutum. Deinde in vaticinio ad filium quoque suum Joannem digreditur, et ait: Vers. 76. Et tu vocaberis. Et vere omnes prophetam eum nominabant. Vers. 76. Præibis - eius. Dominum hic Chri- stum appellat, quem præcedens Joannes, utpote præcursor ac præco ejus, quando ad desertum veuit Judææ, paravit vias ejus. Quæ autem sint viæ ejus, diximus tertio capite Evangelii secundum Matthæuni, ubi hahetur: Vox clamantis in deserto: Parale viam domini ¹¹. · Vers. 77. Ad dandam ejus. Præibis, inquit, ante faciem Domini et cætera, ut des populo ipsius cognitionem salutis, hoc est, ad indicandum ac demonstrandum Judais Christum; hic enim salus ipsorum est. Vers. 77. Per remissionem eorum. Salutis, inquam, quæ est per remissionem peccatorum corum, sive, quæ fit cum remittuntur ac solvuntur illis peccata sua. Sic enim et angelus ad Joseph locutus est, interpretans nonien Christi: Ipse enim, inquit, salvum faciet populum suum a peccatis corum ". Vers. 78. Der viscera nostri. Per remissionem Και σύ κληθήσῃ. Καὶ ὄντως πάντες προφήτην αὐτὸν ὠνόμαζον. Προπορεύσῃ αὐτοῦ. Κύριον ἐνταῦθα, τὸν Χριστὸν ὀνομάζει, οὗ προτρέχων ὁ Ἰωάννης, ὡς απο τοῦ πρόδρομος καὶ κήρυξ, ὅτε παρεγένετο ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας, ητοίμαζε τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ. Τίνες δὲ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ, εἰρήκαμεν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, Ετοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυ ρίου. Τοῦ δοῦναι — αὐτοῦ. Προπορεύση, φησί, πρό προσώπου Κυρίου, καὶ τὰ ἑξῆς, ὑπὲρ τοῦ δοῦνα: τῷ λαῷ αὐτοῦ γνῶσιν σωτηρίας, τουτέστιν, ὑπὲρ τοῦ γνωρίσαι καὶ ὑποδείξαι τοῖς Ἰουδαίοις τὸν Χριστόν· οὗτος γὰρ ἐστι σωτηρία αὐτῶν. Ἐν ἀφέσει — αὐτῶν. Σωτηρίας δὲ τῆς ἐν ἀφέ σει ἁμαρτιῶν αὐτῶν, ήγουν τῆς γινομένης ἐν τῷ ἀφεθῆναι καὶ λυθῆναι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. Οὕτω γὰρ καὶ ὁ ἄγγελος εἶπε πρὸς τὸν Ἰωσήφ, ἑρμηνεύων τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· Αὐτὸς γάρ, φησί, σώσει τὴν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν, Διά σπλάγχνα — ἡμῶν. Ἐν ἀφέσει δὲ ἁμαρτ * Matth. m, 11. ss Matth. tv, 21. Varia lectiones et nota. Δέ abest A. Ἡμῖν deest. Β. Quæ hic inclusa sunt, addidimus ex cod. Β. In col. non leguntur. lui est, τὸ αἰνιγματώδες.

Vers. 71. Salutem nos. Erexit autem hoc cornu, salutein et redemptionem ab inimicis nostris visibilus et invisibilibibibus. Vers. 72. Οι faceret - sui. Faciendo misericordia cum patribus nostris, sive miserendo patrum nostrorum, ad quos facta est promissio salutis nostræ, et per illos babendo hujus memoriam. Testamentum enim vocat, promissionem: hujus autem memorian), terminationem ac complementum. Vers. 73. Jurisjurandi - nostrum. Ut etiam memor esset jurisjurandi, quod juravit, hoc est, conGrmationis, quam confirmavit ad Abraham patrem ostrum: jusjurandum cuim Dei, confirmatio est. Indiferenter autem verbum μνησθῆναι a genitivo transit ad accusativum: id enim frequenter in scripluris accidit propheticis, sicut et in Enigmaticis et figuris, (idemque fit apud Latinos in Vulgata translatione, cum primo dicitur testamenti et postmodum jusjurandum). Deinde dicit, ad quid fuerit hoc testamentum et confirmatio. $80 Σωτηρίαν — ἡμᾶς. Ηγειρε δὲ το κέρας τοῦτο σωτηρίαν ἡμῖν καὶ λύτρωσιν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν, ἀοράτων καὶ ὁρατῶν. Ποιῆσαι — αὐτοῦ. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς σωτηρίας ἡμῶν, καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης. Διαθήκην γάρ λέ γει τὴν ἐπαγγελίαν, μνήμην δὲ αὐτῆ;, τὴν περίο τωσιν. Ορκον — ἡμῶν. Καὶ ἐν τῷ μνησθῆναι τὸν ἄρχον, δν ώμοσε [τουτέστι τὴν βεβαίωσιν, ἣν ἐβεβαί ωσ:] πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν· ὅρκος γὰρ ἐπὶ Θεοῦ καὶ ὁμοσμα, ή βεβαίωσις. Αδιαφόρως δὲ τὸ μνησθῆναι, ἀπὸ γενικῆς εἰς αἰτιατικήν σύνηθες γὰρ τοῦτο τοῖς προφητικοῖς, ὥσπερ καὶ ἡ γριφότης. Εἶτα λέγει, τίνος χάριν ἡ τοιαύτη διαθήκη xal † ßebalwoıç. Τοῦ δοῦται -- ἡμῶν. Καθ' ὑπερβατὸν ἡ σύνταξις ἡ τῶν ῥητῶν τούτων, οἷον, Ὑπὲρ τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν αὐτῷ ἐν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ, πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ· Εκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυ σθέντας. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει τὴν εὐσέβειαν, δικαιοσύνην δὲ τὴν τελειότητα τῶν ἄλλων ἀρετῶν. Έπειτα μεταβαίνει τῇ προφητείᾳ καὶ πρὸς τὸν ἑαυ τοῦ παῖδα Ἰωάννην, καί φησι· Vers. 73. Οι daret· Vers. 5. nostræ. Per byperbaton est horum ordinatio verborum. Primum autem dicendum est: Ut daret nobis quod sine timore serviamus illi, in sanctitate et justitia coram ipso omnibus diebus vite nostræ. Deinde, quod in medio remansit: De manu inimicorum nostrorum liberati. Sanctitatcm itaque vocat, cultum divinum; justitiam vero, reliquarum perfectionem virtutum. Deinde in vaticinio ad filium quoque suum Joannem digreditur, et ait: Vers. 76. Et tu vocaberis. Et vere omnes prophetam eum nominabant. Vers. 76. Præibis - eius. Dominum hic Chri- stum appellat, quem præcedens Joannes, utpote præcursor ac præco ejus, quando ad desertum veuit Judææ, paravit vias ejus. Quæ autem sint viæ ejus, diximus tertio capite Evangelii secundum Matthæuni, ubi hahetur: Vox clamantis in deserto: Parale viam domini ¹¹. · Vers. 77. Ad dandam ejus. Præibis, inquit, ante faciem Domini et cætera, ut des populo ipsius cognitionem salutis, hoc est, ad indicandum ac demonstrandum Judais Christum; hic enim salus ipsorum est. Vers. 77. Per remissionem eorum. Salutis, inquam, quæ est per remissionem peccatorum corum, sive, quæ fit cum remittuntur ac solvuntur illis peccata sua. Sic enim et angelus ad Joseph locutus est, interpretans nonien Christi: Ipse enim, inquit, salvum faciet populum suum a peccatis corum ". Vers. 78. Der viscera nostri. Per remissionem Και σύ κληθήσῃ. Καὶ ὄντως πάντες προφήτην αὐτὸν ὠνόμαζον. Προπορεύσῃ αὐτοῦ. Κύριον ἐνταῦθα, τὸν Χριστὸν ὀνομάζει, οὗ προτρέχων ὁ Ἰωάννης, ὡς απο τοῦ πρόδρομος καὶ κήρυξ, ὅτε παρεγένετο ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας, ητοίμαζε τὰς ὁδοὺς αὐτοῦ. Τίνες δὲ αἱ ὁδοὶ αὐτοῦ, εἰρήκαμεν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Φωνή βοῶντος ἐν τῇ ἐρήμῳ, Ετοιμάσατε τὴν ὁδὸν Κυ ρίου. Τοῦ δοῦναι — αὐτοῦ. Προπορεύση, φησί, πρό προσώπου Κυρίου, καὶ τὰ ἑξῆς, ὑπὲρ τοῦ δοῦνα: τῷ λαῷ αὐτοῦ γνῶσιν σωτηρίας, τουτέστιν, ὑπὲρ τοῦ γνωρίσαι καὶ ὑποδείξαι τοῖς Ἰουδαίοις τὸν Χριστόν· οὗτος γὰρ ἐστι σωτηρία αὐτῶν. Ἐν ἀφέσει — αὐτῶν. Σωτηρίας δὲ τῆς ἐν ἀφέ σει ἁμαρτιῶν αὐτῶν, ήγουν τῆς γινομένης ἐν τῷ ἀφεθῆναι καὶ λυθῆναι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. Οὕτω γὰρ καὶ ὁ ἄγγελος εἶπε πρὸς τὸν Ἰωσήφ, ἑρμηνεύων τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ· Αὐτὸς γάρ, φησί, σώσει τὴν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν, Διά σπλάγχνα — ἡμῶν. Ἐν ἀφέσει δὲ ἁμαρτ * Matth. m, 11. ss Matth. tv, 21. Varia lectiones et nota. Δέ abest A. Ἡμῖν deest. Β. Quæ hic inclusa sunt, addidimus ex cod. Β. In col. non leguntur. lui est, τὸ αἰνιγματώδες.

CAP. II. τιών, τῇ διὰ σπλάγχνα ελέους Θεοῦ ἡμῶν, ἤτοι τῇ peccatorun, quæ est per viscera misericordia Dei διδομένῃ διὰ τὴν συμπάθειαν τοῦ ἑλέους αὐτοῦ, καὶ οὐ διὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. Εν οἷς - ύψους. Ἐν οἷς σπλάγχνοις ελέους δι' & σπλάγχνα ελέους, ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, είτουν ἐπεφοίτησεν ἀνατολὴ τοῦ νοητοῦ ἡλίου, ἐξ ὕψους τῆς θεότητος. Λέγει δὲ τὴν ὅσον οὔπω ἐπιφάνειαν τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιφάναι -- καθημένοις· Επεσκέψατο, φησίν, ἡμᾶς διὰ τὸ ἐπιφάναι, τουτέστιν, ἐπιλάμψαι φῶς ἀληθείας τοῖς ἐν σκότει τῆς πλάνης καθημένοις. Σκιά δὲ θανάτου ἡ ἁμαρτία· εἰκονίζει γὰρ καὶ αὕτη τὸν θάνατον. Ωσπερ γὰρ οὗτος ψυχῆς ἐστι χωρισμός, οὕτω καὶ αὕτη Πνεύματος ἁγίου ἐστὶ χωρισμός. Τοῦ κατευθύναι - εἰρήνης. Ὑπὲρ τοῦ κατευθύκαὶ τὴν πορείαν τῆς πολιτείας ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης, τῆς κατὰ Θεόν. Τὸ δὲ — πνεύματι. Πνεύματι θείῳ. Καὶ ἦν — Ισραήλ. Ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτ τοῦ, τῆς πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅτι ἦλθεν εἰς πᾶσαν την περίχωρον Ιορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετα νοία;. "Εδει γὰρ αὐτὸν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἀσκῆσαι τὴν ἀρετὴν, ἵνα καὶ μετὰ παρρησίας ἐλέγχῃ, καὶ ἀξιό. πιστο; εἴη μάρτυς τοῦ ὑπ' αὐτοῦ καταγγελλομένου Χριστοῦ. ΚΕΦ. Α'. Περὶ τῆς ἀπογραφῆς. Εγένετο – οἰκουμένην. Απογράφεσθαι αὐτὴν εἰς τὸ τελεῖν κήνσον, εἰ; τὸ παρέχειν φόρον, αποτεταγμένην ἤδη τῇ Ῥωμαίων ἐξουσίᾳ, ὧν ἦρχε Καισαρ. Προετύπου δὲ ἡ πρὸς τὸν Καίσαρα ὑποταγή πά σης τῆς οἰκουμένης καὶ ἡ ἀπογραφὴ τὴν πρὸς τὸν Χριστὸν ὑποταγὴν πάσης τῆς οἰκουμένης καὶ τὴν ἀπογραφὴν τῶν ἀπογραφομένων εἰς οὐρανούς. Γέγονε δὲ ἡ τοιαύτη ἀπογραφὴ μέλλοντος γεννηθῆναι τοῦ Χριστοῦ, ἵνα, πάντων ἐν ταῖς ἰδίαις μητροπό λεσιν ἀπογραφομένων, ἀπέλθῃ καὶ ἡ Παρθένος πρὸς τὴν Βηθλεέμ, καὶ ἐν αὐτῇ τοῦτον γεννήσῃ, ἵνα πληρωθῇ ἡ προφητεία ή λέγουσα· Καὶ σὺ, Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὴν λαόν μου τὸν Ισραήλ· περὶ ἧς εἴρηται σαφῶς ἐν τῷ πρώτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Αύτη — ἐγένετο. Μέχρι τότε μη γενομένη. Ηγεμονεύοντος - Κυρηνίου. Τὴν ἡγεμονίαν ἱστόρησε τοῦ Κυρηνίου, σημαίνων ὅτι αὐτὸς ἐποιεἶτο τὴν ἀναγραφήν τῆς Συρίας, ὑφ᾽ ἣν ἡ Παλαιστίνη. ¹³ Mich. v, 2; Math. 11, 6. Εἰς τήν. Β. Καί pro ίνα. Β. nostri, sive quæ datur per compassionem misericordiæ ipsius, et non per opera eorum. Vers. 78. Quibus· alto. Per quæ viscera misericordiæ vel propter viscera misericordiæ visitavit nos, sive apparuit oriens solis intellectualis ex alto divinitatis. Dicit autem Christi apparitionem, quæ nondum erat. Vers. 79. Ut appareret — sedent. Visitavit, inquit, nos, ut appareret, hoc est, ut illucesceret lux veritatis his, qui in tenebris erroris sedent. Umbra ver:: mortis, peccatum est; nam et hoc morteni significat. Sicut enim hæc animæ separatio est: ita quoque peccatum, est Spiritus sancti expulsio. Vers. 79. Ad dirigendos – pacis. Ut dirigeret iter conversationis nostræ in viam pacis quæ secundum Denm est. Vers. 80. Puer autem vino. spiritu. Spiritu diVers. 80. Ει erat Israeli. Usque ad diem, quo ipsum Israelitis demonstrari oporteret: quando venit in omnem, quæ circa Jordanen, erat regionem, prædicans baptismum penitentiz. Oper tebat enim eum a teueris, quod aiunt, unguibus, ad virtutem exerceri: ut ct libere argueret, et Christi, qui a se annuntiaretur, testis Ade dignus esset. CAP. I. De censu Casaris. CAP. II. Vers. 1. Faciun orbis. Ut censuna penderent, ut tributum exsolverent, qui jam Romanorum subjecti erant potestati, quorum prin - ceps erat Caesar. Præfigurabat autem universi orbis erga Cæsaremi subjectio ac descriptio, totius mundi ad Christumi subjectionem, ac recensionem eorum, qui in coelos describuntur. Facta est autem hujusmodi descriptio, cum nasciturus erat Christus: ut, dum omnes in sua metropoli describi oporteret, abiret et Virgo in Bethleem, ac ipsum in ea pareret, et prophe. tia impleretur, que ait: Et tu Bethleem, terra Juda, naquaquam minima es inter principalus Juda: ex te enim exibit dux, qui regat populum meum Israel, de qua manifeste dictum est capite primo Evangelii juxta Matthaeum 1. Vers. 2. Hac pus facta non erat. facta est. Quae usque illud tem Vers. 2. Præside-Cyrenio. Principatum descripsit Cyrenii, ad significandum, quod ipse fecerit Syriæ descriptionem, in qua sita est Palæstina. Varim lectiones et notæ. Ita uterque codex, loco superioris απογραφή.

CAP. II. τιών, τῇ διὰ σπλάγχνα ελέους Θεοῦ ἡμῶν, ἤτοι τῇ peccatorun, quæ est per viscera misericordia Dei διδομένῃ διὰ τὴν συμπάθειαν τοῦ ἑλέους αὐτοῦ, καὶ οὐ διὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. Εν οἷς - ύψους. Ἐν οἷς σπλάγχνοις ελέους δι' & σπλάγχνα ελέους, ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, είτουν ἐπεφοίτησεν ἀνατολὴ τοῦ νοητοῦ ἡλίου, ἐξ ὕψους τῆς θεότητος. Λέγει δὲ τὴν ὅσον οὔπω ἐπιφάνειαν τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιφάναι -- καθημένοις· Επεσκέψατο, φησίν, ἡμᾶς διὰ τὸ ἐπιφάναι, τουτέστιν, ἐπιλάμψαι φῶς ἀληθείας τοῖς ἐν σκότει τῆς πλάνης καθημένοις. Σκιά δὲ θανάτου ἡ ἁμαρτία· εἰκονίζει γὰρ καὶ αὕτη τὸν θάνατον. Ωσπερ γὰρ οὗτος ψυχῆς ἐστι χωρισμός, οὕτω καὶ αὕτη Πνεύματος ἁγίου ἐστὶ χωρισμός. Τοῦ κατευθύναι - εἰρήνης. Ὑπὲρ τοῦ κατευθύκαὶ τὴν πορείαν τῆς πολιτείας ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης, τῆς κατὰ Θεόν. Τὸ δὲ — πνεύματι. Πνεύματι θείῳ. Καὶ ἦν — Ισραήλ. Ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτ τοῦ, τῆς πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅτι ἦλθεν εἰς πᾶσαν την περίχωρον Ιορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετα νοία;. "Εδει γὰρ αὐτὸν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἀσκῆσαι τὴν ἀρετὴν, ἵνα καὶ μετὰ παρρησίας ἐλέγχῃ, καὶ ἀξιό. πιστο; εἴη μάρτυς τοῦ ὑπ' αὐτοῦ καταγγελλομένου Χριστοῦ. ΚΕΦ. Α'. Περὶ τῆς ἀπογραφῆς. Εγένετο – οἰκουμένην. Απογράφεσθαι αὐτὴν εἰς τὸ τελεῖν κήνσον, εἰ; τὸ παρέχειν φόρον, αποτεταγμένην ἤδη τῇ Ῥωμαίων ἐξουσίᾳ, ὧν ἦρχε Καισαρ. Προετύπου δὲ ἡ πρὸς τὸν Καίσαρα ὑποταγή πά σης τῆς οἰκουμένης καὶ ἡ ἀπογραφὴ τὴν πρὸς τὸν Χριστὸν ὑποταγὴν πάσης τῆς οἰκουμένης καὶ τὴν ἀπογραφὴν τῶν ἀπογραφομένων εἰς οὐρανούς. Γέγονε δὲ ἡ τοιαύτη ἀπογραφὴ μέλλοντος γεννηθῆναι τοῦ Χριστοῦ, ἵνα, πάντων ἐν ταῖς ἰδίαις μητροπό λεσιν ἀπογραφομένων, ἀπέλθῃ καὶ ἡ Παρθένος πρὸς τὴν Βηθλεέμ, καὶ ἐν αὐτῇ τοῦτον γεννήσῃ, ἵνα πληρωθῇ ἡ προφητεία ή λέγουσα· Καὶ σὺ, Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὴν λαόν μου τὸν Ισραήλ· περὶ ἧς εἴρηται σαφῶς ἐν τῷ πρώτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Αύτη — ἐγένετο. Μέχρι τότε μη γενομένη. Ηγεμονεύοντος - Κυρηνίου. Τὴν ἡγεμονίαν ἱστόρησε τοῦ Κυρηνίου, σημαίνων ὅτι αὐτὸς ἐποιεἶτο τὴν ἀναγραφήν τῆς Συρίας, ὑφ᾽ ἣν ἡ Παλαιστίνη. ¹³ Mich. v, 2; Math. 11, 6. Εἰς τήν. Β. Καί pro ίνα. Β. nostri, sive quæ datur per compassionem misericordiæ ipsius, et non per opera eorum. Vers. 78. Quibus· alto. Per quæ viscera misericordiæ vel propter viscera misericordiæ visitavit nos, sive apparuit oriens solis intellectualis ex alto divinitatis. Dicit autem Christi apparitionem, quæ nondum erat. Vers. 79. Ut appareret — sedent. Visitavit, inquit, nos, ut appareret, hoc est, ut illucesceret lux veritatis his, qui in tenebris erroris sedent. Umbra ver:: mortis, peccatum est; nam et hoc morteni significat. Sicut enim hæc animæ separatio est: ita quoque peccatum, est Spiritus sancti expulsio. Vers. 79. Ad dirigendos – pacis. Ut dirigeret iter conversationis nostræ in viam pacis quæ secundum Denm est. Vers. 80. Puer autem vino. spiritu. Spiritu diVers. 80. Ει erat Israeli. Usque ad diem, quo ipsum Israelitis demonstrari oporteret: quando venit in omnem, quæ circa Jordanen, erat regionem, prædicans baptismum penitentiz. Oper tebat enim eum a teueris, quod aiunt, unguibus, ad virtutem exerceri: ut ct libere argueret, et Christi, qui a se annuntiaretur, testis Ade dignus esset. CAP. I. De censu Casaris. CAP. II. Vers. 1. Faciun orbis. Ut censuna penderent, ut tributum exsolverent, qui jam Romanorum subjecti erant potestati, quorum prin - ceps erat Caesar. Præfigurabat autem universi orbis erga Cæsaremi subjectio ac descriptio, totius mundi ad Christumi subjectionem, ac recensionem eorum, qui in coelos describuntur. Facta est autem hujusmodi descriptio, cum nasciturus erat Christus: ut, dum omnes in sua metropoli describi oporteret, abiret et Virgo in Bethleem, ac ipsum in ea pareret, et prophe. tia impleretur, que ait: Et tu Bethleem, terra Juda, naquaquam minima es inter principalus Juda: ex te enim exibit dux, qui regat populum meum Israel, de qua manifeste dictum est capite primo Evangelii juxta Matthaeum 1. Vers. 2. Hac pus facta non erat. facta est. Quae usque illud tem Vers. 2. Præside-Cyrenio. Principatum descripsit Cyrenii, ad significandum, quod ipse fecerit Syriæ descriptionem, in qua sita est Palæstina. Varim lectiones et notæ. Ita uterque codex, loco superioris απογραφή.

CAP. II. τιών, τῇ διὰ σπλάγχνα ελέους Θεοῦ ἡμῶν, ἤτοι τῇ peccatorun, quæ est per viscera misericordia Dei διδομένῃ διὰ τὴν συμπάθειαν τοῦ ἑλέους αὐτοῦ, καὶ οὐ διὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. Εν οἷς - ύψους. Ἐν οἷς σπλάγχνοις ελέους δι' & σπλάγχνα ελέους, ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, είτουν ἐπεφοίτησεν ἀνατολὴ τοῦ νοητοῦ ἡλίου, ἐξ ὕψους τῆς θεότητος. Λέγει δὲ τὴν ὅσον οὔπω ἐπιφάνειαν τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιφάναι -- καθημένοις· Επεσκέψατο, φησίν, ἡμᾶς διὰ τὸ ἐπιφάναι, τουτέστιν, ἐπιλάμψαι φῶς ἀληθείας τοῖς ἐν σκότει τῆς πλάνης καθημένοις. Σκιά δὲ θανάτου ἡ ἁμαρτία· εἰκονίζει γὰρ καὶ αὕτη τὸν θάνατον. Ωσπερ γὰρ οὗτος ψυχῆς ἐστι χωρισμός, οὕτω καὶ αὕτη Πνεύματος ἁγίου ἐστὶ χωρισμός. Τοῦ κατευθύναι - εἰρήνης. Ὑπὲρ τοῦ κατευθύκαὶ τὴν πορείαν τῆς πολιτείας ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης, τῆς κατὰ Θεόν. Τὸ δὲ — πνεύματι. Πνεύματι θείῳ. Καὶ ἦν — Ισραήλ. Ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτ τοῦ, τῆς πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅτι ἦλθεν εἰς πᾶσαν την περίχωρον Ιορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετα νοία;. "Εδει γὰρ αὐτὸν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἀσκῆσαι τὴν ἀρετὴν, ἵνα καὶ μετὰ παρρησίας ἐλέγχῃ, καὶ ἀξιό. πιστο; εἴη μάρτυς τοῦ ὑπ' αὐτοῦ καταγγελλομένου Χριστοῦ. ΚΕΦ. Α'. Περὶ τῆς ἀπογραφῆς. Εγένετο – οἰκουμένην. Απογράφεσθαι αὐτὴν εἰς τὸ τελεῖν κήνσον, εἰ; τὸ παρέχειν φόρον, αποτεταγμένην ἤδη τῇ Ῥωμαίων ἐξουσίᾳ, ὧν ἦρχε Καισαρ. Προετύπου δὲ ἡ πρὸς τὸν Καίσαρα ὑποταγή πά σης τῆς οἰκουμένης καὶ ἡ ἀπογραφὴ τὴν πρὸς τὸν Χριστὸν ὑποταγὴν πάσης τῆς οἰκουμένης καὶ τὴν ἀπογραφὴν τῶν ἀπογραφομένων εἰς οὐρανούς. Γέγονε δὲ ἡ τοιαύτη ἀπογραφὴ μέλλοντος γεννηθῆναι τοῦ Χριστοῦ, ἵνα, πάντων ἐν ταῖς ἰδίαις μητροπό λεσιν ἀπογραφομένων, ἀπέλθῃ καὶ ἡ Παρθένος πρὸς τὴν Βηθλεέμ, καὶ ἐν αὐτῇ τοῦτον γεννήσῃ, ἵνα πληρωθῇ ἡ προφητεία ή λέγουσα· Καὶ σὺ, Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὴν λαόν μου τὸν Ισραήλ· περὶ ἧς εἴρηται σαφῶς ἐν τῷ πρώτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Αύτη — ἐγένετο. Μέχρι τότε μη γενομένη. Ηγεμονεύοντος - Κυρηνίου. Τὴν ἡγεμονίαν ἱστόρησε τοῦ Κυρηνίου, σημαίνων ὅτι αὐτὸς ἐποιεἶτο τὴν ἀναγραφήν τῆς Συρίας, ὑφ᾽ ἣν ἡ Παλαιστίνη. ¹³ Mich. v, 2; Math. 11, 6. Εἰς τήν. Β. Καί pro ίνα. Β. nostri, sive quæ datur per compassionem misericordiæ ipsius, et non per opera eorum. Vers. 78. Quibus· alto. Per quæ viscera misericordiæ vel propter viscera misericordiæ visitavit nos, sive apparuit oriens solis intellectualis ex alto divinitatis. Dicit autem Christi apparitionem, quæ nondum erat. Vers. 79. Ut appareret — sedent. Visitavit, inquit, nos, ut appareret, hoc est, ut illucesceret lux veritatis his, qui in tenebris erroris sedent. Umbra ver:: mortis, peccatum est; nam et hoc morteni significat. Sicut enim hæc animæ separatio est: ita quoque peccatum, est Spiritus sancti expulsio. Vers. 79. Ad dirigendos – pacis. Ut dirigeret iter conversationis nostræ in viam pacis quæ secundum Denm est. Vers. 80. Puer autem vino. spiritu. Spiritu diVers. 80. Ει erat Israeli. Usque ad diem, quo ipsum Israelitis demonstrari oporteret: quando venit in omnem, quæ circa Jordanen, erat regionem, prædicans baptismum penitentiz. Oper tebat enim eum a teueris, quod aiunt, unguibus, ad virtutem exerceri: ut ct libere argueret, et Christi, qui a se annuntiaretur, testis Ade dignus esset. CAP. I. De censu Casaris. CAP. II. Vers. 1. Faciun orbis. Ut censuna penderent, ut tributum exsolverent, qui jam Romanorum subjecti erant potestati, quorum prin - ceps erat Caesar. Præfigurabat autem universi orbis erga Cæsaremi subjectio ac descriptio, totius mundi ad Christumi subjectionem, ac recensionem eorum, qui in coelos describuntur. Facta est autem hujusmodi descriptio, cum nasciturus erat Christus: ut, dum omnes in sua metropoli describi oporteret, abiret et Virgo in Bethleem, ac ipsum in ea pareret, et prophe. tia impleretur, que ait: Et tu Bethleem, terra Juda, naquaquam minima es inter principalus Juda: ex te enim exibit dux, qui regat populum meum Israel, de qua manifeste dictum est capite primo Evangelii juxta Matthaeum 1. Vers. 2. Hac pus facta non erat. facta est. Quae usque illud tem Vers. 2. Præside-Cyrenio. Principatum descripsit Cyrenii, ad significandum, quod ipse fecerit Syriæ descriptionem, in qua sita est Palæstina. Varim lectiones et notæ. Ita uterque codex, loco superioris απογραφή.

CAP. II. τιών, τῇ διὰ σπλάγχνα ελέους Θεοῦ ἡμῶν, ἤτοι τῇ peccatorun, quæ est per viscera misericordia Dei διδομένῃ διὰ τὴν συμπάθειαν τοῦ ἑλέους αὐτοῦ, καὶ οὐ διὰ τὰ ἔργα αὐτῶν. Εν οἷς - ύψους. Ἐν οἷς σπλάγχνοις ελέους δι' & σπλάγχνα ελέους, ἐπεσκέψατο ἡμᾶς, είτουν ἐπεφοίτησεν ἀνατολὴ τοῦ νοητοῦ ἡλίου, ἐξ ὕψους τῆς θεότητος. Λέγει δὲ τὴν ὅσον οὔπω ἐπιφάνειαν τοῦ Χριστοῦ. Ἐπιφάναι -- καθημένοις· Επεσκέψατο, φησίν, ἡμᾶς διὰ τὸ ἐπιφάναι, τουτέστιν, ἐπιλάμψαι φῶς ἀληθείας τοῖς ἐν σκότει τῆς πλάνης καθημένοις. Σκιά δὲ θανάτου ἡ ἁμαρτία· εἰκονίζει γὰρ καὶ αὕτη τὸν θάνατον. Ωσπερ γὰρ οὗτος ψυχῆς ἐστι χωρισμός, οὕτω καὶ αὕτη Πνεύματος ἁγίου ἐστὶ χωρισμός. Τοῦ κατευθύναι - εἰρήνης. Ὑπὲρ τοῦ κατευθύκαὶ τὴν πορείαν τῆς πολιτείας ἡμῶν εἰς ὁδὸν εἰρήνης, τῆς κατὰ Θεόν. Τὸ δὲ — πνεύματι. Πνεύματι θείῳ. Καὶ ἦν — Ισραήλ. Ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτ τοῦ, τῆς πρὸς τοὺς Ἰσραηλίτας, ὅτι ἦλθεν εἰς πᾶσαν την περίχωρον Ιορδάνου κηρύσσων βάπτισμα μετα νοία;. "Εδει γὰρ αὐτὸν ἐξ ἁπαλῶν ὀνύχων ἀσκῆσαι τὴν ἀρετὴν, ἵνα καὶ μετὰ παρρησίας ἐλέγχῃ, καὶ ἀξιό. πιστο; εἴη μάρτυς τοῦ ὑπ' αὐτοῦ καταγγελλομένου Χριστοῦ. ΚΕΦ. Α'. Περὶ τῆς ἀπογραφῆς. Εγένετο – οἰκουμένην. Απογράφεσθαι αὐτὴν εἰς τὸ τελεῖν κήνσον, εἰ; τὸ παρέχειν φόρον, αποτεταγμένην ἤδη τῇ Ῥωμαίων ἐξουσίᾳ, ὧν ἦρχε Καισαρ. Προετύπου δὲ ἡ πρὸς τὸν Καίσαρα ὑποταγή πά σης τῆς οἰκουμένης καὶ ἡ ἀπογραφὴ τὴν πρὸς τὸν Χριστὸν ὑποταγὴν πάσης τῆς οἰκουμένης καὶ τὴν ἀπογραφὴν τῶν ἀπογραφομένων εἰς οὐρανούς. Γέγονε δὲ ἡ τοιαύτη ἀπογραφὴ μέλλοντος γεννηθῆναι τοῦ Χριστοῦ, ἵνα, πάντων ἐν ταῖς ἰδίαις μητροπό λεσιν ἀπογραφομένων, ἀπέλθῃ καὶ ἡ Παρθένος πρὸς τὴν Βηθλεέμ, καὶ ἐν αὐτῇ τοῦτον γεννήσῃ, ἵνα πληρωθῇ ἡ προφητεία ή λέγουσα· Καὶ σὺ, Βηθλεέμ, γῆ Ἰούδα, οὐδαμῶς ἐλαχίστη εἶ ἐν τοῖς ἡγεμόσιν Ἰούδα· ἐκ σοῦ γὰρ ἐξελεύσεται ἡγούμενος, ὅστις ποιμανεῖ τὴν λαόν μου τὸν Ισραήλ· περὶ ἧς εἴρηται σαφῶς ἐν τῷ πρώτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Αύτη — ἐγένετο. Μέχρι τότε μη γενομένη. Ηγεμονεύοντος - Κυρηνίου. Τὴν ἡγεμονίαν ἱστόρησε τοῦ Κυρηνίου, σημαίνων ὅτι αὐτὸς ἐποιεἶτο τὴν ἀναγραφήν τῆς Συρίας, ὑφ᾽ ἣν ἡ Παλαιστίνη. ¹³ Mich. v, 2; Math. 11, 6. Εἰς τήν. Β. Καί pro ίνα. Β. nostri, sive quæ datur per compassionem misericordiæ ipsius, et non per opera eorum. Vers. 78. Quibus· alto. Per quæ viscera misericordiæ vel propter viscera misericordiæ visitavit nos, sive apparuit oriens solis intellectualis ex alto divinitatis. Dicit autem Christi apparitionem, quæ nondum erat. Vers. 79. Ut appareret — sedent. Visitavit, inquit, nos, ut appareret, hoc est, ut illucesceret lux veritatis his, qui in tenebris erroris sedent. Umbra ver:: mortis, peccatum est; nam et hoc morteni significat. Sicut enim hæc animæ separatio est: ita quoque peccatum, est Spiritus sancti expulsio. Vers. 79. Ad dirigendos – pacis. Ut dirigeret iter conversationis nostræ in viam pacis quæ secundum Denm est. Vers. 80. Puer autem vino. spiritu. Spiritu diVers. 80. Ει erat Israeli. Usque ad diem, quo ipsum Israelitis demonstrari oporteret: quando venit in omnem, quæ circa Jordanen, erat regionem, prædicans baptismum penitentiz. Oper tebat enim eum a teueris, quod aiunt, unguibus, ad virtutem exerceri: ut ct libere argueret, et Christi, qui a se annuntiaretur, testis Ade dignus esset. CAP. I. De censu Casaris. CAP. II. Vers. 1. Faciun orbis. Ut censuna penderent, ut tributum exsolverent, qui jam Romanorum subjecti erant potestati, quorum prin - ceps erat Caesar. Præfigurabat autem universi orbis erga Cæsaremi subjectio ac descriptio, totius mundi ad Christumi subjectionem, ac recensionem eorum, qui in coelos describuntur. Facta est autem hujusmodi descriptio, cum nasciturus erat Christus: ut, dum omnes in sua metropoli describi oporteret, abiret et Virgo in Bethleem, ac ipsum in ea pareret, et prophe. tia impleretur, que ait: Et tu Bethleem, terra Juda, naquaquam minima es inter principalus Juda: ex te enim exibit dux, qui regat populum meum Israel, de qua manifeste dictum est capite primo Evangelii juxta Matthaeum 1. Vers. 2. Hac pus facta non erat. facta est. Quae usque illud tem Vers. 2. Præside-Cyrenio. Principatum descripsit Cyrenii, ad significandum, quod ipse fecerit Syriæ descriptionem, in qua sita est Palæstina. Varim lectiones et notæ. Ita uterque codex, loco superioris απογραφή.

Vors. 3. Ει ibant civitatem. In tribus Καὶ ἐπορεύοντο - πόλιν. Εἰς τὴν τῆς ἰδίας φυ suis metropolim,ut nota feret cujusque tribus mul- της μητρόπολιν, ἵνα γνώριμον γένηται τὸ πλῆθος ritudo. ἑκάστης φυλῆς. Vers. 4. Ascendit Vers. 5. uxore. Cum David in Bethleem imperasset (dd), suam appellavit civi tatem. Simal autem descriptus est Christus, ut eos, qui descripti essent un servitutem principis Caesaris, liberaret a servitute diaboli, qui princeps est mundi. Vers. 5. Quæ eral prægnans. De Spiritu sancto videlicet, sicut dictum est. Vers. 6. Facium - Vers. 7. primogenitum. De significatione nominis Primogenitus, tractavimas in fine Proœmii Evangelii juxta Matthæum ", ubi dicitur: Et non cognovit eam, donec peperit filium suum primogenitum. Vers. 7. Ει fasciis eum involvit diversorio. Diversorium dicitur hospitium, in quo, cum non esset locus propter domus angustiam, reclinavit ipsum in præsepe irrationalium, quod ibi erat. Futurum enim erat, ut Verbum pasceret nos verbo Evangelii et ab irrationabilitate ac brutalitate affectionum liberaret. Quære autem primo juxta Matthæum capite enarrationem ejus, quod dicitur: Et intrantes domum siderunt puerum 18. Ανέβη - γυναικί. Την Βηθλεὲμ ὁ Δαυίδ κοσμή - σας, οἰκείαν ὠνόμασε. Συναπεγράφη δὲ καὶ ὁ Χρι στὸς, ἵνα τοὺς ἀπογραφέντας εἰς δουλείαν τοῦ αὐτο κράτορος Καίσαρος ελευθερώσῃ τῆς δουλείας τοῦ κοσμοκράτορος διαβόλου. Ούσῃ ἐγκύφ. Εκ Πνεύματος αγίου δηλονότι, καθώς προείρηται. Εγένετο – πρωτότοκον. Περὶ τῆς σημασίας τοῦ Πρωτοτόκου διελάβομεν ἐν τῷ τέλει τοῦ προοι μίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου, Ενθα κεῖται τό… Καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν. ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον. Καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν — καταλύματι. Κα τάλυμα λέγεται τὸ καταγώγιον, ἐν ᾧ, μὴ ὄντος τόπου, διὰ τὴν στενοχωρίαν ἀνέκλινεν αὐτὸν εἰς τὴν οὖσαν ἐκεῖ φάτνην τῶν ἀλόγων. Έμελλε γάρο Λόγος ὢν, λόγῳ θρέψαι ἡμᾶς, τῷ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ τῆς ἀλογίας τῶν παθῶν ἀπαλλάξαι καὶ κτηνωδίας. Ζήτησον δὲ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ · Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν, εἶδον τὸ παιδίον † Præsepe est mundus, nos vero irrationalia. Ut ergo nos ab irrationalitate Hberaret, ideo voluit ibi reclinari. CAP. H. De pastoribus in agro degentibus. Vers. 8. Et pastores - sunm. Verbum dypavλεῖν quidam interpretantur, ἐν ἀγρῷ αὐλεῖν, in agro tibia canere, sive fistula uti. Alii vero, ty dypý αὐλίζεσθαι, in agro degere, sive pernoctare. Vers. 9. Et ecce illos. Claritatem Donini intellige hic, divinum lumen. Circumfulsit autem illos, ut angelum Domini esse scirent eum, qui illis astaret. Vers. 9. Ει tem. magno. Propter visionis novita Vers. 10. Diziique - populo. Quod auten sit muntiumi, audito. Vers. 11. Quia - David. Natus est vobis in civiSale David Salvator, qui est Christus, utpote uu- ΚΕΦ. Β'. Περὶ τῶν ἀγραυλούντων ποιμένων. Καὶ ποιμένες αὐτῶν. 'Αγραυλείν οἱ μὲν ἑρμηνεύουσι τὸ ἐν ἀγρῷ αὐλεῖν, εἴτουν σύ ριγγι, χρῆσθαι· οἱ δὲ τὸ ἐν ἀγρῷ αὐλίζεσθαι, ήγουν διανυχτερεύειν. Και ιδού αὐτούς. Δόξαν Κυρίου νῦν θεῖον φῶς νόησον. Περιέλαμψε δὲ αὐτοὺς, ἵνα γνῶσιν, ὅτι ἄγγελος Θεοῦ ἐστιν ὁ ἐπιστάς αὐτοῖς. Καὶ μέγαν. Διὰ τὸ παράδοξον τοῦ θεάματος. Καὶ εἶπεν ρᾶς, ἄκουσον. λαῷ. Τί δὲ τὸ εὐαγγέλιον τῆς χα Ότι — Δαυίδ. Ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον ἐν πόλει Δαυτό Σωτὴρ, ὃς ἐστι Χριστὸς μὲν, ὡς τῆς ἀνθρω ctam habens humanitatem suam divinitate. Doni. πότητος αὐτοῦ χρισθείσης τῇ θεότητι· Κύριος δε, mus autem, utpote Deus. Scribis vero et Pharisæis Don annuntiavit hoc gaudium: cum enim perversi cssent et invidi, non erant credituri, sed pastorie bus, qui versutia ac invidia earebant, quique veterem patriarcharum vivendi modum apprehende16 Matth. 1, 23 ss Matth. 11, 11. Τό· οὐκ, omisso και. Β. ὡς Θεός. Οὐκ εὐηγγελίσατο δὲ τοῖς Γραμματεῦσι καὶ Φαρισαίοις τὴν χαράν ταύτην, διότι οὐκ ἔμελ λον πιστεῦσαι, πονηροὶ καὶ φθονεροί τυγχάνοντες, ἀλλὰ ποιμέσιν ἀπονήροις καὶ ἀκάκοις, καὶ τὴν παλαιὰν πολιτείαν ἐξηλωκόσι τῶν πατριαρχῶν. Ἐπεὶ Varia lectiones et nola. Rarum vocabulum, ab κτηνώδης. Scholium, quod hic ex margine sui colicis subjecit interpres, in nullo meorum codd. legitur. Ita quoque Theophyl. p. 315 D, ἀγροτικὸν αὐλοῦντες. Male. Posterioris significationis exempla ad h. 1. laudat West. Mohet etiam de hoc Grævins ad Hesiodl. p. 75. Addit ibid. Theophyl.: 'Εν τῷ ἀγρῷ αυλιζόμενοι και διάγοντες. Et p. 516 in interpre tatione allegorica de episcopis: 'Αγραυλείν τους ἔστιν ᾄδειν πνευματικά τινα καὶ διδάσκειν τὸν sidy Imperasset. In Græco est, arnasset, id est, auxisset et ornasset ædificiis, incolis et aliis.

Vors. 3. Ει ibant civitatem. In tribus Καὶ ἐπορεύοντο - πόλιν. Εἰς τὴν τῆς ἰδίας φυ suis metropolim,ut nota feret cujusque tribus mul- της μητρόπολιν, ἵνα γνώριμον γένηται τὸ πλῆθος ritudo. ἑκάστης φυλῆς. Vers. 4. Ascendit Vers. 5. uxore. Cum David in Bethleem imperasset (dd), suam appellavit civi tatem. Simal autem descriptus est Christus, ut eos, qui descripti essent un servitutem principis Caesaris, liberaret a servitute diaboli, qui princeps est mundi. Vers. 5. Quæ eral prægnans. De Spiritu sancto videlicet, sicut dictum est. Vers. 6. Facium - Vers. 7. primogenitum. De significatione nominis Primogenitus, tractavimas in fine Proœmii Evangelii juxta Matthæum ", ubi dicitur: Et non cognovit eam, donec peperit filium suum primogenitum. Vers. 7. Ει fasciis eum involvit diversorio. Diversorium dicitur hospitium, in quo, cum non esset locus propter domus angustiam, reclinavit ipsum in præsepe irrationalium, quod ibi erat. Futurum enim erat, ut Verbum pasceret nos verbo Evangelii et ab irrationabilitate ac brutalitate affectionum liberaret. Quære autem primo juxta Matthæum capite enarrationem ejus, quod dicitur: Et intrantes domum siderunt puerum 18. Ανέβη - γυναικί. Την Βηθλεὲμ ὁ Δαυίδ κοσμή - σας, οἰκείαν ὠνόμασε. Συναπεγράφη δὲ καὶ ὁ Χρι στὸς, ἵνα τοὺς ἀπογραφέντας εἰς δουλείαν τοῦ αὐτο κράτορος Καίσαρος ελευθερώσῃ τῆς δουλείας τοῦ κοσμοκράτορος διαβόλου. Ούσῃ ἐγκύφ. Εκ Πνεύματος αγίου δηλονότι, καθώς προείρηται. Εγένετο – πρωτότοκον. Περὶ τῆς σημασίας τοῦ Πρωτοτόκου διελάβομεν ἐν τῷ τέλει τοῦ προοι μίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου, Ενθα κεῖται τό… Καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν. ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον. Καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν — καταλύματι. Κα τάλυμα λέγεται τὸ καταγώγιον, ἐν ᾧ, μὴ ὄντος τόπου, διὰ τὴν στενοχωρίαν ἀνέκλινεν αὐτὸν εἰς τὴν οὖσαν ἐκεῖ φάτνην τῶν ἀλόγων. Έμελλε γάρο Λόγος ὢν, λόγῳ θρέψαι ἡμᾶς, τῷ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ τῆς ἀλογίας τῶν παθῶν ἀπαλλάξαι καὶ κτηνωδίας. Ζήτησον δὲ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ · Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν, εἶδον τὸ παιδίον † Præsepe est mundus, nos vero irrationalia. Ut ergo nos ab irrationalitate Hberaret, ideo voluit ibi reclinari. CAP. H. De pastoribus in agro degentibus. Vers. 8. Et pastores - sunm. Verbum dypavλεῖν quidam interpretantur, ἐν ἀγρῷ αὐλεῖν, in agro tibia canere, sive fistula uti. Alii vero, ty dypý αὐλίζεσθαι, in agro degere, sive pernoctare. Vers. 9. Et ecce illos. Claritatem Donini intellige hic, divinum lumen. Circumfulsit autem illos, ut angelum Domini esse scirent eum, qui illis astaret. Vers. 9. Ει tem. magno. Propter visionis novita Vers. 10. Diziique - populo. Quod auten sit muntiumi, audito. Vers. 11. Quia - David. Natus est vobis in civiSale David Salvator, qui est Christus, utpote uu- ΚΕΦ. Β'. Περὶ τῶν ἀγραυλούντων ποιμένων. Καὶ ποιμένες αὐτῶν. 'Αγραυλείν οἱ μὲν ἑρμηνεύουσι τὸ ἐν ἀγρῷ αὐλεῖν, εἴτουν σύ ριγγι, χρῆσθαι· οἱ δὲ τὸ ἐν ἀγρῷ αὐλίζεσθαι, ήγουν διανυχτερεύειν. Και ιδού αὐτούς. Δόξαν Κυρίου νῦν θεῖον φῶς νόησον. Περιέλαμψε δὲ αὐτοὺς, ἵνα γνῶσιν, ὅτι ἄγγελος Θεοῦ ἐστιν ὁ ἐπιστάς αὐτοῖς. Καὶ μέγαν. Διὰ τὸ παράδοξον τοῦ θεάματος. Καὶ εἶπεν ρᾶς, ἄκουσον. λαῷ. Τί δὲ τὸ εὐαγγέλιον τῆς χα Ότι — Δαυίδ. Ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον ἐν πόλει Δαυτό Σωτὴρ, ὃς ἐστι Χριστὸς μὲν, ὡς τῆς ἀνθρω ctam habens humanitatem suam divinitate. Doni. πότητος αὐτοῦ χρισθείσης τῇ θεότητι· Κύριος δε, mus autem, utpote Deus. Scribis vero et Pharisæis Don annuntiavit hoc gaudium: cum enim perversi cssent et invidi, non erant credituri, sed pastorie bus, qui versutia ac invidia earebant, quique veterem patriarcharum vivendi modum apprehende16 Matth. 1, 23 ss Matth. 11, 11. Τό· οὐκ, omisso και. Β. ὡς Θεός. Οὐκ εὐηγγελίσατο δὲ τοῖς Γραμματεῦσι καὶ Φαρισαίοις τὴν χαράν ταύτην, διότι οὐκ ἔμελ λον πιστεῦσαι, πονηροὶ καὶ φθονεροί τυγχάνοντες, ἀλλὰ ποιμέσιν ἀπονήροις καὶ ἀκάκοις, καὶ τὴν παλαιὰν πολιτείαν ἐξηλωκόσι τῶν πατριαρχῶν. Ἐπεὶ Varia lectiones et nola. Rarum vocabulum, ab κτηνώδης. Scholium, quod hic ex margine sui colicis subjecit interpres, in nullo meorum codd. legitur. Ita quoque Theophyl. p. 315 D, ἀγροτικὸν αὐλοῦντες. Male. Posterioris significationis exempla ad h. 1. laudat West. Mohet etiam de hoc Grævins ad Hesiodl. p. 75. Addit ibid. Theophyl.: 'Εν τῷ ἀγρῷ αυλιζόμενοι και διάγοντες. Et p. 516 in interpre tatione allegorica de episcopis: 'Αγραυλείν τους ἔστιν ᾄδειν πνευματικά τινα καὶ διδάσκειν τὸν sidy Imperasset. In Græco est, arnasset, id est, auxisset et ornasset ædificiis, incolis et aliis.

Vors. 3. Ει ibant civitatem. In tribus Καὶ ἐπορεύοντο - πόλιν. Εἰς τὴν τῆς ἰδίας φυ suis metropolim,ut nota feret cujusque tribus mul- της μητρόπολιν, ἵνα γνώριμον γένηται τὸ πλῆθος ritudo. ἑκάστης φυλῆς. Vers. 4. Ascendit Vers. 5. uxore. Cum David in Bethleem imperasset (dd), suam appellavit civi tatem. Simal autem descriptus est Christus, ut eos, qui descripti essent un servitutem principis Caesaris, liberaret a servitute diaboli, qui princeps est mundi. Vers. 5. Quæ eral prægnans. De Spiritu sancto videlicet, sicut dictum est. Vers. 6. Facium - Vers. 7. primogenitum. De significatione nominis Primogenitus, tractavimas in fine Proœmii Evangelii juxta Matthæum ", ubi dicitur: Et non cognovit eam, donec peperit filium suum primogenitum. Vers. 7. Ει fasciis eum involvit diversorio. Diversorium dicitur hospitium, in quo, cum non esset locus propter domus angustiam, reclinavit ipsum in præsepe irrationalium, quod ibi erat. Futurum enim erat, ut Verbum pasceret nos verbo Evangelii et ab irrationabilitate ac brutalitate affectionum liberaret. Quære autem primo juxta Matthæum capite enarrationem ejus, quod dicitur: Et intrantes domum siderunt puerum 18. Ανέβη - γυναικί. Την Βηθλεὲμ ὁ Δαυίδ κοσμή - σας, οἰκείαν ὠνόμασε. Συναπεγράφη δὲ καὶ ὁ Χρι στὸς, ἵνα τοὺς ἀπογραφέντας εἰς δουλείαν τοῦ αὐτο κράτορος Καίσαρος ελευθερώσῃ τῆς δουλείας τοῦ κοσμοκράτορος διαβόλου. Ούσῃ ἐγκύφ. Εκ Πνεύματος αγίου δηλονότι, καθώς προείρηται. Εγένετο – πρωτότοκον. Περὶ τῆς σημασίας τοῦ Πρωτοτόκου διελάβομεν ἐν τῷ τέλει τοῦ προοι μίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου, Ενθα κεῖται τό… Καὶ οὐκ ἐγίνωσκεν αὐτὴν. ἕως οὗ ἔτεκε τὸν υἱὸν αὐτῆς τὸν πρωτότοκον. Καὶ ἐσπαργάνωσεν αὐτὸν — καταλύματι. Κα τάλυμα λέγεται τὸ καταγώγιον, ἐν ᾧ, μὴ ὄντος τόπου, διὰ τὴν στενοχωρίαν ἀνέκλινεν αὐτὸν εἰς τὴν οὖσαν ἐκεῖ φάτνην τῶν ἀλόγων. Έμελλε γάρο Λόγος ὢν, λόγῳ θρέψαι ἡμᾶς, τῷ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ τῆς ἀλογίας τῶν παθῶν ἀπαλλάξαι καὶ κτηνωδίας. Ζήτησον δὲ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ · Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ ἐλθόντες εἰς τὴν οἰκίαν, εἶδον τὸ παιδίον † Præsepe est mundus, nos vero irrationalia. Ut ergo nos ab irrationalitate Hberaret, ideo voluit ibi reclinari. CAP. H. De pastoribus in agro degentibus. Vers. 8. Et pastores - sunm. Verbum dypavλεῖν quidam interpretantur, ἐν ἀγρῷ αὐλεῖν, in agro tibia canere, sive fistula uti. Alii vero, ty dypý αὐλίζεσθαι, in agro degere, sive pernoctare. Vers. 9. Et ecce illos. Claritatem Donini intellige hic, divinum lumen. Circumfulsit autem illos, ut angelum Domini esse scirent eum, qui illis astaret. Vers. 9. Ει tem. magno. Propter visionis novita Vers. 10. Diziique - populo. Quod auten sit muntiumi, audito. Vers. 11. Quia - David. Natus est vobis in civiSale David Salvator, qui est Christus, utpote uu- ΚΕΦ. Β'. Περὶ τῶν ἀγραυλούντων ποιμένων. Καὶ ποιμένες αὐτῶν. 'Αγραυλείν οἱ μὲν ἑρμηνεύουσι τὸ ἐν ἀγρῷ αὐλεῖν, εἴτουν σύ ριγγι, χρῆσθαι· οἱ δὲ τὸ ἐν ἀγρῷ αὐλίζεσθαι, ήγουν διανυχτερεύειν. Και ιδού αὐτούς. Δόξαν Κυρίου νῦν θεῖον φῶς νόησον. Περιέλαμψε δὲ αὐτοὺς, ἵνα γνῶσιν, ὅτι ἄγγελος Θεοῦ ἐστιν ὁ ἐπιστάς αὐτοῖς. Καὶ μέγαν. Διὰ τὸ παράδοξον τοῦ θεάματος. Καὶ εἶπεν ρᾶς, ἄκουσον. λαῷ. Τί δὲ τὸ εὐαγγέλιον τῆς χα Ότι — Δαυίδ. Ἐτέχθη ὑμῖν σήμερον ἐν πόλει Δαυτό Σωτὴρ, ὃς ἐστι Χριστὸς μὲν, ὡς τῆς ἀνθρω ctam habens humanitatem suam divinitate. Doni. πότητος αὐτοῦ χρισθείσης τῇ θεότητι· Κύριος δε, mus autem, utpote Deus. Scribis vero et Pharisæis Don annuntiavit hoc gaudium: cum enim perversi cssent et invidi, non erant credituri, sed pastorie bus, qui versutia ac invidia earebant, quique veterem patriarcharum vivendi modum apprehende16 Matth. 1, 23 ss Matth. 11, 11. Τό· οὐκ, omisso και. Β. ὡς Θεός. Οὐκ εὐηγγελίσατο δὲ τοῖς Γραμματεῦσι καὶ Φαρισαίοις τὴν χαράν ταύτην, διότι οὐκ ἔμελ λον πιστεῦσαι, πονηροὶ καὶ φθονεροί τυγχάνοντες, ἀλλὰ ποιμέσιν ἀπονήροις καὶ ἀκάκοις, καὶ τὴν παλαιὰν πολιτείαν ἐξηλωκόσι τῶν πατριαρχῶν. Ἐπεὶ Varia lectiones et nola. Rarum vocabulum, ab κτηνώδης. Scholium, quod hic ex margine sui colicis subjecit interpres, in nullo meorum codd. legitur. Ita quoque Theophyl. p. 315 D, ἀγροτικὸν αὐλοῦντες. Male. Posterioris significationis exempla ad h. 1. laudat West. Mohet etiam de hoc Grævins ad Hesiodl. p. 75. Addit ibid. Theophyl.: 'Εν τῷ ἀγρῷ αυλιζόμενοι και διάγοντες. Et p. 516 in interpre tatione allegorica de episcopis: 'Αγραυλείν τους ἔστιν ᾄδειν πνευματικά τινα καὶ διδάσκειν τὸν sidy Imperasset. In Græco est, arnasset, id est, auxisset et ornasset ædificiis, incolis et aliis.

CAP. II. δὲ καὶ ποιμὴν ἐγεννήθη τοῦ λαοῦ, ποιμέσι τὰ περὶ rant. Quia etiam pastor ac dus factus est (ee) po αὐτοῦ γνωρίζεται πρῶτον. Δηλοῦται δὲ καὶ ἕτερον, ὅτι τοῖς ποιμέσι τῶν λο γικῶν προβάτων τὰ θεῖα μυστήρια πρὸ τῶν ἄλλων ἀποκαλύπτονται. Καὶ – σημεῖον. Τοῦτο ἡμῖν τὸ τεκμήριον τοῦ ἀληθεύειν με. Εὑρήσετε – φάτνη. Ἐδέθη μεν σπαργάνοις, ἵνα λύσῃ τὰ σπάργανα τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν· ἔκειτο δὲ, ἵνα ἀναστήσῃ τοὺς πεπτωκότας εἰς ἁμαρτίαν. οὐρανίου. Εγένετο σὺν τῷ ἀγγέλῳ, η· Καὶ γουν συνῆλθε τῷ ἀγγέλῳ ἐκείνῳ. Αἰνούντων τὸν Θεόν. Τῶν ἀγγέλων ὑμνούντων τὴν μίαν θεότητα τῆς ἁγίας Τριάδος, διὰ τὴν οἰκο νομηθείσαν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Καὶ λεγόντων – Θεῷ. Ὕμνος ἐν οὐρανοῖς τῷ Θεῷ. Καὶ· ἐπὶ γῆς εἰρήνη. Τούτο αιτία τοῦ ὕμνου διότι καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη γέγονεν, ἡ ἐν οὐρανοῖς πολιτευομένη, εἰρηνευόντων ἤδη καὶ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεόν. Η. διότι καὶ ἐπὶ γῆς ὤφθη ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὅς ἐστιν εἰρήνη τοῦ κόσμου. Μεσίτης γὰρ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων γενόμενος, εἰρήνευσε τὰ ἐπίγεια πρὸς τὰ οὐράνια, τὰ διεστῶτα συνάψας καὶ τὰ ἐκπεπολεμωμένα καταλλάξας. Η Καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, διότι τοῦ παντοκράτορος Χριστοῦ τικτομένου πᾶς πόλεμος κατελύθη, πάντων ἐμοῦ τῶν ἐθνῶν τῷ κράτει τῶν Ῥωμαίων ύποταγέντων. Ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. Ἐν ἀνθρώποις νῦν ἡ πάλαι εὐδοκία τοῦ Πατρός· αὕτη δέ ἐστι τὸ ἐναν θρωπῆσαι τὸν Υἱὸν, καὶ σῶσαι τὸν ἀπολωλότα ἄνθρω πον. Νῦν γὰρ πεπλήρωται, ο πάλαι εὐδόκησεν, εἴ. τουν ὥρισεν, ἠθέλησε. Καὶ ἐγένετο — ἡμῖν. Ίδωμεν τὸ ῥῆμα, τουτέστιν, ἐξετάσωμεν τὸ ῥῆμα, τὸ περὶ τοῦ τεχθῆ ναι ἡμῖν Σωτήρα σήμερον. Εξετάσωμεν δὲ τοῦτο διὰ τοῦ δοθέντος ἡμῖν σημείου. Καὶ ἦλθον — τούτου. Διεγνώρισαν, ήγουν, ἐπληροφορήθησαν περὶ τοῦ ῥήματος τοῦ λαληθέν. τος αὐτοῖς περὶ τοῦ παιδίου τούτου, ὅτι ἐτέχθη τῷ λαῷ Σωτήρο Καὶ πάντες – πρὸς αὐτούς. Ανήγγειλαν γὰρ αὐτίκα τῷ τε Ἰωσὴφ καὶ τῇ μητρὶ τοῦ παιδίου πάντα όσα ήκουσαν παρὰ τοῦ ἀγγέλου, καὶ τὰ περὶ τοῦ πλήθους τῆς οὐρανίου στρατιάς. Καὶ οὐ μόνον τούτοις, ἀλλὰ καὶ πᾶσιν, οἷς ἐνετύγχανον, οἳ καὶ ἀκούσαντες ἐθαύμασαν, περὶ ὧν ἤκουσαν. Τὸ ῥῆμα alrest. A. puli, pastoribus primum ea, quæ de sc erant mysteria, manifestavit. Significatur quoque et aliud, quod videlicet pastoribus rationalium ovium, divina mysteria prímum, ante alios, revelantur. Vers. 12. Et-signum. Hoc vobis argumentum, quod vera dicam. Vers. 12. Invenielis - presepe. Fasciis alligatum, ut fascias nostroru'n solvat peccatorum. Jacebat autem, ut eos, qui in peccata ceciderant,erigeret. Vers. 13. Ει – calestis. Facta est cum angelo, id est, conjuncta est illi angelo. Vers. 13. Laudantium Deum. Laudes canentium uni sanctæ Trinitatis divinitati, propter ordinaLam hominum salutem. Vers. 13. Et dicentium Den. Deo. Laus in coelis Vers. 14. Et in terra pax. Ut bæc hymno, sive laudi correspondeat. Quia et in terra pax facta est, quæ in cœlis versabatur, hominibus pacem jam ad Deuin habentibus. Vel quia etiam in terra Dei Filius apparuit, qui est pax mundi, mediator Dei et hominum factus: qui pacificavit terrestria coelestibus, dissidentia conjungens, eosque, qui invicemn hostes erant, reconcilians. Vel, Et in terra pax, quia omnipotente Christo nato, bellum omne dissolutum est, omnibus simul gentibus Romanorum ditioni subjectis. Vers. 14. In hominibus beneplacitum. In hominibus nunc est, quod olim Patris erat beneplacitum: hoc autem est, ut incarnaretur Dei Filius, ac salvaretur homo perditus. Nunc enim completum est, quod olim illi beneplacuit, sive quod definivit, aut voluit. Vers. 15. Ει factum nobis. Videamus rem, hoc est, inquiramus factum, de nato nobis hodie Salvatore. Inquiramus autem hoc, per datum ΠΟ bis signum. Vers. 16. Et venerunt - Vers. 17. hoc. Cognoverunt, sive certiores facti sunt de verbo, quodl dictum erat eis de puero hoc, quod natus erat populo Salvator. Vers. 18. Ει omnes — ipsis. Statim enim annuntiaverunt Joseph et matri pueri, quæcunque dicta erant ipsis ab angelo, el de multitudine cœlestiz militiæ. Nec his solum, verum etiam omnibus, quibus occurrebant, qui etiam mirahantur de his, quæ audiebant. Variæ lectiones et notæ. Hentenius reddendum censet: Notum fecerunt vel divulgaverunt, ob id potissimum, quod pro- (re) Factus est. Videtur ergo legisse εργαστικών. (f) Nam hoc reliquum est. Summ enim im- tinus sequitur: Et omnes, qui audierunt, mirati sunt. Notum autem est, yvwpičstv esse et cognoscere, et notum facere. plevit (fecit) et superfluun est in posterum, tcs. sat in posterum.

CAP. II. δὲ καὶ ποιμὴν ἐγεννήθη τοῦ λαοῦ, ποιμέσι τὰ περὶ rant. Quia etiam pastor ac dus factus est (ee) po αὐτοῦ γνωρίζεται πρῶτον. Δηλοῦται δὲ καὶ ἕτερον, ὅτι τοῖς ποιμέσι τῶν λο γικῶν προβάτων τὰ θεῖα μυστήρια πρὸ τῶν ἄλλων ἀποκαλύπτονται. Καὶ – σημεῖον. Τοῦτο ἡμῖν τὸ τεκμήριον τοῦ ἀληθεύειν με. Εὑρήσετε – φάτνη. Ἐδέθη μεν σπαργάνοις, ἵνα λύσῃ τὰ σπάργανα τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν· ἔκειτο δὲ, ἵνα ἀναστήσῃ τοὺς πεπτωκότας εἰς ἁμαρτίαν. οὐρανίου. Εγένετο σὺν τῷ ἀγγέλῳ, η· Καὶ γουν συνῆλθε τῷ ἀγγέλῳ ἐκείνῳ. Αἰνούντων τὸν Θεόν. Τῶν ἀγγέλων ὑμνούντων τὴν μίαν θεότητα τῆς ἁγίας Τριάδος, διὰ τὴν οἰκο νομηθείσαν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Καὶ λεγόντων – Θεῷ. Ὕμνος ἐν οὐρανοῖς τῷ Θεῷ. Καὶ· ἐπὶ γῆς εἰρήνη. Τούτο αιτία τοῦ ὕμνου διότι καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη γέγονεν, ἡ ἐν οὐρανοῖς πολιτευομένη, εἰρηνευόντων ἤδη καὶ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεόν. Η. διότι καὶ ἐπὶ γῆς ὤφθη ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὅς ἐστιν εἰρήνη τοῦ κόσμου. Μεσίτης γὰρ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων γενόμενος, εἰρήνευσε τὰ ἐπίγεια πρὸς τὰ οὐράνια, τὰ διεστῶτα συνάψας καὶ τὰ ἐκπεπολεμωμένα καταλλάξας. Η Καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, διότι τοῦ παντοκράτορος Χριστοῦ τικτομένου πᾶς πόλεμος κατελύθη, πάντων ἐμοῦ τῶν ἐθνῶν τῷ κράτει τῶν Ῥωμαίων ύποταγέντων. Ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. Ἐν ἀνθρώποις νῦν ἡ πάλαι εὐδοκία τοῦ Πατρός· αὕτη δέ ἐστι τὸ ἐναν θρωπῆσαι τὸν Υἱὸν, καὶ σῶσαι τὸν ἀπολωλότα ἄνθρω πον. Νῦν γὰρ πεπλήρωται, ο πάλαι εὐδόκησεν, εἴ. τουν ὥρισεν, ἠθέλησε. Καὶ ἐγένετο — ἡμῖν. Ίδωμεν τὸ ῥῆμα, τουτέστιν, ἐξετάσωμεν τὸ ῥῆμα, τὸ περὶ τοῦ τεχθῆ ναι ἡμῖν Σωτήρα σήμερον. Εξετάσωμεν δὲ τοῦτο διὰ τοῦ δοθέντος ἡμῖν σημείου. Καὶ ἦλθον — τούτου. Διεγνώρισαν, ήγουν, ἐπληροφορήθησαν περὶ τοῦ ῥήματος τοῦ λαληθέν. τος αὐτοῖς περὶ τοῦ παιδίου τούτου, ὅτι ἐτέχθη τῷ λαῷ Σωτήρο Καὶ πάντες – πρὸς αὐτούς. Ανήγγειλαν γὰρ αὐτίκα τῷ τε Ἰωσὴφ καὶ τῇ μητρὶ τοῦ παιδίου πάντα όσα ήκουσαν παρὰ τοῦ ἀγγέλου, καὶ τὰ περὶ τοῦ πλήθους τῆς οὐρανίου στρατιάς. Καὶ οὐ μόνον τούτοις, ἀλλὰ καὶ πᾶσιν, οἷς ἐνετύγχανον, οἳ καὶ ἀκούσαντες ἐθαύμασαν, περὶ ὧν ἤκουσαν. Τὸ ῥῆμα alrest. A. puli, pastoribus primum ea, quæ de sc erant mysteria, manifestavit. Significatur quoque et aliud, quod videlicet pastoribus rationalium ovium, divina mysteria prímum, ante alios, revelantur. Vers. 12. Et-signum. Hoc vobis argumentum, quod vera dicam. Vers. 12. Invenielis - presepe. Fasciis alligatum, ut fascias nostroru'n solvat peccatorum. Jacebat autem, ut eos, qui in peccata ceciderant,erigeret. Vers. 13. Ει – calestis. Facta est cum angelo, id est, conjuncta est illi angelo. Vers. 13. Laudantium Deum. Laudes canentium uni sanctæ Trinitatis divinitati, propter ordinaLam hominum salutem. Vers. 13. Et dicentium Den. Deo. Laus in coelis Vers. 14. Et in terra pax. Ut bæc hymno, sive laudi correspondeat. Quia et in terra pax facta est, quæ in cœlis versabatur, hominibus pacem jam ad Deuin habentibus. Vel quia etiam in terra Dei Filius apparuit, qui est pax mundi, mediator Dei et hominum factus: qui pacificavit terrestria coelestibus, dissidentia conjungens, eosque, qui invicemn hostes erant, reconcilians. Vel, Et in terra pax, quia omnipotente Christo nato, bellum omne dissolutum est, omnibus simul gentibus Romanorum ditioni subjectis. Vers. 14. In hominibus beneplacitum. In hominibus nunc est, quod olim Patris erat beneplacitum: hoc autem est, ut incarnaretur Dei Filius, ac salvaretur homo perditus. Nunc enim completum est, quod olim illi beneplacuit, sive quod definivit, aut voluit. Vers. 15. Ει factum nobis. Videamus rem, hoc est, inquiramus factum, de nato nobis hodie Salvatore. Inquiramus autem hoc, per datum ΠΟ bis signum. Vers. 16. Et venerunt - Vers. 17. hoc. Cognoverunt, sive certiores facti sunt de verbo, quodl dictum erat eis de puero hoc, quod natus erat populo Salvator. Vers. 18. Ει omnes — ipsis. Statim enim annuntiaverunt Joseph et matri pueri, quæcunque dicta erant ipsis ab angelo, el de multitudine cœlestiz militiæ. Nec his solum, verum etiam omnibus, quibus occurrebant, qui etiam mirahantur de his, quæ audiebant. Variæ lectiones et notæ. Hentenius reddendum censet: Notum fecerunt vel divulgaverunt, ob id potissimum, quod pro- (re) Factus est. Videtur ergo legisse εργαστικών. (f) Nam hoc reliquum est. Summ enim im- tinus sequitur: Et omnes, qui audierunt, mirati sunt. Notum autem est, yvwpičstv esse et cognoscere, et notum facere. plevit (fecit) et superfluun est in posterum, tcs. sat in posterum.

CAP. II. δὲ καὶ ποιμὴν ἐγεννήθη τοῦ λαοῦ, ποιμέσι τὰ περὶ rant. Quia etiam pastor ac dus factus est (ee) po αὐτοῦ γνωρίζεται πρῶτον. Δηλοῦται δὲ καὶ ἕτερον, ὅτι τοῖς ποιμέσι τῶν λο γικῶν προβάτων τὰ θεῖα μυστήρια πρὸ τῶν ἄλλων ἀποκαλύπτονται. Καὶ – σημεῖον. Τοῦτο ἡμῖν τὸ τεκμήριον τοῦ ἀληθεύειν με. Εὑρήσετε – φάτνη. Ἐδέθη μεν σπαργάνοις, ἵνα λύσῃ τὰ σπάργανα τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν· ἔκειτο δὲ, ἵνα ἀναστήσῃ τοὺς πεπτωκότας εἰς ἁμαρτίαν. οὐρανίου. Εγένετο σὺν τῷ ἀγγέλῳ, η· Καὶ γουν συνῆλθε τῷ ἀγγέλῳ ἐκείνῳ. Αἰνούντων τὸν Θεόν. Τῶν ἀγγέλων ὑμνούντων τὴν μίαν θεότητα τῆς ἁγίας Τριάδος, διὰ τὴν οἰκο νομηθείσαν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Καὶ λεγόντων – Θεῷ. Ὕμνος ἐν οὐρανοῖς τῷ Θεῷ. Καὶ· ἐπὶ γῆς εἰρήνη. Τούτο αιτία τοῦ ὕμνου διότι καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη γέγονεν, ἡ ἐν οὐρανοῖς πολιτευομένη, εἰρηνευόντων ἤδη καὶ τῶν ἀνθρώπων πρὸς τὸν Θεόν. Η. διότι καὶ ἐπὶ γῆς ὤφθη ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ, ὅς ἐστιν εἰρήνη τοῦ κόσμου. Μεσίτης γὰρ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων γενόμενος, εἰρήνευσε τὰ ἐπίγεια πρὸς τὰ οὐράνια, τὰ διεστῶτα συνάψας καὶ τὰ ἐκπεπολεμωμένα καταλλάξας. Η Καὶ ἐπὶ γῆς εἰρήνη, διότι τοῦ παντοκράτορος Χριστοῦ τικτομένου πᾶς πόλεμος κατελύθη, πάντων ἐμοῦ τῶν ἐθνῶν τῷ κράτει τῶν Ῥωμαίων ύποταγέντων. Ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία. Ἐν ἀνθρώποις νῦν ἡ πάλαι εὐδοκία τοῦ Πατρός· αὕτη δέ ἐστι τὸ ἐναν θρωπῆσαι τὸν Υἱὸν, καὶ σῶσαι τὸν ἀπολωλότα ἄνθρω πον. Νῦν γὰρ πεπλήρωται, ο πάλαι εὐδόκησεν, εἴ. τουν ὥρισεν, ἠθέλησε. Καὶ ἐγένετο — ἡμῖν. Ίδωμεν τὸ ῥῆμα, τουτέστιν, ἐξετάσωμεν τὸ ῥῆμα, τὸ περὶ τοῦ τεχθῆ ναι ἡμῖν Σωτήρα σήμερον. Εξετάσωμεν δὲ τοῦτο διὰ τοῦ δοθέντος ἡμῖν σημείου. Καὶ ἦλθον — τούτου. Διεγνώρισαν, ήγουν, ἐπληροφορήθησαν περὶ τοῦ ῥήματος τοῦ λαληθέν. τος αὐτοῖς περὶ τοῦ παιδίου τούτου, ὅτι ἐτέχθη τῷ λαῷ Σωτήρο Καὶ πάντες – πρὸς αὐτούς. Ανήγγειλαν γὰρ αὐτίκα τῷ τε Ἰωσὴφ καὶ τῇ μητρὶ τοῦ παιδίου πάντα όσα ήκουσαν παρὰ τοῦ ἀγγέλου, καὶ τὰ περὶ τοῦ πλήθους τῆς οὐρανίου στρατιάς. Καὶ οὐ μόνον τούτοις, ἀλλὰ καὶ πᾶσιν, οἷς ἐνετύγχανον, οἳ καὶ ἀκούσαντες ἐθαύμασαν, περὶ ὧν ἤκουσαν. Τὸ ῥῆμα alrest. A. puli, pastoribus primum ea, quæ de sc erant mysteria, manifestavit. Significatur quoque et aliud, quod videlicet pastoribus rationalium ovium, divina mysteria prímum, ante alios, revelantur. Vers. 12. Et-signum. Hoc vobis argumentum, quod vera dicam. Vers. 12. Invenielis - presepe. Fasciis alligatum, ut fascias nostroru'n solvat peccatorum. Jacebat autem, ut eos, qui in peccata ceciderant,erigeret. Vers. 13. Ει – calestis. Facta est cum angelo, id est, conjuncta est illi angelo. Vers. 13. Laudantium Deum. Laudes canentium uni sanctæ Trinitatis divinitati, propter ordinaLam hominum salutem. Vers. 13. Et dicentium Den. Deo. Laus in coelis Vers. 14. Et in terra pax. Ut bæc hymno, sive laudi correspondeat. Quia et in terra pax facta est, quæ in cœlis versabatur, hominibus pacem jam ad Deuin habentibus. Vel quia etiam in terra Dei Filius apparuit, qui est pax mundi, mediator Dei et hominum factus: qui pacificavit terrestria coelestibus, dissidentia conjungens, eosque, qui invicemn hostes erant, reconcilians. Vel, Et in terra pax, quia omnipotente Christo nato, bellum omne dissolutum est, omnibus simul gentibus Romanorum ditioni subjectis. Vers. 14. In hominibus beneplacitum. In hominibus nunc est, quod olim Patris erat beneplacitum: hoc autem est, ut incarnaretur Dei Filius, ac salvaretur homo perditus. Nunc enim completum est, quod olim illi beneplacuit, sive quod definivit, aut voluit. Vers. 15. Ει factum nobis. Videamus rem, hoc est, inquiramus factum, de nato nobis hodie Salvatore. Inquiramus autem hoc, per datum ΠΟ bis signum. Vers. 16. Et venerunt - Vers. 17. hoc. Cognoverunt, sive certiores facti sunt de verbo, quodl dictum erat eis de puero hoc, quod natus erat populo Salvator. Vers. 18. Ει omnes — ipsis. Statim enim annuntiaverunt Joseph et matri pueri, quæcunque dicta erant ipsis ab angelo, el de multitudine cœlestiz militiæ. Nec his solum, verum etiam omnibus, quibus occurrebant, qui etiam mirahantur de his, quæ audiebant. Variæ lectiones et notæ. Hentenius reddendum censet: Notum fecerunt vel divulgaverunt, ob id potissimum, quod pro- (re) Factus est. Videtur ergo legisse εργαστικών. (f) Nam hoc reliquum est. Summ enim im- tinus sequitur: Et omnes, qui audierunt, mirati sunt. Notum autem est, yvwpičstv esse et cognoscere, et notum facere. plevit (fecit) et superfluun est in posterum, tcs. sat in posterum.

suo. Vers. 19. Maria autem· hæc. Quæ a pastori- ▲ bus dicta erant. Conservabat autem apud se e. Vers. 19. Conferens Examinans hæc apud se ipsam, et comparans ad Gabrielis ab exordio salutationem, ac sine semine conceptumi, et absque doloribus puerperium, partumque sine corruptione: et paulatim certitudinem suscipiebat perfectiorem. Vers. 20. Et reversi sunt ad gregem suuαι. · ipsos. Reversi sunt Vers. 21. Cumque· utero. Quemadmodum apud nos sacerdotes, quando baptizant, tunc etiam nomen imponunt: ita et apud Hebræos, quando circumcidunt, tunc etiam nomen imponunt. Dubitavit autem aliquis, quare Christus circuincisioni finem erat impositurus? Cui respondendum 5 est, quod hoc secundum dispensationem actum est. Ν.εi cuin circumcius fuisset requaquam cjus doctrina suscepta fuisset, sed omnino repudiata, tanguam alienigena: neque credidisset quispiam, ipsum esse Christum de semine Abraha: exspeclatum. Omnes enim, qui ab Abraham descendebant, sigillum ac signum habebant circumcisionis, quæ distinguebat illos ab aliis gentibus. Ob hoc itaque circumcisus est. Legen etiam in lioc adimpleus, sicut in aliis quoque præceptis legalibus, ne legis transgressor videretur. Hanc autem cessare facit, et valde rationabiliter. Hebræorum enim circumcisio Christianorum baptisma figurabat ac præsignabat. Quemadmodum enim illa signaluat eos, et ο ab omni gente distinguebat: ita et hoc Christianos. (+ El sicut illa superduam corporis particulam, ita et hoc amputat peccatum superfluum). Oportebat autem cessare figuram, veniente exemplari: et quiescere signum, adhibito significato. Nam hoc per seipsumn adimplet, et superfluum est, quidquid reliquum est (f. 'Η δὲ Μαριάμ – ταύτα. Τὰ παρὰ τῶν ποιμένων λαληθέντα. Συνετήρει δὲ ταῦτα παρ' ἑαυτῇ. Συμβάλλουσα - αὐτῆς. Παρεξετάζουσα ταῦτα καθ᾿ ἑαυτὴν, πρός τε τὸν ἐξ ἀρχῆς εὐαγγελισμὸν τοῦ Γαβριήλ, καὶ τὴν ἄσπορον σύλληψιν, καὶ τὴν ἀνώδινον κύησιν, καὶ τὸν ἄφθορον τόκον, καὶ τελει ωτέραν ηρέμα δεχομένη πληροφορίαν. Καὶ ὑπέστρεψαν -- αὐτούς. Ὑπέστρεψαν εἰς τὴν ποίμνην αὐτῶν. Καὶ ὅτε — κοιλίᾳ. Ωσπερ οἱ παρ' ἡμῖν ἱερει:, ὅτε βαπτίζουσι, τότε καὶ ὀνομάζουσιν· οὕτω καὶ οἱ παρ' Εβραίοις, ὅτε περιτέμνουσι, τότε καὶ τὴν κλῆσιν ἐπιτιθέασιν. Απορήσει δέ τις, ὅτι, ἐπειδὴ παύειν τὴν πε ριτομὴν ἔμελλεν ὁ Χριστὸς, διατί περιετμήθη; Πρὸς ἐν ἀπολογητέον, ὅτι κατ' οἰκονομίαν. Εἰ μὴ περιετμήθη γάρ, οὐκ ἂν ὅλως παρεδέχθη διδάσκων, ἀλλ' ἀπεπέμφθη ἂν, ὡς ἀλλόφυλος, οὐδ᾽ ἂν ἐπίστευ σέ τις, ὅτι αὐτός ἐστι ὁ προσδοκώμενος Χριστός ἐκ σπέρματος 'Αβραάμ. Οἱ γὰρ ἐξ ᾿Αβραὰμ ἅπαν τες, σφραγίδα καὶ σημεῖον τὴν περιτομὴν εἶχον, διαστέλλουσαν αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Περιετμήθη μὲν οὖν διὰ τοῦτο, πληρῶν κανταῦθα τὸν νόμον, ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις νομικοῖς παραγγέλο μασιν, ἵνα μὴ δόξῃ τοῦ νόμου παραβάτης. Επαυ σε δὲ ταύτην καὶ πάνυ ευλόγως. Η γὰρ περιτομή τῶν Εβραίων τὸ βάπτισμα τῶν Χριστιανῶν ἐτύ που καὶ προεσήμαινεν. "Ωσπερ γὰρ ἐκείνῃ τοὺς ἐξ Αβραάμ ἐσφράγιζε καὶ διέστελλεν ἀπὸ παν τὸς ἔθνους, οὕτω καὶ τοῦτο τοὺς Χριστιανούς. (Καὶ καθάπερ ἐκείνη περιττὸν ἀποτέμνει τοῦ σώ ματος μέρος, οὕτω καὶ τοῦτο τὴν ἁμαρτίαν ἀποτέμνει, περιττὴν ὑπάρχουσαν.] Εδει δὲ παυθῆναι τὸν τύπον, ἐλθόντος τοῦ πρωτοτύπου, καὶ σιγῆσαι τὸ μηνύον, ἐπιστάντος τοῦ μηνυομένου. Τὸ γὰρ ἑαυτοῦ πεπλήρωκε, καὶ περιττόν ἐστι τοῦ λοιποῦ. Καὶ ὅτε - Μωϋσέως. Ο νόμος τοῦ Θεοῦ μὲν ἦν, ὡς παρ' αὐτοῦ ὑφηγηθείς· ἐλέγετο δὲ καὶ τοῦ Μωϋσέως, ὡς παρ' αὐτοῦ γραφείς. Εκέλευε δὲ τὴν σπερματισθεῖσαν καὶ τεκοῦσαν ἄρσεν, ἀκάθαρτον νομίζεσθαι μέχρι τεσσαράκοντα ἡμερῶν. Τοῦτο δὲ προσέταττεν εἰς ἀνάπαυσιν τῆς μήτρας, ἵνα μὴ εὐθὺς οἱ ἄνδρες τεκούσαις ταῖς γαμεταῖς ἑαυτῶν Vers. 22. Et quando - Moysi. Lex quidem Dei erat, utpote ab eo dali. Dicebatur autem et Moysi, tanquam ab eo scripta. Jubebat autem, ut quæ semen suscepisset ac peperisset masculum, impura haberetur usque ad quadraginta dies ". Hoc autem ordinabat ad requiem matris, ne statim viri suis quæ peperissent uxoribus commiscerentur. nondum curato labore, qui parientes consequitur. συμπλέκωνται, μήπω τὴν ἀπὸ τοῦ τεκεῖν ταλαιπω Verum Dei Genitrix buic certe legi subjecta non erat, eu quod semen non susceperat: obedivit tamen, ne legem transgredi videretur. Purgationis autem eoruin, puta matris pueri ac sponsi ejus: appropriabantur enim et viris purgationes uxorum suarum. 1 Levit. XII, 2. . ελεωτέραν. Β. Ἐπεὶ παύειν. Β. ρίαν θεραπευσάταις. 'Αλλ' ή Θεοτόκος οὐχ ὑπέ κειτο μὲν τῷ νόμῳ τούτῳ, διὰ τὸ μὴ σπερματισθῆναι· έπειθάρχησε δὲ αὐτῷ, ἵνα μὴ δόξῃ παραβαίνειν τὸν νόμον. Τοῦ καθαρισμοῦ δὲ αὐτῶν, ἤτοι τῆς μητρὸς τοῦ παιδίου καὶ τοῦ μνηστῆρος αὐτῆς· @κειοῦντο γὰρ οἱ ἄνδρες τὴν καθαρισμὸν τῶν γυναικῶν αὐτῶν. Variæ lectiones et notæ. 132) Εξ Αβραάμ non exprimit interpres. Hæc in margine A. Ientenius hæc in Gre scholii ex margine sui codicis addiderat.

suo. Vers. 19. Maria autem· hæc. Quæ a pastori- ▲ bus dicta erant. Conservabat autem apud se e. Vers. 19. Conferens Examinans hæc apud se ipsam, et comparans ad Gabrielis ab exordio salutationem, ac sine semine conceptumi, et absque doloribus puerperium, partumque sine corruptione: et paulatim certitudinem suscipiebat perfectiorem. Vers. 20. Et reversi sunt ad gregem suuαι. · ipsos. Reversi sunt Vers. 21. Cumque· utero. Quemadmodum apud nos sacerdotes, quando baptizant, tunc etiam nomen imponunt: ita et apud Hebræos, quando circumcidunt, tunc etiam nomen imponunt. Dubitavit autem aliquis, quare Christus circuincisioni finem erat impositurus? Cui respondendum 5 est, quod hoc secundum dispensationem actum est. Ν.εi cuin circumcius fuisset requaquam cjus doctrina suscepta fuisset, sed omnino repudiata, tanguam alienigena: neque credidisset quispiam, ipsum esse Christum de semine Abraha: exspeclatum. Omnes enim, qui ab Abraham descendebant, sigillum ac signum habebant circumcisionis, quæ distinguebat illos ab aliis gentibus. Ob hoc itaque circumcisus est. Legen etiam in lioc adimpleus, sicut in aliis quoque præceptis legalibus, ne legis transgressor videretur. Hanc autem cessare facit, et valde rationabiliter. Hebræorum enim circumcisio Christianorum baptisma figurabat ac præsignabat. Quemadmodum enim illa signaluat eos, et ο ab omni gente distinguebat: ita et hoc Christianos. (+ El sicut illa superduam corporis particulam, ita et hoc amputat peccatum superfluum). Oportebat autem cessare figuram, veniente exemplari: et quiescere signum, adhibito significato. Nam hoc per seipsumn adimplet, et superfluum est, quidquid reliquum est (f. 'Η δὲ Μαριάμ – ταύτα. Τὰ παρὰ τῶν ποιμένων λαληθέντα. Συνετήρει δὲ ταῦτα παρ' ἑαυτῇ. Συμβάλλουσα - αὐτῆς. Παρεξετάζουσα ταῦτα καθ᾿ ἑαυτὴν, πρός τε τὸν ἐξ ἀρχῆς εὐαγγελισμὸν τοῦ Γαβριήλ, καὶ τὴν ἄσπορον σύλληψιν, καὶ τὴν ἀνώδινον κύησιν, καὶ τὸν ἄφθορον τόκον, καὶ τελει ωτέραν ηρέμα δεχομένη πληροφορίαν. Καὶ ὑπέστρεψαν -- αὐτούς. Ὑπέστρεψαν εἰς τὴν ποίμνην αὐτῶν. Καὶ ὅτε — κοιλίᾳ. Ωσπερ οἱ παρ' ἡμῖν ἱερει:, ὅτε βαπτίζουσι, τότε καὶ ὀνομάζουσιν· οὕτω καὶ οἱ παρ' Εβραίοις, ὅτε περιτέμνουσι, τότε καὶ τὴν κλῆσιν ἐπιτιθέασιν. Απορήσει δέ τις, ὅτι, ἐπειδὴ παύειν τὴν πε ριτομὴν ἔμελλεν ὁ Χριστὸς, διατί περιετμήθη; Πρὸς ἐν ἀπολογητέον, ὅτι κατ' οἰκονομίαν. Εἰ μὴ περιετμήθη γάρ, οὐκ ἂν ὅλως παρεδέχθη διδάσκων, ἀλλ' ἀπεπέμφθη ἂν, ὡς ἀλλόφυλος, οὐδ᾽ ἂν ἐπίστευ σέ τις, ὅτι αὐτός ἐστι ὁ προσδοκώμενος Χριστός ἐκ σπέρματος 'Αβραάμ. Οἱ γὰρ ἐξ ᾿Αβραὰμ ἅπαν τες, σφραγίδα καὶ σημεῖον τὴν περιτομὴν εἶχον, διαστέλλουσαν αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Περιετμήθη μὲν οὖν διὰ τοῦτο, πληρῶν κανταῦθα τὸν νόμον, ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις νομικοῖς παραγγέλο μασιν, ἵνα μὴ δόξῃ τοῦ νόμου παραβάτης. Επαυ σε δὲ ταύτην καὶ πάνυ ευλόγως. Η γὰρ περιτομή τῶν Εβραίων τὸ βάπτισμα τῶν Χριστιανῶν ἐτύ που καὶ προεσήμαινεν. "Ωσπερ γὰρ ἐκείνῃ τοὺς ἐξ Αβραάμ ἐσφράγιζε καὶ διέστελλεν ἀπὸ παν τὸς ἔθνους, οὕτω καὶ τοῦτο τοὺς Χριστιανούς. (Καὶ καθάπερ ἐκείνη περιττὸν ἀποτέμνει τοῦ σώ ματος μέρος, οὕτω καὶ τοῦτο τὴν ἁμαρτίαν ἀποτέμνει, περιττὴν ὑπάρχουσαν.] Εδει δὲ παυθῆναι τὸν τύπον, ἐλθόντος τοῦ πρωτοτύπου, καὶ σιγῆσαι τὸ μηνύον, ἐπιστάντος τοῦ μηνυομένου. Τὸ γὰρ ἑαυτοῦ πεπλήρωκε, καὶ περιττόν ἐστι τοῦ λοιποῦ. Καὶ ὅτε - Μωϋσέως. Ο νόμος τοῦ Θεοῦ μὲν ἦν, ὡς παρ' αὐτοῦ ὑφηγηθείς· ἐλέγετο δὲ καὶ τοῦ Μωϋσέως, ὡς παρ' αὐτοῦ γραφείς. Εκέλευε δὲ τὴν σπερματισθεῖσαν καὶ τεκοῦσαν ἄρσεν, ἀκάθαρτον νομίζεσθαι μέχρι τεσσαράκοντα ἡμερῶν. Τοῦτο δὲ προσέταττεν εἰς ἀνάπαυσιν τῆς μήτρας, ἵνα μὴ εὐθὺς οἱ ἄνδρες τεκούσαις ταῖς γαμεταῖς ἑαυτῶν Vers. 22. Et quando - Moysi. Lex quidem Dei erat, utpote ab eo dali. Dicebatur autem et Moysi, tanquam ab eo scripta. Jubebat autem, ut quæ semen suscepisset ac peperisset masculum, impura haberetur usque ad quadraginta dies ". Hoc autem ordinabat ad requiem matris, ne statim viri suis quæ peperissent uxoribus commiscerentur. nondum curato labore, qui parientes consequitur. συμπλέκωνται, μήπω τὴν ἀπὸ τοῦ τεκεῖν ταλαιπω Verum Dei Genitrix buic certe legi subjecta non erat, eu quod semen non susceperat: obedivit tamen, ne legem transgredi videretur. Purgationis autem eoruin, puta matris pueri ac sponsi ejus: appropriabantur enim et viris purgationes uxorum suarum. 1 Levit. XII, 2. . ελεωτέραν. Β. Ἐπεὶ παύειν. Β. ρίαν θεραπευσάταις. 'Αλλ' ή Θεοτόκος οὐχ ὑπέ κειτο μὲν τῷ νόμῳ τούτῳ, διὰ τὸ μὴ σπερματισθῆναι· έπειθάρχησε δὲ αὐτῷ, ἵνα μὴ δόξῃ παραβαίνειν τὸν νόμον. Τοῦ καθαρισμοῦ δὲ αὐτῶν, ἤτοι τῆς μητρὸς τοῦ παιδίου καὶ τοῦ μνηστῆρος αὐτῆς· @κειοῦντο γὰρ οἱ ἄνδρες τὴν καθαρισμὸν τῶν γυναικῶν αὐτῶν. Variæ lectiones et notæ. 132) Εξ Αβραάμ non exprimit interpres. Hæc in margine A. Ientenius hæc in Gre scholii ex margine sui codicis addiderat.

suo. Vers. 19. Maria autem· hæc. Quæ a pastori- ▲ bus dicta erant. Conservabat autem apud se e. Vers. 19. Conferens Examinans hæc apud se ipsam, et comparans ad Gabrielis ab exordio salutationem, ac sine semine conceptumi, et absque doloribus puerperium, partumque sine corruptione: et paulatim certitudinem suscipiebat perfectiorem. Vers. 20. Et reversi sunt ad gregem suuαι. · ipsos. Reversi sunt Vers. 21. Cumque· utero. Quemadmodum apud nos sacerdotes, quando baptizant, tunc etiam nomen imponunt: ita et apud Hebræos, quando circumcidunt, tunc etiam nomen imponunt. Dubitavit autem aliquis, quare Christus circuincisioni finem erat impositurus? Cui respondendum 5 est, quod hoc secundum dispensationem actum est. Ν.εi cuin circumcius fuisset requaquam cjus doctrina suscepta fuisset, sed omnino repudiata, tanguam alienigena: neque credidisset quispiam, ipsum esse Christum de semine Abraha: exspeclatum. Omnes enim, qui ab Abraham descendebant, sigillum ac signum habebant circumcisionis, quæ distinguebat illos ab aliis gentibus. Ob hoc itaque circumcisus est. Legen etiam in lioc adimpleus, sicut in aliis quoque præceptis legalibus, ne legis transgressor videretur. Hanc autem cessare facit, et valde rationabiliter. Hebræorum enim circumcisio Christianorum baptisma figurabat ac præsignabat. Quemadmodum enim illa signaluat eos, et ο ab omni gente distinguebat: ita et hoc Christianos. (+ El sicut illa superduam corporis particulam, ita et hoc amputat peccatum superfluum). Oportebat autem cessare figuram, veniente exemplari: et quiescere signum, adhibito significato. Nam hoc per seipsumn adimplet, et superfluum est, quidquid reliquum est (f. 'Η δὲ Μαριάμ – ταύτα. Τὰ παρὰ τῶν ποιμένων λαληθέντα. Συνετήρει δὲ ταῦτα παρ' ἑαυτῇ. Συμβάλλουσα - αὐτῆς. Παρεξετάζουσα ταῦτα καθ᾿ ἑαυτὴν, πρός τε τὸν ἐξ ἀρχῆς εὐαγγελισμὸν τοῦ Γαβριήλ, καὶ τὴν ἄσπορον σύλληψιν, καὶ τὴν ἀνώδινον κύησιν, καὶ τὸν ἄφθορον τόκον, καὶ τελει ωτέραν ηρέμα δεχομένη πληροφορίαν. Καὶ ὑπέστρεψαν -- αὐτούς. Ὑπέστρεψαν εἰς τὴν ποίμνην αὐτῶν. Καὶ ὅτε — κοιλίᾳ. Ωσπερ οἱ παρ' ἡμῖν ἱερει:, ὅτε βαπτίζουσι, τότε καὶ ὀνομάζουσιν· οὕτω καὶ οἱ παρ' Εβραίοις, ὅτε περιτέμνουσι, τότε καὶ τὴν κλῆσιν ἐπιτιθέασιν. Απορήσει δέ τις, ὅτι, ἐπειδὴ παύειν τὴν πε ριτομὴν ἔμελλεν ὁ Χριστὸς, διατί περιετμήθη; Πρὸς ἐν ἀπολογητέον, ὅτι κατ' οἰκονομίαν. Εἰ μὴ περιετμήθη γάρ, οὐκ ἂν ὅλως παρεδέχθη διδάσκων, ἀλλ' ἀπεπέμφθη ἂν, ὡς ἀλλόφυλος, οὐδ᾽ ἂν ἐπίστευ σέ τις, ὅτι αὐτός ἐστι ὁ προσδοκώμενος Χριστός ἐκ σπέρματος 'Αβραάμ. Οἱ γὰρ ἐξ ᾿Αβραὰμ ἅπαν τες, σφραγίδα καὶ σημεῖον τὴν περιτομὴν εἶχον, διαστέλλουσαν αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Περιετμήθη μὲν οὖν διὰ τοῦτο, πληρῶν κανταῦθα τὸν νόμον, ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις νομικοῖς παραγγέλο μασιν, ἵνα μὴ δόξῃ τοῦ νόμου παραβάτης. Επαυ σε δὲ ταύτην καὶ πάνυ ευλόγως. Η γὰρ περιτομή τῶν Εβραίων τὸ βάπτισμα τῶν Χριστιανῶν ἐτύ που καὶ προεσήμαινεν. "Ωσπερ γὰρ ἐκείνῃ τοὺς ἐξ Αβραάμ ἐσφράγιζε καὶ διέστελλεν ἀπὸ παν τὸς ἔθνους, οὕτω καὶ τοῦτο τοὺς Χριστιανούς. (Καὶ καθάπερ ἐκείνη περιττὸν ἀποτέμνει τοῦ σώ ματος μέρος, οὕτω καὶ τοῦτο τὴν ἁμαρτίαν ἀποτέμνει, περιττὴν ὑπάρχουσαν.] Εδει δὲ παυθῆναι τὸν τύπον, ἐλθόντος τοῦ πρωτοτύπου, καὶ σιγῆσαι τὸ μηνύον, ἐπιστάντος τοῦ μηνυομένου. Τὸ γὰρ ἑαυτοῦ πεπλήρωκε, καὶ περιττόν ἐστι τοῦ λοιποῦ. Καὶ ὅτε - Μωϋσέως. Ο νόμος τοῦ Θεοῦ μὲν ἦν, ὡς παρ' αὐτοῦ ὑφηγηθείς· ἐλέγετο δὲ καὶ τοῦ Μωϋσέως, ὡς παρ' αὐτοῦ γραφείς. Εκέλευε δὲ τὴν σπερματισθεῖσαν καὶ τεκοῦσαν ἄρσεν, ἀκάθαρτον νομίζεσθαι μέχρι τεσσαράκοντα ἡμερῶν. Τοῦτο δὲ προσέταττεν εἰς ἀνάπαυσιν τῆς μήτρας, ἵνα μὴ εὐθὺς οἱ ἄνδρες τεκούσαις ταῖς γαμεταῖς ἑαυτῶν Vers. 22. Et quando - Moysi. Lex quidem Dei erat, utpote ab eo dali. Dicebatur autem et Moysi, tanquam ab eo scripta. Jubebat autem, ut quæ semen suscepisset ac peperisset masculum, impura haberetur usque ad quadraginta dies ". Hoc autem ordinabat ad requiem matris, ne statim viri suis quæ peperissent uxoribus commiscerentur. nondum curato labore, qui parientes consequitur. συμπλέκωνται, μήπω τὴν ἀπὸ τοῦ τεκεῖν ταλαιπω Verum Dei Genitrix buic certe legi subjecta non erat, eu quod semen non susceperat: obedivit tamen, ne legem transgredi videretur. Purgationis autem eoruin, puta matris pueri ac sponsi ejus: appropriabantur enim et viris purgationes uxorum suarum. 1 Levit. XII, 2. . ελεωτέραν. Β. Ἐπεὶ παύειν. Β. ρίαν θεραπευσάταις. 'Αλλ' ή Θεοτόκος οὐχ ὑπέ κειτο μὲν τῷ νόμῳ τούτῳ, διὰ τὸ μὴ σπερματισθῆναι· έπειθάρχησε δὲ αὐτῷ, ἵνα μὴ δόξῃ παραβαίνειν τὸν νόμον. Τοῦ καθαρισμοῦ δὲ αὐτῶν, ἤτοι τῆς μητρὸς τοῦ παιδίου καὶ τοῦ μνηστῆρος αὐτῆς· @κειοῦντο γὰρ οἱ ἄνδρες τὴν καθαρισμὸν τῶν γυναικῶν αὐτῶν. Variæ lectiones et notæ. 132) Εξ Αβραάμ non exprimit interpres. Hæc in margine A. Ientenius hæc in Gre scholii ex margine sui codicis addiderat.

suo. Vers. 19. Maria autem· hæc. Quæ a pastori- ▲ bus dicta erant. Conservabat autem apud se e. Vers. 19. Conferens Examinans hæc apud se ipsam, et comparans ad Gabrielis ab exordio salutationem, ac sine semine conceptumi, et absque doloribus puerperium, partumque sine corruptione: et paulatim certitudinem suscipiebat perfectiorem. Vers. 20. Et reversi sunt ad gregem suuαι. · ipsos. Reversi sunt Vers. 21. Cumque· utero. Quemadmodum apud nos sacerdotes, quando baptizant, tunc etiam nomen imponunt: ita et apud Hebræos, quando circumcidunt, tunc etiam nomen imponunt. Dubitavit autem aliquis, quare Christus circuincisioni finem erat impositurus? Cui respondendum 5 est, quod hoc secundum dispensationem actum est. Ν.εi cuin circumcius fuisset requaquam cjus doctrina suscepta fuisset, sed omnino repudiata, tanguam alienigena: neque credidisset quispiam, ipsum esse Christum de semine Abraha: exspeclatum. Omnes enim, qui ab Abraham descendebant, sigillum ac signum habebant circumcisionis, quæ distinguebat illos ab aliis gentibus. Ob hoc itaque circumcisus est. Legen etiam in lioc adimpleus, sicut in aliis quoque præceptis legalibus, ne legis transgressor videretur. Hanc autem cessare facit, et valde rationabiliter. Hebræorum enim circumcisio Christianorum baptisma figurabat ac præsignabat. Quemadmodum enim illa signaluat eos, et ο ab omni gente distinguebat: ita et hoc Christianos. (+ El sicut illa superduam corporis particulam, ita et hoc amputat peccatum superfluum). Oportebat autem cessare figuram, veniente exemplari: et quiescere signum, adhibito significato. Nam hoc per seipsumn adimplet, et superfluum est, quidquid reliquum est (f. 'Η δὲ Μαριάμ – ταύτα. Τὰ παρὰ τῶν ποιμένων λαληθέντα. Συνετήρει δὲ ταῦτα παρ' ἑαυτῇ. Συμβάλλουσα - αὐτῆς. Παρεξετάζουσα ταῦτα καθ᾿ ἑαυτὴν, πρός τε τὸν ἐξ ἀρχῆς εὐαγγελισμὸν τοῦ Γαβριήλ, καὶ τὴν ἄσπορον σύλληψιν, καὶ τὴν ἀνώδινον κύησιν, καὶ τὸν ἄφθορον τόκον, καὶ τελει ωτέραν ηρέμα δεχομένη πληροφορίαν. Καὶ ὑπέστρεψαν -- αὐτούς. Ὑπέστρεψαν εἰς τὴν ποίμνην αὐτῶν. Καὶ ὅτε — κοιλίᾳ. Ωσπερ οἱ παρ' ἡμῖν ἱερει:, ὅτε βαπτίζουσι, τότε καὶ ὀνομάζουσιν· οὕτω καὶ οἱ παρ' Εβραίοις, ὅτε περιτέμνουσι, τότε καὶ τὴν κλῆσιν ἐπιτιθέασιν. Απορήσει δέ τις, ὅτι, ἐπειδὴ παύειν τὴν πε ριτομὴν ἔμελλεν ὁ Χριστὸς, διατί περιετμήθη; Πρὸς ἐν ἀπολογητέον, ὅτι κατ' οἰκονομίαν. Εἰ μὴ περιετμήθη γάρ, οὐκ ἂν ὅλως παρεδέχθη διδάσκων, ἀλλ' ἀπεπέμφθη ἂν, ὡς ἀλλόφυλος, οὐδ᾽ ἂν ἐπίστευ σέ τις, ὅτι αὐτός ἐστι ὁ προσδοκώμενος Χριστός ἐκ σπέρματος 'Αβραάμ. Οἱ γὰρ ἐξ ᾿Αβραὰμ ἅπαν τες, σφραγίδα καὶ σημεῖον τὴν περιτομὴν εἶχον, διαστέλλουσαν αὐτοὺς ἀπὸ τῶν ἄλλων ἐθνῶν. Περιετμήθη μὲν οὖν διὰ τοῦτο, πληρῶν κανταῦθα τὸν νόμον, ὥσπερ καὶ ἐν τοῖς ἄλλοις νομικοῖς παραγγέλο μασιν, ἵνα μὴ δόξῃ τοῦ νόμου παραβάτης. Επαυ σε δὲ ταύτην καὶ πάνυ ευλόγως. Η γὰρ περιτομή τῶν Εβραίων τὸ βάπτισμα τῶν Χριστιανῶν ἐτύ που καὶ προεσήμαινεν. "Ωσπερ γὰρ ἐκείνῃ τοὺς ἐξ Αβραάμ ἐσφράγιζε καὶ διέστελλεν ἀπὸ παν τὸς ἔθνους, οὕτω καὶ τοῦτο τοὺς Χριστιανούς. (Καὶ καθάπερ ἐκείνη περιττὸν ἀποτέμνει τοῦ σώ ματος μέρος, οὕτω καὶ τοῦτο τὴν ἁμαρτίαν ἀποτέμνει, περιττὴν ὑπάρχουσαν.] Εδει δὲ παυθῆναι τὸν τύπον, ἐλθόντος τοῦ πρωτοτύπου, καὶ σιγῆσαι τὸ μηνύον, ἐπιστάντος τοῦ μηνυομένου. Τὸ γὰρ ἑαυτοῦ πεπλήρωκε, καὶ περιττόν ἐστι τοῦ λοιποῦ. Καὶ ὅτε - Μωϋσέως. Ο νόμος τοῦ Θεοῦ μὲν ἦν, ὡς παρ' αὐτοῦ ὑφηγηθείς· ἐλέγετο δὲ καὶ τοῦ Μωϋσέως, ὡς παρ' αὐτοῦ γραφείς. Εκέλευε δὲ τὴν σπερματισθεῖσαν καὶ τεκοῦσαν ἄρσεν, ἀκάθαρτον νομίζεσθαι μέχρι τεσσαράκοντα ἡμερῶν. Τοῦτο δὲ προσέταττεν εἰς ἀνάπαυσιν τῆς μήτρας, ἵνα μὴ εὐθὺς οἱ ἄνδρες τεκούσαις ταῖς γαμεταῖς ἑαυτῶν Vers. 22. Et quando - Moysi. Lex quidem Dei erat, utpote ab eo dali. Dicebatur autem et Moysi, tanquam ab eo scripta. Jubebat autem, ut quæ semen suscepisset ac peperisset masculum, impura haberetur usque ad quadraginta dies ". Hoc autem ordinabat ad requiem matris, ne statim viri suis quæ peperissent uxoribus commiscerentur. nondum curato labore, qui parientes consequitur. συμπλέκωνται, μήπω τὴν ἀπὸ τοῦ τεκεῖν ταλαιπω Verum Dei Genitrix buic certe legi subjecta non erat, eu quod semen non susceperat: obedivit tamen, ne legem transgredi videretur. Purgationis autem eoruin, puta matris pueri ac sponsi ejus: appropriabantur enim et viris purgationes uxorum suarum. 1 Levit. XII, 2. . ελεωτέραν. Β. Ἐπεὶ παύειν. Β. ρίαν θεραπευσάταις. 'Αλλ' ή Θεοτόκος οὐχ ὑπέ κειτο μὲν τῷ νόμῳ τούτῳ, διὰ τὸ μὴ σπερματισθῆναι· έπειθάρχησε δὲ αὐτῷ, ἵνα μὴ δόξῃ παραβαίνειν τὸν νόμον. Τοῦ καθαρισμοῦ δὲ αὐτῶν, ἤτοι τῆς μητρὸς τοῦ παιδίου καὶ τοῦ μνηστῆρος αὐτῆς· @κειοῦντο γὰρ οἱ ἄνδρες τὴν καθαρισμὸν τῶν γυναικῶν αὐτῶν. Variæ lectiones et notæ. 132) Εξ Αβραάμ non exprimit interpres. Hæc in margine A. Ientenius hæc in Gre scholii ex margine sui codicis addiderat.

Ανήγαγον — κληθήσεται. Παραστῆσαι, είτουν ἀποκομίσαι τῷ Κυρίῳ εἰς τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις ναύν. Εγέγραπτο γὰρ ἐν τῷ νόμῳ ὅτι πᾶν ἄρσεν διαν οἶγον μήτραν, πρῶτον δηλονότι, τουτέστι πρωτό τηχον, ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται· ήγουν άφωρισμένον τῷ Θεῷ κληθήσεται. Αφιεροῦντο δὲ τὰ πρωτότοκα τῶν Ἑβραίων τῷ Θεῷ, διότι πάλαι τὰ πρωτότοκα τῶν Αἰγυπτίων εθανάτωσεν ὑπὲρ ἐλευθερίας τῶν Ἑβραίων. ᾿Αλλὰ τὰ μὲν ἄλλα πρωτότοκα προδιανοιγεῖσαν διανοίγουσι τὴν μήτραν προδιανοίγεται γὰρ τῇ συνουσίᾳ τοῦ ἀνδρὸς, ὅτε τὸ σπέρμα εισακοντίζει ται· μόνος δὲ ὁ Χριστὸς μήπω διανοιγεῖσαν διήνοιξεν ὑπερφυῶς, καὶ κεκλεισμένην κατὰ φύσιν ἑτή ρησεν· ἐπεὶ καὶ μόνος οὗτος ἅγιος τῷ Κυρίῳ κυρίως κατὰ τὴν θεότητα μέν, ὡς Υἱὸς αὐτοῦ, κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπότητα, ὡς ἡνωμένος τῷ Υἱῷ αὐτοῦ. Ωστε, εἰ καὶ διὰ τὴν ῥηθεῖσαν αἰτίαν περὶ πάντων τῶν πρωτοτίκων ἐνομοθετήθη τὸ παρὸν ῥητὸν, αλλά γε πρὸς τὸν Χριστὸν μόνον ὀρθῶς ἀπέβλεπε». Γ' Αμφιλοχίου Ικονίου. Πρὸς μὲν τὴν παρθ - νικὴν φύσιν οὐδ᾽ ὅλως αἱ παρθενικαὶ πύλαι ἀνεῴχ θησαν βουλήσει τοῦ ἀρτίως κυοφορηθέντος, κατὰ τὸ φάσκον περὶ αὐτοῦ ῥητόν Αὕτη ἡ πύλη τοῦ Κυρίου, καὶ εἰσελεύσεται, καὶ ἐξελεύσεται, καὶ ἔσται ἡ πύλη κεκλεισμένη· ὡς δὲ πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ τεχθέντος Δεσπότου, οὐδὲν κέκλεισται τῷ Κυρίῳ, ἀλλὰ πάντα ἀνέφκται.. Καὶ τοῦ δοῦναι — περιστερών. Ανήγαγον αὐτ τόν, φησὶ, ὑπὲρ τοῦ παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς εἴρηται, καὶ ὑπὲρ τοῦ δοῦναι θυσίαν ὑπὲρ αὐτοῦ τὰ ῥηθέντα. Επέταττε γὰρ ὁ νόμος διδόναι ζεῦγος τρυγόνων ὑπὲρ σωφροσύνης τοῦ παιδός· σωφρονέστατον γὰρ ἡ τρυγών· ἡ δύο νεοσσούς περιστερῶν ὑπὲρ τεκνογονίας αὐτοῦ· γονιμώτατον γὰρ ἡ περιστερά. Διττὰ δὲ καὶ ταῦτα, κἀκεῖνα, ἵνα τὸ μὲν εἴη εἰς ἐξίλασμα, τὸ δὲ εἰς ολοκάρπωμα. Ὥστ περ δὲ ἡ μήτηρ τοῦ Χριστοῦ οὐχ ὑπέκειτο τῷ προφ ῥηθέντι νόμῳ, οὕτως οὐδὲ αὐτὸς τῷ παρόντι. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τοῦ Συμεών. & Και ιδού - Ισραήλ. Ανάκλησιν, λύτρωσιν τοῦ Ισραηλιτικοῦ λαοῦ ἀπὸ τῆς δουλείας. Προσεδόκα δὲ ταύτην ἐξ ἀναγνώσεως τῶν προφητικών βίβλων, αἱ κατήγγελλον τὸν Χριστὸν, ὅς ἐστιν ἀνάκλησις τοῦ νέου Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἀνακαλούμενος αὐτὸν ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς πλάνης. Καὶ πνεῦμα — αὐτόν. Πνεῦμα ἅγιον προφητεί ας. Οὐκ ἦν δὲ ἱερεὺς ὁ Συμεών, ὡς ἐμοὶ τέως δηκεῖ· ἡ γὰρ ἂν ἐδήλωσε καὶ τοῦτο πάντως ὁ εὐαγ γελιστής, ὡς ἀξίωμα τοῦ ἀνδρός. 4 Exod. 1111,2. so ibid. 15. 10 Ezech. xliv, 2. CAP. II. Vers. 22. Adduxerunt Vers. 23. vocabulur. Sisterent, sive afferrent Domino in templum quod erat Jerosolymis. Scriptum erat enim in lege: Omne masculinum adaperiens vulvam (primum videlicet, hoc est, primogenitum) sancium Domino vocabitur 17: sive, separatum Domino vocabitur. Consecranbantur autem Hebræorum primogenita Deo, quia olim primogenita Ægyptorum morti tradidit pro libertate Hebræorum ". Sed hæc quidem primogenita jam apertam adaperiunt vulvam: aperitur enim in viri congressu, quando semen infundit. Solus autein Christus nondum apertam, supernaturaliter aperuit, et clausam, naturaliter servavit: quia etiam solus hic proprie sanctus est Domino, et secundum divinitatem, quia Filius ejus et secundum humanitatem utpote unitus Filio ejus. Itaque licet propter dictam causam de omnibus primogenitis præsens verbum statutum est, solum tamen Christum directe respicit. + Amphilochii Iconensis: Quod attinet naturam Virginis, portæ virgineæ prorsus non apertæ sunt, voluntate ejus, qui in utero gerebatur, secundum dictum de eo: Hæc est porta Domini, et iurabit, et exibit, et erit porta clausa '; quod vero attinet potentiam nati Domini, nihil clausum est Domino, sed omnia aperta sunt. " Vers. 24. Et ut darent - columbarum. · Adduxerunt eum, inquit, ut sisterent Domino, sicut dictum est, et ut darent hostiam pro eo, illa scilicet, quæ dicta sunt. Jussit enim lex, ut darent par turturum, propter pueri temperantiam, est enim turtur animal castissimum; aut duos pullos columbarum, propter ejus fecunditatem: coluuiba namque fe cundissima est. Erant autenet haec, et illa duplicia. Unum enim offerebatur in placationem, alterum in oblationem. Verum, sicut Christi mater prædictæ legi subjecta non erat, sic nec ipse præsenti. CAP. III. De Simeone. Vers. 25. Ει ecce Israel. Id est, revocationem, redemptionem Israelitici populi a servitute. Exspectabat autem hanc ex libris propheticis Christum annuntiantibus, qui novi Israelitici populi revocatio est, revocans eum ab erroris servitute. Vers. 25. Ει spiritus eum. Spiritus sanctus prophetiz. Non erat aulem sacerdos, ut mibi interim videtur: alias enim et hoc omnino manifestasset evangelista, tanquam magnam viri dignitalem. Variæ lectiones et notæ. Hac in margine a manu recentiori. A. Vide Amphiloch. p. 26. Γ. Apud Amphiloch. additur: 'Q; mod; thy nap.. θενικήν τοίνυν φύσιν οὐδ' ὅλως Ανεώχθησαν απ παρθενικαὶ πύλαι. Αὐτὸν abest. Δ.

Ανήγαγον — κληθήσεται. Παραστῆσαι, είτουν ἀποκομίσαι τῷ Κυρίῳ εἰς τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις ναύν. Εγέγραπτο γὰρ ἐν τῷ νόμῳ ὅτι πᾶν ἄρσεν διαν οἶγον μήτραν, πρῶτον δηλονότι, τουτέστι πρωτό τηχον, ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται· ήγουν άφωρισμένον τῷ Θεῷ κληθήσεται. Αφιεροῦντο δὲ τὰ πρωτότοκα τῶν Ἑβραίων τῷ Θεῷ, διότι πάλαι τὰ πρωτότοκα τῶν Αἰγυπτίων εθανάτωσεν ὑπὲρ ἐλευθερίας τῶν Ἑβραίων. ᾿Αλλὰ τὰ μὲν ἄλλα πρωτότοκα προδιανοιγεῖσαν διανοίγουσι τὴν μήτραν προδιανοίγεται γὰρ τῇ συνουσίᾳ τοῦ ἀνδρὸς, ὅτε τὸ σπέρμα εισακοντίζει ται· μόνος δὲ ὁ Χριστὸς μήπω διανοιγεῖσαν διήνοιξεν ὑπερφυῶς, καὶ κεκλεισμένην κατὰ φύσιν ἑτή ρησεν· ἐπεὶ καὶ μόνος οὗτος ἅγιος τῷ Κυρίῳ κυρίως κατὰ τὴν θεότητα μέν, ὡς Υἱὸς αὐτοῦ, κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπότητα, ὡς ἡνωμένος τῷ Υἱῷ αὐτοῦ. Ωστε, εἰ καὶ διὰ τὴν ῥηθεῖσαν αἰτίαν περὶ πάντων τῶν πρωτοτίκων ἐνομοθετήθη τὸ παρὸν ῥητὸν, αλλά γε πρὸς τὸν Χριστὸν μόνον ὀρθῶς ἀπέβλεπε». Γ' Αμφιλοχίου Ικονίου. Πρὸς μὲν τὴν παρθ - νικὴν φύσιν οὐδ᾽ ὅλως αἱ παρθενικαὶ πύλαι ἀνεῴχ θησαν βουλήσει τοῦ ἀρτίως κυοφορηθέντος, κατὰ τὸ φάσκον περὶ αὐτοῦ ῥητόν Αὕτη ἡ πύλη τοῦ Κυρίου, καὶ εἰσελεύσεται, καὶ ἐξελεύσεται, καὶ ἔσται ἡ πύλη κεκλεισμένη· ὡς δὲ πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ τεχθέντος Δεσπότου, οὐδὲν κέκλεισται τῷ Κυρίῳ, ἀλλὰ πάντα ἀνέφκται.. Καὶ τοῦ δοῦναι — περιστερών. Ανήγαγον αὐτ τόν, φησὶ, ὑπὲρ τοῦ παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς εἴρηται, καὶ ὑπὲρ τοῦ δοῦναι θυσίαν ὑπὲρ αὐτοῦ τὰ ῥηθέντα. Επέταττε γὰρ ὁ νόμος διδόναι ζεῦγος τρυγόνων ὑπὲρ σωφροσύνης τοῦ παιδός· σωφρονέστατον γὰρ ἡ τρυγών· ἡ δύο νεοσσούς περιστερῶν ὑπὲρ τεκνογονίας αὐτοῦ· γονιμώτατον γὰρ ἡ περιστερά. Διττὰ δὲ καὶ ταῦτα, κἀκεῖνα, ἵνα τὸ μὲν εἴη εἰς ἐξίλασμα, τὸ δὲ εἰς ολοκάρπωμα. Ὥστ περ δὲ ἡ μήτηρ τοῦ Χριστοῦ οὐχ ὑπέκειτο τῷ προφ ῥηθέντι νόμῳ, οὕτως οὐδὲ αὐτὸς τῷ παρόντι. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τοῦ Συμεών. & Και ιδού - Ισραήλ. Ανάκλησιν, λύτρωσιν τοῦ Ισραηλιτικοῦ λαοῦ ἀπὸ τῆς δουλείας. Προσεδόκα δὲ ταύτην ἐξ ἀναγνώσεως τῶν προφητικών βίβλων, αἱ κατήγγελλον τὸν Χριστὸν, ὅς ἐστιν ἀνάκλησις τοῦ νέου Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἀνακαλούμενος αὐτὸν ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς πλάνης. Καὶ πνεῦμα — αὐτόν. Πνεῦμα ἅγιον προφητεί ας. Οὐκ ἦν δὲ ἱερεὺς ὁ Συμεών, ὡς ἐμοὶ τέως δηκεῖ· ἡ γὰρ ἂν ἐδήλωσε καὶ τοῦτο πάντως ὁ εὐαγ γελιστής, ὡς ἀξίωμα τοῦ ἀνδρός. 4 Exod. 1111,2. so ibid. 15. 10 Ezech. xliv, 2. CAP. II. Vers. 22. Adduxerunt Vers. 23. vocabulur. Sisterent, sive afferrent Domino in templum quod erat Jerosolymis. Scriptum erat enim in lege: Omne masculinum adaperiens vulvam (primum videlicet, hoc est, primogenitum) sancium Domino vocabitur 17: sive, separatum Domino vocabitur. Consecranbantur autem Hebræorum primogenita Deo, quia olim primogenita Ægyptorum morti tradidit pro libertate Hebræorum ". Sed hæc quidem primogenita jam apertam adaperiunt vulvam: aperitur enim in viri congressu, quando semen infundit. Solus autein Christus nondum apertam, supernaturaliter aperuit, et clausam, naturaliter servavit: quia etiam solus hic proprie sanctus est Domino, et secundum divinitatem, quia Filius ejus et secundum humanitatem utpote unitus Filio ejus. Itaque licet propter dictam causam de omnibus primogenitis præsens verbum statutum est, solum tamen Christum directe respicit. + Amphilochii Iconensis: Quod attinet naturam Virginis, portæ virgineæ prorsus non apertæ sunt, voluntate ejus, qui in utero gerebatur, secundum dictum de eo: Hæc est porta Domini, et iurabit, et exibit, et erit porta clausa '; quod vero attinet potentiam nati Domini, nihil clausum est Domino, sed omnia aperta sunt. " Vers. 24. Et ut darent - columbarum. · Adduxerunt eum, inquit, ut sisterent Domino, sicut dictum est, et ut darent hostiam pro eo, illa scilicet, quæ dicta sunt. Jussit enim lex, ut darent par turturum, propter pueri temperantiam, est enim turtur animal castissimum; aut duos pullos columbarum, propter ejus fecunditatem: coluuiba namque fe cundissima est. Erant autenet haec, et illa duplicia. Unum enim offerebatur in placationem, alterum in oblationem. Verum, sicut Christi mater prædictæ legi subjecta non erat, sic nec ipse præsenti. CAP. III. De Simeone. Vers. 25. Ει ecce Israel. Id est, revocationem, redemptionem Israelitici populi a servitute. Exspectabat autem hanc ex libris propheticis Christum annuntiantibus, qui novi Israelitici populi revocatio est, revocans eum ab erroris servitute. Vers. 25. Ει spiritus eum. Spiritus sanctus prophetiz. Non erat aulem sacerdos, ut mibi interim videtur: alias enim et hoc omnino manifestasset evangelista, tanquam magnam viri dignitalem. Variæ lectiones et notæ. Hac in margine a manu recentiori. A. Vide Amphiloch. p. 26. Γ. Apud Amphiloch. additur: 'Q; mod; thy nap.. θενικήν τοίνυν φύσιν οὐδ' ὅλως Ανεώχθησαν απ παρθενικαὶ πύλαι. Αὐτὸν abest. Δ.

Ανήγαγον — κληθήσεται. Παραστῆσαι, είτουν ἀποκομίσαι τῷ Κυρίῳ εἰς τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις ναύν. Εγέγραπτο γὰρ ἐν τῷ νόμῳ ὅτι πᾶν ἄρσεν διαν οἶγον μήτραν, πρῶτον δηλονότι, τουτέστι πρωτό τηχον, ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται· ήγουν άφωρισμένον τῷ Θεῷ κληθήσεται. Αφιεροῦντο δὲ τὰ πρωτότοκα τῶν Ἑβραίων τῷ Θεῷ, διότι πάλαι τὰ πρωτότοκα τῶν Αἰγυπτίων εθανάτωσεν ὑπὲρ ἐλευθερίας τῶν Ἑβραίων. ᾿Αλλὰ τὰ μὲν ἄλλα πρωτότοκα προδιανοιγεῖσαν διανοίγουσι τὴν μήτραν προδιανοίγεται γὰρ τῇ συνουσίᾳ τοῦ ἀνδρὸς, ὅτε τὸ σπέρμα εισακοντίζει ται· μόνος δὲ ὁ Χριστὸς μήπω διανοιγεῖσαν διήνοιξεν ὑπερφυῶς, καὶ κεκλεισμένην κατὰ φύσιν ἑτή ρησεν· ἐπεὶ καὶ μόνος οὗτος ἅγιος τῷ Κυρίῳ κυρίως κατὰ τὴν θεότητα μέν, ὡς Υἱὸς αὐτοῦ, κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπότητα, ὡς ἡνωμένος τῷ Υἱῷ αὐτοῦ. Ωστε, εἰ καὶ διὰ τὴν ῥηθεῖσαν αἰτίαν περὶ πάντων τῶν πρωτοτίκων ἐνομοθετήθη τὸ παρὸν ῥητὸν, αλλά γε πρὸς τὸν Χριστὸν μόνον ὀρθῶς ἀπέβλεπε». Γ' Αμφιλοχίου Ικονίου. Πρὸς μὲν τὴν παρθ - νικὴν φύσιν οὐδ᾽ ὅλως αἱ παρθενικαὶ πύλαι ἀνεῴχ θησαν βουλήσει τοῦ ἀρτίως κυοφορηθέντος, κατὰ τὸ φάσκον περὶ αὐτοῦ ῥητόν Αὕτη ἡ πύλη τοῦ Κυρίου, καὶ εἰσελεύσεται, καὶ ἐξελεύσεται, καὶ ἔσται ἡ πύλη κεκλεισμένη· ὡς δὲ πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ τεχθέντος Δεσπότου, οὐδὲν κέκλεισται τῷ Κυρίῳ, ἀλλὰ πάντα ἀνέφκται.. Καὶ τοῦ δοῦναι — περιστερών. Ανήγαγον αὐτ τόν, φησὶ, ὑπὲρ τοῦ παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς εἴρηται, καὶ ὑπὲρ τοῦ δοῦναι θυσίαν ὑπὲρ αὐτοῦ τὰ ῥηθέντα. Επέταττε γὰρ ὁ νόμος διδόναι ζεῦγος τρυγόνων ὑπὲρ σωφροσύνης τοῦ παιδός· σωφρονέστατον γὰρ ἡ τρυγών· ἡ δύο νεοσσούς περιστερῶν ὑπὲρ τεκνογονίας αὐτοῦ· γονιμώτατον γὰρ ἡ περιστερά. Διττὰ δὲ καὶ ταῦτα, κἀκεῖνα, ἵνα τὸ μὲν εἴη εἰς ἐξίλασμα, τὸ δὲ εἰς ολοκάρπωμα. Ὥστ περ δὲ ἡ μήτηρ τοῦ Χριστοῦ οὐχ ὑπέκειτο τῷ προφ ῥηθέντι νόμῳ, οὕτως οὐδὲ αὐτὸς τῷ παρόντι. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τοῦ Συμεών. & Και ιδού - Ισραήλ. Ανάκλησιν, λύτρωσιν τοῦ Ισραηλιτικοῦ λαοῦ ἀπὸ τῆς δουλείας. Προσεδόκα δὲ ταύτην ἐξ ἀναγνώσεως τῶν προφητικών βίβλων, αἱ κατήγγελλον τὸν Χριστὸν, ὅς ἐστιν ἀνάκλησις τοῦ νέου Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἀνακαλούμενος αὐτὸν ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς πλάνης. Καὶ πνεῦμα — αὐτόν. Πνεῦμα ἅγιον προφητεί ας. Οὐκ ἦν δὲ ἱερεὺς ὁ Συμεών, ὡς ἐμοὶ τέως δηκεῖ· ἡ γὰρ ἂν ἐδήλωσε καὶ τοῦτο πάντως ὁ εὐαγ γελιστής, ὡς ἀξίωμα τοῦ ἀνδρός. 4 Exod. 1111,2. so ibid. 15. 10 Ezech. xliv, 2. CAP. II. Vers. 22. Adduxerunt Vers. 23. vocabulur. Sisterent, sive afferrent Domino in templum quod erat Jerosolymis. Scriptum erat enim in lege: Omne masculinum adaperiens vulvam (primum videlicet, hoc est, primogenitum) sancium Domino vocabitur 17: sive, separatum Domino vocabitur. Consecranbantur autem Hebræorum primogenita Deo, quia olim primogenita Ægyptorum morti tradidit pro libertate Hebræorum ". Sed hæc quidem primogenita jam apertam adaperiunt vulvam: aperitur enim in viri congressu, quando semen infundit. Solus autein Christus nondum apertam, supernaturaliter aperuit, et clausam, naturaliter servavit: quia etiam solus hic proprie sanctus est Domino, et secundum divinitatem, quia Filius ejus et secundum humanitatem utpote unitus Filio ejus. Itaque licet propter dictam causam de omnibus primogenitis præsens verbum statutum est, solum tamen Christum directe respicit. + Amphilochii Iconensis: Quod attinet naturam Virginis, portæ virgineæ prorsus non apertæ sunt, voluntate ejus, qui in utero gerebatur, secundum dictum de eo: Hæc est porta Domini, et iurabit, et exibit, et erit porta clausa '; quod vero attinet potentiam nati Domini, nihil clausum est Domino, sed omnia aperta sunt. " Vers. 24. Et ut darent - columbarum. · Adduxerunt eum, inquit, ut sisterent Domino, sicut dictum est, et ut darent hostiam pro eo, illa scilicet, quæ dicta sunt. Jussit enim lex, ut darent par turturum, propter pueri temperantiam, est enim turtur animal castissimum; aut duos pullos columbarum, propter ejus fecunditatem: coluuiba namque fe cundissima est. Erant autenet haec, et illa duplicia. Unum enim offerebatur in placationem, alterum in oblationem. Verum, sicut Christi mater prædictæ legi subjecta non erat, sic nec ipse præsenti. CAP. III. De Simeone. Vers. 25. Ει ecce Israel. Id est, revocationem, redemptionem Israelitici populi a servitute. Exspectabat autem hanc ex libris propheticis Christum annuntiantibus, qui novi Israelitici populi revocatio est, revocans eum ab erroris servitute. Vers. 25. Ει spiritus eum. Spiritus sanctus prophetiz. Non erat aulem sacerdos, ut mibi interim videtur: alias enim et hoc omnino manifestasset evangelista, tanquam magnam viri dignitalem. Variæ lectiones et notæ. Hac in margine a manu recentiori. A. Vide Amphiloch. p. 26. Γ. Apud Amphiloch. additur: 'Q; mod; thy nap.. θενικήν τοίνυν φύσιν οὐδ' ὅλως Ανεώχθησαν απ παρθενικαὶ πύλαι. Αὐτὸν abest. Δ.

Ανήγαγον — κληθήσεται. Παραστῆσαι, είτουν ἀποκομίσαι τῷ Κυρίῳ εἰς τὸν ἐν Ἱεροσολύμοις ναύν. Εγέγραπτο γὰρ ἐν τῷ νόμῳ ὅτι πᾶν ἄρσεν διαν οἶγον μήτραν, πρῶτον δηλονότι, τουτέστι πρωτό τηχον, ἅγιον τῷ Κυρίῳ κληθήσεται· ήγουν άφωρισμένον τῷ Θεῷ κληθήσεται. Αφιεροῦντο δὲ τὰ πρωτότοκα τῶν Ἑβραίων τῷ Θεῷ, διότι πάλαι τὰ πρωτότοκα τῶν Αἰγυπτίων εθανάτωσεν ὑπὲρ ἐλευθερίας τῶν Ἑβραίων. ᾿Αλλὰ τὰ μὲν ἄλλα πρωτότοκα προδιανοιγεῖσαν διανοίγουσι τὴν μήτραν προδιανοίγεται γὰρ τῇ συνουσίᾳ τοῦ ἀνδρὸς, ὅτε τὸ σπέρμα εισακοντίζει ται· μόνος δὲ ὁ Χριστὸς μήπω διανοιγεῖσαν διήνοιξεν ὑπερφυῶς, καὶ κεκλεισμένην κατὰ φύσιν ἑτή ρησεν· ἐπεὶ καὶ μόνος οὗτος ἅγιος τῷ Κυρίῳ κυρίως κατὰ τὴν θεότητα μέν, ὡς Υἱὸς αὐτοῦ, κατὰ δὲ τὴν ἀνθρωπότητα, ὡς ἡνωμένος τῷ Υἱῷ αὐτοῦ. Ωστε, εἰ καὶ διὰ τὴν ῥηθεῖσαν αἰτίαν περὶ πάντων τῶν πρωτοτίκων ἐνομοθετήθη τὸ παρὸν ῥητὸν, αλλά γε πρὸς τὸν Χριστὸν μόνον ὀρθῶς ἀπέβλεπε». Γ' Αμφιλοχίου Ικονίου. Πρὸς μὲν τὴν παρθ - νικὴν φύσιν οὐδ᾽ ὅλως αἱ παρθενικαὶ πύλαι ἀνεῴχ θησαν βουλήσει τοῦ ἀρτίως κυοφορηθέντος, κατὰ τὸ φάσκον περὶ αὐτοῦ ῥητόν Αὕτη ἡ πύλη τοῦ Κυρίου, καὶ εἰσελεύσεται, καὶ ἐξελεύσεται, καὶ ἔσται ἡ πύλη κεκλεισμένη· ὡς δὲ πρὸς τὴν δύναμιν τοῦ τεχθέντος Δεσπότου, οὐδὲν κέκλεισται τῷ Κυρίῳ, ἀλλὰ πάντα ἀνέφκται.. Καὶ τοῦ δοῦναι — περιστερών. Ανήγαγον αὐτ τόν, φησὶ, ὑπὲρ τοῦ παραστῆσαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς εἴρηται, καὶ ὑπὲρ τοῦ δοῦναι θυσίαν ὑπὲρ αὐτοῦ τὰ ῥηθέντα. Επέταττε γὰρ ὁ νόμος διδόναι ζεῦγος τρυγόνων ὑπὲρ σωφροσύνης τοῦ παιδός· σωφρονέστατον γὰρ ἡ τρυγών· ἡ δύο νεοσσούς περιστερῶν ὑπὲρ τεκνογονίας αὐτοῦ· γονιμώτατον γὰρ ἡ περιστερά. Διττὰ δὲ καὶ ταῦτα, κἀκεῖνα, ἵνα τὸ μὲν εἴη εἰς ἐξίλασμα, τὸ δὲ εἰς ολοκάρπωμα. Ὥστ περ δὲ ἡ μήτηρ τοῦ Χριστοῦ οὐχ ὑπέκειτο τῷ προφ ῥηθέντι νόμῳ, οὕτως οὐδὲ αὐτὸς τῷ παρόντι. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τοῦ Συμεών. & Και ιδού - Ισραήλ. Ανάκλησιν, λύτρωσιν τοῦ Ισραηλιτικοῦ λαοῦ ἀπὸ τῆς δουλείας. Προσεδόκα δὲ ταύτην ἐξ ἀναγνώσεως τῶν προφητικών βίβλων, αἱ κατήγγελλον τὸν Χριστὸν, ὅς ἐστιν ἀνάκλησις τοῦ νέου Ἰσραηλιτικοῦ λαοῦ, ἀνακαλούμενος αὐτὸν ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς πλάνης. Καὶ πνεῦμα — αὐτόν. Πνεῦμα ἅγιον προφητεί ας. Οὐκ ἦν δὲ ἱερεὺς ὁ Συμεών, ὡς ἐμοὶ τέως δηκεῖ· ἡ γὰρ ἂν ἐδήλωσε καὶ τοῦτο πάντως ὁ εὐαγ γελιστής, ὡς ἀξίωμα τοῦ ἀνδρός. 4 Exod. 1111,2. so ibid. 15. 10 Ezech. xliv, 2. CAP. II. Vers. 22. Adduxerunt Vers. 23. vocabulur. Sisterent, sive afferrent Domino in templum quod erat Jerosolymis. Scriptum erat enim in lege: Omne masculinum adaperiens vulvam (primum videlicet, hoc est, primogenitum) sancium Domino vocabitur 17: sive, separatum Domino vocabitur. Consecranbantur autem Hebræorum primogenita Deo, quia olim primogenita Ægyptorum morti tradidit pro libertate Hebræorum ". Sed hæc quidem primogenita jam apertam adaperiunt vulvam: aperitur enim in viri congressu, quando semen infundit. Solus autein Christus nondum apertam, supernaturaliter aperuit, et clausam, naturaliter servavit: quia etiam solus hic proprie sanctus est Domino, et secundum divinitatem, quia Filius ejus et secundum humanitatem utpote unitus Filio ejus. Itaque licet propter dictam causam de omnibus primogenitis præsens verbum statutum est, solum tamen Christum directe respicit. + Amphilochii Iconensis: Quod attinet naturam Virginis, portæ virgineæ prorsus non apertæ sunt, voluntate ejus, qui in utero gerebatur, secundum dictum de eo: Hæc est porta Domini, et iurabit, et exibit, et erit porta clausa '; quod vero attinet potentiam nati Domini, nihil clausum est Domino, sed omnia aperta sunt. " Vers. 24. Et ut darent - columbarum. · Adduxerunt eum, inquit, ut sisterent Domino, sicut dictum est, et ut darent hostiam pro eo, illa scilicet, quæ dicta sunt. Jussit enim lex, ut darent par turturum, propter pueri temperantiam, est enim turtur animal castissimum; aut duos pullos columbarum, propter ejus fecunditatem: coluuiba namque fe cundissima est. Erant autenet haec, et illa duplicia. Unum enim offerebatur in placationem, alterum in oblationem. Verum, sicut Christi mater prædictæ legi subjecta non erat, sic nec ipse præsenti. CAP. III. De Simeone. Vers. 25. Ει ecce Israel. Id est, revocationem, redemptionem Israelitici populi a servitute. Exspectabat autem hanc ex libris propheticis Christum annuntiantibus, qui novi Israelitici populi revocatio est, revocans eum ab erroris servitute. Vers. 25. Ει spiritus eum. Spiritus sanctus prophetiz. Non erat aulem sacerdos, ut mibi interim videtur: alias enim et hoc omnino manifestasset evangelista, tanquam magnam viri dignitalem. Variæ lectiones et notæ. Hac in margine a manu recentiori. A. Vide Amphiloch. p. 26. Γ. Apud Amphiloch. additur: 'Q; mod; thy nap.. θενικήν τοίνυν φύσιν οὐδ' ὅλως Ανεώχθησαν απ παρθενικαὶ πύλαι. Αὐτὸν abest. Δ.

EUTHYM.1 ZIGABENI Vers. 26. Et responsum acceperαι Domini. Legens enim quodam tempore prophetias, que de Christo erant, cum invenisset, quod Deus incarnandus esset, ad supernaturale mysterium, tanquam homo, anhelabat: ideo etiam oraculum, sive responsum, accepit, se non moriturum, donec ipse Christum oculis videret corporeis. Christum autem Domini, dixit, propter ejus ad Patrem similitudinem. Dominum enim intelligit nunc Patrem. ++ Equidem invenit etiam in codicibus nonnullis de hoc justo viro, quod fuerit ex septuaginta interpretibus Hebraicis, tempore Ptolemæi Philadelphi. Interpretantes enim vaticinium Isaise prophetæ: Ecce, virgo in utero habebit"; hoc solus Simeon non credidit prophete, douec ei ab divino angelo responsum esset, ipsum non visurum mortem, donec Christum Domini in manus acceperit. Vers. 27. Et venit — templum. Motus a Spiritu sancto. Vers. 27. Et cum - suas. Statim enim cognovit eum perspicacissimis oculis. Vers. 28. Ει benedixit Deum. Qui incarnatus eral. Vers. 28. Et ait Vers. 29. Verbum tuum. Nune omnino me absolvis a vita, quemadmodum olim dixeras mihi requirenti de tua incarnatione. Vers. 29. In pace. In pace cogitationum. Nunc enim, qua me turbabant, de divina incarpalone c gitationes pacificate sunt. Vel, in pace intrepiditatis; quia deinceps, mortem non meluam, propter profundam senectutem. Vel, In pace gaudii; quia deinceps non contristabor propter libertatem Israelis: jam enim vidi Liberatorem. Vers. 30. Quia viderunt - salutare tuum. Nunc dimittis me, inquit, quia vidi incarnationem tuam hanc enim vocat Salutare, utpote pro hominum salute factam. Vers. 51. Quod populum. Quod salutare disposuisti coram omnibus, ut omnibus manifestum esset, non Judaeis tantum, verum etiam aliis gentilbus. Vers. 52. Lamen· Israel. † O qui vere lumen el es, et diceris, ad revelationem gentium, ad manifestationem affectuum, ad increpationem dæmomum: et gloriam populi tui Israelis, novi videlicet: 1º [za. vii, 14. Τοῖς τοῦ σώματος ὀφθαλμοῖς. Β. Γὰρ νῦν τὸν Πατέρα νόει. Β. Καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον - Κυρίου. Ανα γινώσκων γάρ ποτε τὰς περὶ Χριστοῦ προφητείας. καὶ εὑρὼν ὅτι Θεὸς ὢν ἐνανθρωπῆσαι μέλλει, προς τὸ ὑπερφυὲς τοῦ μυστηρίου, ὡς ἄνθρωπος, λιγγί απε· διὸ καὶ χρησμῳδίαν ἔλαβεν, εἴτουν ἀπόφασιν ὡς οὐκ ἀποθανείται μέχρις ἂν ἴδῃ αὐτὸν τὸν Χρι στὸν τοῖς αὐτοῦ ὀφθαλμοῖς. Τὸν Χριστὸν δὲ Κυρίου, εἶπε διὰ τὴν πρὸς τὸν Πατέρα οἰκείωσιν. Κύριον γὰρ νόει τὸν Πατέρα. [Εὗρον κἀγὼ ἔν τισι τῶν ἀντιγράφων περὶ τοῦ δικαίου τούτου ἀνδρὸς, ὡς ἐκ τῶν ἑβδομή κοντα ερμηνευτῶν τῶν Εβραίων ἦν ἐν ταῖς ἡμέ ρεις Πτολεμαίου τοῦ Φιλαδέλφου. Μεθερμηνεύοντες γὰρ ἐκεῖνοι πάντες τὴν πρόῤῥησιν Ησαίου τοῦ προφήτου, τον Ιδού, ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἔξει· τοῦτο μόνος ὁ Συμεὼν ἡπίστει τῷ προφήτῃ, ἂν τὴν .... ἐκεῖνο χρηματισθεὶς ὑπὸ θείου ἀγγέλου, μὴ ἰδεῖν θάνατον, ἕως ἂν τὸν Χριστὸν Κυρίου δέξηται ἐν ταῖς ἑαυτοῦ χερσίν.] Καὶ ἦλθεν — ιερόν. Τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ κινηθείς. Καὶ ἐν — αὐτοῦ. Διέγνω γὰρ αὐτὸ παρευθὺ τοῖς διορατικοῖς ὀφθαλμοῖς. Καὶ εὐλόγησε τὸν Θεόν. Τὸν ἐνανθρωπήσαντα. Καὶ εἶπε ῥῆμά σου. Νῦν ἀπολύεις με τοῦ βίου πάντως, καθώς είρηκάς μοι, πάλαι διαπορούν τι περὶ τοῦ μυστηρίου τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως. 'Εν εἰρήνῃ. Ἐν εἰρήνῃ λογισμῶν. Νῦν γὰρ οἱ ταράττοντές με λογισμοί περὶ τῆς θείας ἐνανθρώ πήσεως ειρήνευσαν. Η, 'Εν εἰρήνῃ ἀφοβίας, μηκέτι φοβούμενον τὸν θάνατον, διὰ τὸ βαθύ μου γῆρας. Ε, Εν εἰρήνῃ χαράς, μηκέτι λυπούμενον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἰσραήλ· εἶδον γὰρ ἤδη τὸν ἐλευθε ρωτήν. Ὅτι εἶδον σωτήριόν σου. Νῦν ἀπολύεις με φησίν, ὅτι εἶδον τὴν ἐνανθρώπησιν σου· ταύ τὴν γὰρ καλεί, σωτήριον, ὡς ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων γεγενημένην. Ο — λαών. Οπερ σωτήριον ᾠκονόμησας ενώ πιον πάντων, ἵνα πᾶσιν εἴη φανερόν, οὐ μόνον του δαίοις, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἄλλοις ἔθνεσι. Φως – Ισραήλ. [Φως ὦ φῶς ἀληθινὸν καὶ ἦν καὶ καλούμενον εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, εἰς φανέρωσιν τῶν παθῶν, εἰς ἔλεγχον τῶν δαιμονίων. Καὶ δόξαν λαοῦ σου Ισράηλ, τοῦ νέου Variæ lectiones et notæ. In margine, a manu prorsus recenti. A. Codices nunc appellat, fabulas aniles, quaruin magnam multitudinem in peregrinatione sua a vetulis accepit divinus Origenes. Sententia interim ita suppleri potest: "Ew; Εν αὐτῷ χρηματισθέν. Διότι είδον. Β. Hæc in margine habet A. Codex B, habet inferius, post κατηξίωσεν, hoc modo. Ετέρως δε, φως, ω φῶς ἀληθινόν. Ρro ώ, exhibet ὡς, pro &ν autem ν. Καλούμενε. Β. Sed hoc, relatum ad Chri stum, postulat etiam ἀληθινέ. Δαιμόνων. Α.

EUTHYM.1 ZIGABENI Vers. 26. Et responsum acceperαι Domini. Legens enim quodam tempore prophetias, que de Christo erant, cum invenisset, quod Deus incarnandus esset, ad supernaturale mysterium, tanquam homo, anhelabat: ideo etiam oraculum, sive responsum, accepit, se non moriturum, donec ipse Christum oculis videret corporeis. Christum autem Domini, dixit, propter ejus ad Patrem similitudinem. Dominum enim intelligit nunc Patrem. ++ Equidem invenit etiam in codicibus nonnullis de hoc justo viro, quod fuerit ex septuaginta interpretibus Hebraicis, tempore Ptolemæi Philadelphi. Interpretantes enim vaticinium Isaise prophetæ: Ecce, virgo in utero habebit"; hoc solus Simeon non credidit prophete, douec ei ab divino angelo responsum esset, ipsum non visurum mortem, donec Christum Domini in manus acceperit. Vers. 27. Et venit — templum. Motus a Spiritu sancto. Vers. 27. Et cum - suas. Statim enim cognovit eum perspicacissimis oculis. Vers. 28. Ει benedixit Deum. Qui incarnatus eral. Vers. 28. Et ait Vers. 29. Verbum tuum. Nune omnino me absolvis a vita, quemadmodum olim dixeras mihi requirenti de tua incarnatione. Vers. 29. In pace. In pace cogitationum. Nunc enim, qua me turbabant, de divina incarpalone c gitationes pacificate sunt. Vel, in pace intrepiditatis; quia deinceps, mortem non meluam, propter profundam senectutem. Vel, In pace gaudii; quia deinceps non contristabor propter libertatem Israelis: jam enim vidi Liberatorem. Vers. 30. Quia viderunt - salutare tuum. Nunc dimittis me, inquit, quia vidi incarnationem tuam hanc enim vocat Salutare, utpote pro hominum salute factam. Vers. 51. Quod populum. Quod salutare disposuisti coram omnibus, ut omnibus manifestum esset, non Judaeis tantum, verum etiam aliis gentilbus. Vers. 52. Lamen· Israel. † O qui vere lumen el es, et diceris, ad revelationem gentium, ad manifestationem affectuum, ad increpationem dæmomum: et gloriam populi tui Israelis, novi videlicet: 1º [za. vii, 14. Τοῖς τοῦ σώματος ὀφθαλμοῖς. Β. Γὰρ νῦν τὸν Πατέρα νόει. Β. Καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον - Κυρίου. Ανα γινώσκων γάρ ποτε τὰς περὶ Χριστοῦ προφητείας. καὶ εὑρὼν ὅτι Θεὸς ὢν ἐνανθρωπῆσαι μέλλει, προς τὸ ὑπερφυὲς τοῦ μυστηρίου, ὡς ἄνθρωπος, λιγγί απε· διὸ καὶ χρησμῳδίαν ἔλαβεν, εἴτουν ἀπόφασιν ὡς οὐκ ἀποθανείται μέχρις ἂν ἴδῃ αὐτὸν τὸν Χρι στὸν τοῖς αὐτοῦ ὀφθαλμοῖς. Τὸν Χριστὸν δὲ Κυρίου, εἶπε διὰ τὴν πρὸς τὸν Πατέρα οἰκείωσιν. Κύριον γὰρ νόει τὸν Πατέρα. [Εὗρον κἀγὼ ἔν τισι τῶν ἀντιγράφων περὶ τοῦ δικαίου τούτου ἀνδρὸς, ὡς ἐκ τῶν ἑβδομή κοντα ερμηνευτῶν τῶν Εβραίων ἦν ἐν ταῖς ἡμέ ρεις Πτολεμαίου τοῦ Φιλαδέλφου. Μεθερμηνεύοντες γὰρ ἐκεῖνοι πάντες τὴν πρόῤῥησιν Ησαίου τοῦ προφήτου, τον Ιδού, ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἔξει· τοῦτο μόνος ὁ Συμεὼν ἡπίστει τῷ προφήτῃ, ἂν τὴν .... ἐκεῖνο χρηματισθεὶς ὑπὸ θείου ἀγγέλου, μὴ ἰδεῖν θάνατον, ἕως ἂν τὸν Χριστὸν Κυρίου δέξηται ἐν ταῖς ἑαυτοῦ χερσίν.] Καὶ ἦλθεν — ιερόν. Τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ κινηθείς. Καὶ ἐν — αὐτοῦ. Διέγνω γὰρ αὐτὸ παρευθὺ τοῖς διορατικοῖς ὀφθαλμοῖς. Καὶ εὐλόγησε τὸν Θεόν. Τὸν ἐνανθρωπήσαντα. Καὶ εἶπε ῥῆμά σου. Νῦν ἀπολύεις με τοῦ βίου πάντως, καθώς είρηκάς μοι, πάλαι διαπορούν τι περὶ τοῦ μυστηρίου τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως. 'Εν εἰρήνῃ. Ἐν εἰρήνῃ λογισμῶν. Νῦν γὰρ οἱ ταράττοντές με λογισμοί περὶ τῆς θείας ἐνανθρώ πήσεως ειρήνευσαν. Η, 'Εν εἰρήνῃ ἀφοβίας, μηκέτι φοβούμενον τὸν θάνατον, διὰ τὸ βαθύ μου γῆρας. Ε, Εν εἰρήνῃ χαράς, μηκέτι λυπούμενον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἰσραήλ· εἶδον γὰρ ἤδη τὸν ἐλευθε ρωτήν. Ὅτι εἶδον σωτήριόν σου. Νῦν ἀπολύεις με φησίν, ὅτι εἶδον τὴν ἐνανθρώπησιν σου· ταύ τὴν γὰρ καλεί, σωτήριον, ὡς ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων γεγενημένην. Ο — λαών. Οπερ σωτήριον ᾠκονόμησας ενώ πιον πάντων, ἵνα πᾶσιν εἴη φανερόν, οὐ μόνον του δαίοις, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἄλλοις ἔθνεσι. Φως – Ισραήλ. [Φως ὦ φῶς ἀληθινὸν καὶ ἦν καὶ καλούμενον εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, εἰς φανέρωσιν τῶν παθῶν, εἰς ἔλεγχον τῶν δαιμονίων. Καὶ δόξαν λαοῦ σου Ισράηλ, τοῦ νέου Variæ lectiones et notæ. In margine, a manu prorsus recenti. A. Codices nunc appellat, fabulas aniles, quaruin magnam multitudinem in peregrinatione sua a vetulis accepit divinus Origenes. Sententia interim ita suppleri potest: "Ew; Εν αὐτῷ χρηματισθέν. Διότι είδον. Β. Hæc in margine habet A. Codex B, habet inferius, post κατηξίωσεν, hoc modo. Ετέρως δε, φως, ω φῶς ἀληθινόν. Ρro ώ, exhibet ὡς, pro &ν autem ν. Καλούμενε. Β. Sed hoc, relatum ad Chri stum, postulat etiam ἀληθινέ. Δαιμόνων. Α.

EUTHYM.1 ZIGABENI Vers. 26. Et responsum acceperαι Domini. Legens enim quodam tempore prophetias, que de Christo erant, cum invenisset, quod Deus incarnandus esset, ad supernaturale mysterium, tanquam homo, anhelabat: ideo etiam oraculum, sive responsum, accepit, se non moriturum, donec ipse Christum oculis videret corporeis. Christum autem Domini, dixit, propter ejus ad Patrem similitudinem. Dominum enim intelligit nunc Patrem. ++ Equidem invenit etiam in codicibus nonnullis de hoc justo viro, quod fuerit ex septuaginta interpretibus Hebraicis, tempore Ptolemæi Philadelphi. Interpretantes enim vaticinium Isaise prophetæ: Ecce, virgo in utero habebit"; hoc solus Simeon non credidit prophete, douec ei ab divino angelo responsum esset, ipsum non visurum mortem, donec Christum Domini in manus acceperit. Vers. 27. Et venit — templum. Motus a Spiritu sancto. Vers. 27. Et cum - suas. Statim enim cognovit eum perspicacissimis oculis. Vers. 28. Ει benedixit Deum. Qui incarnatus eral. Vers. 28. Et ait Vers. 29. Verbum tuum. Nune omnino me absolvis a vita, quemadmodum olim dixeras mihi requirenti de tua incarnatione. Vers. 29. In pace. In pace cogitationum. Nunc enim, qua me turbabant, de divina incarpalone c gitationes pacificate sunt. Vel, in pace intrepiditatis; quia deinceps, mortem non meluam, propter profundam senectutem. Vel, In pace gaudii; quia deinceps non contristabor propter libertatem Israelis: jam enim vidi Liberatorem. Vers. 30. Quia viderunt - salutare tuum. Nunc dimittis me, inquit, quia vidi incarnationem tuam hanc enim vocat Salutare, utpote pro hominum salute factam. Vers. 51. Quod populum. Quod salutare disposuisti coram omnibus, ut omnibus manifestum esset, non Judaeis tantum, verum etiam aliis gentilbus. Vers. 52. Lamen· Israel. † O qui vere lumen el es, et diceris, ad revelationem gentium, ad manifestationem affectuum, ad increpationem dæmomum: et gloriam populi tui Israelis, novi videlicet: 1º [za. vii, 14. Τοῖς τοῦ σώματος ὀφθαλμοῖς. Β. Γὰρ νῦν τὸν Πατέρα νόει. Β. Καὶ ἦν αὐτῷ κεχρηματισμένον - Κυρίου. Ανα γινώσκων γάρ ποτε τὰς περὶ Χριστοῦ προφητείας. καὶ εὑρὼν ὅτι Θεὸς ὢν ἐνανθρωπῆσαι μέλλει, προς τὸ ὑπερφυὲς τοῦ μυστηρίου, ὡς ἄνθρωπος, λιγγί απε· διὸ καὶ χρησμῳδίαν ἔλαβεν, εἴτουν ἀπόφασιν ὡς οὐκ ἀποθανείται μέχρις ἂν ἴδῃ αὐτὸν τὸν Χρι στὸν τοῖς αὐτοῦ ὀφθαλμοῖς. Τὸν Χριστὸν δὲ Κυρίου, εἶπε διὰ τὴν πρὸς τὸν Πατέρα οἰκείωσιν. Κύριον γὰρ νόει τὸν Πατέρα. [Εὗρον κἀγὼ ἔν τισι τῶν ἀντιγράφων περὶ τοῦ δικαίου τούτου ἀνδρὸς, ὡς ἐκ τῶν ἑβδομή κοντα ερμηνευτῶν τῶν Εβραίων ἦν ἐν ταῖς ἡμέ ρεις Πτολεμαίου τοῦ Φιλαδέλφου. Μεθερμηνεύοντες γὰρ ἐκεῖνοι πάντες τὴν πρόῤῥησιν Ησαίου τοῦ προφήτου, τον Ιδού, ἡ παρθένος ἐν γαστρὶ ἔξει· τοῦτο μόνος ὁ Συμεὼν ἡπίστει τῷ προφήτῃ, ἂν τὴν .... ἐκεῖνο χρηματισθεὶς ὑπὸ θείου ἀγγέλου, μὴ ἰδεῖν θάνατον, ἕως ἂν τὸν Χριστὸν Κυρίου δέξηται ἐν ταῖς ἑαυτοῦ χερσίν.] Καὶ ἦλθεν — ιερόν. Τῷ Πνεύματι τῷ ἁγίῳ κινηθείς. Καὶ ἐν — αὐτοῦ. Διέγνω γὰρ αὐτὸ παρευθὺ τοῖς διορατικοῖς ὀφθαλμοῖς. Καὶ εὐλόγησε τὸν Θεόν. Τὸν ἐνανθρωπήσαντα. Καὶ εἶπε ῥῆμά σου. Νῦν ἀπολύεις με τοῦ βίου πάντως, καθώς είρηκάς μοι, πάλαι διαπορούν τι περὶ τοῦ μυστηρίου τῆς σῆς ἐνανθρωπήσεως. 'Εν εἰρήνῃ. Ἐν εἰρήνῃ λογισμῶν. Νῦν γὰρ οἱ ταράττοντές με λογισμοί περὶ τῆς θείας ἐνανθρώ πήσεως ειρήνευσαν. Η, 'Εν εἰρήνῃ ἀφοβίας, μηκέτι φοβούμενον τὸν θάνατον, διὰ τὸ βαθύ μου γῆρας. Ε, Εν εἰρήνῃ χαράς, μηκέτι λυπούμενον ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας τοῦ Ἰσραήλ· εἶδον γὰρ ἤδη τὸν ἐλευθε ρωτήν. Ὅτι εἶδον σωτήριόν σου. Νῦν ἀπολύεις με φησίν, ὅτι εἶδον τὴν ἐνανθρώπησιν σου· ταύ τὴν γὰρ καλεί, σωτήριον, ὡς ἐπὶ σωτηρίᾳ τῶν ἀνθρώπων γεγενημένην. Ο — λαών. Οπερ σωτήριον ᾠκονόμησας ενώ πιον πάντων, ἵνα πᾶσιν εἴη φανερόν, οὐ μόνον του δαίοις, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἄλλοις ἔθνεσι. Φως – Ισραήλ. [Φως ὦ φῶς ἀληθινὸν καὶ ἦν καὶ καλούμενον εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν, εἰς φανέρωσιν τῶν παθῶν, εἰς ἔλεγχον τῶν δαιμονίων. Καὶ δόξαν λαοῦ σου Ισράηλ, τοῦ νέου Variæ lectiones et notæ. In margine, a manu prorsus recenti. A. Codices nunc appellat, fabulas aniles, quaruin magnam multitudinem in peregrinatione sua a vetulis accepit divinus Origenes. Sententia interim ita suppleri potest: "Ew; Εν αὐτῷ χρηματισθέν. Διότι είδον. Β. Hæc in margine habet A. Codex B, habet inferius, post κατηξίωσεν, hoc modo. Ετέρως δε, φως, ω φῶς ἀληθινόν. Ρro ώ, exhibet ὡς, pro &ν autem ν. Καλούμενε. Β. Sed hoc, relatum ad Chri stum, postulat etiam ἀληθινέ. Δαιμόνων. Α.

- CAP. II. δηλονότι οὗ δόξα διὰ σοῦ ἡ ἀπόκτησις τῶν in quo per te est destructio malorum, quæ su. παρὰ φύσιν κακῶν, καὶ κτῆσις τῶν κατὰ φύσιν και λῶν, καὶ ἐπίκτησις τῶν ὑπὲρ φύσιν ἀγαθῶν. Ἡ ἡ ἀρετὴ, καὶ ἡ γνώσις, καὶ ἡ θέωσις.] Φῶς ἂν εἰς ἀνάβλεψιν μὲν ἐθνῶν, τῶν τετυφλω μένων τῇ πλάνη· ἀποκάλυψιν γὰρ λέγει τὴν ἀνά βλεψιν· εἰς δόξαν δὲ καὶ εὐκλειαν λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικού. Δόξα γὰρ αὐτοῖ; τὸ βλαστῆσαί σε ἐξ αὐτῶν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον. Καὶ ὄντως ή σως τήριος ἐνανθρώπησις αὐτοῦ ἐφώτισε μὲν τὰ ἔθνη φωτισμὸν θεογνωσίας καὶ ἀρετῆς, ἐδόξασε δὲ τοὺς Ιουδαίους, ὅτι συγγενὴς αὐτῶν γενέσθαι κατηξί Καὶ ἦν — περὶ αὐτοῦ. Ἐθαύμαζον, οὐχ ὡς τότε πρῶτον περὶ αὐτοῦ μανθάνοντε;, ἀλλ' ὡς, ἀφ᾽ οἷς προμεμαθήκεσαν, ἔτι παραδοξότερα προσε νωτιζόμενοι. Καὶ εὐλόγησε - Ισραήλ. Εἰς πτῶσιν μὲν τῶν προσκοπτόντων τοῖς ἀνθρωποπρεπέσιν αὐτοῦ, καὶ πιπτόντων εἰς ἀπιστίαν τῆς θεότητος αὐτοῦ· ἀνάστασιν δὲ τῶν προσεχόντων τοῖς θεοπρεπέσιν αὐτοῦ, καὶ ἀνισταμένων πρὸς πίστιν τῆς θεότητος αὐτοῦ. Κεῖται δὲ, ὡς λίθος ἀκρογωνιαίος, συνδέων ἐφ' ἑαυ τῷ τοὺς δύο λαούς, τόν τε παλαιὸν καὶ τὸν νέον. Ἐπεὶ καὶ διὰ Ησαίου προανεφώνησεν ὁ Θεὸς, ὅτι Ιδού τίθημι ἐν Σιών λίθον προσκόμματος καὶ πέτραν σκανδάλου. [ Εἰς πτῶσιν μὲν σαρκός, ἤτοι τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος καὶ παθῶν καὶ λογισμῶν πονηρῶν καὶ δαιμόνων, καὶ τοῦ κατὰ τὸ γράμμα νόμου· ἀνάστα σιν δὲ πνεύματος, ήγουν πνευματικού φρονήματος καὶ φυσικῶν δυνάμεων καὶ ἀρετῆς καὶ γνώ σεως καὶ τοῦ κατὰ τὸ πνεῦμα νόμου.] Καὶ — ἀντιλεγόμενον. Καὶ εἰς θαῦμα ἀντιλεγό μενον τοῖς ἀπίστοις, εἴτουν ἀντιλογίας υφιστάμε νον· θαῦμα γὰρ ἦν, ὡς μήτε ἄνθρωπος μόνον ὤν, μήτε Θεὸς μόνον, ἀλλὰ θεάνθρωπος· διὸ καὶ, ὡς ὑπερφυούς ὄντος, ἀντιλέγουσι, πάντα κατὰ φύσιν ἐξετάζοντες, καὶ μηδὲν ὑπερφυὲς ἐννοεῖν δυνάμενοι. Τινὲς δὲ σημεῖον ἀντιλεγόμενον τὴν σταύρωσιν λέγουσι σημείον μὲν, ὡς σύμβολον φιλανθρωπία;" διὰ τοὺς ἀνθρώπους γὰρ ταύτην ὑπέμεινεν ἀντιλεγόμενον δὲ, ὡς ὀνειδιζομένην ὑπὸ τῶν ἀπίστων. καὶ σοῦ — ρομφαία. ρομφαίαν δὲ ὠνόμασε τὴν τμητικωτάτην καὶ ἐξεῖαν οδύνην, ἥτις διῆλθε τὴν καρδίαν τῆς Θεομήτορος, ὅτι ὁ Υἱὸς αὐτῆς προσηλώθη τῷ σταυρῷ. Περὶ ταύτης γὰρ τῆς ἀλγηδόνος νῦν προεφήτευσεν. Όπως — διαλογισμοί. Τῶν ὑποπτευόντων, ὅτι 50 Isa. vi, 44; xxv. 16; Rom. η præter naturam, et possessio bonorum, qua sunt secundum naturam, et acquisitio bonorum, quæ sunt supra naturam. Vel, virtus et cognitio divinitatis. Lumen: quod gentibus errore cæcis visum restituat. Revelationem enim vocat, visus restitutionem. Ad gloriam id quidem et nominis celebritatem populi tui Israelitici. Nam gloria illorum est, quoa secundum humanitatem sis ab eis progenitus. Et vere salutaris incarnatio, gentes quidem illustravit, illustratione divinæ cognitionis ac virtutis; Judæos vero glorificavit, quia cognatus eorum fieri dignatus est. Vers. 35. Et erant· de illo. Mirabantur, non quod praeter ea, que prius didicerant, adbuc mi rabiliora percipiebant. Vers. 34. Ει benedixit Israel. li casum bis, qui ad ea offendunt, quæ hominis sunt, qui cadunt in incredulitatem divinitatis ejus: erectionein vero his, qui adhærent rebus, quæ Dei sunt. Situs est autem, utpote lapis angularis, conjungens ad seipsum duos populos, veterem ac novum. Nam et per Isaiam prædixit Deus: Ecce pono in Sion lapidem offensionis et petram scandali *. In casum quidem carnis, sive carnalis prudentiæ et affectionum, ac cogitationum malaruni et dæmonum, ac litteralis: Erectionem vero spiritus. sive spiritualis prudentiæ ac naturalium potentiarum, virtutisque et cognitionis ac legis spiritua115. Vers. 54. Ει - contradicitur. Et in miraculum, cui ab infidelibus contradicitur, sive contradictionem sustinens: miraculum enim erat, utpote reque et homo tantum, neque Deus tantum, sed Deus simut et homo (quod Græce unico dicitur vocabuló Đeáv. θρωπος) ideoque quasi rei que supra naturam est, contradicunţii qui omnia secundum naturam inquirunt, nec quidquid supernaturale intelligere possunt. Quidam vero, signum, cui contradicitur, dicunt crucifixionem; signum quidem, quasi symbclum amoris erga homines, nan banc propter bomir. es, sustinuit huic vero ab infidelibus contradicitur, utpote rei probrosæ. Vers. 35. Et tuam — gladius. Gladium nominasit, dolorem acutissimum maximeque dividentem, qui penetravit cor Matris Dei, dum Filius ejus cruci affixus est. De hoc enim cruciatu nunc vaticinatus est. Vers. 35. Εt - cogitationes. Eorum qui suspi. Ει Variæ lectiones et notæ. Δόξα non agnoscit Hentenius. Kai omittit A. Πρῶτον abest. Δ. Θαυμάζοντες, pro μανθάνοντες. Α. Η πάλιν εἰς. Β. Codex A, hac in margine babet.

- CAP. II. δηλονότι οὗ δόξα διὰ σοῦ ἡ ἀπόκτησις τῶν in quo per te est destructio malorum, quæ su. παρὰ φύσιν κακῶν, καὶ κτῆσις τῶν κατὰ φύσιν και λῶν, καὶ ἐπίκτησις τῶν ὑπὲρ φύσιν ἀγαθῶν. Ἡ ἡ ἀρετὴ, καὶ ἡ γνώσις, καὶ ἡ θέωσις.] Φῶς ἂν εἰς ἀνάβλεψιν μὲν ἐθνῶν, τῶν τετυφλω μένων τῇ πλάνη· ἀποκάλυψιν γὰρ λέγει τὴν ἀνά βλεψιν· εἰς δόξαν δὲ καὶ εὐκλειαν λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικού. Δόξα γὰρ αὐτοῖ; τὸ βλαστῆσαί σε ἐξ αὐτῶν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον. Καὶ ὄντως ή σως τήριος ἐνανθρώπησις αὐτοῦ ἐφώτισε μὲν τὰ ἔθνη φωτισμὸν θεογνωσίας καὶ ἀρετῆς, ἐδόξασε δὲ τοὺς Ιουδαίους, ὅτι συγγενὴς αὐτῶν γενέσθαι κατηξί Καὶ ἦν — περὶ αὐτοῦ. Ἐθαύμαζον, οὐχ ὡς τότε πρῶτον περὶ αὐτοῦ μανθάνοντε;, ἀλλ' ὡς, ἀφ᾽ οἷς προμεμαθήκεσαν, ἔτι παραδοξότερα προσε νωτιζόμενοι. Καὶ εὐλόγησε - Ισραήλ. Εἰς πτῶσιν μὲν τῶν προσκοπτόντων τοῖς ἀνθρωποπρεπέσιν αὐτοῦ, καὶ πιπτόντων εἰς ἀπιστίαν τῆς θεότητος αὐτοῦ· ἀνάστασιν δὲ τῶν προσεχόντων τοῖς θεοπρεπέσιν αὐτοῦ, καὶ ἀνισταμένων πρὸς πίστιν τῆς θεότητος αὐτοῦ. Κεῖται δὲ, ὡς λίθος ἀκρογωνιαίος, συνδέων ἐφ' ἑαυ τῷ τοὺς δύο λαούς, τόν τε παλαιὸν καὶ τὸν νέον. Ἐπεὶ καὶ διὰ Ησαίου προανεφώνησεν ὁ Θεὸς, ὅτι Ιδού τίθημι ἐν Σιών λίθον προσκόμματος καὶ πέτραν σκανδάλου. [ Εἰς πτῶσιν μὲν σαρκός, ἤτοι τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος καὶ παθῶν καὶ λογισμῶν πονηρῶν καὶ δαιμόνων, καὶ τοῦ κατὰ τὸ γράμμα νόμου· ἀνάστα σιν δὲ πνεύματος, ήγουν πνευματικού φρονήματος καὶ φυσικῶν δυνάμεων καὶ ἀρετῆς καὶ γνώ σεως καὶ τοῦ κατὰ τὸ πνεῦμα νόμου.] Καὶ — ἀντιλεγόμενον. Καὶ εἰς θαῦμα ἀντιλεγό μενον τοῖς ἀπίστοις, εἴτουν ἀντιλογίας υφιστάμε νον· θαῦμα γὰρ ἦν, ὡς μήτε ἄνθρωπος μόνον ὤν, μήτε Θεὸς μόνον, ἀλλὰ θεάνθρωπος· διὸ καὶ, ὡς ὑπερφυούς ὄντος, ἀντιλέγουσι, πάντα κατὰ φύσιν ἐξετάζοντες, καὶ μηδὲν ὑπερφυὲς ἐννοεῖν δυνάμενοι. Τινὲς δὲ σημεῖον ἀντιλεγόμενον τὴν σταύρωσιν λέγουσι σημείον μὲν, ὡς σύμβολον φιλανθρωπία;" διὰ τοὺς ἀνθρώπους γὰρ ταύτην ὑπέμεινεν ἀντιλεγόμενον δὲ, ὡς ὀνειδιζομένην ὑπὸ τῶν ἀπίστων. καὶ σοῦ — ρομφαία. ρομφαίαν δὲ ὠνόμασε τὴν τμητικωτάτην καὶ ἐξεῖαν οδύνην, ἥτις διῆλθε τὴν καρδίαν τῆς Θεομήτορος, ὅτι ὁ Υἱὸς αὐτῆς προσηλώθη τῷ σταυρῷ. Περὶ ταύτης γὰρ τῆς ἀλγηδόνος νῦν προεφήτευσεν. Όπως — διαλογισμοί. Τῶν ὑποπτευόντων, ὅτι 50 Isa. vi, 44; xxv. 16; Rom. η præter naturam, et possessio bonorum, qua sunt secundum naturam, et acquisitio bonorum, quæ sunt supra naturam. Vel, virtus et cognitio divinitatis. Lumen: quod gentibus errore cæcis visum restituat. Revelationem enim vocat, visus restitutionem. Ad gloriam id quidem et nominis celebritatem populi tui Israelitici. Nam gloria illorum est, quoa secundum humanitatem sis ab eis progenitus. Et vere salutaris incarnatio, gentes quidem illustravit, illustratione divinæ cognitionis ac virtutis; Judæos vero glorificavit, quia cognatus eorum fieri dignatus est. Vers. 35. Et erant· de illo. Mirabantur, non quod praeter ea, que prius didicerant, adbuc mi rabiliora percipiebant. Vers. 34. Ει benedixit Israel. li casum bis, qui ad ea offendunt, quæ hominis sunt, qui cadunt in incredulitatem divinitatis ejus: erectionein vero his, qui adhærent rebus, quæ Dei sunt. Situs est autem, utpote lapis angularis, conjungens ad seipsum duos populos, veterem ac novum. Nam et per Isaiam prædixit Deus: Ecce pono in Sion lapidem offensionis et petram scandali *. In casum quidem carnis, sive carnalis prudentiæ et affectionum, ac cogitationum malaruni et dæmonum, ac litteralis: Erectionem vero spiritus. sive spiritualis prudentiæ ac naturalium potentiarum, virtutisque et cognitionis ac legis spiritua115. Vers. 54. Ει - contradicitur. Et in miraculum, cui ab infidelibus contradicitur, sive contradictionem sustinens: miraculum enim erat, utpote reque et homo tantum, neque Deus tantum, sed Deus simut et homo (quod Græce unico dicitur vocabuló Đeáv. θρωπος) ideoque quasi rei que supra naturam est, contradicunţii qui omnia secundum naturam inquirunt, nec quidquid supernaturale intelligere possunt. Quidam vero, signum, cui contradicitur, dicunt crucifixionem; signum quidem, quasi symbclum amoris erga homines, nan banc propter bomir. es, sustinuit huic vero ab infidelibus contradicitur, utpote rei probrosæ. Vers. 35. Et tuam — gladius. Gladium nominasit, dolorem acutissimum maximeque dividentem, qui penetravit cor Matris Dei, dum Filius ejus cruci affixus est. De hoc enim cruciatu nunc vaticinatus est. Vers. 35. Εt - cogitationes. Eorum qui suspi. Ει Variæ lectiones et notæ. Δόξα non agnoscit Hentenius. Kai omittit A. Πρῶτον abest. Δ. Θαυμάζοντες, pro μανθάνοντες. Α. Η πάλιν εἰς. Β. Codex A, hac in margine babet.

- CAP. II. δηλονότι οὗ δόξα διὰ σοῦ ἡ ἀπόκτησις τῶν in quo per te est destructio malorum, quæ su. παρὰ φύσιν κακῶν, καὶ κτῆσις τῶν κατὰ φύσιν και λῶν, καὶ ἐπίκτησις τῶν ὑπὲρ φύσιν ἀγαθῶν. Ἡ ἡ ἀρετὴ, καὶ ἡ γνώσις, καὶ ἡ θέωσις.] Φῶς ἂν εἰς ἀνάβλεψιν μὲν ἐθνῶν, τῶν τετυφλω μένων τῇ πλάνη· ἀποκάλυψιν γὰρ λέγει τὴν ἀνά βλεψιν· εἰς δόξαν δὲ καὶ εὐκλειαν λαοῦ σου τοῦ Ἰσραηλιτικού. Δόξα γὰρ αὐτοῖ; τὸ βλαστῆσαί σε ἐξ αὐτῶν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον. Καὶ ὄντως ή σως τήριος ἐνανθρώπησις αὐτοῦ ἐφώτισε μὲν τὰ ἔθνη φωτισμὸν θεογνωσίας καὶ ἀρετῆς, ἐδόξασε δὲ τοὺς Ιουδαίους, ὅτι συγγενὴς αὐτῶν γενέσθαι κατηξί Καὶ ἦν — περὶ αὐτοῦ. Ἐθαύμαζον, οὐχ ὡς τότε πρῶτον περὶ αὐτοῦ μανθάνοντε;, ἀλλ' ὡς, ἀφ᾽ οἷς προμεμαθήκεσαν, ἔτι παραδοξότερα προσε νωτιζόμενοι. Καὶ εὐλόγησε - Ισραήλ. Εἰς πτῶσιν μὲν τῶν προσκοπτόντων τοῖς ἀνθρωποπρεπέσιν αὐτοῦ, καὶ πιπτόντων εἰς ἀπιστίαν τῆς θεότητος αὐτοῦ· ἀνάστασιν δὲ τῶν προσεχόντων τοῖς θεοπρεπέσιν αὐτοῦ, καὶ ἀνισταμένων πρὸς πίστιν τῆς θεότητος αὐτοῦ. Κεῖται δὲ, ὡς λίθος ἀκρογωνιαίος, συνδέων ἐφ' ἑαυ τῷ τοὺς δύο λαούς, τόν τε παλαιὸν καὶ τὸν νέον. Ἐπεὶ καὶ διὰ Ησαίου προανεφώνησεν ὁ Θεὸς, ὅτι Ιδού τίθημι ἐν Σιών λίθον προσκόμματος καὶ πέτραν σκανδάλου. [ Εἰς πτῶσιν μὲν σαρκός, ἤτοι τοῦ σαρκικοῦ φρονήματος καὶ παθῶν καὶ λογισμῶν πονηρῶν καὶ δαιμόνων, καὶ τοῦ κατὰ τὸ γράμμα νόμου· ἀνάστα σιν δὲ πνεύματος, ήγουν πνευματικού φρονήματος καὶ φυσικῶν δυνάμεων καὶ ἀρετῆς καὶ γνώ σεως καὶ τοῦ κατὰ τὸ πνεῦμα νόμου.] Καὶ — ἀντιλεγόμενον. Καὶ εἰς θαῦμα ἀντιλεγό μενον τοῖς ἀπίστοις, εἴτουν ἀντιλογίας υφιστάμε νον· θαῦμα γὰρ ἦν, ὡς μήτε ἄνθρωπος μόνον ὤν, μήτε Θεὸς μόνον, ἀλλὰ θεάνθρωπος· διὸ καὶ, ὡς ὑπερφυούς ὄντος, ἀντιλέγουσι, πάντα κατὰ φύσιν ἐξετάζοντες, καὶ μηδὲν ὑπερφυὲς ἐννοεῖν δυνάμενοι. Τινὲς δὲ σημεῖον ἀντιλεγόμενον τὴν σταύρωσιν λέγουσι σημείον μὲν, ὡς σύμβολον φιλανθρωπία;" διὰ τοὺς ἀνθρώπους γὰρ ταύτην ὑπέμεινεν ἀντιλεγόμενον δὲ, ὡς ὀνειδιζομένην ὑπὸ τῶν ἀπίστων. καὶ σοῦ — ρομφαία. ρομφαίαν δὲ ὠνόμασε τὴν τμητικωτάτην καὶ ἐξεῖαν οδύνην, ἥτις διῆλθε τὴν καρδίαν τῆς Θεομήτορος, ὅτι ὁ Υἱὸς αὐτῆς προσηλώθη τῷ σταυρῷ. Περὶ ταύτης γὰρ τῆς ἀλγηδόνος νῦν προεφήτευσεν. Όπως — διαλογισμοί. Τῶν ὑποπτευόντων, ὅτι 50 Isa. vi, 44; xxv. 16; Rom. η præter naturam, et possessio bonorum, qua sunt secundum naturam, et acquisitio bonorum, quæ sunt supra naturam. Vel, virtus et cognitio divinitatis. Lumen: quod gentibus errore cæcis visum restituat. Revelationem enim vocat, visus restitutionem. Ad gloriam id quidem et nominis celebritatem populi tui Israelitici. Nam gloria illorum est, quoa secundum humanitatem sis ab eis progenitus. Et vere salutaris incarnatio, gentes quidem illustravit, illustratione divinæ cognitionis ac virtutis; Judæos vero glorificavit, quia cognatus eorum fieri dignatus est. Vers. 35. Et erant· de illo. Mirabantur, non quod praeter ea, que prius didicerant, adbuc mi rabiliora percipiebant. Vers. 34. Ει benedixit Israel. li casum bis, qui ad ea offendunt, quæ hominis sunt, qui cadunt in incredulitatem divinitatis ejus: erectionein vero his, qui adhærent rebus, quæ Dei sunt. Situs est autem, utpote lapis angularis, conjungens ad seipsum duos populos, veterem ac novum. Nam et per Isaiam prædixit Deus: Ecce pono in Sion lapidem offensionis et petram scandali *. In casum quidem carnis, sive carnalis prudentiæ et affectionum, ac cogitationum malaruni et dæmonum, ac litteralis: Erectionem vero spiritus. sive spiritualis prudentiæ ac naturalium potentiarum, virtutisque et cognitionis ac legis spiritua115. Vers. 54. Ει - contradicitur. Et in miraculum, cui ab infidelibus contradicitur, sive contradictionem sustinens: miraculum enim erat, utpote reque et homo tantum, neque Deus tantum, sed Deus simut et homo (quod Græce unico dicitur vocabuló Đeáv. θρωπος) ideoque quasi rei que supra naturam est, contradicunţii qui omnia secundum naturam inquirunt, nec quidquid supernaturale intelligere possunt. Quidam vero, signum, cui contradicitur, dicunt crucifixionem; signum quidem, quasi symbclum amoris erga homines, nan banc propter bomir. es, sustinuit huic vero ab infidelibus contradicitur, utpote rei probrosæ. Vers. 35. Et tuam — gladius. Gladium nominasit, dolorem acutissimum maximeque dividentem, qui penetravit cor Matris Dei, dum Filius ejus cruci affixus est. De hoc enim cruciatu nunc vaticinatus est. Vers. 35. Εt - cogitationes. Eorum qui suspi. Ει Variæ lectiones et notæ. Δόξα non agnoscit Hentenius. Kai omittit A. Πρῶτον abest. Δ. Θαυμάζοντες, pro μανθάνοντες. Α. Η πάλιν εἰς. Β. Codex A, hac in margine babet.

cabantur, hanc non esse illius Matrem. Sicut enim οὐκ ἔστιν αὕτη μήτηρ αὐτοῦ. Ὥσπερ γὰρ πολλο multi ad ea respicientes, quæ hominis sunt, dicebant hominem tantum esse, Filium Mariæ: ¡ta rursum alii attendentes ad ea, quæ divinitatis ejus erant, suspicabantur, quod esset tantum Deus, nec esset hæc mater ejus: tunc autem intuentes eam amare dolentem, ac plurimuin lugentem, naturæque cedere, crediderunt, quod mater esset ejus: et relegebant, sive prodebant cogitationes cordium suorum, quæ a suspicione processerant. CAP. IV. De Anna prophetissa. Vers. 36. Et erat - multis. Provectæ admodum metatis, sive anas. Vers. 36. Et vizeral Vers. 57. die. Ob hoc enim prophetica etiam gratia dotata fuit, quia non discedebat de templo, jejuniis et obsecrationibus Deo serviens nocte ac die. Vers. 38. Et hæc Incarnato. Domino. Gratias agebat Deo Vers. 58. Ac loquebatur - Jerusalem. Loquebatur de eo, quod hic esset redemptio. Verum Simeon quidem, figura erat veteris Testamenti, Anna autem Novi: inter quos medius positas Christus illud absolvebat (gg), hoc vero relinebat: osten - dens, quod vetus quidem cessat, novum autem vivit. Vers. 39. Et ut Nasareth. Omnis, quae erant circa pueri prasentationem, ac circa hostias, de quibus jubebat lex. Quære autem primo capite Evangelii secundum Matthæum dicti illius expositionem: Ecce angelus Domini apparet in somnis Joseph dicens: Surge et accipe puerum et matrem cjus et fuge in ÆgypCam 31. Vers. 40. Puer autem - super illum. Quoad bumanitatea hec omnia intellige. Tanquam puer enim crescebat setate: corroborabatur autem adversus malitiam, spiritu, sive unis sibi divinitate. Nam Spiritus vocatur et Divinitas; implebatur vero sapientia, Lanquam divinitui unitas: gratia quoque uniti sibi Dei erat super illum, quæ ipsum moderabatur, regebat et componebat. Vel etiam alio modo. Corroborabatur Spiritu, videlicet sancto; gratia autem Dei, sive patris, erat super illum. Sicut enim incarnatus est ex Patris beneplacito, ac superveniente Spiritu sancto: ita etiam conversabatur ac operabatur per beneplacitum Patris et cooperationem Spiritus sancti. Vers. 41. Et ibant Vers. 45. Jerusalem. Finitis diebus, videlicet die festo Pascha, diebusque Azymo- *¹ Matth. 11, 13. Γάρ abest. Α. n ἀποβλέποντες εἰς τὰ ἀνθρωποπρεπῆ αὐτοῦ. Έλεγ ὅτι Ανθρωπο; μόνον ἐστὶν Υἱὸς τῆς Μαρίας· οὕτως ἄλλοι πάλιν, ἀποβλέποντες εἰς τὰ θεοπρεπῆ αὐτοῦ, υπώπτευον ὅτι Θεὸς μόνον ἐστὶ, καὶ οὐκ ἔστιν αὕτη μήτηρ αὐτοῦ· τότε δὲ θεασάμενοι ταύτην πιο πρῶς ὀδυνωμένην, καὶ σφοδρῶς ὀδυρομένην, καὶ ἡττω μένην τῆς φύσεως, ἐπίστευσαν ἔτι μήτηρ αὐτοῦ ἐστι, καὶ ἀπεκάλυψαν, εἴτουν εξηγόρευσαν τους διαλογισμοὺς τῶν καρδιῶν αὐτῶν, τοὺς τῆς ὑπο ψίας. ΚΕΦ. Δ'. Περί Αννης τῆς προφήτιδος. Καὶ ἦν γραῦς. Ζήσασα πολλαῖς. Προβεβηκυία, είτουν ἡμέραν. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ προφή τικοῦ χαρίσματος ἠξιώθη, διότι οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ, ἐν νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα να πτωρ καὶ μεθ' ἡμέραν τῷ Θεῷ. Λατρείαν δὲ τὴν δουλείαν καὶ θεραπείαν νόει. Καὶ αύτη – Κυρίῳ. Η χαρίσει τῷ Θεῷ, τῷ ἐνανθρωπήσαντι. Καὶ ἐλάλει — Ιερουσαλήμ. Ελάλει περὶ εὐτοῦ, ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ λυτρωτής. Αλλ' ὁ μὲν Συμε ὧν τύπος ἦν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ή δ' 'Αννα τῆς Νέας· ὧν μέσος ὁ Χριστὸς κείμενος τὴν μὲν ἀπέλυσε, τὴν δὲ παρακατέσχεν, ἐμφαίνων ὅτι ή μὲν παλαιὰ πέπαυται, ἡ δὲ νέα ζῇ. Καὶ ὡς — Ναζαρέτ. "Απαντα τὰ περὶ τῆς πιραστάσεως τοῦ παιδίου, καὶ τὰ περὶ τῆς θυσίας, περὶ ὧν ὁ νόμος ἐκέλευε. Ζήτησον δὲ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· 18ου άγγελος Κυ ρίου φαίνεται κατ' όναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων Εγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ φεύγε εἰς Αἴγυπτον. Τὸ δὲ παιδίον — ἐπ' αὐτῷ. Κατὰ τὸ ἀνθρώπο νον ταῦτα πάντα νόησον. Ὡς παιδίον γὰρ ηύξανε μὲν εἰς ἡλικίαν, ἐκραταιοῦτο δὲ κατὰ τῆς κακίας πνεύματι, ήγουν τῇ ἡνωμένῃ αὐτῷ θεότητι. Πνεῦμα γὰρ καλεῖται καὶ ἡ θεότης. Καὶ ἐπλη ροῦτο μὲν σοφίας, ὡς ἠνωμένον τῇ σοφίᾳ· χάρις δὲ τοῦ ἡνωμένου αὐτῷ Θεοῦ ἦν ἐπ' αὐτῷ, παιδι γωγοῦσα τοῦτο καὶ ῥυθμίζουσα καὶ κατακοσμούσε, Η καὶ ἑτέρως. Εκραταιοῦτο μὲν Πνεύματι, ήτα τῷ ἁγίῳ· χάρις δὲ Θεοῦ, ήγουν τοῦ Πατρός, ἦν ἐπ᾿ αὐτῷ. Ωσπερ γὰρ ἐσαρκώθη Πατρὸς εὐ δοκίᾳ, καὶ Πνεύματος ἁγίου ἐπελεύσει· οὕτω καὶ έπολιτεύετο, καὶ ἐνήργει, εὐδοκίᾳ μὲν τοῦ Πατρὸς, συνεργίᾳ δὲ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐπορεύοντο - Ιερουσαλήμ. Τελειωσάντων τὰς ἡμέρας τὰς τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καὶ τῆς Varia lectiones et notæ. Toù addit A. (gg) lllud absolvebat. Istum quidem demisit: non de testamentis. 'Απολύειν respicit ad up. banc vero retinuit. De Simcone sermo est et Anna

cabantur, hanc non esse illius Matrem. Sicut enim οὐκ ἔστιν αὕτη μήτηρ αὐτοῦ. Ὥσπερ γὰρ πολλο multi ad ea respicientes, quæ hominis sunt, dicebant hominem tantum esse, Filium Mariæ: ¡ta rursum alii attendentes ad ea, quæ divinitatis ejus erant, suspicabantur, quod esset tantum Deus, nec esset hæc mater ejus: tunc autem intuentes eam amare dolentem, ac plurimuin lugentem, naturæque cedere, crediderunt, quod mater esset ejus: et relegebant, sive prodebant cogitationes cordium suorum, quæ a suspicione processerant. CAP. IV. De Anna prophetissa. Vers. 36. Et erat - multis. Provectæ admodum metatis, sive anas. Vers. 36. Et vizeral Vers. 57. die. Ob hoc enim prophetica etiam gratia dotata fuit, quia non discedebat de templo, jejuniis et obsecrationibus Deo serviens nocte ac die. Vers. 38. Et hæc Incarnato. Domino. Gratias agebat Deo Vers. 58. Ac loquebatur - Jerusalem. Loquebatur de eo, quod hic esset redemptio. Verum Simeon quidem, figura erat veteris Testamenti, Anna autem Novi: inter quos medius positas Christus illud absolvebat (gg), hoc vero relinebat: osten - dens, quod vetus quidem cessat, novum autem vivit. Vers. 39. Et ut Nasareth. Omnis, quae erant circa pueri prasentationem, ac circa hostias, de quibus jubebat lex. Quære autem primo capite Evangelii secundum Matthæum dicti illius expositionem: Ecce angelus Domini apparet in somnis Joseph dicens: Surge et accipe puerum et matrem cjus et fuge in ÆgypCam 31. Vers. 40. Puer autem - super illum. Quoad bumanitatea hec omnia intellige. Tanquam puer enim crescebat setate: corroborabatur autem adversus malitiam, spiritu, sive unis sibi divinitate. Nam Spiritus vocatur et Divinitas; implebatur vero sapientia, Lanquam divinitui unitas: gratia quoque uniti sibi Dei erat super illum, quæ ipsum moderabatur, regebat et componebat. Vel etiam alio modo. Corroborabatur Spiritu, videlicet sancto; gratia autem Dei, sive patris, erat super illum. Sicut enim incarnatus est ex Patris beneplacito, ac superveniente Spiritu sancto: ita etiam conversabatur ac operabatur per beneplacitum Patris et cooperationem Spiritus sancti. Vers. 41. Et ibant Vers. 45. Jerusalem. Finitis diebus, videlicet die festo Pascha, diebusque Azymo- *¹ Matth. 11, 13. Γάρ abest. Α. n ἀποβλέποντες εἰς τὰ ἀνθρωποπρεπῆ αὐτοῦ. Έλεγ ὅτι Ανθρωπο; μόνον ἐστὶν Υἱὸς τῆς Μαρίας· οὕτως ἄλλοι πάλιν, ἀποβλέποντες εἰς τὰ θεοπρεπῆ αὐτοῦ, υπώπτευον ὅτι Θεὸς μόνον ἐστὶ, καὶ οὐκ ἔστιν αὕτη μήτηρ αὐτοῦ· τότε δὲ θεασάμενοι ταύτην πιο πρῶς ὀδυνωμένην, καὶ σφοδρῶς ὀδυρομένην, καὶ ἡττω μένην τῆς φύσεως, ἐπίστευσαν ἔτι μήτηρ αὐτοῦ ἐστι, καὶ ἀπεκάλυψαν, εἴτουν εξηγόρευσαν τους διαλογισμοὺς τῶν καρδιῶν αὐτῶν, τοὺς τῆς ὑπο ψίας. ΚΕΦ. Δ'. Περί Αννης τῆς προφήτιδος. Καὶ ἦν γραῦς. Ζήσασα πολλαῖς. Προβεβηκυία, είτουν ἡμέραν. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ προφή τικοῦ χαρίσματος ἠξιώθη, διότι οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ, ἐν νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα να πτωρ καὶ μεθ' ἡμέραν τῷ Θεῷ. Λατρείαν δὲ τὴν δουλείαν καὶ θεραπείαν νόει. Καὶ αύτη – Κυρίῳ. Η χαρίσει τῷ Θεῷ, τῷ ἐνανθρωπήσαντι. Καὶ ἐλάλει — Ιερουσαλήμ. Ελάλει περὶ εὐτοῦ, ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ λυτρωτής. Αλλ' ὁ μὲν Συμε ὧν τύπος ἦν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ή δ' 'Αννα τῆς Νέας· ὧν μέσος ὁ Χριστὸς κείμενος τὴν μὲν ἀπέλυσε, τὴν δὲ παρακατέσχεν, ἐμφαίνων ὅτι ή μὲν παλαιὰ πέπαυται, ἡ δὲ νέα ζῇ. Καὶ ὡς — Ναζαρέτ. "Απαντα τὰ περὶ τῆς πιραστάσεως τοῦ παιδίου, καὶ τὰ περὶ τῆς θυσίας, περὶ ὧν ὁ νόμος ἐκέλευε. Ζήτησον δὲ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· 18ου άγγελος Κυ ρίου φαίνεται κατ' όναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων Εγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ φεύγε εἰς Αἴγυπτον. Τὸ δὲ παιδίον — ἐπ' αὐτῷ. Κατὰ τὸ ἀνθρώπο νον ταῦτα πάντα νόησον. Ὡς παιδίον γὰρ ηύξανε μὲν εἰς ἡλικίαν, ἐκραταιοῦτο δὲ κατὰ τῆς κακίας πνεύματι, ήγουν τῇ ἡνωμένῃ αὐτῷ θεότητι. Πνεῦμα γὰρ καλεῖται καὶ ἡ θεότης. Καὶ ἐπλη ροῦτο μὲν σοφίας, ὡς ἠνωμένον τῇ σοφίᾳ· χάρις δὲ τοῦ ἡνωμένου αὐτῷ Θεοῦ ἦν ἐπ' αὐτῷ, παιδι γωγοῦσα τοῦτο καὶ ῥυθμίζουσα καὶ κατακοσμούσε, Η καὶ ἑτέρως. Εκραταιοῦτο μὲν Πνεύματι, ήτα τῷ ἁγίῳ· χάρις δὲ Θεοῦ, ήγουν τοῦ Πατρός, ἦν ἐπ᾿ αὐτῷ. Ωσπερ γὰρ ἐσαρκώθη Πατρὸς εὐ δοκίᾳ, καὶ Πνεύματος ἁγίου ἐπελεύσει· οὕτω καὶ έπολιτεύετο, καὶ ἐνήργει, εὐδοκίᾳ μὲν τοῦ Πατρὸς, συνεργίᾳ δὲ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐπορεύοντο - Ιερουσαλήμ. Τελειωσάντων τὰς ἡμέρας τὰς τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καὶ τῆς Varia lectiones et notæ. Toù addit A. (gg) lllud absolvebat. Istum quidem demisit: non de testamentis. 'Απολύειν respicit ad up. banc vero retinuit. De Simcone sermo est et Anna

cabantur, hanc non esse illius Matrem. Sicut enim οὐκ ἔστιν αὕτη μήτηρ αὐτοῦ. Ὥσπερ γὰρ πολλο multi ad ea respicientes, quæ hominis sunt, dicebant hominem tantum esse, Filium Mariæ: ¡ta rursum alii attendentes ad ea, quæ divinitatis ejus erant, suspicabantur, quod esset tantum Deus, nec esset hæc mater ejus: tunc autem intuentes eam amare dolentem, ac plurimuin lugentem, naturæque cedere, crediderunt, quod mater esset ejus: et relegebant, sive prodebant cogitationes cordium suorum, quæ a suspicione processerant. CAP. IV. De Anna prophetissa. Vers. 36. Et erat - multis. Provectæ admodum metatis, sive anas. Vers. 36. Et vizeral Vers. 57. die. Ob hoc enim prophetica etiam gratia dotata fuit, quia non discedebat de templo, jejuniis et obsecrationibus Deo serviens nocte ac die. Vers. 38. Et hæc Incarnato. Domino. Gratias agebat Deo Vers. 58. Ac loquebatur - Jerusalem. Loquebatur de eo, quod hic esset redemptio. Verum Simeon quidem, figura erat veteris Testamenti, Anna autem Novi: inter quos medius positas Christus illud absolvebat (gg), hoc vero relinebat: osten - dens, quod vetus quidem cessat, novum autem vivit. Vers. 39. Et ut Nasareth. Omnis, quae erant circa pueri prasentationem, ac circa hostias, de quibus jubebat lex. Quære autem primo capite Evangelii secundum Matthæum dicti illius expositionem: Ecce angelus Domini apparet in somnis Joseph dicens: Surge et accipe puerum et matrem cjus et fuge in ÆgypCam 31. Vers. 40. Puer autem - super illum. Quoad bumanitatea hec omnia intellige. Tanquam puer enim crescebat setate: corroborabatur autem adversus malitiam, spiritu, sive unis sibi divinitate. Nam Spiritus vocatur et Divinitas; implebatur vero sapientia, Lanquam divinitui unitas: gratia quoque uniti sibi Dei erat super illum, quæ ipsum moderabatur, regebat et componebat. Vel etiam alio modo. Corroborabatur Spiritu, videlicet sancto; gratia autem Dei, sive patris, erat super illum. Sicut enim incarnatus est ex Patris beneplacito, ac superveniente Spiritu sancto: ita etiam conversabatur ac operabatur per beneplacitum Patris et cooperationem Spiritus sancti. Vers. 41. Et ibant Vers. 45. Jerusalem. Finitis diebus, videlicet die festo Pascha, diebusque Azymo- *¹ Matth. 11, 13. Γάρ abest. Α. n ἀποβλέποντες εἰς τὰ ἀνθρωποπρεπῆ αὐτοῦ. Έλεγ ὅτι Ανθρωπο; μόνον ἐστὶν Υἱὸς τῆς Μαρίας· οὕτως ἄλλοι πάλιν, ἀποβλέποντες εἰς τὰ θεοπρεπῆ αὐτοῦ, υπώπτευον ὅτι Θεὸς μόνον ἐστὶ, καὶ οὐκ ἔστιν αὕτη μήτηρ αὐτοῦ· τότε δὲ θεασάμενοι ταύτην πιο πρῶς ὀδυνωμένην, καὶ σφοδρῶς ὀδυρομένην, καὶ ἡττω μένην τῆς φύσεως, ἐπίστευσαν ἔτι μήτηρ αὐτοῦ ἐστι, καὶ ἀπεκάλυψαν, εἴτουν εξηγόρευσαν τους διαλογισμοὺς τῶν καρδιῶν αὐτῶν, τοὺς τῆς ὑπο ψίας. ΚΕΦ. Δ'. Περί Αννης τῆς προφήτιδος. Καὶ ἦν γραῦς. Ζήσασα πολλαῖς. Προβεβηκυία, είτουν ἡμέραν. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ προφή τικοῦ χαρίσματος ἠξιώθη, διότι οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ, ἐν νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα να πτωρ καὶ μεθ' ἡμέραν τῷ Θεῷ. Λατρείαν δὲ τὴν δουλείαν καὶ θεραπείαν νόει. Καὶ αύτη – Κυρίῳ. Η χαρίσει τῷ Θεῷ, τῷ ἐνανθρωπήσαντι. Καὶ ἐλάλει — Ιερουσαλήμ. Ελάλει περὶ εὐτοῦ, ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ λυτρωτής. Αλλ' ὁ μὲν Συμε ὧν τύπος ἦν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ή δ' 'Αννα τῆς Νέας· ὧν μέσος ὁ Χριστὸς κείμενος τὴν μὲν ἀπέλυσε, τὴν δὲ παρακατέσχεν, ἐμφαίνων ὅτι ή μὲν παλαιὰ πέπαυται, ἡ δὲ νέα ζῇ. Καὶ ὡς — Ναζαρέτ. "Απαντα τὰ περὶ τῆς πιραστάσεως τοῦ παιδίου, καὶ τὰ περὶ τῆς θυσίας, περὶ ὧν ὁ νόμος ἐκέλευε. Ζήτησον δὲ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· 18ου άγγελος Κυ ρίου φαίνεται κατ' όναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων Εγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ φεύγε εἰς Αἴγυπτον. Τὸ δὲ παιδίον — ἐπ' αὐτῷ. Κατὰ τὸ ἀνθρώπο νον ταῦτα πάντα νόησον. Ὡς παιδίον γὰρ ηύξανε μὲν εἰς ἡλικίαν, ἐκραταιοῦτο δὲ κατὰ τῆς κακίας πνεύματι, ήγουν τῇ ἡνωμένῃ αὐτῷ θεότητι. Πνεῦμα γὰρ καλεῖται καὶ ἡ θεότης. Καὶ ἐπλη ροῦτο μὲν σοφίας, ὡς ἠνωμένον τῇ σοφίᾳ· χάρις δὲ τοῦ ἡνωμένου αὐτῷ Θεοῦ ἦν ἐπ' αὐτῷ, παιδι γωγοῦσα τοῦτο καὶ ῥυθμίζουσα καὶ κατακοσμούσε, Η καὶ ἑτέρως. Εκραταιοῦτο μὲν Πνεύματι, ήτα τῷ ἁγίῳ· χάρις δὲ Θεοῦ, ήγουν τοῦ Πατρός, ἦν ἐπ᾿ αὐτῷ. Ωσπερ γὰρ ἐσαρκώθη Πατρὸς εὐ δοκίᾳ, καὶ Πνεύματος ἁγίου ἐπελεύσει· οὕτω καὶ έπολιτεύετο, καὶ ἐνήργει, εὐδοκίᾳ μὲν τοῦ Πατρὸς, συνεργίᾳ δὲ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐπορεύοντο - Ιερουσαλήμ. Τελειωσάντων τὰς ἡμέρας τὰς τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καὶ τῆς Varia lectiones et notæ. Toù addit A. (gg) lllud absolvebat. Istum quidem demisit: non de testamentis. 'Απολύειν respicit ad up. banc vero retinuit. De Simcone sermo est et Anna

cabantur, hanc non esse illius Matrem. Sicut enim οὐκ ἔστιν αὕτη μήτηρ αὐτοῦ. Ὥσπερ γὰρ πολλο multi ad ea respicientes, quæ hominis sunt, dicebant hominem tantum esse, Filium Mariæ: ¡ta rursum alii attendentes ad ea, quæ divinitatis ejus erant, suspicabantur, quod esset tantum Deus, nec esset hæc mater ejus: tunc autem intuentes eam amare dolentem, ac plurimuin lugentem, naturæque cedere, crediderunt, quod mater esset ejus: et relegebant, sive prodebant cogitationes cordium suorum, quæ a suspicione processerant. CAP. IV. De Anna prophetissa. Vers. 36. Et erat - multis. Provectæ admodum metatis, sive anas. Vers. 36. Et vizeral Vers. 57. die. Ob hoc enim prophetica etiam gratia dotata fuit, quia non discedebat de templo, jejuniis et obsecrationibus Deo serviens nocte ac die. Vers. 38. Et hæc Incarnato. Domino. Gratias agebat Deo Vers. 58. Ac loquebatur - Jerusalem. Loquebatur de eo, quod hic esset redemptio. Verum Simeon quidem, figura erat veteris Testamenti, Anna autem Novi: inter quos medius positas Christus illud absolvebat (gg), hoc vero relinebat: osten - dens, quod vetus quidem cessat, novum autem vivit. Vers. 39. Et ut Nasareth. Omnis, quae erant circa pueri prasentationem, ac circa hostias, de quibus jubebat lex. Quære autem primo capite Evangelii secundum Matthæum dicti illius expositionem: Ecce angelus Domini apparet in somnis Joseph dicens: Surge et accipe puerum et matrem cjus et fuge in ÆgypCam 31. Vers. 40. Puer autem - super illum. Quoad bumanitatea hec omnia intellige. Tanquam puer enim crescebat setate: corroborabatur autem adversus malitiam, spiritu, sive unis sibi divinitate. Nam Spiritus vocatur et Divinitas; implebatur vero sapientia, Lanquam divinitui unitas: gratia quoque uniti sibi Dei erat super illum, quæ ipsum moderabatur, regebat et componebat. Vel etiam alio modo. Corroborabatur Spiritu, videlicet sancto; gratia autem Dei, sive patris, erat super illum. Sicut enim incarnatus est ex Patris beneplacito, ac superveniente Spiritu sancto: ita etiam conversabatur ac operabatur per beneplacitum Patris et cooperationem Spiritus sancti. Vers. 41. Et ibant Vers. 45. Jerusalem. Finitis diebus, videlicet die festo Pascha, diebusque Azymo- *¹ Matth. 11, 13. Γάρ abest. Α. n ἀποβλέποντες εἰς τὰ ἀνθρωποπρεπῆ αὐτοῦ. Έλεγ ὅτι Ανθρωπο; μόνον ἐστὶν Υἱὸς τῆς Μαρίας· οὕτως ἄλλοι πάλιν, ἀποβλέποντες εἰς τὰ θεοπρεπῆ αὐτοῦ, υπώπτευον ὅτι Θεὸς μόνον ἐστὶ, καὶ οὐκ ἔστιν αὕτη μήτηρ αὐτοῦ· τότε δὲ θεασάμενοι ταύτην πιο πρῶς ὀδυνωμένην, καὶ σφοδρῶς ὀδυρομένην, καὶ ἡττω μένην τῆς φύσεως, ἐπίστευσαν ἔτι μήτηρ αὐτοῦ ἐστι, καὶ ἀπεκάλυψαν, εἴτουν εξηγόρευσαν τους διαλογισμοὺς τῶν καρδιῶν αὐτῶν, τοὺς τῆς ὑπο ψίας. ΚΕΦ. Δ'. Περί Αννης τῆς προφήτιδος. Καὶ ἦν γραῦς. Ζήσασα πολλαῖς. Προβεβηκυία, είτουν ἡμέραν. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ προφή τικοῦ χαρίσματος ἠξιώθη, διότι οὐκ ἀφίστατο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ, ἐν νηστείαις καὶ δεήσεσι λατρεύουσα να πτωρ καὶ μεθ' ἡμέραν τῷ Θεῷ. Λατρείαν δὲ τὴν δουλείαν καὶ θεραπείαν νόει. Καὶ αύτη – Κυρίῳ. Η χαρίσει τῷ Θεῷ, τῷ ἐνανθρωπήσαντι. Καὶ ἐλάλει — Ιερουσαλήμ. Ελάλει περὶ εὐτοῦ, ὅτι οὗτός ἐστιν ὁ λυτρωτής. Αλλ' ὁ μὲν Συμε ὧν τύπος ἦν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ή δ' 'Αννα τῆς Νέας· ὧν μέσος ὁ Χριστὸς κείμενος τὴν μὲν ἀπέλυσε, τὴν δὲ παρακατέσχεν, ἐμφαίνων ὅτι ή μὲν παλαιὰ πέπαυται, ἡ δὲ νέα ζῇ. Καὶ ὡς — Ναζαρέτ. "Απαντα τὰ περὶ τῆς πιραστάσεως τοῦ παιδίου, καὶ τὰ περὶ τῆς θυσίας, περὶ ὧν ὁ νόμος ἐκέλευε. Ζήτησον δὲ καὶ ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· 18ου άγγελος Κυ ρίου φαίνεται κατ' όναρ τῷ Ἰωσὴφ λέγων Εγερθεὶς παράλαβε τὸ παιδίον καὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, καὶ φεύγε εἰς Αἴγυπτον. Τὸ δὲ παιδίον — ἐπ' αὐτῷ. Κατὰ τὸ ἀνθρώπο νον ταῦτα πάντα νόησον. Ὡς παιδίον γὰρ ηύξανε μὲν εἰς ἡλικίαν, ἐκραταιοῦτο δὲ κατὰ τῆς κακίας πνεύματι, ήγουν τῇ ἡνωμένῃ αὐτῷ θεότητι. Πνεῦμα γὰρ καλεῖται καὶ ἡ θεότης. Καὶ ἐπλη ροῦτο μὲν σοφίας, ὡς ἠνωμένον τῇ σοφίᾳ· χάρις δὲ τοῦ ἡνωμένου αὐτῷ Θεοῦ ἦν ἐπ' αὐτῷ, παιδι γωγοῦσα τοῦτο καὶ ῥυθμίζουσα καὶ κατακοσμούσε, Η καὶ ἑτέρως. Εκραταιοῦτο μὲν Πνεύματι, ήτα τῷ ἁγίῳ· χάρις δὲ Θεοῦ, ήγουν τοῦ Πατρός, ἦν ἐπ᾿ αὐτῷ. Ωσπερ γὰρ ἐσαρκώθη Πατρὸς εὐ δοκίᾳ, καὶ Πνεύματος ἁγίου ἐπελεύσει· οὕτω καὶ έπολιτεύετο, καὶ ἐνήργει, εὐδοκίᾳ μὲν τοῦ Πατρὸς, συνεργίᾳ δὲ τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καὶ ἐπορεύοντο - Ιερουσαλήμ. Τελειωσάντων τὰς ἡμέρας τὰς τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα καὶ τῆς Varia lectiones et notæ. Toù addit A. (gg) lllud absolvebat. Istum quidem demisit: non de testamentis. 'Απολύειν respicit ad up. banc vero retinuit. De Simcone sermo est et Anna

COMMENT. IN LUCAM. CAP. III. ἑορτῆς τῶν Δρυμων. Υπέμεινε δὲ εἴτουν, ὑπελε! rum. Remansit autem, sive relictus est in Jerusalem, φθη ἐν Ἱερουσαλήμ, βουλόμενος συμμίξαι τοῖς δι volens commisceri doctoribus. δασκάλοις. Καὶ οὐκ· αὐτοῦ. Κατὰ θείαν οἰκονομίαν, ἵνα μὴ κωλύσωσιν αὐτὸν, ὡς παῖδα καὶ ἀγράμματον. Νομίσαντες - διδασκάλων. Μίαν μὲν ἡμέραν ἀνάλωσαν, ὅτι ἦλθον ἡμέρας ἐδὸν, καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τοῖς γνωστοῖς· ἐτέραν δὲ, ὅτε, μὴ εὑρόντες αὐτὸν, ὑπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ, ζητοῦντες αὐτόν· κατὰ τὴν τρίτην δὲ λοιπὸν εὗρον αὐτόν. Ἐν τῷ ἱερῷ δὲ εὑρίσκεται ὁ Χριστός, ήγουν ἐν τῷ ἱερῷ τόπῳ, καὶ ἐν τῷ ἱερῷ πράγματι, καὶ ἐν τῷ ἱερῷ ἀνθρώπῳ. Ακούοντα - αυτούς. Ακούοντα καὶ ἐπερωτῶντα περὶ τῶν νομίμων, ἵνα ἐκ νεότητος ἡ σύνεσις αὐτοῦ γνωρισθῇ. Φοβηθῶμεν οὖν οἱ διδάσκαλοι, γινώσκοντες ὅτι ἐν μέσῳ ἡμῶν ἐστιν ὁ Χριστός, προσέχων, πῶς διδάσκομεν. Εξίσταντο — αὐτοῦ. Ἔδει γὰρ τοῦτο γενέσθαι, ἵνα ὕστερον διδάσκων εὐπαράδεκτος αὐτοῖς εἴη. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐξεπλάγησαν. Ο Ιωσήφ δηλονότι καὶ ἡ Μήτηρ αὐτοῦ. Ἐξεπλάγησαν δὲ οὐ μόνον διὰ τὴν σύνεσιν καὶ τὰς ἀποκρίσεις αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν τόλμαν. Καὶ πρὸς - σε. Πατέρα αὐτοῦ τὸν Ἰωσὴφ ὠνό μασεν, ὡς μνηστήρα ἑαυτῆς, καὶ ὡς τροφὸν αὐτοῦ. Οδυνώμενοι δὲ ἐζήτουν αὐτὸν, διὰ τὴν σχέσιν. Καὶ εἴ τις δὲ ἐκ πόθου ὀδυνώμενος ζητήσει αὐτόν, εὑρήσας αὐτόν. Καὶ εἶπε - με; Ως πλανώμενον δηλαδή. Θεὸς οὐ πλανᾶται. Οὐκ ᾔδειτε - με; Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου. Ελεγε δὲ περὶ τοῦ ἱεροῦ, ὁ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ αὐτοῦ ὁ Σολομῶν ᾠκοδόμησεν. Ἀλλ᾿ ἡ μὲν Μήτηρ αὐτοῦ, περὶ τοῦ θέσει Πατρὸς αὐτοῦ εἶπεν· αὐτὸς δὲ ταύτῃ τὸν φύσει Πατέρα αὐτοῦ ἐγνώρισε. αὐτοῖς. Τὸ περὶ τοῦ ἱεροῦ. Vers. 45. Ει non - ejus. Juxta divinam Providentiam hoc factum est, ne prohiberent eum, quasi puerum et sine litteris. Vers. 44. Existimantes Vers. 46. doctorum. Unum quidem diem consumpserunt, quando veneruni itinere diei, et requirebant illum inter cognatos et notos; alterum quando non invento eo reversi sunt in Jerusalem quærentes illum; circiter tertium vero tandem invenerant illum. In templo invenitur Christus, sive in sacro loco et in sacro negotio, ac in sacro homine. Vers. 46. Audientem cos. Audientem et inter- rogantem de legalibus, ut a puero intelligentia ejus cognita foret. Timeamus ergo, qui praeceptores sumus, quoniam in medio nostrum est Christus, attendens, quo pacto doceamus Vers. 47. Stupebant - ejus. Οportebat enim hoe fieri, ut cum postea doceret, facile ab illis reciperetur. Vers. 48. Et viso eo odstupuerunt. Joseph videlicet et Mater ejus. Obstupuerunt autemi, non propter intelligentiam tantum et responsa illius, verum etiam propter audaciam. Vers. 48. Ει ad illumn· te. Patrem, Joseph nominavit, utpote sponsum suum, et illius nutritium. Dulentes autem quærebant illuin, propter longam moram et desiderium. Si quis ergo præ desiderio dolens quærat eum inveniet illum. Vers. 49. Ει dixit me? Quasi errantem videlicet: Deus enim non errat. Vers. 49. Nesciebatis – me? Id est, in domo Patris mei. Dicebat autem de templo, quod Deo Patrique suo a Salomone difcatum erat. Verun Mater ejus de adoptivo patre locuta fuerat; ipse autern eum, qui natura sibi Pater erat, manifes tabat. Vers. 50. Et ipsi - illis. Quod erat de templo. Καὶ αὐτοὶ Καὶ κατέβη Vers. 51. Ει descendit αὐτοῖς. Παιδεύων ὑποτάττεσθαι - illis. Docens, ut subμὴ μόνον τοῖς φύσει γονεῦσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς θέσει. diti simus, non solum naturalibus parentibus, verum etiam adoptivis. Καὶ ἡ μήτηρ — αὐτῆς. Τὰ περὶ τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὰ τοιαῦτα, ὡς βήματα οὐχ ἁπλῶς παιδός, ἀλλὰ καὶ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Διετήρει δὲ ταῦτα ἐξετάζουσα καθ' ἑαυτὴν, ὡς μὴ ἁπλῶς εἰρημένα. Καὶ Ἰησοῦς — ἀνθρώποις. Ὡς παιδίον νόμῳ φύσεως ἀνθρωπίνης προέκοπτεν εἰς ταῦτα κατὰ μεχρόν· ὡς γὰρ Θεὸς παντέλειος ἦν. [Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Προέκοπτε, φησὶν, ὥσπερ ἡλικίᾳ, οὕτω καὶ σοφίᾳ καὶ χάριτι. Οὐ τῷ ταῦτα λαμβάνειν αὔξησιν· τί γὰρ τοῦ ἀπ' ἀρχῆς τελείου γένοιτ' ἂν τελεώτερον; ἀλλὰ τῷ κατὰ μικρὸν ταῦτα παραγυμνοῦσθαι καὶ παρεκφαίνεσθαι.] ΚΕΦ. Ε'. Περὶ τοῦ γενομένου ρήματος πρὸς Ιωάννην. 'Εν έτει Καίσαρος. Μετὰ τὸν προῤῥηθέντα in margine in textu. Vers. 51. Ει maler sko. Quæ de templo dixerat ac similia, tanquam verba non simpliciter pueri, sed etiam alii Dei. Conservabat autem examinans apud sese, utpote quæ non vulgariter dicta erant. Vers. 52. Ει Jesus - homines. Tanquam puer lege humana naturae paulatim ad hæc proficiebat. Nam ut Deus omnino perfectus erat. + Gregor. Theolog. Profciebat, inquit, ut aetate, ita et sapientia et gratia. Non hæc accipere oportet per augmentum. Quid enim? Num qui ab initio perfectus erat, perfectior fieri poterat? Sed quod hæc paulatim denudaret ac demonstraret. CAP. V. - De verbo, quod factum est ad Joannem. CAP. III. Vers. 1. Anno - Casaris. Post prædictum Varia lectiones et notæ. Gregor. Nazianz. pag. 86 GΑ.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. III. ἑορτῆς τῶν Δρυμων. Υπέμεινε δὲ εἴτουν, ὑπελε! rum. Remansit autem, sive relictus est in Jerusalem, φθη ἐν Ἱερουσαλήμ, βουλόμενος συμμίξαι τοῖς δι volens commisceri doctoribus. δασκάλοις. Καὶ οὐκ· αὐτοῦ. Κατὰ θείαν οἰκονομίαν, ἵνα μὴ κωλύσωσιν αὐτὸν, ὡς παῖδα καὶ ἀγράμματον. Νομίσαντες - διδασκάλων. Μίαν μὲν ἡμέραν ἀνάλωσαν, ὅτι ἦλθον ἡμέρας ἐδὸν, καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τοῖς γνωστοῖς· ἐτέραν δὲ, ὅτε, μὴ εὑρόντες αὐτὸν, ὑπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ, ζητοῦντες αὐτόν· κατὰ τὴν τρίτην δὲ λοιπὸν εὗρον αὐτόν. Ἐν τῷ ἱερῷ δὲ εὑρίσκεται ὁ Χριστός, ήγουν ἐν τῷ ἱερῷ τόπῳ, καὶ ἐν τῷ ἱερῷ πράγματι, καὶ ἐν τῷ ἱερῷ ἀνθρώπῳ. Ακούοντα - αυτούς. Ακούοντα καὶ ἐπερωτῶντα περὶ τῶν νομίμων, ἵνα ἐκ νεότητος ἡ σύνεσις αὐτοῦ γνωρισθῇ. Φοβηθῶμεν οὖν οἱ διδάσκαλοι, γινώσκοντες ὅτι ἐν μέσῳ ἡμῶν ἐστιν ὁ Χριστός, προσέχων, πῶς διδάσκομεν. Εξίσταντο — αὐτοῦ. Ἔδει γὰρ τοῦτο γενέσθαι, ἵνα ὕστερον διδάσκων εὐπαράδεκτος αὐτοῖς εἴη. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐξεπλάγησαν. Ο Ιωσήφ δηλονότι καὶ ἡ Μήτηρ αὐτοῦ. Ἐξεπλάγησαν δὲ οὐ μόνον διὰ τὴν σύνεσιν καὶ τὰς ἀποκρίσεις αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν τόλμαν. Καὶ πρὸς - σε. Πατέρα αὐτοῦ τὸν Ἰωσὴφ ὠνό μασεν, ὡς μνηστήρα ἑαυτῆς, καὶ ὡς τροφὸν αὐτοῦ. Οδυνώμενοι δὲ ἐζήτουν αὐτὸν, διὰ τὴν σχέσιν. Καὶ εἴ τις δὲ ἐκ πόθου ὀδυνώμενος ζητήσει αὐτόν, εὑρήσας αὐτόν. Καὶ εἶπε - με; Ως πλανώμενον δηλαδή. Θεὸς οὐ πλανᾶται. Οὐκ ᾔδειτε - με; Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου. Ελεγε δὲ περὶ τοῦ ἱεροῦ, ὁ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ αὐτοῦ ὁ Σολομῶν ᾠκοδόμησεν. Ἀλλ᾿ ἡ μὲν Μήτηρ αὐτοῦ, περὶ τοῦ θέσει Πατρὸς αὐτοῦ εἶπεν· αὐτὸς δὲ ταύτῃ τὸν φύσει Πατέρα αὐτοῦ ἐγνώρισε. αὐτοῖς. Τὸ περὶ τοῦ ἱεροῦ. Vers. 45. Ει non - ejus. Juxta divinam Providentiam hoc factum est, ne prohiberent eum, quasi puerum et sine litteris. Vers. 44. Existimantes Vers. 46. doctorum. Unum quidem diem consumpserunt, quando veneruni itinere diei, et requirebant illum inter cognatos et notos; alterum quando non invento eo reversi sunt in Jerusalem quærentes illum; circiter tertium vero tandem invenerant illum. In templo invenitur Christus, sive in sacro loco et in sacro negotio, ac in sacro homine. Vers. 46. Audientem cos. Audientem et inter- rogantem de legalibus, ut a puero intelligentia ejus cognita foret. Timeamus ergo, qui praeceptores sumus, quoniam in medio nostrum est Christus, attendens, quo pacto doceamus Vers. 47. Stupebant - ejus. Οportebat enim hoe fieri, ut cum postea doceret, facile ab illis reciperetur. Vers. 48. Et viso eo odstupuerunt. Joseph videlicet et Mater ejus. Obstupuerunt autemi, non propter intelligentiam tantum et responsa illius, verum etiam propter audaciam. Vers. 48. Ει ad illumn· te. Patrem, Joseph nominavit, utpote sponsum suum, et illius nutritium. Dulentes autem quærebant illuin, propter longam moram et desiderium. Si quis ergo præ desiderio dolens quærat eum inveniet illum. Vers. 49. Ει dixit me? Quasi errantem videlicet: Deus enim non errat. Vers. 49. Nesciebatis – me? Id est, in domo Patris mei. Dicebat autem de templo, quod Deo Patrique suo a Salomone difcatum erat. Verun Mater ejus de adoptivo patre locuta fuerat; ipse autern eum, qui natura sibi Pater erat, manifes tabat. Vers. 50. Et ipsi - illis. Quod erat de templo. Καὶ αὐτοὶ Καὶ κατέβη Vers. 51. Ει descendit αὐτοῖς. Παιδεύων ὑποτάττεσθαι - illis. Docens, ut subμὴ μόνον τοῖς φύσει γονεῦσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς θέσει. diti simus, non solum naturalibus parentibus, verum etiam adoptivis. Καὶ ἡ μήτηρ — αὐτῆς. Τὰ περὶ τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὰ τοιαῦτα, ὡς βήματα οὐχ ἁπλῶς παιδός, ἀλλὰ καὶ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Διετήρει δὲ ταῦτα ἐξετάζουσα καθ' ἑαυτὴν, ὡς μὴ ἁπλῶς εἰρημένα. Καὶ Ἰησοῦς — ἀνθρώποις. Ὡς παιδίον νόμῳ φύσεως ἀνθρωπίνης προέκοπτεν εἰς ταῦτα κατὰ μεχρόν· ὡς γὰρ Θεὸς παντέλειος ἦν. [Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Προέκοπτε, φησὶν, ὥσπερ ἡλικίᾳ, οὕτω καὶ σοφίᾳ καὶ χάριτι. Οὐ τῷ ταῦτα λαμβάνειν αὔξησιν· τί γὰρ τοῦ ἀπ' ἀρχῆς τελείου γένοιτ' ἂν τελεώτερον; ἀλλὰ τῷ κατὰ μικρὸν ταῦτα παραγυμνοῦσθαι καὶ παρεκφαίνεσθαι.] ΚΕΦ. Ε'. Περὶ τοῦ γενομένου ρήματος πρὸς Ιωάννην. 'Εν έτει Καίσαρος. Μετὰ τὸν προῤῥηθέντα in margine in textu. Vers. 51. Ει maler sko. Quæ de templo dixerat ac similia, tanquam verba non simpliciter pueri, sed etiam alii Dei. Conservabat autem examinans apud sese, utpote quæ non vulgariter dicta erant. Vers. 52. Ει Jesus - homines. Tanquam puer lege humana naturae paulatim ad hæc proficiebat. Nam ut Deus omnino perfectus erat. + Gregor. Theolog. Profciebat, inquit, ut aetate, ita et sapientia et gratia. Non hæc accipere oportet per augmentum. Quid enim? Num qui ab initio perfectus erat, perfectior fieri poterat? Sed quod hæc paulatim denudaret ac demonstraret. CAP. V. - De verbo, quod factum est ad Joannem. CAP. III. Vers. 1. Anno - Casaris. Post prædictum Varia lectiones et notæ. Gregor. Nazianz. pag. 86 GΑ.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. III. ἑορτῆς τῶν Δρυμων. Υπέμεινε δὲ εἴτουν, ὑπελε! rum. Remansit autem, sive relictus est in Jerusalem, φθη ἐν Ἱερουσαλήμ, βουλόμενος συμμίξαι τοῖς δι volens commisceri doctoribus. δασκάλοις. Καὶ οὐκ· αὐτοῦ. Κατὰ θείαν οἰκονομίαν, ἵνα μὴ κωλύσωσιν αὐτὸν, ὡς παῖδα καὶ ἀγράμματον. Νομίσαντες - διδασκάλων. Μίαν μὲν ἡμέραν ἀνάλωσαν, ὅτι ἦλθον ἡμέρας ἐδὸν, καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τοῖς γνωστοῖς· ἐτέραν δὲ, ὅτε, μὴ εὑρόντες αὐτὸν, ὑπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ, ζητοῦντες αὐτόν· κατὰ τὴν τρίτην δὲ λοιπὸν εὗρον αὐτόν. Ἐν τῷ ἱερῷ δὲ εὑρίσκεται ὁ Χριστός, ήγουν ἐν τῷ ἱερῷ τόπῳ, καὶ ἐν τῷ ἱερῷ πράγματι, καὶ ἐν τῷ ἱερῷ ἀνθρώπῳ. Ακούοντα - αυτούς. Ακούοντα καὶ ἐπερωτῶντα περὶ τῶν νομίμων, ἵνα ἐκ νεότητος ἡ σύνεσις αὐτοῦ γνωρισθῇ. Φοβηθῶμεν οὖν οἱ διδάσκαλοι, γινώσκοντες ὅτι ἐν μέσῳ ἡμῶν ἐστιν ὁ Χριστός, προσέχων, πῶς διδάσκομεν. Εξίσταντο — αὐτοῦ. Ἔδει γὰρ τοῦτο γενέσθαι, ἵνα ὕστερον διδάσκων εὐπαράδεκτος αὐτοῖς εἴη. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐξεπλάγησαν. Ο Ιωσήφ δηλονότι καὶ ἡ Μήτηρ αὐτοῦ. Ἐξεπλάγησαν δὲ οὐ μόνον διὰ τὴν σύνεσιν καὶ τὰς ἀποκρίσεις αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν τόλμαν. Καὶ πρὸς - σε. Πατέρα αὐτοῦ τὸν Ἰωσὴφ ὠνό μασεν, ὡς μνηστήρα ἑαυτῆς, καὶ ὡς τροφὸν αὐτοῦ. Οδυνώμενοι δὲ ἐζήτουν αὐτὸν, διὰ τὴν σχέσιν. Καὶ εἴ τις δὲ ἐκ πόθου ὀδυνώμενος ζητήσει αὐτόν, εὑρήσας αὐτόν. Καὶ εἶπε - με; Ως πλανώμενον δηλαδή. Θεὸς οὐ πλανᾶται. Οὐκ ᾔδειτε - με; Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου. Ελεγε δὲ περὶ τοῦ ἱεροῦ, ὁ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ αὐτοῦ ὁ Σολομῶν ᾠκοδόμησεν. Ἀλλ᾿ ἡ μὲν Μήτηρ αὐτοῦ, περὶ τοῦ θέσει Πατρὸς αὐτοῦ εἶπεν· αὐτὸς δὲ ταύτῃ τὸν φύσει Πατέρα αὐτοῦ ἐγνώρισε. αὐτοῖς. Τὸ περὶ τοῦ ἱεροῦ. Vers. 45. Ει non - ejus. Juxta divinam Providentiam hoc factum est, ne prohiberent eum, quasi puerum et sine litteris. Vers. 44. Existimantes Vers. 46. doctorum. Unum quidem diem consumpserunt, quando veneruni itinere diei, et requirebant illum inter cognatos et notos; alterum quando non invento eo reversi sunt in Jerusalem quærentes illum; circiter tertium vero tandem invenerant illum. In templo invenitur Christus, sive in sacro loco et in sacro negotio, ac in sacro homine. Vers. 46. Audientem cos. Audientem et inter- rogantem de legalibus, ut a puero intelligentia ejus cognita foret. Timeamus ergo, qui praeceptores sumus, quoniam in medio nostrum est Christus, attendens, quo pacto doceamus Vers. 47. Stupebant - ejus. Οportebat enim hoe fieri, ut cum postea doceret, facile ab illis reciperetur. Vers. 48. Et viso eo odstupuerunt. Joseph videlicet et Mater ejus. Obstupuerunt autemi, non propter intelligentiam tantum et responsa illius, verum etiam propter audaciam. Vers. 48. Ει ad illumn· te. Patrem, Joseph nominavit, utpote sponsum suum, et illius nutritium. Dulentes autem quærebant illuin, propter longam moram et desiderium. Si quis ergo præ desiderio dolens quærat eum inveniet illum. Vers. 49. Ει dixit me? Quasi errantem videlicet: Deus enim non errat. Vers. 49. Nesciebatis – me? Id est, in domo Patris mei. Dicebat autem de templo, quod Deo Patrique suo a Salomone difcatum erat. Verun Mater ejus de adoptivo patre locuta fuerat; ipse autern eum, qui natura sibi Pater erat, manifes tabat. Vers. 50. Et ipsi - illis. Quod erat de templo. Καὶ αὐτοὶ Καὶ κατέβη Vers. 51. Ει descendit αὐτοῖς. Παιδεύων ὑποτάττεσθαι - illis. Docens, ut subμὴ μόνον τοῖς φύσει γονεῦσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς θέσει. diti simus, non solum naturalibus parentibus, verum etiam adoptivis. Καὶ ἡ μήτηρ — αὐτῆς. Τὰ περὶ τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὰ τοιαῦτα, ὡς βήματα οὐχ ἁπλῶς παιδός, ἀλλὰ καὶ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Διετήρει δὲ ταῦτα ἐξετάζουσα καθ' ἑαυτὴν, ὡς μὴ ἁπλῶς εἰρημένα. Καὶ Ἰησοῦς — ἀνθρώποις. Ὡς παιδίον νόμῳ φύσεως ἀνθρωπίνης προέκοπτεν εἰς ταῦτα κατὰ μεχρόν· ὡς γὰρ Θεὸς παντέλειος ἦν. [Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Προέκοπτε, φησὶν, ὥσπερ ἡλικίᾳ, οὕτω καὶ σοφίᾳ καὶ χάριτι. Οὐ τῷ ταῦτα λαμβάνειν αὔξησιν· τί γὰρ τοῦ ἀπ' ἀρχῆς τελείου γένοιτ' ἂν τελεώτερον; ἀλλὰ τῷ κατὰ μικρὸν ταῦτα παραγυμνοῦσθαι καὶ παρεκφαίνεσθαι.] ΚΕΦ. Ε'. Περὶ τοῦ γενομένου ρήματος πρὸς Ιωάννην. 'Εν έτει Καίσαρος. Μετὰ τὸν προῤῥηθέντα in margine in textu. Vers. 51. Ει maler sko. Quæ de templo dixerat ac similia, tanquam verba non simpliciter pueri, sed etiam alii Dei. Conservabat autem examinans apud sese, utpote quæ non vulgariter dicta erant. Vers. 52. Ει Jesus - homines. Tanquam puer lege humana naturae paulatim ad hæc proficiebat. Nam ut Deus omnino perfectus erat. + Gregor. Theolog. Profciebat, inquit, ut aetate, ita et sapientia et gratia. Non hæc accipere oportet per augmentum. Quid enim? Num qui ab initio perfectus erat, perfectior fieri poterat? Sed quod hæc paulatim denudaret ac demonstraret. CAP. V. - De verbo, quod factum est ad Joannem. CAP. III. Vers. 1. Anno - Casaris. Post prædictum Varia lectiones et notæ. Gregor. Nazianz. pag. 86 GΑ.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. III. ἑορτῆς τῶν Δρυμων. Υπέμεινε δὲ εἴτουν, ὑπελε! rum. Remansit autem, sive relictus est in Jerusalem, φθη ἐν Ἱερουσαλήμ, βουλόμενος συμμίξαι τοῖς δι volens commisceri doctoribus. δασκάλοις. Καὶ οὐκ· αὐτοῦ. Κατὰ θείαν οἰκονομίαν, ἵνα μὴ κωλύσωσιν αὐτὸν, ὡς παῖδα καὶ ἀγράμματον. Νομίσαντες - διδασκάλων. Μίαν μὲν ἡμέραν ἀνάλωσαν, ὅτι ἦλθον ἡμέρας ἐδὸν, καὶ ἀνεζήτουν αὐτὸν ἐν τοῖς συγγενέσι καὶ ἐν τοῖς γνωστοῖς· ἐτέραν δὲ, ὅτε, μὴ εὑρόντες αὐτὸν, ὑπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ, ζητοῦντες αὐτόν· κατὰ τὴν τρίτην δὲ λοιπὸν εὗρον αὐτόν. Ἐν τῷ ἱερῷ δὲ εὑρίσκεται ὁ Χριστός, ήγουν ἐν τῷ ἱερῷ τόπῳ, καὶ ἐν τῷ ἱερῷ πράγματι, καὶ ἐν τῷ ἱερῷ ἀνθρώπῳ. Ακούοντα - αυτούς. Ακούοντα καὶ ἐπερωτῶντα περὶ τῶν νομίμων, ἵνα ἐκ νεότητος ἡ σύνεσις αὐτοῦ γνωρισθῇ. Φοβηθῶμεν οὖν οἱ διδάσκαλοι, γινώσκοντες ὅτι ἐν μέσῳ ἡμῶν ἐστιν ὁ Χριστός, προσέχων, πῶς διδάσκομεν. Εξίσταντο — αὐτοῦ. Ἔδει γὰρ τοῦτο γενέσθαι, ἵνα ὕστερον διδάσκων εὐπαράδεκτος αὐτοῖς εἴη. Καὶ ἰδόντες αὐτὸν ἐξεπλάγησαν. Ο Ιωσήφ δηλονότι καὶ ἡ Μήτηρ αὐτοῦ. Ἐξεπλάγησαν δὲ οὐ μόνον διὰ τὴν σύνεσιν καὶ τὰς ἀποκρίσεις αὐτοῦ, ἀλλὰ καὶ διὰ τὴν τόλμαν. Καὶ πρὸς - σε. Πατέρα αὐτοῦ τὸν Ἰωσὴφ ὠνό μασεν, ὡς μνηστήρα ἑαυτῆς, καὶ ὡς τροφὸν αὐτοῦ. Οδυνώμενοι δὲ ἐζήτουν αὐτὸν, διὰ τὴν σχέσιν. Καὶ εἴ τις δὲ ἐκ πόθου ὀδυνώμενος ζητήσει αὐτόν, εὑρήσας αὐτόν. Καὶ εἶπε - με; Ως πλανώμενον δηλαδή. Θεὸς οὐ πλανᾶται. Οὐκ ᾔδειτε - με; Ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Πατρός μου. Ελεγε δὲ περὶ τοῦ ἱεροῦ, ὁ τῷ Θεῷ καὶ Πατρὶ αὐτοῦ ὁ Σολομῶν ᾠκοδόμησεν. Ἀλλ᾿ ἡ μὲν Μήτηρ αὐτοῦ, περὶ τοῦ θέσει Πατρὸς αὐτοῦ εἶπεν· αὐτὸς δὲ ταύτῃ τὸν φύσει Πατέρα αὐτοῦ ἐγνώρισε. αὐτοῖς. Τὸ περὶ τοῦ ἱεροῦ. Vers. 45. Ει non - ejus. Juxta divinam Providentiam hoc factum est, ne prohiberent eum, quasi puerum et sine litteris. Vers. 44. Existimantes Vers. 46. doctorum. Unum quidem diem consumpserunt, quando veneruni itinere diei, et requirebant illum inter cognatos et notos; alterum quando non invento eo reversi sunt in Jerusalem quærentes illum; circiter tertium vero tandem invenerant illum. In templo invenitur Christus, sive in sacro loco et in sacro negotio, ac in sacro homine. Vers. 46. Audientem cos. Audientem et inter- rogantem de legalibus, ut a puero intelligentia ejus cognita foret. Timeamus ergo, qui praeceptores sumus, quoniam in medio nostrum est Christus, attendens, quo pacto doceamus Vers. 47. Stupebant - ejus. Οportebat enim hoe fieri, ut cum postea doceret, facile ab illis reciperetur. Vers. 48. Et viso eo odstupuerunt. Joseph videlicet et Mater ejus. Obstupuerunt autemi, non propter intelligentiam tantum et responsa illius, verum etiam propter audaciam. Vers. 48. Ει ad illumn· te. Patrem, Joseph nominavit, utpote sponsum suum, et illius nutritium. Dulentes autem quærebant illuin, propter longam moram et desiderium. Si quis ergo præ desiderio dolens quærat eum inveniet illum. Vers. 49. Ει dixit me? Quasi errantem videlicet: Deus enim non errat. Vers. 49. Nesciebatis – me? Id est, in domo Patris mei. Dicebat autem de templo, quod Deo Patrique suo a Salomone difcatum erat. Verun Mater ejus de adoptivo patre locuta fuerat; ipse autern eum, qui natura sibi Pater erat, manifes tabat. Vers. 50. Et ipsi - illis. Quod erat de templo. Καὶ αὐτοὶ Καὶ κατέβη Vers. 51. Ει descendit αὐτοῖς. Παιδεύων ὑποτάττεσθαι - illis. Docens, ut subμὴ μόνον τοῖς φύσει γονεῦσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς θέσει. diti simus, non solum naturalibus parentibus, verum etiam adoptivis. Καὶ ἡ μήτηρ — αὐτῆς. Τὰ περὶ τοῦ ἱεροῦ, καὶ τὰ τοιαῦτα, ὡς βήματα οὐχ ἁπλῶς παιδός, ἀλλὰ καὶ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Διετήρει δὲ ταῦτα ἐξετάζουσα καθ' ἑαυτὴν, ὡς μὴ ἁπλῶς εἰρημένα. Καὶ Ἰησοῦς — ἀνθρώποις. Ὡς παιδίον νόμῳ φύσεως ἀνθρωπίνης προέκοπτεν εἰς ταῦτα κατὰ μεχρόν· ὡς γὰρ Θεὸς παντέλειος ἦν. [Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου. Προέκοπτε, φησὶν, ὥσπερ ἡλικίᾳ, οὕτω καὶ σοφίᾳ καὶ χάριτι. Οὐ τῷ ταῦτα λαμβάνειν αὔξησιν· τί γὰρ τοῦ ἀπ' ἀρχῆς τελείου γένοιτ' ἂν τελεώτερον; ἀλλὰ τῷ κατὰ μικρὸν ταῦτα παραγυμνοῦσθαι καὶ παρεκφαίνεσθαι.] ΚΕΦ. Ε'. Περὶ τοῦ γενομένου ρήματος πρὸς Ιωάννην. 'Εν έτει Καίσαρος. Μετὰ τὸν προῤῥηθέντα in margine in textu. Vers. 51. Ει maler sko. Quæ de templo dixerat ac similia, tanquam verba non simpliciter pueri, sed etiam alii Dei. Conservabat autem examinans apud sese, utpote quæ non vulgariter dicta erant. Vers. 52. Ει Jesus - homines. Tanquam puer lege humana naturae paulatim ad hæc proficiebat. Nam ut Deus omnino perfectus erat. + Gregor. Theolog. Profciebat, inquit, ut aetate, ita et sapientia et gratia. Non hæc accipere oportet per augmentum. Quid enim? Num qui ab initio perfectus erat, perfectior fieri poterat? Sed quod hæc paulatim denudaret ac demonstraret. CAP. V. - De verbo, quod factum est ad Joannem. CAP. III. Vers. 1. Anno - Casaris. Post prædictum Varia lectiones et notæ. Gregor. Nazianz. pag. 86 GΑ.

Augustum Tiberius fuit Cesur Romanorum, hoc Αύγουστον ὁ Τιβέριος γέγονε Καίσαρ τῶν Ῥωμαί est, imperator. Tunc enim Cæsar rege major erat; postea vero Cæsaris dignitas depressa es'. Significat autem Evangelista et tempus Cæsaris, qui tunc imperabat, et præsidum, more historiæ. Id enim historicis mos erat. Vers. 1. Preside tetrarcha. De his accurate dictum est capite secundo Evangelii secundum Matthrum, ubi de Joseph dicitur: Audiens autem, quod Archelaus regnaret in Judæa pro Herode patre suo, timuit illo ire”. Vers. 2. Sub - Caipha. Atqui eo tempore solus Annas pontifex erat: Caiphas enim pontifex factus est circiter annum, quo crucifixus est Salvator. Verum Evangelista conjunxit et Caipham, tanquam adjutorem. Erat enim gener ejus, et communem inter sese gubernationem (kk) habebant, veluti diximus sexsgesimo quinto juxta Matthaeum capite, ubi de Petro dicitar: Et ingressus intro sedebat cum ministris”. Siquidem etiam Annas postmodum opitulabatur Caipha in pontificatu ipsius. Vers. 2. Factum est - Vers. 3. Jordanem. Quære tertio capite Evangelii secundum Matthæum dictum illud: In diebus illis venit Joannes Baptista, pradicans in deserto Judaa s; et lege totam illius verbi enarrationem. Vers. 5. Pradicans - peccatorum. De his manifeste dictum est in Prommio Evangelii secundum Marcum, ubi dicitur: Fuit Joannes baptizans in deserto, el prædicans baptismus, “œnitentiæ in remissionem peccalorum 36. Vers. 4. Sicut scriptum est — semitas ejus. llæc Propheta verba declarata sunt tertio capite Evangeliijuxta Matthaum. Qus vero sequuntur, prophetia est docens, quod æquabit Christus inæqualitatem mundi, tortuositatem ac asperitatém hominum corrigens, ac delens (fi) aratro evangelicorum præceptorum. Ait enim. ων, τουτέστιν αὐτοκράτωρ. Τότε μὲν γὰρ ὁ Καῖσαρ μείζων ἦν τοῦ βασιλέως· ὕστερον δὲ τὸ τοῦ Καίσα ρος υπεβιβάσθη ἀξίωμα. Παρασημειούται δὲ τὸν καιρὸν τοῦ τε τηνικαῦτα Καίσαρος, καὶ τῶν ἡγια μόνων ὁ εὐαγγελιστής, νόμῳ ιστορίας. Έθος γάρ τοῦτο τοῖς ἱστορικοίς. Ηγεμονεύοντος τετραρχούντος. Είρηται περὶ τούτων ἀκριβῶς ἐν τῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται περὶ τοῦ Ἰωσὴφ τό Ακούσας δὲ ὅτι 'Αρχέλαος βασιλεύει τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ Ηρώδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, έχου βήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν. 'Ext Κατάρα. Καὶ μὴν κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον μόνος ὁ ᾿Αννας ἦν ἀρχιερεύς· ὁ γὰρ κατά τας ὕστερον γέγονεν ἀρχιερεὺς, κατὰ τὸν ἐνιαυτὸν τῆς τοῦ Σωτῆρος σταυρώσεως. Αλλ' ὁ εὐαγγελιστής συμπαρέλαβε καὶ τὸν Καϊάφαν, ὡς συμπράκτορα του Αννα. Ην γὰρ γαμβρὸς αὐτοῦ, καὶ κοινὴν αὐτῷ τὴν κατοικίαν εἶχεν, ὡς εἰρήκαμεν ἐν τῷ ἐξη κοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται περὶ τοῦ Πέτρου, ὅτι, Καὶ εἰσελθὼν ἔσω ἐκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν. Καὶ γὰρ ὁ Αν νας ὕστερον συνέπραττε τῷ Κατάφᾳ ἐν τῇ ἀρχιερω σύνῃ αὐτοῦ. Εγένετο – Ιορδάνου. Ζήτησον ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τόν Εν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείνοις παραγίνεται Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, και ρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας· καὶ ἀνά Ο γνωθι τὴν ἐξήγησιν ὅλην τοῦ τοιούτου ρητοῦ. Κηρύσσσων - ἁμαρτιῶν. Είρηται περὶ τούτου σαφῶς ἐν τῷ προοιμίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον, ἔνθα κείκαι τον Εγένετο Ιωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρή μῳ, καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἀφε σιν ἁμαρτιῶν. Ως γέγραπται -- τρίβους αὐτοῦ. Ταυτὰ τὰ μὲν διηρμηνεύθησαν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· τὰ δὲ ἐφεξῆς προφητεία ἐστὶ διδάσκου σε ὅτι ἐξισώσει τὴν ἀνωμαλίαν τοῦ κόσμου ὁ Χρι στὸς, τὰς σχολιότητας καὶ τραχύτητας τῶν ἀνθρώ των εὐθύνων καὶ λεαίνων τῷ ἀρότρῳ τῶν εὐαγγε λικῶν ἐντολῶν. "Ακους γάρ πᾶσα φάραγξ, κ. τ. λ.] [Τοῦ ἁγίου Μαξίμου - Ερημός ἐστιν ὁ κόσμος οὗτος, ἢ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, ἢ ἡ ἑκάστου ψυχή, διὰ τὴν ἐκ τῆς ἀρχαίας παραβάσεως ακαρπίαν τῶν ἀγαθῶν· Φωνὴ δὲ βοῶντος λέγεται ἡ κατά συνείδησιν ἐπὶ † Desertum est, hic mundus aut humana natura, sive cujusque anima, propter infructuositatem bonorum, quæ a veteri transgressione provenit. Vos autem clamantis dicitur, morbi sensus (J), * Matth. 11, 22. *ª Matth. xxvi, 58. ** Matth 111, 1. 28 Marc. 1, 4. Varia lectiones et notæ. 'Επί abest clam in bis codicibus in contextu Matthæi. Καὶ γὰρ καὶ ὁ. Δ. Inclusa omittit B. hh) Gubernationem. Imo domum. Κατοικία nusquam est gubernatio, sed διοίκησις. Patet id vero eliam ex I. I. Nam ad Matth. xxvΙ, 58, ita habet; Καὶ γὰρ ἀμφοτέρων εἷς οἶκος καὶ μία αὐλή. (ii) Delens. Planam faciens, quaus. Hoc enim ▲ in margine in texta. Nomeu sancti Maximi non habet Hentenius. Λόγου, pro λέγεται. B. Hoc malim, etsi illud legerit Henlenius. est h. 1. λεαίνειν. (jj) Morbi sensus, etc. Sensus conscientiæ ex iis, quæ quilibet peccavit, quasi clamans et arguens occulia cordis, etc.

Augustum Tiberius fuit Cesur Romanorum, hoc Αύγουστον ὁ Τιβέριος γέγονε Καίσαρ τῶν Ῥωμαί est, imperator. Tunc enim Cæsar rege major erat; postea vero Cæsaris dignitas depressa es'. Significat autem Evangelista et tempus Cæsaris, qui tunc imperabat, et præsidum, more historiæ. Id enim historicis mos erat. Vers. 1. Preside tetrarcha. De his accurate dictum est capite secundo Evangelii secundum Matthrum, ubi de Joseph dicitur: Audiens autem, quod Archelaus regnaret in Judæa pro Herode patre suo, timuit illo ire”. Vers. 2. Sub - Caipha. Atqui eo tempore solus Annas pontifex erat: Caiphas enim pontifex factus est circiter annum, quo crucifixus est Salvator. Verum Evangelista conjunxit et Caipham, tanquam adjutorem. Erat enim gener ejus, et communem inter sese gubernationem (kk) habebant, veluti diximus sexsgesimo quinto juxta Matthaeum capite, ubi de Petro dicitar: Et ingressus intro sedebat cum ministris”. Siquidem etiam Annas postmodum opitulabatur Caipha in pontificatu ipsius. Vers. 2. Factum est - Vers. 3. Jordanem. Quære tertio capite Evangelii secundum Matthæum dictum illud: In diebus illis venit Joannes Baptista, pradicans in deserto Judaa s; et lege totam illius verbi enarrationem. Vers. 5. Pradicans - peccatorum. De his manifeste dictum est in Prommio Evangelii secundum Marcum, ubi dicitur: Fuit Joannes baptizans in deserto, el prædicans baptismus, “œnitentiæ in remissionem peccalorum 36. Vers. 4. Sicut scriptum est — semitas ejus. llæc Propheta verba declarata sunt tertio capite Evangeliijuxta Matthaum. Qus vero sequuntur, prophetia est docens, quod æquabit Christus inæqualitatem mundi, tortuositatem ac asperitatém hominum corrigens, ac delens (fi) aratro evangelicorum præceptorum. Ait enim. ων, τουτέστιν αὐτοκράτωρ. Τότε μὲν γὰρ ὁ Καῖσαρ μείζων ἦν τοῦ βασιλέως· ὕστερον δὲ τὸ τοῦ Καίσα ρος υπεβιβάσθη ἀξίωμα. Παρασημειούται δὲ τὸν καιρὸν τοῦ τε τηνικαῦτα Καίσαρος, καὶ τῶν ἡγια μόνων ὁ εὐαγγελιστής, νόμῳ ιστορίας. Έθος γάρ τοῦτο τοῖς ἱστορικοίς. Ηγεμονεύοντος τετραρχούντος. Είρηται περὶ τούτων ἀκριβῶς ἐν τῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται περὶ τοῦ Ἰωσὴφ τό Ακούσας δὲ ὅτι 'Αρχέλαος βασιλεύει τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ Ηρώδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, έχου βήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν. 'Ext Κατάρα. Καὶ μὴν κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον μόνος ὁ ᾿Αννας ἦν ἀρχιερεύς· ὁ γὰρ κατά τας ὕστερον γέγονεν ἀρχιερεὺς, κατὰ τὸν ἐνιαυτὸν τῆς τοῦ Σωτῆρος σταυρώσεως. Αλλ' ὁ εὐαγγελιστής συμπαρέλαβε καὶ τὸν Καϊάφαν, ὡς συμπράκτορα του Αννα. Ην γὰρ γαμβρὸς αὐτοῦ, καὶ κοινὴν αὐτῷ τὴν κατοικίαν εἶχεν, ὡς εἰρήκαμεν ἐν τῷ ἐξη κοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται περὶ τοῦ Πέτρου, ὅτι, Καὶ εἰσελθὼν ἔσω ἐκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν. Καὶ γὰρ ὁ Αν νας ὕστερον συνέπραττε τῷ Κατάφᾳ ἐν τῇ ἀρχιερω σύνῃ αὐτοῦ. Εγένετο – Ιορδάνου. Ζήτησον ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τόν Εν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείνοις παραγίνεται Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, και ρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας· καὶ ἀνά Ο γνωθι τὴν ἐξήγησιν ὅλην τοῦ τοιούτου ρητοῦ. Κηρύσσσων - ἁμαρτιῶν. Είρηται περὶ τούτου σαφῶς ἐν τῷ προοιμίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον, ἔνθα κείκαι τον Εγένετο Ιωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρή μῳ, καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἀφε σιν ἁμαρτιῶν. Ως γέγραπται -- τρίβους αὐτοῦ. Ταυτὰ τὰ μὲν διηρμηνεύθησαν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· τὰ δὲ ἐφεξῆς προφητεία ἐστὶ διδάσκου σε ὅτι ἐξισώσει τὴν ἀνωμαλίαν τοῦ κόσμου ὁ Χρι στὸς, τὰς σχολιότητας καὶ τραχύτητας τῶν ἀνθρώ των εὐθύνων καὶ λεαίνων τῷ ἀρότρῳ τῶν εὐαγγε λικῶν ἐντολῶν. "Ακους γάρ πᾶσα φάραγξ, κ. τ. λ.] [Τοῦ ἁγίου Μαξίμου - Ερημός ἐστιν ὁ κόσμος οὗτος, ἢ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, ἢ ἡ ἑκάστου ψυχή, διὰ τὴν ἐκ τῆς ἀρχαίας παραβάσεως ακαρπίαν τῶν ἀγαθῶν· Φωνὴ δὲ βοῶντος λέγεται ἡ κατά συνείδησιν ἐπὶ † Desertum est, hic mundus aut humana natura, sive cujusque anima, propter infructuositatem bonorum, quæ a veteri transgressione provenit. Vos autem clamantis dicitur, morbi sensus (J), * Matth. 11, 22. *ª Matth. xxvi, 58. ** Matth 111, 1. 28 Marc. 1, 4. Varia lectiones et notæ. 'Επί abest clam in bis codicibus in contextu Matthæi. Καὶ γὰρ καὶ ὁ. Δ. Inclusa omittit B. hh) Gubernationem. Imo domum. Κατοικία nusquam est gubernatio, sed διοίκησις. Patet id vero eliam ex I. I. Nam ad Matth. xxvΙ, 58, ita habet; Καὶ γὰρ ἀμφοτέρων εἷς οἶκος καὶ μία αὐλή. (ii) Delens. Planam faciens, quaus. Hoc enim ▲ in margine in texta. Nomeu sancti Maximi non habet Hentenius. Λόγου, pro λέγεται. B. Hoc malim, etsi illud legerit Henlenius. est h. 1. λεαίνειν. (jj) Morbi sensus, etc. Sensus conscientiæ ex iis, quæ quilibet peccavit, quasi clamans et arguens occulia cordis, etc.

Augustum Tiberius fuit Cesur Romanorum, hoc Αύγουστον ὁ Τιβέριος γέγονε Καίσαρ τῶν Ῥωμαί est, imperator. Tunc enim Cæsar rege major erat; postea vero Cæsaris dignitas depressa es'. Significat autem Evangelista et tempus Cæsaris, qui tunc imperabat, et præsidum, more historiæ. Id enim historicis mos erat. Vers. 1. Preside tetrarcha. De his accurate dictum est capite secundo Evangelii secundum Matthrum, ubi de Joseph dicitur: Audiens autem, quod Archelaus regnaret in Judæa pro Herode patre suo, timuit illo ire”. Vers. 2. Sub - Caipha. Atqui eo tempore solus Annas pontifex erat: Caiphas enim pontifex factus est circiter annum, quo crucifixus est Salvator. Verum Evangelista conjunxit et Caipham, tanquam adjutorem. Erat enim gener ejus, et communem inter sese gubernationem (kk) habebant, veluti diximus sexsgesimo quinto juxta Matthaeum capite, ubi de Petro dicitar: Et ingressus intro sedebat cum ministris”. Siquidem etiam Annas postmodum opitulabatur Caipha in pontificatu ipsius. Vers. 2. Factum est - Vers. 3. Jordanem. Quære tertio capite Evangelii secundum Matthæum dictum illud: In diebus illis venit Joannes Baptista, pradicans in deserto Judaa s; et lege totam illius verbi enarrationem. Vers. 5. Pradicans - peccatorum. De his manifeste dictum est in Prommio Evangelii secundum Marcum, ubi dicitur: Fuit Joannes baptizans in deserto, el prædicans baptismus, “œnitentiæ in remissionem peccalorum 36. Vers. 4. Sicut scriptum est — semitas ejus. llæc Propheta verba declarata sunt tertio capite Evangeliijuxta Matthaum. Qus vero sequuntur, prophetia est docens, quod æquabit Christus inæqualitatem mundi, tortuositatem ac asperitatém hominum corrigens, ac delens (fi) aratro evangelicorum præceptorum. Ait enim. ων, τουτέστιν αὐτοκράτωρ. Τότε μὲν γὰρ ὁ Καῖσαρ μείζων ἦν τοῦ βασιλέως· ὕστερον δὲ τὸ τοῦ Καίσα ρος υπεβιβάσθη ἀξίωμα. Παρασημειούται δὲ τὸν καιρὸν τοῦ τε τηνικαῦτα Καίσαρος, καὶ τῶν ἡγια μόνων ὁ εὐαγγελιστής, νόμῳ ιστορίας. Έθος γάρ τοῦτο τοῖς ἱστορικοίς. Ηγεμονεύοντος τετραρχούντος. Είρηται περὶ τούτων ἀκριβῶς ἐν τῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται περὶ τοῦ Ἰωσὴφ τό Ακούσας δὲ ὅτι 'Αρχέλαος βασιλεύει τῆς Ἰουδαίας ἀντὶ Ηρώδου τοῦ πατρὸς αὐτοῦ, έχου βήθη ἐκεῖ ἀπελθεῖν. 'Ext Κατάρα. Καὶ μὴν κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον μόνος ὁ ᾿Αννας ἦν ἀρχιερεύς· ὁ γὰρ κατά τας ὕστερον γέγονεν ἀρχιερεὺς, κατὰ τὸν ἐνιαυτὸν τῆς τοῦ Σωτῆρος σταυρώσεως. Αλλ' ὁ εὐαγγελιστής συμπαρέλαβε καὶ τὸν Καϊάφαν, ὡς συμπράκτορα του Αννα. Ην γὰρ γαμβρὸς αὐτοῦ, καὶ κοινὴν αὐτῷ τὴν κατοικίαν εἶχεν, ὡς εἰρήκαμεν ἐν τῷ ἐξη κοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται περὶ τοῦ Πέτρου, ὅτι, Καὶ εἰσελθὼν ἔσω ἐκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν. Καὶ γὰρ ὁ Αν νας ὕστερον συνέπραττε τῷ Κατάφᾳ ἐν τῇ ἀρχιερω σύνῃ αὐτοῦ. Εγένετο – Ιορδάνου. Ζήτησον ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τόν Εν δὲ ταῖς ἡμέραις ἐκείνοις παραγίνεται Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, και ρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας· καὶ ἀνά Ο γνωθι τὴν ἐξήγησιν ὅλην τοῦ τοιούτου ρητοῦ. Κηρύσσσων - ἁμαρτιῶν. Είρηται περὶ τούτου σαφῶς ἐν τῷ προοιμίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον, ἔνθα κείκαι τον Εγένετο Ιωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρή μῳ, καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἀφε σιν ἁμαρτιῶν. Ως γέγραπται -- τρίβους αὐτοῦ. Ταυτὰ τὰ μὲν διηρμηνεύθησαν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· τὰ δὲ ἐφεξῆς προφητεία ἐστὶ διδάσκου σε ὅτι ἐξισώσει τὴν ἀνωμαλίαν τοῦ κόσμου ὁ Χρι στὸς, τὰς σχολιότητας καὶ τραχύτητας τῶν ἀνθρώ των εὐθύνων καὶ λεαίνων τῷ ἀρότρῳ τῶν εὐαγγε λικῶν ἐντολῶν. "Ακους γάρ πᾶσα φάραγξ, κ. τ. λ.] [Τοῦ ἁγίου Μαξίμου - Ερημός ἐστιν ὁ κόσμος οὗτος, ἢ ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, ἢ ἡ ἑκάστου ψυχή, διὰ τὴν ἐκ τῆς ἀρχαίας παραβάσεως ακαρπίαν τῶν ἀγαθῶν· Φωνὴ δὲ βοῶντος λέγεται ἡ κατά συνείδησιν ἐπὶ † Desertum est, hic mundus aut humana natura, sive cujusque anima, propter infructuositatem bonorum, quæ a veteri transgressione provenit. Vos autem clamantis dicitur, morbi sensus (J), * Matth. 11, 22. *ª Matth. xxvi, 58. ** Matth 111, 1. 28 Marc. 1, 4. Varia lectiones et notæ. 'Επί abest clam in bis codicibus in contextu Matthæi. Καὶ γὰρ καὶ ὁ. Δ. Inclusa omittit B. hh) Gubernationem. Imo domum. Κατοικία nusquam est gubernatio, sed διοίκησις. Patet id vero eliam ex I. I. Nam ad Matth. xxvΙ, 58, ita habet; Καὶ γὰρ ἀμφοτέρων εἷς οἶκος καὶ μία αὐλή. (ii) Delens. Planam faciens, quaus. Hoc enim ▲ in margine in texta. Nomeu sancti Maximi non habet Hentenius. Λόγου, pro λέγεται. B. Hoc malim, etsi illud legerit Henlenius. est h. 1. λεαίνειν. (jj) Morbi sensus, etc. Sensus conscientiæ ex iis, quæ quilibet peccavit, quasi clamans et arguens occulia cordis, etc.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. III. τοῖς ἑκάστῳ πλημμεληθείσι συναίσθησις, οἱονεὶ βοῶ· quasi per conscientiam clamans contra ea quæ σε τὸν ἔλεγχον κατὰ τὸ κρυπτὸν τῆς καρδίας, καὶ πιραινοῦσα μετανοεῖν καὶ ἑτοιμάσαι τὴν ὁδὸν Κυρίου· ἑτοιμασία δὲ ἡ τῶν τρόπων καὶ τῶν λογισμῶν ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταβολή· ὁδὸς δὲ Κυρίου, ο κατά Θεὴν ἐνάρετος βίος· τρίο: δὲ αὐτοῦ τὰ διάφορα κατὰ Θεὸν ἐπιτηδεύματα, ας εὐθύνουσιν οἱ ὀρθῶς καὶ ἀμέμπτως τὴν ἀρετὴν ἐπιτηδεύοντες. Οὐ καλὸν γάρ, φησί, τὸ καλόν, ὅταν μὴ καλῶς γίνηται.] quisque deliquit arguendo cordis occulta, et adhor tando ad resipiscendum,et etiam ad parandum viam Domini. Præparatio autem est morum et cogitationum ad melius mutatio. Via vero Domini est vita, quæ virtuti secundum Deum innititur. Semitæ quoque, varia sunt studia secundum Deum. Has rectas faciunt, qui recte atque irreprehensibiliter virtutem sectantur. Bopum enim, inquit, non est bonum, nisi recte et bene flat. Πᾶσα ταπεινωθήσεται. [Τοῦ αὐτοῦ· Φάσ Vėrs. 5. Omnis—deprimetur. † Vallis et cujusque ραγξ ἐστὶν ἡ ἑκάστου σαρξ, ἡ τῷ πολλῷ καὶ caro, quæ multo ac vehementi fluxu affectionum, σφοδρῷ ρεύματι τῶν παθῶν ἐκχαραδρωθεῖσα, καὶ in modum torrentis (kk) demissa, spiritualem aniτὴν πρὸς τὴν ψυχήν, κατὰ τὸν τοῦ συνδήσαντος mæ continuitatem ac conjunctionem ad Dei colliΘεοῦ νόμον, πνευματικὴν συνέχειαν και gantis legem dividit. Potest autem et anima vallis συνάφειαν διατμηθεῖσα. Δυνατὸν δὲ καὶ τὴν ψυχὴν intelligi, quæ frequenti ac veloci malarum cogiνοηθῆναι φάραγγα, τὴν τῇ συχνῇ καὶ ὀξείᾳ των tationum defluxu cavatur, et spiritualis planitieš πονηρῶν λογισμῶν ἐπιῤῥοῇ κοιλανθεῖσαν, καὶ τῆ; pulchritudinem per pravitatem abjicit. Omnis ergo πνευματικής ομαλότητος τὸ κάλλος διὰ τῆς κακίας hujusmodi vallis per eos implebitur, qui viam ἀποβαλοῦσαν. Πάσα τοίνυν τοιαύτη φάραγξ τῶν Domini parant, hoc est ad debitum statum perveἑτοιμασάντων τὴν ὁδὸν Κυρίου πληρωθήσεται, τους nient, per pravitatis et ignorantiæ abjectionem, et ἐστιν εἰς τὴν ὀφειλομένην ήξει κατάστασιν, διὰ virtutis ac scientiæ adjectionem, recipienique deτῆς ἀποβολῆς τῆς κακίας καὶ τῆς ἀγνοίας, καὶ τῆς centem naturalium virtotum ornatum. ἐπιβολῆς τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς γνώσεως, καὶ ἀπολήψεται τὴν εὐπρέπειαν τῶν κατὰ φύσιν δυνά μεων. Όρος μέν έστι πάσα γνῶσις ψευδώνυμος, έπαι ρομένη κατὰ τῆς ἀληθοῦς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· βου νὰς δὲ πᾶσα κακία κατεξανισταμένη τῆς ἀρετῆς. Η ὄρος μὲν τὰ ἐνεργητικὰ τῆς ψευδοῦς γνώ σεως πνεύματα· βουνὸς δὲ, τὰ ποιητικὰ τῆς και κία;, & πάντα ταπεινωθήσεται καταβαλλόμενα καὶ κατασκαπτόμενα καὶ ἀποῤῥιπτόμενα διά τε τῆς ἀν τιθέτου γνώσεως καὶ τῆς ἀντικειμένης ἀρετῆς. Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ λόγον, ὁ μεταγαγὼν τὴν ἕξιν τῆς ψευδοῦς γνώσεως εἰς τὴν τῆς ἀληθοῦς, καὶ τὴν ἐνέργειαν τῆς κακίας εἰς τὴν τῆς ἀρετῆς, οὗτος διὰ τῆς καθαιρέσεως τῶν ὀρέων καὶ τῶν βουνῶν ἀναπληροῖ τὰς τῶν φαράγγων κοιλότητας. Σχολιά μέν, τὰ παρὰ φύσιν κινήματα τῶν αἰσθήσεων· εὐθεῖαι δὲ, τὰ κατὰ φύσιν. Καὶ πάλιν· τραχεῖαι μὲν αἱ τῶν ἀκουσίων πειρασμῶν προσδο λαί· ἐδοὶ δὲ, λεῖαι αἱ διὰ τούτων μεθ' ὑπομονῆς καὶ εὐχαριστίας ἀγωγαί. Ομαλίζει γὰρ καὶ μεταβάλλει τὸ τραχὺ καὶ ἐπίπονον αὐτῶν ή μεθ' ὑπομονῆς εὐχαριστία. Σκολιὰ δὲ, σαφέστερον εἰπεῖν, οἱ δι' ἡδονῆς ἐκούσιοι πειρασμοί· πολύτροπος γὰρ ἡ ἡδονή· ὥσπερ καὶ τραχεῖαι οι δι' οδύνης ἀκούστοι.] Καὶ ὁ φάραγξ καὶ τὸ ὄρος καὶ ὁ βουνὸς ἀνώ Τρόπων τε καί. Β. † Mons est scientia omnis falsi nominis, elata contra veram Dei scientiam. Collis vero est omnis iniquitas, contra virtutem erecta. † Aut mons significat spiritus, qui falsam producunt scientiam: collis vero eos, qui operantur malitiam, qui omnes deprimentur, dejicientur, diruentur et auferentur per contrariam scientiam, et oppositam virtutein. Item alio quoque modo, qui false. scientiæ habituin in veram scientiam, et pravitatis efficacîam in actum virtutis immutaverit, hic per montium et collium subversionem, vallium concavitates repleverit. † Obliqua, sunt sensuum motiones, quæ præter naturam funt: directa vero secundum naturam. Rursum asperæ viæ sunt tentationum impetus quæ nobis invitis accidunt, planæ autem sunt altractiones, quæ per has fitint in patientia et gratiarum actione. Explanat enim et mutat laboriositatem illarum gratiarum actio cum patientia. Obliqua vero manifestius dici possunt, teutationes voluntariz, quæ per voluptatem accidunt; est enim varia et mutabilis voluptas. Asperæ autem viæ dicuntur, quæ per dolorem invitis nobis accidunt. Vallis et mons ac collis, loca sunt inæqualia et Varia lectiones et notæ. A_in margine in textu. llentenius omittit, τοῦ αὐτοῦ. Θεοῦ abest. A. Τι και. Β. 84) llæc inferius habebat Hentenius, post xal kk) In modum torrentis, etc. Quasi excavata et abscissa est a conjunctione et copulatione spiri συμπάθεια. Attractiones Hentenii alienissimæ sunt. 'Ayw Th est vivendi consuetudo et ratio Τῶν πειρασμῶν. In textu h. Dicitur autem utroque modo. Malim tamen ή, ut mos. tuali mentis, quæ est secundum legem Dei vincientis.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. III. τοῖς ἑκάστῳ πλημμεληθείσι συναίσθησις, οἱονεὶ βοῶ· quasi per conscientiam clamans contra ea quæ σε τὸν ἔλεγχον κατὰ τὸ κρυπτὸν τῆς καρδίας, καὶ πιραινοῦσα μετανοεῖν καὶ ἑτοιμάσαι τὴν ὁδὸν Κυρίου· ἑτοιμασία δὲ ἡ τῶν τρόπων καὶ τῶν λογισμῶν ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταβολή· ὁδὸς δὲ Κυρίου, ο κατά Θεὴν ἐνάρετος βίος· τρίο: δὲ αὐτοῦ τὰ διάφορα κατὰ Θεὸν ἐπιτηδεύματα, ας εὐθύνουσιν οἱ ὀρθῶς καὶ ἀμέμπτως τὴν ἀρετὴν ἐπιτηδεύοντες. Οὐ καλὸν γάρ, φησί, τὸ καλόν, ὅταν μὴ καλῶς γίνηται.] quisque deliquit arguendo cordis occulta, et adhor tando ad resipiscendum,et etiam ad parandum viam Domini. Præparatio autem est morum et cogitationum ad melius mutatio. Via vero Domini est vita, quæ virtuti secundum Deum innititur. Semitæ quoque, varia sunt studia secundum Deum. Has rectas faciunt, qui recte atque irreprehensibiliter virtutem sectantur. Bopum enim, inquit, non est bonum, nisi recte et bene flat. Πᾶσα ταπεινωθήσεται. [Τοῦ αὐτοῦ· Φάσ Vėrs. 5. Omnis—deprimetur. † Vallis et cujusque ραγξ ἐστὶν ἡ ἑκάστου σαρξ, ἡ τῷ πολλῷ καὶ caro, quæ multo ac vehementi fluxu affectionum, σφοδρῷ ρεύματι τῶν παθῶν ἐκχαραδρωθεῖσα, καὶ in modum torrentis (kk) demissa, spiritualem aniτὴν πρὸς τὴν ψυχήν, κατὰ τὸν τοῦ συνδήσαντος mæ continuitatem ac conjunctionem ad Dei colliΘεοῦ νόμον, πνευματικὴν συνέχειαν και gantis legem dividit. Potest autem et anima vallis συνάφειαν διατμηθεῖσα. Δυνατὸν δὲ καὶ τὴν ψυχὴν intelligi, quæ frequenti ac veloci malarum cogiνοηθῆναι φάραγγα, τὴν τῇ συχνῇ καὶ ὀξείᾳ των tationum defluxu cavatur, et spiritualis planitieš πονηρῶν λογισμῶν ἐπιῤῥοῇ κοιλανθεῖσαν, καὶ τῆ; pulchritudinem per pravitatem abjicit. Omnis ergo πνευματικής ομαλότητος τὸ κάλλος διὰ τῆς κακίας hujusmodi vallis per eos implebitur, qui viam ἀποβαλοῦσαν. Πάσα τοίνυν τοιαύτη φάραγξ τῶν Domini parant, hoc est ad debitum statum perveἑτοιμασάντων τὴν ὁδὸν Κυρίου πληρωθήσεται, τους nient, per pravitatis et ignorantiæ abjectionem, et ἐστιν εἰς τὴν ὀφειλομένην ήξει κατάστασιν, διὰ virtutis ac scientiæ adjectionem, recipienique deτῆς ἀποβολῆς τῆς κακίας καὶ τῆς ἀγνοίας, καὶ τῆς centem naturalium virtotum ornatum. ἐπιβολῆς τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς γνώσεως, καὶ ἀπολήψεται τὴν εὐπρέπειαν τῶν κατὰ φύσιν δυνά μεων. Όρος μέν έστι πάσα γνῶσις ψευδώνυμος, έπαι ρομένη κατὰ τῆς ἀληθοῦς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· βου νὰς δὲ πᾶσα κακία κατεξανισταμένη τῆς ἀρετῆς. Η ὄρος μὲν τὰ ἐνεργητικὰ τῆς ψευδοῦς γνώ σεως πνεύματα· βουνὸς δὲ, τὰ ποιητικὰ τῆς και κία;, & πάντα ταπεινωθήσεται καταβαλλόμενα καὶ κατασκαπτόμενα καὶ ἀποῤῥιπτόμενα διά τε τῆς ἀν τιθέτου γνώσεως καὶ τῆς ἀντικειμένης ἀρετῆς. Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ λόγον, ὁ μεταγαγὼν τὴν ἕξιν τῆς ψευδοῦς γνώσεως εἰς τὴν τῆς ἀληθοῦς, καὶ τὴν ἐνέργειαν τῆς κακίας εἰς τὴν τῆς ἀρετῆς, οὗτος διὰ τῆς καθαιρέσεως τῶν ὀρέων καὶ τῶν βουνῶν ἀναπληροῖ τὰς τῶν φαράγγων κοιλότητας. Σχολιά μέν, τὰ παρὰ φύσιν κινήματα τῶν αἰσθήσεων· εὐθεῖαι δὲ, τὰ κατὰ φύσιν. Καὶ πάλιν· τραχεῖαι μὲν αἱ τῶν ἀκουσίων πειρασμῶν προσδο λαί· ἐδοὶ δὲ, λεῖαι αἱ διὰ τούτων μεθ' ὑπομονῆς καὶ εὐχαριστίας ἀγωγαί. Ομαλίζει γὰρ καὶ μεταβάλλει τὸ τραχὺ καὶ ἐπίπονον αὐτῶν ή μεθ' ὑπομονῆς εὐχαριστία. Σκολιὰ δὲ, σαφέστερον εἰπεῖν, οἱ δι' ἡδονῆς ἐκούσιοι πειρασμοί· πολύτροπος γὰρ ἡ ἡδονή· ὥσπερ καὶ τραχεῖαι οι δι' οδύνης ἀκούστοι.] Καὶ ὁ φάραγξ καὶ τὸ ὄρος καὶ ὁ βουνὸς ἀνώ Τρόπων τε καί. Β. † Mons est scientia omnis falsi nominis, elata contra veram Dei scientiam. Collis vero est omnis iniquitas, contra virtutem erecta. † Aut mons significat spiritus, qui falsam producunt scientiam: collis vero eos, qui operantur malitiam, qui omnes deprimentur, dejicientur, diruentur et auferentur per contrariam scientiam, et oppositam virtutein. Item alio quoque modo, qui false. scientiæ habituin in veram scientiam, et pravitatis efficacîam in actum virtutis immutaverit, hic per montium et collium subversionem, vallium concavitates repleverit. † Obliqua, sunt sensuum motiones, quæ præter naturam funt: directa vero secundum naturam. Rursum asperæ viæ sunt tentationum impetus quæ nobis invitis accidunt, planæ autem sunt altractiones, quæ per has fitint in patientia et gratiarum actione. Explanat enim et mutat laboriositatem illarum gratiarum actio cum patientia. Obliqua vero manifestius dici possunt, teutationes voluntariz, quæ per voluptatem accidunt; est enim varia et mutabilis voluptas. Asperæ autem viæ dicuntur, quæ per dolorem invitis nobis accidunt. Vallis et mons ac collis, loca sunt inæqualia et Varia lectiones et notæ. A_in margine in textu. llentenius omittit, τοῦ αὐτοῦ. Θεοῦ abest. A. Τι και. Β. 84) llæc inferius habebat Hentenius, post xal kk) In modum torrentis, etc. Quasi excavata et abscissa est a conjunctione et copulatione spiri συμπάθεια. Attractiones Hentenii alienissimæ sunt. 'Ayw Th est vivendi consuetudo et ratio Τῶν πειρασμῶν. In textu h. Dicitur autem utroque modo. Malim tamen ή, ut mos. tuali mentis, quæ est secundum legem Dei vincientis.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. III. τοῖς ἑκάστῳ πλημμεληθείσι συναίσθησις, οἱονεὶ βοῶ· quasi per conscientiam clamans contra ea quæ σε τὸν ἔλεγχον κατὰ τὸ κρυπτὸν τῆς καρδίας, καὶ πιραινοῦσα μετανοεῖν καὶ ἑτοιμάσαι τὴν ὁδὸν Κυρίου· ἑτοιμασία δὲ ἡ τῶν τρόπων καὶ τῶν λογισμῶν ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταβολή· ὁδὸς δὲ Κυρίου, ο κατά Θεὴν ἐνάρετος βίος· τρίο: δὲ αὐτοῦ τὰ διάφορα κατὰ Θεὸν ἐπιτηδεύματα, ας εὐθύνουσιν οἱ ὀρθῶς καὶ ἀμέμπτως τὴν ἀρετὴν ἐπιτηδεύοντες. Οὐ καλὸν γάρ, φησί, τὸ καλόν, ὅταν μὴ καλῶς γίνηται.] quisque deliquit arguendo cordis occulta, et adhor tando ad resipiscendum,et etiam ad parandum viam Domini. Præparatio autem est morum et cogitationum ad melius mutatio. Via vero Domini est vita, quæ virtuti secundum Deum innititur. Semitæ quoque, varia sunt studia secundum Deum. Has rectas faciunt, qui recte atque irreprehensibiliter virtutem sectantur. Bopum enim, inquit, non est bonum, nisi recte et bene flat. Πᾶσα ταπεινωθήσεται. [Τοῦ αὐτοῦ· Φάσ Vėrs. 5. Omnis—deprimetur. † Vallis et cujusque ραγξ ἐστὶν ἡ ἑκάστου σαρξ, ἡ τῷ πολλῷ καὶ caro, quæ multo ac vehementi fluxu affectionum, σφοδρῷ ρεύματι τῶν παθῶν ἐκχαραδρωθεῖσα, καὶ in modum torrentis (kk) demissa, spiritualem aniτὴν πρὸς τὴν ψυχήν, κατὰ τὸν τοῦ συνδήσαντος mæ continuitatem ac conjunctionem ad Dei colliΘεοῦ νόμον, πνευματικὴν συνέχειαν και gantis legem dividit. Potest autem et anima vallis συνάφειαν διατμηθεῖσα. Δυνατὸν δὲ καὶ τὴν ψυχὴν intelligi, quæ frequenti ac veloci malarum cogiνοηθῆναι φάραγγα, τὴν τῇ συχνῇ καὶ ὀξείᾳ των tationum defluxu cavatur, et spiritualis planitieš πονηρῶν λογισμῶν ἐπιῤῥοῇ κοιλανθεῖσαν, καὶ τῆ; pulchritudinem per pravitatem abjicit. Omnis ergo πνευματικής ομαλότητος τὸ κάλλος διὰ τῆς κακίας hujusmodi vallis per eos implebitur, qui viam ἀποβαλοῦσαν. Πάσα τοίνυν τοιαύτη φάραγξ τῶν Domini parant, hoc est ad debitum statum perveἑτοιμασάντων τὴν ὁδὸν Κυρίου πληρωθήσεται, τους nient, per pravitatis et ignorantiæ abjectionem, et ἐστιν εἰς τὴν ὀφειλομένην ήξει κατάστασιν, διὰ virtutis ac scientiæ adjectionem, recipienique deτῆς ἀποβολῆς τῆς κακίας καὶ τῆς ἀγνοίας, καὶ τῆς centem naturalium virtotum ornatum. ἐπιβολῆς τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς γνώσεως, καὶ ἀπολήψεται τὴν εὐπρέπειαν τῶν κατὰ φύσιν δυνά μεων. Όρος μέν έστι πάσα γνῶσις ψευδώνυμος, έπαι ρομένη κατὰ τῆς ἀληθοῦς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· βου νὰς δὲ πᾶσα κακία κατεξανισταμένη τῆς ἀρετῆς. Η ὄρος μὲν τὰ ἐνεργητικὰ τῆς ψευδοῦς γνώ σεως πνεύματα· βουνὸς δὲ, τὰ ποιητικὰ τῆς και κία;, & πάντα ταπεινωθήσεται καταβαλλόμενα καὶ κατασκαπτόμενα καὶ ἀποῤῥιπτόμενα διά τε τῆς ἀν τιθέτου γνώσεως καὶ τῆς ἀντικειμένης ἀρετῆς. Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ λόγον, ὁ μεταγαγὼν τὴν ἕξιν τῆς ψευδοῦς γνώσεως εἰς τὴν τῆς ἀληθοῦς, καὶ τὴν ἐνέργειαν τῆς κακίας εἰς τὴν τῆς ἀρετῆς, οὗτος διὰ τῆς καθαιρέσεως τῶν ὀρέων καὶ τῶν βουνῶν ἀναπληροῖ τὰς τῶν φαράγγων κοιλότητας. Σχολιά μέν, τὰ παρὰ φύσιν κινήματα τῶν αἰσθήσεων· εὐθεῖαι δὲ, τὰ κατὰ φύσιν. Καὶ πάλιν· τραχεῖαι μὲν αἱ τῶν ἀκουσίων πειρασμῶν προσδο λαί· ἐδοὶ δὲ, λεῖαι αἱ διὰ τούτων μεθ' ὑπομονῆς καὶ εὐχαριστίας ἀγωγαί. Ομαλίζει γὰρ καὶ μεταβάλλει τὸ τραχὺ καὶ ἐπίπονον αὐτῶν ή μεθ' ὑπομονῆς εὐχαριστία. Σκολιὰ δὲ, σαφέστερον εἰπεῖν, οἱ δι' ἡδονῆς ἐκούσιοι πειρασμοί· πολύτροπος γὰρ ἡ ἡδονή· ὥσπερ καὶ τραχεῖαι οι δι' οδύνης ἀκούστοι.] Καὶ ὁ φάραγξ καὶ τὸ ὄρος καὶ ὁ βουνὸς ἀνώ Τρόπων τε καί. Β. † Mons est scientia omnis falsi nominis, elata contra veram Dei scientiam. Collis vero est omnis iniquitas, contra virtutem erecta. † Aut mons significat spiritus, qui falsam producunt scientiam: collis vero eos, qui operantur malitiam, qui omnes deprimentur, dejicientur, diruentur et auferentur per contrariam scientiam, et oppositam virtutein. Item alio quoque modo, qui false. scientiæ habituin in veram scientiam, et pravitatis efficacîam in actum virtutis immutaverit, hic per montium et collium subversionem, vallium concavitates repleverit. † Obliqua, sunt sensuum motiones, quæ præter naturam funt: directa vero secundum naturam. Rursum asperæ viæ sunt tentationum impetus quæ nobis invitis accidunt, planæ autem sunt altractiones, quæ per has fitint in patientia et gratiarum actione. Explanat enim et mutat laboriositatem illarum gratiarum actio cum patientia. Obliqua vero manifestius dici possunt, teutationes voluntariz, quæ per voluptatem accidunt; est enim varia et mutabilis voluptas. Asperæ autem viæ dicuntur, quæ per dolorem invitis nobis accidunt. Vallis et mons ac collis, loca sunt inæqualia et Varia lectiones et notæ. A_in margine in textu. llentenius omittit, τοῦ αὐτοῦ. Θεοῦ abest. A. Τι και. Β. 84) llæc inferius habebat Hentenius, post xal kk) In modum torrentis, etc. Quasi excavata et abscissa est a conjunctione et copulatione spiri συμπάθεια. Attractiones Hentenii alienissimæ sunt. 'Ayw Th est vivendi consuetudo et ratio Τῶν πειρασμῶν. In textu h. Dicitur autem utroque modo. Malim tamen ή, ut mos. tuali mentis, quæ est secundum legem Dei vincientis.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. III. τοῖς ἑκάστῳ πλημμεληθείσι συναίσθησις, οἱονεὶ βοῶ· quasi per conscientiam clamans contra ea quæ σε τὸν ἔλεγχον κατὰ τὸ κρυπτὸν τῆς καρδίας, καὶ πιραινοῦσα μετανοεῖν καὶ ἑτοιμάσαι τὴν ὁδὸν Κυρίου· ἑτοιμασία δὲ ἡ τῶν τρόπων καὶ τῶν λογισμῶν ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταβολή· ὁδὸς δὲ Κυρίου, ο κατά Θεὴν ἐνάρετος βίος· τρίο: δὲ αὐτοῦ τὰ διάφορα κατὰ Θεὸν ἐπιτηδεύματα, ας εὐθύνουσιν οἱ ὀρθῶς καὶ ἀμέμπτως τὴν ἀρετὴν ἐπιτηδεύοντες. Οὐ καλὸν γάρ, φησί, τὸ καλόν, ὅταν μὴ καλῶς γίνηται.] quisque deliquit arguendo cordis occulta, et adhor tando ad resipiscendum,et etiam ad parandum viam Domini. Præparatio autem est morum et cogitationum ad melius mutatio. Via vero Domini est vita, quæ virtuti secundum Deum innititur. Semitæ quoque, varia sunt studia secundum Deum. Has rectas faciunt, qui recte atque irreprehensibiliter virtutem sectantur. Bopum enim, inquit, non est bonum, nisi recte et bene flat. Πᾶσα ταπεινωθήσεται. [Τοῦ αὐτοῦ· Φάσ Vėrs. 5. Omnis—deprimetur. † Vallis et cujusque ραγξ ἐστὶν ἡ ἑκάστου σαρξ, ἡ τῷ πολλῷ καὶ caro, quæ multo ac vehementi fluxu affectionum, σφοδρῷ ρεύματι τῶν παθῶν ἐκχαραδρωθεῖσα, καὶ in modum torrentis (kk) demissa, spiritualem aniτὴν πρὸς τὴν ψυχήν, κατὰ τὸν τοῦ συνδήσαντος mæ continuitatem ac conjunctionem ad Dei colliΘεοῦ νόμον, πνευματικὴν συνέχειαν και gantis legem dividit. Potest autem et anima vallis συνάφειαν διατμηθεῖσα. Δυνατὸν δὲ καὶ τὴν ψυχὴν intelligi, quæ frequenti ac veloci malarum cogiνοηθῆναι φάραγγα, τὴν τῇ συχνῇ καὶ ὀξείᾳ των tationum defluxu cavatur, et spiritualis planitieš πονηρῶν λογισμῶν ἐπιῤῥοῇ κοιλανθεῖσαν, καὶ τῆ; pulchritudinem per pravitatem abjicit. Omnis ergo πνευματικής ομαλότητος τὸ κάλλος διὰ τῆς κακίας hujusmodi vallis per eos implebitur, qui viam ἀποβαλοῦσαν. Πάσα τοίνυν τοιαύτη φάραγξ τῶν Domini parant, hoc est ad debitum statum perveἑτοιμασάντων τὴν ὁδὸν Κυρίου πληρωθήσεται, τους nient, per pravitatis et ignorantiæ abjectionem, et ἐστιν εἰς τὴν ὀφειλομένην ήξει κατάστασιν, διὰ virtutis ac scientiæ adjectionem, recipienique deτῆς ἀποβολῆς τῆς κακίας καὶ τῆς ἀγνοίας, καὶ τῆς centem naturalium virtotum ornatum. ἐπιβολῆς τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς γνώσεως, καὶ ἀπολήψεται τὴν εὐπρέπειαν τῶν κατὰ φύσιν δυνά μεων. Όρος μέν έστι πάσα γνῶσις ψευδώνυμος, έπαι ρομένη κατὰ τῆς ἀληθοῦς γνώσεως τοῦ Θεοῦ· βου νὰς δὲ πᾶσα κακία κατεξανισταμένη τῆς ἀρετῆς. Η ὄρος μὲν τὰ ἐνεργητικὰ τῆς ψευδοῦς γνώ σεως πνεύματα· βουνὸς δὲ, τὰ ποιητικὰ τῆς και κία;, & πάντα ταπεινωθήσεται καταβαλλόμενα καὶ κατασκαπτόμενα καὶ ἀποῤῥιπτόμενα διά τε τῆς ἀν τιθέτου γνώσεως καὶ τῆς ἀντικειμένης ἀρετῆς. Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ λόγον, ὁ μεταγαγὼν τὴν ἕξιν τῆς ψευδοῦς γνώσεως εἰς τὴν τῆς ἀληθοῦς, καὶ τὴν ἐνέργειαν τῆς κακίας εἰς τὴν τῆς ἀρετῆς, οὗτος διὰ τῆς καθαιρέσεως τῶν ὀρέων καὶ τῶν βουνῶν ἀναπληροῖ τὰς τῶν φαράγγων κοιλότητας. Σχολιά μέν, τὰ παρὰ φύσιν κινήματα τῶν αἰσθήσεων· εὐθεῖαι δὲ, τὰ κατὰ φύσιν. Καὶ πάλιν· τραχεῖαι μὲν αἱ τῶν ἀκουσίων πειρασμῶν προσδο λαί· ἐδοὶ δὲ, λεῖαι αἱ διὰ τούτων μεθ' ὑπομονῆς καὶ εὐχαριστίας ἀγωγαί. Ομαλίζει γὰρ καὶ μεταβάλλει τὸ τραχὺ καὶ ἐπίπονον αὐτῶν ή μεθ' ὑπομονῆς εὐχαριστία. Σκολιὰ δὲ, σαφέστερον εἰπεῖν, οἱ δι' ἡδονῆς ἐκούσιοι πειρασμοί· πολύτροπος γὰρ ἡ ἡδονή· ὥσπερ καὶ τραχεῖαι οι δι' οδύνης ἀκούστοι.] Καὶ ὁ φάραγξ καὶ τὸ ὄρος καὶ ὁ βουνὸς ἀνώ Τρόπων τε καί. Β. † Mons est scientia omnis falsi nominis, elata contra veram Dei scientiam. Collis vero est omnis iniquitas, contra virtutem erecta. † Aut mons significat spiritus, qui falsam producunt scientiam: collis vero eos, qui operantur malitiam, qui omnes deprimentur, dejicientur, diruentur et auferentur per contrariam scientiam, et oppositam virtutein. Item alio quoque modo, qui false. scientiæ habituin in veram scientiam, et pravitatis efficacîam in actum virtutis immutaverit, hic per montium et collium subversionem, vallium concavitates repleverit. † Obliqua, sunt sensuum motiones, quæ præter naturam funt: directa vero secundum naturam. Rursum asperæ viæ sunt tentationum impetus quæ nobis invitis accidunt, planæ autem sunt altractiones, quæ per has fitint in patientia et gratiarum actione. Explanat enim et mutat laboriositatem illarum gratiarum actio cum patientia. Obliqua vero manifestius dici possunt, teutationes voluntariz, quæ per voluptatem accidunt; est enim varia et mutabilis voluptas. Asperæ autem viæ dicuntur, quæ per dolorem invitis nobis accidunt. Vallis et mons ac collis, loca sunt inæqualia et Varia lectiones et notæ. A_in margine in textu. llentenius omittit, τοῦ αὐτοῦ. Θεοῦ abest. A. Τι και. Β. 84) llæc inferius habebat Hentenius, post xal kk) In modum torrentis, etc. Quasi excavata et abscissa est a conjunctione et copulatione spiri συμπάθεια. Attractiones Hentenii alienissimæ sunt. 'Ayw Th est vivendi consuetudo et ratio Τῶν πειρασμῶν. In textu h. Dicitur autem utroque modo. Malim tamen ή, ut mos. tuali mentis, quæ est secundum legem Dei vincientis.

EUTHYMI ZIGABENI access" dimicilia. Signifcantur autem per vallem μαλα και δυσπρόσιτα. Αινίττεται δὲ διὰ τῆς φέργ præfracti et ad pravitatem allicientes: vallis enim prærupta est. Per montem et collem elati, duri ac infructuosi ad virtutem. Impletur autem omnis vallis, injecto eo, quod deerat, videlicet pietate ac virtute: deprimitur vero oninis mons et collis ablato superfluo puta impietate ac pravitate. Quod autem dicitur Ommis, etsi universale sit, sæpius tamen apud Hebræos non universum significat, sed simpliciter multitudinem. Potest et alio quoque modo vallis quidem illos innuere,qui in profundum perditionis dejecti sunt, qui implebitur per evangelicam prædicationem. Mons et collis, elatos dæmones, qui deprimentur et evertentur a Christo. γος μὲν τοὺς ἀποτόμους και ελκυστικούς εἰς κακίεν ἀπότομος γὰρ καὶ ἀπόκρημνος ἡ φάγαρξ· διὰ τοῦ ὄρους δὲ καὶ βουνοῦ τοὺς ἐπηρμένους καὶ σκληρούς καὶ ἀκάρπους εἰς ἀρετήν. Καὶ πληρούται μὲν πάτε φάραγξ επιβαλλομένου τοῦ λείποντος, ήγουν της εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς· ταπεινοῦται δὲ πᾶν ὅρος καὶ βουνός, ἀποτεμνομένου τοῦ περιττεύοντος, τῆς ἐσε βείας καὶ κακίας. Τὸ δὲ πᾶς, εἰ καὶ καθολικόν ἐστιν, ἀλλ᾽ οὖν παρ' Εβραίοις πολλάκις οὐ σημαίνει τὸ καθόλου, ἀλλὰ πλῆθος ἁπλῶς. Είη δ' ἂν καὶ ἑτέρως φάραγξ μὲν αἱ καταρραγέντες εἰς βάθος ἀπωλείας ἄνθρωπος, οίτινες ἐπληρώθησαν τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος· δρος δὲ καὶ βουνός, οἱ ἐπηρμένοι δαίμονες, οίτινες έται πεινώθησαν καὶ κατέπεσον ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ. Vers. 5. Et oblique fent Καὶ ἔσται τὰ σχολιά plane. Obliqua sunt λείας. Τὰ σκολιά ήθη viae perverse hominum, et aspera viz, opiniones τῶν διεστραμμένων ἀνθρώπων, καὶ αἱ τραχείαι, γνώ ipsorum; hæc fient recta et plana, ita ut per ea μαι αὐτῶν εὐθυνθήσονται καὶ λεανθήσονται, ώστε æquabiliter pergant ad Christum. Aut etiam obli - ὀδεύειν ἐπ' αὐτῶν ὁμιλῶς τὸν Χριστόν. Η καὶ ἡ quitas et asperitas pravitatis, in rectitudinem et σχολιότης καὶ τραχύτης τῆς κακίας εἰς εὐθύτητα planitiem virtutis immutabitur. καὶ λειότητα ἀρετῆς μεταστήσεται. Vel alio quoque modo, obliquitas et asperitas veteris legis, in rectitudinem ac perfectionem Evangelii convertetur. Veteris quidem legis obliquitas, eral obscuritas ac varietas; asperitas vero, auste ritas et incom passibilitas. Rursus Evangilii rectitudo est claritas ac simplicitas: lenitas auteur, n¡ansuetudo el compassibilitas. Vers. 6. Εt videbit — Del. Salutare lumen Evangelii, vel salutarem incarnationem,qum ambo præparavit Deus ante faciem omnium populorum. Vers. 7. Dicebat—ira? Hæc etiam scripsit Matthæu» capite tertio sui Evangelii, et in eo declarata sunt. Vers. 8. Facile Abraha. Similiter et hac. Vers.9. Jam autem - militur. Pari modo et hac: quære ergo ibi omniam enarrationem. CAP. VL. De his qui Joannem interrogaban:. Vers. 10. Et interrogabant - faciemus? Jussi facere fructus poenitentia dignos interrogant. Vers. 11. Respondens habenti. Tradat nullam omnino habenti: aut habenti quidem, sed inutilem. Vers. 11. Et qui — faciat. Per traditionem vestis ac cibi inducuntur hi ad pauperum subsidium, communicationem et mutuum amorem. Nihil ergo nunc, quod gravius esset, illis præcipit; sciens, quod non multo post Christus evangelica stabiliturus esset præcepta. Vers. 12. Venerunt-Vers. 13. exigite. Habebant enim constitutum de exactionibus, de quantitate et qualitate exactorum. Vers. 14. Interrogabant - calumniemini. Concutiebant enim et calumniabantur multos,quasi a Cæsare deficientes, aut insidiatores; eo quod vitam turpiter quæstuosam ducerent. Η καὶ ἑτέρως, ἡ σκολιότης καὶ ἡ τραχύτης τοῦ παλαιοῦ νόμου εἰς εὐθύτητα καὶ λειότητα του Εὐαγγελίου μεταβληθήσεται. Τοῦ δὲ παλαιοῦ νόμου σχολιότης μὲν, ἡ ἀσάφεια καὶ ποικιλία· τραχύτης δὲ, τὸ αὐστηρὸν καὶ ἀσυμπαθές· καὶ τοῦ Εὐαγγε λίου πάλιν εὐθύτης μὲν, ἡ σαφήνεια καὶ ἀπλέτης λειότης δέ, ἡ πραότης καὶ συμπάθεια. Καὶ ὄψεται Θεοῦ. Τὸ σωτήριον φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ἢ τὴν σωτήριον ἐνανθρώπησιν, ἃ καὶ ἄμφω ήτοίμασεν ὁ Θεὸς κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν. Ελεγεν — ὀργῆς; Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἀναγραψεν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ Εὐαγγελίου αυτ τοῦ· καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ. Ποιήσατε — Αβραάμ. Ομοίως και ταῦτα. Ηδη δὲ — βάλλεται. Παραπλησίως καὶ ταῦτα, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν πάντων. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Ἰωάννην. Καὶ ἐπηρώτων ποιήσομεν; κελευσθέντες ποιεῖν καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας, επερωτώσιν. Αποκριθεὶς ἔχοντι. Μεταδότω τῷ μηδόλως ἔχοντι· ἢ τῷ ἔχοντι μὲν, ἄχρηστον δέ. Καὶ δι ποιείτω. Διὰ τῆς μεταδόσεως τοῦ ἐνδύματος καὶ τῆς τροφῆς εἰσηγείται τούτοις τὴν ἀντί ληψιν τῶν πενήτων, καὶ τὸ κοινωνικὸν καὶ φιλάλο ληλον. Οὐδὲν οὖν βαρύτερον τό γε νῦν ἔχον ἐπι τάττει αὐτοῖς, εἰδὼς ὅτι ὁ Χριστὸς οὐκ εἰ; μακριν νομοθετήσει τὰς εὐαγγελικὰς ἐντολάς. Ηλθον — πράσσετε. Διάταγμα γὰρ εἶχαν ἐπὶ ταῖς ἀπαιτήσεσι περὶ ποσότητος καὶ ποιότητας τῶν ἀπαιτουμένων. Επηρώτων – συκοφαντήσητε. Διέσειον γάμ καὶ ἐσυκοφάντουν πολλούς, ὡς ἀποστάτας ἢ ἐπιβού λους τοῦ Καίσαρος, δι' αἰσχροκέρδειαν.

EUTHYMI ZIGABENI access" dimicilia. Signifcantur autem per vallem μαλα και δυσπρόσιτα. Αινίττεται δὲ διὰ τῆς φέργ præfracti et ad pravitatem allicientes: vallis enim prærupta est. Per montem et collem elati, duri ac infructuosi ad virtutem. Impletur autem omnis vallis, injecto eo, quod deerat, videlicet pietate ac virtute: deprimitur vero oninis mons et collis ablato superfluo puta impietate ac pravitate. Quod autem dicitur Ommis, etsi universale sit, sæpius tamen apud Hebræos non universum significat, sed simpliciter multitudinem. Potest et alio quoque modo vallis quidem illos innuere,qui in profundum perditionis dejecti sunt, qui implebitur per evangelicam prædicationem. Mons et collis, elatos dæmones, qui deprimentur et evertentur a Christo. γος μὲν τοὺς ἀποτόμους και ελκυστικούς εἰς κακίεν ἀπότομος γὰρ καὶ ἀπόκρημνος ἡ φάγαρξ· διὰ τοῦ ὄρους δὲ καὶ βουνοῦ τοὺς ἐπηρμένους καὶ σκληρούς καὶ ἀκάρπους εἰς ἀρετήν. Καὶ πληρούται μὲν πάτε φάραγξ επιβαλλομένου τοῦ λείποντος, ήγουν της εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς· ταπεινοῦται δὲ πᾶν ὅρος καὶ βουνός, ἀποτεμνομένου τοῦ περιττεύοντος, τῆς ἐσε βείας καὶ κακίας. Τὸ δὲ πᾶς, εἰ καὶ καθολικόν ἐστιν, ἀλλ᾽ οὖν παρ' Εβραίοις πολλάκις οὐ σημαίνει τὸ καθόλου, ἀλλὰ πλῆθος ἁπλῶς. Είη δ' ἂν καὶ ἑτέρως φάραγξ μὲν αἱ καταρραγέντες εἰς βάθος ἀπωλείας ἄνθρωπος, οίτινες ἐπληρώθησαν τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος· δρος δὲ καὶ βουνός, οἱ ἐπηρμένοι δαίμονες, οίτινες έται πεινώθησαν καὶ κατέπεσον ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ. Vers. 5. Et oblique fent Καὶ ἔσται τὰ σχολιά plane. Obliqua sunt λείας. Τὰ σκολιά ήθη viae perverse hominum, et aspera viz, opiniones τῶν διεστραμμένων ἀνθρώπων, καὶ αἱ τραχείαι, γνώ ipsorum; hæc fient recta et plana, ita ut per ea μαι αὐτῶν εὐθυνθήσονται καὶ λεανθήσονται, ώστε æquabiliter pergant ad Christum. Aut etiam obli - ὀδεύειν ἐπ' αὐτῶν ὁμιλῶς τὸν Χριστόν. Η καὶ ἡ quitas et asperitas pravitatis, in rectitudinem et σχολιότης καὶ τραχύτης τῆς κακίας εἰς εὐθύτητα planitiem virtutis immutabitur. καὶ λειότητα ἀρετῆς μεταστήσεται. Vel alio quoque modo, obliquitas et asperitas veteris legis, in rectitudinem ac perfectionem Evangelii convertetur. Veteris quidem legis obliquitas, eral obscuritas ac varietas; asperitas vero, auste ritas et incom passibilitas. Rursus Evangilii rectitudo est claritas ac simplicitas: lenitas auteur, n¡ansuetudo el compassibilitas. Vers. 6. Εt videbit — Del. Salutare lumen Evangelii, vel salutarem incarnationem,qum ambo præparavit Deus ante faciem omnium populorum. Vers. 7. Dicebat—ira? Hæc etiam scripsit Matthæu» capite tertio sui Evangelii, et in eo declarata sunt. Vers. 8. Facile Abraha. Similiter et hac. Vers.9. Jam autem - militur. Pari modo et hac: quære ergo ibi omniam enarrationem. CAP. VL. De his qui Joannem interrogaban:. Vers. 10. Et interrogabant - faciemus? Jussi facere fructus poenitentia dignos interrogant. Vers. 11. Respondens habenti. Tradat nullam omnino habenti: aut habenti quidem, sed inutilem. Vers. 11. Et qui — faciat. Per traditionem vestis ac cibi inducuntur hi ad pauperum subsidium, communicationem et mutuum amorem. Nihil ergo nunc, quod gravius esset, illis præcipit; sciens, quod non multo post Christus evangelica stabiliturus esset præcepta. Vers. 12. Venerunt-Vers. 13. exigite. Habebant enim constitutum de exactionibus, de quantitate et qualitate exactorum. Vers. 14. Interrogabant - calumniemini. Concutiebant enim et calumniabantur multos,quasi a Cæsare deficientes, aut insidiatores; eo quod vitam turpiter quæstuosam ducerent. Η καὶ ἑτέρως, ἡ σκολιότης καὶ ἡ τραχύτης τοῦ παλαιοῦ νόμου εἰς εὐθύτητα καὶ λειότητα του Εὐαγγελίου μεταβληθήσεται. Τοῦ δὲ παλαιοῦ νόμου σχολιότης μὲν, ἡ ἀσάφεια καὶ ποικιλία· τραχύτης δὲ, τὸ αὐστηρὸν καὶ ἀσυμπαθές· καὶ τοῦ Εὐαγγε λίου πάλιν εὐθύτης μὲν, ἡ σαφήνεια καὶ ἀπλέτης λειότης δέ, ἡ πραότης καὶ συμπάθεια. Καὶ ὄψεται Θεοῦ. Τὸ σωτήριον φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ἢ τὴν σωτήριον ἐνανθρώπησιν, ἃ καὶ ἄμφω ήτοίμασεν ὁ Θεὸς κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν. Ελεγεν — ὀργῆς; Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἀναγραψεν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ Εὐαγγελίου αυτ τοῦ· καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ. Ποιήσατε — Αβραάμ. Ομοίως και ταῦτα. Ηδη δὲ — βάλλεται. Παραπλησίως καὶ ταῦτα, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν πάντων. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Ἰωάννην. Καὶ ἐπηρώτων ποιήσομεν; κελευσθέντες ποιεῖν καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας, επερωτώσιν. Αποκριθεὶς ἔχοντι. Μεταδότω τῷ μηδόλως ἔχοντι· ἢ τῷ ἔχοντι μὲν, ἄχρηστον δέ. Καὶ δι ποιείτω. Διὰ τῆς μεταδόσεως τοῦ ἐνδύματος καὶ τῆς τροφῆς εἰσηγείται τούτοις τὴν ἀντί ληψιν τῶν πενήτων, καὶ τὸ κοινωνικὸν καὶ φιλάλο ληλον. Οὐδὲν οὖν βαρύτερον τό γε νῦν ἔχον ἐπι τάττει αὐτοῖς, εἰδὼς ὅτι ὁ Χριστὸς οὐκ εἰ; μακριν νομοθετήσει τὰς εὐαγγελικὰς ἐντολάς. Ηλθον — πράσσετε. Διάταγμα γὰρ εἶχαν ἐπὶ ταῖς ἀπαιτήσεσι περὶ ποσότητος καὶ ποιότητας τῶν ἀπαιτουμένων. Επηρώτων – συκοφαντήσητε. Διέσειον γάμ καὶ ἐσυκοφάντουν πολλούς, ὡς ἀποστάτας ἢ ἐπιβού λους τοῦ Καίσαρος, δι' αἰσχροκέρδειαν.

EUTHYMI ZIGABENI access" dimicilia. Signifcantur autem per vallem μαλα και δυσπρόσιτα. Αινίττεται δὲ διὰ τῆς φέργ præfracti et ad pravitatem allicientes: vallis enim prærupta est. Per montem et collem elati, duri ac infructuosi ad virtutem. Impletur autem omnis vallis, injecto eo, quod deerat, videlicet pietate ac virtute: deprimitur vero oninis mons et collis ablato superfluo puta impietate ac pravitate. Quod autem dicitur Ommis, etsi universale sit, sæpius tamen apud Hebræos non universum significat, sed simpliciter multitudinem. Potest et alio quoque modo vallis quidem illos innuere,qui in profundum perditionis dejecti sunt, qui implebitur per evangelicam prædicationem. Mons et collis, elatos dæmones, qui deprimentur et evertentur a Christo. γος μὲν τοὺς ἀποτόμους και ελκυστικούς εἰς κακίεν ἀπότομος γὰρ καὶ ἀπόκρημνος ἡ φάγαρξ· διὰ τοῦ ὄρους δὲ καὶ βουνοῦ τοὺς ἐπηρμένους καὶ σκληρούς καὶ ἀκάρπους εἰς ἀρετήν. Καὶ πληρούται μὲν πάτε φάραγξ επιβαλλομένου τοῦ λείποντος, ήγουν της εὐσεβείας καὶ ἀρετῆς· ταπεινοῦται δὲ πᾶν ὅρος καὶ βουνός, ἀποτεμνομένου τοῦ περιττεύοντος, τῆς ἐσε βείας καὶ κακίας. Τὸ δὲ πᾶς, εἰ καὶ καθολικόν ἐστιν, ἀλλ᾽ οὖν παρ' Εβραίοις πολλάκις οὐ σημαίνει τὸ καθόλου, ἀλλὰ πλῆθος ἁπλῶς. Είη δ' ἂν καὶ ἑτέρως φάραγξ μὲν αἱ καταρραγέντες εἰς βάθος ἀπωλείας ἄνθρωπος, οίτινες ἐπληρώθησαν τοῦ εὐαγγελικοῦ κηρύγματος· δρος δὲ καὶ βουνός, οἱ ἐπηρμένοι δαίμονες, οίτινες έται πεινώθησαν καὶ κατέπεσον ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ. Vers. 5. Et oblique fent Καὶ ἔσται τὰ σχολιά plane. Obliqua sunt λείας. Τὰ σκολιά ήθη viae perverse hominum, et aspera viz, opiniones τῶν διεστραμμένων ἀνθρώπων, καὶ αἱ τραχείαι, γνώ ipsorum; hæc fient recta et plana, ita ut per ea μαι αὐτῶν εὐθυνθήσονται καὶ λεανθήσονται, ώστε æquabiliter pergant ad Christum. Aut etiam obli - ὀδεύειν ἐπ' αὐτῶν ὁμιλῶς τὸν Χριστόν. Η καὶ ἡ quitas et asperitas pravitatis, in rectitudinem et σχολιότης καὶ τραχύτης τῆς κακίας εἰς εὐθύτητα planitiem virtutis immutabitur. καὶ λειότητα ἀρετῆς μεταστήσεται. Vel alio quoque modo, obliquitas et asperitas veteris legis, in rectitudinem ac perfectionem Evangelii convertetur. Veteris quidem legis obliquitas, eral obscuritas ac varietas; asperitas vero, auste ritas et incom passibilitas. Rursus Evangilii rectitudo est claritas ac simplicitas: lenitas auteur, n¡ansuetudo el compassibilitas. Vers. 6. Εt videbit — Del. Salutare lumen Evangelii, vel salutarem incarnationem,qum ambo præparavit Deus ante faciem omnium populorum. Vers. 7. Dicebat—ira? Hæc etiam scripsit Matthæu» capite tertio sui Evangelii, et in eo declarata sunt. Vers. 8. Facile Abraha. Similiter et hac. Vers.9. Jam autem - militur. Pari modo et hac: quære ergo ibi omniam enarrationem. CAP. VL. De his qui Joannem interrogaban:. Vers. 10. Et interrogabant - faciemus? Jussi facere fructus poenitentia dignos interrogant. Vers. 11. Respondens habenti. Tradat nullam omnino habenti: aut habenti quidem, sed inutilem. Vers. 11. Et qui — faciat. Per traditionem vestis ac cibi inducuntur hi ad pauperum subsidium, communicationem et mutuum amorem. Nihil ergo nunc, quod gravius esset, illis præcipit; sciens, quod non multo post Christus evangelica stabiliturus esset præcepta. Vers. 12. Venerunt-Vers. 13. exigite. Habebant enim constitutum de exactionibus, de quantitate et qualitate exactorum. Vers. 14. Interrogabant - calumniemini. Concutiebant enim et calumniabantur multos,quasi a Cæsare deficientes, aut insidiatores; eo quod vitam turpiter quæstuosam ducerent. Η καὶ ἑτέρως, ἡ σκολιότης καὶ ἡ τραχύτης τοῦ παλαιοῦ νόμου εἰς εὐθύτητα καὶ λειότητα του Εὐαγγελίου μεταβληθήσεται. Τοῦ δὲ παλαιοῦ νόμου σχολιότης μὲν, ἡ ἀσάφεια καὶ ποικιλία· τραχύτης δὲ, τὸ αὐστηρὸν καὶ ἀσυμπαθές· καὶ τοῦ Εὐαγγε λίου πάλιν εὐθύτης μὲν, ἡ σαφήνεια καὶ ἀπλέτης λειότης δέ, ἡ πραότης καὶ συμπάθεια. Καὶ ὄψεται Θεοῦ. Τὸ σωτήριον φῶς τοῦ Εὐαγγελίου, ἢ τὴν σωτήριον ἐνανθρώπησιν, ἃ καὶ ἄμφω ήτοίμασεν ὁ Θεὸς κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν. Ελεγεν — ὀργῆς; Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἀναγραψεν ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ Εὐαγγελίου αυτ τοῦ· καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ. Ποιήσατε — Αβραάμ. Ομοίως και ταῦτα. Ηδη δὲ — βάλλεται. Παραπλησίως καὶ ταῦτα, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν πάντων. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Ἰωάννην. Καὶ ἐπηρώτων ποιήσομεν; κελευσθέντες ποιεῖν καρποὺς ἀξίους τῆς μετανοίας, επερωτώσιν. Αποκριθεὶς ἔχοντι. Μεταδότω τῷ μηδόλως ἔχοντι· ἢ τῷ ἔχοντι μὲν, ἄχρηστον δέ. Καὶ δι ποιείτω. Διὰ τῆς μεταδόσεως τοῦ ἐνδύματος καὶ τῆς τροφῆς εἰσηγείται τούτοις τὴν ἀντί ληψιν τῶν πενήτων, καὶ τὸ κοινωνικὸν καὶ φιλάλο ληλον. Οὐδὲν οὖν βαρύτερον τό γε νῦν ἔχον ἐπι τάττει αὐτοῖς, εἰδὼς ὅτι ὁ Χριστὸς οὐκ εἰ; μακριν νομοθετήσει τὰς εὐαγγελικὰς ἐντολάς. Ηλθον — πράσσετε. Διάταγμα γὰρ εἶχαν ἐπὶ ταῖς ἀπαιτήσεσι περὶ ποσότητος καὶ ποιότητας τῶν ἀπαιτουμένων. Επηρώτων – συκοφαντήσητε. Διέσειον γάμ καὶ ἐσυκοφάντουν πολλούς, ὡς ἀποστάτας ἢ ἐπιβού λους τοῦ Καίσαρος, δι' αἰσχροκέρδειαν.

Καὶ ὑμῶν. Τοῖς σιτηρεσίοις. Καταλλήλως οὖν κάτι παρήνεσε, τὴν τελεωτέραν διδασκαλίαν ἀπολε λοιπὼς τῷ Χριστῷ. Προσδοκώντος - λαοῦ. Υπολαμβάνοντος· εἶτα ἀφερμηνεύει τὸν λόγον. Καὶ διαλογιζομένων — ἅπασι. Διαλογιζομένων πάντων, μήποτε αὐτὸς εἴη ὁ Χριστὸς, ἂν οἱ προφῆται καταγγέλλουσιν· ἐξέπληττε γὰρ αὐτοὺς ὁ λόγος καὶ ἡ πολιτεία αὐτοῦ· γνοὺς δὲ ὁ Ἰωάννης τὴν τοιαύτην αὐτῶν ὑπόληψιν τῷ διορατικῷ πνεύματι, ἀπεκρίνατο διορθούμενος αὐτήν. Λέγων -- αὐτοῦ. Εἴρηται καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ προοιμίῳ τοῦ κατά Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ερχεται ὁ ἰσχυ ρότερός μου ὀπίσω μου. ++ Ο Ιωάννης φησίν· Οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς λύ σαι τὴν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ, κατά μὲν τὴν προφανῆ ἔννοιαν δηλοῖ, ὅτι οὐδὲ ἔσχατος δοῦλος αὐτοῦ εἰμι ἄξιος τάττεσθαι· κατὰ δὲ τὸ κρυ-. φιώτερον, δύο ὑποδήματά εἰσι τοῦ Κυρίου, ἤ τε ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπιδημία, καὶ ἡ ἐκ γῆς ἐπὶ τὸν ᾄδην· τούτων οὖν τῶν δύο ἐπιδημιῶν τοὺς τρότους οὐ δύναται τις λῦσαι, οὐδὲ εἰ κατὰ Ἰωάννην ἐστι. Τίς γὰρ δύναται εἰπεῖν, ἢ πῶς ἐσαρκώθη, ή πῶς κατῆλθεν εἰς ᾅδην; Αὐτὸς – πυρί. Ἐν τῷ δηλωθέντι τρίτῳ κερα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὑρήσεις καὶ περὶ τούτου. [Βαπτίζει Χριστὸς ἐν Πνεύματι μεν ἁγίῳ, τους πιστούς· ἐν πυρὶ δὲ τοὺς ἀπίστους. Καὶ τὸ μὲν, ἐν τῷ παρόντι βίῳ· τὸ δὲ, ἐν τῷ μέλλοντι.] Οὗ - ἀσβέστῳ. Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἀνέγραψε, καὶ διηρμηνεύθησαν ὁμοίως ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Πολλά λαῷ. Πολλὰ καὶ ἕτερα περὶ τοῦ Χρισ στοῦ εὐηγγελίζετο τῷ λαῷ, παρακαλῶν προεδρομεῖν καὶ πιστεῦσαι αὐτῷ, ἐρχομένῳ ἥδη· ἢ, πολλὰ περὶ σωτηρίας αὐτῶν, παρακαλῶν μετανοῆσαι αὐτ τους. 'Ο δὲ 'Ηρώδης - φυλακή. Μετὰ τὸ βαπτισθῆναι τὸν Χριστὸν, δηλονότι. Εἰρηται δὲ περὶ τῆς φρουράς τοῦ Ἰωάννου ἐν τῷ εἰκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. ' Εγένετο – ηὐδόκησα. Βαπτισθείς προσηύχετο, διδάσκων, ὅτι χρὴ τοὺς βαπτισθέντας προσεύχεσθαι· τὸ Πνεῦμα δὲ τὸ ἅγιον σωματικῷ εἴδει κατῆλθεν, ἕνα θεαθῇ τοῖς σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς τιμὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Περί δὲ τοῦ βαπτίσματος αὐτοῦ πλατύτερον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ πάντα κατὰ ῥῆμα. 26 Matth. 1, 7. Η πολιτεία καὶ ὁ λόγος. Β. CAP. III. Tesscris frumentariis. Vers. 14. Ει — vestris. Omines ergo admonebat diversimode ut expediehat, perfectiorem doctrinam Christo relinquens. Vers. 15. Exspectante populo. Suspicante, deinde interpretatur verbum. Vers. 15. El cogitantibus-Vers. 16. Omnibus. Cogilantibus omnibus, num ipse esset Christus, quen prophete annuntiabant. Obstupefaciebat enim eos conversatio ac sermo ipsius. Sciens autem Joannes hanc eorum opinionem acumine sui spiritus, respondit illam corrigens. Vers. 16. Dicens ejus. Dictum est et de his capite tertio Evangelii juxta Matthæum. Lege quoque in proœmio secundum Marcum enarrationem illius verbi: Venit is qui me fortior est post me”. †Quod Joannes ait: Non sum dignus, ut solvam corrigiam calcementorum ejus: quantum ad manifestiorem intelligentiam, significat se non esse dignum, qui vel numerari dignus sit postremus ejus servus. Quantum autem ad reconditum sexsum, duo calceamenta Domini sunt duæ ejus peregrinationes, puta a calo in terram et a terra ad in fernum. Harum enim peregrinationum modos neno potest solvere, nisi Joanni quidlemn sit similis. Quis enim poterit dicere, aut quomodo sit incarnatus, aut quomodo ad infernum descenderit? Vers. 16. Ipse igni. Prædicto tertio capite Evangelii secundum Matthaeum etiam de co invenics. Baptizat Christus in Spiritu sancto fideles, in igne vero infideles et illud quidem in præsenti vita, hoc autem in futura. Vers. 17. Cujus — inexstinguibili. Hæc etiam scripsit Matthaus, et similiter enucleata sunt tertio capite Evangelii ipsius. Vers. 18. Multa populo. Multa præterea et alia de Christo annuntiabat populo adhortans, ut ad cum accurrerent, et in cum crederent qui jam veniebat. Vel, mulla de salute illorum adhortans eos,ut pauiteret ipsos ac resipiscerent. Vers. 19. Herodes autem - Vers. 20. Custodia. Postquam videlicet baptizatus fuerat Christus. Dictum est autem de Joannis incarceratioue vicesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 21. Factum est – Vers. 92. Complacitum est. Baptizatus orabat, docens eos, qui baptizat sunt orare. Spiritus sanctus autem corporali specie descendit, ut oculis corporalibus hominum videri posset: et etiam in honorem corporis Christi. Sel de ejus baptismate planius scripsit Matthæus tertio capite, et ibi sunt omnia ad verbum explanat. Variæ lectiones et notæ. Hoc in margine codicis reperit Hentenius. Meorum neuter habet. Hoc translatum est ex TheoPATROL. GR. CXXIX. phylact. p. 525 E. Hæc in margine A.

Καὶ ὑμῶν. Τοῖς σιτηρεσίοις. Καταλλήλως οὖν κάτι παρήνεσε, τὴν τελεωτέραν διδασκαλίαν ἀπολε λοιπὼς τῷ Χριστῷ. Προσδοκώντος - λαοῦ. Υπολαμβάνοντος· εἶτα ἀφερμηνεύει τὸν λόγον. Καὶ διαλογιζομένων — ἅπασι. Διαλογιζομένων πάντων, μήποτε αὐτὸς εἴη ὁ Χριστὸς, ἂν οἱ προφῆται καταγγέλλουσιν· ἐξέπληττε γὰρ αὐτοὺς ὁ λόγος καὶ ἡ πολιτεία αὐτοῦ· γνοὺς δὲ ὁ Ἰωάννης τὴν τοιαύτην αὐτῶν ὑπόληψιν τῷ διορατικῷ πνεύματι, ἀπεκρίνατο διορθούμενος αὐτήν. Λέγων -- αὐτοῦ. Εἴρηται καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ προοιμίῳ τοῦ κατά Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ερχεται ὁ ἰσχυ ρότερός μου ὀπίσω μου. ++ Ο Ιωάννης φησίν· Οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς λύ σαι τὴν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ, κατά μὲν τὴν προφανῆ ἔννοιαν δηλοῖ, ὅτι οὐδὲ ἔσχατος δοῦλος αὐτοῦ εἰμι ἄξιος τάττεσθαι· κατὰ δὲ τὸ κρυ-. φιώτερον, δύο ὑποδήματά εἰσι τοῦ Κυρίου, ἤ τε ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπιδημία, καὶ ἡ ἐκ γῆς ἐπὶ τὸν ᾄδην· τούτων οὖν τῶν δύο ἐπιδημιῶν τοὺς τρότους οὐ δύναται τις λῦσαι, οὐδὲ εἰ κατὰ Ἰωάννην ἐστι. Τίς γὰρ δύναται εἰπεῖν, ἢ πῶς ἐσαρκώθη, ή πῶς κατῆλθεν εἰς ᾅδην; Αὐτὸς – πυρί. Ἐν τῷ δηλωθέντι τρίτῳ κερα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὑρήσεις καὶ περὶ τούτου. [Βαπτίζει Χριστὸς ἐν Πνεύματι μεν ἁγίῳ, τους πιστούς· ἐν πυρὶ δὲ τοὺς ἀπίστους. Καὶ τὸ μὲν, ἐν τῷ παρόντι βίῳ· τὸ δὲ, ἐν τῷ μέλλοντι.] Οὗ - ἀσβέστῳ. Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἀνέγραψε, καὶ διηρμηνεύθησαν ὁμοίως ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Πολλά λαῷ. Πολλὰ καὶ ἕτερα περὶ τοῦ Χρισ στοῦ εὐηγγελίζετο τῷ λαῷ, παρακαλῶν προεδρομεῖν καὶ πιστεῦσαι αὐτῷ, ἐρχομένῳ ἥδη· ἢ, πολλὰ περὶ σωτηρίας αὐτῶν, παρακαλῶν μετανοῆσαι αὐτ τους. 'Ο δὲ 'Ηρώδης - φυλακή. Μετὰ τὸ βαπτισθῆναι τὸν Χριστὸν, δηλονότι. Εἰρηται δὲ περὶ τῆς φρουράς τοῦ Ἰωάννου ἐν τῷ εἰκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. ' Εγένετο – ηὐδόκησα. Βαπτισθείς προσηύχετο, διδάσκων, ὅτι χρὴ τοὺς βαπτισθέντας προσεύχεσθαι· τὸ Πνεῦμα δὲ τὸ ἅγιον σωματικῷ εἴδει κατῆλθεν, ἕνα θεαθῇ τοῖς σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς τιμὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Περί δὲ τοῦ βαπτίσματος αὐτοῦ πλατύτερον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ πάντα κατὰ ῥῆμα. 26 Matth. 1, 7. Η πολιτεία καὶ ὁ λόγος. Β. CAP. III. Tesscris frumentariis. Vers. 14. Ει — vestris. Omines ergo admonebat diversimode ut expediehat, perfectiorem doctrinam Christo relinquens. Vers. 15. Exspectante populo. Suspicante, deinde interpretatur verbum. Vers. 15. El cogitantibus-Vers. 16. Omnibus. Cogilantibus omnibus, num ipse esset Christus, quen prophete annuntiabant. Obstupefaciebat enim eos conversatio ac sermo ipsius. Sciens autem Joannes hanc eorum opinionem acumine sui spiritus, respondit illam corrigens. Vers. 16. Dicens ejus. Dictum est et de his capite tertio Evangelii juxta Matthæum. Lege quoque in proœmio secundum Marcum enarrationem illius verbi: Venit is qui me fortior est post me”. †Quod Joannes ait: Non sum dignus, ut solvam corrigiam calcementorum ejus: quantum ad manifestiorem intelligentiam, significat se non esse dignum, qui vel numerari dignus sit postremus ejus servus. Quantum autem ad reconditum sexsum, duo calceamenta Domini sunt duæ ejus peregrinationes, puta a calo in terram et a terra ad in fernum. Harum enim peregrinationum modos neno potest solvere, nisi Joanni quidlemn sit similis. Quis enim poterit dicere, aut quomodo sit incarnatus, aut quomodo ad infernum descenderit? Vers. 16. Ipse igni. Prædicto tertio capite Evangelii secundum Matthaeum etiam de co invenics. Baptizat Christus in Spiritu sancto fideles, in igne vero infideles et illud quidem in præsenti vita, hoc autem in futura. Vers. 17. Cujus — inexstinguibili. Hæc etiam scripsit Matthaus, et similiter enucleata sunt tertio capite Evangelii ipsius. Vers. 18. Multa populo. Multa præterea et alia de Christo annuntiabat populo adhortans, ut ad cum accurrerent, et in cum crederent qui jam veniebat. Vel, mulla de salute illorum adhortans eos,ut pauiteret ipsos ac resipiscerent. Vers. 19. Herodes autem - Vers. 20. Custodia. Postquam videlicet baptizatus fuerat Christus. Dictum est autem de Joannis incarceratioue vicesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 21. Factum est – Vers. 92. Complacitum est. Baptizatus orabat, docens eos, qui baptizat sunt orare. Spiritus sanctus autem corporali specie descendit, ut oculis corporalibus hominum videri posset: et etiam in honorem corporis Christi. Sel de ejus baptismate planius scripsit Matthæus tertio capite, et ibi sunt omnia ad verbum explanat. Variæ lectiones et notæ. Hoc in margine codicis reperit Hentenius. Meorum neuter habet. Hoc translatum est ex TheoPATROL. GR. CXXIX. phylact. p. 525 E. Hæc in margine A.

Καὶ ὑμῶν. Τοῖς σιτηρεσίοις. Καταλλήλως οὖν κάτι παρήνεσε, τὴν τελεωτέραν διδασκαλίαν ἀπολε λοιπὼς τῷ Χριστῷ. Προσδοκώντος - λαοῦ. Υπολαμβάνοντος· εἶτα ἀφερμηνεύει τὸν λόγον. Καὶ διαλογιζομένων — ἅπασι. Διαλογιζομένων πάντων, μήποτε αὐτὸς εἴη ὁ Χριστὸς, ἂν οἱ προφῆται καταγγέλλουσιν· ἐξέπληττε γὰρ αὐτοὺς ὁ λόγος καὶ ἡ πολιτεία αὐτοῦ· γνοὺς δὲ ὁ Ἰωάννης τὴν τοιαύτην αὐτῶν ὑπόληψιν τῷ διορατικῷ πνεύματι, ἀπεκρίνατο διορθούμενος αὐτήν. Λέγων -- αὐτοῦ. Εἴρηται καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ προοιμίῳ τοῦ κατά Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ερχεται ὁ ἰσχυ ρότερός μου ὀπίσω μου. ++ Ο Ιωάννης φησίν· Οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς λύ σαι τὴν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ, κατά μὲν τὴν προφανῆ ἔννοιαν δηλοῖ, ὅτι οὐδὲ ἔσχατος δοῦλος αὐτοῦ εἰμι ἄξιος τάττεσθαι· κατὰ δὲ τὸ κρυ-. φιώτερον, δύο ὑποδήματά εἰσι τοῦ Κυρίου, ἤ τε ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπιδημία, καὶ ἡ ἐκ γῆς ἐπὶ τὸν ᾄδην· τούτων οὖν τῶν δύο ἐπιδημιῶν τοὺς τρότους οὐ δύναται τις λῦσαι, οὐδὲ εἰ κατὰ Ἰωάννην ἐστι. Τίς γὰρ δύναται εἰπεῖν, ἢ πῶς ἐσαρκώθη, ή πῶς κατῆλθεν εἰς ᾅδην; Αὐτὸς – πυρί. Ἐν τῷ δηλωθέντι τρίτῳ κερα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὑρήσεις καὶ περὶ τούτου. [Βαπτίζει Χριστὸς ἐν Πνεύματι μεν ἁγίῳ, τους πιστούς· ἐν πυρὶ δὲ τοὺς ἀπίστους. Καὶ τὸ μὲν, ἐν τῷ παρόντι βίῳ· τὸ δὲ, ἐν τῷ μέλλοντι.] Οὗ - ἀσβέστῳ. Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἀνέγραψε, καὶ διηρμηνεύθησαν ὁμοίως ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Πολλά λαῷ. Πολλὰ καὶ ἕτερα περὶ τοῦ Χρισ στοῦ εὐηγγελίζετο τῷ λαῷ, παρακαλῶν προεδρομεῖν καὶ πιστεῦσαι αὐτῷ, ἐρχομένῳ ἥδη· ἢ, πολλὰ περὶ σωτηρίας αὐτῶν, παρακαλῶν μετανοῆσαι αὐτ τους. 'Ο δὲ 'Ηρώδης - φυλακή. Μετὰ τὸ βαπτισθῆναι τὸν Χριστὸν, δηλονότι. Εἰρηται δὲ περὶ τῆς φρουράς τοῦ Ἰωάννου ἐν τῷ εἰκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. ' Εγένετο – ηὐδόκησα. Βαπτισθείς προσηύχετο, διδάσκων, ὅτι χρὴ τοὺς βαπτισθέντας προσεύχεσθαι· τὸ Πνεῦμα δὲ τὸ ἅγιον σωματικῷ εἴδει κατῆλθεν, ἕνα θεαθῇ τοῖς σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς τιμὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Περί δὲ τοῦ βαπτίσματος αὐτοῦ πλατύτερον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ πάντα κατὰ ῥῆμα. 26 Matth. 1, 7. Η πολιτεία καὶ ὁ λόγος. Β. CAP. III. Tesscris frumentariis. Vers. 14. Ει — vestris. Omines ergo admonebat diversimode ut expediehat, perfectiorem doctrinam Christo relinquens. Vers. 15. Exspectante populo. Suspicante, deinde interpretatur verbum. Vers. 15. El cogitantibus-Vers. 16. Omnibus. Cogilantibus omnibus, num ipse esset Christus, quen prophete annuntiabant. Obstupefaciebat enim eos conversatio ac sermo ipsius. Sciens autem Joannes hanc eorum opinionem acumine sui spiritus, respondit illam corrigens. Vers. 16. Dicens ejus. Dictum est et de his capite tertio Evangelii juxta Matthæum. Lege quoque in proœmio secundum Marcum enarrationem illius verbi: Venit is qui me fortior est post me”. †Quod Joannes ait: Non sum dignus, ut solvam corrigiam calcementorum ejus: quantum ad manifestiorem intelligentiam, significat se non esse dignum, qui vel numerari dignus sit postremus ejus servus. Quantum autem ad reconditum sexsum, duo calceamenta Domini sunt duæ ejus peregrinationes, puta a calo in terram et a terra ad in fernum. Harum enim peregrinationum modos neno potest solvere, nisi Joanni quidlemn sit similis. Quis enim poterit dicere, aut quomodo sit incarnatus, aut quomodo ad infernum descenderit? Vers. 16. Ipse igni. Prædicto tertio capite Evangelii secundum Matthaeum etiam de co invenics. Baptizat Christus in Spiritu sancto fideles, in igne vero infideles et illud quidem in præsenti vita, hoc autem in futura. Vers. 17. Cujus — inexstinguibili. Hæc etiam scripsit Matthaus, et similiter enucleata sunt tertio capite Evangelii ipsius. Vers. 18. Multa populo. Multa præterea et alia de Christo annuntiabat populo adhortans, ut ad cum accurrerent, et in cum crederent qui jam veniebat. Vel, mulla de salute illorum adhortans eos,ut pauiteret ipsos ac resipiscerent. Vers. 19. Herodes autem - Vers. 20. Custodia. Postquam videlicet baptizatus fuerat Christus. Dictum est autem de Joannis incarceratioue vicesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 21. Factum est – Vers. 92. Complacitum est. Baptizatus orabat, docens eos, qui baptizat sunt orare. Spiritus sanctus autem corporali specie descendit, ut oculis corporalibus hominum videri posset: et etiam in honorem corporis Christi. Sel de ejus baptismate planius scripsit Matthæus tertio capite, et ibi sunt omnia ad verbum explanat. Variæ lectiones et notæ. Hoc in margine codicis reperit Hentenius. Meorum neuter habet. Hoc translatum est ex TheoPATROL. GR. CXXIX. phylact. p. 525 E. Hæc in margine A.

Καὶ ὑμῶν. Τοῖς σιτηρεσίοις. Καταλλήλως οὖν κάτι παρήνεσε, τὴν τελεωτέραν διδασκαλίαν ἀπολε λοιπὼς τῷ Χριστῷ. Προσδοκώντος - λαοῦ. Υπολαμβάνοντος· εἶτα ἀφερμηνεύει τὸν λόγον. Καὶ διαλογιζομένων — ἅπασι. Διαλογιζομένων πάντων, μήποτε αὐτὸς εἴη ὁ Χριστὸς, ἂν οἱ προφῆται καταγγέλλουσιν· ἐξέπληττε γὰρ αὐτοὺς ὁ λόγος καὶ ἡ πολιτεία αὐτοῦ· γνοὺς δὲ ὁ Ἰωάννης τὴν τοιαύτην αὐτῶν ὑπόληψιν τῷ διορατικῷ πνεύματι, ἀπεκρίνατο διορθούμενος αὐτήν. Λέγων -- αὐτοῦ. Εἴρηται καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ προοιμίῳ τοῦ κατά Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ερχεται ὁ ἰσχυ ρότερός μου ὀπίσω μου. ++ Ο Ιωάννης φησίν· Οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς λύ σαι τὴν ἱμάντα τῶν ὑποδημάτων αὐτοῦ, κατά μὲν τὴν προφανῆ ἔννοιαν δηλοῖ, ὅτι οὐδὲ ἔσχατος δοῦλος αὐτοῦ εἰμι ἄξιος τάττεσθαι· κατὰ δὲ τὸ κρυ-. φιώτερον, δύο ὑποδήματά εἰσι τοῦ Κυρίου, ἤ τε ἐξ οὐρανοῦ ἐπὶ τὴν γῆν ἐπιδημία, καὶ ἡ ἐκ γῆς ἐπὶ τὸν ᾄδην· τούτων οὖν τῶν δύο ἐπιδημιῶν τοὺς τρότους οὐ δύναται τις λῦσαι, οὐδὲ εἰ κατὰ Ἰωάννην ἐστι. Τίς γὰρ δύναται εἰπεῖν, ἢ πῶς ἐσαρκώθη, ή πῶς κατῆλθεν εἰς ᾅδην; Αὐτὸς – πυρί. Ἐν τῷ δηλωθέντι τρίτῳ κερα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὑρήσεις καὶ περὶ τούτου. [Βαπτίζει Χριστὸς ἐν Πνεύματι μεν ἁγίῳ, τους πιστούς· ἐν πυρὶ δὲ τοὺς ἀπίστους. Καὶ τὸ μὲν, ἐν τῷ παρόντι βίῳ· τὸ δὲ, ἐν τῷ μέλλοντι.] Οὗ - ἀσβέστῳ. Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἀνέγραψε, καὶ διηρμηνεύθησαν ὁμοίως ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Πολλά λαῷ. Πολλὰ καὶ ἕτερα περὶ τοῦ Χρισ στοῦ εὐηγγελίζετο τῷ λαῷ, παρακαλῶν προεδρομεῖν καὶ πιστεῦσαι αὐτῷ, ἐρχομένῳ ἥδη· ἢ, πολλὰ περὶ σωτηρίας αὐτῶν, παρακαλῶν μετανοῆσαι αὐτ τους. 'Ο δὲ 'Ηρώδης - φυλακή. Μετὰ τὸ βαπτισθῆναι τὸν Χριστὸν, δηλονότι. Εἰρηται δὲ περὶ τῆς φρουράς τοῦ Ἰωάννου ἐν τῷ εἰκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. ' Εγένετο – ηὐδόκησα. Βαπτισθείς προσηύχετο, διδάσκων, ὅτι χρὴ τοὺς βαπτισθέντας προσεύχεσθαι· τὸ Πνεῦμα δὲ τὸ ἅγιον σωματικῷ εἴδει κατῆλθεν, ἕνα θεαθῇ τοῖς σωματικοῖς ὀφθαλμοῖς τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἰς τιμὴν τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Περί δὲ τοῦ βαπτίσματος αὐτοῦ πλατύτερον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ πάντα κατὰ ῥῆμα. 26 Matth. 1, 7. Η πολιτεία καὶ ὁ λόγος. Β. CAP. III. Tesscris frumentariis. Vers. 14. Ει — vestris. Omines ergo admonebat diversimode ut expediehat, perfectiorem doctrinam Christo relinquens. Vers. 15. Exspectante populo. Suspicante, deinde interpretatur verbum. Vers. 15. El cogitantibus-Vers. 16. Omnibus. Cogilantibus omnibus, num ipse esset Christus, quen prophete annuntiabant. Obstupefaciebat enim eos conversatio ac sermo ipsius. Sciens autem Joannes hanc eorum opinionem acumine sui spiritus, respondit illam corrigens. Vers. 16. Dicens ejus. Dictum est et de his capite tertio Evangelii juxta Matthæum. Lege quoque in proœmio secundum Marcum enarrationem illius verbi: Venit is qui me fortior est post me”. †Quod Joannes ait: Non sum dignus, ut solvam corrigiam calcementorum ejus: quantum ad manifestiorem intelligentiam, significat se non esse dignum, qui vel numerari dignus sit postremus ejus servus. Quantum autem ad reconditum sexsum, duo calceamenta Domini sunt duæ ejus peregrinationes, puta a calo in terram et a terra ad in fernum. Harum enim peregrinationum modos neno potest solvere, nisi Joanni quidlemn sit similis. Quis enim poterit dicere, aut quomodo sit incarnatus, aut quomodo ad infernum descenderit? Vers. 16. Ipse igni. Prædicto tertio capite Evangelii secundum Matthaeum etiam de co invenics. Baptizat Christus in Spiritu sancto fideles, in igne vero infideles et illud quidem in præsenti vita, hoc autem in futura. Vers. 17. Cujus — inexstinguibili. Hæc etiam scripsit Matthaus, et similiter enucleata sunt tertio capite Evangelii ipsius. Vers. 18. Multa populo. Multa præterea et alia de Christo annuntiabat populo adhortans, ut ad cum accurrerent, et in cum crederent qui jam veniebat. Vel, mulla de salute illorum adhortans eos,ut pauiteret ipsos ac resipiscerent. Vers. 19. Herodes autem - Vers. 20. Custodia. Postquam videlicet baptizatus fuerat Christus. Dictum est autem de Joannis incarceratioue vicesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 21. Factum est – Vers. 92. Complacitum est. Baptizatus orabat, docens eos, qui baptizat sunt orare. Spiritus sanctus autem corporali specie descendit, ut oculis corporalibus hominum videri posset: et etiam in honorem corporis Christi. Sel de ejus baptismate planius scripsit Matthæus tertio capite, et ibi sunt omnia ad verbum explanat. Variæ lectiones et notæ. Hoc in margine codicis reperit Hentenius. Meorum neuter habet. Hoc translatum est ex TheoPATROL. GR. CXXIX. phylact. p. 525 E. Hæc in margine A.

Vers. 23. Et ipse - triginta. De his pulchre dictum est in principio dicti tertii capitis, ubi habetur: Venit Joaunes Baptista prædicans in deserto Judan". ¦ Tricenarius hic numerus et temporis, et natu - ræ sensibilis, naturæque intelligibilis, creatorem ac gubernatorem inducit Dominum. Temporis quillem per septem. Tempus enim, per septem dies procedlit, Natura autem sensibilis, per quinque: sunt enim quinque sensus. Naturæ vero intelligibilis per octo: paululum enim supra tempus, quod per seplein procedit, est intelligibilium generatio. Guber. nationem vero, per decem, propter denarium præceptorum numerum, qui homines ad beatitudinem inducit: aut ideo, quia littera iola, que deccm siguificat, principium est humanæ appellationis Domini, scilicet nominis Ἰησοῦς. Conjungens itaque septem quinque octo et decem, tricesimum efficies numerum, qui prædictas res mystice ac ænigmatice designal. Vans 93. Ince:lens. Veniens, sese demonstrando ad populuın manifesta conversatione, per signa videlicet et doctrinam. Vers. 23. Ut putabatur, filius Joseph. Ut putabatur a Judæis, ut enim veritas habebat, non erat filius ejus. Ubi autem de Joseph fecit mentionem, ascendit et ad patrem Joseph, deinde etiam ad avum ejus, et ad proavum ac abavum: et ita consequenter regrediens ascendit usque Adam. Dictum est autem de hujusmodi genealogia in primordiis genealogiæ, quæ apud Matthæum est, ubi dicitur, Fili David, flii Abraham 30: et ibi quære causain diversitatis earum. Vers. 26. Qui fuit Eli. Joseph alii Eli. Verum quomodo Matthæus Joseph filium dixit Jacob, Lucas au- ¡em nunc Alium Eli? Quia mortuo Eli sine prole, Jacob, qui frater ejus ex eadem matre erat, sumpta illius uxore juxta legis præceptum, genuit Joseph, et factus est Joseph lege quidem filius Eli, natura vero filius Jacob. Itaque Matthæus naturalem ejus patrem scripsit. Lucas vero legalem, utrinque enim Joseph invenitur generis relationem habere ad David. Vers. 24. Qui fuit Matthan. Ipsius Eli filii Matthan. Sed quomodo rursum Matthæus Matthan dicit patrem Jacob, Lucas autem nunc patrem dicit Eli? Quia alius fuit Mattban iste et alius ille. Ma- » Matth. 11, 4. ** Matth. 1, 1. flaec uterque in margine, Τῶν χρόνων. Α. ყეკ Καὶ αὐτὸς — τριάκοντα. Περὶ τούτων είρητα: καλῶς ἐν ἀρχῇ τοῦ ῥηθέντος τρίτου κεφαλαίου, ἔνθα κείται τό· Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις παραγίνε ται Ιωάννης ο Βαπτιστής, κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας. [Ο τριάκοντα οὗτος ἀριθμὸς χρόνου τε καὶ φύσεως αἰσθητῆς καὶ φύσεως νοητής δημιουρ γν καὶ προνοητὴν εἰσάγει τὸν Κύριον. Κρίνω μὲν, διὰ τοῦ ἑπτά· ἑβδοματικὸς γὰρ ὁ χρόνος· φύ σεως δὲ αἰσθητῆς, διὰ τοῦ πέντε πενταδικὴ γὰρ ἡ αἴσθησις· φύσεως δὲ νοητῆς, διὰ τοῦ ὀκτώ· ὑπὲρ γὰρ τὸν χρόνον ἡ τῶν νοητῶν γένεσις· προνοητήν δὲ διὰ τοῦ δέκα, διά τε τὴν δεκάδε τῶν ἐντολῶν εἰς τὸ εὖ εἶναι τοὺς ἀνθρώπου; ἀνάγουσαν, καὶ διὰ τὸ ἀρχὴν εἶναι τῆς ἀνθρωπίνης τοῦ Κυρίου προσηγορίας τὸ ἰῶτα. Συνθεὶς οὖν τὸν ἑπτὰ καὶ τὸν πέντε καὶ τὸν ὀκτὼ καὶ τὸν δέκα, τὸν τριάκοντα πληρώσεις, μυστικῶς τὰ δηλωθέντα ὑπα: νιττόμενον. ] Αρχόμενος. 'Αρχόμενος τῆς εἰς τὸν λαὸν ἀναδείξεως αὐτοῦ, τῆς φανερᾶς πολιτεία; αύτ τοῦ, ἤτοι, τῶν σημείων καὶ τῆς διδασκαλίας. Ον, ὡς ἐνομίζετο, υἱὸς Ἰωσήφ. Ὡς ἐδόκει τοῖς Ἰουδαίοις. Ως γὰρ ἡ ἀλήθεια είχεν, οὐκ ἦν υἱὸς αὐτοῦ. Εἰπὼν δὲ περὶ τοῦ Ἰωσήφ, ἀναβαίνει καὶ ἐπὶ τὸν πατέρα τοῦ Ἰωσήφ, εἶτα καὶ ἐπὶ τὸν πάπ την αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ τὴν πρόπαππον, καὶ ἐπὶ τὸν ἐπίσ Ο παππον, καὶ οὕτω λοιπὸν ἀναποδίζων, ἄνεισιν ἄχρι τοῦ ᾿Αδάμ. Εἴρηται δὲ περὶ τῆς τοιαύτης γενεαλογίας ἐν τῷ προοιμίῳ τῆς παρὰ τῷ Ματθαίῳ γενεαλογίας, Ενθα κεῖται τό· Υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ ᾿Αβραάμ. Καὶ ζήτησης ἐκεῖ τὴν αἰτίαν. Τοῦ Ἡλεί. Ἰωσὴφ τοῦ Ἠλεί. ᾿Αλλὰ πῶς ὁ μὲν Ματθαῖος υἱὸν τοῦ Ἰακὼς εἶπε τὸν Ἰωσήφ, ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν, υἱὸν τοῦ 'Ηλεί; Διότι τοῦ Πλες τετελευτηκότος άπαιδος, ὁ ὁμομήτριος ἀδελφὸς αὐτοῦ Ἰακώβ, λαβὼν τὴν ἐκείνου γυναῖκα κατὰ τὸν νόμον, γεγέννηκε τὸν Ἰωσὴν, καὶ γέγονεν ὁ Ἰωτής, νόμῳ μὲν, υἱὸς τοῦ Ἠλεί· φύσει δὲ, υἱὸς τοῦ Ἰακώβ. Καὶ λοιπὸν Ματθαῖος μὲν, τὸν φύσει πατέρα αὐτοῦ ἀνέγραψε· Λουκᾶς δὲ, τὸν νόμο. Καὶ ἀμφοτέρωθεν γὰρ ὁ Ἰωσὴφ εὑρίσκεται τὴν ἀναφο ρὰν τοῦ γένους ἔχων ἐπὶ τὸν Δαυΐδ. Τοῦ Ματθάν. Τοῦ Ἠλεί, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ματθάν, ᾿Αλλὰ πάλιν, πῶς τὸν Ματθὰν ὁ μὲν Ματθαῖος πατέρα λέγει τοῦ Ἰακώβ· ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν, πατέρα τοῦ Ἡλεί; Διότι ἄλλος οὗτος ὁ Ματθὰν καὶ ἄλλος Variæ lectiones el nola. Intellige ἀριθμόν, quod lentenius addidit. Bis deinceps Ερχόμενος videtur legisse llerHentenius videtur legisse: Μικρὸν γὰρ ὑπερ lenius. Male. τὸν χρόνον, τὸν διὰ ἑπτὰ προχωροῦντα ή. Γέννησις. Β. Intellige εἰσάγει. Haec interpretatio optime applicari polem vocabulo 'Αναδείξεως. Luc. 1, 80. Αυτοῦ omittit 13. Τήν videtur interponendum esse,

Vers. 23. Et ipse - triginta. De his pulchre dictum est in principio dicti tertii capitis, ubi habetur: Venit Joaunes Baptista prædicans in deserto Judan". ¦ Tricenarius hic numerus et temporis, et natu - ræ sensibilis, naturæque intelligibilis, creatorem ac gubernatorem inducit Dominum. Temporis quillem per septem. Tempus enim, per septem dies procedlit, Natura autem sensibilis, per quinque: sunt enim quinque sensus. Naturæ vero intelligibilis per octo: paululum enim supra tempus, quod per seplein procedit, est intelligibilium generatio. Guber. nationem vero, per decem, propter denarium præceptorum numerum, qui homines ad beatitudinem inducit: aut ideo, quia littera iola, que deccm siguificat, principium est humanæ appellationis Domini, scilicet nominis Ἰησοῦς. Conjungens itaque septem quinque octo et decem, tricesimum efficies numerum, qui prædictas res mystice ac ænigmatice designal. Vans 93. Ince:lens. Veniens, sese demonstrando ad populuın manifesta conversatione, per signa videlicet et doctrinam. Vers. 23. Ut putabatur, filius Joseph. Ut putabatur a Judæis, ut enim veritas habebat, non erat filius ejus. Ubi autem de Joseph fecit mentionem, ascendit et ad patrem Joseph, deinde etiam ad avum ejus, et ad proavum ac abavum: et ita consequenter regrediens ascendit usque Adam. Dictum est autem de hujusmodi genealogia in primordiis genealogiæ, quæ apud Matthæum est, ubi dicitur, Fili David, flii Abraham 30: et ibi quære causain diversitatis earum. Vers. 26. Qui fuit Eli. Joseph alii Eli. Verum quomodo Matthæus Joseph filium dixit Jacob, Lucas au- ¡em nunc Alium Eli? Quia mortuo Eli sine prole, Jacob, qui frater ejus ex eadem matre erat, sumpta illius uxore juxta legis præceptum, genuit Joseph, et factus est Joseph lege quidem filius Eli, natura vero filius Jacob. Itaque Matthæus naturalem ejus patrem scripsit. Lucas vero legalem, utrinque enim Joseph invenitur generis relationem habere ad David. Vers. 24. Qui fuit Matthan. Ipsius Eli filii Matthan. Sed quomodo rursum Matthæus Matthan dicit patrem Jacob, Lucas autem nunc patrem dicit Eli? Quia alius fuit Mattban iste et alius ille. Ma- » Matth. 11, 4. ** Matth. 1, 1. flaec uterque in margine, Τῶν χρόνων. Α. ყეკ Καὶ αὐτὸς — τριάκοντα. Περὶ τούτων είρητα: καλῶς ἐν ἀρχῇ τοῦ ῥηθέντος τρίτου κεφαλαίου, ἔνθα κείται τό· Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις παραγίνε ται Ιωάννης ο Βαπτιστής, κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας. [Ο τριάκοντα οὗτος ἀριθμὸς χρόνου τε καὶ φύσεως αἰσθητῆς καὶ φύσεως νοητής δημιουρ γν καὶ προνοητὴν εἰσάγει τὸν Κύριον. Κρίνω μὲν, διὰ τοῦ ἑπτά· ἑβδοματικὸς γὰρ ὁ χρόνος· φύ σεως δὲ αἰσθητῆς, διὰ τοῦ πέντε πενταδικὴ γὰρ ἡ αἴσθησις· φύσεως δὲ νοητῆς, διὰ τοῦ ὀκτώ· ὑπὲρ γὰρ τὸν χρόνον ἡ τῶν νοητῶν γένεσις· προνοητήν δὲ διὰ τοῦ δέκα, διά τε τὴν δεκάδε τῶν ἐντολῶν εἰς τὸ εὖ εἶναι τοὺς ἀνθρώπου; ἀνάγουσαν, καὶ διὰ τὸ ἀρχὴν εἶναι τῆς ἀνθρωπίνης τοῦ Κυρίου προσηγορίας τὸ ἰῶτα. Συνθεὶς οὖν τὸν ἑπτὰ καὶ τὸν πέντε καὶ τὸν ὀκτὼ καὶ τὸν δέκα, τὸν τριάκοντα πληρώσεις, μυστικῶς τὰ δηλωθέντα ὑπα: νιττόμενον. ] Αρχόμενος. 'Αρχόμενος τῆς εἰς τὸν λαὸν ἀναδείξεως αὐτοῦ, τῆς φανερᾶς πολιτεία; αύτ τοῦ, ἤτοι, τῶν σημείων καὶ τῆς διδασκαλίας. Ον, ὡς ἐνομίζετο, υἱὸς Ἰωσήφ. Ὡς ἐδόκει τοῖς Ἰουδαίοις. Ως γὰρ ἡ ἀλήθεια είχεν, οὐκ ἦν υἱὸς αὐτοῦ. Εἰπὼν δὲ περὶ τοῦ Ἰωσήφ, ἀναβαίνει καὶ ἐπὶ τὸν πατέρα τοῦ Ἰωσήφ, εἶτα καὶ ἐπὶ τὸν πάπ την αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ τὴν πρόπαππον, καὶ ἐπὶ τὸν ἐπίσ Ο παππον, καὶ οὕτω λοιπὸν ἀναποδίζων, ἄνεισιν ἄχρι τοῦ ᾿Αδάμ. Εἴρηται δὲ περὶ τῆς τοιαύτης γενεαλογίας ἐν τῷ προοιμίῳ τῆς παρὰ τῷ Ματθαίῳ γενεαλογίας, Ενθα κεῖται τό· Υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ ᾿Αβραάμ. Καὶ ζήτησης ἐκεῖ τὴν αἰτίαν. Τοῦ Ἡλεί. Ἰωσὴφ τοῦ Ἠλεί. ᾿Αλλὰ πῶς ὁ μὲν Ματθαῖος υἱὸν τοῦ Ἰακὼς εἶπε τὸν Ἰωσήφ, ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν, υἱὸν τοῦ 'Ηλεί; Διότι τοῦ Πλες τετελευτηκότος άπαιδος, ὁ ὁμομήτριος ἀδελφὸς αὐτοῦ Ἰακώβ, λαβὼν τὴν ἐκείνου γυναῖκα κατὰ τὸν νόμον, γεγέννηκε τὸν Ἰωσὴν, καὶ γέγονεν ὁ Ἰωτής, νόμῳ μὲν, υἱὸς τοῦ Ἠλεί· φύσει δὲ, υἱὸς τοῦ Ἰακώβ. Καὶ λοιπὸν Ματθαῖος μὲν, τὸν φύσει πατέρα αὐτοῦ ἀνέγραψε· Λουκᾶς δὲ, τὸν νόμο. Καὶ ἀμφοτέρωθεν γὰρ ὁ Ἰωσὴφ εὑρίσκεται τὴν ἀναφο ρὰν τοῦ γένους ἔχων ἐπὶ τὸν Δαυΐδ. Τοῦ Ματθάν. Τοῦ Ἠλεί, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ματθάν, ᾿Αλλὰ πάλιν, πῶς τὸν Ματθὰν ὁ μὲν Ματθαῖος πατέρα λέγει τοῦ Ἰακώβ· ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν, πατέρα τοῦ Ἡλεί; Διότι ἄλλος οὗτος ὁ Ματθὰν καὶ ἄλλος Variæ lectiones el nola. Intellige ἀριθμόν, quod lentenius addidit. Bis deinceps Ερχόμενος videtur legisse llerHentenius videtur legisse: Μικρὸν γὰρ ὑπερ lenius. Male. τὸν χρόνον, τὸν διὰ ἑπτὰ προχωροῦντα ή. Γέννησις. Β. Intellige εἰσάγει. Haec interpretatio optime applicari polem vocabulo 'Αναδείξεως. Luc. 1, 80. Αυτοῦ omittit 13. Τήν videtur interponendum esse,

Vers. 23. Et ipse - triginta. De his pulchre dictum est in principio dicti tertii capitis, ubi habetur: Venit Joaunes Baptista prædicans in deserto Judan". ¦ Tricenarius hic numerus et temporis, et natu - ræ sensibilis, naturæque intelligibilis, creatorem ac gubernatorem inducit Dominum. Temporis quillem per septem. Tempus enim, per septem dies procedlit, Natura autem sensibilis, per quinque: sunt enim quinque sensus. Naturæ vero intelligibilis per octo: paululum enim supra tempus, quod per seplein procedit, est intelligibilium generatio. Guber. nationem vero, per decem, propter denarium præceptorum numerum, qui homines ad beatitudinem inducit: aut ideo, quia littera iola, que deccm siguificat, principium est humanæ appellationis Domini, scilicet nominis Ἰησοῦς. Conjungens itaque septem quinque octo et decem, tricesimum efficies numerum, qui prædictas res mystice ac ænigmatice designal. Vans 93. Ince:lens. Veniens, sese demonstrando ad populuın manifesta conversatione, per signa videlicet et doctrinam. Vers. 23. Ut putabatur, filius Joseph. Ut putabatur a Judæis, ut enim veritas habebat, non erat filius ejus. Ubi autem de Joseph fecit mentionem, ascendit et ad patrem Joseph, deinde etiam ad avum ejus, et ad proavum ac abavum: et ita consequenter regrediens ascendit usque Adam. Dictum est autem de hujusmodi genealogia in primordiis genealogiæ, quæ apud Matthæum est, ubi dicitur, Fili David, flii Abraham 30: et ibi quære causain diversitatis earum. Vers. 26. Qui fuit Eli. Joseph alii Eli. Verum quomodo Matthæus Joseph filium dixit Jacob, Lucas au- ¡em nunc Alium Eli? Quia mortuo Eli sine prole, Jacob, qui frater ejus ex eadem matre erat, sumpta illius uxore juxta legis præceptum, genuit Joseph, et factus est Joseph lege quidem filius Eli, natura vero filius Jacob. Itaque Matthæus naturalem ejus patrem scripsit. Lucas vero legalem, utrinque enim Joseph invenitur generis relationem habere ad David. Vers. 24. Qui fuit Matthan. Ipsius Eli filii Matthan. Sed quomodo rursum Matthæus Matthan dicit patrem Jacob, Lucas autem nunc patrem dicit Eli? Quia alius fuit Mattban iste et alius ille. Ma- » Matth. 11, 4. ** Matth. 1, 1. flaec uterque in margine, Τῶν χρόνων. Α. ყეკ Καὶ αὐτὸς — τριάκοντα. Περὶ τούτων είρητα: καλῶς ἐν ἀρχῇ τοῦ ῥηθέντος τρίτου κεφαλαίου, ἔνθα κείται τό· Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις παραγίνε ται Ιωάννης ο Βαπτιστής, κηρύσσων ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Ἰουδαίας. [Ο τριάκοντα οὗτος ἀριθμὸς χρόνου τε καὶ φύσεως αἰσθητῆς καὶ φύσεως νοητής δημιουρ γν καὶ προνοητὴν εἰσάγει τὸν Κύριον. Κρίνω μὲν, διὰ τοῦ ἑπτά· ἑβδοματικὸς γὰρ ὁ χρόνος· φύ σεως δὲ αἰσθητῆς, διὰ τοῦ πέντε πενταδικὴ γὰρ ἡ αἴσθησις· φύσεως δὲ νοητῆς, διὰ τοῦ ὀκτώ· ὑπὲρ γὰρ τὸν χρόνον ἡ τῶν νοητῶν γένεσις· προνοητήν δὲ διὰ τοῦ δέκα, διά τε τὴν δεκάδε τῶν ἐντολῶν εἰς τὸ εὖ εἶναι τοὺς ἀνθρώπου; ἀνάγουσαν, καὶ διὰ τὸ ἀρχὴν εἶναι τῆς ἀνθρωπίνης τοῦ Κυρίου προσηγορίας τὸ ἰῶτα. Συνθεὶς οὖν τὸν ἑπτὰ καὶ τὸν πέντε καὶ τὸν ὀκτὼ καὶ τὸν δέκα, τὸν τριάκοντα πληρώσεις, μυστικῶς τὰ δηλωθέντα ὑπα: νιττόμενον. ] Αρχόμενος. 'Αρχόμενος τῆς εἰς τὸν λαὸν ἀναδείξεως αὐτοῦ, τῆς φανερᾶς πολιτεία; αύτ τοῦ, ἤτοι, τῶν σημείων καὶ τῆς διδασκαλίας. Ον, ὡς ἐνομίζετο, υἱὸς Ἰωσήφ. Ὡς ἐδόκει τοῖς Ἰουδαίοις. Ως γὰρ ἡ ἀλήθεια είχεν, οὐκ ἦν υἱὸς αὐτοῦ. Εἰπὼν δὲ περὶ τοῦ Ἰωσήφ, ἀναβαίνει καὶ ἐπὶ τὸν πατέρα τοῦ Ἰωσήφ, εἶτα καὶ ἐπὶ τὸν πάπ την αὐτοῦ, καὶ ἐπὶ τὴν πρόπαππον, καὶ ἐπὶ τὸν ἐπίσ Ο παππον, καὶ οὕτω λοιπὸν ἀναποδίζων, ἄνεισιν ἄχρι τοῦ ᾿Αδάμ. Εἴρηται δὲ περὶ τῆς τοιαύτης γενεαλογίας ἐν τῷ προοιμίῳ τῆς παρὰ τῷ Ματθαίῳ γενεαλογίας, Ενθα κεῖται τό· Υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ ᾿Αβραάμ. Καὶ ζήτησης ἐκεῖ τὴν αἰτίαν. Τοῦ Ἡλεί. Ἰωσὴφ τοῦ Ἠλεί. ᾿Αλλὰ πῶς ὁ μὲν Ματθαῖος υἱὸν τοῦ Ἰακὼς εἶπε τὸν Ἰωσήφ, ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν, υἱὸν τοῦ 'Ηλεί; Διότι τοῦ Πλες τετελευτηκότος άπαιδος, ὁ ὁμομήτριος ἀδελφὸς αὐτοῦ Ἰακώβ, λαβὼν τὴν ἐκείνου γυναῖκα κατὰ τὸν νόμον, γεγέννηκε τὸν Ἰωσὴν, καὶ γέγονεν ὁ Ἰωτής, νόμῳ μὲν, υἱὸς τοῦ Ἠλεί· φύσει δὲ, υἱὸς τοῦ Ἰακώβ. Καὶ λοιπὸν Ματθαῖος μὲν, τὸν φύσει πατέρα αὐτοῦ ἀνέγραψε· Λουκᾶς δὲ, τὸν νόμο. Καὶ ἀμφοτέρωθεν γὰρ ὁ Ἰωσὴφ εὑρίσκεται τὴν ἀναφο ρὰν τοῦ γένους ἔχων ἐπὶ τὸν Δαυΐδ. Τοῦ Ματθάν. Τοῦ Ἠλεί, τοῦ υἱοῦ τοῦ Ματθάν, ᾿Αλλὰ πάλιν, πῶς τὸν Ματθὰν ὁ μὲν Ματθαῖος πατέρα λέγει τοῦ Ἰακώβ· ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν, πατέρα τοῦ Ἡλεί; Διότι ἄλλος οὗτος ὁ Ματθὰν καὶ ἄλλος Variæ lectiones el nola. Intellige ἀριθμόν, quod lentenius addidit. Bis deinceps Ερχόμενος videtur legisse llerHentenius videtur legisse: Μικρὸν γὰρ ὑπερ lenius. Male. τὸν χρόνον, τὸν διὰ ἑπτὰ προχωροῦντα ή. Γέννησις. Β. Intellige εἰσάγει. Haec interpretatio optime applicari polem vocabulo 'Αναδείξεως. Luc. 1, 80. Αυτοῦ omittit 13. Τήν videtur interponendum esse,

CAP. IV. uxorem hic Matthan, de quo Lucas, et genuit Eli: deinde jam viduam duxit hanc Matthan ille, qui apud Matthæum ponitur, cum esset de eadem tribu, quanquam de alia cognatione, et genuit Jacob. Eli itaque et Jacob ab eadem nati sunt matre, diversis tanien patribus. Reducunt autem genus, Matthan quidem'pater Eli ɔd Resa filium Zorobabel, Matthan vero pater Jacob ad Abiud similiter filium Zorobabel, et uterque ad Zorobabel, a quo duo hæc genera divisa sunt. Alia quoque similia in Evangelistarum genealogiis habentur, ἐκεῖνος. Τὴν γὰρ μητέρα τοῦ Πλεὶ καὶ τοῦ Ἰακώβ, trem siquidem ipsius Eli et Jacob primum duxit in πρῶτα μὲν ἔγημεν ὁ παρὰ τῷ Λουκᾷ Ματθαν ο τος, καὶ ἐγέννησε τὸν Ηλεί· εἶτα ἀποθανόντος ἐκεί νου, χήραν οὖσαν ἠγάγετο ταύτην ὁ παρὰ τῷ Ματθαίῳ Ματθὰν ἐκεῖνος, τῆς αὐτῆς μὲν φυλῆς ὤν, ἑτέρας δὲ συγγενείας, καὶ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ· λοιπόν οὖν, Ἠλεὶ καὶ Ἰα κὼβ ὁμομήτριοι μεν, έτεροπάτριος δέ. 'Ανάγουσι δὲ τὸ γένος, ὁ μὲν τοῦ Ηλεί πατὴρ, ἐπὶ Ῥησά, τὸν υἱὸν τοῦ Ζοροβάβελ· ὁ δὲ τοῦ Ἰακώβ πατὴρ, ἐπὶ ᾿Αβιούδ τὸν υἱὸν ὁμοίως τοῦ Ζοροβάβελ, καὶ ἀμφότεροι δὲ ἐπὶ τὸν Ζοροβάβελ, ἀφ' οὗ τὰ δύο γένη ταῦτα ἐσχίσθησαν. Καὶ ἄλλα δὲ τοιαῦτά εἰσιν ἐν ταῖς τῶν εὐαγγελιστῶν γενεαλο γίαις. Τοῦ Λευῒ — τοῦ Νηρί. Τὸν Σαλαθιήλ ὁ μὲν Ματδ θαῖος υἱὸν τοῦ Ἰεχονίου ὠνόμασεν, ὡς κατὰ φύσιν υἱὸν αὐτοῦ· ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν υἱὸν τοῦ Νηρί, ὡς κατὰ νόμον. Ανάγουσι δὲ καὶ οὗτοι τὸ γένος, ὁ μὲν Νηρὶ, ἐπὶ Νάθαν τὸν υἱὸν τοῦ Δαυΐδ· ὁ δὲ Ἰεχονίας ἐπὶ Σολομῶντα, τὸν υἱὸν ὁμοίως τοῦ Δαυΐδ, καὶ ἀμφότεροι δὲ πάλιν ἐπὶ τὸν Δαυΐδ. Τοῦ Μελχί — τοῦ ᾿Αδάμ. Ἀπὸ τοῦ νέου Αδαμ ἀρξάμενος, ἀνῆλθε γενεαλογῶν ἄχρι τοῦ παλαιοῦ Αδάμ. Τὴν αἰτίαν δὲ μεμάθηκας ἐν τῷ προοιμίω τῆς παρὰ τῷ Ματθαίῳ γενεαλογίας, ἔνθα κεῖται τό· Υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ Αβραάμ. Vers. 24. Qui fuit Levi· Vers. 27. qui fuit Neri. Salathiel Matthæus filium Jechoniæ nominavit, us pote naturalem ejus filium; Lucas vero nunc filium Neri, tanquam legalem. Reducunt autem et hi gemus, Neri quidem ad Nathan filium David, Jechonias vero ad Salomonem, filium similiter David, et rursus uterque ad David. Vers. 28. Qui fuit Melchi Vers, 38. qui fuis Adam. novo Adanı incipiers ascendit generationem texendo usque ad veterem. Causam autem di❤ dicisti in primordiis genealogiæ, quam retexit Matthæus, ubi dicitur, Filii David, filii Abraham ", Vers. 38. Qui fuit Dei. Ipsius Adam, qui fuit a Deo. Neque enim ipsi Adam fuit pater homo, sed Deus formavit eum. Vide autem, quod a Christi inΤοῦ Θεοῦ. Τοῦ ᾿Αδάμ, τοῦ ἐκ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ Αδάμ γὰρ οὐκ ἔστι πατὴρ ἄνθρωπος, ἀλλ' ὁ Θεὸς ἔπλασεν αὐτόν. Ορα δὲ, ὅτι ἀπὸ τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ ἀρξάμενος, εἰς τὴν θεότητα αὐτοῦ τὸν choans humanitate, sermonem reduxit ad ejus diviλίγον τῆς γενεαλογίας ανήγαγε, δείξας τὸν Χριστὸν ἠργμένον μὲν, ὡς ἄνθρωπον, ἄναρχον δὲ, ὡς Θεόν. ΚΕΦ. Ζ'. Περὶ τοῦ πειρασμοῦ τοῦ Σωτῆρος. Ἰησοῦς — διαβόλου. Πλήρης Πνεύματος ἁγίου, ἕνα μάθωμεν, ὅτι Πνεῦμα ἅγιον λαμβάνομεν ἀπὸ τοῦ θείου βαπτίσματος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ τρί τῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τότε ὁ Ἰησοῦς ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ πνεύματος, πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου. nitatem: demonstrans Christum, ut hominem qni̟- dem incepisse, ut Deum vero carere principio. CAP. VII. De tentationibus Jesu. CAP. IV. Vers. 1. Jesus Vers. 2. diabolo. Plenus Spiritu sancto, ut sciamus, quod Spiritum sanctum accipimus in divino baptismate. Lege autem tertio capite Evangelii secundum Matthæum expositionem illius dicti: Tunc ducius est Jesus in desertum a spiritu, ut tentaretur a diabolo ". Scire autem oportet, quod humanitas Salvatoris tanquam magistrum habuit Spiritum sanctum, non quod unita sibi divinitas non sufficeret, sed quemadmodum Patris beneplacito incarnatus est, ita Χρὴ δὲ γινώσκειν, ὅτι ἡ ἀνθρωπότης τοῦ Σωτῆς μος ὥσπερ διδάσκαλον εἶχε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐχ ὡς τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος οὐκ ἀρκούσης• ἀλλὰ καθάπερ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς ἐνηνθρώπησεν οὕτω καὶ συνεργία τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐτελειοῦτο, η cooperatione Spiritus sancti totius vitæ ipsius curἵνα τὸ ὁμοφυλ; αὐτῶν δειχθῇ καὶ φανεράλε ληλου. Καὶ οὐκ Θεοῦ. Ἐκεῖ ταῦτα πάντα κατὰ λόγον Ερμηνεύθησαν. Καὶ ἀναγαγών -- λατρεύσεις. Καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ σαφέστατα είρηται se Matth. 1, 1. Ἰεχωνίου. Α. * Matth. 1, 1. riculum peractum est, ut demonstraretur, quod ejusdem sint inter se naturz. Vers. 2. Nihilque — Vers. 4. Dei. Ibi et hæc omnia ad verbum declarata sunt. Vers. 5. Et subduxit - Vers. 8. Servies. Etiam de bis omnnibus illo capite manifestissime dictum est, Varia lectiones et nota. Και φεράλληλον. Β. Ferri potest utrumque. Hoc formnatur a φέρειν, illud a φανερού». Heitepius boc exclusit. Si hoc probetur, φέρειν accipiendum est, ut llebr. 1, 3: 'Η Αγία Τριάς φέρει ἑαυτήν, id est, επαρκής, αυτάρκης ἐστὶν αὐτὴ ἑαυτής. Aut ἡ ἁγία Τριάς αὐτὴ ἑαυτὴν φανεροί τοῖς ἀνθρώπ ποι. Loco, ἔνθα κεῖται τὸ, habet A, ἐν τῷ λέγειν.

CAP. IV. uxorem hic Matthan, de quo Lucas, et genuit Eli: deinde jam viduam duxit hanc Matthan ille, qui apud Matthæum ponitur, cum esset de eadem tribu, quanquam de alia cognatione, et genuit Jacob. Eli itaque et Jacob ab eadem nati sunt matre, diversis tanien patribus. Reducunt autem genus, Matthan quidem'pater Eli ɔd Resa filium Zorobabel, Matthan vero pater Jacob ad Abiud similiter filium Zorobabel, et uterque ad Zorobabel, a quo duo hæc genera divisa sunt. Alia quoque similia in Evangelistarum genealogiis habentur, ἐκεῖνος. Τὴν γὰρ μητέρα τοῦ Πλεὶ καὶ τοῦ Ἰακώβ, trem siquidem ipsius Eli et Jacob primum duxit in πρῶτα μὲν ἔγημεν ὁ παρὰ τῷ Λουκᾷ Ματθαν ο τος, καὶ ἐγέννησε τὸν Ηλεί· εἶτα ἀποθανόντος ἐκεί νου, χήραν οὖσαν ἠγάγετο ταύτην ὁ παρὰ τῷ Ματθαίῳ Ματθὰν ἐκεῖνος, τῆς αὐτῆς μὲν φυλῆς ὤν, ἑτέρας δὲ συγγενείας, καὶ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ· λοιπόν οὖν, Ἠλεὶ καὶ Ἰα κὼβ ὁμομήτριοι μεν, έτεροπάτριος δέ. 'Ανάγουσι δὲ τὸ γένος, ὁ μὲν τοῦ Ηλεί πατὴρ, ἐπὶ Ῥησά, τὸν υἱὸν τοῦ Ζοροβάβελ· ὁ δὲ τοῦ Ἰακώβ πατὴρ, ἐπὶ ᾿Αβιούδ τὸν υἱὸν ὁμοίως τοῦ Ζοροβάβελ, καὶ ἀμφότεροι δὲ ἐπὶ τὸν Ζοροβάβελ, ἀφ' οὗ τὰ δύο γένη ταῦτα ἐσχίσθησαν. Καὶ ἄλλα δὲ τοιαῦτά εἰσιν ἐν ταῖς τῶν εὐαγγελιστῶν γενεαλο γίαις. Τοῦ Λευῒ — τοῦ Νηρί. Τὸν Σαλαθιήλ ὁ μὲν Ματδ θαῖος υἱὸν τοῦ Ἰεχονίου ὠνόμασεν, ὡς κατὰ φύσιν υἱὸν αὐτοῦ· ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν υἱὸν τοῦ Νηρί, ὡς κατὰ νόμον. Ανάγουσι δὲ καὶ οὗτοι τὸ γένος, ὁ μὲν Νηρὶ, ἐπὶ Νάθαν τὸν υἱὸν τοῦ Δαυΐδ· ὁ δὲ Ἰεχονίας ἐπὶ Σολομῶντα, τὸν υἱὸν ὁμοίως τοῦ Δαυΐδ, καὶ ἀμφότεροι δὲ πάλιν ἐπὶ τὸν Δαυΐδ. Τοῦ Μελχί — τοῦ ᾿Αδάμ. Ἀπὸ τοῦ νέου Αδαμ ἀρξάμενος, ἀνῆλθε γενεαλογῶν ἄχρι τοῦ παλαιοῦ Αδάμ. Τὴν αἰτίαν δὲ μεμάθηκας ἐν τῷ προοιμίω τῆς παρὰ τῷ Ματθαίῳ γενεαλογίας, ἔνθα κεῖται τό· Υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ Αβραάμ. Vers. 24. Qui fuit Levi· Vers. 27. qui fuit Neri. Salathiel Matthæus filium Jechoniæ nominavit, us pote naturalem ejus filium; Lucas vero nunc filium Neri, tanquam legalem. Reducunt autem et hi gemus, Neri quidem ad Nathan filium David, Jechonias vero ad Salomonem, filium similiter David, et rursus uterque ad David. Vers. 28. Qui fuit Melchi Vers, 38. qui fuis Adam. novo Adanı incipiers ascendit generationem texendo usque ad veterem. Causam autem di❤ dicisti in primordiis genealogiæ, quam retexit Matthæus, ubi dicitur, Filii David, filii Abraham ", Vers. 38. Qui fuit Dei. Ipsius Adam, qui fuit a Deo. Neque enim ipsi Adam fuit pater homo, sed Deus formavit eum. Vide autem, quod a Christi inΤοῦ Θεοῦ. Τοῦ ᾿Αδάμ, τοῦ ἐκ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ Αδάμ γὰρ οὐκ ἔστι πατὴρ ἄνθρωπος, ἀλλ' ὁ Θεὸς ἔπλασεν αὐτόν. Ορα δὲ, ὅτι ἀπὸ τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ ἀρξάμενος, εἰς τὴν θεότητα αὐτοῦ τὸν choans humanitate, sermonem reduxit ad ejus diviλίγον τῆς γενεαλογίας ανήγαγε, δείξας τὸν Χριστὸν ἠργμένον μὲν, ὡς ἄνθρωπον, ἄναρχον δὲ, ὡς Θεόν. ΚΕΦ. Ζ'. Περὶ τοῦ πειρασμοῦ τοῦ Σωτῆρος. Ἰησοῦς — διαβόλου. Πλήρης Πνεύματος ἁγίου, ἕνα μάθωμεν, ὅτι Πνεῦμα ἅγιον λαμβάνομεν ἀπὸ τοῦ θείου βαπτίσματος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ τρί τῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τότε ὁ Ἰησοῦς ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ πνεύματος, πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου. nitatem: demonstrans Christum, ut hominem qni̟- dem incepisse, ut Deum vero carere principio. CAP. VII. De tentationibus Jesu. CAP. IV. Vers. 1. Jesus Vers. 2. diabolo. Plenus Spiritu sancto, ut sciamus, quod Spiritum sanctum accipimus in divino baptismate. Lege autem tertio capite Evangelii secundum Matthæum expositionem illius dicti: Tunc ducius est Jesus in desertum a spiritu, ut tentaretur a diabolo ". Scire autem oportet, quod humanitas Salvatoris tanquam magistrum habuit Spiritum sanctum, non quod unita sibi divinitas non sufficeret, sed quemadmodum Patris beneplacito incarnatus est, ita Χρὴ δὲ γινώσκειν, ὅτι ἡ ἀνθρωπότης τοῦ Σωτῆς μος ὥσπερ διδάσκαλον εἶχε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐχ ὡς τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος οὐκ ἀρκούσης• ἀλλὰ καθάπερ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς ἐνηνθρώπησεν οὕτω καὶ συνεργία τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐτελειοῦτο, η cooperatione Spiritus sancti totius vitæ ipsius curἵνα τὸ ὁμοφυλ; αὐτῶν δειχθῇ καὶ φανεράλε ληλου. Καὶ οὐκ Θεοῦ. Ἐκεῖ ταῦτα πάντα κατὰ λόγον Ερμηνεύθησαν. Καὶ ἀναγαγών -- λατρεύσεις. Καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ σαφέστατα είρηται se Matth. 1, 1. Ἰεχωνίου. Α. * Matth. 1, 1. riculum peractum est, ut demonstraretur, quod ejusdem sint inter se naturz. Vers. 2. Nihilque — Vers. 4. Dei. Ibi et hæc omnia ad verbum declarata sunt. Vers. 5. Et subduxit - Vers. 8. Servies. Etiam de bis omnnibus illo capite manifestissime dictum est, Varia lectiones et nota. Και φεράλληλον. Β. Ferri potest utrumque. Hoc formnatur a φέρειν, illud a φανερού». Heitepius boc exclusit. Si hoc probetur, φέρειν accipiendum est, ut llebr. 1, 3: 'Η Αγία Τριάς φέρει ἑαυτήν, id est, επαρκής, αυτάρκης ἐστὶν αὐτὴ ἑαυτής. Aut ἡ ἁγία Τριάς αὐτὴ ἑαυτὴν φανεροί τοῖς ἀνθρώπ ποι. Loco, ἔνθα κεῖται τὸ, habet A, ἐν τῷ λέγειν.

CAP. IV. uxorem hic Matthan, de quo Lucas, et genuit Eli: deinde jam viduam duxit hanc Matthan ille, qui apud Matthæum ponitur, cum esset de eadem tribu, quanquam de alia cognatione, et genuit Jacob. Eli itaque et Jacob ab eadem nati sunt matre, diversis tanien patribus. Reducunt autem genus, Matthan quidem'pater Eli ɔd Resa filium Zorobabel, Matthan vero pater Jacob ad Abiud similiter filium Zorobabel, et uterque ad Zorobabel, a quo duo hæc genera divisa sunt. Alia quoque similia in Evangelistarum genealogiis habentur, ἐκεῖνος. Τὴν γὰρ μητέρα τοῦ Πλεὶ καὶ τοῦ Ἰακώβ, trem siquidem ipsius Eli et Jacob primum duxit in πρῶτα μὲν ἔγημεν ὁ παρὰ τῷ Λουκᾷ Ματθαν ο τος, καὶ ἐγέννησε τὸν Ηλεί· εἶτα ἀποθανόντος ἐκεί νου, χήραν οὖσαν ἠγάγετο ταύτην ὁ παρὰ τῷ Ματθαίῳ Ματθὰν ἐκεῖνος, τῆς αὐτῆς μὲν φυλῆς ὤν, ἑτέρας δὲ συγγενείας, καὶ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ· λοιπόν οὖν, Ἠλεὶ καὶ Ἰα κὼβ ὁμομήτριοι μεν, έτεροπάτριος δέ. 'Ανάγουσι δὲ τὸ γένος, ὁ μὲν τοῦ Ηλεί πατὴρ, ἐπὶ Ῥησά, τὸν υἱὸν τοῦ Ζοροβάβελ· ὁ δὲ τοῦ Ἰακώβ πατὴρ, ἐπὶ ᾿Αβιούδ τὸν υἱὸν ὁμοίως τοῦ Ζοροβάβελ, καὶ ἀμφότεροι δὲ ἐπὶ τὸν Ζοροβάβελ, ἀφ' οὗ τὰ δύο γένη ταῦτα ἐσχίσθησαν. Καὶ ἄλλα δὲ τοιαῦτά εἰσιν ἐν ταῖς τῶν εὐαγγελιστῶν γενεαλο γίαις. Τοῦ Λευῒ — τοῦ Νηρί. Τὸν Σαλαθιήλ ὁ μὲν Ματδ θαῖος υἱὸν τοῦ Ἰεχονίου ὠνόμασεν, ὡς κατὰ φύσιν υἱὸν αὐτοῦ· ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν υἱὸν τοῦ Νηρί, ὡς κατὰ νόμον. Ανάγουσι δὲ καὶ οὗτοι τὸ γένος, ὁ μὲν Νηρὶ, ἐπὶ Νάθαν τὸν υἱὸν τοῦ Δαυΐδ· ὁ δὲ Ἰεχονίας ἐπὶ Σολομῶντα, τὸν υἱὸν ὁμοίως τοῦ Δαυΐδ, καὶ ἀμφότεροι δὲ πάλιν ἐπὶ τὸν Δαυΐδ. Τοῦ Μελχί — τοῦ ᾿Αδάμ. Ἀπὸ τοῦ νέου Αδαμ ἀρξάμενος, ἀνῆλθε γενεαλογῶν ἄχρι τοῦ παλαιοῦ Αδάμ. Τὴν αἰτίαν δὲ μεμάθηκας ἐν τῷ προοιμίω τῆς παρὰ τῷ Ματθαίῳ γενεαλογίας, ἔνθα κεῖται τό· Υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ Αβραάμ. Vers. 24. Qui fuit Levi· Vers. 27. qui fuit Neri. Salathiel Matthæus filium Jechoniæ nominavit, us pote naturalem ejus filium; Lucas vero nunc filium Neri, tanquam legalem. Reducunt autem et hi gemus, Neri quidem ad Nathan filium David, Jechonias vero ad Salomonem, filium similiter David, et rursus uterque ad David. Vers. 28. Qui fuit Melchi Vers, 38. qui fuis Adam. novo Adanı incipiers ascendit generationem texendo usque ad veterem. Causam autem di❤ dicisti in primordiis genealogiæ, quam retexit Matthæus, ubi dicitur, Filii David, filii Abraham ", Vers. 38. Qui fuit Dei. Ipsius Adam, qui fuit a Deo. Neque enim ipsi Adam fuit pater homo, sed Deus formavit eum. Vide autem, quod a Christi inΤοῦ Θεοῦ. Τοῦ ᾿Αδάμ, τοῦ ἐκ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ Αδάμ γὰρ οὐκ ἔστι πατὴρ ἄνθρωπος, ἀλλ' ὁ Θεὸς ἔπλασεν αὐτόν. Ορα δὲ, ὅτι ἀπὸ τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ ἀρξάμενος, εἰς τὴν θεότητα αὐτοῦ τὸν choans humanitate, sermonem reduxit ad ejus diviλίγον τῆς γενεαλογίας ανήγαγε, δείξας τὸν Χριστὸν ἠργμένον μὲν, ὡς ἄνθρωπον, ἄναρχον δὲ, ὡς Θεόν. ΚΕΦ. Ζ'. Περὶ τοῦ πειρασμοῦ τοῦ Σωτῆρος. Ἰησοῦς — διαβόλου. Πλήρης Πνεύματος ἁγίου, ἕνα μάθωμεν, ὅτι Πνεῦμα ἅγιον λαμβάνομεν ἀπὸ τοῦ θείου βαπτίσματος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ τρί τῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τότε ὁ Ἰησοῦς ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ πνεύματος, πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου. nitatem: demonstrans Christum, ut hominem qni̟- dem incepisse, ut Deum vero carere principio. CAP. VII. De tentationibus Jesu. CAP. IV. Vers. 1. Jesus Vers. 2. diabolo. Plenus Spiritu sancto, ut sciamus, quod Spiritum sanctum accipimus in divino baptismate. Lege autem tertio capite Evangelii secundum Matthæum expositionem illius dicti: Tunc ducius est Jesus in desertum a spiritu, ut tentaretur a diabolo ". Scire autem oportet, quod humanitas Salvatoris tanquam magistrum habuit Spiritum sanctum, non quod unita sibi divinitas non sufficeret, sed quemadmodum Patris beneplacito incarnatus est, ita Χρὴ δὲ γινώσκειν, ὅτι ἡ ἀνθρωπότης τοῦ Σωτῆς μος ὥσπερ διδάσκαλον εἶχε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐχ ὡς τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος οὐκ ἀρκούσης• ἀλλὰ καθάπερ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς ἐνηνθρώπησεν οὕτω καὶ συνεργία τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐτελειοῦτο, η cooperatione Spiritus sancti totius vitæ ipsius curἵνα τὸ ὁμοφυλ; αὐτῶν δειχθῇ καὶ φανεράλε ληλου. Καὶ οὐκ Θεοῦ. Ἐκεῖ ταῦτα πάντα κατὰ λόγον Ερμηνεύθησαν. Καὶ ἀναγαγών -- λατρεύσεις. Καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ σαφέστατα είρηται se Matth. 1, 1. Ἰεχωνίου. Α. * Matth. 1, 1. riculum peractum est, ut demonstraretur, quod ejusdem sint inter se naturz. Vers. 2. Nihilque — Vers. 4. Dei. Ibi et hæc omnia ad verbum declarata sunt. Vers. 5. Et subduxit - Vers. 8. Servies. Etiam de bis omnnibus illo capite manifestissime dictum est, Varia lectiones et nota. Και φεράλληλον. Β. Ferri potest utrumque. Hoc formnatur a φέρειν, illud a φανερού». Heitepius boc exclusit. Si hoc probetur, φέρειν accipiendum est, ut llebr. 1, 3: 'Η Αγία Τριάς φέρει ἑαυτήν, id est, επαρκής, αυτάρκης ἐστὶν αὐτὴ ἑαυτής. Aut ἡ ἁγία Τριάς αὐτὴ ἑαυτὴν φανεροί τοῖς ἀνθρώπ ποι. Loco, ἔνθα κεῖται τὸ, habet A, ἐν τῷ λέγειν.

CAP. IV. uxorem hic Matthan, de quo Lucas, et genuit Eli: deinde jam viduam duxit hanc Matthan ille, qui apud Matthæum ponitur, cum esset de eadem tribu, quanquam de alia cognatione, et genuit Jacob. Eli itaque et Jacob ab eadem nati sunt matre, diversis tanien patribus. Reducunt autem genus, Matthan quidem'pater Eli ɔd Resa filium Zorobabel, Matthan vero pater Jacob ad Abiud similiter filium Zorobabel, et uterque ad Zorobabel, a quo duo hæc genera divisa sunt. Alia quoque similia in Evangelistarum genealogiis habentur, ἐκεῖνος. Τὴν γὰρ μητέρα τοῦ Πλεὶ καὶ τοῦ Ἰακώβ, trem siquidem ipsius Eli et Jacob primum duxit in πρῶτα μὲν ἔγημεν ὁ παρὰ τῷ Λουκᾷ Ματθαν ο τος, καὶ ἐγέννησε τὸν Ηλεί· εἶτα ἀποθανόντος ἐκεί νου, χήραν οὖσαν ἠγάγετο ταύτην ὁ παρὰ τῷ Ματθαίῳ Ματθὰν ἐκεῖνος, τῆς αὐτῆς μὲν φυλῆς ὤν, ἑτέρας δὲ συγγενείας, καὶ ἐγέννησε τὸν Ἰακώβ· λοιπόν οὖν, Ἠλεὶ καὶ Ἰα κὼβ ὁμομήτριοι μεν, έτεροπάτριος δέ. 'Ανάγουσι δὲ τὸ γένος, ὁ μὲν τοῦ Ηλεί πατὴρ, ἐπὶ Ῥησά, τὸν υἱὸν τοῦ Ζοροβάβελ· ὁ δὲ τοῦ Ἰακώβ πατὴρ, ἐπὶ ᾿Αβιούδ τὸν υἱὸν ὁμοίως τοῦ Ζοροβάβελ, καὶ ἀμφότεροι δὲ ἐπὶ τὸν Ζοροβάβελ, ἀφ' οὗ τὰ δύο γένη ταῦτα ἐσχίσθησαν. Καὶ ἄλλα δὲ τοιαῦτά εἰσιν ἐν ταῖς τῶν εὐαγγελιστῶν γενεαλο γίαις. Τοῦ Λευῒ — τοῦ Νηρί. Τὸν Σαλαθιήλ ὁ μὲν Ματδ θαῖος υἱὸν τοῦ Ἰεχονίου ὠνόμασεν, ὡς κατὰ φύσιν υἱὸν αὐτοῦ· ὁ δὲ Λουκᾶς νῦν υἱὸν τοῦ Νηρί, ὡς κατὰ νόμον. Ανάγουσι δὲ καὶ οὗτοι τὸ γένος, ὁ μὲν Νηρὶ, ἐπὶ Νάθαν τὸν υἱὸν τοῦ Δαυΐδ· ὁ δὲ Ἰεχονίας ἐπὶ Σολομῶντα, τὸν υἱὸν ὁμοίως τοῦ Δαυΐδ, καὶ ἀμφότεροι δὲ πάλιν ἐπὶ τὸν Δαυΐδ. Τοῦ Μελχί — τοῦ ᾿Αδάμ. Ἀπὸ τοῦ νέου Αδαμ ἀρξάμενος, ἀνῆλθε γενεαλογῶν ἄχρι τοῦ παλαιοῦ Αδάμ. Τὴν αἰτίαν δὲ μεμάθηκας ἐν τῷ προοιμίω τῆς παρὰ τῷ Ματθαίῳ γενεαλογίας, ἔνθα κεῖται τό· Υἱοῦ Δαυΐδ, υἱοῦ Αβραάμ. Vers. 24. Qui fuit Levi· Vers. 27. qui fuit Neri. Salathiel Matthæus filium Jechoniæ nominavit, us pote naturalem ejus filium; Lucas vero nunc filium Neri, tanquam legalem. Reducunt autem et hi gemus, Neri quidem ad Nathan filium David, Jechonias vero ad Salomonem, filium similiter David, et rursus uterque ad David. Vers. 28. Qui fuit Melchi Vers, 38. qui fuis Adam. novo Adanı incipiers ascendit generationem texendo usque ad veterem. Causam autem di❤ dicisti in primordiis genealogiæ, quam retexit Matthæus, ubi dicitur, Filii David, filii Abraham ", Vers. 38. Qui fuit Dei. Ipsius Adam, qui fuit a Deo. Neque enim ipsi Adam fuit pater homo, sed Deus formavit eum. Vide autem, quod a Christi inΤοῦ Θεοῦ. Τοῦ ᾿Αδάμ, τοῦ ἐκ τοῦ Θεοῦ. Τοῦ Αδάμ γὰρ οὐκ ἔστι πατὴρ ἄνθρωπος, ἀλλ' ὁ Θεὸς ἔπλασεν αὐτόν. Ορα δὲ, ὅτι ἀπὸ τῆς ἀνθρωπότητος τοῦ Χριστοῦ ἀρξάμενος, εἰς τὴν θεότητα αὐτοῦ τὸν choans humanitate, sermonem reduxit ad ejus diviλίγον τῆς γενεαλογίας ανήγαγε, δείξας τὸν Χριστὸν ἠργμένον μὲν, ὡς ἄνθρωπον, ἄναρχον δὲ, ὡς Θεόν. ΚΕΦ. Ζ'. Περὶ τοῦ πειρασμοῦ τοῦ Σωτῆρος. Ἰησοῦς — διαβόλου. Πλήρης Πνεύματος ἁγίου, ἕνα μάθωμεν, ὅτι Πνεῦμα ἅγιον λαμβάνομεν ἀπὸ τοῦ θείου βαπτίσματος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ τρί τῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τότε ὁ Ἰησοῦς ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ πνεύματος, πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου. nitatem: demonstrans Christum, ut hominem qni̟- dem incepisse, ut Deum vero carere principio. CAP. VII. De tentationibus Jesu. CAP. IV. Vers. 1. Jesus Vers. 2. diabolo. Plenus Spiritu sancto, ut sciamus, quod Spiritum sanctum accipimus in divino baptismate. Lege autem tertio capite Evangelii secundum Matthæum expositionem illius dicti: Tunc ducius est Jesus in desertum a spiritu, ut tentaretur a diabolo ". Scire autem oportet, quod humanitas Salvatoris tanquam magistrum habuit Spiritum sanctum, non quod unita sibi divinitas non sufficeret, sed quemadmodum Patris beneplacito incarnatus est, ita Χρὴ δὲ γινώσκειν, ὅτι ἡ ἀνθρωπότης τοῦ Σωτῆς μος ὥσπερ διδάσκαλον εἶχε τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, οὐχ ὡς τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος οὐκ ἀρκούσης• ἀλλὰ καθάπερ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς ἐνηνθρώπησεν οὕτω καὶ συνεργία τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐτελειοῦτο, η cooperatione Spiritus sancti totius vitæ ipsius curἵνα τὸ ὁμοφυλ; αὐτῶν δειχθῇ καὶ φανεράλε ληλου. Καὶ οὐκ Θεοῦ. Ἐκεῖ ταῦτα πάντα κατὰ λόγον Ερμηνεύθησαν. Καὶ ἀναγαγών -- λατρεύσεις. Καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ σαφέστατα είρηται se Matth. 1, 1. Ἰεχωνίου. Α. * Matth. 1, 1. riculum peractum est, ut demonstraretur, quod ejusdem sint inter se naturz. Vers. 2. Nihilque — Vers. 4. Dei. Ibi et hæc omnia ad verbum declarata sunt. Vers. 5. Et subduxit - Vers. 8. Servies. Etiam de bis omnnibus illo capite manifestissime dictum est, Varia lectiones et nota. Και φεράλληλον. Β. Ferri potest utrumque. Hoc formnatur a φέρειν, illud a φανερού». Heitepius boc exclusit. Si hoc probetur, φέρειν accipiendum est, ut llebr. 1, 3: 'Η Αγία Τριάς φέρει ἑαυτήν, id est, επαρκής, αυτάρκης ἐστὶν αὐτὴ ἑαυτής. Aut ἡ ἁγία Τριάς αὐτὴ ἑαυτὴν φανεροί τοῖς ἀνθρώπ ποι. Loco, ἔνθα κεῖται τὸ, habet A, ἐν τῷ λέγειν.

ubi habetur: Iterum assumpsit eum diabolus in ἔνθα κεῖται τό· Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ montem excelsum vulde ". Vers. 9. Duxitque Vers. 19. Deum tuum. Similiter et haec illo capite convenienter explanat sunt, ubi dicitur: Tunc acsumit eum diabolus in sanctam civitatem ss Vers. 15. Cumque explerisset tempus. Dictum est et de hoc ibidem, ubi habetur: Tunc dimisit cum diabolus 30. Vers. 14. Et reversus est Galilæam. In virtute unitæ ibi divinitatis, vel etiam sancti Spiritus: ut discamus, quod qui diabolum vicerit, deinceps confirmatur divino Spiritu ad facienda signa. Vers. 14. Et fama Vers. 15. omnibus. Laudabatur a turbis, quæ malitia ac invidia carebant. Vers. 16. Ει nutritus. Dictum est de hoc vicesimo quarto capite Evangelii secundum Malth:cum post finem parabolarum. Vers. 16. Εt ingressus - ut legeret. Adhortanti bus cum præceptoribus populi, quod et ipse præceptor esset: vel ut cognoscerent, utrum legere nossel, cum litteras non didicisset. Vers. 17. Ει traditus est Vers. 18. me. Per providentiam suam (//) invenit statim, quæ de divinitate sua dicta erant: prius enim ipse hæc per prophetam fuerat locutus. Dicit autem, tanquam homo Divinitas Domini, sive filii, super me Jesun, hoc est, Deus unitus est mihi. Iloc namque loco per Spiritum intellige Divinitatem. Spiritus autem Domini super me, ut homines salvos faciam; id enim deficit et subauditur, sicut manifestum est ab eo, quod sequitur. Vers. 18. Propter quod unzit me. Cujus causa, cujus gratia, unxit me bominem Deus; unxit autem me, non oleo, sicut reges ipsos (mm) ungebant, sed divinitate. Vers. 18. Ad evangelizandum me. Pater, videlicet. Pauperes autem vocat gentiles, utpote divini cultus divitias non babentes, omnique bono carentes. Aut etiam Judæos, qui virtute pauperes erant, quibus simul omnibus evangelizavit cultum divinum ac conversationem, quæ secundum virtutem est, idque per Evangelium. quiVers. 18. Ad sanandum corde. Eosdem, bus gravitate peccatorum cor contritum erat. Vers. 18. Ad prædicandum - visum. Captivis, quorum anima a diabolo ducta est in captivitatem. Cæcis vero, hoc est, excæcatis mente ab affectioοι Matth. 18, (;) Ενεκεν. Β. ss Ibid. 5. ss ibid. 11. διάβολος εἰς ὄρος υψηλων λίαν. Καὶ ἤγαγεν — Θεόν σου. Ομοίως καὶ ταῦτα ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ προσηκόντως ἐσαφηνίσθησαν, ὅπου τὸ· Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν. Καὶ συντελέσας καιροῦ. Ἐργήθη καὶ περὶ τούτου ἐν αὐτῷ. Καὶ ζήτησον το Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος. Καὶ ὑπέστρεψεν — Γαλιλαίαν. Ἐν τῇ δυνάμει τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος, ἢ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἵνα μάθωμεν, ὅτι ὁ νικήσας τὸν διάβο λεν, λοιπὸν ἐνδυναμοῦται τῷ θείῳ Πνεύματι προς τὸ ποιεῖν σημεία. Καὶ φήμη – πάντων. Εὐφημούμενος ὑπὸ τῶν ἀπονήρων όχλων Καὶ — τεθραμμένος. Είρηται περὶ ταύτης ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, μετὰ τὸ τέλος τῶν παραβολῶν. Καὶ εἰσῆλθε ἀναγνῶναι. Προτραπείς ὑπὸ τῶν διδασκάλων τοῦ λαοῦ, ὡς καὶ αὐτό; διδάσκαλος, ἡ ἵνα γνοίεν, εἰ δύναται ἀναγινώσκειν, μὴ μαθών γράμματα. Καὶ ἐπεδόθηἐμέ. Κατ' οἰκονομίαν εὗρεν εὐθὺς τὰ περὶ τῆς θεότητος αὐτοῦ ῥητά. Διὰ τοῦ προφήτου γὰρ αὐτὸς ταῦτα προανεφώνησεν. Ως άνθρωπο; δέ φησιν, ὅτι θεότης Κυρίου, ήτοι, τοῦ Υἱοῦ, ἐπ᾿ ἐμὲ τὸν Ἰησοῦν, τουτέστιν, ὁ Θεὸς ἤνωταί μοι. Πνεῦμα γὰρ, τὴν θεότητα τοῦ Υἱοῦ νόησον κἀνταῦθα. Πνεύμα δὲ Κυρίου ἐπ᾿ ἐμὲ, διὰ τὸ σωθῆναι τοὺς ἀνθρώ πους. Τοῦτο γὰρ ἐλλείπον συνεξακούεται, καὶ δῆλον ἀπὸ τοῦ ἐφεξῆς ῥητοῦ. Οὗ είνεκεν ἔχρισέ με. Οὗ είνεκεν οὗ χάριν, ἔχρισέ με τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεός· ἔχρισε δέ με, οὐκ ἐλαίῳ, καθάπερ τοὺς βασιλεῖς ἔχριον, ἀλλὰ τῇ θεό τητι. Ευαγγελίσασθαι – με. Ο Πατήρ, δηλονότι. Πτωχοὺς δὲ λέγει, τοὺς ἐξ ἐθνῶν, ὡς μὴ ἔχοντας τὸν πλοῦτον τῆς εὐσεβείας, καὶ γυμνούς παντὸς ἀγαθοῦ. Η καὶ τοὺς Ἰουδαίους, πτωχοὺς ὄντας ἐν ἀρετή, οἷς ἐμοῦ πᾶσιν εὐηγγελίσατο τὴν εὐσέβειαν, καὶ τὴν ἐνάρετον πολιτείαν, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Πάσασθαι — καρδίαν. Τους αυτούς, ὧν ἡ καρ δία συνετρίβη τῷ βάρει τῆς ἁμαρτίας. Κηρύξαι — ἀνάβλεψιν. Αἰχμαλώτοις μὲν, τοῖς αἰχμαλωτισθεῖσι τὴν ψυχὴν ὑπὸ τοῦ διαβόλου· τυφλοῖς δὲ, τοῖς τυφλωθεῖσι τὸν νοῦν ὑπὸ τῶν παθῶν. Variæ lectiones et notæ. (II) Providentiam suam. Suam non est in Gra'co. Οικονομία autem alibi reddere solet dispensationem. Οικονομία est vocabulum ejusmodi, quod Latina lingua vix exprimit. Hoc loco reddere possis, opporlane. (mm) Ipsos nec in Græco est, nec necesse est ad dere.

ubi habetur: Iterum assumpsit eum diabolus in ἔνθα κεῖται τό· Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ montem excelsum vulde ". Vers. 9. Duxitque Vers. 19. Deum tuum. Similiter et haec illo capite convenienter explanat sunt, ubi dicitur: Tunc acsumit eum diabolus in sanctam civitatem ss Vers. 15. Cumque explerisset tempus. Dictum est et de hoc ibidem, ubi habetur: Tunc dimisit cum diabolus 30. Vers. 14. Et reversus est Galilæam. In virtute unitæ ibi divinitatis, vel etiam sancti Spiritus: ut discamus, quod qui diabolum vicerit, deinceps confirmatur divino Spiritu ad facienda signa. Vers. 14. Et fama Vers. 15. omnibus. Laudabatur a turbis, quæ malitia ac invidia carebant. Vers. 16. Ει nutritus. Dictum est de hoc vicesimo quarto capite Evangelii secundum Malth:cum post finem parabolarum. Vers. 16. Εt ingressus - ut legeret. Adhortanti bus cum præceptoribus populi, quod et ipse præceptor esset: vel ut cognoscerent, utrum legere nossel, cum litteras non didicisset. Vers. 17. Ει traditus est Vers. 18. me. Per providentiam suam (//) invenit statim, quæ de divinitate sua dicta erant: prius enim ipse hæc per prophetam fuerat locutus. Dicit autem, tanquam homo Divinitas Domini, sive filii, super me Jesun, hoc est, Deus unitus est mihi. Iloc namque loco per Spiritum intellige Divinitatem. Spiritus autem Domini super me, ut homines salvos faciam; id enim deficit et subauditur, sicut manifestum est ab eo, quod sequitur. Vers. 18. Propter quod unzit me. Cujus causa, cujus gratia, unxit me bominem Deus; unxit autem me, non oleo, sicut reges ipsos (mm) ungebant, sed divinitate. Vers. 18. Ad evangelizandum me. Pater, videlicet. Pauperes autem vocat gentiles, utpote divini cultus divitias non babentes, omnique bono carentes. Aut etiam Judæos, qui virtute pauperes erant, quibus simul omnibus evangelizavit cultum divinum ac conversationem, quæ secundum virtutem est, idque per Evangelium. quiVers. 18. Ad sanandum corde. Eosdem, bus gravitate peccatorum cor contritum erat. Vers. 18. Ad prædicandum - visum. Captivis, quorum anima a diabolo ducta est in captivitatem. Cæcis vero, hoc est, excæcatis mente ab affectioοι Matth. 18, (;) Ενεκεν. Β. ss Ibid. 5. ss ibid. 11. διάβολος εἰς ὄρος υψηλων λίαν. Καὶ ἤγαγεν — Θεόν σου. Ομοίως καὶ ταῦτα ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ προσηκόντως ἐσαφηνίσθησαν, ὅπου τὸ· Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν. Καὶ συντελέσας καιροῦ. Ἐργήθη καὶ περὶ τούτου ἐν αὐτῷ. Καὶ ζήτησον το Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος. Καὶ ὑπέστρεψεν — Γαλιλαίαν. Ἐν τῇ δυνάμει τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος, ἢ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἵνα μάθωμεν, ὅτι ὁ νικήσας τὸν διάβο λεν, λοιπὸν ἐνδυναμοῦται τῷ θείῳ Πνεύματι προς τὸ ποιεῖν σημεία. Καὶ φήμη – πάντων. Εὐφημούμενος ὑπὸ τῶν ἀπονήρων όχλων Καὶ — τεθραμμένος. Είρηται περὶ ταύτης ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, μετὰ τὸ τέλος τῶν παραβολῶν. Καὶ εἰσῆλθε ἀναγνῶναι. Προτραπείς ὑπὸ τῶν διδασκάλων τοῦ λαοῦ, ὡς καὶ αὐτό; διδάσκαλος, ἡ ἵνα γνοίεν, εἰ δύναται ἀναγινώσκειν, μὴ μαθών γράμματα. Καὶ ἐπεδόθηἐμέ. Κατ' οἰκονομίαν εὗρεν εὐθὺς τὰ περὶ τῆς θεότητος αὐτοῦ ῥητά. Διὰ τοῦ προφήτου γὰρ αὐτὸς ταῦτα προανεφώνησεν. Ως άνθρωπο; δέ φησιν, ὅτι θεότης Κυρίου, ήτοι, τοῦ Υἱοῦ, ἐπ᾿ ἐμὲ τὸν Ἰησοῦν, τουτέστιν, ὁ Θεὸς ἤνωταί μοι. Πνεῦμα γὰρ, τὴν θεότητα τοῦ Υἱοῦ νόησον κἀνταῦθα. Πνεύμα δὲ Κυρίου ἐπ᾿ ἐμὲ, διὰ τὸ σωθῆναι τοὺς ἀνθρώ πους. Τοῦτο γὰρ ἐλλείπον συνεξακούεται, καὶ δῆλον ἀπὸ τοῦ ἐφεξῆς ῥητοῦ. Οὗ είνεκεν ἔχρισέ με. Οὗ είνεκεν οὗ χάριν, ἔχρισέ με τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεός· ἔχρισε δέ με, οὐκ ἐλαίῳ, καθάπερ τοὺς βασιλεῖς ἔχριον, ἀλλὰ τῇ θεό τητι. Ευαγγελίσασθαι – με. Ο Πατήρ, δηλονότι. Πτωχοὺς δὲ λέγει, τοὺς ἐξ ἐθνῶν, ὡς μὴ ἔχοντας τὸν πλοῦτον τῆς εὐσεβείας, καὶ γυμνούς παντὸς ἀγαθοῦ. Η καὶ τοὺς Ἰουδαίους, πτωχοὺς ὄντας ἐν ἀρετή, οἷς ἐμοῦ πᾶσιν εὐηγγελίσατο τὴν εὐσέβειαν, καὶ τὴν ἐνάρετον πολιτείαν, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Πάσασθαι — καρδίαν. Τους αυτούς, ὧν ἡ καρ δία συνετρίβη τῷ βάρει τῆς ἁμαρτίας. Κηρύξαι — ἀνάβλεψιν. Αἰχμαλώτοις μὲν, τοῖς αἰχμαλωτισθεῖσι τὴν ψυχὴν ὑπὸ τοῦ διαβόλου· τυφλοῖς δὲ, τοῖς τυφλωθεῖσι τὸν νοῦν ὑπὸ τῶν παθῶν. Variæ lectiones et notæ. (II) Providentiam suam. Suam non est in Gra'co. Οικονομία autem alibi reddere solet dispensationem. Οικονομία est vocabulum ejusmodi, quod Latina lingua vix exprimit. Hoc loco reddere possis, opporlane. (mm) Ipsos nec in Græco est, nec necesse est ad dere.

ubi habetur: Iterum assumpsit eum diabolus in ἔνθα κεῖται τό· Πάλιν παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ montem excelsum vulde ". Vers. 9. Duxitque Vers. 19. Deum tuum. Similiter et haec illo capite convenienter explanat sunt, ubi dicitur: Tunc acsumit eum diabolus in sanctam civitatem ss Vers. 15. Cumque explerisset tempus. Dictum est et de hoc ibidem, ubi habetur: Tunc dimisit cum diabolus 30. Vers. 14. Et reversus est Galilæam. In virtute unitæ ibi divinitatis, vel etiam sancti Spiritus: ut discamus, quod qui diabolum vicerit, deinceps confirmatur divino Spiritu ad facienda signa. Vers. 14. Et fama Vers. 15. omnibus. Laudabatur a turbis, quæ malitia ac invidia carebant. Vers. 16. Ει nutritus. Dictum est de hoc vicesimo quarto capite Evangelii secundum Malth:cum post finem parabolarum. Vers. 16. Εt ingressus - ut legeret. Adhortanti bus cum præceptoribus populi, quod et ipse præceptor esset: vel ut cognoscerent, utrum legere nossel, cum litteras non didicisset. Vers. 17. Ει traditus est Vers. 18. me. Per providentiam suam (//) invenit statim, quæ de divinitate sua dicta erant: prius enim ipse hæc per prophetam fuerat locutus. Dicit autem, tanquam homo Divinitas Domini, sive filii, super me Jesun, hoc est, Deus unitus est mihi. Iloc namque loco per Spiritum intellige Divinitatem. Spiritus autem Domini super me, ut homines salvos faciam; id enim deficit et subauditur, sicut manifestum est ab eo, quod sequitur. Vers. 18. Propter quod unzit me. Cujus causa, cujus gratia, unxit me bominem Deus; unxit autem me, non oleo, sicut reges ipsos (mm) ungebant, sed divinitate. Vers. 18. Ad evangelizandum me. Pater, videlicet. Pauperes autem vocat gentiles, utpote divini cultus divitias non babentes, omnique bono carentes. Aut etiam Judæos, qui virtute pauperes erant, quibus simul omnibus evangelizavit cultum divinum ac conversationem, quæ secundum virtutem est, idque per Evangelium. quiVers. 18. Ad sanandum corde. Eosdem, bus gravitate peccatorum cor contritum erat. Vers. 18. Ad prædicandum - visum. Captivis, quorum anima a diabolo ducta est in captivitatem. Cæcis vero, hoc est, excæcatis mente ab affectioοι Matth. 18, (;) Ενεκεν. Β. ss Ibid. 5. ss ibid. 11. διάβολος εἰς ὄρος υψηλων λίαν. Καὶ ἤγαγεν — Θεόν σου. Ομοίως καὶ ταῦτα ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ προσηκόντως ἐσαφηνίσθησαν, ὅπου τὸ· Τότε παραλαμβάνει αὐτὸν ὁ διάβολος εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν. Καὶ συντελέσας καιροῦ. Ἐργήθη καὶ περὶ τούτου ἐν αὐτῷ. Καὶ ζήτησον το Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος. Καὶ ὑπέστρεψεν — Γαλιλαίαν. Ἐν τῇ δυνάμει τῆς ἡνωμένης αὐτῷ θεότητος, ἢ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, ἵνα μάθωμεν, ὅτι ὁ νικήσας τὸν διάβο λεν, λοιπὸν ἐνδυναμοῦται τῷ θείῳ Πνεύματι προς τὸ ποιεῖν σημεία. Καὶ φήμη – πάντων. Εὐφημούμενος ὑπὸ τῶν ἀπονήρων όχλων Καὶ — τεθραμμένος. Είρηται περὶ ταύτης ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, μετὰ τὸ τέλος τῶν παραβολῶν. Καὶ εἰσῆλθε ἀναγνῶναι. Προτραπείς ὑπὸ τῶν διδασκάλων τοῦ λαοῦ, ὡς καὶ αὐτό; διδάσκαλος, ἡ ἵνα γνοίεν, εἰ δύναται ἀναγινώσκειν, μὴ μαθών γράμματα. Καὶ ἐπεδόθηἐμέ. Κατ' οἰκονομίαν εὗρεν εὐθὺς τὰ περὶ τῆς θεότητος αὐτοῦ ῥητά. Διὰ τοῦ προφήτου γὰρ αὐτὸς ταῦτα προανεφώνησεν. Ως άνθρωπο; δέ φησιν, ὅτι θεότης Κυρίου, ήτοι, τοῦ Υἱοῦ, ἐπ᾿ ἐμὲ τὸν Ἰησοῦν, τουτέστιν, ὁ Θεὸς ἤνωταί μοι. Πνεῦμα γὰρ, τὴν θεότητα τοῦ Υἱοῦ νόησον κἀνταῦθα. Πνεύμα δὲ Κυρίου ἐπ᾿ ἐμὲ, διὰ τὸ σωθῆναι τοὺς ἀνθρώ πους. Τοῦτο γὰρ ἐλλείπον συνεξακούεται, καὶ δῆλον ἀπὸ τοῦ ἐφεξῆς ῥητοῦ. Οὗ είνεκεν ἔχρισέ με. Οὗ είνεκεν οὗ χάριν, ἔχρισέ με τὸν ἄνθρωπον ὁ Θεός· ἔχρισε δέ με, οὐκ ἐλαίῳ, καθάπερ τοὺς βασιλεῖς ἔχριον, ἀλλὰ τῇ θεό τητι. Ευαγγελίσασθαι – με. Ο Πατήρ, δηλονότι. Πτωχοὺς δὲ λέγει, τοὺς ἐξ ἐθνῶν, ὡς μὴ ἔχοντας τὸν πλοῦτον τῆς εὐσεβείας, καὶ γυμνούς παντὸς ἀγαθοῦ. Η καὶ τοὺς Ἰουδαίους, πτωχοὺς ὄντας ἐν ἀρετή, οἷς ἐμοῦ πᾶσιν εὐηγγελίσατο τὴν εὐσέβειαν, καὶ τὴν ἐνάρετον πολιτείαν, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Πάσασθαι — καρδίαν. Τους αυτούς, ὧν ἡ καρ δία συνετρίβη τῷ βάρει τῆς ἁμαρτίας. Κηρύξαι — ἀνάβλεψιν. Αἰχμαλώτοις μὲν, τοῖς αἰχμαλωτισθεῖσι τὴν ψυχὴν ὑπὸ τοῦ διαβόλου· τυφλοῖς δὲ, τοῖς τυφλωθεῖσι τὸν νοῦν ὑπὸ τῶν παθῶν. Variæ lectiones et notæ. (II) Providentiam suam. Suam non est in Gra'co. Οικονομία autem alibi reddere solet dispensationem. Οικονομία est vocabulum ejusmodi, quod Latina lingua vix exprimit. Hoc loco reddere possis, opporlane. (mm) Ipsos nec in Græco est, nec necesse est ad dere.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. IV. Ἐκήρυττε δὲ τοῖς μὲν ἐλευθερίαν, τοῖς δὲ, σύνεσιν, uibus. Praedicabat auten, luis quidem libertatem, Στα παρεδίδου τὰς εὐαγγελικὰς ἐντολάς. Αὗται γάρ illis vero intelligentiam, quando tradebat evangeεἰσι τὸ κήρυγμα τοῦ Σωτῆρος. lica præcepta. Siquidem illa sunt prædicatio Salvatoris. ᾿Αποστείλαι ἐν ἀφέσει. Απολῦσαι ἐν ἐλευθερία τοὺς τεθραυσμένους τῇ τυραννίδι τῶν δαιμόνων. Κηρύξαι δεκτόν. Ενιαυτὸν μὲν εἶπε τὸν καιρὸν, καθὸν ἐδίδασκε καὶ ἐθαυματούργει· δεκτὸν δὲ αὐτὸν ὠνόμασεν, ὡς εὐαπόδεκτον τῷ Πατρὶ ὑπὲρ πάντα ἐνιαυτόν. Ἐν αὐτῷ γὰρ τῷ καιρῷ ἡ σωτηρία πάντων τῶν ἀνθρώπων ἐβλάστησεν, ήτοι, τὸ σωτήριον Εὐαγγέλιον. Εκήρυττε δὲ τὸν ἐνιαυτὸν τοῦτον, μετὰ τὸ πειρασθῆναι καὶ νικῆσαι τὸν πειραστήν, καὶ ὑποστρέψαι. Από τότε γάρ, φησίν, "Ηρξατο δ Ιησούς κηρύσσειν καὶ λέγειν· Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τὸ γὰρ Η γικς, καιροῦ σημαντικόν ἐστι. Καὶ πτύξας δασκάλων. ἐκάθισε. Τῷ ὑπηρέτῃ τῶν δια Καὶ πάντων αὐτῷ. ἵνα ἀκούσωσι, πῶς ἐρω μηνεύει τὰ ἀναγνωσθέντα ῥητά. Πρξατο – ὑμῶν. Η γραφή αὕτη, ἡ ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν· τὸ δὲ Σήμερον, ἀντὶ τοῦ, Εν ταύταις ταῖς ἡμέραις. Τοῦτο δὲ εἰπὼν, ἐδήλωσεν, ὅτι αὐτός ἐστι, περὶ οὗ τὰ ἀναγνωσθέντα Καὶ πάντες — αὐτοῦ. Εἶπε γὰρ καὶ ἄλλα θαυ μαστά, ἐφ᾽ οἷς ἐθαύμαζον καὶ ἐμαρτύρουν αὐτῷ χάριν θείαν. Καὶ ἔλεγον Ιωσήφ; Ζήτησον ἐν τῷ δηλω. θέντι εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτου, πλατύτερον ἐκεῖσε κειμένου. Καὶ εἶπε ὧδε Παραβολὴν ἐνταῦθα τὴν παροιμίαν ὠνόμασε· παροιμία γὰρ ἦν λεγομένη ἐπὶ τῶν νοσούντων Ιατρῶν, Ιατρὲ, θεράπευσον σεαυτόν. Εἶπε δὲ τοῦτο, γνούς αὐτοὺς θέλοντας ἰδεῖν σημεία. Φησὶν οὖν· Πάντως ἐρεῖτέ μοι, Ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν, ήγουν, τὴν πατρίδα σου, νοσοῦσαν οὐ μόνον ταῖς καχεξίαις τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τῇ ἀπιστία τῆς ψυχῆς, καὶ μὴ δυναμένην πιο στεύειν, οἷς ἀκούει γινομένοις παρὰ σοῦ σημείοις, εἰ μὴ καὶ δι' ὄψεως τοιαῦτα θεάσηται Εἶπε δέ· αὐτοῦ. Ἐν τῷ προῤῥηθέντι εἰκοστῷ Vers. 18. Ad dimittendum per remissionem. Ad absolvendum per libertatem confractos tyrannide dæmonum. Vers. 19. Ad prædicandum acceptum. Annun vocavit tempus, quo docebat ac miracula operabatur. Acceptum vero dixit, utpote super omnem annum Patri acceptabilem. Eo enim tempore salus omnium hominum germinavit. Aut salutare Evangelium. Prædicabat autcm hunc annun, postquam tentatus fuerat ac tentatorem seperaverat et reversus erat. Ab co enim tempore cœpit, inquit, Jesus prædicare et dicere, Resipiscite. instat enim regnum calorum ". Nam Instat, temporis significativum est. Vers. 20. Cumque clausum scilicet doctorum. Vers. 20. Et omnium resedit. Ministro - eum. Ut audirent, quomodo interpretaretur ea quæ legerat. Vers. 21. Capit - vestris. Scriptura hec, ut sub. audiatur: Quæ sonuit, in auribus vestris. Hodie vero, hoc est, bis diebus. lioc autem dicens, significabat, sese eum esse de quo loquebantur, quae lecta erant. Vers. 22. Ει omnes - ejus. Dixit enim et alia admiranda, de quibus mirabantur, et testimonium ei dabant de gratia divina. Vers. 22. Ει dicebant - Joseph? Quare de hoc dicto capite, ubi hæc clare ponuntur. Vers. 23. Et ait - in patria tua. Parabolam. dicit hic proverbiumn, proverbium, inquam, quodl dici solet de medicis ægrotantibus: Medice, cura teipsum. Dixit autem hoc, cognito, quod cupidi essent videndi signa. Ait ergo: Omnino dicetis mihi, Medice, cura te ipsum, sive patriam tuam, quæ agrotat, non solum pravis corporis habitibus, ve rum etiam infidelitate animæ, nec credere valet signis, quæ a te facta esse audivit, nisi etiam oculis similia videat. Vers. 24. Dixit autem εκα. Prædicto viceτετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἀκριβῶς simo quarto capite Evangelii juxta Matthæum acἐῤῥήθη καὶ περὶ τούτου. curate etiam de hoc dictum est. Επ' ἀληθείας - χήραν. Εμφαίνει διὰ τοῦ πα ραδείγματος, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἄξιοι σημείων, διὰ τὴν ἀνίατον ἀπιστίαν αὐτῶν. Ὥσπερ γὰρ ὁ Ἠλίας τότε, πολλών χηρῶν οὐσῶν ἐν τοῖς Ἰσραηλίταις, πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη παρὰ Θεοῦ, ὡς ἀναξίων τῆς ἐπιδημίας αὐτοῦ, πρὸς μόνην δὲ τὴν * Matth. v, 17. Vers. 25. In veritate Vers. 26. viduam. Ostendit hoc signo, quod indigni sint signis pro pter insensatam illorum incredulitatem. Quemad, modum enim et Elias, cum multæ essent apud Israelitas viduæ, ad nullam illarum missus est a Deo, quod indignæ essent, ut ad eas accederet: Variæ lectiones et notæ. Forte Hentenius additum reperit έλεγε. Ἐν τῇ πατρίδι σου, quod lientenius videtur tegisse, neuter meorum agnoscit. Soli autem hoc omittunt inter reliquos codices Mosquenses. '18 abest Α. Εἰ καὶ μή. Β. Θεάσεται. Β. Δέ μυδί πρός addit A. Malim addere post οὐδεμίαν.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. IV. Ἐκήρυττε δὲ τοῖς μὲν ἐλευθερίαν, τοῖς δὲ, σύνεσιν, uibus. Praedicabat auten, luis quidem libertatem, Στα παρεδίδου τὰς εὐαγγελικὰς ἐντολάς. Αὗται γάρ illis vero intelligentiam, quando tradebat evangeεἰσι τὸ κήρυγμα τοῦ Σωτῆρος. lica præcepta. Siquidem illa sunt prædicatio Salvatoris. ᾿Αποστείλαι ἐν ἀφέσει. Απολῦσαι ἐν ἐλευθερία τοὺς τεθραυσμένους τῇ τυραννίδι τῶν δαιμόνων. Κηρύξαι δεκτόν. Ενιαυτὸν μὲν εἶπε τὸν καιρὸν, καθὸν ἐδίδασκε καὶ ἐθαυματούργει· δεκτὸν δὲ αὐτὸν ὠνόμασεν, ὡς εὐαπόδεκτον τῷ Πατρὶ ὑπὲρ πάντα ἐνιαυτόν. Ἐν αὐτῷ γὰρ τῷ καιρῷ ἡ σωτηρία πάντων τῶν ἀνθρώπων ἐβλάστησεν, ήτοι, τὸ σωτήριον Εὐαγγέλιον. Εκήρυττε δὲ τὸν ἐνιαυτὸν τοῦτον, μετὰ τὸ πειρασθῆναι καὶ νικῆσαι τὸν πειραστήν, καὶ ὑποστρέψαι. Από τότε γάρ, φησίν, "Ηρξατο δ Ιησούς κηρύσσειν καὶ λέγειν· Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τὸ γὰρ Η γικς, καιροῦ σημαντικόν ἐστι. Καὶ πτύξας δασκάλων. ἐκάθισε. Τῷ ὑπηρέτῃ τῶν δια Καὶ πάντων αὐτῷ. ἵνα ἀκούσωσι, πῶς ἐρω μηνεύει τὰ ἀναγνωσθέντα ῥητά. Πρξατο – ὑμῶν. Η γραφή αὕτη, ἡ ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν· τὸ δὲ Σήμερον, ἀντὶ τοῦ, Εν ταύταις ταῖς ἡμέραις. Τοῦτο δὲ εἰπὼν, ἐδήλωσεν, ὅτι αὐτός ἐστι, περὶ οὗ τὰ ἀναγνωσθέντα Καὶ πάντες — αὐτοῦ. Εἶπε γὰρ καὶ ἄλλα θαυ μαστά, ἐφ᾽ οἷς ἐθαύμαζον καὶ ἐμαρτύρουν αὐτῷ χάριν θείαν. Καὶ ἔλεγον Ιωσήφ; Ζήτησον ἐν τῷ δηλω. θέντι εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτου, πλατύτερον ἐκεῖσε κειμένου. Καὶ εἶπε ὧδε Παραβολὴν ἐνταῦθα τὴν παροιμίαν ὠνόμασε· παροιμία γὰρ ἦν λεγομένη ἐπὶ τῶν νοσούντων Ιατρῶν, Ιατρὲ, θεράπευσον σεαυτόν. Εἶπε δὲ τοῦτο, γνούς αὐτοὺς θέλοντας ἰδεῖν σημεία. Φησὶν οὖν· Πάντως ἐρεῖτέ μοι, Ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν, ήγουν, τὴν πατρίδα σου, νοσοῦσαν οὐ μόνον ταῖς καχεξίαις τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τῇ ἀπιστία τῆς ψυχῆς, καὶ μὴ δυναμένην πιο στεύειν, οἷς ἀκούει γινομένοις παρὰ σοῦ σημείοις, εἰ μὴ καὶ δι' ὄψεως τοιαῦτα θεάσηται Εἶπε δέ· αὐτοῦ. Ἐν τῷ προῤῥηθέντι εἰκοστῷ Vers. 18. Ad dimittendum per remissionem. Ad absolvendum per libertatem confractos tyrannide dæmonum. Vers. 19. Ad prædicandum acceptum. Annun vocavit tempus, quo docebat ac miracula operabatur. Acceptum vero dixit, utpote super omnem annum Patri acceptabilem. Eo enim tempore salus omnium hominum germinavit. Aut salutare Evangelium. Prædicabat autcm hunc annun, postquam tentatus fuerat ac tentatorem seperaverat et reversus erat. Ab co enim tempore cœpit, inquit, Jesus prædicare et dicere, Resipiscite. instat enim regnum calorum ". Nam Instat, temporis significativum est. Vers. 20. Cumque clausum scilicet doctorum. Vers. 20. Et omnium resedit. Ministro - eum. Ut audirent, quomodo interpretaretur ea quæ legerat. Vers. 21. Capit - vestris. Scriptura hec, ut sub. audiatur: Quæ sonuit, in auribus vestris. Hodie vero, hoc est, bis diebus. lioc autem dicens, significabat, sese eum esse de quo loquebantur, quae lecta erant. Vers. 22. Ει omnes - ejus. Dixit enim et alia admiranda, de quibus mirabantur, et testimonium ei dabant de gratia divina. Vers. 22. Ει dicebant - Joseph? Quare de hoc dicto capite, ubi hæc clare ponuntur. Vers. 23. Et ait - in patria tua. Parabolam. dicit hic proverbiumn, proverbium, inquam, quodl dici solet de medicis ægrotantibus: Medice, cura teipsum. Dixit autem hoc, cognito, quod cupidi essent videndi signa. Ait ergo: Omnino dicetis mihi, Medice, cura te ipsum, sive patriam tuam, quæ agrotat, non solum pravis corporis habitibus, ve rum etiam infidelitate animæ, nec credere valet signis, quæ a te facta esse audivit, nisi etiam oculis similia videat. Vers. 24. Dixit autem εκα. Prædicto viceτετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἀκριβῶς simo quarto capite Evangelii juxta Matthæum acἐῤῥήθη καὶ περὶ τούτου. curate etiam de hoc dictum est. Επ' ἀληθείας - χήραν. Εμφαίνει διὰ τοῦ πα ραδείγματος, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἄξιοι σημείων, διὰ τὴν ἀνίατον ἀπιστίαν αὐτῶν. Ὥσπερ γὰρ ὁ Ἠλίας τότε, πολλών χηρῶν οὐσῶν ἐν τοῖς Ἰσραηλίταις, πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη παρὰ Θεοῦ, ὡς ἀναξίων τῆς ἐπιδημίας αὐτοῦ, πρὸς μόνην δὲ τὴν * Matth. v, 17. Vers. 25. In veritate Vers. 26. viduam. Ostendit hoc signo, quod indigni sint signis pro pter insensatam illorum incredulitatem. Quemad, modum enim et Elias, cum multæ essent apud Israelitas viduæ, ad nullam illarum missus est a Deo, quod indignæ essent, ut ad eas accederet: Variæ lectiones et notæ. Forte Hentenius additum reperit έλεγε. Ἐν τῇ πατρίδι σου, quod lientenius videtur tegisse, neuter meorum agnoscit. Soli autem hoc omittunt inter reliquos codices Mosquenses. '18 abest Α. Εἰ καὶ μή. Β. Θεάσεται. Β. Δέ μυδί πρός addit A. Malim addere post οὐδεμίαν.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. IV. Ἐκήρυττε δὲ τοῖς μὲν ἐλευθερίαν, τοῖς δὲ, σύνεσιν, uibus. Praedicabat auten, luis quidem libertatem, Στα παρεδίδου τὰς εὐαγγελικὰς ἐντολάς. Αὗται γάρ illis vero intelligentiam, quando tradebat evangeεἰσι τὸ κήρυγμα τοῦ Σωτῆρος. lica præcepta. Siquidem illa sunt prædicatio Salvatoris. ᾿Αποστείλαι ἐν ἀφέσει. Απολῦσαι ἐν ἐλευθερία τοὺς τεθραυσμένους τῇ τυραννίδι τῶν δαιμόνων. Κηρύξαι δεκτόν. Ενιαυτὸν μὲν εἶπε τὸν καιρὸν, καθὸν ἐδίδασκε καὶ ἐθαυματούργει· δεκτὸν δὲ αὐτὸν ὠνόμασεν, ὡς εὐαπόδεκτον τῷ Πατρὶ ὑπὲρ πάντα ἐνιαυτόν. Ἐν αὐτῷ γὰρ τῷ καιρῷ ἡ σωτηρία πάντων τῶν ἀνθρώπων ἐβλάστησεν, ήτοι, τὸ σωτήριον Εὐαγγέλιον. Εκήρυττε δὲ τὸν ἐνιαυτὸν τοῦτον, μετὰ τὸ πειρασθῆναι καὶ νικῆσαι τὸν πειραστήν, καὶ ὑποστρέψαι. Από τότε γάρ, φησίν, "Ηρξατο δ Ιησούς κηρύσσειν καὶ λέγειν· Μετανοεῖτε· ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Τὸ γὰρ Η γικς, καιροῦ σημαντικόν ἐστι. Καὶ πτύξας δασκάλων. ἐκάθισε. Τῷ ὑπηρέτῃ τῶν δια Καὶ πάντων αὐτῷ. ἵνα ἀκούσωσι, πῶς ἐρω μηνεύει τὰ ἀναγνωσθέντα ῥητά. Πρξατο – ὑμῶν. Η γραφή αὕτη, ἡ ἐν τοῖς ὠσὶν ὑμῶν· τὸ δὲ Σήμερον, ἀντὶ τοῦ, Εν ταύταις ταῖς ἡμέραις. Τοῦτο δὲ εἰπὼν, ἐδήλωσεν, ὅτι αὐτός ἐστι, περὶ οὗ τὰ ἀναγνωσθέντα Καὶ πάντες — αὐτοῦ. Εἶπε γὰρ καὶ ἄλλα θαυ μαστά, ἐφ᾽ οἷς ἐθαύμαζον καὶ ἐμαρτύρουν αὐτῷ χάριν θείαν. Καὶ ἔλεγον Ιωσήφ; Ζήτησον ἐν τῷ δηλω. θέντι εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτου, πλατύτερον ἐκεῖσε κειμένου. Καὶ εἶπε ὧδε Παραβολὴν ἐνταῦθα τὴν παροιμίαν ὠνόμασε· παροιμία γὰρ ἦν λεγομένη ἐπὶ τῶν νοσούντων Ιατρῶν, Ιατρὲ, θεράπευσον σεαυτόν. Εἶπε δὲ τοῦτο, γνούς αὐτοὺς θέλοντας ἰδεῖν σημεία. Φησὶν οὖν· Πάντως ἐρεῖτέ μοι, Ιατρέ, θεράπευσον σεαυτόν, ήγουν, τὴν πατρίδα σου, νοσοῦσαν οὐ μόνον ταῖς καχεξίαις τοῦ σώματος, ἀλλὰ καὶ τῇ ἀπιστία τῆς ψυχῆς, καὶ μὴ δυναμένην πιο στεύειν, οἷς ἀκούει γινομένοις παρὰ σοῦ σημείοις, εἰ μὴ καὶ δι' ὄψεως τοιαῦτα θεάσηται Εἶπε δέ· αὐτοῦ. Ἐν τῷ προῤῥηθέντι εἰκοστῷ Vers. 18. Ad dimittendum per remissionem. Ad absolvendum per libertatem confractos tyrannide dæmonum. Vers. 19. Ad prædicandum acceptum. Annun vocavit tempus, quo docebat ac miracula operabatur. Acceptum vero dixit, utpote super omnem annum Patri acceptabilem. Eo enim tempore salus omnium hominum germinavit. Aut salutare Evangelium. Prædicabat autcm hunc annun, postquam tentatus fuerat ac tentatorem seperaverat et reversus erat. Ab co enim tempore cœpit, inquit, Jesus prædicare et dicere, Resipiscite. instat enim regnum calorum ". Nam Instat, temporis significativum est. Vers. 20. Cumque clausum scilicet doctorum. Vers. 20. Et omnium resedit. Ministro - eum. Ut audirent, quomodo interpretaretur ea quæ legerat. Vers. 21. Capit - vestris. Scriptura hec, ut sub. audiatur: Quæ sonuit, in auribus vestris. Hodie vero, hoc est, bis diebus. lioc autem dicens, significabat, sese eum esse de quo loquebantur, quae lecta erant. Vers. 22. Ει omnes - ejus. Dixit enim et alia admiranda, de quibus mirabantur, et testimonium ei dabant de gratia divina. Vers. 22. Ει dicebant - Joseph? Quare de hoc dicto capite, ubi hæc clare ponuntur. Vers. 23. Et ait - in patria tua. Parabolam. dicit hic proverbiumn, proverbium, inquam, quodl dici solet de medicis ægrotantibus: Medice, cura teipsum. Dixit autem hoc, cognito, quod cupidi essent videndi signa. Ait ergo: Omnino dicetis mihi, Medice, cura te ipsum, sive patriam tuam, quæ agrotat, non solum pravis corporis habitibus, ve rum etiam infidelitate animæ, nec credere valet signis, quæ a te facta esse audivit, nisi etiam oculis similia videat. Vers. 24. Dixit autem εκα. Prædicto viceτετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἀκριβῶς simo quarto capite Evangelii juxta Matthæum acἐῤῥήθη καὶ περὶ τούτου. curate etiam de hoc dictum est. Επ' ἀληθείας - χήραν. Εμφαίνει διὰ τοῦ πα ραδείγματος, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἄξιοι σημείων, διὰ τὴν ἀνίατον ἀπιστίαν αὐτῶν. Ὥσπερ γὰρ ὁ Ἠλίας τότε, πολλών χηρῶν οὐσῶν ἐν τοῖς Ἰσραηλίταις, πρὸς οὐδεμίαν αὐτῶν ἐπέμφθη παρὰ Θεοῦ, ὡς ἀναξίων τῆς ἐπιδημίας αὐτοῦ, πρὸς μόνην δὲ τὴν * Matth. v, 17. Vers. 25. In veritate Vers. 26. viduam. Ostendit hoc signo, quod indigni sint signis pro pter insensatam illorum incredulitatem. Quemad, modum enim et Elias, cum multæ essent apud Israelitas viduæ, ad nullam illarum missus est a Deo, quod indignæ essent, ut ad eas accederet: Variæ lectiones et notæ. Forte Hentenius additum reperit έλεγε. Ἐν τῇ πατρίδι σου, quod lientenius videtur tegisse, neuter meorum agnoscit. Soli autem hoc omittunt inter reliquos codices Mosquenses. '18 abest Α. Εἰ καὶ μή. Β. Θεάσεται. Β. Δέ μυδί πρός addit A. Malim addere post οὐδεμίαν.

ἦλθε, διὰ τὸ σεμνὸν αὐτῆς, καὶ πρὸς ἀρετὴν ἔτοιμον, καίτοι ἀλλόφυλον οὖσαν, καὶ ἐθαυματούργησε παρ' αὐτῇ, ὡς ἡ τρίτη τῶν βασιλειῶν διέξεισιν· οὕτω καὶ αὐτὸς πρὸς οὐδένα μὲν τῶν ἀναξίων Έρχεται ποιήσων σημείον, διὰ τὸ μὴ μόνον ἀκερδές, ἀλλὰ καὶ βλασφημίας παραίτιον, πρὸς μόνους δὲ τοὺς μεταβληθησομένου; καὶ ὠφεληθησομένους. ad solam autem illam venit, quæ in Sarephtha οἰκοῦσαν ἐν Σαρεπτά πόλει της Σιδώνος χώρας civitata Sidonis regionis babitabat, propter illius honestatem et promptitudinem ad virtutem, licet alienigena esset; et miraculum apud eam operalus est, sicut ostendit tertius liber Regum *. Ita quoque ipse ad nullum horum, qui indigni erant, veniebat signa facturus: quod non solum inutile esset, verum etiam blasphemiæ occasio, sed ad solos ens qui per ea juvandi erant, et quos futuram erat, ut pœniteret. †† Igitur bæc erat vidua alienigena, ut tu dixisti? Imo vero ex tribn Levi erat et mater prophetæ Jonæ, quam post tempus prophetiæ suæ accepit et translocavit in terra aliena, pudore popularium suorum, quod prophetia ejus eventum non habuerat, quam de urbe Ninere prædixerat, us tertius Regum liber narrat. Vers. 27. Ει multi - Syrus. Idem quoque presenti manifestavit exemplo. Vers. 28. Et repleti sunt Vers. 29. eum. Hinc ostenderunt se ipsos esse signis indignos: el Salvatoris sermonem, qui de hoc factus erat ab co, quod facere conabantur, confirmarunt. Vers. 30. Ipse-ibat. Servatus ab unita sibi divinitate. Vers. 31. Ει descendit - Vers. 32. Hlias. Scripsit et hoc Matthæus in fine quinti capitis: quære ergo ibi enarrationem. CAP. Vill. De habente spiritum demoniacum. Vers. 33. Et in Vers. 34. Dei. Hæc et Marcus primo scripsit capite, et in eo ad verbum declarata sunt. Vers. 35. Et increpavit — illi. Similiter et hæc. Vers. 36. Et factus est- exeunt? Similiter et bac. Vers. 57. Et egrediebatur regionis. Dictum est de hoc quarto juxta Matthæum capite. CAP. IX. De socru Petri. Vers. 58. Camque surrexisset Vers. 39. illis. Ηρώτησαν, non signifcat, Interrogaverunt, sed, Rogaverunt, sicut alibi dictum est. Similiter inετίμησε, non est bie proprie lucrepavit, sed Pracepit, quod etiam alio loco dictum est. Quæ vero sunt de socru Simonis Petri, manifeste declarata inventes octavo capite Evangelii secundum Matthæuni, CAP. X. De curatis a variis morbis. eos. Vers. 40. Cum sol autem esset in occasu Dictum est de bis in principio noni capitis Evangelii secundum Matthæum. III Reg. xvII, 9. Σαρεφθά. Β. " [Οὐκοῦν αὕτη ἡ χήρα αλλόφυλος, ὡς σὺ εἴρη κας; 'Αλλὰ μᾶλλον ἐκ τῆς Λευϊτικῆς φυλῆς ἦν καὶ μέ τηρ τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ, ἣν λαβὼν μετὰ τὸν καιρὸν τῆς αὐτοῦ προφητείας, κατῴκισεν ἐν γῇ ἀλλοφύλων, αἰσχυνόμενος τοὺς αὐτοῦ ὁμοφύλους, ἐν τῷ διαψευσθῆναι τὴν αὐτοῦ προφητείαν, ἣν προείρηκε περὶ τῆς Νινευί, ὡς ἡ τρίτη τῶν Βασιλειῶν διέξεισι.] Καὶ πολλοὶ Σύρος. Τὸ αὐτὸ καὶ διὰ τοῦ παρο όντος ἐνέφηνε παραδείγματος. Καὶ ἐπλήσθησαν — αὐτόν. Έδειξαν ἐντεῦθεν αναξίους σημείων ἑαυτοὺς, καὶ τὸν περὶ τούτου λόγον τοῦ Σωτῆρος ἐβεβαίωσαν, ἀφ᾽ ὧν ἐπεχείρησ σαν. Αὐτὸς — επορεύετο. Φρουρούμενος τῇ ενω μένῃ αὐτῷ θεότητι. Καὶ κατῆλθεν αὐτοῦ. Εγραψε τοῦτο καὶ Ματ θαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ πέμπτου κεφαλαίου, και ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Ο ΚΕΦ. Η'. Περὶ τοῦ ἔχοντος πνεῦμα δαιμονίου, Καὶ ἐν — Θεοῦ. Ταῦτα καὶ Μάρκος ιστόρησεν ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ κατὰ λόγον. Καὶ ἐπετίμησεν — αὐτόν. Ομοίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἐγένετο — ἐξέρχονται; Παραπλησίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἐξεπορεύετο – περιχώρου. Είρηται περι τούτου ἐν τῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαίου. ΚΕΦ. Θ'. Περὶ τῆς πενθερᾶς Πέτρου. Αναστὰς δὲ — αὐτοῖς. 'Ηρώτησαν μὲν, ἀντὶ τοῦ, Παρεκάλεσαν. 'Επετίμησε δὲ, ἀντὶ τοῦ, Επέταξε. Τὰ δὲ περὶ τῆς πενθερᾶς τοῦ Πέτρου σαφῶς ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ὀγδό κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαίον. ΚΕΦ. Ι'. Περὶ τῶν ἰαθέντων ἀπὸ ποικίλων νόσων. Δύνοντος δὲ τοῦ ἡλίου – αὐτούς. Είρηται περὶ τούτου ἐν ἀρχῇ τοῦ ἐνάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Varia lectiones et notæ. Hoc a manu prorsus recenti habet 4 Est auteni correctio scholii proxime antecedentis. Caret eo Hentenias. Forte κατώκησεν, intellige, μετ' αὐτῆς. Ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ. Β.

ἦλθε, διὰ τὸ σεμνὸν αὐτῆς, καὶ πρὸς ἀρετὴν ἔτοιμον, καίτοι ἀλλόφυλον οὖσαν, καὶ ἐθαυματούργησε παρ' αὐτῇ, ὡς ἡ τρίτη τῶν βασιλειῶν διέξεισιν· οὕτω καὶ αὐτὸς πρὸς οὐδένα μὲν τῶν ἀναξίων Έρχεται ποιήσων σημείον, διὰ τὸ μὴ μόνον ἀκερδές, ἀλλὰ καὶ βλασφημίας παραίτιον, πρὸς μόνους δὲ τοὺς μεταβληθησομένου; καὶ ὠφεληθησομένους. ad solam autem illam venit, quæ in Sarephtha οἰκοῦσαν ἐν Σαρεπτά πόλει της Σιδώνος χώρας civitata Sidonis regionis babitabat, propter illius honestatem et promptitudinem ad virtutem, licet alienigena esset; et miraculum apud eam operalus est, sicut ostendit tertius liber Regum *. Ita quoque ipse ad nullum horum, qui indigni erant, veniebat signa facturus: quod non solum inutile esset, verum etiam blasphemiæ occasio, sed ad solos ens qui per ea juvandi erant, et quos futuram erat, ut pœniteret. †† Igitur bæc erat vidua alienigena, ut tu dixisti? Imo vero ex tribn Levi erat et mater prophetæ Jonæ, quam post tempus prophetiæ suæ accepit et translocavit in terra aliena, pudore popularium suorum, quod prophetia ejus eventum non habuerat, quam de urbe Ninere prædixerat, us tertius Regum liber narrat. Vers. 27. Ει multi - Syrus. Idem quoque presenti manifestavit exemplo. Vers. 28. Et repleti sunt Vers. 29. eum. Hinc ostenderunt se ipsos esse signis indignos: el Salvatoris sermonem, qui de hoc factus erat ab co, quod facere conabantur, confirmarunt. Vers. 30. Ipse-ibat. Servatus ab unita sibi divinitate. Vers. 31. Ει descendit - Vers. 32. Hlias. Scripsit et hoc Matthæus in fine quinti capitis: quære ergo ibi enarrationem. CAP. Vill. De habente spiritum demoniacum. Vers. 33. Et in Vers. 34. Dei. Hæc et Marcus primo scripsit capite, et in eo ad verbum declarata sunt. Vers. 35. Et increpavit — illi. Similiter et hæc. Vers. 36. Et factus est- exeunt? Similiter et bac. Vers. 57. Et egrediebatur regionis. Dictum est de hoc quarto juxta Matthæum capite. CAP. IX. De socru Petri. Vers. 58. Camque surrexisset Vers. 39. illis. Ηρώτησαν, non signifcat, Interrogaverunt, sed, Rogaverunt, sicut alibi dictum est. Similiter inετίμησε, non est bie proprie lucrepavit, sed Pracepit, quod etiam alio loco dictum est. Quæ vero sunt de socru Simonis Petri, manifeste declarata inventes octavo capite Evangelii secundum Matthæuni, CAP. X. De curatis a variis morbis. eos. Vers. 40. Cum sol autem esset in occasu Dictum est de bis in principio noni capitis Evangelii secundum Matthæum. III Reg. xvII, 9. Σαρεφθά. Β. " [Οὐκοῦν αὕτη ἡ χήρα αλλόφυλος, ὡς σὺ εἴρη κας; 'Αλλὰ μᾶλλον ἐκ τῆς Λευϊτικῆς φυλῆς ἦν καὶ μέ τηρ τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ, ἣν λαβὼν μετὰ τὸν καιρὸν τῆς αὐτοῦ προφητείας, κατῴκισεν ἐν γῇ ἀλλοφύλων, αἰσχυνόμενος τοὺς αὐτοῦ ὁμοφύλους, ἐν τῷ διαψευσθῆναι τὴν αὐτοῦ προφητείαν, ἣν προείρηκε περὶ τῆς Νινευί, ὡς ἡ τρίτη τῶν Βασιλειῶν διέξεισι.] Καὶ πολλοὶ Σύρος. Τὸ αὐτὸ καὶ διὰ τοῦ παρο όντος ἐνέφηνε παραδείγματος. Καὶ ἐπλήσθησαν — αὐτόν. Έδειξαν ἐντεῦθεν αναξίους σημείων ἑαυτοὺς, καὶ τὸν περὶ τούτου λόγον τοῦ Σωτῆρος ἐβεβαίωσαν, ἀφ᾽ ὧν ἐπεχείρησ σαν. Αὐτὸς — επορεύετο. Φρουρούμενος τῇ ενω μένῃ αὐτῷ θεότητι. Καὶ κατῆλθεν αὐτοῦ. Εγραψε τοῦτο καὶ Ματ θαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ πέμπτου κεφαλαίου, και ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Ο ΚΕΦ. Η'. Περὶ τοῦ ἔχοντος πνεῦμα δαιμονίου, Καὶ ἐν — Θεοῦ. Ταῦτα καὶ Μάρκος ιστόρησεν ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ κατὰ λόγον. Καὶ ἐπετίμησεν — αὐτόν. Ομοίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἐγένετο — ἐξέρχονται; Παραπλησίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἐξεπορεύετο – περιχώρου. Είρηται περι τούτου ἐν τῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαίου. ΚΕΦ. Θ'. Περὶ τῆς πενθερᾶς Πέτρου. Αναστὰς δὲ — αὐτοῖς. 'Ηρώτησαν μὲν, ἀντὶ τοῦ, Παρεκάλεσαν. 'Επετίμησε δὲ, ἀντὶ τοῦ, Επέταξε. Τὰ δὲ περὶ τῆς πενθερᾶς τοῦ Πέτρου σαφῶς ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ὀγδό κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαίον. ΚΕΦ. Ι'. Περὶ τῶν ἰαθέντων ἀπὸ ποικίλων νόσων. Δύνοντος δὲ τοῦ ἡλίου – αὐτούς. Είρηται περὶ τούτου ἐν ἀρχῇ τοῦ ἐνάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Varia lectiones et notæ. Hoc a manu prorsus recenti habet 4 Est auteni correctio scholii proxime antecedentis. Caret eo Hentenias. Forte κατώκησεν, intellige, μετ' αὐτῆς. Ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ. Β.

ἦλθε, διὰ τὸ σεμνὸν αὐτῆς, καὶ πρὸς ἀρετὴν ἔτοιμον, καίτοι ἀλλόφυλον οὖσαν, καὶ ἐθαυματούργησε παρ' αὐτῇ, ὡς ἡ τρίτη τῶν βασιλειῶν διέξεισιν· οὕτω καὶ αὐτὸς πρὸς οὐδένα μὲν τῶν ἀναξίων Έρχεται ποιήσων σημείον, διὰ τὸ μὴ μόνον ἀκερδές, ἀλλὰ καὶ βλασφημίας παραίτιον, πρὸς μόνους δὲ τοὺς μεταβληθησομένου; καὶ ὠφεληθησομένους. ad solam autem illam venit, quæ in Sarephtha οἰκοῦσαν ἐν Σαρεπτά πόλει της Σιδώνος χώρας civitata Sidonis regionis babitabat, propter illius honestatem et promptitudinem ad virtutem, licet alienigena esset; et miraculum apud eam operalus est, sicut ostendit tertius liber Regum *. Ita quoque ipse ad nullum horum, qui indigni erant, veniebat signa facturus: quod non solum inutile esset, verum etiam blasphemiæ occasio, sed ad solos ens qui per ea juvandi erant, et quos futuram erat, ut pœniteret. †† Igitur bæc erat vidua alienigena, ut tu dixisti? Imo vero ex tribn Levi erat et mater prophetæ Jonæ, quam post tempus prophetiæ suæ accepit et translocavit in terra aliena, pudore popularium suorum, quod prophetia ejus eventum non habuerat, quam de urbe Ninere prædixerat, us tertius Regum liber narrat. Vers. 27. Ει multi - Syrus. Idem quoque presenti manifestavit exemplo. Vers. 28. Et repleti sunt Vers. 29. eum. Hinc ostenderunt se ipsos esse signis indignos: el Salvatoris sermonem, qui de hoc factus erat ab co, quod facere conabantur, confirmarunt. Vers. 30. Ipse-ibat. Servatus ab unita sibi divinitate. Vers. 31. Ει descendit - Vers. 32. Hlias. Scripsit et hoc Matthæus in fine quinti capitis: quære ergo ibi enarrationem. CAP. Vill. De habente spiritum demoniacum. Vers. 33. Et in Vers. 34. Dei. Hæc et Marcus primo scripsit capite, et in eo ad verbum declarata sunt. Vers. 35. Et increpavit — illi. Similiter et hæc. Vers. 36. Et factus est- exeunt? Similiter et bac. Vers. 57. Et egrediebatur regionis. Dictum est de hoc quarto juxta Matthæum capite. CAP. IX. De socru Petri. Vers. 58. Camque surrexisset Vers. 39. illis. Ηρώτησαν, non signifcat, Interrogaverunt, sed, Rogaverunt, sicut alibi dictum est. Similiter inετίμησε, non est bie proprie lucrepavit, sed Pracepit, quod etiam alio loco dictum est. Quæ vero sunt de socru Simonis Petri, manifeste declarata inventes octavo capite Evangelii secundum Matthæuni, CAP. X. De curatis a variis morbis. eos. Vers. 40. Cum sol autem esset in occasu Dictum est de bis in principio noni capitis Evangelii secundum Matthæum. III Reg. xvII, 9. Σαρεφθά. Β. " [Οὐκοῦν αὕτη ἡ χήρα αλλόφυλος, ὡς σὺ εἴρη κας; 'Αλλὰ μᾶλλον ἐκ τῆς Λευϊτικῆς φυλῆς ἦν καὶ μέ τηρ τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ, ἣν λαβὼν μετὰ τὸν καιρὸν τῆς αὐτοῦ προφητείας, κατῴκισεν ἐν γῇ ἀλλοφύλων, αἰσχυνόμενος τοὺς αὐτοῦ ὁμοφύλους, ἐν τῷ διαψευσθῆναι τὴν αὐτοῦ προφητείαν, ἣν προείρηκε περὶ τῆς Νινευί, ὡς ἡ τρίτη τῶν Βασιλειῶν διέξεισι.] Καὶ πολλοὶ Σύρος. Τὸ αὐτὸ καὶ διὰ τοῦ παρο όντος ἐνέφηνε παραδείγματος. Καὶ ἐπλήσθησαν — αὐτόν. Έδειξαν ἐντεῦθεν αναξίους σημείων ἑαυτοὺς, καὶ τὸν περὶ τούτου λόγον τοῦ Σωτῆρος ἐβεβαίωσαν, ἀφ᾽ ὧν ἐπεχείρησ σαν. Αὐτὸς — επορεύετο. Φρουρούμενος τῇ ενω μένῃ αὐτῷ θεότητι. Καὶ κατῆλθεν αὐτοῦ. Εγραψε τοῦτο καὶ Ματ θαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ πέμπτου κεφαλαίου, και ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Ο ΚΕΦ. Η'. Περὶ τοῦ ἔχοντος πνεῦμα δαιμονίου, Καὶ ἐν — Θεοῦ. Ταῦτα καὶ Μάρκος ιστόρησεν ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ κατὰ λόγον. Καὶ ἐπετίμησεν — αὐτόν. Ομοίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἐγένετο — ἐξέρχονται; Παραπλησίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἐξεπορεύετο – περιχώρου. Είρηται περι τούτου ἐν τῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαίου. ΚΕΦ. Θ'. Περὶ τῆς πενθερᾶς Πέτρου. Αναστὰς δὲ — αὐτοῖς. 'Ηρώτησαν μὲν, ἀντὶ τοῦ, Παρεκάλεσαν. 'Επετίμησε δὲ, ἀντὶ τοῦ, Επέταξε. Τὰ δὲ περὶ τῆς πενθερᾶς τοῦ Πέτρου σαφῶς ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ὀγδό κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαίον. ΚΕΦ. Ι'. Περὶ τῶν ἰαθέντων ἀπὸ ποικίλων νόσων. Δύνοντος δὲ τοῦ ἡλίου – αὐτούς. Είρηται περὶ τούτου ἐν ἀρχῇ τοῦ ἐνάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Varia lectiones et notæ. Hoc a manu prorsus recenti habet 4 Est auteni correctio scholii proxime antecedentis. Caret eo Hentenias. Forte κατώκησεν, intellige, μετ' αὐτῆς. Ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ. Β.

CAP V. Vers. 41. Eribant Ἐξήρχετο εἶναι. -- Επιτιμῶν, ἀντὶ τοῦ, Επι- – στομίζων. Ανάγνωθ: δὲ ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ ἐπιτιμῶν οὐκ ἤριε λαλεῖν τὰ δαιμόνια. Γενομένης -- τόπον. Είρηται καὶ περὶ τούτου ἐν αὐτῷ. Καὶ οἱ ὄχλοι — αὐτῶν. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. 'Ο δὲ – Γαλιλαίας. Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων. Εγένετο — λίμνην. Τὸ μὲν Σίμωνος καὶ ᾿Αν δρέου, τὸ δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. Κοινωνοὶ γὰρ ἦσαν τῆς ἁλιείας, ὡς προϊόντες εὑρήσομεν. Οἱ δὲ ἁλιεῖς—δίκτυα. Σίμων, καὶ ᾿Ανδρέας, καὶ Ἰάκωβος, καὶ Ἰωάννης. Καὶ μὴν, ὁ Ματθαῖος ἐν ἀρχῇ τοῦ κηρύγματός φησιν αὐτοὺς καταλιπεῖν τὰ ἁλιευ τικὰ πάντα. καὶ ἀκολουθῆσαι τῷ Χριστῷ· ἀλλὰ τὴν μὲν ἡμέραν ἠκολούθουν αὐτῷ· τὴν δὲ νύκτα τῇ ἀλείᾳ ἐσχόλαζον, ούπω γνησιώτερον οἰκειωθέντες διὰ τὸ αἰσχυντηλὸν αὐτῶν. Εἰκὸς δὲ, μίαν ἢ καὶ δύο νύ κτας τοῦτο ποιῆσαι, καὶ μὴ περαιτέρω. Εμβὰςὀλίγον. Πρώτησεν, ἀντὶ τοῦ Προσο έταξε. esse. Επιτιμῶν, non est bic proprie lucrepans, sed, Silentium illis impo nens. Lege autem tertio capite Evangelii secundum Marcum dicti illius expositionem: Et non sinebat loqui drmonia 30. Καὶ καθίσας — ὄχλους· Ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου, ἵνα μὴ ἐπιπίπτοιεν αὐτῷ διδάσκοντι, καὶ ἵνα πάντας ὁρᾷ, κατὰ πρόσωπον ἑστῶτας. Τοῦτο δὲ καὶ πάλιν πεποίηκεν, ὡς εἶπε Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ εἶχον στοῦ τρίτου κεφαλαίου. ΚΕΦ. ΙΑ'. Περὶ τῆς ἄγρας τῶν ἰχθύων. Ὡς δὲ -- ἄγραν. Γινώσκων ότι δι' ὅλης τῆς νυχτὸς οὐδὲν ἡγρευσαν, επιτρέπει τούτοις χαλάσαι τὰ δίκτυα νῦν, ἵνα γνόντες τὴν δύναμιν αὐτοῦ βεβαιό τερον, πλείονα πίστιν αὐτοῦ προσλάβοιεν, καὶ λοιπὸν ἀποστάντες τέλεον τῆς ἁλιείας, διηνεκώς ἀκολου θῶσιν αὐτῷ. Καὶ ἀποκριθεὶς γεται, ὁ διδάσκαλος. δίκτυον. Επιστάτης λέ- Καὶ τοῦτο ποιήσαντες αὐτά. Διὰ νεύματος προσεκαλέσαντο αυτούς, μὴ δυνάμενοι λαλῆσαι ἀπὸ τῆς ἐκπλήξεως καὶ τοῦ φόβου. Μετόχους δὲ λέγει, τοὺς κοινωνούς. Ἰδὼν — εἰμι. Συνήκεν, ὅτι τὸ πρόσταγμα αὐτοῦ παραδόξως ενήργησε, καὶ ὅτι θεῖός ἐστι καὶ ὑπερφυής ἄνθρωπος, καὶ λοιπὸν ἀνάξιον ἑαυτὸν λογισάμενος, ὑπὸ πολλῆς μάλα τῆς εὐλαβείας καὶ συστολῆς, παρητείτο τὴν παρουσίαν αὐτοῦ, φορηθεὶς, μή ποτε κινδυνεύσῃ, τολμήσας υποδέξασθαι τοιοῦτος τοιοῦτον. Θάμβος – συνέλαβον. Εἰκὸς γὰρ, ἔχειν σὺν * Marc. 1 34. Vers. 42. Facto luco. Vers. 42. Et turbæ clum est. locum. Dictum est de eodem eis. Illo capite de his diVers. 43. Ipse autem Vers. 41. Galilae. Si- militer et de his omnibus. CAP. V. Vers. 1. Factum est Vers. 2. l. cum. Una quidem erat Simonis et Andreæ, altera vero Jacobi et Joannis: bi siquidem socii in piscatione erant, prout in sequentibus inveniemus. Vers. 2. Piscatores — relia. Nempe Simon et Andreas, Jacobus et Joannes. Αtqui Malthus ait, hos in principio prædicationis reliquisse piscatoria omnia, et seculos esse Christum. Verumn dic quidem sequebantur Christum, nocte vero piscatoria exercebant: nondum ingénue in Christi familiam acciti, eo quod propria detinerentur verecundia. Verisimile est autem, id una nocte factum, aut duabus, et non amplius. Vers. 3. Ingressus — pusillum. Verbum ηρώτησɛv. nec hic significat Interrogavit, sed Jussit. Vers. 3. Εt sedens — turbas. Docebat de navi, ne in eum docentem irruerent: videretque omnes corain facie stantes. Hoc autem alias etiam fecit veluti dixit Hallhaus vicesimno tertio capite Varia lectiones Επιτιμῶν nec Marcus, nec llentenius agnoScil. Χαλάσατε. Α. (n) Capture magnitudine. Proraus piscatione. CAP. XI. De captura piscium. Vers. 4. Ut autem capturam. Sciens, quod tota nocte nibil ceperant, adhortabatur. ut nunc laxǝrent retia; quo cognita firmius ejus potentla majorem de eo fidem conciperent, relictaque deinceps captura magnitudine (nn), continue eum sequerentur. Vers. 5. Et respondens της dicitur doctor. rele. Η Επιστά Vers. 6. Cumque hoc fecissent Vers. 7. ipse. Nutu eos vocaverunt, cum præ stupore et timore loqui non possent. Participes autem vocat socios. Vers. 8. Videns · sum. Intellexit, quod præceplum ejus admirando modo operatum erat, quodque divinus ac supernaturalis homo esset: et magua illius reverentia, suique correptione repressus, indignum sese ducebat. Ejus itaque devitabat praesentiam, timens, nequando periclitaretur, quod talis talem ausus fuisset suscipere. Vers. 9. Stupor - comprehenderant. Verisimle et notæ. Quatuor hæc vocabula omisit lleutenius. Verba contextus autem conjunxit. Μήποτε καὶ κινδυνεύσῃ. Β.

CAP V. Vers. 41. Eribant Ἐξήρχετο εἶναι. -- Επιτιμῶν, ἀντὶ τοῦ, Επι- – στομίζων. Ανάγνωθ: δὲ ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ ἐπιτιμῶν οὐκ ἤριε λαλεῖν τὰ δαιμόνια. Γενομένης -- τόπον. Είρηται καὶ περὶ τούτου ἐν αὐτῷ. Καὶ οἱ ὄχλοι — αὐτῶν. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. 'Ο δὲ – Γαλιλαίας. Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων. Εγένετο — λίμνην. Τὸ μὲν Σίμωνος καὶ ᾿Αν δρέου, τὸ δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. Κοινωνοὶ γὰρ ἦσαν τῆς ἁλιείας, ὡς προϊόντες εὑρήσομεν. Οἱ δὲ ἁλιεῖς—δίκτυα. Σίμων, καὶ ᾿Ανδρέας, καὶ Ἰάκωβος, καὶ Ἰωάννης. Καὶ μὴν, ὁ Ματθαῖος ἐν ἀρχῇ τοῦ κηρύγματός φησιν αὐτοὺς καταλιπεῖν τὰ ἁλιευ τικὰ πάντα. καὶ ἀκολουθῆσαι τῷ Χριστῷ· ἀλλὰ τὴν μὲν ἡμέραν ἠκολούθουν αὐτῷ· τὴν δὲ νύκτα τῇ ἀλείᾳ ἐσχόλαζον, ούπω γνησιώτερον οἰκειωθέντες διὰ τὸ αἰσχυντηλὸν αὐτῶν. Εἰκὸς δὲ, μίαν ἢ καὶ δύο νύ κτας τοῦτο ποιῆσαι, καὶ μὴ περαιτέρω. Εμβὰςὀλίγον. Πρώτησεν, ἀντὶ τοῦ Προσο έταξε. esse. Επιτιμῶν, non est bic proprie lucrepans, sed, Silentium illis impo nens. Lege autem tertio capite Evangelii secundum Marcum dicti illius expositionem: Et non sinebat loqui drmonia 30. Καὶ καθίσας — ὄχλους· Ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου, ἵνα μὴ ἐπιπίπτοιεν αὐτῷ διδάσκοντι, καὶ ἵνα πάντας ὁρᾷ, κατὰ πρόσωπον ἑστῶτας. Τοῦτο δὲ καὶ πάλιν πεποίηκεν, ὡς εἶπε Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ εἶχον στοῦ τρίτου κεφαλαίου. ΚΕΦ. ΙΑ'. Περὶ τῆς ἄγρας τῶν ἰχθύων. Ὡς δὲ -- ἄγραν. Γινώσκων ότι δι' ὅλης τῆς νυχτὸς οὐδὲν ἡγρευσαν, επιτρέπει τούτοις χαλάσαι τὰ δίκτυα νῦν, ἵνα γνόντες τὴν δύναμιν αὐτοῦ βεβαιό τερον, πλείονα πίστιν αὐτοῦ προσλάβοιεν, καὶ λοιπὸν ἀποστάντες τέλεον τῆς ἁλιείας, διηνεκώς ἀκολου θῶσιν αὐτῷ. Καὶ ἀποκριθεὶς γεται, ὁ διδάσκαλος. δίκτυον. Επιστάτης λέ- Καὶ τοῦτο ποιήσαντες αὐτά. Διὰ νεύματος προσεκαλέσαντο αυτούς, μὴ δυνάμενοι λαλῆσαι ἀπὸ τῆς ἐκπλήξεως καὶ τοῦ φόβου. Μετόχους δὲ λέγει, τοὺς κοινωνούς. Ἰδὼν — εἰμι. Συνήκεν, ὅτι τὸ πρόσταγμα αὐτοῦ παραδόξως ενήργησε, καὶ ὅτι θεῖός ἐστι καὶ ὑπερφυής ἄνθρωπος, καὶ λοιπὸν ἀνάξιον ἑαυτὸν λογισάμενος, ὑπὸ πολλῆς μάλα τῆς εὐλαβείας καὶ συστολῆς, παρητείτο τὴν παρουσίαν αὐτοῦ, φορηθεὶς, μή ποτε κινδυνεύσῃ, τολμήσας υποδέξασθαι τοιοῦτος τοιοῦτον. Θάμβος – συνέλαβον. Εἰκὸς γὰρ, ἔχειν σὺν * Marc. 1 34. Vers. 42. Facto luco. Vers. 42. Et turbæ clum est. locum. Dictum est de eodem eis. Illo capite de his diVers. 43. Ipse autem Vers. 41. Galilae. Si- militer et de his omnibus. CAP. V. Vers. 1. Factum est Vers. 2. l. cum. Una quidem erat Simonis et Andreæ, altera vero Jacobi et Joannis: bi siquidem socii in piscatione erant, prout in sequentibus inveniemus. Vers. 2. Piscatores — relia. Nempe Simon et Andreas, Jacobus et Joannes. Αtqui Malthus ait, hos in principio prædicationis reliquisse piscatoria omnia, et seculos esse Christum. Verumn dic quidem sequebantur Christum, nocte vero piscatoria exercebant: nondum ingénue in Christi familiam acciti, eo quod propria detinerentur verecundia. Verisimile est autem, id una nocte factum, aut duabus, et non amplius. Vers. 3. Ingressus — pusillum. Verbum ηρώτησɛv. nec hic significat Interrogavit, sed Jussit. Vers. 3. Εt sedens — turbas. Docebat de navi, ne in eum docentem irruerent: videretque omnes corain facie stantes. Hoc autem alias etiam fecit veluti dixit Hallhaus vicesimno tertio capite Varia lectiones Επιτιμῶν nec Marcus, nec llentenius agnoScil. Χαλάσατε. Α. (n) Capture magnitudine. Proraus piscatione. CAP. XI. De captura piscium. Vers. 4. Ut autem capturam. Sciens, quod tota nocte nibil ceperant, adhortabatur. ut nunc laxǝrent retia; quo cognita firmius ejus potentla majorem de eo fidem conciperent, relictaque deinceps captura magnitudine (nn), continue eum sequerentur. Vers. 5. Et respondens της dicitur doctor. rele. Η Επιστά Vers. 6. Cumque hoc fecissent Vers. 7. ipse. Nutu eos vocaverunt, cum præ stupore et timore loqui non possent. Participes autem vocat socios. Vers. 8. Videns · sum. Intellexit, quod præceplum ejus admirando modo operatum erat, quodque divinus ac supernaturalis homo esset: et magua illius reverentia, suique correptione repressus, indignum sese ducebat. Ejus itaque devitabat praesentiam, timens, nequando periclitaretur, quod talis talem ausus fuisset suscipere. Vers. 9. Stupor - comprehenderant. Verisimle et notæ. Quatuor hæc vocabula omisit lleutenius. Verba contextus autem conjunxit. Μήποτε καὶ κινδυνεύσῃ. Β.

CAP V. Vers. 41. Eribant Ἐξήρχετο εἶναι. -- Επιτιμῶν, ἀντὶ τοῦ, Επι- – στομίζων. Ανάγνωθ: δὲ ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ ἐπιτιμῶν οὐκ ἤριε λαλεῖν τὰ δαιμόνια. Γενομένης -- τόπον. Είρηται καὶ περὶ τούτου ἐν αὐτῷ. Καὶ οἱ ὄχλοι — αὐτῶν. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. 'Ο δὲ – Γαλιλαίας. Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων. Εγένετο — λίμνην. Τὸ μὲν Σίμωνος καὶ ᾿Αν δρέου, τὸ δὲ Ἰακώβου καὶ Ἰωάννου. Κοινωνοὶ γὰρ ἦσαν τῆς ἁλιείας, ὡς προϊόντες εὑρήσομεν. Οἱ δὲ ἁλιεῖς—δίκτυα. Σίμων, καὶ ᾿Ανδρέας, καὶ Ἰάκωβος, καὶ Ἰωάννης. Καὶ μὴν, ὁ Ματθαῖος ἐν ἀρχῇ τοῦ κηρύγματός φησιν αὐτοὺς καταλιπεῖν τὰ ἁλιευ τικὰ πάντα. καὶ ἀκολουθῆσαι τῷ Χριστῷ· ἀλλὰ τὴν μὲν ἡμέραν ἠκολούθουν αὐτῷ· τὴν δὲ νύκτα τῇ ἀλείᾳ ἐσχόλαζον, ούπω γνησιώτερον οἰκειωθέντες διὰ τὸ αἰσχυντηλὸν αὐτῶν. Εἰκὸς δὲ, μίαν ἢ καὶ δύο νύ κτας τοῦτο ποιῆσαι, καὶ μὴ περαιτέρω. Εμβὰςὀλίγον. Πρώτησεν, ἀντὶ τοῦ Προσο έταξε. esse. Επιτιμῶν, non est bic proprie lucrepans, sed, Silentium illis impo nens. Lege autem tertio capite Evangelii secundum Marcum dicti illius expositionem: Et non sinebat loqui drmonia 30. Καὶ καθίσας — ὄχλους· Ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου, ἵνα μὴ ἐπιπίπτοιεν αὐτῷ διδάσκοντι, καὶ ἵνα πάντας ὁρᾷ, κατὰ πρόσωπον ἑστῶτας. Τοῦτο δὲ καὶ πάλιν πεποίηκεν, ὡς εἶπε Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ εἶχον στοῦ τρίτου κεφαλαίου. ΚΕΦ. ΙΑ'. Περὶ τῆς ἄγρας τῶν ἰχθύων. Ὡς δὲ -- ἄγραν. Γινώσκων ότι δι' ὅλης τῆς νυχτὸς οὐδὲν ἡγρευσαν, επιτρέπει τούτοις χαλάσαι τὰ δίκτυα νῦν, ἵνα γνόντες τὴν δύναμιν αὐτοῦ βεβαιό τερον, πλείονα πίστιν αὐτοῦ προσλάβοιεν, καὶ λοιπὸν ἀποστάντες τέλεον τῆς ἁλιείας, διηνεκώς ἀκολου θῶσιν αὐτῷ. Καὶ ἀποκριθεὶς γεται, ὁ διδάσκαλος. δίκτυον. Επιστάτης λέ- Καὶ τοῦτο ποιήσαντες αὐτά. Διὰ νεύματος προσεκαλέσαντο αυτούς, μὴ δυνάμενοι λαλῆσαι ἀπὸ τῆς ἐκπλήξεως καὶ τοῦ φόβου. Μετόχους δὲ λέγει, τοὺς κοινωνούς. Ἰδὼν — εἰμι. Συνήκεν, ὅτι τὸ πρόσταγμα αὐτοῦ παραδόξως ενήργησε, καὶ ὅτι θεῖός ἐστι καὶ ὑπερφυής ἄνθρωπος, καὶ λοιπὸν ἀνάξιον ἑαυτὸν λογισάμενος, ὑπὸ πολλῆς μάλα τῆς εὐλαβείας καὶ συστολῆς, παρητείτο τὴν παρουσίαν αὐτοῦ, φορηθεὶς, μή ποτε κινδυνεύσῃ, τολμήσας υποδέξασθαι τοιοῦτος τοιοῦτον. Θάμβος – συνέλαβον. Εἰκὸς γὰρ, ἔχειν σὺν * Marc. 1 34. Vers. 42. Facto luco. Vers. 42. Et turbæ clum est. locum. Dictum est de eodem eis. Illo capite de his diVers. 43. Ipse autem Vers. 41. Galilae. Si- militer et de his omnibus. CAP. V. Vers. 1. Factum est Vers. 2. l. cum. Una quidem erat Simonis et Andreæ, altera vero Jacobi et Joannis: bi siquidem socii in piscatione erant, prout in sequentibus inveniemus. Vers. 2. Piscatores — relia. Nempe Simon et Andreas, Jacobus et Joannes. Αtqui Malthus ait, hos in principio prædicationis reliquisse piscatoria omnia, et seculos esse Christum. Verumn dic quidem sequebantur Christum, nocte vero piscatoria exercebant: nondum ingénue in Christi familiam acciti, eo quod propria detinerentur verecundia. Verisimile est autem, id una nocte factum, aut duabus, et non amplius. Vers. 3. Ingressus — pusillum. Verbum ηρώτησɛv. nec hic significat Interrogavit, sed Jussit. Vers. 3. Εt sedens — turbas. Docebat de navi, ne in eum docentem irruerent: videretque omnes corain facie stantes. Hoc autem alias etiam fecit veluti dixit Hallhaus vicesimno tertio capite Varia lectiones Επιτιμῶν nec Marcus, nec llentenius agnoScil. Χαλάσατε. Α. (n) Capture magnitudine. Proraus piscatione. CAP. XI. De captura piscium. Vers. 4. Ut autem capturam. Sciens, quod tota nocte nibil ceperant, adhortabatur. ut nunc laxǝrent retia; quo cognita firmius ejus potentla majorem de eo fidem conciperent, relictaque deinceps captura magnitudine (nn), continue eum sequerentur. Vers. 5. Et respondens της dicitur doctor. rele. Η Επιστά Vers. 6. Cumque hoc fecissent Vers. 7. ipse. Nutu eos vocaverunt, cum præ stupore et timore loqui non possent. Participes autem vocat socios. Vers. 8. Videns · sum. Intellexit, quod præceplum ejus admirando modo operatum erat, quodque divinus ac supernaturalis homo esset: et magua illius reverentia, suique correptione repressus, indignum sese ducebat. Ejus itaque devitabat praesentiam, timens, nequando periclitaretur, quod talis talem ausus fuisset suscipere. Vers. 9. Stupor - comprehenderant. Verisimle et notæ. Quatuor hæc vocabula omisit lleutenius. Verba contextus autem conjunxit. Μήποτε καὶ κινδυνεύσῃ. Β.

enim est, non solum fratrem Andream secum ba- αὐτῷ μὴ μόνον τὸν ἀδελφὸν ᾿Ανδρέαν, ἀλλὰ καὶ μια buisse, verum etiam mercenarios sicut etiam de Jacobo et Joanne docuit Marcus circa finem sui proœmii Vers. 10. Similiter captabis. Abundans captura piscium typus erat copiose hominum capturæ, ac presignatio magnæ illorum multitudinis, qui ab apostolis irretiendi erant, quorum sensibilem capturam ad intellectualem transtulit Christus. Poethac, inquit, mutata tibi piscatione, homines captabis. Considerandum autem et juxta anagogen, quæ ad præsens faciunt propositum. Ante Christi sane peregrinationem, nox ΠΟΣ erat erroris et ignoran. tiæ rectæ fidei: in qua prophetæ laborantes nullum obedientem acceperant, eo quod essent facinorosi rationales illi pisces et fugerent. Quando autem ortus est Soljustitiæ, hominum illuminans animas, tunc ab apostolis laxata sunt retia doctrinæ praedicationis evangelica: et concluserunt mulμιαdinem copiosam rationalium piscium, greges videlicet gentium. Participes vero ac socii captures apostolicæ sunt episcopi ac magistri singularum ecclesiarum, qui suo labore coopitulantur apostolis. Vers. 11. Εt deducentes. cum. Nunc perfecte secuti sont cum. CAP. XII. De leproso. Vers 12. Et factum est — mundare. De hoc dictum est sexto capite Evangelii sccundum Matthæum. Vers. 13. Εt — Vers. 14. diceret. ibi etiam hæc declarata sunt. Vers. 14. Sed - Moses. Sed abi, inquit: Deficit enim, inquit, extrinsecus sumendum. Invenies autem horum quoque enarrationem prædicto capite. Vers. 14. In testimonium illis. Similiter et præsentis verbi. Vers. 15. Pervagabatur — Vers. 16. orabat. Oportet ergo et nos, cum praeclari aliquid agimus, fugere, ne ab hominibus celebremur: orare vero, ut nobis dọɑum et gratia conservetur. Vers. 17. Factumque — docens. In bac oratione Et ipse erat docens, abundat, et Hebraicæ autem linguæ hoc peculiare est, sæpius autem apud Lucam. Marcus vero etiam addidit, ubi tunc erat docens "¸ 1:empe in domo. Vers. 17. Εt sedebant - Jerusalem. Qui undique advenerant propter famam cjus. Vers. 17. Et virtus - eos. Virtus Dei erat cum eo ad sanandum turbas. Virtutem autem Domini dixit, ob continuam et auctoritatis plenam sanationem. 27 Marc. 11, 1. σθωτούς, ὡς καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης, καθώς Μάρκος ἐδίδαξε πρὸς τῷ τέλει τοῦ προοιμίου αὐτοῦ. Ομοίως – ἔσῃ ζωγρών. Η γὰρ δαψιλὴ; ἄγρα τῶν ἰχθύων τύπος ἦν τῆς δαψιλοὺς ἄγρας τῶν ἀνθρώ· πων, καὶ προμήνυμα τοῦ πολλοῦ πλήθους των μελ λόντων σαγηνευθῆναι παρὰ τῶν ἀποστόλων, ὧν τὴν αἰσθητὴν ἁλιείαν εἰς νοητὴν μετέθηκεν ὁ Χριστός. ᾿Απὸ τοῦ νῦν γὰρ, φησί, μεταβληθείσης σοι τῆς ἁλιευτικῆς, ἀνθρώπους ἔσῃ θηρεύων. θεωρητέον δὲ καὶ κατὰ ἀναγωγὴν τὰ τῆς παρού σης ὑποθέσεως. Πρὸ μὲν τῆς ἐπιδημίας τοῦ Χριστοῦ νύξ ἦν πλάνης καὶ ἀγνοίας τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἐν ᾗ οἱ προφῆται κοπιάσαντες, οὐδένα ἐλάβον πειθήνιον, κακούργων όντων τῶν λογικῶν ἐκείνων ιχθύων καὶ φευγόντων· ὅτι δὲ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύ νης, ὁ φωτίζων τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, τότε παρά τῶν ἀποστόλων ἐχαλάσθη τὰ δίκτυα της διδασκαλίας τοῦ εὐαγγελικού κηρύγματος, καὶ συνεκλείσθη πλῆθος λογικῶν ἰχθύων πολύ, αγέλαι ἐθνῶν· μέτοχοι δὲ καὶ κοινωνοί τῆς ἀποστολικῆς ἄγρας, οι επίσκοποι καὶ διδάσκαλοι τῶν κατὰ τόπους ἐκκλησιῶν, οἱ συλλαμβάνονται του πόνου τοῖς ἀποστόλοις. Καὶ καταγαγόντες - αὐτῷ. Νῦν ὁλοτελώς ήχου λούθησαν αὐτῷ. ΚΕΦ. ΙΒ'. Περὶ τοῦ λεπρού. Καὶ ἐγένετο – καθαρίσαι. Είρηται περ. τούτου ἐν τῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Kal - εἰπεῖν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Αλλ' - Μωυσῆς. 'Αλλ' ἀπελθών, φησί, καὶ τὰ ἐξῆς. Λείπει γὰρ τὸ, φησί, ἔξωθεν λαμβανόμενον. Εὑρήσεις δὲ καὶ τὴν τούτων ἐξήγησιν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ. Εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. Ομοίως καὶ τὴν τοῦ παρ ὄντος ῥητοῦ. Διήρχετο --- προσευχόμενος. Χρὴ γὰρ καὶ ἡμᾶς κατορθοῦντάς τι, φεύγειν μὲν, ὑπὲρ τοῦ μὴ παρὰ τῶν ἀνθρώπων εὐφημεῖσθαι· προσεύχεσθαι δὲ, ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι ἡμῖν τὸ χάρισμα. Καὶ ἐγένετο - διδάσκων. Τοῦ Καὶ αὐτὸς ἦν διδάσκων, περιττόν ἐστι τὸ καὶ. Τῇ γὰρ τῶν Ἑβραίων διαλέκτῳ καὶ τοῦτο σύνηθες πολλαχοῦ δὲ τοῦτο καὶ παρὰ τῷ Λουκῇ· Μάρκος δὲ προσέθηκε, καὶ ποῦ ἦν διδάσκων τότε, ὅτι ἐν οἰκίᾳ. Καὶ ἦσαν καθήμενοι – Ιερουσαλήμ. Πανταχό θεν ἐλθόντες, διὰ τὴν φήμην αὐτοῦ. Καὶ δύναμις-αὐτούς. Δύναμις Θεοῦ ἦν παρ' αυ τῷ εἰς τὸ ἰᾶσθαι τοὺς ὄχλους· δύναμιν δὲ Κυρίου εξ πεν αὐτὴν, διὰ τὸ συνεχὲς καὶ ἐξουσιαστικὸν τῆς Ιάσ σεως. Varim lectiones et notes. (20. Rentenius reddidit, ac si legerit ἐν τῷ καὶ anie αὐτός omittit. A. Legi ergo possit πρό τοῦ· αὐτὸς ἦν. Scribe ergo hoc loco, non, ut alibi, 50oo) Facinorosi. Imo, subdoli, versuti. Jam litteram majusculam et initialem, sed totum yocabulum omiserunt.

enim est, non solum fratrem Andream secum ba- αὐτῷ μὴ μόνον τὸν ἀδελφὸν ᾿Ανδρέαν, ἀλλὰ καὶ μια buisse, verum etiam mercenarios sicut etiam de Jacobo et Joanne docuit Marcus circa finem sui proœmii Vers. 10. Similiter captabis. Abundans captura piscium typus erat copiose hominum capturæ, ac presignatio magnæ illorum multitudinis, qui ab apostolis irretiendi erant, quorum sensibilem capturam ad intellectualem transtulit Christus. Poethac, inquit, mutata tibi piscatione, homines captabis. Considerandum autem et juxta anagogen, quæ ad præsens faciunt propositum. Ante Christi sane peregrinationem, nox ΠΟΣ erat erroris et ignoran. tiæ rectæ fidei: in qua prophetæ laborantes nullum obedientem acceperant, eo quod essent facinorosi rationales illi pisces et fugerent. Quando autem ortus est Soljustitiæ, hominum illuminans animas, tunc ab apostolis laxata sunt retia doctrinæ praedicationis evangelica: et concluserunt mulμιαdinem copiosam rationalium piscium, greges videlicet gentium. Participes vero ac socii captures apostolicæ sunt episcopi ac magistri singularum ecclesiarum, qui suo labore coopitulantur apostolis. Vers. 11. Εt deducentes. cum. Nunc perfecte secuti sont cum. CAP. XII. De leproso. Vers 12. Et factum est — mundare. De hoc dictum est sexto capite Evangelii sccundum Matthæum. Vers. 13. Εt — Vers. 14. diceret. ibi etiam hæc declarata sunt. Vers. 14. Sed - Moses. Sed abi, inquit: Deficit enim, inquit, extrinsecus sumendum. Invenies autem horum quoque enarrationem prædicto capite. Vers. 14. In testimonium illis. Similiter et præsentis verbi. Vers. 15. Pervagabatur — Vers. 16. orabat. Oportet ergo et nos, cum praeclari aliquid agimus, fugere, ne ab hominibus celebremur: orare vero, ut nobis dọɑum et gratia conservetur. Vers. 17. Factumque — docens. In bac oratione Et ipse erat docens, abundat, et Hebraicæ autem linguæ hoc peculiare est, sæpius autem apud Lucam. Marcus vero etiam addidit, ubi tunc erat docens "¸ 1:empe in domo. Vers. 17. Εt sedebant - Jerusalem. Qui undique advenerant propter famam cjus. Vers. 17. Et virtus - eos. Virtus Dei erat cum eo ad sanandum turbas. Virtutem autem Domini dixit, ob continuam et auctoritatis plenam sanationem. 27 Marc. 11, 1. σθωτούς, ὡς καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης, καθώς Μάρκος ἐδίδαξε πρὸς τῷ τέλει τοῦ προοιμίου αὐτοῦ. Ομοίως – ἔσῃ ζωγρών. Η γὰρ δαψιλὴ; ἄγρα τῶν ἰχθύων τύπος ἦν τῆς δαψιλοὺς ἄγρας τῶν ἀνθρώ· πων, καὶ προμήνυμα τοῦ πολλοῦ πλήθους των μελ λόντων σαγηνευθῆναι παρὰ τῶν ἀποστόλων, ὧν τὴν αἰσθητὴν ἁλιείαν εἰς νοητὴν μετέθηκεν ὁ Χριστός. ᾿Απὸ τοῦ νῦν γὰρ, φησί, μεταβληθείσης σοι τῆς ἁλιευτικῆς, ἀνθρώπους ἔσῃ θηρεύων. θεωρητέον δὲ καὶ κατὰ ἀναγωγὴν τὰ τῆς παρού σης ὑποθέσεως. Πρὸ μὲν τῆς ἐπιδημίας τοῦ Χριστοῦ νύξ ἦν πλάνης καὶ ἀγνοίας τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἐν ᾗ οἱ προφῆται κοπιάσαντες, οὐδένα ἐλάβον πειθήνιον, κακούργων όντων τῶν λογικῶν ἐκείνων ιχθύων καὶ φευγόντων· ὅτι δὲ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύ νης, ὁ φωτίζων τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, τότε παρά τῶν ἀποστόλων ἐχαλάσθη τὰ δίκτυα της διδασκαλίας τοῦ εὐαγγελικού κηρύγματος, καὶ συνεκλείσθη πλῆθος λογικῶν ἰχθύων πολύ, αγέλαι ἐθνῶν· μέτοχοι δὲ καὶ κοινωνοί τῆς ἀποστολικῆς ἄγρας, οι επίσκοποι καὶ διδάσκαλοι τῶν κατὰ τόπους ἐκκλησιῶν, οἱ συλλαμβάνονται του πόνου τοῖς ἀποστόλοις. Καὶ καταγαγόντες - αὐτῷ. Νῦν ὁλοτελώς ήχου λούθησαν αὐτῷ. ΚΕΦ. ΙΒ'. Περὶ τοῦ λεπρού. Καὶ ἐγένετο – καθαρίσαι. Είρηται περ. τούτου ἐν τῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Kal - εἰπεῖν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Αλλ' - Μωυσῆς. 'Αλλ' ἀπελθών, φησί, καὶ τὰ ἐξῆς. Λείπει γὰρ τὸ, φησί, ἔξωθεν λαμβανόμενον. Εὑρήσεις δὲ καὶ τὴν τούτων ἐξήγησιν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ. Εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. Ομοίως καὶ τὴν τοῦ παρ ὄντος ῥητοῦ. Διήρχετο --- προσευχόμενος. Χρὴ γὰρ καὶ ἡμᾶς κατορθοῦντάς τι, φεύγειν μὲν, ὑπὲρ τοῦ μὴ παρὰ τῶν ἀνθρώπων εὐφημεῖσθαι· προσεύχεσθαι δὲ, ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι ἡμῖν τὸ χάρισμα. Καὶ ἐγένετο - διδάσκων. Τοῦ Καὶ αὐτὸς ἦν διδάσκων, περιττόν ἐστι τὸ καὶ. Τῇ γὰρ τῶν Ἑβραίων διαλέκτῳ καὶ τοῦτο σύνηθες πολλαχοῦ δὲ τοῦτο καὶ παρὰ τῷ Λουκῇ· Μάρκος δὲ προσέθηκε, καὶ ποῦ ἦν διδάσκων τότε, ὅτι ἐν οἰκίᾳ. Καὶ ἦσαν καθήμενοι – Ιερουσαλήμ. Πανταχό θεν ἐλθόντες, διὰ τὴν φήμην αὐτοῦ. Καὶ δύναμις-αὐτούς. Δύναμις Θεοῦ ἦν παρ' αυ τῷ εἰς τὸ ἰᾶσθαι τοὺς ὄχλους· δύναμιν δὲ Κυρίου εξ πεν αὐτὴν, διὰ τὸ συνεχὲς καὶ ἐξουσιαστικὸν τῆς Ιάσ σεως. Varim lectiones et notes. (20. Rentenius reddidit, ac si legerit ἐν τῷ καὶ anie αὐτός omittit. A. Legi ergo possit πρό τοῦ· αὐτὸς ἦν. Scribe ergo hoc loco, non, ut alibi, 50oo) Facinorosi. Imo, subdoli, versuti. Jam litteram majusculam et initialem, sed totum yocabulum omiserunt.

enim est, non solum fratrem Andream secum ba- αὐτῷ μὴ μόνον τὸν ἀδελφὸν ᾿Ανδρέαν, ἀλλὰ καὶ μια buisse, verum etiam mercenarios sicut etiam de Jacobo et Joanne docuit Marcus circa finem sui proœmii Vers. 10. Similiter captabis. Abundans captura piscium typus erat copiose hominum capturæ, ac presignatio magnæ illorum multitudinis, qui ab apostolis irretiendi erant, quorum sensibilem capturam ad intellectualem transtulit Christus. Poethac, inquit, mutata tibi piscatione, homines captabis. Considerandum autem et juxta anagogen, quæ ad præsens faciunt propositum. Ante Christi sane peregrinationem, nox ΠΟΣ erat erroris et ignoran. tiæ rectæ fidei: in qua prophetæ laborantes nullum obedientem acceperant, eo quod essent facinorosi rationales illi pisces et fugerent. Quando autem ortus est Soljustitiæ, hominum illuminans animas, tunc ab apostolis laxata sunt retia doctrinæ praedicationis evangelica: et concluserunt mulμιαdinem copiosam rationalium piscium, greges videlicet gentium. Participes vero ac socii captures apostolicæ sunt episcopi ac magistri singularum ecclesiarum, qui suo labore coopitulantur apostolis. Vers. 11. Εt deducentes. cum. Nunc perfecte secuti sont cum. CAP. XII. De leproso. Vers 12. Et factum est — mundare. De hoc dictum est sexto capite Evangelii sccundum Matthæum. Vers. 13. Εt — Vers. 14. diceret. ibi etiam hæc declarata sunt. Vers. 14. Sed - Moses. Sed abi, inquit: Deficit enim, inquit, extrinsecus sumendum. Invenies autem horum quoque enarrationem prædicto capite. Vers. 14. In testimonium illis. Similiter et præsentis verbi. Vers. 15. Pervagabatur — Vers. 16. orabat. Oportet ergo et nos, cum praeclari aliquid agimus, fugere, ne ab hominibus celebremur: orare vero, ut nobis dọɑum et gratia conservetur. Vers. 17. Factumque — docens. In bac oratione Et ipse erat docens, abundat, et Hebraicæ autem linguæ hoc peculiare est, sæpius autem apud Lucam. Marcus vero etiam addidit, ubi tunc erat docens "¸ 1:empe in domo. Vers. 17. Εt sedebant - Jerusalem. Qui undique advenerant propter famam cjus. Vers. 17. Et virtus - eos. Virtus Dei erat cum eo ad sanandum turbas. Virtutem autem Domini dixit, ob continuam et auctoritatis plenam sanationem. 27 Marc. 11, 1. σθωτούς, ὡς καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης, καθώς Μάρκος ἐδίδαξε πρὸς τῷ τέλει τοῦ προοιμίου αὐτοῦ. Ομοίως – ἔσῃ ζωγρών. Η γὰρ δαψιλὴ; ἄγρα τῶν ἰχθύων τύπος ἦν τῆς δαψιλοὺς ἄγρας τῶν ἀνθρώ· πων, καὶ προμήνυμα τοῦ πολλοῦ πλήθους των μελ λόντων σαγηνευθῆναι παρὰ τῶν ἀποστόλων, ὧν τὴν αἰσθητὴν ἁλιείαν εἰς νοητὴν μετέθηκεν ὁ Χριστός. ᾿Απὸ τοῦ νῦν γὰρ, φησί, μεταβληθείσης σοι τῆς ἁλιευτικῆς, ἀνθρώπους ἔσῃ θηρεύων. θεωρητέον δὲ καὶ κατὰ ἀναγωγὴν τὰ τῆς παρού σης ὑποθέσεως. Πρὸ μὲν τῆς ἐπιδημίας τοῦ Χριστοῦ νύξ ἦν πλάνης καὶ ἀγνοίας τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἐν ᾗ οἱ προφῆται κοπιάσαντες, οὐδένα ἐλάβον πειθήνιον, κακούργων όντων τῶν λογικῶν ἐκείνων ιχθύων καὶ φευγόντων· ὅτι δὲ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύ νης, ὁ φωτίζων τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, τότε παρά τῶν ἀποστόλων ἐχαλάσθη τὰ δίκτυα της διδασκαλίας τοῦ εὐαγγελικού κηρύγματος, καὶ συνεκλείσθη πλῆθος λογικῶν ἰχθύων πολύ, αγέλαι ἐθνῶν· μέτοχοι δὲ καὶ κοινωνοί τῆς ἀποστολικῆς ἄγρας, οι επίσκοποι καὶ διδάσκαλοι τῶν κατὰ τόπους ἐκκλησιῶν, οἱ συλλαμβάνονται του πόνου τοῖς ἀποστόλοις. Καὶ καταγαγόντες - αὐτῷ. Νῦν ὁλοτελώς ήχου λούθησαν αὐτῷ. ΚΕΦ. ΙΒ'. Περὶ τοῦ λεπρού. Καὶ ἐγένετο – καθαρίσαι. Είρηται περ. τούτου ἐν τῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Kal - εἰπεῖν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Αλλ' - Μωυσῆς. 'Αλλ' ἀπελθών, φησί, καὶ τὰ ἐξῆς. Λείπει γὰρ τὸ, φησί, ἔξωθεν λαμβανόμενον. Εὑρήσεις δὲ καὶ τὴν τούτων ἐξήγησιν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ. Εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. Ομοίως καὶ τὴν τοῦ παρ ὄντος ῥητοῦ. Διήρχετο --- προσευχόμενος. Χρὴ γὰρ καὶ ἡμᾶς κατορθοῦντάς τι, φεύγειν μὲν, ὑπὲρ τοῦ μὴ παρὰ τῶν ἀνθρώπων εὐφημεῖσθαι· προσεύχεσθαι δὲ, ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι ἡμῖν τὸ χάρισμα. Καὶ ἐγένετο - διδάσκων. Τοῦ Καὶ αὐτὸς ἦν διδάσκων, περιττόν ἐστι τὸ καὶ. Τῇ γὰρ τῶν Ἑβραίων διαλέκτῳ καὶ τοῦτο σύνηθες πολλαχοῦ δὲ τοῦτο καὶ παρὰ τῷ Λουκῇ· Μάρκος δὲ προσέθηκε, καὶ ποῦ ἦν διδάσκων τότε, ὅτι ἐν οἰκίᾳ. Καὶ ἦσαν καθήμενοι – Ιερουσαλήμ. Πανταχό θεν ἐλθόντες, διὰ τὴν φήμην αὐτοῦ. Καὶ δύναμις-αὐτούς. Δύναμις Θεοῦ ἦν παρ' αυ τῷ εἰς τὸ ἰᾶσθαι τοὺς ὄχλους· δύναμιν δὲ Κυρίου εξ πεν αὐτὴν, διὰ τὸ συνεχὲς καὶ ἐξουσιαστικὸν τῆς Ιάσ σεως. Varim lectiones et notes. (20. Rentenius reddidit, ac si legerit ἐν τῷ καὶ anie αὐτός omittit. A. Legi ergo possit πρό τοῦ· αὐτὸς ἦν. Scribe ergo hoc loco, non, ut alibi, 50oo) Facinorosi. Imo, subdoli, versuti. Jam litteram majusculam et initialem, sed totum yocabulum omiserunt.

enim est, non solum fratrem Andream secum ba- αὐτῷ μὴ μόνον τὸν ἀδελφὸν ᾿Ανδρέαν, ἀλλὰ καὶ μια buisse, verum etiam mercenarios sicut etiam de Jacobo et Joanne docuit Marcus circa finem sui proœmii Vers. 10. Similiter captabis. Abundans captura piscium typus erat copiose hominum capturæ, ac presignatio magnæ illorum multitudinis, qui ab apostolis irretiendi erant, quorum sensibilem capturam ad intellectualem transtulit Christus. Poethac, inquit, mutata tibi piscatione, homines captabis. Considerandum autem et juxta anagogen, quæ ad præsens faciunt propositum. Ante Christi sane peregrinationem, nox ΠΟΣ erat erroris et ignoran. tiæ rectæ fidei: in qua prophetæ laborantes nullum obedientem acceperant, eo quod essent facinorosi rationales illi pisces et fugerent. Quando autem ortus est Soljustitiæ, hominum illuminans animas, tunc ab apostolis laxata sunt retia doctrinæ praedicationis evangelica: et concluserunt mulμιαdinem copiosam rationalium piscium, greges videlicet gentium. Participes vero ac socii captures apostolicæ sunt episcopi ac magistri singularum ecclesiarum, qui suo labore coopitulantur apostolis. Vers. 11. Εt deducentes. cum. Nunc perfecte secuti sont cum. CAP. XII. De leproso. Vers 12. Et factum est — mundare. De hoc dictum est sexto capite Evangelii sccundum Matthæum. Vers. 13. Εt — Vers. 14. diceret. ibi etiam hæc declarata sunt. Vers. 14. Sed - Moses. Sed abi, inquit: Deficit enim, inquit, extrinsecus sumendum. Invenies autem horum quoque enarrationem prædicto capite. Vers. 14. In testimonium illis. Similiter et præsentis verbi. Vers. 15. Pervagabatur — Vers. 16. orabat. Oportet ergo et nos, cum praeclari aliquid agimus, fugere, ne ab hominibus celebremur: orare vero, ut nobis dọɑum et gratia conservetur. Vers. 17. Factumque — docens. In bac oratione Et ipse erat docens, abundat, et Hebraicæ autem linguæ hoc peculiare est, sæpius autem apud Lucam. Marcus vero etiam addidit, ubi tunc erat docens "¸ 1:empe in domo. Vers. 17. Εt sedebant - Jerusalem. Qui undique advenerant propter famam cjus. Vers. 17. Et virtus - eos. Virtus Dei erat cum eo ad sanandum turbas. Virtutem autem Domini dixit, ob continuam et auctoritatis plenam sanationem. 27 Marc. 11, 1. σθωτούς, ὡς καὶ Ἰάκωβος καὶ Ἰωάννης, καθώς Μάρκος ἐδίδαξε πρὸς τῷ τέλει τοῦ προοιμίου αὐτοῦ. Ομοίως – ἔσῃ ζωγρών. Η γὰρ δαψιλὴ; ἄγρα τῶν ἰχθύων τύπος ἦν τῆς δαψιλοὺς ἄγρας τῶν ἀνθρώ· πων, καὶ προμήνυμα τοῦ πολλοῦ πλήθους των μελ λόντων σαγηνευθῆναι παρὰ τῶν ἀποστόλων, ὧν τὴν αἰσθητὴν ἁλιείαν εἰς νοητὴν μετέθηκεν ὁ Χριστός. ᾿Απὸ τοῦ νῦν γὰρ, φησί, μεταβληθείσης σοι τῆς ἁλιευτικῆς, ἀνθρώπους ἔσῃ θηρεύων. θεωρητέον δὲ καὶ κατὰ ἀναγωγὴν τὰ τῆς παρού σης ὑποθέσεως. Πρὸ μὲν τῆς ἐπιδημίας τοῦ Χριστοῦ νύξ ἦν πλάνης καὶ ἀγνοίας τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἐν ᾗ οἱ προφῆται κοπιάσαντες, οὐδένα ἐλάβον πειθήνιον, κακούργων όντων τῶν λογικῶν ἐκείνων ιχθύων καὶ φευγόντων· ὅτι δὲ ἀνέτειλεν ὁ Ἥλιος τῆς δικαιοσύ νης, ὁ φωτίζων τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων, τότε παρά τῶν ἀποστόλων ἐχαλάσθη τὰ δίκτυα της διδασκαλίας τοῦ εὐαγγελικού κηρύγματος, καὶ συνεκλείσθη πλῆθος λογικῶν ἰχθύων πολύ, αγέλαι ἐθνῶν· μέτοχοι δὲ καὶ κοινωνοί τῆς ἀποστολικῆς ἄγρας, οι επίσκοποι καὶ διδάσκαλοι τῶν κατὰ τόπους ἐκκλησιῶν, οἱ συλλαμβάνονται του πόνου τοῖς ἀποστόλοις. Καὶ καταγαγόντες - αὐτῷ. Νῦν ὁλοτελώς ήχου λούθησαν αὐτῷ. ΚΕΦ. ΙΒ'. Περὶ τοῦ λεπρού. Καὶ ἐγένετο – καθαρίσαι. Είρηται περ. τούτου ἐν τῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Kal - εἰπεῖν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Αλλ' - Μωυσῆς. 'Αλλ' ἀπελθών, φησί, καὶ τὰ ἐξῆς. Λείπει γὰρ τὸ, φησί, ἔξωθεν λαμβανόμενον. Εὑρήσεις δὲ καὶ τὴν τούτων ἐξήγησιν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ. Εἰς μαρτύριον αὐτοῖς. Ομοίως καὶ τὴν τοῦ παρ ὄντος ῥητοῦ. Διήρχετο --- προσευχόμενος. Χρὴ γὰρ καὶ ἡμᾶς κατορθοῦντάς τι, φεύγειν μὲν, ὑπὲρ τοῦ μὴ παρὰ τῶν ἀνθρώπων εὐφημεῖσθαι· προσεύχεσθαι δὲ, ὑπὲρ τοῦ διαφυλαχθῆναι ἡμῖν τὸ χάρισμα. Καὶ ἐγένετο - διδάσκων. Τοῦ Καὶ αὐτὸς ἦν διδάσκων, περιττόν ἐστι τὸ καὶ. Τῇ γὰρ τῶν Ἑβραίων διαλέκτῳ καὶ τοῦτο σύνηθες πολλαχοῦ δὲ τοῦτο καὶ παρὰ τῷ Λουκῇ· Μάρκος δὲ προσέθηκε, καὶ ποῦ ἦν διδάσκων τότε, ὅτι ἐν οἰκίᾳ. Καὶ ἦσαν καθήμενοι – Ιερουσαλήμ. Πανταχό θεν ἐλθόντες, διὰ τὴν φήμην αὐτοῦ. Καὶ δύναμις-αὐτούς. Δύναμις Θεοῦ ἦν παρ' αυ τῷ εἰς τὸ ἰᾶσθαι τοὺς ὄχλους· δύναμιν δὲ Κυρίου εξ πεν αὐτὴν, διὰ τὸ συνεχὲς καὶ ἐξουσιαστικὸν τῆς Ιάσ σεως. Varim lectiones et notes. (20. Rentenius reddidit, ac si legerit ἐν τῷ καὶ anie αὐτός omittit. A. Legi ergo possit πρό τοῦ· αὐτὸς ἦν. Scribe ergo hoc loco, non, ut alibi, 50oo) Facinorosi. Imo, subdoli, versuti. Jam litteram majusculam et initialem, sed totum yocabulum omiserunt.

ΚΕΦ. ΙΓ'. Περὶ τοῦ παραλυτικού. Καὶ ἰδοὺ - αὐτοῦ. Είρηται περὶ τούτου σαφώς ἐν τῷ τρισκαιδεκάτω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ μὴ εὑρόντες όχλον. Ποίας ὁδοῦ, διὰ ποίας εἰσόδου. Αναβάντες - σου. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων εβρήθη. Καὶ ἤρξαντο ό Θεός; Όμοιως καὶ περὶ τούτων. Επιγνούς περιπάτει; Παραπλησίως καὶ περὶ τούτων. Ἵνα τὸν Θεόν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα πάντα διηκριβώθη. Καὶ ἐπλήσθησαν σήμερον. Τὰ παράδοξα γὰρ ειώθασι φόβον εμποιεῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, μή πού τι δεινὸν πάθωσι, διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. ΚΕΦ. ΙΔ'. Περὶ Λευὶ τοῦ τελώνου. Καὶ μετὰ — αὐτῷ. Εἴρηται περὶ τούτου ἐν τῷ τεσσαρεσκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἐποίησε – κατακείμενοι. Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται· δοχὴν δὲ λέγει, την υποδοχήν, τὴν ἱστίασιν. Καὶ ἐγόγγυζον - πίνετε; Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων διείληπται. Καὶ ἀποκριθεὶς — μετάνοιαν. Ετι καὶ περὶ τού των πάντων. Οἱ δὲ — πίνουσιν; Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα τετυχήκασιν ἐξηγήσεως. Ο δὲ νηστεύειν; Κατ' ερώτησιν ἀναγνωστέον. εἴρηται δὲ καὶ περὶ τούτου ἐν ἐκείνῳ· τὸ δέ, ἐν ᾧ, ἀντὶ τοῦ, ἐφ' ὅσον. Ελεύσονται τούτων. ἡμέραις. Ομοίως καὶ περὶ Ελεγε καινοῦ. Καὶ ταῦτα ἐκεῖθεν διαγινώσκεται βάδιον. Οὐ σχίζεται δὲ τὸ καινὸν, ἀλλ' αὐτὸ μᾶλλον σχίζει τὸ παλαιὸν Καινὸν δὲ λέγει, τὸ Θέου. Καὶ οὐδεὶς — συντηρούνται. Ωσαύτως καὶ ταῦτα πάντα. Καὶ οὐδεὶς ἐστιν. Δείκνυσιν ἐντεῦθεν, ὡς ὁ τῇ παλαιότητι του νόμου συνεθισθείς, οὐκ εὐθὺς δύναται τὴν καινότητα τοῦ Εὐαγγελίου βα στάζειν. Οἴεται γὰρ χρηστότερον ἐκεῖνον, διὰ τὴν συνήθειαν. Εγένετο - σπορίμων. Σάββατον ἁπλῶς πα σαν ἑορτὴν ὀνομάζουσιν Εβραίοι, διὰ τὴν ἀνάπαυ σιν· νῦν δὲ λέγει τὴν ἑορτὴν τῶν ᾿Αζύμων. Τοῦτο δὲ τὸ Σάββατον ἐκαλεῖτο δευτερόπρωτον, ὡς p CAP. VI. CAP. XIII. De paralytico. Vers. 18. Ει ecce-illo. De boc manifeste dictum est decimo tertio capite juxta Matthænm. Vers 19. Cumque non invenissent — turba. Qua via, per quam ingressum. Vers. 19. Conscenso etiam de bis dictum est. Vers. 21. Caperuntque bis. Vers. 20. (κα. In illo Deus? Similiter et de Vers. 22. Cognita - Vers. 23. ambula? Pari modo et de bis. Vers. 24. Vi Vers. 96. Deum: Ibi etiam haec omnia diligenter enucleata sunt. Vers. 26. Impletique sunt hodie. Admiranda quippe timorem solent immittere peccatoribus: ne quo modo patiantur aliquid mali propter peccata sua. CAP. XIV. De Levi publicano. Vers. 27. Ει post Vers. 28. cum. Dictum est de hoc decimo quarto capite Evangelii secundum Mattheum. Vers. 29. Fecitque qui accumbebant. Eodem capite etiam hæc manifestata sunt, Δοχή autem, quoil hic ponitur, idem significat, quod επιδοχή (p), vel εστίασις, convicium, epulum vel prandium. bibilis Ibi et do Vers. 30. Et murmurabant his disputatum est. Vers. 51. Εt respondens. - Vers. 53. penitentiam. Prætereo et de his omnibus. Vers. 33. At illi bibunt? Eodem capite hæe enarrationem sortita sunt. Vers. 34. Ille vero — jejunent? Per interrogationem hoc legendum est. Dictum est autem et de hoc in eodem loco. Vers. 55. Venient - diebus. Similiter et de bis. Vers. 36. Dicebat — novo. Etiam hæc inde facile cognoscuntur. Novum autem non scinditur, sed ipsum potius scindit vetusVers. 57. Ει nullus Similiter et hæc omnia. Vers. 59. Et nemo Vers. 88. conservantur. est. Ostendit quod nullus vetustati legis assuetus, statini potest Evangelii ferre novitatem. Putat enim, illud melius esse ac utilius, propter consuetudinem. CAP. VI. Vers. 1. Factum est - sata. Sabbatum simpliciter, omne festum vocant Hebræi propter requiem. Nunc autem dicit festum Azymorum. Hoc itaque Sabbatum vocabatur secundo primum, Variæ lectiones et notæ. καινόν ad νέον omittit Henlenius. Pro νέον habet παλαιόν. Α. Návta, abest. A. Descruit ergo explicationem Chrysostomi. (pp) ἐπιδοκή. Ita fentenius edidit. Sed legendum toun. VII, p. 431 D, subitaneam et sulobscuram. quam Theophylactus p. 341. E. videtur voluisse exprimere. Vide Petavium in notis ad Epiphanium p. 61 seqq. υποδοχή».

ΚΕΦ. ΙΓ'. Περὶ τοῦ παραλυτικού. Καὶ ἰδοὺ - αὐτοῦ. Είρηται περὶ τούτου σαφώς ἐν τῷ τρισκαιδεκάτω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ μὴ εὑρόντες όχλον. Ποίας ὁδοῦ, διὰ ποίας εἰσόδου. Αναβάντες - σου. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων εβρήθη. Καὶ ἤρξαντο ό Θεός; Όμοιως καὶ περὶ τούτων. Επιγνούς περιπάτει; Παραπλησίως καὶ περὶ τούτων. Ἵνα τὸν Θεόν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα πάντα διηκριβώθη. Καὶ ἐπλήσθησαν σήμερον. Τὰ παράδοξα γὰρ ειώθασι φόβον εμποιεῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, μή πού τι δεινὸν πάθωσι, διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. ΚΕΦ. ΙΔ'. Περὶ Λευὶ τοῦ τελώνου. Καὶ μετὰ — αὐτῷ. Εἴρηται περὶ τούτου ἐν τῷ τεσσαρεσκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἐποίησε – κατακείμενοι. Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται· δοχὴν δὲ λέγει, την υποδοχήν, τὴν ἱστίασιν. Καὶ ἐγόγγυζον - πίνετε; Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων διείληπται. Καὶ ἀποκριθεὶς — μετάνοιαν. Ετι καὶ περὶ τού των πάντων. Οἱ δὲ — πίνουσιν; Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα τετυχήκασιν ἐξηγήσεως. Ο δὲ νηστεύειν; Κατ' ερώτησιν ἀναγνωστέον. εἴρηται δὲ καὶ περὶ τούτου ἐν ἐκείνῳ· τὸ δέ, ἐν ᾧ, ἀντὶ τοῦ, ἐφ' ὅσον. Ελεύσονται τούτων. ἡμέραις. Ομοίως καὶ περὶ Ελεγε καινοῦ. Καὶ ταῦτα ἐκεῖθεν διαγινώσκεται βάδιον. Οὐ σχίζεται δὲ τὸ καινὸν, ἀλλ' αὐτὸ μᾶλλον σχίζει τὸ παλαιὸν Καινὸν δὲ λέγει, τὸ Θέου. Καὶ οὐδεὶς — συντηρούνται. Ωσαύτως καὶ ταῦτα πάντα. Καὶ οὐδεὶς ἐστιν. Δείκνυσιν ἐντεῦθεν, ὡς ὁ τῇ παλαιότητι του νόμου συνεθισθείς, οὐκ εὐθὺς δύναται τὴν καινότητα τοῦ Εὐαγγελίου βα στάζειν. Οἴεται γὰρ χρηστότερον ἐκεῖνον, διὰ τὴν συνήθειαν. Εγένετο - σπορίμων. Σάββατον ἁπλῶς πα σαν ἑορτὴν ὀνομάζουσιν Εβραίοι, διὰ τὴν ἀνάπαυ σιν· νῦν δὲ λέγει τὴν ἑορτὴν τῶν ᾿Αζύμων. Τοῦτο δὲ τὸ Σάββατον ἐκαλεῖτο δευτερόπρωτον, ὡς p CAP. VI. CAP. XIII. De paralytico. Vers. 18. Ει ecce-illo. De boc manifeste dictum est decimo tertio capite juxta Matthænm. Vers 19. Cumque non invenissent — turba. Qua via, per quam ingressum. Vers. 19. Conscenso etiam de bis dictum est. Vers. 21. Caperuntque bis. Vers. 20. (κα. In illo Deus? Similiter et de Vers. 22. Cognita - Vers. 23. ambula? Pari modo et de bis. Vers. 24. Vi Vers. 96. Deum: Ibi etiam haec omnia diligenter enucleata sunt. Vers. 26. Impletique sunt hodie. Admiranda quippe timorem solent immittere peccatoribus: ne quo modo patiantur aliquid mali propter peccata sua. CAP. XIV. De Levi publicano. Vers. 27. Ει post Vers. 28. cum. Dictum est de hoc decimo quarto capite Evangelii secundum Mattheum. Vers. 29. Fecitque qui accumbebant. Eodem capite etiam hæc manifestata sunt, Δοχή autem, quoil hic ponitur, idem significat, quod επιδοχή (p), vel εστίασις, convicium, epulum vel prandium. bibilis Ibi et do Vers. 30. Et murmurabant his disputatum est. Vers. 51. Εt respondens. - Vers. 53. penitentiam. Prætereo et de his omnibus. Vers. 33. At illi bibunt? Eodem capite hæe enarrationem sortita sunt. Vers. 34. Ille vero — jejunent? Per interrogationem hoc legendum est. Dictum est autem et de hoc in eodem loco. Vers. 55. Venient - diebus. Similiter et de bis. Vers. 36. Dicebat — novo. Etiam hæc inde facile cognoscuntur. Novum autem non scinditur, sed ipsum potius scindit vetusVers. 57. Ει nullus Similiter et hæc omnia. Vers. 59. Et nemo Vers. 88. conservantur. est. Ostendit quod nullus vetustati legis assuetus, statini potest Evangelii ferre novitatem. Putat enim, illud melius esse ac utilius, propter consuetudinem. CAP. VI. Vers. 1. Factum est - sata. Sabbatum simpliciter, omne festum vocant Hebræi propter requiem. Nunc autem dicit festum Azymorum. Hoc itaque Sabbatum vocabatur secundo primum, Variæ lectiones et notæ. καινόν ad νέον omittit Henlenius. Pro νέον habet παλαιόν. Α. Návta, abest. A. Descruit ergo explicationem Chrysostomi. (pp) ἐπιδοκή. Ita fentenius edidit. Sed legendum toun. VII, p. 431 D, subitaneam et sulobscuram. quam Theophylactus p. 341. E. videtur voluisse exprimere. Vide Petavium in notis ad Epiphanium p. 61 seqq. υποδοχή».

ΚΕΦ. ΙΓ'. Περὶ τοῦ παραλυτικού. Καὶ ἰδοὺ - αὐτοῦ. Είρηται περὶ τούτου σαφώς ἐν τῷ τρισκαιδεκάτω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ μὴ εὑρόντες όχλον. Ποίας ὁδοῦ, διὰ ποίας εἰσόδου. Αναβάντες - σου. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων εβρήθη. Καὶ ἤρξαντο ό Θεός; Όμοιως καὶ περὶ τούτων. Επιγνούς περιπάτει; Παραπλησίως καὶ περὶ τούτων. Ἵνα τὸν Θεόν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα πάντα διηκριβώθη. Καὶ ἐπλήσθησαν σήμερον. Τὰ παράδοξα γὰρ ειώθασι φόβον εμποιεῖν τοῖς ἁμαρτωλοῖς, μή πού τι δεινὸν πάθωσι, διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. ΚΕΦ. ΙΔ'. Περὶ Λευὶ τοῦ τελώνου. Καὶ μετὰ — αὐτῷ. Εἴρηται περὶ τούτου ἐν τῷ τεσσαρεσκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἐποίησε – κατακείμενοι. Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται· δοχὴν δὲ λέγει, την υποδοχήν, τὴν ἱστίασιν. Καὶ ἐγόγγυζον - πίνετε; Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων διείληπται. Καὶ ἀποκριθεὶς — μετάνοιαν. Ετι καὶ περὶ τού των πάντων. Οἱ δὲ — πίνουσιν; Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα τετυχήκασιν ἐξηγήσεως. Ο δὲ νηστεύειν; Κατ' ερώτησιν ἀναγνωστέον. εἴρηται δὲ καὶ περὶ τούτου ἐν ἐκείνῳ· τὸ δέ, ἐν ᾧ, ἀντὶ τοῦ, ἐφ' ὅσον. Ελεύσονται τούτων. ἡμέραις. Ομοίως καὶ περὶ Ελεγε καινοῦ. Καὶ ταῦτα ἐκεῖθεν διαγινώσκεται βάδιον. Οὐ σχίζεται δὲ τὸ καινὸν, ἀλλ' αὐτὸ μᾶλλον σχίζει τὸ παλαιὸν Καινὸν δὲ λέγει, τὸ Θέου. Καὶ οὐδεὶς — συντηρούνται. Ωσαύτως καὶ ταῦτα πάντα. Καὶ οὐδεὶς ἐστιν. Δείκνυσιν ἐντεῦθεν, ὡς ὁ τῇ παλαιότητι του νόμου συνεθισθείς, οὐκ εὐθὺς δύναται τὴν καινότητα τοῦ Εὐαγγελίου βα στάζειν. Οἴεται γὰρ χρηστότερον ἐκεῖνον, διὰ τὴν συνήθειαν. Εγένετο - σπορίμων. Σάββατον ἁπλῶς πα σαν ἑορτὴν ὀνομάζουσιν Εβραίοι, διὰ τὴν ἀνάπαυ σιν· νῦν δὲ λέγει τὴν ἑορτὴν τῶν ᾿Αζύμων. Τοῦτο δὲ τὸ Σάββατον ἐκαλεῖτο δευτερόπρωτον, ὡς p CAP. VI. CAP. XIII. De paralytico. Vers. 18. Ει ecce-illo. De boc manifeste dictum est decimo tertio capite juxta Matthænm. Vers 19. Cumque non invenissent — turba. Qua via, per quam ingressum. Vers. 19. Conscenso etiam de bis dictum est. Vers. 21. Caperuntque bis. Vers. 20. (κα. In illo Deus? Similiter et de Vers. 22. Cognita - Vers. 23. ambula? Pari modo et de bis. Vers. 24. Vi Vers. 96. Deum: Ibi etiam haec omnia diligenter enucleata sunt. Vers. 26. Impletique sunt hodie. Admiranda quippe timorem solent immittere peccatoribus: ne quo modo patiantur aliquid mali propter peccata sua. CAP. XIV. De Levi publicano. Vers. 27. Ει post Vers. 28. cum. Dictum est de hoc decimo quarto capite Evangelii secundum Mattheum. Vers. 29. Fecitque qui accumbebant. Eodem capite etiam hæc manifestata sunt, Δοχή autem, quoil hic ponitur, idem significat, quod επιδοχή (p), vel εστίασις, convicium, epulum vel prandium. bibilis Ibi et do Vers. 30. Et murmurabant his disputatum est. Vers. 51. Εt respondens. - Vers. 53. penitentiam. Prætereo et de his omnibus. Vers. 33. At illi bibunt? Eodem capite hæe enarrationem sortita sunt. Vers. 34. Ille vero — jejunent? Per interrogationem hoc legendum est. Dictum est autem et de hoc in eodem loco. Vers. 55. Venient - diebus. Similiter et de bis. Vers. 36. Dicebat — novo. Etiam hæc inde facile cognoscuntur. Novum autem non scinditur, sed ipsum potius scindit vetusVers. 57. Ει nullus Similiter et hæc omnia. Vers. 59. Et nemo Vers. 88. conservantur. est. Ostendit quod nullus vetustati legis assuetus, statini potest Evangelii ferre novitatem. Putat enim, illud melius esse ac utilius, propter consuetudinem. CAP. VI. Vers. 1. Factum est - sata. Sabbatum simpliciter, omne festum vocant Hebræi propter requiem. Nunc autem dicit festum Azymorum. Hoc itaque Sabbatum vocabatur secundo primum, Variæ lectiones et notæ. καινόν ad νέον omittit Henlenius. Pro νέον habet παλαιόν. Α. Návta, abest. A. Descruit ergo explicationem Chrysostomi. (pp) ἐπιδοκή. Ita fentenius edidit. Sed legendum toun. VII, p. 431 D, subitaneam et sulobscuram. quam Theophylactus p. 341. E. videtur voluisse exprimere. Vide Petavium in notis ad Epiphanium p. 61 seqq. υποδοχή».

tanguam secundum quidem a Pascha, primum vero δεύτερον μὲν τοῦ Πάσχα· πρῶτον δὲ τῶν Αζύγων. ab Azymis. Post festum enim Paschæ festumn Azy- Μετὰ γὰρ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, τὴν ἑορτὴν τῶν morum peragebant, quod primus erat sepiem die- Αζύμων ἐπετέλουν, ἥτις ἦν πρώτη τῶν ἑπτὰ ἡμε rum, quibus vescebantur azymis. ρῶν, ἐν αἷς ἐσθίοντο τὰ ἄζυμα. Vers. 1. Ει vellebant manibus. Quare vicesimo capite Evangelii secundum Matthæum enarrationem illius dicti: In illo tempore ibat Jesus Sabbatis per seyeles ". Non oportet autem propter tempus hæsitare. Cum enim calidissima slt Palæsting regio, fructus producit precoces. Vers. 2. Quidam autem Vers. 4. sacerdotibus; Eodem capite de his omnibus invenies. Vers. 5. Et dicebat Sabbati. Ibi et hoc post pauca positum est. CAP. XV. De habente dextram manum aridam. Vers. G. Factum est Vers. 7. cum. De hoc dictuin est vicesimo primo capite Evangelii juxta Matthaeum. Vers. 8. Ipse - Vers. 10. altera. In eodem etiam de his omnibus diligenter diximus. Animam vero intellige, hominem, a parte videlicet totum. Vers. 11. At illi Jesus. Ibi quoque de his dietum est in enarrationem dicti illius, Pharisæi vero cœperunt concilium adversus eum. CAP. XVI. De electione duodecim apostolorum. Vers. 12. Factum est Vers. 13. suos. Quære in Evangelio justa Marcum enarrationem principii octavi capitis, ubi et hæc pulchre ac succincte habentur. Vers. 15. Ει elegit Vers. 16. proditor. Decimo nono capite Evangelii secundum Matthæum invenies de or ine horum nominum apostolorum, ubi dicitur: Duodecim autem apostolorum nomina sunt hæc. Vers. 17. Cumque descendisset Vers. 19. omnes. Virtus ab illo egrediebatur divina, sanaus illos qui vel tetigissent ipsum. CAP. XVII. De beatitudinibus. Vers. 20. Et ipse regnum Dei. Aliæ sunt hæ beatitudines ab his, quæ supra scriptæ sunt in Evangelio juxta Matthæum. Illas siqnidem dixit, ubi in montem conscendisset ac resedisset; has vero, Καὶ ἔτιλλον χερσί. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἐπορεύθη ὁ Ἰησοῦς τοῖς Σάββασι διὰ τῶν σπορίμων. Χρὴ δὲ περὶ τοῦ και ροῦ μὴ ἀμφιβάλλειν. Θερμότατος γὰρ ἂν ὁ τόπος τῆς Παλαιστίνης, πρωΐμους δίδωσι τους καρπούς. Τινὲς δὲ – ἱερεῖς; Εν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτων πάντων εὑρήσεις. Kal Elster τοῦτο κεῖται. Σαββάτου. Ἐκεῖ μετ' ὀλίγα καὶ ΚΕΦ. ΙΕ'. Περὶ τοῦ ξηρὰν ἔχοντος τὴν χεῖρα. Εγένετο αὐτοῦ. Είρηται καὶ περὶ τούτου ἐν τῷ εἰκοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον. Αὐτὸς ἡ ἄλλη. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων πάντων ἀκριβῶς εἰρήκαμεν· ψυχὴν δὲ νόει τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ μέρους, ὅλον. Αὐτοὶ δὲ Ἰησοῦ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων έρβήθη, ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· Οἱ δὲ Φαρισαῖοι συμ βούλιον ἔλαβον κατ' αὐτοῦ. ΚΕΦ. 19. Περὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ἐκλογῆς. Εγένετο αὐτοῦ. Ζήτησον ἐν τῷ κατὰ Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τῆς ἀρχῆς τοῦ ὀγδόου κεφαλαίου καλῶς τε καὶ ἀνελλιπῶς ἔχουσαν. Καὶ ἐκλεξάμενος -- προδότης. Ἐν τῷ ἐννεακαι δεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὑρήσεις περί τῆς τάξεως τῶν ἀποστολικῶν τούτων ονομάτων, Ενθα κείται τό· Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά ἐστι ταῦτα. Καὶ καταβὰς πάντας. Δύναμις ἀπ' αὐτοῦ εξήρχετο θεία, Ιωμένη τους μόνον άπτομένους αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΙΖ'. Περὶ τῶν μακαρισμῶν. Καὶ αὐτὸς — ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. "Ετεροί είν σιν οἱ μακαρισμοὶ οὗτοι, παρὰ τοὺς ἀναγεγραμμέν νους ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον. Εκείνους μὲν γὰρ, ἀναβὰς εἰς τὸ ὄρος καὶ καθίσας εἴρηκε· τούτους δὲ καταβάς, cum descendisset, stetissetque in loco campestri. καὶ στὰς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ· κἀκεῖ μὲν τοὺς πτω Et ibi quidem pauperes spiritu, sive animo bumiles, beatos dixit; hic antem simpliciter pauperes, eos videlicet, qui divitiarum amore non tenentur, cos qui volumtarie pauperes sunt. Vers. 21. Beali saturabimini. Similiter quoque esurientes ac sitientes justitiam beatificavit, sive justitiam vehementer appetentes: hic autem simpliciter esurientes, eos videlicet, qui voluntaria esuriunt paupertate, gratoque sustinent animo, qui æternis saturabuntur deliciis. 38 Matth. XII, 14. ** Matth. x, 2. Τῆς ἀρχῆς abest A. χοὺς τῷ πνεύματι εμακάρισεν, ήτοι, τοὺς ταπεινόφρονας· ἐνταῦθα δὲ τοὺς πτωχοὺς ἁπλῶς, ήγουν, τοὺς ἀφιλοπλούτους, τοὺς ἀκουσίως πτωχούς. Μακάριοι - χορτασθήσεσθε. Ομοίως ἐκεῖ μὲν τοὺς πεινῶντας καὶ διψῶντας τὴν δικαιοσύνην έμα κάρισεν, ήτοι, τοὺς σφοδρῶς ὀρεγομένους τῆς δ καιοσύνης ἐνταῦθα δὲ τοὺς πεινώντας ἁπλῶς, ήγουν τοὺς πεινώντας δι' ἐκούσιον πτωχείαν, καὶ ὑπομένοντας εὐχαρίστως, οι χορτασθήσονται τρυφῆς αἰωνίου. Varia lectiones et notæ. Δι' omittit. Α.

tanguam secundum quidem a Pascha, primum vero δεύτερον μὲν τοῦ Πάσχα· πρῶτον δὲ τῶν Αζύγων. ab Azymis. Post festum enim Paschæ festumn Azy- Μετὰ γὰρ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, τὴν ἑορτὴν τῶν morum peragebant, quod primus erat sepiem die- Αζύμων ἐπετέλουν, ἥτις ἦν πρώτη τῶν ἑπτὰ ἡμε rum, quibus vescebantur azymis. ρῶν, ἐν αἷς ἐσθίοντο τὰ ἄζυμα. Vers. 1. Ει vellebant manibus. Quare vicesimo capite Evangelii secundum Matthæum enarrationem illius dicti: In illo tempore ibat Jesus Sabbatis per seyeles ". Non oportet autem propter tempus hæsitare. Cum enim calidissima slt Palæsting regio, fructus producit precoces. Vers. 2. Quidam autem Vers. 4. sacerdotibus; Eodem capite de his omnibus invenies. Vers. 5. Et dicebat Sabbati. Ibi et hoc post pauca positum est. CAP. XV. De habente dextram manum aridam. Vers. G. Factum est Vers. 7. cum. De hoc dictuin est vicesimo primo capite Evangelii juxta Matthaeum. Vers. 8. Ipse - Vers. 10. altera. In eodem etiam de his omnibus diligenter diximus. Animam vero intellige, hominem, a parte videlicet totum. Vers. 11. At illi Jesus. Ibi quoque de his dietum est in enarrationem dicti illius, Pharisæi vero cœperunt concilium adversus eum. CAP. XVI. De electione duodecim apostolorum. Vers. 12. Factum est Vers. 13. suos. Quære in Evangelio justa Marcum enarrationem principii octavi capitis, ubi et hæc pulchre ac succincte habentur. Vers. 15. Ει elegit Vers. 16. proditor. Decimo nono capite Evangelii secundum Matthæum invenies de or ine horum nominum apostolorum, ubi dicitur: Duodecim autem apostolorum nomina sunt hæc. Vers. 17. Cumque descendisset Vers. 19. omnes. Virtus ab illo egrediebatur divina, sanaus illos qui vel tetigissent ipsum. CAP. XVII. De beatitudinibus. Vers. 20. Et ipse regnum Dei. Aliæ sunt hæ beatitudines ab his, quæ supra scriptæ sunt in Evangelio juxta Matthæum. Illas siqnidem dixit, ubi in montem conscendisset ac resedisset; has vero, Καὶ ἔτιλλον χερσί. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἐπορεύθη ὁ Ἰησοῦς τοῖς Σάββασι διὰ τῶν σπορίμων. Χρὴ δὲ περὶ τοῦ και ροῦ μὴ ἀμφιβάλλειν. Θερμότατος γὰρ ἂν ὁ τόπος τῆς Παλαιστίνης, πρωΐμους δίδωσι τους καρπούς. Τινὲς δὲ – ἱερεῖς; Εν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτων πάντων εὑρήσεις. Kal Elster τοῦτο κεῖται. Σαββάτου. Ἐκεῖ μετ' ὀλίγα καὶ ΚΕΦ. ΙΕ'. Περὶ τοῦ ξηρὰν ἔχοντος τὴν χεῖρα. Εγένετο αὐτοῦ. Είρηται καὶ περὶ τούτου ἐν τῷ εἰκοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον. Αὐτὸς ἡ ἄλλη. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων πάντων ἀκριβῶς εἰρήκαμεν· ψυχὴν δὲ νόει τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ μέρους, ὅλον. Αὐτοὶ δὲ Ἰησοῦ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων έρβήθη, ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· Οἱ δὲ Φαρισαῖοι συμ βούλιον ἔλαβον κατ' αὐτοῦ. ΚΕΦ. 19. Περὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ἐκλογῆς. Εγένετο αὐτοῦ. Ζήτησον ἐν τῷ κατὰ Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τῆς ἀρχῆς τοῦ ὀγδόου κεφαλαίου καλῶς τε καὶ ἀνελλιπῶς ἔχουσαν. Καὶ ἐκλεξάμενος -- προδότης. Ἐν τῷ ἐννεακαι δεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὑρήσεις περί τῆς τάξεως τῶν ἀποστολικῶν τούτων ονομάτων, Ενθα κείται τό· Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά ἐστι ταῦτα. Καὶ καταβὰς πάντας. Δύναμις ἀπ' αὐτοῦ εξήρχετο θεία, Ιωμένη τους μόνον άπτομένους αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΙΖ'. Περὶ τῶν μακαρισμῶν. Καὶ αὐτὸς — ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. "Ετεροί είν σιν οἱ μακαρισμοὶ οὗτοι, παρὰ τοὺς ἀναγεγραμμέν νους ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον. Εκείνους μὲν γὰρ, ἀναβὰς εἰς τὸ ὄρος καὶ καθίσας εἴρηκε· τούτους δὲ καταβάς, cum descendisset, stetissetque in loco campestri. καὶ στὰς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ· κἀκεῖ μὲν τοὺς πτω Et ibi quidem pauperes spiritu, sive animo bumiles, beatos dixit; hic antem simpliciter pauperes, eos videlicet, qui divitiarum amore non tenentur, cos qui volumtarie pauperes sunt. Vers. 21. Beali saturabimini. Similiter quoque esurientes ac sitientes justitiam beatificavit, sive justitiam vehementer appetentes: hic autem simpliciter esurientes, eos videlicet, qui voluntaria esuriunt paupertate, gratoque sustinent animo, qui æternis saturabuntur deliciis. 38 Matth. XII, 14. ** Matth. x, 2. Τῆς ἀρχῆς abest A. χοὺς τῷ πνεύματι εμακάρισεν, ήτοι, τοὺς ταπεινόφρονας· ἐνταῦθα δὲ τοὺς πτωχοὺς ἁπλῶς, ήγουν, τοὺς ἀφιλοπλούτους, τοὺς ἀκουσίως πτωχούς. Μακάριοι - χορτασθήσεσθε. Ομοίως ἐκεῖ μὲν τοὺς πεινῶντας καὶ διψῶντας τὴν δικαιοσύνην έμα κάρισεν, ήτοι, τοὺς σφοδρῶς ὀρεγομένους τῆς δ καιοσύνης ἐνταῦθα δὲ τοὺς πεινώντας ἁπλῶς, ήγουν τοὺς πεινώντας δι' ἐκούσιον πτωχείαν, καὶ ὑπομένοντας εὐχαρίστως, οι χορτασθήσονται τρυφῆς αἰωνίου. Varia lectiones et notæ. Δι' omittit. Α.

tanguam secundum quidem a Pascha, primum vero δεύτερον μὲν τοῦ Πάσχα· πρῶτον δὲ τῶν Αζύγων. ab Azymis. Post festum enim Paschæ festumn Azy- Μετὰ γὰρ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, τὴν ἑορτὴν τῶν morum peragebant, quod primus erat sepiem die- Αζύμων ἐπετέλουν, ἥτις ἦν πρώτη τῶν ἑπτὰ ἡμε rum, quibus vescebantur azymis. ρῶν, ἐν αἷς ἐσθίοντο τὰ ἄζυμα. Vers. 1. Ει vellebant manibus. Quare vicesimo capite Evangelii secundum Matthæum enarrationem illius dicti: In illo tempore ibat Jesus Sabbatis per seyeles ". Non oportet autem propter tempus hæsitare. Cum enim calidissima slt Palæsting regio, fructus producit precoces. Vers. 2. Quidam autem Vers. 4. sacerdotibus; Eodem capite de his omnibus invenies. Vers. 5. Et dicebat Sabbati. Ibi et hoc post pauca positum est. CAP. XV. De habente dextram manum aridam. Vers. G. Factum est Vers. 7. cum. De hoc dictuin est vicesimo primo capite Evangelii juxta Matthaeum. Vers. 8. Ipse - Vers. 10. altera. In eodem etiam de his omnibus diligenter diximus. Animam vero intellige, hominem, a parte videlicet totum. Vers. 11. At illi Jesus. Ibi quoque de his dietum est in enarrationem dicti illius, Pharisæi vero cœperunt concilium adversus eum. CAP. XVI. De electione duodecim apostolorum. Vers. 12. Factum est Vers. 13. suos. Quære in Evangelio justa Marcum enarrationem principii octavi capitis, ubi et hæc pulchre ac succincte habentur. Vers. 15. Ει elegit Vers. 16. proditor. Decimo nono capite Evangelii secundum Matthæum invenies de or ine horum nominum apostolorum, ubi dicitur: Duodecim autem apostolorum nomina sunt hæc. Vers. 17. Cumque descendisset Vers. 19. omnes. Virtus ab illo egrediebatur divina, sanaus illos qui vel tetigissent ipsum. CAP. XVII. De beatitudinibus. Vers. 20. Et ipse regnum Dei. Aliæ sunt hæ beatitudines ab his, quæ supra scriptæ sunt in Evangelio juxta Matthæum. Illas siqnidem dixit, ubi in montem conscendisset ac resedisset; has vero, Καὶ ἔτιλλον χερσί. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ἐν ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἐπορεύθη ὁ Ἰησοῦς τοῖς Σάββασι διὰ τῶν σπορίμων. Χρὴ δὲ περὶ τοῦ και ροῦ μὴ ἀμφιβάλλειν. Θερμότατος γὰρ ἂν ὁ τόπος τῆς Παλαιστίνης, πρωΐμους δίδωσι τους καρπούς. Τινὲς δὲ – ἱερεῖς; Εν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτων πάντων εὑρήσεις. Kal Elster τοῦτο κεῖται. Σαββάτου. Ἐκεῖ μετ' ὀλίγα καὶ ΚΕΦ. ΙΕ'. Περὶ τοῦ ξηρὰν ἔχοντος τὴν χεῖρα. Εγένετο αὐτοῦ. Είρηται καὶ περὶ τούτου ἐν τῷ εἰκοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον. Αὐτὸς ἡ ἄλλη. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων πάντων ἀκριβῶς εἰρήκαμεν· ψυχὴν δὲ νόει τὸν ἄνθρωπον, ἀπὸ μέρους, ὅλον. Αὐτοὶ δὲ Ἰησοῦ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων έρβήθη, ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· Οἱ δὲ Φαρισαῖοι συμ βούλιον ἔλαβον κατ' αὐτοῦ. ΚΕΦ. 19. Περὶ τῆς τῶν ἀποστόλων ἐκλογῆς. Εγένετο αὐτοῦ. Ζήτησον ἐν τῷ κατὰ Μάρκον τὴν ἐξήγησιν τῆς ἀρχῆς τοῦ ὀγδόου κεφαλαίου καλῶς τε καὶ ἀνελλιπῶς ἔχουσαν. Καὶ ἐκλεξάμενος -- προδότης. Ἐν τῷ ἐννεακαι δεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εὑρήσεις περί τῆς τάξεως τῶν ἀποστολικῶν τούτων ονομάτων, Ενθα κείται τό· Τῶν δὲ δώδεκα ἀποστόλων τὰ ὀνόματά ἐστι ταῦτα. Καὶ καταβὰς πάντας. Δύναμις ἀπ' αὐτοῦ εξήρχετο θεία, Ιωμένη τους μόνον άπτομένους αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΙΖ'. Περὶ τῶν μακαρισμῶν. Καὶ αὐτὸς — ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. "Ετεροί είν σιν οἱ μακαρισμοὶ οὗτοι, παρὰ τοὺς ἀναγεγραμμέν νους ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον. Εκείνους μὲν γὰρ, ἀναβὰς εἰς τὸ ὄρος καὶ καθίσας εἴρηκε· τούτους δὲ καταβάς, cum descendisset, stetissetque in loco campestri. καὶ στὰς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ· κἀκεῖ μὲν τοὺς πτω Et ibi quidem pauperes spiritu, sive animo bumiles, beatos dixit; hic antem simpliciter pauperes, eos videlicet, qui divitiarum amore non tenentur, cos qui volumtarie pauperes sunt. Vers. 21. Beali saturabimini. Similiter quoque esurientes ac sitientes justitiam beatificavit, sive justitiam vehementer appetentes: hic autem simpliciter esurientes, eos videlicet, qui voluntaria esuriunt paupertate, gratoque sustinent animo, qui æternis saturabuntur deliciis. 38 Matth. XII, 14. ** Matth. x, 2. Τῆς ἀρχῆς abest A. χοὺς τῷ πνεύματι εμακάρισεν, ήτοι, τοὺς ταπεινόφρονας· ἐνταῦθα δὲ τοὺς πτωχοὺς ἁπλῶς, ήγουν, τοὺς ἀφιλοπλούτους, τοὺς ἀκουσίως πτωχούς. Μακάριοι - χορτασθήσεσθε. Ομοίως ἐκεῖ μὲν τοὺς πεινῶντας καὶ διψῶντας τὴν δικαιοσύνην έμα κάρισεν, ήτοι, τοὺς σφοδρῶς ὀρεγομένους τῆς δ καιοσύνης ἐνταῦθα δὲ τοὺς πεινώντας ἁπλῶς, ήγουν τοὺς πεινώντας δι' ἐκούσιον πτωχείαν, καὶ ὑπομένοντας εὐχαρίστως, οι χορτασθήσονται τρυφῆς αἰωνίου. Varia lectiones et notæ. Δι' omittit. Α.

Μακάριοι - γελάσετε. Οι κλαίοντες, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ᾽ ἢ ἐπὶ τοῖς ἑαυτῶν ἁμαρτήμασιν, ἢ ἐπὶ ταῖ; Ετέρων κακοπαθείαις, καὶ συνελόντα εἰπεῖν, οἱ κλαίον δες κατὰ Θεὸν, οἱ γελάσουσι κατὰ τὴν μέλλοντα αἰῶνα, τουτέστιν, εὐφρανθήσονται πνευματικώς. Σύμβολον γὰρ εὐφροσύνη;, ὁ γέλως. Μακάριοι - ἀνθρώπου. Ὅταν τὰ εἰρημένα ποιήσωσιν ὑμῖν, μὴ διά τινα κακίαν ὑμῶν, ἀλλ᾽ ἕνεκεν ἐμοῦ, διὰ τὸ εἶναι ὑμᾶς ἐμούς. Χάρητε — οὐρανῷ. Αγαλλιάσθητε πνευματικώς. Kata αὐτῶν. Κατὰ τὰ ῥηθέντα, τουτέστι, μισοῦντες καὶ ἀφορίζοντες, ἤτοι, χωρίζοντες έαυ· τῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. Οι πατέρες δὲ αὐτῶν, δηλαδή τῶν μελλόντων ὑμῖν ταῦτα ποιῆσα: Ἰουδαίων. Πλην - ὑμῶν. Μακαρίσας τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς πεινῶντας, καὶ τοὺς κλαίοντας, καὶ τοὺς μισου μένους, καὶ ἀφοριζομένους, καὶ ὀνειδιζομένους καὶ λοιδορουμένους δι' αὐτὸν, λοιπὸν ταλανίζει· τοὺς ἐναντίως ἔχοντας, ἵνα διὰ μὲν τοῦ μακαρισμοῦ προτρέψῃ πρὸς ἐκεῖνα, διὰ δὲ τοῦ ταλανισμοῦ ἀποτρέψῃ ἐκ τούτων πλουσίους δὲ νῦν λέγες, τοὺς ἀμεταδότους, τοὺς προστετηκότας τῷ πλούτι, τοὺς κακῶς πλουτούντας. 'Απέχετε δὲ, ἀντὶ τοῦ, 'Απεντεῦθεν ἔχετε. Oval πεινάσετε. Οι κεκορεσμένοι, κατὰ τον παρόντα βίον, ὅτι πεινάσετε, κατὰ τὸν μέλο λοντα, μηδεμιᾶς ἐκεῖ παρηγορίας ἀπολαύοντες. Οὐαὶ κλαύσετε. Οι γελῶντες νῦν ἀκολάστως, ὅτι κλαύσετε τότε, κολαζόμενοι. Επίτασις δὲ τοῦ πένθους ὁ κλαυθμός. Η πένθος μὲν, ὁ καθ᾽ ἡσυχίαν Θρήνος· κλαυθμὸς δὲ, ὁ ἐξάκουστος. Οὐαὶ — ἄνθρωποι. Κακοὺς ὄντας· Οὐαὶ ὑμῖν, φησίν, όταν εὐφημήσωσιν ὑμᾶς, ὡς ἀρέσκοντας αὐτοῖς καὶ οὐ τῷ Θεῷ. Ὥσπερ γὰρ μακάριος ὁ ἀδίκως ὀβριζόμενος· οὕτω πάλιν ἄθλιος ὁ ἀδίκως ευφημούμενος. Κατὰ — αὐτῶν. Κατὰ ταῦτα, εἴτουν, ὡσαύτως, εὐφημοῦντας αὐτούς, ὡς πρὸς ἀρέσκειαν αὐτῶν προφητεύοντες. 'Αλλ' ἀκούουσιν. Τοῖς πειθομένοις μου. 'Αγαπάτε - ὑμῶν. Εἶπε τοῦτο καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό Ακούσατε ὅτι ἐῤῥέθη· ᾿Αγαπήσεις τὸν πλησίον σου, καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου. Καλώς ποιεῖτε ὑμᾶς. Καὶ ἐκεῖ ταῦτα εἰ ρηκε. Τῷ τύπτοντι κωλύσῃς. Εν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ ζήτησον καὶ τὴν τούτων ἐξήγησιν, πρὸ τῶν εἰρημένων, ἔνθα κεῖται τό· Ηκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη Οφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ὀδόντα ἀντὶ έδοντος. * Matth. v, 43. et ibid. 58. 'Αγαλλιάσθητε. Α. CAP. VI. Vers. 21. Beali cunque. Sed vel pro suis peccatis vel pro aliorum afictionibus: et, ut uno absolvam verbo, qui secundum Deum fent. Hi autem in futuro ridebunt sæculo, hoc est, spiritualiter gaudebunt; gaudii enim signum est risus. ridebitis. Qui fent non- ut- Vers. 22. Beati·· hominis. Cum prædicta vobis fecerint, non propter aliquod malum, quod in vobis sit, sed propter me, et quia vos mei estis. Vers. 23. Gaudete calo. Gaudete spiritualiter. Vers. 23. Secundum eorum. Secundum ea quæ dicta sunt, puta odio habentes, et separantes sive segregantes sese ab illis, et calera, quas so quuntur. Patres autem eorum, puta Judæorumı, qui vobis hæc facturi sunt. Vers. 24. Verumtamen — vestram. Postquam beatificavit pauperes et esurientes ac flentes, et odio habitos ac segregatos, opprobriisque ac conviciis propter se affectos, deplorat deinceps eos qui contrario modo se habent, ut per beatificationem ad illa adhortetur, per deplorationem vero ab his avertat. Divites autem dicit nunc avaros, divitiis intabescentes, maleque tabescentes. Απέχετε ουtem, Habetis, sive Auferlis sonat: vel ab hoc tenpore, sive ab ipsis divitiis accipitis. Vers. 25. Væ — esurietis. Qui saturati estis in præsenti vita, quia esurietis in futura, ne una quidem consolatione fruentes. Vers. 23. Væ - flebitis. Qui ridetis nunc immoderate, quia flebitis. Intentio autem ipsius luctus est fletus, aut luctus est tacita lamentatio, fletus vero ea quæ auditur. Vers. 26. Væ - homines. Cum mali sitis: Væ vobis, inquit, cum laudaverint vos, tanquam illis placentes et non Deo. Sicut enim beatus est, qui injuste contumeliis afficitur, ita rursum 'miser est, qui injuste laudatur. Vers. 26. Secundum - eorum. Secundum hæc, videlicet eodem modo laudantes, tanquam ad beneplacitum suum prophetantes. Vers. 27. Sed — auditis. Qui mihi assentitis et obedientes estis. Vers. 27. Diligite vestros. Dixit hoc quoque capite quinto Evangelii secundum Matthæum, ubi habetur: Audistis, quod dictum sit, Diliges proxi mum tuum, et odio habebis inimicum tuum **. Vers. 27. Benefacite Vers. 28. vos, Hæc elism ibi dixit. Vers.29. Percutienti — prohibueris. In illo capite etiam horum quære enarrationem, ubi ante prædicta habetur: Audistis, quod dictum sit: Oculums pro oculo, dentem pro dente “. Variæ lectiones et notæ. Forte &nó. Prorsus abesse poterat ix. Δε λέγει νῦν.

Μακάριοι - γελάσετε. Οι κλαίοντες, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ᾽ ἢ ἐπὶ τοῖς ἑαυτῶν ἁμαρτήμασιν, ἢ ἐπὶ ταῖ; Ετέρων κακοπαθείαις, καὶ συνελόντα εἰπεῖν, οἱ κλαίον δες κατὰ Θεὸν, οἱ γελάσουσι κατὰ τὴν μέλλοντα αἰῶνα, τουτέστιν, εὐφρανθήσονται πνευματικώς. Σύμβολον γὰρ εὐφροσύνη;, ὁ γέλως. Μακάριοι - ἀνθρώπου. Ὅταν τὰ εἰρημένα ποιήσωσιν ὑμῖν, μὴ διά τινα κακίαν ὑμῶν, ἀλλ᾽ ἕνεκεν ἐμοῦ, διὰ τὸ εἶναι ὑμᾶς ἐμούς. Χάρητε — οὐρανῷ. Αγαλλιάσθητε πνευματικώς. Kata αὐτῶν. Κατὰ τὰ ῥηθέντα, τουτέστι, μισοῦντες καὶ ἀφορίζοντες, ἤτοι, χωρίζοντες έαυ· τῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. Οι πατέρες δὲ αὐτῶν, δηλαδή τῶν μελλόντων ὑμῖν ταῦτα ποιῆσα: Ἰουδαίων. Πλην - ὑμῶν. Μακαρίσας τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς πεινῶντας, καὶ τοὺς κλαίοντας, καὶ τοὺς μισου μένους, καὶ ἀφοριζομένους, καὶ ὀνειδιζομένους καὶ λοιδορουμένους δι' αὐτὸν, λοιπὸν ταλανίζει· τοὺς ἐναντίως ἔχοντας, ἵνα διὰ μὲν τοῦ μακαρισμοῦ προτρέψῃ πρὸς ἐκεῖνα, διὰ δὲ τοῦ ταλανισμοῦ ἀποτρέψῃ ἐκ τούτων πλουσίους δὲ νῦν λέγες, τοὺς ἀμεταδότους, τοὺς προστετηκότας τῷ πλούτι, τοὺς κακῶς πλουτούντας. 'Απέχετε δὲ, ἀντὶ τοῦ, 'Απεντεῦθεν ἔχετε. Oval πεινάσετε. Οι κεκορεσμένοι, κατὰ τον παρόντα βίον, ὅτι πεινάσετε, κατὰ τὸν μέλο λοντα, μηδεμιᾶς ἐκεῖ παρηγορίας ἀπολαύοντες. Οὐαὶ κλαύσετε. Οι γελῶντες νῦν ἀκολάστως, ὅτι κλαύσετε τότε, κολαζόμενοι. Επίτασις δὲ τοῦ πένθους ὁ κλαυθμός. Η πένθος μὲν, ὁ καθ᾽ ἡσυχίαν Θρήνος· κλαυθμὸς δὲ, ὁ ἐξάκουστος. Οὐαὶ — ἄνθρωποι. Κακοὺς ὄντας· Οὐαὶ ὑμῖν, φησίν, όταν εὐφημήσωσιν ὑμᾶς, ὡς ἀρέσκοντας αὐτοῖς καὶ οὐ τῷ Θεῷ. Ὥσπερ γὰρ μακάριος ὁ ἀδίκως ὀβριζόμενος· οὕτω πάλιν ἄθλιος ὁ ἀδίκως ευφημούμενος. Κατὰ — αὐτῶν. Κατὰ ταῦτα, εἴτουν, ὡσαύτως, εὐφημοῦντας αὐτούς, ὡς πρὸς ἀρέσκειαν αὐτῶν προφητεύοντες. 'Αλλ' ἀκούουσιν. Τοῖς πειθομένοις μου. 'Αγαπάτε - ὑμῶν. Εἶπε τοῦτο καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό Ακούσατε ὅτι ἐῤῥέθη· ᾿Αγαπήσεις τὸν πλησίον σου, καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου. Καλώς ποιεῖτε ὑμᾶς. Καὶ ἐκεῖ ταῦτα εἰ ρηκε. Τῷ τύπτοντι κωλύσῃς. Εν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ ζήτησον καὶ τὴν τούτων ἐξήγησιν, πρὸ τῶν εἰρημένων, ἔνθα κεῖται τό· Ηκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη Οφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ὀδόντα ἀντὶ έδοντος. * Matth. v, 43. et ibid. 58. 'Αγαλλιάσθητε. Α. CAP. VI. Vers. 21. Beali cunque. Sed vel pro suis peccatis vel pro aliorum afictionibus: et, ut uno absolvam verbo, qui secundum Deum fent. Hi autem in futuro ridebunt sæculo, hoc est, spiritualiter gaudebunt; gaudii enim signum est risus. ridebitis. Qui fent non- ut- Vers. 22. Beati·· hominis. Cum prædicta vobis fecerint, non propter aliquod malum, quod in vobis sit, sed propter me, et quia vos mei estis. Vers. 23. Gaudete calo. Gaudete spiritualiter. Vers. 23. Secundum eorum. Secundum ea quæ dicta sunt, puta odio habentes, et separantes sive segregantes sese ab illis, et calera, quas so quuntur. Patres autem eorum, puta Judæorumı, qui vobis hæc facturi sunt. Vers. 24. Verumtamen — vestram. Postquam beatificavit pauperes et esurientes ac flentes, et odio habitos ac segregatos, opprobriisque ac conviciis propter se affectos, deplorat deinceps eos qui contrario modo se habent, ut per beatificationem ad illa adhortetur, per deplorationem vero ab his avertat. Divites autem dicit nunc avaros, divitiis intabescentes, maleque tabescentes. Απέχετε ουtem, Habetis, sive Auferlis sonat: vel ab hoc tenpore, sive ab ipsis divitiis accipitis. Vers. 25. Væ — esurietis. Qui saturati estis in præsenti vita, quia esurietis in futura, ne una quidem consolatione fruentes. Vers. 23. Væ - flebitis. Qui ridetis nunc immoderate, quia flebitis. Intentio autem ipsius luctus est fletus, aut luctus est tacita lamentatio, fletus vero ea quæ auditur. Vers. 26. Væ - homines. Cum mali sitis: Væ vobis, inquit, cum laudaverint vos, tanquam illis placentes et non Deo. Sicut enim beatus est, qui injuste contumeliis afficitur, ita rursum 'miser est, qui injuste laudatur. Vers. 26. Secundum - eorum. Secundum hæc, videlicet eodem modo laudantes, tanquam ad beneplacitum suum prophetantes. Vers. 27. Sed — auditis. Qui mihi assentitis et obedientes estis. Vers. 27. Diligite vestros. Dixit hoc quoque capite quinto Evangelii secundum Matthæum, ubi habetur: Audistis, quod dictum sit, Diliges proxi mum tuum, et odio habebis inimicum tuum **. Vers. 27. Benefacite Vers. 28. vos, Hæc elism ibi dixit. Vers.29. Percutienti — prohibueris. In illo capite etiam horum quære enarrationem, ubi ante prædicta habetur: Audistis, quod dictum sit: Oculums pro oculo, dentem pro dente “. Variæ lectiones et notæ. Forte &nó. Prorsus abesse poterat ix. Δε λέγει νῦν.

Μακάριοι - γελάσετε. Οι κλαίοντες, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ᾽ ἢ ἐπὶ τοῖς ἑαυτῶν ἁμαρτήμασιν, ἢ ἐπὶ ταῖ; Ετέρων κακοπαθείαις, καὶ συνελόντα εἰπεῖν, οἱ κλαίον δες κατὰ Θεὸν, οἱ γελάσουσι κατὰ τὴν μέλλοντα αἰῶνα, τουτέστιν, εὐφρανθήσονται πνευματικώς. Σύμβολον γὰρ εὐφροσύνη;, ὁ γέλως. Μακάριοι - ἀνθρώπου. Ὅταν τὰ εἰρημένα ποιήσωσιν ὑμῖν, μὴ διά τινα κακίαν ὑμῶν, ἀλλ᾽ ἕνεκεν ἐμοῦ, διὰ τὸ εἶναι ὑμᾶς ἐμούς. Χάρητε — οὐρανῷ. Αγαλλιάσθητε πνευματικώς. Kata αὐτῶν. Κατὰ τὰ ῥηθέντα, τουτέστι, μισοῦντες καὶ ἀφορίζοντες, ἤτοι, χωρίζοντες έαυ· τῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. Οι πατέρες δὲ αὐτῶν, δηλαδή τῶν μελλόντων ὑμῖν ταῦτα ποιῆσα: Ἰουδαίων. Πλην - ὑμῶν. Μακαρίσας τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς πεινῶντας, καὶ τοὺς κλαίοντας, καὶ τοὺς μισου μένους, καὶ ἀφοριζομένους, καὶ ὀνειδιζομένους καὶ λοιδορουμένους δι' αὐτὸν, λοιπὸν ταλανίζει· τοὺς ἐναντίως ἔχοντας, ἵνα διὰ μὲν τοῦ μακαρισμοῦ προτρέψῃ πρὸς ἐκεῖνα, διὰ δὲ τοῦ ταλανισμοῦ ἀποτρέψῃ ἐκ τούτων πλουσίους δὲ νῦν λέγες, τοὺς ἀμεταδότους, τοὺς προστετηκότας τῷ πλούτι, τοὺς κακῶς πλουτούντας. 'Απέχετε δὲ, ἀντὶ τοῦ, 'Απεντεῦθεν ἔχετε. Oval πεινάσετε. Οι κεκορεσμένοι, κατὰ τον παρόντα βίον, ὅτι πεινάσετε, κατὰ τὸν μέλο λοντα, μηδεμιᾶς ἐκεῖ παρηγορίας ἀπολαύοντες. Οὐαὶ κλαύσετε. Οι γελῶντες νῦν ἀκολάστως, ὅτι κλαύσετε τότε, κολαζόμενοι. Επίτασις δὲ τοῦ πένθους ὁ κλαυθμός. Η πένθος μὲν, ὁ καθ᾽ ἡσυχίαν Θρήνος· κλαυθμὸς δὲ, ὁ ἐξάκουστος. Οὐαὶ — ἄνθρωποι. Κακοὺς ὄντας· Οὐαὶ ὑμῖν, φησίν, όταν εὐφημήσωσιν ὑμᾶς, ὡς ἀρέσκοντας αὐτοῖς καὶ οὐ τῷ Θεῷ. Ὥσπερ γὰρ μακάριος ὁ ἀδίκως ὀβριζόμενος· οὕτω πάλιν ἄθλιος ὁ ἀδίκως ευφημούμενος. Κατὰ — αὐτῶν. Κατὰ ταῦτα, εἴτουν, ὡσαύτως, εὐφημοῦντας αὐτούς, ὡς πρὸς ἀρέσκειαν αὐτῶν προφητεύοντες. 'Αλλ' ἀκούουσιν. Τοῖς πειθομένοις μου. 'Αγαπάτε - ὑμῶν. Εἶπε τοῦτο καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό Ακούσατε ὅτι ἐῤῥέθη· ᾿Αγαπήσεις τὸν πλησίον σου, καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου. Καλώς ποιεῖτε ὑμᾶς. Καὶ ἐκεῖ ταῦτα εἰ ρηκε. Τῷ τύπτοντι κωλύσῃς. Εν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ ζήτησον καὶ τὴν τούτων ἐξήγησιν, πρὸ τῶν εἰρημένων, ἔνθα κεῖται τό· Ηκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη Οφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ὀδόντα ἀντὶ έδοντος. * Matth. v, 43. et ibid. 58. 'Αγαλλιάσθητε. Α. CAP. VI. Vers. 21. Beali cunque. Sed vel pro suis peccatis vel pro aliorum afictionibus: et, ut uno absolvam verbo, qui secundum Deum fent. Hi autem in futuro ridebunt sæculo, hoc est, spiritualiter gaudebunt; gaudii enim signum est risus. ridebitis. Qui fent non- ut- Vers. 22. Beati·· hominis. Cum prædicta vobis fecerint, non propter aliquod malum, quod in vobis sit, sed propter me, et quia vos mei estis. Vers. 23. Gaudete calo. Gaudete spiritualiter. Vers. 23. Secundum eorum. Secundum ea quæ dicta sunt, puta odio habentes, et separantes sive segregantes sese ab illis, et calera, quas so quuntur. Patres autem eorum, puta Judæorumı, qui vobis hæc facturi sunt. Vers. 24. Verumtamen — vestram. Postquam beatificavit pauperes et esurientes ac flentes, et odio habitos ac segregatos, opprobriisque ac conviciis propter se affectos, deplorat deinceps eos qui contrario modo se habent, ut per beatificationem ad illa adhortetur, per deplorationem vero ab his avertat. Divites autem dicit nunc avaros, divitiis intabescentes, maleque tabescentes. Απέχετε ουtem, Habetis, sive Auferlis sonat: vel ab hoc tenpore, sive ab ipsis divitiis accipitis. Vers. 25. Væ — esurietis. Qui saturati estis in præsenti vita, quia esurietis in futura, ne una quidem consolatione fruentes. Vers. 23. Væ - flebitis. Qui ridetis nunc immoderate, quia flebitis. Intentio autem ipsius luctus est fletus, aut luctus est tacita lamentatio, fletus vero ea quæ auditur. Vers. 26. Væ - homines. Cum mali sitis: Væ vobis, inquit, cum laudaverint vos, tanquam illis placentes et non Deo. Sicut enim beatus est, qui injuste contumeliis afficitur, ita rursum 'miser est, qui injuste laudatur. Vers. 26. Secundum - eorum. Secundum hæc, videlicet eodem modo laudantes, tanquam ad beneplacitum suum prophetantes. Vers. 27. Sed — auditis. Qui mihi assentitis et obedientes estis. Vers. 27. Diligite vestros. Dixit hoc quoque capite quinto Evangelii secundum Matthæum, ubi habetur: Audistis, quod dictum sit, Diliges proxi mum tuum, et odio habebis inimicum tuum **. Vers. 27. Benefacite Vers. 28. vos, Hæc elism ibi dixit. Vers.29. Percutienti — prohibueris. In illo capite etiam horum quære enarrationem, ubi ante prædicta habetur: Audistis, quod dictum sit: Oculums pro oculo, dentem pro dente “. Variæ lectiones et notæ. Forte &nó. Prorsus abesse poterat ix. Δε λέγει νῦν.

Μακάριοι - γελάσετε. Οι κλαίοντες, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ᾽ ἢ ἐπὶ τοῖς ἑαυτῶν ἁμαρτήμασιν, ἢ ἐπὶ ταῖ; Ετέρων κακοπαθείαις, καὶ συνελόντα εἰπεῖν, οἱ κλαίον δες κατὰ Θεὸν, οἱ γελάσουσι κατὰ τὴν μέλλοντα αἰῶνα, τουτέστιν, εὐφρανθήσονται πνευματικώς. Σύμβολον γὰρ εὐφροσύνη;, ὁ γέλως. Μακάριοι - ἀνθρώπου. Ὅταν τὰ εἰρημένα ποιήσωσιν ὑμῖν, μὴ διά τινα κακίαν ὑμῶν, ἀλλ᾽ ἕνεκεν ἐμοῦ, διὰ τὸ εἶναι ὑμᾶς ἐμούς. Χάρητε — οὐρανῷ. Αγαλλιάσθητε πνευματικώς. Kata αὐτῶν. Κατὰ τὰ ῥηθέντα, τουτέστι, μισοῦντες καὶ ἀφορίζοντες, ἤτοι, χωρίζοντες έαυ· τῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. Οι πατέρες δὲ αὐτῶν, δηλαδή τῶν μελλόντων ὑμῖν ταῦτα ποιῆσα: Ἰουδαίων. Πλην - ὑμῶν. Μακαρίσας τοὺς πτωχούς, καὶ τοὺς πεινῶντας, καὶ τοὺς κλαίοντας, καὶ τοὺς μισου μένους, καὶ ἀφοριζομένους, καὶ ὀνειδιζομένους καὶ λοιδορουμένους δι' αὐτὸν, λοιπὸν ταλανίζει· τοὺς ἐναντίως ἔχοντας, ἵνα διὰ μὲν τοῦ μακαρισμοῦ προτρέψῃ πρὸς ἐκεῖνα, διὰ δὲ τοῦ ταλανισμοῦ ἀποτρέψῃ ἐκ τούτων πλουσίους δὲ νῦν λέγες, τοὺς ἀμεταδότους, τοὺς προστετηκότας τῷ πλούτι, τοὺς κακῶς πλουτούντας. 'Απέχετε δὲ, ἀντὶ τοῦ, 'Απεντεῦθεν ἔχετε. Oval πεινάσετε. Οι κεκορεσμένοι, κατὰ τον παρόντα βίον, ὅτι πεινάσετε, κατὰ τὸν μέλο λοντα, μηδεμιᾶς ἐκεῖ παρηγορίας ἀπολαύοντες. Οὐαὶ κλαύσετε. Οι γελῶντες νῦν ἀκολάστως, ὅτι κλαύσετε τότε, κολαζόμενοι. Επίτασις δὲ τοῦ πένθους ὁ κλαυθμός. Η πένθος μὲν, ὁ καθ᾽ ἡσυχίαν Θρήνος· κλαυθμὸς δὲ, ὁ ἐξάκουστος. Οὐαὶ — ἄνθρωποι. Κακοὺς ὄντας· Οὐαὶ ὑμῖν, φησίν, όταν εὐφημήσωσιν ὑμᾶς, ὡς ἀρέσκοντας αὐτοῖς καὶ οὐ τῷ Θεῷ. Ὥσπερ γὰρ μακάριος ὁ ἀδίκως ὀβριζόμενος· οὕτω πάλιν ἄθλιος ὁ ἀδίκως ευφημούμενος. Κατὰ — αὐτῶν. Κατὰ ταῦτα, εἴτουν, ὡσαύτως, εὐφημοῦντας αὐτούς, ὡς πρὸς ἀρέσκειαν αὐτῶν προφητεύοντες. 'Αλλ' ἀκούουσιν. Τοῖς πειθομένοις μου. 'Αγαπάτε - ὑμῶν. Εἶπε τοῦτο καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό Ακούσατε ὅτι ἐῤῥέθη· ᾿Αγαπήσεις τὸν πλησίον σου, καὶ μισήσεις τὸν ἐχθρόν σου. Καλώς ποιεῖτε ὑμᾶς. Καὶ ἐκεῖ ταῦτα εἰ ρηκε. Τῷ τύπτοντι κωλύσῃς. Εν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ ζήτησον καὶ τὴν τούτων ἐξήγησιν, πρὸ τῶν εἰρημένων, ἔνθα κεῖται τό· Ηκούσατε ὅτι ἐῤῥέθη Οφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ὀδόντα ἀντὶ έδοντος. * Matth. v, 43. et ibid. 58. 'Αγαλλιάσθητε. Α. CAP. VI. Vers. 21. Beali cunque. Sed vel pro suis peccatis vel pro aliorum afictionibus: et, ut uno absolvam verbo, qui secundum Deum fent. Hi autem in futuro ridebunt sæculo, hoc est, spiritualiter gaudebunt; gaudii enim signum est risus. ridebitis. Qui fent non- ut- Vers. 22. Beati·· hominis. Cum prædicta vobis fecerint, non propter aliquod malum, quod in vobis sit, sed propter me, et quia vos mei estis. Vers. 23. Gaudete calo. Gaudete spiritualiter. Vers. 23. Secundum eorum. Secundum ea quæ dicta sunt, puta odio habentes, et separantes sive segregantes sese ab illis, et calera, quas so quuntur. Patres autem eorum, puta Judæorumı, qui vobis hæc facturi sunt. Vers. 24. Verumtamen — vestram. Postquam beatificavit pauperes et esurientes ac flentes, et odio habitos ac segregatos, opprobriisque ac conviciis propter se affectos, deplorat deinceps eos qui contrario modo se habent, ut per beatificationem ad illa adhortetur, per deplorationem vero ab his avertat. Divites autem dicit nunc avaros, divitiis intabescentes, maleque tabescentes. Απέχετε ουtem, Habetis, sive Auferlis sonat: vel ab hoc tenpore, sive ab ipsis divitiis accipitis. Vers. 25. Væ — esurietis. Qui saturati estis in præsenti vita, quia esurietis in futura, ne una quidem consolatione fruentes. Vers. 23. Væ - flebitis. Qui ridetis nunc immoderate, quia flebitis. Intentio autem ipsius luctus est fletus, aut luctus est tacita lamentatio, fletus vero ea quæ auditur. Vers. 26. Væ - homines. Cum mali sitis: Væ vobis, inquit, cum laudaverint vos, tanquam illis placentes et non Deo. Sicut enim beatus est, qui injuste contumeliis afficitur, ita rursum 'miser est, qui injuste laudatur. Vers. 26. Secundum - eorum. Secundum hæc, videlicet eodem modo laudantes, tanquam ad beneplacitum suum prophetantes. Vers. 27. Sed — auditis. Qui mihi assentitis et obedientes estis. Vers. 27. Diligite vestros. Dixit hoc quoque capite quinto Evangelii secundum Matthæum, ubi habetur: Audistis, quod dictum sit, Diliges proxi mum tuum, et odio habebis inimicum tuum **. Vers. 27. Benefacite Vers. 28. vos, Hæc elism ibi dixit. Vers.29. Percutienti — prohibueris. In illo capite etiam horum quære enarrationem, ubi ante prædicta habetur: Audistis, quod dictum sit: Oculums pro oculo, dentem pro dente “. Variæ lectiones et notæ. Forte &nó. Prorsus abesse poterat ix. Δε λέγει νῦν.

Vers. 39. Omni est interpretatio, BUTHYMII ZIGABENI - tribue. Similiter et hujus data ▲ Vers. 50. Ει ab reposcas. Hoc manifeste expositum est. Vers. 31. Et quemadmodum — ita. Rursus in eo capite quære dicti illius interpretationem. Omnia ergo, quacunque vultis, ut faciant vobis homines, hæc et vos facite ipsis *. si Vers. 53. Εἰ οἱ diligitis - diligunt. Ibi quoque hoc invenics. Vers. 33. Et si - faciunt. Nam id retributio est, non beneficium. Vers, 34. Et si cal paria. Et hoc manifestum Vers. 55. Verumtamen - walla. Nihil ab illis sperantes vos accepturos. Repetivit autem sermonem, confirmans hujusmodi præceptum. † Et quale intuum est, a quo non exspectatur spes receptionis? Erga eum quidem, qui mutuum accipit, donum est, eo quod non sit spes receptionis: erga Deum vero mutuum est, propter spem retributionis: Qui miseretur, inquit, pauperis, feneralur, sive mutuum dat Deo *. Vers. 35. Et eritis malos Bonus est simul erga omnes. Dicto autem capite ait: Ut eficiamini filii Patris vestri, qui in cœlis est, quia solem suum oriri facil super malos ac bonos et pluit super justos ac injustos ". Vers. 36. Estote est. Παντί — δίδου. Ομοίως καὶ τὴν τούτου. Kal dxd ἀπαίτει. Τοῦτο σαφές. Καὶ καθὼς — ὁμοίως. Ἐν ἐκείνῳ πάλιν τῷ κε φαλαίῳ ζήτησον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Πάντα οὖν ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς. Καὶ εἰ ἀγαπᾶτε -- ἀγαπῶσιν. Ἐκεῖ καὶ τοῦτο εὑρήσεις. Καὶ ἐὰν οὐκ εὐεργεσία. ποιοῦσιν. Αμοιβὴ γὰρ τοῦτο, καὶ Καὶ δὲν - Ισα. Καὶ τοῦτο πρόδηλον. Πλὴν – πολύς. Μηδὲν ἀπ' αὐτῶν ἐλπίζοντες λαβεῖν. Επανέλαβε δὲ τὸν λόγον, βεβαιων μάλιστα τὴν τοιαύτην ἐντολήν. est. Et hoc manifestum Vers. 57. Εt nolile remittetur. Dictum est etiam, Nolite judicare ", prædicto capite. Ters. 38. Date genus beneficii. vobis. Date ac præstate omne Vers. 38. Mensuram vestrum. Metaphorica locutio est. Solent euim, qui triticum bene mediuntur, superpositis modio manibus, deorsum illad premere, concutere, ut descendat, et adjicere, donec supereffundatur. Reddent autem hujusmodi mensuram benefcii, ii saue, qui beneficio affccti sunt. Deo enim pro ipsis rependente, ipsis rependere videntur. Ilanc vero illis reddent, qui liberaliter eis mutuum dederunt. Vers. 58. Eamdem vobis. Eadem beneficii mensura, qua metiuini, mutuo illud dantes bis, qui indigent. Vers. 39. Dixit - cadent? Dixit etiam hoc vicesimo octavo capite Evangelii secundum Hatthæum, sed de Pharisæis, hic autem de omnibus dixit simpliciter, qui obscuratos habent animæ oculos, et eos docere conantur, qui similiter affecti [Καὶ ποῖον τοῦτο δάνειον, ᾧ τῆς ἀπολήψεως ἐλπὶς οὐ συνέζευκται; Πρὸς μὲν τὸν δανειζόμενον, δωρόν ἐστι, διὰ τὴν ἀνελπιστίαν τῆς ἀπολήψεως πρὸς δὲ τὸν Θεόν, δάνειον, διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀποδόσεως· Ὁ ἐλεῶν γὰρ, φησί, πένητα, δανείζει Θεῷ. Καὶ ἔσεσθε πονηρούς. Αγαθός ἐστιν ἐπὶ πάντας ὁμοῦ. Ἐν δὲ τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ φησίν· Όπως γένησθε υἱοὶ τοῦ Πατρὸς ὑμῶν, τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς, καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους. Γίνεσθε ἐστί. Καὶ τοῦτο σαφές. Καὶ μὴ — ἀπολυθήσεσθε. Είρηται καὶ τὸ μὴ κρίνετε, ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ. Δίδοτε — ὑμῖν. Δίδοτε εὐεργεσίαν κατά πάντα τρόπον. Μήτρον – ὑμῶν. Μεταφορικός ἐστιν ὁ λόγος. Ειώθασι γὰρ οἱ καλῶς μετροῦντε; τὸν σίτον, ἐπιτιθέντες τῷ μοδίῳ τὰς χεῖρας, πιέζειν αὐτὸν ἐπὶ τὸ κάτω, καὶ λακτίζοντας σαλεύειν, ἵνα συμπέσῃ, καὶ ἐπιβάλλειν, ἄχρις ἂν ὑπερεκχυθῇ. Απαλώ σουσι δὲ τὸ τοιοῦτον μέτρον τῆς εὐεργεσίας, τίνε;; Οἱ εὐεργετηθέντες πάντως. Τοῦ Θεοῦ γὰρ ἀποδιδόν τοῦ ὑπὲρ αὐτῶν, αὐτοὶ δοκοῦσιν ἀποδιδόναι. Αποδώ σουσι δὲ τοῦτο, τοῖς οὕτω φιλοτίμως δανείσασιν Ο αὐτοῖς. Τῷ γὰρ αὐτῷ ὑμῖν. Τῷ αὐτῷ μέτρῳ τῆς εὐεργεσίας, μεθ᾽ οὗ μετρεῖτε δανείζοντες αὐτὴν τοῖς χρήζουσιν. Εἶπε πεσοῦνται; Εἶπε τοῦτο καὶ ἐν τῷ εἶχο στῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἀλλά περὶ τῶν Φαρισαίων· ἐνταῦθα δὲ λέγει περὶ πάντων ἁπλῶς τῶν ἐσκοτισμένων μὲν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς· ἐπιχειρούντων δὲ διδάσκειν τοὺς οποίες ss Matth. vi, 12. 33 Prov. 15, 17. * Matth. v, 45. ss Matth. vu, 1. Varie lectiones et notæ. ll:ec uterque in margine. Hentcnius hac habebat paulo ante, post πρόδηλον. Υπερεκχυνθή. ή.

Vers. 39. Omni est interpretatio, BUTHYMII ZIGABENI - tribue. Similiter et hujus data ▲ Vers. 50. Ει ab reposcas. Hoc manifeste expositum est. Vers. 31. Et quemadmodum — ita. Rursus in eo capite quære dicti illius interpretationem. Omnia ergo, quacunque vultis, ut faciant vobis homines, hæc et vos facite ipsis *. si Vers. 53. Εἰ οἱ diligitis - diligunt. Ibi quoque hoc invenics. Vers. 33. Et si - faciunt. Nam id retributio est, non beneficium. Vers, 34. Et si cal paria. Et hoc manifestum Vers. 55. Verumtamen - walla. Nihil ab illis sperantes vos accepturos. Repetivit autem sermonem, confirmans hujusmodi præceptum. † Et quale intuum est, a quo non exspectatur spes receptionis? Erga eum quidem, qui mutuum accipit, donum est, eo quod non sit spes receptionis: erga Deum vero mutuum est, propter spem retributionis: Qui miseretur, inquit, pauperis, feneralur, sive mutuum dat Deo *. Vers. 35. Et eritis malos Bonus est simul erga omnes. Dicto autem capite ait: Ut eficiamini filii Patris vestri, qui in cœlis est, quia solem suum oriri facil super malos ac bonos et pluit super justos ac injustos ". Vers. 36. Estote est. Παντί — δίδου. Ομοίως καὶ τὴν τούτου. Kal dxd ἀπαίτει. Τοῦτο σαφές. Καὶ καθὼς — ὁμοίως. Ἐν ἐκείνῳ πάλιν τῷ κε φαλαίῳ ζήτησον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Πάντα οὖν ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς. Καὶ εἰ ἀγαπᾶτε -- ἀγαπῶσιν. Ἐκεῖ καὶ τοῦτο εὑρήσεις. Καὶ ἐὰν οὐκ εὐεργεσία. ποιοῦσιν. Αμοιβὴ γὰρ τοῦτο, καὶ Καὶ δὲν - Ισα. Καὶ τοῦτο πρόδηλον. Πλὴν – πολύς. Μηδὲν ἀπ' αὐτῶν ἐλπίζοντες λαβεῖν. Επανέλαβε δὲ τὸν λόγον, βεβαιων μάλιστα τὴν τοιαύτην ἐντολήν. est. Et hoc manifestum Vers. 57. Εt nolile remittetur. Dictum est etiam, Nolite judicare ", prædicto capite. Ters. 38. Date genus beneficii. vobis. Date ac præstate omne Vers. 38. Mensuram vestrum. Metaphorica locutio est. Solent euim, qui triticum bene mediuntur, superpositis modio manibus, deorsum illad premere, concutere, ut descendat, et adjicere, donec supereffundatur. Reddent autem hujusmodi mensuram benefcii, ii saue, qui beneficio affccti sunt. Deo enim pro ipsis rependente, ipsis rependere videntur. Ilanc vero illis reddent, qui liberaliter eis mutuum dederunt. Vers. 58. Eamdem vobis. Eadem beneficii mensura, qua metiuini, mutuo illud dantes bis, qui indigent. Vers. 39. Dixit - cadent? Dixit etiam hoc vicesimo octavo capite Evangelii secundum Hatthæum, sed de Pharisæis, hic autem de omnibus dixit simpliciter, qui obscuratos habent animæ oculos, et eos docere conantur, qui similiter affecti [Καὶ ποῖον τοῦτο δάνειον, ᾧ τῆς ἀπολήψεως ἐλπὶς οὐ συνέζευκται; Πρὸς μὲν τὸν δανειζόμενον, δωρόν ἐστι, διὰ τὴν ἀνελπιστίαν τῆς ἀπολήψεως πρὸς δὲ τὸν Θεόν, δάνειον, διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀποδόσεως· Ὁ ἐλεῶν γὰρ, φησί, πένητα, δανείζει Θεῷ. Καὶ ἔσεσθε πονηρούς. Αγαθός ἐστιν ἐπὶ πάντας ὁμοῦ. Ἐν δὲ τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ φησίν· Όπως γένησθε υἱοὶ τοῦ Πατρὸς ὑμῶν, τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς, καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους. Γίνεσθε ἐστί. Καὶ τοῦτο σαφές. Καὶ μὴ — ἀπολυθήσεσθε. Είρηται καὶ τὸ μὴ κρίνετε, ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ. Δίδοτε — ὑμῖν. Δίδοτε εὐεργεσίαν κατά πάντα τρόπον. Μήτρον – ὑμῶν. Μεταφορικός ἐστιν ὁ λόγος. Ειώθασι γὰρ οἱ καλῶς μετροῦντε; τὸν σίτον, ἐπιτιθέντες τῷ μοδίῳ τὰς χεῖρας, πιέζειν αὐτὸν ἐπὶ τὸ κάτω, καὶ λακτίζοντας σαλεύειν, ἵνα συμπέσῃ, καὶ ἐπιβάλλειν, ἄχρις ἂν ὑπερεκχυθῇ. Απαλώ σουσι δὲ τὸ τοιοῦτον μέτρον τῆς εὐεργεσίας, τίνε;; Οἱ εὐεργετηθέντες πάντως. Τοῦ Θεοῦ γὰρ ἀποδιδόν τοῦ ὑπὲρ αὐτῶν, αὐτοὶ δοκοῦσιν ἀποδιδόναι. Αποδώ σουσι δὲ τοῦτο, τοῖς οὕτω φιλοτίμως δανείσασιν Ο αὐτοῖς. Τῷ γὰρ αὐτῷ ὑμῖν. Τῷ αὐτῷ μέτρῳ τῆς εὐεργεσίας, μεθ᾽ οὗ μετρεῖτε δανείζοντες αὐτὴν τοῖς χρήζουσιν. Εἶπε πεσοῦνται; Εἶπε τοῦτο καὶ ἐν τῷ εἶχο στῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἀλλά περὶ τῶν Φαρισαίων· ἐνταῦθα δὲ λέγει περὶ πάντων ἁπλῶς τῶν ἐσκοτισμένων μὲν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς· ἐπιχειρούντων δὲ διδάσκειν τοὺς οποίες ss Matth. vi, 12. 33 Prov. 15, 17. * Matth. v, 45. ss Matth. vu, 1. Varie lectiones et notæ. ll:ec uterque in margine. Hentcnius hac habebat paulo ante, post πρόδηλον. Υπερεκχυνθή. ή.

Vers. 39. Omni est interpretatio, BUTHYMII ZIGABENI - tribue. Similiter et hujus data ▲ Vers. 50. Ει ab reposcas. Hoc manifeste expositum est. Vers. 31. Et quemadmodum — ita. Rursus in eo capite quære dicti illius interpretationem. Omnia ergo, quacunque vultis, ut faciant vobis homines, hæc et vos facite ipsis *. si Vers. 53. Εἰ οἱ diligitis - diligunt. Ibi quoque hoc invenics. Vers. 33. Et si - faciunt. Nam id retributio est, non beneficium. Vers, 34. Et si cal paria. Et hoc manifestum Vers. 55. Verumtamen - walla. Nihil ab illis sperantes vos accepturos. Repetivit autem sermonem, confirmans hujusmodi præceptum. † Et quale intuum est, a quo non exspectatur spes receptionis? Erga eum quidem, qui mutuum accipit, donum est, eo quod non sit spes receptionis: erga Deum vero mutuum est, propter spem retributionis: Qui miseretur, inquit, pauperis, feneralur, sive mutuum dat Deo *. Vers. 35. Et eritis malos Bonus est simul erga omnes. Dicto autem capite ait: Ut eficiamini filii Patris vestri, qui in cœlis est, quia solem suum oriri facil super malos ac bonos et pluit super justos ac injustos ". Vers. 36. Estote est. Παντί — δίδου. Ομοίως καὶ τὴν τούτου. Kal dxd ἀπαίτει. Τοῦτο σαφές. Καὶ καθὼς — ὁμοίως. Ἐν ἐκείνῳ πάλιν τῷ κε φαλαίῳ ζήτησον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Πάντα οὖν ὅσα ἂν θέλητε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν οἱ ἄνθρωποι, οὕτω καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς. Καὶ εἰ ἀγαπᾶτε -- ἀγαπῶσιν. Ἐκεῖ καὶ τοῦτο εὑρήσεις. Καὶ ἐὰν οὐκ εὐεργεσία. ποιοῦσιν. Αμοιβὴ γὰρ τοῦτο, καὶ Καὶ δὲν - Ισα. Καὶ τοῦτο πρόδηλον. Πλὴν – πολύς. Μηδὲν ἀπ' αὐτῶν ἐλπίζοντες λαβεῖν. Επανέλαβε δὲ τὸν λόγον, βεβαιων μάλιστα τὴν τοιαύτην ἐντολήν. est. Et hoc manifestum Vers. 57. Εt nolile remittetur. Dictum est etiam, Nolite judicare ", prædicto capite. Ters. 38. Date genus beneficii. vobis. Date ac præstate omne Vers. 38. Mensuram vestrum. Metaphorica locutio est. Solent euim, qui triticum bene mediuntur, superpositis modio manibus, deorsum illad premere, concutere, ut descendat, et adjicere, donec supereffundatur. Reddent autem hujusmodi mensuram benefcii, ii saue, qui beneficio affccti sunt. Deo enim pro ipsis rependente, ipsis rependere videntur. Ilanc vero illis reddent, qui liberaliter eis mutuum dederunt. Vers. 58. Eamdem vobis. Eadem beneficii mensura, qua metiuini, mutuo illud dantes bis, qui indigent. Vers. 39. Dixit - cadent? Dixit etiam hoc vicesimo octavo capite Evangelii secundum Hatthæum, sed de Pharisæis, hic autem de omnibus dixit simpliciter, qui obscuratos habent animæ oculos, et eos docere conantur, qui similiter affecti [Καὶ ποῖον τοῦτο δάνειον, ᾧ τῆς ἀπολήψεως ἐλπὶς οὐ συνέζευκται; Πρὸς μὲν τὸν δανειζόμενον, δωρόν ἐστι, διὰ τὴν ἀνελπιστίαν τῆς ἀπολήψεως πρὸς δὲ τὸν Θεόν, δάνειον, διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς ἀποδόσεως· Ὁ ἐλεῶν γὰρ, φησί, πένητα, δανείζει Θεῷ. Καὶ ἔσεσθε πονηρούς. Αγαθός ἐστιν ἐπὶ πάντας ὁμοῦ. Ἐν δὲ τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ φησίν· Όπως γένησθε υἱοὶ τοῦ Πατρὸς ὑμῶν, τοῦ ἐν οὐρανοῖς, ὅτι τὸν ἥλιον αὐτοῦ ἀνατέλλει ἐπὶ πονηροὺς καὶ ἀγαθούς, καὶ βρέχει ἐπὶ δικαίους καὶ ἀδίκους. Γίνεσθε ἐστί. Καὶ τοῦτο σαφές. Καὶ μὴ — ἀπολυθήσεσθε. Είρηται καὶ τὸ μὴ κρίνετε, ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ. Δίδοτε — ὑμῖν. Δίδοτε εὐεργεσίαν κατά πάντα τρόπον. Μήτρον – ὑμῶν. Μεταφορικός ἐστιν ὁ λόγος. Ειώθασι γὰρ οἱ καλῶς μετροῦντε; τὸν σίτον, ἐπιτιθέντες τῷ μοδίῳ τὰς χεῖρας, πιέζειν αὐτὸν ἐπὶ τὸ κάτω, καὶ λακτίζοντας σαλεύειν, ἵνα συμπέσῃ, καὶ ἐπιβάλλειν, ἄχρις ἂν ὑπερεκχυθῇ. Απαλώ σουσι δὲ τὸ τοιοῦτον μέτρον τῆς εὐεργεσίας, τίνε;; Οἱ εὐεργετηθέντες πάντως. Τοῦ Θεοῦ γὰρ ἀποδιδόν τοῦ ὑπὲρ αὐτῶν, αὐτοὶ δοκοῦσιν ἀποδιδόναι. Αποδώ σουσι δὲ τοῦτο, τοῖς οὕτω φιλοτίμως δανείσασιν Ο αὐτοῖς. Τῷ γὰρ αὐτῷ ὑμῖν. Τῷ αὐτῷ μέτρῳ τῆς εὐεργεσίας, μεθ᾽ οὗ μετρεῖτε δανείζοντες αὐτὴν τοῖς χρήζουσιν. Εἶπε πεσοῦνται; Εἶπε τοῦτο καὶ ἐν τῷ εἶχο στῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἀλλά περὶ τῶν Φαρισαίων· ἐνταῦθα δὲ λέγει περὶ πάντων ἁπλῶς τῶν ἐσκοτισμένων μὲν τοὺς ὀφθαλμοὺς τῆς ψυχῆς· ἐπιχειρούντων δὲ διδάσκειν τοὺς οποίες ss Matth. vi, 12. 33 Prov. 15, 17. * Matth. v, 45. ss Matth. vu, 1. Varie lectiones et notæ. ll:ec uterque in margine. Hentcnius hac habebat paulo ante, post πρόδηλον. Υπερεκχυνθή. ή.

CAP. VI. αὐτοῖς ἔχοντας. Χρὴ γὰρ πρῶτον ἀναβλέψαι, εἶτα sunt: primum enim videre opus est, Jeinde ducaἐδηγεῖν. tum aliis praestare. Οὐκ ἐστι αὐτοῦ. Καὶ τοῦτο πάλιν ἐν τῷ ἐν νεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ ἑαυτοῦ εἴρηκεν, ἐνταῦθα δὲ, περὶ τῶν μαθητῶν τοῦτό φησιν, οὓς διδασκάλους ἐποίησεν, ἵνα μηδεὶς αὐτῶν κατεπαρθῇ, δοκῶν ὑπερβῆναι τὴν ἀρετὴν αὐτῶν, Κατηρτισμένος αὐτοῦ. Εἶπε γὰρ καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ· ὅτι ἀρχε» τὴν τῷ μαθητῇ, ἵνα γένηται, ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ. Τί δε ἀδελφοῦ σου. Εἴρηται ταῦτα πάντα καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Οὐ γὰρ ἐστι – γινώσκεται. Ομοίως καὶ ταῦτα. Πλὴν ἐκεῖ μὲν περὶ τῶν πλάνων· ἐνταῦθα δὲ περί τε τῶν κεκαθαρμένων καὶ καθαιρόντων ἑτέρους, καὶ περὶ τῶν ἀκαθάρτων καὶ καθαίρειν ἄλλους πειρωμένων. Παραβολικῶς δὲ τούτους μὲν ὠνό μασε δένδρα· καρποὺς δὲ, τάς πράξεις αὐτῶν, καὶ παραινεῖ προσέχειν ταῖς πράξεσι τούτων, αἱ εἰσι καρπὸς, καὶ μὴ τοῖς λόγοις, οἱ εἰσι φύλλα. Οὐ γὰρ — σταφυλήν. Οὐ συλλέγουσιν, οὐδὲ τρυ γῶσι τοιαῦτα ἐκ τοιούτων οἱ ἄνθρωποι· πάλιν δὲ παραδειγματικῶς βεβαιοῖ τὸν λόγον. Ωσπερ γὰρ τοῦτο παρὰ φύσιν καὶ ἀνένδεκτον· οὕτως ἄρα κάτ κεῖνο. ῾Ο ἀγαθὸς αὐτοῦ. Περὶ τῶν εὐλογούντων ἢ κακολογούντων τοὺς ἀδελφοὺς, λέγει νῦν· εἶπε δὲ ταῦτα καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον περὶ τούτων ἐκεῖ. τι δὲ λέγω; Ζήτησον ἐν τῷ πέμπτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν· ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέ λημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Πᾶς ὁ - πέτραν. Ταῦτα εἴρηκε καὶ πρὸς τῷ τέλει τοῦ πέμπτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν αὐτῷ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Πᾶς οὖν, ὅστις ἀκούει μου τους λόγους τούτους, καὶ ποιεῖ αὐτούς. Αλλ' ἐκεῖ μὲν ἐπιτόμως είρηται· ὅτι "Οστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν· ἐνταῦθα δὲ πλατύτερον· ὅτι *Ος έσκαψε καὶ ἐβάθυνεν, & προηγούνται τοῦ θεμελιώματος. Ειλήφθησαν δὲ ταῦτα πρὸς μόνην Εμφασιν ἀκριβοῦς θεμελιώματος. Πλημμύρα δὲ τοῦ ποταμοῦ, τὸ πλῆθος καὶ ἡ σφοδρότης τῶν πειρασμών. Ὁ δὲ - μέγα. Καὶ ταῦτα ἐκεῖ διασεσάφηται. Ρήγμα δὲ, ἡ διάρρηξις, ή διάλυσις. *. Matth. x, 25. 87 Matth. v11, 21. • ibid. 24. Vers. 40. Non est suum. Et hoc rursum decimo nono justa Matthæum capite de se ipso dixit; bic autem de discipulis hoc ait, quos præceplores constituit, at nullus super eos efferatur, putans supergredi virtutem illorum. Vers. 40. Perfcclus suus. Dixit enim prædicto quoque decimo nono capite. Sufficit discipulo, ut Bat sicut magister saus 88 Vers. 41. Quid autem Vers. 42. fratris tui. Dicta sunt omnia quinto juxta Matthæum capite: ibi ergo quære explanationem. Vers. 43. Non est enim — Vers. 44. cognoscitur. Similiter et hæc. Attamen ibi de seductoribus: hic autem de his qui purgati sunt et alios purgant: et de his qui cum immundi sint, alios tamen mundare tentant. Hos autem per similitudinemi appellavit arbores: fructus vero operationes illorum. Et admonet, ut ad horum operationes attendamus, quæ sunt fructus, et non ad verba, quæ sunt folia. Vers. 44. Non enim uvam. Non colligunt, neque vindemiant talia e talibus homines. Rursum autem exemplo confirmat sermonem. Sicut enim hoc præter naturam est et impossibile, ita sane et illud, Vers. 45. Bonus — ejus. De his, qui benedicunt aut maledicunt fratribus, nunc loquitur. Dixit autein hæc etiam vicesimo secundo capite Evangel i juxta Matthaeum; et ibi quære de his. Vers. 46. Quid autem- - dico? Quære quinto juxta Matthæum capite dicti illius enarrationem: Non omnis, qui dicit mihi, Domine, Domine, intrabit in regnum cœlorum, sed qui facit voluntatem Patris mei, qui in calis est ". Vers. 47. Omnis - Vers. 48. petram. Hæc etiam dixit circa finem quinti capitis Evangelii secundum Matthæum; et in eo lege interpretationem loci illius: Omnis ergo, qui audit hos sermones meos, et facit eos, assimilabo eum viro prudenti ". Sed ibi quidem compendiose dictum est: Qui edifcavit domum suam super petram; hic autem latius: Qui fodit in altum, quod ad jaciendum ſundamentum, præcedens est; et ad sulam acceptum est empha sin diligenter fundamentum ponentis. Inundatio vero fluminis, est multitudo ac vehementia tentationum. Vers. 49. Qui autem magna. Etiam hæc ibi manifestata sunt. Ruina vero, casus est ac dissolutio. Η κακολογούντων, abest. Α. 'Αποτόμως. Α. Variæ lectiones et notæ. Ὅτι ὅστις έσκαψε. Β.

CAP. VI. αὐτοῖς ἔχοντας. Χρὴ γὰρ πρῶτον ἀναβλέψαι, εἶτα sunt: primum enim videre opus est, Jeinde ducaἐδηγεῖν. tum aliis praestare. Οὐκ ἐστι αὐτοῦ. Καὶ τοῦτο πάλιν ἐν τῷ ἐν νεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ ἑαυτοῦ εἴρηκεν, ἐνταῦθα δὲ, περὶ τῶν μαθητῶν τοῦτό φησιν, οὓς διδασκάλους ἐποίησεν, ἵνα μηδεὶς αὐτῶν κατεπαρθῇ, δοκῶν ὑπερβῆναι τὴν ἀρετὴν αὐτῶν, Κατηρτισμένος αὐτοῦ. Εἶπε γὰρ καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ· ὅτι ἀρχε» τὴν τῷ μαθητῇ, ἵνα γένηται, ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ. Τί δε ἀδελφοῦ σου. Εἴρηται ταῦτα πάντα καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Οὐ γὰρ ἐστι – γινώσκεται. Ομοίως καὶ ταῦτα. Πλὴν ἐκεῖ μὲν περὶ τῶν πλάνων· ἐνταῦθα δὲ περί τε τῶν κεκαθαρμένων καὶ καθαιρόντων ἑτέρους, καὶ περὶ τῶν ἀκαθάρτων καὶ καθαίρειν ἄλλους πειρωμένων. Παραβολικῶς δὲ τούτους μὲν ὠνό μασε δένδρα· καρποὺς δὲ, τάς πράξεις αὐτῶν, καὶ παραινεῖ προσέχειν ταῖς πράξεσι τούτων, αἱ εἰσι καρπὸς, καὶ μὴ τοῖς λόγοις, οἱ εἰσι φύλλα. Οὐ γὰρ — σταφυλήν. Οὐ συλλέγουσιν, οὐδὲ τρυ γῶσι τοιαῦτα ἐκ τοιούτων οἱ ἄνθρωποι· πάλιν δὲ παραδειγματικῶς βεβαιοῖ τὸν λόγον. Ωσπερ γὰρ τοῦτο παρὰ φύσιν καὶ ἀνένδεκτον· οὕτως ἄρα κάτ κεῖνο. ῾Ο ἀγαθὸς αὐτοῦ. Περὶ τῶν εὐλογούντων ἢ κακολογούντων τοὺς ἀδελφοὺς, λέγει νῦν· εἶπε δὲ ταῦτα καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον περὶ τούτων ἐκεῖ. τι δὲ λέγω; Ζήτησον ἐν τῷ πέμπτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν· ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέ λημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Πᾶς ὁ - πέτραν. Ταῦτα εἴρηκε καὶ πρὸς τῷ τέλει τοῦ πέμπτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν αὐτῷ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Πᾶς οὖν, ὅστις ἀκούει μου τους λόγους τούτους, καὶ ποιεῖ αὐτούς. Αλλ' ἐκεῖ μὲν ἐπιτόμως είρηται· ὅτι "Οστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν· ἐνταῦθα δὲ πλατύτερον· ὅτι *Ος έσκαψε καὶ ἐβάθυνεν, & προηγούνται τοῦ θεμελιώματος. Ειλήφθησαν δὲ ταῦτα πρὸς μόνην Εμφασιν ἀκριβοῦς θεμελιώματος. Πλημμύρα δὲ τοῦ ποταμοῦ, τὸ πλῆθος καὶ ἡ σφοδρότης τῶν πειρασμών. Ὁ δὲ - μέγα. Καὶ ταῦτα ἐκεῖ διασεσάφηται. Ρήγμα δὲ, ἡ διάρρηξις, ή διάλυσις. *. Matth. x, 25. 87 Matth. v11, 21. • ibid. 24. Vers. 40. Non est suum. Et hoc rursum decimo nono justa Matthæum capite de se ipso dixit; bic autem de discipulis hoc ait, quos præceplores constituit, at nullus super eos efferatur, putans supergredi virtutem illorum. Vers. 40. Perfcclus suus. Dixit enim prædicto quoque decimo nono capite. Sufficit discipulo, ut Bat sicut magister saus 88 Vers. 41. Quid autem Vers. 42. fratris tui. Dicta sunt omnia quinto juxta Matthæum capite: ibi ergo quære explanationem. Vers. 43. Non est enim — Vers. 44. cognoscitur. Similiter et hæc. Attamen ibi de seductoribus: hic autem de his qui purgati sunt et alios purgant: et de his qui cum immundi sint, alios tamen mundare tentant. Hos autem per similitudinemi appellavit arbores: fructus vero operationes illorum. Et admonet, ut ad horum operationes attendamus, quæ sunt fructus, et non ad verba, quæ sunt folia. Vers. 44. Non enim uvam. Non colligunt, neque vindemiant talia e talibus homines. Rursum autem exemplo confirmat sermonem. Sicut enim hoc præter naturam est et impossibile, ita sane et illud, Vers. 45. Bonus — ejus. De his, qui benedicunt aut maledicunt fratribus, nunc loquitur. Dixit autein hæc etiam vicesimo secundo capite Evangel i juxta Matthaeum; et ibi quære de his. Vers. 46. Quid autem- - dico? Quære quinto juxta Matthæum capite dicti illius enarrationem: Non omnis, qui dicit mihi, Domine, Domine, intrabit in regnum cœlorum, sed qui facit voluntatem Patris mei, qui in calis est ". Vers. 47. Omnis - Vers. 48. petram. Hæc etiam dixit circa finem quinti capitis Evangelii secundum Matthæum; et in eo lege interpretationem loci illius: Omnis ergo, qui audit hos sermones meos, et facit eos, assimilabo eum viro prudenti ". Sed ibi quidem compendiose dictum est: Qui edifcavit domum suam super petram; hic autem latius: Qui fodit in altum, quod ad jaciendum ſundamentum, præcedens est; et ad sulam acceptum est empha sin diligenter fundamentum ponentis. Inundatio vero fluminis, est multitudo ac vehementia tentationum. Vers. 49. Qui autem magna. Etiam hæc ibi manifestata sunt. Ruina vero, casus est ac dissolutio. Η κακολογούντων, abest. Α. 'Αποτόμως. Α. Variæ lectiones et notæ. Ὅτι ὅστις έσκαψε. Β.

CAP. VI. αὐτοῖς ἔχοντας. Χρὴ γὰρ πρῶτον ἀναβλέψαι, εἶτα sunt: primum enim videre opus est, Jeinde ducaἐδηγεῖν. tum aliis praestare. Οὐκ ἐστι αὐτοῦ. Καὶ τοῦτο πάλιν ἐν τῷ ἐν νεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ ἑαυτοῦ εἴρηκεν, ἐνταῦθα δὲ, περὶ τῶν μαθητῶν τοῦτό φησιν, οὓς διδασκάλους ἐποίησεν, ἵνα μηδεὶς αὐτῶν κατεπαρθῇ, δοκῶν ὑπερβῆναι τὴν ἀρετὴν αὐτῶν, Κατηρτισμένος αὐτοῦ. Εἶπε γὰρ καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ· ὅτι ἀρχε» τὴν τῷ μαθητῇ, ἵνα γένηται, ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ. Τί δε ἀδελφοῦ σου. Εἴρηται ταῦτα πάντα καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Οὐ γὰρ ἐστι – γινώσκεται. Ομοίως καὶ ταῦτα. Πλὴν ἐκεῖ μὲν περὶ τῶν πλάνων· ἐνταῦθα δὲ περί τε τῶν κεκαθαρμένων καὶ καθαιρόντων ἑτέρους, καὶ περὶ τῶν ἀκαθάρτων καὶ καθαίρειν ἄλλους πειρωμένων. Παραβολικῶς δὲ τούτους μὲν ὠνό μασε δένδρα· καρποὺς δὲ, τάς πράξεις αὐτῶν, καὶ παραινεῖ προσέχειν ταῖς πράξεσι τούτων, αἱ εἰσι καρπὸς, καὶ μὴ τοῖς λόγοις, οἱ εἰσι φύλλα. Οὐ γὰρ — σταφυλήν. Οὐ συλλέγουσιν, οὐδὲ τρυ γῶσι τοιαῦτα ἐκ τοιούτων οἱ ἄνθρωποι· πάλιν δὲ παραδειγματικῶς βεβαιοῖ τὸν λόγον. Ωσπερ γὰρ τοῦτο παρὰ φύσιν καὶ ἀνένδεκτον· οὕτως ἄρα κάτ κεῖνο. ῾Ο ἀγαθὸς αὐτοῦ. Περὶ τῶν εὐλογούντων ἢ κακολογούντων τοὺς ἀδελφοὺς, λέγει νῦν· εἶπε δὲ ταῦτα καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον περὶ τούτων ἐκεῖ. τι δὲ λέγω; Ζήτησον ἐν τῷ πέμπτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν· ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέ λημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Πᾶς ὁ - πέτραν. Ταῦτα εἴρηκε καὶ πρὸς τῷ τέλει τοῦ πέμπτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν αὐτῷ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Πᾶς οὖν, ὅστις ἀκούει μου τους λόγους τούτους, καὶ ποιεῖ αὐτούς. Αλλ' ἐκεῖ μὲν ἐπιτόμως είρηται· ὅτι "Οστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν· ἐνταῦθα δὲ πλατύτερον· ὅτι *Ος έσκαψε καὶ ἐβάθυνεν, & προηγούνται τοῦ θεμελιώματος. Ειλήφθησαν δὲ ταῦτα πρὸς μόνην Εμφασιν ἀκριβοῦς θεμελιώματος. Πλημμύρα δὲ τοῦ ποταμοῦ, τὸ πλῆθος καὶ ἡ σφοδρότης τῶν πειρασμών. Ὁ δὲ - μέγα. Καὶ ταῦτα ἐκεῖ διασεσάφηται. Ρήγμα δὲ, ἡ διάρρηξις, ή διάλυσις. *. Matth. x, 25. 87 Matth. v11, 21. • ibid. 24. Vers. 40. Non est suum. Et hoc rursum decimo nono justa Matthæum capite de se ipso dixit; bic autem de discipulis hoc ait, quos præceplores constituit, at nullus super eos efferatur, putans supergredi virtutem illorum. Vers. 40. Perfcclus suus. Dixit enim prædicto quoque decimo nono capite. Sufficit discipulo, ut Bat sicut magister saus 88 Vers. 41. Quid autem Vers. 42. fratris tui. Dicta sunt omnia quinto juxta Matthæum capite: ibi ergo quære explanationem. Vers. 43. Non est enim — Vers. 44. cognoscitur. Similiter et hæc. Attamen ibi de seductoribus: hic autem de his qui purgati sunt et alios purgant: et de his qui cum immundi sint, alios tamen mundare tentant. Hos autem per similitudinemi appellavit arbores: fructus vero operationes illorum. Et admonet, ut ad horum operationes attendamus, quæ sunt fructus, et non ad verba, quæ sunt folia. Vers. 44. Non enim uvam. Non colligunt, neque vindemiant talia e talibus homines. Rursum autem exemplo confirmat sermonem. Sicut enim hoc præter naturam est et impossibile, ita sane et illud, Vers. 45. Bonus — ejus. De his, qui benedicunt aut maledicunt fratribus, nunc loquitur. Dixit autein hæc etiam vicesimo secundo capite Evangel i juxta Matthaeum; et ibi quære de his. Vers. 46. Quid autem- - dico? Quære quinto juxta Matthæum capite dicti illius enarrationem: Non omnis, qui dicit mihi, Domine, Domine, intrabit in regnum cœlorum, sed qui facit voluntatem Patris mei, qui in calis est ". Vers. 47. Omnis - Vers. 48. petram. Hæc etiam dixit circa finem quinti capitis Evangelii secundum Matthæum; et in eo lege interpretationem loci illius: Omnis ergo, qui audit hos sermones meos, et facit eos, assimilabo eum viro prudenti ". Sed ibi quidem compendiose dictum est: Qui edifcavit domum suam super petram; hic autem latius: Qui fodit in altum, quod ad jaciendum ſundamentum, præcedens est; et ad sulam acceptum est empha sin diligenter fundamentum ponentis. Inundatio vero fluminis, est multitudo ac vehementia tentationum. Vers. 49. Qui autem magna. Etiam hæc ibi manifestata sunt. Ruina vero, casus est ac dissolutio. Η κακολογούντων, abest. Α. 'Αποτόμως. Α. Variæ lectiones et notæ. Ὅτι ὅστις έσκαψε. Β.

CAP. VI. αὐτοῖς ἔχοντας. Χρὴ γὰρ πρῶτον ἀναβλέψαι, εἶτα sunt: primum enim videre opus est, Jeinde ducaἐδηγεῖν. tum aliis praestare. Οὐκ ἐστι αὐτοῦ. Καὶ τοῦτο πάλιν ἐν τῷ ἐν νεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ ἑαυτοῦ εἴρηκεν, ἐνταῦθα δὲ, περὶ τῶν μαθητῶν τοῦτό φησιν, οὓς διδασκάλους ἐποίησεν, ἵνα μηδεὶς αὐτῶν κατεπαρθῇ, δοκῶν ὑπερβῆναι τὴν ἀρετὴν αὐτῶν, Κατηρτισμένος αὐτοῦ. Εἶπε γὰρ καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ· ὅτι ἀρχε» τὴν τῷ μαθητῇ, ἵνα γένηται, ὡς ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ. Τί δε ἀδελφοῦ σου. Εἴρηται ταῦτα πάντα καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Οὐ γὰρ ἐστι – γινώσκεται. Ομοίως καὶ ταῦτα. Πλὴν ἐκεῖ μὲν περὶ τῶν πλάνων· ἐνταῦθα δὲ περί τε τῶν κεκαθαρμένων καὶ καθαιρόντων ἑτέρους, καὶ περὶ τῶν ἀκαθάρτων καὶ καθαίρειν ἄλλους πειρωμένων. Παραβολικῶς δὲ τούτους μὲν ὠνό μασε δένδρα· καρποὺς δὲ, τάς πράξεις αὐτῶν, καὶ παραινεῖ προσέχειν ταῖς πράξεσι τούτων, αἱ εἰσι καρπὸς, καὶ μὴ τοῖς λόγοις, οἱ εἰσι φύλλα. Οὐ γὰρ — σταφυλήν. Οὐ συλλέγουσιν, οὐδὲ τρυ γῶσι τοιαῦτα ἐκ τοιούτων οἱ ἄνθρωποι· πάλιν δὲ παραδειγματικῶς βεβαιοῖ τὸν λόγον. Ωσπερ γὰρ τοῦτο παρὰ φύσιν καὶ ἀνένδεκτον· οὕτως ἄρα κάτ κεῖνο. ῾Ο ἀγαθὸς αὐτοῦ. Περὶ τῶν εὐλογούντων ἢ κακολογούντων τοὺς ἀδελφοὺς, λέγει νῦν· εἶπε δὲ ταῦτα καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον περὶ τούτων ἐκεῖ. τι δὲ λέγω; Ζήτησον ἐν τῷ πέμπτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οὐ πᾶς ὁ λέγων μοι, Κύριε, Κύριε, εἰσελεύσεται εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν· ἀλλ' ὁ ποιῶν τὸ θέ λημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. Πᾶς ὁ - πέτραν. Ταῦτα εἴρηκε καὶ πρὸς τῷ τέλει τοῦ πέμπτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν αὐτῷ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Πᾶς οὖν, ὅστις ἀκούει μου τους λόγους τούτους, καὶ ποιεῖ αὐτούς. Αλλ' ἐκεῖ μὲν ἐπιτόμως είρηται· ὅτι "Οστις ᾠκοδόμησε τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐπὶ τὴν πέτραν· ἐνταῦθα δὲ πλατύτερον· ὅτι *Ος έσκαψε καὶ ἐβάθυνεν, & προηγούνται τοῦ θεμελιώματος. Ειλήφθησαν δὲ ταῦτα πρὸς μόνην Εμφασιν ἀκριβοῦς θεμελιώματος. Πλημμύρα δὲ τοῦ ποταμοῦ, τὸ πλῆθος καὶ ἡ σφοδρότης τῶν πειρασμών. Ὁ δὲ - μέγα. Καὶ ταῦτα ἐκεῖ διασεσάφηται. Ρήγμα δὲ, ἡ διάρρηξις, ή διάλυσις. *. Matth. x, 25. 87 Matth. v11, 21. • ibid. 24. Vers. 40. Non est suum. Et hoc rursum decimo nono justa Matthæum capite de se ipso dixit; bic autem de discipulis hoc ait, quos præceplores constituit, at nullus super eos efferatur, putans supergredi virtutem illorum. Vers. 40. Perfcclus suus. Dixit enim prædicto quoque decimo nono capite. Sufficit discipulo, ut Bat sicut magister saus 88 Vers. 41. Quid autem Vers. 42. fratris tui. Dicta sunt omnia quinto juxta Matthæum capite: ibi ergo quære explanationem. Vers. 43. Non est enim — Vers. 44. cognoscitur. Similiter et hæc. Attamen ibi de seductoribus: hic autem de his qui purgati sunt et alios purgant: et de his qui cum immundi sint, alios tamen mundare tentant. Hos autem per similitudinemi appellavit arbores: fructus vero operationes illorum. Et admonet, ut ad horum operationes attendamus, quæ sunt fructus, et non ad verba, quæ sunt folia. Vers. 44. Non enim uvam. Non colligunt, neque vindemiant talia e talibus homines. Rursum autem exemplo confirmat sermonem. Sicut enim hoc præter naturam est et impossibile, ita sane et illud, Vers. 45. Bonus — ejus. De his, qui benedicunt aut maledicunt fratribus, nunc loquitur. Dixit autein hæc etiam vicesimo secundo capite Evangel i juxta Matthaeum; et ibi quære de his. Vers. 46. Quid autem- - dico? Quære quinto juxta Matthæum capite dicti illius enarrationem: Non omnis, qui dicit mihi, Domine, Domine, intrabit in regnum cœlorum, sed qui facit voluntatem Patris mei, qui in calis est ". Vers. 47. Omnis - Vers. 48. petram. Hæc etiam dixit circa finem quinti capitis Evangelii secundum Matthæum; et in eo lege interpretationem loci illius: Omnis ergo, qui audit hos sermones meos, et facit eos, assimilabo eum viro prudenti ". Sed ibi quidem compendiose dictum est: Qui edifcavit domum suam super petram; hic autem latius: Qui fodit in altum, quod ad jaciendum ſundamentum, præcedens est; et ad sulam acceptum est empha sin diligenter fundamentum ponentis. Inundatio vero fluminis, est multitudo ac vehementia tentationum. Vers. 49. Qui autem magna. Etiam hæc ibi manifestata sunt. Ruina vero, casus est ac dissolutio. Η κακολογούντων, abest. Α. 'Αποτόμως. Α. Variæ lectiones et notæ. Ὅτι ὅστις έσκαψε. Β.

CAP. XVIII. De centurione. EUTHYNII ZIGABENI Cap. Vil. Vers. 1. Cum – Capernaum. Omnia verba sua, quæ videlicet dicta sunt. Ait enim Matthaeus: Ει factum est, cum fnissel Jesus hos sermones s. Vers. 2. Centurionis. Vers. 3. ipsius. Et hic ἐρωτῶν idem signifcat, quod deprecans. De hoc autem dictum est septimo juxta Matthæum capite. Lege ergo totius capitis illius enarrationem, et potissimum in fine, ut scias, quod non repugnent evangelistarum dicta, etsi videantur. Vers. 4. Qui — hoc. Hoc, quidnan? puta venire ac sanare servum ejus. Vers. 5. Diligit - nobis. Synagoga hac lubitaculum erat, in quo congregabantur statutis a lege diebus. Vers. G. Jesus autem - vexari. Ne distraharis, ne molesteris. Vers. 6. Non Vers. 7. puer meus. Hæc etiam dixit Matthaus, et declarata sunt prædicto capite. Vers. 8. Siquidem - facit. Similiter et hæc. Vers, 9. His autem audilis hæc. inveni. Pari 'modo et Vers. 10. Ει τευετεί — sanum. De lioc rursum invonies in calce enarrationis, quæ posita est ad finem dicti capitis. CAP. XIX. De filio viduæ. Vers. 11. Ει factum est. Vers. 12. cum illa. Condolebant enim illi, ut quæ non modo virum perdiderat, sed nunc quoque flium, et hunc unienitum. Vers. 13. Et illam. Intuitus eam inconsolabiliter fentem. Si enim turba miserebatur, quanto magis, qui fons erat misericordiæ? Vers. 13, Dixitque — Vers. 14. loculum. Arcular., in qua jacebat mortuus. Vers. 14. Qui vero Vers. 15. sua. Quemadmodum ferrum, quod in igne aliquanto tempore pernansit. habet ignis operationes, ita quoque sancta ipsius caro divinitati unita, quæ divinitatis sunt, operabatur. Ideo manus quidem mortuum ac desertum corpus conjunxit; vox autem recedentein animam revocavit. Vers. 16. Accepit — plebem suam. Olim slqui- ΚΕΦ. ΙΙΙ'. Περὶ τοῦ ἑκατοντάρχου. Ἐπεὶ δὲ — Καπερναούμ. Πάντα τὰ ῥήματα αὐτ τοῦ, τὰ ῥηθέντα, δηλονότι. Φησὶ γὰρ ὁ Ματθαίος - Καὶ ἐγένετο, ὅτε συνετέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λέο γους τούτους. Εκατοντάρχου – αὐτοῦ. — Έρωτῶν, ἀντὶ τοῦ, Παρακαλῶν. Είρηται δὲ περὶ τούτου ἐν τῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν τοῦ ὅλου κεφαλαίου ἐκείνου, καὶ μᾶλο λον τὴν ἐν τῷ τέλει, ἵνα σαφῶς γνῷς, ὅτι οὐ δια φωνοῦσιν, εἰ καὶ δοκοῦσιν. Οι — τοῦτο. Τοῦτο, ποῖον; Τὸ ἐλθεῖν καὶ διασῶσαι τὸν δοῦλον αὐτοῦ. Αγαπά ἡμῖν. Η συναγωγή αὕτη, οἴκημα ἦν, ἐν ᾧ συνήγοντο κατὰ τὰς ἐκ νόμου τεταγμένας ἡμέρας. ῾Ο δὲ Ἰησοῦς σκύλλου. Μη περισπώ, μὴ περικόπτου. Ού παῖς μου. Ταῦτα εἶπε καὶ ὁ Ματθαίος, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ. Καὶ γὰρ — κοιεῖ. Ομοίως καὶ ταῦτα. 'Ακούσας δὲ ταῦτα ταῦτα. εὗρον. Ὡσαύτως καὶ Καὶ ὑποστρέψαντες - υγιαίνοντα. Περὶ τούτου πάλιν εὑρήσεις ἐν τῷ τέλει τῆς ἐξηγήσεως, τῆς ἐν τῷ τέλει τοῦ λεχθέντος κεφαλαίου. ΚΕΦ. 10'. Περὶ τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας. Καὶ ἐγένετο – σὺν αὐτῇ. Συνήλγουν γὰρ αὐτή, ὡς ἀποβαλούσῃ μὴ τὸν ἄνδρα μόνον, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ τὸν υἱὸν, καὶ τοῦτον μονογενῆ. Καὶ αὐτῇ. Ἰδὼν αὐτὴν ἀπαρηγόρητα κλαίουσαν. Εἰ γὰρ ὁ ὄχλος ἡλέει αὐτὴν, πολλῷ μᾶλλον αὐτὸς ἡ τοῦ Ελέους πηγή. Καὶ εἶπεν - σοροῦ. Τοῦ κιβωτίου, ἐν ᾧ ἔκειτο δ νεκρός. Οἱ δὲ — αὐτοῦ. Ὥσπερ ὁ σίδηρος, ὁμιλήσας τῷ πυρί, τὰ τοῦ πυρὸς ἐνεργεῖ· οὕτω καὶ ἡ ἁγία σὰρξ αὐτοῦ, ἐνωθεῖσα τῇ θεότητι, τὰ τῆς θεότητος έναρ γεῖ. Διὸ ἡ χεὶρ μὲν αὐτοῦ τὸ νεκρὸν καὶ παρειμένον σῶμα συνέσφιγξεν· ἡ δὲ φωνὴ τὴν οἰκομένην ψυχήν επέστρεψεν. Έλαβε λαὸν αὐτοῦ. Πάλαι μὲν γὰρ καὶ ὁ dem propheta Elias alium Sarephthanx viduæ προφήτης Ηλίας ἀνέστησε τὸν υἱὸν τῆς Σαραφο suscitavit, sed deplorando erga Deum, ipsunique deprecando. Et propheta Elisæus flium Somanitidis, sed extensus super eum, totus super totum. Hlic vero tangens solum ac jubens, statim excitavit. Propter hoc itaque dicebant, Propheta magnus, sed ingrati postmodum ipsum occiderunt. Vers. 17. Egressusque finitimam regionem. Sermo miraculi, et quod propheta magnus surrexisset. 2o Matth. θέας, ἀλλ' ἀποδυρόμενος πρὸς Θεὸν καὶ ἱκετεύσας αὐτόν. Καὶ ὁ προφήτης Ελισσαίος τὸν υἱὸν τῆς Σωμανίτιδος, ἀλλ' ἐπιπλακείς αὐτῷ ὅλος δι' όλου οὗτος δὲ, ἀψάμενος μόνον καὶ προστάξας, εὐθέως ἤγειρε. Καὶ διὰ τοῦτο λοιπὸν ἔλεγον, ὅτι προφή της μέγας, ἀλλ᾽ ὕστερον οἱ ἀγνώμονες ἀνεῖλον αὐτόν, Καὶ ἐξῆλθεν — τῇ περιχώρῳ. Ο λόγος τοῦ θαύ ματος, ἢ ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται. Varia lectiones el notæ. Ita quoque reperitur in codd 70, 19. pro Συυναμίτις, Graecis molesta erat syllaba σουν el σουμ. Kal omittit B.

CAP. XVIII. De centurione. EUTHYNII ZIGABENI Cap. Vil. Vers. 1. Cum – Capernaum. Omnia verba sua, quæ videlicet dicta sunt. Ait enim Matthaeus: Ει factum est, cum fnissel Jesus hos sermones s. Vers. 2. Centurionis. Vers. 3. ipsius. Et hic ἐρωτῶν idem signifcat, quod deprecans. De hoc autem dictum est septimo juxta Matthæum capite. Lege ergo totius capitis illius enarrationem, et potissimum in fine, ut scias, quod non repugnent evangelistarum dicta, etsi videantur. Vers. 4. Qui — hoc. Hoc, quidnan? puta venire ac sanare servum ejus. Vers. 5. Diligit - nobis. Synagoga hac lubitaculum erat, in quo congregabantur statutis a lege diebus. Vers. G. Jesus autem - vexari. Ne distraharis, ne molesteris. Vers. 6. Non Vers. 7. puer meus. Hæc etiam dixit Matthaus, et declarata sunt prædicto capite. Vers. 8. Siquidem - facit. Similiter et hæc. Vers, 9. His autem audilis hæc. inveni. Pari 'modo et Vers. 10. Ει τευετεί — sanum. De lioc rursum invonies in calce enarrationis, quæ posita est ad finem dicti capitis. CAP. XIX. De filio viduæ. Vers. 11. Ει factum est. Vers. 12. cum illa. Condolebant enim illi, ut quæ non modo virum perdiderat, sed nunc quoque flium, et hunc unienitum. Vers. 13. Et illam. Intuitus eam inconsolabiliter fentem. Si enim turba miserebatur, quanto magis, qui fons erat misericordiæ? Vers. 13, Dixitque — Vers. 14. loculum. Arcular., in qua jacebat mortuus. Vers. 14. Qui vero Vers. 15. sua. Quemadmodum ferrum, quod in igne aliquanto tempore pernansit. habet ignis operationes, ita quoque sancta ipsius caro divinitati unita, quæ divinitatis sunt, operabatur. Ideo manus quidem mortuum ac desertum corpus conjunxit; vox autem recedentein animam revocavit. Vers. 16. Accepit — plebem suam. Olim slqui- ΚΕΦ. ΙΙΙ'. Περὶ τοῦ ἑκατοντάρχου. Ἐπεὶ δὲ — Καπερναούμ. Πάντα τὰ ῥήματα αὐτ τοῦ, τὰ ῥηθέντα, δηλονότι. Φησὶ γὰρ ὁ Ματθαίος - Καὶ ἐγένετο, ὅτε συνετέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λέο γους τούτους. Εκατοντάρχου – αὐτοῦ. — Έρωτῶν, ἀντὶ τοῦ, Παρακαλῶν. Είρηται δὲ περὶ τούτου ἐν τῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν τοῦ ὅλου κεφαλαίου ἐκείνου, καὶ μᾶλο λον τὴν ἐν τῷ τέλει, ἵνα σαφῶς γνῷς, ὅτι οὐ δια φωνοῦσιν, εἰ καὶ δοκοῦσιν. Οι — τοῦτο. Τοῦτο, ποῖον; Τὸ ἐλθεῖν καὶ διασῶσαι τὸν δοῦλον αὐτοῦ. Αγαπά ἡμῖν. Η συναγωγή αὕτη, οἴκημα ἦν, ἐν ᾧ συνήγοντο κατὰ τὰς ἐκ νόμου τεταγμένας ἡμέρας. ῾Ο δὲ Ἰησοῦς σκύλλου. Μη περισπώ, μὴ περικόπτου. Ού παῖς μου. Ταῦτα εἶπε καὶ ὁ Ματθαίος, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ. Καὶ γὰρ — κοιεῖ. Ομοίως καὶ ταῦτα. 'Ακούσας δὲ ταῦτα ταῦτα. εὗρον. Ὡσαύτως καὶ Καὶ ὑποστρέψαντες - υγιαίνοντα. Περὶ τούτου πάλιν εὑρήσεις ἐν τῷ τέλει τῆς ἐξηγήσεως, τῆς ἐν τῷ τέλει τοῦ λεχθέντος κεφαλαίου. ΚΕΦ. 10'. Περὶ τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας. Καὶ ἐγένετο – σὺν αὐτῇ. Συνήλγουν γὰρ αὐτή, ὡς ἀποβαλούσῃ μὴ τὸν ἄνδρα μόνον, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ τὸν υἱὸν, καὶ τοῦτον μονογενῆ. Καὶ αὐτῇ. Ἰδὼν αὐτὴν ἀπαρηγόρητα κλαίουσαν. Εἰ γὰρ ὁ ὄχλος ἡλέει αὐτὴν, πολλῷ μᾶλλον αὐτὸς ἡ τοῦ Ελέους πηγή. Καὶ εἶπεν - σοροῦ. Τοῦ κιβωτίου, ἐν ᾧ ἔκειτο δ νεκρός. Οἱ δὲ — αὐτοῦ. Ὥσπερ ὁ σίδηρος, ὁμιλήσας τῷ πυρί, τὰ τοῦ πυρὸς ἐνεργεῖ· οὕτω καὶ ἡ ἁγία σὰρξ αὐτοῦ, ἐνωθεῖσα τῇ θεότητι, τὰ τῆς θεότητος έναρ γεῖ. Διὸ ἡ χεὶρ μὲν αὐτοῦ τὸ νεκρὸν καὶ παρειμένον σῶμα συνέσφιγξεν· ἡ δὲ φωνὴ τὴν οἰκομένην ψυχήν επέστρεψεν. Έλαβε λαὸν αὐτοῦ. Πάλαι μὲν γὰρ καὶ ὁ dem propheta Elias alium Sarephthanx viduæ προφήτης Ηλίας ἀνέστησε τὸν υἱὸν τῆς Σαραφο suscitavit, sed deplorando erga Deum, ipsunique deprecando. Et propheta Elisæus flium Somanitidis, sed extensus super eum, totus super totum. Hlic vero tangens solum ac jubens, statim excitavit. Propter hoc itaque dicebant, Propheta magnus, sed ingrati postmodum ipsum occiderunt. Vers. 17. Egressusque finitimam regionem. Sermo miraculi, et quod propheta magnus surrexisset. 2o Matth. θέας, ἀλλ' ἀποδυρόμενος πρὸς Θεὸν καὶ ἱκετεύσας αὐτόν. Καὶ ὁ προφήτης Ελισσαίος τὸν υἱὸν τῆς Σωμανίτιδος, ἀλλ' ἐπιπλακείς αὐτῷ ὅλος δι' όλου οὗτος δὲ, ἀψάμενος μόνον καὶ προστάξας, εὐθέως ἤγειρε. Καὶ διὰ τοῦτο λοιπὸν ἔλεγον, ὅτι προφή της μέγας, ἀλλ᾽ ὕστερον οἱ ἀγνώμονες ἀνεῖλον αὐτόν, Καὶ ἐξῆλθεν — τῇ περιχώρῳ. Ο λόγος τοῦ θαύ ματος, ἢ ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται. Varia lectiones el notæ. Ita quoque reperitur in codd 70, 19. pro Συυναμίτις, Graecis molesta erat syllaba σουν el σουμ. Kal omittit B.

CAP. XVIII. De centurione. EUTHYNII ZIGABENI Cap. Vil. Vers. 1. Cum – Capernaum. Omnia verba sua, quæ videlicet dicta sunt. Ait enim Matthaeus: Ει factum est, cum fnissel Jesus hos sermones s. Vers. 2. Centurionis. Vers. 3. ipsius. Et hic ἐρωτῶν idem signifcat, quod deprecans. De hoc autem dictum est septimo juxta Matthæum capite. Lege ergo totius capitis illius enarrationem, et potissimum in fine, ut scias, quod non repugnent evangelistarum dicta, etsi videantur. Vers. 4. Qui — hoc. Hoc, quidnan? puta venire ac sanare servum ejus. Vers. 5. Diligit - nobis. Synagoga hac lubitaculum erat, in quo congregabantur statutis a lege diebus. Vers. G. Jesus autem - vexari. Ne distraharis, ne molesteris. Vers. 6. Non Vers. 7. puer meus. Hæc etiam dixit Matthaus, et declarata sunt prædicto capite. Vers. 8. Siquidem - facit. Similiter et hæc. Vers, 9. His autem audilis hæc. inveni. Pari 'modo et Vers. 10. Ει τευετεί — sanum. De lioc rursum invonies in calce enarrationis, quæ posita est ad finem dicti capitis. CAP. XIX. De filio viduæ. Vers. 11. Ει factum est. Vers. 12. cum illa. Condolebant enim illi, ut quæ non modo virum perdiderat, sed nunc quoque flium, et hunc unienitum. Vers. 13. Et illam. Intuitus eam inconsolabiliter fentem. Si enim turba miserebatur, quanto magis, qui fons erat misericordiæ? Vers. 13, Dixitque — Vers. 14. loculum. Arcular., in qua jacebat mortuus. Vers. 14. Qui vero Vers. 15. sua. Quemadmodum ferrum, quod in igne aliquanto tempore pernansit. habet ignis operationes, ita quoque sancta ipsius caro divinitati unita, quæ divinitatis sunt, operabatur. Ideo manus quidem mortuum ac desertum corpus conjunxit; vox autem recedentein animam revocavit. Vers. 16. Accepit — plebem suam. Olim slqui- ΚΕΦ. ΙΙΙ'. Περὶ τοῦ ἑκατοντάρχου. Ἐπεὶ δὲ — Καπερναούμ. Πάντα τὰ ῥήματα αὐτ τοῦ, τὰ ῥηθέντα, δηλονότι. Φησὶ γὰρ ὁ Ματθαίος - Καὶ ἐγένετο, ὅτε συνετέλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λέο γους τούτους. Εκατοντάρχου – αὐτοῦ. — Έρωτῶν, ἀντὶ τοῦ, Παρακαλῶν. Είρηται δὲ περὶ τούτου ἐν τῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν τοῦ ὅλου κεφαλαίου ἐκείνου, καὶ μᾶλο λον τὴν ἐν τῷ τέλει, ἵνα σαφῶς γνῷς, ὅτι οὐ δια φωνοῦσιν, εἰ καὶ δοκοῦσιν. Οι — τοῦτο. Τοῦτο, ποῖον; Τὸ ἐλθεῖν καὶ διασῶσαι τὸν δοῦλον αὐτοῦ. Αγαπά ἡμῖν. Η συναγωγή αὕτη, οἴκημα ἦν, ἐν ᾧ συνήγοντο κατὰ τὰς ἐκ νόμου τεταγμένας ἡμέρας. ῾Ο δὲ Ἰησοῦς σκύλλου. Μη περισπώ, μὴ περικόπτου. Ού παῖς μου. Ταῦτα εἶπε καὶ ὁ Ματθαίος, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ. Καὶ γὰρ — κοιεῖ. Ομοίως καὶ ταῦτα. 'Ακούσας δὲ ταῦτα ταῦτα. εὗρον. Ὡσαύτως καὶ Καὶ ὑποστρέψαντες - υγιαίνοντα. Περὶ τούτου πάλιν εὑρήσεις ἐν τῷ τέλει τῆς ἐξηγήσεως, τῆς ἐν τῷ τέλει τοῦ λεχθέντος κεφαλαίου. ΚΕΦ. 10'. Περὶ τοῦ υἱοῦ τῆς χήρας. Καὶ ἐγένετο – σὺν αὐτῇ. Συνήλγουν γὰρ αὐτή, ὡς ἀποβαλούσῃ μὴ τὸν ἄνδρα μόνον, ἀλλ᾽ ἤδη καὶ τὸν υἱὸν, καὶ τοῦτον μονογενῆ. Καὶ αὐτῇ. Ἰδὼν αὐτὴν ἀπαρηγόρητα κλαίουσαν. Εἰ γὰρ ὁ ὄχλος ἡλέει αὐτὴν, πολλῷ μᾶλλον αὐτὸς ἡ τοῦ Ελέους πηγή. Καὶ εἶπεν - σοροῦ. Τοῦ κιβωτίου, ἐν ᾧ ἔκειτο δ νεκρός. Οἱ δὲ — αὐτοῦ. Ὥσπερ ὁ σίδηρος, ὁμιλήσας τῷ πυρί, τὰ τοῦ πυρὸς ἐνεργεῖ· οὕτω καὶ ἡ ἁγία σὰρξ αὐτοῦ, ἐνωθεῖσα τῇ θεότητι, τὰ τῆς θεότητος έναρ γεῖ. Διὸ ἡ χεὶρ μὲν αὐτοῦ τὸ νεκρὸν καὶ παρειμένον σῶμα συνέσφιγξεν· ἡ δὲ φωνὴ τὴν οἰκομένην ψυχήν επέστρεψεν. Έλαβε λαὸν αὐτοῦ. Πάλαι μὲν γὰρ καὶ ὁ dem propheta Elias alium Sarephthanx viduæ προφήτης Ηλίας ἀνέστησε τὸν υἱὸν τῆς Σαραφο suscitavit, sed deplorando erga Deum, ipsunique deprecando. Et propheta Elisæus flium Somanitidis, sed extensus super eum, totus super totum. Hlic vero tangens solum ac jubens, statim excitavit. Propter hoc itaque dicebant, Propheta magnus, sed ingrati postmodum ipsum occiderunt. Vers. 17. Egressusque finitimam regionem. Sermo miraculi, et quod propheta magnus surrexisset. 2o Matth. θέας, ἀλλ' ἀποδυρόμενος πρὸς Θεὸν καὶ ἱκετεύσας αὐτόν. Καὶ ὁ προφήτης Ελισσαίος τὸν υἱὸν τῆς Σωμανίτιδος, ἀλλ' ἐπιπλακείς αὐτῷ ὅλος δι' όλου οὗτος δὲ, ἀψάμενος μόνον καὶ προστάξας, εὐθέως ἤγειρε. Καὶ διὰ τοῦτο λοιπὸν ἔλεγον, ὅτι προφή της μέγας, ἀλλ᾽ ὕστερον οἱ ἀγνώμονες ἀνεῖλον αὐτόν, Καὶ ἐξῆλθεν — τῇ περιχώρῳ. Ο λόγος τοῦ θαύ ματος, ἢ ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται. Varia lectiones el notæ. Ita quoque reperitur in codd 70, 19. pro Συυναμίτις, Graecis molesta erat syllaba σουν el σουμ. Kal omittit B.

ΚΕΦ. Κ'. Περὶ τῶν ἀποσταλέντων παρὰ Ἰωάννου. Καὶ ἀπήγγειλαν - προσδοκῶμεν; Εἴρηται περὶ τούτων ἀκριβῶ; ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Παραγενόμενοι ἐν ἐμοί. Καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκεί.ῳ διασεσάφηται. Μάστιγας δὲ, τοὺς πόνους υποληπτέον. Εἰσὶ γάρ τινες νόσοι χωρίς πότ νων, ὡς ἡ τυφλότης, καὶ ἡ κωφότης, καὶ ἡ ἀφωνία, καὶ πολλαὶ τοιαῦται. Απελθόντων Ιωάννου. 'Αγγέλων, τῶν ἀγγελίαν φερόντων, τῶν μηνυτών. Γι σου. Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων έχει διείληπται κατά ρητόν. Λέγω — ἐστίν. Καὶ ταῦτα καλλίστην ἔχουσιν ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ πᾶς Ἰωάννου. Εδικαίωσαν, εἴτουν τύ χαρίστησαν, ἀποστείλαντι αὐτοῖς τὴν Βαπτιστὴν ἐπὶ προνοίᾳ τῆς σωτηρίας αὐτῶν. Τοῦ Χριστοῦ δὲ καὶ οὗτος ὁ λόγος, ὥσπερ καὶ τὸ ἑξῆς ῥητόν. Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ὑπ' αὐτοῦ. Βουλὴν τοῦ Θεοῦ, τὸ βάπτισμα λέγει, ὡς κατ' ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ γινόμενον. Εγένετο γάρ, φησὶ, ῥῆμα Θεοῦ ἐπὶ Ἰωάν. την τὸν Ζαχαρίου υἱὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ἦλθεν εἰς πᾶσαν τὴν περίχωρον τοῦ Ἰορδάνου, κηρύσ σων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Εἰς ἑαυτοὺς δὲ, ἀντὶ τοῦ, Ἐν ἑαυτοῖς. Τίνι πάντων. Ἐν τῷ εἰρημένῳ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ περὶ πάντων τούτων εὑρήσεις λεπτομερώς. ΚΕΦ. ΚΑ. Περὶ τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρω. Πρώτα — αὐτοῦ. Κανταῦθα τὸ Ἠρώτα, ἀντὶ τοῦ, Παρεκάλει. Ως προφήτην δὲ αὐτὸν ἐκάλει πρὸς ἐστία· σιν. Καὶ εἰσελθὼν ἀνεκλίθη. Οὐ παρητήσατο τοῦτον, ἵνα μὴ δῷ πρόφασιν, ὡς τελώναις μὲν καὶ ἁμαρτω λοῖς συνεσθίων· τοὺς Φαρισαίους δὲ βδελυσσόμενος. Καὶ ἰδοὺ — δάκρυσι. Ζήτησον ἐν τῷ κατὰ Ματ θαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ ἑξηκοστοῦ δευτέρου κεφα γαίου. Αὕτη δὲ ἡ γυνή, τὰ μὲν ἰδοῦσα τῶν θαυμάτων τοῦ Χριστοῦ, τὰ δὲ μαθοῦσα παρὰ τῶν ἰδόντων, ἐπίτ. τευσεν, ὅτι Θεός ἐστιν ὁ ταῦτα τελεσιουργών. Διδ καὶ πρόσεισιν, ἐλπίζουσα λαβεῖν ἄφεσιν τῶν ἁμαρ τιῶν αὐτῆς. Ορα δὲ τὴν πολλὴν ταύτης εὐλάβειαν. Εστη γὰρ παρὰ τὰ ἔσχατα μέρη του σώματος αὐτοῦ, ὡς ἐσε χάτη· καὶ ὀπίσω, ὡς ἀπαῤῥησίαστος. Καὶ ἔκλαιε μὲν, διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῆς· ἔβρεχε δὲ τοὺς πόδας αὐτοῦ τοῖς δάκρυσιν, ὡς ἐπικεκυφυΐα αὐτοῖς. 4º Luc. 111, 2. CAP. VII. CAP. XX. De discipulis missis a Joanne. Vers. 18. Ει nuntiaverunt Vers. 19. exspecia mus? De his exacte dictum est vicesimo juxta Matthaeum capite. Vers. 20. Cum venissent Vers. 23. nei causa. De his quoque omnibus in illo capite dictum est manifeste. Plagas autem, sive flagella, intellige dolores. Sunt enim morbi quidam dolore carentes: veluti sunt cæcilas, surditas, mutum esse, ac nulti hujusmodi. Vers. 24. Cumque discessissent Joanne. Dictio ἀγγέλων significat hic internuntiantes, sive nunla perferentes a Joanne ad Christum. Vers. 24. Quid — Vers. 27. te. Similiter et de his omnibus ad verbum dictum est. Vers. 28. Dico est. Et hæc quoque pulchram ibidem sortita sunt interpretationem. Vers. 29. Omnisque Joannis. Justificaverunt, sive gratias ei egerunt, qui Baptistam sibi miserat, providens ipsorum saluti. Christi autem et hic sermo est, sicut etiam dictum, quod sequitur. Vers. 50. Pharisei vero - ab eo. Consilium Dei vocat ipsum baptisma, tanquam Dei præcepto factum. Factum est, inquit, verbum Domini super Joannem Zachariæ filium in deserto; et venit in omnem regionem, quæ cirça Jordanem erat, prædicans baptismum posuitentia in remissionem peccatorum. In semetipsis autem. Nam εἰς ἑαυτοὺς capitur pro ἐν ἑαυτοῖς. Ver2. 31. Cui Vers. 55. omnibus. Prædicto vigesimo capite de his omnibus ac singulis invenies. CAP. XXI. De ea, quæ unxit Dominum unguento. Vers. 36. Ιnvitabat ipso. Similiter et hic ἠρώτα. non significat Interrogabat, sed Vocabal: nam, tanquam prophetain, eum ad convivium vocabat, vel invitabat. Vers. 36. Et ingressus accubuit. Non devitavit hunc, ne daret occasionem dicendi, quod cum publicanis et peccatoribus una cibum caperet. Pharisæos autem fastideret. Vers. 37. Et ecce Vers. 38. lacrymis. Quare in Evangelio secundum Matthæum enarrationem sexagesimi secundi capitis. Hæc autem mulier, cum Christi miracula partim ipsa vidisset, partim ab his, qui viderant, audisset, Deum esse credidit eum qui hæc operabatur; ideo etiam venit, sperans, remissionem peccatorum suorum se accepturam. Considera vero magnam hujus reverentiam. Stetit enim ad extremas corporis illius partes, tan. quam extrema; et a tergo, tanquam audacia carens; febat quidem propter peccata sua; rigabat autem pedes illius lacrymis, utpote ad pedes ejus inclinata. Varia lectiones et notæ. Τῶν ἀγγελιαφόρων. Β. quod eodem redit. Δέ omittit Α. Εὑρήσεις abest A.

ΚΕΦ. Κ'. Περὶ τῶν ἀποσταλέντων παρὰ Ἰωάννου. Καὶ ἀπήγγειλαν - προσδοκῶμεν; Εἴρηται περὶ τούτων ἀκριβῶ; ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Παραγενόμενοι ἐν ἐμοί. Καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκεί.ῳ διασεσάφηται. Μάστιγας δὲ, τοὺς πόνους υποληπτέον. Εἰσὶ γάρ τινες νόσοι χωρίς πότ νων, ὡς ἡ τυφλότης, καὶ ἡ κωφότης, καὶ ἡ ἀφωνία, καὶ πολλαὶ τοιαῦται. Απελθόντων Ιωάννου. 'Αγγέλων, τῶν ἀγγελίαν φερόντων, τῶν μηνυτών. Γι σου. Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων έχει διείληπται κατά ρητόν. Λέγω — ἐστίν. Καὶ ταῦτα καλλίστην ἔχουσιν ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ πᾶς Ἰωάννου. Εδικαίωσαν, εἴτουν τύ χαρίστησαν, ἀποστείλαντι αὐτοῖς τὴν Βαπτιστὴν ἐπὶ προνοίᾳ τῆς σωτηρίας αὐτῶν. Τοῦ Χριστοῦ δὲ καὶ οὗτος ὁ λόγος, ὥσπερ καὶ τὸ ἑξῆς ῥητόν. Οἱ δὲ Φαρισαῖοι ὑπ' αὐτοῦ. Βουλὴν τοῦ Θεοῦ, τὸ βάπτισμα λέγει, ὡς κατ' ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ γινόμενον. Εγένετο γάρ, φησὶ, ῥῆμα Θεοῦ ἐπὶ Ἰωάν. την τὸν Ζαχαρίου υἱὸν ἐν τῇ ἐρήμῳ, καὶ ἦλθεν εἰς πᾶσαν τὴν περίχωρον τοῦ Ἰορδάνου, κηρύσ σων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν. Εἰς ἑαυτοὺς δὲ, ἀντὶ τοῦ, Ἐν ἑαυτοῖς. Τίνι πάντων. Ἐν τῷ εἰρημένῳ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ περὶ πάντων τούτων εὑρήσεις λεπτομερώς. ΚΕΦ. ΚΑ. Περὶ τῆς ἀλειψάσης τὸν Κύριον μύρω. Πρώτα — αὐτοῦ. Κανταῦθα τὸ Ἠρώτα, ἀντὶ τοῦ, Παρεκάλει. Ως προφήτην δὲ αὐτὸν ἐκάλει πρὸς ἐστία· σιν. Καὶ εἰσελθὼν ἀνεκλίθη. Οὐ παρητήσατο τοῦτον, ἵνα μὴ δῷ πρόφασιν, ὡς τελώναις μὲν καὶ ἁμαρτω λοῖς συνεσθίων· τοὺς Φαρισαίους δὲ βδελυσσόμενος. Καὶ ἰδοὺ — δάκρυσι. Ζήτησον ἐν τῷ κατὰ Ματ θαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ ἑξηκοστοῦ δευτέρου κεφα γαίου. Αὕτη δὲ ἡ γυνή, τὰ μὲν ἰδοῦσα τῶν θαυμάτων τοῦ Χριστοῦ, τὰ δὲ μαθοῦσα παρὰ τῶν ἰδόντων, ἐπίτ. τευσεν, ὅτι Θεός ἐστιν ὁ ταῦτα τελεσιουργών. Διδ καὶ πρόσεισιν, ἐλπίζουσα λαβεῖν ἄφεσιν τῶν ἁμαρ τιῶν αὐτῆς. Ορα δὲ τὴν πολλὴν ταύτης εὐλάβειαν. Εστη γὰρ παρὰ τὰ ἔσχατα μέρη του σώματος αὐτοῦ, ὡς ἐσε χάτη· καὶ ὀπίσω, ὡς ἀπαῤῥησίαστος. Καὶ ἔκλαιε μὲν, διὰ τὰς ἁμαρτίας αὐτῆς· ἔβρεχε δὲ τοὺς πόδας αὐτοῦ τοῖς δάκρυσιν, ὡς ἐπικεκυφυΐα αὐτοῖς. 4º Luc. 111, 2. CAP. VII. CAP. XX. De discipulis missis a Joanne. Vers. 18. Ει nuntiaverunt Vers. 19. exspecia mus? De his exacte dictum est vicesimo juxta Matthaeum capite. Vers. 20. Cum venissent Vers. 23. nei causa. De his quoque omnibus in illo capite dictum est manifeste. Plagas autem, sive flagella, intellige dolores. Sunt enim morbi quidam dolore carentes: veluti sunt cæcilas, surditas, mutum esse, ac nulti hujusmodi. Vers. 24. Cumque discessissent Joanne. Dictio ἀγγέλων significat hic internuntiantes, sive nunla perferentes a Joanne ad Christum. Vers. 24. Quid — Vers. 27. te. Similiter et de his omnibus ad verbum dictum est. Vers. 28. Dico est. Et hæc quoque pulchram ibidem sortita sunt interpretationem. Vers. 29. Omnisque Joannis. Justificaverunt, sive gratias ei egerunt, qui Baptistam sibi miserat, providens ipsorum saluti. Christi autem et hic sermo est, sicut etiam dictum, quod sequitur. Vers. 50. Pharisei vero - ab eo. Consilium Dei vocat ipsum baptisma, tanquam Dei præcepto factum. Factum est, inquit, verbum Domini super Joannem Zachariæ filium in deserto; et venit in omnem regionem, quæ cirça Jordanem erat, prædicans baptismum posuitentia in remissionem peccatorum. In semetipsis autem. Nam εἰς ἑαυτοὺς capitur pro ἐν ἑαυτοῖς. Ver2. 31. Cui Vers. 55. omnibus. Prædicto vigesimo capite de his omnibus ac singulis invenies. CAP. XXI. De ea, quæ unxit Dominum unguento. Vers. 36. Ιnvitabat ipso. Similiter et hic ἠρώτα. non significat Interrogabat, sed Vocabal: nam, tanquam prophetain, eum ad convivium vocabat, vel invitabat. Vers. 36. Et ingressus accubuit. Non devitavit hunc, ne daret occasionem dicendi, quod cum publicanis et peccatoribus una cibum caperet. Pharisæos autem fastideret. Vers. 37. Et ecce Vers. 38. lacrymis. Quare in Evangelio secundum Matthæum enarrationem sexagesimi secundi capitis. Hæc autem mulier, cum Christi miracula partim ipsa vidisset, partim ab his, qui viderant, audisset, Deum esse credidit eum qui hæc operabatur; ideo etiam venit, sperans, remissionem peccatorum suorum se accepturam. Considera vero magnam hujus reverentiam. Stetit enim ad extremas corporis illius partes, tan. quam extrema; et a tergo, tanquam audacia carens; febat quidem propter peccata sua; rigabat autem pedes illius lacrymis, utpote ad pedes ejus inclinata. Varia lectiones et notæ. Τῶν ἀγγελιαφόρων. Β. quod eodem redit. Δέ omittit Α. Εὑρήσεις abest A.

Vers. 58. Ει extergebat. Extergebat eos, quos lacrymis madidos reddiderat. Christus, cum rei causam nosset, sustinebat: ut etiam ſides ejus fervorque pœnitentiæ apparerent, et ut merito pro his rebus, quod quærebat, acciperet. Vers. 58. Ει deosculabatur unguento. Oeculabatur quidem ipsos, tanquam ejus, qui petitionem suam adimplere poterat, sive tanquam Dei; ungebat vero unguento, plus quanı humano modo hunc honorans, qui plus, quam homo erat. Vers. 59. Intuitus - peccatriz est. Offendiculum passus hæc dicebat, ignorans, quod cum Deus essel, propter peccatores homo factus erat. Neque autem Judas hic murmurabat, neque cpteris discipulis, siquidem ille morbo avaritiæ nondum caplus erat, isti vero necdum sermone de pauperibus infixos habebant. Vers. 40. Ει respondene — dic. Phariseus intra semetipsun de eo offensus erat, quod meretricem admitteret, nec sciret esse peccatricem: ipse vero hoc cognito, majus quiddam facit, quam sit prophete, detegens ei arcanum cogitationis suæ. It.- que exemplo demonstrat, quod etiam hoc nosset, ac juste eam admitteret propter magnam ipsius dilectionem, quæ a fide et pœnitentia procedebat. Καὶ — ἐξέμασσεν. Εσπόγγισεν αὐτοὺς δια χους γινομένους. Ὁ δὲ Χριστός, εἰδὼς τὴν αἰτίαν, ἠνείχετο, ἵνα καὶ ἡ πίστις αὐτῆς φανῇ, καὶ ἡ θερμό της τῆς μετανοίας, καὶ ἵνα ἀξίως τούτων λάβῃ τὸ ζητούμενον. Καὶ κατεφίλει – γύρω. Κατεφίλει μὲν αὐτοὺς, ὡς δυναμένου πληρώσας τὴν αἴτησιν αὐτῆς, εἴτουν, ὡς Θεοῦ· ήλειψε δὲ τῷ μύρῳ, τιμῶσα τοῦτον ὑπὲρ ἄνθρωπον, ὡς ὄντα ὑπὲρ ἄνθρωπον, Ἰδὼν — ἁμαρτωλός έστι. Σκανδαλισθείς έλεγε ταῦτα, μὴ γινώσκων, ὅτι θεὸς ὤν, διὰ τοὺς ἁμαρτ τωλοὺς ἐνανθρώπησεν. Οὔτε δὲ ὁ Ἰούδας ἐνταῦθα ἐγόγγυσιν, οὔτε μὴν οἱ ἄλλοι μαθηταί. Ὁ μὲν γὰρ οὔπω τῷ νοσήματι τῆς φιλαργυρίας άλωκεν· οἱ δὲ, ούπω τοὺς ὑπὲρ τῶν πτωχῶν λόγους ἐμπεπηγότας εἶχον. Καὶ ἀποκριθεὶς — εἰπέ. Ὁ μὲν Φαρισαῖος ἐσκανδαλίσθη καθ' ἑαυτὸν ἐπ' αὐτῷ, ὡς προτιεμένῳ τὴν πόρνην, καὶ μὴ προγνόντι, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστιν αὐτὸς δὲ τοῦτο γνούς, μείζον προφήτου ποιεί, ανα καλύπτων αὐτῷ τὸν ἀπόῤῥητον διαλογισμὸν αὐτοῦ, καὶ λοιπὸν ἀποδεικνύει διὰ παραδείγματος, ὅτι καὶ γινώσκει ταύτην, καὶ δικαίως αὐτὴν προσίεται, διὰ τὴν εἰς αὐτὸν πολλὴν ἀγάπην αὐτῆς, ἥτις ἦν ἐκ πίστεως καὶ μετανοίας. Δύο ἔκρινας. Δέδωκεν ἐντεῦθεν νοεῖν, ὅτι ὡς περ ἔχει τὸ παράδειγμα, οὕτως ἄρα σὺ μὲν, ὡς ὀλί γαις τιμωρίαις ὑπόχρεως ὤν, ὀλίγον με ἠγάπησας· αὕτη δὲ, ὡς πολλαῖς, πολύ, ἵνα πολύ αὐτῇ ἀρεθ;" διὸ καὶ ὡς πολὺ ἀγαπήσασαν προσηκάμην, ίνα πολὺ ἀφήσω. Πολὺ δὲ νῦν τὸ πᾶν νόησιν. Vers. 41. Οxo • Vers. 45. judicasti. llinc intelligendum dedit, quod veluti narrat exemplum, ita sane et tu, tanquam is qui paucis obnoxius es suppliciis, parum me dilexisti: hæc vero, ut quæ multis erat obnoxia, vehementer me dilexit, ut multum sibi remitteretur: ideo quoque congruum mihi est ut ei, tanquam vehementer diligenti, multum remittam. Multum autem, intellige hic universum debitum. Vers. 44. Εt conversus Vers. 46. pedes meos, Tu quidem ea etiam, quæ facilia erant non fecisti: hæc vero, quæ etiam difficilia sunt operata est. Vide autem, quod ab his, unde prius suam ipsa venabatur perditionem, ab eisdem nunc venata est salutem: lacryınis enim amatoriis et capillis curiosius concinnatis ac unguento, lascivos juvenes dementabat: quæ vero primum fuerunt instrumenta peccati, ea nunc fecit instrumenta virtutis. Vers. 47. Propter quod malum. Multa equidem cum illa multa haberet, et oninia remissa diligit. lloc dixit, reprenVers. 47. Cui autem dens Simonem. Vers. 43. Dixit peccula tua. Dixit hoc illi, ut certior ipsa redderetur, et ipse donaret indigenti quod illa petebat. Vers. 49. Ει caperuut remittit? Hoc et alii dixerunt, quanda parǝlyticum curavit. Vers. 50. Dixit autem· pace. Eodem modo locutus est ad eam, quæ sanguinis proluvio laborabat, quenadniodum vicesimno sexto presentis Evangelii capite invenies. Επ' αὐτῷ abest A. Τοῦ addit Α. Καὶ στραφεὶς — μου τους πόδας. Σὺ μὲν τὰ εὐο χερή πεποίηκας· αὕτη δὲ τὰ δυσχερή διεπράξατο. Ορα δὲ, ὅτι ἐξ ὧν πρότερον ἐθήρευε τὴν ἀπώλειαν ἑαυτῆς, ἐκ τούτων ἀρτίως ἐθήρευσε την σωτηρίαν. Δάκρυσι γὰρ ἐρωτικοῖς, καὶ θριξὶ περιεργότε ρον διαπεπλεγμέναις, καὶ μύρῳ τοὺς ἀκολάστους κτεγοήτευσε, καὶ τὰ πρὶν ἔργανα τῆς ἁμαρτίας, ὄργανα νῦν πεποίηκεν ἀρετῆς. Οὗ χάριν · πολύ. Δί πολλαὶ μὲν, πᾶσαι δέ. Ὁ δὲ - ἀγαπᾷ. Τοῦτο εἴρηκε καθαπτόμενος τοῦ Σίμωνο. Εἶπε – σου αἱ ἁμαρτίαι. Εἶπεν αὐτῇ τοῦτο, ἵνα πληροφορηθή, καὶ δίδωσι τῇ δεομένῃ τὸ αἰτούμε. vov. Καὶ ἤρξαντο — ἀφίησιν; Εἶπον τοῦτο καὶ ἔτε ροι, ὅτι τὸν παραλυτικὸν ἐθεράπευσεν. Εἶπε δὲ — εἰρήνην. Εφησεν οὕτω καὶ πρὸς τὴν αἱμοβ οοῦσαν, ὡς εὑρήσεις ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔκτῳ κεφα λαίῳ τοῦ παρόντος Εὐαγγελίου. Variæ lectiones et notæ. Γά, abest Α.

Vers. 58. Ει extergebat. Extergebat eos, quos lacrymis madidos reddiderat. Christus, cum rei causam nosset, sustinebat: ut etiam ſides ejus fervorque pœnitentiæ apparerent, et ut merito pro his rebus, quod quærebat, acciperet. Vers. 58. Ει deosculabatur unguento. Oeculabatur quidem ipsos, tanquam ejus, qui petitionem suam adimplere poterat, sive tanquam Dei; ungebat vero unguento, plus quanı humano modo hunc honorans, qui plus, quam homo erat. Vers. 59. Intuitus - peccatriz est. Offendiculum passus hæc dicebat, ignorans, quod cum Deus essel, propter peccatores homo factus erat. Neque autem Judas hic murmurabat, neque cpteris discipulis, siquidem ille morbo avaritiæ nondum caplus erat, isti vero necdum sermone de pauperibus infixos habebant. Vers. 40. Ει respondene — dic. Phariseus intra semetipsun de eo offensus erat, quod meretricem admitteret, nec sciret esse peccatricem: ipse vero hoc cognito, majus quiddam facit, quam sit prophete, detegens ei arcanum cogitationis suæ. It.- que exemplo demonstrat, quod etiam hoc nosset, ac juste eam admitteret propter magnam ipsius dilectionem, quæ a fide et pœnitentia procedebat. Καὶ — ἐξέμασσεν. Εσπόγγισεν αὐτοὺς δια χους γινομένους. Ὁ δὲ Χριστός, εἰδὼς τὴν αἰτίαν, ἠνείχετο, ἵνα καὶ ἡ πίστις αὐτῆς φανῇ, καὶ ἡ θερμό της τῆς μετανοίας, καὶ ἵνα ἀξίως τούτων λάβῃ τὸ ζητούμενον. Καὶ κατεφίλει – γύρω. Κατεφίλει μὲν αὐτοὺς, ὡς δυναμένου πληρώσας τὴν αἴτησιν αὐτῆς, εἴτουν, ὡς Θεοῦ· ήλειψε δὲ τῷ μύρῳ, τιμῶσα τοῦτον ὑπὲρ ἄνθρωπον, ὡς ὄντα ὑπὲρ ἄνθρωπον, Ἰδὼν — ἁμαρτωλός έστι. Σκανδαλισθείς έλεγε ταῦτα, μὴ γινώσκων, ὅτι θεὸς ὤν, διὰ τοὺς ἁμαρτ τωλοὺς ἐνανθρώπησεν. Οὔτε δὲ ὁ Ἰούδας ἐνταῦθα ἐγόγγυσιν, οὔτε μὴν οἱ ἄλλοι μαθηταί. Ὁ μὲν γὰρ οὔπω τῷ νοσήματι τῆς φιλαργυρίας άλωκεν· οἱ δὲ, ούπω τοὺς ὑπὲρ τῶν πτωχῶν λόγους ἐμπεπηγότας εἶχον. Καὶ ἀποκριθεὶς — εἰπέ. Ὁ μὲν Φαρισαῖος ἐσκανδαλίσθη καθ' ἑαυτὸν ἐπ' αὐτῷ, ὡς προτιεμένῳ τὴν πόρνην, καὶ μὴ προγνόντι, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστιν αὐτὸς δὲ τοῦτο γνούς, μείζον προφήτου ποιεί, ανα καλύπτων αὐτῷ τὸν ἀπόῤῥητον διαλογισμὸν αὐτοῦ, καὶ λοιπὸν ἀποδεικνύει διὰ παραδείγματος, ὅτι καὶ γινώσκει ταύτην, καὶ δικαίως αὐτὴν προσίεται, διὰ τὴν εἰς αὐτὸν πολλὴν ἀγάπην αὐτῆς, ἥτις ἦν ἐκ πίστεως καὶ μετανοίας. Δύο ἔκρινας. Δέδωκεν ἐντεῦθεν νοεῖν, ὅτι ὡς περ ἔχει τὸ παράδειγμα, οὕτως ἄρα σὺ μὲν, ὡς ὀλί γαις τιμωρίαις ὑπόχρεως ὤν, ὀλίγον με ἠγάπησας· αὕτη δὲ, ὡς πολλαῖς, πολύ, ἵνα πολύ αὐτῇ ἀρεθ;" διὸ καὶ ὡς πολὺ ἀγαπήσασαν προσηκάμην, ίνα πολὺ ἀφήσω. Πολὺ δὲ νῦν τὸ πᾶν νόησιν. Vers. 41. Οxo • Vers. 45. judicasti. llinc intelligendum dedit, quod veluti narrat exemplum, ita sane et tu, tanquam is qui paucis obnoxius es suppliciis, parum me dilexisti: hæc vero, ut quæ multis erat obnoxia, vehementer me dilexit, ut multum sibi remitteretur: ideo quoque congruum mihi est ut ei, tanquam vehementer diligenti, multum remittam. Multum autem, intellige hic universum debitum. Vers. 44. Εt conversus Vers. 46. pedes meos, Tu quidem ea etiam, quæ facilia erant non fecisti: hæc vero, quæ etiam difficilia sunt operata est. Vide autem, quod ab his, unde prius suam ipsa venabatur perditionem, ab eisdem nunc venata est salutem: lacryınis enim amatoriis et capillis curiosius concinnatis ac unguento, lascivos juvenes dementabat: quæ vero primum fuerunt instrumenta peccati, ea nunc fecit instrumenta virtutis. Vers. 47. Propter quod malum. Multa equidem cum illa multa haberet, et oninia remissa diligit. lloc dixit, reprenVers. 47. Cui autem dens Simonem. Vers. 43. Dixit peccula tua. Dixit hoc illi, ut certior ipsa redderetur, et ipse donaret indigenti quod illa petebat. Vers. 49. Ει caperuut remittit? Hoc et alii dixerunt, quanda parǝlyticum curavit. Vers. 50. Dixit autem· pace. Eodem modo locutus est ad eam, quæ sanguinis proluvio laborabat, quenadniodum vicesimno sexto presentis Evangelii capite invenies. Επ' αὐτῷ abest A. Τοῦ addit Α. Καὶ στραφεὶς — μου τους πόδας. Σὺ μὲν τὰ εὐο χερή πεποίηκας· αὕτη δὲ τὰ δυσχερή διεπράξατο. Ορα δὲ, ὅτι ἐξ ὧν πρότερον ἐθήρευε τὴν ἀπώλειαν ἑαυτῆς, ἐκ τούτων ἀρτίως ἐθήρευσε την σωτηρίαν. Δάκρυσι γὰρ ἐρωτικοῖς, καὶ θριξὶ περιεργότε ρον διαπεπλεγμέναις, καὶ μύρῳ τοὺς ἀκολάστους κτεγοήτευσε, καὶ τὰ πρὶν ἔργανα τῆς ἁμαρτίας, ὄργανα νῦν πεποίηκεν ἀρετῆς. Οὗ χάριν · πολύ. Δί πολλαὶ μὲν, πᾶσαι δέ. Ὁ δὲ - ἀγαπᾷ. Τοῦτο εἴρηκε καθαπτόμενος τοῦ Σίμωνο. Εἶπε – σου αἱ ἁμαρτίαι. Εἶπεν αὐτῇ τοῦτο, ἵνα πληροφορηθή, καὶ δίδωσι τῇ δεομένῃ τὸ αἰτούμε. vov. Καὶ ἤρξαντο — ἀφίησιν; Εἶπον τοῦτο καὶ ἔτε ροι, ὅτι τὸν παραλυτικὸν ἐθεράπευσεν. Εἶπε δὲ — εἰρήνην. Εφησεν οὕτω καὶ πρὸς τὴν αἱμοβ οοῦσαν, ὡς εὑρήσεις ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔκτῳ κεφα λαίῳ τοῦ παρόντος Εὐαγγελίου. Variæ lectiones et notæ. Γά, abest Α.

Vers. 58. Ει extergebat. Extergebat eos, quos lacrymis madidos reddiderat. Christus, cum rei causam nosset, sustinebat: ut etiam ſides ejus fervorque pœnitentiæ apparerent, et ut merito pro his rebus, quod quærebat, acciperet. Vers. 58. Ει deosculabatur unguento. Oeculabatur quidem ipsos, tanquam ejus, qui petitionem suam adimplere poterat, sive tanquam Dei; ungebat vero unguento, plus quanı humano modo hunc honorans, qui plus, quam homo erat. Vers. 59. Intuitus - peccatriz est. Offendiculum passus hæc dicebat, ignorans, quod cum Deus essel, propter peccatores homo factus erat. Neque autem Judas hic murmurabat, neque cpteris discipulis, siquidem ille morbo avaritiæ nondum caplus erat, isti vero necdum sermone de pauperibus infixos habebant. Vers. 40. Ει respondene — dic. Phariseus intra semetipsun de eo offensus erat, quod meretricem admitteret, nec sciret esse peccatricem: ipse vero hoc cognito, majus quiddam facit, quam sit prophete, detegens ei arcanum cogitationis suæ. It.- que exemplo demonstrat, quod etiam hoc nosset, ac juste eam admitteret propter magnam ipsius dilectionem, quæ a fide et pœnitentia procedebat. Καὶ — ἐξέμασσεν. Εσπόγγισεν αὐτοὺς δια χους γινομένους. Ὁ δὲ Χριστός, εἰδὼς τὴν αἰτίαν, ἠνείχετο, ἵνα καὶ ἡ πίστις αὐτῆς φανῇ, καὶ ἡ θερμό της τῆς μετανοίας, καὶ ἵνα ἀξίως τούτων λάβῃ τὸ ζητούμενον. Καὶ κατεφίλει – γύρω. Κατεφίλει μὲν αὐτοὺς, ὡς δυναμένου πληρώσας τὴν αἴτησιν αὐτῆς, εἴτουν, ὡς Θεοῦ· ήλειψε δὲ τῷ μύρῳ, τιμῶσα τοῦτον ὑπὲρ ἄνθρωπον, ὡς ὄντα ὑπὲρ ἄνθρωπον, Ἰδὼν — ἁμαρτωλός έστι. Σκανδαλισθείς έλεγε ταῦτα, μὴ γινώσκων, ὅτι θεὸς ὤν, διὰ τοὺς ἁμαρτ τωλοὺς ἐνανθρώπησεν. Οὔτε δὲ ὁ Ἰούδας ἐνταῦθα ἐγόγγυσιν, οὔτε μὴν οἱ ἄλλοι μαθηταί. Ὁ μὲν γὰρ οὔπω τῷ νοσήματι τῆς φιλαργυρίας άλωκεν· οἱ δὲ, ούπω τοὺς ὑπὲρ τῶν πτωχῶν λόγους ἐμπεπηγότας εἶχον. Καὶ ἀποκριθεὶς — εἰπέ. Ὁ μὲν Φαρισαῖος ἐσκανδαλίσθη καθ' ἑαυτὸν ἐπ' αὐτῷ, ὡς προτιεμένῳ τὴν πόρνην, καὶ μὴ προγνόντι, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστιν αὐτὸς δὲ τοῦτο γνούς, μείζον προφήτου ποιεί, ανα καλύπτων αὐτῷ τὸν ἀπόῤῥητον διαλογισμὸν αὐτοῦ, καὶ λοιπὸν ἀποδεικνύει διὰ παραδείγματος, ὅτι καὶ γινώσκει ταύτην, καὶ δικαίως αὐτὴν προσίεται, διὰ τὴν εἰς αὐτὸν πολλὴν ἀγάπην αὐτῆς, ἥτις ἦν ἐκ πίστεως καὶ μετανοίας. Δύο ἔκρινας. Δέδωκεν ἐντεῦθεν νοεῖν, ὅτι ὡς περ ἔχει τὸ παράδειγμα, οὕτως ἄρα σὺ μὲν, ὡς ὀλί γαις τιμωρίαις ὑπόχρεως ὤν, ὀλίγον με ἠγάπησας· αὕτη δὲ, ὡς πολλαῖς, πολύ, ἵνα πολύ αὐτῇ ἀρεθ;" διὸ καὶ ὡς πολὺ ἀγαπήσασαν προσηκάμην, ίνα πολὺ ἀφήσω. Πολὺ δὲ νῦν τὸ πᾶν νόησιν. Vers. 41. Οxo • Vers. 45. judicasti. llinc intelligendum dedit, quod veluti narrat exemplum, ita sane et tu, tanquam is qui paucis obnoxius es suppliciis, parum me dilexisti: hæc vero, ut quæ multis erat obnoxia, vehementer me dilexit, ut multum sibi remitteretur: ideo quoque congruum mihi est ut ei, tanquam vehementer diligenti, multum remittam. Multum autem, intellige hic universum debitum. Vers. 44. Εt conversus Vers. 46. pedes meos, Tu quidem ea etiam, quæ facilia erant non fecisti: hæc vero, quæ etiam difficilia sunt operata est. Vide autem, quod ab his, unde prius suam ipsa venabatur perditionem, ab eisdem nunc venata est salutem: lacryınis enim amatoriis et capillis curiosius concinnatis ac unguento, lascivos juvenes dementabat: quæ vero primum fuerunt instrumenta peccati, ea nunc fecit instrumenta virtutis. Vers. 47. Propter quod malum. Multa equidem cum illa multa haberet, et oninia remissa diligit. lloc dixit, reprenVers. 47. Cui autem dens Simonem. Vers. 43. Dixit peccula tua. Dixit hoc illi, ut certior ipsa redderetur, et ipse donaret indigenti quod illa petebat. Vers. 49. Ει caperuut remittit? Hoc et alii dixerunt, quanda parǝlyticum curavit. Vers. 50. Dixit autem· pace. Eodem modo locutus est ad eam, quæ sanguinis proluvio laborabat, quenadniodum vicesimno sexto presentis Evangelii capite invenies. Επ' αὐτῷ abest A. Τοῦ addit Α. Καὶ στραφεὶς — μου τους πόδας. Σὺ μὲν τὰ εὐο χερή πεποίηκας· αὕτη δὲ τὰ δυσχερή διεπράξατο. Ορα δὲ, ὅτι ἐξ ὧν πρότερον ἐθήρευε τὴν ἀπώλειαν ἑαυτῆς, ἐκ τούτων ἀρτίως ἐθήρευσε την σωτηρίαν. Δάκρυσι γὰρ ἐρωτικοῖς, καὶ θριξὶ περιεργότε ρον διαπεπλεγμέναις, καὶ μύρῳ τοὺς ἀκολάστους κτεγοήτευσε, καὶ τὰ πρὶν ἔργανα τῆς ἁμαρτίας, ὄργανα νῦν πεποίηκεν ἀρετῆς. Οὗ χάριν · πολύ. Δί πολλαὶ μὲν, πᾶσαι δέ. Ὁ δὲ - ἀγαπᾷ. Τοῦτο εἴρηκε καθαπτόμενος τοῦ Σίμωνο. Εἶπε – σου αἱ ἁμαρτίαι. Εἶπεν αὐτῇ τοῦτο, ἵνα πληροφορηθή, καὶ δίδωσι τῇ δεομένῃ τὸ αἰτούμε. vov. Καὶ ἤρξαντο — ἀφίησιν; Εἶπον τοῦτο καὶ ἔτε ροι, ὅτι τὸν παραλυτικὸν ἐθεράπευσεν. Εἶπε δὲ — εἰρήνην. Εφησεν οὕτω καὶ πρὸς τὴν αἱμοβ οοῦσαν, ὡς εὑρήσεις ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔκτῳ κεφα λαίῳ τοῦ παρόντος Εὐαγγελίου. Variæ lectiones et notæ. Γά, abest Α.

Vers. 58. Ει extergebat. Extergebat eos, quos lacrymis madidos reddiderat. Christus, cum rei causam nosset, sustinebat: ut etiam ſides ejus fervorque pœnitentiæ apparerent, et ut merito pro his rebus, quod quærebat, acciperet. Vers. 58. Ει deosculabatur unguento. Oeculabatur quidem ipsos, tanquam ejus, qui petitionem suam adimplere poterat, sive tanquam Dei; ungebat vero unguento, plus quanı humano modo hunc honorans, qui plus, quam homo erat. Vers. 59. Intuitus - peccatriz est. Offendiculum passus hæc dicebat, ignorans, quod cum Deus essel, propter peccatores homo factus erat. Neque autem Judas hic murmurabat, neque cpteris discipulis, siquidem ille morbo avaritiæ nondum caplus erat, isti vero necdum sermone de pauperibus infixos habebant. Vers. 40. Ει respondene — dic. Phariseus intra semetipsun de eo offensus erat, quod meretricem admitteret, nec sciret esse peccatricem: ipse vero hoc cognito, majus quiddam facit, quam sit prophete, detegens ei arcanum cogitationis suæ. It.- que exemplo demonstrat, quod etiam hoc nosset, ac juste eam admitteret propter magnam ipsius dilectionem, quæ a fide et pœnitentia procedebat. Καὶ — ἐξέμασσεν. Εσπόγγισεν αὐτοὺς δια χους γινομένους. Ὁ δὲ Χριστός, εἰδὼς τὴν αἰτίαν, ἠνείχετο, ἵνα καὶ ἡ πίστις αὐτῆς φανῇ, καὶ ἡ θερμό της τῆς μετανοίας, καὶ ἵνα ἀξίως τούτων λάβῃ τὸ ζητούμενον. Καὶ κατεφίλει – γύρω. Κατεφίλει μὲν αὐτοὺς, ὡς δυναμένου πληρώσας τὴν αἴτησιν αὐτῆς, εἴτουν, ὡς Θεοῦ· ήλειψε δὲ τῷ μύρῳ, τιμῶσα τοῦτον ὑπὲρ ἄνθρωπον, ὡς ὄντα ὑπὲρ ἄνθρωπον, Ἰδὼν — ἁμαρτωλός έστι. Σκανδαλισθείς έλεγε ταῦτα, μὴ γινώσκων, ὅτι θεὸς ὤν, διὰ τοὺς ἁμαρτ τωλοὺς ἐνανθρώπησεν. Οὔτε δὲ ὁ Ἰούδας ἐνταῦθα ἐγόγγυσιν, οὔτε μὴν οἱ ἄλλοι μαθηταί. Ὁ μὲν γὰρ οὔπω τῷ νοσήματι τῆς φιλαργυρίας άλωκεν· οἱ δὲ, ούπω τοὺς ὑπὲρ τῶν πτωχῶν λόγους ἐμπεπηγότας εἶχον. Καὶ ἀποκριθεὶς — εἰπέ. Ὁ μὲν Φαρισαῖος ἐσκανδαλίσθη καθ' ἑαυτὸν ἐπ' αὐτῷ, ὡς προτιεμένῳ τὴν πόρνην, καὶ μὴ προγνόντι, ὅτι ἁμαρτωλός ἐστιν αὐτὸς δὲ τοῦτο γνούς, μείζον προφήτου ποιεί, ανα καλύπτων αὐτῷ τὸν ἀπόῤῥητον διαλογισμὸν αὐτοῦ, καὶ λοιπὸν ἀποδεικνύει διὰ παραδείγματος, ὅτι καὶ γινώσκει ταύτην, καὶ δικαίως αὐτὴν προσίεται, διὰ τὴν εἰς αὐτὸν πολλὴν ἀγάπην αὐτῆς, ἥτις ἦν ἐκ πίστεως καὶ μετανοίας. Δύο ἔκρινας. Δέδωκεν ἐντεῦθεν νοεῖν, ὅτι ὡς περ ἔχει τὸ παράδειγμα, οὕτως ἄρα σὺ μὲν, ὡς ὀλί γαις τιμωρίαις ὑπόχρεως ὤν, ὀλίγον με ἠγάπησας· αὕτη δὲ, ὡς πολλαῖς, πολύ, ἵνα πολύ αὐτῇ ἀρεθ;" διὸ καὶ ὡς πολὺ ἀγαπήσασαν προσηκάμην, ίνα πολὺ ἀφήσω. Πολὺ δὲ νῦν τὸ πᾶν νόησιν. Vers. 41. Οxo • Vers. 45. judicasti. llinc intelligendum dedit, quod veluti narrat exemplum, ita sane et tu, tanquam is qui paucis obnoxius es suppliciis, parum me dilexisti: hæc vero, ut quæ multis erat obnoxia, vehementer me dilexit, ut multum sibi remitteretur: ideo quoque congruum mihi est ut ei, tanquam vehementer diligenti, multum remittam. Multum autem, intellige hic universum debitum. Vers. 44. Εt conversus Vers. 46. pedes meos, Tu quidem ea etiam, quæ facilia erant non fecisti: hæc vero, quæ etiam difficilia sunt operata est. Vide autem, quod ab his, unde prius suam ipsa venabatur perditionem, ab eisdem nunc venata est salutem: lacryınis enim amatoriis et capillis curiosius concinnatis ac unguento, lascivos juvenes dementabat: quæ vero primum fuerunt instrumenta peccati, ea nunc fecit instrumenta virtutis. Vers. 47. Propter quod malum. Multa equidem cum illa multa haberet, et oninia remissa diligit. lloc dixit, reprenVers. 47. Cui autem dens Simonem. Vers. 43. Dixit peccula tua. Dixit hoc illi, ut certior ipsa redderetur, et ipse donaret indigenti quod illa petebat. Vers. 49. Ει caperuut remittit? Hoc et alii dixerunt, quanda parǝlyticum curavit. Vers. 50. Dixit autem· pace. Eodem modo locutus est ad eam, quæ sanguinis proluvio laborabat, quenadniodum vicesimno sexto presentis Evangelii capite invenies. Επ' αὐτῷ abest A. Τοῦ addit Α. Καὶ στραφεὶς — μου τους πόδας. Σὺ μὲν τὰ εὐο χερή πεποίηκας· αὕτη δὲ τὰ δυσχερή διεπράξατο. Ορα δὲ, ὅτι ἐξ ὧν πρότερον ἐθήρευε τὴν ἀπώλειαν ἑαυτῆς, ἐκ τούτων ἀρτίως ἐθήρευσε την σωτηρίαν. Δάκρυσι γὰρ ἐρωτικοῖς, καὶ θριξὶ περιεργότε ρον διαπεπλεγμέναις, καὶ μύρῳ τοὺς ἀκολάστους κτεγοήτευσε, καὶ τὰ πρὶν ἔργανα τῆς ἁμαρτίας, ὄργανα νῦν πεποίηκεν ἀρετῆς. Οὗ χάριν · πολύ. Δί πολλαὶ μὲν, πᾶσαι δέ. Ὁ δὲ - ἀγαπᾷ. Τοῦτο εἴρηκε καθαπτόμενος τοῦ Σίμωνο. Εἶπε – σου αἱ ἁμαρτίαι. Εἶπεν αὐτῇ τοῦτο, ἵνα πληροφορηθή, καὶ δίδωσι τῇ δεομένῃ τὸ αἰτούμε. vov. Καὶ ἤρξαντο — ἀφίησιν; Εἶπον τοῦτο καὶ ἔτε ροι, ὅτι τὸν παραλυτικὸν ἐθεράπευσεν. Εἶπε δὲ — εἰρήνην. Εφησεν οὕτω καὶ πρὸς τὴν αἱμοβ οοῦσαν, ὡς εὑρήσεις ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔκτῳ κεφα λαίῳ τοῦ παρόντος Εὐαγγελίου. Variæ lectiones et notæ. Γά, abest Α.

COMMENT. IN LUICAN. Γένοιτο δὲ καὶ τὴν ἐμὴν πόρνην, ήτοι, τὴν φιλήδονόν μου ψυχὴν μετανοῆσαι, καὶ δάκρυσιν ἀπολού σασθαι τὴν δυσωδίαν τοῦ βορβόρου τῆς ἁμαρτίας, καὶ προσαγαγεῖν τῷ Θεῷ εὐωδίαν μύρου ἀρετῆς. Καὶ ἐγένετο – τοῦ Θεοῦ. Καταγγέλλων τὴν ἀπόλαυσιν τὴν θείαν, τὴν ἀνάπαυσιν τὴν ἀΐδιον, ὅτι δε ώρηται τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτόν. Καὶ — αὐτῷ. Συνῆσαν αὐτῷ. Καὶ γυναῖκες – αὐταῖς. Εὐεργετηθεῖσαι γάρ, οὐκ ἀπέστησαν ἀπ' αὐτοῦ· δαιμόνιον δὲ ἑπτὰ, τινές ἡρμήνευσαν, ἀντὶ τοῦ, πολλά. Σύνηθες γὰρ Εβραί. οις, ἑπτὰ λέγειν, τὰ πολλά. Επίτροπον δὲ Ηρώδου νόει τὸν ἐπιμελητὴν καὶ οἰκονόμον τῶν πραγμάτων αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΚΒ'. Περὶ τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου. Συνόντος δὲ ἑκατονταπλασίονα. Περὶ ταύτης τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου πλατύτερον ὁ Ματθαῖος ἱστόρησεν ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ περὶ τούτων πάντων. Ταῦτα ἀκουέτω. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτου εἴρηται. Επηρώτων Θεοῦ. ῾Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Τοῖς δὲ λοιποῖς — παραβολαῖς. Ὁ δὲ Μάρκος ἔγραψε σαφέστερον, λέγων· 'Εκείνοις δὲ τοῖς ἔξω έν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται. Καὶ ζήτησον τὴν τού των ἐξήγησιν ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. "Ira - συνιώσιν. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ τοῦ Μάρκου καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Εστι - παραβολή. Αὕτη, ἀντὶ τοῦ, τοιαύτη, κατὰ τὴν ἑρμηνείαν. Ο σπόρος - Θεοῦ. Ὁ τῆς πίστεως, ὁ εὐαγγε λικό;. Οἱ δὲ - σωθῶσιν. Ἐν τῷ ῥηθέντι εἰκοστῷ τε τάστῳ κεφαλαίῳ φησὶν ὁ Ματθαῖος· ὅτι Παντός ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας, καὶ μὴ συν ιέντος, ἔρχεται ὁ πονηρὸς, καὶ ἁρπάζει τὸ ἐστ παρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Οὗτός ἐστιν ὁ παρὰ τὴν ὁδὸν σπαρείς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην τούτων ἐξήγησιν, ἀφ᾿ ἧς ῥᾴδιον καὶ τὰ παρόντα διαγνώναι. Οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας. Οἱ δὲ κατὰ τὴν πέτραν, εἰσὶν οὗτοι, δηλονότι, περὶ ὧν ἐρεῖ. Οἱ ὅταν ἀφίστανται. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφα λαίῳ καὶ περὶ τῶν τοιούτων εὑρήσεις. Τὸ δὲ εἰσιν. Ἀντὶ τοῦ, ἐν τούτοις ἐστί. Ποίοις τούτοις; Ακουσον. Οι – τελεσφορούσιν. Υπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν, ἀντὶ τοῦ, μετὰ μεριμνών καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν πορευόμενοι, είτουν, πολιτευόμενοι. Ἐν ἐκείνῳ δὲ, καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. 41 Marc. IV, 11. ss Matth. xii, 19. Ηρώδου abest. Α. CAP. VIII. Utinam autem contingeret, ut et anima mea fornicaria, sive voluptatum amatrix, penitentia pungeretur, et lacrymis ablueret fastorem ipsins peccati, ac suavem ad Deum deferret odorem unguenti ipsius virtutis. CAP. VIII. Vers. 1. ractumque-Dei. Denuntians, quod fruitio divina, requiesque sempiterna donarentur in ipsum credentibus. Vers. 1. Εt - - ev. Simul erant cum eo. Vers, 2. Ac mulieres Vers. 3. suis. Cum enim beneficiis ab eo affectæ essent, non discesserunt ab eo. Septem dzmonia quidam pro multis interpretantur. Consuetum est namque apud Hebræos septem vocare, quæ multa sunt. Procuratorem vero Herodis intellige œconomum et dispensatorem rerum ipsius. CAP. XXII. Dɛ seminante parabola. Vers. 4. Cum autem conveniret - Vers. 8. centum plum. De hac sementis parabola latius scrispsit Matthæus vicesimo quarto capite; et ibi de his omnibus quære. Vers. 8. Hæc est. - audiat. De his etiam ibi dictum Vers. 9. Interrogabant — Vers. 10. Dei. Similiter et de bis. Vers. 10. Celeris autem parabolis. Marcus vero planius scripsit, dicens: His autem, qui foris sunt, in parabalis omnia -fiunt “. Et horum quære expositionem nono ejus capite. Vers. 10. Ut - sunt. intelligant. Ibi et hæc declarata Vers. 11. Est - parabola. Haec, id est, talis juxta interpretationem. Vers. 11. Semen Dei. Sermo Odei evangelicus. Vers. 12. Qui vero salvi fiant. Prædicto vicesimo quarto capite ait Matthæus: Cum quivis audivit verbum regni, nec intelligit: venit ille malus, et rapit quod seminatum est in corde ipsius; hic est, qui juxta viam seminatus fuit ss. Et lege universam illorum expositionem, unde et præsentia facile erit cognoscere. Vers. 13. Qui vero super petram.Qui ad petram, bi sunt videlicet, de quibus dicturus est. Vers. 13. Qui cum recedunt. Eodem capite etiam haec invenies. Vers. 14. Quod autem - sunt. Hoc est, in bis est. Qualibus his? Audi. Vers. 14. Qui — referunt fructum. Sub sollicitudinibus et divitiis ac voluptatibus: hocest cum sollicitudinibus et divitiis ac voluptatibus euntes sive converBantes. In eo etiam de his dictum est. Varis lectiones et notæ. PATROL. GR. CXXIX.

COMMENT. IN LUICAN. Γένοιτο δὲ καὶ τὴν ἐμὴν πόρνην, ήτοι, τὴν φιλήδονόν μου ψυχὴν μετανοῆσαι, καὶ δάκρυσιν ἀπολού σασθαι τὴν δυσωδίαν τοῦ βορβόρου τῆς ἁμαρτίας, καὶ προσαγαγεῖν τῷ Θεῷ εὐωδίαν μύρου ἀρετῆς. Καὶ ἐγένετο – τοῦ Θεοῦ. Καταγγέλλων τὴν ἀπόλαυσιν τὴν θείαν, τὴν ἀνάπαυσιν τὴν ἀΐδιον, ὅτι δε ώρηται τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτόν. Καὶ — αὐτῷ. Συνῆσαν αὐτῷ. Καὶ γυναῖκες – αὐταῖς. Εὐεργετηθεῖσαι γάρ, οὐκ ἀπέστησαν ἀπ' αὐτοῦ· δαιμόνιον δὲ ἑπτὰ, τινές ἡρμήνευσαν, ἀντὶ τοῦ, πολλά. Σύνηθες γὰρ Εβραί. οις, ἑπτὰ λέγειν, τὰ πολλά. Επίτροπον δὲ Ηρώδου νόει τὸν ἐπιμελητὴν καὶ οἰκονόμον τῶν πραγμάτων αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΚΒ'. Περὶ τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου. Συνόντος δὲ ἑκατονταπλασίονα. Περὶ ταύτης τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου πλατύτερον ὁ Ματθαῖος ἱστόρησεν ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ περὶ τούτων πάντων. Ταῦτα ἀκουέτω. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτου εἴρηται. Επηρώτων Θεοῦ. ῾Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Τοῖς δὲ λοιποῖς — παραβολαῖς. Ὁ δὲ Μάρκος ἔγραψε σαφέστερον, λέγων· 'Εκείνοις δὲ τοῖς ἔξω έν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται. Καὶ ζήτησον τὴν τού των ἐξήγησιν ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. "Ira - συνιώσιν. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ τοῦ Μάρκου καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Εστι - παραβολή. Αὕτη, ἀντὶ τοῦ, τοιαύτη, κατὰ τὴν ἑρμηνείαν. Ο σπόρος - Θεοῦ. Ὁ τῆς πίστεως, ὁ εὐαγγε λικό;. Οἱ δὲ - σωθῶσιν. Ἐν τῷ ῥηθέντι εἰκοστῷ τε τάστῳ κεφαλαίῳ φησὶν ὁ Ματθαῖος· ὅτι Παντός ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας, καὶ μὴ συν ιέντος, ἔρχεται ὁ πονηρὸς, καὶ ἁρπάζει τὸ ἐστ παρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Οὗτός ἐστιν ὁ παρὰ τὴν ὁδὸν σπαρείς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην τούτων ἐξήγησιν, ἀφ᾿ ἧς ῥᾴδιον καὶ τὰ παρόντα διαγνώναι. Οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας. Οἱ δὲ κατὰ τὴν πέτραν, εἰσὶν οὗτοι, δηλονότι, περὶ ὧν ἐρεῖ. Οἱ ὅταν ἀφίστανται. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφα λαίῳ καὶ περὶ τῶν τοιούτων εὑρήσεις. Τὸ δὲ εἰσιν. Ἀντὶ τοῦ, ἐν τούτοις ἐστί. Ποίοις τούτοις; Ακουσον. Οι – τελεσφορούσιν. Υπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν, ἀντὶ τοῦ, μετὰ μεριμνών καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν πορευόμενοι, είτουν, πολιτευόμενοι. Ἐν ἐκείνῳ δὲ, καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. 41 Marc. IV, 11. ss Matth. xii, 19. Ηρώδου abest. Α. CAP. VIII. Utinam autem contingeret, ut et anima mea fornicaria, sive voluptatum amatrix, penitentia pungeretur, et lacrymis ablueret fastorem ipsins peccati, ac suavem ad Deum deferret odorem unguenti ipsius virtutis. CAP. VIII. Vers. 1. ractumque-Dei. Denuntians, quod fruitio divina, requiesque sempiterna donarentur in ipsum credentibus. Vers. 1. Εt - - ev. Simul erant cum eo. Vers, 2. Ac mulieres Vers. 3. suis. Cum enim beneficiis ab eo affectæ essent, non discesserunt ab eo. Septem dzmonia quidam pro multis interpretantur. Consuetum est namque apud Hebræos septem vocare, quæ multa sunt. Procuratorem vero Herodis intellige œconomum et dispensatorem rerum ipsius. CAP. XXII. Dɛ seminante parabola. Vers. 4. Cum autem conveniret - Vers. 8. centum plum. De hac sementis parabola latius scrispsit Matthæus vicesimo quarto capite; et ibi de his omnibus quære. Vers. 8. Hæc est. - audiat. De his etiam ibi dictum Vers. 9. Interrogabant — Vers. 10. Dei. Similiter et de bis. Vers. 10. Celeris autem parabolis. Marcus vero planius scripsit, dicens: His autem, qui foris sunt, in parabalis omnia -fiunt “. Et horum quære expositionem nono ejus capite. Vers. 10. Ut - sunt. intelligant. Ibi et hæc declarata Vers. 11. Est - parabola. Haec, id est, talis juxta interpretationem. Vers. 11. Semen Dei. Sermo Odei evangelicus. Vers. 12. Qui vero salvi fiant. Prædicto vicesimo quarto capite ait Matthæus: Cum quivis audivit verbum regni, nec intelligit: venit ille malus, et rapit quod seminatum est in corde ipsius; hic est, qui juxta viam seminatus fuit ss. Et lege universam illorum expositionem, unde et præsentia facile erit cognoscere. Vers. 13. Qui vero super petram.Qui ad petram, bi sunt videlicet, de quibus dicturus est. Vers. 13. Qui cum recedunt. Eodem capite etiam haec invenies. Vers. 14. Quod autem - sunt. Hoc est, in bis est. Qualibus his? Audi. Vers. 14. Qui — referunt fructum. Sub sollicitudinibus et divitiis ac voluptatibus: hocest cum sollicitudinibus et divitiis ac voluptatibus euntes sive converBantes. In eo etiam de his dictum est. Varis lectiones et notæ. PATROL. GR. CXXIX.

COMMENT. IN LUICAN. Γένοιτο δὲ καὶ τὴν ἐμὴν πόρνην, ήτοι, τὴν φιλήδονόν μου ψυχὴν μετανοῆσαι, καὶ δάκρυσιν ἀπολού σασθαι τὴν δυσωδίαν τοῦ βορβόρου τῆς ἁμαρτίας, καὶ προσαγαγεῖν τῷ Θεῷ εὐωδίαν μύρου ἀρετῆς. Καὶ ἐγένετο – τοῦ Θεοῦ. Καταγγέλλων τὴν ἀπόλαυσιν τὴν θείαν, τὴν ἀνάπαυσιν τὴν ἀΐδιον, ὅτι δε ώρηται τοῖς πιστεύουσιν εἰς αὐτόν. Καὶ — αὐτῷ. Συνῆσαν αὐτῷ. Καὶ γυναῖκες – αὐταῖς. Εὐεργετηθεῖσαι γάρ, οὐκ ἀπέστησαν ἀπ' αὐτοῦ· δαιμόνιον δὲ ἑπτὰ, τινές ἡρμήνευσαν, ἀντὶ τοῦ, πολλά. Σύνηθες γὰρ Εβραί. οις, ἑπτὰ λέγειν, τὰ πολλά. Επίτροπον δὲ Ηρώδου νόει τὸν ἐπιμελητὴν καὶ οἰκονόμον τῶν πραγμάτων αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΚΒ'. Περὶ τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου. Συνόντος δὲ ἑκατονταπλασίονα. Περὶ ταύτης τῆς παραβολῆς τοῦ σπόρου πλατύτερον ὁ Ματθαῖος ἱστόρησεν ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ περὶ τούτων πάντων. Ταῦτα ἀκουέτω. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτου εἴρηται. Επηρώτων Θεοῦ. ῾Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Τοῖς δὲ λοιποῖς — παραβολαῖς. Ὁ δὲ Μάρκος ἔγραψε σαφέστερον, λέγων· 'Εκείνοις δὲ τοῖς ἔξω έν παραβολαῖς τὰ πάντα γίνεται. Καὶ ζήτησον τὴν τού των ἐξήγησιν ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. "Ira - συνιώσιν. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ τοῦ Μάρκου καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Εστι - παραβολή. Αὕτη, ἀντὶ τοῦ, τοιαύτη, κατὰ τὴν ἑρμηνείαν. Ο σπόρος - Θεοῦ. Ὁ τῆς πίστεως, ὁ εὐαγγε λικό;. Οἱ δὲ - σωθῶσιν. Ἐν τῷ ῥηθέντι εἰκοστῷ τε τάστῳ κεφαλαίῳ φησὶν ὁ Ματθαῖος· ὅτι Παντός ἀκούοντος τὸν λόγον τῆς βασιλείας, καὶ μὴ συν ιέντος, ἔρχεται ὁ πονηρὸς, καὶ ἁρπάζει τὸ ἐστ παρμένον ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ. Οὗτός ἐστιν ὁ παρὰ τὴν ὁδὸν σπαρείς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην τούτων ἐξήγησιν, ἀφ᾿ ἧς ῥᾴδιον καὶ τὰ παρόντα διαγνώναι. Οἱ δὲ ἐπὶ τῆς πέτρας. Οἱ δὲ κατὰ τὴν πέτραν, εἰσὶν οὗτοι, δηλονότι, περὶ ὧν ἐρεῖ. Οἱ ὅταν ἀφίστανται. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφα λαίῳ καὶ περὶ τῶν τοιούτων εὑρήσεις. Τὸ δὲ εἰσιν. Ἀντὶ τοῦ, ἐν τούτοις ἐστί. Ποίοις τούτοις; Ακουσον. Οι – τελεσφορούσιν. Υπὸ μεριμνῶν καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν, ἀντὶ τοῦ, μετὰ μεριμνών καὶ πλούτου καὶ ἡδονῶν πορευόμενοι, είτουν, πολιτευόμενοι. Ἐν ἐκείνῳ δὲ, καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. 41 Marc. IV, 11. ss Matth. xii, 19. Ηρώδου abest. Α. CAP. VIII. Utinam autem contingeret, ut et anima mea fornicaria, sive voluptatum amatrix, penitentia pungeretur, et lacrymis ablueret fastorem ipsins peccati, ac suavem ad Deum deferret odorem unguenti ipsius virtutis. CAP. VIII. Vers. 1. ractumque-Dei. Denuntians, quod fruitio divina, requiesque sempiterna donarentur in ipsum credentibus. Vers. 1. Εt - - ev. Simul erant cum eo. Vers, 2. Ac mulieres Vers. 3. suis. Cum enim beneficiis ab eo affectæ essent, non discesserunt ab eo. Septem dzmonia quidam pro multis interpretantur. Consuetum est namque apud Hebræos septem vocare, quæ multa sunt. Procuratorem vero Herodis intellige œconomum et dispensatorem rerum ipsius. CAP. XXII. Dɛ seminante parabola. Vers. 4. Cum autem conveniret - Vers. 8. centum plum. De hac sementis parabola latius scrispsit Matthæus vicesimo quarto capite; et ibi de his omnibus quære. Vers. 8. Hæc est. - audiat. De his etiam ibi dictum Vers. 9. Interrogabant — Vers. 10. Dei. Similiter et de bis. Vers. 10. Celeris autem parabolis. Marcus vero planius scripsit, dicens: His autem, qui foris sunt, in parabalis omnia -fiunt “. Et horum quære expositionem nono ejus capite. Vers. 10. Ut - sunt. intelligant. Ibi et hæc declarata Vers. 11. Est - parabola. Haec, id est, talis juxta interpretationem. Vers. 11. Semen Dei. Sermo Odei evangelicus. Vers. 12. Qui vero salvi fiant. Prædicto vicesimo quarto capite ait Matthæus: Cum quivis audivit verbum regni, nec intelligit: venit ille malus, et rapit quod seminatum est in corde ipsius; hic est, qui juxta viam seminatus fuit ss. Et lege universam illorum expositionem, unde et præsentia facile erit cognoscere. Vers. 13. Qui vero super petram.Qui ad petram, bi sunt videlicet, de quibus dicturus est. Vers. 13. Qui cum recedunt. Eodem capite etiam haec invenies. Vers. 14. Quod autem - sunt. Hoc est, in bis est. Qualibus his? Audi. Vers. 14. Qui — referunt fructum. Sub sollicitudinibus et divitiis ac voluptatibus: hocest cum sollicitudinibus et divitiis ac voluptatibus euntes sive converBantes. In eo etiam de his dictum est. Varis lectiones et notæ. PATROL. GR. CXXIX.

Vers 15. Quod vero — per patientiam. Similiter Τὸ δὲ – ἐν ὑπομονῇ. Ομοίως καὶ περί et de bis. τούτων. Οὐδεὶς Vers. 16. Nemo-lumen. Hæc debito modo declarata sunt quinto capite Evangelii secundum Matthæum, ubi post beatitudines ponitur: Vos estis lux mundi“, Ad apostolos eniın dicta sunt, quanquam ad omnes coinmunia videantur. Vers. 17. Non enim· venturum. Decimo nono capite dicit Matthæus: Nikil tectum est, quin sit delegendum: et nihil occultum est, quin futurum sit, ut - ciatur ". Ει. lege eorum enarrationem. Versimile est autem, quod variis temporibus Christus similia dixerit; ideo etiam diversis Evangeliorum locis posita sunt. Quidam autem dicunt, sermonem hunc de occulta dici virtute, quae omnino manifestanda est tempore retributionis: quanquam in presenti quoque vila frequentius hoc flat. Vers. 18. Videte - audiatis. Attendite, quomodo his, quæ a me dicuntur, animum advertatis: oportet enim diligenter et cum studio hæc audire, cum allegorica sint ac sublimia, et non temere aut casu dicta Vers. 18. Quisquis — illi. Quicunque habuerit stadium ac diligentiam, dabitur illi horum cognitio. Vers. 18. Quisquis - 60. Nono capite dicit et Marcus: Quicunque habuerit, dabitur ei, et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo; illorum ergo lege Interpretationem. Vers. 19. Venerunt turbum. Dictum est de his in fine vicesimi tertii capitis Evangelii secundum Matthaeum. Vers. 20. Et nuntiatum est tibus, nimirum annuntiantibus. Vers. 21. At ille. omnibus exacte disseruimus - volentes. - +Diconfaciunt. Ibi etiam de his CAP. XXIII. De increpatione venti ac tempesialis maris. Vers. 29. Et accidit - Vers. 23. periclitabantur. Horum interpretationem quære in enarratione undecimi capitis Evangelii secundum Matthæum. Implebantur autem, puta aqua. Vers. 24. Accedentes periclitabantur. Omnia in eo capite convenienter manifestata sunt. φῶς. Ταῦτα κατὰ τὸ εἰκὸς ἡρμηνεύθη σαν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, μετὰ τοὺς μακαρισμούς, ἔνθα κεῖται τό· Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Πρὸς τοὺς ἀποστόλους γὰρ ἐῤῥήθησαν, εἰ καὶ κοινὰ δοκοῦσι πρὸ; πάντα;. Οὐ γὰρ — ἔλθῃ. Ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κ φαλαίω φησὶ Ματθαίος· ὅτι οὐδέν ἐστι κεκαλυμ μένον, ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτόν, δ οὐ γνωσθήσεται. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Εἰκὸς δὲ, κατά διαφόρους καιρούς τὰ τοιαῦτα τὸν Χριστὸν εἰπεῖν. Διὸ καὶ ἐν διαφόροις τόποις τῶν εὐαγγελίων ἐτέθησαν. Τινὲς δέ φασι, τὸν λόγον τοῦτον εἶναι περὶ τῆς κρυπτῆς ἀρετῆς, ὅτι φανεροῦται πάντως ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀνταποδόσεως· πολλάκις δὲ καὶ κατὰ τὴν ἐνταῦθα ζωὴν τοῦ ταύτην ἐργαζομένου. Βλέπετε — ἀκούετε. Προσέχετε, πῶς ἐνωτίζεσθε τα λεγόμενα παρ' ἐμοῦ. Χρὴ γὰρ σπουδαίως καὶ ἐπιμελῶς αὐτῶν ἀκροάσθαι, συμβολικῶν ὄντων καὶ ὑψηλῶν καὶ οὐχ ὡς ἔτυχε, λεγομένων. Ὃς — αὐτῷ. ὓς ἂν ἔχῃ σπουδὴν καὶ ἐπισ μέλειαν, δοθήσεται αὐτῷ γνώσις τούτων. Καὶ ὃς - αὐτοῦ. Ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίω φησὶν 6 Μάρκος· ὅτι Ος ἂν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ, καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ δ ἔχει, ἀρθήσεται ἀπ' αὐτ τοῦ. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Παρεγένοντο – όχλον. Είρηται περὶ τούτων ἐπὶ τέλους τοῦ εἰκοστοῦ τρίτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἀπηγγέλη ἀπαγγελλόντων θέλοντες. Λεγόντων, των Ο δὲ - ποιοῦντες. Ἐκεῖ περὶ πάντων ἀκριβῶς διελάβομεν. ΚΕΦ. ΚΓ'. Περὶ τῆς ἐπιτιμήσεως τῶν ὑδάτων. Kal bérsto ἐκινδύνευον. Τὴν ἑρμηνείαν τούτων ζήτησον ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ ἐνδεκάτου κεφα λαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Συνεπληροῦντο δὲ, ὕδατος δηλονότι. Προσελθόντες – γαλήνη. Πάντα ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ προσηκόντως ἐσαφηνίσθησαν. ὑμῶν; Ἡ περὶ τοῦ, ὅτι Σωτήρ εἰμι τῶν κινδυνευόντων, καὶ ὅτι ἀδύνατον κινδυνεῦσαι τοὺς ἔχοντας τὸν Σωτῆρα ἐν ἑαυτοῖς. Vers. 25. Dixit — vestra? Quæ de hoc est, quod Elxs serveun a periculis, quodque perire non possint, qui Salvatorem secum habent. Vers. 25. Territi· ei. Etiam de his similiter ibi disputatum est. CAP. XXIV. De legione dæmonum. Vers. 26. Et navigaverunt . Vers. 28. torqueas. * Marc. IV, ** 13-1th. v, 14. "Matth. x, 26. Φοβηθέντες ἐκεῖ διείληπται. αὐτῷ. Καὶ περὶ τουτων ὁμοίως ΚΕΦ. ΚΔ'. Περὶ τοῦ σχοντος τὸν λεγεώνα. Καὶ κατέπλευσαν βασανίσῃς. Ἐν τῇ ἐξη "Ος ἐὰν ἔχῃ, Β. Φησὶ καὶ δ, Β. Variæ lectiones et notæ. His tribus vocabulis caret Hentenias. Ergo contextum conjunctim exh·bet. Quanquam, etc. Saepe vero etiam in vita ejus hae, qui eam fecit.

Vers 15. Quod vero — per patientiam. Similiter Τὸ δὲ – ἐν ὑπομονῇ. Ομοίως καὶ περί et de bis. τούτων. Οὐδεὶς Vers. 16. Nemo-lumen. Hæc debito modo declarata sunt quinto capite Evangelii secundum Matthæum, ubi post beatitudines ponitur: Vos estis lux mundi“, Ad apostolos eniın dicta sunt, quanquam ad omnes coinmunia videantur. Vers. 17. Non enim· venturum. Decimo nono capite dicit Matthæus: Nikil tectum est, quin sit delegendum: et nihil occultum est, quin futurum sit, ut - ciatur ". Ει. lege eorum enarrationem. Versimile est autem, quod variis temporibus Christus similia dixerit; ideo etiam diversis Evangeliorum locis posita sunt. Quidam autem dicunt, sermonem hunc de occulta dici virtute, quae omnino manifestanda est tempore retributionis: quanquam in presenti quoque vila frequentius hoc flat. Vers. 18. Videte - audiatis. Attendite, quomodo his, quæ a me dicuntur, animum advertatis: oportet enim diligenter et cum studio hæc audire, cum allegorica sint ac sublimia, et non temere aut casu dicta Vers. 18. Quisquis — illi. Quicunque habuerit stadium ac diligentiam, dabitur illi horum cognitio. Vers. 18. Quisquis - 60. Nono capite dicit et Marcus: Quicunque habuerit, dabitur ei, et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo; illorum ergo lege Interpretationem. Vers. 19. Venerunt turbum. Dictum est de his in fine vicesimi tertii capitis Evangelii secundum Matthaeum. Vers. 20. Et nuntiatum est tibus, nimirum annuntiantibus. Vers. 21. At ille. omnibus exacte disseruimus - volentes. - +Diconfaciunt. Ibi etiam de his CAP. XXIII. De increpatione venti ac tempesialis maris. Vers. 29. Et accidit - Vers. 23. periclitabantur. Horum interpretationem quære in enarratione undecimi capitis Evangelii secundum Matthæum. Implebantur autem, puta aqua. Vers. 24. Accedentes periclitabantur. Omnia in eo capite convenienter manifestata sunt. φῶς. Ταῦτα κατὰ τὸ εἰκὸς ἡρμηνεύθη σαν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, μετὰ τοὺς μακαρισμούς, ἔνθα κεῖται τό· Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Πρὸς τοὺς ἀποστόλους γὰρ ἐῤῥήθησαν, εἰ καὶ κοινὰ δοκοῦσι πρὸ; πάντα;. Οὐ γὰρ — ἔλθῃ. Ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κ φαλαίω φησὶ Ματθαίος· ὅτι οὐδέν ἐστι κεκαλυμ μένον, ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτόν, δ οὐ γνωσθήσεται. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Εἰκὸς δὲ, κατά διαφόρους καιρούς τὰ τοιαῦτα τὸν Χριστὸν εἰπεῖν. Διὸ καὶ ἐν διαφόροις τόποις τῶν εὐαγγελίων ἐτέθησαν. Τινὲς δέ φασι, τὸν λόγον τοῦτον εἶναι περὶ τῆς κρυπτῆς ἀρετῆς, ὅτι φανεροῦται πάντως ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀνταποδόσεως· πολλάκις δὲ καὶ κατὰ τὴν ἐνταῦθα ζωὴν τοῦ ταύτην ἐργαζομένου. Βλέπετε — ἀκούετε. Προσέχετε, πῶς ἐνωτίζεσθε τα λεγόμενα παρ' ἐμοῦ. Χρὴ γὰρ σπουδαίως καὶ ἐπιμελῶς αὐτῶν ἀκροάσθαι, συμβολικῶν ὄντων καὶ ὑψηλῶν καὶ οὐχ ὡς ἔτυχε, λεγομένων. Ὃς — αὐτῷ. ὓς ἂν ἔχῃ σπουδὴν καὶ ἐπισ μέλειαν, δοθήσεται αὐτῷ γνώσις τούτων. Καὶ ὃς - αὐτοῦ. Ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίω φησὶν 6 Μάρκος· ὅτι Ος ἂν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ, καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ δ ἔχει, ἀρθήσεται ἀπ' αὐτ τοῦ. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Παρεγένοντο – όχλον. Είρηται περὶ τούτων ἐπὶ τέλους τοῦ εἰκοστοῦ τρίτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἀπηγγέλη ἀπαγγελλόντων θέλοντες. Λεγόντων, των Ο δὲ - ποιοῦντες. Ἐκεῖ περὶ πάντων ἀκριβῶς διελάβομεν. ΚΕΦ. ΚΓ'. Περὶ τῆς ἐπιτιμήσεως τῶν ὑδάτων. Kal bérsto ἐκινδύνευον. Τὴν ἑρμηνείαν τούτων ζήτησον ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ ἐνδεκάτου κεφα λαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Συνεπληροῦντο δὲ, ὕδατος δηλονότι. Προσελθόντες – γαλήνη. Πάντα ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ προσηκόντως ἐσαφηνίσθησαν. ὑμῶν; Ἡ περὶ τοῦ, ὅτι Σωτήρ εἰμι τῶν κινδυνευόντων, καὶ ὅτι ἀδύνατον κινδυνεῦσαι τοὺς ἔχοντας τὸν Σωτῆρα ἐν ἑαυτοῖς. Vers. 25. Dixit — vestra? Quæ de hoc est, quod Elxs serveun a periculis, quodque perire non possint, qui Salvatorem secum habent. Vers. 25. Territi· ei. Etiam de his similiter ibi disputatum est. CAP. XXIV. De legione dæmonum. Vers. 26. Et navigaverunt . Vers. 28. torqueas. * Marc. IV, ** 13-1th. v, 14. "Matth. x, 26. Φοβηθέντες ἐκεῖ διείληπται. αὐτῷ. Καὶ περὶ τουτων ὁμοίως ΚΕΦ. ΚΔ'. Περὶ τοῦ σχοντος τὸν λεγεώνα. Καὶ κατέπλευσαν βασανίσῃς. Ἐν τῇ ἐξη "Ος ἐὰν ἔχῃ, Β. Φησὶ καὶ δ, Β. Variæ lectiones et notæ. His tribus vocabulis caret Hentenias. Ergo contextum conjunctim exh·bet. Quanquam, etc. Saepe vero etiam in vita ejus hae, qui eam fecit.

Vers 15. Quod vero — per patientiam. Similiter Τὸ δὲ – ἐν ὑπομονῇ. Ομοίως καὶ περί et de bis. τούτων. Οὐδεὶς Vers. 16. Nemo-lumen. Hæc debito modo declarata sunt quinto capite Evangelii secundum Matthæum, ubi post beatitudines ponitur: Vos estis lux mundi“, Ad apostolos eniın dicta sunt, quanquam ad omnes coinmunia videantur. Vers. 17. Non enim· venturum. Decimo nono capite dicit Matthæus: Nikil tectum est, quin sit delegendum: et nihil occultum est, quin futurum sit, ut - ciatur ". Ει. lege eorum enarrationem. Versimile est autem, quod variis temporibus Christus similia dixerit; ideo etiam diversis Evangeliorum locis posita sunt. Quidam autem dicunt, sermonem hunc de occulta dici virtute, quae omnino manifestanda est tempore retributionis: quanquam in presenti quoque vila frequentius hoc flat. Vers. 18. Videte - audiatis. Attendite, quomodo his, quæ a me dicuntur, animum advertatis: oportet enim diligenter et cum studio hæc audire, cum allegorica sint ac sublimia, et non temere aut casu dicta Vers. 18. Quisquis — illi. Quicunque habuerit stadium ac diligentiam, dabitur illi horum cognitio. Vers. 18. Quisquis - 60. Nono capite dicit et Marcus: Quicunque habuerit, dabitur ei, et qui non habet, etiam quod habet auferetur ab eo; illorum ergo lege Interpretationem. Vers. 19. Venerunt turbum. Dictum est de his in fine vicesimi tertii capitis Evangelii secundum Matthaeum. Vers. 20. Et nuntiatum est tibus, nimirum annuntiantibus. Vers. 21. At ille. omnibus exacte disseruimus - volentes. - +Diconfaciunt. Ibi etiam de his CAP. XXIII. De increpatione venti ac tempesialis maris. Vers. 29. Et accidit - Vers. 23. periclitabantur. Horum interpretationem quære in enarratione undecimi capitis Evangelii secundum Matthæum. Implebantur autem, puta aqua. Vers. 24. Accedentes periclitabantur. Omnia in eo capite convenienter manifestata sunt. φῶς. Ταῦτα κατὰ τὸ εἰκὸς ἡρμηνεύθη σαν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, μετὰ τοὺς μακαρισμούς, ἔνθα κεῖται τό· Ὑμεῖς ἐστε τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Πρὸς τοὺς ἀποστόλους γὰρ ἐῤῥήθησαν, εἰ καὶ κοινὰ δοκοῦσι πρὸ; πάντα;. Οὐ γὰρ — ἔλθῃ. Ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κ φαλαίω φησὶ Ματθαίος· ὅτι οὐδέν ἐστι κεκαλυμ μένον, ὃ οὐκ ἀποκαλυφθήσεται, καὶ κρυπτόν, δ οὐ γνωσθήσεται. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Εἰκὸς δὲ, κατά διαφόρους καιρούς τὰ τοιαῦτα τὸν Χριστὸν εἰπεῖν. Διὸ καὶ ἐν διαφόροις τόποις τῶν εὐαγγελίων ἐτέθησαν. Τινὲς δέ φασι, τὸν λόγον τοῦτον εἶναι περὶ τῆς κρυπτῆς ἀρετῆς, ὅτι φανεροῦται πάντως ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀνταποδόσεως· πολλάκις δὲ καὶ κατὰ τὴν ἐνταῦθα ζωὴν τοῦ ταύτην ἐργαζομένου. Βλέπετε — ἀκούετε. Προσέχετε, πῶς ἐνωτίζεσθε τα λεγόμενα παρ' ἐμοῦ. Χρὴ γὰρ σπουδαίως καὶ ἐπιμελῶς αὐτῶν ἀκροάσθαι, συμβολικῶν ὄντων καὶ ὑψηλῶν καὶ οὐχ ὡς ἔτυχε, λεγομένων. Ὃς — αὐτῷ. ὓς ἂν ἔχῃ σπουδὴν καὶ ἐπισ μέλειαν, δοθήσεται αὐτῷ γνώσις τούτων. Καὶ ὃς - αὐτοῦ. Ἐν τῷ ἐνάτῳ κεφαλαίω φησὶν 6 Μάρκος· ὅτι Ος ἂν ἔχῃ, δοθήσεται αὐτῷ, καὶ ὃς οὐκ ἔχει, καὶ δ ἔχει, ἀρθήσεται ἀπ' αὐτ τοῦ. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Παρεγένοντο – όχλον. Είρηται περὶ τούτων ἐπὶ τέλους τοῦ εἰκοστοῦ τρίτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἀπηγγέλη ἀπαγγελλόντων θέλοντες. Λεγόντων, των Ο δὲ - ποιοῦντες. Ἐκεῖ περὶ πάντων ἀκριβῶς διελάβομεν. ΚΕΦ. ΚΓ'. Περὶ τῆς ἐπιτιμήσεως τῶν ὑδάτων. Kal bérsto ἐκινδύνευον. Τὴν ἑρμηνείαν τούτων ζήτησον ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ ἐνδεκάτου κεφα λαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Συνεπληροῦντο δὲ, ὕδατος δηλονότι. Προσελθόντες – γαλήνη. Πάντα ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ προσηκόντως ἐσαφηνίσθησαν. ὑμῶν; Ἡ περὶ τοῦ, ὅτι Σωτήρ εἰμι τῶν κινδυνευόντων, καὶ ὅτι ἀδύνατον κινδυνεῦσαι τοὺς ἔχοντας τὸν Σωτῆρα ἐν ἑαυτοῖς. Vers. 25. Dixit — vestra? Quæ de hoc est, quod Elxs serveun a periculis, quodque perire non possint, qui Salvatorem secum habent. Vers. 25. Territi· ei. Etiam de his similiter ibi disputatum est. CAP. XXIV. De legione dæmonum. Vers. 26. Et navigaverunt . Vers. 28. torqueas. * Marc. IV, ** 13-1th. v, 14. "Matth. x, 26. Φοβηθέντες ἐκεῖ διείληπται. αὐτῷ. Καὶ περὶ τουτων ὁμοίως ΚΕΦ. ΚΔ'. Περὶ τοῦ σχοντος τὸν λεγεώνα. Καὶ κατέπλευσαν βασανίσῃς. Ἐν τῇ ἐξη "Ος ἐὰν ἔχῃ, Β. Φησὶ καὶ δ, Β. Variæ lectiones et notæ. His tribus vocabulis caret Hentenias. Ergo contextum conjunctim exh·bet. Quanquam, etc. Saepe vero etiam in vita ejus hae, qui eam fecit.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. VIII. γήσει τοῦ δωδεκάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον in enarratione duodecimi juxta Matthaeum capitis εἴρηται περὶ τούτου σαφῶς. Τὸ πλῆθος δὲ τῶν ἐνοικούντων δαιμονίων, ὡ. ἐν, διὰ τὴν κοινωνίαν, ἐδέετο, χρώμενον τῷ στόματι τοῦ ἀνθρώπου. Παρήγγειλε - ἀνθρώπου. Ως ἐνὶ τοῖς πολλοῖ; ἐπέταττε δαίμοσι, διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν, ἢ καὶ διὰ τὸ πάντα; ὁμοῦ λεγε να καλεῖσθαι, ἢ καὶ διὰ τὸ ἕνα τινὰ ἐξάρχειν τῶν ἄλλων, ὃς καὶ ἐδέετο, καὶ ᾧ ὁ Χριστὸς ἐπέταττεν, ὡς τῶν ἄλλων ἑπομένων ἐκείνῳ. Πολλοῖς ἐρήμους. Ὑπὸ τοῦ δαίμονος τοῦ ἐξάρχου τῶν σὺν αὐτῷ. ἀπελθεῖν. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος Επερώτησε ἀνέγραψε καὶ ζήτησον τὴν τούτων ἐξήγησιν ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. *Hr 88 ἀπεπνίγη. Ἐν τῷ ῥηθέντι δωδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ τούτων πάντων εὑρήσεις. [Οἶμαι τῶν ὁμοχώρων ἀλλοφύλων εἶναι τοὺς χοίρου; Εἰκὸς δὲ, καὶ τοὺς Ἰουδαίους διατρέφειν χοίρους ἐπὶ τὸ ἀπεμπολεῖν αὐτούς, ἢ καὶ ἐπὶ διατροφῇ τῶν φυλασσόντων τὰς πόλεις αὐτῶν στρατιωτῶν Ρωμαίων.] Ιδόντες δὲ τούτων. ἀγρούς. Ομοίως καὶ περὶ Ἐξῆλθον — ἐφοβήθησαν. Ματθαῖος μὲν εἶπεν· ὅτι ἐξῆλθον εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ. Ηρχετο γὰρ αὐτὸς ἐπὶ τὴν πόλιν· Λουκᾶς δὲ νῦν ἐμφαίνει, μὴ οδεύειν αὐτόν. Εἰ γὰρ ἐβάδιζεν, οὐκ ἂν ὁ τοῦ λεγεῶνος ἀπαλλαγεῖς, ἐκάθητο παρὰ τοὺς πόδα; αὐτοῦ. Δῆλον οὖν, ὅτι ἐρχόμενος ἐπὶ τὴν πόλιν, ἔστη καὶ ἐδίδασκεν· ὁ δὲ θεραπευθεὶς, ἅτε τῇ τυραννίδι τῶν δαιμόνων τεταλαιπωρηκώς, εκάθισε κελευσθείς. Απήγγειλαν - δαιμονισθείς. Πῶς ὑγίανα Καὶ ἠρώτησαν – συνείχοντο. Ἐν τῷ δωδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ ταῦτα καλῶς ἡρμηνεύθησαν. Αὐτὸς δὲ ὁ Ἰησοῦς. Περὶ τούτων καὶ ὁ Μάρκος ιστόρησεν ἐν τῷ ἐνδεκάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, καὶ εὑρήσεις ἐν ἐκείνῳ, διατί μὲν ὁ ἀνὴρ ἐδέετο εἶναι σὺν αὐτῷ, διατί δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀπέλυσεν αὐτὸν, καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἀκριβῶς. ΚΕΦ. ΚΕ'. Περὶ τῆς θυγατρὸς τοῦ ἀρχισυνΕγένετο αγώγου. — αὐτόν. ὡς εὐεργέτην καὶ Σωτήρα. Καὶ ἰδοὺ - ἀπέθνησκεν. Είρηται κάλλιστα περὶ τούτων ἐν τῷ πεντεκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαίον. + Matth. de hoc manifeste dictum est. Multitudo vero inhabitantium in co dæmonum, tanquam unum propter communicationem, obsecrabat, utens ore bominis. Vers. 29. Precipiebat -- homine. Tanquam uni imperabat multis dæmonibus, propter illorum imbecillitatem; vel etiam, quia omnes simul, legio vocabantor; sive quod unus esset princeps cæterorum: qui etiam obsecrabat, et cui Christus imperabat, tanquam aliis eum sequentibus. Vers. 29. Frequenter — deserta. dæmone, qui cæterorum qui secum erant princeps erat. Vers. 30. Interrogavit Vers. 31. irent. Hæc omnia scripsit Marcus, et horum enarrationem quære undecimo capite Evangelii, quod ille conscripsit. Vers. 32. Erat autem Vers. 33. suffocatus est. Prædicto duodecimo capite Evangelii secundum Matthæum de his omnibus invenies. ++ Opinor vicinoruin alienigenarum fuisse porcos. Credibile vero, Judæos etiam nutriisse porcos ut eos divenderent, aut ut milites Romani, qui urbes eorum custodiebant, haberent, quo alerentur. Vers. 34. Cum autem vidissent ter et de his. villas. SimiliVers. 35. Exierunt — timuerunt. Matthæus dixit, quod exierunt in occursum Jesu ", siquidem ipse veniebat in civitaten. Lucas vero nunc ostendit, quod ipse non ambulabat; nam si progrediebatur. nequaquam is qui a dæmoniis liberatus fuerat, ad pedes Jesus sedebat. Manifestum ergo est quod, dum iret in civitatem, stetit quodam in loco docens; is autem qui curatus fuerat, tanquam tyrannide dæmonum misere amictus ac defatigatus sedere jussus est. rogaverunt Vers. 56. Nuntiaverunt qui a dæmonio agitabatur. + + Quomodo sanus factus sit. Vers. 37. Et tenebantur. Duodecimo justa Matthæum capite, læc pulchre decla rata sunt. Et hic ἠρώτησαν, idem est quod roga - bant. Vers. 37. Ipse vero Vers. 39. Jesus. De lis scripsit Marcus undecimo capite, et ibi invenies, quare orabat eum vir, ut cum ipso esset, et quam ob causam remisit eum Jesus, ac de aliis diligenter tractata. CAP. XXV. De filia archisynagogi. Vers. 40. Factum meritum ac Salvatorem. exm. Tanquam bene de eis Vers. 41. Et ecce Vers. 42. moriebatur. De his pulchre dictum est decimo quinto juxta Matthæum capite. Variæ lectiones et notæ. Hæc uterque in margine. Omittit llentenius Malim τῷ. Duo hac vocabula non habet Hentenius. Igitur textum conjunxit.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. VIII. γήσει τοῦ δωδεκάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον in enarratione duodecimi juxta Matthaeum capitis εἴρηται περὶ τούτου σαφῶς. Τὸ πλῆθος δὲ τῶν ἐνοικούντων δαιμονίων, ὡ. ἐν, διὰ τὴν κοινωνίαν, ἐδέετο, χρώμενον τῷ στόματι τοῦ ἀνθρώπου. Παρήγγειλε - ἀνθρώπου. Ως ἐνὶ τοῖς πολλοῖ; ἐπέταττε δαίμοσι, διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν, ἢ καὶ διὰ τὸ πάντα; ὁμοῦ λεγε να καλεῖσθαι, ἢ καὶ διὰ τὸ ἕνα τινὰ ἐξάρχειν τῶν ἄλλων, ὃς καὶ ἐδέετο, καὶ ᾧ ὁ Χριστὸς ἐπέταττεν, ὡς τῶν ἄλλων ἑπομένων ἐκείνῳ. Πολλοῖς ἐρήμους. Ὑπὸ τοῦ δαίμονος τοῦ ἐξάρχου τῶν σὺν αὐτῷ. ἀπελθεῖν. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος Επερώτησε ἀνέγραψε καὶ ζήτησον τὴν τούτων ἐξήγησιν ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. *Hr 88 ἀπεπνίγη. Ἐν τῷ ῥηθέντι δωδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ τούτων πάντων εὑρήσεις. [Οἶμαι τῶν ὁμοχώρων ἀλλοφύλων εἶναι τοὺς χοίρου; Εἰκὸς δὲ, καὶ τοὺς Ἰουδαίους διατρέφειν χοίρους ἐπὶ τὸ ἀπεμπολεῖν αὐτούς, ἢ καὶ ἐπὶ διατροφῇ τῶν φυλασσόντων τὰς πόλεις αὐτῶν στρατιωτῶν Ρωμαίων.] Ιδόντες δὲ τούτων. ἀγρούς. Ομοίως καὶ περὶ Ἐξῆλθον — ἐφοβήθησαν. Ματθαῖος μὲν εἶπεν· ὅτι ἐξῆλθον εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ. Ηρχετο γὰρ αὐτὸς ἐπὶ τὴν πόλιν· Λουκᾶς δὲ νῦν ἐμφαίνει, μὴ οδεύειν αὐτόν. Εἰ γὰρ ἐβάδιζεν, οὐκ ἂν ὁ τοῦ λεγεῶνος ἀπαλλαγεῖς, ἐκάθητο παρὰ τοὺς πόδα; αὐτοῦ. Δῆλον οὖν, ὅτι ἐρχόμενος ἐπὶ τὴν πόλιν, ἔστη καὶ ἐδίδασκεν· ὁ δὲ θεραπευθεὶς, ἅτε τῇ τυραννίδι τῶν δαιμόνων τεταλαιπωρηκώς, εκάθισε κελευσθείς. Απήγγειλαν - δαιμονισθείς. Πῶς ὑγίανα Καὶ ἠρώτησαν – συνείχοντο. Ἐν τῷ δωδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ ταῦτα καλῶς ἡρμηνεύθησαν. Αὐτὸς δὲ ὁ Ἰησοῦς. Περὶ τούτων καὶ ὁ Μάρκος ιστόρησεν ἐν τῷ ἐνδεκάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, καὶ εὑρήσεις ἐν ἐκείνῳ, διατί μὲν ὁ ἀνὴρ ἐδέετο εἶναι σὺν αὐτῷ, διατί δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀπέλυσεν αὐτὸν, καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἀκριβῶς. ΚΕΦ. ΚΕ'. Περὶ τῆς θυγατρὸς τοῦ ἀρχισυνΕγένετο αγώγου. — αὐτόν. ὡς εὐεργέτην καὶ Σωτήρα. Καὶ ἰδοὺ - ἀπέθνησκεν. Είρηται κάλλιστα περὶ τούτων ἐν τῷ πεντεκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαίον. + Matth. de hoc manifeste dictum est. Multitudo vero inhabitantium in co dæmonum, tanquam unum propter communicationem, obsecrabat, utens ore bominis. Vers. 29. Precipiebat -- homine. Tanquam uni imperabat multis dæmonibus, propter illorum imbecillitatem; vel etiam, quia omnes simul, legio vocabantor; sive quod unus esset princeps cæterorum: qui etiam obsecrabat, et cui Christus imperabat, tanquam aliis eum sequentibus. Vers. 29. Frequenter — deserta. dæmone, qui cæterorum qui secum erant princeps erat. Vers. 30. Interrogavit Vers. 31. irent. Hæc omnia scripsit Marcus, et horum enarrationem quære undecimo capite Evangelii, quod ille conscripsit. Vers. 32. Erat autem Vers. 33. suffocatus est. Prædicto duodecimo capite Evangelii secundum Matthæum de his omnibus invenies. ++ Opinor vicinoruin alienigenarum fuisse porcos. Credibile vero, Judæos etiam nutriisse porcos ut eos divenderent, aut ut milites Romani, qui urbes eorum custodiebant, haberent, quo alerentur. Vers. 34. Cum autem vidissent ter et de his. villas. SimiliVers. 35. Exierunt — timuerunt. Matthæus dixit, quod exierunt in occursum Jesu ", siquidem ipse veniebat in civitaten. Lucas vero nunc ostendit, quod ipse non ambulabat; nam si progrediebatur. nequaquam is qui a dæmoniis liberatus fuerat, ad pedes Jesus sedebat. Manifestum ergo est quod, dum iret in civitatem, stetit quodam in loco docens; is autem qui curatus fuerat, tanquam tyrannide dæmonum misere amictus ac defatigatus sedere jussus est. rogaverunt Vers. 56. Nuntiaverunt qui a dæmonio agitabatur. + + Quomodo sanus factus sit. Vers. 37. Et tenebantur. Duodecimo justa Matthæum capite, læc pulchre decla rata sunt. Et hic ἠρώτησαν, idem est quod roga - bant. Vers. 37. Ipse vero Vers. 39. Jesus. De lis scripsit Marcus undecimo capite, et ibi invenies, quare orabat eum vir, ut cum ipso esset, et quam ob causam remisit eum Jesus, ac de aliis diligenter tractata. CAP. XXV. De filia archisynagogi. Vers. 40. Factum meritum ac Salvatorem. exm. Tanquam bene de eis Vers. 41. Et ecce Vers. 42. moriebatur. De his pulchre dictum est decimo quinto juxta Matthæum capite. Variæ lectiones et notæ. Hæc uterque in margine. Omittit llentenius Malim τῷ. Duo hac vocabula non habet Hentenius. Igitur textum conjunxit.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. VIII. γήσει τοῦ δωδεκάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον in enarratione duodecimi juxta Matthaeum capitis εἴρηται περὶ τούτου σαφῶς. Τὸ πλῆθος δὲ τῶν ἐνοικούντων δαιμονίων, ὡ. ἐν, διὰ τὴν κοινωνίαν, ἐδέετο, χρώμενον τῷ στόματι τοῦ ἀνθρώπου. Παρήγγειλε - ἀνθρώπου. Ως ἐνὶ τοῖς πολλοῖ; ἐπέταττε δαίμοσι, διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν, ἢ καὶ διὰ τὸ πάντα; ὁμοῦ λεγε να καλεῖσθαι, ἢ καὶ διὰ τὸ ἕνα τινὰ ἐξάρχειν τῶν ἄλλων, ὃς καὶ ἐδέετο, καὶ ᾧ ὁ Χριστὸς ἐπέταττεν, ὡς τῶν ἄλλων ἑπομένων ἐκείνῳ. Πολλοῖς ἐρήμους. Ὑπὸ τοῦ δαίμονος τοῦ ἐξάρχου τῶν σὺν αὐτῷ. ἀπελθεῖν. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος Επερώτησε ἀνέγραψε καὶ ζήτησον τὴν τούτων ἐξήγησιν ἐν τῷ ἑνδεκάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. *Hr 88 ἀπεπνίγη. Ἐν τῷ ῥηθέντι δωδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ τούτων πάντων εὑρήσεις. [Οἶμαι τῶν ὁμοχώρων ἀλλοφύλων εἶναι τοὺς χοίρου; Εἰκὸς δὲ, καὶ τοὺς Ἰουδαίους διατρέφειν χοίρους ἐπὶ τὸ ἀπεμπολεῖν αὐτούς, ἢ καὶ ἐπὶ διατροφῇ τῶν φυλασσόντων τὰς πόλεις αὐτῶν στρατιωτῶν Ρωμαίων.] Ιδόντες δὲ τούτων. ἀγρούς. Ομοίως καὶ περὶ Ἐξῆλθον — ἐφοβήθησαν. Ματθαῖος μὲν εἶπεν· ὅτι ἐξῆλθον εἰς συνάντησιν τῷ Ἰησοῦ. Ηρχετο γὰρ αὐτὸς ἐπὶ τὴν πόλιν· Λουκᾶς δὲ νῦν ἐμφαίνει, μὴ οδεύειν αὐτόν. Εἰ γὰρ ἐβάδιζεν, οὐκ ἂν ὁ τοῦ λεγεῶνος ἀπαλλαγεῖς, ἐκάθητο παρὰ τοὺς πόδα; αὐτοῦ. Δῆλον οὖν, ὅτι ἐρχόμενος ἐπὶ τὴν πόλιν, ἔστη καὶ ἐδίδασκεν· ὁ δὲ θεραπευθεὶς, ἅτε τῇ τυραννίδι τῶν δαιμόνων τεταλαιπωρηκώς, εκάθισε κελευσθείς. Απήγγειλαν - δαιμονισθείς. Πῶς ὑγίανα Καὶ ἠρώτησαν – συνείχοντο. Ἐν τῷ δωδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ ταῦτα καλῶς ἡρμηνεύθησαν. Αὐτὸς δὲ ὁ Ἰησοῦς. Περὶ τούτων καὶ ὁ Μάρκος ιστόρησεν ἐν τῷ ἐνδεκάτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, καὶ εὑρήσεις ἐν ἐκείνῳ, διατί μὲν ὁ ἀνὴρ ἐδέετο εἶναι σὺν αὐτῷ, διατί δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀπέλυσεν αὐτὸν, καὶ περὶ τῶν ἄλλων ἀκριβῶς. ΚΕΦ. ΚΕ'. Περὶ τῆς θυγατρὸς τοῦ ἀρχισυνΕγένετο αγώγου. — αὐτόν. ὡς εὐεργέτην καὶ Σωτήρα. Καὶ ἰδοὺ - ἀπέθνησκεν. Είρηται κάλλιστα περὶ τούτων ἐν τῷ πεντεκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαίον. + Matth. de hoc manifeste dictum est. Multitudo vero inhabitantium in co dæmonum, tanquam unum propter communicationem, obsecrabat, utens ore bominis. Vers. 29. Precipiebat -- homine. Tanquam uni imperabat multis dæmonibus, propter illorum imbecillitatem; vel etiam, quia omnes simul, legio vocabantor; sive quod unus esset princeps cæterorum: qui etiam obsecrabat, et cui Christus imperabat, tanquam aliis eum sequentibus. Vers. 29. Frequenter — deserta. dæmone, qui cæterorum qui secum erant princeps erat. Vers. 30. Interrogavit Vers. 31. irent. Hæc omnia scripsit Marcus, et horum enarrationem quære undecimo capite Evangelii, quod ille conscripsit. Vers. 32. Erat autem Vers. 33. suffocatus est. Prædicto duodecimo capite Evangelii secundum Matthæum de his omnibus invenies. ++ Opinor vicinoruin alienigenarum fuisse porcos. Credibile vero, Judæos etiam nutriisse porcos ut eos divenderent, aut ut milites Romani, qui urbes eorum custodiebant, haberent, quo alerentur. Vers. 34. Cum autem vidissent ter et de his. villas. SimiliVers. 35. Exierunt — timuerunt. Matthæus dixit, quod exierunt in occursum Jesu ", siquidem ipse veniebat in civitaten. Lucas vero nunc ostendit, quod ipse non ambulabat; nam si progrediebatur. nequaquam is qui a dæmoniis liberatus fuerat, ad pedes Jesus sedebat. Manifestum ergo est quod, dum iret in civitatem, stetit quodam in loco docens; is autem qui curatus fuerat, tanquam tyrannide dæmonum misere amictus ac defatigatus sedere jussus est. rogaverunt Vers. 56. Nuntiaverunt qui a dæmonio agitabatur. + + Quomodo sanus factus sit. Vers. 37. Et tenebantur. Duodecimo justa Matthæum capite, læc pulchre decla rata sunt. Et hic ἠρώτησαν, idem est quod roga - bant. Vers. 37. Ipse vero Vers. 39. Jesus. De lis scripsit Marcus undecimo capite, et ibi invenies, quare orabat eum vir, ut cum ipso esset, et quam ob causam remisit eum Jesus, ac de aliis diligenter tractata. CAP. XXV. De filia archisynagogi. Vers. 40. Factum meritum ac Salvatorem. exm. Tanquam bene de eis Vers. 41. Et ecce Vers. 42. moriebatur. De his pulchre dictum est decimo quinto juxta Matthæum capite. Variæ lectiones et notæ. Hæc uterque in margine. Omittit llentenius Malim τῷ. Duo hac vocabula non habet Hentenius. Igitur textum conjunxit.

3j Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν — αὐτόν. Συνέσφιγγον, ἀθι· ζόμενοι περὶ αὐτόν. RUTHYMII ZIGABENI Vers. 42. Inter eundum autzm - eum. Constringebant, comprimebant, impellentes circa eun. CAP. XXVI. De muliere profuvio sanguinis laborante. ΚΕΦ. Κα'. Περὶ τῆς αἱμορροούσης. αὐτῆς. Ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἀντὶ τοῦ ἐν ἔτεσι δώδεκα. Τοῦτο γὰρ ἐδήλωσαν οι προλαβόντες εὐαγγελισταί. Μάρκος δὲ προσέθηκεν, ὅτι οὐ μόνον οὐδὲν ὠφελήθη παρὰ τῶν ἰατρῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἦλθε. Τί δέ ἐστι κράσπε δον, εἴρηται ἐν τῷ ἐξκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ἔτι δέ φησιν ὁ Μάρκος, ἐλθεῖν αὐτὴν ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν, τουτέστιν, ἀναμινῆναι τῷ ὄχλῳ. μηχανωμένην λαθεῖν. Vers. 43. Ει malier Kal Turn Vers. 44. ejus. Ab annis duodecim, id est, annos duodecim; hoc enim siguifcaverunt priores evangelist. Marcus vero & addidit, quod non solum a medicis in nullo adjuta fuerat, verum etiam magis in deterius venerat. Quid sit autem fimbria, dictum est decimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum. Præterea dicit Marcus **, venisse ipsam in turba a tergo, hoc est, immiscuisse se turba, quod latere niteretur. Διατί δὲ οὐχ ἥψατο φανερῶ;; Διότι ἀκάθαρτον ἑαυτὴν ἐγίνωσκε, καὶ ἐφοβεῖτο φανερῶς ἄψασθαι τοῦ Sed cur manifeste uon tetigit? Quia seipsam immundam esse sciebat, et cum, qui mundus erat palam tangere formidabat, cum a lege prohiberetur. καθαρού, κωλυομένη παρὰ τοῦ νόμου. Καὶ διατί με Quare antem a longinquo stans non petebat sanitalen? Quia verebatur hujusmodi morbum publicare. Simul etiam timebat, ne quo modo agnita a turba repelleretur propter suam impuritatem. Vers. 45. Et ait ― me? Interrogavit, non quod Ignoraret, sed ut illa, cognito, quod non lateret, prout speraverat, sanitatem furtim non subriperet, sed hanc ab ipso ultroneo auferret, confitendo, quæ circa se facta essent: et iia nota ferent his, qui Christum sequebantur, et mulieris fides et Christi värtus, quem nihil latere potest; ac multi et fidem illius imitarentur, et timerent hujus omnipoten - tiam, omniumque scientiam; præterea, ut archisy, nagogus a prasenti miraculo majorem conciperet tiduciam. Vers. 45. Negantibus — me? Petrus de simplici contactu Christum loqui existimabat, quo omnes, qui sequebantur, tangebant eum, impulsi ac coarctati circa ipsum, et ita constringebant eum: ipse vero de tali non loquebatur, sed de eo, qui fide factus erat. Cum enim tunc multi casu eum comprimendo tangerent, solum hujus sensit contactum, qui a fide procedebat. Vers. 46. Jesus vero quispiam. Quia nondum confessa erat mulier timore perterrita, exspectabat ipse (rr), dicens: Teligit me quispiam, ut videns ipsa hujus quasi stuporem (ss), sua sponte, quod factum erat, confiteretur, et ipsa miraculum prædicaret. Vers. 46. Ego me. Virtutem, videlicet sanandi, quam attraxit fides mulieris. Dixit autem hoc, ut magis confirmaretur, quod eum non lateret, quæ esset ea quæ ipsum tetigerat. Marcus “ dixit, quod etiam circumspiciebat, ut videret eam, que hoc fecerat. cit, ** Marc. V, 26. ** Ibid., 27. Πολλῶν γὰρ τηνικαῦτα Β. vero "1. id., 52. solid., πόρρω στάσα τὴν ὑγείαν ᾐτήσατο; Διότι ᾐσχύνετο δημοσιεῦσαι τοιοῦτον πάθος. Αμα δὲ καὶ ὑπώπτευε, μήποτε διαγνωσθεῖσα ἀπελαθῇ παρὰ τοῦ ὄχλου, διὰ τὴν ἀκαθαρσίαν αὐτῆς. Καὶ εἶπεν -- μου; Ερώτησεν, οὐκ ἀγνοῶν, ἀλλ' ἵνα γνοῦσα, ὅτι οὐκ ἔλαβεν, ὡς ἤλπιζεν, οὐδ' έκλεψε τὴν ὑγείαν, ἀλλὰ παρ' ἑκόντος αὐτοῦ ταύτην ἐκομία σατο, ἀνομολογήσῃ τὰ κατ' αὐτὴν, καὶ γνωρισθῇ τοῖς ἀκολουθοῦσι, ταύτης μὲν ἡ πίστις, αὐτοῦ δὲ ἡ δύναμι; καὶ τὸ ἀλάθητον, καὶ μιμήσωνται μὲν πολλοὶ τὴν πίστιν αὐτῆς, φοβηθῶσι δὲ τὸ παντοδύναμον αὐτ τοῦ καὶ πανεπίσκοπον, καὶ ἵνα καὶ ὁ ἀρχισυν άγωγος πλείονα λάβῃ πίστιν ἀπὸ τοῦ παρόντος θαύματος. ñ Αργουμένων – μου; Ο Πέτρος μὲν ᾤετο περί ἁπλῆς ἐπαφῆς λέγειν τὸν Χριστὸν, καθ' ἣν πάντες οἱ ἀκολουθοῦντες ἥπτοντο αὐτοῦ, περὶ αὐτὸν ὠθιζόμε νοι καὶ ἀποθλίβοντες, εἴτουν, ἀποσφίγγοντες αὐτόν· αὐτὸς δὲ οὐ περὶ τοιαύτης έλεγεν, ἀλλὰ περὶ τῆς γενομένης ἐκ πίστεως. Πολλῶν δὲ τηνικαῦτα κατὰ τύχην άπτομένων αὐτοῦ, διὰ τὸν συνωθισμὸν, μόνης ᾔσθετο τῆς ἐπαφῆς ταύτης, γενομένης ἐκ πο στεως. Ὁ δὲ Ἰησοῦς — είς. Ἐπεὶ ούπω διωμολόγησεν ἡ γυνή, φοβουμένη πάντως, αὐτὸς ἐπιμένει λέγων, "Ηψατό μου τις, ἵνα βλέπουσα τὴν ἔνστασιν αὐτοῦ, αυτόματος ὁμολογήσῃ τὸ γεγονὸς, καὶ αὐτὴ τὸ θαῦμα ávaxŋpúEn. Εγώ – ἐμοῦ. Δύναμιν θεραπευτικήν, δηλονότι, ἣν είλκυσεν ἡ πίστις τῆς γυναικός. Εἶπε δὲ τοῦτο προς πλείονα βεβαίωσιν τοῦ μὴ ἀγνοεῖν τὴν ἁψαμέν νην· ὁ δὲ Μάρκος εἶπεν, ὅτι καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. Varia lectiones et nolæ. (rr) Exspectatat ipse. Ipse in eo persistit ac diStuporem. "Εκστασιν. loco ἔν τισιν videtur legis e. Redde, hujus perseverantiam. Nam ἔνστασις non differt ab επιμονή.

3j Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν — αὐτόν. Συνέσφιγγον, ἀθι· ζόμενοι περὶ αὐτόν. RUTHYMII ZIGABENI Vers. 42. Inter eundum autzm - eum. Constringebant, comprimebant, impellentes circa eun. CAP. XXVI. De muliere profuvio sanguinis laborante. ΚΕΦ. Κα'. Περὶ τῆς αἱμορροούσης. αὐτῆς. Ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἀντὶ τοῦ ἐν ἔτεσι δώδεκα. Τοῦτο γὰρ ἐδήλωσαν οι προλαβόντες εὐαγγελισταί. Μάρκος δὲ προσέθηκεν, ὅτι οὐ μόνον οὐδὲν ὠφελήθη παρὰ τῶν ἰατρῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἦλθε. Τί δέ ἐστι κράσπε δον, εἴρηται ἐν τῷ ἐξκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ἔτι δέ φησιν ὁ Μάρκος, ἐλθεῖν αὐτὴν ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν, τουτέστιν, ἀναμινῆναι τῷ ὄχλῳ. μηχανωμένην λαθεῖν. Vers. 43. Ει malier Kal Turn Vers. 44. ejus. Ab annis duodecim, id est, annos duodecim; hoc enim siguifcaverunt priores evangelist. Marcus vero & addidit, quod non solum a medicis in nullo adjuta fuerat, verum etiam magis in deterius venerat. Quid sit autem fimbria, dictum est decimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum. Præterea dicit Marcus **, venisse ipsam in turba a tergo, hoc est, immiscuisse se turba, quod latere niteretur. Διατί δὲ οὐχ ἥψατο φανερῶ;; Διότι ἀκάθαρτον ἑαυτὴν ἐγίνωσκε, καὶ ἐφοβεῖτο φανερῶς ἄψασθαι τοῦ Sed cur manifeste uon tetigit? Quia seipsam immundam esse sciebat, et cum, qui mundus erat palam tangere formidabat, cum a lege prohiberetur. καθαρού, κωλυομένη παρὰ τοῦ νόμου. Καὶ διατί με Quare antem a longinquo stans non petebat sanitalen? Quia verebatur hujusmodi morbum publicare. Simul etiam timebat, ne quo modo agnita a turba repelleretur propter suam impuritatem. Vers. 45. Et ait ― me? Interrogavit, non quod Ignoraret, sed ut illa, cognito, quod non lateret, prout speraverat, sanitatem furtim non subriperet, sed hanc ab ipso ultroneo auferret, confitendo, quæ circa se facta essent: et iia nota ferent his, qui Christum sequebantur, et mulieris fides et Christi värtus, quem nihil latere potest; ac multi et fidem illius imitarentur, et timerent hujus omnipoten - tiam, omniumque scientiam; præterea, ut archisy, nagogus a prasenti miraculo majorem conciperet tiduciam. Vers. 45. Negantibus — me? Petrus de simplici contactu Christum loqui existimabat, quo omnes, qui sequebantur, tangebant eum, impulsi ac coarctati circa ipsum, et ita constringebant eum: ipse vero de tali non loquebatur, sed de eo, qui fide factus erat. Cum enim tunc multi casu eum comprimendo tangerent, solum hujus sensit contactum, qui a fide procedebat. Vers. 46. Jesus vero quispiam. Quia nondum confessa erat mulier timore perterrita, exspectabat ipse (rr), dicens: Teligit me quispiam, ut videns ipsa hujus quasi stuporem (ss), sua sponte, quod factum erat, confiteretur, et ipsa miraculum prædicaret. Vers. 46. Ego me. Virtutem, videlicet sanandi, quam attraxit fides mulieris. Dixit autem hoc, ut magis confirmaretur, quod eum non lateret, quæ esset ea quæ ipsum tetigerat. Marcus “ dixit, quod etiam circumspiciebat, ut videret eam, que hoc fecerat. cit, ** Marc. V, 26. ** Ibid., 27. Πολλῶν γὰρ τηνικαῦτα Β. vero "1. id., 52. solid., πόρρω στάσα τὴν ὑγείαν ᾐτήσατο; Διότι ᾐσχύνετο δημοσιεῦσαι τοιοῦτον πάθος. Αμα δὲ καὶ ὑπώπτευε, μήποτε διαγνωσθεῖσα ἀπελαθῇ παρὰ τοῦ ὄχλου, διὰ τὴν ἀκαθαρσίαν αὐτῆς. Καὶ εἶπεν -- μου; Ερώτησεν, οὐκ ἀγνοῶν, ἀλλ' ἵνα γνοῦσα, ὅτι οὐκ ἔλαβεν, ὡς ἤλπιζεν, οὐδ' έκλεψε τὴν ὑγείαν, ἀλλὰ παρ' ἑκόντος αὐτοῦ ταύτην ἐκομία σατο, ἀνομολογήσῃ τὰ κατ' αὐτὴν, καὶ γνωρισθῇ τοῖς ἀκολουθοῦσι, ταύτης μὲν ἡ πίστις, αὐτοῦ δὲ ἡ δύναμι; καὶ τὸ ἀλάθητον, καὶ μιμήσωνται μὲν πολλοὶ τὴν πίστιν αὐτῆς, φοβηθῶσι δὲ τὸ παντοδύναμον αὐτ τοῦ καὶ πανεπίσκοπον, καὶ ἵνα καὶ ὁ ἀρχισυν άγωγος πλείονα λάβῃ πίστιν ἀπὸ τοῦ παρόντος θαύματος. ñ Αργουμένων – μου; Ο Πέτρος μὲν ᾤετο περί ἁπλῆς ἐπαφῆς λέγειν τὸν Χριστὸν, καθ' ἣν πάντες οἱ ἀκολουθοῦντες ἥπτοντο αὐτοῦ, περὶ αὐτὸν ὠθιζόμε νοι καὶ ἀποθλίβοντες, εἴτουν, ἀποσφίγγοντες αὐτόν· αὐτὸς δὲ οὐ περὶ τοιαύτης έλεγεν, ἀλλὰ περὶ τῆς γενομένης ἐκ πίστεως. Πολλῶν δὲ τηνικαῦτα κατὰ τύχην άπτομένων αὐτοῦ, διὰ τὸν συνωθισμὸν, μόνης ᾔσθετο τῆς ἐπαφῆς ταύτης, γενομένης ἐκ πο στεως. Ὁ δὲ Ἰησοῦς — είς. Ἐπεὶ ούπω διωμολόγησεν ἡ γυνή, φοβουμένη πάντως, αὐτὸς ἐπιμένει λέγων, "Ηψατό μου τις, ἵνα βλέπουσα τὴν ἔνστασιν αὐτοῦ, αυτόματος ὁμολογήσῃ τὸ γεγονὸς, καὶ αὐτὴ τὸ θαῦμα ávaxŋpúEn. Εγώ – ἐμοῦ. Δύναμιν θεραπευτικήν, δηλονότι, ἣν είλκυσεν ἡ πίστις τῆς γυναικός. Εἶπε δὲ τοῦτο προς πλείονα βεβαίωσιν τοῦ μὴ ἀγνοεῖν τὴν ἁψαμέν νην· ὁ δὲ Μάρκος εἶπεν, ὅτι καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. Varia lectiones et nolæ. (rr) Exspectatat ipse. Ipse in eo persistit ac diStuporem. "Εκστασιν. loco ἔν τισιν videtur legis e. Redde, hujus perseverantiam. Nam ἔνστασις non differt ab επιμονή.

3j Ἐν δὲ τῷ ὑπάγειν — αὐτόν. Συνέσφιγγον, ἀθι· ζόμενοι περὶ αὐτόν. RUTHYMII ZIGABENI Vers. 42. Inter eundum autzm - eum. Constringebant, comprimebant, impellentes circa eun. CAP. XXVI. De muliere profuvio sanguinis laborante. ΚΕΦ. Κα'. Περὶ τῆς αἱμορροούσης. αὐτῆς. Ἀπὸ ἐτῶν δώδεκα, ἀντὶ τοῦ ἐν ἔτεσι δώδεκα. Τοῦτο γὰρ ἐδήλωσαν οι προλαβόντες εὐαγγελισταί. Μάρκος δὲ προσέθηκεν, ὅτι οὐ μόνον οὐδὲν ὠφελήθη παρὰ τῶν ἰατρῶν, ἀλλὰ καὶ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἦλθε. Τί δέ ἐστι κράσπε δον, εἴρηται ἐν τῷ ἐξκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ἔτι δέ φησιν ὁ Μάρκος, ἐλθεῖν αὐτὴν ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν, τουτέστιν, ἀναμινῆναι τῷ ὄχλῳ. μηχανωμένην λαθεῖν. Vers. 43. Ει malier Kal Turn Vers. 44. ejus. Ab annis duodecim, id est, annos duodecim; hoc enim siguifcaverunt priores evangelist. Marcus vero & addidit, quod non solum a medicis in nullo adjuta fuerat, verum etiam magis in deterius venerat. Quid sit autem fimbria, dictum est decimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum. Præterea dicit Marcus **, venisse ipsam in turba a tergo, hoc est, immiscuisse se turba, quod latere niteretur. Διατί δὲ οὐχ ἥψατο φανερῶ;; Διότι ἀκάθαρτον ἑαυτὴν ἐγίνωσκε, καὶ ἐφοβεῖτο φανερῶς ἄψασθαι τοῦ Sed cur manifeste uon tetigit? Quia seipsam immundam esse sciebat, et cum, qui mundus erat palam tangere formidabat, cum a lege prohiberetur. καθαρού, κωλυομένη παρὰ τοῦ νόμου. Καὶ διατί με Quare antem a longinquo stans non petebat sanitalen? Quia verebatur hujusmodi morbum publicare. Simul etiam timebat, ne quo modo agnita a turba repelleretur propter suam impuritatem. Vers. 45. Et ait ― me? Interrogavit, non quod Ignoraret, sed ut illa, cognito, quod non lateret, prout speraverat, sanitatem furtim non subriperet, sed hanc ab ipso ultroneo auferret, confitendo, quæ circa se facta essent: et iia nota ferent his, qui Christum sequebantur, et mulieris fides et Christi värtus, quem nihil latere potest; ac multi et fidem illius imitarentur, et timerent hujus omnipoten - tiam, omniumque scientiam; præterea, ut archisy, nagogus a prasenti miraculo majorem conciperet tiduciam. Vers. 45. Negantibus — me? Petrus de simplici contactu Christum loqui existimabat, quo omnes, qui sequebantur, tangebant eum, impulsi ac coarctati circa ipsum, et ita constringebant eum: ipse vero de tali non loquebatur, sed de eo, qui fide factus erat. Cum enim tunc multi casu eum comprimendo tangerent, solum hujus sensit contactum, qui a fide procedebat. Vers. 46. Jesus vero quispiam. Quia nondum confessa erat mulier timore perterrita, exspectabat ipse (rr), dicens: Teligit me quispiam, ut videns ipsa hujus quasi stuporem (ss), sua sponte, quod factum erat, confiteretur, et ipsa miraculum prædicaret. Vers. 46. Ego me. Virtutem, videlicet sanandi, quam attraxit fides mulieris. Dixit autem hoc, ut magis confirmaretur, quod eum non lateret, quæ esset ea quæ ipsum tetigerat. Marcus “ dixit, quod etiam circumspiciebat, ut videret eam, que hoc fecerat. cit, ** Marc. V, 26. ** Ibid., 27. Πολλῶν γὰρ τηνικαῦτα Β. vero "1. id., 52. solid., πόρρω στάσα τὴν ὑγείαν ᾐτήσατο; Διότι ᾐσχύνετο δημοσιεῦσαι τοιοῦτον πάθος. Αμα δὲ καὶ ὑπώπτευε, μήποτε διαγνωσθεῖσα ἀπελαθῇ παρὰ τοῦ ὄχλου, διὰ τὴν ἀκαθαρσίαν αὐτῆς. Καὶ εἶπεν -- μου; Ερώτησεν, οὐκ ἀγνοῶν, ἀλλ' ἵνα γνοῦσα, ὅτι οὐκ ἔλαβεν, ὡς ἤλπιζεν, οὐδ' έκλεψε τὴν ὑγείαν, ἀλλὰ παρ' ἑκόντος αὐτοῦ ταύτην ἐκομία σατο, ἀνομολογήσῃ τὰ κατ' αὐτὴν, καὶ γνωρισθῇ τοῖς ἀκολουθοῦσι, ταύτης μὲν ἡ πίστις, αὐτοῦ δὲ ἡ δύναμι; καὶ τὸ ἀλάθητον, καὶ μιμήσωνται μὲν πολλοὶ τὴν πίστιν αὐτῆς, φοβηθῶσι δὲ τὸ παντοδύναμον αὐτ τοῦ καὶ πανεπίσκοπον, καὶ ἵνα καὶ ὁ ἀρχισυν άγωγος πλείονα λάβῃ πίστιν ἀπὸ τοῦ παρόντος θαύματος. ñ Αργουμένων – μου; Ο Πέτρος μὲν ᾤετο περί ἁπλῆς ἐπαφῆς λέγειν τὸν Χριστὸν, καθ' ἣν πάντες οἱ ἀκολουθοῦντες ἥπτοντο αὐτοῦ, περὶ αὐτὸν ὠθιζόμε νοι καὶ ἀποθλίβοντες, εἴτουν, ἀποσφίγγοντες αὐτόν· αὐτὸς δὲ οὐ περὶ τοιαύτης έλεγεν, ἀλλὰ περὶ τῆς γενομένης ἐκ πίστεως. Πολλῶν δὲ τηνικαῦτα κατὰ τύχην άπτομένων αὐτοῦ, διὰ τὸν συνωθισμὸν, μόνης ᾔσθετο τῆς ἐπαφῆς ταύτης, γενομένης ἐκ πο στεως. Ὁ δὲ Ἰησοῦς — είς. Ἐπεὶ ούπω διωμολόγησεν ἡ γυνή, φοβουμένη πάντως, αὐτὸς ἐπιμένει λέγων, "Ηψατό μου τις, ἵνα βλέπουσα τὴν ἔνστασιν αὐτοῦ, αυτόματος ὁμολογήσῃ τὸ γεγονὸς, καὶ αὐτὴ τὸ θαῦμα ávaxŋpúEn. Εγώ – ἐμοῦ. Δύναμιν θεραπευτικήν, δηλονότι, ἣν είλκυσεν ἡ πίστις τῆς γυναικός. Εἶπε δὲ τοῦτο προς πλείονα βεβαίωσιν τοῦ μὴ ἀγνοεῖν τὴν ἁψαμέν νην· ὁ δὲ Μάρκος εἶπεν, ὅτι καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. Varia lectiones et nolæ. (rr) Exspectatat ipse. Ipse in eo persistit ac diStuporem. "Εκστασιν. loco ἔν τισιν videtur legis e. Redde, hujus perseverantiam. Nam ἔνστασις non differt ab επιμονή.

ἰδοῦσα δὲ — ἦλθε. Τρέμουσα, ἅμα μὲν, καὶ διὰ την δύναμιν αὐτοῦ· ἅμα δὲ, καὶ διὰ τὸν νόμον, ὅτι ἀκάθαρτος οὖσα, ἥψατο τοῦ καθαροῦ. CAP. IX. Vers. 47. Cum ergo videret accessit. Tremens, tum propter illius virtutem, tum propter legem, quod, cum immunda esset, cum, qui mundus erat, tetigisset. Καὶ προσπεσοῦσα Vers. 47. Ac procidit παραχρῆμα. Καθ' ὑπέρο βατόν ἐστιν ἡ σύνταξις τῶν ῥητῶν, ὅτι προσπεσοῦσα αὐτῷ, ἀνήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, δι' ἣν αἰτίαν ήψατο αὐτοῦ, δηλαδή, λεληθότως· ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν προειρήκαμεν ανωτέρω. protinus. Per hyperbaton est ordo verborum. Procidit ad pedes ejus, cl indicavit ei coram omni populo, ob quam causam illum tetigisset, puta clam sive occulte: hane autem causam superius prædiximus. 'Ο δὲ 'Ιησοῦς Vers. 48. Jesus autem - σε. Μὴ φοβοῦ, μήτε ἐμέ, μήτε τὸν νόμον. Ἐκ πίστεως γάρ, οὐκ ἐκ καταφρονήσεως ἥψω, καὶ λοιπὸν, ἡ πίστις σου παρ' ἐμοῦ μὲν, προςξένησε σοι τὴν ὑγείαν· παρὰ δὲ τοῦ νόμου, τὴν ἄφεσιν. Τῇ πίστει δὲ αὐτῆς τὸ πᾶν ἐπεγράψατο, ἵνα καὶ ἄλλοι πρὸς πίστιν ἐφελκυσθῶσιν, ὡς εἰρήκαμεν· ἔδειξε δὲ κανταῦθα ὁ Χριστὸς, ὅτι οὐδεὶς ἀκού σιον ἔχων πάθος, ἀκάθαρτός ἐστι παρὰ τῷ Θεῷ· Ουγατέρα δὲ αὐτὴν ἐκάλεσεν, ὡς υἱοθετηθεῖσαν αὐτῷ διὰ πίστεως, καὶ ἅμα διὰ τῆς προσηγορίας ταύτης παντελῶς τὸν φόβον αὐτῆς ἐκβάλλων καὶ οἱκειούμενος αὐτήν. Πορεύου εἰς εἰρήνην. Τὴν ἀπὸ τοῦ μηκέτι πολε μεῖσθαι ὑπὸ τοῦ πάθους. Κατὰ δὲ ἀναγωγήν, εἴη ἂν αἱμόρρους ἡ φύσις τῶν ἀνθρώπων, ἥτις πρὸ τοῦ ἐλα θεῖν τὸν Χριστὸν, ἐπήγαζε τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς ἁμαρ τίας, φοινικὴν οὖσαν, ήτοι, φονικήν. Οὐδὲν δὲ ὠφε λήθη παρὰ τῶν ψυχικῶν ἰατρῶν αὐτῆ;, λέγω δή, τῶν φιλοσόφων· ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἐβλάβη ταῖς ἀλλοκότοις διδασκαλίαις αὐτῶν· ἀψαμένη δὲ τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, τουτέστι, τῆς σαρκώσεως αὐτοῦ, διὰ πίστεως, αύ- c τίκα ἰάθη. Καὶ γὰρ ἅπτεται τοῦ ἱματίου αὐτοῦ διὰ πίστεως πᾶς ὁ πιστεύων τῇ ἐνανθρωπήσει αὐτοῦ. "Ετι - σωθήσεται. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος ἔγρα ψεν ἐν τῷ τρισκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἑρμηνείαν. Ελθὼν δὲ — ἀπέθανεν Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκείνῳ σεσαφήνισται. Εκόπτοντο δὲ αὐτὴν, ἀντὶ τοῦ, ἐθρήνουν αὐτήν. Καὶ κρατήσας — γεγονός. Ἔτι καὶ περὶ τούτων ἀπαραλείπτως εὑρήσεις ἐν ἐκείνῳ. ΚΕΦ. ΚΖ'. Περὶ τῆς ἀποστολῆς τῶν δώδεκα. Συγκαλεσάμενος - θεραπεύειν. Εἴρηται περί τούτων ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἀπέστειλεν ἀσθενοῦντας. Ἐν ἐκείνῳ διείληπται καὶ περὶ τούτων, ἔνθα κεῖται τό· Που ρευόμενοι δὲ κηύσσετε, λέγοντες, ότι ήγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ εἶπε – ἔχειν. Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Καὶ εἰς — ἐξέρχεσθε. Καὶ περὶ τούτου πλατύ τερον ὁ Ματθαῖος ἐκεῖ ἱστόρησε. se Matth. x, 7. - te. Ne aut me aut legem timcas. Ex file enim et non ex contemptu te tigisti; et certe fides tua a me quidem conciliavit tibi sanitatem, a lege vero remissionem. Fidei autem illius totum attribuit negotium, ut et alii ad fidem attraherentur, sicut prædiximus. Ostendit itaque per hoc Christus, quod nullus ob morbum vel affectionem, quam invitus patitur, immundus est apud Deum. Filiam vero ipsam vocavit, utpote per fiden sibi adoptatam: simul etiam hujusmodi appellatione timorem penitus ab ea repellens, ipsam· que sibi familiarem reddens. Vers. 48. Vade in pace. Qua deinceps a morbo non impugneris. Juxta anagogen vero intelligi pɔtest sanguine fluens, natura humana: quæ, priusquam veniret Christus, manabat peccati impucitate sanguinaria sive mortifera; nec quidquam adjumenti senserat à spiritalibus animorum medicis, qui cjus curam habuerant, puta philosophis: sed detrimentam potius susceperat, per extraneas ac absurdas eorum doctrinas. Ut autem Christi tetigit vestimentum, hoc est, incarnationem ejus per fidem, repente sanata est. Ejus siquidem tangit vestimentum, quisquis credit ipsius incarnationem. Vers. 49. Adhuc Vers. 50. salva erit. Ire etiam scripsit Marcus decimo tertio capite, et in co quare interpretatio::em. Vers. 51. Cum autem venisset Vers. 53. mor - tua esset. Similiter et hæc omnia illo capite explanata sunt. Vers. 5.4. Ει apprehensa Vers. 56. quod factum cst. De his quoque nullo prætermisso ibi invenies. CAP. XXVII. De missione duodecim apostolorum. Cap. IX. Vers. 1. Convocatis ut curarent. Dictum est de his decimo mono juxta Matthaeum capite. Vers. 2. Ει misit infirmos. Eodem capite de his quoque distincte dictuin est, ubi ponitur: Euntes autem pradicale, dicenics: Instat regnum calorum. habeatis. Similiter et de his. crite. De his quoque litius Vers. 3. Et ait Vers. 4. Et in scripsit ibi Matthæus “. Variæ lectiones et notæ. Σου τήν. Α. Δὲ κάντεῦθεν. Διὰ πίστεως, omittit 13. Pust ἀπέθανε, omittit etiam Heatcnius verba textus: Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας, in sua versione, tametsi in Præfatione nihil ca de re monuerit.

ἰδοῦσα δὲ — ἦλθε. Τρέμουσα, ἅμα μὲν, καὶ διὰ την δύναμιν αὐτοῦ· ἅμα δὲ, καὶ διὰ τὸν νόμον, ὅτι ἀκάθαρτος οὖσα, ἥψατο τοῦ καθαροῦ. CAP. IX. Vers. 47. Cum ergo videret accessit. Tremens, tum propter illius virtutem, tum propter legem, quod, cum immunda esset, cum, qui mundus erat, tetigisset. Καὶ προσπεσοῦσα Vers. 47. Ac procidit παραχρῆμα. Καθ' ὑπέρο βατόν ἐστιν ἡ σύνταξις τῶν ῥητῶν, ὅτι προσπεσοῦσα αὐτῷ, ἀνήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, δι' ἣν αἰτίαν ήψατο αὐτοῦ, δηλαδή, λεληθότως· ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν προειρήκαμεν ανωτέρω. protinus. Per hyperbaton est ordo verborum. Procidit ad pedes ejus, cl indicavit ei coram omni populo, ob quam causam illum tetigisset, puta clam sive occulte: hane autem causam superius prædiximus. 'Ο δὲ 'Ιησοῦς Vers. 48. Jesus autem - σε. Μὴ φοβοῦ, μήτε ἐμέ, μήτε τὸν νόμον. Ἐκ πίστεως γάρ, οὐκ ἐκ καταφρονήσεως ἥψω, καὶ λοιπὸν, ἡ πίστις σου παρ' ἐμοῦ μὲν, προςξένησε σοι τὴν ὑγείαν· παρὰ δὲ τοῦ νόμου, τὴν ἄφεσιν. Τῇ πίστει δὲ αὐτῆς τὸ πᾶν ἐπεγράψατο, ἵνα καὶ ἄλλοι πρὸς πίστιν ἐφελκυσθῶσιν, ὡς εἰρήκαμεν· ἔδειξε δὲ κανταῦθα ὁ Χριστὸς, ὅτι οὐδεὶς ἀκού σιον ἔχων πάθος, ἀκάθαρτός ἐστι παρὰ τῷ Θεῷ· Ουγατέρα δὲ αὐτὴν ἐκάλεσεν, ὡς υἱοθετηθεῖσαν αὐτῷ διὰ πίστεως, καὶ ἅμα διὰ τῆς προσηγορίας ταύτης παντελῶς τὸν φόβον αὐτῆς ἐκβάλλων καὶ οἱκειούμενος αὐτήν. Πορεύου εἰς εἰρήνην. Τὴν ἀπὸ τοῦ μηκέτι πολε μεῖσθαι ὑπὸ τοῦ πάθους. Κατὰ δὲ ἀναγωγήν, εἴη ἂν αἱμόρρους ἡ φύσις τῶν ἀνθρώπων, ἥτις πρὸ τοῦ ἐλα θεῖν τὸν Χριστὸν, ἐπήγαζε τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς ἁμαρ τίας, φοινικὴν οὖσαν, ήτοι, φονικήν. Οὐδὲν δὲ ὠφε λήθη παρὰ τῶν ψυχικῶν ἰατρῶν αὐτῆ;, λέγω δή, τῶν φιλοσόφων· ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἐβλάβη ταῖς ἀλλοκότοις διδασκαλίαις αὐτῶν· ἀψαμένη δὲ τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, τουτέστι, τῆς σαρκώσεως αὐτοῦ, διὰ πίστεως, αύ- c τίκα ἰάθη. Καὶ γὰρ ἅπτεται τοῦ ἱματίου αὐτοῦ διὰ πίστεως πᾶς ὁ πιστεύων τῇ ἐνανθρωπήσει αὐτοῦ. "Ετι - σωθήσεται. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος ἔγρα ψεν ἐν τῷ τρισκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἑρμηνείαν. Ελθὼν δὲ — ἀπέθανεν Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκείνῳ σεσαφήνισται. Εκόπτοντο δὲ αὐτὴν, ἀντὶ τοῦ, ἐθρήνουν αὐτήν. Καὶ κρατήσας — γεγονός. Ἔτι καὶ περὶ τούτων ἀπαραλείπτως εὑρήσεις ἐν ἐκείνῳ. ΚΕΦ. ΚΖ'. Περὶ τῆς ἀποστολῆς τῶν δώδεκα. Συγκαλεσάμενος - θεραπεύειν. Εἴρηται περί τούτων ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἀπέστειλεν ἀσθενοῦντας. Ἐν ἐκείνῳ διείληπται καὶ περὶ τούτων, ἔνθα κεῖται τό· Που ρευόμενοι δὲ κηύσσετε, λέγοντες, ότι ήγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ εἶπε – ἔχειν. Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Καὶ εἰς — ἐξέρχεσθε. Καὶ περὶ τούτου πλατύ τερον ὁ Ματθαῖος ἐκεῖ ἱστόρησε. se Matth. x, 7. - te. Ne aut me aut legem timcas. Ex file enim et non ex contemptu te tigisti; et certe fides tua a me quidem conciliavit tibi sanitatem, a lege vero remissionem. Fidei autem illius totum attribuit negotium, ut et alii ad fidem attraherentur, sicut prædiximus. Ostendit itaque per hoc Christus, quod nullus ob morbum vel affectionem, quam invitus patitur, immundus est apud Deum. Filiam vero ipsam vocavit, utpote per fiden sibi adoptatam: simul etiam hujusmodi appellatione timorem penitus ab ea repellens, ipsam· que sibi familiarem reddens. Vers. 48. Vade in pace. Qua deinceps a morbo non impugneris. Juxta anagogen vero intelligi pɔtest sanguine fluens, natura humana: quæ, priusquam veniret Christus, manabat peccati impucitate sanguinaria sive mortifera; nec quidquam adjumenti senserat à spiritalibus animorum medicis, qui cjus curam habuerant, puta philosophis: sed detrimentam potius susceperat, per extraneas ac absurdas eorum doctrinas. Ut autem Christi tetigit vestimentum, hoc est, incarnationem ejus per fidem, repente sanata est. Ejus siquidem tangit vestimentum, quisquis credit ipsius incarnationem. Vers. 49. Adhuc Vers. 50. salva erit. Ire etiam scripsit Marcus decimo tertio capite, et in co quare interpretatio::em. Vers. 51. Cum autem venisset Vers. 53. mor - tua esset. Similiter et hæc omnia illo capite explanata sunt. Vers. 5.4. Ει apprehensa Vers. 56. quod factum cst. De his quoque nullo prætermisso ibi invenies. CAP. XXVII. De missione duodecim apostolorum. Cap. IX. Vers. 1. Convocatis ut curarent. Dictum est de his decimo mono juxta Matthaeum capite. Vers. 2. Ει misit infirmos. Eodem capite de his quoque distincte dictuin est, ubi ponitur: Euntes autem pradicale, dicenics: Instat regnum calorum. habeatis. Similiter et de his. crite. De his quoque litius Vers. 3. Et ait Vers. 4. Et in scripsit ibi Matthæus “. Variæ lectiones et notæ. Σου τήν. Α. Δὲ κάντεῦθεν. Διὰ πίστεως, omittit 13. Pust ἀπέθανε, omittit etiam Heatcnius verba textus: Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας, in sua versione, tametsi in Præfatione nihil ca de re monuerit.

ἰδοῦσα δὲ — ἦλθε. Τρέμουσα, ἅμα μὲν, καὶ διὰ την δύναμιν αὐτοῦ· ἅμα δὲ, καὶ διὰ τὸν νόμον, ὅτι ἀκάθαρτος οὖσα, ἥψατο τοῦ καθαροῦ. CAP. IX. Vers. 47. Cum ergo videret accessit. Tremens, tum propter illius virtutem, tum propter legem, quod, cum immunda esset, cum, qui mundus erat, tetigisset. Καὶ προσπεσοῦσα Vers. 47. Ac procidit παραχρῆμα. Καθ' ὑπέρο βατόν ἐστιν ἡ σύνταξις τῶν ῥητῶν, ὅτι προσπεσοῦσα αὐτῷ, ἀνήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, δι' ἣν αἰτίαν ήψατο αὐτοῦ, δηλαδή, λεληθότως· ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν προειρήκαμεν ανωτέρω. protinus. Per hyperbaton est ordo verborum. Procidit ad pedes ejus, cl indicavit ei coram omni populo, ob quam causam illum tetigisset, puta clam sive occulte: hane autem causam superius prædiximus. 'Ο δὲ 'Ιησοῦς Vers. 48. Jesus autem - σε. Μὴ φοβοῦ, μήτε ἐμέ, μήτε τὸν νόμον. Ἐκ πίστεως γάρ, οὐκ ἐκ καταφρονήσεως ἥψω, καὶ λοιπὸν, ἡ πίστις σου παρ' ἐμοῦ μὲν, προςξένησε σοι τὴν ὑγείαν· παρὰ δὲ τοῦ νόμου, τὴν ἄφεσιν. Τῇ πίστει δὲ αὐτῆς τὸ πᾶν ἐπεγράψατο, ἵνα καὶ ἄλλοι πρὸς πίστιν ἐφελκυσθῶσιν, ὡς εἰρήκαμεν· ἔδειξε δὲ κανταῦθα ὁ Χριστὸς, ὅτι οὐδεὶς ἀκού σιον ἔχων πάθος, ἀκάθαρτός ἐστι παρὰ τῷ Θεῷ· Ουγατέρα δὲ αὐτὴν ἐκάλεσεν, ὡς υἱοθετηθεῖσαν αὐτῷ διὰ πίστεως, καὶ ἅμα διὰ τῆς προσηγορίας ταύτης παντελῶς τὸν φόβον αὐτῆς ἐκβάλλων καὶ οἱκειούμενος αὐτήν. Πορεύου εἰς εἰρήνην. Τὴν ἀπὸ τοῦ μηκέτι πολε μεῖσθαι ὑπὸ τοῦ πάθους. Κατὰ δὲ ἀναγωγήν, εἴη ἂν αἱμόρρους ἡ φύσις τῶν ἀνθρώπων, ἥτις πρὸ τοῦ ἐλα θεῖν τὸν Χριστὸν, ἐπήγαζε τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς ἁμαρ τίας, φοινικὴν οὖσαν, ήτοι, φονικήν. Οὐδὲν δὲ ὠφε λήθη παρὰ τῶν ψυχικῶν ἰατρῶν αὐτῆ;, λέγω δή, τῶν φιλοσόφων· ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἐβλάβη ταῖς ἀλλοκότοις διδασκαλίαις αὐτῶν· ἀψαμένη δὲ τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, τουτέστι, τῆς σαρκώσεως αὐτοῦ, διὰ πίστεως, αύ- c τίκα ἰάθη. Καὶ γὰρ ἅπτεται τοῦ ἱματίου αὐτοῦ διὰ πίστεως πᾶς ὁ πιστεύων τῇ ἐνανθρωπήσει αὐτοῦ. "Ετι - σωθήσεται. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος ἔγρα ψεν ἐν τῷ τρισκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἑρμηνείαν. Ελθὼν δὲ — ἀπέθανεν Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκείνῳ σεσαφήνισται. Εκόπτοντο δὲ αὐτὴν, ἀντὶ τοῦ, ἐθρήνουν αὐτήν. Καὶ κρατήσας — γεγονός. Ἔτι καὶ περὶ τούτων ἀπαραλείπτως εὑρήσεις ἐν ἐκείνῳ. ΚΕΦ. ΚΖ'. Περὶ τῆς ἀποστολῆς τῶν δώδεκα. Συγκαλεσάμενος - θεραπεύειν. Εἴρηται περί τούτων ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἀπέστειλεν ἀσθενοῦντας. Ἐν ἐκείνῳ διείληπται καὶ περὶ τούτων, ἔνθα κεῖται τό· Που ρευόμενοι δὲ κηύσσετε, λέγοντες, ότι ήγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ εἶπε – ἔχειν. Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Καὶ εἰς — ἐξέρχεσθε. Καὶ περὶ τούτου πλατύ τερον ὁ Ματθαῖος ἐκεῖ ἱστόρησε. se Matth. x, 7. - te. Ne aut me aut legem timcas. Ex file enim et non ex contemptu te tigisti; et certe fides tua a me quidem conciliavit tibi sanitatem, a lege vero remissionem. Fidei autem illius totum attribuit negotium, ut et alii ad fidem attraherentur, sicut prædiximus. Ostendit itaque per hoc Christus, quod nullus ob morbum vel affectionem, quam invitus patitur, immundus est apud Deum. Filiam vero ipsam vocavit, utpote per fiden sibi adoptatam: simul etiam hujusmodi appellatione timorem penitus ab ea repellens, ipsam· que sibi familiarem reddens. Vers. 48. Vade in pace. Qua deinceps a morbo non impugneris. Juxta anagogen vero intelligi pɔtest sanguine fluens, natura humana: quæ, priusquam veniret Christus, manabat peccati impucitate sanguinaria sive mortifera; nec quidquam adjumenti senserat à spiritalibus animorum medicis, qui cjus curam habuerant, puta philosophis: sed detrimentam potius susceperat, per extraneas ac absurdas eorum doctrinas. Ut autem Christi tetigit vestimentum, hoc est, incarnationem ejus per fidem, repente sanata est. Ejus siquidem tangit vestimentum, quisquis credit ipsius incarnationem. Vers. 49. Adhuc Vers. 50. salva erit. Ire etiam scripsit Marcus decimo tertio capite, et in co quare interpretatio::em. Vers. 51. Cum autem venisset Vers. 53. mor - tua esset. Similiter et hæc omnia illo capite explanata sunt. Vers. 5.4. Ει apprehensa Vers. 56. quod factum cst. De his quoque nullo prætermisso ibi invenies. CAP. XXVII. De missione duodecim apostolorum. Cap. IX. Vers. 1. Convocatis ut curarent. Dictum est de his decimo mono juxta Matthaeum capite. Vers. 2. Ει misit infirmos. Eodem capite de his quoque distincte dictuin est, ubi ponitur: Euntes autem pradicale, dicenics: Instat regnum calorum. habeatis. Similiter et de his. crite. De his quoque litius Vers. 3. Et ait Vers. 4. Et in scripsit ibi Matthæus “. Variæ lectiones et notæ. Σου τήν. Α. Δὲ κάντεῦθεν. Διὰ πίστεως, omittit 13. Pust ἀπέθανε, omittit etiam Heatcnius verba textus: Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας, in sua versione, tametsi in Præfatione nihil ca de re monuerit.

ἰδοῦσα δὲ — ἦλθε. Τρέμουσα, ἅμα μὲν, καὶ διὰ την δύναμιν αὐτοῦ· ἅμα δὲ, καὶ διὰ τὸν νόμον, ὅτι ἀκάθαρτος οὖσα, ἥψατο τοῦ καθαροῦ. CAP. IX. Vers. 47. Cum ergo videret accessit. Tremens, tum propter illius virtutem, tum propter legem, quod, cum immunda esset, cum, qui mundus erat, tetigisset. Καὶ προσπεσοῦσα Vers. 47. Ac procidit παραχρῆμα. Καθ' ὑπέρο βατόν ἐστιν ἡ σύνταξις τῶν ῥητῶν, ὅτι προσπεσοῦσα αὐτῷ, ἀνήγγειλεν αὐτῷ ἐνώπιον παντὸς τοῦ λαοῦ, δι' ἣν αἰτίαν ήψατο αὐτοῦ, δηλαδή, λεληθότως· ταύτην δὲ τὴν αἰτίαν προειρήκαμεν ανωτέρω. protinus. Per hyperbaton est ordo verborum. Procidit ad pedes ejus, cl indicavit ei coram omni populo, ob quam causam illum tetigisset, puta clam sive occulte: hane autem causam superius prædiximus. 'Ο δὲ 'Ιησοῦς Vers. 48. Jesus autem - σε. Μὴ φοβοῦ, μήτε ἐμέ, μήτε τὸν νόμον. Ἐκ πίστεως γάρ, οὐκ ἐκ καταφρονήσεως ἥψω, καὶ λοιπὸν, ἡ πίστις σου παρ' ἐμοῦ μὲν, προςξένησε σοι τὴν ὑγείαν· παρὰ δὲ τοῦ νόμου, τὴν ἄφεσιν. Τῇ πίστει δὲ αὐτῆς τὸ πᾶν ἐπεγράψατο, ἵνα καὶ ἄλλοι πρὸς πίστιν ἐφελκυσθῶσιν, ὡς εἰρήκαμεν· ἔδειξε δὲ κανταῦθα ὁ Χριστὸς, ὅτι οὐδεὶς ἀκού σιον ἔχων πάθος, ἀκάθαρτός ἐστι παρὰ τῷ Θεῷ· Ουγατέρα δὲ αὐτὴν ἐκάλεσεν, ὡς υἱοθετηθεῖσαν αὐτῷ διὰ πίστεως, καὶ ἅμα διὰ τῆς προσηγορίας ταύτης παντελῶς τὸν φόβον αὐτῆς ἐκβάλλων καὶ οἱκειούμενος αὐτήν. Πορεύου εἰς εἰρήνην. Τὴν ἀπὸ τοῦ μηκέτι πολε μεῖσθαι ὑπὸ τοῦ πάθους. Κατὰ δὲ ἀναγωγήν, εἴη ἂν αἱμόρρους ἡ φύσις τῶν ἀνθρώπων, ἥτις πρὸ τοῦ ἐλα θεῖν τὸν Χριστὸν, ἐπήγαζε τὴν ἀκαθαρσίαν τῆς ἁμαρ τίας, φοινικὴν οὖσαν, ήτοι, φονικήν. Οὐδὲν δὲ ὠφε λήθη παρὰ τῶν ψυχικῶν ἰατρῶν αὐτῆ;, λέγω δή, τῶν φιλοσόφων· ἀλλὰ καὶ μᾶλλον ἐβλάβη ταῖς ἀλλοκότοις διδασκαλίαις αὐτῶν· ἀψαμένη δὲ τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, τουτέστι, τῆς σαρκώσεως αὐτοῦ, διὰ πίστεως, αύ- c τίκα ἰάθη. Καὶ γὰρ ἅπτεται τοῦ ἱματίου αὐτοῦ διὰ πίστεως πᾶς ὁ πιστεύων τῇ ἐνανθρωπήσει αὐτοῦ. "Ετι - σωθήσεται. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος ἔγρα ψεν ἐν τῷ τρισκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἑρμηνείαν. Ελθὼν δὲ — ἀπέθανεν Ομοίως καὶ περὶ τούτων πάντων ἐν ἐκείνῳ σεσαφήνισται. Εκόπτοντο δὲ αὐτὴν, ἀντὶ τοῦ, ἐθρήνουν αὐτήν. Καὶ κρατήσας — γεγονός. Ἔτι καὶ περὶ τούτων ἀπαραλείπτως εὑρήσεις ἐν ἐκείνῳ. ΚΕΦ. ΚΖ'. Περὶ τῆς ἀποστολῆς τῶν δώδεκα. Συγκαλεσάμενος - θεραπεύειν. Εἴρηται περί τούτων ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ἀπέστειλεν ἀσθενοῦντας. Ἐν ἐκείνῳ διείληπται καὶ περὶ τούτων, ἔνθα κεῖται τό· Που ρευόμενοι δὲ κηύσσετε, λέγοντες, ότι ήγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Καὶ εἶπε – ἔχειν. Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Καὶ εἰς — ἐξέρχεσθε. Καὶ περὶ τούτου πλατύ τερον ὁ Ματθαῖος ἐκεῖ ἱστόρησε. se Matth. x, 7. - te. Ne aut me aut legem timcas. Ex file enim et non ex contemptu te tigisti; et certe fides tua a me quidem conciliavit tibi sanitatem, a lege vero remissionem. Fidei autem illius totum attribuit negotium, ut et alii ad fidem attraherentur, sicut prædiximus. Ostendit itaque per hoc Christus, quod nullus ob morbum vel affectionem, quam invitus patitur, immundus est apud Deum. Filiam vero ipsam vocavit, utpote per fiden sibi adoptatam: simul etiam hujusmodi appellatione timorem penitus ab ea repellens, ipsam· que sibi familiarem reddens. Vers. 48. Vade in pace. Qua deinceps a morbo non impugneris. Juxta anagogen vero intelligi pɔtest sanguine fluens, natura humana: quæ, priusquam veniret Christus, manabat peccati impucitate sanguinaria sive mortifera; nec quidquam adjumenti senserat à spiritalibus animorum medicis, qui cjus curam habuerant, puta philosophis: sed detrimentam potius susceperat, per extraneas ac absurdas eorum doctrinas. Ut autem Christi tetigit vestimentum, hoc est, incarnationem ejus per fidem, repente sanata est. Ejus siquidem tangit vestimentum, quisquis credit ipsius incarnationem. Vers. 49. Adhuc Vers. 50. salva erit. Ire etiam scripsit Marcus decimo tertio capite, et in co quare interpretatio::em. Vers. 51. Cum autem venisset Vers. 53. mor - tua esset. Similiter et hæc omnia illo capite explanata sunt. Vers. 5.4. Ει apprehensa Vers. 56. quod factum cst. De his quoque nullo prætermisso ibi invenies. CAP. XXVII. De missione duodecim apostolorum. Cap. IX. Vers. 1. Convocatis ut curarent. Dictum est de his decimo mono juxta Matthaeum capite. Vers. 2. Ει misit infirmos. Eodem capite de his quoque distincte dictuin est, ubi ponitur: Euntes autem pradicale, dicenics: Instat regnum calorum. habeatis. Similiter et de his. crite. De his quoque litius Vers. 3. Et ait Vers. 4. Et in scripsit ibi Matthæus “. Variæ lectiones et notæ. Σου τήν. Α. Δὲ κάντεῦθεν. Διὰ πίστεως, omittit 13. Pust ἀπέθανε, omittit etiam Heatcnius verba textus: Αὐτὸς δὲ ἐκβαλὼν ἔξω πάντας, in sua versione, tametsi in Præfatione nihil ca de re monuerit.

Vers. 5. Et quicunque - adversus illos. Pari modo et de his. Vers. 6. Egressi ejus, qui miserat illos. stique. Juxta præceplum Vers. 7. Audivit - Vers. 9. eum. De his exacte disputatum est vicesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 10. Et reversi Vers. 11. eum. Decimo quinto capite Evangelii secundum Marcum dictum est de his latius, ubi ponitur: Et congregantur apo - stoli ad Jesum ". sanabat. Be his viceVers. 11. Ει suscipiens simo quinto juxta Mauhrum capite diligenter disputavimus, ubi dicitur: Et egressus Jesus vidit turbam multam: et misertus est illorum ". CAP. XXVIII. De quinque panibus. Vers. 12. Dies vero sumus. Predicto capita horuin data est explanatio. Diversorium vero dicit nunc, receptaculum. Vers. 15. Ail Vers. 14. quinquies mille. Simi- $45 Καὶ ὅσοι Καὶ ὅσοι — ἐπ' αὐτούς. Παραπλησίως καὶ περὶ τούτων. Εξερχόμενοι — πανταχοῦ. Κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ ἀποστείλαντος αὐτούς. Ηκουσεν αὐτόν. Περὶ τούτων ἠκριβολόγη της καλῶς ἐν τῷ εἰκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ὑποστρέψαντες — αὐτῷ. Ἐν τῷ πεντεκαι· δεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον εἴρηται περί τούτων πλατύτερον, ἔνθα κείται τό· καὶ συνάγονται οἱ ἀπόστολοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ δεξάμενος · Ιατο. Περὶ τουτων ἐν τῷ εἰσ κοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἐπιμελῶς διελάβομεν, ὅπου κεῖται τό· Καὶ ἐξελθών ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολύν όχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ' αὐτοῖς. ΚΕΦ. ΚΗ'. Περὶ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ιχθύων. Ἡ δὲ ἡμέρα - εσμέν. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφελαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐσαφηνίσθη. Κατάλυσιν δὲ λέγει νῦν τὴν κατασχήνωσιν. Elxe liter et de his. Vers. 14. Dixit Vers. 15. omnes. Pari modo τούτων. Εἶπε et de bis. Vers. 16. Acceptis Λαβών terea et de lis. πεντακισχίλιοι. Ομοίως καὶ περὶ ἅπαντας. Ὡσαύτως καὶ περὶ τούτων. - Vers. 17. duodecim. Præ. CAP. XXIX. De interrogatione Domini ad discipulos. Vers. 18. Et factum est - Vers. 20. Dei. Horum δώδεκα. Ετι καὶ περὶ τούτων ΚΕΦ. ΚΘ'. Περὶ τῆς τῶν μαθητῶν ἐπερωτήσεις. Καὶ ἐγένετο τοῦ Θεοῦ. Τούτων πάντων τὴν omnium interpretationem invenies tricesimo tertio Ερμηνείαν εὑρήσεις ἐν τῷ τριακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 21. Is vero - hoc. Lege totam enarrationem eorum quæ in illo capite dicta sunt, usque ad eum locum ubi dicitur: Ex eo tempore capit Jesus indicare discipulis *; et inde simul omnium diligentissimam sumito explanationem. Vers. 22. Dicens refugere. Ibi de bis quoque suo ordine disputatum est. Vers. 23. Dicebat me. Sed et de his quoque ibidem post pauca omnino invenies. Vers. 24. Quisquis eam. Quicunque voluerit animam suam a morte servare tempore martyrii, factus animæ amator, at non Christi amator, perdet eam in futuro seculo, hoc est, in supplicium projicietur. Hæc autem ibidem etiam, suoque dicta sunt ordine, videlicet decimo nono capite Evangelil secundum Matthæum Vers. 24. Quisquis cam. Quicunque illa priva. tus fuerit per martyrium, hic servabit eam in futuro seculo. τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ο δὲ — τοῦτο. Ανάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν τῶν ἐν ἐκείνῳ ῥητῶν ἄχρι τοῦ ᾿Απὸ τότε Αρ ξατο ὁ Ἰησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· καὶ λήψῃ πάντων ὁμοῦ διάγνωσιν ἀκριβεστάτην. ἐγερθῆναι. Καθεξῆς ἐκεῖ καὶ περὶ Επών τούτων διείληπται. Ελεγε μοι. 'Αλλὰ καὶ περὶ τούτων ἐν ἐκείνῳ μετ' ὀλίγα πάντα εὑρήσεις. "Ος — αὐτήν. ὓς ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ διασῶσαι ἀπὸ θανάτου, ἐν καιρῷ μαρτυρίου γινό μενος φιλόψυχος, ἀλλ' οὐ φιλόχριστος, ἀπολέσει αὐτ τὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι, τουτέστιν, εἰς κόλασιν ἐμβαλεῖ. Είρηκε δὲ ταῦτά τε καὶ τὰ ἑξῆς καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. "Ος — αὐτήν. ὓς ἂν ἀφαιρεθῇ αὐτὴν, διὰ μαρτυρίου, οὗτος σώσει αὐτὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι. οι Marc. vi, 30. **Matth. xiv, 14. * Matth. xvi, 21. Variæ lectiones et notæ. Ἠκριβολογήθη, Β. Τῶν ἐκείνων, Α. In mea Novi Testamenti Græci editione, p. 209, suspicatus fueram vocabula ista, καθ' ἡμέραν, quæ. Euthymius non agnoscit, translata esse in conita textum ex homileta aliquo. Laudaveram etiam loca similia Chrysostomi. Sed nunc in promptu est lo cus quent quærelam. Nam t. VII, p. 557, habet: Διηνεκώς γάρ, φησί, περίφερε τὸν θάνατον καὶ ΚΑΘ' ΗΜΕΡΑΝ ἕτοιμος ἔσο προς σφαγήν.

Vers. 5. Et quicunque - adversus illos. Pari modo et de his. Vers. 6. Egressi ejus, qui miserat illos. stique. Juxta præceplum Vers. 7. Audivit - Vers. 9. eum. De his exacte disputatum est vicesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 10. Et reversi Vers. 11. eum. Decimo quinto capite Evangelii secundum Marcum dictum est de his latius, ubi ponitur: Et congregantur apo - stoli ad Jesum ". sanabat. Be his viceVers. 11. Ει suscipiens simo quinto juxta Mauhrum capite diligenter disputavimus, ubi dicitur: Et egressus Jesus vidit turbam multam: et misertus est illorum ". CAP. XXVIII. De quinque panibus. Vers. 12. Dies vero sumus. Predicto capita horuin data est explanatio. Diversorium vero dicit nunc, receptaculum. Vers. 15. Ail Vers. 14. quinquies mille. Simi- $45 Καὶ ὅσοι Καὶ ὅσοι — ἐπ' αὐτούς. Παραπλησίως καὶ περὶ τούτων. Εξερχόμενοι — πανταχοῦ. Κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ ἀποστείλαντος αὐτούς. Ηκουσεν αὐτόν. Περὶ τούτων ἠκριβολόγη της καλῶς ἐν τῷ εἰκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ὑποστρέψαντες — αὐτῷ. Ἐν τῷ πεντεκαι· δεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον εἴρηται περί τούτων πλατύτερον, ἔνθα κείται τό· καὶ συνάγονται οἱ ἀπόστολοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ δεξάμενος · Ιατο. Περὶ τουτων ἐν τῷ εἰσ κοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἐπιμελῶς διελάβομεν, ὅπου κεῖται τό· Καὶ ἐξελθών ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολύν όχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ' αὐτοῖς. ΚΕΦ. ΚΗ'. Περὶ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ιχθύων. Ἡ δὲ ἡμέρα - εσμέν. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφελαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐσαφηνίσθη. Κατάλυσιν δὲ λέγει νῦν τὴν κατασχήνωσιν. Elxe liter et de his. Vers. 14. Dixit Vers. 15. omnes. Pari modo τούτων. Εἶπε et de bis. Vers. 16. Acceptis Λαβών terea et de lis. πεντακισχίλιοι. Ομοίως καὶ περὶ ἅπαντας. Ὡσαύτως καὶ περὶ τούτων. - Vers. 17. duodecim. Præ. CAP. XXIX. De interrogatione Domini ad discipulos. Vers. 18. Et factum est - Vers. 20. Dei. Horum δώδεκα. Ετι καὶ περὶ τούτων ΚΕΦ. ΚΘ'. Περὶ τῆς τῶν μαθητῶν ἐπερωτήσεις. Καὶ ἐγένετο τοῦ Θεοῦ. Τούτων πάντων τὴν omnium interpretationem invenies tricesimo tertio Ερμηνείαν εὑρήσεις ἐν τῷ τριακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 21. Is vero - hoc. Lege totam enarrationem eorum quæ in illo capite dicta sunt, usque ad eum locum ubi dicitur: Ex eo tempore capit Jesus indicare discipulis *; et inde simul omnium diligentissimam sumito explanationem. Vers. 22. Dicens refugere. Ibi de bis quoque suo ordine disputatum est. Vers. 23. Dicebat me. Sed et de his quoque ibidem post pauca omnino invenies. Vers. 24. Quisquis eam. Quicunque voluerit animam suam a morte servare tempore martyrii, factus animæ amator, at non Christi amator, perdet eam in futuro seculo, hoc est, in supplicium projicietur. Hæc autem ibidem etiam, suoque dicta sunt ordine, videlicet decimo nono capite Evangelil secundum Matthæum Vers. 24. Quisquis cam. Quicunque illa priva. tus fuerit per martyrium, hic servabit eam in futuro seculo. τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ο δὲ — τοῦτο. Ανάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν τῶν ἐν ἐκείνῳ ῥητῶν ἄχρι τοῦ ᾿Απὸ τότε Αρ ξατο ὁ Ἰησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· καὶ λήψῃ πάντων ὁμοῦ διάγνωσιν ἀκριβεστάτην. ἐγερθῆναι. Καθεξῆς ἐκεῖ καὶ περὶ Επών τούτων διείληπται. Ελεγε μοι. 'Αλλὰ καὶ περὶ τούτων ἐν ἐκείνῳ μετ' ὀλίγα πάντα εὑρήσεις. "Ος — αὐτήν. ὓς ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ διασῶσαι ἀπὸ θανάτου, ἐν καιρῷ μαρτυρίου γινό μενος φιλόψυχος, ἀλλ' οὐ φιλόχριστος, ἀπολέσει αὐτ τὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι, τουτέστιν, εἰς κόλασιν ἐμβαλεῖ. Είρηκε δὲ ταῦτά τε καὶ τὰ ἑξῆς καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. "Ος — αὐτήν. ὓς ἂν ἀφαιρεθῇ αὐτὴν, διὰ μαρτυρίου, οὗτος σώσει αὐτὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι. οι Marc. vi, 30. **Matth. xiv, 14. * Matth. xvi, 21. Variæ lectiones et notæ. Ἠκριβολογήθη, Β. Τῶν ἐκείνων, Α. In mea Novi Testamenti Græci editione, p. 209, suspicatus fueram vocabula ista, καθ' ἡμέραν, quæ. Euthymius non agnoscit, translata esse in conita textum ex homileta aliquo. Laudaveram etiam loca similia Chrysostomi. Sed nunc in promptu est lo cus quent quærelam. Nam t. VII, p. 557, habet: Διηνεκώς γάρ, φησί, περίφερε τὸν θάνατον καὶ ΚΑΘ' ΗΜΕΡΑΝ ἕτοιμος ἔσο προς σφαγήν.

Vers. 5. Et quicunque - adversus illos. Pari modo et de his. Vers. 6. Egressi ejus, qui miserat illos. stique. Juxta præceplum Vers. 7. Audivit - Vers. 9. eum. De his exacte disputatum est vicesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 10. Et reversi Vers. 11. eum. Decimo quinto capite Evangelii secundum Marcum dictum est de his latius, ubi ponitur: Et congregantur apo - stoli ad Jesum ". sanabat. Be his viceVers. 11. Ει suscipiens simo quinto juxta Mauhrum capite diligenter disputavimus, ubi dicitur: Et egressus Jesus vidit turbam multam: et misertus est illorum ". CAP. XXVIII. De quinque panibus. Vers. 12. Dies vero sumus. Predicto capita horuin data est explanatio. Diversorium vero dicit nunc, receptaculum. Vers. 15. Ail Vers. 14. quinquies mille. Simi- $45 Καὶ ὅσοι Καὶ ὅσοι — ἐπ' αὐτούς. Παραπλησίως καὶ περὶ τούτων. Εξερχόμενοι — πανταχοῦ. Κατὰ τὴν ἐντολὴν τοῦ ἀποστείλαντος αὐτούς. Ηκουσεν αὐτόν. Περὶ τούτων ἠκριβολόγη της καλῶς ἐν τῷ εἰκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ὑποστρέψαντες — αὐτῷ. Ἐν τῷ πεντεκαι· δεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον εἴρηται περί τούτων πλατύτερον, ἔνθα κείται τό· καὶ συνάγονται οἱ ἀπόστολοι πρὸς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ δεξάμενος · Ιατο. Περὶ τουτων ἐν τῷ εἰσ κοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἐπιμελῶς διελάβομεν, ὅπου κεῖται τό· Καὶ ἐξελθών ὁ Ἰησοῦς εἶδε πολύν όχλον, καὶ ἐσπλαγχνίσθη ἐπ' αὐτοῖς. ΚΕΦ. ΚΗ'. Περὶ τῶν πέντε ἄρτων καὶ τῶν δύο ιχθύων. Ἡ δὲ ἡμέρα - εσμέν. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφελαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐσαφηνίσθη. Κατάλυσιν δὲ λέγει νῦν τὴν κατασχήνωσιν. Elxe liter et de his. Vers. 14. Dixit Vers. 15. omnes. Pari modo τούτων. Εἶπε et de bis. Vers. 16. Acceptis Λαβών terea et de lis. πεντακισχίλιοι. Ομοίως καὶ περὶ ἅπαντας. Ὡσαύτως καὶ περὶ τούτων. - Vers. 17. duodecim. Præ. CAP. XXIX. De interrogatione Domini ad discipulos. Vers. 18. Et factum est - Vers. 20. Dei. Horum δώδεκα. Ετι καὶ περὶ τούτων ΚΕΦ. ΚΘ'. Περὶ τῆς τῶν μαθητῶν ἐπερωτήσεις. Καὶ ἐγένετο τοῦ Θεοῦ. Τούτων πάντων τὴν omnium interpretationem invenies tricesimo tertio Ερμηνείαν εὑρήσεις ἐν τῷ τριακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 21. Is vero - hoc. Lege totam enarrationem eorum quæ in illo capite dicta sunt, usque ad eum locum ubi dicitur: Ex eo tempore capit Jesus indicare discipulis *; et inde simul omnium diligentissimam sumito explanationem. Vers. 22. Dicens refugere. Ibi de bis quoque suo ordine disputatum est. Vers. 23. Dicebat me. Sed et de his quoque ibidem post pauca omnino invenies. Vers. 24. Quisquis eam. Quicunque voluerit animam suam a morte servare tempore martyrii, factus animæ amator, at non Christi amator, perdet eam in futuro seculo, hoc est, in supplicium projicietur. Hæc autem ibidem etiam, suoque dicta sunt ordine, videlicet decimo nono capite Evangelil secundum Matthæum Vers. 24. Quisquis cam. Quicunque illa priva. tus fuerit per martyrium, hic servabit eam in futuro seculo. τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ο δὲ — τοῦτο. Ανάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν τῶν ἐν ἐκείνῳ ῥητῶν ἄχρι τοῦ ᾿Απὸ τότε Αρ ξατο ὁ Ἰησοῦς δεικνύειν τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· καὶ λήψῃ πάντων ὁμοῦ διάγνωσιν ἀκριβεστάτην. ἐγερθῆναι. Καθεξῆς ἐκεῖ καὶ περὶ Επών τούτων διείληπται. Ελεγε μοι. 'Αλλὰ καὶ περὶ τούτων ἐν ἐκείνῳ μετ' ὀλίγα πάντα εὑρήσεις. "Ος — αὐτήν. ὓς ἂν θέλῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ διασῶσαι ἀπὸ θανάτου, ἐν καιρῷ μαρτυρίου γινό μενος φιλόψυχος, ἀλλ' οὐ φιλόχριστος, ἀπολέσει αὐτ τὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι, τουτέστιν, εἰς κόλασιν ἐμβαλεῖ. Είρηκε δὲ ταῦτά τε καὶ τὰ ἑξῆς καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. "Ος — αὐτήν. ὓς ἂν ἀφαιρεθῇ αὐτὴν, διὰ μαρτυρίου, οὗτος σώσει αὐτὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι. οι Marc. vi, 30. **Matth. xiv, 14. * Matth. xvi, 21. Variæ lectiones et notæ. Ἠκριβολογήθη, Β. Τῶν ἐκείνων, Α. In mea Novi Testamenti Græci editione, p. 209, suspicatus fueram vocabula ista, καθ' ἡμέραν, quæ. Euthymius non agnoscit, translata esse in conita textum ex homileta aliquo. Laudaveram etiam loca similia Chrysostomi. Sed nunc in promptu est lo cus quent quærelam. Nam t. VII, p. 557, habet: Διηνεκώς γάρ, φησί, περίφερε τὸν θάνατον καὶ ΚΑΘ' ΗΜΕΡΑΝ ἕτοιμος ἔσο προς σφαγήν.

Τί γὰρ — ζημιωθείς; Τοῦτο καὶ ὁ Ματθαῖος ἔγραψεν ἐπὶ τέλους τοῦ τριακοστοῦ τρίτου κεφαλαίου, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Τὸ δὲ, ἢ ζημιωθείς, ἐφερμηνευτικόν ἐστι τοῦ, ἀπολέσας. Απώλειαν δὲ καὶ ζημίαν ὀνομάζει τὴν αἰώνιον καταδίκην καὶ κόλασιν. *Ος γὰρ - ἀγγέλων. Τούτων εμνημόνευσε καὶ ὁ Μάρκος ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἐν ἐκείνῳ διηρμηνεύθησαν. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων; Διότι καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρός, δόξα αὐτοῦ ἔσται. Υἱὸς γὰρ αὐτοῦ ἐστι. Καὶ ἡ δόξα τῶν ἁγίων ἀγγέλων, δόξα αὐτοῦ ἔσται. Δεσπότης γὰρ αὐτῶν ἐστι. Λέγω δὲ · τοῦ Θεοῦ. Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ τέλει τοῦ τριακοστοῦ τρίτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαίον. ΚΕΦ. Δ'. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ ᾿Ιησοῦ. Ἐγένετο ὀκτώ. Διῆλθον, δηλονότι. Καὶ παραλαβών Ιερουσαλήμ. Περὶ τῆς μετ ταμορφώσεως ταύτης φανερώτερον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, ἐν ᾧ καὶ ταῦτα κατὰ λόγον ἡρμηνεύθησαν. Προσευ χόμενος δὲ μετεμορφώθη, ἵνα μάθωμεν, ὅτι ἡ προσ ευχή μεταμορφοι καὶ λαμπρύνει τὸν ἄνθρωπον, ὡς χρή, γινομένη. 'Ο δὲ Πέτρος αὐτῷ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. Δόξαν δὲ νόει τὴν λαμπρότητα. Καὶ ἐγένετο – νεφέλην. Μωϋσῆς μὲν καὶ Ἠλίας εἰσῆλθον εἰς τὸ πάχος τῆς νεφέλη;, ἀπαχθησόμενοι πάντως εἰς τοὺς ἀφωρισμένους αὐτοῖς τόπους· οἱ μαθηταὶ δὲ, ὄντες μὲν ἔκφοβοι καὶ διὰ τὴν μετα μόρφωσιν τοῦ Δεσπότου, καθὼς εἶπε Μάρκος, θεα σάμενοι δὲ καὶ τούτους οὕτως ὑπερφυῶς ἀναλαμβανομένους, εφοβήθησαν μᾶλλον. Καὶ φωνὴ — μόνος. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐξηγήθη λε πτομερῶς. "Α μὲν οὖν παρῆκεν ὁ Ματθαῖος, δ ἐξεῖπεν ὁ Λουκᾶς· ὁ δὲ παρέδραμεν ὁ Λουκᾶς, ἱστό ρησεν ὁ Ματθαῖος. Καὶ αὐτοὶ — έωράκασιν. Εἶπε γὰρ ὁ Ματθαῖος· ὅτι καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους, ἐνα ετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Μηδενὶ είπητε τὸ ῞Οραμα, ἕως οὗ ὁ γιὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ· καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ερμη νείαν ἐκεῖ. ΚΕΦ. ΛΑ'. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. Εγένετο ἠδυνήθησαν. Τὸν παῖδα τοῦτον "Joann. x, 30. 60 Marc. ix, 6. se Matth. xvm, 9. Οὖν abest. CAP. IX. Vers. 25. Quid enim facial? Hoc et Matthaeus scripsit in fine tricesimi tertii capitis: et ibi qure enarrationem. Quod autem addit: Aut sui ipsius jacturam facial, declarativum est præcedentis, puta, seipsum perdat. Perditionem vero et jacturam nominat, æternam condemnationem et supplicium. Vers. 26. Quemcunque angelorum. Horum et Marcus meininit vicesimo quarto capite, et ibi explanata sunt. Verum quomodo et Patris, et sanctorum angelorum? Quia gloria Patris gloria est ipsius, cum upum sint. Ego et Pater, inquit, unum sumus * (εε): gloria vero angelorum, etiam ipsius est; Dominus enim illorum est. Vers. 27. Dico - Dei. Dictum est de his in fine tricesimi tertii capitis Evangelii sccundum Malthæum. CAP. XXX. De tansformatione. Vers. 28. Factum est ierunt. octo. Videlicet pertrausVers. 28. Assumpsit - Vers. 31. Hierosolymis. De hac transformatione manifestius scripsit Matthæus tricesimo quarto sui Evangelii capite, in quo etiam hæc ad verbum declarata sunt. Orans autem transformatus est, ut discamus, quod oratio transformat ac illustrat hominem, si fiat quemadmodum oportet, Vers. 32. Petrus vero illo. Ibi etiam de his dictum est. Gloriam vero intellige splendorem. Vers. 33, Factum est. • Vers. 34. nubem. Moses quidem et Elias intraverant in spissitudinem nubis ad loca omnino inter se separata (wu): discipu!! vero, cum etiam propter Domini transformationem essent exterriti, veluti dixit Marcus "; videntes etiam, quod hoc modo ipsi (v) supernaturaliter in nubem reciperentur, maxime limuerunt. Vers. 35. Et vox - Vers. 36. solus. Prædictu capite Evangelii secundum Matthæum subtiliter de his disputatum est. Quæ ergo præteriit Matthæus, ea Lucas expressit; quæ vero prætermisi: Lucas, ca scripsit Matthæus. Vers. 50. Et ipsi — viderunt. Dixit enim Ma!- thæus, quod dum descenderent de monte, præcepit eis Jesus dicens: Nemini dixeritis visionem, donec Filius hominis a mortuis resurgat ". Et ibi lege horum interpretationem. CAP. XXXI. De lunatico. Vers, 57. Factum est — Vers. 40. potuerunt. Variæ lectiones et notæ. 'Απ),loco iz, habet etiam uterque codles in contextu Matthæi, quod eo magis miror, quod sumus. lu Greco tantum est, Cum unum Filius enim ejus est. (uu) Ad loca tur ad destinata ipsis loca. separata. Ut nimirum referan- romChrysost. tom. VII, p. 570, label ἐκ, probantibus etiam codicibus Chrysostomi Mosquensibus. (v) Videntes — ipsi, etc. Videntes autem, istos (Mosen et Eliam) etiam ita supernaturaliter assumpto magis timuerunt.

Τί γὰρ — ζημιωθείς; Τοῦτο καὶ ὁ Ματθαῖος ἔγραψεν ἐπὶ τέλους τοῦ τριακοστοῦ τρίτου κεφαλαίου, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Τὸ δὲ, ἢ ζημιωθείς, ἐφερμηνευτικόν ἐστι τοῦ, ἀπολέσας. Απώλειαν δὲ καὶ ζημίαν ὀνομάζει τὴν αἰώνιον καταδίκην καὶ κόλασιν. *Ος γὰρ - ἀγγέλων. Τούτων εμνημόνευσε καὶ ὁ Μάρκος ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἐν ἐκείνῳ διηρμηνεύθησαν. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων; Διότι καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρός, δόξα αὐτοῦ ἔσται. Υἱὸς γὰρ αὐτοῦ ἐστι. Καὶ ἡ δόξα τῶν ἁγίων ἀγγέλων, δόξα αὐτοῦ ἔσται. Δεσπότης γὰρ αὐτῶν ἐστι. Λέγω δὲ · τοῦ Θεοῦ. Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ τέλει τοῦ τριακοστοῦ τρίτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαίον. ΚΕΦ. Δ'. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ ᾿Ιησοῦ. Ἐγένετο ὀκτώ. Διῆλθον, δηλονότι. Καὶ παραλαβών Ιερουσαλήμ. Περὶ τῆς μετ ταμορφώσεως ταύτης φανερώτερον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, ἐν ᾧ καὶ ταῦτα κατὰ λόγον ἡρμηνεύθησαν. Προσευ χόμενος δὲ μετεμορφώθη, ἵνα μάθωμεν, ὅτι ἡ προσ ευχή μεταμορφοι καὶ λαμπρύνει τὸν ἄνθρωπον, ὡς χρή, γινομένη. 'Ο δὲ Πέτρος αὐτῷ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. Δόξαν δὲ νόει τὴν λαμπρότητα. Καὶ ἐγένετο – νεφέλην. Μωϋσῆς μὲν καὶ Ἠλίας εἰσῆλθον εἰς τὸ πάχος τῆς νεφέλη;, ἀπαχθησόμενοι πάντως εἰς τοὺς ἀφωρισμένους αὐτοῖς τόπους· οἱ μαθηταὶ δὲ, ὄντες μὲν ἔκφοβοι καὶ διὰ τὴν μετα μόρφωσιν τοῦ Δεσπότου, καθὼς εἶπε Μάρκος, θεα σάμενοι δὲ καὶ τούτους οὕτως ὑπερφυῶς ἀναλαμβανομένους, εφοβήθησαν μᾶλλον. Καὶ φωνὴ — μόνος. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐξηγήθη λε πτομερῶς. "Α μὲν οὖν παρῆκεν ὁ Ματθαῖος, δ ἐξεῖπεν ὁ Λουκᾶς· ὁ δὲ παρέδραμεν ὁ Λουκᾶς, ἱστό ρησεν ὁ Ματθαῖος. Καὶ αὐτοὶ — έωράκασιν. Εἶπε γὰρ ὁ Ματθαῖος· ὅτι καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους, ἐνα ετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Μηδενὶ είπητε τὸ ῞Οραμα, ἕως οὗ ὁ γιὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ· καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ερμη νείαν ἐκεῖ. ΚΕΦ. ΛΑ'. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. Εγένετο ἠδυνήθησαν. Τὸν παῖδα τοῦτον "Joann. x, 30. 60 Marc. ix, 6. se Matth. xvm, 9. Οὖν abest. CAP. IX. Vers. 25. Quid enim facial? Hoc et Matthaeus scripsit in fine tricesimi tertii capitis: et ibi qure enarrationem. Quod autem addit: Aut sui ipsius jacturam facial, declarativum est præcedentis, puta, seipsum perdat. Perditionem vero et jacturam nominat, æternam condemnationem et supplicium. Vers. 26. Quemcunque angelorum. Horum et Marcus meininit vicesimo quarto capite, et ibi explanata sunt. Verum quomodo et Patris, et sanctorum angelorum? Quia gloria Patris gloria est ipsius, cum upum sint. Ego et Pater, inquit, unum sumus * (εε): gloria vero angelorum, etiam ipsius est; Dominus enim illorum est. Vers. 27. Dico - Dei. Dictum est de his in fine tricesimi tertii capitis Evangelii sccundum Malthæum. CAP. XXX. De tansformatione. Vers. 28. Factum est ierunt. octo. Videlicet pertrausVers. 28. Assumpsit - Vers. 31. Hierosolymis. De hac transformatione manifestius scripsit Matthæus tricesimo quarto sui Evangelii capite, in quo etiam hæc ad verbum declarata sunt. Orans autem transformatus est, ut discamus, quod oratio transformat ac illustrat hominem, si fiat quemadmodum oportet, Vers. 32. Petrus vero illo. Ibi etiam de his dictum est. Gloriam vero intellige splendorem. Vers. 33, Factum est. • Vers. 34. nubem. Moses quidem et Elias intraverant in spissitudinem nubis ad loca omnino inter se separata (wu): discipu!! vero, cum etiam propter Domini transformationem essent exterriti, veluti dixit Marcus "; videntes etiam, quod hoc modo ipsi (v) supernaturaliter in nubem reciperentur, maxime limuerunt. Vers. 35. Et vox - Vers. 36. solus. Prædictu capite Evangelii secundum Matthæum subtiliter de his disputatum est. Quæ ergo præteriit Matthæus, ea Lucas expressit; quæ vero prætermisi: Lucas, ca scripsit Matthæus. Vers. 50. Et ipsi — viderunt. Dixit enim Ma!- thæus, quod dum descenderent de monte, præcepit eis Jesus dicens: Nemini dixeritis visionem, donec Filius hominis a mortuis resurgat ". Et ibi lege horum interpretationem. CAP. XXXI. De lunatico. Vers, 57. Factum est — Vers. 40. potuerunt. Variæ lectiones et notæ. 'Απ),loco iz, habet etiam uterque codles in contextu Matthæi, quod eo magis miror, quod sumus. lu Greco tantum est, Cum unum Filius enim ejus est. (uu) Ad loca tur ad destinata ipsis loca. separata. Ut nimirum referan- romChrysost. tom. VII, p. 570, label ἐκ, probantibus etiam codicibus Chrysostomi Mosquensibus. (v) Videntes — ipsi, etc. Videntes autem, istos (Mosen et Eliam) etiam ita supernaturaliter assumpto magis timuerunt.

Τί γὰρ — ζημιωθείς; Τοῦτο καὶ ὁ Ματθαῖος ἔγραψεν ἐπὶ τέλους τοῦ τριακοστοῦ τρίτου κεφαλαίου, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Τὸ δὲ, ἢ ζημιωθείς, ἐφερμηνευτικόν ἐστι τοῦ, ἀπολέσας. Απώλειαν δὲ καὶ ζημίαν ὀνομάζει τὴν αἰώνιον καταδίκην καὶ κόλασιν. *Ος γὰρ - ἀγγέλων. Τούτων εμνημόνευσε καὶ ὁ Μάρκος ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἐν ἐκείνῳ διηρμηνεύθησαν. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ τῶν ἁγίων ἀγγέλων; Διότι καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρός, δόξα αὐτοῦ ἔσται. Υἱὸς γὰρ αὐτοῦ ἐστι. Καὶ ἡ δόξα τῶν ἁγίων ἀγγέλων, δόξα αὐτοῦ ἔσται. Δεσπότης γὰρ αὐτῶν ἐστι. Λέγω δὲ · τοῦ Θεοῦ. Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ τέλει τοῦ τριακοστοῦ τρίτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαίον. ΚΕΦ. Δ'. Περὶ τῆς μεταμορφώσεως τοῦ ᾿Ιησοῦ. Ἐγένετο ὀκτώ. Διῆλθον, δηλονότι. Καὶ παραλαβών Ιερουσαλήμ. Περὶ τῆς μετ ταμορφώσεως ταύτης φανερώτερον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, ἐν ᾧ καὶ ταῦτα κατὰ λόγον ἡρμηνεύθησαν. Προσευ χόμενος δὲ μετεμορφώθη, ἵνα μάθωμεν, ὅτι ἡ προσ ευχή μεταμορφοι καὶ λαμπρύνει τὸν ἄνθρωπον, ὡς χρή, γινομένη. 'Ο δὲ Πέτρος αὐτῷ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. Δόξαν δὲ νόει τὴν λαμπρότητα. Καὶ ἐγένετο – νεφέλην. Μωϋσῆς μὲν καὶ Ἠλίας εἰσῆλθον εἰς τὸ πάχος τῆς νεφέλη;, ἀπαχθησόμενοι πάντως εἰς τοὺς ἀφωρισμένους αὐτοῖς τόπους· οἱ μαθηταὶ δὲ, ὄντες μὲν ἔκφοβοι καὶ διὰ τὴν μετα μόρφωσιν τοῦ Δεσπότου, καθὼς εἶπε Μάρκος, θεα σάμενοι δὲ καὶ τούτους οὕτως ὑπερφυῶς ἀναλαμβανομένους, εφοβήθησαν μᾶλλον. Καὶ φωνὴ — μόνος. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐξηγήθη λε πτομερῶς. "Α μὲν οὖν παρῆκεν ὁ Ματθαῖος, δ ἐξεῖπεν ὁ Λουκᾶς· ὁ δὲ παρέδραμεν ὁ Λουκᾶς, ἱστό ρησεν ὁ Ματθαῖος. Καὶ αὐτοὶ — έωράκασιν. Εἶπε γὰρ ὁ Ματθαῖος· ὅτι καταβαινόντων αὐτῶν ἀπὸ τοῦ ὄρους, ἐνα ετείλατο αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς λέγων· Μηδενὶ είπητε τὸ ῞Οραμα, ἕως οὗ ὁ γιὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐκ νεκρῶν ἀναστῇ· καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ερμη νείαν ἐκεῖ. ΚΕΦ. ΛΑ'. Περὶ τοῦ σεληνιαζομένου. Εγένετο ἠδυνήθησαν. Τὸν παῖδα τοῦτον "Joann. x, 30. 60 Marc. ix, 6. se Matth. xvm, 9. Οὖν abest. CAP. IX. Vers. 25. Quid enim facial? Hoc et Matthaeus scripsit in fine tricesimi tertii capitis: et ibi qure enarrationem. Quod autem addit: Aut sui ipsius jacturam facial, declarativum est præcedentis, puta, seipsum perdat. Perditionem vero et jacturam nominat, æternam condemnationem et supplicium. Vers. 26. Quemcunque angelorum. Horum et Marcus meininit vicesimo quarto capite, et ibi explanata sunt. Verum quomodo et Patris, et sanctorum angelorum? Quia gloria Patris gloria est ipsius, cum upum sint. Ego et Pater, inquit, unum sumus * (εε): gloria vero angelorum, etiam ipsius est; Dominus enim illorum est. Vers. 27. Dico - Dei. Dictum est de his in fine tricesimi tertii capitis Evangelii sccundum Malthæum. CAP. XXX. De tansformatione. Vers. 28. Factum est ierunt. octo. Videlicet pertrausVers. 28. Assumpsit - Vers. 31. Hierosolymis. De hac transformatione manifestius scripsit Matthæus tricesimo quarto sui Evangelii capite, in quo etiam hæc ad verbum declarata sunt. Orans autem transformatus est, ut discamus, quod oratio transformat ac illustrat hominem, si fiat quemadmodum oportet, Vers. 32. Petrus vero illo. Ibi etiam de his dictum est. Gloriam vero intellige splendorem. Vers. 33, Factum est. • Vers. 34. nubem. Moses quidem et Elias intraverant in spissitudinem nubis ad loca omnino inter se separata (wu): discipu!! vero, cum etiam propter Domini transformationem essent exterriti, veluti dixit Marcus "; videntes etiam, quod hoc modo ipsi (v) supernaturaliter in nubem reciperentur, maxime limuerunt. Vers. 35. Et vox - Vers. 36. solus. Prædictu capite Evangelii secundum Matthæum subtiliter de his disputatum est. Quæ ergo præteriit Matthæus, ea Lucas expressit; quæ vero prætermisi: Lucas, ca scripsit Matthæus. Vers. 50. Et ipsi — viderunt. Dixit enim Ma!- thæus, quod dum descenderent de monte, præcepit eis Jesus dicens: Nemini dixeritis visionem, donec Filius hominis a mortuis resurgat ". Et ibi lege horum interpretationem. CAP. XXXI. De lunatico. Vers, 57. Factum est — Vers. 40. potuerunt. Variæ lectiones et notæ. 'Απ),loco iz, habet etiam uterque codles in contextu Matthæi, quod eo magis miror, quod sumus. lu Greco tantum est, Cum unum Filius enim ejus est. (uu) Ad loca tur ad destinata ipsis loca. separata. Ut nimirum referan- romChrysost. tom. VII, p. 570, label ἐκ, probantibus etiam codicibus Chrysostomi Mosquensibus. (v) Videntes — ipsi, etc. Videntes autem, istos (Mosen et Eliam) etiam ita supernaturaliter assumpto magis timuerunt.

Filium hunc lunaticum fuisse scripsit Matthaus σεληνιάζεσθαι Ματθαῖος ἔγραψεν ἐν τῷ τριακοστή tricesimo quinto capite; et omnino de his ibi diclum est. Vers. 41. Respondens - huc. in illo horum m nium declarationes invenies. Vers. 42. Cum dissipavit. Hæc latius scripsit Marcus vicesimo sexto capite, et ibi enarrationem horum quære. Vers. 42. Increpavit — patri suo. Præedicto tri cesimo quinto capite Evangelii juxta Matthæum de bis dictum est. Vers. 45. Stupebant Dei. Putabant enim, non propria, sed Dei virtute hæc eum operari miracula. Vers. 43. Omnibus — Vers. 44. istos. Quos dixit vicesimo nono capite presentis Evangelii de sua passione et occisione ac resurrectione: ideo etiam, cum hos quasi significare incepisset, catera reliquit, tanquam jam intellecta. Vers. 44. Filius enim - Vers. 45. hoc. Verbum, non quod erat de passione et occisione, sed de resurrectione. Dictum est autem de hoc in fine enarrationis tricesimi quinti capitis Evangelii secundum Matthæum: lege ergo, quæ ibi dicta sunt. MatCAP. XXXII. De disputantibus quis esset major. Vers. 46. Intravil Vers. 47. juxta se. thaus vero tricesimo septimo capite ait ", quod accedentes discipuli de hoc interrogaverunt eum. Ο Verisimile ergo est, quod ubi cogitationem illorum cognovisset, et interrogasset: Quid in via tractabatis? sicut dixit Marcus ", postmodum etiam ipsi, cum jam cognita esset cogitatio sus, interrogaverunt de hoc: deinde Jesus apprehendit puerum, qui ibi præsens erat, et statuit illum juxta se, dixitque cætera, quæ sequuntur. Itaque Matthæus scripsit, quod interrogaverunt discipuli; Marcus vero et Lucas hoc relicto scripserunt, quod cognovit cogitationem eorum: et ille quidem posteriora dixit, hic autem priora. Lege ergo dicto capite Evangelii juxta Matthæum explanationem totam, quæ admodum utilis est. Vers. 48. Εt ait me. Alia quoque ante hæc πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ εἴρηται περὶ τούτων πάν των ἐκεῖ. Αποκριθεὶς — ὧδε. Ἐν ἐκείνῳ τὰς λύσεις του των ὅλων εὑρήσεις. "Ετι - συνεσπάραξε. Ταῦτα πλατύτερον ὁ Μάρ κος ἱστόρησεν ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Επετίμησε - πατρὶ αὐτοῦ. Ἐν τῷ προῤῥη θέντι τριακοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον ἐῤῥήθη περὶ τούτων. Εξεπλήσσοντο - τοῦ Θεοῦ. "Ποντο γάρ, οὐκ ἐξ ιδίας δυνάμεως, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ ταῦτα τερατουρ γεῖν αὐτόν. Πάντων τούτους. Οὓς εἶπεν ἐν τῷ εἰκοστή ἐνάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ παρόντος Εὐαγγελίου, περί τε τοῦ Πάθους, καὶ τῆς ἀναιρέσεως, καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ. Διὸ καὶ ἐναρξάμενος αὐτῶν, ὥστε δη λῶσαι, περὶ ὧν λέγει, τὰ λοιπὰ καταλέλοιπεν, ὡς ήδη νοούμενα. Ο γὰρ Υιός τούτου. Τὸ ῥῆμα, οὐ τὸ περὶ τοῦ Πάθους καὶ τῆς ἀναιρέσεως, ἀλλὰ τὸ περὶ τῆς ἀναστάσεως. Είρηται δὲ περὶ τούτου ἐν τῷ τέλει τῆς ἐξηγήσεως τοῦ τριακοστοῦ πέμπτου κεφα λαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὰ ἐκεῖ ῥηθέντα. ΚΕΦ. ΛΒ'. Περὶ τῶν διαλογιζομένων τις μείζων. Εἰσῆλθε — παρ' ἑαυτῷ. Ο δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ φησίν· ὅτι προσελθόν τες οἱ μαθηταὶ ἠρώτησαν αὐτὸν περὶ τούτου. Εἰκός δὲ, γνόντος αὐτοῦ τὸν διαλογισμὸν αὐτῶν, καὶ ἐπε ερωτήσαντος αὐτούς, τί ἐν τῇ ὁδῷ πρὸς ἑαυτοὺς δια ελογίζοντο, ὡς εἶπεν ὁ Μάρκος, λοιπὸν καὶ αὐτοὺς, ὡς ἤδη γνωσθέντος τοῦ διαλογισμοῦ, ἐρωτῆσαι περί αὐτοῦ, εἶτα τὸν Ἰησοῦν ἐπιλαβέσθαι παιδίου παρ ιόντος, καὶ στῆσαι αὐτὸ παρ' ἑαυτῷ, καὶ εἰπεῖν τὰ ἐξῆς. Λοιπὸν οὖν ὁ μὲν Ματθαῖος ἔγραψεν· ὅτι ἠρώτησαν οἱ μαθηταί· Μάρκος δὲ καὶ Λουκᾶς, τοῦτο παραλιπόντες, ιστόρησαν, ὅτι ἔγνω τον διαλο γισμὸν αὐτῶν. Καὶ ὁ μὲν τὰ ὕστερον εἶπεν, οἱ δὲ τὰ πρότερον. 'Ανάγνωθι δὲ ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίω τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ὅλην εξήγησιν, ἀναγκαιο τάτην ούσαν. Καὶ εἶπεν με. Καὶ ἄλλα πρὸ τούτων εἴρηκεν, dixit, quæ Matthaus conscripsit, per quæ etiam άπερ ἀνέγραψεν ὁ Ματθαῖος, ἀφ' ὧν εὐχερῶς καὶ hæc facile cognoscuntur; quære ergo illa. Per pucrum vero humilitatem et abjectionem significavi Vers. 48. Nam magnus. Hic Ginis est inten tionis propter quam puerum juɛla se statuit. Minimum autem, {dixit humillimum. Similia quoque dixit quadragesimo tertio Evangelii secundum Matthæum capite: et juxta medium ejus capitis. Vers. 49. Respondens Vers. 50. est. Hæc etiam scripsit Marcus vicesinio septimo capite, et ibi horum lege explanationer. ταῦτα διαγινώσκονται, καὶ ζήτησον αὐτά. Διὰ τοῦ παιδίου δὲ τὴν ταπείνωσιν καὶ εὐτέλειαν όπο εδήλωσεν. Ὁ γὰρ - μέγας. Τοῦτο πέρας του σκοπού, δι' ἐν ἔστησε τὸ παιδίον παρ' ἑαυτῷ· μικρότερον δε λέγει, τὸν ταπεινότερον. Εἶπε δὲ τοιαῦτα καὶ ἐν τῷ τεσσα ρακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον περὶ τὸ μέσον τοῦ τοιούτου κεφαλαίου. Αποκριθεὶς -- ἐστί. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος ἔγρα ψεν ἐν τῷ εἰκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τούτων σαφήνειαν. 87 Matth. XVIII, 1.» Marc. 1x, 33.

Filium hunc lunaticum fuisse scripsit Matthaus σεληνιάζεσθαι Ματθαῖος ἔγραψεν ἐν τῷ τριακοστή tricesimo quinto capite; et omnino de his ibi diclum est. Vers. 41. Respondens - huc. in illo horum m nium declarationes invenies. Vers. 42. Cum dissipavit. Hæc latius scripsit Marcus vicesimo sexto capite, et ibi enarrationem horum quære. Vers. 42. Increpavit — patri suo. Præedicto tri cesimo quinto capite Evangelii juxta Matthæum de bis dictum est. Vers. 45. Stupebant Dei. Putabant enim, non propria, sed Dei virtute hæc eum operari miracula. Vers. 43. Omnibus — Vers. 44. istos. Quos dixit vicesimo nono capite presentis Evangelii de sua passione et occisione ac resurrectione: ideo etiam, cum hos quasi significare incepisset, catera reliquit, tanquam jam intellecta. Vers. 44. Filius enim - Vers. 45. hoc. Verbum, non quod erat de passione et occisione, sed de resurrectione. Dictum est autem de hoc in fine enarrationis tricesimi quinti capitis Evangelii secundum Matthæum: lege ergo, quæ ibi dicta sunt. MatCAP. XXXII. De disputantibus quis esset major. Vers. 46. Intravil Vers. 47. juxta se. thaus vero tricesimo septimo capite ait ", quod accedentes discipuli de hoc interrogaverunt eum. Ο Verisimile ergo est, quod ubi cogitationem illorum cognovisset, et interrogasset: Quid in via tractabatis? sicut dixit Marcus ", postmodum etiam ipsi, cum jam cognita esset cogitatio sus, interrogaverunt de hoc: deinde Jesus apprehendit puerum, qui ibi præsens erat, et statuit illum juxta se, dixitque cætera, quæ sequuntur. Itaque Matthæus scripsit, quod interrogaverunt discipuli; Marcus vero et Lucas hoc relicto scripserunt, quod cognovit cogitationem eorum: et ille quidem posteriora dixit, hic autem priora. Lege ergo dicto capite Evangelii juxta Matthæum explanationem totam, quæ admodum utilis est. Vers. 48. Εt ait me. Alia quoque ante hæc πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ εἴρηται περὶ τούτων πάν των ἐκεῖ. Αποκριθεὶς — ὧδε. Ἐν ἐκείνῳ τὰς λύσεις του των ὅλων εὑρήσεις. "Ετι - συνεσπάραξε. Ταῦτα πλατύτερον ὁ Μάρ κος ἱστόρησεν ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Επετίμησε - πατρὶ αὐτοῦ. Ἐν τῷ προῤῥη θέντι τριακοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον ἐῤῥήθη περὶ τούτων. Εξεπλήσσοντο - τοῦ Θεοῦ. "Ποντο γάρ, οὐκ ἐξ ιδίας δυνάμεως, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ ταῦτα τερατουρ γεῖν αὐτόν. Πάντων τούτους. Οὓς εἶπεν ἐν τῷ εἰκοστή ἐνάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ παρόντος Εὐαγγελίου, περί τε τοῦ Πάθους, καὶ τῆς ἀναιρέσεως, καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ. Διὸ καὶ ἐναρξάμενος αὐτῶν, ὥστε δη λῶσαι, περὶ ὧν λέγει, τὰ λοιπὰ καταλέλοιπεν, ὡς ήδη νοούμενα. Ο γὰρ Υιός τούτου. Τὸ ῥῆμα, οὐ τὸ περὶ τοῦ Πάθους καὶ τῆς ἀναιρέσεως, ἀλλὰ τὸ περὶ τῆς ἀναστάσεως. Είρηται δὲ περὶ τούτου ἐν τῷ τέλει τῆς ἐξηγήσεως τοῦ τριακοστοῦ πέμπτου κεφα λαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὰ ἐκεῖ ῥηθέντα. ΚΕΦ. ΛΒ'. Περὶ τῶν διαλογιζομένων τις μείζων. Εἰσῆλθε — παρ' ἑαυτῷ. Ο δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ φησίν· ὅτι προσελθόν τες οἱ μαθηταὶ ἠρώτησαν αὐτὸν περὶ τούτου. Εἰκός δὲ, γνόντος αὐτοῦ τὸν διαλογισμὸν αὐτῶν, καὶ ἐπε ερωτήσαντος αὐτούς, τί ἐν τῇ ὁδῷ πρὸς ἑαυτοὺς δια ελογίζοντο, ὡς εἶπεν ὁ Μάρκος, λοιπὸν καὶ αὐτοὺς, ὡς ἤδη γνωσθέντος τοῦ διαλογισμοῦ, ἐρωτῆσαι περί αὐτοῦ, εἶτα τὸν Ἰησοῦν ἐπιλαβέσθαι παιδίου παρ ιόντος, καὶ στῆσαι αὐτὸ παρ' ἑαυτῷ, καὶ εἰπεῖν τὰ ἐξῆς. Λοιπὸν οὖν ὁ μὲν Ματθαῖος ἔγραψεν· ὅτι ἠρώτησαν οἱ μαθηταί· Μάρκος δὲ καὶ Λουκᾶς, τοῦτο παραλιπόντες, ιστόρησαν, ὅτι ἔγνω τον διαλο γισμὸν αὐτῶν. Καὶ ὁ μὲν τὰ ὕστερον εἶπεν, οἱ δὲ τὰ πρότερον. 'Ανάγνωθι δὲ ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίω τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ὅλην εξήγησιν, ἀναγκαιο τάτην ούσαν. Καὶ εἶπεν με. Καὶ ἄλλα πρὸ τούτων εἴρηκεν, dixit, quæ Matthaus conscripsit, per quæ etiam άπερ ἀνέγραψεν ὁ Ματθαῖος, ἀφ' ὧν εὐχερῶς καὶ hæc facile cognoscuntur; quære ergo illa. Per pucrum vero humilitatem et abjectionem significavi Vers. 48. Nam magnus. Hic Ginis est inten tionis propter quam puerum juɛla se statuit. Minimum autem, {dixit humillimum. Similia quoque dixit quadragesimo tertio Evangelii secundum Matthæum capite: et juxta medium ejus capitis. Vers. 49. Respondens Vers. 50. est. Hæc etiam scripsit Marcus vicesinio septimo capite, et ibi horum lege explanationer. ταῦτα διαγινώσκονται, καὶ ζήτησον αὐτά. Διὰ τοῦ παιδίου δὲ τὴν ταπείνωσιν καὶ εὐτέλειαν όπο εδήλωσεν. Ὁ γὰρ - μέγας. Τοῦτο πέρας του σκοπού, δι' ἐν ἔστησε τὸ παιδίον παρ' ἑαυτῷ· μικρότερον δε λέγει, τὸν ταπεινότερον. Εἶπε δὲ τοιαῦτα καὶ ἐν τῷ τεσσα ρακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον περὶ τὸ μέσον τοῦ τοιούτου κεφαλαίου. Αποκριθεὶς -- ἐστί. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος ἔγρα ψεν ἐν τῷ εἰκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τούτων σαφήνειαν. 87 Matth. XVIII, 1.» Marc. 1x, 33.

Filium hunc lunaticum fuisse scripsit Matthaus σεληνιάζεσθαι Ματθαῖος ἔγραψεν ἐν τῷ τριακοστή tricesimo quinto capite; et omnino de his ibi diclum est. Vers. 41. Respondens - huc. in illo horum m nium declarationes invenies. Vers. 42. Cum dissipavit. Hæc latius scripsit Marcus vicesimo sexto capite, et ibi enarrationem horum quære. Vers. 42. Increpavit — patri suo. Præedicto tri cesimo quinto capite Evangelii juxta Matthæum de bis dictum est. Vers. 45. Stupebant Dei. Putabant enim, non propria, sed Dei virtute hæc eum operari miracula. Vers. 43. Omnibus — Vers. 44. istos. Quos dixit vicesimo nono capite presentis Evangelii de sua passione et occisione ac resurrectione: ideo etiam, cum hos quasi significare incepisset, catera reliquit, tanquam jam intellecta. Vers. 44. Filius enim - Vers. 45. hoc. Verbum, non quod erat de passione et occisione, sed de resurrectione. Dictum est autem de hoc in fine enarrationis tricesimi quinti capitis Evangelii secundum Matthæum: lege ergo, quæ ibi dicta sunt. MatCAP. XXXII. De disputantibus quis esset major. Vers. 46. Intravil Vers. 47. juxta se. thaus vero tricesimo septimo capite ait ", quod accedentes discipuli de hoc interrogaverunt eum. Ο Verisimile ergo est, quod ubi cogitationem illorum cognovisset, et interrogasset: Quid in via tractabatis? sicut dixit Marcus ", postmodum etiam ipsi, cum jam cognita esset cogitatio sus, interrogaverunt de hoc: deinde Jesus apprehendit puerum, qui ibi præsens erat, et statuit illum juxta se, dixitque cætera, quæ sequuntur. Itaque Matthæus scripsit, quod interrogaverunt discipuli; Marcus vero et Lucas hoc relicto scripserunt, quod cognovit cogitationem eorum: et ille quidem posteriora dixit, hic autem priora. Lege ergo dicto capite Evangelii juxta Matthæum explanationem totam, quæ admodum utilis est. Vers. 48. Εt ait me. Alia quoque ante hæc πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ εἴρηται περὶ τούτων πάν των ἐκεῖ. Αποκριθεὶς — ὧδε. Ἐν ἐκείνῳ τὰς λύσεις του των ὅλων εὑρήσεις. "Ετι - συνεσπάραξε. Ταῦτα πλατύτερον ὁ Μάρ κος ἱστόρησεν ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Επετίμησε - πατρὶ αὐτοῦ. Ἐν τῷ προῤῥη θέντι τριακοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον ἐῤῥήθη περὶ τούτων. Εξεπλήσσοντο - τοῦ Θεοῦ. "Ποντο γάρ, οὐκ ἐξ ιδίας δυνάμεως, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ ταῦτα τερατουρ γεῖν αὐτόν. Πάντων τούτους. Οὓς εἶπεν ἐν τῷ εἰκοστή ἐνάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ παρόντος Εὐαγγελίου, περί τε τοῦ Πάθους, καὶ τῆς ἀναιρέσεως, καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ. Διὸ καὶ ἐναρξάμενος αὐτῶν, ὥστε δη λῶσαι, περὶ ὧν λέγει, τὰ λοιπὰ καταλέλοιπεν, ὡς ήδη νοούμενα. Ο γὰρ Υιός τούτου. Τὸ ῥῆμα, οὐ τὸ περὶ τοῦ Πάθους καὶ τῆς ἀναιρέσεως, ἀλλὰ τὸ περὶ τῆς ἀναστάσεως. Είρηται δὲ περὶ τούτου ἐν τῷ τέλει τῆς ἐξηγήσεως τοῦ τριακοστοῦ πέμπτου κεφα λαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὰ ἐκεῖ ῥηθέντα. ΚΕΦ. ΛΒ'. Περὶ τῶν διαλογιζομένων τις μείζων. Εἰσῆλθε — παρ' ἑαυτῷ. Ο δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ φησίν· ὅτι προσελθόν τες οἱ μαθηταὶ ἠρώτησαν αὐτὸν περὶ τούτου. Εἰκός δὲ, γνόντος αὐτοῦ τὸν διαλογισμὸν αὐτῶν, καὶ ἐπε ερωτήσαντος αὐτούς, τί ἐν τῇ ὁδῷ πρὸς ἑαυτοὺς δια ελογίζοντο, ὡς εἶπεν ὁ Μάρκος, λοιπὸν καὶ αὐτοὺς, ὡς ἤδη γνωσθέντος τοῦ διαλογισμοῦ, ἐρωτῆσαι περί αὐτοῦ, εἶτα τὸν Ἰησοῦν ἐπιλαβέσθαι παιδίου παρ ιόντος, καὶ στῆσαι αὐτὸ παρ' ἑαυτῷ, καὶ εἰπεῖν τὰ ἐξῆς. Λοιπὸν οὖν ὁ μὲν Ματθαῖος ἔγραψεν· ὅτι ἠρώτησαν οἱ μαθηταί· Μάρκος δὲ καὶ Λουκᾶς, τοῦτο παραλιπόντες, ιστόρησαν, ὅτι ἔγνω τον διαλο γισμὸν αὐτῶν. Καὶ ὁ μὲν τὰ ὕστερον εἶπεν, οἱ δὲ τὰ πρότερον. 'Ανάγνωθι δὲ ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίω τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ὅλην εξήγησιν, ἀναγκαιο τάτην ούσαν. Καὶ εἶπεν με. Καὶ ἄλλα πρὸ τούτων εἴρηκεν, dixit, quæ Matthaus conscripsit, per quæ etiam άπερ ἀνέγραψεν ὁ Ματθαῖος, ἀφ' ὧν εὐχερῶς καὶ hæc facile cognoscuntur; quære ergo illa. Per pucrum vero humilitatem et abjectionem significavi Vers. 48. Nam magnus. Hic Ginis est inten tionis propter quam puerum juɛla se statuit. Minimum autem, {dixit humillimum. Similia quoque dixit quadragesimo tertio Evangelii secundum Matthæum capite: et juxta medium ejus capitis. Vers. 49. Respondens Vers. 50. est. Hæc etiam scripsit Marcus vicesinio septimo capite, et ibi horum lege explanationer. ταῦτα διαγινώσκονται, καὶ ζήτησον αὐτά. Διὰ τοῦ παιδίου δὲ τὴν ταπείνωσιν καὶ εὐτέλειαν όπο εδήλωσεν. Ὁ γὰρ - μέγας. Τοῦτο πέρας του σκοπού, δι' ἐν ἔστησε τὸ παιδίον παρ' ἑαυτῷ· μικρότερον δε λέγει, τὸν ταπεινότερον. Εἶπε δὲ τοιαῦτα καὶ ἐν τῷ τεσσα ρακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον περὶ τὸ μέσον τοῦ τοιούτου κεφαλαίου. Αποκριθεὶς -- ἐστί. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος ἔγρα ψεν ἐν τῷ εἰκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τούτων σαφήνειαν. 87 Matth. XVIII, 1.» Marc. 1x, 33.

Filium hunc lunaticum fuisse scripsit Matthaus σεληνιάζεσθαι Ματθαῖος ἔγραψεν ἐν τῷ τριακοστή tricesimo quinto capite; et omnino de his ibi diclum est. Vers. 41. Respondens - huc. in illo horum m nium declarationes invenies. Vers. 42. Cum dissipavit. Hæc latius scripsit Marcus vicesimo sexto capite, et ibi enarrationem horum quære. Vers. 42. Increpavit — patri suo. Præedicto tri cesimo quinto capite Evangelii juxta Matthæum de bis dictum est. Vers. 45. Stupebant Dei. Putabant enim, non propria, sed Dei virtute hæc eum operari miracula. Vers. 43. Omnibus — Vers. 44. istos. Quos dixit vicesimo nono capite presentis Evangelii de sua passione et occisione ac resurrectione: ideo etiam, cum hos quasi significare incepisset, catera reliquit, tanquam jam intellecta. Vers. 44. Filius enim - Vers. 45. hoc. Verbum, non quod erat de passione et occisione, sed de resurrectione. Dictum est autem de hoc in fine enarrationis tricesimi quinti capitis Evangelii secundum Matthæum: lege ergo, quæ ibi dicta sunt. MatCAP. XXXII. De disputantibus quis esset major. Vers. 46. Intravil Vers. 47. juxta se. thaus vero tricesimo septimo capite ait ", quod accedentes discipuli de hoc interrogaverunt eum. Ο Verisimile ergo est, quod ubi cogitationem illorum cognovisset, et interrogasset: Quid in via tractabatis? sicut dixit Marcus ", postmodum etiam ipsi, cum jam cognita esset cogitatio sus, interrogaverunt de hoc: deinde Jesus apprehendit puerum, qui ibi præsens erat, et statuit illum juxta se, dixitque cætera, quæ sequuntur. Itaque Matthæus scripsit, quod interrogaverunt discipuli; Marcus vero et Lucas hoc relicto scripserunt, quod cognovit cogitationem eorum: et ille quidem posteriora dixit, hic autem priora. Lege ergo dicto capite Evangelii juxta Matthæum explanationem totam, quæ admodum utilis est. Vers. 48. Εt ait me. Alia quoque ante hæc πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ εἴρηται περὶ τούτων πάν των ἐκεῖ. Αποκριθεὶς — ὧδε. Ἐν ἐκείνῳ τὰς λύσεις του των ὅλων εὑρήσεις. "Ετι - συνεσπάραξε. Ταῦτα πλατύτερον ὁ Μάρ κος ἱστόρησεν ἐν τῷ εἰκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Επετίμησε - πατρὶ αὐτοῦ. Ἐν τῷ προῤῥη θέντι τριακοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον ἐῤῥήθη περὶ τούτων. Εξεπλήσσοντο - τοῦ Θεοῦ. "Ποντο γάρ, οὐκ ἐξ ιδίας δυνάμεως, ἀλλ᾽ ἐκ Θεοῦ ταῦτα τερατουρ γεῖν αὐτόν. Πάντων τούτους. Οὓς εἶπεν ἐν τῷ εἰκοστή ἐνάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ παρόντος Εὐαγγελίου, περί τε τοῦ Πάθους, καὶ τῆς ἀναιρέσεως, καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ. Διὸ καὶ ἐναρξάμενος αὐτῶν, ὥστε δη λῶσαι, περὶ ὧν λέγει, τὰ λοιπὰ καταλέλοιπεν, ὡς ήδη νοούμενα. Ο γὰρ Υιός τούτου. Τὸ ῥῆμα, οὐ τὸ περὶ τοῦ Πάθους καὶ τῆς ἀναιρέσεως, ἀλλὰ τὸ περὶ τῆς ἀναστάσεως. Είρηται δὲ περὶ τούτου ἐν τῷ τέλει τῆς ἐξηγήσεως τοῦ τριακοστοῦ πέμπτου κεφα λαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὰ ἐκεῖ ῥηθέντα. ΚΕΦ. ΛΒ'. Περὶ τῶν διαλογιζομένων τις μείζων. Εἰσῆλθε — παρ' ἑαυτῷ. Ο δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ φησίν· ὅτι προσελθόν τες οἱ μαθηταὶ ἠρώτησαν αὐτὸν περὶ τούτου. Εἰκός δὲ, γνόντος αὐτοῦ τὸν διαλογισμὸν αὐτῶν, καὶ ἐπε ερωτήσαντος αὐτούς, τί ἐν τῇ ὁδῷ πρὸς ἑαυτοὺς δια ελογίζοντο, ὡς εἶπεν ὁ Μάρκος, λοιπὸν καὶ αὐτοὺς, ὡς ἤδη γνωσθέντος τοῦ διαλογισμοῦ, ἐρωτῆσαι περί αὐτοῦ, εἶτα τὸν Ἰησοῦν ἐπιλαβέσθαι παιδίου παρ ιόντος, καὶ στῆσαι αὐτὸ παρ' ἑαυτῷ, καὶ εἰπεῖν τὰ ἐξῆς. Λοιπὸν οὖν ὁ μὲν Ματθαῖος ἔγραψεν· ὅτι ἠρώτησαν οἱ μαθηταί· Μάρκος δὲ καὶ Λουκᾶς, τοῦτο παραλιπόντες, ιστόρησαν, ὅτι ἔγνω τον διαλο γισμὸν αὐτῶν. Καὶ ὁ μὲν τὰ ὕστερον εἶπεν, οἱ δὲ τὰ πρότερον. 'Ανάγνωθι δὲ ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίω τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ὅλην εξήγησιν, ἀναγκαιο τάτην ούσαν. Καὶ εἶπεν με. Καὶ ἄλλα πρὸ τούτων εἴρηκεν, dixit, quæ Matthaus conscripsit, per quæ etiam άπερ ἀνέγραψεν ὁ Ματθαῖος, ἀφ' ὧν εὐχερῶς καὶ hæc facile cognoscuntur; quære ergo illa. Per pucrum vero humilitatem et abjectionem significavi Vers. 48. Nam magnus. Hic Ginis est inten tionis propter quam puerum juɛla se statuit. Minimum autem, {dixit humillimum. Similia quoque dixit quadragesimo tertio Evangelii secundum Matthæum capite: et juxta medium ejus capitis. Vers. 49. Respondens Vers. 50. est. Hæc etiam scripsit Marcus vicesinio septimo capite, et ibi horum lege explanationer. ταῦτα διαγινώσκονται, καὶ ζήτησον αὐτά. Διὰ τοῦ παιδίου δὲ τὴν ταπείνωσιν καὶ εὐτέλειαν όπο εδήλωσεν. Ὁ γὰρ - μέγας. Τοῦτο πέρας του σκοπού, δι' ἐν ἔστησε τὸ παιδίον παρ' ἑαυτῷ· μικρότερον δε λέγει, τὸν ταπεινότερον. Εἶπε δὲ τοιαῦτα καὶ ἐν τῷ τεσσα ρακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον περὶ τὸ μέσον τοῦ τοιούτου κεφαλαίου. Αποκριθεὶς -- ἐστί. Ταῦτα καὶ ὁ Μάρκος ἔγρα ψεν ἐν τῷ εἰκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τούτων σαφήνειαν. 87 Matth. XVIII, 1.» Marc. 1x, 33.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. IX. 95$ Εγένετο — Ἱερουσαλήμ. Ημέρας τῆς ἀναλ - Vers. 51. Factum est – Hierosolyma. Dies asψεως αὐτοῦ λέγει τὸν καιρὸν τὸν ἀφορισθέντα μέχρι τῆς ἀναλήψεως αὐτοῦ, τῆς ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανόν. "Ηγγιζε γὰρ ἤδη καὶ ἡ ἀναίρεσις αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀνά στασις, καὶ ἡ ἀνάληψις. Εστήριξε δὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἀντὶ τοῦ, ἀπηύθυνεν, ὥστε πορεύεσθαι εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀμεταστρεπτί, ἐπειγόμενος πρὸς τὸ Πάθος. Γέγραπται γὰρ ἐν τῇ βίβλῳ τῶν Ψαλμῶν· Επιστηριῶ ἐπὶ σὲ τοὺς ὀφθαλμούς μου είτουν, ἀπερείσω, ἀπευθυνῶ, ἀκλινῶς βλέψω. Καὶ --- αὐτοῦ. Μηνυτάς. Καὶ πορευθέντες αὐτοῦ κειμένην. sumptionis ipsius, dicit prædnitum tempus, dum a terra assumeretur in cœlum; jam enim instabat sui interemptio ac resurrectio et assumptio, Obfirmavit faciem suam, hoc est, direxit, ut fret llierosolyma, progrediens ad passionem, ne respici - endo quidem in tergum. Scriptum est enim in libro quoque Psalmorum: Obfirmabo super te oculos meos 81; sive infigam, dirigem, indeclinabiliter aspiciam. Vers. 52. Ει - suum, Hic etiam dictio dyyśkovę simpliciter nuntios significat. Samaritanorum. Quod in Vers. 52. Ει euntes – Σαμαρειτών. Κατὰ πάροδον transitu ejus situm erat. Ωστε ετοιμάσαι αὐτῷ. Ὑποδοχήν, δηλονότι, πρὸς καταγωγὴν αὐτοῦ τε καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Καὶ οὐκ Ιερουσαλήμ. Το πρόσωπον αὐτοῦ, ἀντὶ τοῦ, αὐτὸς, ἀπὸ μέρους, τὸ ὅλον. Οὐκ ἐδέξαντο, φησὶν, αὐτὸν, διότι ἦν πορευόμενος εἰς Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν. Ἐναντίως γὰρ οἱ Σαμα ρεῖται πρὸς τοὺς Ἱεροσολυμίτας διέκειντο. Ιδόντες δὲ – αὐτοῖς. Ὑπολαμβάνω, τούτους εἶναι τοὺς ἀποσταλέντας. Πργίσθησαν μὲν οὖν, ὡς ἀτιμασθέντος τοῦ διδασκάλου· ἠρώτησαν δὲ, εἰ χρή τοὺς ἀτιμάσαντας ἀμύνασθαι, ὡς μιμούμενοι Ηλίαν τὸν ζηλωτήν. Ἐπετίμησε δὲ αὐτοῖς ὁ Χριστὸς, ὡς ἀνεξίκακος, παιδεύων αὐτούς, μακροθύμως φέρειν τὰς ἀτιμίας τῶν ἀπειθούντων. Εγίνωσκε μὲν γὰρ, ὅτι οὐ παραδέξονται αὐτὸν οἱ Σαμαρείται· ἀπέν στειλε δὲ μαθητὰ;, ἵνα ἀπειθησάντων μὲν ἐκείνων, ὀργισθέντων δὲ τούτων, ἐπιπλήξῃ καὶ διδάξῃ αὐτοὺς, μὴ ἐπεξέρχεσθαι τοῖς καταφρονοῦσιν. Εμελλον γὰρ τὸ κήρυγμα καταγγέλλοντες ὑπὸ πολλῶν ἀποπέμ· πεσθαι. Οὐχ ἑαυτοῖς δὲ, ἀλλὰ τῇ αὐτοῦ δυνάμει θαρβοῦντες εἶπον, ὅτι εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ. Εἰ καὶ παρῆκεν ὁ Χρυσόστομος ἐνταῦθα, τι· Οὐκ οἴδατε οἷου πνεύματός ἐστε· ἀλλ᾽ οὖν ἐν ἑτέροις λόγοις Δεσποτικὸν εἶναι λέγει καὶ τουτὶ τὸ βητόν. Λοιπὸν τοίνυν πνεῦμα νόει μοι τὸ ἅγιον Πνεῦμα. Τοῦτο γὰρ ἀγαθόν ἐστι καὶ ἀνεξίκακον, ὥσπερ καὶ τὰ λοιπὰ πρόσωπα τῆς μιᾶς Θεότητος.] ΚΕΦ. ΛΓ'. Περὶ τοῦ μὴ ἐπιτρεπομένου ἀκολουθεῖν. Καὶ ἐπορεύθησαν – κλίνῃ. Εγραψε περὶ τούτον καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ δεκάτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐκεῖ Elas Θεοῦ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου σαφῶς διεί ληπται· ἐκάλεσε δὲ τοῦτον ὁ Χριστός, εἰδὼς αὐτὸν ἄξιον. 50 Psal. ΧΧΧΙ, 8. Vers. 52. Οι pararent illi. Hospitium videlicet, Bad susceptionem ipsius, et illorum, qui cum eo erant. Vers. 53. Εt non-Hierosolyma. Facies ejus, hoc est, ipse, a parte totum. Non receperunt, inquit, eum, quia pergebat Hierosolyma ad inimicos ipsorum. Nam Samaritani inimico animo affecti erant ad Hierosolymitas. serVers. 54. Quod cum vidissent. Vers. 55. vandum. Suspicor. hos fuisse prænissos. Itaque irati sunt, quod præceptorem sprevissent: interrogaverunt ergo, an còntemptores ulcisci oporteret, utpote zeloten Eliam imitantes. Increpavit autora illos Christus, tanquam clemens: instruens eos, ut incredulorum injurias patienter ferrent. Siquidem sciebat, quod se suscepturi non essent Samaritani: misit tamen discipulos, ut illis non parentibus, et his irascentibus, objurgaret ac doceret eos non insurgere in illos qui contemnerent. Futurum enim erat, ut cum Evangelium annuntiarent, a multis repudiarentur. Non sibi ipsis autem, sed de illius potentia confidentes dixerunt: Vis dicamus, ut ignis de cœlo descendat? ++ Etiamsi prætermiserit hoc loco Chrysostomus ista: Nescitis cujus spiritus estis, sed in aliis homiliis hoc Domini responsum esse ait. Igitur Spirituın quidem intellige Spiritum sanctum. Is enim bonus est et indulgens, ut reliquæ personæ unius naturæ diving. CAP. XXXIII. De eo cui non permisit ut sequerelur. Vers. 56. Et abierunt Vers. 58. reclinet. De hoc et Matthæus scripsit duodecimo capite, et ibi posita est interpretatio. Vers. 59. Ait — Vers. 60. Dei. Ibi etiam plane de hoc disputatum est. Hunc vero Christus vocabat, sciens eum dignum. Variæ lectiones et notæ. Hic IIentenius quædam addit ex editionibus, uti supra ipse monuit in Præfatione. Τοῦτον, pro αὐτόν. Α. Hæc uterque in margine. Caret eo llenLenius. Prius ergo Chrysostomi auctoritate motus Euthymius omiserat, καὶ εἶπεν· οὐκ εἰ σῶσαι deinde vero ejusdem auctoritate interpretatus est. Addenda ergo erant codicibus Euthymii in repetita lectione. Sed hoc neglectum. Copiose de hoc dixi in V. T. 63) Εν ἐκείνῳ, pro ἐκεῖ. Β.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. IX. 95$ Εγένετο — Ἱερουσαλήμ. Ημέρας τῆς ἀναλ - Vers. 51. Factum est – Hierosolyma. Dies asψεως αὐτοῦ λέγει τὸν καιρὸν τὸν ἀφορισθέντα μέχρι τῆς ἀναλήψεως αὐτοῦ, τῆς ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανόν. "Ηγγιζε γὰρ ἤδη καὶ ἡ ἀναίρεσις αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀνά στασις, καὶ ἡ ἀνάληψις. Εστήριξε δὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἀντὶ τοῦ, ἀπηύθυνεν, ὥστε πορεύεσθαι εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀμεταστρεπτί, ἐπειγόμενος πρὸς τὸ Πάθος. Γέγραπται γὰρ ἐν τῇ βίβλῳ τῶν Ψαλμῶν· Επιστηριῶ ἐπὶ σὲ τοὺς ὀφθαλμούς μου είτουν, ἀπερείσω, ἀπευθυνῶ, ἀκλινῶς βλέψω. Καὶ --- αὐτοῦ. Μηνυτάς. Καὶ πορευθέντες αὐτοῦ κειμένην. sumptionis ipsius, dicit prædnitum tempus, dum a terra assumeretur in cœlum; jam enim instabat sui interemptio ac resurrectio et assumptio, Obfirmavit faciem suam, hoc est, direxit, ut fret llierosolyma, progrediens ad passionem, ne respici - endo quidem in tergum. Scriptum est enim in libro quoque Psalmorum: Obfirmabo super te oculos meos 81; sive infigam, dirigem, indeclinabiliter aspiciam. Vers. 52. Ει - suum, Hic etiam dictio dyyśkovę simpliciter nuntios significat. Samaritanorum. Quod in Vers. 52. Ει euntes – Σαμαρειτών. Κατὰ πάροδον transitu ejus situm erat. Ωστε ετοιμάσαι αὐτῷ. Ὑποδοχήν, δηλονότι, πρὸς καταγωγὴν αὐτοῦ τε καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Καὶ οὐκ Ιερουσαλήμ. Το πρόσωπον αὐτοῦ, ἀντὶ τοῦ, αὐτὸς, ἀπὸ μέρους, τὸ ὅλον. Οὐκ ἐδέξαντο, φησὶν, αὐτὸν, διότι ἦν πορευόμενος εἰς Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν. Ἐναντίως γὰρ οἱ Σαμα ρεῖται πρὸς τοὺς Ἱεροσολυμίτας διέκειντο. Ιδόντες δὲ – αὐτοῖς. Ὑπολαμβάνω, τούτους εἶναι τοὺς ἀποσταλέντας. Πργίσθησαν μὲν οὖν, ὡς ἀτιμασθέντος τοῦ διδασκάλου· ἠρώτησαν δὲ, εἰ χρή τοὺς ἀτιμάσαντας ἀμύνασθαι, ὡς μιμούμενοι Ηλίαν τὸν ζηλωτήν. Ἐπετίμησε δὲ αὐτοῖς ὁ Χριστὸς, ὡς ἀνεξίκακος, παιδεύων αὐτούς, μακροθύμως φέρειν τὰς ἀτιμίας τῶν ἀπειθούντων. Εγίνωσκε μὲν γὰρ, ὅτι οὐ παραδέξονται αὐτὸν οἱ Σαμαρείται· ἀπέν στειλε δὲ μαθητὰ;, ἵνα ἀπειθησάντων μὲν ἐκείνων, ὀργισθέντων δὲ τούτων, ἐπιπλήξῃ καὶ διδάξῃ αὐτοὺς, μὴ ἐπεξέρχεσθαι τοῖς καταφρονοῦσιν. Εμελλον γὰρ τὸ κήρυγμα καταγγέλλοντες ὑπὸ πολλῶν ἀποπέμ· πεσθαι. Οὐχ ἑαυτοῖς δὲ, ἀλλὰ τῇ αὐτοῦ δυνάμει θαρβοῦντες εἶπον, ὅτι εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ. Εἰ καὶ παρῆκεν ὁ Χρυσόστομος ἐνταῦθα, τι· Οὐκ οἴδατε οἷου πνεύματός ἐστε· ἀλλ᾽ οὖν ἐν ἑτέροις λόγοις Δεσποτικὸν εἶναι λέγει καὶ τουτὶ τὸ βητόν. Λοιπὸν τοίνυν πνεῦμα νόει μοι τὸ ἅγιον Πνεῦμα. Τοῦτο γὰρ ἀγαθόν ἐστι καὶ ἀνεξίκακον, ὥσπερ καὶ τὰ λοιπὰ πρόσωπα τῆς μιᾶς Θεότητος.] ΚΕΦ. ΛΓ'. Περὶ τοῦ μὴ ἐπιτρεπομένου ἀκολουθεῖν. Καὶ ἐπορεύθησαν – κλίνῃ. Εγραψε περὶ τούτον καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ δεκάτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐκεῖ Elas Θεοῦ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου σαφῶς διεί ληπται· ἐκάλεσε δὲ τοῦτον ὁ Χριστός, εἰδὼς αὐτὸν ἄξιον. 50 Psal. ΧΧΧΙ, 8. Vers. 52. Οι pararent illi. Hospitium videlicet, Bad susceptionem ipsius, et illorum, qui cum eo erant. Vers. 53. Εt non-Hierosolyma. Facies ejus, hoc est, ipse, a parte totum. Non receperunt, inquit, eum, quia pergebat Hierosolyma ad inimicos ipsorum. Nam Samaritani inimico animo affecti erant ad Hierosolymitas. serVers. 54. Quod cum vidissent. Vers. 55. vandum. Suspicor. hos fuisse prænissos. Itaque irati sunt, quod præceptorem sprevissent: interrogaverunt ergo, an còntemptores ulcisci oporteret, utpote zeloten Eliam imitantes. Increpavit autora illos Christus, tanquam clemens: instruens eos, ut incredulorum injurias patienter ferrent. Siquidem sciebat, quod se suscepturi non essent Samaritani: misit tamen discipulos, ut illis non parentibus, et his irascentibus, objurgaret ac doceret eos non insurgere in illos qui contemnerent. Futurum enim erat, ut cum Evangelium annuntiarent, a multis repudiarentur. Non sibi ipsis autem, sed de illius potentia confidentes dixerunt: Vis dicamus, ut ignis de cœlo descendat? ++ Etiamsi prætermiserit hoc loco Chrysostomus ista: Nescitis cujus spiritus estis, sed in aliis homiliis hoc Domini responsum esse ait. Igitur Spirituın quidem intellige Spiritum sanctum. Is enim bonus est et indulgens, ut reliquæ personæ unius naturæ diving. CAP. XXXIII. De eo cui non permisit ut sequerelur. Vers. 56. Et abierunt Vers. 58. reclinet. De hoc et Matthæus scripsit duodecimo capite, et ibi posita est interpretatio. Vers. 59. Ait — Vers. 60. Dei. Ibi etiam plane de hoc disputatum est. Hunc vero Christus vocabat, sciens eum dignum. Variæ lectiones et notæ. Hic IIentenius quædam addit ex editionibus, uti supra ipse monuit in Præfatione. Τοῦτον, pro αὐτόν. Α. Hæc uterque in margine. Caret eo llenLenius. Prius ergo Chrysostomi auctoritate motus Euthymius omiserat, καὶ εἶπεν· οὐκ εἰ σῶσαι deinde vero ejusdem auctoritate interpretatus est. Addenda ergo erant codicibus Euthymii in repetita lectione. Sed hoc neglectum. Copiose de hoc dixi in V. T. 63) Εν ἐκείνῳ, pro ἐκεῖ. Β.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. IX. 95$ Εγένετο — Ἱερουσαλήμ. Ημέρας τῆς ἀναλ - Vers. 51. Factum est – Hierosolyma. Dies asψεως αὐτοῦ λέγει τὸν καιρὸν τὸν ἀφορισθέντα μέχρι τῆς ἀναλήψεως αὐτοῦ, τῆς ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανόν. "Ηγγιζε γὰρ ἤδη καὶ ἡ ἀναίρεσις αὐτοῦ, καὶ ἡ ἀνά στασις, καὶ ἡ ἀνάληψις. Εστήριξε δὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, ἀντὶ τοῦ, ἀπηύθυνεν, ὥστε πορεύεσθαι εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀμεταστρεπτί, ἐπειγόμενος πρὸς τὸ Πάθος. Γέγραπται γὰρ ἐν τῇ βίβλῳ τῶν Ψαλμῶν· Επιστηριῶ ἐπὶ σὲ τοὺς ὀφθαλμούς μου είτουν, ἀπερείσω, ἀπευθυνῶ, ἀκλινῶς βλέψω. Καὶ --- αὐτοῦ. Μηνυτάς. Καὶ πορευθέντες αὐτοῦ κειμένην. sumptionis ipsius, dicit prædnitum tempus, dum a terra assumeretur in cœlum; jam enim instabat sui interemptio ac resurrectio et assumptio, Obfirmavit faciem suam, hoc est, direxit, ut fret llierosolyma, progrediens ad passionem, ne respici - endo quidem in tergum. Scriptum est enim in libro quoque Psalmorum: Obfirmabo super te oculos meos 81; sive infigam, dirigem, indeclinabiliter aspiciam. Vers. 52. Ει - suum, Hic etiam dictio dyyśkovę simpliciter nuntios significat. Samaritanorum. Quod in Vers. 52. Ει euntes – Σαμαρειτών. Κατὰ πάροδον transitu ejus situm erat. Ωστε ετοιμάσαι αὐτῷ. Ὑποδοχήν, δηλονότι, πρὸς καταγωγὴν αὐτοῦ τε καὶ τῶν σὺν αὐτῷ. Καὶ οὐκ Ιερουσαλήμ. Το πρόσωπον αὐτοῦ, ἀντὶ τοῦ, αὐτὸς, ἀπὸ μέρους, τὸ ὅλον. Οὐκ ἐδέξαντο, φησὶν, αὐτὸν, διότι ἦν πορευόμενος εἰς Ἱερουσαλήμ, ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτῶν. Ἐναντίως γὰρ οἱ Σαμα ρεῖται πρὸς τοὺς Ἱεροσολυμίτας διέκειντο. Ιδόντες δὲ – αὐτοῖς. Ὑπολαμβάνω, τούτους εἶναι τοὺς ἀποσταλέντας. Πργίσθησαν μὲν οὖν, ὡς ἀτιμασθέντος τοῦ διδασκάλου· ἠρώτησαν δὲ, εἰ χρή τοὺς ἀτιμάσαντας ἀμύνασθαι, ὡς μιμούμενοι Ηλίαν τὸν ζηλωτήν. Ἐπετίμησε δὲ αὐτοῖς ὁ Χριστὸς, ὡς ἀνεξίκακος, παιδεύων αὐτούς, μακροθύμως φέρειν τὰς ἀτιμίας τῶν ἀπειθούντων. Εγίνωσκε μὲν γὰρ, ὅτι οὐ παραδέξονται αὐτὸν οἱ Σαμαρείται· ἀπέν στειλε δὲ μαθητὰ;, ἵνα ἀπειθησάντων μὲν ἐκείνων, ὀργισθέντων δὲ τούτων, ἐπιπλήξῃ καὶ διδάξῃ αὐτοὺς, μὴ ἐπεξέρχεσθαι τοῖς καταφρονοῦσιν. Εμελλον γὰρ τὸ κήρυγμα καταγγέλλοντες ὑπὸ πολλῶν ἀποπέμ· πεσθαι. Οὐχ ἑαυτοῖς δὲ, ἀλλὰ τῇ αὐτοῦ δυνάμει θαρβοῦντες εἶπον, ὅτι εἴπωμεν πῦρ καταβῆναι ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ. Εἰ καὶ παρῆκεν ὁ Χρυσόστομος ἐνταῦθα, τι· Οὐκ οἴδατε οἷου πνεύματός ἐστε· ἀλλ᾽ οὖν ἐν ἑτέροις λόγοις Δεσποτικὸν εἶναι λέγει καὶ τουτὶ τὸ βητόν. Λοιπὸν τοίνυν πνεῦμα νόει μοι τὸ ἅγιον Πνεῦμα. Τοῦτο γὰρ ἀγαθόν ἐστι καὶ ἀνεξίκακον, ὥσπερ καὶ τὰ λοιπὰ πρόσωπα τῆς μιᾶς Θεότητος.] ΚΕΦ. ΛΓ'. Περὶ τοῦ μὴ ἐπιτρεπομένου ἀκολουθεῖν. Καὶ ἐπορεύθησαν – κλίνῃ. Εγραψε περὶ τούτον καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ δεκάτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐκεῖ Elas Θεοῦ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου σαφῶς διεί ληπται· ἐκάλεσε δὲ τοῦτον ὁ Χριστός, εἰδὼς αὐτὸν ἄξιον. 50 Psal. ΧΧΧΙ, 8. Vers. 52. Οι pararent illi. Hospitium videlicet, Bad susceptionem ipsius, et illorum, qui cum eo erant. Vers. 53. Εt non-Hierosolyma. Facies ejus, hoc est, ipse, a parte totum. Non receperunt, inquit, eum, quia pergebat Hierosolyma ad inimicos ipsorum. Nam Samaritani inimico animo affecti erant ad Hierosolymitas. serVers. 54. Quod cum vidissent. Vers. 55. vandum. Suspicor. hos fuisse prænissos. Itaque irati sunt, quod præceptorem sprevissent: interrogaverunt ergo, an còntemptores ulcisci oporteret, utpote zeloten Eliam imitantes. Increpavit autora illos Christus, tanquam clemens: instruens eos, ut incredulorum injurias patienter ferrent. Siquidem sciebat, quod se suscepturi non essent Samaritani: misit tamen discipulos, ut illis non parentibus, et his irascentibus, objurgaret ac doceret eos non insurgere in illos qui contemnerent. Futurum enim erat, ut cum Evangelium annuntiarent, a multis repudiarentur. Non sibi ipsis autem, sed de illius potentia confidentes dixerunt: Vis dicamus, ut ignis de cœlo descendat? ++ Etiamsi prætermiserit hoc loco Chrysostomus ista: Nescitis cujus spiritus estis, sed in aliis homiliis hoc Domini responsum esse ait. Igitur Spirituın quidem intellige Spiritum sanctum. Is enim bonus est et indulgens, ut reliquæ personæ unius naturæ diving. CAP. XXXIII. De eo cui non permisit ut sequerelur. Vers. 56. Et abierunt Vers. 58. reclinet. De hoc et Matthæus scripsit duodecimo capite, et ibi posita est interpretatio. Vers. 59. Ait — Vers. 60. Dei. Ibi etiam plane de hoc disputatum est. Hunc vero Christus vocabat, sciens eum dignum. Variæ lectiones et notæ. Hic IIentenius quædam addit ex editionibus, uti supra ipse monuit in Præfatione. Τοῦτον, pro αὐτόν. Α. Hæc uterque in margine. Caret eo llenLenius. Prius ergo Chrysostomi auctoritate motus Euthymius omiserat, καὶ εἶπεν· οὐκ εἰ σῶσαι deinde vero ejusdem auctoritate interpretatus est. Addenda ergo erant codicibus Euthymii in repetita lectione. Sed hoc neglectum. Copiose de hoc dixi in V. T. 63) Εν ἐκείνῳ, pro ἐκεῖ. Β.

βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ἐπιχειρήσεις ἀροτριαν, καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, φθείρει τὸ πρόθυμον τῆς ἐπιχειρήσεως τῇ ῥᾳθυμίᾳ τοῦ βλέπειν εἰς τὸ ὀπίσω. Παραβολικῶς τοίνυν ὁ Σωτὴρ ἄροτρον ὠνόμασε, τὸ ἀκολουθεῖν αὐτῷ, λέγων, ὅτι Οὐδεὶς ἐπι· χειρήσας ἀκολουθεῖν μοι, καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, τουτέστι, τὸν νοῦν ἔτι ἔχων εἰς τὰ βιωτικά, ἐπιτήδειός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Χρὴ γὰρ, τὸν ἑλόμενον τὸ ἀκολουθεῖν τῷ Χριστῷ, πάντων είν θέως υπεριδεῖν, καὶ ἀμεταστρεπτὶ τούτῳ ἔπεσθαι, μήποτε τῇ σχέσει τῶν ὀπίσω κατασχεθῇ. Τί γάρ θεοῦ ποθεινότερόν τε καὶ προτιμότερον; Vers. Gl. Dixit Vers. 62. regno Dei. Qui Elxe arare conatur, et a tergo respicit, corrumpit conatus promptitudinem segnitie, qua a tergo respicit. Parabolice ergo Salvator dixit, aratrum et (xx) 88qui se: et tantumdem est, ac si dicat: Nemo, qui me sequi conatur, si a tergo respiciat, hoc est, mentem adhuc ad temporalia habeat, aptus est ad regnum Dei. Oportet enim eum, qui eligit sequi Christum confestim omnia despicere et sequi, ne oculos quidem ab eo divertendo, ne forte habitu ac specie eorum quæ a tergo sunt, retineatur. Quid enim Deo optabilius ac præstantius? CAP. XXXIV. De designatis septuaginta apostolis. Cap. X. Vers. 1. Post hac septuaginta. Apostolos videlicet. Multi enim credituri erant, et pluribus prædicatoribus opus erat. Duodecim siquidem apostoli primus erat chorus; septuaginta vero, secundus. llos autem duodecim et septua ginta præfigurabant duodecim fontes aquarum, et septuaginta trunci palmarum in Elim, ad quam venerunt Israelitæ ", ubi mare Rubrum pertransissent. Vers. 1. Et emisit – erat ipse venturus. Similiter et duodecim conjunctim (yy) emisit, sicuti diait Marcus decimo quarto capite; sed duodecim in omnes civitates ac pagos Israel emisit, tanquam perfectiores: septuaginta vero, in solas eas quæ in transitu erant, per quas iter facturus erat, ut prædicarent remisslouen peccatorum, ejusque adventum, qui remissionem illorum tribueret. Vers. 2. Dicebat pauci. Messem dicit illos, qui ab infidelitate demetendi, et ad fidem suam erant comportandi: operarios vero, apostolos, et quicunque ad hoc subministrarent. Hic autem manifestata est causa promotionis ipsorum septuaginta, et tamen paucos adhuc esse dicit omnes apostolos ad multitudinem ilforum, qui credituri erant. Vers. 2. Rogale suam. Hoc et id, quod ante istud praecessit, etiam dixit in fue decimi octavi juxta Matthæum capitis, sed ibi messem multam appellat eos qui de Judæis erant credituri: hic autem eos qui ex gentibus: et ibi admonet duodecim, ut orent pro emissione horum septuaginta. hic vero ipsos septuaginta admonet, ut orent pro promotione episcoporum ac præceptorun per singulas civitates ac regiones. Lege autem enarra - Lionem praesentis dicti in memorato capite Brangelii secundum Mattheum. Vers. 5. Ite **Exod. xv, 27. lupos. lloc etiam ad duodecim ΚΕΦ. ΛΔ'. Περὶ τῶν ἀναδειχθέντων ἑβδομήκοντα. Μετὰ ταῦτα ἑβδομήκοντα. 'Αποστόλους, δηλονότι. Πολλοὶ γὰρ ἔμελλον πιστεύειν καὶ χρεία κηρύχων πλειόνων ἦν. Δώδεκα μὲν οὖν ἀπόστολοι, ὁ πρώτος χορός· ἑβδομήκοντα δὲ, ὁ δεύτερο;. Τούτους δὲ τοὺς δώδεκα, καὶ τοὺς ἑβδομήκοντα, πάλαι προετύπουν, ἐν τῇ Αἰλείμ, εἰς ἣν ἦλθον οἱ Ἰσραηλῖται διαβάντες τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν, αἱ δώδεκα πηγαί τῶν ὑδάτων, καὶ τὰ ἑβδομήκοντα στελέχη των φοι νίκων. Καὶ ἀπέστειλεν ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι. Καὶ τοὺς δώδεκα ὁμοίως κατά συζυγίαν ἀπέστειλεν, ώς είρηκε Μάρκος ἐν τῷ τεσσαρεσκαιδεκάτω κεφαλαίῳ· ἀλλὰ τοὺς δώδεκα μὲν εἰς πάσας τὰς πόλεις καὶ κώμας τοῦ Ἰσραὴλ ἀπέστειλεν, ὡς τελειοτέρους· τοὺς ἑβδομήκοντα δὲ, εἰς μόνας τὰς κατὰ πάροδον αὐτοῦ κειμένας, δι' ὧν ἔμελλε πορεύεσθαι, κηρύτ Ο τοντας μετάνοιαν ἁμαρτημάτων, καὶ ἄφιξιν τοῦ χορηγοῦ τῆς τούτων ἀφέσεως. Έλεγε — ὀλίγοι. Θερισμὸν μὲν λέγει τους θερι σθησομένους ἀπὸ τῆς ἀπιστίας καὶ συγκομισθης σομένους εἰς τὴν πίστιν αὐτοῦ· ἐργάτας δὲ, τοὺς ἀποστόλους, τοὺς ὑπηρετοῦντας εἰς τοῦτο. Δεδήλωτας δὲ ἐνταῦθα ἡ αἰτία τῆς προβολῆς τῶν ἑβδομήκοντα. Καὶ ἔτι δὲ ὀλίγους έφησεν εἶναι τοὺς σύμπαντας ἀποστόλους, πρὸς τὸ πλῆθος τῶν μελλόντων πιστεύειν. Δεήθητε αὐτοῦ. Τοῦτο καὶ τὸ πρὸ τούτου ῥητὸν εἶπε καὶ ἐν τῷ τέλει τοῦ ὀκτωκαιδεκάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον· ἀλλ' ἐκεῖ μὲν θερισμὸν πολὺν ἔλεγε, τοὺς ἐξ Ἰουδαίων πιστεῦσαι μέλλοντας· ἐνταῦθα δὲ, τοὺς ἐξ ἐθνῶν. Καὶ ἐκεῖ μὲν προσο τρέπετο τοὺς δώδεκα, δεηθῆναι περὶ ἀποστολῆς τῶν ἑβδομήκοντα τούτων· ἐνταῦθα δὲ τοὺς ἑβδομήκοντα τούτους, περὶ προβολῆς τῶν κατὰ πόλεις καὶ χώρας ἐπισκόπων καὶ διδασκάλων. Ανάγνωθι δὲ καὶ τὴν εξήγησιν τοῦ παρόντος ῥητοῦ ἐν τῷ βηθέντι κερα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Υπάγετε Varia lectiones et nom. Auctor hujus sententiae cst Origenes, hom. 8 in Exod., quam postea, ut fere accidit, plures interpretes sunt amplexi. λύκων. Τοῦτο εἶπε καὶ πρὸς τοὺς Θερισμένους. Α. Kai abest. A. (xx) Et sequi se. Et, non est in Græco et abesse debet. (yy) Conjunctim. Κατά συζυγίαν est binos.

βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ἐπιχειρήσεις ἀροτριαν, καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, φθείρει τὸ πρόθυμον τῆς ἐπιχειρήσεως τῇ ῥᾳθυμίᾳ τοῦ βλέπειν εἰς τὸ ὀπίσω. Παραβολικῶς τοίνυν ὁ Σωτὴρ ἄροτρον ὠνόμασε, τὸ ἀκολουθεῖν αὐτῷ, λέγων, ὅτι Οὐδεὶς ἐπι· χειρήσας ἀκολουθεῖν μοι, καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, τουτέστι, τὸν νοῦν ἔτι ἔχων εἰς τὰ βιωτικά, ἐπιτήδειός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Χρὴ γὰρ, τὸν ἑλόμενον τὸ ἀκολουθεῖν τῷ Χριστῷ, πάντων είν θέως υπεριδεῖν, καὶ ἀμεταστρεπτὶ τούτῳ ἔπεσθαι, μήποτε τῇ σχέσει τῶν ὀπίσω κατασχεθῇ. Τί γάρ θεοῦ ποθεινότερόν τε καὶ προτιμότερον; Vers. Gl. Dixit Vers. 62. regno Dei. Qui Elxe arare conatur, et a tergo respicit, corrumpit conatus promptitudinem segnitie, qua a tergo respicit. Parabolice ergo Salvator dixit, aratrum et (xx) 88qui se: et tantumdem est, ac si dicat: Nemo, qui me sequi conatur, si a tergo respiciat, hoc est, mentem adhuc ad temporalia habeat, aptus est ad regnum Dei. Oportet enim eum, qui eligit sequi Christum confestim omnia despicere et sequi, ne oculos quidem ab eo divertendo, ne forte habitu ac specie eorum quæ a tergo sunt, retineatur. Quid enim Deo optabilius ac præstantius? CAP. XXXIV. De designatis septuaginta apostolis. Cap. X. Vers. 1. Post hac septuaginta. Apostolos videlicet. Multi enim credituri erant, et pluribus prædicatoribus opus erat. Duodecim siquidem apostoli primus erat chorus; septuaginta vero, secundus. llos autem duodecim et septua ginta præfigurabant duodecim fontes aquarum, et septuaginta trunci palmarum in Elim, ad quam venerunt Israelitæ ", ubi mare Rubrum pertransissent. Vers. 1. Et emisit – erat ipse venturus. Similiter et duodecim conjunctim (yy) emisit, sicuti diait Marcus decimo quarto capite; sed duodecim in omnes civitates ac pagos Israel emisit, tanquam perfectiores: septuaginta vero, in solas eas quæ in transitu erant, per quas iter facturus erat, ut prædicarent remisslouen peccatorum, ejusque adventum, qui remissionem illorum tribueret. Vers. 2. Dicebat pauci. Messem dicit illos, qui ab infidelitate demetendi, et ad fidem suam erant comportandi: operarios vero, apostolos, et quicunque ad hoc subministrarent. Hic autem manifestata est causa promotionis ipsorum septuaginta, et tamen paucos adhuc esse dicit omnes apostolos ad multitudinem ilforum, qui credituri erant. Vers. 2. Rogale suam. Hoc et id, quod ante istud praecessit, etiam dixit in fue decimi octavi juxta Matthæum capitis, sed ibi messem multam appellat eos qui de Judæis erant credituri: hic autem eos qui ex gentibus: et ibi admonet duodecim, ut orent pro emissione horum septuaginta. hic vero ipsos septuaginta admonet, ut orent pro promotione episcoporum ac præceptorun per singulas civitates ac regiones. Lege autem enarra - Lionem praesentis dicti in memorato capite Brangelii secundum Mattheum. Vers. 5. Ite **Exod. xv, 27. lupos. lloc etiam ad duodecim ΚΕΦ. ΛΔ'. Περὶ τῶν ἀναδειχθέντων ἑβδομήκοντα. Μετὰ ταῦτα ἑβδομήκοντα. 'Αποστόλους, δηλονότι. Πολλοὶ γὰρ ἔμελλον πιστεύειν καὶ χρεία κηρύχων πλειόνων ἦν. Δώδεκα μὲν οὖν ἀπόστολοι, ὁ πρώτος χορός· ἑβδομήκοντα δὲ, ὁ δεύτερο;. Τούτους δὲ τοὺς δώδεκα, καὶ τοὺς ἑβδομήκοντα, πάλαι προετύπουν, ἐν τῇ Αἰλείμ, εἰς ἣν ἦλθον οἱ Ἰσραηλῖται διαβάντες τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν, αἱ δώδεκα πηγαί τῶν ὑδάτων, καὶ τὰ ἑβδομήκοντα στελέχη των φοι νίκων. Καὶ ἀπέστειλεν ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι. Καὶ τοὺς δώδεκα ὁμοίως κατά συζυγίαν ἀπέστειλεν, ώς είρηκε Μάρκος ἐν τῷ τεσσαρεσκαιδεκάτω κεφαλαίῳ· ἀλλὰ τοὺς δώδεκα μὲν εἰς πάσας τὰς πόλεις καὶ κώμας τοῦ Ἰσραὴλ ἀπέστειλεν, ὡς τελειοτέρους· τοὺς ἑβδομήκοντα δὲ, εἰς μόνας τὰς κατὰ πάροδον αὐτοῦ κειμένας, δι' ὧν ἔμελλε πορεύεσθαι, κηρύτ Ο τοντας μετάνοιαν ἁμαρτημάτων, καὶ ἄφιξιν τοῦ χορηγοῦ τῆς τούτων ἀφέσεως. Έλεγε — ὀλίγοι. Θερισμὸν μὲν λέγει τους θερι σθησομένους ἀπὸ τῆς ἀπιστίας καὶ συγκομισθης σομένους εἰς τὴν πίστιν αὐτοῦ· ἐργάτας δὲ, τοὺς ἀποστόλους, τοὺς ὑπηρετοῦντας εἰς τοῦτο. Δεδήλωτας δὲ ἐνταῦθα ἡ αἰτία τῆς προβολῆς τῶν ἑβδομήκοντα. Καὶ ἔτι δὲ ὀλίγους έφησεν εἶναι τοὺς σύμπαντας ἀποστόλους, πρὸς τὸ πλῆθος τῶν μελλόντων πιστεύειν. Δεήθητε αὐτοῦ. Τοῦτο καὶ τὸ πρὸ τούτου ῥητὸν εἶπε καὶ ἐν τῷ τέλει τοῦ ὀκτωκαιδεκάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον· ἀλλ' ἐκεῖ μὲν θερισμὸν πολὺν ἔλεγε, τοὺς ἐξ Ἰουδαίων πιστεῦσαι μέλλοντας· ἐνταῦθα δὲ, τοὺς ἐξ ἐθνῶν. Καὶ ἐκεῖ μὲν προσο τρέπετο τοὺς δώδεκα, δεηθῆναι περὶ ἀποστολῆς τῶν ἑβδομήκοντα τούτων· ἐνταῦθα δὲ τοὺς ἑβδομήκοντα τούτους, περὶ προβολῆς τῶν κατὰ πόλεις καὶ χώρας ἐπισκόπων καὶ διδασκάλων. Ανάγνωθι δὲ καὶ τὴν εξήγησιν τοῦ παρόντος ῥητοῦ ἐν τῷ βηθέντι κερα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Υπάγετε Varia lectiones et nom. Auctor hujus sententiae cst Origenes, hom. 8 in Exod., quam postea, ut fere accidit, plures interpretes sunt amplexi. λύκων. Τοῦτο εἶπε καὶ πρὸς τοὺς Θερισμένους. Α. Kai abest. A. (xx) Et sequi se. Et, non est in Græco et abesse debet. (yy) Conjunctim. Κατά συζυγίαν est binos.

βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ἐπιχειρήσεις ἀροτριαν, καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, φθείρει τὸ πρόθυμον τῆς ἐπιχειρήσεως τῇ ῥᾳθυμίᾳ τοῦ βλέπειν εἰς τὸ ὀπίσω. Παραβολικῶς τοίνυν ὁ Σωτὴρ ἄροτρον ὠνόμασε, τὸ ἀκολουθεῖν αὐτῷ, λέγων, ὅτι Οὐδεὶς ἐπι· χειρήσας ἀκολουθεῖν μοι, καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, τουτέστι, τὸν νοῦν ἔτι ἔχων εἰς τὰ βιωτικά, ἐπιτήδειός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Χρὴ γὰρ, τὸν ἑλόμενον τὸ ἀκολουθεῖν τῷ Χριστῷ, πάντων είν θέως υπεριδεῖν, καὶ ἀμεταστρεπτὶ τούτῳ ἔπεσθαι, μήποτε τῇ σχέσει τῶν ὀπίσω κατασχεθῇ. Τί γάρ θεοῦ ποθεινότερόν τε καὶ προτιμότερον; Vers. Gl. Dixit Vers. 62. regno Dei. Qui Elxe arare conatur, et a tergo respicit, corrumpit conatus promptitudinem segnitie, qua a tergo respicit. Parabolice ergo Salvator dixit, aratrum et (xx) 88qui se: et tantumdem est, ac si dicat: Nemo, qui me sequi conatur, si a tergo respiciat, hoc est, mentem adhuc ad temporalia habeat, aptus est ad regnum Dei. Oportet enim eum, qui eligit sequi Christum confestim omnia despicere et sequi, ne oculos quidem ab eo divertendo, ne forte habitu ac specie eorum quæ a tergo sunt, retineatur. Quid enim Deo optabilius ac præstantius? CAP. XXXIV. De designatis septuaginta apostolis. Cap. X. Vers. 1. Post hac septuaginta. Apostolos videlicet. Multi enim credituri erant, et pluribus prædicatoribus opus erat. Duodecim siquidem apostoli primus erat chorus; septuaginta vero, secundus. llos autem duodecim et septua ginta præfigurabant duodecim fontes aquarum, et septuaginta trunci palmarum in Elim, ad quam venerunt Israelitæ ", ubi mare Rubrum pertransissent. Vers. 1. Et emisit – erat ipse venturus. Similiter et duodecim conjunctim (yy) emisit, sicuti diait Marcus decimo quarto capite; sed duodecim in omnes civitates ac pagos Israel emisit, tanquam perfectiores: septuaginta vero, in solas eas quæ in transitu erant, per quas iter facturus erat, ut prædicarent remisslouen peccatorum, ejusque adventum, qui remissionem illorum tribueret. Vers. 2. Dicebat pauci. Messem dicit illos, qui ab infidelitate demetendi, et ad fidem suam erant comportandi: operarios vero, apostolos, et quicunque ad hoc subministrarent. Hic autem manifestata est causa promotionis ipsorum septuaginta, et tamen paucos adhuc esse dicit omnes apostolos ad multitudinem ilforum, qui credituri erant. Vers. 2. Rogale suam. Hoc et id, quod ante istud praecessit, etiam dixit in fue decimi octavi juxta Matthæum capitis, sed ibi messem multam appellat eos qui de Judæis erant credituri: hic autem eos qui ex gentibus: et ibi admonet duodecim, ut orent pro emissione horum septuaginta. hic vero ipsos septuaginta admonet, ut orent pro promotione episcoporum ac præceptorun per singulas civitates ac regiones. Lege autem enarra - Lionem praesentis dicti in memorato capite Brangelii secundum Mattheum. Vers. 5. Ite **Exod. xv, 27. lupos. lloc etiam ad duodecim ΚΕΦ. ΛΔ'. Περὶ τῶν ἀναδειχθέντων ἑβδομήκοντα. Μετὰ ταῦτα ἑβδομήκοντα. 'Αποστόλους, δηλονότι. Πολλοὶ γὰρ ἔμελλον πιστεύειν καὶ χρεία κηρύχων πλειόνων ἦν. Δώδεκα μὲν οὖν ἀπόστολοι, ὁ πρώτος χορός· ἑβδομήκοντα δὲ, ὁ δεύτερο;. Τούτους δὲ τοὺς δώδεκα, καὶ τοὺς ἑβδομήκοντα, πάλαι προετύπουν, ἐν τῇ Αἰλείμ, εἰς ἣν ἦλθον οἱ Ἰσραηλῖται διαβάντες τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν, αἱ δώδεκα πηγαί τῶν ὑδάτων, καὶ τὰ ἑβδομήκοντα στελέχη των φοι νίκων. Καὶ ἀπέστειλεν ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι. Καὶ τοὺς δώδεκα ὁμοίως κατά συζυγίαν ἀπέστειλεν, ώς είρηκε Μάρκος ἐν τῷ τεσσαρεσκαιδεκάτω κεφαλαίῳ· ἀλλὰ τοὺς δώδεκα μὲν εἰς πάσας τὰς πόλεις καὶ κώμας τοῦ Ἰσραὴλ ἀπέστειλεν, ὡς τελειοτέρους· τοὺς ἑβδομήκοντα δὲ, εἰς μόνας τὰς κατὰ πάροδον αὐτοῦ κειμένας, δι' ὧν ἔμελλε πορεύεσθαι, κηρύτ Ο τοντας μετάνοιαν ἁμαρτημάτων, καὶ ἄφιξιν τοῦ χορηγοῦ τῆς τούτων ἀφέσεως. Έλεγε — ὀλίγοι. Θερισμὸν μὲν λέγει τους θερι σθησομένους ἀπὸ τῆς ἀπιστίας καὶ συγκομισθης σομένους εἰς τὴν πίστιν αὐτοῦ· ἐργάτας δὲ, τοὺς ἀποστόλους, τοὺς ὑπηρετοῦντας εἰς τοῦτο. Δεδήλωτας δὲ ἐνταῦθα ἡ αἰτία τῆς προβολῆς τῶν ἑβδομήκοντα. Καὶ ἔτι δὲ ὀλίγους έφησεν εἶναι τοὺς σύμπαντας ἀποστόλους, πρὸς τὸ πλῆθος τῶν μελλόντων πιστεύειν. Δεήθητε αὐτοῦ. Τοῦτο καὶ τὸ πρὸ τούτου ῥητὸν εἶπε καὶ ἐν τῷ τέλει τοῦ ὀκτωκαιδεκάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον· ἀλλ' ἐκεῖ μὲν θερισμὸν πολὺν ἔλεγε, τοὺς ἐξ Ἰουδαίων πιστεῦσαι μέλλοντας· ἐνταῦθα δὲ, τοὺς ἐξ ἐθνῶν. Καὶ ἐκεῖ μὲν προσο τρέπετο τοὺς δώδεκα, δεηθῆναι περὶ ἀποστολῆς τῶν ἑβδομήκοντα τούτων· ἐνταῦθα δὲ τοὺς ἑβδομήκοντα τούτους, περὶ προβολῆς τῶν κατὰ πόλεις καὶ χώρας ἐπισκόπων καὶ διδασκάλων. Ανάγνωθι δὲ καὶ τὴν εξήγησιν τοῦ παρόντος ῥητοῦ ἐν τῷ βηθέντι κερα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Υπάγετε Varia lectiones et nom. Auctor hujus sententiae cst Origenes, hom. 8 in Exod., quam postea, ut fere accidit, plures interpretes sunt amplexi. λύκων. Τοῦτο εἶπε καὶ πρὸς τοὺς Θερισμένους. Α. Kai abest. A. (xx) Et sequi se. Et, non est in Græco et abesse debet. (yy) Conjunctim. Κατά συζυγίαν est binos.

βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. ῾Ο ἐπιχειρήσεις ἀροτριαν, καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, φθείρει τὸ πρόθυμον τῆς ἐπιχειρήσεως τῇ ῥᾳθυμίᾳ τοῦ βλέπειν εἰς τὸ ὀπίσω. Παραβολικῶς τοίνυν ὁ Σωτὴρ ἄροτρον ὠνόμασε, τὸ ἀκολουθεῖν αὐτῷ, λέγων, ὅτι Οὐδεὶς ἐπι· χειρήσας ἀκολουθεῖν μοι, καὶ βλέπων εἰς τὰ ὀπίσω, τουτέστι, τὸν νοῦν ἔτι ἔχων εἰς τὰ βιωτικά, ἐπιτήδειός ἐστιν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Χρὴ γὰρ, τὸν ἑλόμενον τὸ ἀκολουθεῖν τῷ Χριστῷ, πάντων είν θέως υπεριδεῖν, καὶ ἀμεταστρεπτὶ τούτῳ ἔπεσθαι, μήποτε τῇ σχέσει τῶν ὀπίσω κατασχεθῇ. Τί γάρ θεοῦ ποθεινότερόν τε καὶ προτιμότερον; Vers. Gl. Dixit Vers. 62. regno Dei. Qui Elxe arare conatur, et a tergo respicit, corrumpit conatus promptitudinem segnitie, qua a tergo respicit. Parabolice ergo Salvator dixit, aratrum et (xx) 88qui se: et tantumdem est, ac si dicat: Nemo, qui me sequi conatur, si a tergo respiciat, hoc est, mentem adhuc ad temporalia habeat, aptus est ad regnum Dei. Oportet enim eum, qui eligit sequi Christum confestim omnia despicere et sequi, ne oculos quidem ab eo divertendo, ne forte habitu ac specie eorum quæ a tergo sunt, retineatur. Quid enim Deo optabilius ac præstantius? CAP. XXXIV. De designatis septuaginta apostolis. Cap. X. Vers. 1. Post hac septuaginta. Apostolos videlicet. Multi enim credituri erant, et pluribus prædicatoribus opus erat. Duodecim siquidem apostoli primus erat chorus; septuaginta vero, secundus. llos autem duodecim et septua ginta præfigurabant duodecim fontes aquarum, et septuaginta trunci palmarum in Elim, ad quam venerunt Israelitæ ", ubi mare Rubrum pertransissent. Vers. 1. Et emisit – erat ipse venturus. Similiter et duodecim conjunctim (yy) emisit, sicuti diait Marcus decimo quarto capite; sed duodecim in omnes civitates ac pagos Israel emisit, tanquam perfectiores: septuaginta vero, in solas eas quæ in transitu erant, per quas iter facturus erat, ut prædicarent remisslouen peccatorum, ejusque adventum, qui remissionem illorum tribueret. Vers. 2. Dicebat pauci. Messem dicit illos, qui ab infidelitate demetendi, et ad fidem suam erant comportandi: operarios vero, apostolos, et quicunque ad hoc subministrarent. Hic autem manifestata est causa promotionis ipsorum septuaginta, et tamen paucos adhuc esse dicit omnes apostolos ad multitudinem ilforum, qui credituri erant. Vers. 2. Rogale suam. Hoc et id, quod ante istud praecessit, etiam dixit in fue decimi octavi juxta Matthæum capitis, sed ibi messem multam appellat eos qui de Judæis erant credituri: hic autem eos qui ex gentibus: et ibi admonet duodecim, ut orent pro emissione horum septuaginta. hic vero ipsos septuaginta admonet, ut orent pro promotione episcoporum ac præceptorun per singulas civitates ac regiones. Lege autem enarra - Lionem praesentis dicti in memorato capite Brangelii secundum Mattheum. Vers. 5. Ite **Exod. xv, 27. lupos. lloc etiam ad duodecim ΚΕΦ. ΛΔ'. Περὶ τῶν ἀναδειχθέντων ἑβδομήκοντα. Μετὰ ταῦτα ἑβδομήκοντα. 'Αποστόλους, δηλονότι. Πολλοὶ γὰρ ἔμελλον πιστεύειν καὶ χρεία κηρύχων πλειόνων ἦν. Δώδεκα μὲν οὖν ἀπόστολοι, ὁ πρώτος χορός· ἑβδομήκοντα δὲ, ὁ δεύτερο;. Τούτους δὲ τοὺς δώδεκα, καὶ τοὺς ἑβδομήκοντα, πάλαι προετύπουν, ἐν τῇ Αἰλείμ, εἰς ἣν ἦλθον οἱ Ἰσραηλῖται διαβάντες τὴν Ἐρυθρὰν θάλασσαν, αἱ δώδεκα πηγαί τῶν ὑδάτων, καὶ τὰ ἑβδομήκοντα στελέχη των φοι νίκων. Καὶ ἀπέστειλεν ἔμελλεν αὐτὸς ἔρχεσθαι. Καὶ τοὺς δώδεκα ὁμοίως κατά συζυγίαν ἀπέστειλεν, ώς είρηκε Μάρκος ἐν τῷ τεσσαρεσκαιδεκάτω κεφαλαίῳ· ἀλλὰ τοὺς δώδεκα μὲν εἰς πάσας τὰς πόλεις καὶ κώμας τοῦ Ἰσραὴλ ἀπέστειλεν, ὡς τελειοτέρους· τοὺς ἑβδομήκοντα δὲ, εἰς μόνας τὰς κατὰ πάροδον αὐτοῦ κειμένας, δι' ὧν ἔμελλε πορεύεσθαι, κηρύτ Ο τοντας μετάνοιαν ἁμαρτημάτων, καὶ ἄφιξιν τοῦ χορηγοῦ τῆς τούτων ἀφέσεως. Έλεγε — ὀλίγοι. Θερισμὸν μὲν λέγει τους θερι σθησομένους ἀπὸ τῆς ἀπιστίας καὶ συγκομισθης σομένους εἰς τὴν πίστιν αὐτοῦ· ἐργάτας δὲ, τοὺς ἀποστόλους, τοὺς ὑπηρετοῦντας εἰς τοῦτο. Δεδήλωτας δὲ ἐνταῦθα ἡ αἰτία τῆς προβολῆς τῶν ἑβδομήκοντα. Καὶ ἔτι δὲ ὀλίγους έφησεν εἶναι τοὺς σύμπαντας ἀποστόλους, πρὸς τὸ πλῆθος τῶν μελλόντων πιστεύειν. Δεήθητε αὐτοῦ. Τοῦτο καὶ τὸ πρὸ τούτου ῥητὸν εἶπε καὶ ἐν τῷ τέλει τοῦ ὀκτωκαιδεκάτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον· ἀλλ' ἐκεῖ μὲν θερισμὸν πολὺν ἔλεγε, τοὺς ἐξ Ἰουδαίων πιστεῦσαι μέλλοντας· ἐνταῦθα δὲ, τοὺς ἐξ ἐθνῶν. Καὶ ἐκεῖ μὲν προσο τρέπετο τοὺς δώδεκα, δεηθῆναι περὶ ἀποστολῆς τῶν ἑβδομήκοντα τούτων· ἐνταῦθα δὲ τοὺς ἑβδομήκοντα τούτους, περὶ προβολῆς τῶν κατὰ πόλεις καὶ χώρας ἐπισκόπων καὶ διδασκάλων. Ανάγνωθι δὲ καὶ τὴν εξήγησιν τοῦ παρόντος ῥητοῦ ἐν τῷ βηθέντι κερα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Υπάγετε Varia lectiones et nom. Auctor hujus sententiae cst Origenes, hom. 8 in Exod., quam postea, ut fere accidit, plures interpretes sunt amplexi. λύκων. Τοῦτο εἶπε καὶ πρὸς τοὺς Θερισμένους. Α. Kai abest. A. (xx) Et sequi se. Et, non est in Græco et abesse debet. (yy) Conjunctim. Κατά συζυγίαν est binos.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. X. pite dicti illius interpretationem: Ecce ego millo vos tanquam oves in medio luporum *¹ ⋅ δώδεκα, καὶ ζήτησον ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφα- dixit, et quere decimo nono juxta Matthaeum caλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Ιδού ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων. Εἶποι δ' ἄν τις κανταῦθα, ὅτι τοὺς δώδεκα μὲν πρόβατα εκάλεσεν, ὡς τελειοτέρους· τοὺς ἑβδομή κοντα δὲ, ἄρνας. Μὴ ὑποδήματα. Διὰ τῆς ἀπαγορεύσεως τούτων κελεύει θαῤῥεῖν περὶ τῶν ἀναγκαίων τοῦ σώματος ἐπὶ τῷ ἀποστείλαντι τούτους· ἀποτρέπει δὲ, διὰ μὲν τοῦ μὴ βαστάζειν βαλάντιον τὴν φιλαργυρίαν· διὰ δὲ τοῦ, μὴ πήραν, τὸ μὴ ταμιεύεσθαι τροφήν διὰ δὲ τοῦ, μὴ ὑποδήματα, παιδοτριβεῖ αὐτοὺς εἰς ἄσκησιν. Παρήγγειλε δὴ ταῦτα καὶ τοῖς δώδεκα ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ. Καὶ -- ἀσπάσησθε. Τοῦτο προσέταξεν, οὐ βουλόμενος ἀπανθρώπους αὐτοὺς γίνεσθαι καὶ ἀπροση γόρους, ἀλλ' ἀνεμποδίστους. Ειωθε γὰρ ἡ καθ᾽ ὁδὸν ὁμιλία τὸ σύντονον εγκόπτειν ὡς τὰ πολλὰ τῆς σπουδῆς. Προστάττει τοίνυν αὐτοῖς μόνον γίνεσθαι τοῦ ἐμπιστευθέντος ἔργου, καὶ μηδὲ τὸν τυχόντα καιρὸν τοῦ κηρύγματος δαπανἂν εἰς τὰ μὴ ἀναγκαία καὶ πάρεργα. Καὶ ὁ Ελισσαίος δὲ πάλιν Γιεζή τὸν ὑπηρέτην αὐτοῦ ἐπί τι κατεπείγον ἀποστείλας, ἐνετείλατο· ὅτι Εάν εὕρῃς ἄνδρα, οὐκ εὐλογή σεις αὐτόν· καὶ ἐὰν εὐλογήσῃ σε ἀνὴρ, οὐκ ἀποκριθήσῃ αὐτῷ· ἐμφαίνων τὸ χρῆναι βαδίζειν ἀπε - ρίσπαστον, καὶ παντελῶς ἀνεμπόδιστον. Εἰς ἦν — τούτῳ. Τοῦτο τὸ πρόσρημα ἀσπασμὸν ἐκάλεσεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ προῤῥηθέντι κεφαλαίῳ. Σύμβολον δὲ ἀγάπης ὁ τοιοῦτος ἀσπασμὸς, δη λῶν, ὅτι εἰρηνικοὶ καὶ φίλοι παραγεγόνασι, Καὶ ἐὰν ὑμῶν Η χάρις τῆς δοθείσης εἰρήνης παρ' ὑμῶν, ἡ ἐνέργεια τοῦ τοιούτου λόγου· υἱὸς δὲ εἰρήνης, ὁ εἰρηνικός, ὡς διαφόρως ειρήκαμεν. Εἰ δὲ — ἀνακάμψει. Ανάγνωθι καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξή γησιν τοῦ· Καὶ ἐὰν μὲν ᾗ ἡ οἰκία αξία, ἐλθέτω ἡ εἰρήνη ὑμῶν ἐπ' αὐτήν· ἐὰν δὲ μὴ ᾖ ἀξία, ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐπιστραφήτω. Εν αὐτῇ· αὐτοῦ ἐστι. Καὶ περὶ τούτων ὁμοίως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ σαφῶς ἐῤῥήθη, μικρόν άνωτέρω. Ἐσθίειν δὲ καὶ πίνειν τὰ παρ' αὐτῶν ἐπέτρεψεν, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ' ὡς πρέπον ἐστὶ μαθηταῖς αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ γνώριμον ἦν αὐτοῖς. Μὴ Poterit quivis hoc etiam loco dicere, quod duodecim appellaverit oves, tanquam perfcctiores, septuaginta vero agnos, tanquam {teneriores. Vers. 4. Nolite - calceamenta. Hoc interdicto jubet ut de necessariis corporis spc.n in illum babeant, qui ipsos emisit. Cum autem jubet, no sacculum ferart, ab avaritia avocal. Dicens, neque peram, dehortatur a recondendo cibo. Cum vero addit: neque calceamenta, ad exercitium ipsos erudit. Præcepit vero hæc etiam duodecim laudato capite decimo nono. Vers. 4. Ει salutaveritis. Hoc jussit, non inhumanos eos fieri volens, aut moribus asperos, quos nemo possit compellare, sed impedimento carentes. Solet enim salutatio per viam, vehementiæ studij ut plurimum obstare. Præcipit itaque illis, ut soli operi eis commisso intendant: et oblatam prædicationis occasionem ncn insumant in ¿a quæ necessaria non sunt, sed præter intentum sese offerunt. Elisæus quoque olim emisso Giezi famulo ad opus quod festinationem requirebat, præcepit dicens: Si inveneris vinum, non benedicas ei: es indiet si tibi benedixerit vir, ne respondeas illi “, cans opus esse ut indistractus ac omnino sine impedimento procederet. Vers. 5. In quamcunque huic. Hanc allocutionem Matthæus salutationem nominavit prædicto capite ". Est autem hujusmodi salutatio signum dilectionis, significans quod pacifici et amici advenerint. Vers. 6. Et si - vestra. Hoc est gratia datæ a vobis pacis, vel efficacia hujusmodi sermonis. Filias quoque pacis dicitur pacificus, sicut variis in locis diximus. Vers. 6. Sin· revertetur. Lege quoque decimo nono capite Evangelii juxta Matthæum dicti illius enarrationem: Et si quidem fuerit domus digna, veniat pax vestra super illam: si autem indiana fuerit, pax vestra ad vos convertatur ® Vers. 7. In eadem sua est. Similiter de his in Dillo capite manifeste dictum est paulo superius. Edere autem ac bibere permisit, quæ ab illo porrigerentur; non simpliciter, sed sicut discipulos suos decebat; hoc enim ipsis notum erat. Vers. 7. Nolite · οἰκίαν. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἐξηγήσει τὴν αἰτίαν τοῦ μὴ μεταβαίνειν εὑρήσεις. bujus causam invenies. Καὶ εἰς Θεοῦ. Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἑαυτὸν λέγει νῦν ὡς βασιλέα καὶ Θεόν. Ήγγικε, φησὶν, καὶ ἤδη ἐπιδημήσει ὑμῖν· ἄξιοι γίνεσθε, ετοιμάζεσθελείς ὑποδοχήν. οι Matin. x, 10. • 1V Reg. 1V, domum. In illa enarratione Vers. 8. Et in - Vers. 9. Dei. Regnum Dei nunc seipsum appellat, tanquam regem ac Deum. Appropinquavit, inquit, et jam deversatur vobiscum; digni habemini, qui præparamini ad ejus susceptionem 29. ** Matth. x, 12. • Ibid. 13. Varia lectiones et notæ. Βαλλάντιον. Α. Igitur etiam nonnulli, sed temnere, apud Matthaeum 1. 1. intulerunt: Λέγοντες· Εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ. Η omittit Α.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. X. pite dicti illius interpretationem: Ecce ego millo vos tanquam oves in medio luporum *¹ ⋅ δώδεκα, καὶ ζήτησον ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφα- dixit, et quere decimo nono juxta Matthaeum caλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Ιδού ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων. Εἶποι δ' ἄν τις κανταῦθα, ὅτι τοὺς δώδεκα μὲν πρόβατα εκάλεσεν, ὡς τελειοτέρους· τοὺς ἑβδομή κοντα δὲ, ἄρνας. Μὴ ὑποδήματα. Διὰ τῆς ἀπαγορεύσεως τούτων κελεύει θαῤῥεῖν περὶ τῶν ἀναγκαίων τοῦ σώματος ἐπὶ τῷ ἀποστείλαντι τούτους· ἀποτρέπει δὲ, διὰ μὲν τοῦ μὴ βαστάζειν βαλάντιον τὴν φιλαργυρίαν· διὰ δὲ τοῦ, μὴ πήραν, τὸ μὴ ταμιεύεσθαι τροφήν διὰ δὲ τοῦ, μὴ ὑποδήματα, παιδοτριβεῖ αὐτοὺς εἰς ἄσκησιν. Παρήγγειλε δὴ ταῦτα καὶ τοῖς δώδεκα ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ. Καὶ -- ἀσπάσησθε. Τοῦτο προσέταξεν, οὐ βουλόμενος ἀπανθρώπους αὐτοὺς γίνεσθαι καὶ ἀπροση γόρους, ἀλλ' ἀνεμποδίστους. Ειωθε γὰρ ἡ καθ᾽ ὁδὸν ὁμιλία τὸ σύντονον εγκόπτειν ὡς τὰ πολλὰ τῆς σπουδῆς. Προστάττει τοίνυν αὐτοῖς μόνον γίνεσθαι τοῦ ἐμπιστευθέντος ἔργου, καὶ μηδὲ τὸν τυχόντα καιρὸν τοῦ κηρύγματος δαπανἂν εἰς τὰ μὴ ἀναγκαία καὶ πάρεργα. Καὶ ὁ Ελισσαίος δὲ πάλιν Γιεζή τὸν ὑπηρέτην αὐτοῦ ἐπί τι κατεπείγον ἀποστείλας, ἐνετείλατο· ὅτι Εάν εὕρῃς ἄνδρα, οὐκ εὐλογή σεις αὐτόν· καὶ ἐὰν εὐλογήσῃ σε ἀνὴρ, οὐκ ἀποκριθήσῃ αὐτῷ· ἐμφαίνων τὸ χρῆναι βαδίζειν ἀπε - ρίσπαστον, καὶ παντελῶς ἀνεμπόδιστον. Εἰς ἦν — τούτῳ. Τοῦτο τὸ πρόσρημα ἀσπασμὸν ἐκάλεσεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ προῤῥηθέντι κεφαλαίῳ. Σύμβολον δὲ ἀγάπης ὁ τοιοῦτος ἀσπασμὸς, δη λῶν, ὅτι εἰρηνικοὶ καὶ φίλοι παραγεγόνασι, Καὶ ἐὰν ὑμῶν Η χάρις τῆς δοθείσης εἰρήνης παρ' ὑμῶν, ἡ ἐνέργεια τοῦ τοιούτου λόγου· υἱὸς δὲ εἰρήνης, ὁ εἰρηνικός, ὡς διαφόρως ειρήκαμεν. Εἰ δὲ — ἀνακάμψει. Ανάγνωθι καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξή γησιν τοῦ· Καὶ ἐὰν μὲν ᾗ ἡ οἰκία αξία, ἐλθέτω ἡ εἰρήνη ὑμῶν ἐπ' αὐτήν· ἐὰν δὲ μὴ ᾖ ἀξία, ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐπιστραφήτω. Εν αὐτῇ· αὐτοῦ ἐστι. Καὶ περὶ τούτων ὁμοίως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ σαφῶς ἐῤῥήθη, μικρόν άνωτέρω. Ἐσθίειν δὲ καὶ πίνειν τὰ παρ' αὐτῶν ἐπέτρεψεν, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ' ὡς πρέπον ἐστὶ μαθηταῖς αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ γνώριμον ἦν αὐτοῖς. Μὴ Poterit quivis hoc etiam loco dicere, quod duodecim appellaverit oves, tanquam perfcctiores, septuaginta vero agnos, tanquam {teneriores. Vers. 4. Nolite - calceamenta. Hoc interdicto jubet ut de necessariis corporis spc.n in illum babeant, qui ipsos emisit. Cum autem jubet, no sacculum ferart, ab avaritia avocal. Dicens, neque peram, dehortatur a recondendo cibo. Cum vero addit: neque calceamenta, ad exercitium ipsos erudit. Præcepit vero hæc etiam duodecim laudato capite decimo nono. Vers. 4. Ει salutaveritis. Hoc jussit, non inhumanos eos fieri volens, aut moribus asperos, quos nemo possit compellare, sed impedimento carentes. Solet enim salutatio per viam, vehementiæ studij ut plurimum obstare. Præcipit itaque illis, ut soli operi eis commisso intendant: et oblatam prædicationis occasionem ncn insumant in ¿a quæ necessaria non sunt, sed præter intentum sese offerunt. Elisæus quoque olim emisso Giezi famulo ad opus quod festinationem requirebat, præcepit dicens: Si inveneris vinum, non benedicas ei: es indiet si tibi benedixerit vir, ne respondeas illi “, cans opus esse ut indistractus ac omnino sine impedimento procederet. Vers. 5. In quamcunque huic. Hanc allocutionem Matthæus salutationem nominavit prædicto capite ". Est autem hujusmodi salutatio signum dilectionis, significans quod pacifici et amici advenerint. Vers. 6. Et si - vestra. Hoc est gratia datæ a vobis pacis, vel efficacia hujusmodi sermonis. Filias quoque pacis dicitur pacificus, sicut variis in locis diximus. Vers. 6. Sin· revertetur. Lege quoque decimo nono capite Evangelii juxta Matthæum dicti illius enarrationem: Et si quidem fuerit domus digna, veniat pax vestra super illam: si autem indiana fuerit, pax vestra ad vos convertatur ® Vers. 7. In eadem sua est. Similiter de his in Dillo capite manifeste dictum est paulo superius. Edere autem ac bibere permisit, quæ ab illo porrigerentur; non simpliciter, sed sicut discipulos suos decebat; hoc enim ipsis notum erat. Vers. 7. Nolite · οἰκίαν. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἐξηγήσει τὴν αἰτίαν τοῦ μὴ μεταβαίνειν εὑρήσεις. bujus causam invenies. Καὶ εἰς Θεοῦ. Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἑαυτὸν λέγει νῦν ὡς βασιλέα καὶ Θεόν. Ήγγικε, φησὶν, καὶ ἤδη ἐπιδημήσει ὑμῖν· ἄξιοι γίνεσθε, ετοιμάζεσθελείς ὑποδοχήν. οι Matin. x, 10. • 1V Reg. 1V, domum. In illa enarratione Vers. 8. Et in - Vers. 9. Dei. Regnum Dei nunc seipsum appellat, tanquam regem ac Deum. Appropinquavit, inquit, et jam deversatur vobiscum; digni habemini, qui præparamini ad ejus susceptionem 29. ** Matth. x, 12. • Ibid. 13. Varia lectiones et notæ. Βαλλάντιον. Α. Igitur etiam nonnulli, sed temnere, apud Matthaeum 1. 1. intulerunt: Λέγοντες· Εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ. Η omittit Α.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. X. pite dicti illius interpretationem: Ecce ego millo vos tanquam oves in medio luporum *¹ ⋅ δώδεκα, καὶ ζήτησον ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφα- dixit, et quere decimo nono juxta Matthaeum caλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Ιδού ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων. Εἶποι δ' ἄν τις κανταῦθα, ὅτι τοὺς δώδεκα μὲν πρόβατα εκάλεσεν, ὡς τελειοτέρους· τοὺς ἑβδομή κοντα δὲ, ἄρνας. Μὴ ὑποδήματα. Διὰ τῆς ἀπαγορεύσεως τούτων κελεύει θαῤῥεῖν περὶ τῶν ἀναγκαίων τοῦ σώματος ἐπὶ τῷ ἀποστείλαντι τούτους· ἀποτρέπει δὲ, διὰ μὲν τοῦ μὴ βαστάζειν βαλάντιον τὴν φιλαργυρίαν· διὰ δὲ τοῦ, μὴ πήραν, τὸ μὴ ταμιεύεσθαι τροφήν διὰ δὲ τοῦ, μὴ ὑποδήματα, παιδοτριβεῖ αὐτοὺς εἰς ἄσκησιν. Παρήγγειλε δὴ ταῦτα καὶ τοῖς δώδεκα ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ. Καὶ -- ἀσπάσησθε. Τοῦτο προσέταξεν, οὐ βουλόμενος ἀπανθρώπους αὐτοὺς γίνεσθαι καὶ ἀπροση γόρους, ἀλλ' ἀνεμποδίστους. Ειωθε γὰρ ἡ καθ᾽ ὁδὸν ὁμιλία τὸ σύντονον εγκόπτειν ὡς τὰ πολλὰ τῆς σπουδῆς. Προστάττει τοίνυν αὐτοῖς μόνον γίνεσθαι τοῦ ἐμπιστευθέντος ἔργου, καὶ μηδὲ τὸν τυχόντα καιρὸν τοῦ κηρύγματος δαπανἂν εἰς τὰ μὴ ἀναγκαία καὶ πάρεργα. Καὶ ὁ Ελισσαίος δὲ πάλιν Γιεζή τὸν ὑπηρέτην αὐτοῦ ἐπί τι κατεπείγον ἀποστείλας, ἐνετείλατο· ὅτι Εάν εὕρῃς ἄνδρα, οὐκ εὐλογή σεις αὐτόν· καὶ ἐὰν εὐλογήσῃ σε ἀνὴρ, οὐκ ἀποκριθήσῃ αὐτῷ· ἐμφαίνων τὸ χρῆναι βαδίζειν ἀπε - ρίσπαστον, καὶ παντελῶς ἀνεμπόδιστον. Εἰς ἦν — τούτῳ. Τοῦτο τὸ πρόσρημα ἀσπασμὸν ἐκάλεσεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ προῤῥηθέντι κεφαλαίῳ. Σύμβολον δὲ ἀγάπης ὁ τοιοῦτος ἀσπασμὸς, δη λῶν, ὅτι εἰρηνικοὶ καὶ φίλοι παραγεγόνασι, Καὶ ἐὰν ὑμῶν Η χάρις τῆς δοθείσης εἰρήνης παρ' ὑμῶν, ἡ ἐνέργεια τοῦ τοιούτου λόγου· υἱὸς δὲ εἰρήνης, ὁ εἰρηνικός, ὡς διαφόρως ειρήκαμεν. Εἰ δὲ — ἀνακάμψει. Ανάγνωθι καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξή γησιν τοῦ· Καὶ ἐὰν μὲν ᾗ ἡ οἰκία αξία, ἐλθέτω ἡ εἰρήνη ὑμῶν ἐπ' αὐτήν· ἐὰν δὲ μὴ ᾖ ἀξία, ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐπιστραφήτω. Εν αὐτῇ· αὐτοῦ ἐστι. Καὶ περὶ τούτων ὁμοίως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ σαφῶς ἐῤῥήθη, μικρόν άνωτέρω. Ἐσθίειν δὲ καὶ πίνειν τὰ παρ' αὐτῶν ἐπέτρεψεν, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ' ὡς πρέπον ἐστὶ μαθηταῖς αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ γνώριμον ἦν αὐτοῖς. Μὴ Poterit quivis hoc etiam loco dicere, quod duodecim appellaverit oves, tanquam perfcctiores, septuaginta vero agnos, tanquam {teneriores. Vers. 4. Nolite - calceamenta. Hoc interdicto jubet ut de necessariis corporis spc.n in illum babeant, qui ipsos emisit. Cum autem jubet, no sacculum ferart, ab avaritia avocal. Dicens, neque peram, dehortatur a recondendo cibo. Cum vero addit: neque calceamenta, ad exercitium ipsos erudit. Præcepit vero hæc etiam duodecim laudato capite decimo nono. Vers. 4. Ει salutaveritis. Hoc jussit, non inhumanos eos fieri volens, aut moribus asperos, quos nemo possit compellare, sed impedimento carentes. Solet enim salutatio per viam, vehementiæ studij ut plurimum obstare. Præcipit itaque illis, ut soli operi eis commisso intendant: et oblatam prædicationis occasionem ncn insumant in ¿a quæ necessaria non sunt, sed præter intentum sese offerunt. Elisæus quoque olim emisso Giezi famulo ad opus quod festinationem requirebat, præcepit dicens: Si inveneris vinum, non benedicas ei: es indiet si tibi benedixerit vir, ne respondeas illi “, cans opus esse ut indistractus ac omnino sine impedimento procederet. Vers. 5. In quamcunque huic. Hanc allocutionem Matthæus salutationem nominavit prædicto capite ". Est autem hujusmodi salutatio signum dilectionis, significans quod pacifici et amici advenerint. Vers. 6. Et si - vestra. Hoc est gratia datæ a vobis pacis, vel efficacia hujusmodi sermonis. Filias quoque pacis dicitur pacificus, sicut variis in locis diximus. Vers. 6. Sin· revertetur. Lege quoque decimo nono capite Evangelii juxta Matthæum dicti illius enarrationem: Et si quidem fuerit domus digna, veniat pax vestra super illam: si autem indiana fuerit, pax vestra ad vos convertatur ® Vers. 7. In eadem sua est. Similiter de his in Dillo capite manifeste dictum est paulo superius. Edere autem ac bibere permisit, quæ ab illo porrigerentur; non simpliciter, sed sicut discipulos suos decebat; hoc enim ipsis notum erat. Vers. 7. Nolite · οἰκίαν. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἐξηγήσει τὴν αἰτίαν τοῦ μὴ μεταβαίνειν εὑρήσεις. bujus causam invenies. Καὶ εἰς Θεοῦ. Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἑαυτὸν λέγει νῦν ὡς βασιλέα καὶ Θεόν. Ήγγικε, φησὶν, καὶ ἤδη ἐπιδημήσει ὑμῖν· ἄξιοι γίνεσθε, ετοιμάζεσθελείς ὑποδοχήν. οι Matin. x, 10. • 1V Reg. 1V, domum. In illa enarratione Vers. 8. Et in - Vers. 9. Dei. Regnum Dei nunc seipsum appellat, tanquam regem ac Deum. Appropinquavit, inquit, et jam deversatur vobiscum; digni habemini, qui præparamini ad ejus susceptionem 29. ** Matth. x, 12. • Ibid. 13. Varia lectiones et notæ. Βαλλάντιον. Α. Igitur etiam nonnulli, sed temnere, apud Matthaeum 1. 1. intulerunt: Λέγοντες· Εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ. Η omittit Α.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. X. pite dicti illius interpretationem: Ecce ego millo vos tanquam oves in medio luporum *¹ ⋅ δώδεκα, καὶ ζήτησον ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφα- dixit, et quere decimo nono juxta Matthaeum caλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Ιδού ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων. Εἶποι δ' ἄν τις κανταῦθα, ὅτι τοὺς δώδεκα μὲν πρόβατα εκάλεσεν, ὡς τελειοτέρους· τοὺς ἑβδομή κοντα δὲ, ἄρνας. Μὴ ὑποδήματα. Διὰ τῆς ἀπαγορεύσεως τούτων κελεύει θαῤῥεῖν περὶ τῶν ἀναγκαίων τοῦ σώματος ἐπὶ τῷ ἀποστείλαντι τούτους· ἀποτρέπει δὲ, διὰ μὲν τοῦ μὴ βαστάζειν βαλάντιον τὴν φιλαργυρίαν· διὰ δὲ τοῦ, μὴ πήραν, τὸ μὴ ταμιεύεσθαι τροφήν διὰ δὲ τοῦ, μὴ ὑποδήματα, παιδοτριβεῖ αὐτοὺς εἰς ἄσκησιν. Παρήγγειλε δὴ ταῦτα καὶ τοῖς δώδεκα ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ. Καὶ -- ἀσπάσησθε. Τοῦτο προσέταξεν, οὐ βουλόμενος ἀπανθρώπους αὐτοὺς γίνεσθαι καὶ ἀπροση γόρους, ἀλλ' ἀνεμποδίστους. Ειωθε γὰρ ἡ καθ᾽ ὁδὸν ὁμιλία τὸ σύντονον εγκόπτειν ὡς τὰ πολλὰ τῆς σπουδῆς. Προστάττει τοίνυν αὐτοῖς μόνον γίνεσθαι τοῦ ἐμπιστευθέντος ἔργου, καὶ μηδὲ τὸν τυχόντα καιρὸν τοῦ κηρύγματος δαπανἂν εἰς τὰ μὴ ἀναγκαία καὶ πάρεργα. Καὶ ὁ Ελισσαίος δὲ πάλιν Γιεζή τὸν ὑπηρέτην αὐτοῦ ἐπί τι κατεπείγον ἀποστείλας, ἐνετείλατο· ὅτι Εάν εὕρῃς ἄνδρα, οὐκ εὐλογή σεις αὐτόν· καὶ ἐὰν εὐλογήσῃ σε ἀνὴρ, οὐκ ἀποκριθήσῃ αὐτῷ· ἐμφαίνων τὸ χρῆναι βαδίζειν ἀπε - ρίσπαστον, καὶ παντελῶς ἀνεμπόδιστον. Εἰς ἦν — τούτῳ. Τοῦτο τὸ πρόσρημα ἀσπασμὸν ἐκάλεσεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ προῤῥηθέντι κεφαλαίῳ. Σύμβολον δὲ ἀγάπης ὁ τοιοῦτος ἀσπασμὸς, δη λῶν, ὅτι εἰρηνικοὶ καὶ φίλοι παραγεγόνασι, Καὶ ἐὰν ὑμῶν Η χάρις τῆς δοθείσης εἰρήνης παρ' ὑμῶν, ἡ ἐνέργεια τοῦ τοιούτου λόγου· υἱὸς δὲ εἰρήνης, ὁ εἰρηνικός, ὡς διαφόρως ειρήκαμεν. Εἰ δὲ — ἀνακάμψει. Ανάγνωθι καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξή γησιν τοῦ· Καὶ ἐὰν μὲν ᾗ ἡ οἰκία αξία, ἐλθέτω ἡ εἰρήνη ὑμῶν ἐπ' αὐτήν· ἐὰν δὲ μὴ ᾖ ἀξία, ἡ εἰρήνη ὑμῶν πρὸς ὑμᾶς ἐπιστραφήτω. Εν αὐτῇ· αὐτοῦ ἐστι. Καὶ περὶ τούτων ὁμοίως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ σαφῶς ἐῤῥήθη, μικρόν άνωτέρω. Ἐσθίειν δὲ καὶ πίνειν τὰ παρ' αὐτῶν ἐπέτρεψεν, οὐχ ἁπλῶς, ἀλλ' ὡς πρέπον ἐστὶ μαθηταῖς αὐτοῦ. Τοῦτο γὰρ γνώριμον ἦν αὐτοῖς. Μὴ Poterit quivis hoc etiam loco dicere, quod duodecim appellaverit oves, tanquam perfcctiores, septuaginta vero agnos, tanquam {teneriores. Vers. 4. Nolite - calceamenta. Hoc interdicto jubet ut de necessariis corporis spc.n in illum babeant, qui ipsos emisit. Cum autem jubet, no sacculum ferart, ab avaritia avocal. Dicens, neque peram, dehortatur a recondendo cibo. Cum vero addit: neque calceamenta, ad exercitium ipsos erudit. Præcepit vero hæc etiam duodecim laudato capite decimo nono. Vers. 4. Ει salutaveritis. Hoc jussit, non inhumanos eos fieri volens, aut moribus asperos, quos nemo possit compellare, sed impedimento carentes. Solet enim salutatio per viam, vehementiæ studij ut plurimum obstare. Præcipit itaque illis, ut soli operi eis commisso intendant: et oblatam prædicationis occasionem ncn insumant in ¿a quæ necessaria non sunt, sed præter intentum sese offerunt. Elisæus quoque olim emisso Giezi famulo ad opus quod festinationem requirebat, præcepit dicens: Si inveneris vinum, non benedicas ei: es indiet si tibi benedixerit vir, ne respondeas illi “, cans opus esse ut indistractus ac omnino sine impedimento procederet. Vers. 5. In quamcunque huic. Hanc allocutionem Matthæus salutationem nominavit prædicto capite ". Est autem hujusmodi salutatio signum dilectionis, significans quod pacifici et amici advenerint. Vers. 6. Et si - vestra. Hoc est gratia datæ a vobis pacis, vel efficacia hujusmodi sermonis. Filias quoque pacis dicitur pacificus, sicut variis in locis diximus. Vers. 6. Sin· revertetur. Lege quoque decimo nono capite Evangelii juxta Matthæum dicti illius enarrationem: Et si quidem fuerit domus digna, veniat pax vestra super illam: si autem indiana fuerit, pax vestra ad vos convertatur ® Vers. 7. In eadem sua est. Similiter de his in Dillo capite manifeste dictum est paulo superius. Edere autem ac bibere permisit, quæ ab illo porrigerentur; non simpliciter, sed sicut discipulos suos decebat; hoc enim ipsis notum erat. Vers. 7. Nolite · οἰκίαν. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἐξηγήσει τὴν αἰτίαν τοῦ μὴ μεταβαίνειν εὑρήσεις. bujus causam invenies. Καὶ εἰς Θεοῦ. Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἑαυτὸν λέγει νῦν ὡς βασιλέα καὶ Θεόν. Ήγγικε, φησὶν, καὶ ἤδη ἐπιδημήσει ὑμῖν· ἄξιοι γίνεσθε, ετοιμάζεσθελείς ὑποδοχήν. οι Matin. x, 10. • 1V Reg. 1V, domum. In illa enarratione Vers. 8. Et in - Vers. 9. Dei. Regnum Dei nunc seipsum appellat, tanquam regem ac Deum. Appropinquavit, inquit, et jam deversatur vobiscum; digni habemini, qui præparamini ad ejus susceptionem 29. ** Matth. x, 12. • Ibid. 13. Varia lectiones et notæ. Βαλλάντιον. Α. Igitur etiam nonnulli, sed temnere, apud Matthaeum 1. 1. intulerunt: Λέγοντες· Εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ. Η omittit Α.

Vers. 10. In - Vers. 11. ros. Ibi de his etiain & quære, ubi declaratum est illud: Et quicunque nou susceperit vos Vers. 11. Tamen Dei. Hoc protestari præcepit incredulis, ne dicere possent: Non cognovimus adventum tuum, Domine. Vers. 12. Dico illi. Prædicto capite etiam hæc convenienter declarata sun:. Vers. 13. Ψα – panitsisset. Quære vicesino capite juxta Matthæum, ubi dicitur: Tunc cœpit exprobrare civitatibus, in quibus edita fuerant plurima virtutes ejus, quod non resipuissent; ibi enim et de his dictum est. Vers. 14. Verumtamen vobis. Vobis, puta, incredulis. Hoc quoque dixit decimo nono capite Εἰς Εἰς – ὑμῖν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ζήτησον, ἔνθα ἡρμηνεύθη τό· Καὶ ὃς ἂν μὴ δέξηται ὑμᾶς. Πλὴν — Θεοῦ. Τοῦτο προσέταξε διαμαρτύρεσθαι τοῖς ἀπειθέσιν, ἵνα μὴ δύνωνται λέγειν, Ὅτι οὐκ ἔγω νωμεν τὴν παρουσίαν σου, Κύριε. Λέγω – ἐκείνῃ. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα προσηκόντως ἡρμηνεύθησαν. Ουαί – μετενόησαν. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τό· Τότε ήρξατο όνειδίζειν τὰς πόλεις, ἐν οἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖ σται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν. Έπει γὰρ καὶ περὶ τούτων είρηται. Πλὴν — ὑμῖν. ὑμῖν, τοῖς ἀπειθέσι δηλονότι. Εἶπε δὲ τοῦτο καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ Evangelii juxta Matthæum, et ibi lege dicti illius τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὴν λύσιν ἐκεῖ declarationem: Amen dico vobis, tolerabilius erit terræ Sodomorum et Gomorrhorum, quam civitati illi“. Vers. 15. Et tu detraheris. Vicesimo capite Evangelii secunduin Matthæum etiam de hac dictum est, ibi ergo quære. τοῦ ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σου δόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ. Καὶ σὺ – καταβιβασθήσῃ. Ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον είρηται καὶ περὶ ταύτη; καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ. Vers. 16. Qui audit ῾Ο ἀκούων me. Rejectionem hanc vocat incredulitatem et aversionem. Ne enim mœrore afficiantur, cum spernuntur, dicit: Vestra injuria per vos in me recurrit, qui misi vos; per mne autem, in Palrem meum, qui misit me. Vers. 17. Reversi — tuum. Gaudebant, quod digni haberentur et miracula edere, et dæmonia sibi subjicere. Vers. 18. Dixit — cadentem. Causam significavit subjectionis demoniorum, quia cecidit princeps eorum, qui fortes illos reddebat ac confortabat, el jam facile devincuntur. Siquidem ante Salvatoris incarnationem in sublime ſerebatur, et tyrannum agebat, ac potens erat: cum autem Deus in terra per carnem deversaretur, cecidit, non a coelo: olim enim inde ceciderat, nec amplius eo ascendit: sed a dicta celsitudine, tyrannide ac potentia. Dicit ergo: Videbam Salanam, postquam videlicet humanitatem assumpsi cadentem, ut fulgur, quod de coelo cadit. Quidam autem cœlum intelligunt hoc loco aerem, in quo versari gaudet Satanas. Nam et aer cœlum dicitur: Volucres, inquit, cali. Usus est autem fulguris exemplo, ostendens vehementiam ac velocitatem casus illius. Vers. 19. Ecce - scorpiones. Serpentes ac scorpiones intelligibiles, qui animas mordent ac devoṛant. Ita autem dæmones appellavit, non solum propter insidias, veneni jaculationem ac infectionem, sed et propter debilitatem ac ignaviam. Verum quod de damonibus loguatur, manifestat id, quod subditur. ** Matth. x, 44. “O; ¿áv. B. σε Matth. xr, 20. με. 'Αθέτησιν λέγει τὴν ἀπείθειαν καὶ ἀποστροφήν. Ἵνα γὰρ μὴ λυπῶνται ἀθετούμενοι, φησίν, ὅτι 'Η ὑμετέρα ύβρις, δι' ὑμ ῶν μὲν, εἰς ἐμὲ ἀνατρέχει, τὸν ἀποστείλαντα ὑμᾶς· δι᾿ ἐμοῦ δὲ, εἰς τὸν Πατέρα μου τὸν ἀποστείλαντά με. Υπέστρεψαν – σου. Εχαιρον, ὡς ἀξιωθέντες θαυματουργεῖν καὶ ὑποτάσσειν τὰ δαιμόνια. Εἶπε - πεσόντα. Εδήλωσε την αἰτίαν τῆς τῶν δαιμόνων ὑποταγῆς, ὅτι πέπτωκεν ὁ ἄρχων αὐτῶν, ὁ ἐνισχύων αὐτοὺς, καὶ λοιπὸν εὐκαταγώνιστοι γε γόνασι· πρὸ μὲν γὰρ τῆς ἐνανθρωπήσεως του Σωτή ρος, εἰς ύψος, ᾑρετο, καὶ ἑτυράννει, καὶ ἴσχυε. Τοῦ Θεοῦ δὲ τῇ γῇ διὰ σαρκὸς ἐπιδημήσαντος, πέπτωκεν· οὐκ ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ· πάλαι γὰρ ἀπ᾿ αὐτοῦ πεσὼν οὐκέτι αὐτοῦ ἐπέβη· ἀλλ' ἀπὸ τοῦ ῥηθέντος ύψους καὶ τῆς τυραννίδος καὶ τῆς ἰσχύος. Λέγει τοίνυν, ότι Εθεώρουν τὸν Σατανᾶν, μετὰ τὸ ἐνανθρωπήσει με δηλονότι, πεσόντα, ὡς ἀστραπὴν, ἐκ του οὐρανοῦ. Τινὲς δὲ οὐρανὸν ἐνταῦθα τὸν ἀέρα νοοῦσιν, ᾧ ἐνε φιλοχώρει ὁ Σατανᾶ;. Λέγεται γὰρ οὐρανὸς καὶ ὁ ἀήρ Τὰ πετεινὰ γάρ φησι τοῦ οὐρανοῦ. Τῷ παραδείγ ματι δὲ τῆς ἀστραπῆς ἐχρήσατο, ἐμφαίνων τὸ σφοδρὸν καὶ ὀξὺ τῆς πτώσεως αὐτοῦ. Ιδού σκορπίων. Οφεων καὶ σκορπίων, τῶν Επανόντων καὶ τιτρωσκόντων τας ψυχάς. Οὕτω δὲ τοὺς δαίμονας ὠνόμασεν, οὐ μόνον διὰ τὸ ἐπίβουλον καὶ ἰσβόλον καὶ φθαρτικόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ ἀσθενὲς καὶ ευάλωτον. Οτι δὲ περὶ τῶν δαιμόνων λέγει, δηλοῖ τὸ επαγόμενον. 67 Matth. x, 15. Variæ lectiones et notæ. Thy, aute èx, addit A.

Vers. 10. In - Vers. 11. ros. Ibi de his etiain & quære, ubi declaratum est illud: Et quicunque nou susceperit vos Vers. 11. Tamen Dei. Hoc protestari præcepit incredulis, ne dicere possent: Non cognovimus adventum tuum, Domine. Vers. 12. Dico illi. Prædicto capite etiam hæc convenienter declarata sun:. Vers. 13. Ψα – panitsisset. Quære vicesino capite juxta Matthæum, ubi dicitur: Tunc cœpit exprobrare civitatibus, in quibus edita fuerant plurima virtutes ejus, quod non resipuissent; ibi enim et de his dictum est. Vers. 14. Verumtamen vobis. Vobis, puta, incredulis. Hoc quoque dixit decimo nono capite Εἰς Εἰς – ὑμῖν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ζήτησον, ἔνθα ἡρμηνεύθη τό· Καὶ ὃς ἂν μὴ δέξηται ὑμᾶς. Πλὴν — Θεοῦ. Τοῦτο προσέταξε διαμαρτύρεσθαι τοῖς ἀπειθέσιν, ἵνα μὴ δύνωνται λέγειν, Ὅτι οὐκ ἔγω νωμεν τὴν παρουσίαν σου, Κύριε. Λέγω – ἐκείνῃ. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα προσηκόντως ἡρμηνεύθησαν. Ουαί – μετενόησαν. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τό· Τότε ήρξατο όνειδίζειν τὰς πόλεις, ἐν οἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖ σται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν. Έπει γὰρ καὶ περὶ τούτων είρηται. Πλὴν — ὑμῖν. ὑμῖν, τοῖς ἀπειθέσι δηλονότι. Εἶπε δὲ τοῦτο καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ Evangelii juxta Matthæum, et ibi lege dicti illius τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὴν λύσιν ἐκεῖ declarationem: Amen dico vobis, tolerabilius erit terræ Sodomorum et Gomorrhorum, quam civitati illi“. Vers. 15. Et tu detraheris. Vicesimo capite Evangelii secunduin Matthæum etiam de hac dictum est, ibi ergo quære. τοῦ ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σου δόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ. Καὶ σὺ – καταβιβασθήσῃ. Ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον είρηται καὶ περὶ ταύτη; καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ. Vers. 16. Qui audit ῾Ο ἀκούων me. Rejectionem hanc vocat incredulitatem et aversionem. Ne enim mœrore afficiantur, cum spernuntur, dicit: Vestra injuria per vos in me recurrit, qui misi vos; per mne autem, in Palrem meum, qui misit me. Vers. 17. Reversi — tuum. Gaudebant, quod digni haberentur et miracula edere, et dæmonia sibi subjicere. Vers. 18. Dixit — cadentem. Causam significavit subjectionis demoniorum, quia cecidit princeps eorum, qui fortes illos reddebat ac confortabat, el jam facile devincuntur. Siquidem ante Salvatoris incarnationem in sublime ſerebatur, et tyrannum agebat, ac potens erat: cum autem Deus in terra per carnem deversaretur, cecidit, non a coelo: olim enim inde ceciderat, nec amplius eo ascendit: sed a dicta celsitudine, tyrannide ac potentia. Dicit ergo: Videbam Salanam, postquam videlicet humanitatem assumpsi cadentem, ut fulgur, quod de coelo cadit. Quidam autem cœlum intelligunt hoc loco aerem, in quo versari gaudet Satanas. Nam et aer cœlum dicitur: Volucres, inquit, cali. Usus est autem fulguris exemplo, ostendens vehementiam ac velocitatem casus illius. Vers. 19. Ecce - scorpiones. Serpentes ac scorpiones intelligibiles, qui animas mordent ac devoṛant. Ita autem dæmones appellavit, non solum propter insidias, veneni jaculationem ac infectionem, sed et propter debilitatem ac ignaviam. Verum quod de damonibus loguatur, manifestat id, quod subditur. ** Matth. x, 44. “O; ¿áv. B. σε Matth. xr, 20. με. 'Αθέτησιν λέγει τὴν ἀπείθειαν καὶ ἀποστροφήν. Ἵνα γὰρ μὴ λυπῶνται ἀθετούμενοι, φησίν, ὅτι 'Η ὑμετέρα ύβρις, δι' ὑμ ῶν μὲν, εἰς ἐμὲ ἀνατρέχει, τὸν ἀποστείλαντα ὑμᾶς· δι᾿ ἐμοῦ δὲ, εἰς τὸν Πατέρα μου τὸν ἀποστείλαντά με. Υπέστρεψαν – σου. Εχαιρον, ὡς ἀξιωθέντες θαυματουργεῖν καὶ ὑποτάσσειν τὰ δαιμόνια. Εἶπε - πεσόντα. Εδήλωσε την αἰτίαν τῆς τῶν δαιμόνων ὑποταγῆς, ὅτι πέπτωκεν ὁ ἄρχων αὐτῶν, ὁ ἐνισχύων αὐτοὺς, καὶ λοιπὸν εὐκαταγώνιστοι γε γόνασι· πρὸ μὲν γὰρ τῆς ἐνανθρωπήσεως του Σωτή ρος, εἰς ύψος, ᾑρετο, καὶ ἑτυράννει, καὶ ἴσχυε. Τοῦ Θεοῦ δὲ τῇ γῇ διὰ σαρκὸς ἐπιδημήσαντος, πέπτωκεν· οὐκ ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ· πάλαι γὰρ ἀπ᾿ αὐτοῦ πεσὼν οὐκέτι αὐτοῦ ἐπέβη· ἀλλ' ἀπὸ τοῦ ῥηθέντος ύψους καὶ τῆς τυραννίδος καὶ τῆς ἰσχύος. Λέγει τοίνυν, ότι Εθεώρουν τὸν Σατανᾶν, μετὰ τὸ ἐνανθρωπήσει με δηλονότι, πεσόντα, ὡς ἀστραπὴν, ἐκ του οὐρανοῦ. Τινὲς δὲ οὐρανὸν ἐνταῦθα τὸν ἀέρα νοοῦσιν, ᾧ ἐνε φιλοχώρει ὁ Σατανᾶ;. Λέγεται γὰρ οὐρανὸς καὶ ὁ ἀήρ Τὰ πετεινὰ γάρ φησι τοῦ οὐρανοῦ. Τῷ παραδείγ ματι δὲ τῆς ἀστραπῆς ἐχρήσατο, ἐμφαίνων τὸ σφοδρὸν καὶ ὀξὺ τῆς πτώσεως αὐτοῦ. Ιδού σκορπίων. Οφεων καὶ σκορπίων, τῶν Επανόντων καὶ τιτρωσκόντων τας ψυχάς. Οὕτω δὲ τοὺς δαίμονας ὠνόμασεν, οὐ μόνον διὰ τὸ ἐπίβουλον καὶ ἰσβόλον καὶ φθαρτικόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ ἀσθενὲς καὶ ευάλωτον. Οτι δὲ περὶ τῶν δαιμόνων λέγει, δηλοῖ τὸ επαγόμενον. 67 Matth. x, 15. Variæ lectiones et notæ. Thy, aute èx, addit A.

Vers. 10. In - Vers. 11. ros. Ibi de his etiain & quære, ubi declaratum est illud: Et quicunque nou susceperit vos Vers. 11. Tamen Dei. Hoc protestari præcepit incredulis, ne dicere possent: Non cognovimus adventum tuum, Domine. Vers. 12. Dico illi. Prædicto capite etiam hæc convenienter declarata sun:. Vers. 13. Ψα – panitsisset. Quære vicesino capite juxta Matthæum, ubi dicitur: Tunc cœpit exprobrare civitatibus, in quibus edita fuerant plurima virtutes ejus, quod non resipuissent; ibi enim et de his dictum est. Vers. 14. Verumtamen vobis. Vobis, puta, incredulis. Hoc quoque dixit decimo nono capite Εἰς Εἰς – ὑμῖν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ζήτησον, ἔνθα ἡρμηνεύθη τό· Καὶ ὃς ἂν μὴ δέξηται ὑμᾶς. Πλὴν — Θεοῦ. Τοῦτο προσέταξε διαμαρτύρεσθαι τοῖς ἀπειθέσιν, ἵνα μὴ δύνωνται λέγειν, Ὅτι οὐκ ἔγω νωμεν τὴν παρουσίαν σου, Κύριε. Λέγω – ἐκείνῃ. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα προσηκόντως ἡρμηνεύθησαν. Ουαί – μετενόησαν. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τό· Τότε ήρξατο όνειδίζειν τὰς πόλεις, ἐν οἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖ σται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν. Έπει γὰρ καὶ περὶ τούτων είρηται. Πλὴν — ὑμῖν. ὑμῖν, τοῖς ἀπειθέσι δηλονότι. Εἶπε δὲ τοῦτο καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ Evangelii juxta Matthæum, et ibi lege dicti illius τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὴν λύσιν ἐκεῖ declarationem: Amen dico vobis, tolerabilius erit terræ Sodomorum et Gomorrhorum, quam civitati illi“. Vers. 15. Et tu detraheris. Vicesimo capite Evangelii secunduin Matthæum etiam de hac dictum est, ibi ergo quære. τοῦ ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σου δόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ. Καὶ σὺ – καταβιβασθήσῃ. Ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον είρηται καὶ περὶ ταύτη; καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ. Vers. 16. Qui audit ῾Ο ἀκούων me. Rejectionem hanc vocat incredulitatem et aversionem. Ne enim mœrore afficiantur, cum spernuntur, dicit: Vestra injuria per vos in me recurrit, qui misi vos; per mne autem, in Palrem meum, qui misit me. Vers. 17. Reversi — tuum. Gaudebant, quod digni haberentur et miracula edere, et dæmonia sibi subjicere. Vers. 18. Dixit — cadentem. Causam significavit subjectionis demoniorum, quia cecidit princeps eorum, qui fortes illos reddebat ac confortabat, el jam facile devincuntur. Siquidem ante Salvatoris incarnationem in sublime ſerebatur, et tyrannum agebat, ac potens erat: cum autem Deus in terra per carnem deversaretur, cecidit, non a coelo: olim enim inde ceciderat, nec amplius eo ascendit: sed a dicta celsitudine, tyrannide ac potentia. Dicit ergo: Videbam Salanam, postquam videlicet humanitatem assumpsi cadentem, ut fulgur, quod de coelo cadit. Quidam autem cœlum intelligunt hoc loco aerem, in quo versari gaudet Satanas. Nam et aer cœlum dicitur: Volucres, inquit, cali. Usus est autem fulguris exemplo, ostendens vehementiam ac velocitatem casus illius. Vers. 19. Ecce - scorpiones. Serpentes ac scorpiones intelligibiles, qui animas mordent ac devoṛant. Ita autem dæmones appellavit, non solum propter insidias, veneni jaculationem ac infectionem, sed et propter debilitatem ac ignaviam. Verum quod de damonibus loguatur, manifestat id, quod subditur. ** Matth. x, 44. “O; ¿áv. B. σε Matth. xr, 20. με. 'Αθέτησιν λέγει τὴν ἀπείθειαν καὶ ἀποστροφήν. Ἵνα γὰρ μὴ λυπῶνται ἀθετούμενοι, φησίν, ὅτι 'Η ὑμετέρα ύβρις, δι' ὑμ ῶν μὲν, εἰς ἐμὲ ἀνατρέχει, τὸν ἀποστείλαντα ὑμᾶς· δι᾿ ἐμοῦ δὲ, εἰς τὸν Πατέρα μου τὸν ἀποστείλαντά με. Υπέστρεψαν – σου. Εχαιρον, ὡς ἀξιωθέντες θαυματουργεῖν καὶ ὑποτάσσειν τὰ δαιμόνια. Εἶπε - πεσόντα. Εδήλωσε την αἰτίαν τῆς τῶν δαιμόνων ὑποταγῆς, ὅτι πέπτωκεν ὁ ἄρχων αὐτῶν, ὁ ἐνισχύων αὐτοὺς, καὶ λοιπὸν εὐκαταγώνιστοι γε γόνασι· πρὸ μὲν γὰρ τῆς ἐνανθρωπήσεως του Σωτή ρος, εἰς ύψος, ᾑρετο, καὶ ἑτυράννει, καὶ ἴσχυε. Τοῦ Θεοῦ δὲ τῇ γῇ διὰ σαρκὸς ἐπιδημήσαντος, πέπτωκεν· οὐκ ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ· πάλαι γὰρ ἀπ᾿ αὐτοῦ πεσὼν οὐκέτι αὐτοῦ ἐπέβη· ἀλλ' ἀπὸ τοῦ ῥηθέντος ύψους καὶ τῆς τυραννίδος καὶ τῆς ἰσχύος. Λέγει τοίνυν, ότι Εθεώρουν τὸν Σατανᾶν, μετὰ τὸ ἐνανθρωπήσει με δηλονότι, πεσόντα, ὡς ἀστραπὴν, ἐκ του οὐρανοῦ. Τινὲς δὲ οὐρανὸν ἐνταῦθα τὸν ἀέρα νοοῦσιν, ᾧ ἐνε φιλοχώρει ὁ Σατανᾶ;. Λέγεται γὰρ οὐρανὸς καὶ ὁ ἀήρ Τὰ πετεινὰ γάρ φησι τοῦ οὐρανοῦ. Τῷ παραδείγ ματι δὲ τῆς ἀστραπῆς ἐχρήσατο, ἐμφαίνων τὸ σφοδρὸν καὶ ὀξὺ τῆς πτώσεως αὐτοῦ. Ιδού σκορπίων. Οφεων καὶ σκορπίων, τῶν Επανόντων καὶ τιτρωσκόντων τας ψυχάς. Οὕτω δὲ τοὺς δαίμονας ὠνόμασεν, οὐ μόνον διὰ τὸ ἐπίβουλον καὶ ἰσβόλον καὶ φθαρτικόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ ἀσθενὲς καὶ ευάλωτον. Οτι δὲ περὶ τῶν δαιμόνων λέγει, δηλοῖ τὸ επαγόμενον. 67 Matth. x, 15. Variæ lectiones et notæ. Thy, aute èx, addit A.

Vers. 10. In - Vers. 11. ros. Ibi de his etiain & quære, ubi declaratum est illud: Et quicunque nou susceperit vos Vers. 11. Tamen Dei. Hoc protestari præcepit incredulis, ne dicere possent: Non cognovimus adventum tuum, Domine. Vers. 12. Dico illi. Prædicto capite etiam hæc convenienter declarata sun:. Vers. 13. Ψα – panitsisset. Quære vicesino capite juxta Matthæum, ubi dicitur: Tunc cœpit exprobrare civitatibus, in quibus edita fuerant plurima virtutes ejus, quod non resipuissent; ibi enim et de his dictum est. Vers. 14. Verumtamen vobis. Vobis, puta, incredulis. Hoc quoque dixit decimo nono capite Εἰς Εἰς – ὑμῖν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ζήτησον, ἔνθα ἡρμηνεύθη τό· Καὶ ὃς ἂν μὴ δέξηται ὑμᾶς. Πλὴν — Θεοῦ. Τοῦτο προσέταξε διαμαρτύρεσθαι τοῖς ἀπειθέσιν, ἵνα μὴ δύνωνται λέγειν, Ὅτι οὐκ ἔγω νωμεν τὴν παρουσίαν σου, Κύριε. Λέγω – ἐκείνῃ. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα προσηκόντως ἡρμηνεύθησαν. Ουαί – μετενόησαν. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τό· Τότε ήρξατο όνειδίζειν τὰς πόλεις, ἐν οἷς ἐγένοντο αἱ πλεῖ σται δυνάμεις αὐτοῦ, ὅτι οὐ μετενόησαν. Έπει γὰρ καὶ περὶ τούτων είρηται. Πλὴν — ὑμῖν. ὑμῖν, τοῖς ἀπειθέσι δηλονότι. Εἶπε δὲ τοῦτο καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ Evangelii juxta Matthæum, et ibi lege dicti illius τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι τὴν λύσιν ἐκεῖ declarationem: Amen dico vobis, tolerabilius erit terræ Sodomorum et Gomorrhorum, quam civitati illi“. Vers. 15. Et tu detraheris. Vicesimo capite Evangelii secunduin Matthæum etiam de hac dictum est, ibi ergo quære. τοῦ ᾿Αμὴν λέγω ὑμῖν, ἀνεκτότερον ἔσται γῇ Σου δόμων καὶ Γομόρρων ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως, ἢ τῇ πόλει ἐκείνῃ. Καὶ σὺ – καταβιβασθήσῃ. Ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον είρηται καὶ περὶ ταύτη; καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ. Vers. 16. Qui audit ῾Ο ἀκούων me. Rejectionem hanc vocat incredulitatem et aversionem. Ne enim mœrore afficiantur, cum spernuntur, dicit: Vestra injuria per vos in me recurrit, qui misi vos; per mne autem, in Palrem meum, qui misit me. Vers. 17. Reversi — tuum. Gaudebant, quod digni haberentur et miracula edere, et dæmonia sibi subjicere. Vers. 18. Dixit — cadentem. Causam significavit subjectionis demoniorum, quia cecidit princeps eorum, qui fortes illos reddebat ac confortabat, el jam facile devincuntur. Siquidem ante Salvatoris incarnationem in sublime ſerebatur, et tyrannum agebat, ac potens erat: cum autem Deus in terra per carnem deversaretur, cecidit, non a coelo: olim enim inde ceciderat, nec amplius eo ascendit: sed a dicta celsitudine, tyrannide ac potentia. Dicit ergo: Videbam Salanam, postquam videlicet humanitatem assumpsi cadentem, ut fulgur, quod de coelo cadit. Quidam autem cœlum intelligunt hoc loco aerem, in quo versari gaudet Satanas. Nam et aer cœlum dicitur: Volucres, inquit, cali. Usus est autem fulguris exemplo, ostendens vehementiam ac velocitatem casus illius. Vers. 19. Ecce - scorpiones. Serpentes ac scorpiones intelligibiles, qui animas mordent ac devoṛant. Ita autem dæmones appellavit, non solum propter insidias, veneni jaculationem ac infectionem, sed et propter debilitatem ac ignaviam. Verum quod de damonibus loguatur, manifestat id, quod subditur. ** Matth. x, 44. “O; ¿áv. B. σε Matth. xr, 20. με. 'Αθέτησιν λέγει τὴν ἀπείθειαν καὶ ἀποστροφήν. Ἵνα γὰρ μὴ λυπῶνται ἀθετούμενοι, φησίν, ὅτι 'Η ὑμετέρα ύβρις, δι' ὑμ ῶν μὲν, εἰς ἐμὲ ἀνατρέχει, τὸν ἀποστείλαντα ὑμᾶς· δι᾿ ἐμοῦ δὲ, εἰς τὸν Πατέρα μου τὸν ἀποστείλαντά με. Υπέστρεψαν – σου. Εχαιρον, ὡς ἀξιωθέντες θαυματουργεῖν καὶ ὑποτάσσειν τὰ δαιμόνια. Εἶπε - πεσόντα. Εδήλωσε την αἰτίαν τῆς τῶν δαιμόνων ὑποταγῆς, ὅτι πέπτωκεν ὁ ἄρχων αὐτῶν, ὁ ἐνισχύων αὐτοὺς, καὶ λοιπὸν εὐκαταγώνιστοι γε γόνασι· πρὸ μὲν γὰρ τῆς ἐνανθρωπήσεως του Σωτή ρος, εἰς ύψος, ᾑρετο, καὶ ἑτυράννει, καὶ ἴσχυε. Τοῦ Θεοῦ δὲ τῇ γῇ διὰ σαρκὸς ἐπιδημήσαντος, πέπτωκεν· οὐκ ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ· πάλαι γὰρ ἀπ᾿ αὐτοῦ πεσὼν οὐκέτι αὐτοῦ ἐπέβη· ἀλλ' ἀπὸ τοῦ ῥηθέντος ύψους καὶ τῆς τυραννίδος καὶ τῆς ἰσχύος. Λέγει τοίνυν, ότι Εθεώρουν τὸν Σατανᾶν, μετὰ τὸ ἐνανθρωπήσει με δηλονότι, πεσόντα, ὡς ἀστραπὴν, ἐκ του οὐρανοῦ. Τινὲς δὲ οὐρανὸν ἐνταῦθα τὸν ἀέρα νοοῦσιν, ᾧ ἐνε φιλοχώρει ὁ Σατανᾶ;. Λέγεται γὰρ οὐρανὸς καὶ ὁ ἀήρ Τὰ πετεινὰ γάρ φησι τοῦ οὐρανοῦ. Τῷ παραδείγ ματι δὲ τῆς ἀστραπῆς ἐχρήσατο, ἐμφαίνων τὸ σφοδρὸν καὶ ὀξὺ τῆς πτώσεως αὐτοῦ. Ιδού σκορπίων. Οφεων καὶ σκορπίων, τῶν Επανόντων καὶ τιτρωσκόντων τας ψυχάς. Οὕτω δὲ τοὺς δαίμονας ὠνόμασεν, οὐ μόνον διὰ τὸ ἐπίβουλον καὶ ἰσβόλον καὶ φθαρτικόν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ ἀσθενὲς καὶ ευάλωτον. Οτι δὲ περὶ τῶν δαιμόνων λέγει, δηλοῖ τὸ επαγόμενον. 67 Matth. x, 15. Variæ lectiones et notæ. Thy, aute èx, addit A.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. X. Καὶ — ἐχθροῦ. Τοῦ νοητοῦ δράκοντος. Ἰδὼν γὰρ αὐτοὺς χαίροντας ἐπὶ τῇ τῶν δαιμονίων ὑποταγῇ, διο δωσι μὲν αὐτοῖς διηνεκἢ τὴν κατ' αὐτῶν ἐξουσίαν, ήν πρόσκαιρον ἔλαβον, ὅτι πρῶτον ἀπεζάλησαν· παραι νεῖ δὲ, μὴ χαίρειν ἐπὶ ταύτῃ, διότι οὐκ ἐξ ἀγῶνος προσεγένετο τούτοις, ἀλλ' ἐκ δωρεᾶς, διὰ τοὺς ὠφε ληθῆναι μέλλοντας. Εἴη δ' ἂν δύναμις τοῦ ἐχθροῦ οὐ μόνον οἱ δαίμονες, ἀλλὰ καὶ πάντες οἱ ἐξ αὐτῶν που λυειδείς πειρασμοί. Τινὲς δὲ καὶ τὰ φθείροντα τοὺς ἀνθρώπους θηρία, δύναμιν αὐτοῦ λέγουσιν, ὡς χρωμένου καὶ τούτοι; καθ' ἡμῶν. Καὶ οὐδὲν — ἀδικήσῃ. Οὐ δαίμων, οὐ πειρασμός, ἀλλ' οὐδὲ θηρίον. Πλὴν ὑποτάσσεται. Οὐ γὰρ ὑμέτερον τὸ κατόρθωμα, ἀλλ' ἐμὴ ἡ χάρις.. Ἐν τούτῳ οὖν μὴ χαίρετε, ἵνα μὴ, ὡς ἐπὶ κατορθώματι χαίροντες, εἰς οίησιν επαρθείητε. Χαίρετε – οὐρανοῖς. Ὅτι διὰ τὴν πίστιν ὑμῶν ἐπολιτογραφήθητε ἐν τῇ ἄνω πόλει, οὐ μέλανι, ἀλλὰ μνήμῃ, οὐδὲ, ὡς ἄνθρωποι γράφουσιν, ἀλλ᾽ ὡς ὁ Θεός οἶδε γράφειν. Φησὶ γὰρ περὶ τῶν δικαίων ὁ Δαυΐδ, ὅτι, Καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται. Τὸ μὲν γὰρ ὑποτάσσειν τὰ δαιμόνια, δι' ὠφέλειαν ἑτέρων ὑμῖν δέδοται· τὸ δὲ τὰ ὀνόματα ὑμῶν γραφῆναι ἐν τοῖς οὐρανοῖς, διὰ σωτηρίαν ὑμε τέραν. Διὸ ἐκείνη μὲν ἡ χαρὰ κλέπτουσα φυσίωσιν οἶδεν ἐμποιεῖν· αὕτη δὲ μᾶλλον εὐχαριστίαν· καὶ παραιτητέον μὲν ἐκείνην, ὡς περιττόν ἀντιποιη τέον δὲ ταύτης, ὡς ἀναγκαίας. Εν αὐτῇ — Ἰησοῦς. Ηγαλλιάσατο τῇ ψυχῇ, ὡς ἄνθρωπος, διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ὠφεληθέντων ὑπὸ τῶν μαθητῶν. Vers. 19. Εt — inimici. Videlicet, intelligibit:" draconis. Cum ergo vidisset eos gaudentes de subjectione dæmoniorum, dat quidem continuam adversus illa potestatem, quam prius ad tempus acceperant, cum mitterentur: sed adhortatur, ne de hac gaudeant, quia non ex certamine eis provenit, sed ex dono propter eos qui adjuvandi erant. Potest autem virtus inimici dici, non solum ipsi dæmones, sed et multiformes eorum tentationes. Quidam vero et feras, quæ homines perdunt, virtutem illius dicunt,quod etiam his adversus nos utatur. Vers. 19. Ει — nocebit. Nec dæmon, nec tentatio, nec fera venenata. Vers. 20. Verumtamen subjiciuntur. Non enim vestrum est opus, sed mea gratia. In hoc ergo ne gaudeatis, ne, tanquam de egregio facinore gaudentes, in elationem elevemini Vers. 40. Gaudele calis. Quia propter adem vestram in cives conscripti estis in æterna civitate: non atramento, sed memoria: neque, ut homines scribunt, sed sicut Deus scribere novit. Dicit enim de justis David: Et in libro tuo omnes scribentur“. Siquidem subjicere dæmunia, propter aliorum uti litatem vobis datuin est: quod autem nomina vestra scripta sunt in cœlis, propter salutem vestram: ideo furtivum quidem illud gaudium tumorein causare novit, hoc vero gratiarum actionem potius: et illud quidem cavendum, tanquam superfluum, hoc autem proponendum est, tanquam necessarium. Vers. 21. In illa Jesus. Animo exsultavit, tanquam homo, propter eorum salutem, qui a discipulis juvandi erant. Καὶ εἶπεν· Vers. 21. Et dixit σου. Εἴρηκε ταῦτα καὶ περὶ τῶν δώδεκα μαθητῶν ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ στραφεὶς Vers. 21. Et conversus ἀποκαλύψαι. [Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται πρὸς ἀκρίβειαν (74).] to. Hæc quoque dixit de duodecim discipulis vicesimo capite Evangelii secundum Matthæum: et ibi quære expositionem. Vers. 22. revelare. In eo loco etiam bæc diligenter explanata sunt. Vers. 24. audierunt. Hæc quoque dixit vicesimo quarto juxta Matthæum capite, et in eo lege ipsorum interpretationem, ubi dicitur: Vestri autem beati oculi ". llac autem aviditate captus est David propheta simul et rex; ideo etiam dixit: Ostende nobis, Domine, misericor - diam tuam ", Salvatoris videlicet incarnationem appellans misericordian, utpote propter hominum misericordiam factam. Καὶ στραφεὶς Vers. 23. Et conversus ἤκουσαν. Ταῦτα εἶπε καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν αὐτῷ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῶν, Ενθα κεῖται τό Ὑμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοί. Ἐπεθύμησε δὲ ταύτην τὴν ἐπιθυμίαν καὶ Δαυὶδ ὁ προφήτης καὶ βασιλεύς. Διὸ καὶ ἔλεγε· Δείξον ἡμῖν, Κύριε, τὸ ἔλεός σου· τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Σωτῆρος, ἔλεος ὠνόμασας ώς γενομένην δι' Ελεος τῶν ἀνθρώπων. Παρατήρησον δὲ, ὅτι στρέφεται πρὸς τοὺς μα θητὰς ὁ Σωτὴρ, καὶ κατιδίαν αὐτοῖς ὁμιλεῖ, τοὺς μὴ μαθητὰς ἀποστρεφόμενος. Διὸ καὶ ἡμεῖς, ἐὰν ὦμεν μαθηταὶ αὐτοῦ, ἀκολουθοῦντες αὐτῷ δι᾿ ὑπακοῆς ** Psal. cxxxvin, 16. το Matth. Verum observa, quod ad discipulos Salvator convertitur, et ipsis seorsim loquitur, ab iis, qui discipuli non sunt aversus. Ideo et nos quoque, si discipuli ejus fuerimus, per obedientiam mandato .• Psal. Lxxxviii, 16. Varia lectiones et notæ. ὡς οὐδὲ οἱ. Β. Forte περιττήν, ob proximum ἀναγκαίας. Alias illud quoque ferri possit, ut notum est. lnclusa omittit A. Ergo ab uno καὶ στραφείς ad alterum saltnm fecit. Ἐν αὐτῷ abest. A. Ονόμασεν. Α.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. X. Καὶ — ἐχθροῦ. Τοῦ νοητοῦ δράκοντος. Ἰδὼν γὰρ αὐτοὺς χαίροντας ἐπὶ τῇ τῶν δαιμονίων ὑποταγῇ, διο δωσι μὲν αὐτοῖς διηνεκἢ τὴν κατ' αὐτῶν ἐξουσίαν, ήν πρόσκαιρον ἔλαβον, ὅτι πρῶτον ἀπεζάλησαν· παραι νεῖ δὲ, μὴ χαίρειν ἐπὶ ταύτῃ, διότι οὐκ ἐξ ἀγῶνος προσεγένετο τούτοις, ἀλλ' ἐκ δωρεᾶς, διὰ τοὺς ὠφε ληθῆναι μέλλοντας. Εἴη δ' ἂν δύναμις τοῦ ἐχθροῦ οὐ μόνον οἱ δαίμονες, ἀλλὰ καὶ πάντες οἱ ἐξ αὐτῶν που λυειδείς πειρασμοί. Τινὲς δὲ καὶ τὰ φθείροντα τοὺς ἀνθρώπους θηρία, δύναμιν αὐτοῦ λέγουσιν, ὡς χρωμένου καὶ τούτοι; καθ' ἡμῶν. Καὶ οὐδὲν — ἀδικήσῃ. Οὐ δαίμων, οὐ πειρασμός, ἀλλ' οὐδὲ θηρίον. Πλὴν ὑποτάσσεται. Οὐ γὰρ ὑμέτερον τὸ κατόρθωμα, ἀλλ' ἐμὴ ἡ χάρις.. Ἐν τούτῳ οὖν μὴ χαίρετε, ἵνα μὴ, ὡς ἐπὶ κατορθώματι χαίροντες, εἰς οίησιν επαρθείητε. Χαίρετε – οὐρανοῖς. Ὅτι διὰ τὴν πίστιν ὑμῶν ἐπολιτογραφήθητε ἐν τῇ ἄνω πόλει, οὐ μέλανι, ἀλλὰ μνήμῃ, οὐδὲ, ὡς ἄνθρωποι γράφουσιν, ἀλλ᾽ ὡς ὁ Θεός οἶδε γράφειν. Φησὶ γὰρ περὶ τῶν δικαίων ὁ Δαυΐδ, ὅτι, Καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται. Τὸ μὲν γὰρ ὑποτάσσειν τὰ δαιμόνια, δι' ὠφέλειαν ἑτέρων ὑμῖν δέδοται· τὸ δὲ τὰ ὀνόματα ὑμῶν γραφῆναι ἐν τοῖς οὐρανοῖς, διὰ σωτηρίαν ὑμε τέραν. Διὸ ἐκείνη μὲν ἡ χαρὰ κλέπτουσα φυσίωσιν οἶδεν ἐμποιεῖν· αὕτη δὲ μᾶλλον εὐχαριστίαν· καὶ παραιτητέον μὲν ἐκείνην, ὡς περιττόν ἀντιποιη τέον δὲ ταύτης, ὡς ἀναγκαίας. Εν αὐτῇ — Ἰησοῦς. Ηγαλλιάσατο τῇ ψυχῇ, ὡς ἄνθρωπος, διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ὠφεληθέντων ὑπὸ τῶν μαθητῶν. Vers. 19. Εt — inimici. Videlicet, intelligibit:" draconis. Cum ergo vidisset eos gaudentes de subjectione dæmoniorum, dat quidem continuam adversus illa potestatem, quam prius ad tempus acceperant, cum mitterentur: sed adhortatur, ne de hac gaudeant, quia non ex certamine eis provenit, sed ex dono propter eos qui adjuvandi erant. Potest autem virtus inimici dici, non solum ipsi dæmones, sed et multiformes eorum tentationes. Quidam vero et feras, quæ homines perdunt, virtutem illius dicunt,quod etiam his adversus nos utatur. Vers. 19. Ει — nocebit. Nec dæmon, nec tentatio, nec fera venenata. Vers. 20. Verumtamen subjiciuntur. Non enim vestrum est opus, sed mea gratia. In hoc ergo ne gaudeatis, ne, tanquam de egregio facinore gaudentes, in elationem elevemini Vers. 40. Gaudele calis. Quia propter adem vestram in cives conscripti estis in æterna civitate: non atramento, sed memoria: neque, ut homines scribunt, sed sicut Deus scribere novit. Dicit enim de justis David: Et in libro tuo omnes scribentur“. Siquidem subjicere dæmunia, propter aliorum uti litatem vobis datuin est: quod autem nomina vestra scripta sunt in cœlis, propter salutem vestram: ideo furtivum quidem illud gaudium tumorein causare novit, hoc vero gratiarum actionem potius: et illud quidem cavendum, tanquam superfluum, hoc autem proponendum est, tanquam necessarium. Vers. 21. In illa Jesus. Animo exsultavit, tanquam homo, propter eorum salutem, qui a discipulis juvandi erant. Καὶ εἶπεν· Vers. 21. Et dixit σου. Εἴρηκε ταῦτα καὶ περὶ τῶν δώδεκα μαθητῶν ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ στραφεὶς Vers. 21. Et conversus ἀποκαλύψαι. [Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται πρὸς ἀκρίβειαν (74).] to. Hæc quoque dixit de duodecim discipulis vicesimo capite Evangelii secundum Matthæum: et ibi quære expositionem. Vers. 22. revelare. In eo loco etiam bæc diligenter explanata sunt. Vers. 24. audierunt. Hæc quoque dixit vicesimo quarto juxta Matthæum capite, et in eo lege ipsorum interpretationem, ubi dicitur: Vestri autem beati oculi ". llac autem aviditate captus est David propheta simul et rex; ideo etiam dixit: Ostende nobis, Domine, misericor - diam tuam ", Salvatoris videlicet incarnationem appellans misericordian, utpote propter hominum misericordiam factam. Καὶ στραφεὶς Vers. 23. Et conversus ἤκουσαν. Ταῦτα εἶπε καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν αὐτῷ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῶν, Ενθα κεῖται τό Ὑμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοί. Ἐπεθύμησε δὲ ταύτην τὴν ἐπιθυμίαν καὶ Δαυὶδ ὁ προφήτης καὶ βασιλεύς. Διὸ καὶ ἔλεγε· Δείξον ἡμῖν, Κύριε, τὸ ἔλεός σου· τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Σωτῆρος, ἔλεος ὠνόμασας ώς γενομένην δι' Ελεος τῶν ἀνθρώπων. Παρατήρησον δὲ, ὅτι στρέφεται πρὸς τοὺς μα θητὰς ὁ Σωτὴρ, καὶ κατιδίαν αὐτοῖς ὁμιλεῖ, τοὺς μὴ μαθητὰς ἀποστρεφόμενος. Διὸ καὶ ἡμεῖς, ἐὰν ὦμεν μαθηταὶ αὐτοῦ, ἀκολουθοῦντες αὐτῷ δι᾿ ὑπακοῆς ** Psal. cxxxvin, 16. το Matth. Verum observa, quod ad discipulos Salvator convertitur, et ipsis seorsim loquitur, ab iis, qui discipuli non sunt aversus. Ideo et nos quoque, si discipuli ejus fuerimus, per obedientiam mandato .• Psal. Lxxxviii, 16. Varia lectiones et notæ. ὡς οὐδὲ οἱ. Β. Forte περιττήν, ob proximum ἀναγκαίας. Alias illud quoque ferri possit, ut notum est. lnclusa omittit A. Ergo ab uno καὶ στραφείς ad alterum saltnm fecit. Ἐν αὐτῷ abest. A. Ονόμασεν. Α.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. X. Καὶ — ἐχθροῦ. Τοῦ νοητοῦ δράκοντος. Ἰδὼν γὰρ αὐτοὺς χαίροντας ἐπὶ τῇ τῶν δαιμονίων ὑποταγῇ, διο δωσι μὲν αὐτοῖς διηνεκἢ τὴν κατ' αὐτῶν ἐξουσίαν, ήν πρόσκαιρον ἔλαβον, ὅτι πρῶτον ἀπεζάλησαν· παραι νεῖ δὲ, μὴ χαίρειν ἐπὶ ταύτῃ, διότι οὐκ ἐξ ἀγῶνος προσεγένετο τούτοις, ἀλλ' ἐκ δωρεᾶς, διὰ τοὺς ὠφε ληθῆναι μέλλοντας. Εἴη δ' ἂν δύναμις τοῦ ἐχθροῦ οὐ μόνον οἱ δαίμονες, ἀλλὰ καὶ πάντες οἱ ἐξ αὐτῶν που λυειδείς πειρασμοί. Τινὲς δὲ καὶ τὰ φθείροντα τοὺς ἀνθρώπους θηρία, δύναμιν αὐτοῦ λέγουσιν, ὡς χρωμένου καὶ τούτοι; καθ' ἡμῶν. Καὶ οὐδὲν — ἀδικήσῃ. Οὐ δαίμων, οὐ πειρασμός, ἀλλ' οὐδὲ θηρίον. Πλὴν ὑποτάσσεται. Οὐ γὰρ ὑμέτερον τὸ κατόρθωμα, ἀλλ' ἐμὴ ἡ χάρις.. Ἐν τούτῳ οὖν μὴ χαίρετε, ἵνα μὴ, ὡς ἐπὶ κατορθώματι χαίροντες, εἰς οίησιν επαρθείητε. Χαίρετε – οὐρανοῖς. Ὅτι διὰ τὴν πίστιν ὑμῶν ἐπολιτογραφήθητε ἐν τῇ ἄνω πόλει, οὐ μέλανι, ἀλλὰ μνήμῃ, οὐδὲ, ὡς ἄνθρωποι γράφουσιν, ἀλλ᾽ ὡς ὁ Θεός οἶδε γράφειν. Φησὶ γὰρ περὶ τῶν δικαίων ὁ Δαυΐδ, ὅτι, Καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται. Τὸ μὲν γὰρ ὑποτάσσειν τὰ δαιμόνια, δι' ὠφέλειαν ἑτέρων ὑμῖν δέδοται· τὸ δὲ τὰ ὀνόματα ὑμῶν γραφῆναι ἐν τοῖς οὐρανοῖς, διὰ σωτηρίαν ὑμε τέραν. Διὸ ἐκείνη μὲν ἡ χαρὰ κλέπτουσα φυσίωσιν οἶδεν ἐμποιεῖν· αὕτη δὲ μᾶλλον εὐχαριστίαν· καὶ παραιτητέον μὲν ἐκείνην, ὡς περιττόν ἀντιποιη τέον δὲ ταύτης, ὡς ἀναγκαίας. Εν αὐτῇ — Ἰησοῦς. Ηγαλλιάσατο τῇ ψυχῇ, ὡς ἄνθρωπος, διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ὠφεληθέντων ὑπὸ τῶν μαθητῶν. Vers. 19. Εt — inimici. Videlicet, intelligibit:" draconis. Cum ergo vidisset eos gaudentes de subjectione dæmoniorum, dat quidem continuam adversus illa potestatem, quam prius ad tempus acceperant, cum mitterentur: sed adhortatur, ne de hac gaudeant, quia non ex certamine eis provenit, sed ex dono propter eos qui adjuvandi erant. Potest autem virtus inimici dici, non solum ipsi dæmones, sed et multiformes eorum tentationes. Quidam vero et feras, quæ homines perdunt, virtutem illius dicunt,quod etiam his adversus nos utatur. Vers. 19. Ει — nocebit. Nec dæmon, nec tentatio, nec fera venenata. Vers. 20. Verumtamen subjiciuntur. Non enim vestrum est opus, sed mea gratia. In hoc ergo ne gaudeatis, ne, tanquam de egregio facinore gaudentes, in elationem elevemini Vers. 40. Gaudele calis. Quia propter adem vestram in cives conscripti estis in æterna civitate: non atramento, sed memoria: neque, ut homines scribunt, sed sicut Deus scribere novit. Dicit enim de justis David: Et in libro tuo omnes scribentur“. Siquidem subjicere dæmunia, propter aliorum uti litatem vobis datuin est: quod autem nomina vestra scripta sunt in cœlis, propter salutem vestram: ideo furtivum quidem illud gaudium tumorein causare novit, hoc vero gratiarum actionem potius: et illud quidem cavendum, tanquam superfluum, hoc autem proponendum est, tanquam necessarium. Vers. 21. In illa Jesus. Animo exsultavit, tanquam homo, propter eorum salutem, qui a discipulis juvandi erant. Καὶ εἶπεν· Vers. 21. Et dixit σου. Εἴρηκε ταῦτα καὶ περὶ τῶν δώδεκα μαθητῶν ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ στραφεὶς Vers. 21. Et conversus ἀποκαλύψαι. [Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται πρὸς ἀκρίβειαν (74).] to. Hæc quoque dixit de duodecim discipulis vicesimo capite Evangelii secundum Matthæum: et ibi quære expositionem. Vers. 22. revelare. In eo loco etiam bæc diligenter explanata sunt. Vers. 24. audierunt. Hæc quoque dixit vicesimo quarto juxta Matthæum capite, et in eo lege ipsorum interpretationem, ubi dicitur: Vestri autem beati oculi ". llac autem aviditate captus est David propheta simul et rex; ideo etiam dixit: Ostende nobis, Domine, misericor - diam tuam ", Salvatoris videlicet incarnationem appellans misericordian, utpote propter hominum misericordiam factam. Καὶ στραφεὶς Vers. 23. Et conversus ἤκουσαν. Ταῦτα εἶπε καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν αὐτῷ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῶν, Ενθα κεῖται τό Ὑμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοί. Ἐπεθύμησε δὲ ταύτην τὴν ἐπιθυμίαν καὶ Δαυὶδ ὁ προφήτης καὶ βασιλεύς. Διὸ καὶ ἔλεγε· Δείξον ἡμῖν, Κύριε, τὸ ἔλεός σου· τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Σωτῆρος, ἔλεος ὠνόμασας ώς γενομένην δι' Ελεος τῶν ἀνθρώπων. Παρατήρησον δὲ, ὅτι στρέφεται πρὸς τοὺς μα θητὰς ὁ Σωτὴρ, καὶ κατιδίαν αὐτοῖς ὁμιλεῖ, τοὺς μὴ μαθητὰς ἀποστρεφόμενος. Διὸ καὶ ἡμεῖς, ἐὰν ὦμεν μαθηταὶ αὐτοῦ, ἀκολουθοῦντες αὐτῷ δι᾿ ὑπακοῆς ** Psal. cxxxvin, 16. το Matth. Verum observa, quod ad discipulos Salvator convertitur, et ipsis seorsim loquitur, ab iis, qui discipuli non sunt aversus. Ideo et nos quoque, si discipuli ejus fuerimus, per obedientiam mandato .• Psal. Lxxxviii, 16. Varia lectiones et notæ. ὡς οὐδὲ οἱ. Β. Forte περιττήν, ob proximum ἀναγκαίας. Alias illud quoque ferri possit, ut notum est. lnclusa omittit A. Ergo ab uno καὶ στραφείς ad alterum saltnm fecit. Ἐν αὐτῷ abest. A. Ονόμασεν. Α.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. X. Καὶ — ἐχθροῦ. Τοῦ νοητοῦ δράκοντος. Ἰδὼν γὰρ αὐτοὺς χαίροντας ἐπὶ τῇ τῶν δαιμονίων ὑποταγῇ, διο δωσι μὲν αὐτοῖς διηνεκἢ τὴν κατ' αὐτῶν ἐξουσίαν, ήν πρόσκαιρον ἔλαβον, ὅτι πρῶτον ἀπεζάλησαν· παραι νεῖ δὲ, μὴ χαίρειν ἐπὶ ταύτῃ, διότι οὐκ ἐξ ἀγῶνος προσεγένετο τούτοις, ἀλλ' ἐκ δωρεᾶς, διὰ τοὺς ὠφε ληθῆναι μέλλοντας. Εἴη δ' ἂν δύναμις τοῦ ἐχθροῦ οὐ μόνον οἱ δαίμονες, ἀλλὰ καὶ πάντες οἱ ἐξ αὐτῶν που λυειδείς πειρασμοί. Τινὲς δὲ καὶ τὰ φθείροντα τοὺς ἀνθρώπους θηρία, δύναμιν αὐτοῦ λέγουσιν, ὡς χρωμένου καὶ τούτοι; καθ' ἡμῶν. Καὶ οὐδὲν — ἀδικήσῃ. Οὐ δαίμων, οὐ πειρασμός, ἀλλ' οὐδὲ θηρίον. Πλὴν ὑποτάσσεται. Οὐ γὰρ ὑμέτερον τὸ κατόρθωμα, ἀλλ' ἐμὴ ἡ χάρις.. Ἐν τούτῳ οὖν μὴ χαίρετε, ἵνα μὴ, ὡς ἐπὶ κατορθώματι χαίροντες, εἰς οίησιν επαρθείητε. Χαίρετε – οὐρανοῖς. Ὅτι διὰ τὴν πίστιν ὑμῶν ἐπολιτογραφήθητε ἐν τῇ ἄνω πόλει, οὐ μέλανι, ἀλλὰ μνήμῃ, οὐδὲ, ὡς ἄνθρωποι γράφουσιν, ἀλλ᾽ ὡς ὁ Θεός οἶδε γράφειν. Φησὶ γὰρ περὶ τῶν δικαίων ὁ Δαυΐδ, ὅτι, Καὶ ἐπὶ τὸ βιβλίον σου πάντες γραφήσονται. Τὸ μὲν γὰρ ὑποτάσσειν τὰ δαιμόνια, δι' ὠφέλειαν ἑτέρων ὑμῖν δέδοται· τὸ δὲ τὰ ὀνόματα ὑμῶν γραφῆναι ἐν τοῖς οὐρανοῖς, διὰ σωτηρίαν ὑμε τέραν. Διὸ ἐκείνη μὲν ἡ χαρὰ κλέπτουσα φυσίωσιν οἶδεν ἐμποιεῖν· αὕτη δὲ μᾶλλον εὐχαριστίαν· καὶ παραιτητέον μὲν ἐκείνην, ὡς περιττόν ἀντιποιη τέον δὲ ταύτης, ὡς ἀναγκαίας. Εν αὐτῇ — Ἰησοῦς. Ηγαλλιάσατο τῇ ψυχῇ, ὡς ἄνθρωπος, διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ὠφεληθέντων ὑπὸ τῶν μαθητῶν. Vers. 19. Εt — inimici. Videlicet, intelligibit:" draconis. Cum ergo vidisset eos gaudentes de subjectione dæmoniorum, dat quidem continuam adversus illa potestatem, quam prius ad tempus acceperant, cum mitterentur: sed adhortatur, ne de hac gaudeant, quia non ex certamine eis provenit, sed ex dono propter eos qui adjuvandi erant. Potest autem virtus inimici dici, non solum ipsi dæmones, sed et multiformes eorum tentationes. Quidam vero et feras, quæ homines perdunt, virtutem illius dicunt,quod etiam his adversus nos utatur. Vers. 19. Ει — nocebit. Nec dæmon, nec tentatio, nec fera venenata. Vers. 20. Verumtamen subjiciuntur. Non enim vestrum est opus, sed mea gratia. In hoc ergo ne gaudeatis, ne, tanquam de egregio facinore gaudentes, in elationem elevemini Vers. 40. Gaudele calis. Quia propter adem vestram in cives conscripti estis in æterna civitate: non atramento, sed memoria: neque, ut homines scribunt, sed sicut Deus scribere novit. Dicit enim de justis David: Et in libro tuo omnes scribentur“. Siquidem subjicere dæmunia, propter aliorum uti litatem vobis datuin est: quod autem nomina vestra scripta sunt in cœlis, propter salutem vestram: ideo furtivum quidem illud gaudium tumorein causare novit, hoc vero gratiarum actionem potius: et illud quidem cavendum, tanquam superfluum, hoc autem proponendum est, tanquam necessarium. Vers. 21. In illa Jesus. Animo exsultavit, tanquam homo, propter eorum salutem, qui a discipulis juvandi erant. Καὶ εἶπεν· Vers. 21. Et dixit σου. Εἴρηκε ταῦτα καὶ περὶ τῶν δώδεκα μαθητῶν ἐν τῷ εἰκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ στραφεὶς Vers. 21. Et conversus ἀποκαλύψαι. [Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται πρὸς ἀκρίβειαν (74).] to. Hæc quoque dixit de duodecim discipulis vicesimo capite Evangelii secundum Matthæum: et ibi quære expositionem. Vers. 22. revelare. In eo loco etiam bæc diligenter explanata sunt. Vers. 24. audierunt. Hæc quoque dixit vicesimo quarto juxta Matthæum capite, et in eo lege ipsorum interpretationem, ubi dicitur: Vestri autem beati oculi ". llac autem aviditate captus est David propheta simul et rex; ideo etiam dixit: Ostende nobis, Domine, misericor - diam tuam ", Salvatoris videlicet incarnationem appellans misericordian, utpote propter hominum misericordiam factam. Καὶ στραφεὶς Vers. 23. Et conversus ἤκουσαν. Ταῦτα εἶπε καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν αὐτῷ τὴν ἑρμηνείαν αὐτῶν, Ενθα κεῖται τό Ὑμῶν δὲ μακάριοι οἱ ὀφθαλμοί. Ἐπεθύμησε δὲ ταύτην τὴν ἐπιθυμίαν καὶ Δαυὶδ ὁ προφήτης καὶ βασιλεύς. Διὸ καὶ ἔλεγε· Δείξον ἡμῖν, Κύριε, τὸ ἔλεός σου· τὴν ἐνανθρώπησιν τοῦ Σωτῆρος, ἔλεος ὠνόμασας ώς γενομένην δι' Ελεος τῶν ἀνθρώπων. Παρατήρησον δὲ, ὅτι στρέφεται πρὸς τοὺς μα θητὰς ὁ Σωτὴρ, καὶ κατιδίαν αὐτοῖς ὁμιλεῖ, τοὺς μὴ μαθητὰς ἀποστρεφόμενος. Διὸ καὶ ἡμεῖς, ἐὰν ὦμεν μαθηταὶ αὐτοῦ, ἀκολουθοῦντες αὐτῷ δι᾿ ὑπακοῆς ** Psal. cxxxvin, 16. το Matth. Verum observa, quod ad discipulos Salvator convertitur, et ipsis seorsim loquitur, ab iis, qui discipuli non sunt aversus. Ideo et nos quoque, si discipuli ejus fuerimus, per obedientiam mandato .• Psal. Lxxxviii, 16. Varia lectiones et notæ. ὡς οὐδὲ οἱ. Β. Forte περιττήν, ob proximum ἀναγκαίας. Alias illud quoque ferri possit, ut notum est. lnclusa omittit A. Ergo ab uno καὶ στραφείς ad alterum saltnm fecit. Ἐν αὐτῷ abest. A. Ονόμασεν. Α.

rum ipsius, et animus simul, et corporis habuerimus τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ, καὶ ἔχωμεν ψυχικούς ἅμα και oculos recte intuentes, auresque recte audientes, σωματικούς ὀφθαλμούς, ὀρθὰ βλέποντας, καὶ τὰ ὦτα, ad nos etiam omnino convertetur, et mysteriis a ὀρθὰ ἀκούοντα, πάντως στραφήσεται καὶ πρὸς ἡμᾶς, vulgo absconditis dignabitur. καὶ ἀξιώσει μυστηρίων ἀποῤῥήτων τοῖς πολλοῖς. CAP. XXXV. De tentante legisperilo. Vers. 25. Et ecce possidebo? Illaqueare putabat Christum, si quippiam legi contrarium ullo pacto doceret. Dicit ergo: Quid faciendo vitam æternam possidebo, quain populo annuntias? Cognita autem illius versutia, Salvator ad legem ipsum remittit; simul quidem conatum illius repellens, simul etiam arguens illum, quod sese pro virtutis cultore gereret, cum non esset, veluti finis indicabit parabolæ. legis? Quod scriptum est ΚΕΦ. ΛΕ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος νομικού. Και ιδού - κληρονομήσω; Προσεδίκησε παγιο δεῦσαι τὸν Χριστὸν εἰς τὸ πάντως ἐπιτάξαι τι έναντίον τῷ νόμῳ. Λέγει γοῦν, Τί ποιήσας ζωήν αιώ γιον κληρονομήσω, ἣν καταγγέλλεις τῷ λαῷ; Γνους δὲ τὴν τούτου πανουργίαν ὁ Σωτὴρ, ἐπὶ τὸν νόμον αὐτὸν παραπέμπει· ἅμα μὲν, διακρουόμενος τὴν πεῖραν αὐτοῦ· ἅμα δὲ, ἐλέγχων αὐτὸν, οἰόμενον μὲν εἶναι ἐνάρετον, μὴ ὄντα δέ· ὡς δείξει τὸ τέλος τῆς παραβολῆς. Vers. 26. Jpse vero Ο δὲ — ἀναγινώσκεις; Τί γέγραπται μεί majus præceptum? Quomodo legis majora legis " ζον ένταλμα; Πῶς ἀναγινώσκεις τὰς μείζους ἐντολὰς præcepta? De majoribus namque ipsum interroτοῦ νόμου; Περὶ τῶν μειζόνων γὰρ αὐτὸν ἠρώτησεν. gavit. Vers. 97. Αt ille Vers. 28. respondisti. Recte illum respondisse dixit: ut qui duo recitaverit precepta, quæ ad se invicem connectuntur, sicut quinquagesimo quarto juxta Matthæum capite mnanifestalum est. Alius autem erat hic legisperitus ab co, de quo a Matthæo et Marco facta est mentio”. Vers. 28. Hoc vives. Hoc, quod nunc recitasti, hoc, inquam, fac et vives vita æterna, qua vivunt justi, qui hac praecepta servaverunt. Docuit siquidem prædicto capite Evangelii secundum Matthæum, quod in bis duobus præceptis universa lex et prophete pendent "; quorumn enarrationem perfecte invenies quinto juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Ita enim est lex el prophetæ”. Vers. 29. At ille proximus? Conatu suo frustratus, effudit, quem apud se occultabat, tumorem. Putabat enim se cunctis esse præstantiorem: nam lex prosimum nominavit eum, qui alterius egeret auxilio: ipse vero illum dici opinabatur, qui virtute æqualis esset: ideo eliam, volens seipsum justifi care, sive aliis preponere, interrogabat: Quis mili est æqualis? Deinde Christus per parabolam demonstrat illum esse proximum, qui alterius indigel auxilio. + Proximus dicitur omnis homo, quod omnes inter nos propinqui sumus secundum naturæ communicationein. 'Ο δὲ ἀπεκρίθης. Ορθῶς ἀποκριθῆναι αὐτὸν εἶπεν, ὡς τὰς δύο ἐντολὰς ἀπαγγείλαντα. Εχονται γὰρ ἀλλήλων, ὡς ἐν τῷ πεντηκοστῷ τετάρτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον δεδήλωται. Έτερος δέ ἐστιν ὁ νομικὸς οὗτος, παρὰ τὸν ὑπὸ Ματθαίου καὶ Μάρκου μνημονευόμενον. Τοῦτο ζήσῃ. Τοῦτο, ὁ ἀπήγγειλας νῦν, τοῦτο ποίει, καὶ ζήσῃ ζωήν αιώνιον, οἵαν ζῶσιν οι τὰς ἐνα τολὰς ταύτας φυλάξαντες δίκαιοι. Εδίδαξε γὰρ καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ὅτι ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλο, ὁ νόμος καὶ οἱ προφήται κρέμανται. ἂν τὴν ἐξήγησιν ἐντελῶς εὐτ ρήσεις ἐν τῷ πέμπτω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, εἰς τό Ούτω γὰρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται Ο δὲ — πλησίον; Αποτυχὼν τῆς πείρας, ἐξέδω βηξε τὴν ἐν αὐτῷ κεκρυμμένην οίησιν. μετο γὰρ πάντων ὑπερέχειν. Ὁ μὲν γὰρ νόμος κλη σίον τὸν δεόμενον βοηθείας ὠνόμασεν· αὐτὸς δὲ πλησίον, τὸν ἴσον κατ' ἀρετὴν ὑπέλαβε Διό καὶ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν, ήγουν, ὑπερτιθέναι τῶν ἄλλων, ἐρωτᾷ, Τίς ἐστί μου ἴσος; Εἶτα διὰ παραβολῆς ὁ Χριστὸς ἀποδείκνυσιν, ὅτι πλησίον ἐστὶν ὁ δεόμενος βοηθείας. [Πλησίον λέγεται πᾶς ἄνθρωπος, ὡς ἐγγιζόντων ἡμῶν ἀλλήλοις κατὰ κοινωνίαν φύσεως (82).] CAP. XXXVI. De eo qui inciderat in latrones. ΚΕΦ. ΑϚ'. Περί τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. Vers. 30. Suscipiens Υπολαβὼν dixit. Suscipiens: hoc εἶπεν. Υπολαβὼν ἀντὶ τοῦ, διαδεξάμενος τὸν λόγον. est,excipiens sermonem. Vers. 30. Homo Jericho. Parabola hæc, etsi efficta sit, ut ostendat, quis sit proximus: paucis *Ανθρωπος Ιεριχώ. 'Η παραβολή αὕτη, εἰ καὶ συνετέθη διὰ τὸ δεῖξαι, τίς ἐστιν ὁ πλησίον, " Matth. xxu, 55; Marc. x11, 28. * Matth. x1, 40. 7ª Matth. vii, 12. Variæ lectiones et notæ. llenlenius hic textum diviserat et ex uno scholio duo fecerat. Vide, quæ infra post Evangelium Joannis monui ad Hentenil animadversionein, quain huic loco adjecit. Etiam hic uterque codes οὕτως, ante consonnam. Hic ergo altera lectio orta oŭtog, ut mIOnui in editione N. Test. Ita uterque. Εt recte quidem ita dicitur. Hic. μοί πλησίον, addit codex ca quz mox inclusa ex margine codicis ascripsi. Υπέβαλε. Β. 183) *Η πλησίον, addit B. Inclusa, in margine Δ.

rum ipsius, et animus simul, et corporis habuerimus τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ, καὶ ἔχωμεν ψυχικούς ἅμα και oculos recte intuentes, auresque recte audientes, σωματικούς ὀφθαλμούς, ὀρθὰ βλέποντας, καὶ τὰ ὦτα, ad nos etiam omnino convertetur, et mysteriis a ὀρθὰ ἀκούοντα, πάντως στραφήσεται καὶ πρὸς ἡμᾶς, vulgo absconditis dignabitur. καὶ ἀξιώσει μυστηρίων ἀποῤῥήτων τοῖς πολλοῖς. CAP. XXXV. De tentante legisperilo. Vers. 25. Et ecce possidebo? Illaqueare putabat Christum, si quippiam legi contrarium ullo pacto doceret. Dicit ergo: Quid faciendo vitam æternam possidebo, quain populo annuntias? Cognita autem illius versutia, Salvator ad legem ipsum remittit; simul quidem conatum illius repellens, simul etiam arguens illum, quod sese pro virtutis cultore gereret, cum non esset, veluti finis indicabit parabolæ. legis? Quod scriptum est ΚΕΦ. ΛΕ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος νομικού. Και ιδού - κληρονομήσω; Προσεδίκησε παγιο δεῦσαι τὸν Χριστὸν εἰς τὸ πάντως ἐπιτάξαι τι έναντίον τῷ νόμῳ. Λέγει γοῦν, Τί ποιήσας ζωήν αιώ γιον κληρονομήσω, ἣν καταγγέλλεις τῷ λαῷ; Γνους δὲ τὴν τούτου πανουργίαν ὁ Σωτὴρ, ἐπὶ τὸν νόμον αὐτὸν παραπέμπει· ἅμα μὲν, διακρουόμενος τὴν πεῖραν αὐτοῦ· ἅμα δὲ, ἐλέγχων αὐτὸν, οἰόμενον μὲν εἶναι ἐνάρετον, μὴ ὄντα δέ· ὡς δείξει τὸ τέλος τῆς παραβολῆς. Vers. 26. Jpse vero Ο δὲ — ἀναγινώσκεις; Τί γέγραπται μεί majus præceptum? Quomodo legis majora legis " ζον ένταλμα; Πῶς ἀναγινώσκεις τὰς μείζους ἐντολὰς præcepta? De majoribus namque ipsum interroτοῦ νόμου; Περὶ τῶν μειζόνων γὰρ αὐτὸν ἠρώτησεν. gavit. Vers. 97. Αt ille Vers. 28. respondisti. Recte illum respondisse dixit: ut qui duo recitaverit precepta, quæ ad se invicem connectuntur, sicut quinquagesimo quarto juxta Matthæum capite mnanifestalum est. Alius autem erat hic legisperitus ab co, de quo a Matthæo et Marco facta est mentio”. Vers. 28. Hoc vives. Hoc, quod nunc recitasti, hoc, inquam, fac et vives vita æterna, qua vivunt justi, qui hac praecepta servaverunt. Docuit siquidem prædicto capite Evangelii secundum Matthæum, quod in bis duobus præceptis universa lex et prophete pendent "; quorumn enarrationem perfecte invenies quinto juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Ita enim est lex el prophetæ”. Vers. 29. At ille proximus? Conatu suo frustratus, effudit, quem apud se occultabat, tumorem. Putabat enim se cunctis esse præstantiorem: nam lex prosimum nominavit eum, qui alterius egeret auxilio: ipse vero illum dici opinabatur, qui virtute æqualis esset: ideo eliam, volens seipsum justifi care, sive aliis preponere, interrogabat: Quis mili est æqualis? Deinde Christus per parabolam demonstrat illum esse proximum, qui alterius indigel auxilio. + Proximus dicitur omnis homo, quod omnes inter nos propinqui sumus secundum naturæ communicationein. 'Ο δὲ ἀπεκρίθης. Ορθῶς ἀποκριθῆναι αὐτὸν εἶπεν, ὡς τὰς δύο ἐντολὰς ἀπαγγείλαντα. Εχονται γὰρ ἀλλήλων, ὡς ἐν τῷ πεντηκοστῷ τετάρτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον δεδήλωται. Έτερος δέ ἐστιν ὁ νομικὸς οὗτος, παρὰ τὸν ὑπὸ Ματθαίου καὶ Μάρκου μνημονευόμενον. Τοῦτο ζήσῃ. Τοῦτο, ὁ ἀπήγγειλας νῦν, τοῦτο ποίει, καὶ ζήσῃ ζωήν αιώνιον, οἵαν ζῶσιν οι τὰς ἐνα τολὰς ταύτας φυλάξαντες δίκαιοι. Εδίδαξε γὰρ καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ὅτι ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλο, ὁ νόμος καὶ οἱ προφήται κρέμανται. ἂν τὴν ἐξήγησιν ἐντελῶς εὐτ ρήσεις ἐν τῷ πέμπτω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, εἰς τό Ούτω γὰρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται Ο δὲ — πλησίον; Αποτυχὼν τῆς πείρας, ἐξέδω βηξε τὴν ἐν αὐτῷ κεκρυμμένην οίησιν. μετο γὰρ πάντων ὑπερέχειν. Ὁ μὲν γὰρ νόμος κλη σίον τὸν δεόμενον βοηθείας ὠνόμασεν· αὐτὸς δὲ πλησίον, τὸν ἴσον κατ' ἀρετὴν ὑπέλαβε Διό καὶ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν, ήγουν, ὑπερτιθέναι τῶν ἄλλων, ἐρωτᾷ, Τίς ἐστί μου ἴσος; Εἶτα διὰ παραβολῆς ὁ Χριστὸς ἀποδείκνυσιν, ὅτι πλησίον ἐστὶν ὁ δεόμενος βοηθείας. [Πλησίον λέγεται πᾶς ἄνθρωπος, ὡς ἐγγιζόντων ἡμῶν ἀλλήλοις κατὰ κοινωνίαν φύσεως (82).] CAP. XXXVI. De eo qui inciderat in latrones. ΚΕΦ. ΑϚ'. Περί τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. Vers. 30. Suscipiens Υπολαβὼν dixit. Suscipiens: hoc εἶπεν. Υπολαβὼν ἀντὶ τοῦ, διαδεξάμενος τὸν λόγον. est,excipiens sermonem. Vers. 30. Homo Jericho. Parabola hæc, etsi efficta sit, ut ostendat, quis sit proximus: paucis *Ανθρωπος Ιεριχώ. 'Η παραβολή αὕτη, εἰ καὶ συνετέθη διὰ τὸ δεῖξαι, τίς ἐστιν ὁ πλησίον, " Matth. xxu, 55; Marc. x11, 28. * Matth. x1, 40. 7ª Matth. vii, 12. Variæ lectiones et notæ. llenlenius hic textum diviserat et ex uno scholio duo fecerat. Vide, quæ infra post Evangelium Joannis monui ad Hentenil animadversionein, quain huic loco adjecit. Etiam hic uterque codes οὕτως, ante consonnam. Hic ergo altera lectio orta oŭtog, ut mIOnui in editione N. Test. Ita uterque. Εt recte quidem ita dicitur. Hic. μοί πλησίον, addit codex ca quz mox inclusa ex margine codicis ascripsi. Υπέβαλε. Β. 183) *Η πλησίον, addit B. Inclusa, in margine Δ.

rum ipsius, et animus simul, et corporis habuerimus τῶν ἐντολῶν αὐτοῦ, καὶ ἔχωμεν ψυχικούς ἅμα και oculos recte intuentes, auresque recte audientes, σωματικούς ὀφθαλμούς, ὀρθὰ βλέποντας, καὶ τὰ ὦτα, ad nos etiam omnino convertetur, et mysteriis a ὀρθὰ ἀκούοντα, πάντως στραφήσεται καὶ πρὸς ἡμᾶς, vulgo absconditis dignabitur. καὶ ἀξιώσει μυστηρίων ἀποῤῥήτων τοῖς πολλοῖς. CAP. XXXV. De tentante legisperilo. Vers. 25. Et ecce possidebo? Illaqueare putabat Christum, si quippiam legi contrarium ullo pacto doceret. Dicit ergo: Quid faciendo vitam æternam possidebo, quain populo annuntias? Cognita autem illius versutia, Salvator ad legem ipsum remittit; simul quidem conatum illius repellens, simul etiam arguens illum, quod sese pro virtutis cultore gereret, cum non esset, veluti finis indicabit parabolæ. legis? Quod scriptum est ΚΕΦ. ΛΕ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος νομικού. Και ιδού - κληρονομήσω; Προσεδίκησε παγιο δεῦσαι τὸν Χριστὸν εἰς τὸ πάντως ἐπιτάξαι τι έναντίον τῷ νόμῳ. Λέγει γοῦν, Τί ποιήσας ζωήν αιώ γιον κληρονομήσω, ἣν καταγγέλλεις τῷ λαῷ; Γνους δὲ τὴν τούτου πανουργίαν ὁ Σωτὴρ, ἐπὶ τὸν νόμον αὐτὸν παραπέμπει· ἅμα μὲν, διακρουόμενος τὴν πεῖραν αὐτοῦ· ἅμα δὲ, ἐλέγχων αὐτὸν, οἰόμενον μὲν εἶναι ἐνάρετον, μὴ ὄντα δέ· ὡς δείξει τὸ τέλος τῆς παραβολῆς. Vers. 26. Jpse vero Ο δὲ — ἀναγινώσκεις; Τί γέγραπται μεί majus præceptum? Quomodo legis majora legis " ζον ένταλμα; Πῶς ἀναγινώσκεις τὰς μείζους ἐντολὰς præcepta? De majoribus namque ipsum interroτοῦ νόμου; Περὶ τῶν μειζόνων γὰρ αὐτὸν ἠρώτησεν. gavit. Vers. 97. Αt ille Vers. 28. respondisti. Recte illum respondisse dixit: ut qui duo recitaverit precepta, quæ ad se invicem connectuntur, sicut quinquagesimo quarto juxta Matthæum capite mnanifestalum est. Alius autem erat hic legisperitus ab co, de quo a Matthæo et Marco facta est mentio”. Vers. 28. Hoc vives. Hoc, quod nunc recitasti, hoc, inquam, fac et vives vita æterna, qua vivunt justi, qui hac praecepta servaverunt. Docuit siquidem prædicto capite Evangelii secundum Matthæum, quod in bis duobus præceptis universa lex et prophete pendent "; quorumn enarrationem perfecte invenies quinto juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Ita enim est lex el prophetæ”. Vers. 29. At ille proximus? Conatu suo frustratus, effudit, quem apud se occultabat, tumorem. Putabat enim se cunctis esse præstantiorem: nam lex prosimum nominavit eum, qui alterius egeret auxilio: ipse vero illum dici opinabatur, qui virtute æqualis esset: ideo eliam, volens seipsum justifi care, sive aliis preponere, interrogabat: Quis mili est æqualis? Deinde Christus per parabolam demonstrat illum esse proximum, qui alterius indigel auxilio. + Proximus dicitur omnis homo, quod omnes inter nos propinqui sumus secundum naturæ communicationein. 'Ο δὲ ἀπεκρίθης. Ορθῶς ἀποκριθῆναι αὐτὸν εἶπεν, ὡς τὰς δύο ἐντολὰς ἀπαγγείλαντα. Εχονται γὰρ ἀλλήλων, ὡς ἐν τῷ πεντηκοστῷ τετάρτῳ κεφα λαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον δεδήλωται. Έτερος δέ ἐστιν ὁ νομικὸς οὗτος, παρὰ τὸν ὑπὸ Ματθαίου καὶ Μάρκου μνημονευόμενον. Τοῦτο ζήσῃ. Τοῦτο, ὁ ἀπήγγειλας νῦν, τοῦτο ποίει, καὶ ζήσῃ ζωήν αιώνιον, οἵαν ζῶσιν οι τὰς ἐνα τολὰς ταύτας φυλάξαντες δίκαιοι. Εδίδαξε γὰρ καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ὅτι ἐν ταύταις ταῖς δυσὶν ἐντολαῖς ὅλο, ὁ νόμος καὶ οἱ προφήται κρέμανται. ἂν τὴν ἐξήγησιν ἐντελῶς εὐτ ρήσεις ἐν τῷ πέμπτω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, εἰς τό Ούτω γὰρ ἐστιν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται Ο δὲ — πλησίον; Αποτυχὼν τῆς πείρας, ἐξέδω βηξε τὴν ἐν αὐτῷ κεκρυμμένην οίησιν. μετο γὰρ πάντων ὑπερέχειν. Ὁ μὲν γὰρ νόμος κλη σίον τὸν δεόμενον βοηθείας ὠνόμασεν· αὐτὸς δὲ πλησίον, τὸν ἴσον κατ' ἀρετὴν ὑπέλαβε Διό καὶ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν, ήγουν, ὑπερτιθέναι τῶν ἄλλων, ἐρωτᾷ, Τίς ἐστί μου ἴσος; Εἶτα διὰ παραβολῆς ὁ Χριστὸς ἀποδείκνυσιν, ὅτι πλησίον ἐστὶν ὁ δεόμενος βοηθείας. [Πλησίον λέγεται πᾶς ἄνθρωπος, ὡς ἐγγιζόντων ἡμῶν ἀλλήλοις κατὰ κοινωνίαν φύσεως (82).] CAP. XXXVI. De eo qui inciderat in latrones. ΚΕΦ. ΑϚ'. Περί τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς. Vers. 30. Suscipiens Υπολαβὼν dixit. Suscipiens: hoc εἶπεν. Υπολαβὼν ἀντὶ τοῦ, διαδεξάμενος τὸν λόγον. est,excipiens sermonem. Vers. 30. Homo Jericho. Parabola hæc, etsi efficta sit, ut ostendat, quis sit proximus: paucis *Ανθρωπος Ιεριχώ. 'Η παραβολή αὕτη, εἰ καὶ συνετέθη διὰ τὸ δεῖξαι, τίς ἐστιν ὁ πλησίον, " Matth. xxu, 55; Marc. x11, 28. * Matth. x1, 40. 7ª Matth. vii, 12. Variæ lectiones et notæ. llenlenius hic textum diviserat et ex uno scholio duo fecerat. Vide, quæ infra post Evangelium Joannis monui ad Hentenil animadversionein, quain huic loco adjecit. Etiam hic uterque codes οὕτως, ante consonnam. Hic ergo altera lectio orta oŭtog, ut mIOnui in editione N. Test. Ita uterque. Εt recte quidem ita dicitur. Hic. μοί πλησίον, addit codex ca quz mox inclusa ex margine codicis ascripsi. Υπέβαλε. Β. 183) *Η πλησίον, addit B. Inclusa, in margine Δ.

CAP. X. ἀλλ᾽ οὖν ἐν βραχεῖ πᾶσαν ὑποφαίνει την φιλάνθρω- tamen verbis ostendit humanam et benignam Salvaτον οικονομίαν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν. Ανθρωπον μὲν γὰρ νοοῦμεν τὸν ᾿Αδὰμ καὶ τοὺς ἐξ Ἀδὰμ ἀνθρώπους· κατάβασιν δὲ ἀπὸ Ἱερουσαλήμ εἰς Ἱεριχώ, τὴν ὁδὸν τὴν ἀπὸ ἀρετῆς εἰς κακίαν, καὶ ἀπὸ ὑπα κοῆς εἰς παρακοήν, καὶ ἀπὸ ὕψους πολιτείας, εἰς χθαμαλότητα διαγωγής. Υψηλὴ μὲν γὰρ ἡ Ἱερου σαλήμ χθαμαλὴ δὲ ἡ Ἱεριχώ. Καὶ — περιέπεσεν. Οδοστάται; δαίμοσιν. Οι — αὐτόν. Τὰ ἱμάτια τῆς ἀρετῆς, τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, ἐν περιεβέβλητο δίκην χιτῶνος. Καὶ — ἀπῆλθον. Πληγὰς ψυχικάς, τραύματα ἁμαρτιῶν. Αφέντες ἡμιθανή τυγχάνοντα. Εξ ἡμισείας θνητόν γενόμενον. Τῇ ψυχῇ γὰρ ἀθάνατος μείνας, τῷ σώματι τέθνηκε. Τὸ δὲ ἀπῆλθον, καὶ τὸ ἀφέν• τες, οὐ περιεργαστέον, διὰ τὴν ἐξουσίαν τῆς παραβολῆς. Κατὰ συγκυρίαν - ἐκείνῃ. Συγκυρία μὲν, ἡ συντυχία· ἱερεὺς δὲ, ὁ διὰ Μωϋσέως δοθεὶς νόμος, ὡ; περὶ θυσιῶν διαλεγόμενος. Καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρήλθε. Παρέδραμεν αὐτ τὸν οὕτως ἔχοντα. Ομοίως ἀντιπαρήλθε. Λευίτην υποληπτέον ἐνταῦθα τὸν λόγον τῶν προφητῶν, ὡς διακονούμε. νον τοῖς ἐπιτάγμασι τοῦ Θεοῦ. Σαμαρείτης - ἐσπλαγχνίσθη. Σαμαρείτης νοεῖται νῦν ὁ Χριστὸς, ὡς ὑπὸ τῶν ἀπίστων Ιουδαίων Σαμαρείτης ονομασθείς. Η καὶ, ὡς οὐ μόνον Ἰουδαίων, ἀλλὰ παντὸς Εθνους φύσιν, διὰ τοῦ προσλήμματος περιβαλ λέμενος. Εθνος γὰρ οἱ Σαμαρείται. Kal αὐτοῦ. Τῷ δεσμῷ τῆς διδασκαλίας. Ἐπιχέων -- οἶνον. "Ημερότητα καὶ στύψιν. Ἡ διδασκαλία γὰρ αὐτοῦ, πῆ μὲν ἡμέρως προβαίνει καὶ ἱλαρύνει· πῇ δὲ στύφει καὶ δάκνει, καὶ οὕτως εὖ κέκραται, καὶ ἑκατέρωθεν ὠφελεί. Επιβιβάσας κτήνος. Ἐπὶ τὸ ἴδιον σῶμα, τὸ κτείνεσθαι μέλλον, τουτέστι, βαστάσας τὰς ἀσθενείας αὐτοῦ διὰ τῆς προσληφθείσης ἀνθρωπότητος. Ηγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον. Πανδοχείον, ἡ Εκκλησία τῶν πιστῶν, ὡς πᾶν γένος ἀνθρώπων δεχομένη. Καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ. Ἐποιήσατο πρόνοιαν αὐτοῦ. Καὶ — ἐξελθών. Μετά μικρόν ἀποθανών και ἐξελθὼν ἀπὸ τοῦ κόσμου. Εκβαλὼν toris nostri gubernationem. Hominem siquidem intelligimus Adam, et qui ab Adam descenderunt, universos: descensum autem ad Jerusalem in Jericho, viam a virtute ad vitium, et ab obedientia ad inobedientiam, et a sublimi vitæ instituto ad terrenam conversationem: est enim Jerusalem, sublimis, Jericho vero humilis. Vers. 30. Ει incidit. Id est, dæmones, qui in via residebant. Vers. 30. Qui eum. Vestimentis virtutis, timore Dei, quo in modum vestis circumdatus erat. Vers. 50. Ει abierunt. Animæ plagis, vulneribus peccatorum. Vers. 50. Relinquentes semimortuum. Ex dimidio factum mortalem: juxta animam enim mansit immortalis, corpore vero mortuus est. Quod autem dicitur: abierunt, et relinquentes, non est de hoc curiose scrutandum propter normam parabolæ. Vers. 31. Casu illa. Sacerdos, hoc est, lex data per Moysem, utpote de sacrificiis disputans. Vers. 31. Visoque illo præteriit. Pertransiit il lum, cum ita male affectus esset. Vers. 32. Similiter — prateriit. Per levitam hoc loco accipiendus est sermo prophetarum, utpote Dei jussionibus subministrans. Vers. 33. Samaritanus- misericordia molus est. Samaritanus intelligitur nunc Christus, utpote ab incredulis Judæis Samaritanus appellatus. Vel etiam non Judæorum tantum, sed et cunctarum gentium naturam per carnis assumptionem amplectens. Samaritani enim sunt quædam natio gentium. Vers. 34. Et ejus. Vinculo doctrinæ. Vers. 34. Infundens vinum. Lenitatem ac morɗacitatem. Doctrina enim ejus alibi quidem mansuete procedit et exhilarat: interdum vero perstringit ac mordet: et ita pulchre temperata est, ac undique juvat. Vers. 34. Et imponens jumentum. In proprium corpus, quod occidendum erat: hoc est, portans inirmitates ejus per assumptam humanitatem. Duxit Vers. 34. Diversoin diversorium. riuin est Ecclesia, quæ omne genus hominum re cipit. Vers, 34. Et curam illius egit. Rationem ejus habuit, et de eo providit. Vers. 35. Ac egressus. Post aliquod tempus mortuus et de mundo egressus. Vers. 35. Deprompios αὐτοῦ. Ἕως μὲν γὰρ ἔζη, απο τὸς ἐπεμελεῖτο τῶν ἀσθενῶν· ἀποθανὼν δὲ, - illius. Donec vivebat: ipse curam habebat infrmorum: ubi vero more Varia lectiones et notæ. 'Εγκαθέτοις, præstolantibus in viis. Διὰ τὸ ἐξουσιάζειν τὴν παραβολὴν ἐν ταῖς τοιαύταις περιστάσεσιν. Τῆς ἐνσαρκώσεως. Ludit in similitudine syllabarum κτήνος, κτείν νεσθαι. Καιρόν pro μικρόν. Β. Αὐτός codex habet post έπεμελεῖτο.

CAP. X. ἀλλ᾽ οὖν ἐν βραχεῖ πᾶσαν ὑποφαίνει την φιλάνθρω- tamen verbis ostendit humanam et benignam Salvaτον οικονομίαν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν. Ανθρωπον μὲν γὰρ νοοῦμεν τὸν ᾿Αδὰμ καὶ τοὺς ἐξ Ἀδὰμ ἀνθρώπους· κατάβασιν δὲ ἀπὸ Ἱερουσαλήμ εἰς Ἱεριχώ, τὴν ὁδὸν τὴν ἀπὸ ἀρετῆς εἰς κακίαν, καὶ ἀπὸ ὑπα κοῆς εἰς παρακοήν, καὶ ἀπὸ ὕψους πολιτείας, εἰς χθαμαλότητα διαγωγής. Υψηλὴ μὲν γὰρ ἡ Ἱερου σαλήμ χθαμαλὴ δὲ ἡ Ἱεριχώ. Καὶ — περιέπεσεν. Οδοστάται; δαίμοσιν. Οι — αὐτόν. Τὰ ἱμάτια τῆς ἀρετῆς, τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, ἐν περιεβέβλητο δίκην χιτῶνος. Καὶ — ἀπῆλθον. Πληγὰς ψυχικάς, τραύματα ἁμαρτιῶν. Αφέντες ἡμιθανή τυγχάνοντα. Εξ ἡμισείας θνητόν γενόμενον. Τῇ ψυχῇ γὰρ ἀθάνατος μείνας, τῷ σώματι τέθνηκε. Τὸ δὲ ἀπῆλθον, καὶ τὸ ἀφέν• τες, οὐ περιεργαστέον, διὰ τὴν ἐξουσίαν τῆς παραβολῆς. Κατὰ συγκυρίαν - ἐκείνῃ. Συγκυρία μὲν, ἡ συντυχία· ἱερεὺς δὲ, ὁ διὰ Μωϋσέως δοθεὶς νόμος, ὡ; περὶ θυσιῶν διαλεγόμενος. Καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρήλθε. Παρέδραμεν αὐτ τὸν οὕτως ἔχοντα. Ομοίως ἀντιπαρήλθε. Λευίτην υποληπτέον ἐνταῦθα τὸν λόγον τῶν προφητῶν, ὡς διακονούμε. νον τοῖς ἐπιτάγμασι τοῦ Θεοῦ. Σαμαρείτης - ἐσπλαγχνίσθη. Σαμαρείτης νοεῖται νῦν ὁ Χριστὸς, ὡς ὑπὸ τῶν ἀπίστων Ιουδαίων Σαμαρείτης ονομασθείς. Η καὶ, ὡς οὐ μόνον Ἰουδαίων, ἀλλὰ παντὸς Εθνους φύσιν, διὰ τοῦ προσλήμματος περιβαλ λέμενος. Εθνος γὰρ οἱ Σαμαρείται. Kal αὐτοῦ. Τῷ δεσμῷ τῆς διδασκαλίας. Ἐπιχέων -- οἶνον. "Ημερότητα καὶ στύψιν. Ἡ διδασκαλία γὰρ αὐτοῦ, πῆ μὲν ἡμέρως προβαίνει καὶ ἱλαρύνει· πῇ δὲ στύφει καὶ δάκνει, καὶ οὕτως εὖ κέκραται, καὶ ἑκατέρωθεν ὠφελεί. Επιβιβάσας κτήνος. Ἐπὶ τὸ ἴδιον σῶμα, τὸ κτείνεσθαι μέλλον, τουτέστι, βαστάσας τὰς ἀσθενείας αὐτοῦ διὰ τῆς προσληφθείσης ἀνθρωπότητος. Ηγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον. Πανδοχείον, ἡ Εκκλησία τῶν πιστῶν, ὡς πᾶν γένος ἀνθρώπων δεχομένη. Καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ. Ἐποιήσατο πρόνοιαν αὐτοῦ. Καὶ — ἐξελθών. Μετά μικρόν ἀποθανών και ἐξελθὼν ἀπὸ τοῦ κόσμου. Εκβαλὼν toris nostri gubernationem. Hominem siquidem intelligimus Adam, et qui ab Adam descenderunt, universos: descensum autem ad Jerusalem in Jericho, viam a virtute ad vitium, et ab obedientia ad inobedientiam, et a sublimi vitæ instituto ad terrenam conversationem: est enim Jerusalem, sublimis, Jericho vero humilis. Vers. 30. Ει incidit. Id est, dæmones, qui in via residebant. Vers. 30. Qui eum. Vestimentis virtutis, timore Dei, quo in modum vestis circumdatus erat. Vers. 50. Ει abierunt. Animæ plagis, vulneribus peccatorum. Vers. 50. Relinquentes semimortuum. Ex dimidio factum mortalem: juxta animam enim mansit immortalis, corpore vero mortuus est. Quod autem dicitur: abierunt, et relinquentes, non est de hoc curiose scrutandum propter normam parabolæ. Vers. 31. Casu illa. Sacerdos, hoc est, lex data per Moysem, utpote de sacrificiis disputans. Vers. 31. Visoque illo præteriit. Pertransiit il lum, cum ita male affectus esset. Vers. 32. Similiter — prateriit. Per levitam hoc loco accipiendus est sermo prophetarum, utpote Dei jussionibus subministrans. Vers. 33. Samaritanus- misericordia molus est. Samaritanus intelligitur nunc Christus, utpote ab incredulis Judæis Samaritanus appellatus. Vel etiam non Judæorum tantum, sed et cunctarum gentium naturam per carnis assumptionem amplectens. Samaritani enim sunt quædam natio gentium. Vers. 34. Et ejus. Vinculo doctrinæ. Vers. 34. Infundens vinum. Lenitatem ac morɗacitatem. Doctrina enim ejus alibi quidem mansuete procedit et exhilarat: interdum vero perstringit ac mordet: et ita pulchre temperata est, ac undique juvat. Vers. 34. Et imponens jumentum. In proprium corpus, quod occidendum erat: hoc est, portans inirmitates ejus per assumptam humanitatem. Duxit Vers. 34. Diversoin diversorium. riuin est Ecclesia, quæ omne genus hominum re cipit. Vers, 34. Et curam illius egit. Rationem ejus habuit, et de eo providit. Vers. 35. Ac egressus. Post aliquod tempus mortuus et de mundo egressus. Vers. 35. Deprompios αὐτοῦ. Ἕως μὲν γὰρ ἔζη, απο τὸς ἐπεμελεῖτο τῶν ἀσθενῶν· ἀποθανὼν δὲ, - illius. Donec vivebat: ipse curam habebat infrmorum: ubi vero more Varia lectiones et notæ. 'Εγκαθέτοις, præstolantibus in viis. Διὰ τὸ ἐξουσιάζειν τὴν παραβολὴν ἐν ταῖς τοιαύταις περιστάσεσιν. Τῆς ἐνσαρκώσεως. Ludit in similitudine syllabarum κτήνος, κτείν νεσθαι. Καιρόν pro μικρόν. Β. Αὐτός codex habet post έπεμελεῖτο.

CAP. X. ἀλλ᾽ οὖν ἐν βραχεῖ πᾶσαν ὑποφαίνει την φιλάνθρω- tamen verbis ostendit humanam et benignam Salvaτον οικονομίαν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν. Ανθρωπον μὲν γὰρ νοοῦμεν τὸν ᾿Αδὰμ καὶ τοὺς ἐξ Ἀδὰμ ἀνθρώπους· κατάβασιν δὲ ἀπὸ Ἱερουσαλήμ εἰς Ἱεριχώ, τὴν ὁδὸν τὴν ἀπὸ ἀρετῆς εἰς κακίαν, καὶ ἀπὸ ὑπα κοῆς εἰς παρακοήν, καὶ ἀπὸ ὕψους πολιτείας, εἰς χθαμαλότητα διαγωγής. Υψηλὴ μὲν γὰρ ἡ Ἱερου σαλήμ χθαμαλὴ δὲ ἡ Ἱεριχώ. Καὶ — περιέπεσεν. Οδοστάται; δαίμοσιν. Οι — αὐτόν. Τὰ ἱμάτια τῆς ἀρετῆς, τὸν φόβον τοῦ Θεοῦ, ἐν περιεβέβλητο δίκην χιτῶνος. Καὶ — ἀπῆλθον. Πληγὰς ψυχικάς, τραύματα ἁμαρτιῶν. Αφέντες ἡμιθανή τυγχάνοντα. Εξ ἡμισείας θνητόν γενόμενον. Τῇ ψυχῇ γὰρ ἀθάνατος μείνας, τῷ σώματι τέθνηκε. Τὸ δὲ ἀπῆλθον, καὶ τὸ ἀφέν• τες, οὐ περιεργαστέον, διὰ τὴν ἐξουσίαν τῆς παραβολῆς. Κατὰ συγκυρίαν - ἐκείνῃ. Συγκυρία μὲν, ἡ συντυχία· ἱερεὺς δὲ, ὁ διὰ Μωϋσέως δοθεὶς νόμος, ὡ; περὶ θυσιῶν διαλεγόμενος. Καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρήλθε. Παρέδραμεν αὐτ τὸν οὕτως ἔχοντα. Ομοίως ἀντιπαρήλθε. Λευίτην υποληπτέον ἐνταῦθα τὸν λόγον τῶν προφητῶν, ὡς διακονούμε. νον τοῖς ἐπιτάγμασι τοῦ Θεοῦ. Σαμαρείτης - ἐσπλαγχνίσθη. Σαμαρείτης νοεῖται νῦν ὁ Χριστὸς, ὡς ὑπὸ τῶν ἀπίστων Ιουδαίων Σαμαρείτης ονομασθείς. Η καὶ, ὡς οὐ μόνον Ἰουδαίων, ἀλλὰ παντὸς Εθνους φύσιν, διὰ τοῦ προσλήμματος περιβαλ λέμενος. Εθνος γὰρ οἱ Σαμαρείται. Kal αὐτοῦ. Τῷ δεσμῷ τῆς διδασκαλίας. Ἐπιχέων -- οἶνον. "Ημερότητα καὶ στύψιν. Ἡ διδασκαλία γὰρ αὐτοῦ, πῆ μὲν ἡμέρως προβαίνει καὶ ἱλαρύνει· πῇ δὲ στύφει καὶ δάκνει, καὶ οὕτως εὖ κέκραται, καὶ ἑκατέρωθεν ὠφελεί. Επιβιβάσας κτήνος. Ἐπὶ τὸ ἴδιον σῶμα, τὸ κτείνεσθαι μέλλον, τουτέστι, βαστάσας τὰς ἀσθενείας αὐτοῦ διὰ τῆς προσληφθείσης ἀνθρωπότητος. Ηγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον. Πανδοχείον, ἡ Εκκλησία τῶν πιστῶν, ὡς πᾶν γένος ἀνθρώπων δεχομένη. Καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ. Ἐποιήσατο πρόνοιαν αὐτοῦ. Καὶ — ἐξελθών. Μετά μικρόν ἀποθανών και ἐξελθὼν ἀπὸ τοῦ κόσμου. Εκβαλὼν toris nostri gubernationem. Hominem siquidem intelligimus Adam, et qui ab Adam descenderunt, universos: descensum autem ad Jerusalem in Jericho, viam a virtute ad vitium, et ab obedientia ad inobedientiam, et a sublimi vitæ instituto ad terrenam conversationem: est enim Jerusalem, sublimis, Jericho vero humilis. Vers. 30. Ει incidit. Id est, dæmones, qui in via residebant. Vers. 30. Qui eum. Vestimentis virtutis, timore Dei, quo in modum vestis circumdatus erat. Vers. 50. Ει abierunt. Animæ plagis, vulneribus peccatorum. Vers. 50. Relinquentes semimortuum. Ex dimidio factum mortalem: juxta animam enim mansit immortalis, corpore vero mortuus est. Quod autem dicitur: abierunt, et relinquentes, non est de hoc curiose scrutandum propter normam parabolæ. Vers. 31. Casu illa. Sacerdos, hoc est, lex data per Moysem, utpote de sacrificiis disputans. Vers. 31. Visoque illo præteriit. Pertransiit il lum, cum ita male affectus esset. Vers. 32. Similiter — prateriit. Per levitam hoc loco accipiendus est sermo prophetarum, utpote Dei jussionibus subministrans. Vers. 33. Samaritanus- misericordia molus est. Samaritanus intelligitur nunc Christus, utpote ab incredulis Judæis Samaritanus appellatus. Vel etiam non Judæorum tantum, sed et cunctarum gentium naturam per carnis assumptionem amplectens. Samaritani enim sunt quædam natio gentium. Vers. 34. Et ejus. Vinculo doctrinæ. Vers. 34. Infundens vinum. Lenitatem ac morɗacitatem. Doctrina enim ejus alibi quidem mansuete procedit et exhilarat: interdum vero perstringit ac mordet: et ita pulchre temperata est, ac undique juvat. Vers. 34. Et imponens jumentum. In proprium corpus, quod occidendum erat: hoc est, portans inirmitates ejus per assumptam humanitatem. Duxit Vers. 34. Diversoin diversorium. riuin est Ecclesia, quæ omne genus hominum re cipit. Vers, 34. Et curam illius egit. Rationem ejus habuit, et de eo providit. Vers. 35. Ac egressus. Post aliquod tempus mortuus et de mundo egressus. Vers. 35. Deprompios αὐτοῦ. Ἕως μὲν γὰρ ἔζη, απο τὸς ἐπεμελεῖτο τῶν ἀσθενῶν· ἀποθανὼν δὲ, - illius. Donec vivebat: ipse curam habebat infrmorum: ubi vero more Varia lectiones et notæ. 'Εγκαθέτοις, præstolantibus in viis. Διὰ τὸ ἐξουσιάζειν τὴν παραβολὴν ἐν ταῖς τοιαύταις περιστάσεσιν. Τῆς ἐνσαρκώσεως. Ludit in similitudine syllabarum κτήνος, κτείν νεσθαι. Καιρόν pro μικρόν. Β. Αὐτός codex habet post έπεμελεῖτο.

tous out ac resurrexit, et ad peregrinandum καὶ ἀναστάς, καὶ ἐκδημῶν εἰς τὸν οὐρανὸν, τις in cœlum devertit, hanc curam apostolis commisit. Hospes enim est, quisquis Ecclesiæ præst, puta, omnis episcopus, vel quisquis apostolorum successor est. Duo vero denarii sunt Novum ac Vetus Testamentum, quæ infrmis medicinam suppeditant. Dixit enim vicesimo quarto capite Evangelii secundum Matthæum: Omnis scriba edoctus ad regnum calorum similis est homini patrifamilias, qui depromit de thesauro suo nova et velera”, Vel, duo denarii duæ sunt interpretationes Scriptura evangelica, aut etiam omnis divina: illa videlicet, quæ juxta historiam est, et quæ juxta auagogen. Vers. 35. Et - tibi. Si etiam de tuo quidpiam insumpseris, quod in ejus cedat utilitatem. Nam de suo quoque præceptores apponunt, dilatantes divinorum sermonum interpretatioues. duobus siquidem testamentis sumunt quidem argumentum: propriis autem sermonibus abundantiorem curam exhibent laborantibus. Reversio vero Christi, secundus est adventus ejus, in quo persolvet omnibus retributiones. Vers. 36. Quis - Vers. 37. illo. Cum illo, hoc est, in illum. Vers. 37. Dizit similiter. Curam ejus habe, qui auxilio indiget. Qui enim hoc non facit, non diligit proximum suum sicut seipsum: qui vero G proximum non diligit tanquam se ipsum, neque Deum diligit ex toto corde suo, et ex tota anima sua, ex tota fortitudine sua, et ex tota mente sua 78 quæ dilectionis vehementiam ac intentionem manifestant. CAP. XXXVII. De Martha et Maria. Vers. 38. Factum est Vers. 39. illius. Castellum hoc Bethania erat: hanc enim Joannes castellum dixit Mariæfet Marthæ ". Vers. 40. Martha vero - ministerium. Præparans, quæ necessaria erant ad convivium et obsequium ejus ac discipulorum ipsius. Vers. 40. Qua aslitit adjuvel. Tanquam præceptor curam illì committe, ut una mecum ministerio manum admoveat. Vers. 41. Respondens multa. Tumulus hoc loco, distractio est et turbatio. Circa multa vero, puta, quæ ad convivium et obsequium necessaria sunt, ut dictum est. Vers. 42. Atqui unum est necessarium. Videlicet το Matth. χεις, 54. "Luc. x, 27¿ 16 Joan. x1, 1. ἀποστόλοις τὴν ἐπιμέλειαν ταύτην ἐπέτρεψε. Πανδοχεὺς γὰρ τας προεστώς τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι, πᾶς ἐπίσκοπος, καὶ πᾶς τῶν ἀποστόλων διά δοχος. Δύο δὲ δηνάρια, ἡ Καινὴ καὶ ἡ Παλαιὰ ΔιαΘήκη, αν χορηγοῦσι τὴν ἰατρείαν τοῖς ἀσθενοῦσιν. Εἴρηκε γὰρ ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· ὅτι πᾶς γραμματεὺς μαθητευθείς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐκβάλλει ἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά. "Η δύο δηνάρια, αἱ δύο ερμηνείαι τῆς εὐαγγελι τῆς Γραφῆς, ἢ καὶ πάσης τῆς θείας, ήτε καθ' ἔστο ρίαν καὶ ἡ κατὰ ἀναγωγήν Kal σαι. Εἴ τι ἂν καὶ οίκοθεν προσδαπανήσης εἰς ὠφέλειαν αὐτοῦ. Καὶ οἶκοθεν γὰρ οἱ διδάσκαλοι προστιθέασι, πλατύνοντες τὰς ἑρμηνείας τῶν θείων λόγων. Ἀπὸ μὲν γὰρ τῶν δύο Διαθηκῶν λαμβάνουσι τὰς ἀφορμάς· τοῖς ἰδίοις δὲ λόγοις δαψιλεστέραν παρέχουσι τὴν θεραπείαν τοῖς κάμνουσιν. Επάνοδος δὲ τοῦ Χριστοῦ, ἡ δευτέρα παρουσία, ἐν ᾗ ἀποδώσει πᾶσι τὰς ἀμοιβά;. Τις αὐτοῦ. Μετ' αὐτοῦ ἀντὶ τοῦ, εἰς αὐτόν. Εἶπεν ὁμοίως. Ἐπιμελοῦ τοῦ δεομένου βοηθεία: Ο γὰρ μὴ τοῦτο ποιῶν, οὐκ ἀγαπᾷ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν· ὁ δὲ μὴ ἀγαπῶν τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν, οὐδὲ τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας αὐτοῦ, ἅπερ ἐμφαί νουσιν ἀγάπης σφοδρότητα καὶ ἐπίτασ:ν. ΚΕΦ. ΛΖ'. Περὶ Μάρθας καὶ Μαρίας. Εγένετο — αὐτοῦ. Ἡ κώμη αὕτη, ή Βηθανία ἦν. Ταύτην γὰρ ὁ Ἰωάννης εἶπε κώμην Μαρίας καὶ Μάρθας. 'Η δὲ Μάρθα - διακονίαν. Παρασκευάζουσα τὰ πρὸς ἐστίασιν καὶ θεραπείαν αὐτοῦ τε καὶ τῶν μεθητῶν αὐτοῦ. Επιστᾶσα συναντιλάβηται. Ὡς διδάσκαλος Ο επίτρεψον αὐτῇ, ἵνα μοι συνεφάψηται τῆς διακονίας. Αποκριθεὶς — πολλά. Τύρβη ἐστὶν, ὁ περισπασμός, ἡ ὄχλησις· περὶ πολλὰ δὲ, τὰ τῆς ἐστιάσεως καὶ θεραπείας, ὡς εἴρηται. Ἑνὸς δὲ ἐστι χρεία. Τῆς ἀκροάσεως τῶν ἐμῶν Varim lectiones et nolæ. Quam nos nunc Grammaticam appellamus. Credo auten interpretationem hujus loci allegoricam sumptam esse ex Origene, qui suam in hunc locum interpretationem laudat et attingit, tom. III, D. 728. Patet ergo vel ex hoc loco, tierony - mum copiosiores expositiones Origenis partim omisisse, partim in compendium redegisse in sua Latina versione. In meo apographo codicum Mosquensium similia ad h. 1. leguntur, quæ etiam ibidem a Sovero brevius repetuntur.

tous out ac resurrexit, et ad peregrinandum καὶ ἀναστάς, καὶ ἐκδημῶν εἰς τὸν οὐρανὸν, τις in cœlum devertit, hanc curam apostolis commisit. Hospes enim est, quisquis Ecclesiæ præst, puta, omnis episcopus, vel quisquis apostolorum successor est. Duo vero denarii sunt Novum ac Vetus Testamentum, quæ infrmis medicinam suppeditant. Dixit enim vicesimo quarto capite Evangelii secundum Matthæum: Omnis scriba edoctus ad regnum calorum similis est homini patrifamilias, qui depromit de thesauro suo nova et velera”, Vel, duo denarii duæ sunt interpretationes Scriptura evangelica, aut etiam omnis divina: illa videlicet, quæ juxta historiam est, et quæ juxta auagogen. Vers. 35. Et - tibi. Si etiam de tuo quidpiam insumpseris, quod in ejus cedat utilitatem. Nam de suo quoque præceptores apponunt, dilatantes divinorum sermonum interpretatioues. duobus siquidem testamentis sumunt quidem argumentum: propriis autem sermonibus abundantiorem curam exhibent laborantibus. Reversio vero Christi, secundus est adventus ejus, in quo persolvet omnibus retributiones. Vers. 36. Quis - Vers. 37. illo. Cum illo, hoc est, in illum. Vers. 37. Dizit similiter. Curam ejus habe, qui auxilio indiget. Qui enim hoc non facit, non diligit proximum suum sicut seipsum: qui vero G proximum non diligit tanquam se ipsum, neque Deum diligit ex toto corde suo, et ex tota anima sua, ex tota fortitudine sua, et ex tota mente sua 78 quæ dilectionis vehementiam ac intentionem manifestant. CAP. XXXVII. De Martha et Maria. Vers. 38. Factum est Vers. 39. illius. Castellum hoc Bethania erat: hanc enim Joannes castellum dixit Mariæfet Marthæ ". Vers. 40. Martha vero - ministerium. Præparans, quæ necessaria erant ad convivium et obsequium ejus ac discipulorum ipsius. Vers. 40. Qua aslitit adjuvel. Tanquam præceptor curam illì committe, ut una mecum ministerio manum admoveat. Vers. 41. Respondens multa. Tumulus hoc loco, distractio est et turbatio. Circa multa vero, puta, quæ ad convivium et obsequium necessaria sunt, ut dictum est. Vers. 42. Atqui unum est necessarium. Videlicet το Matth. χεις, 54. "Luc. x, 27¿ 16 Joan. x1, 1. ἀποστόλοις τὴν ἐπιμέλειαν ταύτην ἐπέτρεψε. Πανδοχεὺς γὰρ τας προεστώς τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι, πᾶς ἐπίσκοπος, καὶ πᾶς τῶν ἀποστόλων διά δοχος. Δύο δὲ δηνάρια, ἡ Καινὴ καὶ ἡ Παλαιὰ ΔιαΘήκη, αν χορηγοῦσι τὴν ἰατρείαν τοῖς ἀσθενοῦσιν. Εἴρηκε γὰρ ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· ὅτι πᾶς γραμματεὺς μαθητευθείς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐκβάλλει ἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά. "Η δύο δηνάρια, αἱ δύο ερμηνείαι τῆς εὐαγγελι τῆς Γραφῆς, ἢ καὶ πάσης τῆς θείας, ήτε καθ' ἔστο ρίαν καὶ ἡ κατὰ ἀναγωγήν Kal σαι. Εἴ τι ἂν καὶ οίκοθεν προσδαπανήσης εἰς ὠφέλειαν αὐτοῦ. Καὶ οἶκοθεν γὰρ οἱ διδάσκαλοι προστιθέασι, πλατύνοντες τὰς ἑρμηνείας τῶν θείων λόγων. Ἀπὸ μὲν γὰρ τῶν δύο Διαθηκῶν λαμβάνουσι τὰς ἀφορμάς· τοῖς ἰδίοις δὲ λόγοις δαψιλεστέραν παρέχουσι τὴν θεραπείαν τοῖς κάμνουσιν. Επάνοδος δὲ τοῦ Χριστοῦ, ἡ δευτέρα παρουσία, ἐν ᾗ ἀποδώσει πᾶσι τὰς ἀμοιβά;. Τις αὐτοῦ. Μετ' αὐτοῦ ἀντὶ τοῦ, εἰς αὐτόν. Εἶπεν ὁμοίως. Ἐπιμελοῦ τοῦ δεομένου βοηθεία: Ο γὰρ μὴ τοῦτο ποιῶν, οὐκ ἀγαπᾷ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν· ὁ δὲ μὴ ἀγαπῶν τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν, οὐδὲ τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας αὐτοῦ, ἅπερ ἐμφαί νουσιν ἀγάπης σφοδρότητα καὶ ἐπίτασ:ν. ΚΕΦ. ΛΖ'. Περὶ Μάρθας καὶ Μαρίας. Εγένετο — αὐτοῦ. Ἡ κώμη αὕτη, ή Βηθανία ἦν. Ταύτην γὰρ ὁ Ἰωάννης εἶπε κώμην Μαρίας καὶ Μάρθας. 'Η δὲ Μάρθα - διακονίαν. Παρασκευάζουσα τὰ πρὸς ἐστίασιν καὶ θεραπείαν αὐτοῦ τε καὶ τῶν μεθητῶν αὐτοῦ. Επιστᾶσα συναντιλάβηται. Ὡς διδάσκαλος Ο επίτρεψον αὐτῇ, ἵνα μοι συνεφάψηται τῆς διακονίας. Αποκριθεὶς — πολλά. Τύρβη ἐστὶν, ὁ περισπασμός, ἡ ὄχλησις· περὶ πολλὰ δὲ, τὰ τῆς ἐστιάσεως καὶ θεραπείας, ὡς εἴρηται. Ἑνὸς δὲ ἐστι χρεία. Τῆς ἀκροάσεως τῶν ἐμῶν Varim lectiones et nolæ. Quam nos nunc Grammaticam appellamus. Credo auten interpretationem hujus loci allegoricam sumptam esse ex Origene, qui suam in hunc locum interpretationem laudat et attingit, tom. III, D. 728. Patet ergo vel ex hoc loco, tierony - mum copiosiores expositiones Origenis partim omisisse, partim in compendium redegisse in sua Latina versione. In meo apographo codicum Mosquensium similia ad h. 1. leguntur, quæ etiam ibidem a Sovero brevius repetuntur.

tous out ac resurrexit, et ad peregrinandum καὶ ἀναστάς, καὶ ἐκδημῶν εἰς τὸν οὐρανὸν, τις in cœlum devertit, hanc curam apostolis commisit. Hospes enim est, quisquis Ecclesiæ præst, puta, omnis episcopus, vel quisquis apostolorum successor est. Duo vero denarii sunt Novum ac Vetus Testamentum, quæ infrmis medicinam suppeditant. Dixit enim vicesimo quarto capite Evangelii secundum Matthæum: Omnis scriba edoctus ad regnum calorum similis est homini patrifamilias, qui depromit de thesauro suo nova et velera”, Vel, duo denarii duæ sunt interpretationes Scriptura evangelica, aut etiam omnis divina: illa videlicet, quæ juxta historiam est, et quæ juxta auagogen. Vers. 35. Et - tibi. Si etiam de tuo quidpiam insumpseris, quod in ejus cedat utilitatem. Nam de suo quoque præceptores apponunt, dilatantes divinorum sermonum interpretatioues. duobus siquidem testamentis sumunt quidem argumentum: propriis autem sermonibus abundantiorem curam exhibent laborantibus. Reversio vero Christi, secundus est adventus ejus, in quo persolvet omnibus retributiones. Vers. 36. Quis - Vers. 37. illo. Cum illo, hoc est, in illum. Vers. 37. Dizit similiter. Curam ejus habe, qui auxilio indiget. Qui enim hoc non facit, non diligit proximum suum sicut seipsum: qui vero G proximum non diligit tanquam se ipsum, neque Deum diligit ex toto corde suo, et ex tota anima sua, ex tota fortitudine sua, et ex tota mente sua 78 quæ dilectionis vehementiam ac intentionem manifestant. CAP. XXXVII. De Martha et Maria. Vers. 38. Factum est Vers. 39. illius. Castellum hoc Bethania erat: hanc enim Joannes castellum dixit Mariæfet Marthæ ". Vers. 40. Martha vero - ministerium. Præparans, quæ necessaria erant ad convivium et obsequium ejus ac discipulorum ipsius. Vers. 40. Qua aslitit adjuvel. Tanquam præceptor curam illì committe, ut una mecum ministerio manum admoveat. Vers. 41. Respondens multa. Tumulus hoc loco, distractio est et turbatio. Circa multa vero, puta, quæ ad convivium et obsequium necessaria sunt, ut dictum est. Vers. 42. Atqui unum est necessarium. Videlicet το Matth. χεις, 54. "Luc. x, 27¿ 16 Joan. x1, 1. ἀποστόλοις τὴν ἐπιμέλειαν ταύτην ἐπέτρεψε. Πανδοχεὺς γὰρ τας προεστώς τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι, πᾶς ἐπίσκοπος, καὶ πᾶς τῶν ἀποστόλων διά δοχος. Δύο δὲ δηνάρια, ἡ Καινὴ καὶ ἡ Παλαιὰ ΔιαΘήκη, αν χορηγοῦσι τὴν ἰατρείαν τοῖς ἀσθενοῦσιν. Εἴρηκε γὰρ ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· ὅτι πᾶς γραμματεὺς μαθητευθείς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ὅμοιός ἐστιν ἀνθρώπῳ οἰκοδεσπότῃ, ὅστις ἐκβάλλει ἐκ τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ καινὰ καὶ παλαιά. "Η δύο δηνάρια, αἱ δύο ερμηνείαι τῆς εὐαγγελι τῆς Γραφῆς, ἢ καὶ πάσης τῆς θείας, ήτε καθ' ἔστο ρίαν καὶ ἡ κατὰ ἀναγωγήν Kal σαι. Εἴ τι ἂν καὶ οίκοθεν προσδαπανήσης εἰς ὠφέλειαν αὐτοῦ. Καὶ οἶκοθεν γὰρ οἱ διδάσκαλοι προστιθέασι, πλατύνοντες τὰς ἑρμηνείας τῶν θείων λόγων. Ἀπὸ μὲν γὰρ τῶν δύο Διαθηκῶν λαμβάνουσι τὰς ἀφορμάς· τοῖς ἰδίοις δὲ λόγοις δαψιλεστέραν παρέχουσι τὴν θεραπείαν τοῖς κάμνουσιν. Επάνοδος δὲ τοῦ Χριστοῦ, ἡ δευτέρα παρουσία, ἐν ᾗ ἀποδώσει πᾶσι τὰς ἀμοιβά;. Τις αὐτοῦ. Μετ' αὐτοῦ ἀντὶ τοῦ, εἰς αὐτόν. Εἶπεν ὁμοίως. Ἐπιμελοῦ τοῦ δεομένου βοηθεία: Ο γὰρ μὴ τοῦτο ποιῶν, οὐκ ἀγαπᾷ τὸν πλησίον ὡς ἑαυτόν· ὁ δὲ μὴ ἀγαπῶν τὸν πλησίον ὡς ἑαυτὸν, οὐδὲ τὸν Θεὸν ἀγαπᾷ, ἐξ ὅλης τῆς καρδίας αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος αὐτοῦ, καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας αὐτοῦ, ἅπερ ἐμφαί νουσιν ἀγάπης σφοδρότητα καὶ ἐπίτασ:ν. ΚΕΦ. ΛΖ'. Περὶ Μάρθας καὶ Μαρίας. Εγένετο — αὐτοῦ. Ἡ κώμη αὕτη, ή Βηθανία ἦν. Ταύτην γὰρ ὁ Ἰωάννης εἶπε κώμην Μαρίας καὶ Μάρθας. 'Η δὲ Μάρθα - διακονίαν. Παρασκευάζουσα τὰ πρὸς ἐστίασιν καὶ θεραπείαν αὐτοῦ τε καὶ τῶν μεθητῶν αὐτοῦ. Επιστᾶσα συναντιλάβηται. Ὡς διδάσκαλος Ο επίτρεψον αὐτῇ, ἵνα μοι συνεφάψηται τῆς διακονίας. Αποκριθεὶς — πολλά. Τύρβη ἐστὶν, ὁ περισπασμός, ἡ ὄχλησις· περὶ πολλὰ δὲ, τὰ τῆς ἐστιάσεως καὶ θεραπείας, ὡς εἴρηται. Ἑνὸς δὲ ἐστι χρεία. Τῆς ἀκροάσεως τῶν ἐμῶν Varim lectiones et nolæ. Quam nos nunc Grammaticam appellamus. Credo auten interpretationem hujus loci allegoricam sumptam esse ex Origene, qui suam in hunc locum interpretationem laudat et attingit, tom. III, D. 728. Patet ergo vel ex hoc loco, tierony - mum copiosiores expositiones Origenis partim omisisse, partim in compendium redegisse in sua Latina versione. In meo apographo codicum Mosquensium similia ad h. 1. leguntur, quæ etiam ibidem a Sovero brevius repetuntur.

CAP. XI. λόγων. Οὐ γὰρ τρυφήσων ἦλθον, ἀλλὰ διδάξων nicorum auscultatio sermonum. Neque enim, ut epu ὑμᾶς. Μαρία -- αὐτῆς. Δύο μερίδες πολιτείας ἐπαινεταὶ, ἡ μὲν πρακτική, ἡ δὲ θεωρητική. Ταύτας απ δύο αὗται διείλοντο. Μάρθα μὲν, τὴν πρακτικὴν, ἐν τῷ διακονεῖσθαι περὶ τὴν σωματικὴν θεραπείαν τοῦ Κυρίου· Μαρία δὲ, τὴν θεωρητικήν, ἐν τῷ ἀκούειν τῶν λόγων αὐτοῦ. Καὶ ἐπεὶ διπλοῦς ἦν ὁ Χριστὸς, ἡ μὲν ἀνέπανε τὸ ὁρώμενον αὐτοῦ· ἡ δὲ ἐδούλευε τῷ ἀοράτῳ αὐτοῦ· αὐτὸς δὲ, τῆς μὲν τὴν προθυμίαν οὐ διέβαλε, τῆς δὲ τὴν προαίρεσιν ἐπῄνεσε. Τῆς μὲν γὰρ τὸ ἔργον, χρησιμώτατον· τῆς δὲ ύψηλότερον. Σὺ δὲ, ἣν βούλει, μίμησαι, ή θεράπευε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, λέγω δή, τοὺς πτωχούς· 'Ερ' ὅσον γάρ, φησίν, ἐποιήσατε ἐνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε· ἢ ἀσχολοῦ περὶ τὴν ἀκρόασιν τῶν λόγων αὐτοῦ, περὶ τὴν θεωρίαν τῶν δογμάτων αυτ τοῦ· ἢ καὶ ἀμφότερα μετέρχου κατὰ τοὺς προσήκοντας καιρούς. Τὴν ἀγαθὴν δὲ μερίδα εἶπεν, οὐχ ὡς τῆς ἄλλης πονηρᾶς οὔσης, ἀλλ' ἀγαθὴν ἐνταῦθα τὴν κρείτα τονα ὠνόμασεν. Ενδέχεται γὰρ δύο καλῶν τὸ ἓν εἶναι κάλλιον. Καλὸν μὲν γὰρ τὸ φιλοξενεῖν· κάλλιον ἐὲ τὸ παρεδρεύειν Θεῷ. Τὸ μὲν γὰρ σωματικόν· τὸ δὲ πνευματικόν. ΚΕΦ. ΛΗ'. Περί προσευχῆς. Καὶ ἐγένετο — αὐτοῦ. Οὗτος ὁ μαθητὴς ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα ἦν. Τοὺς γὰρ δώδεκα ἐδίδαξεν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ἰδὼν γὰρ τὸν διδάσκαλον καινὴν πολιτείαν καὶ μετερχία μενον καὶ ὑποτιθέμενον, ἐζήτησε καὶ καινὴν προσευχήν, τῇ πολιτεία κατάλληλον. Ὁ δὲ, ἣν ἐδίδαξε τοὺς δώδεκα, ταύτην καὶ νῦν ἐκτίθεται. Εἶπε πονηροῦ. Ήρμηνεύθησαν ταῦτα πάντα κατὰ τὸ ῥητὸν ἐν τῷ δηλωθέντι πέμπτῳ κεφαλαίῳ. Εἰ δὲ καὶ λέξεις τινὲς ἐνταῦθα παραλλάττουσιν, ἀλλ᾽ οὖν τὴν αὐτὴν καὶ αὗται σημασίαν φυλάττουσι, καὶ εἰς τὴν ὁμοίαν ἑρμηνείαν συνάγονται. Διδάξας δὲ προσεύχεσθαι, δεῖξαι βούλεται, καὶ ὅτι ἡ ἐπιμονή τῆς προσευχῆς ἀνύει τὸ σπουδαζόμενον, καὶ κέχρηκαι παραβολῇ παριστώσῃ τοῦτο. Περιεργότερον δὲ αὕτη συμπέπλασται, ἵνα καὶ εἴη πιθανωτέρα. Καὶ εἶπε αὐτῷ. Χρῆσον, ήτοι, δάνεισον Κἀκεῖνος σοι. Φασί τινες ἀναγωγικῶς, ὅτι νοείται φίλος μὲν ὁ φιλάνθρωπος Θεός· πορεύεται δὲ πρὸς αὐτὸν μεσονυκτίου καὶ αἰτεῖ τρεῖς ἄρτους, ὁ παρὰ τὸν προσήκοντα καιρὸν αἰτῶν τρεῖς θεολογίας, Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος, ἵνα παραθῇ 17 Matth. XXV, Τῆς δὲ το Β. Kal abest A. ler, veni, sed ut vos doccam. Vers. 42. Maria ea. Duæ partes conversationis laudabiles sunt, nempe practica sive operativa, et theorica sive contemplativa; has duæ sorores ista clegerant: Martha quidem operativam, ministrando circa corporale Domini obsequium; Maria vero contemplativam, audiendo sermones illius. Εἰ quia bipartitus erat Christus, illa quidem refo Et cillabat partem ejus visibilem, hæc autem colebat partem ejus invisibilem: ipse vero illius quidem promptitudinem non vituperavit, hujus autem electionem laudavit. Siquidem illius opus utile certe admodum erat, hujus tamen sublimius. Tu ergo, quam volueris imitare, aut curam habo corporis Domini, dico sane pauperum. Nam quatenus, inquit, uni de his minimis fecistis, et miki fecistis ". Aut occupare circa auscultationem sermonum ipsius, circa contemplationem dogmatum ¡llius. Aut etiam utrunque exerce congruis temporibus. Bonam vero partem dixit, non quod altera mala sit: sed bouam hic appellavit eam quæ melior est. Potest enim fieri, ut duorum bonorum unum altero melius sit. Bonum siquidem est, hospitalen: esse. verum melius est, Deo assidere: illud enim corporale est, hoc autem spirituale. CAP. XXXVIII. De oratione. CAP. XI. Vers. 1. Accidit autem suos. Discipulus hic erat ex septuaginta. Nam duodecim docuerat quinto capite Evangelii juxta Matthæum. Cum) videret enim præceptorem novum vitæ institutum et exercere et admonere: novam quoque orationem quaesivit, vitæ studio convenientem. Αι ille quam ipsos duodecim docuerat, hanc etiam nunc exponit. Vers. 2. Ait. Vers. 1. malo. Horum omniun al verbum data est interpretatio prædicto quinto capite. Quod si dictiones quædam hic permutantur, eamdem tamen et istæ servaut significationem, et in similem conveniunt interpretationem. Postquam auteni orare docuit, vult ostendere, quod orationis perseverantia tribuit id, quodl quis expetit; et parabola usus est, quæ hoc demonstret, qua etiam accuratius formata est, ut persuasibilior reddatur. Vers. 5. Ει dixit. Vers. 6. illi. Commoda seu mutuo da. Vers. 7. Et ille — tibi. Dicunt quidam per amicuni anagogice Deum intelligi hominum amatorem Vadit auten ad ipsum media nocte et petit tres panes, qui convenienti tempore petit triplicem divinum sermonem, Patris videlicet et Filii ac SpiriVariæ lectiones et notæ. flac tria vocabula omisit Hentenius et tex PATROL. GR. CXXIX. tum junctim eddidit a quinto ad septimum versunt.

CAP. XI. λόγων. Οὐ γὰρ τρυφήσων ἦλθον, ἀλλὰ διδάξων nicorum auscultatio sermonum. Neque enim, ut epu ὑμᾶς. Μαρία -- αὐτῆς. Δύο μερίδες πολιτείας ἐπαινεταὶ, ἡ μὲν πρακτική, ἡ δὲ θεωρητική. Ταύτας απ δύο αὗται διείλοντο. Μάρθα μὲν, τὴν πρακτικὴν, ἐν τῷ διακονεῖσθαι περὶ τὴν σωματικὴν θεραπείαν τοῦ Κυρίου· Μαρία δὲ, τὴν θεωρητικήν, ἐν τῷ ἀκούειν τῶν λόγων αὐτοῦ. Καὶ ἐπεὶ διπλοῦς ἦν ὁ Χριστὸς, ἡ μὲν ἀνέπανε τὸ ὁρώμενον αὐτοῦ· ἡ δὲ ἐδούλευε τῷ ἀοράτῳ αὐτοῦ· αὐτὸς δὲ, τῆς μὲν τὴν προθυμίαν οὐ διέβαλε, τῆς δὲ τὴν προαίρεσιν ἐπῄνεσε. Τῆς μὲν γὰρ τὸ ἔργον, χρησιμώτατον· τῆς δὲ ύψηλότερον. Σὺ δὲ, ἣν βούλει, μίμησαι, ή θεράπευε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, λέγω δή, τοὺς πτωχούς· 'Ερ' ὅσον γάρ, φησίν, ἐποιήσατε ἐνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε· ἢ ἀσχολοῦ περὶ τὴν ἀκρόασιν τῶν λόγων αὐτοῦ, περὶ τὴν θεωρίαν τῶν δογμάτων αυτ τοῦ· ἢ καὶ ἀμφότερα μετέρχου κατὰ τοὺς προσήκοντας καιρούς. Τὴν ἀγαθὴν δὲ μερίδα εἶπεν, οὐχ ὡς τῆς ἄλλης πονηρᾶς οὔσης, ἀλλ' ἀγαθὴν ἐνταῦθα τὴν κρείτα τονα ὠνόμασεν. Ενδέχεται γὰρ δύο καλῶν τὸ ἓν εἶναι κάλλιον. Καλὸν μὲν γὰρ τὸ φιλοξενεῖν· κάλλιον ἐὲ τὸ παρεδρεύειν Θεῷ. Τὸ μὲν γὰρ σωματικόν· τὸ δὲ πνευματικόν. ΚΕΦ. ΛΗ'. Περί προσευχῆς. Καὶ ἐγένετο — αὐτοῦ. Οὗτος ὁ μαθητὴς ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα ἦν. Τοὺς γὰρ δώδεκα ἐδίδαξεν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ἰδὼν γὰρ τὸν διδάσκαλον καινὴν πολιτείαν καὶ μετερχία μενον καὶ ὑποτιθέμενον, ἐζήτησε καὶ καινὴν προσευχήν, τῇ πολιτεία κατάλληλον. Ὁ δὲ, ἣν ἐδίδαξε τοὺς δώδεκα, ταύτην καὶ νῦν ἐκτίθεται. Εἶπε πονηροῦ. Ήρμηνεύθησαν ταῦτα πάντα κατὰ τὸ ῥητὸν ἐν τῷ δηλωθέντι πέμπτῳ κεφαλαίῳ. Εἰ δὲ καὶ λέξεις τινὲς ἐνταῦθα παραλλάττουσιν, ἀλλ᾽ οὖν τὴν αὐτὴν καὶ αὗται σημασίαν φυλάττουσι, καὶ εἰς τὴν ὁμοίαν ἑρμηνείαν συνάγονται. Διδάξας δὲ προσεύχεσθαι, δεῖξαι βούλεται, καὶ ὅτι ἡ ἐπιμονή τῆς προσευχῆς ἀνύει τὸ σπουδαζόμενον, καὶ κέχρηκαι παραβολῇ παριστώσῃ τοῦτο. Περιεργότερον δὲ αὕτη συμπέπλασται, ἵνα καὶ εἴη πιθανωτέρα. Καὶ εἶπε αὐτῷ. Χρῆσον, ήτοι, δάνεισον Κἀκεῖνος σοι. Φασί τινες ἀναγωγικῶς, ὅτι νοείται φίλος μὲν ὁ φιλάνθρωπος Θεός· πορεύεται δὲ πρὸς αὐτὸν μεσονυκτίου καὶ αἰτεῖ τρεῖς ἄρτους, ὁ παρὰ τὸν προσήκοντα καιρὸν αἰτῶν τρεῖς θεολογίας, Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος, ἵνα παραθῇ 17 Matth. XXV, Τῆς δὲ το Β. Kal abest A. ler, veni, sed ut vos doccam. Vers. 42. Maria ea. Duæ partes conversationis laudabiles sunt, nempe practica sive operativa, et theorica sive contemplativa; has duæ sorores ista clegerant: Martha quidem operativam, ministrando circa corporale Domini obsequium; Maria vero contemplativam, audiendo sermones illius. Εἰ quia bipartitus erat Christus, illa quidem refo Et cillabat partem ejus visibilem, hæc autem colebat partem ejus invisibilem: ipse vero illius quidem promptitudinem non vituperavit, hujus autem electionem laudavit. Siquidem illius opus utile certe admodum erat, hujus tamen sublimius. Tu ergo, quam volueris imitare, aut curam habo corporis Domini, dico sane pauperum. Nam quatenus, inquit, uni de his minimis fecistis, et miki fecistis ". Aut occupare circa auscultationem sermonum ipsius, circa contemplationem dogmatum ¡llius. Aut etiam utrunque exerce congruis temporibus. Bonam vero partem dixit, non quod altera mala sit: sed bouam hic appellavit eam quæ melior est. Potest enim fieri, ut duorum bonorum unum altero melius sit. Bonum siquidem est, hospitalen: esse. verum melius est, Deo assidere: illud enim corporale est, hoc autem spirituale. CAP. XXXVIII. De oratione. CAP. XI. Vers. 1. Accidit autem suos. Discipulus hic erat ex septuaginta. Nam duodecim docuerat quinto capite Evangelii juxta Matthæum. Cum) videret enim præceptorem novum vitæ institutum et exercere et admonere: novam quoque orationem quaesivit, vitæ studio convenientem. Αι ille quam ipsos duodecim docuerat, hanc etiam nunc exponit. Vers. 2. Ait. Vers. 1. malo. Horum omniun al verbum data est interpretatio prædicto quinto capite. Quod si dictiones quædam hic permutantur, eamdem tamen et istæ servaut significationem, et in similem conveniunt interpretationem. Postquam auteni orare docuit, vult ostendere, quod orationis perseverantia tribuit id, quodl quis expetit; et parabola usus est, quæ hoc demonstret, qua etiam accuratius formata est, ut persuasibilior reddatur. Vers. 5. Ει dixit. Vers. 6. illi. Commoda seu mutuo da. Vers. 7. Et ille — tibi. Dicunt quidam per amicuni anagogice Deum intelligi hominum amatorem Vadit auten ad ipsum media nocte et petit tres panes, qui convenienti tempore petit triplicem divinum sermonem, Patris videlicet et Filii ac SpiriVariæ lectiones et notæ. flac tria vocabula omisit Hentenius et tex PATROL. GR. CXXIX. tum junctim eddidit a quinto ad septimum versunt.

CAP. XI. λόγων. Οὐ γὰρ τρυφήσων ἦλθον, ἀλλὰ διδάξων nicorum auscultatio sermonum. Neque enim, ut epu ὑμᾶς. Μαρία -- αὐτῆς. Δύο μερίδες πολιτείας ἐπαινεταὶ, ἡ μὲν πρακτική, ἡ δὲ θεωρητική. Ταύτας απ δύο αὗται διείλοντο. Μάρθα μὲν, τὴν πρακτικὴν, ἐν τῷ διακονεῖσθαι περὶ τὴν σωματικὴν θεραπείαν τοῦ Κυρίου· Μαρία δὲ, τὴν θεωρητικήν, ἐν τῷ ἀκούειν τῶν λόγων αὐτοῦ. Καὶ ἐπεὶ διπλοῦς ἦν ὁ Χριστὸς, ἡ μὲν ἀνέπανε τὸ ὁρώμενον αὐτοῦ· ἡ δὲ ἐδούλευε τῷ ἀοράτῳ αὐτοῦ· αὐτὸς δὲ, τῆς μὲν τὴν προθυμίαν οὐ διέβαλε, τῆς δὲ τὴν προαίρεσιν ἐπῄνεσε. Τῆς μὲν γὰρ τὸ ἔργον, χρησιμώτατον· τῆς δὲ ύψηλότερον. Σὺ δὲ, ἣν βούλει, μίμησαι, ή θεράπευε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, λέγω δή, τοὺς πτωχούς· 'Ερ' ὅσον γάρ, φησίν, ἐποιήσατε ἐνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε· ἢ ἀσχολοῦ περὶ τὴν ἀκρόασιν τῶν λόγων αὐτοῦ, περὶ τὴν θεωρίαν τῶν δογμάτων αυτ τοῦ· ἢ καὶ ἀμφότερα μετέρχου κατὰ τοὺς προσήκοντας καιρούς. Τὴν ἀγαθὴν δὲ μερίδα εἶπεν, οὐχ ὡς τῆς ἄλλης πονηρᾶς οὔσης, ἀλλ' ἀγαθὴν ἐνταῦθα τὴν κρείτα τονα ὠνόμασεν. Ενδέχεται γὰρ δύο καλῶν τὸ ἓν εἶναι κάλλιον. Καλὸν μὲν γὰρ τὸ φιλοξενεῖν· κάλλιον ἐὲ τὸ παρεδρεύειν Θεῷ. Τὸ μὲν γὰρ σωματικόν· τὸ δὲ πνευματικόν. ΚΕΦ. ΛΗ'. Περί προσευχῆς. Καὶ ἐγένετο — αὐτοῦ. Οὗτος ὁ μαθητὴς ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα ἦν. Τοὺς γὰρ δώδεκα ἐδίδαξεν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ἰδὼν γὰρ τὸν διδάσκαλον καινὴν πολιτείαν καὶ μετερχία μενον καὶ ὑποτιθέμενον, ἐζήτησε καὶ καινὴν προσευχήν, τῇ πολιτεία κατάλληλον. Ὁ δὲ, ἣν ἐδίδαξε τοὺς δώδεκα, ταύτην καὶ νῦν ἐκτίθεται. Εἶπε πονηροῦ. Ήρμηνεύθησαν ταῦτα πάντα κατὰ τὸ ῥητὸν ἐν τῷ δηλωθέντι πέμπτῳ κεφαλαίῳ. Εἰ δὲ καὶ λέξεις τινὲς ἐνταῦθα παραλλάττουσιν, ἀλλ᾽ οὖν τὴν αὐτὴν καὶ αὗται σημασίαν φυλάττουσι, καὶ εἰς τὴν ὁμοίαν ἑρμηνείαν συνάγονται. Διδάξας δὲ προσεύχεσθαι, δεῖξαι βούλεται, καὶ ὅτι ἡ ἐπιμονή τῆς προσευχῆς ἀνύει τὸ σπουδαζόμενον, καὶ κέχρηκαι παραβολῇ παριστώσῃ τοῦτο. Περιεργότερον δὲ αὕτη συμπέπλασται, ἵνα καὶ εἴη πιθανωτέρα. Καὶ εἶπε αὐτῷ. Χρῆσον, ήτοι, δάνεισον Κἀκεῖνος σοι. Φασί τινες ἀναγωγικῶς, ὅτι νοείται φίλος μὲν ὁ φιλάνθρωπος Θεός· πορεύεται δὲ πρὸς αὐτὸν μεσονυκτίου καὶ αἰτεῖ τρεῖς ἄρτους, ὁ παρὰ τὸν προσήκοντα καιρὸν αἰτῶν τρεῖς θεολογίας, Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος, ἵνα παραθῇ 17 Matth. XXV, Τῆς δὲ το Β. Kal abest A. ler, veni, sed ut vos doccam. Vers. 42. Maria ea. Duæ partes conversationis laudabiles sunt, nempe practica sive operativa, et theorica sive contemplativa; has duæ sorores ista clegerant: Martha quidem operativam, ministrando circa corporale Domini obsequium; Maria vero contemplativam, audiendo sermones illius. Εἰ quia bipartitus erat Christus, illa quidem refo Et cillabat partem ejus visibilem, hæc autem colebat partem ejus invisibilem: ipse vero illius quidem promptitudinem non vituperavit, hujus autem electionem laudavit. Siquidem illius opus utile certe admodum erat, hujus tamen sublimius. Tu ergo, quam volueris imitare, aut curam habo corporis Domini, dico sane pauperum. Nam quatenus, inquit, uni de his minimis fecistis, et miki fecistis ". Aut occupare circa auscultationem sermonum ipsius, circa contemplationem dogmatum ¡llius. Aut etiam utrunque exerce congruis temporibus. Bonam vero partem dixit, non quod altera mala sit: sed bouam hic appellavit eam quæ melior est. Potest enim fieri, ut duorum bonorum unum altero melius sit. Bonum siquidem est, hospitalen: esse. verum melius est, Deo assidere: illud enim corporale est, hoc autem spirituale. CAP. XXXVIII. De oratione. CAP. XI. Vers. 1. Accidit autem suos. Discipulus hic erat ex septuaginta. Nam duodecim docuerat quinto capite Evangelii juxta Matthæum. Cum) videret enim præceptorem novum vitæ institutum et exercere et admonere: novam quoque orationem quaesivit, vitæ studio convenientem. Αι ille quam ipsos duodecim docuerat, hanc etiam nunc exponit. Vers. 2. Ait. Vers. 1. malo. Horum omniun al verbum data est interpretatio prædicto quinto capite. Quod si dictiones quædam hic permutantur, eamdem tamen et istæ servaut significationem, et in similem conveniunt interpretationem. Postquam auteni orare docuit, vult ostendere, quod orationis perseverantia tribuit id, quodl quis expetit; et parabola usus est, quæ hoc demonstret, qua etiam accuratius formata est, ut persuasibilior reddatur. Vers. 5. Ει dixit. Vers. 6. illi. Commoda seu mutuo da. Vers. 7. Et ille — tibi. Dicunt quidam per amicuni anagogice Deum intelligi hominum amatorem Vadit auten ad ipsum media nocte et petit tres panes, qui convenienti tempore petit triplicem divinum sermonem, Patris videlicet et Filii ac SpiriVariæ lectiones et notæ. flac tria vocabula omisit Hentenius et tex PATROL. GR. CXXIX. tum junctim eddidit a quinto ad septimum versunt.

CAP. XI. λόγων. Οὐ γὰρ τρυφήσων ἦλθον, ἀλλὰ διδάξων nicorum auscultatio sermonum. Neque enim, ut epu ὑμᾶς. Μαρία -- αὐτῆς. Δύο μερίδες πολιτείας ἐπαινεταὶ, ἡ μὲν πρακτική, ἡ δὲ θεωρητική. Ταύτας απ δύο αὗται διείλοντο. Μάρθα μὲν, τὴν πρακτικὴν, ἐν τῷ διακονεῖσθαι περὶ τὴν σωματικὴν θεραπείαν τοῦ Κυρίου· Μαρία δὲ, τὴν θεωρητικήν, ἐν τῷ ἀκούειν τῶν λόγων αὐτοῦ. Καὶ ἐπεὶ διπλοῦς ἦν ὁ Χριστὸς, ἡ μὲν ἀνέπανε τὸ ὁρώμενον αὐτοῦ· ἡ δὲ ἐδούλευε τῷ ἀοράτῳ αὐτοῦ· αὐτὸς δὲ, τῆς μὲν τὴν προθυμίαν οὐ διέβαλε, τῆς δὲ τὴν προαίρεσιν ἐπῄνεσε. Τῆς μὲν γὰρ τὸ ἔργον, χρησιμώτατον· τῆς δὲ ύψηλότερον. Σὺ δὲ, ἣν βούλει, μίμησαι, ή θεράπευε τὸ σῶμα τοῦ Κυρίου, λέγω δή, τοὺς πτωχούς· 'Ερ' ὅσον γάρ, φησίν, ἐποιήσατε ἐνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε· ἢ ἀσχολοῦ περὶ τὴν ἀκρόασιν τῶν λόγων αὐτοῦ, περὶ τὴν θεωρίαν τῶν δογμάτων αυτ τοῦ· ἢ καὶ ἀμφότερα μετέρχου κατὰ τοὺς προσήκοντας καιρούς. Τὴν ἀγαθὴν δὲ μερίδα εἶπεν, οὐχ ὡς τῆς ἄλλης πονηρᾶς οὔσης, ἀλλ' ἀγαθὴν ἐνταῦθα τὴν κρείτα τονα ὠνόμασεν. Ενδέχεται γὰρ δύο καλῶν τὸ ἓν εἶναι κάλλιον. Καλὸν μὲν γὰρ τὸ φιλοξενεῖν· κάλλιον ἐὲ τὸ παρεδρεύειν Θεῷ. Τὸ μὲν γὰρ σωματικόν· τὸ δὲ πνευματικόν. ΚΕΦ. ΛΗ'. Περί προσευχῆς. Καὶ ἐγένετο — αὐτοῦ. Οὗτος ὁ μαθητὴς ἐκ τῶν ἑβδομήκοντα ἦν. Τοὺς γὰρ δώδεκα ἐδίδαξεν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Ἰδὼν γὰρ τὸν διδάσκαλον καινὴν πολιτείαν καὶ μετερχία μενον καὶ ὑποτιθέμενον, ἐζήτησε καὶ καινὴν προσευχήν, τῇ πολιτεία κατάλληλον. Ὁ δὲ, ἣν ἐδίδαξε τοὺς δώδεκα, ταύτην καὶ νῦν ἐκτίθεται. Εἶπε πονηροῦ. Ήρμηνεύθησαν ταῦτα πάντα κατὰ τὸ ῥητὸν ἐν τῷ δηλωθέντι πέμπτῳ κεφαλαίῳ. Εἰ δὲ καὶ λέξεις τινὲς ἐνταῦθα παραλλάττουσιν, ἀλλ᾽ οὖν τὴν αὐτὴν καὶ αὗται σημασίαν φυλάττουσι, καὶ εἰς τὴν ὁμοίαν ἑρμηνείαν συνάγονται. Διδάξας δὲ προσεύχεσθαι, δεῖξαι βούλεται, καὶ ὅτι ἡ ἐπιμονή τῆς προσευχῆς ἀνύει τὸ σπουδαζόμενον, καὶ κέχρηκαι παραβολῇ παριστώσῃ τοῦτο. Περιεργότερον δὲ αὕτη συμπέπλασται, ἵνα καὶ εἴη πιθανωτέρα. Καὶ εἶπε αὐτῷ. Χρῆσον, ήτοι, δάνεισον Κἀκεῖνος σοι. Φασί τινες ἀναγωγικῶς, ὅτι νοείται φίλος μὲν ὁ φιλάνθρωπος Θεός· πορεύεται δὲ πρὸς αὐτὸν μεσονυκτίου καὶ αἰτεῖ τρεῖς ἄρτους, ὁ παρὰ τὸν προσήκοντα καιρὸν αἰτῶν τρεῖς θεολογίας, Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος, ἵνα παραθῇ 17 Matth. XXV, Τῆς δὲ το Β. Kal abest A. ler, veni, sed ut vos doccam. Vers. 42. Maria ea. Duæ partes conversationis laudabiles sunt, nempe practica sive operativa, et theorica sive contemplativa; has duæ sorores ista clegerant: Martha quidem operativam, ministrando circa corporale Domini obsequium; Maria vero contemplativam, audiendo sermones illius. Εἰ quia bipartitus erat Christus, illa quidem refo Et cillabat partem ejus visibilem, hæc autem colebat partem ejus invisibilem: ipse vero illius quidem promptitudinem non vituperavit, hujus autem electionem laudavit. Siquidem illius opus utile certe admodum erat, hujus tamen sublimius. Tu ergo, quam volueris imitare, aut curam habo corporis Domini, dico sane pauperum. Nam quatenus, inquit, uni de his minimis fecistis, et miki fecistis ". Aut occupare circa auscultationem sermonum ipsius, circa contemplationem dogmatum ¡llius. Aut etiam utrunque exerce congruis temporibus. Bonam vero partem dixit, non quod altera mala sit: sed bouam hic appellavit eam quæ melior est. Potest enim fieri, ut duorum bonorum unum altero melius sit. Bonum siquidem est, hospitalen: esse. verum melius est, Deo assidere: illud enim corporale est, hoc autem spirituale. CAP. XXXVIII. De oratione. CAP. XI. Vers. 1. Accidit autem suos. Discipulus hic erat ex septuaginta. Nam duodecim docuerat quinto capite Evangelii juxta Matthæum. Cum) videret enim præceptorem novum vitæ institutum et exercere et admonere: novam quoque orationem quaesivit, vitæ studio convenientem. Αι ille quam ipsos duodecim docuerat, hanc etiam nunc exponit. Vers. 2. Ait. Vers. 1. malo. Horum omniun al verbum data est interpretatio prædicto quinto capite. Quod si dictiones quædam hic permutantur, eamdem tamen et istæ servaut significationem, et in similem conveniunt interpretationem. Postquam auteni orare docuit, vult ostendere, quod orationis perseverantia tribuit id, quodl quis expetit; et parabola usus est, quæ hoc demonstret, qua etiam accuratius formata est, ut persuasibilior reddatur. Vers. 5. Ει dixit. Vers. 6. illi. Commoda seu mutuo da. Vers. 7. Et ille — tibi. Dicunt quidam per amicuni anagogice Deum intelligi hominum amatorem Vadit auten ad ipsum media nocte et petit tres panes, qui convenienti tempore petit triplicem divinum sermonem, Patris videlicet et Filii ac SpiriVariæ lectiones et notæ. flac tria vocabula omisit Hentenius et tex PATROL. GR. CXXIX. tum junctim eddidit a quinto ad septimum versunt.

tus sancti, ut apponat amico qui ad se venit de αὐτὰς φίλω παραγενομένῳ πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ ἀοτάinstabili ac conculcata via, et hujusmodi indiget cibo. Ceterum Deus intus, sive invisibiliter respondet, Noli mibi molestus esse: jam ostium divini sermonis clausum est, nondum tempus est hujusmodi gratiæ. Et cætera etiam quæ in parabola sequuntur, conati sunt quidam huc reducere nec potuerunt suo aptare proposito; idcirco horum anagogen tanquam minus convenientem, præterii, videns, quod ad emphasim composita sint, ut rationabilis videatur repulsio. Pater nainque, qui cum filiis suis dormit, rationabiliter recusat intempestive surgere, ne illos expergefaciat. Apparet autem mihi tota hæc proposita parabola nihil aliud demonstrare, nisi peditionem esse maxime necessariam et repulsionew esse justissimam, ut videatur propter perseverantiam exauditus esse is, qui petit, et persuasibilis flat admonitio. Vers. 8. Dico opus fuerit. lioc est, cujus gratia haec parabola facta est. Improbitatem tamen, sive impudentiam, vocal assiduitatem ac perseverantiam petitionis. Vers. 9. Et ego Vers. 10. aperietur. Hæc similiter ipsis quoque duodecim præcepit, quemadmoduta scripsit Matthæus quinto capite: et ibi quære enarrationem optime traditam: Vers. 11. Quis - Vers. 12. scorpium? ibi etiam de his consequenter invenies. Vers. 13. Si ergo - se? Similiter et de his, Malos vero eos dixit, non solum propter causam ibi dictam, sed etiam propter humanam naturam, quæ malitiæ capax creata est. CAP. XXXIX. De ejecto dæmonio muto. Vers. 14. Ει — mutum. Nec ipsum loquebatur, vel audiebat, nec hominem sinebat loqui, vel audire: non ex natura, sed ex malitia. Hujus autein apud Matthæum facta est mentio decimo octavo capite, in quo de ipso manifeste disputatúm est. Vers. 14. Factum est turba. Ibi etiam de bis dictum est. Vers. 15. Quidam - dæmonia. Similiter et de his. Pharisæi autem hoc dixerunt, veluti scripsit Mattheus. Vers. 46. Alii· calo. Non nunc tantum, sed frequenter hoc fecerunt, sicut aliis Matthai capitibus significatum est. Quære autem potissimum tricesimo primo capito Evangelii ejus, ubi dicitur juxta Anem: Cumque accessissent Pharisæi et Sadducæi tentantes, rogabant eum, ut signum aliquod de cælo demonstraret sibi ": 18 Matth. xvi, 1. Πεφυκέναι, pro εἶναι, A. του και καταπεπατημένου βίου, καὶ χρήζοντι τοιαύτης τροφῆς. Καὶ λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔσωθεν, ήγουν, ἀφανῶς ἀποκρίνεται, Μὴ ἐνοχλεῖ μοι· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ, Μή μοι κόπους πάρεχε· νῦν ἡ θύρα τῆς θεολογίας ἀποκέκλεισταί σοι, ούπω καιρὸν ἔχοντι τηλικαύτης χάριτος. Καὶ τὰ ἑξῆς δὲ τῆς παραβολῆς ἐπεχείρησαν μέν τινες ἀναγαγεῖν, οὐκ ἠδυνήθησαν δὲ ταῦτα προσαρ μόσαι τῷ σκοπῷ αὐτῆς. Διὸ παρῆκα τὴν τούτων ἀναγωγὴν, ὡς περιττήν, νοῶν, ὅτι συνετέθησαν εἰς Εμφασιν μόνον εὐλόγου παραιτήσεως. Ο γὰρ μετά τῶν παίδων αὐτοῦ κοιμώμενος πατὴρ, εὐλόγως παραιτείται παρὰ καιρὸν ἀναστῆναι, ἵνα μὴ ἀφυπνίση αὐτά. Φαίνεται δέ μοι καὶ πᾶσα ἡ προκειμένη πα ραβολή με δὲν ἕτερον ἐμφαίνειν, ἰ μὴ μόνον ἀναγ καιοτάτην αίτησιν καὶ εὐλογωτάτην παραίτησιν, ἵνα δόξῃ διὰ τὴν ἐπιμονὴν εἰσακουσθῆναι ὁ αἰτῶν, καὶ πιθανή γένηται ή παραίνεσις. Λέγω χρῄζει. Τοῦτό ἐστιν, οὗ χάριν ἡ παραβολή αύτη γέγονεν. ᾿Αναίδειαν δὲ εἶπε τὴν ἐπιμο νὴν τῆς αἰτήσεως. Καγώ - ἀνοιχθήσεται. Ταῦτα ὁμοίως καὶ τοῖς δώδεκα ἐνετείλατο, καθὼς ἀνέγραψε Ματθαῖος ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγη σιν, ἄριστα παραδεδομένην. Τίνα - σκορπίον; Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως εὑρήσεις. Εἰ οὖν αὐτόν; Ομοίως καὶ περὶ τούτων· πονηροὺς δὲ αὐτοὺς εἶπεν, οὐ μόνον διὰ τὴν ἐκεῖ ῥηθεῖσαν αἰτίαν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν πονηρίας δεκτικὴν εἶναι ΚΕΦ. ΛΘ'. Περὶ τοῦ ἔχοντος δαιμόνιον χωρόν. Καὶ — χωρόν. Μήτε αὐτὸ λαλοῦν ἢ ἀκοῦον, μήτε τὸν ἄνθρωπον ἐῶν λαλεῖν ἢ ἀκούειν, οὐκ ἐκ φύσεω;, ἀλλ' ἐκ πονηρίας. Μέμνηται δὲ τούτου Ματθαῖος ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ, ἐν ᾧ τὰ περὶ αὐτοῦ σαφῶς ἀπηγγέλθη. Εγένετο βήθη. ὄχλοι. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων έρο Τινές – δαιμόνια. Ωσαύτως καὶ περὶ τούτων. Οἱ Φαρισαῖοι δὲ τοῦτο εἶπον, ὡς ὁ Ματθαῖος ἱστ:- ρησεν. Ετεροι -- οὐρανοῦ. Οὐ νῦν μόνον, ἀλλὰ διαφό ρως τούτο πεποιήκασιν, ὡς καὶ ἐν ἄλλοις κεφαλαίοι; τοῦ κατὰ Ματθαῖον δεδήλωται. Ζήτησον δὲ μᾶλλον ἐν τῷ τριακοστῷ πρώτῳ κε φαλαίῳ αὐτοῦ πρὸς τῷ τέλει, τό· Καὶ προσελ Ούντες οἱ Φαρισαῖοι καὶ Σαδδουκαίοι πειράζοντες ἐπηρώτησαν αὐτὸν σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπι Variæ lectiones et notæ. luc reducere. 'Αναγαγείν est anagogice scu allegorice explicare.

tus sancti, ut apponat amico qui ad se venit de αὐτὰς φίλω παραγενομένῳ πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ ἀοτάinstabili ac conculcata via, et hujusmodi indiget cibo. Ceterum Deus intus, sive invisibiliter respondet, Noli mibi molestus esse: jam ostium divini sermonis clausum est, nondum tempus est hujusmodi gratiæ. Et cætera etiam quæ in parabola sequuntur, conati sunt quidam huc reducere nec potuerunt suo aptare proposito; idcirco horum anagogen tanquam minus convenientem, præterii, videns, quod ad emphasim composita sint, ut rationabilis videatur repulsio. Pater nainque, qui cum filiis suis dormit, rationabiliter recusat intempestive surgere, ne illos expergefaciat. Apparet autem mihi tota hæc proposita parabola nihil aliud demonstrare, nisi peditionem esse maxime necessariam et repulsionew esse justissimam, ut videatur propter perseverantiam exauditus esse is, qui petit, et persuasibilis flat admonitio. Vers. 8. Dico opus fuerit. lioc est, cujus gratia haec parabola facta est. Improbitatem tamen, sive impudentiam, vocal assiduitatem ac perseverantiam petitionis. Vers. 9. Et ego Vers. 10. aperietur. Hæc similiter ipsis quoque duodecim præcepit, quemadmoduta scripsit Matthæus quinto capite: et ibi quære enarrationem optime traditam: Vers. 11. Quis - Vers. 12. scorpium? ibi etiam de his consequenter invenies. Vers. 13. Si ergo - se? Similiter et de his, Malos vero eos dixit, non solum propter causam ibi dictam, sed etiam propter humanam naturam, quæ malitiæ capax creata est. CAP. XXXIX. De ejecto dæmonio muto. Vers. 14. Ει — mutum. Nec ipsum loquebatur, vel audiebat, nec hominem sinebat loqui, vel audire: non ex natura, sed ex malitia. Hujus autein apud Matthæum facta est mentio decimo octavo capite, in quo de ipso manifeste disputatúm est. Vers. 14. Factum est turba. Ibi etiam de bis dictum est. Vers. 15. Quidam - dæmonia. Similiter et de his. Pharisæi autem hoc dixerunt, veluti scripsit Mattheus. Vers. 46. Alii· calo. Non nunc tantum, sed frequenter hoc fecerunt, sicut aliis Matthai capitibus significatum est. Quære autem potissimum tricesimo primo capito Evangelii ejus, ubi dicitur juxta Anem: Cumque accessissent Pharisæi et Sadducæi tentantes, rogabant eum, ut signum aliquod de cælo demonstraret sibi ": 18 Matth. xvi, 1. Πεφυκέναι, pro εἶναι, A. του και καταπεπατημένου βίου, καὶ χρήζοντι τοιαύτης τροφῆς. Καὶ λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔσωθεν, ήγουν, ἀφανῶς ἀποκρίνεται, Μὴ ἐνοχλεῖ μοι· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ, Μή μοι κόπους πάρεχε· νῦν ἡ θύρα τῆς θεολογίας ἀποκέκλεισταί σοι, ούπω καιρὸν ἔχοντι τηλικαύτης χάριτος. Καὶ τὰ ἑξῆς δὲ τῆς παραβολῆς ἐπεχείρησαν μέν τινες ἀναγαγεῖν, οὐκ ἠδυνήθησαν δὲ ταῦτα προσαρ μόσαι τῷ σκοπῷ αὐτῆς. Διὸ παρῆκα τὴν τούτων ἀναγωγὴν, ὡς περιττήν, νοῶν, ὅτι συνετέθησαν εἰς Εμφασιν μόνον εὐλόγου παραιτήσεως. Ο γὰρ μετά τῶν παίδων αὐτοῦ κοιμώμενος πατὴρ, εὐλόγως παραιτείται παρὰ καιρὸν ἀναστῆναι, ἵνα μὴ ἀφυπνίση αὐτά. Φαίνεται δέ μοι καὶ πᾶσα ἡ προκειμένη πα ραβολή με δὲν ἕτερον ἐμφαίνειν, ἰ μὴ μόνον ἀναγ καιοτάτην αίτησιν καὶ εὐλογωτάτην παραίτησιν, ἵνα δόξῃ διὰ τὴν ἐπιμονὴν εἰσακουσθῆναι ὁ αἰτῶν, καὶ πιθανή γένηται ή παραίνεσις. Λέγω χρῄζει. Τοῦτό ἐστιν, οὗ χάριν ἡ παραβολή αύτη γέγονεν. ᾿Αναίδειαν δὲ εἶπε τὴν ἐπιμο νὴν τῆς αἰτήσεως. Καγώ - ἀνοιχθήσεται. Ταῦτα ὁμοίως καὶ τοῖς δώδεκα ἐνετείλατο, καθὼς ἀνέγραψε Ματθαῖος ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγη σιν, ἄριστα παραδεδομένην. Τίνα - σκορπίον; Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως εὑρήσεις. Εἰ οὖν αὐτόν; Ομοίως καὶ περὶ τούτων· πονηροὺς δὲ αὐτοὺς εἶπεν, οὐ μόνον διὰ τὴν ἐκεῖ ῥηθεῖσαν αἰτίαν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν πονηρίας δεκτικὴν εἶναι ΚΕΦ. ΛΘ'. Περὶ τοῦ ἔχοντος δαιμόνιον χωρόν. Καὶ — χωρόν. Μήτε αὐτὸ λαλοῦν ἢ ἀκοῦον, μήτε τὸν ἄνθρωπον ἐῶν λαλεῖν ἢ ἀκούειν, οὐκ ἐκ φύσεω;, ἀλλ' ἐκ πονηρίας. Μέμνηται δὲ τούτου Ματθαῖος ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ, ἐν ᾧ τὰ περὶ αὐτοῦ σαφῶς ἀπηγγέλθη. Εγένετο βήθη. ὄχλοι. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων έρο Τινές – δαιμόνια. Ωσαύτως καὶ περὶ τούτων. Οἱ Φαρισαῖοι δὲ τοῦτο εἶπον, ὡς ὁ Ματθαῖος ἱστ:- ρησεν. Ετεροι -- οὐρανοῦ. Οὐ νῦν μόνον, ἀλλὰ διαφό ρως τούτο πεποιήκασιν, ὡς καὶ ἐν ἄλλοις κεφαλαίοι; τοῦ κατὰ Ματθαῖον δεδήλωται. Ζήτησον δὲ μᾶλλον ἐν τῷ τριακοστῷ πρώτῳ κε φαλαίῳ αὐτοῦ πρὸς τῷ τέλει, τό· Καὶ προσελ Ούντες οἱ Φαρισαῖοι καὶ Σαδδουκαίοι πειράζοντες ἐπηρώτησαν αὐτὸν σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπι Variæ lectiones et notæ. luc reducere. 'Αναγαγείν est anagogice scu allegorice explicare.

tus sancti, ut apponat amico qui ad se venit de αὐτὰς φίλω παραγενομένῳ πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ ἀοτάinstabili ac conculcata via, et hujusmodi indiget cibo. Ceterum Deus intus, sive invisibiliter respondet, Noli mibi molestus esse: jam ostium divini sermonis clausum est, nondum tempus est hujusmodi gratiæ. Et cætera etiam quæ in parabola sequuntur, conati sunt quidam huc reducere nec potuerunt suo aptare proposito; idcirco horum anagogen tanquam minus convenientem, præterii, videns, quod ad emphasim composita sint, ut rationabilis videatur repulsio. Pater nainque, qui cum filiis suis dormit, rationabiliter recusat intempestive surgere, ne illos expergefaciat. Apparet autem mihi tota hæc proposita parabola nihil aliud demonstrare, nisi peditionem esse maxime necessariam et repulsionew esse justissimam, ut videatur propter perseverantiam exauditus esse is, qui petit, et persuasibilis flat admonitio. Vers. 8. Dico opus fuerit. lioc est, cujus gratia haec parabola facta est. Improbitatem tamen, sive impudentiam, vocal assiduitatem ac perseverantiam petitionis. Vers. 9. Et ego Vers. 10. aperietur. Hæc similiter ipsis quoque duodecim præcepit, quemadmoduta scripsit Matthæus quinto capite: et ibi quære enarrationem optime traditam: Vers. 11. Quis - Vers. 12. scorpium? ibi etiam de his consequenter invenies. Vers. 13. Si ergo - se? Similiter et de his, Malos vero eos dixit, non solum propter causam ibi dictam, sed etiam propter humanam naturam, quæ malitiæ capax creata est. CAP. XXXIX. De ejecto dæmonio muto. Vers. 14. Ει — mutum. Nec ipsum loquebatur, vel audiebat, nec hominem sinebat loqui, vel audire: non ex natura, sed ex malitia. Hujus autein apud Matthæum facta est mentio decimo octavo capite, in quo de ipso manifeste disputatúm est. Vers. 14. Factum est turba. Ibi etiam de bis dictum est. Vers. 15. Quidam - dæmonia. Similiter et de his. Pharisæi autem hoc dixerunt, veluti scripsit Mattheus. Vers. 46. Alii· calo. Non nunc tantum, sed frequenter hoc fecerunt, sicut aliis Matthai capitibus significatum est. Quære autem potissimum tricesimo primo capito Evangelii ejus, ubi dicitur juxta Anem: Cumque accessissent Pharisæi et Sadducæi tentantes, rogabant eum, ut signum aliquod de cælo demonstraret sibi ": 18 Matth. xvi, 1. Πεφυκέναι, pro εἶναι, A. του και καταπεπατημένου βίου, καὶ χρήζοντι τοιαύτης τροφῆς. Καὶ λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔσωθεν, ήγουν, ἀφανῶς ἀποκρίνεται, Μὴ ἐνοχλεῖ μοι· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ, Μή μοι κόπους πάρεχε· νῦν ἡ θύρα τῆς θεολογίας ἀποκέκλεισταί σοι, ούπω καιρὸν ἔχοντι τηλικαύτης χάριτος. Καὶ τὰ ἑξῆς δὲ τῆς παραβολῆς ἐπεχείρησαν μέν τινες ἀναγαγεῖν, οὐκ ἠδυνήθησαν δὲ ταῦτα προσαρ μόσαι τῷ σκοπῷ αὐτῆς. Διὸ παρῆκα τὴν τούτων ἀναγωγὴν, ὡς περιττήν, νοῶν, ὅτι συνετέθησαν εἰς Εμφασιν μόνον εὐλόγου παραιτήσεως. Ο γὰρ μετά τῶν παίδων αὐτοῦ κοιμώμενος πατὴρ, εὐλόγως παραιτείται παρὰ καιρὸν ἀναστῆναι, ἵνα μὴ ἀφυπνίση αὐτά. Φαίνεται δέ μοι καὶ πᾶσα ἡ προκειμένη πα ραβολή με δὲν ἕτερον ἐμφαίνειν, ἰ μὴ μόνον ἀναγ καιοτάτην αίτησιν καὶ εὐλογωτάτην παραίτησιν, ἵνα δόξῃ διὰ τὴν ἐπιμονὴν εἰσακουσθῆναι ὁ αἰτῶν, καὶ πιθανή γένηται ή παραίνεσις. Λέγω χρῄζει. Τοῦτό ἐστιν, οὗ χάριν ἡ παραβολή αύτη γέγονεν. ᾿Αναίδειαν δὲ εἶπε τὴν ἐπιμο νὴν τῆς αἰτήσεως. Καγώ - ἀνοιχθήσεται. Ταῦτα ὁμοίως καὶ τοῖς δώδεκα ἐνετείλατο, καθὼς ἀνέγραψε Ματθαῖος ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγη σιν, ἄριστα παραδεδομένην. Τίνα - σκορπίον; Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως εὑρήσεις. Εἰ οὖν αὐτόν; Ομοίως καὶ περὶ τούτων· πονηροὺς δὲ αὐτοὺς εἶπεν, οὐ μόνον διὰ τὴν ἐκεῖ ῥηθεῖσαν αἰτίαν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν πονηρίας δεκτικὴν εἶναι ΚΕΦ. ΛΘ'. Περὶ τοῦ ἔχοντος δαιμόνιον χωρόν. Καὶ — χωρόν. Μήτε αὐτὸ λαλοῦν ἢ ἀκοῦον, μήτε τὸν ἄνθρωπον ἐῶν λαλεῖν ἢ ἀκούειν, οὐκ ἐκ φύσεω;, ἀλλ' ἐκ πονηρίας. Μέμνηται δὲ τούτου Ματθαῖος ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ, ἐν ᾧ τὰ περὶ αὐτοῦ σαφῶς ἀπηγγέλθη. Εγένετο βήθη. ὄχλοι. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων έρο Τινές – δαιμόνια. Ωσαύτως καὶ περὶ τούτων. Οἱ Φαρισαῖοι δὲ τοῦτο εἶπον, ὡς ὁ Ματθαῖος ἱστ:- ρησεν. Ετεροι -- οὐρανοῦ. Οὐ νῦν μόνον, ἀλλὰ διαφό ρως τούτο πεποιήκασιν, ὡς καὶ ἐν ἄλλοις κεφαλαίοι; τοῦ κατὰ Ματθαῖον δεδήλωται. Ζήτησον δὲ μᾶλλον ἐν τῷ τριακοστῷ πρώτῳ κε φαλαίῳ αὐτοῦ πρὸς τῷ τέλει, τό· Καὶ προσελ Ούντες οἱ Φαρισαῖοι καὶ Σαδδουκαίοι πειράζοντες ἐπηρώτησαν αὐτὸν σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπι Variæ lectiones et notæ. luc reducere. 'Αναγαγείν est anagogice scu allegorice explicare.

tus sancti, ut apponat amico qui ad se venit de αὐτὰς φίλω παραγενομένῳ πρὸς αὐτὸν ἐκ τοῦ ἀοτάinstabili ac conculcata via, et hujusmodi indiget cibo. Ceterum Deus intus, sive invisibiliter respondet, Noli mibi molestus esse: jam ostium divini sermonis clausum est, nondum tempus est hujusmodi gratiæ. Et cætera etiam quæ in parabola sequuntur, conati sunt quidam huc reducere nec potuerunt suo aptare proposito; idcirco horum anagogen tanquam minus convenientem, præterii, videns, quod ad emphasim composita sint, ut rationabilis videatur repulsio. Pater nainque, qui cum filiis suis dormit, rationabiliter recusat intempestive surgere, ne illos expergefaciat. Apparet autem mihi tota hæc proposita parabola nihil aliud demonstrare, nisi peditionem esse maxime necessariam et repulsionew esse justissimam, ut videatur propter perseverantiam exauditus esse is, qui petit, et persuasibilis flat admonitio. Vers. 8. Dico opus fuerit. lioc est, cujus gratia haec parabola facta est. Improbitatem tamen, sive impudentiam, vocal assiduitatem ac perseverantiam petitionis. Vers. 9. Et ego Vers. 10. aperietur. Hæc similiter ipsis quoque duodecim præcepit, quemadmoduta scripsit Matthæus quinto capite: et ibi quære enarrationem optime traditam: Vers. 11. Quis - Vers. 12. scorpium? ibi etiam de his consequenter invenies. Vers. 13. Si ergo - se? Similiter et de his, Malos vero eos dixit, non solum propter causam ibi dictam, sed etiam propter humanam naturam, quæ malitiæ capax creata est. CAP. XXXIX. De ejecto dæmonio muto. Vers. 14. Ει — mutum. Nec ipsum loquebatur, vel audiebat, nec hominem sinebat loqui, vel audire: non ex natura, sed ex malitia. Hujus autein apud Matthæum facta est mentio decimo octavo capite, in quo de ipso manifeste disputatúm est. Vers. 14. Factum est turba. Ibi etiam de bis dictum est. Vers. 15. Quidam - dæmonia. Similiter et de his. Pharisæi autem hoc dixerunt, veluti scripsit Mattheus. Vers. 46. Alii· calo. Non nunc tantum, sed frequenter hoc fecerunt, sicut aliis Matthai capitibus significatum est. Quære autem potissimum tricesimo primo capito Evangelii ejus, ubi dicitur juxta Anem: Cumque accessissent Pharisæi et Sadducæi tentantes, rogabant eum, ut signum aliquod de cælo demonstraret sibi ": 18 Matth. xvi, 1. Πεφυκέναι, pro εἶναι, A. του και καταπεπατημένου βίου, καὶ χρήζοντι τοιαύτης τροφῆς. Καὶ λοιπὸν ὁ Θεὸς ἔσωθεν, ήγουν, ἀφανῶς ἀποκρίνεται, Μὴ ἐνοχλεῖ μοι· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ, Μή μοι κόπους πάρεχε· νῦν ἡ θύρα τῆς θεολογίας ἀποκέκλεισταί σοι, ούπω καιρὸν ἔχοντι τηλικαύτης χάριτος. Καὶ τὰ ἑξῆς δὲ τῆς παραβολῆς ἐπεχείρησαν μέν τινες ἀναγαγεῖν, οὐκ ἠδυνήθησαν δὲ ταῦτα προσαρ μόσαι τῷ σκοπῷ αὐτῆς. Διὸ παρῆκα τὴν τούτων ἀναγωγὴν, ὡς περιττήν, νοῶν, ὅτι συνετέθησαν εἰς Εμφασιν μόνον εὐλόγου παραιτήσεως. Ο γὰρ μετά τῶν παίδων αὐτοῦ κοιμώμενος πατὴρ, εὐλόγως παραιτείται παρὰ καιρὸν ἀναστῆναι, ἵνα μὴ ἀφυπνίση αὐτά. Φαίνεται δέ μοι καὶ πᾶσα ἡ προκειμένη πα ραβολή με δὲν ἕτερον ἐμφαίνειν, ἰ μὴ μόνον ἀναγ καιοτάτην αίτησιν καὶ εὐλογωτάτην παραίτησιν, ἵνα δόξῃ διὰ τὴν ἐπιμονὴν εἰσακουσθῆναι ὁ αἰτῶν, καὶ πιθανή γένηται ή παραίνεσις. Λέγω χρῄζει. Τοῦτό ἐστιν, οὗ χάριν ἡ παραβολή αύτη γέγονεν. ᾿Αναίδειαν δὲ εἶπε τὴν ἐπιμο νὴν τῆς αἰτήσεως. Καγώ - ἀνοιχθήσεται. Ταῦτα ὁμοίως καὶ τοῖς δώδεκα ἐνετείλατο, καθὼς ἀνέγραψε Ματθαῖος ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγη σιν, ἄριστα παραδεδομένην. Τίνα - σκορπίον; Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως εὑρήσεις. Εἰ οὖν αὐτόν; Ομοίως καὶ περὶ τούτων· πονηροὺς δὲ αὐτοὺς εἶπεν, οὐ μόνον διὰ τὴν ἐκεῖ ῥηθεῖσαν αἰτίαν, ἀλλὰ καὶ διὰ τὸ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν πονηρίας δεκτικὴν εἶναι ΚΕΦ. ΛΘ'. Περὶ τοῦ ἔχοντος δαιμόνιον χωρόν. Καὶ — χωρόν. Μήτε αὐτὸ λαλοῦν ἢ ἀκοῦον, μήτε τὸν ἄνθρωπον ἐῶν λαλεῖν ἢ ἀκούειν, οὐκ ἐκ φύσεω;, ἀλλ' ἐκ πονηρίας. Μέμνηται δὲ τούτου Ματθαῖος ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ, ἐν ᾧ τὰ περὶ αὐτοῦ σαφῶς ἀπηγγέλθη. Εγένετο βήθη. ὄχλοι. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων έρο Τινές – δαιμόνια. Ωσαύτως καὶ περὶ τούτων. Οἱ Φαρισαῖοι δὲ τοῦτο εἶπον, ὡς ὁ Ματθαῖος ἱστ:- ρησεν. Ετεροι -- οὐρανοῦ. Οὐ νῦν μόνον, ἀλλὰ διαφό ρως τούτο πεποιήκασιν, ὡς καὶ ἐν ἄλλοις κεφαλαίοι; τοῦ κατὰ Ματθαῖον δεδήλωται. Ζήτησον δὲ μᾶλλον ἐν τῷ τριακοστῷ πρώτῳ κε φαλαίῳ αὐτοῦ πρὸς τῷ τέλει, τό· Καὶ προσελ Ούντες οἱ Φαρισαῖοι καὶ Σαδδουκαίοι πειράζοντες ἐπηρώτησαν αὐτὸν σημεῖον ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἐπι Variæ lectiones et notæ. luc reducere. 'Αναγαγείν est anagogice scu allegorice explicare.

CAP. XI. δεῖξαι αὐτοῖς, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐ- Λ et lege ejus enarrationem, ac disces causas frauduτοῦ, καὶ μαθήσῃ τὰς αἰτίας τῆς κακουργίας αὐτῶν. lenti eorum conatus. Αὐτὸς δὲ – διανοήματα. Τό τε τῆς ὑπολήψεως τοῦ ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλειν τὰ δαιμόνια· καθ᾿ ἑαυ τοὺς γὰρ τοῦτο ἔλεγον, φοβούμενοι τὸν ὄχλον· καὶ τὸ τῆς πείρας τοῦ ἐπιζητουμένου σημείου. Και νῦν μὲν περὶ τοῦ ἑνὸς ἀπολογεῖται, μετὰ μικρὸν δὲ καὶ περὶ τοῦ ἑτέρου. Εἰδὼς Ζήτησαν δὲ καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν. Εἴρηται δὲ ἡμῖν πολλάκις, ὅτι οἱ εὐαγγελισταλ ποτὲ μὲν καιροῦ καὶ τάξεως τῶν ῥηθέντων ἢ πραχθέντων φροντίζουσι· ποτὲ δὲ, μόνης ἀπαγγελίας. Εἶπεν πίπτει. Καὶ οἶκος ἐπὶ οἶκον, διαμερι σθεὶς, δηλονότι. Ἐν τῷ ῥηθέντι δὲ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως ἡρμηνεύθη. Εἰ δὲ· αὐτοῦ; Ομοίως καὶ περὶ τούτου. Ότι· δαιμόνια. Ἐμφαίνει αὐτοῖς καὶ ὁ ὑπο λαμβάνοντες ἔλεγον καθ' ἑαυτοὺς περὶ αὐτοῦ. Εἰ δὲ — ἔσονται. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεραλαίῳ καθεξῆς καὶ περὶ τούτων διείληπται. Εἰ δὲ Θεοῦ. Ὡσαύτως καὶ περὶ τούτου σαφέ στατά τε καὶ ἀκριβέστατα. *Οταν - διαδίδωσι. Παραπλησίω; καὶ περὶ τού των τὸ κεφάλαιον ἐκεῖνο διαλαμβάνει, και βάδιον τ ἀπὸ τῶν ἐκεῖ ῥηθέντων καὶ ταῦτα διαγνωσθῆναι. Ο μὴ – σκορπίζει. Ετι καὶ περὶ τούτων. "Οταν κεκοσμημένον. Ταῦτα ἔγραψε καὶ Ματθαῖος ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρο μηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ. Τότε· πρώτων. Ωσαύτως καὶ ταῦτα. ΚΕΦ. Μ'. Περὶ τῆς ἐκ τοῦ ὄχλου ἐπαράσης φωνήν. Εγένετο — ἐθήλασας. Επάρασα, ήγουν, ὑψώ σασα. Σφόδρα γὰρ ἀποδεξαμένη τους λόγους αὐτοῦ, μεγαλοφώνως εμακάρισε την γεννήσασαν αὐτὸν, ὡς τοιούτου μητέρα γενέσθαι ἀξιωθεῖσαν. Αὐτὸς δὲ — αὐτόν. Μενούνγκ, τουτέστιν, ἀληθῶς. Ζήτησον δὲ ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον, τό· “Οστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αυτός μου καὶ ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστὶ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην τοῦ τοιούτου ῥητοῦ ἐξήγησιν. Φυλακή δὲ λόγου Θεοῦ ἐστιν ἡ πλήρωσις αὐτοῦ. " Matth.x11, 25. so Ibid. 50 Δεῖξαι, Α. Δέ abest A. Καιροῦ τάξεως Α. Vers. 17. Αt ipse - cogitationes. Cogitationes, tum suspicionis, quod in Beelzebul ejiceret dæmonia, nam hoc apud se dicebant, timentes turbam, tum conatus, quod signum petebant. Et nunc quidem de uno respondet, post panca vero de reliquo. Quære autem vicesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum interpretationem quoque illius, quod dicitur: Jesus autem sciens cogitationes corum 19. Frequenter autem a nobis dictum est, quod evanBelistæ interdum quidem temporis et ordinis ecrum, quæ dicta, aut facta sunt, curam habent, quandoque vero id tantum student, ut rem, quæ gesta est, enarrent. Vers. 17. Dixit. cadit. Domus adversus domum, videlicet divisa. Prædicto vicesimo secundo capite etiam de his consequenti ordine data est interpretatio. Vers. 18. Quod si Vers. 18. Quia ejus? Similiter et de hoc. dæmonia. Manifestat etiam eis, quidl apud se dicentes suspicabantur. Vers. 19. Si autem· erunt. †† In capite laudato deinceps etiam de his exposituin est. Vers. 20. Si autem Dei. De huc quoque apertissime ac diligentissime ibidem invenies. Vers. 21. Cum Vers. 22. distribuit. Pari modo et de his caput illud disserit: et ex his, quæ ibi dicta sunt, etiam hæc facilius cognosci poterunt. Vers. 23. Qui non his. · dispergit. Præterea et de Vers. 24. Cum Vers. 25. ornatam. Hæc Maithæus quoque scripsit vicesimo tertio capite, et in eo declarata sunt. Vers. 26. Tunc primis. Similiter et hæc. CAP. XL. De muliere, quæ de turba vocem exlulit. Vers. 27. Factum est: suxisti. Elala, sive elevata voce. Cum enim vehementem in cam impressionem şermones illius fecissent, magna el exaltəta voce eam beatificavit, quæ illum pepererat, utpote quæ talis Filii Mater fieri dignata fuerat. Vers. 28. Αt ille illum. Quin ino, hoc est, vere dico vobis. Quære autem vicesimo tertio juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Quicunque enim fecerit voluntatem Patris mei, qui in cœlis es', ipse el meus frater et soror el maler cal 30 ac lege totam dicti illius enarrationem. Custodia vero sermonis Dei, ejus est adimpletio. Varias lectiones et notæ. Textus auten versus 19 et 20, junctus est. Sallus ergo factus ab εἰ δέ ad εἰ δέ. Τούτου Α. loc scholium non legitur apud ficntcuium.

CAP. XI. δεῖξαι αὐτοῖς, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐ- Λ et lege ejus enarrationem, ac disces causas frauduτοῦ, καὶ μαθήσῃ τὰς αἰτίας τῆς κακουργίας αὐτῶν. lenti eorum conatus. Αὐτὸς δὲ – διανοήματα. Τό τε τῆς ὑπολήψεως τοῦ ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλειν τὰ δαιμόνια· καθ᾿ ἑαυ τοὺς γὰρ τοῦτο ἔλεγον, φοβούμενοι τὸν ὄχλον· καὶ τὸ τῆς πείρας τοῦ ἐπιζητουμένου σημείου. Και νῦν μὲν περὶ τοῦ ἑνὸς ἀπολογεῖται, μετὰ μικρὸν δὲ καὶ περὶ τοῦ ἑτέρου. Εἰδὼς Ζήτησαν δὲ καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν. Εἴρηται δὲ ἡμῖν πολλάκις, ὅτι οἱ εὐαγγελισταλ ποτὲ μὲν καιροῦ καὶ τάξεως τῶν ῥηθέντων ἢ πραχθέντων φροντίζουσι· ποτὲ δὲ, μόνης ἀπαγγελίας. Εἶπεν πίπτει. Καὶ οἶκος ἐπὶ οἶκον, διαμερι σθεὶς, δηλονότι. Ἐν τῷ ῥηθέντι δὲ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως ἡρμηνεύθη. Εἰ δὲ· αὐτοῦ; Ομοίως καὶ περὶ τούτου. Ότι· δαιμόνια. Ἐμφαίνει αὐτοῖς καὶ ὁ ὑπο λαμβάνοντες ἔλεγον καθ' ἑαυτοὺς περὶ αὐτοῦ. Εἰ δὲ — ἔσονται. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεραλαίῳ καθεξῆς καὶ περὶ τούτων διείληπται. Εἰ δὲ Θεοῦ. Ὡσαύτως καὶ περὶ τούτου σαφέ στατά τε καὶ ἀκριβέστατα. *Οταν - διαδίδωσι. Παραπλησίω; καὶ περὶ τού των τὸ κεφάλαιον ἐκεῖνο διαλαμβάνει, και βάδιον τ ἀπὸ τῶν ἐκεῖ ῥηθέντων καὶ ταῦτα διαγνωσθῆναι. Ο μὴ – σκορπίζει. Ετι καὶ περὶ τούτων. "Οταν κεκοσμημένον. Ταῦτα ἔγραψε καὶ Ματθαῖος ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρο μηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ. Τότε· πρώτων. Ωσαύτως καὶ ταῦτα. ΚΕΦ. Μ'. Περὶ τῆς ἐκ τοῦ ὄχλου ἐπαράσης φωνήν. Εγένετο — ἐθήλασας. Επάρασα, ήγουν, ὑψώ σασα. Σφόδρα γὰρ ἀποδεξαμένη τους λόγους αὐτοῦ, μεγαλοφώνως εμακάρισε την γεννήσασαν αὐτὸν, ὡς τοιούτου μητέρα γενέσθαι ἀξιωθεῖσαν. Αὐτὸς δὲ — αὐτόν. Μενούνγκ, τουτέστιν, ἀληθῶς. Ζήτησον δὲ ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον, τό· “Οστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αυτός μου καὶ ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστὶ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην τοῦ τοιούτου ῥητοῦ ἐξήγησιν. Φυλακή δὲ λόγου Θεοῦ ἐστιν ἡ πλήρωσις αὐτοῦ. " Matth.x11, 25. so Ibid. 50 Δεῖξαι, Α. Δέ abest A. Καιροῦ τάξεως Α. Vers. 17. Αt ipse - cogitationes. Cogitationes, tum suspicionis, quod in Beelzebul ejiceret dæmonia, nam hoc apud se dicebant, timentes turbam, tum conatus, quod signum petebant. Et nunc quidem de uno respondet, post panca vero de reliquo. Quære autem vicesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum interpretationem quoque illius, quod dicitur: Jesus autem sciens cogitationes corum 19. Frequenter autem a nobis dictum est, quod evanBelistæ interdum quidem temporis et ordinis ecrum, quæ dicta, aut facta sunt, curam habent, quandoque vero id tantum student, ut rem, quæ gesta est, enarrent. Vers. 17. Dixit. cadit. Domus adversus domum, videlicet divisa. Prædicto vicesimo secundo capite etiam de his consequenti ordine data est interpretatio. Vers. 18. Quod si Vers. 18. Quia ejus? Similiter et de hoc. dæmonia. Manifestat etiam eis, quidl apud se dicentes suspicabantur. Vers. 19. Si autem· erunt. †† In capite laudato deinceps etiam de his exposituin est. Vers. 20. Si autem Dei. De huc quoque apertissime ac diligentissime ibidem invenies. Vers. 21. Cum Vers. 22. distribuit. Pari modo et de his caput illud disserit: et ex his, quæ ibi dicta sunt, etiam hæc facilius cognosci poterunt. Vers. 23. Qui non his. · dispergit. Præterea et de Vers. 24. Cum Vers. 25. ornatam. Hæc Maithæus quoque scripsit vicesimo tertio capite, et in eo declarata sunt. Vers. 26. Tunc primis. Similiter et hæc. CAP. XL. De muliere, quæ de turba vocem exlulit. Vers. 27. Factum est: suxisti. Elala, sive elevata voce. Cum enim vehementem in cam impressionem şermones illius fecissent, magna el exaltəta voce eam beatificavit, quæ illum pepererat, utpote quæ talis Filii Mater fieri dignata fuerat. Vers. 28. Αt ille illum. Quin ino, hoc est, vere dico vobis. Quære autem vicesimo tertio juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Quicunque enim fecerit voluntatem Patris mei, qui in cœlis es', ipse el meus frater et soror el maler cal 30 ac lege totam dicti illius enarrationem. Custodia vero sermonis Dei, ejus est adimpletio. Varias lectiones et notæ. Textus auten versus 19 et 20, junctus est. Sallus ergo factus ab εἰ δέ ad εἰ δέ. Τούτου Α. loc scholium non legitur apud ficntcuium.

CAP. XI. δεῖξαι αὐτοῖς, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐ- Λ et lege ejus enarrationem, ac disces causas frauduτοῦ, καὶ μαθήσῃ τὰς αἰτίας τῆς κακουργίας αὐτῶν. lenti eorum conatus. Αὐτὸς δὲ – διανοήματα. Τό τε τῆς ὑπολήψεως τοῦ ἐν Βεελζεβούλ ἐκβάλλειν τὰ δαιμόνια· καθ᾿ ἑαυ τοὺς γὰρ τοῦτο ἔλεγον, φοβούμενοι τὸν ὄχλον· καὶ τὸ τῆς πείρας τοῦ ἐπιζητουμένου σημείου. Και νῦν μὲν περὶ τοῦ ἑνὸς ἀπολογεῖται, μετὰ μικρὸν δὲ καὶ περὶ τοῦ ἑτέρου. Εἰδὼς Ζήτησαν δὲ καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὰς ἐνθυμήσεις αὐτῶν. Εἴρηται δὲ ἡμῖν πολλάκις, ὅτι οἱ εὐαγγελισταλ ποτὲ μὲν καιροῦ καὶ τάξεως τῶν ῥηθέντων ἢ πραχθέντων φροντίζουσι· ποτὲ δὲ, μόνης ἀπαγγελίας. Εἶπεν πίπτει. Καὶ οἶκος ἐπὶ οἶκον, διαμερι σθεὶς, δηλονότι. Ἐν τῷ ῥηθέντι δὲ εἰκοστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως ἡρμηνεύθη. Εἰ δὲ· αὐτοῦ; Ομοίως καὶ περὶ τούτου. Ότι· δαιμόνια. Ἐμφαίνει αὐτοῖς καὶ ὁ ὑπο λαμβάνοντες ἔλεγον καθ' ἑαυτοὺς περὶ αὐτοῦ. Εἰ δὲ — ἔσονται. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεραλαίῳ καθεξῆς καὶ περὶ τούτων διείληπται. Εἰ δὲ Θεοῦ. Ὡσαύτως καὶ περὶ τούτου σαφέ στατά τε καὶ ἀκριβέστατα. *Οταν - διαδίδωσι. Παραπλησίω; καὶ περὶ τού των τὸ κεφάλαιον ἐκεῖνο διαλαμβάνει, και βάδιον τ ἀπὸ τῶν ἐκεῖ ῥηθέντων καὶ ταῦτα διαγνωσθῆναι. Ο μὴ – σκορπίζει. Ετι καὶ περὶ τούτων. "Οταν κεκοσμημένον. Ταῦτα ἔγραψε καὶ Ματθαῖος ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἡρο μηνεύθησαν ἐν ἐκείνῳ. Τότε· πρώτων. Ωσαύτως καὶ ταῦτα. ΚΕΦ. Μ'. Περὶ τῆς ἐκ τοῦ ὄχλου ἐπαράσης φωνήν. Εγένετο — ἐθήλασας. Επάρασα, ήγουν, ὑψώ σασα. Σφόδρα γὰρ ἀποδεξαμένη τους λόγους αὐτοῦ, μεγαλοφώνως εμακάρισε την γεννήσασαν αὐτὸν, ὡς τοιούτου μητέρα γενέσθαι ἀξιωθεῖσαν. Αὐτὸς δὲ — αὐτόν. Μενούνγκ, τουτέστιν, ἀληθῶς. Ζήτησον δὲ ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον, τό· “Οστις γὰρ ἂν ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, αυτός μου καὶ ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μήτηρ ἐστὶ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην τοῦ τοιούτου ῥητοῦ ἐξήγησιν. Φυλακή δὲ λόγου Θεοῦ ἐστιν ἡ πλήρωσις αὐτοῦ. " Matth.x11, 25. so Ibid. 50 Δεῖξαι, Α. Δέ abest A. Καιροῦ τάξεως Α. Vers. 17. Αt ipse - cogitationes. Cogitationes, tum suspicionis, quod in Beelzebul ejiceret dæmonia, nam hoc apud se dicebant, timentes turbam, tum conatus, quod signum petebant. Et nunc quidem de uno respondet, post panca vero de reliquo. Quære autem vicesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum interpretationem quoque illius, quod dicitur: Jesus autem sciens cogitationes corum 19. Frequenter autem a nobis dictum est, quod evanBelistæ interdum quidem temporis et ordinis ecrum, quæ dicta, aut facta sunt, curam habent, quandoque vero id tantum student, ut rem, quæ gesta est, enarrent. Vers. 17. Dixit. cadit. Domus adversus domum, videlicet divisa. Prædicto vicesimo secundo capite etiam de his consequenti ordine data est interpretatio. Vers. 18. Quod si Vers. 18. Quia ejus? Similiter et de hoc. dæmonia. Manifestat etiam eis, quidl apud se dicentes suspicabantur. Vers. 19. Si autem· erunt. †† In capite laudato deinceps etiam de his exposituin est. Vers. 20. Si autem Dei. De huc quoque apertissime ac diligentissime ibidem invenies. Vers. 21. Cum Vers. 22. distribuit. Pari modo et de his caput illud disserit: et ex his, quæ ibi dicta sunt, etiam hæc facilius cognosci poterunt. Vers. 23. Qui non his. · dispergit. Præterea et de Vers. 24. Cum Vers. 25. ornatam. Hæc Maithæus quoque scripsit vicesimo tertio capite, et in eo declarata sunt. Vers. 26. Tunc primis. Similiter et hæc. CAP. XL. De muliere, quæ de turba vocem exlulit. Vers. 27. Factum est: suxisti. Elala, sive elevata voce. Cum enim vehementem in cam impressionem şermones illius fecissent, magna el exaltəta voce eam beatificavit, quæ illum pepererat, utpote quæ talis Filii Mater fieri dignata fuerat. Vers. 28. Αt ille illum. Quin ino, hoc est, vere dico vobis. Quære autem vicesimo tertio juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Quicunque enim fecerit voluntatem Patris mei, qui in cœlis es', ipse el meus frater et soror el maler cal 30 ac lege totam dicti illius enarrationem. Custodia vero sermonis Dei, ejus est adimpletio. Varias lectiones et notæ. Textus auten versus 19 et 20, junctus est. Sallus ergo factus ab εἰ δέ ad εἰ δέ. Τούτου Α. loc scholium non legitur apud ficntcuium.

CAP. XLI. De his qui signum pelebant. Vers. 29. Turbis autem quærit. Nunc etiam de reliqua eorum cogitatione respondet. Pravam autem nominavit generationem Pharisæoruin ac Sadducæorum, tanquam tentantem ipsum. De hɔc autem dictum est vicesimo tertio capite Evangelii secundum Matthaeum. Vers. 29. Ει - prophete. Ibi etiam hac manifeste declarata sunt. Vers. 30. Sicut isti. Quemadmodum ille fuit signum apud Ninivitas, hoc est, res nunquam audita; quod supernaturaliter e ventre ceti tertio die liberaretur: ita hic erit signum apud generationem infidelium Judzorum, sive res inaudita, quod supernaturaliter e ventre terræ tertio die surrexerit. Sed Ninivita sane crediderunt audita novitati, ac obedierunt his, quæ Jonas prædicavit: hi vero nec crediderunt, nec obedierunt, ideo quoque illi condemnabunt istos, sicuti paulo post manifestabitur. Vers. 31. Regina - hoc in loco. Hæc et Matthæus prædicto loco proposuit: et ibi quære horum enarrationem. ΚΕΦ. ΜΔ'. Περὶ τῶν αἰτούντων σημεῖον. Τῶν δὲ ὄχλων — ἐπιζητεῖ. Νῦν ἀπολογεῖται καὶ περὶ τοῦ ἑτέρου αὐτῶν διανοήματος, ώς προείρηται. Πονηρὰν δὲ ὠνόμασε τὴν γενεάν τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων, ὡς πειράζουσαν. Εἴρηται δὲ περὶ ταύτης καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαίον. Καὶ – προφήτου. Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα σαφῶς ἡρμηνεύθησαν. Καθὼς — ταύτῃ. Καθὼς ἐκεῖνο; ἐγένετο σημεῖον παρὰ τοῖς Νινευίταις, τουτέστι, παράδοξον άκουσμα, ὅτι ὑπερφυῶς ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους ἐῤῥύσθη τριήμερο;· οὕτω καὶ οὗτος γενήσεται σημείον παρά τῇ γενεᾷ τῶν ἀπίστων Ἰουδαίων, ήτοι, παράδοξον άκουσμα, ὅτι ὑπερφυῶς ἐκ τῆς γῆς ἀνέστη τριή μέρος. 'Αλλὰ Νινευῖται μὲν καὶ ἐπίστευσαν τῷ τοιούτῳ ἀκούσματι, καὶ ἐπείσθησαν, οἷς ἐκή ρυττεν Ἰωνᾶς· οὗτοι δὲ καὶ ἠπίστησαν καὶ ἠπεί θησαν. Διὸ καὶ ἐκεῖνοι κατακρινοῦσι τούτους, ὡς μετὰ μικρὸν δηλωθήσεται. Βασίλισσα - ὧδε. Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ ἐξέθετο, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Vers. 32. Viri Άνδρες koc in loco. In illo capite etiam hæc scripsit Matthæus, antequam de regina Austri; lege ergo ibi horum quoque interpretationem rationabiliter enarratam. Vers. 33. Nemo - videant. Dictum est de kis quinto capite Evangelii juxta Matthæum, ubi dicitur, Non potest civitas abscondi supra montem posila ª¹. Ex iis enim, quæ ibi dicta sunt, etiam hæc plenissime tibi nota fient. Absconditum autem dicit, occultum domicilium. Vers. 54. Lucerna-tenebrosum. Hanc etiam considerationem scripsit Matthæus quinto capite, et ibi quære interpretationem diligenter expositam. Vers. 35. Vide· sint. Obscrva, ne mens, anim38 tuae fenestra affectionibus obtcnebrelur. ὧδε. Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα Ματθαῖος ἀνέγραψε, πρὸ τῶν περὶ τῆς βασι λίσσης του νότου, καὶ ἀνάγνωθι καὶ τὴν τούτων έρμηνείαν ἐκεῖ, κατὰ λόγον ἐξηγηθεῖσαν. Οὐδεὶς — βλέπωσιν. Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κείται τή· Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω όρους κειμένη. ᾿Απὸ γοῦν τῶν ῥηθέντων ἐκεῖ καὶ ταῦτα σαφέστατά σοι γενήσονται. Κρυπτὴν δὲ νῦν λέγει, τὴν ἀπόκρυφον οἰκίαν. Vers. 36. Site. Ab exemplo ejus, quod circa corpus accidit, facit, ut de anima intelligamus, cujus illi major cura est. Sicut enim in corpore, ita et in anima; si hæc tota lucida fuerit, non labens quidquam affectione tenebrosum, neque radionale, neque irascibile, neque concupiscibile, erit lucida tota, sicut quando lucerna fulgore suo Hluminat te, hoc est, splendidissima ac lucidissima. CAP. XLII. De Pharismo qui Dominum invitavit. Vers, 37. Ει se. Cum locutus esset, quæ jam dicta sunt. Πρώτα, hoc est, deprecabatur, sicut οι Matth. v, Εσκοτίσθη, Β. 'Ο λύχνος σκοτεινόν. Τοῦτο τὸ νόημα καὶ ὁ Ματθαῖος ἱστόρησεν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐπίλυσιν, ἀκριβῶς έχε τεθειμένην. Σκόπει · ἐστί. Σκόπει, μὴ ὁ νοῦς ὁ φωταγωγός τῆς ψυχῆς σου σκοτισθῇ ὑπὸ τῶν παθῶν. Εἰ - σε. Ἀπὸ τοῦ κατὰ τὸ σῶμα παραδείγματος περὶ τῆς ψυχῆς δίδωσι νοεῖν, ἧς μᾶλλον αὐτῷ φροντί;. Ωσπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ σώματος, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ἐὰν αὕτη όλη φωτεινή εἴη, μὴ ἔχουσα μηδὲν μέρος εσκοτισμένον πάθει, μήτε τὸ λογιστικόν, μήτε τὸ θυμικόν, μήτε τὸ ἐπιθυμητικόν, ἔσται φωτεινή ὅλη οὕτως, ὡς ὅταν ὁ λύχνος τῇ ἀστραπῇ αὐτοῦ φωτίζῃ σε, τουτέστι, λαμπροτάτη καὶ φαιδροτάτη. ΚΕΦ. ΜΒ. Περὶ τοῦ Φαρισαίου τοῦ καλέσαντις τὸν Ἰησοῦν. Εν — αὐτῷ. Ἐν τῷ λαλῆσαι, τὰ ἤδη ἐηθέντα. Πρώτα δὲ, ἀντὶ τοῦ, παρεκάλει καθώς πολλάκις Variæ lectiones et notæ. (α) Creata est. Legit ergo etiam πεφυκέναι. Anima tua fenestra Quæ animum tuum collustrat.

CAP. XLI. De his qui signum pelebant. Vers. 29. Turbis autem quærit. Nunc etiam de reliqua eorum cogitatione respondet. Pravam autem nominavit generationem Pharisæoruin ac Sadducæorum, tanquam tentantem ipsum. De hɔc autem dictum est vicesimo tertio capite Evangelii secundum Matthaeum. Vers. 29. Ει - prophete. Ibi etiam hac manifeste declarata sunt. Vers. 30. Sicut isti. Quemadmodum ille fuit signum apud Ninivitas, hoc est, res nunquam audita; quod supernaturaliter e ventre ceti tertio die liberaretur: ita hic erit signum apud generationem infidelium Judzorum, sive res inaudita, quod supernaturaliter e ventre terræ tertio die surrexerit. Sed Ninivita sane crediderunt audita novitati, ac obedierunt his, quæ Jonas prædicavit: hi vero nec crediderunt, nec obedierunt, ideo quoque illi condemnabunt istos, sicuti paulo post manifestabitur. Vers. 31. Regina - hoc in loco. Hæc et Matthæus prædicto loco proposuit: et ibi quære horum enarrationem. ΚΕΦ. ΜΔ'. Περὶ τῶν αἰτούντων σημεῖον. Τῶν δὲ ὄχλων — ἐπιζητεῖ. Νῦν ἀπολογεῖται καὶ περὶ τοῦ ἑτέρου αὐτῶν διανοήματος, ώς προείρηται. Πονηρὰν δὲ ὠνόμασε τὴν γενεάν τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων, ὡς πειράζουσαν. Εἴρηται δὲ περὶ ταύτης καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαίον. Καὶ – προφήτου. Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα σαφῶς ἡρμηνεύθησαν. Καθὼς — ταύτῃ. Καθὼς ἐκεῖνο; ἐγένετο σημεῖον παρὰ τοῖς Νινευίταις, τουτέστι, παράδοξον άκουσμα, ὅτι ὑπερφυῶς ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους ἐῤῥύσθη τριήμερο;· οὕτω καὶ οὗτος γενήσεται σημείον παρά τῇ γενεᾷ τῶν ἀπίστων Ἰουδαίων, ήτοι, παράδοξον άκουσμα, ὅτι ὑπερφυῶς ἐκ τῆς γῆς ἀνέστη τριή μέρος. 'Αλλὰ Νινευῖται μὲν καὶ ἐπίστευσαν τῷ τοιούτῳ ἀκούσματι, καὶ ἐπείσθησαν, οἷς ἐκή ρυττεν Ἰωνᾶς· οὗτοι δὲ καὶ ἠπίστησαν καὶ ἠπεί θησαν. Διὸ καὶ ἐκεῖνοι κατακρινοῦσι τούτους, ὡς μετὰ μικρὸν δηλωθήσεται. Βασίλισσα - ὧδε. Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ ἐξέθετο, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Vers. 32. Viri Άνδρες koc in loco. In illo capite etiam hæc scripsit Matthæus, antequam de regina Austri; lege ergo ibi horum quoque interpretationem rationabiliter enarratam. Vers. 33. Nemo - videant. Dictum est de kis quinto capite Evangelii juxta Matthæum, ubi dicitur, Non potest civitas abscondi supra montem posila ª¹. Ex iis enim, quæ ibi dicta sunt, etiam hæc plenissime tibi nota fient. Absconditum autem dicit, occultum domicilium. Vers. 54. Lucerna-tenebrosum. Hanc etiam considerationem scripsit Matthæus quinto capite, et ibi quære interpretationem diligenter expositam. Vers. 35. Vide· sint. Obscrva, ne mens, anim38 tuae fenestra affectionibus obtcnebrelur. ὧδε. Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα Ματθαῖος ἀνέγραψε, πρὸ τῶν περὶ τῆς βασι λίσσης του νότου, καὶ ἀνάγνωθι καὶ τὴν τούτων έρμηνείαν ἐκεῖ, κατὰ λόγον ἐξηγηθεῖσαν. Οὐδεὶς — βλέπωσιν. Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κείται τή· Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω όρους κειμένη. ᾿Απὸ γοῦν τῶν ῥηθέντων ἐκεῖ καὶ ταῦτα σαφέστατά σοι γενήσονται. Κρυπτὴν δὲ νῦν λέγει, τὴν ἀπόκρυφον οἰκίαν. Vers. 36. Site. Ab exemplo ejus, quod circa corpus accidit, facit, ut de anima intelligamus, cujus illi major cura est. Sicut enim in corpore, ita et in anima; si hæc tota lucida fuerit, non labens quidquam affectione tenebrosum, neque radionale, neque irascibile, neque concupiscibile, erit lucida tota, sicut quando lucerna fulgore suo Hluminat te, hoc est, splendidissima ac lucidissima. CAP. XLII. De Pharismo qui Dominum invitavit. Vers, 37. Ει se. Cum locutus esset, quæ jam dicta sunt. Πρώτα, hoc est, deprecabatur, sicut οι Matth. v, Εσκοτίσθη, Β. 'Ο λύχνος σκοτεινόν. Τοῦτο τὸ νόημα καὶ ὁ Ματθαῖος ἱστόρησεν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐπίλυσιν, ἀκριβῶς έχε τεθειμένην. Σκόπει · ἐστί. Σκόπει, μὴ ὁ νοῦς ὁ φωταγωγός τῆς ψυχῆς σου σκοτισθῇ ὑπὸ τῶν παθῶν. Εἰ - σε. Ἀπὸ τοῦ κατὰ τὸ σῶμα παραδείγματος περὶ τῆς ψυχῆς δίδωσι νοεῖν, ἧς μᾶλλον αὐτῷ φροντί;. Ωσπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ σώματος, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ἐὰν αὕτη όλη φωτεινή εἴη, μὴ ἔχουσα μηδὲν μέρος εσκοτισμένον πάθει, μήτε τὸ λογιστικόν, μήτε τὸ θυμικόν, μήτε τὸ ἐπιθυμητικόν, ἔσται φωτεινή ὅλη οὕτως, ὡς ὅταν ὁ λύχνος τῇ ἀστραπῇ αὐτοῦ φωτίζῃ σε, τουτέστι, λαμπροτάτη καὶ φαιδροτάτη. ΚΕΦ. ΜΒ. Περὶ τοῦ Φαρισαίου τοῦ καλέσαντις τὸν Ἰησοῦν. Εν — αὐτῷ. Ἐν τῷ λαλῆσαι, τὰ ἤδη ἐηθέντα. Πρώτα δὲ, ἀντὶ τοῦ, παρεκάλει καθώς πολλάκις Variæ lectiones et notæ. (α) Creata est. Legit ergo etiam πεφυκέναι. Anima tua fenestra Quæ animum tuum collustrat.

CAP. XLI. De his qui signum pelebant. Vers. 29. Turbis autem quærit. Nunc etiam de reliqua eorum cogitatione respondet. Pravam autem nominavit generationem Pharisæoruin ac Sadducæorum, tanquam tentantem ipsum. De hɔc autem dictum est vicesimo tertio capite Evangelii secundum Matthaeum. Vers. 29. Ει - prophete. Ibi etiam hac manifeste declarata sunt. Vers. 30. Sicut isti. Quemadmodum ille fuit signum apud Ninivitas, hoc est, res nunquam audita; quod supernaturaliter e ventre ceti tertio die liberaretur: ita hic erit signum apud generationem infidelium Judzorum, sive res inaudita, quod supernaturaliter e ventre terræ tertio die surrexerit. Sed Ninivita sane crediderunt audita novitati, ac obedierunt his, quæ Jonas prædicavit: hi vero nec crediderunt, nec obedierunt, ideo quoque illi condemnabunt istos, sicuti paulo post manifestabitur. Vers. 31. Regina - hoc in loco. Hæc et Matthæus prædicto loco proposuit: et ibi quære horum enarrationem. ΚΕΦ. ΜΔ'. Περὶ τῶν αἰτούντων σημεῖον. Τῶν δὲ ὄχλων — ἐπιζητεῖ. Νῦν ἀπολογεῖται καὶ περὶ τοῦ ἑτέρου αὐτῶν διανοήματος, ώς προείρηται. Πονηρὰν δὲ ὠνόμασε τὴν γενεάν τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων, ὡς πειράζουσαν. Εἴρηται δὲ περὶ ταύτης καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαίον. Καὶ – προφήτου. Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα σαφῶς ἡρμηνεύθησαν. Καθὼς — ταύτῃ. Καθὼς ἐκεῖνο; ἐγένετο σημεῖον παρὰ τοῖς Νινευίταις, τουτέστι, παράδοξον άκουσμα, ὅτι ὑπερφυῶς ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους ἐῤῥύσθη τριήμερο;· οὕτω καὶ οὗτος γενήσεται σημείον παρά τῇ γενεᾷ τῶν ἀπίστων Ἰουδαίων, ήτοι, παράδοξον άκουσμα, ὅτι ὑπερφυῶς ἐκ τῆς γῆς ἀνέστη τριή μέρος. 'Αλλὰ Νινευῖται μὲν καὶ ἐπίστευσαν τῷ τοιούτῳ ἀκούσματι, καὶ ἐπείσθησαν, οἷς ἐκή ρυττεν Ἰωνᾶς· οὗτοι δὲ καὶ ἠπίστησαν καὶ ἠπεί θησαν. Διὸ καὶ ἐκεῖνοι κατακρινοῦσι τούτους, ὡς μετὰ μικρὸν δηλωθήσεται. Βασίλισσα - ὧδε. Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ ἐξέθετο, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Vers. 32. Viri Άνδρες koc in loco. In illo capite etiam hæc scripsit Matthæus, antequam de regina Austri; lege ergo ibi horum quoque interpretationem rationabiliter enarratam. Vers. 33. Nemo - videant. Dictum est de kis quinto capite Evangelii juxta Matthæum, ubi dicitur, Non potest civitas abscondi supra montem posila ª¹. Ex iis enim, quæ ibi dicta sunt, etiam hæc plenissime tibi nota fient. Absconditum autem dicit, occultum domicilium. Vers. 54. Lucerna-tenebrosum. Hanc etiam considerationem scripsit Matthæus quinto capite, et ibi quære interpretationem diligenter expositam. Vers. 35. Vide· sint. Obscrva, ne mens, anim38 tuae fenestra affectionibus obtcnebrelur. ὧδε. Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα Ματθαῖος ἀνέγραψε, πρὸ τῶν περὶ τῆς βασι λίσσης του νότου, καὶ ἀνάγνωθι καὶ τὴν τούτων έρμηνείαν ἐκεῖ, κατὰ λόγον ἐξηγηθεῖσαν. Οὐδεὶς — βλέπωσιν. Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κείται τή· Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω όρους κειμένη. ᾿Απὸ γοῦν τῶν ῥηθέντων ἐκεῖ καὶ ταῦτα σαφέστατά σοι γενήσονται. Κρυπτὴν δὲ νῦν λέγει, τὴν ἀπόκρυφον οἰκίαν. Vers. 36. Site. Ab exemplo ejus, quod circa corpus accidit, facit, ut de anima intelligamus, cujus illi major cura est. Sicut enim in corpore, ita et in anima; si hæc tota lucida fuerit, non labens quidquam affectione tenebrosum, neque radionale, neque irascibile, neque concupiscibile, erit lucida tota, sicut quando lucerna fulgore suo Hluminat te, hoc est, splendidissima ac lucidissima. CAP. XLII. De Pharismo qui Dominum invitavit. Vers, 37. Ει se. Cum locutus esset, quæ jam dicta sunt. Πρώτα, hoc est, deprecabatur, sicut οι Matth. v, Εσκοτίσθη, Β. 'Ο λύχνος σκοτεινόν. Τοῦτο τὸ νόημα καὶ ὁ Ματθαῖος ἱστόρησεν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐπίλυσιν, ἀκριβῶς έχε τεθειμένην. Σκόπει · ἐστί. Σκόπει, μὴ ὁ νοῦς ὁ φωταγωγός τῆς ψυχῆς σου σκοτισθῇ ὑπὸ τῶν παθῶν. Εἰ - σε. Ἀπὸ τοῦ κατὰ τὸ σῶμα παραδείγματος περὶ τῆς ψυχῆς δίδωσι νοεῖν, ἧς μᾶλλον αὐτῷ φροντί;. Ωσπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ σώματος, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ἐὰν αὕτη όλη φωτεινή εἴη, μὴ ἔχουσα μηδὲν μέρος εσκοτισμένον πάθει, μήτε τὸ λογιστικόν, μήτε τὸ θυμικόν, μήτε τὸ ἐπιθυμητικόν, ἔσται φωτεινή ὅλη οὕτως, ὡς ὅταν ὁ λύχνος τῇ ἀστραπῇ αὐτοῦ φωτίζῃ σε, τουτέστι, λαμπροτάτη καὶ φαιδροτάτη. ΚΕΦ. ΜΒ. Περὶ τοῦ Φαρισαίου τοῦ καλέσαντις τὸν Ἰησοῦν. Εν — αὐτῷ. Ἐν τῷ λαλῆσαι, τὰ ἤδη ἐηθέντα. Πρώτα δὲ, ἀντὶ τοῦ, παρεκάλει καθώς πολλάκις Variæ lectiones et notæ. (α) Creata est. Legit ergo etiam πεφυκέναι. Anima tua fenestra Quæ animum tuum collustrat.

CAP. XLI. De his qui signum pelebant. Vers. 29. Turbis autem quærit. Nunc etiam de reliqua eorum cogitatione respondet. Pravam autem nominavit generationem Pharisæoruin ac Sadducæorum, tanquam tentantem ipsum. De hɔc autem dictum est vicesimo tertio capite Evangelii secundum Matthaeum. Vers. 29. Ει - prophete. Ibi etiam hac manifeste declarata sunt. Vers. 30. Sicut isti. Quemadmodum ille fuit signum apud Ninivitas, hoc est, res nunquam audita; quod supernaturaliter e ventre ceti tertio die liberaretur: ita hic erit signum apud generationem infidelium Judzorum, sive res inaudita, quod supernaturaliter e ventre terræ tertio die surrexerit. Sed Ninivita sane crediderunt audita novitati, ac obedierunt his, quæ Jonas prædicavit: hi vero nec crediderunt, nec obedierunt, ideo quoque illi condemnabunt istos, sicuti paulo post manifestabitur. Vers. 31. Regina - hoc in loco. Hæc et Matthæus prædicto loco proposuit: et ibi quære horum enarrationem. ΚΕΦ. ΜΔ'. Περὶ τῶν αἰτούντων σημεῖον. Τῶν δὲ ὄχλων — ἐπιζητεῖ. Νῦν ἀπολογεῖται καὶ περὶ τοῦ ἑτέρου αὐτῶν διανοήματος, ώς προείρηται. Πονηρὰν δὲ ὠνόμασε τὴν γενεάν τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων, ὡς πειράζουσαν. Εἴρηται δὲ περὶ ταύτης καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαίον. Καὶ – προφήτου. Ἐν ἐκείνῳ καὶ ταῦτα σαφῶς ἡρμηνεύθησαν. Καθὼς — ταύτῃ. Καθὼς ἐκεῖνο; ἐγένετο σημεῖον παρὰ τοῖς Νινευίταις, τουτέστι, παράδοξον άκουσμα, ὅτι ὑπερφυῶς ἐκ τῆς κοιλίας τοῦ κήτους ἐῤῥύσθη τριήμερο;· οὕτω καὶ οὗτος γενήσεται σημείον παρά τῇ γενεᾷ τῶν ἀπίστων Ἰουδαίων, ήτοι, παράδοξον άκουσμα, ὅτι ὑπερφυῶς ἐκ τῆς γῆς ἀνέστη τριή μέρος. 'Αλλὰ Νινευῖται μὲν καὶ ἐπίστευσαν τῷ τοιούτῳ ἀκούσματι, καὶ ἐπείσθησαν, οἷς ἐκή ρυττεν Ἰωνᾶς· οὗτοι δὲ καὶ ἠπίστησαν καὶ ἠπεί θησαν. Διὸ καὶ ἐκεῖνοι κατακρινοῦσι τούτους, ὡς μετὰ μικρὸν δηλωθήσεται. Βασίλισσα - ὧδε. Ταῦτα καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ ἐξέθετο, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Vers. 32. Viri Άνδρες koc in loco. In illo capite etiam hæc scripsit Matthæus, antequam de regina Austri; lege ergo ibi horum quoque interpretationem rationabiliter enarratam. Vers. 33. Nemo - videant. Dictum est de kis quinto capite Evangelii juxta Matthæum, ubi dicitur, Non potest civitas abscondi supra montem posila ª¹. Ex iis enim, quæ ibi dicta sunt, etiam hæc plenissime tibi nota fient. Absconditum autem dicit, occultum domicilium. Vers. 54. Lucerna-tenebrosum. Hanc etiam considerationem scripsit Matthæus quinto capite, et ibi quære interpretationem diligenter expositam. Vers. 35. Vide· sint. Obscrva, ne mens, anim38 tuae fenestra affectionibus obtcnebrelur. ὧδε. Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα Ματθαῖος ἀνέγραψε, πρὸ τῶν περὶ τῆς βασι λίσσης του νότου, καὶ ἀνάγνωθι καὶ τὴν τούτων έρμηνείαν ἐκεῖ, κατὰ λόγον ἐξηγηθεῖσαν. Οὐδεὶς — βλέπωσιν. Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κείται τή· Οὐ δύναται πόλις κρυβῆναι ἐπάνω όρους κειμένη. ᾿Απὸ γοῦν τῶν ῥηθέντων ἐκεῖ καὶ ταῦτα σαφέστατά σοι γενήσονται. Κρυπτὴν δὲ νῦν λέγει, τὴν ἀπόκρυφον οἰκίαν. Vers. 36. Site. Ab exemplo ejus, quod circa corpus accidit, facit, ut de anima intelligamus, cujus illi major cura est. Sicut enim in corpore, ita et in anima; si hæc tota lucida fuerit, non labens quidquam affectione tenebrosum, neque radionale, neque irascibile, neque concupiscibile, erit lucida tota, sicut quando lucerna fulgore suo Hluminat te, hoc est, splendidissima ac lucidissima. CAP. XLII. De Pharismo qui Dominum invitavit. Vers, 37. Ει se. Cum locutus esset, quæ jam dicta sunt. Πρώτα, hoc est, deprecabatur, sicut οι Matth. v, Εσκοτίσθη, Β. 'Ο λύχνος σκοτεινόν. Τοῦτο τὸ νόημα καὶ ὁ Ματθαῖος ἱστόρησεν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐπίλυσιν, ἀκριβῶς έχε τεθειμένην. Σκόπει · ἐστί. Σκόπει, μὴ ὁ νοῦς ὁ φωταγωγός τῆς ψυχῆς σου σκοτισθῇ ὑπὸ τῶν παθῶν. Εἰ - σε. Ἀπὸ τοῦ κατὰ τὸ σῶμα παραδείγματος περὶ τῆς ψυχῆς δίδωσι νοεῖν, ἧς μᾶλλον αὐτῷ φροντί;. Ωσπερ γὰρ ἐπὶ τοῦ σώματος, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς, ἐὰν αὕτη όλη φωτεινή εἴη, μὴ ἔχουσα μηδὲν μέρος εσκοτισμένον πάθει, μήτε τὸ λογιστικόν, μήτε τὸ θυμικόν, μήτε τὸ ἐπιθυμητικόν, ἔσται φωτεινή ὅλη οὕτως, ὡς ὅταν ὁ λύχνος τῇ ἀστραπῇ αὐτοῦ φωτίζῃ σε, τουτέστι, λαμπροτάτη καὶ φαιδροτάτη. ΚΕΦ. ΜΒ. Περὶ τοῦ Φαρισαίου τοῦ καλέσαντις τὸν Ἰησοῦν. Εν — αὐτῷ. Ἐν τῷ λαλῆσαι, τὰ ἤδη ἐηθέντα. Πρώτα δὲ, ἀντὶ τοῦ, παρεκάλει καθώς πολλάκις Variæ lectiones et notæ. (α) Creata est. Legit ergo etiam πεφυκέναι. Anima tua fenestra Quæ animum tuum collustrat.

COMMENT. IN LUCAM. CΑΡ. ΧΙ. ἡρμήνευται. Τοῦτο δὲ ἐποίει, δεικνύων ἑαυτὴν ἀνώτε- frequenter diximus, aut invitabat. lloc autem faciebat, ostendens, se praestantiorem esse cateris Pharisuis, et ab illorum invidia liberum. Christus vero paret, cupiens mensa uti ad convivatoris admonitionem. ρον τῶν ἄλλων Φαρισαίων, καὶ τῆς ἐκείνων βasxaνίας ἐλεύθερον. Ο δὲ Χριστὸς πείθεται, βουλόμενος ἀποχρήσασθαι τῇ τραπέζῃ πρὸς νουθεσίαν τοῦ Εστιάτορος. Εἰσελθὼν ἀρίστου. Ὡς ἦν ἔθος, οὐ μόνον Φαρισαίωις, ἀλλὰ καὶ πᾶσιν Ιουδαίοις. Φησὶ γὰρ ὁ Μάρκος ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ· ὅτι οἱ Φαρ σαῖοι καὶ πάντες οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν μὴ πυγμή νίψων. και τὰς χεῖρας, οὐκ ἐσθίουσι, κρατοῦντες τὴν παρά δ:σιν τῶν πρεσβυτέρων· καὶ ἀπὸ ἀγορᾶς, ἐὰν μὴ βαπτίσωνται, οὐκ ἐσθίουσι. Οὐδαμοῦ μὲν γὰρ αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἐνετείλατο τὸ τοιοῦτον βάπτισμα. Παρέδωκαὶ δὲ τούτοις οι πρεσβύτεροι μετὰ καὶ ἄλλων ἐθῶν καὶ τοῦτο, δοκοῦντες ἀπολούεσθαι πᾶσαν προστρι δεῖσαν αὐτοῖς ἐν τῇ ἀγορᾷ κηλίδα. Εἶπε - πονηρίας. Αφορμῆς εὐλόγου δραξάμε νος ἐλέγχει τους Φαρισαίους πάντας διὰ μέσου τοῦ ἑστιῶντος αὐτὸν, ὡς δοκοῦντας μὲν ὑπερέχειν τῶν ἄλλων Ἰουδαίων, ὄντας δὲ καὶ αὐτοὺς ἀσυνέτους. Ποτηρίων δὲ τηνικαῦτα καὶ πινάκων εἰσφερομένων, ἀπὸ τούτων προσφυῶς ἔλαβε τὸ παράδειγμα, διὰ τούτων αινιττόμενος έκαστον Φαρισαῖον. Καὶ ἔξωθεν μὲν αὐτοῦ λέγει, τὸ σῶμα, ὡς φαινόμενον· ἔσωθεν δὲ, τὴν ψυχὴν ὡς κεκρυμμένην. Διασύρει γοῦν αὐτοὺς, ὡς τὸ μὲν σῶμα καθαίροντας, τὴν δὲ ψυχὴν ἑῶντας ἀκάθαρτον. Τὸ γὰρ δηλωθὲν βάπτισμα τὸν σωματικὴν μόνον ρύπον ἀποσμήχειν δύναται. Εἶπε δὲ ταῦτα κατὰ τῶν Φαρισαίων καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Αφρονες ἐποίησεν; Ενός πλάστου ποίημα καὶ τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχή. Διατί οὖν οὐχὶ καὶ ταύ την καθαρίζετε; Ἐν δὲ τῷ δηλωθέντι κεφαλαίων φανερώτερον εἴρηκε· Φαρισαῖς τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρὸν, καὶ ζήτῆσον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ἐστί. Δείξας περιττὸν καὶ μάταιον • Πλήν τὸ εἰρημένον βάπτισμα, λοιπόν χωρεῖ κατὰ τῆς φι λαργυρίας, ήτις μάλιστα κατεκράτει τούτων καὶ προτρέπεται, δι' ἐλεημοσύνης καθαρίσαι καὶ τὸ σῶμα, καὶ τὴν ψυχήν, λέγων, ὅτι τὰ ἐνόντα, ήγουν, τὰ ἐναποκείμενα χρήματα δότε πένησιν έλεημο- p σύνην, καὶ πάντα ὁμοῦ καθαρισθήσονται, καὶ σῶμα καὶ ψυχή. Οικονομικώτατα δὲ τοῦτο εἶπεν, ἀπαλλάξαι τού- * Marc. vn, 3, 4. * Matth. xxiir, 26. Vers. 57. Ingressus-Vers. 38. prandium. Quemadmodum moris erat, non tantum Parissis, sed et Judæis ominibus. Ait enim Marcus in fine decimi septimi capitis, quod Pharisei et omnes Judai nisi crebro laverint, non capiunt cibum, observan - tes mordicus traditionem seniorum: et a foro revertentes, nisi laverint, non comedunt **. Etenim Deus nusquam hujusmodi lotionem eis præcepit, sed seniores illis tradiderunt cum czleris naConibus (c) communem: idque faciunt, pulantes, se abluere omnem maculam, quæ ipsis in foro adhæsit. Vers. 39. Et ait malitia. Offerente se radionabili occasione arguit omnes Pharisæos iuter capiendum cibum, unquam eos, qui se superiores arbitrarentur cæteris Judæis, quanquam etiam ipsi insipientes essent. llic autem inductis poculis et patinis, apte sumpsit ab ipsis exemplumn, unumquemquo Pharisæorum per hæc insinuans: Et exteriorem quidem ejus partem dicit corpus, tanquam apparens: interiorem vero animam, tanquam absconditam. Objurgat autem eos, ut qui corpora quidem mundabant, animam vero immundam relinguebant. Prædictum enim baptisma, sive lotio, corporales tantum sordes mundare potest. Haec quoque adversus Pharisæos dixit quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 40. Stulti fecit? Ejusdem artificis, aut ſiguli opus sunt, corpus et anima: quare ergo et hanc non mundatis? Prædicto capite maniſestius dixit: Pharisee cace, munda primum interiorem poculi et patina partem, ut munda quoque fiat et pars eorum exterior 88 ; et ibi quære enarrationem. Vers. 41. Verumtamen sunt. Ubi superfluam ac vanam esse ostendit dictam ablutionem, deinceps procedit adversus avaritiam, quæ his maxime do minabatur: et per eleemosynam adhortatur corpus purgare et animam, dicens: De his quæ adsunt, videlicet de repositis divitiis, date pauperibus elecmosynam, et simul omnia mundabuntur, et corpus et anima. Hoc autem maxima dixit providentia,volens ipVaria lectiones el notæ. Hic notandus est locus. Nam in contextu Marci 1. 1. uterque codex habet φαντίσωνται. Item in scholio ad Matth. xv, 1. | Μόνον omittit E. Eodem modo Theophylact. p. 398 C, τὰ πάρχοντα ὑμῖν. Sed hæc interpretatio difficulter probabitur. Equidem malim: Τὸ δὴ δυνατὸν, τὸ εὐα χερὲς καὶ πρόχειρον. Ενόν idem, quod εξόν. Ita apud Synes. t. Ι, p. 99: Ἐκ τῶν ἐνόντων explicatur κατὰ δύναμιν. Ιd. t. II, p. 4. Cinnam. p. 181. Aut. τὰ ἐντός, intellige καθαρίζετε. Ποίῳ δε τρόπῳ; δόντε; ἐλεημοσύνην, κ. τ. λ. lla respondebit Matth. xxm, 26, ubi est, tò èvtó;. (c) Nationibus. Otiose ergo legit ἐθνῶν. Redde, cum calcris ritibus eliam hunc, putantcs.

COMMENT. IN LUCAM. CΑΡ. ΧΙ. ἡρμήνευται. Τοῦτο δὲ ἐποίει, δεικνύων ἑαυτὴν ἀνώτε- frequenter diximus, aut invitabat. lloc autem faciebat, ostendens, se praestantiorem esse cateris Pharisuis, et ab illorum invidia liberum. Christus vero paret, cupiens mensa uti ad convivatoris admonitionem. ρον τῶν ἄλλων Φαρισαίων, καὶ τῆς ἐκείνων βasxaνίας ἐλεύθερον. Ο δὲ Χριστὸς πείθεται, βουλόμενος ἀποχρήσασθαι τῇ τραπέζῃ πρὸς νουθεσίαν τοῦ Εστιάτορος. Εἰσελθὼν ἀρίστου. Ὡς ἦν ἔθος, οὐ μόνον Φαρισαίωις, ἀλλὰ καὶ πᾶσιν Ιουδαίοις. Φησὶ γὰρ ὁ Μάρκος ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ· ὅτι οἱ Φαρ σαῖοι καὶ πάντες οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν μὴ πυγμή νίψων. και τὰς χεῖρας, οὐκ ἐσθίουσι, κρατοῦντες τὴν παρά δ:σιν τῶν πρεσβυτέρων· καὶ ἀπὸ ἀγορᾶς, ἐὰν μὴ βαπτίσωνται, οὐκ ἐσθίουσι. Οὐδαμοῦ μὲν γὰρ αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἐνετείλατο τὸ τοιοῦτον βάπτισμα. Παρέδωκαὶ δὲ τούτοις οι πρεσβύτεροι μετὰ καὶ ἄλλων ἐθῶν καὶ τοῦτο, δοκοῦντες ἀπολούεσθαι πᾶσαν προστρι δεῖσαν αὐτοῖς ἐν τῇ ἀγορᾷ κηλίδα. Εἶπε - πονηρίας. Αφορμῆς εὐλόγου δραξάμε νος ἐλέγχει τους Φαρισαίους πάντας διὰ μέσου τοῦ ἑστιῶντος αὐτὸν, ὡς δοκοῦντας μὲν ὑπερέχειν τῶν ἄλλων Ἰουδαίων, ὄντας δὲ καὶ αὐτοὺς ἀσυνέτους. Ποτηρίων δὲ τηνικαῦτα καὶ πινάκων εἰσφερομένων, ἀπὸ τούτων προσφυῶς ἔλαβε τὸ παράδειγμα, διὰ τούτων αινιττόμενος έκαστον Φαρισαῖον. Καὶ ἔξωθεν μὲν αὐτοῦ λέγει, τὸ σῶμα, ὡς φαινόμενον· ἔσωθεν δὲ, τὴν ψυχὴν ὡς κεκρυμμένην. Διασύρει γοῦν αὐτοὺς, ὡς τὸ μὲν σῶμα καθαίροντας, τὴν δὲ ψυχὴν ἑῶντας ἀκάθαρτον. Τὸ γὰρ δηλωθὲν βάπτισμα τὸν σωματικὴν μόνον ρύπον ἀποσμήχειν δύναται. Εἶπε δὲ ταῦτα κατὰ τῶν Φαρισαίων καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Αφρονες ἐποίησεν; Ενός πλάστου ποίημα καὶ τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχή. Διατί οὖν οὐχὶ καὶ ταύ την καθαρίζετε; Ἐν δὲ τῷ δηλωθέντι κεφαλαίων φανερώτερον εἴρηκε· Φαρισαῖς τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρὸν, καὶ ζήτῆσον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ἐστί. Δείξας περιττὸν καὶ μάταιον • Πλήν τὸ εἰρημένον βάπτισμα, λοιπόν χωρεῖ κατὰ τῆς φι λαργυρίας, ήτις μάλιστα κατεκράτει τούτων καὶ προτρέπεται, δι' ἐλεημοσύνης καθαρίσαι καὶ τὸ σῶμα, καὶ τὴν ψυχήν, λέγων, ὅτι τὰ ἐνόντα, ήγουν, τὰ ἐναποκείμενα χρήματα δότε πένησιν έλεημο- p σύνην, καὶ πάντα ὁμοῦ καθαρισθήσονται, καὶ σῶμα καὶ ψυχή. Οικονομικώτατα δὲ τοῦτο εἶπεν, ἀπαλλάξαι τού- * Marc. vn, 3, 4. * Matth. xxiir, 26. Vers. 57. Ingressus-Vers. 38. prandium. Quemadmodum moris erat, non tantum Parissis, sed et Judæis ominibus. Ait enim Marcus in fine decimi septimi capitis, quod Pharisei et omnes Judai nisi crebro laverint, non capiunt cibum, observan - tes mordicus traditionem seniorum: et a foro revertentes, nisi laverint, non comedunt **. Etenim Deus nusquam hujusmodi lotionem eis præcepit, sed seniores illis tradiderunt cum czleris naConibus (c) communem: idque faciunt, pulantes, se abluere omnem maculam, quæ ipsis in foro adhæsit. Vers. 39. Et ait malitia. Offerente se radionabili occasione arguit omnes Pharisæos iuter capiendum cibum, unquam eos, qui se superiores arbitrarentur cæteris Judæis, quanquam etiam ipsi insipientes essent. llic autem inductis poculis et patinis, apte sumpsit ab ipsis exemplumn, unumquemquo Pharisæorum per hæc insinuans: Et exteriorem quidem ejus partem dicit corpus, tanquam apparens: interiorem vero animam, tanquam absconditam. Objurgat autem eos, ut qui corpora quidem mundabant, animam vero immundam relinguebant. Prædictum enim baptisma, sive lotio, corporales tantum sordes mundare potest. Haec quoque adversus Pharisæos dixit quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 40. Stulti fecit? Ejusdem artificis, aut ſiguli opus sunt, corpus et anima: quare ergo et hanc non mundatis? Prædicto capite maniſestius dixit: Pharisee cace, munda primum interiorem poculi et patina partem, ut munda quoque fiat et pars eorum exterior 88 ; et ibi quære enarrationem. Vers. 41. Verumtamen sunt. Ubi superfluam ac vanam esse ostendit dictam ablutionem, deinceps procedit adversus avaritiam, quæ his maxime do minabatur: et per eleemosynam adhortatur corpus purgare et animam, dicens: De his quæ adsunt, videlicet de repositis divitiis, date pauperibus elecmosynam, et simul omnia mundabuntur, et corpus et anima. Hoc autem maxima dixit providentia,volens ipVaria lectiones el notæ. Hic notandus est locus. Nam in contextu Marci 1. 1. uterque codex habet φαντίσωνται. Item in scholio ad Matth. xv, 1. | Μόνον omittit E. Eodem modo Theophylact. p. 398 C, τὰ πάρχοντα ὑμῖν. Sed hæc interpretatio difficulter probabitur. Equidem malim: Τὸ δὴ δυνατὸν, τὸ εὐα χερὲς καὶ πρόχειρον. Ενόν idem, quod εξόν. Ita apud Synes. t. Ι, p. 99: Ἐκ τῶν ἐνόντων explicatur κατὰ δύναμιν. Ιd. t. II, p. 4. Cinnam. p. 181. Aut. τὰ ἐντός, intellige καθαρίζετε. Ποίῳ δε τρόπῳ; δόντε; ἐλεημοσύνην, κ. τ. λ. lla respondebit Matth. xxm, 26, ubi est, tò èvtó;. (c) Nationibus. Otiose ergo legit ἐθνῶν. Redde, cum calcris ritibus eliam hunc, putantcs.

COMMENT. IN LUCAM. CΑΡ. ΧΙ. ἡρμήνευται. Τοῦτο δὲ ἐποίει, δεικνύων ἑαυτὴν ἀνώτε- frequenter diximus, aut invitabat. lloc autem faciebat, ostendens, se praestantiorem esse cateris Pharisuis, et ab illorum invidia liberum. Christus vero paret, cupiens mensa uti ad convivatoris admonitionem. ρον τῶν ἄλλων Φαρισαίων, καὶ τῆς ἐκείνων βasxaνίας ἐλεύθερον. Ο δὲ Χριστὸς πείθεται, βουλόμενος ἀποχρήσασθαι τῇ τραπέζῃ πρὸς νουθεσίαν τοῦ Εστιάτορος. Εἰσελθὼν ἀρίστου. Ὡς ἦν ἔθος, οὐ μόνον Φαρισαίωις, ἀλλὰ καὶ πᾶσιν Ιουδαίοις. Φησὶ γὰρ ὁ Μάρκος ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ· ὅτι οἱ Φαρ σαῖοι καὶ πάντες οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν μὴ πυγμή νίψων. και τὰς χεῖρας, οὐκ ἐσθίουσι, κρατοῦντες τὴν παρά δ:σιν τῶν πρεσβυτέρων· καὶ ἀπὸ ἀγορᾶς, ἐὰν μὴ βαπτίσωνται, οὐκ ἐσθίουσι. Οὐδαμοῦ μὲν γὰρ αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἐνετείλατο τὸ τοιοῦτον βάπτισμα. Παρέδωκαὶ δὲ τούτοις οι πρεσβύτεροι μετὰ καὶ ἄλλων ἐθῶν καὶ τοῦτο, δοκοῦντες ἀπολούεσθαι πᾶσαν προστρι δεῖσαν αὐτοῖς ἐν τῇ ἀγορᾷ κηλίδα. Εἶπε - πονηρίας. Αφορμῆς εὐλόγου δραξάμε νος ἐλέγχει τους Φαρισαίους πάντας διὰ μέσου τοῦ ἑστιῶντος αὐτὸν, ὡς δοκοῦντας μὲν ὑπερέχειν τῶν ἄλλων Ἰουδαίων, ὄντας δὲ καὶ αὐτοὺς ἀσυνέτους. Ποτηρίων δὲ τηνικαῦτα καὶ πινάκων εἰσφερομένων, ἀπὸ τούτων προσφυῶς ἔλαβε τὸ παράδειγμα, διὰ τούτων αινιττόμενος έκαστον Φαρισαῖον. Καὶ ἔξωθεν μὲν αὐτοῦ λέγει, τὸ σῶμα, ὡς φαινόμενον· ἔσωθεν δὲ, τὴν ψυχὴν ὡς κεκρυμμένην. Διασύρει γοῦν αὐτοὺς, ὡς τὸ μὲν σῶμα καθαίροντας, τὴν δὲ ψυχὴν ἑῶντας ἀκάθαρτον. Τὸ γὰρ δηλωθὲν βάπτισμα τὸν σωματικὴν μόνον ρύπον ἀποσμήχειν δύναται. Εἶπε δὲ ταῦτα κατὰ τῶν Φαρισαίων καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Αφρονες ἐποίησεν; Ενός πλάστου ποίημα καὶ τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχή. Διατί οὖν οὐχὶ καὶ ταύ την καθαρίζετε; Ἐν δὲ τῷ δηλωθέντι κεφαλαίων φανερώτερον εἴρηκε· Φαρισαῖς τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρὸν, καὶ ζήτῆσον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ἐστί. Δείξας περιττὸν καὶ μάταιον • Πλήν τὸ εἰρημένον βάπτισμα, λοιπόν χωρεῖ κατὰ τῆς φι λαργυρίας, ήτις μάλιστα κατεκράτει τούτων καὶ προτρέπεται, δι' ἐλεημοσύνης καθαρίσαι καὶ τὸ σῶμα, καὶ τὴν ψυχήν, λέγων, ὅτι τὰ ἐνόντα, ήγουν, τὰ ἐναποκείμενα χρήματα δότε πένησιν έλεημο- p σύνην, καὶ πάντα ὁμοῦ καθαρισθήσονται, καὶ σῶμα καὶ ψυχή. Οικονομικώτατα δὲ τοῦτο εἶπεν, ἀπαλλάξαι τού- * Marc. vn, 3, 4. * Matth. xxiir, 26. Vers. 57. Ingressus-Vers. 38. prandium. Quemadmodum moris erat, non tantum Parissis, sed et Judæis ominibus. Ait enim Marcus in fine decimi septimi capitis, quod Pharisei et omnes Judai nisi crebro laverint, non capiunt cibum, observan - tes mordicus traditionem seniorum: et a foro revertentes, nisi laverint, non comedunt **. Etenim Deus nusquam hujusmodi lotionem eis præcepit, sed seniores illis tradiderunt cum czleris naConibus (c) communem: idque faciunt, pulantes, se abluere omnem maculam, quæ ipsis in foro adhæsit. Vers. 39. Et ait malitia. Offerente se radionabili occasione arguit omnes Pharisæos iuter capiendum cibum, unquam eos, qui se superiores arbitrarentur cæteris Judæis, quanquam etiam ipsi insipientes essent. llic autem inductis poculis et patinis, apte sumpsit ab ipsis exemplumn, unumquemquo Pharisæorum per hæc insinuans: Et exteriorem quidem ejus partem dicit corpus, tanquam apparens: interiorem vero animam, tanquam absconditam. Objurgat autem eos, ut qui corpora quidem mundabant, animam vero immundam relinguebant. Prædictum enim baptisma, sive lotio, corporales tantum sordes mundare potest. Haec quoque adversus Pharisæos dixit quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 40. Stulti fecit? Ejusdem artificis, aut ſiguli opus sunt, corpus et anima: quare ergo et hanc non mundatis? Prædicto capite maniſestius dixit: Pharisee cace, munda primum interiorem poculi et patina partem, ut munda quoque fiat et pars eorum exterior 88 ; et ibi quære enarrationem. Vers. 41. Verumtamen sunt. Ubi superfluam ac vanam esse ostendit dictam ablutionem, deinceps procedit adversus avaritiam, quæ his maxime do minabatur: et per eleemosynam adhortatur corpus purgare et animam, dicens: De his quæ adsunt, videlicet de repositis divitiis, date pauperibus elecmosynam, et simul omnia mundabuntur, et corpus et anima. Hoc autem maxima dixit providentia,volens ipVaria lectiones el notæ. Hic notandus est locus. Nam in contextu Marci 1. 1. uterque codex habet φαντίσωνται. Item in scholio ad Matth. xv, 1. | Μόνον omittit E. Eodem modo Theophylact. p. 398 C, τὰ πάρχοντα ὑμῖν. Sed hæc interpretatio difficulter probabitur. Equidem malim: Τὸ δὴ δυνατὸν, τὸ εὐα χερὲς καὶ πρόχειρον. Ενόν idem, quod εξόν. Ita apud Synes. t. Ι, p. 99: Ἐκ τῶν ἐνόντων explicatur κατὰ δύναμιν. Ιd. t. II, p. 4. Cinnam. p. 181. Aut. τὰ ἐντός, intellige καθαρίζετε. Ποίῳ δε τρόπῳ; δόντε; ἐλεημοσύνην, κ. τ. λ. lla respondebit Matth. xxm, 26, ubi est, tò èvtó;. (c) Nationibus. Otiose ergo legit ἐθνῶν. Redde, cum calcris ritibus eliam hunc, putantcs.

COMMENT. IN LUCAM. CΑΡ. ΧΙ. ἡρμήνευται. Τοῦτο δὲ ἐποίει, δεικνύων ἑαυτὴν ἀνώτε- frequenter diximus, aut invitabat. lloc autem faciebat, ostendens, se praestantiorem esse cateris Pharisuis, et ab illorum invidia liberum. Christus vero paret, cupiens mensa uti ad convivatoris admonitionem. ρον τῶν ἄλλων Φαρισαίων, καὶ τῆς ἐκείνων βasxaνίας ἐλεύθερον. Ο δὲ Χριστὸς πείθεται, βουλόμενος ἀποχρήσασθαι τῇ τραπέζῃ πρὸς νουθεσίαν τοῦ Εστιάτορος. Εἰσελθὼν ἀρίστου. Ὡς ἦν ἔθος, οὐ μόνον Φαρισαίωις, ἀλλὰ καὶ πᾶσιν Ιουδαίοις. Φησὶ γὰρ ὁ Μάρκος ἐν τῷ ὀκτωκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ· ὅτι οἱ Φαρ σαῖοι καὶ πάντες οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν μὴ πυγμή νίψων. και τὰς χεῖρας, οὐκ ἐσθίουσι, κρατοῦντες τὴν παρά δ:σιν τῶν πρεσβυτέρων· καὶ ἀπὸ ἀγορᾶς, ἐὰν μὴ βαπτίσωνται, οὐκ ἐσθίουσι. Οὐδαμοῦ μὲν γὰρ αὐτοῖς ὁ Θεὸς ἐνετείλατο τὸ τοιοῦτον βάπτισμα. Παρέδωκαὶ δὲ τούτοις οι πρεσβύτεροι μετὰ καὶ ἄλλων ἐθῶν καὶ τοῦτο, δοκοῦντες ἀπολούεσθαι πᾶσαν προστρι δεῖσαν αὐτοῖς ἐν τῇ ἀγορᾷ κηλίδα. Εἶπε - πονηρίας. Αφορμῆς εὐλόγου δραξάμε νος ἐλέγχει τους Φαρισαίους πάντας διὰ μέσου τοῦ ἑστιῶντος αὐτὸν, ὡς δοκοῦντας μὲν ὑπερέχειν τῶν ἄλλων Ἰουδαίων, ὄντας δὲ καὶ αὐτοὺς ἀσυνέτους. Ποτηρίων δὲ τηνικαῦτα καὶ πινάκων εἰσφερομένων, ἀπὸ τούτων προσφυῶς ἔλαβε τὸ παράδειγμα, διὰ τούτων αινιττόμενος έκαστον Φαρισαῖον. Καὶ ἔξωθεν μὲν αὐτοῦ λέγει, τὸ σῶμα, ὡς φαινόμενον· ἔσωθεν δὲ, τὴν ψυχὴν ὡς κεκρυμμένην. Διασύρει γοῦν αὐτοὺς, ὡς τὸ μὲν σῶμα καθαίροντας, τὴν δὲ ψυχὴν ἑῶντας ἀκάθαρτον. Τὸ γὰρ δηλωθὲν βάπτισμα τὸν σωματικὴν μόνον ρύπον ἀποσμήχειν δύναται. Εἶπε δὲ ταῦτα κατὰ τῶν Φαρισαίων καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Αφρονες ἐποίησεν; Ενός πλάστου ποίημα καὶ τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχή. Διατί οὖν οὐχὶ καὶ ταύ την καθαρίζετε; Ἐν δὲ τῷ δηλωθέντι κεφαλαίων φανερώτερον εἴρηκε· Φαρισαῖς τυφλέ, καθάρισον πρῶτον τὸ ἐντὸς τοῦ ποτηρίου καὶ τῆς παροψίδος, ἵνα γένηται καὶ τὸ ἐκτὸς αὐτῶν καθαρὸν, καὶ ζήτῆσον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ἐστί. Δείξας περιττὸν καὶ μάταιον • Πλήν τὸ εἰρημένον βάπτισμα, λοιπόν χωρεῖ κατὰ τῆς φι λαργυρίας, ήτις μάλιστα κατεκράτει τούτων καὶ προτρέπεται, δι' ἐλεημοσύνης καθαρίσαι καὶ τὸ σῶμα, καὶ τὴν ψυχήν, λέγων, ὅτι τὰ ἐνόντα, ήγουν, τὰ ἐναποκείμενα χρήματα δότε πένησιν έλεημο- p σύνην, καὶ πάντα ὁμοῦ καθαρισθήσονται, καὶ σῶμα καὶ ψυχή. Οικονομικώτατα δὲ τοῦτο εἶπεν, ἀπαλλάξαι τού- * Marc. vn, 3, 4. * Matth. xxiir, 26. Vers. 57. Ingressus-Vers. 38. prandium. Quemadmodum moris erat, non tantum Parissis, sed et Judæis ominibus. Ait enim Marcus in fine decimi septimi capitis, quod Pharisei et omnes Judai nisi crebro laverint, non capiunt cibum, observan - tes mordicus traditionem seniorum: et a foro revertentes, nisi laverint, non comedunt **. Etenim Deus nusquam hujusmodi lotionem eis præcepit, sed seniores illis tradiderunt cum czleris naConibus (c) communem: idque faciunt, pulantes, se abluere omnem maculam, quæ ipsis in foro adhæsit. Vers. 39. Et ait malitia. Offerente se radionabili occasione arguit omnes Pharisæos iuter capiendum cibum, unquam eos, qui se superiores arbitrarentur cæteris Judæis, quanquam etiam ipsi insipientes essent. llic autem inductis poculis et patinis, apte sumpsit ab ipsis exemplumn, unumquemquo Pharisæorum per hæc insinuans: Et exteriorem quidem ejus partem dicit corpus, tanquam apparens: interiorem vero animam, tanquam absconditam. Objurgat autem eos, ut qui corpora quidem mundabant, animam vero immundam relinguebant. Prædictum enim baptisma, sive lotio, corporales tantum sordes mundare potest. Haec quoque adversus Pharisæos dixit quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 40. Stulti fecit? Ejusdem artificis, aut ſiguli opus sunt, corpus et anima: quare ergo et hanc non mundatis? Prædicto capite maniſestius dixit: Pharisee cace, munda primum interiorem poculi et patina partem, ut munda quoque fiat et pars eorum exterior 88 ; et ibi quære enarrationem. Vers. 41. Verumtamen sunt. Ubi superfluam ac vanam esse ostendit dictam ablutionem, deinceps procedit adversus avaritiam, quæ his maxime do minabatur: et per eleemosynam adhortatur corpus purgare et animam, dicens: De his quæ adsunt, videlicet de repositis divitiis, date pauperibus elecmosynam, et simul omnia mundabuntur, et corpus et anima. Hoc autem maxima dixit providentia,volens ipVaria lectiones el notæ. Hic notandus est locus. Nam in contextu Marci 1. 1. uterque codex habet φαντίσωνται. Item in scholio ad Matth. xv, 1. | Μόνον omittit E. Eodem modo Theophylact. p. 398 C, τὰ πάρχοντα ὑμῖν. Sed hæc interpretatio difficulter probabitur. Equidem malim: Τὸ δὴ δυνατὸν, τὸ εὐα χερὲς καὶ πρόχειρον. Ενόν idem, quod εξόν. Ita apud Synes. t. Ι, p. 99: Ἐκ τῶν ἐνόντων explicatur κατὰ δύναμιν. Ιd. t. II, p. 4. Cinnam. p. 181. Aut. τὰ ἐντός, intellige καθαρίζετε. Ποίῳ δε τρόπῳ; δόντε; ἐλεημοσύνην, κ. τ. λ. lla respondebit Matth. xxm, 26, ubi est, tò èvtó;. (c) Nationibus. Otiose ergo legit ἐθνῶν. Redde, cum calcris ritibus eliam hunc, putantcs.

sos emergente affectione liberare. Solent namque τους τοῦ ἐπιπολάζοντος τέως πάθους βουλόμενος. Ingeniosi præceptores virtutem extollere,ad quam exhortantur; et presertim, quod per eam, qui pe nitus in tenebris versantur,omnia perspicacissime videant (d). Vers.42. Sed va omittere. Predicto quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum de his exacte disputatum est. Væ Vers. 43. Vα - foris. Quinquagesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum de his quoque dixit: Amant primos accubitus in cœnis, et prima sedilia in synagogis, ac salutationes in foris"; et borum lege interpretationen. Vers. 44. Væ— nesciunt. Dictum est de bis quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthaum, ubi illud declaratum est: Va vobis, Scribe et Pharisæi, quia similes estis sepulcris dealbatis", et catera. " Vers. 45. Respondens afficis contumelia. Cum similibus ipse affectibus esset obnoxius, cognovit, quod hac adversus omnes diceret, qui æqualiter errarent. CAP. XLIII. De deploratione legisperitorum. Vers. 46. Αι ipse—onera. Quinquagesimo quinto justa Matthæum capite etiam de his dictum est, ubi habetur: Alligant onera gravia el importabilia.el imponunt in humeros hominum"; quære ergo ibi enarrationein. Utilis est autem opportuna redargutio, quæ arrogantium detrahit vanum fastum. Vers. 47. Va - Vers. 48. monumenta. Manife stius de his scripsit Matthæus quinquagesimo sexto capite; et in eo lege explanationem, a qua etiam hæc tibi captu facilia erunt. Vers. 49. Propterea - persequentur. Sapientiam dicit suam; aut etiam, se ipsum vocat Dei sapientiam..Prædicto enim capite ait Matthæus, cum dixisse: Ecce ego mitto ad vos prophetas et sapientes ne scribas", et cætera, ubi enarrationem aptissimam ad singula verba invenies. Nunc autem more prophetiæ utens,prædicit quod futurum est. Vers. 50. Ut - Vers. 51. ædem. Ibi etiam hæc rationabiliter declarata sunt. Vers. 51. Profecto-ista. Similiter et hæc. Vers. 52. Vo - prohibuistis. Prædicto quinquagesimo sexto capits quære, ubi dicitur: Va vobis ¡cribæ et Pharisæi hypocritæ, quia clauditis regnum cœlorum coram hominibus ª, ubi manifesta ponitur enarratio. Vers. 53. Cum diceret eum. Insistere, lioc est. molesti esse, sive irasci. Quædam vero exemplaria * Matth.xxi, 6. 65 Ibid. 27. Ὅτι ante εἰπεῖν, Α. Ο Ειώθασι γὰρ οἱ εὐμήχανοι διδάσκαλοι ἐξαίρειν τὴν ἀρετὴν, ἐφ᾿ ἣν προτρέπονται τοὺς ἀκρω μένους, ἄλλως τε καὶ τοῖς παντελῶς ἐσκοτισμένοις μέγα καὶ τὸ μικρά φωτισθῆναι. 'Αλλ' οὐαὶ — ἀφιέναι. Ἐν τῷ προῤῥηθέντι που τηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ τούτων ἀκριβῶς ἐρρήθη, Οὐαὶ - ἀγοραῖς. Καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἰρηκε περὶ αὐτῶν· ὅτι Φιλοῦσι τὴν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις, καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς, καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς, καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἑρμηνείαν. Οὐαὶ οὐκ οίδασιν. Εἴρηται καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματο θαῖον, ἔνθα ἡρμηνεύθη τό· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματείς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, δτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἀποκριθεὶς — ὑβρίζεις. Τοῖς ὁμοίοις καὶ αὐτὸς πάθεσιν ἐνεχόμενος, ἔγνω, ὅτι κατά πάντων ταῦτα λέγει, τῶν τὰ ἴσα πλημμελούντων ΚΕΦ. ΜΓ. Περὶ τοῦ ταλανισμοῦ τῶν νομικών. Ο δὲ – φορτίοις. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ πέμπτηρ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. ἔνθα κεῖται τό· Δεσμεύουσι φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα, καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὰ ἐξῆς· καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν εξήγησιν. Χρήσιμος δὲ ὁ εὐκαιρο; ἔλεγχος, και τασπῶν τὴν ματαίαν τῶν ἀλαζόνων ὀφούν. Οὐαὶ μνημεῖα. Φανερώτερον περὶ τούτων ὁ Ματθαῖος ἔγραψεν ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφα λαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐν ἐκείνῳ διασάφησιν, καὶ ἀπ' ἐκείνης εύληπτα καὶ ταῦτά σοι γενήσονται. Διὰ — διώξουσι. Σοφίαν τὴν ἑαυτοῦ λέγει, ἢ καὶ ἑαυτὸν ὀνομάζει σοφίαν τοῦ Θεοῦ· ἐν τῷ ῥηθέντι γὰρ κεφαλαίῳ φησὶν ὁ Ματθαῖος εἰπεῖν αὐτὸν ὅτι Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς καὶ Γραμματεῖς, καὶ τὰ ἑξῆς, ἐν ᾧ τὴν ἐξήγησιν εὑρήσεις ἀνελλιπῶς ἔχουσαν. Τύπῳ δὲ νῦν προφητείας χρησάμενος, προλέγει το μέλλον. "Ira· οἶκου. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα κατὰ λόγον ήρ μηνεύθησαν. Ναὶ — ταύτης. Ομοίως καὶ ταῦτα. Οὐαὶ -- Ακωλύσαις. Ἐν τῷ τοιούτῳ πεντηκοστῷ Εκτῳ κεφαλαίῳ ζήτησον τό· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασι λείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, Ενθα σαφής τέθειται ἡ ἐξήγησις. Λέγοντος αὐτόν. Ενέχειν, ήγουν, ἐγκοτεῖ·, ἐργίζεσθα:. Τινὰ δὲ τῶν ἀντιγράφων, ἐλέγχειν 84 Ibid. 4. ^ Ibid. 36. ** Ibid. 15 Variæ lectiones et notæ. (d) Et praesertim: videant. Reddle: Aiiter etiam tis, qui prorsus sunt obtenebrati, mugnum est, vel Credo, codices nonnullos scholiis instructés exiguum illuminari. Vocabula, άλλως τε καί, no tant explicationem.

sos emergente affectione liberare. Solent namque τους τοῦ ἐπιπολάζοντος τέως πάθους βουλόμενος. Ingeniosi præceptores virtutem extollere,ad quam exhortantur; et presertim, quod per eam, qui pe nitus in tenebris versantur,omnia perspicacissime videant (d). Vers.42. Sed va omittere. Predicto quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum de his exacte disputatum est. Væ Vers. 43. Vα - foris. Quinquagesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum de his quoque dixit: Amant primos accubitus in cœnis, et prima sedilia in synagogis, ac salutationes in foris"; et borum lege interpretationen. Vers. 44. Væ— nesciunt. Dictum est de bis quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthaum, ubi illud declaratum est: Va vobis, Scribe et Pharisæi, quia similes estis sepulcris dealbatis", et catera. " Vers. 45. Respondens afficis contumelia. Cum similibus ipse affectibus esset obnoxius, cognovit, quod hac adversus omnes diceret, qui æqualiter errarent. CAP. XLIII. De deploratione legisperitorum. Vers. 46. Αι ipse—onera. Quinquagesimo quinto justa Matthæum capite etiam de his dictum est, ubi habetur: Alligant onera gravia el importabilia.el imponunt in humeros hominum"; quære ergo ibi enarrationein. Utilis est autem opportuna redargutio, quæ arrogantium detrahit vanum fastum. Vers. 47. Va - Vers. 48. monumenta. Manife stius de his scripsit Matthæus quinquagesimo sexto capite; et in eo lege explanationem, a qua etiam hæc tibi captu facilia erunt. Vers. 49. Propterea - persequentur. Sapientiam dicit suam; aut etiam, se ipsum vocat Dei sapientiam..Prædicto enim capite ait Matthæus, cum dixisse: Ecce ego mitto ad vos prophetas et sapientes ne scribas", et cætera, ubi enarrationem aptissimam ad singula verba invenies. Nunc autem more prophetiæ utens,prædicit quod futurum est. Vers. 50. Ut - Vers. 51. ædem. Ibi etiam hæc rationabiliter declarata sunt. Vers. 51. Profecto-ista. Similiter et hæc. Vers. 52. Vo - prohibuistis. Prædicto quinquagesimo sexto capits quære, ubi dicitur: Va vobis ¡cribæ et Pharisæi hypocritæ, quia clauditis regnum cœlorum coram hominibus ª, ubi manifesta ponitur enarratio. Vers. 53. Cum diceret eum. Insistere, lioc est. molesti esse, sive irasci. Quædam vero exemplaria * Matth.xxi, 6. 65 Ibid. 27. Ὅτι ante εἰπεῖν, Α. Ο Ειώθασι γὰρ οἱ εὐμήχανοι διδάσκαλοι ἐξαίρειν τὴν ἀρετὴν, ἐφ᾿ ἣν προτρέπονται τοὺς ἀκρω μένους, ἄλλως τε καὶ τοῖς παντελῶς ἐσκοτισμένοις μέγα καὶ τὸ μικρά φωτισθῆναι. 'Αλλ' οὐαὶ — ἀφιέναι. Ἐν τῷ προῤῥηθέντι που τηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ τούτων ἀκριβῶς ἐρρήθη, Οὐαὶ - ἀγοραῖς. Καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἰρηκε περὶ αὐτῶν· ὅτι Φιλοῦσι τὴν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις, καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς, καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς, καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἑρμηνείαν. Οὐαὶ οὐκ οίδασιν. Εἴρηται καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματο θαῖον, ἔνθα ἡρμηνεύθη τό· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματείς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, δτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἀποκριθεὶς — ὑβρίζεις. Τοῖς ὁμοίοις καὶ αὐτὸς πάθεσιν ἐνεχόμενος, ἔγνω, ὅτι κατά πάντων ταῦτα λέγει, τῶν τὰ ἴσα πλημμελούντων ΚΕΦ. ΜΓ. Περὶ τοῦ ταλανισμοῦ τῶν νομικών. Ο δὲ – φορτίοις. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ πέμπτηρ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. ἔνθα κεῖται τό· Δεσμεύουσι φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα, καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὰ ἐξῆς· καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν εξήγησιν. Χρήσιμος δὲ ὁ εὐκαιρο; ἔλεγχος, και τασπῶν τὴν ματαίαν τῶν ἀλαζόνων ὀφούν. Οὐαὶ μνημεῖα. Φανερώτερον περὶ τούτων ὁ Ματθαῖος ἔγραψεν ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφα λαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐν ἐκείνῳ διασάφησιν, καὶ ἀπ' ἐκείνης εύληπτα καὶ ταῦτά σοι γενήσονται. Διὰ — διώξουσι. Σοφίαν τὴν ἑαυτοῦ λέγει, ἢ καὶ ἑαυτὸν ὀνομάζει σοφίαν τοῦ Θεοῦ· ἐν τῷ ῥηθέντι γὰρ κεφαλαίῳ φησὶν ὁ Ματθαῖος εἰπεῖν αὐτὸν ὅτι Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς καὶ Γραμματεῖς, καὶ τὰ ἑξῆς, ἐν ᾧ τὴν ἐξήγησιν εὑρήσεις ἀνελλιπῶς ἔχουσαν. Τύπῳ δὲ νῦν προφητείας χρησάμενος, προλέγει το μέλλον. "Ira· οἶκου. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα κατὰ λόγον ήρ μηνεύθησαν. Ναὶ — ταύτης. Ομοίως καὶ ταῦτα. Οὐαὶ -- Ακωλύσαις. Ἐν τῷ τοιούτῳ πεντηκοστῷ Εκτῳ κεφαλαίῳ ζήτησον τό· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασι λείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, Ενθα σαφής τέθειται ἡ ἐξήγησις. Λέγοντος αὐτόν. Ενέχειν, ήγουν, ἐγκοτεῖ·, ἐργίζεσθα:. Τινὰ δὲ τῶν ἀντιγράφων, ἐλέγχειν 84 Ibid. 4. ^ Ibid. 36. ** Ibid. 15 Variæ lectiones et notæ. (d) Et praesertim: videant. Reddle: Aiiter etiam tis, qui prorsus sunt obtenebrati, mugnum est, vel Credo, codices nonnullos scholiis instructés exiguum illuminari. Vocabula, άλλως τε καί, no tant explicationem.

sos emergente affectione liberare. Solent namque τους τοῦ ἐπιπολάζοντος τέως πάθους βουλόμενος. Ingeniosi præceptores virtutem extollere,ad quam exhortantur; et presertim, quod per eam, qui pe nitus in tenebris versantur,omnia perspicacissime videant (d). Vers.42. Sed va omittere. Predicto quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum de his exacte disputatum est. Væ Vers. 43. Vα - foris. Quinquagesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum de his quoque dixit: Amant primos accubitus in cœnis, et prima sedilia in synagogis, ac salutationes in foris"; et borum lege interpretationen. Vers. 44. Væ— nesciunt. Dictum est de bis quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthaum, ubi illud declaratum est: Va vobis, Scribe et Pharisæi, quia similes estis sepulcris dealbatis", et catera. " Vers. 45. Respondens afficis contumelia. Cum similibus ipse affectibus esset obnoxius, cognovit, quod hac adversus omnes diceret, qui æqualiter errarent. CAP. XLIII. De deploratione legisperitorum. Vers. 46. Αι ipse—onera. Quinquagesimo quinto justa Matthæum capite etiam de his dictum est, ubi habetur: Alligant onera gravia el importabilia.el imponunt in humeros hominum"; quære ergo ibi enarrationein. Utilis est autem opportuna redargutio, quæ arrogantium detrahit vanum fastum. Vers. 47. Va - Vers. 48. monumenta. Manife stius de his scripsit Matthæus quinquagesimo sexto capite; et in eo lege explanationem, a qua etiam hæc tibi captu facilia erunt. Vers. 49. Propterea - persequentur. Sapientiam dicit suam; aut etiam, se ipsum vocat Dei sapientiam..Prædicto enim capite ait Matthæus, cum dixisse: Ecce ego mitto ad vos prophetas et sapientes ne scribas", et cætera, ubi enarrationem aptissimam ad singula verba invenies. Nunc autem more prophetiæ utens,prædicit quod futurum est. Vers. 50. Ut - Vers. 51. ædem. Ibi etiam hæc rationabiliter declarata sunt. Vers. 51. Profecto-ista. Similiter et hæc. Vers. 52. Vo - prohibuistis. Prædicto quinquagesimo sexto capits quære, ubi dicitur: Va vobis ¡cribæ et Pharisæi hypocritæ, quia clauditis regnum cœlorum coram hominibus ª, ubi manifesta ponitur enarratio. Vers. 53. Cum diceret eum. Insistere, lioc est. molesti esse, sive irasci. Quædam vero exemplaria * Matth.xxi, 6. 65 Ibid. 27. Ὅτι ante εἰπεῖν, Α. Ο Ειώθασι γὰρ οἱ εὐμήχανοι διδάσκαλοι ἐξαίρειν τὴν ἀρετὴν, ἐφ᾿ ἣν προτρέπονται τοὺς ἀκρω μένους, ἄλλως τε καὶ τοῖς παντελῶς ἐσκοτισμένοις μέγα καὶ τὸ μικρά φωτισθῆναι. 'Αλλ' οὐαὶ — ἀφιέναι. Ἐν τῷ προῤῥηθέντι που τηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ τούτων ἀκριβῶς ἐρρήθη, Οὐαὶ - ἀγοραῖς. Καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἰρηκε περὶ αὐτῶν· ὅτι Φιλοῦσι τὴν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις, καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς, καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς, καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἑρμηνείαν. Οὐαὶ οὐκ οίδασιν. Εἴρηται καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματο θαῖον, ἔνθα ἡρμηνεύθη τό· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματείς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, δτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἀποκριθεὶς — ὑβρίζεις. Τοῖς ὁμοίοις καὶ αὐτὸς πάθεσιν ἐνεχόμενος, ἔγνω, ὅτι κατά πάντων ταῦτα λέγει, τῶν τὰ ἴσα πλημμελούντων ΚΕΦ. ΜΓ. Περὶ τοῦ ταλανισμοῦ τῶν νομικών. Ο δὲ – φορτίοις. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ πέμπτηρ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. ἔνθα κεῖται τό· Δεσμεύουσι φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα, καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὰ ἐξῆς· καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν εξήγησιν. Χρήσιμος δὲ ὁ εὐκαιρο; ἔλεγχος, και τασπῶν τὴν ματαίαν τῶν ἀλαζόνων ὀφούν. Οὐαὶ μνημεῖα. Φανερώτερον περὶ τούτων ὁ Ματθαῖος ἔγραψεν ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφα λαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐν ἐκείνῳ διασάφησιν, καὶ ἀπ' ἐκείνης εύληπτα καὶ ταῦτά σοι γενήσονται. Διὰ — διώξουσι. Σοφίαν τὴν ἑαυτοῦ λέγει, ἢ καὶ ἑαυτὸν ὀνομάζει σοφίαν τοῦ Θεοῦ· ἐν τῷ ῥηθέντι γὰρ κεφαλαίῳ φησὶν ὁ Ματθαῖος εἰπεῖν αὐτὸν ὅτι Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς καὶ Γραμματεῖς, καὶ τὰ ἑξῆς, ἐν ᾧ τὴν ἐξήγησιν εὑρήσεις ἀνελλιπῶς ἔχουσαν. Τύπῳ δὲ νῦν προφητείας χρησάμενος, προλέγει το μέλλον. "Ira· οἶκου. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα κατὰ λόγον ήρ μηνεύθησαν. Ναὶ — ταύτης. Ομοίως καὶ ταῦτα. Οὐαὶ -- Ακωλύσαις. Ἐν τῷ τοιούτῳ πεντηκοστῷ Εκτῳ κεφαλαίῳ ζήτησον τό· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασι λείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, Ενθα σαφής τέθειται ἡ ἐξήγησις. Λέγοντος αὐτόν. Ενέχειν, ήγουν, ἐγκοτεῖ·, ἐργίζεσθα:. Τινὰ δὲ τῶν ἀντιγράφων, ἐλέγχειν 84 Ibid. 4. ^ Ibid. 36. ** Ibid. 15 Variæ lectiones et notæ. (d) Et praesertim: videant. Reddle: Aiiter etiam tis, qui prorsus sunt obtenebrati, mugnum est, vel Credo, codices nonnullos scholiis instructés exiguum illuminari. Vocabula, άλλως τε καί, no tant explicationem.

sos emergente affectione liberare. Solent namque τους τοῦ ἐπιπολάζοντος τέως πάθους βουλόμενος. Ingeniosi præceptores virtutem extollere,ad quam exhortantur; et presertim, quod per eam, qui pe nitus in tenebris versantur,omnia perspicacissime videant (d). Vers.42. Sed va omittere. Predicto quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthæum de his exacte disputatum est. Væ Vers. 43. Vα - foris. Quinquagesimo quinto capite Evangelii secundum Matthæum de his quoque dixit: Amant primos accubitus in cœnis, et prima sedilia in synagogis, ac salutationes in foris"; et borum lege interpretationen. Vers. 44. Væ— nesciunt. Dictum est de bis quinquagesimo sexto capite Evangelii secundum Matthaum, ubi illud declaratum est: Va vobis, Scribe et Pharisæi, quia similes estis sepulcris dealbatis", et catera. " Vers. 45. Respondens afficis contumelia. Cum similibus ipse affectibus esset obnoxius, cognovit, quod hac adversus omnes diceret, qui æqualiter errarent. CAP. XLIII. De deploratione legisperitorum. Vers. 46. Αι ipse—onera. Quinquagesimo quinto justa Matthæum capite etiam de his dictum est, ubi habetur: Alligant onera gravia el importabilia.el imponunt in humeros hominum"; quære ergo ibi enarrationein. Utilis est autem opportuna redargutio, quæ arrogantium detrahit vanum fastum. Vers. 47. Va - Vers. 48. monumenta. Manife stius de his scripsit Matthæus quinquagesimo sexto capite; et in eo lege explanationem, a qua etiam hæc tibi captu facilia erunt. Vers. 49. Propterea - persequentur. Sapientiam dicit suam; aut etiam, se ipsum vocat Dei sapientiam..Prædicto enim capite ait Matthæus, cum dixisse: Ecce ego mitto ad vos prophetas et sapientes ne scribas", et cætera, ubi enarrationem aptissimam ad singula verba invenies. Nunc autem more prophetiæ utens,prædicit quod futurum est. Vers. 50. Ut - Vers. 51. ædem. Ibi etiam hæc rationabiliter declarata sunt. Vers. 51. Profecto-ista. Similiter et hæc. Vers. 52. Vo - prohibuistis. Prædicto quinquagesimo sexto capits quære, ubi dicitur: Va vobis ¡cribæ et Pharisæi hypocritæ, quia clauditis regnum cœlorum coram hominibus ª, ubi manifesta ponitur enarratio. Vers. 53. Cum diceret eum. Insistere, lioc est. molesti esse, sive irasci. Quædam vero exemplaria * Matth.xxi, 6. 65 Ibid. 27. Ὅτι ante εἰπεῖν, Α. Ο Ειώθασι γὰρ οἱ εὐμήχανοι διδάσκαλοι ἐξαίρειν τὴν ἀρετὴν, ἐφ᾿ ἣν προτρέπονται τοὺς ἀκρω μένους, ἄλλως τε καὶ τοῖς παντελῶς ἐσκοτισμένοις μέγα καὶ τὸ μικρά φωτισθῆναι. 'Αλλ' οὐαὶ — ἀφιέναι. Ἐν τῷ προῤῥηθέντι που τηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον περὶ τούτων ἀκριβῶς ἐρρήθη, Οὐαὶ - ἀγοραῖς. Καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἰρηκε περὶ αὐτῶν· ὅτι Φιλοῦσι τὴν πρωτοκλισίαν ἐν τοῖς δείπνοις, καὶ τὰς πρωτοκαθεδρίας ἐν ταῖς συναγωγαῖς, καὶ τοὺς ἀσπασμοὺς ἐν ταῖς ἀγοραῖς, καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἑρμηνείαν. Οὐαὶ οὐκ οίδασιν. Εἴρηται καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματο θαῖον, ἔνθα ἡρμηνεύθη τό· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματείς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, δτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἀποκριθεὶς — ὑβρίζεις. Τοῖς ὁμοίοις καὶ αὐτὸς πάθεσιν ἐνεχόμενος, ἔγνω, ὅτι κατά πάντων ταῦτα λέγει, τῶν τὰ ἴσα πλημμελούντων ΚΕΦ. ΜΓ. Περὶ τοῦ ταλανισμοῦ τῶν νομικών. Ο δὲ – φορτίοις. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ πέμπτηρ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον καὶ περὶ τούτων ἐῤῥήθη. ἔνθα κεῖται τό· Δεσμεύουσι φορτία βαρέα καὶ δυσβάστακτα, καὶ ἐπιτιθέασιν ἐπὶ τοὺς ὤμους τῶν ἀνθρώπων, καὶ τὰ ἐξῆς· καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν εξήγησιν. Χρήσιμος δὲ ὁ εὐκαιρο; ἔλεγχος, και τασπῶν τὴν ματαίαν τῶν ἀλαζόνων ὀφούν. Οὐαὶ μνημεῖα. Φανερώτερον περὶ τούτων ὁ Ματθαῖος ἔγραψεν ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφα λαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐν ἐκείνῳ διασάφησιν, καὶ ἀπ' ἐκείνης εύληπτα καὶ ταῦτά σοι γενήσονται. Διὰ — διώξουσι. Σοφίαν τὴν ἑαυτοῦ λέγει, ἢ καὶ ἑαυτὸν ὀνομάζει σοφίαν τοῦ Θεοῦ· ἐν τῷ ῥηθέντι γὰρ κεφαλαίῳ φησὶν ὁ Ματθαῖος εἰπεῖν αὐτὸν ὅτι Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω πρὸς ὑμᾶς προφήτας καὶ σοφοὺς καὶ Γραμματεῖς, καὶ τὰ ἑξῆς, ἐν ᾧ τὴν ἐξήγησιν εὑρήσεις ἀνελλιπῶς ἔχουσαν. Τύπῳ δὲ νῦν προφητείας χρησάμενος, προλέγει το μέλλον. "Ira· οἶκου. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα κατὰ λόγον ήρ μηνεύθησαν. Ναὶ — ταύτης. Ομοίως καὶ ταῦτα. Οὐαὶ -- Ακωλύσαις. Ἐν τῷ τοιούτῳ πεντηκοστῷ Εκτῳ κεφαλαίῳ ζήτησον τό· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασι λείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, Ενθα σαφής τέθειται ἡ ἐξήγησις. Λέγοντος αὐτόν. Ενέχειν, ήγουν, ἐγκοτεῖ·, ἐργίζεσθα:. Τινὰ δὲ τῶν ἀντιγράφων, ἐλέγχειν 84 Ibid. 4. ^ Ibid. 36. ** Ibid. 15 Variæ lectiones et notæ. (d) Et praesertim: videant. Reddle: Aiiter etiam tis, qui prorsus sunt obtenebrati, mugnum est, vel Credo, codices nonnullos scholiis instructés exiguum illuminari. Vocabula, άλλως τε καί, no tant explicationem.

CAP. XI. γράφουσιν, εἴτουν, διαλέγεσθαι. Τὸ δὲ ἀποστοματί- ελέγχειν scribunt. id est arguere, sive disputare. ζειν δηλοῖ τὸ ἀπαιτεῖν αὐτοσχεδίους καὶ ἀνεπισκέ στους ἀποκρίσεις ερωτημάτων δολερῶν. Περί· αὐτόν. Ἐν πολλοῖς προβλήμασιν ἐπιβου λεύοντες αὐτῷ. Εἶτα πρόσκειται καὶ ἡ αἰτία τῆς τοιαύτης μηχανής. Ζητοῦντες – αὐτοῦ. φοντο γὰρ τῷ αἰφνιδία καὶ ἀπροόπτῳ περιτρέψαι πάντω; αὐτόν· ἀλλὰ πανσόφως έλυε πάντα, καὶ εὐχερῶς ἀπεκρίνετο. ΚΕΦ. ΜΔ'. Περὶ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων. Εν οἷς ὑπόκρισις. Ἐπεὶ ἐν ὑποκρίσει καὶ νῦν ἠρώτων, φανερῶς μὲν ζητοῦντες μαθεῖν, τρυφίως δὲ ἐπιβουλεύοντες, ἐξασφαλίζεται τους μαθητὰς, φυλάττειν ἑαυτοὺς ἀπὸ τῆς ὑποκρίσεως αὐ τῶν, καὶ μὴ ἁπλῶς αὐτῇ περιπίπτειν. Παρήγγειλε δὲ αὐτοῖς περὶ τῆς τοιαύτης ζύμης καὶ ἐν τῷ τριαποστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. [Μυριάδα; οἶμαι λέγειν την πολυπλήθεια» τοῦ ὄχλου. Ειώθαμεν γὰρ μυρίους λέγειν, τους πολλούς.] Οὐδὲν γνωσθήσεται. Καὶ ταῦτα περὶ τῆς ὑποκρίσεως αὐτῶν εἶπε, διδάσκων, ὅτι ἐλεγχθήσετει ἐν ἡμέρᾳ τῆς παγκοσμίου κρίσεως. Καὶ ἐπεὶ παν διαγινώσκεται τότε, καὶ πρᾶξις καὶ λόγος καὶ νόημα, περιττὴ νῦν καὶ ἄχρηστος ἡ ὑπόκρισις. Ανθ' ὧν - δωμάτων. Εσχημάτισται μὲν πρὸς G τοὺς μαθητὰς ὁ λόγος, εἴρηται δὲ καὶ οὗτος περὶ ἐκείνων, ὅτι ὅτα καθ' ἑαυτοὺς ἐνθυμηθῶσιν, ἢ καὶ πρὸς ἀλλήλους λάθρα κοινολογήσωνται, πάντα τότε δημοσιευθήσονται παρὰ τοῦ πάντα γινώσκοντος Θεοῦ. Φῶς γὰρ καὶ δώματα, την δημοσίευσιν ὠνόμασε. Τὸ δὲ, ἀνθ' ὧν, ἀντὶ τοῦ, διὰ τοῦτο, διότι οὐδὲν κρυβήσεται. Quod autem sequitur ἀποστοματίζειν, significat extemporales et non consideratas responsiones dolosarum interrogationum expetere (ideoque vertimus, ab ore interrogare). Vers. 53. De - Vers. 54. ei. In multis problematis insidiantes ei. Deinde additur et causa talis technæ (e), scu conatus. Vers. 34. Quarentes eum. Putabant eninı repente et de improviso in errorem omnino illum inducere. Verum sapientissime dissolvebat omnia, facileque respondebat, CAP. XLIV, De fermento Pharisæorum. Cap. XII. Vers. 1 Inter hypocrisis. Quia etiam nunc pet hypocrisin interrogabant, apparenter quidem discere quærentes,occulte vero insidiantes, discipulos suos omnino munit,ut caveant sibi ab hypocrisi illorum, ne imprudenter in eam incidant. De hoc autem fermento etiam illis præcepit trisesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum. Η Μυριάδας, puto, appellat multitudinem popull. Solemus enim μυρίους appellare multos. Vers. 2. Nihilcognoscetur. Etiam hæc de hypocrisi dixit eorum, docens, quod arguctur in die universalis judicii. Et quia tunc omnia cognoscentur et opera, et sermones ac cogitatus, superflua nunc est et inutilis hypocrisis. Vers. 5. Quoniam tecta. Factus quidem est ad discipulos sermo, verum et hic potius de illis dictus est, quod quecunque apud sese cogitarent, vel etiam inter se mutuo clam communicarent, omnia tunc a Deo publicabuntur,qui cuncta eognovil. Lumen enim et tecta, publicationemn nominavit: Quoniam, id est, propterea, quia nibil occultum erit. Ταῦτα δὲ καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ Ilæc etiam decimo nono juxta Matthæum caτοῦ κατὰ Ματθαῖον μετεχειρίσατο καθ' ετέραν pite tractavit, quanquam secundum alium intelἔγνοιαν. Λέγω - φοβήθητε. Ὁ ἀπείρου ταπεινώσεως καὶ ἀγάπης! Φίλους καλεῖ τοὺς δούλους, εἰδὼς, ὅτι φι λοῦσιν αὐτὸν ἐν ὅλῃ καρδίᾳ καὶ ἐν ὅλῃ ψυχῇ καὶ ἐν ὅλῃ διανοίς· τὸ δὲ, Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα, καὶ τὰ ἑξῆς, εἶπε καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Ἐν διαφόροις γὰρ καιροῖς πολλάκις τὰ αὐτὰ παραινεῖ τοῖς ἀποστόλοις, ἐνσημανθῆναι ταῦτα ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν βουλόμενος. Εν lectum. Vers. 4, Dico Vers. 5. timete. O immensitatem humilitatis ac dilectionis! Amices vocal servos, sciens, quod se ament ex toto corde, et ex tota anima, et ex tota mënte. Quod autem dicit: Ne terreamini ab his, qui occidunt corpus, el.cxtera, dixit etiam prædicto capite decimo nono Evangelil secundum Matthaeum; et ibi horum quærito enarrationem. Variis enim opportunitatibus ac temporibus apostolos de iisdem frequenter admonebat: volens hæc animabus corum infigi tena - cius. Variæ lectiones et notæ. ita habere. In hujusmodi codicem incidit Theophylactus, qui in codice Mosquensi m. ita habet. Id enim compertum habeo, Euthymium et Theophylactum hujusmodi codices ad manus habuisse, cujusmodi sunt Mosquenses N. Testamenti a. d. e. 10. Ex eis etiam hoc loco repetita est interpretatio voTechn. forte ergo legit τέχνης. cabuli ἀποστοματίζειν. Kal, abest A. Ilaec uterque in margine exhibet. Ilentenius non agnoscit. Αποκτενούντων, Α.

CAP. XI. γράφουσιν, εἴτουν, διαλέγεσθαι. Τὸ δὲ ἀποστοματί- ελέγχειν scribunt. id est arguere, sive disputare. ζειν δηλοῖ τὸ ἀπαιτεῖν αὐτοσχεδίους καὶ ἀνεπισκέ στους ἀποκρίσεις ερωτημάτων δολερῶν. Περί· αὐτόν. Ἐν πολλοῖς προβλήμασιν ἐπιβου λεύοντες αὐτῷ. Εἶτα πρόσκειται καὶ ἡ αἰτία τῆς τοιαύτης μηχανής. Ζητοῦντες – αὐτοῦ. φοντο γὰρ τῷ αἰφνιδία καὶ ἀπροόπτῳ περιτρέψαι πάντω; αὐτόν· ἀλλὰ πανσόφως έλυε πάντα, καὶ εὐχερῶς ἀπεκρίνετο. ΚΕΦ. ΜΔ'. Περὶ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων. Εν οἷς ὑπόκρισις. Ἐπεὶ ἐν ὑποκρίσει καὶ νῦν ἠρώτων, φανερῶς μὲν ζητοῦντες μαθεῖν, τρυφίως δὲ ἐπιβουλεύοντες, ἐξασφαλίζεται τους μαθητὰς, φυλάττειν ἑαυτοὺς ἀπὸ τῆς ὑποκρίσεως αὐ τῶν, καὶ μὴ ἁπλῶς αὐτῇ περιπίπτειν. Παρήγγειλε δὲ αὐτοῖς περὶ τῆς τοιαύτης ζύμης καὶ ἐν τῷ τριαποστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. [Μυριάδα; οἶμαι λέγειν την πολυπλήθεια» τοῦ ὄχλου. Ειώθαμεν γὰρ μυρίους λέγειν, τους πολλούς.] Οὐδὲν γνωσθήσεται. Καὶ ταῦτα περὶ τῆς ὑποκρίσεως αὐτῶν εἶπε, διδάσκων, ὅτι ἐλεγχθήσετει ἐν ἡμέρᾳ τῆς παγκοσμίου κρίσεως. Καὶ ἐπεὶ παν διαγινώσκεται τότε, καὶ πρᾶξις καὶ λόγος καὶ νόημα, περιττὴ νῦν καὶ ἄχρηστος ἡ ὑπόκρισις. Ανθ' ὧν - δωμάτων. Εσχημάτισται μὲν πρὸς G τοὺς μαθητὰς ὁ λόγος, εἴρηται δὲ καὶ οὗτος περὶ ἐκείνων, ὅτι ὅτα καθ' ἑαυτοὺς ἐνθυμηθῶσιν, ἢ καὶ πρὸς ἀλλήλους λάθρα κοινολογήσωνται, πάντα τότε δημοσιευθήσονται παρὰ τοῦ πάντα γινώσκοντος Θεοῦ. Φῶς γὰρ καὶ δώματα, την δημοσίευσιν ὠνόμασε. Τὸ δὲ, ἀνθ' ὧν, ἀντὶ τοῦ, διὰ τοῦτο, διότι οὐδὲν κρυβήσεται. Quod autem sequitur ἀποστοματίζειν, significat extemporales et non consideratas responsiones dolosarum interrogationum expetere (ideoque vertimus, ab ore interrogare). Vers. 53. De - Vers. 54. ei. In multis problematis insidiantes ei. Deinde additur et causa talis technæ (e), scu conatus. Vers. 34. Quarentes eum. Putabant eninı repente et de improviso in errorem omnino illum inducere. Verum sapientissime dissolvebat omnia, facileque respondebat, CAP. XLIV, De fermento Pharisæorum. Cap. XII. Vers. 1 Inter hypocrisis. Quia etiam nunc pet hypocrisin interrogabant, apparenter quidem discere quærentes,occulte vero insidiantes, discipulos suos omnino munit,ut caveant sibi ab hypocrisi illorum, ne imprudenter in eam incidant. De hoc autem fermento etiam illis præcepit trisesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum. Η Μυριάδας, puto, appellat multitudinem popull. Solemus enim μυρίους appellare multos. Vers. 2. Nihilcognoscetur. Etiam hæc de hypocrisi dixit eorum, docens, quod arguctur in die universalis judicii. Et quia tunc omnia cognoscentur et opera, et sermones ac cogitatus, superflua nunc est et inutilis hypocrisis. Vers. 5. Quoniam tecta. Factus quidem est ad discipulos sermo, verum et hic potius de illis dictus est, quod quecunque apud sese cogitarent, vel etiam inter se mutuo clam communicarent, omnia tunc a Deo publicabuntur,qui cuncta eognovil. Lumen enim et tecta, publicationemn nominavit: Quoniam, id est, propterea, quia nibil occultum erit. Ταῦτα δὲ καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ Ilæc etiam decimo nono juxta Matthæum caτοῦ κατὰ Ματθαῖον μετεχειρίσατο καθ' ετέραν pite tractavit, quanquam secundum alium intelἔγνοιαν. Λέγω - φοβήθητε. Ὁ ἀπείρου ταπεινώσεως καὶ ἀγάπης! Φίλους καλεῖ τοὺς δούλους, εἰδὼς, ὅτι φι λοῦσιν αὐτὸν ἐν ὅλῃ καρδίᾳ καὶ ἐν ὅλῃ ψυχῇ καὶ ἐν ὅλῃ διανοίς· τὸ δὲ, Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα, καὶ τὰ ἑξῆς, εἶπε καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Ἐν διαφόροις γὰρ καιροῖς πολλάκις τὰ αὐτὰ παραινεῖ τοῖς ἀποστόλοις, ἐνσημανθῆναι ταῦτα ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν βουλόμενος. Εν lectum. Vers. 4, Dico Vers. 5. timete. O immensitatem humilitatis ac dilectionis! Amices vocal servos, sciens, quod se ament ex toto corde, et ex tota anima, et ex tota mënte. Quod autem dicit: Ne terreamini ab his, qui occidunt corpus, el.cxtera, dixit etiam prædicto capite decimo nono Evangelil secundum Matthaeum; et ibi horum quærito enarrationem. Variis enim opportunitatibus ac temporibus apostolos de iisdem frequenter admonebat: volens hæc animabus corum infigi tena - cius. Variæ lectiones et notæ. ita habere. In hujusmodi codicem incidit Theophylactus, qui in codice Mosquensi m. ita habet. Id enim compertum habeo, Euthymium et Theophylactum hujusmodi codices ad manus habuisse, cujusmodi sunt Mosquenses N. Testamenti a. d. e. 10. Ex eis etiam hoc loco repetita est interpretatio voTechn. forte ergo legit τέχνης. cabuli ἀποστοματίζειν. Kal, abest A. Ilaec uterque in margine exhibet. Ilentenius non agnoscit. Αποκτενούντων, Α.

CAP. XI. γράφουσιν, εἴτουν, διαλέγεσθαι. Τὸ δὲ ἀποστοματί- ελέγχειν scribunt. id est arguere, sive disputare. ζειν δηλοῖ τὸ ἀπαιτεῖν αὐτοσχεδίους καὶ ἀνεπισκέ στους ἀποκρίσεις ερωτημάτων δολερῶν. Περί· αὐτόν. Ἐν πολλοῖς προβλήμασιν ἐπιβου λεύοντες αὐτῷ. Εἶτα πρόσκειται καὶ ἡ αἰτία τῆς τοιαύτης μηχανής. Ζητοῦντες – αὐτοῦ. φοντο γὰρ τῷ αἰφνιδία καὶ ἀπροόπτῳ περιτρέψαι πάντω; αὐτόν· ἀλλὰ πανσόφως έλυε πάντα, καὶ εὐχερῶς ἀπεκρίνετο. ΚΕΦ. ΜΔ'. Περὶ τῆς ζύμης τῶν Φαρισαίων. Εν οἷς ὑπόκρισις. Ἐπεὶ ἐν ὑποκρίσει καὶ νῦν ἠρώτων, φανερῶς μὲν ζητοῦντες μαθεῖν, τρυφίως δὲ ἐπιβουλεύοντες, ἐξασφαλίζεται τους μαθητὰς, φυλάττειν ἑαυτοὺς ἀπὸ τῆς ὑποκρίσεως αὐ τῶν, καὶ μὴ ἁπλῶς αὐτῇ περιπίπτειν. Παρήγγειλε δὲ αὐτοῖς περὶ τῆς τοιαύτης ζύμης καὶ ἐν τῷ τριαποστῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. [Μυριάδα; οἶμαι λέγειν την πολυπλήθεια» τοῦ ὄχλου. Ειώθαμεν γὰρ μυρίους λέγειν, τους πολλούς.] Οὐδὲν γνωσθήσεται. Καὶ ταῦτα περὶ τῆς ὑποκρίσεως αὐτῶν εἶπε, διδάσκων, ὅτι ἐλεγχθήσετει ἐν ἡμέρᾳ τῆς παγκοσμίου κρίσεως. Καὶ ἐπεὶ παν διαγινώσκεται τότε, καὶ πρᾶξις καὶ λόγος καὶ νόημα, περιττὴ νῦν καὶ ἄχρηστος ἡ ὑπόκρισις. Ανθ' ὧν - δωμάτων. Εσχημάτισται μὲν πρὸς G τοὺς μαθητὰς ὁ λόγος, εἴρηται δὲ καὶ οὗτος περὶ ἐκείνων, ὅτι ὅτα καθ' ἑαυτοὺς ἐνθυμηθῶσιν, ἢ καὶ πρὸς ἀλλήλους λάθρα κοινολογήσωνται, πάντα τότε δημοσιευθήσονται παρὰ τοῦ πάντα γινώσκοντος Θεοῦ. Φῶς γὰρ καὶ δώματα, την δημοσίευσιν ὠνόμασε. Τὸ δὲ, ἀνθ' ὧν, ἀντὶ τοῦ, διὰ τοῦτο, διότι οὐδὲν κρυβήσεται. Quod autem sequitur ἀποστοματίζειν, significat extemporales et non consideratas responsiones dolosarum interrogationum expetere (ideoque vertimus, ab ore interrogare). Vers. 53. De - Vers. 54. ei. In multis problematis insidiantes ei. Deinde additur et causa talis technæ (e), scu conatus. Vers. 34. Quarentes eum. Putabant eninı repente et de improviso in errorem omnino illum inducere. Verum sapientissime dissolvebat omnia, facileque respondebat, CAP. XLIV, De fermento Pharisæorum. Cap. XII. Vers. 1 Inter hypocrisis. Quia etiam nunc pet hypocrisin interrogabant, apparenter quidem discere quærentes,occulte vero insidiantes, discipulos suos omnino munit,ut caveant sibi ab hypocrisi illorum, ne imprudenter in eam incidant. De hoc autem fermento etiam illis præcepit trisesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum. Η Μυριάδας, puto, appellat multitudinem popull. Solemus enim μυρίους appellare multos. Vers. 2. Nihilcognoscetur. Etiam hæc de hypocrisi dixit eorum, docens, quod arguctur in die universalis judicii. Et quia tunc omnia cognoscentur et opera, et sermones ac cogitatus, superflua nunc est et inutilis hypocrisis. Vers. 5. Quoniam tecta. Factus quidem est ad discipulos sermo, verum et hic potius de illis dictus est, quod quecunque apud sese cogitarent, vel etiam inter se mutuo clam communicarent, omnia tunc a Deo publicabuntur,qui cuncta eognovil. Lumen enim et tecta, publicationemn nominavit: Quoniam, id est, propterea, quia nibil occultum erit. Ταῦτα δὲ καὶ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ Ilæc etiam decimo nono juxta Matthæum caτοῦ κατὰ Ματθαῖον μετεχειρίσατο καθ' ετέραν pite tractavit, quanquam secundum alium intelἔγνοιαν. Λέγω - φοβήθητε. Ὁ ἀπείρου ταπεινώσεως καὶ ἀγάπης! Φίλους καλεῖ τοὺς δούλους, εἰδὼς, ὅτι φι λοῦσιν αὐτὸν ἐν ὅλῃ καρδίᾳ καὶ ἐν ὅλῃ ψυχῇ καὶ ἐν ὅλῃ διανοίς· τὸ δὲ, Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ τῶν ἀποκτενόντων τὸ σῶμα, καὶ τὰ ἑξῆς, εἶπε καὶ ἐν τῷ δηλωθέντι ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων ἐξήγησιν. Ἐν διαφόροις γὰρ καιροῖς πολλάκις τὰ αὐτὰ παραινεῖ τοῖς ἀποστόλοις, ἐνσημανθῆναι ταῦτα ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν βουλόμενος. Εν lectum. Vers. 4, Dico Vers. 5. timete. O immensitatem humilitatis ac dilectionis! Amices vocal servos, sciens, quod se ament ex toto corde, et ex tota anima, et ex tota mënte. Quod autem dicit: Ne terreamini ab his, qui occidunt corpus, el.cxtera, dixit etiam prædicto capite decimo nono Evangelil secundum Matthaeum; et ibi horum quærito enarrationem. Variis enim opportunitatibus ac temporibus apostolos de iisdem frequenter admonebat: volens hæc animabus corum infigi tena - cius. Variæ lectiones et notæ. ita habere. In hujusmodi codicem incidit Theophylactus, qui in codice Mosquensi m. ita habet. Id enim compertum habeo, Euthymium et Theophylactum hujusmodi codices ad manus habuisse, cujusmodi sunt Mosquenses N. Testamenti a. d. e. 10. Ex eis etiam hoc loco repetita est interpretatio voTechn. forte ergo legit τέχνης. cabuli ἀποστοματίζειν. Kal, abest A. Ilaec uterque in margine exhibet. Ilentenius non agnoscit. Αποκτενούντων, Α.

Vers. 6. Nonne - Vers. 7. pluris estis. Similiter & et hæc dixit eodem capite. Aliamen ibi duos parvulo asse sive assario, væniro dixit", hic autem quinque passeres parvis assibus duobus. Et verislmile est tunc aliter væniisse, nunc vero aliter. J.ege ergo et eam, quæ ibi posita est enarrationeni. Vers. 8, Dico Vers. 9. Dei. Pari modo et hec consequenter dixit eodem capite: sed ibi dixit: Coram Patre meo, qui est in caliero, hic autem: Coram angelis Dei. Est autem indifferens. Nam Patri ejus et ipsi sanctoque Spiritui, tempore judicii assistent simul et angeli. Vero. 10. Et quicunque remittetur. Quære vicesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum interpretationem illius dicti: Quicunque dixerit contra Filium hominis, remittetur ei*, bene ac nullo præterinisso continentem. Vers. 11. Cum autem· Vers. 12. oporteat dicere. Iliac etiam dixit nono capite Evangelii juxta Matthæum; et in eo lege dicti illius enarrationein: Cum autem tradiderint vos, nolite solliciti esse, gnomodo ant quid loquamini “ CAP. XLV. De eo qui volebat dividere hæredita- tem. Vers. 13. Ait — Vers. 14. super vos? Mansnele illum, tanquam de minimis verba facientem, rejecit. Cum enim avarus esset, ac pecuniæ desiderio flagraret: quod animæ necessarium erat, ejusque saluti utile, petere omisit: corporale autem requisivit, majorem babens curam corporis quam animæ. Reprehendit ergo petitionem illius Christus, respondens, quod non pecuniarum, aut possessionum divisor, sed regni coelestis, tanquam Imereditatis, dator advenisset. Vers. 15. Et ait — avaritia. Opportune sumpta occasione apud discipulos protestatur: avaritiam vo⚫ cans, plus habere, quam quod sufficiat, aut sit necessarium. Vers. 15. Quia - ejus. Non quia homo quispiam divitiis abundat, vita ejus abundat ex tali abundantia ejus. Admonet itaque ab avaritia fugiendum, quia non secundum hanc accedit vitæ mensura. Deinde etiam parabolam profert ostenden!em, quod avaritia sollicitudinem quidem affert ac mærorem, vitam vero addere non potest. Itaque avarum esse non solum inutile est, verum etiam nocivum. Οὐχὶ — διαφέρετε. Ομοίως εἶπε καὶ ταῦτα ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ, πλὴν ἐκεῖ μὲν δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖσθαι εἴρηκεν· ἐνταῦθα δὲ, πέντε στρουθία ἀσσαρίων δύο. Καὶ εἰκὸς, τότε μὲν, ἑτέρως νῦν δὲ ἑτέρως ταῦτα πωλεῖσθαι. Ανάγνωθι οὖν κἀκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Λέγω - τοῦ Θεοῦ. Ωσαύτως καὶ ταῦτα ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καθεξής εἴρηκεν. Αλλ' ἐκεῖ μὲν, ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, εἶπεν ἐνταῦθα δὲ, ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Ἔστι δὲ ἀδιάφορον. Τῷ Πατρὶ γὰρ αὐτοῦ, καὶ αὐτῷ, καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, οἱ ἄγγελοι παρίσταν ται κατὰ τὸν καιρὸν τῆς κρίσεως. Καὶ πᾶς — ἀφεθήσεται. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστα δευτέρῳ κεφαλαίῳ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἀφεθήσεται αὐτῷ· καλῶς τε καὶ ἀνελλιπῶν ἔχουσαν. "Οταν δὲ δεῖ εἰπεῖν. Εἶπε ταῦτα καὶ τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οταν & παραδιδῶσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσητε, πως γι λαλήσετε. ΚΕΦ. ΜΕ'. Περί του θελήσαντος μερίσασθε τὴν οὐσίαν. Εἶπε ἐφ' ὑμᾶς; Πράως αὐτὸν, ὡς σμικρολόγυ, απεπέμψατο. Ερασιχρήματος γὰρ ὢν καὶ φλοκτήμων, ἀφῆκε μὲν αἰτεῖν ἀναγκαῖόν τι τῇ ψυχῇ καὶ χρήσιμον εἰς σωτηρίαν αὐτῆς, ἐζήτησε δὲ σωμα τικόν, πλείονα φροντίδα τοῦ σώματος παρὰ τὴν ψυ χὴν ποιούμενος. Εμέμψατο οὖν τὴν αἴτησιν αὐτοῦ ὁ Χριστός, ἀποκριθεὶς δὲ ὅτι οὐ χρημάτων μεριστής, ἀλλὰ βασιλείας οὐρανίου κληροδότη; ἐλήλυθα. Elxs πλεονεξίας. Ευκαιρου λαβόμενος ἀφορο μῆς, διαμαρτύρεται πρὸς τοὺς μαθητάς, πλεονεξίαν λέγων τὸ, πλέον ἔχειν τοῦ ἀρκοῦντος, ἤτοι τοῦ ἀναγκαίου. Ότι αὐτοῦ. Οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινὶ ἀνθρώπῳ πλοῦτον ἡ ζωὴ αὐτῷ παραμένει ἐκ τῆς τοιαύτης περιουσίας αὐτοῦ. Παραινεί τοίνυν φεύγειν τὴν πλεονεξίαν, διότι οὐκ ἐκ ταύτης προστίθεται μέσ τρον ζωῆς. Εἶτα ἐπιφέρει καὶ παραβολὴν, ἐμφαίνουσαν, ὅτι ἡ πλεονεξία μερίμνας μὲν καὶ λύπας προξε νεῖ· ζωὴν δὲ προσθεῖναι οὐ δύναται, καὶ λοιπὸν τὸ πλεονεκτεῖν, οὐ μόνον ἀνόνητον, ἀλλὰ καὶ βλαβερόν. CAP. XLVI. De divite cujus ager ferax fuit. ΚΕΦ. ΜΕ'. Περὶ οὗ εὐφόρησεν ἡ χώρα πλουσίου. Vers. 16. Dixit aulem Εἶπε δὲ prædium. Χώραν, χώρα. Χώραν, τὰ γήδια λέγει. prædium vocat, terram, sive agrum. Vers. 17. Ει — meos? Cum omnes fructus prae · μου; Βουλόμενος μεν πάντας τοὺς καρ Kal * Matth. x, 29. so Matth. x, 32. οι Matth. xit, 52. * Matth. x, 19. Varia lectiones et nota. Uterque in textu Matthæi servat Εμπροσθεν. Γάρ omittit B. Δέ redundat. Ita în textu habent etiam pro aštoù. OpporCine Theophylact. p. 547 C, addit: of γὰρ φιλό πλουτοι δοκοῦσιν, ὡς φιλόζωοι, περιέπειν τον πλού 50%.

Vers. 6. Nonne - Vers. 7. pluris estis. Similiter & et hæc dixit eodem capite. Aliamen ibi duos parvulo asse sive assario, væniro dixit", hic autem quinque passeres parvis assibus duobus. Et verislmile est tunc aliter væniisse, nunc vero aliter. J.ege ergo et eam, quæ ibi posita est enarrationeni. Vers. 8, Dico Vers. 9. Dei. Pari modo et hec consequenter dixit eodem capite: sed ibi dixit: Coram Patre meo, qui est in caliero, hic autem: Coram angelis Dei. Est autem indifferens. Nam Patri ejus et ipsi sanctoque Spiritui, tempore judicii assistent simul et angeli. Vero. 10. Et quicunque remittetur. Quære vicesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum interpretationem illius dicti: Quicunque dixerit contra Filium hominis, remittetur ei*, bene ac nullo præterinisso continentem. Vers. 11. Cum autem· Vers. 12. oporteat dicere. Iliac etiam dixit nono capite Evangelii juxta Matthæum; et in eo lege dicti illius enarrationein: Cum autem tradiderint vos, nolite solliciti esse, gnomodo ant quid loquamini “ CAP. XLV. De eo qui volebat dividere hæredita- tem. Vers. 13. Ait — Vers. 14. super vos? Mansnele illum, tanquam de minimis verba facientem, rejecit. Cum enim avarus esset, ac pecuniæ desiderio flagraret: quod animæ necessarium erat, ejusque saluti utile, petere omisit: corporale autem requisivit, majorem babens curam corporis quam animæ. Reprehendit ergo petitionem illius Christus, respondens, quod non pecuniarum, aut possessionum divisor, sed regni coelestis, tanquam Imereditatis, dator advenisset. Vers. 15. Et ait — avaritia. Opportune sumpta occasione apud discipulos protestatur: avaritiam vo⚫ cans, plus habere, quam quod sufficiat, aut sit necessarium. Vers. 15. Quia - ejus. Non quia homo quispiam divitiis abundat, vita ejus abundat ex tali abundantia ejus. Admonet itaque ab avaritia fugiendum, quia non secundum hanc accedit vitæ mensura. Deinde etiam parabolam profert ostenden!em, quod avaritia sollicitudinem quidem affert ac mærorem, vitam vero addere non potest. Itaque avarum esse non solum inutile est, verum etiam nocivum. Οὐχὶ — διαφέρετε. Ομοίως εἶπε καὶ ταῦτα ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ, πλὴν ἐκεῖ μὲν δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖσθαι εἴρηκεν· ἐνταῦθα δὲ, πέντε στρουθία ἀσσαρίων δύο. Καὶ εἰκὸς, τότε μὲν, ἑτέρως νῦν δὲ ἑτέρως ταῦτα πωλεῖσθαι. Ανάγνωθι οὖν κἀκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Λέγω - τοῦ Θεοῦ. Ωσαύτως καὶ ταῦτα ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καθεξής εἴρηκεν. Αλλ' ἐκεῖ μὲν, ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, εἶπεν ἐνταῦθα δὲ, ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Ἔστι δὲ ἀδιάφορον. Τῷ Πατρὶ γὰρ αὐτοῦ, καὶ αὐτῷ, καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, οἱ ἄγγελοι παρίσταν ται κατὰ τὸν καιρὸν τῆς κρίσεως. Καὶ πᾶς — ἀφεθήσεται. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστα δευτέρῳ κεφαλαίῳ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἀφεθήσεται αὐτῷ· καλῶς τε καὶ ἀνελλιπῶν ἔχουσαν. "Οταν δὲ δεῖ εἰπεῖν. Εἶπε ταῦτα καὶ τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οταν & παραδιδῶσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσητε, πως γι λαλήσετε. ΚΕΦ. ΜΕ'. Περί του θελήσαντος μερίσασθε τὴν οὐσίαν. Εἶπε ἐφ' ὑμᾶς; Πράως αὐτὸν, ὡς σμικρολόγυ, απεπέμψατο. Ερασιχρήματος γὰρ ὢν καὶ φλοκτήμων, ἀφῆκε μὲν αἰτεῖν ἀναγκαῖόν τι τῇ ψυχῇ καὶ χρήσιμον εἰς σωτηρίαν αὐτῆς, ἐζήτησε δὲ σωμα τικόν, πλείονα φροντίδα τοῦ σώματος παρὰ τὴν ψυ χὴν ποιούμενος. Εμέμψατο οὖν τὴν αἴτησιν αὐτοῦ ὁ Χριστός, ἀποκριθεὶς δὲ ὅτι οὐ χρημάτων μεριστής, ἀλλὰ βασιλείας οὐρανίου κληροδότη; ἐλήλυθα. Elxs πλεονεξίας. Ευκαιρου λαβόμενος ἀφορο μῆς, διαμαρτύρεται πρὸς τοὺς μαθητάς, πλεονεξίαν λέγων τὸ, πλέον ἔχειν τοῦ ἀρκοῦντος, ἤτοι τοῦ ἀναγκαίου. Ότι αὐτοῦ. Οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινὶ ἀνθρώπῳ πλοῦτον ἡ ζωὴ αὐτῷ παραμένει ἐκ τῆς τοιαύτης περιουσίας αὐτοῦ. Παραινεί τοίνυν φεύγειν τὴν πλεονεξίαν, διότι οὐκ ἐκ ταύτης προστίθεται μέσ τρον ζωῆς. Εἶτα ἐπιφέρει καὶ παραβολὴν, ἐμφαίνουσαν, ὅτι ἡ πλεονεξία μερίμνας μὲν καὶ λύπας προξε νεῖ· ζωὴν δὲ προσθεῖναι οὐ δύναται, καὶ λοιπὸν τὸ πλεονεκτεῖν, οὐ μόνον ἀνόνητον, ἀλλὰ καὶ βλαβερόν. CAP. XLVI. De divite cujus ager ferax fuit. ΚΕΦ. ΜΕ'. Περὶ οὗ εὐφόρησεν ἡ χώρα πλουσίου. Vers. 16. Dixit aulem Εἶπε δὲ prædium. Χώραν, χώρα. Χώραν, τὰ γήδια λέγει. prædium vocat, terram, sive agrum. Vers. 17. Ει — meos? Cum omnes fructus prae · μου; Βουλόμενος μεν πάντας τοὺς καρ Kal * Matth. x, 29. so Matth. x, 32. οι Matth. xit, 52. * Matth. x, 19. Varia lectiones et nota. Uterque in textu Matthæi servat Εμπροσθεν. Γάρ omittit B. Δέ redundat. Ita în textu habent etiam pro aštoù. OpporCine Theophylact. p. 547 C, addit: of γὰρ φιλό πλουτοι δοκοῦσιν, ὡς φιλόζωοι, περιέπειν τον πλού 50%.

Vers. 6. Nonne - Vers. 7. pluris estis. Similiter & et hæc dixit eodem capite. Aliamen ibi duos parvulo asse sive assario, væniro dixit", hic autem quinque passeres parvis assibus duobus. Et verislmile est tunc aliter væniisse, nunc vero aliter. J.ege ergo et eam, quæ ibi posita est enarrationeni. Vers. 8, Dico Vers. 9. Dei. Pari modo et hec consequenter dixit eodem capite: sed ibi dixit: Coram Patre meo, qui est in caliero, hic autem: Coram angelis Dei. Est autem indifferens. Nam Patri ejus et ipsi sanctoque Spiritui, tempore judicii assistent simul et angeli. Vero. 10. Et quicunque remittetur. Quære vicesimo secundo capite Evangelii secundum Matthæum interpretationem illius dicti: Quicunque dixerit contra Filium hominis, remittetur ei*, bene ac nullo præterinisso continentem. Vers. 11. Cum autem· Vers. 12. oporteat dicere. Iliac etiam dixit nono capite Evangelii juxta Matthæum; et in eo lege dicti illius enarrationein: Cum autem tradiderint vos, nolite solliciti esse, gnomodo ant quid loquamini “ CAP. XLV. De eo qui volebat dividere hæredita- tem. Vers. 13. Ait — Vers. 14. super vos? Mansnele illum, tanquam de minimis verba facientem, rejecit. Cum enim avarus esset, ac pecuniæ desiderio flagraret: quod animæ necessarium erat, ejusque saluti utile, petere omisit: corporale autem requisivit, majorem babens curam corporis quam animæ. Reprehendit ergo petitionem illius Christus, respondens, quod non pecuniarum, aut possessionum divisor, sed regni coelestis, tanquam Imereditatis, dator advenisset. Vers. 15. Et ait — avaritia. Opportune sumpta occasione apud discipulos protestatur: avaritiam vo⚫ cans, plus habere, quam quod sufficiat, aut sit necessarium. Vers. 15. Quia - ejus. Non quia homo quispiam divitiis abundat, vita ejus abundat ex tali abundantia ejus. Admonet itaque ab avaritia fugiendum, quia non secundum hanc accedit vitæ mensura. Deinde etiam parabolam profert ostenden!em, quod avaritia sollicitudinem quidem affert ac mærorem, vitam vero addere non potest. Itaque avarum esse non solum inutile est, verum etiam nocivum. Οὐχὶ — διαφέρετε. Ομοίως εἶπε καὶ ταῦτα ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ, πλὴν ἐκεῖ μὲν δύο στρουθία ἀσσαρίου πωλεῖσθαι εἴρηκεν· ἐνταῦθα δὲ, πέντε στρουθία ἀσσαρίων δύο. Καὶ εἰκὸς, τότε μὲν, ἑτέρως νῦν δὲ ἑτέρως ταῦτα πωλεῖσθαι. Ανάγνωθι οὖν κἀκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Λέγω - τοῦ Θεοῦ. Ωσαύτως καὶ ταῦτα ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ καθεξής εἴρηκεν. Αλλ' ἐκεῖ μὲν, ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς, εἶπεν ἐνταῦθα δὲ, ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Ἔστι δὲ ἀδιάφορον. Τῷ Πατρὶ γὰρ αὐτοῦ, καὶ αὐτῷ, καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, οἱ ἄγγελοι παρίσταν ται κατὰ τὸν καιρὸν τῆς κρίσεως. Καὶ πᾶς — ἀφεθήσεται. Ζήτησον ἐν τῷ εἰκοστα δευτέρῳ κεφαλαίῳ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Καὶ ὃς ἐὰν εἴπῃ λόγον κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἀφεθήσεται αὐτῷ· καλῶς τε καὶ ἀνελλιπῶν ἔχουσαν. "Οταν δὲ δεῖ εἰπεῖν. Εἶπε ταῦτα καὶ τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οταν & παραδιδῶσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσητε, πως γι λαλήσετε. ΚΕΦ. ΜΕ'. Περί του θελήσαντος μερίσασθε τὴν οὐσίαν. Εἶπε ἐφ' ὑμᾶς; Πράως αὐτὸν, ὡς σμικρολόγυ, απεπέμψατο. Ερασιχρήματος γὰρ ὢν καὶ φλοκτήμων, ἀφῆκε μὲν αἰτεῖν ἀναγκαῖόν τι τῇ ψυχῇ καὶ χρήσιμον εἰς σωτηρίαν αὐτῆς, ἐζήτησε δὲ σωμα τικόν, πλείονα φροντίδα τοῦ σώματος παρὰ τὴν ψυ χὴν ποιούμενος. Εμέμψατο οὖν τὴν αἴτησιν αὐτοῦ ὁ Χριστός, ἀποκριθεὶς δὲ ὅτι οὐ χρημάτων μεριστής, ἀλλὰ βασιλείας οὐρανίου κληροδότη; ἐλήλυθα. Elxs πλεονεξίας. Ευκαιρου λαβόμενος ἀφορο μῆς, διαμαρτύρεται πρὸς τοὺς μαθητάς, πλεονεξίαν λέγων τὸ, πλέον ἔχειν τοῦ ἀρκοῦντος, ἤτοι τοῦ ἀναγκαίου. Ότι αὐτοῦ. Οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινὶ ἀνθρώπῳ πλοῦτον ἡ ζωὴ αὐτῷ παραμένει ἐκ τῆς τοιαύτης περιουσίας αὐτοῦ. Παραινεί τοίνυν φεύγειν τὴν πλεονεξίαν, διότι οὐκ ἐκ ταύτης προστίθεται μέσ τρον ζωῆς. Εἶτα ἐπιφέρει καὶ παραβολὴν, ἐμφαίνουσαν, ὅτι ἡ πλεονεξία μερίμνας μὲν καὶ λύπας προξε νεῖ· ζωὴν δὲ προσθεῖναι οὐ δύναται, καὶ λοιπὸν τὸ πλεονεκτεῖν, οὐ μόνον ἀνόνητον, ἀλλὰ καὶ βλαβερόν. CAP. XLVI. De divite cujus ager ferax fuit. ΚΕΦ. ΜΕ'. Περὶ οὗ εὐφόρησεν ἡ χώρα πλουσίου. Vers. 16. Dixit aulem Εἶπε δὲ prædium. Χώραν, χώρα. Χώραν, τὰ γήδια λέγει. prædium vocat, terram, sive agrum. Vers. 17. Ει — meos? Cum omnes fructus prae · μου; Βουλόμενος μεν πάντας τοὺς καρ Kal * Matth. x, 29. so Matth. x, 32. οι Matth. xit, 52. * Matth. x, 19. Varia lectiones et nota. Uterque in textu Matthæi servat Εμπροσθεν. Γάρ omittit B. Δέ redundat. Ita în textu habent etiam pro aštoù. OpporCine Theophylact. p. 547 C, addit: of γὰρ φιλό πλουτοι δοκοῦσιν, ὡς φιλόζωοι, περιέπειν τον πλού 50%.

CAP. XII. τοὺς ἔχειν, διὰ πλεονεξίαν, μὴ δυνάμενος δὲ, διὰ τὸ & avaritia habere vellet, sed præ multitudine non posπλῆθος αὐτῶν, ἐξαπορεῖται καὶ στενοχωρεῖται, ὡς ἄγαν πένης, ὁ ἄγαν πλούσιος. Ο δε γὰρ στενοχωρεῖν, οὐχ ἡ πενία μόνον, ἀλλὰ καὶ ὁ πλοῦτος· ἡ μὲν τῇ ἀπορίᾳ τῶν ἀναγκαίων, ὁ δὲ τῷ πόρῳ τῶν περιτο τῶν, ὅταν μὴ λόγον ἔχωσι κυβερνήτην. Καὶ βλέπε μοι βαθεῖαν ἄνοιαν. Δέον γὰρ κενῶσαι τοὺς παλαιοὺς καρποὺς εἰς γαστέρας πενήτων, ἢ καὶ τῶν νεωστὶ γεωργουμένων ἀπόμοιραν τοῖς πτωχοίς δωρήσασθαι, καὶ οὕτω ποιῆσαι μὲν καὶ εὐο ρυχωρίαν, εὐχαριστῆσαι δὲ καὶ τῷ δωρησαμένῳ τὴν εὐφορίαν Θεῷ, τοῦτο μὲν οὐκ ἐνενύησε, σκοτισθεὶς ὑπὸ τῆς πλεονεξίας· ἕτερον δὲ τρόπον ἐνθυμεῖται ταύτης ἐπάξιον. Καὶ εἶπε ἀγαθά μου "Αφρον: συμβούλῳ ἑαυτῷ χρησάμενος ἐσκέψατο πάντα ὑποδέξασθαι μόν νος, ἵνα πάντας ἀποστερήσῃ τῆς ἀπ' αὐτῶν ὠφελείας, οὐ συνορῶν, ὅτι οὐ δι' αὐτὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς ἐνδεεῖς ἡ χώρα αὐτοῦ εὐφόρησε, καὶ οὐχ ἵνα κερδαίνῃ τοὺς καρποὺς, ἀλλ᾽ ἵνα οικονομῇ τούτους, καὶ διανέμῃ καὶ τοῖς πένησιν. Εἰ γὰρ δι' αὐτὸν μόνον εὐφόρησε, μόνα ἂν ἔφυσε τὰ ἀρκοῦντα τούτῳ. Καὶ ἐρῶ εὐφραίνου. Ο πλούσιε, ἔχεις μὲν πολλὰ ἀγαθὰ, πόθεν δὲ γινώσκεις, ὅτι ἀπόκεινται εἰ; ἔτη πολλά; αὐτοί τε γὰρ οἱ καρποί, καὶ σὺ μετὰ τούτων, εὐφθαρτοί ἐστε καὶ πρόσκαιροι. Διό καὶ εἰκότως ἄφρων ἐκλήθης. Εἶπε ἀπὸ σοῦ. Εἶπεν αὐτῷ ταῦτα, διὰ τοῦ συνειδότος. Τότε γὰρ τὸ συνειδός, αἰσθόμενον τοῦ θανάτου, τοιαῦτα διαλέγεται. Καὶ ὅρα, πῶς οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινὶ ἡ ζωὴ αὐτῷ ἐστιν ἐκ τῶν ὑπαρ χόντων αὐτοῦ, καὶ πῶς τὰ περιττὰ μέριμναν μὲν αὐτῷ προεξένησαν, ὡς εἴρηται, ζωὴν δὲ προσθεῖναι οὐκ ηδυνήθησαν. — ἔσται; Οὐ μόνον γὰρ, ἃ ἐθησαύρισα;, σολ οὐκ ἔσται, σὲ οὐ γενήσεται· ἀλλ' οὐδὲ δῆλόν σοι, τίς νος ἔσται ταῦτα, εἴτε κληρονόμου, εἴτε ξένου, εἴτε φίλου, εἴτε ἐχθροῦ, ὁ καὶ αὐτὸ προσθήκη λύπης ἐστί. Οὕτως -- πλουτών. Ο θησαυρῷ πεποιθώς, και μὴ εἰς Θεὸν θαῤῥῶν, ὁ ταμιευόμενος ἑαυτῷ τὰ πρόσκαιρα, καὶ μὴ κατὰ Θεὸν πλουτῶν. Κατὰ Θεὸν δὲ πλοῦτος, ἡ κτῆσις τῶν ἀρετῶν. Εἶπε — ἐνδύματος. Εἶπε ταῦτα καὶ ἐν τῷ πέμστῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν, τί φάγητε ἢ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν, τί ἐνδύσησθε καὶ τὰ ἑξῆς. ss Matth. νι, 25. set, hæret et angitur, tanquam admodum pauper, qui nimium erat locuples. Cognoscit enim quod (0 non nimia tantum penuria, sed nimiæ quoque divitiæ angere solent: ¡bi quidem ob rerum necessariarum penuriam; hic autem ob facultates superAluas, ubi rationem non habuerint, quæ gubernet. Considera etiam mihi profundam insipientiam. Cum enim veteres fructus evacuare oporteret in ventres pauperum: aut etiam de his, qui nuper culti erant partem errogare pauperibus, et ita locum facere etiam abunde patentem, ac Deo gratias agere ob fertilitatem: hoc ille non cogitavit, avaritia obtenebratus, sed alium locum exstruere meditatur convenientem g. Vers. 18. Et dixit bona mea. Imprudenti usus consilio, consideravit quo pacto solus omnia reciperet, ut omnes utilitate, que posset a fructibus provenire, fraudaret: non perspiciens, quod non ipsi soli, verum etiam indigentibus ager sous uberes fructus attulerat: neque ut fructus lucrifaceret, sed ut ipsos dispensaret, ac pauperibus divideret. Si enim ipsi soli fertilis fuisset, certe ea tantum produxisset, quæ illi satis fuissent. Vers. 19. Et dicam — gaude. O dives, babes quiden multa bona: unde autem nosti, quod reposita sint in annos multos? ipsi enim fructus, tuque cum ipsis, corruptibiles estis ac temporales, ideoque merito stultus vocalus es. Vers. 16. Aitate. Hæc ei dixit per conscien. tiam:tunc enim conscientia mortem sentiens talia disserit. Et vide, quomodo non in abundantia cujusquam vita ejus est ex his quæ possidet, et quomodo superflua sollicitudinem quidem ipsi conciliaverunt, vitam vero addere non potuerunt. Vers. 20. Quæ - cedent? Non solum, quæ recondidisti, tibi non cedent, tua non erunt, sed nec tibi manifestum est, cujus bæc erunt, utrum hæredis, an peregrini: amici, an inimici: quod ipsum etiam mcerorem adauget. Vers. 21. Sic - ditescil. Qui thesauro Adil, et in Deum non habet dduciam, qui sibi in futurum temporalia reponit, et secundum Deum non ditescit; divitiæ vero secundum Deum, sunt aquisitio virtutum. Vers. 22. Dixit-Vers. 23. indumentum. Ilæc quoque dixit quinto juxta Matthæum capite; et in eo quære dicti illius expositionem: Propterea dico vobis, ne solliciti sitis animæ vestræ, quid edatis, aut quid bibatis, neque corpori vestro quid induamini ", ci cztera. Varia lectiones et not. Hic in textu omittit Hentenius, καὶ τὰ ἀγαθά μου. Monuit ea de re in Praefatione. Ingeniose de eodem Theophyl. p. 408 A, ὁ δὲ οὖν ἄκαρπος περὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν, ὥστε, πρὶν (γ) Cognoscit enim quod. Hæc frustra addidit interpres. Ol: nihil aliud est quam solet. Locum convenientem. Modum excogitat ea ἢ λαβεῖν, συνεἶχεν, Ita quoque l. l. in contextu codex uterque. Godex B' inter ενδύσησθε εἰ ἐνδύσεσθε dubium facit lectorem. dignum. Interpres videtur legisse τόπον. Ταύτης refertur ad πλεονεξίας.

CAP. XII. τοὺς ἔχειν, διὰ πλεονεξίαν, μὴ δυνάμενος δὲ, διὰ τὸ & avaritia habere vellet, sed præ multitudine non posπλῆθος αὐτῶν, ἐξαπορεῖται καὶ στενοχωρεῖται, ὡς ἄγαν πένης, ὁ ἄγαν πλούσιος. Ο δε γὰρ στενοχωρεῖν, οὐχ ἡ πενία μόνον, ἀλλὰ καὶ ὁ πλοῦτος· ἡ μὲν τῇ ἀπορίᾳ τῶν ἀναγκαίων, ὁ δὲ τῷ πόρῳ τῶν περιτο τῶν, ὅταν μὴ λόγον ἔχωσι κυβερνήτην. Καὶ βλέπε μοι βαθεῖαν ἄνοιαν. Δέον γὰρ κενῶσαι τοὺς παλαιοὺς καρποὺς εἰς γαστέρας πενήτων, ἢ καὶ τῶν νεωστὶ γεωργουμένων ἀπόμοιραν τοῖς πτωχοίς δωρήσασθαι, καὶ οὕτω ποιῆσαι μὲν καὶ εὐο ρυχωρίαν, εὐχαριστῆσαι δὲ καὶ τῷ δωρησαμένῳ τὴν εὐφορίαν Θεῷ, τοῦτο μὲν οὐκ ἐνενύησε, σκοτισθεὶς ὑπὸ τῆς πλεονεξίας· ἕτερον δὲ τρόπον ἐνθυμεῖται ταύτης ἐπάξιον. Καὶ εἶπε ἀγαθά μου "Αφρον: συμβούλῳ ἑαυτῷ χρησάμενος ἐσκέψατο πάντα ὑποδέξασθαι μόν νος, ἵνα πάντας ἀποστερήσῃ τῆς ἀπ' αὐτῶν ὠφελείας, οὐ συνορῶν, ὅτι οὐ δι' αὐτὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς ἐνδεεῖς ἡ χώρα αὐτοῦ εὐφόρησε, καὶ οὐχ ἵνα κερδαίνῃ τοὺς καρποὺς, ἀλλ᾽ ἵνα οικονομῇ τούτους, καὶ διανέμῃ καὶ τοῖς πένησιν. Εἰ γὰρ δι' αὐτὸν μόνον εὐφόρησε, μόνα ἂν ἔφυσε τὰ ἀρκοῦντα τούτῳ. Καὶ ἐρῶ εὐφραίνου. Ο πλούσιε, ἔχεις μὲν πολλὰ ἀγαθὰ, πόθεν δὲ γινώσκεις, ὅτι ἀπόκεινται εἰ; ἔτη πολλά; αὐτοί τε γὰρ οἱ καρποί, καὶ σὺ μετὰ τούτων, εὐφθαρτοί ἐστε καὶ πρόσκαιροι. Διό καὶ εἰκότως ἄφρων ἐκλήθης. Εἶπε ἀπὸ σοῦ. Εἶπεν αὐτῷ ταῦτα, διὰ τοῦ συνειδότος. Τότε γὰρ τὸ συνειδός, αἰσθόμενον τοῦ θανάτου, τοιαῦτα διαλέγεται. Καὶ ὅρα, πῶς οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινὶ ἡ ζωὴ αὐτῷ ἐστιν ἐκ τῶν ὑπαρ χόντων αὐτοῦ, καὶ πῶς τὰ περιττὰ μέριμναν μὲν αὐτῷ προεξένησαν, ὡς εἴρηται, ζωὴν δὲ προσθεῖναι οὐκ ηδυνήθησαν. — ἔσται; Οὐ μόνον γὰρ, ἃ ἐθησαύρισα;, σολ οὐκ ἔσται, σὲ οὐ γενήσεται· ἀλλ' οὐδὲ δῆλόν σοι, τίς νος ἔσται ταῦτα, εἴτε κληρονόμου, εἴτε ξένου, εἴτε φίλου, εἴτε ἐχθροῦ, ὁ καὶ αὐτὸ προσθήκη λύπης ἐστί. Οὕτως -- πλουτών. Ο θησαυρῷ πεποιθώς, και μὴ εἰς Θεὸν θαῤῥῶν, ὁ ταμιευόμενος ἑαυτῷ τὰ πρόσκαιρα, καὶ μὴ κατὰ Θεὸν πλουτῶν. Κατὰ Θεὸν δὲ πλοῦτος, ἡ κτῆσις τῶν ἀρετῶν. Εἶπε — ἐνδύματος. Εἶπε ταῦτα καὶ ἐν τῷ πέμστῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν, τί φάγητε ἢ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν, τί ἐνδύσησθε καὶ τὰ ἑξῆς. ss Matth. νι, 25. set, hæret et angitur, tanquam admodum pauper, qui nimium erat locuples. Cognoscit enim quod (0 non nimia tantum penuria, sed nimiæ quoque divitiæ angere solent: ¡bi quidem ob rerum necessariarum penuriam; hic autem ob facultates superAluas, ubi rationem non habuerint, quæ gubernet. Considera etiam mihi profundam insipientiam. Cum enim veteres fructus evacuare oporteret in ventres pauperum: aut etiam de his, qui nuper culti erant partem errogare pauperibus, et ita locum facere etiam abunde patentem, ac Deo gratias agere ob fertilitatem: hoc ille non cogitavit, avaritia obtenebratus, sed alium locum exstruere meditatur convenientem g. Vers. 18. Et dixit bona mea. Imprudenti usus consilio, consideravit quo pacto solus omnia reciperet, ut omnes utilitate, que posset a fructibus provenire, fraudaret: non perspiciens, quod non ipsi soli, verum etiam indigentibus ager sous uberes fructus attulerat: neque ut fructus lucrifaceret, sed ut ipsos dispensaret, ac pauperibus divideret. Si enim ipsi soli fertilis fuisset, certe ea tantum produxisset, quæ illi satis fuissent. Vers. 19. Et dicam — gaude. O dives, babes quiden multa bona: unde autem nosti, quod reposita sint in annos multos? ipsi enim fructus, tuque cum ipsis, corruptibiles estis ac temporales, ideoque merito stultus vocalus es. Vers. 16. Aitate. Hæc ei dixit per conscien. tiam:tunc enim conscientia mortem sentiens talia disserit. Et vide, quomodo non in abundantia cujusquam vita ejus est ex his quæ possidet, et quomodo superflua sollicitudinem quidem ipsi conciliaverunt, vitam vero addere non potuerunt. Vers. 20. Quæ - cedent? Non solum, quæ recondidisti, tibi non cedent, tua non erunt, sed nec tibi manifestum est, cujus bæc erunt, utrum hæredis, an peregrini: amici, an inimici: quod ipsum etiam mcerorem adauget. Vers. 21. Sic - ditescil. Qui thesauro Adil, et in Deum non habet dduciam, qui sibi in futurum temporalia reponit, et secundum Deum non ditescit; divitiæ vero secundum Deum, sunt aquisitio virtutum. Vers. 22. Dixit-Vers. 23. indumentum. Ilæc quoque dixit quinto juxta Matthæum capite; et in eo quære dicti illius expositionem: Propterea dico vobis, ne solliciti sitis animæ vestræ, quid edatis, aut quid bibatis, neque corpori vestro quid induamini ", ci cztera. Varia lectiones et not. Hic in textu omittit Hentenius, καὶ τὰ ἀγαθά μου. Monuit ea de re in Praefatione. Ingeniose de eodem Theophyl. p. 408 A, ὁ δὲ οὖν ἄκαρπος περὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν, ὥστε, πρὶν (γ) Cognoscit enim quod. Hæc frustra addidit interpres. Ol: nihil aliud est quam solet. Locum convenientem. Modum excogitat ea ἢ λαβεῖν, συνεἶχεν, Ita quoque l. l. in contextu codex uterque. Godex B' inter ενδύσησθε εἰ ἐνδύσεσθε dubium facit lectorem. dignum. Interpres videtur legisse τόπον. Ταύτης refertur ad πλεονεξίας.

CAP. XII. τοὺς ἔχειν, διὰ πλεονεξίαν, μὴ δυνάμενος δὲ, διὰ τὸ & avaritia habere vellet, sed præ multitudine non posπλῆθος αὐτῶν, ἐξαπορεῖται καὶ στενοχωρεῖται, ὡς ἄγαν πένης, ὁ ἄγαν πλούσιος. Ο δε γὰρ στενοχωρεῖν, οὐχ ἡ πενία μόνον, ἀλλὰ καὶ ὁ πλοῦτος· ἡ μὲν τῇ ἀπορίᾳ τῶν ἀναγκαίων, ὁ δὲ τῷ πόρῳ τῶν περιτο τῶν, ὅταν μὴ λόγον ἔχωσι κυβερνήτην. Καὶ βλέπε μοι βαθεῖαν ἄνοιαν. Δέον γὰρ κενῶσαι τοὺς παλαιοὺς καρποὺς εἰς γαστέρας πενήτων, ἢ καὶ τῶν νεωστὶ γεωργουμένων ἀπόμοιραν τοῖς πτωχοίς δωρήσασθαι, καὶ οὕτω ποιῆσαι μὲν καὶ εὐο ρυχωρίαν, εὐχαριστῆσαι δὲ καὶ τῷ δωρησαμένῳ τὴν εὐφορίαν Θεῷ, τοῦτο μὲν οὐκ ἐνενύησε, σκοτισθεὶς ὑπὸ τῆς πλεονεξίας· ἕτερον δὲ τρόπον ἐνθυμεῖται ταύτης ἐπάξιον. Καὶ εἶπε ἀγαθά μου "Αφρον: συμβούλῳ ἑαυτῷ χρησάμενος ἐσκέψατο πάντα ὑποδέξασθαι μόν νος, ἵνα πάντας ἀποστερήσῃ τῆς ἀπ' αὐτῶν ὠφελείας, οὐ συνορῶν, ὅτι οὐ δι' αὐτὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς ἐνδεεῖς ἡ χώρα αὐτοῦ εὐφόρησε, καὶ οὐχ ἵνα κερδαίνῃ τοὺς καρποὺς, ἀλλ᾽ ἵνα οικονομῇ τούτους, καὶ διανέμῃ καὶ τοῖς πένησιν. Εἰ γὰρ δι' αὐτὸν μόνον εὐφόρησε, μόνα ἂν ἔφυσε τὰ ἀρκοῦντα τούτῳ. Καὶ ἐρῶ εὐφραίνου. Ο πλούσιε, ἔχεις μὲν πολλὰ ἀγαθὰ, πόθεν δὲ γινώσκεις, ὅτι ἀπόκεινται εἰ; ἔτη πολλά; αὐτοί τε γὰρ οἱ καρποί, καὶ σὺ μετὰ τούτων, εὐφθαρτοί ἐστε καὶ πρόσκαιροι. Διό καὶ εἰκότως ἄφρων ἐκλήθης. Εἶπε ἀπὸ σοῦ. Εἶπεν αὐτῷ ταῦτα, διὰ τοῦ συνειδότος. Τότε γὰρ τὸ συνειδός, αἰσθόμενον τοῦ θανάτου, τοιαῦτα διαλέγεται. Καὶ ὅρα, πῶς οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινὶ ἡ ζωὴ αὐτῷ ἐστιν ἐκ τῶν ὑπαρ χόντων αὐτοῦ, καὶ πῶς τὰ περιττὰ μέριμναν μὲν αὐτῷ προεξένησαν, ὡς εἴρηται, ζωὴν δὲ προσθεῖναι οὐκ ηδυνήθησαν. — ἔσται; Οὐ μόνον γὰρ, ἃ ἐθησαύρισα;, σολ οὐκ ἔσται, σὲ οὐ γενήσεται· ἀλλ' οὐδὲ δῆλόν σοι, τίς νος ἔσται ταῦτα, εἴτε κληρονόμου, εἴτε ξένου, εἴτε φίλου, εἴτε ἐχθροῦ, ὁ καὶ αὐτὸ προσθήκη λύπης ἐστί. Οὕτως -- πλουτών. Ο θησαυρῷ πεποιθώς, και μὴ εἰς Θεὸν θαῤῥῶν, ὁ ταμιευόμενος ἑαυτῷ τὰ πρόσκαιρα, καὶ μὴ κατὰ Θεὸν πλουτῶν. Κατὰ Θεὸν δὲ πλοῦτος, ἡ κτῆσις τῶν ἀρετῶν. Εἶπε — ἐνδύματος. Εἶπε ταῦτα καὶ ἐν τῷ πέμστῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν, τί φάγητε ἢ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν, τί ἐνδύσησθε καὶ τὰ ἑξῆς. ss Matth. νι, 25. set, hæret et angitur, tanquam admodum pauper, qui nimium erat locuples. Cognoscit enim quod (0 non nimia tantum penuria, sed nimiæ quoque divitiæ angere solent: ¡bi quidem ob rerum necessariarum penuriam; hic autem ob facultates superAluas, ubi rationem non habuerint, quæ gubernet. Considera etiam mihi profundam insipientiam. Cum enim veteres fructus evacuare oporteret in ventres pauperum: aut etiam de his, qui nuper culti erant partem errogare pauperibus, et ita locum facere etiam abunde patentem, ac Deo gratias agere ob fertilitatem: hoc ille non cogitavit, avaritia obtenebratus, sed alium locum exstruere meditatur convenientem g. Vers. 18. Et dixit bona mea. Imprudenti usus consilio, consideravit quo pacto solus omnia reciperet, ut omnes utilitate, que posset a fructibus provenire, fraudaret: non perspiciens, quod non ipsi soli, verum etiam indigentibus ager sous uberes fructus attulerat: neque ut fructus lucrifaceret, sed ut ipsos dispensaret, ac pauperibus divideret. Si enim ipsi soli fertilis fuisset, certe ea tantum produxisset, quæ illi satis fuissent. Vers. 19. Et dicam — gaude. O dives, babes quiden multa bona: unde autem nosti, quod reposita sint in annos multos? ipsi enim fructus, tuque cum ipsis, corruptibiles estis ac temporales, ideoque merito stultus vocalus es. Vers. 16. Aitate. Hæc ei dixit per conscien. tiam:tunc enim conscientia mortem sentiens talia disserit. Et vide, quomodo non in abundantia cujusquam vita ejus est ex his quæ possidet, et quomodo superflua sollicitudinem quidem ipsi conciliaverunt, vitam vero addere non potuerunt. Vers. 20. Quæ - cedent? Non solum, quæ recondidisti, tibi non cedent, tua non erunt, sed nec tibi manifestum est, cujus bæc erunt, utrum hæredis, an peregrini: amici, an inimici: quod ipsum etiam mcerorem adauget. Vers. 21. Sic - ditescil. Qui thesauro Adil, et in Deum non habet dduciam, qui sibi in futurum temporalia reponit, et secundum Deum non ditescit; divitiæ vero secundum Deum, sunt aquisitio virtutum. Vers. 22. Dixit-Vers. 23. indumentum. Ilæc quoque dixit quinto juxta Matthæum capite; et in eo quære dicti illius expositionem: Propterea dico vobis, ne solliciti sitis animæ vestræ, quid edatis, aut quid bibatis, neque corpori vestro quid induamini ", ci cztera. Varia lectiones et not. Hic in textu omittit Hentenius, καὶ τὰ ἀγαθά μου. Monuit ea de re in Praefatione. Ingeniose de eodem Theophyl. p. 408 A, ὁ δὲ οὖν ἄκαρπος περὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν, ὥστε, πρὶν (γ) Cognoscit enim quod. Hæc frustra addidit interpres. Ol: nihil aliud est quam solet. Locum convenientem. Modum excogitat ea ἢ λαβεῖν, συνεἶχεν, Ita quoque l. l. in contextu codex uterque. Godex B' inter ενδύσησθε εἰ ἐνδύσεσθε dubium facit lectorem. dignum. Interpres videtur legisse τόπον. Ταύτης refertur ad πλεονεξίας.

CAP. XII. τοὺς ἔχειν, διὰ πλεονεξίαν, μὴ δυνάμενος δὲ, διὰ τὸ & avaritia habere vellet, sed præ multitudine non posπλῆθος αὐτῶν, ἐξαπορεῖται καὶ στενοχωρεῖται, ὡς ἄγαν πένης, ὁ ἄγαν πλούσιος. Ο δε γὰρ στενοχωρεῖν, οὐχ ἡ πενία μόνον, ἀλλὰ καὶ ὁ πλοῦτος· ἡ μὲν τῇ ἀπορίᾳ τῶν ἀναγκαίων, ὁ δὲ τῷ πόρῳ τῶν περιτο τῶν, ὅταν μὴ λόγον ἔχωσι κυβερνήτην. Καὶ βλέπε μοι βαθεῖαν ἄνοιαν. Δέον γὰρ κενῶσαι τοὺς παλαιοὺς καρποὺς εἰς γαστέρας πενήτων, ἢ καὶ τῶν νεωστὶ γεωργουμένων ἀπόμοιραν τοῖς πτωχοίς δωρήσασθαι, καὶ οὕτω ποιῆσαι μὲν καὶ εὐο ρυχωρίαν, εὐχαριστῆσαι δὲ καὶ τῷ δωρησαμένῳ τὴν εὐφορίαν Θεῷ, τοῦτο μὲν οὐκ ἐνενύησε, σκοτισθεὶς ὑπὸ τῆς πλεονεξίας· ἕτερον δὲ τρόπον ἐνθυμεῖται ταύτης ἐπάξιον. Καὶ εἶπε ἀγαθά μου "Αφρον: συμβούλῳ ἑαυτῷ χρησάμενος ἐσκέψατο πάντα ὑποδέξασθαι μόν νος, ἵνα πάντας ἀποστερήσῃ τῆς ἀπ' αὐτῶν ὠφελείας, οὐ συνορῶν, ὅτι οὐ δι' αὐτὸν μόνον, ἀλλὰ καὶ διὰ τοὺς ἐνδεεῖς ἡ χώρα αὐτοῦ εὐφόρησε, καὶ οὐχ ἵνα κερδαίνῃ τοὺς καρποὺς, ἀλλ᾽ ἵνα οικονομῇ τούτους, καὶ διανέμῃ καὶ τοῖς πένησιν. Εἰ γὰρ δι' αὐτὸν μόνον εὐφόρησε, μόνα ἂν ἔφυσε τὰ ἀρκοῦντα τούτῳ. Καὶ ἐρῶ εὐφραίνου. Ο πλούσιε, ἔχεις μὲν πολλὰ ἀγαθὰ, πόθεν δὲ γινώσκεις, ὅτι ἀπόκεινται εἰ; ἔτη πολλά; αὐτοί τε γὰρ οἱ καρποί, καὶ σὺ μετὰ τούτων, εὐφθαρτοί ἐστε καὶ πρόσκαιροι. Διό καὶ εἰκότως ἄφρων ἐκλήθης. Εἶπε ἀπὸ σοῦ. Εἶπεν αὐτῷ ταῦτα, διὰ τοῦ συνειδότος. Τότε γὰρ τὸ συνειδός, αἰσθόμενον τοῦ θανάτου, τοιαῦτα διαλέγεται. Καὶ ὅρα, πῶς οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινὶ ἡ ζωὴ αὐτῷ ἐστιν ἐκ τῶν ὑπαρ χόντων αὐτοῦ, καὶ πῶς τὰ περιττὰ μέριμναν μὲν αὐτῷ προεξένησαν, ὡς εἴρηται, ζωὴν δὲ προσθεῖναι οὐκ ηδυνήθησαν. — ἔσται; Οὐ μόνον γὰρ, ἃ ἐθησαύρισα;, σολ οὐκ ἔσται, σὲ οὐ γενήσεται· ἀλλ' οὐδὲ δῆλόν σοι, τίς νος ἔσται ταῦτα, εἴτε κληρονόμου, εἴτε ξένου, εἴτε φίλου, εἴτε ἐχθροῦ, ὁ καὶ αὐτὸ προσθήκη λύπης ἐστί. Οὕτως -- πλουτών. Ο θησαυρῷ πεποιθώς, και μὴ εἰς Θεὸν θαῤῥῶν, ὁ ταμιευόμενος ἑαυτῷ τὰ πρόσκαιρα, καὶ μὴ κατὰ Θεὸν πλουτῶν. Κατὰ Θεὸν δὲ πλοῦτος, ἡ κτῆσις τῶν ἀρετῶν. Εἶπε — ἐνδύματος. Εἶπε ταῦτα καὶ ἐν τῷ πέμστῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν, τί φάγητε ἢ τί πίητε, μηδὲ τῷ σώματι ὑμῶν, τί ἐνδύσησθε καὶ τὰ ἑξῆς. ss Matth. νι, 25. set, hæret et angitur, tanquam admodum pauper, qui nimium erat locuples. Cognoscit enim quod (0 non nimia tantum penuria, sed nimiæ quoque divitiæ angere solent: ¡bi quidem ob rerum necessariarum penuriam; hic autem ob facultates superAluas, ubi rationem non habuerint, quæ gubernet. Considera etiam mihi profundam insipientiam. Cum enim veteres fructus evacuare oporteret in ventres pauperum: aut etiam de his, qui nuper culti erant partem errogare pauperibus, et ita locum facere etiam abunde patentem, ac Deo gratias agere ob fertilitatem: hoc ille non cogitavit, avaritia obtenebratus, sed alium locum exstruere meditatur convenientem g. Vers. 18. Et dixit bona mea. Imprudenti usus consilio, consideravit quo pacto solus omnia reciperet, ut omnes utilitate, que posset a fructibus provenire, fraudaret: non perspiciens, quod non ipsi soli, verum etiam indigentibus ager sous uberes fructus attulerat: neque ut fructus lucrifaceret, sed ut ipsos dispensaret, ac pauperibus divideret. Si enim ipsi soli fertilis fuisset, certe ea tantum produxisset, quæ illi satis fuissent. Vers. 19. Et dicam — gaude. O dives, babes quiden multa bona: unde autem nosti, quod reposita sint in annos multos? ipsi enim fructus, tuque cum ipsis, corruptibiles estis ac temporales, ideoque merito stultus vocalus es. Vers. 16. Aitate. Hæc ei dixit per conscien. tiam:tunc enim conscientia mortem sentiens talia disserit. Et vide, quomodo non in abundantia cujusquam vita ejus est ex his quæ possidet, et quomodo superflua sollicitudinem quidem ipsi conciliaverunt, vitam vero addere non potuerunt. Vers. 20. Quæ - cedent? Non solum, quæ recondidisti, tibi non cedent, tua non erunt, sed nec tibi manifestum est, cujus bæc erunt, utrum hæredis, an peregrini: amici, an inimici: quod ipsum etiam mcerorem adauget. Vers. 21. Sic - ditescil. Qui thesauro Adil, et in Deum non habet dduciam, qui sibi in futurum temporalia reponit, et secundum Deum non ditescit; divitiæ vero secundum Deum, sunt aquisitio virtutum. Vers. 22. Dixit-Vers. 23. indumentum. Ilæc quoque dixit quinto juxta Matthæum capite; et in eo quære dicti illius expositionem: Propterea dico vobis, ne solliciti sitis animæ vestræ, quid edatis, aut quid bibatis, neque corpori vestro quid induamini ", ci cztera. Varia lectiones et not. Hic in textu omittit Hentenius, καὶ τὰ ἀγαθά μου. Monuit ea de re in Praefatione. Ingeniose de eodem Theophyl. p. 408 A, ὁ δὲ οὖν ἄκαρπος περὶ τὴν εὐσπλαγχνίαν, ὥστε, πρὶν (γ) Cognoscit enim quod. Hæc frustra addidit interpres. Ol: nihil aliud est quam solet. Locum convenientem. Modum excogitat ea ἢ λαβεῖν, συνεἶχεν, Ita quoque l. l. in contextu codex uterque. Godex B' inter ενδύσησθε εἰ ἐνδύσεσθε dubium facit lectorem. dignum. Interpres videtur legisse τόπον. Ταύτης refertur ad πλεονεξίας.

Vers. 24. Considerale-volucres? In illo etiam de bis invenies. Vers. 25. Quis Vers. 26. solliciti estis. De loc quoque ibi dictum est. Minimun autem vocat adjectionem quantitatis cubitalis ad staturam. Vers. 27. Considerate Vers. 28. parum fidentes. De his etiam prædicto capite disputavimus. Vers. 20. Et vos Vers. 31. vobis. Praterea et de his: ibi ergo lege omnium horum enarrationem diligenter expositam. Μετεωρίζεσθαι autem, (pro quo extolli vertinus) hic mihi intellige, a coelestibus distrahi ad terrena. †† Aut superbiam seu elatos spiritus. Vers. 32. Ne — grex. Postquam a corporali sollici- Κατανοήσατε Κατανοήσατε - πετεινών; Εν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Τις – μεριμνάτε. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου ειρηται. Ελάχιστον δὲ λέγει τὴν πηχυαίαν προσθήκην τῆς ἡλικίας. Κατανοήσατε – ὀλιγόπιστοι. Καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίω διελάβομεν. Καὶ ὑμεῖς ὑμῖν. Ετι καὶ περὶ τούτων, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τῶν εἰρημένων πάντων ἐξήγησιν ἀκριβῶς ἐκτεθειμένην. Μετεωρισμόν δὲ νόει μοι νῦν τὸν περισπασμόν, τὸν ἀπὸ τῶν οὐρανίων ἐπὶ τὰ γήινα. [Η τὴν ὑψηλοφροσύνην.] Μή - ποίμνιον. Αποστήσας τῆς σωματικής μετ tudine abduxit, jubet, non limere indigentiam cor- ρίμνης, κελεύει, μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἔνδειαν τῆς σω poralis necessitatis: pusillum gregem vocans, congregationem fidelium, collatam ad magnitudinem angelica multitudinis. In parabola siquidem, angelos, nonaginta novem oves appellavit, fideles vero, upam. Vel etiam ad magnitudinem multitudinis infidelium. Aut propter voluntariam dejectionem hujusmodi gregis. Deinde causamı etiam addit, cur Umere non oporteat. Vers. 32. Quia ac præcellantem fruitionem tribuit, dabit utique et necessaria, vitæque sufficientia. regnum. Quod si adeo magnam Vers. 33. Vendite-eleemosynam. Hoc præceptum ad eos, qui habent, dirigitur. Vers. 33. Facile - corrodit. Βαλάντιον est ipse thesaurus. Non veterascens, idem est, quod non del. ciens; secunda itaque particula interpretativa est prima. Lege praeterea quinto juxta Matthæum capite interpretationem ejus quod dicit: Ne recondatis vobis thesauros in terra", el cætera, ubi etiam de bis, quæ sequuntur, invenies. Vers. 34. Ubi· erit. Consequenter ibi etiam de bis dictum est. Vers. 35. Sint—accensa. Cum praecinctos esse jubet, practicam, sive operativan, proponit virtutem: cum vero lucernas accendi precipit, contemplativam. Solent enim qui aliquid operantur, lumbos habere praecinctos, et qui casti, modesti ac sobrii degunt, lucernas incendere: illi quidem ut expedite operentur; bi vero ut in luce permaneant. Aliter quoque per lumborum præcinctionem ad concupiscibilis alligationem adhortatur; nam in lumbis concupiscibile situm est, per lucernarum vero accensionem, splendorem interioris ac elo- * Matth. v, 19. ματικῆς χρείας. Μικρὸν δὲ ποίμνιον λέγει, τὸ σύ στημα τῶν πιστῶν, ὅσον πρὸς τὸ μέγεθος τῆς ἀγγε λικής πληθύος. Ἐν τῇ παραβολῇ γὰρ τοὺς μὲν ἀγγέλους ἐνενηκονταεννέα πρόβατα εἶπε· τοὺς δὲ πιστούς, ἔν. Η καὶ πρὸς τὸ μέγεθος τοῦ πλήθους τῶν ἀπίσ στων. Η καὶ διὰ τὴν ἐκούσιον ταπείνωσιν τοῦ τοιούτου ποιμνίου· εἶτα προστίθησι καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ μὴ φο βεῖσθαι. "Οτι – βασιλείαν. Εἰ δὲ τὴν οὕτω μεγάλην καὶ ἐξαίρετον ἀπόλαυσιν δίδωσι, δώσει πάντως καὶ τὰ ἀναγκαῖα καὶ ζωαρχή. Πωλήσατε ἐλεημοσύνην. Αὕτη ἡ ἐντολὴ Ο πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀποτέταται. Ποιήσατε – διαφθείρει. Βαλάντιον μέν ἐστιν, ὁ θησαυρός· μὴ παλαιούμενον δὲ, τὸ ἀνέκλει πτον· διὸ καὶ ἐφερμηνευτικός ἐστιν ὁ δεύτερος λόγος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ τὰ ἐξῆς, ἔνθα καὶ περὶ τῶν ἑξῆς εὑρήσεις. *Οπου έσται. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων αρνήθη. Έστωσαν καιόμενοι. Διὰ μὲν τοῦ κελεύειν περιεζώσθαι, τὴν πρακτικὴν ἀρετὴν ὑποτίθεται· διὰ δὲ τοῦ ἐπιτάττειν λυχνακτεῖν, τὴν θεωρητικήν. Ειώθασι γὰρ καὶ οἱ ἐργαζόμενοι τὰς ὀσφύας περιεζῶσθαι, καὶ οἱ νήφοντες, λύχνους καίειν, οἱ μὲν, ἵνα εὐσταλῶς πράττωσιν· οἱ δὲ, ἵνα θεωροῦντες διάγωσι. Καὶ ἑτέρως δὲ, ἡ μὲν τῶν ὀσφυων περίζωσις, τὴν τοῦ ἐπιθυμητικού περιδέσμευσιν διακελεύεται· ἐν ταῖς ὀσφύσι γὰρ κεῖται τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ τῶν λύχνων καῦσις, εἴτουν, ἀνάπαυσις καὶ ἄναψις, τὴν Varia lectiones et nota. Ientenius pro suo arbitrio vidctur scripsisσε μετεωρίζεσθαι. Igitur etiam περισπασμόν reddidit distrahi. Inclusa, in textu B, in margine, A. Non (h) Tribus vocabulis reddidit unum νήψαντες. habet fentenius. Πλουσίους. Βαλλάντιον, Δ.

Vers. 24. Considerale-volucres? In illo etiam de bis invenies. Vers. 25. Quis Vers. 26. solliciti estis. De loc quoque ibi dictum est. Minimun autem vocat adjectionem quantitatis cubitalis ad staturam. Vers. 27. Considerate Vers. 28. parum fidentes. De his etiam prædicto capite disputavimus. Vers. 20. Et vos Vers. 31. vobis. Praterea et de his: ibi ergo lege omnium horum enarrationem diligenter expositam. Μετεωρίζεσθαι autem, (pro quo extolli vertinus) hic mihi intellige, a coelestibus distrahi ad terrena. †† Aut superbiam seu elatos spiritus. Vers. 32. Ne — grex. Postquam a corporali sollici- Κατανοήσατε Κατανοήσατε - πετεινών; Εν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Τις – μεριμνάτε. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου ειρηται. Ελάχιστον δὲ λέγει τὴν πηχυαίαν προσθήκην τῆς ἡλικίας. Κατανοήσατε – ὀλιγόπιστοι. Καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίω διελάβομεν. Καὶ ὑμεῖς ὑμῖν. Ετι καὶ περὶ τούτων, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τῶν εἰρημένων πάντων ἐξήγησιν ἀκριβῶς ἐκτεθειμένην. Μετεωρισμόν δὲ νόει μοι νῦν τὸν περισπασμόν, τὸν ἀπὸ τῶν οὐρανίων ἐπὶ τὰ γήινα. [Η τὴν ὑψηλοφροσύνην.] Μή - ποίμνιον. Αποστήσας τῆς σωματικής μετ tudine abduxit, jubet, non limere indigentiam cor- ρίμνης, κελεύει, μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἔνδειαν τῆς σω poralis necessitatis: pusillum gregem vocans, congregationem fidelium, collatam ad magnitudinem angelica multitudinis. In parabola siquidem, angelos, nonaginta novem oves appellavit, fideles vero, upam. Vel etiam ad magnitudinem multitudinis infidelium. Aut propter voluntariam dejectionem hujusmodi gregis. Deinde causamı etiam addit, cur Umere non oporteat. Vers. 32. Quia ac præcellantem fruitionem tribuit, dabit utique et necessaria, vitæque sufficientia. regnum. Quod si adeo magnam Vers. 33. Vendite-eleemosynam. Hoc præceptum ad eos, qui habent, dirigitur. Vers. 33. Facile - corrodit. Βαλάντιον est ipse thesaurus. Non veterascens, idem est, quod non del. ciens; secunda itaque particula interpretativa est prima. Lege praeterea quinto juxta Matthæum capite interpretationem ejus quod dicit: Ne recondatis vobis thesauros in terra", el cætera, ubi etiam de bis, quæ sequuntur, invenies. Vers. 34. Ubi· erit. Consequenter ibi etiam de bis dictum est. Vers. 35. Sint—accensa. Cum praecinctos esse jubet, practicam, sive operativan, proponit virtutem: cum vero lucernas accendi precipit, contemplativam. Solent enim qui aliquid operantur, lumbos habere praecinctos, et qui casti, modesti ac sobrii degunt, lucernas incendere: illi quidem ut expedite operentur; bi vero ut in luce permaneant. Aliter quoque per lumborum præcinctionem ad concupiscibilis alligationem adhortatur; nam in lumbis concupiscibile situm est, per lucernarum vero accensionem, splendorem interioris ac elo- * Matth. v, 19. ματικῆς χρείας. Μικρὸν δὲ ποίμνιον λέγει, τὸ σύ στημα τῶν πιστῶν, ὅσον πρὸς τὸ μέγεθος τῆς ἀγγε λικής πληθύος. Ἐν τῇ παραβολῇ γὰρ τοὺς μὲν ἀγγέλους ἐνενηκονταεννέα πρόβατα εἶπε· τοὺς δὲ πιστούς, ἔν. Η καὶ πρὸς τὸ μέγεθος τοῦ πλήθους τῶν ἀπίσ στων. Η καὶ διὰ τὴν ἐκούσιον ταπείνωσιν τοῦ τοιούτου ποιμνίου· εἶτα προστίθησι καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ μὴ φο βεῖσθαι. "Οτι – βασιλείαν. Εἰ δὲ τὴν οὕτω μεγάλην καὶ ἐξαίρετον ἀπόλαυσιν δίδωσι, δώσει πάντως καὶ τὰ ἀναγκαῖα καὶ ζωαρχή. Πωλήσατε ἐλεημοσύνην. Αὕτη ἡ ἐντολὴ Ο πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀποτέταται. Ποιήσατε – διαφθείρει. Βαλάντιον μέν ἐστιν, ὁ θησαυρός· μὴ παλαιούμενον δὲ, τὸ ἀνέκλει πτον· διὸ καὶ ἐφερμηνευτικός ἐστιν ὁ δεύτερος λόγος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ τὰ ἐξῆς, ἔνθα καὶ περὶ τῶν ἑξῆς εὑρήσεις. *Οπου έσται. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων αρνήθη. Έστωσαν καιόμενοι. Διὰ μὲν τοῦ κελεύειν περιεζώσθαι, τὴν πρακτικὴν ἀρετὴν ὑποτίθεται· διὰ δὲ τοῦ ἐπιτάττειν λυχνακτεῖν, τὴν θεωρητικήν. Ειώθασι γὰρ καὶ οἱ ἐργαζόμενοι τὰς ὀσφύας περιεζῶσθαι, καὶ οἱ νήφοντες, λύχνους καίειν, οἱ μὲν, ἵνα εὐσταλῶς πράττωσιν· οἱ δὲ, ἵνα θεωροῦντες διάγωσι. Καὶ ἑτέρως δὲ, ἡ μὲν τῶν ὀσφυων περίζωσις, τὴν τοῦ ἐπιθυμητικού περιδέσμευσιν διακελεύεται· ἐν ταῖς ὀσφύσι γὰρ κεῖται τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ τῶν λύχνων καῦσις, εἴτουν, ἀνάπαυσις καὶ ἄναψις, τὴν Varia lectiones et nota. Ientenius pro suo arbitrio vidctur scripsisσε μετεωρίζεσθαι. Igitur etiam περισπασμόν reddidit distrahi. Inclusa, in textu B, in margine, A. Non (h) Tribus vocabulis reddidit unum νήψαντες. habet fentenius. Πλουσίους. Βαλλάντιον, Δ.

Vers. 24. Considerale-volucres? In illo etiam de bis invenies. Vers. 25. Quis Vers. 26. solliciti estis. De loc quoque ibi dictum est. Minimun autem vocat adjectionem quantitatis cubitalis ad staturam. Vers. 27. Considerate Vers. 28. parum fidentes. De his etiam prædicto capite disputavimus. Vers. 20. Et vos Vers. 31. vobis. Praterea et de his: ibi ergo lege omnium horum enarrationem diligenter expositam. Μετεωρίζεσθαι autem, (pro quo extolli vertinus) hic mihi intellige, a coelestibus distrahi ad terrena. †† Aut superbiam seu elatos spiritus. Vers. 32. Ne — grex. Postquam a corporali sollici- Κατανοήσατε Κατανοήσατε - πετεινών; Εν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Τις – μεριμνάτε. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου ειρηται. Ελάχιστον δὲ λέγει τὴν πηχυαίαν προσθήκην τῆς ἡλικίας. Κατανοήσατε – ὀλιγόπιστοι. Καὶ περὶ τούτων ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίω διελάβομεν. Καὶ ὑμεῖς ὑμῖν. Ετι καὶ περὶ τούτων, καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τῶν εἰρημένων πάντων ἐξήγησιν ἀκριβῶς ἐκτεθειμένην. Μετεωρισμόν δὲ νόει μοι νῦν τὸν περισπασμόν, τὸν ἀπὸ τῶν οὐρανίων ἐπὶ τὰ γήινα. [Η τὴν ὑψηλοφροσύνην.] Μή - ποίμνιον. Αποστήσας τῆς σωματικής μετ tudine abduxit, jubet, non limere indigentiam cor- ρίμνης, κελεύει, μὴ φοβεῖσθαι τὴν ἔνδειαν τῆς σω poralis necessitatis: pusillum gregem vocans, congregationem fidelium, collatam ad magnitudinem angelica multitudinis. In parabola siquidem, angelos, nonaginta novem oves appellavit, fideles vero, upam. Vel etiam ad magnitudinem multitudinis infidelium. Aut propter voluntariam dejectionem hujusmodi gregis. Deinde causamı etiam addit, cur Umere non oporteat. Vers. 32. Quia ac præcellantem fruitionem tribuit, dabit utique et necessaria, vitæque sufficientia. regnum. Quod si adeo magnam Vers. 33. Vendite-eleemosynam. Hoc præceptum ad eos, qui habent, dirigitur. Vers. 33. Facile - corrodit. Βαλάντιον est ipse thesaurus. Non veterascens, idem est, quod non del. ciens; secunda itaque particula interpretativa est prima. Lege praeterea quinto juxta Matthæum capite interpretationem ejus quod dicit: Ne recondatis vobis thesauros in terra", el cætera, ubi etiam de bis, quæ sequuntur, invenies. Vers. 34. Ubi· erit. Consequenter ibi etiam de bis dictum est. Vers. 35. Sint—accensa. Cum praecinctos esse jubet, practicam, sive operativan, proponit virtutem: cum vero lucernas accendi precipit, contemplativam. Solent enim qui aliquid operantur, lumbos habere praecinctos, et qui casti, modesti ac sobrii degunt, lucernas incendere: illi quidem ut expedite operentur; bi vero ut in luce permaneant. Aliter quoque per lumborum præcinctionem ad concupiscibilis alligationem adhortatur; nam in lumbis concupiscibile situm est, per lucernarum vero accensionem, splendorem interioris ac elo- * Matth. v, 19. ματικῆς χρείας. Μικρὸν δὲ ποίμνιον λέγει, τὸ σύ στημα τῶν πιστῶν, ὅσον πρὸς τὸ μέγεθος τῆς ἀγγε λικής πληθύος. Ἐν τῇ παραβολῇ γὰρ τοὺς μὲν ἀγγέλους ἐνενηκονταεννέα πρόβατα εἶπε· τοὺς δὲ πιστούς, ἔν. Η καὶ πρὸς τὸ μέγεθος τοῦ πλήθους τῶν ἀπίσ στων. Η καὶ διὰ τὴν ἐκούσιον ταπείνωσιν τοῦ τοιούτου ποιμνίου· εἶτα προστίθησι καὶ τὴν αἰτίαν τοῦ μὴ φο βεῖσθαι. "Οτι – βασιλείαν. Εἰ δὲ τὴν οὕτω μεγάλην καὶ ἐξαίρετον ἀπόλαυσιν δίδωσι, δώσει πάντως καὶ τὰ ἀναγκαῖα καὶ ζωαρχή. Πωλήσατε ἐλεημοσύνην. Αὕτη ἡ ἐντολὴ Ο πρὸς τοὺς ἔχοντας ἀποτέταται. Ποιήσατε – διαφθείρει. Βαλάντιον μέν ἐστιν, ὁ θησαυρός· μὴ παλαιούμενον δὲ, τὸ ἀνέκλει πτον· διὸ καὶ ἐφερμηνευτικός ἐστιν ὁ δεύτερος λόγος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ τὰ ἐξῆς, ἔνθα καὶ περὶ τῶν ἑξῆς εὑρήσεις. *Οπου έσται. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων αρνήθη. Έστωσαν καιόμενοι. Διὰ μὲν τοῦ κελεύειν περιεζώσθαι, τὴν πρακτικὴν ἀρετὴν ὑποτίθεται· διὰ δὲ τοῦ ἐπιτάττειν λυχνακτεῖν, τὴν θεωρητικήν. Ειώθασι γὰρ καὶ οἱ ἐργαζόμενοι τὰς ὀσφύας περιεζῶσθαι, καὶ οἱ νήφοντες, λύχνους καίειν, οἱ μὲν, ἵνα εὐσταλῶς πράττωσιν· οἱ δὲ, ἵνα θεωροῦντες διάγωσι. Καὶ ἑτέρως δὲ, ἡ μὲν τῶν ὀσφυων περίζωσις, τὴν τοῦ ἐπιθυμητικού περιδέσμευσιν διακελεύεται· ἐν ταῖς ὀσφύσι γὰρ κεῖται τὸ ἐπιθυμητικόν· ἡ δὲ τῶν λύχνων καῦσις, εἴτουν, ἀνάπαυσις καὶ ἄναψις, τὴν Varia lectiones et nota. Ientenius pro suo arbitrio vidctur scripsisσε μετεωρίζεσθαι. Igitur etiam περισπασμόν reddidit distrahi. Inclusa, in textu B, in margine, A. Non (h) Tribus vocabulis reddidit unum νήψαντες. habet fentenius. Πλουσίους. Βαλλάντιον, Δ.

CAP. XII. semper illuminet, tum nos, tum eos qui a nobis λαμπρότητα τοῦ τε ἐνδιαθέτου λόγου καὶ τοῦ προ- quentis sermonis statuit. Οportet enim, ut hic φορικού διατάττεται. Χρὴ γὰρ τούτους ἀεὶ λάμπειν καὶ φωτίζειν, τὸν μὲν ἡμᾶς, τὸν δὲ τοὺς ὑφ᾽ ἡμῶν διδασκομένους. Καὶ ὑμεῖς — γάμων. Διὰ παραβολῆς ἐνέφηνεν ἑτοιμάζεσθαι πρὸς ἀπάντησιν αὐτοῦ, πάντα καλῶς διατιθεμένους καὶ ἀναμένοντας αὐτὸν μέλλοντα πάν λιν ἥξειν ἐξ οὐρανοῦ. Διὰ τοῦτο γὰρ ἀνάλυσιν μὲν ὠνόμασε τὴν μετὰ τὸ ἀναβῆναι χρονίαν αὐτοῦ κάτ ξοδον· γάμους δὲ, τὴν ἄνω εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίασιν. Ἵνα — αὐτῷ. Τουτέστιν, ἵνα αἰσθόμενοι τῆς παρουσίας αὐτοῦ, προθύμως καὶ μετὰ χαρᾶς ἀπαν τήσωσιν, οὐδέν τι πονηρὸν συνειδότες ἑαυτοῖς. Περαιτέρω γὰρ οὐ περιεργαστέον την παραβολήν. Μακάριοι - γρηγοροῦντας. Γρηγοροῦντας ἔτι, διὰ τὸ ἐν ἐγρηγόρσει ἀποθανεῖν αὐτούς. ᾿Αρετὴ γὰρ τῆς ψυχῆς οὖσα ἡ ἐγρήγορσις, συμπαραμένει αὐτῇ. Τινὲς δὲ ἀπὸ τῆς ἀναλύσεως καὶ τῆς ἐλεύσεως καὶ κρούσεις ενόησαν, ὅτι ὁ Χριστὸς αὐτὸς ἐπιδημεῖ ταῖς τελευταῖς τῶν δικαίων, καὶ οὐ μόνον τούτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ τοῦτο βεβαιοῦσιν, ἀπὸ τοῦ εἰπεῖν τὸν Θεὸν τῷ πλουσίῳ, Αφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σου. Ετεροι δε το τοιοῦτον νόημα δεχομενοι, φασὶν ἐπιδημίαν Χριστοῦ, τὸν λόγον αὐτοῦ, τὸν μετακιλούμενον τηνικαῦτα τοὺς μὲν δικαίους εἰς χαράν, τοὺς δὲ ἁμαρτωλούς, εἰς λύπην. Ἀμὴν — αὐτοῖς. Περιζώσεται, τῇ δικαιοσύνῃ τῆς ἀνταποδόσεως, καὶ ἀνακλινεῖ αὐτοὺς, εἰς ἀνάπαυσιν αἰώνιον, ὡς δι' αὐτὸν κεκοπιακότας, καὶ διακονήσει αὐτοῖς διανομὴν τῶν ἀξίων ἀμοιβῶν. Καὶ ἐὰν ἐκεῖνοι. Ἐπειδὴ νυκτὶ ἔοικεν ὁ π:ρ· ὢν βίος, διὰ τὴν κατακεχυμένην αὐτοῦ ζόφωσιν καὶ πλάνην ἀπὸ τῶν δαιμόνων καὶ τῶν παθῶν, εἰκότως εἰς διαφόρους φυλακὰς αὐτὸν διαιρεί. Οἱ παλαιοὶ γὰρ νυχτοφύλακες εἰς τρεῖς φυλακάς τὴν νύκτα διείλον, τινὲς δὲ εἰς τέσσαρας. Καὶ πρώτην μὲν φυλακὴν λέγει, τὴν κατάστασιν τῶν τελειοτέρων εἰς ἀρετήν· δευτέραν δὲ, τὴν τῶν μέσων· τρίτην δὲ, τὴν τῶν τελευταίων, οι σύμπαντες, εἰ εὑρεθῶσιν οὕτως, ὡς προλαβὼν εἶπεν, ήγουν, ἕτοιμοι κατὰ τὸν τοῦ θανάτου καιρὸν, μακάριοι πάντως, ὡς τῆς μα. καρίας ζωῆς μεθέξοντες ἀναλόγως. Τοῦτα αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ ὀγδόῳ κεραλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπεν· Ἐκεῖνο δὲ γινώσκετε, ὅτι εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης, ποία φυλακῇ ὁ κλέπτης έρχεται, έγρηγόρησεν ἂν, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν ἐκεῖ. Kal ἡρμήνευται. ἔρχεται. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα εἴρηται, καὶ docentur (i). Vers. 36. Et vos nuptiis. Per similitudinem signifcavit, ut ad occursum suum præparentur, in omnibus bene dispositi, et exspectantes eum, qui rursum e calo venturus est. Propter hoc enim descensum suum, quo, longo exspectatus tempore, veniet, reversionem nominavit; nuptias vero supernam lætitiam et exsultationem. Vers. 36. Ut ei. Hoc est, ut cognoscentes eju:s adventum, prompte et cum gaudio occurrant, nullius sibi mali conscii. Præter hæc autem nihil eɛt curiose scrutandum de parabola. Vers. 57. Beali — vigilantes. Vigilantes item, eo quod in vigilantia moriantur: cum enim animæ virtus sit vigilantia, simul cum ea permanet. Quidam vero ex hoc reditu et adventu ac pulsatione Intellexerunt, quod Christus advenit ad mortem justorum, nec horum tantum, verum etiam peccatorum; et hoc ex eo confirmant, quod dixerit Deus diviti Stulte, hac nocte animam tuam repetunt a te 38. Alii vero hunc accipiunt Intellectum, ut dican*, Christi adventum esse sermonem ejus, qui tunc justos accersit ad gaudium, peccatores autem ad moerorem. Vers. 57. Amen ills. Præcinget se, justitia retributionis; et faciet illos discumbere, ad requien sempiternam, tanquam eos qui propter ipsum laboraverunt: ac ministrabit illis, distributionem dignarum retributionum. Vers. 38. Et si illi. Quia nocti præsens vita assimilatur, propter infusam ei caliginem ac errorem a dæmonibus et affectibus: merito in diversas vigilias, seu custodias, ipsam dividit. Veteres cnim, qui nocte vigilabant, in tres excubias ipsam dividebant quidam vero in quatuor. Et primam quidem dicit, statum eorum qui ad virtutem sunt perfectiores, secundam, mediocrium, tertiam, pos stremorum: qui omnes, si ita inventi fuerint, sicut ante dixit, videlicet parati mortis tempore, beati erunt, utpote vitae beate pariter participes. Vers. 39. Hoc suam. Quinquagesimo octavo ctiam capite Evangelii justa Matthæum dixit: Illud autem scitole, quod si sciret paterfamilias, qua vigilia fur venturus erat, vigilasset utique, et cætera ". Lege ergo ibi enarrationem. Vers. 40. Ει venturus est. Ibi quoque hæc dicta sunt ac declarata. "Luc. x11, 20. ** Matth. XXIV, Variæ lectiones et nota (i) Opɔrtet enim bes semper Incere et illuminare, illum quidem nos, hunc vero cos, qui a nobis do Ce tur.

CAP. XII. semper illuminet, tum nos, tum eos qui a nobis λαμπρότητα τοῦ τε ἐνδιαθέτου λόγου καὶ τοῦ προ- quentis sermonis statuit. Οportet enim, ut hic φορικού διατάττεται. Χρὴ γὰρ τούτους ἀεὶ λάμπειν καὶ φωτίζειν, τὸν μὲν ἡμᾶς, τὸν δὲ τοὺς ὑφ᾽ ἡμῶν διδασκομένους. Καὶ ὑμεῖς — γάμων. Διὰ παραβολῆς ἐνέφηνεν ἑτοιμάζεσθαι πρὸς ἀπάντησιν αὐτοῦ, πάντα καλῶς διατιθεμένους καὶ ἀναμένοντας αὐτὸν μέλλοντα πάν λιν ἥξειν ἐξ οὐρανοῦ. Διὰ τοῦτο γὰρ ἀνάλυσιν μὲν ὠνόμασε τὴν μετὰ τὸ ἀναβῆναι χρονίαν αὐτοῦ κάτ ξοδον· γάμους δὲ, τὴν ἄνω εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίασιν. Ἵνα — αὐτῷ. Τουτέστιν, ἵνα αἰσθόμενοι τῆς παρουσίας αὐτοῦ, προθύμως καὶ μετὰ χαρᾶς ἀπαν τήσωσιν, οὐδέν τι πονηρὸν συνειδότες ἑαυτοῖς. Περαιτέρω γὰρ οὐ περιεργαστέον την παραβολήν. Μακάριοι - γρηγοροῦντας. Γρηγοροῦντας ἔτι, διὰ τὸ ἐν ἐγρηγόρσει ἀποθανεῖν αὐτούς. ᾿Αρετὴ γὰρ τῆς ψυχῆς οὖσα ἡ ἐγρήγορσις, συμπαραμένει αὐτῇ. Τινὲς δὲ ἀπὸ τῆς ἀναλύσεως καὶ τῆς ἐλεύσεως καὶ κρούσεις ενόησαν, ὅτι ὁ Χριστὸς αὐτὸς ἐπιδημεῖ ταῖς τελευταῖς τῶν δικαίων, καὶ οὐ μόνον τούτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ τοῦτο βεβαιοῦσιν, ἀπὸ τοῦ εἰπεῖν τὸν Θεὸν τῷ πλουσίῳ, Αφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σου. Ετεροι δε το τοιοῦτον νόημα δεχομενοι, φασὶν ἐπιδημίαν Χριστοῦ, τὸν λόγον αὐτοῦ, τὸν μετακιλούμενον τηνικαῦτα τοὺς μὲν δικαίους εἰς χαράν, τοὺς δὲ ἁμαρτωλούς, εἰς λύπην. Ἀμὴν — αὐτοῖς. Περιζώσεται, τῇ δικαιοσύνῃ τῆς ἀνταποδόσεως, καὶ ἀνακλινεῖ αὐτοὺς, εἰς ἀνάπαυσιν αἰώνιον, ὡς δι' αὐτὸν κεκοπιακότας, καὶ διακονήσει αὐτοῖς διανομὴν τῶν ἀξίων ἀμοιβῶν. Καὶ ἐὰν ἐκεῖνοι. Ἐπειδὴ νυκτὶ ἔοικεν ὁ π:ρ· ὢν βίος, διὰ τὴν κατακεχυμένην αὐτοῦ ζόφωσιν καὶ πλάνην ἀπὸ τῶν δαιμόνων καὶ τῶν παθῶν, εἰκότως εἰς διαφόρους φυλακὰς αὐτὸν διαιρεί. Οἱ παλαιοὶ γὰρ νυχτοφύλακες εἰς τρεῖς φυλακάς τὴν νύκτα διείλον, τινὲς δὲ εἰς τέσσαρας. Καὶ πρώτην μὲν φυλακὴν λέγει, τὴν κατάστασιν τῶν τελειοτέρων εἰς ἀρετήν· δευτέραν δὲ, τὴν τῶν μέσων· τρίτην δὲ, τὴν τῶν τελευταίων, οι σύμπαντες, εἰ εὑρεθῶσιν οὕτως, ὡς προλαβὼν εἶπεν, ήγουν, ἕτοιμοι κατὰ τὸν τοῦ θανάτου καιρὸν, μακάριοι πάντως, ὡς τῆς μα. καρίας ζωῆς μεθέξοντες ἀναλόγως. Τοῦτα αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ ὀγδόῳ κεραλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπεν· Ἐκεῖνο δὲ γινώσκετε, ὅτι εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης, ποία φυλακῇ ὁ κλέπτης έρχεται, έγρηγόρησεν ἂν, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν ἐκεῖ. Kal ἡρμήνευται. ἔρχεται. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα εἴρηται, καὶ docentur (i). Vers. 36. Et vos nuptiis. Per similitudinem signifcavit, ut ad occursum suum præparentur, in omnibus bene dispositi, et exspectantes eum, qui rursum e calo venturus est. Propter hoc enim descensum suum, quo, longo exspectatus tempore, veniet, reversionem nominavit; nuptias vero supernam lætitiam et exsultationem. Vers. 36. Ut ei. Hoc est, ut cognoscentes eju:s adventum, prompte et cum gaudio occurrant, nullius sibi mali conscii. Præter hæc autem nihil eɛt curiose scrutandum de parabola. Vers. 57. Beali — vigilantes. Vigilantes item, eo quod in vigilantia moriantur: cum enim animæ virtus sit vigilantia, simul cum ea permanet. Quidam vero ex hoc reditu et adventu ac pulsatione Intellexerunt, quod Christus advenit ad mortem justorum, nec horum tantum, verum etiam peccatorum; et hoc ex eo confirmant, quod dixerit Deus diviti Stulte, hac nocte animam tuam repetunt a te 38. Alii vero hunc accipiunt Intellectum, ut dican*, Christi adventum esse sermonem ejus, qui tunc justos accersit ad gaudium, peccatores autem ad moerorem. Vers. 57. Amen ills. Præcinget se, justitia retributionis; et faciet illos discumbere, ad requien sempiternam, tanquam eos qui propter ipsum laboraverunt: ac ministrabit illis, distributionem dignarum retributionum. Vers. 38. Et si illi. Quia nocti præsens vita assimilatur, propter infusam ei caliginem ac errorem a dæmonibus et affectibus: merito in diversas vigilias, seu custodias, ipsam dividit. Veteres cnim, qui nocte vigilabant, in tres excubias ipsam dividebant quidam vero in quatuor. Et primam quidem dicit, statum eorum qui ad virtutem sunt perfectiores, secundam, mediocrium, tertiam, pos stremorum: qui omnes, si ita inventi fuerint, sicut ante dixit, videlicet parati mortis tempore, beati erunt, utpote vitae beate pariter participes. Vers. 39. Hoc suam. Quinquagesimo octavo ctiam capite Evangelii justa Matthæum dixit: Illud autem scitole, quod si sciret paterfamilias, qua vigilia fur venturus erat, vigilasset utique, et cætera ". Lege ergo ibi enarrationem. Vers. 40. Ει venturus est. Ibi quoque hæc dicta sunt ac declarata. "Luc. x11, 20. ** Matth. XXIV, Variæ lectiones et nota (i) Opɔrtet enim bes semper Incere et illuminare, illum quidem nos, hunc vero cos, qui a nobis do Ce tur.

CAP. XII. semper illuminet, tum nos, tum eos qui a nobis λαμπρότητα τοῦ τε ἐνδιαθέτου λόγου καὶ τοῦ προ- quentis sermonis statuit. Οportet enim, ut hic φορικού διατάττεται. Χρὴ γὰρ τούτους ἀεὶ λάμπειν καὶ φωτίζειν, τὸν μὲν ἡμᾶς, τὸν δὲ τοὺς ὑφ᾽ ἡμῶν διδασκομένους. Καὶ ὑμεῖς — γάμων. Διὰ παραβολῆς ἐνέφηνεν ἑτοιμάζεσθαι πρὸς ἀπάντησιν αὐτοῦ, πάντα καλῶς διατιθεμένους καὶ ἀναμένοντας αὐτὸν μέλλοντα πάν λιν ἥξειν ἐξ οὐρανοῦ. Διὰ τοῦτο γὰρ ἀνάλυσιν μὲν ὠνόμασε τὴν μετὰ τὸ ἀναβῆναι χρονίαν αὐτοῦ κάτ ξοδον· γάμους δὲ, τὴν ἄνω εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίασιν. Ἵνα — αὐτῷ. Τουτέστιν, ἵνα αἰσθόμενοι τῆς παρουσίας αὐτοῦ, προθύμως καὶ μετὰ χαρᾶς ἀπαν τήσωσιν, οὐδέν τι πονηρὸν συνειδότες ἑαυτοῖς. Περαιτέρω γὰρ οὐ περιεργαστέον την παραβολήν. Μακάριοι - γρηγοροῦντας. Γρηγοροῦντας ἔτι, διὰ τὸ ἐν ἐγρηγόρσει ἀποθανεῖν αὐτούς. ᾿Αρετὴ γὰρ τῆς ψυχῆς οὖσα ἡ ἐγρήγορσις, συμπαραμένει αὐτῇ. Τινὲς δὲ ἀπὸ τῆς ἀναλύσεως καὶ τῆς ἐλεύσεως καὶ κρούσεις ενόησαν, ὅτι ὁ Χριστὸς αὐτὸς ἐπιδημεῖ ταῖς τελευταῖς τῶν δικαίων, καὶ οὐ μόνον τούτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ τοῦτο βεβαιοῦσιν, ἀπὸ τοῦ εἰπεῖν τὸν Θεὸν τῷ πλουσίῳ, Αφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σου. Ετεροι δε το τοιοῦτον νόημα δεχομενοι, φασὶν ἐπιδημίαν Χριστοῦ, τὸν λόγον αὐτοῦ, τὸν μετακιλούμενον τηνικαῦτα τοὺς μὲν δικαίους εἰς χαράν, τοὺς δὲ ἁμαρτωλούς, εἰς λύπην. Ἀμὴν — αὐτοῖς. Περιζώσεται, τῇ δικαιοσύνῃ τῆς ἀνταποδόσεως, καὶ ἀνακλινεῖ αὐτοὺς, εἰς ἀνάπαυσιν αἰώνιον, ὡς δι' αὐτὸν κεκοπιακότας, καὶ διακονήσει αὐτοῖς διανομὴν τῶν ἀξίων ἀμοιβῶν. Καὶ ἐὰν ἐκεῖνοι. Ἐπειδὴ νυκτὶ ἔοικεν ὁ π:ρ· ὢν βίος, διὰ τὴν κατακεχυμένην αὐτοῦ ζόφωσιν καὶ πλάνην ἀπὸ τῶν δαιμόνων καὶ τῶν παθῶν, εἰκότως εἰς διαφόρους φυλακὰς αὐτὸν διαιρεί. Οἱ παλαιοὶ γὰρ νυχτοφύλακες εἰς τρεῖς φυλακάς τὴν νύκτα διείλον, τινὲς δὲ εἰς τέσσαρας. Καὶ πρώτην μὲν φυλακὴν λέγει, τὴν κατάστασιν τῶν τελειοτέρων εἰς ἀρετήν· δευτέραν δὲ, τὴν τῶν μέσων· τρίτην δὲ, τὴν τῶν τελευταίων, οι σύμπαντες, εἰ εὑρεθῶσιν οὕτως, ὡς προλαβὼν εἶπεν, ήγουν, ἕτοιμοι κατὰ τὸν τοῦ θανάτου καιρὸν, μακάριοι πάντως, ὡς τῆς μα. καρίας ζωῆς μεθέξοντες ἀναλόγως. Τοῦτα αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ ὀγδόῳ κεραλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπεν· Ἐκεῖνο δὲ γινώσκετε, ὅτι εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης, ποία φυλακῇ ὁ κλέπτης έρχεται, έγρηγόρησεν ἂν, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν ἐκεῖ. Kal ἡρμήνευται. ἔρχεται. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα εἴρηται, καὶ docentur (i). Vers. 36. Et vos nuptiis. Per similitudinem signifcavit, ut ad occursum suum præparentur, in omnibus bene dispositi, et exspectantes eum, qui rursum e calo venturus est. Propter hoc enim descensum suum, quo, longo exspectatus tempore, veniet, reversionem nominavit; nuptias vero supernam lætitiam et exsultationem. Vers. 36. Ut ei. Hoc est, ut cognoscentes eju:s adventum, prompte et cum gaudio occurrant, nullius sibi mali conscii. Præter hæc autem nihil eɛt curiose scrutandum de parabola. Vers. 57. Beali — vigilantes. Vigilantes item, eo quod in vigilantia moriantur: cum enim animæ virtus sit vigilantia, simul cum ea permanet. Quidam vero ex hoc reditu et adventu ac pulsatione Intellexerunt, quod Christus advenit ad mortem justorum, nec horum tantum, verum etiam peccatorum; et hoc ex eo confirmant, quod dixerit Deus diviti Stulte, hac nocte animam tuam repetunt a te 38. Alii vero hunc accipiunt Intellectum, ut dican*, Christi adventum esse sermonem ejus, qui tunc justos accersit ad gaudium, peccatores autem ad moerorem. Vers. 57. Amen ills. Præcinget se, justitia retributionis; et faciet illos discumbere, ad requien sempiternam, tanquam eos qui propter ipsum laboraverunt: ac ministrabit illis, distributionem dignarum retributionum. Vers. 38. Et si illi. Quia nocti præsens vita assimilatur, propter infusam ei caliginem ac errorem a dæmonibus et affectibus: merito in diversas vigilias, seu custodias, ipsam dividit. Veteres cnim, qui nocte vigilabant, in tres excubias ipsam dividebant quidam vero in quatuor. Et primam quidem dicit, statum eorum qui ad virtutem sunt perfectiores, secundam, mediocrium, tertiam, pos stremorum: qui omnes, si ita inventi fuerint, sicut ante dixit, videlicet parati mortis tempore, beati erunt, utpote vitae beate pariter participes. Vers. 39. Hoc suam. Quinquagesimo octavo ctiam capite Evangelii justa Matthæum dixit: Illud autem scitole, quod si sciret paterfamilias, qua vigilia fur venturus erat, vigilasset utique, et cætera ". Lege ergo ibi enarrationem. Vers. 40. Ει venturus est. Ibi quoque hæc dicta sunt ac declarata. "Luc. x11, 20. ** Matth. XXIV, Variæ lectiones et nota (i) Opɔrtet enim bes semper Incere et illuminare, illum quidem nos, hunc vero cos, qui a nobis do Ce tur.

CAP. XII. semper illuminet, tum nos, tum eos qui a nobis λαμπρότητα τοῦ τε ἐνδιαθέτου λόγου καὶ τοῦ προ- quentis sermonis statuit. Οportet enim, ut hic φορικού διατάττεται. Χρὴ γὰρ τούτους ἀεὶ λάμπειν καὶ φωτίζειν, τὸν μὲν ἡμᾶς, τὸν δὲ τοὺς ὑφ᾽ ἡμῶν διδασκομένους. Καὶ ὑμεῖς — γάμων. Διὰ παραβολῆς ἐνέφηνεν ἑτοιμάζεσθαι πρὸς ἀπάντησιν αὐτοῦ, πάντα καλῶς διατιθεμένους καὶ ἀναμένοντας αὐτὸν μέλλοντα πάν λιν ἥξειν ἐξ οὐρανοῦ. Διὰ τοῦτο γὰρ ἀνάλυσιν μὲν ὠνόμασε τὴν μετὰ τὸ ἀναβῆναι χρονίαν αὐτοῦ κάτ ξοδον· γάμους δὲ, τὴν ἄνω εὐφροσύνην καὶ ἀγαλλίασιν. Ἵνα — αὐτῷ. Τουτέστιν, ἵνα αἰσθόμενοι τῆς παρουσίας αὐτοῦ, προθύμως καὶ μετὰ χαρᾶς ἀπαν τήσωσιν, οὐδέν τι πονηρὸν συνειδότες ἑαυτοῖς. Περαιτέρω γὰρ οὐ περιεργαστέον την παραβολήν. Μακάριοι - γρηγοροῦντας. Γρηγοροῦντας ἔτι, διὰ τὸ ἐν ἐγρηγόρσει ἀποθανεῖν αὐτούς. ᾿Αρετὴ γὰρ τῆς ψυχῆς οὖσα ἡ ἐγρήγορσις, συμπαραμένει αὐτῇ. Τινὲς δὲ ἀπὸ τῆς ἀναλύσεως καὶ τῆς ἐλεύσεως καὶ κρούσεις ενόησαν, ὅτι ὁ Χριστὸς αὐτὸς ἐπιδημεῖ ταῖς τελευταῖς τῶν δικαίων, καὶ οὐ μόνον τούτων, ἀλλὰ καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ τοῦτο βεβαιοῦσιν, ἀπὸ τοῦ εἰπεῖν τὸν Θεὸν τῷ πλουσίῳ, Αφρον, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σου. Ετεροι δε το τοιοῦτον νόημα δεχομενοι, φασὶν ἐπιδημίαν Χριστοῦ, τὸν λόγον αὐτοῦ, τὸν μετακιλούμενον τηνικαῦτα τοὺς μὲν δικαίους εἰς χαράν, τοὺς δὲ ἁμαρτωλούς, εἰς λύπην. Ἀμὴν — αὐτοῖς. Περιζώσεται, τῇ δικαιοσύνῃ τῆς ἀνταποδόσεως, καὶ ἀνακλινεῖ αὐτοὺς, εἰς ἀνάπαυσιν αἰώνιον, ὡς δι' αὐτὸν κεκοπιακότας, καὶ διακονήσει αὐτοῖς διανομὴν τῶν ἀξίων ἀμοιβῶν. Καὶ ἐὰν ἐκεῖνοι. Ἐπειδὴ νυκτὶ ἔοικεν ὁ π:ρ· ὢν βίος, διὰ τὴν κατακεχυμένην αὐτοῦ ζόφωσιν καὶ πλάνην ἀπὸ τῶν δαιμόνων καὶ τῶν παθῶν, εἰκότως εἰς διαφόρους φυλακὰς αὐτὸν διαιρεί. Οἱ παλαιοὶ γὰρ νυχτοφύλακες εἰς τρεῖς φυλακάς τὴν νύκτα διείλον, τινὲς δὲ εἰς τέσσαρας. Καὶ πρώτην μὲν φυλακὴν λέγει, τὴν κατάστασιν τῶν τελειοτέρων εἰς ἀρετήν· δευτέραν δὲ, τὴν τῶν μέσων· τρίτην δὲ, τὴν τῶν τελευταίων, οι σύμπαντες, εἰ εὑρεθῶσιν οὕτως, ὡς προλαβὼν εἶπεν, ήγουν, ἕτοιμοι κατὰ τὸν τοῦ θανάτου καιρὸν, μακάριοι πάντως, ὡς τῆς μα. καρίας ζωῆς μεθέξοντες ἀναλόγως. Τοῦτα αὐτοῦ. Καὶ ἐν τῷ εἰκοστῷ ὀγδόῳ κεραλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπεν· Ἐκεῖνο δὲ γινώσκετε, ὅτι εἰ ᾔδει ὁ οἰκοδεσπότης, ποία φυλακῇ ὁ κλέπτης έρχεται, έγρηγόρησεν ἂν, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν ἐκεῖ. Kal ἡρμήνευται. ἔρχεται. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα εἴρηται, καὶ docentur (i). Vers. 36. Et vos nuptiis. Per similitudinem signifcavit, ut ad occursum suum præparentur, in omnibus bene dispositi, et exspectantes eum, qui rursum e calo venturus est. Propter hoc enim descensum suum, quo, longo exspectatus tempore, veniet, reversionem nominavit; nuptias vero supernam lætitiam et exsultationem. Vers. 36. Ut ei. Hoc est, ut cognoscentes eju:s adventum, prompte et cum gaudio occurrant, nullius sibi mali conscii. Præter hæc autem nihil eɛt curiose scrutandum de parabola. Vers. 57. Beali — vigilantes. Vigilantes item, eo quod in vigilantia moriantur: cum enim animæ virtus sit vigilantia, simul cum ea permanet. Quidam vero ex hoc reditu et adventu ac pulsatione Intellexerunt, quod Christus advenit ad mortem justorum, nec horum tantum, verum etiam peccatorum; et hoc ex eo confirmant, quod dixerit Deus diviti Stulte, hac nocte animam tuam repetunt a te 38. Alii vero hunc accipiunt Intellectum, ut dican*, Christi adventum esse sermonem ejus, qui tunc justos accersit ad gaudium, peccatores autem ad moerorem. Vers. 57. Amen ills. Præcinget se, justitia retributionis; et faciet illos discumbere, ad requien sempiternam, tanquam eos qui propter ipsum laboraverunt: ac ministrabit illis, distributionem dignarum retributionum. Vers. 38. Et si illi. Quia nocti præsens vita assimilatur, propter infusam ei caliginem ac errorem a dæmonibus et affectibus: merito in diversas vigilias, seu custodias, ipsam dividit. Veteres cnim, qui nocte vigilabant, in tres excubias ipsam dividebant quidam vero in quatuor. Et primam quidem dicit, statum eorum qui ad virtutem sunt perfectiores, secundam, mediocrium, tertiam, pos stremorum: qui omnes, si ita inventi fuerint, sicut ante dixit, videlicet parati mortis tempore, beati erunt, utpote vitae beate pariter participes. Vers. 39. Hoc suam. Quinquagesimo octavo ctiam capite Evangelii justa Matthæum dixit: Illud autem scitole, quod si sciret paterfamilias, qua vigilia fur venturus erat, vigilasset utique, et cætera ". Lege ergo ibi enarrationem. Vers. 40. Ει venturus est. Ibi quoque hæc dicta sunt ac declarata. "Luc. x11, 20. ** Matth. XXIV, Variæ lectiones et nota (i) Opɔrtet enim bes semper Incere et illuminare, illum quidem nos, hunc vero cos, qui a nobis do Ce tur.

Vers. 41. Ait Vers. 19. demensum cibum? Sciens Petrus, quasdam parabolas electis proprie aplari discipulis, quasdam vero communiter omnibus, merito de parahole interrogat, qua videlicet dixit: Sint lumbi vestri pracincti, et catera. Quid ergo Christus? Requisito Adeli ac prudenti dispenBatore, deinde ipso beato przdicato, ostendit, quod de ipsis dixerit parabolam; futurum enim erat, ut ipsi fidelium dispensatores fierent, dantes ipsis in tempore demensum doctrinæ cibum. Lege autem quinquagesimo octavo juxta Maltbaum capite dicti illius enarrationem: Quisnam est fidelis servus, et prudens o? et ibi horum onnium invenies explanationem. Vers. 43. Beatus Vers. 4. illum. Ibi etiam hæc patefacta sunt. Vers. 43. Quod si-Vers. 46. ponet. Consequenter etiam prædicto capite hæc dicts ac declarata sunt. Vers. 47. Ille multis. De futuris pastoribus est hic sermo, exterrens eos, qui omnem Dei voluntatem noverunt, nec se præparant, hoc est, non faciunt juxta beneplacitum ejus. Et protestatur, quod vapulahunt multis, puta, plagis; id est, misere turquebuntur, quia scientes despexerunt. Vers. 48. Qui vero paucis. Atqui ignorabat voluntatem domini, sed tamen ita quoque vapulabit; cum enim scire potuisset, non scivit: neque tamen tantum, ut prior: ille siquidem despexit, hic vero segnis fuit: gravior autem est segnitie contemptus. Significat autem fidelem, ignorantem ex ignavia ac ruditale Dei voluntatem. Inddeles enim, non ex segnitie Dei voluntatem ignorant, sed voluntario errore ac immutabili pravitate. Vers. 48. Οιnni autem · quæretur. Et hoc de pastoribus dictum est; his enim magna gratia intellectus divinæ voluntatis data est, ad eorum qui pascuntur, utilitatem; ideo etiam, tanquam ab his qui multa acceperunt talenta, multum lucri ab eis quæretur. Quod autem pastoribus data sit gratia, etiam Paulus dicit, scribens ad Timotheum: Noli negligere gratiam quæ in te est, quæ tibi data est cum impositione manuum presbyterii **. Vers. 48. Ει— eo. Exemplaris quidem sermo; est autem et hic de eisdem. Cui enim multam summam ad negotiationem commendaverunt, plus lucri ex negotiatione petent ab eo. Ita et Christus, cui multum gratiæ commendavit, plus petet ab eo. Ei enim concredita est non solum propria salus verum etiam populi. Vers. 49. Ignem terram. Ignem nunc dicit, fidem ac sni dilectionem, demonstrans vehemenο Εἶπε – σιτομέτριον; Εἰδὼς ὁ Πέτρος, ότι αν μὲν τῶν παραβολῶν τε καὶ ἐντολῶν, ἰδίᾳ τοῖς ἐξει λεγμένοις μαθηταῖς ἁρμόζουσιν, αἱ δὲ, κοινῇ πάσι τοῖς πιστοῖς, εἰκότως ἐρωτᾷ περὶ τῆς παραβολῆς, δηλαδή, τῆς λεγούσης, Εστωσαν ὑμῶν αἱ ὀσφύες περιεζωσμέναι, καὶ τὰ ἑξῆς· τί οὖν ὁ Χριστός; Επιζητήσας τὸν πιστὸν καὶ φρόνιμον οἰκονόμον εἶτα μακαρίσας αὐτὸν, ἔδειξεν, ὅτι περὶ αὐτῶν εἶπε τὴν παραβολήν. Αὐτοὶ γὰρ ἔμελλον οικονόμοι γενέσθαι τῶν πιστῶν, διδόντες αὐτοῖς ἐν καιρῷ τὸ σιτο μέτριον τῆς διδασκαλίας. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδός κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς δοῦλος καὶ φνόνιμος; καὶ πάντων τούτων εὑρήσεις ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν. Μακάριος --- αὐτόν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα διεσαφηνί σθησαν. Ἐὰν δὲ – θήσει. ᾿Ακολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφα λαίῳ καὶ ταῦτα ἐῤῥήθη, καὶ ἡρμηνεύθη. Εκεῖνος - πολλάς. Περὶ τῶν μελλόντων ποιο μαίνειν ἐστὶν ὁ λόγος οὗτος ἐκφοβῶν τοὺς εἰ δότας μὲν πᾶν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μὴ ἑτοιμάζον τας δε, τουτέστι, μὴ ποιοῦντας πρὸς ἀρέσκειαν αὐτοῦ, καὶ διαμαρτυρόμενος, ότι διμήσονται πολλάς, πληρ γάς δηλονότι, τουτέστι, κολασθήσονται χαλεπῶς, διότι εἰδότες κατεφρόνησαν. Ο δὲ ὀλίγας. Καὶ μὴν ἡγνόει τὸ θέλημα τοῦ κυρίου αὐτοῦ, ἀλλ' ὅμως δωρήσεται καὶ οὗτος, διότι δυνάμενος γνῶναι, οὐκ ἔγνω, πλὴν οὐ τοσού τον. Ἐκεῖνος μὲν γὰρ κατεφρόνησεν· οὗτος δὲ ἐῤῥα θύμησε. Χαλεπωτέρα δὲ ῥᾳθυμίας ή καταφρόνησις. Δηλοῖ δὲ τὸν πιστὸν, τὸν ἀγνοοῦντα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ ἀμαθίαν. Οἱ γὰρ ἄπιστοι οὐκ ἐκ ῥᾳθυμία; ἀγνοοῦσι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ἐξ αὐθαιρέτου πλάνης καὶ ἀμεταμελήτου κακίας. Παντὶ δὲ — ζητηθήσεται Καὶ τοῦτο περί τῶν ποιμαινόντων. Τούτοις γὰρ δίδοται πολύ χάρισμα συνέσεως τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, πρὸς ὠφέ λειαν τῶν ποιμαινομένων. Διὸ καὶ, ὡς πολλὰ τά λαντα λαβόντες, πολλὰ κέρδη απαιτηθήσονται· ὅτι δὲ χάρισμα δίδοται τοῖς ποιμαίνουσι, φησὶ καὶ ὁ Παῦλος, γράφων πρὸς Τιμόθεον· Μὴ ἀμέλει του ἐν σοὶ χαρίσματος, ὁ ἐδόθη σοι μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. Καὶ — αὐτόν. Παραδειγματικὸς μὲν ὁ λόγος, ἔστι δὲ καὶ οὗτος περὶ τῶν τοιούτων. Ωσπερ γάρ, ᾧ παρ έθεντό τινες πολὺ κεφάλαιον εἰς ἐμπορίαν, περισ σότερον ἀπαιτήσουσιν αὐτὸν, διὰ τὸ ἐξ ἐμπορίας κέρδος οὕτω καὶ ὁ Θεός, ᾧ παρέθετο πολὺ χάρισμα, περισσό τερον ἀπαιτήσει αὐτόν. Χρεωστεῖ γὰρ, οὐ μόνον τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν, ἀλλὰ καὶ τὴν τοῦ λαοῦ. Πῦρ --- γῆν. Πυρ λέγει νῦν τὴν εἰς αὐτὸν ἀγάπην καὶ πίστιν, ἐμφαίνων τὸ σφοδρόν αὐτῆς καὶ * Matth. κλιν, 45. 0 ] Tim: 1V, Οικοδεσπότην, Β. 192) (ὗτος ὁ λόγος, Β. Variæ lectiones el notæ. Hentenius hic addidit, ab co. Sed reuter mcornm agnoscit, παρ' αὐτοῦ.

Vers. 41. Ait Vers. 19. demensum cibum? Sciens Petrus, quasdam parabolas electis proprie aplari discipulis, quasdam vero communiter omnibus, merito de parahole interrogat, qua videlicet dixit: Sint lumbi vestri pracincti, et catera. Quid ergo Christus? Requisito Adeli ac prudenti dispenBatore, deinde ipso beato przdicato, ostendit, quod de ipsis dixerit parabolam; futurum enim erat, ut ipsi fidelium dispensatores fierent, dantes ipsis in tempore demensum doctrinæ cibum. Lege autem quinquagesimo octavo juxta Maltbaum capite dicti illius enarrationem: Quisnam est fidelis servus, et prudens o? et ibi horum onnium invenies explanationem. Vers. 43. Beatus Vers. 4. illum. Ibi etiam hæc patefacta sunt. Vers. 43. Quod si-Vers. 46. ponet. Consequenter etiam prædicto capite hæc dicts ac declarata sunt. Vers. 47. Ille multis. De futuris pastoribus est hic sermo, exterrens eos, qui omnem Dei voluntatem noverunt, nec se præparant, hoc est, non faciunt juxta beneplacitum ejus. Et protestatur, quod vapulahunt multis, puta, plagis; id est, misere turquebuntur, quia scientes despexerunt. Vers. 48. Qui vero paucis. Atqui ignorabat voluntatem domini, sed tamen ita quoque vapulabit; cum enim scire potuisset, non scivit: neque tamen tantum, ut prior: ille siquidem despexit, hic vero segnis fuit: gravior autem est segnitie contemptus. Significat autem fidelem, ignorantem ex ignavia ac ruditale Dei voluntatem. Inddeles enim, non ex segnitie Dei voluntatem ignorant, sed voluntario errore ac immutabili pravitate. Vers. 48. Οιnni autem · quæretur. Et hoc de pastoribus dictum est; his enim magna gratia intellectus divinæ voluntatis data est, ad eorum qui pascuntur, utilitatem; ideo etiam, tanquam ab his qui multa acceperunt talenta, multum lucri ab eis quæretur. Quod autem pastoribus data sit gratia, etiam Paulus dicit, scribens ad Timotheum: Noli negligere gratiam quæ in te est, quæ tibi data est cum impositione manuum presbyterii **. Vers. 48. Ει— eo. Exemplaris quidem sermo; est autem et hic de eisdem. Cui enim multam summam ad negotiationem commendaverunt, plus lucri ex negotiatione petent ab eo. Ita et Christus, cui multum gratiæ commendavit, plus petet ab eo. Ei enim concredita est non solum propria salus verum etiam populi. Vers. 49. Ignem terram. Ignem nunc dicit, fidem ac sni dilectionem, demonstrans vehemenο Εἶπε – σιτομέτριον; Εἰδὼς ὁ Πέτρος, ότι αν μὲν τῶν παραβολῶν τε καὶ ἐντολῶν, ἰδίᾳ τοῖς ἐξει λεγμένοις μαθηταῖς ἁρμόζουσιν, αἱ δὲ, κοινῇ πάσι τοῖς πιστοῖς, εἰκότως ἐρωτᾷ περὶ τῆς παραβολῆς, δηλαδή, τῆς λεγούσης, Εστωσαν ὑμῶν αἱ ὀσφύες περιεζωσμέναι, καὶ τὰ ἑξῆς· τί οὖν ὁ Χριστός; Επιζητήσας τὸν πιστὸν καὶ φρόνιμον οἰκονόμον εἶτα μακαρίσας αὐτὸν, ἔδειξεν, ὅτι περὶ αὐτῶν εἶπε τὴν παραβολήν. Αὐτοὶ γὰρ ἔμελλον οικονόμοι γενέσθαι τῶν πιστῶν, διδόντες αὐτοῖς ἐν καιρῷ τὸ σιτο μέτριον τῆς διδασκαλίας. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδός κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς δοῦλος καὶ φνόνιμος; καὶ πάντων τούτων εὑρήσεις ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν. Μακάριος --- αὐτόν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα διεσαφηνί σθησαν. Ἐὰν δὲ – θήσει. ᾿Ακολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφα λαίῳ καὶ ταῦτα ἐῤῥήθη, καὶ ἡρμηνεύθη. Εκεῖνος - πολλάς. Περὶ τῶν μελλόντων ποιο μαίνειν ἐστὶν ὁ λόγος οὗτος ἐκφοβῶν τοὺς εἰ δότας μὲν πᾶν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μὴ ἑτοιμάζον τας δε, τουτέστι, μὴ ποιοῦντας πρὸς ἀρέσκειαν αὐτοῦ, καὶ διαμαρτυρόμενος, ότι διμήσονται πολλάς, πληρ γάς δηλονότι, τουτέστι, κολασθήσονται χαλεπῶς, διότι εἰδότες κατεφρόνησαν. Ο δὲ ὀλίγας. Καὶ μὴν ἡγνόει τὸ θέλημα τοῦ κυρίου αὐτοῦ, ἀλλ' ὅμως δωρήσεται καὶ οὗτος, διότι δυνάμενος γνῶναι, οὐκ ἔγνω, πλὴν οὐ τοσού τον. Ἐκεῖνος μὲν γὰρ κατεφρόνησεν· οὗτος δὲ ἐῤῥα θύμησε. Χαλεπωτέρα δὲ ῥᾳθυμίας ή καταφρόνησις. Δηλοῖ δὲ τὸν πιστὸν, τὸν ἀγνοοῦντα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ ἀμαθίαν. Οἱ γὰρ ἄπιστοι οὐκ ἐκ ῥᾳθυμία; ἀγνοοῦσι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ἐξ αὐθαιρέτου πλάνης καὶ ἀμεταμελήτου κακίας. Παντὶ δὲ — ζητηθήσεται Καὶ τοῦτο περί τῶν ποιμαινόντων. Τούτοις γὰρ δίδοται πολύ χάρισμα συνέσεως τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, πρὸς ὠφέ λειαν τῶν ποιμαινομένων. Διὸ καὶ, ὡς πολλὰ τά λαντα λαβόντες, πολλὰ κέρδη απαιτηθήσονται· ὅτι δὲ χάρισμα δίδοται τοῖς ποιμαίνουσι, φησὶ καὶ ὁ Παῦλος, γράφων πρὸς Τιμόθεον· Μὴ ἀμέλει του ἐν σοὶ χαρίσματος, ὁ ἐδόθη σοι μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. Καὶ — αὐτόν. Παραδειγματικὸς μὲν ὁ λόγος, ἔστι δὲ καὶ οὗτος περὶ τῶν τοιούτων. Ωσπερ γάρ, ᾧ παρ έθεντό τινες πολὺ κεφάλαιον εἰς ἐμπορίαν, περισ σότερον ἀπαιτήσουσιν αὐτὸν, διὰ τὸ ἐξ ἐμπορίας κέρδος οὕτω καὶ ὁ Θεός, ᾧ παρέθετο πολὺ χάρισμα, περισσό τερον ἀπαιτήσει αὐτόν. Χρεωστεῖ γὰρ, οὐ μόνον τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν, ἀλλὰ καὶ τὴν τοῦ λαοῦ. Πῦρ --- γῆν. Πυρ λέγει νῦν τὴν εἰς αὐτὸν ἀγάπην καὶ πίστιν, ἐμφαίνων τὸ σφοδρόν αὐτῆς καὶ * Matth. κλιν, 45. 0 ] Tim: 1V, Οικοδεσπότην, Β. 192) (ὗτος ὁ λόγος, Β. Variæ lectiones el notæ. Hentenius hic addidit, ab co. Sed reuter mcornm agnoscit, παρ' αὐτοῦ.

Vers. 41. Ait Vers. 19. demensum cibum? Sciens Petrus, quasdam parabolas electis proprie aplari discipulis, quasdam vero communiter omnibus, merito de parahole interrogat, qua videlicet dixit: Sint lumbi vestri pracincti, et catera. Quid ergo Christus? Requisito Adeli ac prudenti dispenBatore, deinde ipso beato przdicato, ostendit, quod de ipsis dixerit parabolam; futurum enim erat, ut ipsi fidelium dispensatores fierent, dantes ipsis in tempore demensum doctrinæ cibum. Lege autem quinquagesimo octavo juxta Maltbaum capite dicti illius enarrationem: Quisnam est fidelis servus, et prudens o? et ibi horum onnium invenies explanationem. Vers. 43. Beatus Vers. 4. illum. Ibi etiam hæc patefacta sunt. Vers. 43. Quod si-Vers. 46. ponet. Consequenter etiam prædicto capite hæc dicts ac declarata sunt. Vers. 47. Ille multis. De futuris pastoribus est hic sermo, exterrens eos, qui omnem Dei voluntatem noverunt, nec se præparant, hoc est, non faciunt juxta beneplacitum ejus. Et protestatur, quod vapulahunt multis, puta, plagis; id est, misere turquebuntur, quia scientes despexerunt. Vers. 48. Qui vero paucis. Atqui ignorabat voluntatem domini, sed tamen ita quoque vapulabit; cum enim scire potuisset, non scivit: neque tamen tantum, ut prior: ille siquidem despexit, hic vero segnis fuit: gravior autem est segnitie contemptus. Significat autem fidelem, ignorantem ex ignavia ac ruditale Dei voluntatem. Inddeles enim, non ex segnitie Dei voluntatem ignorant, sed voluntario errore ac immutabili pravitate. Vers. 48. Οιnni autem · quæretur. Et hoc de pastoribus dictum est; his enim magna gratia intellectus divinæ voluntatis data est, ad eorum qui pascuntur, utilitatem; ideo etiam, tanquam ab his qui multa acceperunt talenta, multum lucri ab eis quæretur. Quod autem pastoribus data sit gratia, etiam Paulus dicit, scribens ad Timotheum: Noli negligere gratiam quæ in te est, quæ tibi data est cum impositione manuum presbyterii **. Vers. 48. Ει— eo. Exemplaris quidem sermo; est autem et hic de eisdem. Cui enim multam summam ad negotiationem commendaverunt, plus lucri ex negotiatione petent ab eo. Ita et Christus, cui multum gratiæ commendavit, plus petet ab eo. Ei enim concredita est non solum propria salus verum etiam populi. Vers. 49. Ignem terram. Ignem nunc dicit, fidem ac sni dilectionem, demonstrans vehemenο Εἶπε – σιτομέτριον; Εἰδὼς ὁ Πέτρος, ότι αν μὲν τῶν παραβολῶν τε καὶ ἐντολῶν, ἰδίᾳ τοῖς ἐξει λεγμένοις μαθηταῖς ἁρμόζουσιν, αἱ δὲ, κοινῇ πάσι τοῖς πιστοῖς, εἰκότως ἐρωτᾷ περὶ τῆς παραβολῆς, δηλαδή, τῆς λεγούσης, Εστωσαν ὑμῶν αἱ ὀσφύες περιεζωσμέναι, καὶ τὰ ἑξῆς· τί οὖν ὁ Χριστός; Επιζητήσας τὸν πιστὸν καὶ φρόνιμον οἰκονόμον εἶτα μακαρίσας αὐτὸν, ἔδειξεν, ὅτι περὶ αὐτῶν εἶπε τὴν παραβολήν. Αὐτοὶ γὰρ ἔμελλον οικονόμοι γενέσθαι τῶν πιστῶν, διδόντες αὐτοῖς ἐν καιρῷ τὸ σιτο μέτριον τῆς διδασκαλίας. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδός κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς δοῦλος καὶ φνόνιμος; καὶ πάντων τούτων εὑρήσεις ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν. Μακάριος --- αὐτόν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα διεσαφηνί σθησαν. Ἐὰν δὲ – θήσει. ᾿Ακολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφα λαίῳ καὶ ταῦτα ἐῤῥήθη, καὶ ἡρμηνεύθη. Εκεῖνος - πολλάς. Περὶ τῶν μελλόντων ποιο μαίνειν ἐστὶν ὁ λόγος οὗτος ἐκφοβῶν τοὺς εἰ δότας μὲν πᾶν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μὴ ἑτοιμάζον τας δε, τουτέστι, μὴ ποιοῦντας πρὸς ἀρέσκειαν αὐτοῦ, καὶ διαμαρτυρόμενος, ότι διμήσονται πολλάς, πληρ γάς δηλονότι, τουτέστι, κολασθήσονται χαλεπῶς, διότι εἰδότες κατεφρόνησαν. Ο δὲ ὀλίγας. Καὶ μὴν ἡγνόει τὸ θέλημα τοῦ κυρίου αὐτοῦ, ἀλλ' ὅμως δωρήσεται καὶ οὗτος, διότι δυνάμενος γνῶναι, οὐκ ἔγνω, πλὴν οὐ τοσού τον. Ἐκεῖνος μὲν γὰρ κατεφρόνησεν· οὗτος δὲ ἐῤῥα θύμησε. Χαλεπωτέρα δὲ ῥᾳθυμίας ή καταφρόνησις. Δηλοῖ δὲ τὸν πιστὸν, τὸν ἀγνοοῦντα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ ἀμαθίαν. Οἱ γὰρ ἄπιστοι οὐκ ἐκ ῥᾳθυμία; ἀγνοοῦσι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ἐξ αὐθαιρέτου πλάνης καὶ ἀμεταμελήτου κακίας. Παντὶ δὲ — ζητηθήσεται Καὶ τοῦτο περί τῶν ποιμαινόντων. Τούτοις γὰρ δίδοται πολύ χάρισμα συνέσεως τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, πρὸς ὠφέ λειαν τῶν ποιμαινομένων. Διὸ καὶ, ὡς πολλὰ τά λαντα λαβόντες, πολλὰ κέρδη απαιτηθήσονται· ὅτι δὲ χάρισμα δίδοται τοῖς ποιμαίνουσι, φησὶ καὶ ὁ Παῦλος, γράφων πρὸς Τιμόθεον· Μὴ ἀμέλει του ἐν σοὶ χαρίσματος, ὁ ἐδόθη σοι μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. Καὶ — αὐτόν. Παραδειγματικὸς μὲν ὁ λόγος, ἔστι δὲ καὶ οὗτος περὶ τῶν τοιούτων. Ωσπερ γάρ, ᾧ παρ έθεντό τινες πολὺ κεφάλαιον εἰς ἐμπορίαν, περισ σότερον ἀπαιτήσουσιν αὐτὸν, διὰ τὸ ἐξ ἐμπορίας κέρδος οὕτω καὶ ὁ Θεός, ᾧ παρέθετο πολὺ χάρισμα, περισσό τερον ἀπαιτήσει αὐτόν. Χρεωστεῖ γὰρ, οὐ μόνον τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν, ἀλλὰ καὶ τὴν τοῦ λαοῦ. Πῦρ --- γῆν. Πυρ λέγει νῦν τὴν εἰς αὐτὸν ἀγάπην καὶ πίστιν, ἐμφαίνων τὸ σφοδρόν αὐτῆς καὶ * Matth. κλιν, 45. 0 ] Tim: 1V, Οικοδεσπότην, Β. 192) (ὗτος ὁ λόγος, Β. Variæ lectiones el notæ. Hentenius hic addidit, ab co. Sed reuter mcornm agnoscit, παρ' αὐτοῦ.

Vers. 41. Ait Vers. 19. demensum cibum? Sciens Petrus, quasdam parabolas electis proprie aplari discipulis, quasdam vero communiter omnibus, merito de parahole interrogat, qua videlicet dixit: Sint lumbi vestri pracincti, et catera. Quid ergo Christus? Requisito Adeli ac prudenti dispenBatore, deinde ipso beato przdicato, ostendit, quod de ipsis dixerit parabolam; futurum enim erat, ut ipsi fidelium dispensatores fierent, dantes ipsis in tempore demensum doctrinæ cibum. Lege autem quinquagesimo octavo juxta Maltbaum capite dicti illius enarrationem: Quisnam est fidelis servus, et prudens o? et ibi horum onnium invenies explanationem. Vers. 43. Beatus Vers. 4. illum. Ibi etiam hæc patefacta sunt. Vers. 43. Quod si-Vers. 46. ponet. Consequenter etiam prædicto capite hæc dicts ac declarata sunt. Vers. 47. Ille multis. De futuris pastoribus est hic sermo, exterrens eos, qui omnem Dei voluntatem noverunt, nec se præparant, hoc est, non faciunt juxta beneplacitum ejus. Et protestatur, quod vapulahunt multis, puta, plagis; id est, misere turquebuntur, quia scientes despexerunt. Vers. 48. Qui vero paucis. Atqui ignorabat voluntatem domini, sed tamen ita quoque vapulabit; cum enim scire potuisset, non scivit: neque tamen tantum, ut prior: ille siquidem despexit, hic vero segnis fuit: gravior autem est segnitie contemptus. Significat autem fidelem, ignorantem ex ignavia ac ruditale Dei voluntatem. Inddeles enim, non ex segnitie Dei voluntatem ignorant, sed voluntario errore ac immutabili pravitate. Vers. 48. Οιnni autem · quæretur. Et hoc de pastoribus dictum est; his enim magna gratia intellectus divinæ voluntatis data est, ad eorum qui pascuntur, utilitatem; ideo etiam, tanquam ab his qui multa acceperunt talenta, multum lucri ab eis quæretur. Quod autem pastoribus data sit gratia, etiam Paulus dicit, scribens ad Timotheum: Noli negligere gratiam quæ in te est, quæ tibi data est cum impositione manuum presbyterii **. Vers. 48. Ει— eo. Exemplaris quidem sermo; est autem et hic de eisdem. Cui enim multam summam ad negotiationem commendaverunt, plus lucri ex negotiatione petent ab eo. Ita et Christus, cui multum gratiæ commendavit, plus petet ab eo. Ei enim concredita est non solum propria salus verum etiam populi. Vers. 49. Ignem terram. Ignem nunc dicit, fidem ac sni dilectionem, demonstrans vehemenο Εἶπε – σιτομέτριον; Εἰδὼς ὁ Πέτρος, ότι αν μὲν τῶν παραβολῶν τε καὶ ἐντολῶν, ἰδίᾳ τοῖς ἐξει λεγμένοις μαθηταῖς ἁρμόζουσιν, αἱ δὲ, κοινῇ πάσι τοῖς πιστοῖς, εἰκότως ἐρωτᾷ περὶ τῆς παραβολῆς, δηλαδή, τῆς λεγούσης, Εστωσαν ὑμῶν αἱ ὀσφύες περιεζωσμέναι, καὶ τὰ ἑξῆς· τί οὖν ὁ Χριστός; Επιζητήσας τὸν πιστὸν καὶ φρόνιμον οἰκονόμον εἶτα μακαρίσας αὐτὸν, ἔδειξεν, ὅτι περὶ αὐτῶν εἶπε τὴν παραβολήν. Αὐτοὶ γὰρ ἔμελλον οικονόμοι γενέσθαι τῶν πιστῶν, διδόντες αὐτοῖς ἐν καιρῷ τὸ σιτο μέτριον τῆς διδασκαλίας. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδός κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τίς ἄρα ἐστὶν ὁ πιστὸς δοῦλος καὶ φνόνιμος; καὶ πάντων τούτων εὑρήσεις ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν. Μακάριος --- αὐτόν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα διεσαφηνί σθησαν. Ἐὰν δὲ – θήσει. ᾿Ακολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφα λαίῳ καὶ ταῦτα ἐῤῥήθη, καὶ ἡρμηνεύθη. Εκεῖνος - πολλάς. Περὶ τῶν μελλόντων ποιο μαίνειν ἐστὶν ὁ λόγος οὗτος ἐκφοβῶν τοὺς εἰ δότας μὲν πᾶν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μὴ ἑτοιμάζον τας δε, τουτέστι, μὴ ποιοῦντας πρὸς ἀρέσκειαν αὐτοῦ, καὶ διαμαρτυρόμενος, ότι διμήσονται πολλάς, πληρ γάς δηλονότι, τουτέστι, κολασθήσονται χαλεπῶς, διότι εἰδότες κατεφρόνησαν. Ο δὲ ὀλίγας. Καὶ μὴν ἡγνόει τὸ θέλημα τοῦ κυρίου αὐτοῦ, ἀλλ' ὅμως δωρήσεται καὶ οὗτος, διότι δυνάμενος γνῶναι, οὐκ ἔγνω, πλὴν οὐ τοσού τον. Ἐκεῖνος μὲν γὰρ κατεφρόνησεν· οὗτος δὲ ἐῤῥα θύμησε. Χαλεπωτέρα δὲ ῥᾳθυμίας ή καταφρόνησις. Δηλοῖ δὲ τὸν πιστὸν, τὸν ἀγνοοῦντα τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, διὰ ἀμαθίαν. Οἱ γὰρ ἄπιστοι οὐκ ἐκ ῥᾳθυμία; ἀγνοοῦσι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ' ἐξ αὐθαιρέτου πλάνης καὶ ἀμεταμελήτου κακίας. Παντὶ δὲ — ζητηθήσεται Καὶ τοῦτο περί τῶν ποιμαινόντων. Τούτοις γὰρ δίδοται πολύ χάρισμα συνέσεως τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ, πρὸς ὠφέ λειαν τῶν ποιμαινομένων. Διὸ καὶ, ὡς πολλὰ τά λαντα λαβόντες, πολλὰ κέρδη απαιτηθήσονται· ὅτι δὲ χάρισμα δίδοται τοῖς ποιμαίνουσι, φησὶ καὶ ὁ Παῦλος, γράφων πρὸς Τιμόθεον· Μὴ ἀμέλει του ἐν σοὶ χαρίσματος, ὁ ἐδόθη σοι μετὰ ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν τοῦ πρεσβυτερίου. Καὶ — αὐτόν. Παραδειγματικὸς μὲν ὁ λόγος, ἔστι δὲ καὶ οὗτος περὶ τῶν τοιούτων. Ωσπερ γάρ, ᾧ παρ έθεντό τινες πολὺ κεφάλαιον εἰς ἐμπορίαν, περισ σότερον ἀπαιτήσουσιν αὐτὸν, διὰ τὸ ἐξ ἐμπορίας κέρδος οὕτω καὶ ὁ Θεός, ᾧ παρέθετο πολὺ χάρισμα, περισσό τερον ἀπαιτήσει αὐτόν. Χρεωστεῖ γὰρ, οὐ μόνον τὴν ἑαυτοῦ σωτηρίαν, ἀλλὰ καὶ τὴν τοῦ λαοῦ. Πῦρ --- γῆν. Πυρ λέγει νῦν τὴν εἰς αὐτὸν ἀγάπην καὶ πίστιν, ἐμφαίνων τὸ σφοδρόν αὐτῆς καὶ * Matth. κλιν, 45. 0 ] Tim: 1V, Οικοδεσπότην, Β. 192) (ὗτος ὁ λόγος, Β. Variæ lectiones el notæ. Hentenius hic addidit, ab co. Sed reuter mcornm agnoscit, παρ' αὐτοῦ.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XII. 90% δραστήριον, ἣν ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ tiam ac ipsius efficaciam, quam decimo nono capita τοῦ κατὰ Ματθαῖον μάχαιραν ὠνόμασε, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Evangelii secundum Matthaeum appellavit gladium: ibi ergo quære dicti illius enarrationem: Ne putelis, quod venerim pacem missurus in terram; non veni pacem missurus, sed gladium ". Καὶ Vers. 49. Ει · ἀνήφθη; Καὶ τί πλεῖον θέλω, ἐὰν ἀνήφθη; Τί πλεῖον ἀναμένω ἐν τῷ κόσμῳ; Ταῦτα δὲ λέγων, ἐδήλου, ὅτι ἤδη ἀνήφθη ἐν τοῖς μαθηταῖς, καὶ ἀναφθὲν οὐκ ἔτι σβεσθήσεται, ἀλλὰ πᾶσαν ἐπιδράμῃ τὴν οἰκουμένην, καὶ ὅτι λοιπὸν αὐτὸς μεταβήσεται ἀπὸ τῆς ἐνταῦθα ζωῆς. Βάπτισμα - βαπτισθῆναι. Φανερώτερον προα γορεύει περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὅτι Βάπτισμα μέλλω βαπτισθῆναι, τὸ δι' αἵματος· βάπτισμα - τὴν σφαγὴν αὐτοῦ καλέσα, ὡς καθάρσιον ἡμῶν. Καὶ πῶς — τελεσθῇ. Καὶ ὡσανεὶ ἀγωνιώ, διὰ τὴν βραδύτητα. Ενέφηνε δὲ, ὅτι ἐπείγεται σφα γῆναι ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ ἑκουσίως ἐπιδίδωσιν ἑαυτόν. Δοκεῖτε — διαμερισμόν. Καθώς ειρήκαμεν άνωτέρω, ζήτησον ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Εσονται -- τρισί. Ταῦτα τὴν καθ' ἱστορίαν ἐξή γησιν οὐκ ἐπιδεχόμενα κατὰ ἀναγωγὴν μόνον Ερμηνευτέον. Εστι γὰρ οἶκος μὲν εἷς, ἡ τοῦ πιστοῦ ψυχή· πέντε δὲ, αἱ ἐν αὐτῇ πέντε δυνάμεις, νοῦ;, διάνοια, δόξα, φαντασία, καὶ αἴσθησις, αἵτινες πρὸ μὲν τοῦ λόγου τῆς πίστεως ἤνωντο, τουτέστιν, ώμοφώνουν εἰς φιληδονίαν· μετὰ δὲ τὸ ἐπιδημῆσαι τους τον αὐταῖς, διαμερισθήσονται· αἱ τρεῖς μὲν αἱ λογικα!, ὁ νοῦς, καὶ ἡ διάνοια, καὶ ἡ δόξα, κατὰ τῶν δύο ἀλόγων, τῆς τε φαντασίας καὶ τῆς αἰσθήσεως, μή. συμφωνοῦσαι ταύταις εἰς ἐμπάθειαν· αἱ δύο δε αὗται ἄλογοι, κατὰ τῶν τριῶν ἐκείνων τῶν λογικῶν, μὴ συνάδουσαι ἐκείνοις εἰς ἀπάθειαν, ἕως ἂν ὁ λόγος νικήσῃ τὴν ἀλογίαν. accensus est? Et quid amplius volo? Si etiam accensus est, quid amplius in mundo exspecto? Hæc autem dicens significabat, quod in discipulis jam accensus erat, et accensus deinceps non exstingueretur, sed orbem percurreret universum, quanquam (j) jam ipse a præsenti vita transiret. Vers. 50. Baptismale · baptizari. Manifestius prædicit de morte sua Baptismale baptizandus sum, quod est per sanguinem: baptisma, dixit sui occisionem, tanquam nostri purificationem). Vers. 50. Et quodammodo (k) —perficiatur. Et veluti anxius sum propter tarditatem, Ostendit autem, quod festinaret mori pro nobis, et voluntarie seipsum traderet. Vers. 51. Putatis - separationem. Quare, velut superius diximus, decimo nono capite Evangelii secundum Matthæum dicti illius enarrationem: Ne putetis, quod venerim pacem missurus in terram: non veni pacem missurus, sed gladium. Vers. 52. Erunt tres. Hæc juxta historiam enarratione non egent, sed tantum secundum anagogen interpretanda sunt. Una enim domus, anima est viri fidelis: quinque vero, sunt quinque ejus potentia: puta mens, intelligentia, opinio, plantasia, et sensus: quæ aute fidei sermonem unila erant, boc est, in voluptatum amore concordes. Postquan, autem ad eas sermo ille pervenit, divisæ sunt tres rationales, mens, intelligentia et opinio; adversus duas irrationales, puta, plantaslam, et sensum, non concordes cuin ipsis in affectione: hæ vero irrationales contra tres prædictas rationales, non consonæ cum eis in immobilitate circa affectiones, donec ratio vincat irrationalitatem. Præterea et alio modo. Cum homo habeat quinque animæ potentias, et quinque sensus corporis, visum, auditum, olfactum, gustum et tactum: domus esse potest ipse homo. Erunt autem in ca Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ τρόπον. Επείπερ ὁ ἄνθρωπος πέντε μὲν ἔχει δυνάμεις τῆς ψυχῆς, τὰς προειρημένας· πέντε δὲ αἰσθήσεις τοῦ σώματος, ὅρασιν, ἀκοὴν, ἔσφρησιν, γεῦσιν καὶ ἀφήν· οἶκος μὲν ἂν εἴη ὁ ἄνθρωπος· ἔσονται δὲ πέντε ἐν αὐτῷ διαμεμερισμέναι, ήγουν, αἱ τρεῖς μὲν λογικαί δυνά-D quinque divisi, videlicet tres rationales animise μεις τῆς ψυχῆς, νοῦς, διάνοια καὶ δόξα, κατὰ τῶν ἐπιλοίπων δύο, φαντασίας καὶ αἰσθήσεως· αἱ δύο δὲ τιμιώταται αἰσθήσεις του σώματος, δρασις καὶ ἀκοὴ, κατὰ τῶν λοιπῶν τριῶν, ἀσφρήσεως, γεύο σεως καὶ ἀφῆς, διαμαχόμενοι ταύταις καὶ ὑποτάξαι φιλονεικοῦσαι. » Matth. x, 34. Forte επιδραμείται. potentia, mens, intelligentia et opinio, adversus reliquas duas, phantasiam et sensum: duo vero præcipui corporis sensus, visus et auditus, contra reliquos tres, olfactum, gustum et tactum: repugnantes illis ac subjicere contendentes. Variæ lectiones et notæ. Επιδεχόμεθα, A. Henlenius videtur legisse (i) Quanquam. Quodque - transibit. El godammodo. Videtur ang in textu legisse, και πως. Hanc lectionem comprobat etiam επιδεόμενα τῆς ἐξηγήσεως. Γεῦσιν, όσφρησιν, Β. subjecta interpretatio, nam ώσανε! non est καὶ πῶς sed και πως.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XII. 90% δραστήριον, ἣν ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ tiam ac ipsius efficaciam, quam decimo nono capita τοῦ κατὰ Ματθαῖον μάχαιραν ὠνόμασε, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Evangelii secundum Matthaeum appellavit gladium: ibi ergo quære dicti illius enarrationem: Ne putelis, quod venerim pacem missurus in terram; non veni pacem missurus, sed gladium ". Καὶ Vers. 49. Ει · ἀνήφθη; Καὶ τί πλεῖον θέλω, ἐὰν ἀνήφθη; Τί πλεῖον ἀναμένω ἐν τῷ κόσμῳ; Ταῦτα δὲ λέγων, ἐδήλου, ὅτι ἤδη ἀνήφθη ἐν τοῖς μαθηταῖς, καὶ ἀναφθὲν οὐκ ἔτι σβεσθήσεται, ἀλλὰ πᾶσαν ἐπιδράμῃ τὴν οἰκουμένην, καὶ ὅτι λοιπὸν αὐτὸς μεταβήσεται ἀπὸ τῆς ἐνταῦθα ζωῆς. Βάπτισμα - βαπτισθῆναι. Φανερώτερον προα γορεύει περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὅτι Βάπτισμα μέλλω βαπτισθῆναι, τὸ δι' αἵματος· βάπτισμα - τὴν σφαγὴν αὐτοῦ καλέσα, ὡς καθάρσιον ἡμῶν. Καὶ πῶς — τελεσθῇ. Καὶ ὡσανεὶ ἀγωνιώ, διὰ τὴν βραδύτητα. Ενέφηνε δὲ, ὅτι ἐπείγεται σφα γῆναι ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ ἑκουσίως ἐπιδίδωσιν ἑαυτόν. Δοκεῖτε — διαμερισμόν. Καθώς ειρήκαμεν άνωτέρω, ζήτησον ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Εσονται -- τρισί. Ταῦτα τὴν καθ' ἱστορίαν ἐξή γησιν οὐκ ἐπιδεχόμενα κατὰ ἀναγωγὴν μόνον Ερμηνευτέον. Εστι γὰρ οἶκος μὲν εἷς, ἡ τοῦ πιστοῦ ψυχή· πέντε δὲ, αἱ ἐν αὐτῇ πέντε δυνάμεις, νοῦ;, διάνοια, δόξα, φαντασία, καὶ αἴσθησις, αἵτινες πρὸ μὲν τοῦ λόγου τῆς πίστεως ἤνωντο, τουτέστιν, ώμοφώνουν εἰς φιληδονίαν· μετὰ δὲ τὸ ἐπιδημῆσαι τους τον αὐταῖς, διαμερισθήσονται· αἱ τρεῖς μὲν αἱ λογικα!, ὁ νοῦς, καὶ ἡ διάνοια, καὶ ἡ δόξα, κατὰ τῶν δύο ἀλόγων, τῆς τε φαντασίας καὶ τῆς αἰσθήσεως, μή. συμφωνοῦσαι ταύταις εἰς ἐμπάθειαν· αἱ δύο δε αὗται ἄλογοι, κατὰ τῶν τριῶν ἐκείνων τῶν λογικῶν, μὴ συνάδουσαι ἐκείνοις εἰς ἀπάθειαν, ἕως ἂν ὁ λόγος νικήσῃ τὴν ἀλογίαν. accensus est? Et quid amplius volo? Si etiam accensus est, quid amplius in mundo exspecto? Hæc autem dicens significabat, quod in discipulis jam accensus erat, et accensus deinceps non exstingueretur, sed orbem percurreret universum, quanquam (j) jam ipse a præsenti vita transiret. Vers. 50. Baptismale · baptizari. Manifestius prædicit de morte sua Baptismale baptizandus sum, quod est per sanguinem: baptisma, dixit sui occisionem, tanquam nostri purificationem). Vers. 50. Et quodammodo (k) —perficiatur. Et veluti anxius sum propter tarditatem, Ostendit autem, quod festinaret mori pro nobis, et voluntarie seipsum traderet. Vers. 51. Putatis - separationem. Quare, velut superius diximus, decimo nono capite Evangelii secundum Matthæum dicti illius enarrationem: Ne putetis, quod venerim pacem missurus in terram: non veni pacem missurus, sed gladium. Vers. 52. Erunt tres. Hæc juxta historiam enarratione non egent, sed tantum secundum anagogen interpretanda sunt. Una enim domus, anima est viri fidelis: quinque vero, sunt quinque ejus potentia: puta mens, intelligentia, opinio, plantasia, et sensus: quæ aute fidei sermonem unila erant, boc est, in voluptatum amore concordes. Postquan, autem ad eas sermo ille pervenit, divisæ sunt tres rationales, mens, intelligentia et opinio; adversus duas irrationales, puta, plantaslam, et sensum, non concordes cuin ipsis in affectione: hæ vero irrationales contra tres prædictas rationales, non consonæ cum eis in immobilitate circa affectiones, donec ratio vincat irrationalitatem. Præterea et alio modo. Cum homo habeat quinque animæ potentias, et quinque sensus corporis, visum, auditum, olfactum, gustum et tactum: domus esse potest ipse homo. Erunt autem in ca Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ τρόπον. Επείπερ ὁ ἄνθρωπος πέντε μὲν ἔχει δυνάμεις τῆς ψυχῆς, τὰς προειρημένας· πέντε δὲ αἰσθήσεις τοῦ σώματος, ὅρασιν, ἀκοὴν, ἔσφρησιν, γεῦσιν καὶ ἀφήν· οἶκος μὲν ἂν εἴη ὁ ἄνθρωπος· ἔσονται δὲ πέντε ἐν αὐτῷ διαμεμερισμέναι, ήγουν, αἱ τρεῖς μὲν λογικαί δυνά-D quinque divisi, videlicet tres rationales animise μεις τῆς ψυχῆς, νοῦς, διάνοια καὶ δόξα, κατὰ τῶν ἐπιλοίπων δύο, φαντασίας καὶ αἰσθήσεως· αἱ δύο δὲ τιμιώταται αἰσθήσεις του σώματος, δρασις καὶ ἀκοὴ, κατὰ τῶν λοιπῶν τριῶν, ἀσφρήσεως, γεύο σεως καὶ ἀφῆς, διαμαχόμενοι ταύταις καὶ ὑποτάξαι φιλονεικοῦσαι. » Matth. x, 34. Forte επιδραμείται. potentia, mens, intelligentia et opinio, adversus reliquas duas, phantasiam et sensum: duo vero præcipui corporis sensus, visus et auditus, contra reliquos tres, olfactum, gustum et tactum: repugnantes illis ac subjicere contendentes. Variæ lectiones et notæ. Επιδεχόμεθα, A. Henlenius videtur legisse (i) Quanquam. Quodque - transibit. El godammodo. Videtur ang in textu legisse, και πως. Hanc lectionem comprobat etiam επιδεόμενα τῆς ἐξηγήσεως. Γεῦσιν, όσφρησιν, Β. subjecta interpretatio, nam ώσανε! non est καὶ πῶς sed και πως.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XII. 90% δραστήριον, ἣν ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ tiam ac ipsius efficaciam, quam decimo nono capita τοῦ κατὰ Ματθαῖον μάχαιραν ὠνόμασε, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Evangelii secundum Matthaeum appellavit gladium: ibi ergo quære dicti illius enarrationem: Ne putelis, quod venerim pacem missurus in terram; non veni pacem missurus, sed gladium ". Καὶ Vers. 49. Ει · ἀνήφθη; Καὶ τί πλεῖον θέλω, ἐὰν ἀνήφθη; Τί πλεῖον ἀναμένω ἐν τῷ κόσμῳ; Ταῦτα δὲ λέγων, ἐδήλου, ὅτι ἤδη ἀνήφθη ἐν τοῖς μαθηταῖς, καὶ ἀναφθὲν οὐκ ἔτι σβεσθήσεται, ἀλλὰ πᾶσαν ἐπιδράμῃ τὴν οἰκουμένην, καὶ ὅτι λοιπὸν αὐτὸς μεταβήσεται ἀπὸ τῆς ἐνταῦθα ζωῆς. Βάπτισμα - βαπτισθῆναι. Φανερώτερον προα γορεύει περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὅτι Βάπτισμα μέλλω βαπτισθῆναι, τὸ δι' αἵματος· βάπτισμα - τὴν σφαγὴν αὐτοῦ καλέσα, ὡς καθάρσιον ἡμῶν. Καὶ πῶς — τελεσθῇ. Καὶ ὡσανεὶ ἀγωνιώ, διὰ τὴν βραδύτητα. Ενέφηνε δὲ, ὅτι ἐπείγεται σφα γῆναι ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ ἑκουσίως ἐπιδίδωσιν ἑαυτόν. Δοκεῖτε — διαμερισμόν. Καθώς ειρήκαμεν άνωτέρω, ζήτησον ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Εσονται -- τρισί. Ταῦτα τὴν καθ' ἱστορίαν ἐξή γησιν οὐκ ἐπιδεχόμενα κατὰ ἀναγωγὴν μόνον Ερμηνευτέον. Εστι γὰρ οἶκος μὲν εἷς, ἡ τοῦ πιστοῦ ψυχή· πέντε δὲ, αἱ ἐν αὐτῇ πέντε δυνάμεις, νοῦ;, διάνοια, δόξα, φαντασία, καὶ αἴσθησις, αἵτινες πρὸ μὲν τοῦ λόγου τῆς πίστεως ἤνωντο, τουτέστιν, ώμοφώνουν εἰς φιληδονίαν· μετὰ δὲ τὸ ἐπιδημῆσαι τους τον αὐταῖς, διαμερισθήσονται· αἱ τρεῖς μὲν αἱ λογικα!, ὁ νοῦς, καὶ ἡ διάνοια, καὶ ἡ δόξα, κατὰ τῶν δύο ἀλόγων, τῆς τε φαντασίας καὶ τῆς αἰσθήσεως, μή. συμφωνοῦσαι ταύταις εἰς ἐμπάθειαν· αἱ δύο δε αὗται ἄλογοι, κατὰ τῶν τριῶν ἐκείνων τῶν λογικῶν, μὴ συνάδουσαι ἐκείνοις εἰς ἀπάθειαν, ἕως ἂν ὁ λόγος νικήσῃ τὴν ἀλογίαν. accensus est? Et quid amplius volo? Si etiam accensus est, quid amplius in mundo exspecto? Hæc autem dicens significabat, quod in discipulis jam accensus erat, et accensus deinceps non exstingueretur, sed orbem percurreret universum, quanquam (j) jam ipse a præsenti vita transiret. Vers. 50. Baptismale · baptizari. Manifestius prædicit de morte sua Baptismale baptizandus sum, quod est per sanguinem: baptisma, dixit sui occisionem, tanquam nostri purificationem). Vers. 50. Et quodammodo (k) —perficiatur. Et veluti anxius sum propter tarditatem, Ostendit autem, quod festinaret mori pro nobis, et voluntarie seipsum traderet. Vers. 51. Putatis - separationem. Quare, velut superius diximus, decimo nono capite Evangelii secundum Matthæum dicti illius enarrationem: Ne putetis, quod venerim pacem missurus in terram: non veni pacem missurus, sed gladium. Vers. 52. Erunt tres. Hæc juxta historiam enarratione non egent, sed tantum secundum anagogen interpretanda sunt. Una enim domus, anima est viri fidelis: quinque vero, sunt quinque ejus potentia: puta mens, intelligentia, opinio, plantasia, et sensus: quæ aute fidei sermonem unila erant, boc est, in voluptatum amore concordes. Postquan, autem ad eas sermo ille pervenit, divisæ sunt tres rationales, mens, intelligentia et opinio; adversus duas irrationales, puta, plantaslam, et sensum, non concordes cuin ipsis in affectione: hæ vero irrationales contra tres prædictas rationales, non consonæ cum eis in immobilitate circa affectiones, donec ratio vincat irrationalitatem. Præterea et alio modo. Cum homo habeat quinque animæ potentias, et quinque sensus corporis, visum, auditum, olfactum, gustum et tactum: domus esse potest ipse homo. Erunt autem in ca Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ τρόπον. Επείπερ ὁ ἄνθρωπος πέντε μὲν ἔχει δυνάμεις τῆς ψυχῆς, τὰς προειρημένας· πέντε δὲ αἰσθήσεις τοῦ σώματος, ὅρασιν, ἀκοὴν, ἔσφρησιν, γεῦσιν καὶ ἀφήν· οἶκος μὲν ἂν εἴη ὁ ἄνθρωπος· ἔσονται δὲ πέντε ἐν αὐτῷ διαμεμερισμέναι, ήγουν, αἱ τρεῖς μὲν λογικαί δυνά-D quinque divisi, videlicet tres rationales animise μεις τῆς ψυχῆς, νοῦς, διάνοια καὶ δόξα, κατὰ τῶν ἐπιλοίπων δύο, φαντασίας καὶ αἰσθήσεως· αἱ δύο δὲ τιμιώταται αἰσθήσεις του σώματος, δρασις καὶ ἀκοὴ, κατὰ τῶν λοιπῶν τριῶν, ἀσφρήσεως, γεύο σεως καὶ ἀφῆς, διαμαχόμενοι ταύταις καὶ ὑποτάξαι φιλονεικοῦσαι. » Matth. x, 34. Forte επιδραμείται. potentia, mens, intelligentia et opinio, adversus reliquas duas, phantasiam et sensum: duo vero præcipui corporis sensus, visus et auditus, contra reliquos tres, olfactum, gustum et tactum: repugnantes illis ac subjicere contendentes. Variæ lectiones et notæ. Επιδεχόμεθα, A. Henlenius videtur legisse (i) Quanquam. Quodque - transibit. El godammodo. Videtur ang in textu legisse, και πως. Hanc lectionem comprobat etiam επιδεόμενα τῆς ἐξηγήσεως. Γεῦσιν, όσφρησιν, Β. subjecta interpretatio, nam ώσανε! non est καὶ πῶς sed και πως.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XII. 90% δραστήριον, ἣν ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ tiam ac ipsius efficaciam, quam decimo nono capita τοῦ κατὰ Ματθαῖον μάχαιραν ὠνόμασε, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Evangelii secundum Matthaeum appellavit gladium: ibi ergo quære dicti illius enarrationem: Ne putelis, quod venerim pacem missurus in terram; non veni pacem missurus, sed gladium ". Καὶ Vers. 49. Ει · ἀνήφθη; Καὶ τί πλεῖον θέλω, ἐὰν ἀνήφθη; Τί πλεῖον ἀναμένω ἐν τῷ κόσμῳ; Ταῦτα δὲ λέγων, ἐδήλου, ὅτι ἤδη ἀνήφθη ἐν τοῖς μαθηταῖς, καὶ ἀναφθὲν οὐκ ἔτι σβεσθήσεται, ἀλλὰ πᾶσαν ἐπιδράμῃ τὴν οἰκουμένην, καὶ ὅτι λοιπὸν αὐτὸς μεταβήσεται ἀπὸ τῆς ἐνταῦθα ζωῆς. Βάπτισμα - βαπτισθῆναι. Φανερώτερον προα γορεύει περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ, ὅτι Βάπτισμα μέλλω βαπτισθῆναι, τὸ δι' αἵματος· βάπτισμα - τὴν σφαγὴν αὐτοῦ καλέσα, ὡς καθάρσιον ἡμῶν. Καὶ πῶς — τελεσθῇ. Καὶ ὡσανεὶ ἀγωνιώ, διὰ τὴν βραδύτητα. Ενέφηνε δὲ, ὅτι ἐπείγεται σφα γῆναι ὑπὲρ ἡμῶν, καὶ ἑκουσίως ἐπιδίδωσιν ἑαυτόν. Δοκεῖτε — διαμερισμόν. Καθώς ειρήκαμεν άνωτέρω, ζήτησον ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Μὴ νομίσητε, ὅτι ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην ἐπὶ τὴν γῆν. Οὐκ ἦλθον βαλεῖν εἰρήνην, ἀλλὰ μάχαιραν. Εσονται -- τρισί. Ταῦτα τὴν καθ' ἱστορίαν ἐξή γησιν οὐκ ἐπιδεχόμενα κατὰ ἀναγωγὴν μόνον Ερμηνευτέον. Εστι γὰρ οἶκος μὲν εἷς, ἡ τοῦ πιστοῦ ψυχή· πέντε δὲ, αἱ ἐν αὐτῇ πέντε δυνάμεις, νοῦ;, διάνοια, δόξα, φαντασία, καὶ αἴσθησις, αἵτινες πρὸ μὲν τοῦ λόγου τῆς πίστεως ἤνωντο, τουτέστιν, ώμοφώνουν εἰς φιληδονίαν· μετὰ δὲ τὸ ἐπιδημῆσαι τους τον αὐταῖς, διαμερισθήσονται· αἱ τρεῖς μὲν αἱ λογικα!, ὁ νοῦς, καὶ ἡ διάνοια, καὶ ἡ δόξα, κατὰ τῶν δύο ἀλόγων, τῆς τε φαντασίας καὶ τῆς αἰσθήσεως, μή. συμφωνοῦσαι ταύταις εἰς ἐμπάθειαν· αἱ δύο δε αὗται ἄλογοι, κατὰ τῶν τριῶν ἐκείνων τῶν λογικῶν, μὴ συνάδουσαι ἐκείνοις εἰς ἀπάθειαν, ἕως ἂν ὁ λόγος νικήσῃ τὴν ἀλογίαν. accensus est? Et quid amplius volo? Si etiam accensus est, quid amplius in mundo exspecto? Hæc autem dicens significabat, quod in discipulis jam accensus erat, et accensus deinceps non exstingueretur, sed orbem percurreret universum, quanquam (j) jam ipse a præsenti vita transiret. Vers. 50. Baptismale · baptizari. Manifestius prædicit de morte sua Baptismale baptizandus sum, quod est per sanguinem: baptisma, dixit sui occisionem, tanquam nostri purificationem). Vers. 50. Et quodammodo (k) —perficiatur. Et veluti anxius sum propter tarditatem, Ostendit autem, quod festinaret mori pro nobis, et voluntarie seipsum traderet. Vers. 51. Putatis - separationem. Quare, velut superius diximus, decimo nono capite Evangelii secundum Matthæum dicti illius enarrationem: Ne putetis, quod venerim pacem missurus in terram: non veni pacem missurus, sed gladium. Vers. 52. Erunt tres. Hæc juxta historiam enarratione non egent, sed tantum secundum anagogen interpretanda sunt. Una enim domus, anima est viri fidelis: quinque vero, sunt quinque ejus potentia: puta mens, intelligentia, opinio, plantasia, et sensus: quæ aute fidei sermonem unila erant, boc est, in voluptatum amore concordes. Postquan, autem ad eas sermo ille pervenit, divisæ sunt tres rationales, mens, intelligentia et opinio; adversus duas irrationales, puta, plantaslam, et sensum, non concordes cuin ipsis in affectione: hæ vero irrationales contra tres prædictas rationales, non consonæ cum eis in immobilitate circa affectiones, donec ratio vincat irrationalitatem. Præterea et alio modo. Cum homo habeat quinque animæ potentias, et quinque sensus corporis, visum, auditum, olfactum, gustum et tactum: domus esse potest ipse homo. Erunt autem in ca Καὶ καθ᾽ ἕτερον δὲ τρόπον. Επείπερ ὁ ἄνθρωπος πέντε μὲν ἔχει δυνάμεις τῆς ψυχῆς, τὰς προειρημένας· πέντε δὲ αἰσθήσεις τοῦ σώματος, ὅρασιν, ἀκοὴν, ἔσφρησιν, γεῦσιν καὶ ἀφήν· οἶκος μὲν ἂν εἴη ὁ ἄνθρωπος· ἔσονται δὲ πέντε ἐν αὐτῷ διαμεμερισμέναι, ήγουν, αἱ τρεῖς μὲν λογικαί δυνά-D quinque divisi, videlicet tres rationales animise μεις τῆς ψυχῆς, νοῦς, διάνοια καὶ δόξα, κατὰ τῶν ἐπιλοίπων δύο, φαντασίας καὶ αἰσθήσεως· αἱ δύο δὲ τιμιώταται αἰσθήσεις του σώματος, δρασις καὶ ἀκοὴ, κατὰ τῶν λοιπῶν τριῶν, ἀσφρήσεως, γεύο σεως καὶ ἀφῆς, διαμαχόμενοι ταύταις καὶ ὑποτάξαι φιλονεικοῦσαι. » Matth. x, 34. Forte επιδραμείται. potentia, mens, intelligentia et opinio, adversus reliquas duas, phantasiam et sensum: duo vero præcipui corporis sensus, visus et auditus, contra reliquos tres, olfactum, gustum et tactum: repugnantes illis ac subjicere contendentes. Variæ lectiones et notæ. Επιδεχόμεθα, A. Henlenius videtur legisse (i) Quanquam. Quodque - transibit. El godammodo. Videtur ang in textu legisse, και πως. Hanc lectionem comprobat etiam επιδεόμενα τῆς ἐξηγήσεως. Γεῦσιν, όσφρησιν, Β. subjecta interpretatio, nam ώσανε! non est καὶ πῶς sed και πως.

+ Quomodo, cum quinque prius dixerit, nunc sex affert, tres enim binarios adducit? Non dividit quinarium in senarium, qui a quinario oriatur sed mysticum quiddam denotat ille quinarius: senarium vero assumit exempli gratia. Quid est ergo, quod per quinarium significatur? Irreconciliabilitas, fœderisque carentia post fidem, inter eos qui ante susceptam fidem uniti erant cognatione et conjunctione. Sicut in quibusdam quinque, puta duobus hominibus et tribus rebus, aut duabus rebas el tribus hominibus, difficilis quædam est ac impossibilis conciliatio: cum duo homines de tribus rebus dissentiunt, aut e contrario tres de duabus: omnino enim necesse est, ut una trium duobus dividatur hominibus, vel duæ res in tres secentur, cum nullus eorum divisam sortiri velit. Ita et in his, qui cognatione aut conjunctione uniti erant, dissentientibus circa fidem ac divisis, et implacabiliter se habentibus. Erunt, inquit, duo super tribus, id est, tanquam duo homineɛ super tribus rebus dissidentes, et rursum, tanquam tres homines super duabus rebus. Deinde ponit etiam exempla cognationum ac habitudinum eorum qui propinquissimi sunt, et sibi mutuo maxime familiares, sed divisi acutissimo idei gladio, quæ per prædicationem inducitur: quorum duo binarii sunt sanguine conjunctorum, tertia vero conjunctio est affinium. Præterea circa idem alio modo. Duæ habitudines adversus tres personarum com. binationes: et rursum tres personarum combinationes adversus duas habitudines: dupla siquidem babitudo est duorum extremorum processus ileratus, utpote a patre ad filium, et a filio ad patrem, elita in caeteris. Triplex vero personarum combinatio est, pater et filius, mater et filia, socrus el nurus. Quod autem Graece dicitur ἐπὶ, signifcat contra vel adversus, ut contra vel adversus tres aut duos ad significandam separationem vel alienationem. Πῶς πέντε είπών, ἐξ ἐπιφέρει; τρεῖς γὰρ ἐπάγει συζυγίας. Οὐ τὴν προτεθεῖσαν πεντάδα εἰς ἐξάδα ἁπλοῖ· ἀλλὰ διὰ μὲν τῆς πεντάδος μυστικόν τι δηλοῖ τὴν ἐξάδα δὲ παραδείγματος ένεκεν παραλαμβάνει. Τί οὖν τὸ διὰ τῆς πεντάδος δηλούμε νου; Τὸ μετὰ τὴν πίστιν δυσκατάλλακτον καὶ ἀσυμβίβαστον τῶν κατὰ συγγένειαν καὶ σχέσιν πρὸ τῆς πίστεως ήνωμένων. Ὥσπερ γὰρ ἐπὶ πέντε τινῶν, ήγουν, δύο μὲν ἀνθρώπων, τριῶν δὲ πραγμάτων, ἢ τριῶν μὲν ἀνθρώπων, δύο δὲ πραγμάτων, χαλεπή τις καὶ ἀδύ νατος ή καταλλαγή, ὅταν οἱ δύο ἄνθρωποι περ. τῶν τριῶν πραγμάτων στασιάζωσιν, ή τοὐναντίον οἱ τρεῖς περὶ τῶν δύο ἀνάγκη γὰρ πάντως, ἢ τὸ ἐν τῶν τριῶν πραγμάτων τοῖς δυσὶν ἀνθρώποις ἐπισ μερισθῆναι, ἢ τὰ δύο πράγματα εἰς τρία τμηθῆναι, μηδενὸς αὐτῶν ἐπιδεχομένου τυχὸν διαίρεσιν· οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ συγγένειαν καὶ σχέσιν ήνωμέν γων στασιαζόντων κατὰ τὴν πίστιν, καὶ δια ρουμένων καὶ ἀσυμβατούντων. Εσονται, φησί, δύο ἐπὶ τρεῖς, τουτέστιν, ὡς δύο ἄνθρωποι ἐπὶ τρισί πράγμασι στασιάζοντες, καὶ ὡς τρεῖς ἄνθρωποι πάλιν ἐπὶ δυσὶ πράγμασιν. Εἶτα τίθησι καὶ παραδείγματα συγγενειῶν καὶ σχέσεων, τῶν γνησιωτάτων μὲν καὶ οἰκειοτά των ἀλλήλοις, διαιρουμένων δὲ τῇ τμητικωτάτη μαχαίρι τῆς κατὰ τὸ κήρυγμα πίστεως, ἀν αἱ μὲν δύο συζυγίαι, καθ' αἷμα, ἡ δὲ τρίτη, ἐξ ἀγχιστείας. 'Ετέρως εἰς τὸ αὐτό. Δύο σχέσεις ἐπὶ τρισὶ συζυγίαις προσώπων, καὶ τρεῖς αὖ συζυγίαι προσώπων ἐπὶ δυσὶ σχέ σεσι. Διπλῆ μὲν γὰρ ἡ σχέσις τῶν πρός τι, ἀπό Το πατρὶς προς υἱὸν, καὶ ἀφ' υἱοῦ, πρὸς πατέρα, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως. Τριπλοί δὲ ἐνταῦθα αἱ συζυγίαι τῶν προκειμένων προσώ πων, πατὴρ καὶ υἱὸς, μήτηρ καὶ θυγάτηρ, πεν θερὰ καὶ νύμφη· τὴ δὲ, ἐπὶ τρισὶ, καὶ ἐπὶ δυσὶν, ἀντὶ τοῦ, κατὰ τῶν τριῶν, καὶ κατὰ τῶν δύο, πρ; διάζευξιν καὶ ἀπαλλοτρίωσιν. ] Διαμερισθήσεται - πενθερὰν αὐτῆς. Ταῦτα τοῖς προῤῥηθεῖσιν οὐ συναπτέον, ἀλλ' ἀφ' ἑτέρας ἀρχῆς Vers. 53. Dividelur socrum suam. Hæc prædictis non sunt coaptanda, sed ab alio principio legenda, ac secundum historiam interpretanda; αναγνωστέον, καὶ καθ' ἱστορίαν ἑρμηνευτέον, δηsignificant enim divisionem fidelium ab infidelibus: et quod propinquissimæ generis habitudines separabuntur. Lege autem decimo nono capite Evangelii secundum Matthaeum dicti illius interpretationem: Veni enim, ut dissidere faciam hominem adversus patrem suum ', et cælera, quæ vrzsentibus verbis plurimum conformis est. Matth. x, 35. λοῦντα τὸν διαμερισμὸν τῶν πιστῶν καὶ τῶν ἀπίσ στων, ὅτι καὶ αἱ γνησιώταται σχέσεις τοῦ γένους διαιρεθήσονται. Ζήτησον δὲ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ἦλθον γὰρ διχάσαι άνθρωπον κατὰ τοῦ πα τρὸς αὐτοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς, πάνυ τοῖς παροῦσι ῥητοῖς ἁρμόζουσαν. Varia lectiones et notæ. Que hic inclusa sunt, codex uterque in margine exhibet. Referuntur autem ad versum 55, ubi etiam lentenius exhibet. (Qui παραδηλούμενον, Tap omittit A. oriatur. Την προτεθείσαν est, quem proposuerat, de quo ante dixerat,

+ Quomodo, cum quinque prius dixerit, nunc sex affert, tres enim binarios adducit? Non dividit quinarium in senarium, qui a quinario oriatur sed mysticum quiddam denotat ille quinarius: senarium vero assumit exempli gratia. Quid est ergo, quod per quinarium significatur? Irreconciliabilitas, fœderisque carentia post fidem, inter eos qui ante susceptam fidem uniti erant cognatione et conjunctione. Sicut in quibusdam quinque, puta duobus hominibus et tribus rebus, aut duabus rebas el tribus hominibus, difficilis quædam est ac impossibilis conciliatio: cum duo homines de tribus rebus dissentiunt, aut e contrario tres de duabus: omnino enim necesse est, ut una trium duobus dividatur hominibus, vel duæ res in tres secentur, cum nullus eorum divisam sortiri velit. Ita et in his, qui cognatione aut conjunctione uniti erant, dissentientibus circa fidem ac divisis, et implacabiliter se habentibus. Erunt, inquit, duo super tribus, id est, tanquam duo homineɛ super tribus rebus dissidentes, et rursum, tanquam tres homines super duabus rebus. Deinde ponit etiam exempla cognationum ac habitudinum eorum qui propinquissimi sunt, et sibi mutuo maxime familiares, sed divisi acutissimo idei gladio, quæ per prædicationem inducitur: quorum duo binarii sunt sanguine conjunctorum, tertia vero conjunctio est affinium. Præterea circa idem alio modo. Duæ habitudines adversus tres personarum com. binationes: et rursum tres personarum combinationes adversus duas habitudines: dupla siquidem babitudo est duorum extremorum processus ileratus, utpote a patre ad filium, et a filio ad patrem, elita in caeteris. Triplex vero personarum combinatio est, pater et filius, mater et filia, socrus el nurus. Quod autem Graece dicitur ἐπὶ, signifcat contra vel adversus, ut contra vel adversus tres aut duos ad significandam separationem vel alienationem. Πῶς πέντε είπών, ἐξ ἐπιφέρει; τρεῖς γὰρ ἐπάγει συζυγίας. Οὐ τὴν προτεθεῖσαν πεντάδα εἰς ἐξάδα ἁπλοῖ· ἀλλὰ διὰ μὲν τῆς πεντάδος μυστικόν τι δηλοῖ τὴν ἐξάδα δὲ παραδείγματος ένεκεν παραλαμβάνει. Τί οὖν τὸ διὰ τῆς πεντάδος δηλούμε νου; Τὸ μετὰ τὴν πίστιν δυσκατάλλακτον καὶ ἀσυμβίβαστον τῶν κατὰ συγγένειαν καὶ σχέσιν πρὸ τῆς πίστεως ήνωμένων. Ὥσπερ γὰρ ἐπὶ πέντε τινῶν, ήγουν, δύο μὲν ἀνθρώπων, τριῶν δὲ πραγμάτων, ἢ τριῶν μὲν ἀνθρώπων, δύο δὲ πραγμάτων, χαλεπή τις καὶ ἀδύ νατος ή καταλλαγή, ὅταν οἱ δύο ἄνθρωποι περ. τῶν τριῶν πραγμάτων στασιάζωσιν, ή τοὐναντίον οἱ τρεῖς περὶ τῶν δύο ἀνάγκη γὰρ πάντως, ἢ τὸ ἐν τῶν τριῶν πραγμάτων τοῖς δυσὶν ἀνθρώποις ἐπισ μερισθῆναι, ἢ τὰ δύο πράγματα εἰς τρία τμηθῆναι, μηδενὸς αὐτῶν ἐπιδεχομένου τυχὸν διαίρεσιν· οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ συγγένειαν καὶ σχέσιν ήνωμέν γων στασιαζόντων κατὰ τὴν πίστιν, καὶ δια ρουμένων καὶ ἀσυμβατούντων. Εσονται, φησί, δύο ἐπὶ τρεῖς, τουτέστιν, ὡς δύο ἄνθρωποι ἐπὶ τρισί πράγμασι στασιάζοντες, καὶ ὡς τρεῖς ἄνθρωποι πάλιν ἐπὶ δυσὶ πράγμασιν. Εἶτα τίθησι καὶ παραδείγματα συγγενειῶν καὶ σχέσεων, τῶν γνησιωτάτων μὲν καὶ οἰκειοτά των ἀλλήλοις, διαιρουμένων δὲ τῇ τμητικωτάτη μαχαίρι τῆς κατὰ τὸ κήρυγμα πίστεως, ἀν αἱ μὲν δύο συζυγίαι, καθ' αἷμα, ἡ δὲ τρίτη, ἐξ ἀγχιστείας. 'Ετέρως εἰς τὸ αὐτό. Δύο σχέσεις ἐπὶ τρισὶ συζυγίαις προσώπων, καὶ τρεῖς αὖ συζυγίαι προσώπων ἐπὶ δυσὶ σχέ σεσι. Διπλῆ μὲν γὰρ ἡ σχέσις τῶν πρός τι, ἀπό Το πατρὶς προς υἱὸν, καὶ ἀφ' υἱοῦ, πρὸς πατέρα, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως. Τριπλοί δὲ ἐνταῦθα αἱ συζυγίαι τῶν προκειμένων προσώ πων, πατὴρ καὶ υἱὸς, μήτηρ καὶ θυγάτηρ, πεν θερὰ καὶ νύμφη· τὴ δὲ, ἐπὶ τρισὶ, καὶ ἐπὶ δυσὶν, ἀντὶ τοῦ, κατὰ τῶν τριῶν, καὶ κατὰ τῶν δύο, πρ; διάζευξιν καὶ ἀπαλλοτρίωσιν. ] Διαμερισθήσεται - πενθερὰν αὐτῆς. Ταῦτα τοῖς προῤῥηθεῖσιν οὐ συναπτέον, ἀλλ' ἀφ' ἑτέρας ἀρχῆς Vers. 53. Dividelur socrum suam. Hæc prædictis non sunt coaptanda, sed ab alio principio legenda, ac secundum historiam interpretanda; αναγνωστέον, καὶ καθ' ἱστορίαν ἑρμηνευτέον, δηsignificant enim divisionem fidelium ab infidelibus: et quod propinquissimæ generis habitudines separabuntur. Lege autem decimo nono capite Evangelii secundum Matthaeum dicti illius interpretationem: Veni enim, ut dissidere faciam hominem adversus patrem suum ', et cælera, quæ vrzsentibus verbis plurimum conformis est. Matth. x, 35. λοῦντα τὸν διαμερισμὸν τῶν πιστῶν καὶ τῶν ἀπίσ στων, ὅτι καὶ αἱ γνησιώταται σχέσεις τοῦ γένους διαιρεθήσονται. Ζήτησον δὲ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ἦλθον γὰρ διχάσαι άνθρωπον κατὰ τοῦ πα τρὸς αὐτοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς, πάνυ τοῖς παροῦσι ῥητοῖς ἁρμόζουσαν. Varia lectiones et notæ. Que hic inclusa sunt, codex uterque in margine exhibet. Referuntur autem ad versum 55, ubi etiam lentenius exhibet. (Qui παραδηλούμενον, Tap omittit A. oriatur. Την προτεθείσαν est, quem proposuerat, de quo ante dixerat,

+ Quomodo, cum quinque prius dixerit, nunc sex affert, tres enim binarios adducit? Non dividit quinarium in senarium, qui a quinario oriatur sed mysticum quiddam denotat ille quinarius: senarium vero assumit exempli gratia. Quid est ergo, quod per quinarium significatur? Irreconciliabilitas, fœderisque carentia post fidem, inter eos qui ante susceptam fidem uniti erant cognatione et conjunctione. Sicut in quibusdam quinque, puta duobus hominibus et tribus rebus, aut duabus rebas el tribus hominibus, difficilis quædam est ac impossibilis conciliatio: cum duo homines de tribus rebus dissentiunt, aut e contrario tres de duabus: omnino enim necesse est, ut una trium duobus dividatur hominibus, vel duæ res in tres secentur, cum nullus eorum divisam sortiri velit. Ita et in his, qui cognatione aut conjunctione uniti erant, dissentientibus circa fidem ac divisis, et implacabiliter se habentibus. Erunt, inquit, duo super tribus, id est, tanquam duo homineɛ super tribus rebus dissidentes, et rursum, tanquam tres homines super duabus rebus. Deinde ponit etiam exempla cognationum ac habitudinum eorum qui propinquissimi sunt, et sibi mutuo maxime familiares, sed divisi acutissimo idei gladio, quæ per prædicationem inducitur: quorum duo binarii sunt sanguine conjunctorum, tertia vero conjunctio est affinium. Præterea circa idem alio modo. Duæ habitudines adversus tres personarum com. binationes: et rursum tres personarum combinationes adversus duas habitudines: dupla siquidem babitudo est duorum extremorum processus ileratus, utpote a patre ad filium, et a filio ad patrem, elita in caeteris. Triplex vero personarum combinatio est, pater et filius, mater et filia, socrus el nurus. Quod autem Graece dicitur ἐπὶ, signifcat contra vel adversus, ut contra vel adversus tres aut duos ad significandam separationem vel alienationem. Πῶς πέντε είπών, ἐξ ἐπιφέρει; τρεῖς γὰρ ἐπάγει συζυγίας. Οὐ τὴν προτεθεῖσαν πεντάδα εἰς ἐξάδα ἁπλοῖ· ἀλλὰ διὰ μὲν τῆς πεντάδος μυστικόν τι δηλοῖ τὴν ἐξάδα δὲ παραδείγματος ένεκεν παραλαμβάνει. Τί οὖν τὸ διὰ τῆς πεντάδος δηλούμε νου; Τὸ μετὰ τὴν πίστιν δυσκατάλλακτον καὶ ἀσυμβίβαστον τῶν κατὰ συγγένειαν καὶ σχέσιν πρὸ τῆς πίστεως ήνωμένων. Ὥσπερ γὰρ ἐπὶ πέντε τινῶν, ήγουν, δύο μὲν ἀνθρώπων, τριῶν δὲ πραγμάτων, ἢ τριῶν μὲν ἀνθρώπων, δύο δὲ πραγμάτων, χαλεπή τις καὶ ἀδύ νατος ή καταλλαγή, ὅταν οἱ δύο ἄνθρωποι περ. τῶν τριῶν πραγμάτων στασιάζωσιν, ή τοὐναντίον οἱ τρεῖς περὶ τῶν δύο ἀνάγκη γὰρ πάντως, ἢ τὸ ἐν τῶν τριῶν πραγμάτων τοῖς δυσὶν ἀνθρώποις ἐπισ μερισθῆναι, ἢ τὰ δύο πράγματα εἰς τρία τμηθῆναι, μηδενὸς αὐτῶν ἐπιδεχομένου τυχὸν διαίρεσιν· οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ συγγένειαν καὶ σχέσιν ήνωμέν γων στασιαζόντων κατὰ τὴν πίστιν, καὶ δια ρουμένων καὶ ἀσυμβατούντων. Εσονται, φησί, δύο ἐπὶ τρεῖς, τουτέστιν, ὡς δύο ἄνθρωποι ἐπὶ τρισί πράγμασι στασιάζοντες, καὶ ὡς τρεῖς ἄνθρωποι πάλιν ἐπὶ δυσὶ πράγμασιν. Εἶτα τίθησι καὶ παραδείγματα συγγενειῶν καὶ σχέσεων, τῶν γνησιωτάτων μὲν καὶ οἰκειοτά των ἀλλήλοις, διαιρουμένων δὲ τῇ τμητικωτάτη μαχαίρι τῆς κατὰ τὸ κήρυγμα πίστεως, ἀν αἱ μὲν δύο συζυγίαι, καθ' αἷμα, ἡ δὲ τρίτη, ἐξ ἀγχιστείας. 'Ετέρως εἰς τὸ αὐτό. Δύο σχέσεις ἐπὶ τρισὶ συζυγίαις προσώπων, καὶ τρεῖς αὖ συζυγίαι προσώπων ἐπὶ δυσὶ σχέ σεσι. Διπλῆ μὲν γὰρ ἡ σχέσις τῶν πρός τι, ἀπό Το πατρὶς προς υἱὸν, καὶ ἀφ' υἱοῦ, πρὸς πατέρα, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως. Τριπλοί δὲ ἐνταῦθα αἱ συζυγίαι τῶν προκειμένων προσώ πων, πατὴρ καὶ υἱὸς, μήτηρ καὶ θυγάτηρ, πεν θερὰ καὶ νύμφη· τὴ δὲ, ἐπὶ τρισὶ, καὶ ἐπὶ δυσὶν, ἀντὶ τοῦ, κατὰ τῶν τριῶν, καὶ κατὰ τῶν δύο, πρ; διάζευξιν καὶ ἀπαλλοτρίωσιν. ] Διαμερισθήσεται - πενθερὰν αὐτῆς. Ταῦτα τοῖς προῤῥηθεῖσιν οὐ συναπτέον, ἀλλ' ἀφ' ἑτέρας ἀρχῆς Vers. 53. Dividelur socrum suam. Hæc prædictis non sunt coaptanda, sed ab alio principio legenda, ac secundum historiam interpretanda; αναγνωστέον, καὶ καθ' ἱστορίαν ἑρμηνευτέον, δηsignificant enim divisionem fidelium ab infidelibus: et quod propinquissimæ generis habitudines separabuntur. Lege autem decimo nono capite Evangelii secundum Matthaeum dicti illius interpretationem: Veni enim, ut dissidere faciam hominem adversus patrem suum ', et cælera, quæ vrzsentibus verbis plurimum conformis est. Matth. x, 35. λοῦντα τὸν διαμερισμὸν τῶν πιστῶν καὶ τῶν ἀπίσ στων, ὅτι καὶ αἱ γνησιώταται σχέσεις τοῦ γένους διαιρεθήσονται. Ζήτησον δὲ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ἦλθον γὰρ διχάσαι άνθρωπον κατὰ τοῦ πα τρὸς αὐτοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς, πάνυ τοῖς παροῦσι ῥητοῖς ἁρμόζουσαν. Varia lectiones et notæ. Que hic inclusa sunt, codex uterque in margine exhibet. Referuntur autem ad versum 55, ubi etiam lentenius exhibet. (Qui παραδηλούμενον, Tap omittit A. oriatur. Την προτεθείσαν est, quem proposuerat, de quo ante dixerat,

+ Quomodo, cum quinque prius dixerit, nunc sex affert, tres enim binarios adducit? Non dividit quinarium in senarium, qui a quinario oriatur sed mysticum quiddam denotat ille quinarius: senarium vero assumit exempli gratia. Quid est ergo, quod per quinarium significatur? Irreconciliabilitas, fœderisque carentia post fidem, inter eos qui ante susceptam fidem uniti erant cognatione et conjunctione. Sicut in quibusdam quinque, puta duobus hominibus et tribus rebus, aut duabus rebas el tribus hominibus, difficilis quædam est ac impossibilis conciliatio: cum duo homines de tribus rebus dissentiunt, aut e contrario tres de duabus: omnino enim necesse est, ut una trium duobus dividatur hominibus, vel duæ res in tres secentur, cum nullus eorum divisam sortiri velit. Ita et in his, qui cognatione aut conjunctione uniti erant, dissentientibus circa fidem ac divisis, et implacabiliter se habentibus. Erunt, inquit, duo super tribus, id est, tanquam duo homineɛ super tribus rebus dissidentes, et rursum, tanquam tres homines super duabus rebus. Deinde ponit etiam exempla cognationum ac habitudinum eorum qui propinquissimi sunt, et sibi mutuo maxime familiares, sed divisi acutissimo idei gladio, quæ per prædicationem inducitur: quorum duo binarii sunt sanguine conjunctorum, tertia vero conjunctio est affinium. Præterea circa idem alio modo. Duæ habitudines adversus tres personarum com. binationes: et rursum tres personarum combinationes adversus duas habitudines: dupla siquidem babitudo est duorum extremorum processus ileratus, utpote a patre ad filium, et a filio ad patrem, elita in caeteris. Triplex vero personarum combinatio est, pater et filius, mater et filia, socrus el nurus. Quod autem Graece dicitur ἐπὶ, signifcat contra vel adversus, ut contra vel adversus tres aut duos ad significandam separationem vel alienationem. Πῶς πέντε είπών, ἐξ ἐπιφέρει; τρεῖς γὰρ ἐπάγει συζυγίας. Οὐ τὴν προτεθεῖσαν πεντάδα εἰς ἐξάδα ἁπλοῖ· ἀλλὰ διὰ μὲν τῆς πεντάδος μυστικόν τι δηλοῖ τὴν ἐξάδα δὲ παραδείγματος ένεκεν παραλαμβάνει. Τί οὖν τὸ διὰ τῆς πεντάδος δηλούμε νου; Τὸ μετὰ τὴν πίστιν δυσκατάλλακτον καὶ ἀσυμβίβαστον τῶν κατὰ συγγένειαν καὶ σχέσιν πρὸ τῆς πίστεως ήνωμένων. Ὥσπερ γὰρ ἐπὶ πέντε τινῶν, ήγουν, δύο μὲν ἀνθρώπων, τριῶν δὲ πραγμάτων, ἢ τριῶν μὲν ἀνθρώπων, δύο δὲ πραγμάτων, χαλεπή τις καὶ ἀδύ νατος ή καταλλαγή, ὅταν οἱ δύο ἄνθρωποι περ. τῶν τριῶν πραγμάτων στασιάζωσιν, ή τοὐναντίον οἱ τρεῖς περὶ τῶν δύο ἀνάγκη γὰρ πάντως, ἢ τὸ ἐν τῶν τριῶν πραγμάτων τοῖς δυσὶν ἀνθρώποις ἐπισ μερισθῆναι, ἢ τὰ δύο πράγματα εἰς τρία τμηθῆναι, μηδενὸς αὐτῶν ἐπιδεχομένου τυχὸν διαίρεσιν· οὕτω καὶ ἐπὶ τῶν κατὰ συγγένειαν καὶ σχέσιν ήνωμέν γων στασιαζόντων κατὰ τὴν πίστιν, καὶ δια ρουμένων καὶ ἀσυμβατούντων. Εσονται, φησί, δύο ἐπὶ τρεῖς, τουτέστιν, ὡς δύο ἄνθρωποι ἐπὶ τρισί πράγμασι στασιάζοντες, καὶ ὡς τρεῖς ἄνθρωποι πάλιν ἐπὶ δυσὶ πράγμασιν. Εἶτα τίθησι καὶ παραδείγματα συγγενειῶν καὶ σχέσεων, τῶν γνησιωτάτων μὲν καὶ οἰκειοτά των ἀλλήλοις, διαιρουμένων δὲ τῇ τμητικωτάτη μαχαίρι τῆς κατὰ τὸ κήρυγμα πίστεως, ἀν αἱ μὲν δύο συζυγίαι, καθ' αἷμα, ἡ δὲ τρίτη, ἐξ ἀγχιστείας. 'Ετέρως εἰς τὸ αὐτό. Δύο σχέσεις ἐπὶ τρισὶ συζυγίαις προσώπων, καὶ τρεῖς αὖ συζυγίαι προσώπων ἐπὶ δυσὶ σχέ σεσι. Διπλῆ μὲν γὰρ ἡ σχέσις τῶν πρός τι, ἀπό Το πατρὶς προς υἱὸν, καὶ ἀφ' υἱοῦ, πρὸς πατέρα, καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων ὁμοίως. Τριπλοί δὲ ἐνταῦθα αἱ συζυγίαι τῶν προκειμένων προσώ πων, πατὴρ καὶ υἱὸς, μήτηρ καὶ θυγάτηρ, πεν θερὰ καὶ νύμφη· τὴ δὲ, ἐπὶ τρισὶ, καὶ ἐπὶ δυσὶν, ἀντὶ τοῦ, κατὰ τῶν τριῶν, καὶ κατὰ τῶν δύο, πρ; διάζευξιν καὶ ἀπαλλοτρίωσιν. ] Διαμερισθήσεται - πενθερὰν αὐτῆς. Ταῦτα τοῖς προῤῥηθεῖσιν οὐ συναπτέον, ἀλλ' ἀφ' ἑτέρας ἀρχῆς Vers. 53. Dividelur socrum suam. Hæc prædictis non sunt coaptanda, sed ab alio principio legenda, ac secundum historiam interpretanda; αναγνωστέον, καὶ καθ' ἱστορίαν ἑρμηνευτέον, δηsignificant enim divisionem fidelium ab infidelibus: et quod propinquissimæ generis habitudines separabuntur. Lege autem decimo nono capite Evangelii secundum Matthaeum dicti illius interpretationem: Veni enim, ut dissidere faciam hominem adversus patrem suum ', et cælera, quæ vrzsentibus verbis plurimum conformis est. Matth. x, 35. λοῦντα τὸν διαμερισμὸν τῶν πιστῶν καὶ τῶν ἀπίσ στων, ὅτι καὶ αἱ γνησιώταται σχέσεις τοῦ γένους διαιρεθήσονται. Ζήτησον δὲ ἐν τῷ ἐννεακαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ἦλθον γὰρ διχάσαι άνθρωπον κατὰ τοῦ πα τρὸς αὐτοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς, πάνυ τοῖς παροῦσι ῥητοῖς ἁρμόζουσαν. Varia lectiones et notæ. Que hic inclusa sunt, codex uterque in margine exhibet. Referuntur autem ad versum 55, ubi etiam lentenius exhibet. (Qui παραδηλούμενον, Tap omittit A. oriatur. Την προτεθείσαν est, quem proposuerat, de quo ante dixerat,

Κατὰ δὲ ἀναγωγὴν, πατὴρ μὲν ἂν εἴη ὁ νοῦς υἱὸς δὲ αὐτοῦ, ὁ πονηρὸς λογισμός, καθ' οὗ στασιά σει, αρνούμενος αὐτὸν, ὡς βλαβερόν. Μήτηρ δὲ εἴη ἂν, ἡ καρδία· θυγάτηρ δὲ αὐτῆς, ἡ πονηρὰ ἐνθύμησις, καθ' ἧς καὶ αὐτὴ στασιάσει, καὶ ἀποῤῥαγής σεται ταύτης. Πενθερὰ δὲ ἂν εἴη, ἡ Συναγωγή τῶν Ἰουδαίων· νύμφη δὲ αὐτῆς, ἡ Ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν, ὡς νυμφευθεῖσα τῷ Χριστῷ, ὅς ἦν υἱὸς τῆς δηλωθείσης Συναγωγής, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον· ἐξ αὐτῆς γὰρ ἐβλάστησεν. Ελεγε – δοκιμάζετε; Πρόσωπον τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ἐπιφάνεια ταύτης κακείνου. Λέγει τοίνυν, ὅτι Υποκρινόμενοι πρόγνωσιν, τὴν ἐπι φάνειαν τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ οἴδατε διακρίνειν, καὶ ἐκ παρατηρήσεως αὐτῆς προλέγειν τὸ μέλλον· τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον, τὸν τῆς ἐμῆς παρουσίας δηλονότι, πῶς οὐ διακρίνετε, ἐκ παρατηρήσεως τῶν νομικῶν βίβλων και προφητικῶν, ἐν αἷς κεῖνο τα σημεία τούτου καὶ σύμβολα, ἀφ᾽ ὧν εὐχερῶς οὗτος διαγινώσκεται τοῖς προσέχουσι; Πρὸς τοὺς Γραμματεῖς δὲ ὁ λόγος, εἰ καὶ πρὸς τοὺς ὄχλους ἁπλῶς ἐβλήθη. Τί δὲ — δίκαιον; Εφ' ἕτερον μετέβη λόγον, καὶ παραινεῖ διὰ γνωρίμου παραδείγματος ἀπαλλα γῆναι τοῦ Σατανᾶ, ἤτοι, τῶν ἔργων αὐτοῦ, φάσκων, Διατί καὶ ἀφ' ἑαυτῶν οὐ νοεῖτε τὸ καλὸν, εὐδιάγνωστον ὄν; Ὡς – αὐτοῦ. Δὸς ἐργασίαν, ήγουν, εἰσάγαγε ἔργον, σπουδήν, ἀγῶνα, ἀνταλλαγῆναι ἀπ' αὐτοῦ. Ὑποδηλοῖ δὲ ἀντίδικον μὲν, τὸν Σατανᾶν, τὸν κοινὸν ἐχθρόν· ἄρχοντα δὲ, τὸν Θεὸν, τὸν πάντων Κύριον, πρὸς ὃν ἀπαγόμεθα μετὰ τοῦ ἐχθροῦ, δίκας ἀπαιτη θησόμενο: τῶν πονηρῶν ἔργων ἡμῶν· ὁδὸν δὲ, τὸν παρόντα βίον, τὸν ἄστατον, ἐν ᾧ ὁδεύομεν μετὰ τοῦ τοιούτου ἀντιδίκου ἡμῶν. Τοῦτο δὲ τὸ νόημα καθ' Έτερον μετεχειρίσατο σκοπὸν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Μήποτε-κριτήν. Ο διάβολος γάρ, εἰ καὶ ἐχθρός ἐστι τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκδικητής, ὡς ὁ Δαυίδ ἐδίδαξε Καὶ — πράκτορι. Τῷ ἀγγέλῳ, τῷ ἐπὶ τῶν κοι λαστηρίων. Καὶ - φυλακήν. Εἰς κόλασιν. Λέγω – ἀποδῷς. Εως οὗ πᾶν, δ κατεδικάσθης, ὑποστήσῃ, τουτέστιν, οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθέν ποτε. 'Αεὶ γὰρ καταδικάζονται κολάζεσθαι οἱ τοιοῦτοι. Ού δὲν δὲ κωλύει νοεῖν τὰ ῥηθέντα καὶ κατὰ τὴν ἐξήγησιν τὴν ἐν τῷ δηλωθέντι πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. " CAP. XIII. Juxta anagogen vero pater esse potest mens, filius autem ejus prava cogitatio, adversus quam movebit seditionem, negans ipsam tanquam nocivam. Mater vero cor: filia ejus, prava cupiditas, adversus quam etiam ipsa insurget et ab ea avelJetur. Socrus autem sit Synagoga Judæorum: nurus ejus, Ecclesia Christianorum, utpote nupta Christo, qui dictae Synagoge juxta humanitalent flius erat, nempe ab ipsa generalus. Vers. 54. Dicebat Vers. 56. probatis? Facies culi et terra, superficies est hujus et illius. Dicit ergo: Dijudicantes apud vos praesagia, superficiem cali et terræ nostis discernere, et ex ejus observatione, quod futurum est, prædicere; hoc autem tempus, mei videlicet adventus, quomodo non discernitis ex observatione legalium librorum ac prophetalium, in quibus signa et præsagia posita sunt. quibus ipsum facile dignoscitur ab his, qui advertunt? Est autem hic sermo ad Scribas, quanquam simpliciter ad turbas dictus sit. Vers. 57. Cur autem — justum? Ad alium transivit sermonem et exemplo notissimo admonet a Salama liberari, sive ab operibus ejus, dicens: Quare et a vobis ipsis non dijudicatis, quod honestum est cum facile sit ad dijudicandum? Vers. 58. Cum illo. Da operam: sive afferas laborem, diligentiam, certainen, ut ab illo libereris. Per adversarium autem Satanam indicat, communem inimicum; per magistratum vero, Deum, tanquam omnium Dominum, ad quem abducimur cum inimico, de malis operibus nostris causam dicturi. Viain autem, præsentem vitain instabilem intelligit, in qua cum bujusmodi adversario nostro proficiscimur. Hæc quoque sententia alio proposito tra ctata est capite quinto Evangelii secundum Matthæum. Vers. 58. Ne forte· judicem. Diabolus enim, etsi Dei inimicus est, tamen ejus ultor est, prout David docuit dicens: Ut destruas inimicum et ulLorem 1. Vers. 58. Ει prepositus est. Vers. 58. Ει - exactori. Angelo, qui carceribus carcerem. In supplicium Vers. 59. Dico — exsolvas. Donec omne id sus lineas, ad quod condemnatus cras, hoc est, punquam inde exibis; ad hoc enim condemnantur hujusmodi, ut semper puniautur. Nihil autem prohibet, ut quæ dicta sunt, intelligantur juxta sensum, qui datus est prædicto quinto juxta Matthæum capile. › Psal. vnt, 3. ὁ καιρός. Christus nimirum, Matth. ν, 25, Variæ lectiones et notæ. His addit fentenius ex Psalmo: Τοῦ καταλύ σαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητήν.

Κατὰ δὲ ἀναγωγὴν, πατὴρ μὲν ἂν εἴη ὁ νοῦς υἱὸς δὲ αὐτοῦ, ὁ πονηρὸς λογισμός, καθ' οὗ στασιά σει, αρνούμενος αὐτὸν, ὡς βλαβερόν. Μήτηρ δὲ εἴη ἂν, ἡ καρδία· θυγάτηρ δὲ αὐτῆς, ἡ πονηρὰ ἐνθύμησις, καθ' ἧς καὶ αὐτὴ στασιάσει, καὶ ἀποῤῥαγής σεται ταύτης. Πενθερὰ δὲ ἂν εἴη, ἡ Συναγωγή τῶν Ἰουδαίων· νύμφη δὲ αὐτῆς, ἡ Ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν, ὡς νυμφευθεῖσα τῷ Χριστῷ, ὅς ἦν υἱὸς τῆς δηλωθείσης Συναγωγής, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον· ἐξ αὐτῆς γὰρ ἐβλάστησεν. Ελεγε – δοκιμάζετε; Πρόσωπον τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ἐπιφάνεια ταύτης κακείνου. Λέγει τοίνυν, ὅτι Υποκρινόμενοι πρόγνωσιν, τὴν ἐπι φάνειαν τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ οἴδατε διακρίνειν, καὶ ἐκ παρατηρήσεως αὐτῆς προλέγειν τὸ μέλλον· τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον, τὸν τῆς ἐμῆς παρουσίας δηλονότι, πῶς οὐ διακρίνετε, ἐκ παρατηρήσεως τῶν νομικῶν βίβλων και προφητικῶν, ἐν αἷς κεῖνο τα σημεία τούτου καὶ σύμβολα, ἀφ᾽ ὧν εὐχερῶς οὗτος διαγινώσκεται τοῖς προσέχουσι; Πρὸς τοὺς Γραμματεῖς δὲ ὁ λόγος, εἰ καὶ πρὸς τοὺς ὄχλους ἁπλῶς ἐβλήθη. Τί δὲ — δίκαιον; Εφ' ἕτερον μετέβη λόγον, καὶ παραινεῖ διὰ γνωρίμου παραδείγματος ἀπαλλα γῆναι τοῦ Σατανᾶ, ἤτοι, τῶν ἔργων αὐτοῦ, φάσκων, Διατί καὶ ἀφ' ἑαυτῶν οὐ νοεῖτε τὸ καλὸν, εὐδιάγνωστον ὄν; Ὡς – αὐτοῦ. Δὸς ἐργασίαν, ήγουν, εἰσάγαγε ἔργον, σπουδήν, ἀγῶνα, ἀνταλλαγῆναι ἀπ' αὐτοῦ. Ὑποδηλοῖ δὲ ἀντίδικον μὲν, τὸν Σατανᾶν, τὸν κοινὸν ἐχθρόν· ἄρχοντα δὲ, τὸν Θεὸν, τὸν πάντων Κύριον, πρὸς ὃν ἀπαγόμεθα μετὰ τοῦ ἐχθροῦ, δίκας ἀπαιτη θησόμενο: τῶν πονηρῶν ἔργων ἡμῶν· ὁδὸν δὲ, τὸν παρόντα βίον, τὸν ἄστατον, ἐν ᾧ ὁδεύομεν μετὰ τοῦ τοιούτου ἀντιδίκου ἡμῶν. Τοῦτο δὲ τὸ νόημα καθ' Έτερον μετεχειρίσατο σκοπὸν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Μήποτε-κριτήν. Ο διάβολος γάρ, εἰ καὶ ἐχθρός ἐστι τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκδικητής, ὡς ὁ Δαυίδ ἐδίδαξε Καὶ — πράκτορι. Τῷ ἀγγέλῳ, τῷ ἐπὶ τῶν κοι λαστηρίων. Καὶ - φυλακήν. Εἰς κόλασιν. Λέγω – ἀποδῷς. Εως οὗ πᾶν, δ κατεδικάσθης, ὑποστήσῃ, τουτέστιν, οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθέν ποτε. 'Αεὶ γὰρ καταδικάζονται κολάζεσθαι οἱ τοιοῦτοι. Ού δὲν δὲ κωλύει νοεῖν τὰ ῥηθέντα καὶ κατὰ τὴν ἐξήγησιν τὴν ἐν τῷ δηλωθέντι πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. " CAP. XIII. Juxta anagogen vero pater esse potest mens, filius autem ejus prava cogitatio, adversus quam movebit seditionem, negans ipsam tanquam nocivam. Mater vero cor: filia ejus, prava cupiditas, adversus quam etiam ipsa insurget et ab ea avelJetur. Socrus autem sit Synagoga Judæorum: nurus ejus, Ecclesia Christianorum, utpote nupta Christo, qui dictae Synagoge juxta humanitalent flius erat, nempe ab ipsa generalus. Vers. 54. Dicebat Vers. 56. probatis? Facies culi et terra, superficies est hujus et illius. Dicit ergo: Dijudicantes apud vos praesagia, superficiem cali et terræ nostis discernere, et ex ejus observatione, quod futurum est, prædicere; hoc autem tempus, mei videlicet adventus, quomodo non discernitis ex observatione legalium librorum ac prophetalium, in quibus signa et præsagia posita sunt. quibus ipsum facile dignoscitur ab his, qui advertunt? Est autem hic sermo ad Scribas, quanquam simpliciter ad turbas dictus sit. Vers. 57. Cur autem — justum? Ad alium transivit sermonem et exemplo notissimo admonet a Salama liberari, sive ab operibus ejus, dicens: Quare et a vobis ipsis non dijudicatis, quod honestum est cum facile sit ad dijudicandum? Vers. 58. Cum illo. Da operam: sive afferas laborem, diligentiam, certainen, ut ab illo libereris. Per adversarium autem Satanam indicat, communem inimicum; per magistratum vero, Deum, tanquam omnium Dominum, ad quem abducimur cum inimico, de malis operibus nostris causam dicturi. Viain autem, præsentem vitain instabilem intelligit, in qua cum bujusmodi adversario nostro proficiscimur. Hæc quoque sententia alio proposito tra ctata est capite quinto Evangelii secundum Matthæum. Vers. 58. Ne forte· judicem. Diabolus enim, etsi Dei inimicus est, tamen ejus ultor est, prout David docuit dicens: Ut destruas inimicum et ulLorem 1. Vers. 58. Ει prepositus est. Vers. 58. Ει - exactori. Angelo, qui carceribus carcerem. In supplicium Vers. 59. Dico — exsolvas. Donec omne id sus lineas, ad quod condemnatus cras, hoc est, punquam inde exibis; ad hoc enim condemnantur hujusmodi, ut semper puniautur. Nihil autem prohibet, ut quæ dicta sunt, intelligantur juxta sensum, qui datus est prædicto quinto juxta Matthæum capile. › Psal. vnt, 3. ὁ καιρός. Christus nimirum, Matth. ν, 25, Variæ lectiones et notæ. His addit fentenius ex Psalmo: Τοῦ καταλύ σαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητήν.

Κατὰ δὲ ἀναγωγὴν, πατὴρ μὲν ἂν εἴη ὁ νοῦς υἱὸς δὲ αὐτοῦ, ὁ πονηρὸς λογισμός, καθ' οὗ στασιά σει, αρνούμενος αὐτὸν, ὡς βλαβερόν. Μήτηρ δὲ εἴη ἂν, ἡ καρδία· θυγάτηρ δὲ αὐτῆς, ἡ πονηρὰ ἐνθύμησις, καθ' ἧς καὶ αὐτὴ στασιάσει, καὶ ἀποῤῥαγής σεται ταύτης. Πενθερὰ δὲ ἂν εἴη, ἡ Συναγωγή τῶν Ἰουδαίων· νύμφη δὲ αὐτῆς, ἡ Ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν, ὡς νυμφευθεῖσα τῷ Χριστῷ, ὅς ἦν υἱὸς τῆς δηλωθείσης Συναγωγής, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον· ἐξ αὐτῆς γὰρ ἐβλάστησεν. Ελεγε – δοκιμάζετε; Πρόσωπον τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ἐπιφάνεια ταύτης κακείνου. Λέγει τοίνυν, ὅτι Υποκρινόμενοι πρόγνωσιν, τὴν ἐπι φάνειαν τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ οἴδατε διακρίνειν, καὶ ἐκ παρατηρήσεως αὐτῆς προλέγειν τὸ μέλλον· τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον, τὸν τῆς ἐμῆς παρουσίας δηλονότι, πῶς οὐ διακρίνετε, ἐκ παρατηρήσεως τῶν νομικῶν βίβλων και προφητικῶν, ἐν αἷς κεῖνο τα σημεία τούτου καὶ σύμβολα, ἀφ᾽ ὧν εὐχερῶς οὗτος διαγινώσκεται τοῖς προσέχουσι; Πρὸς τοὺς Γραμματεῖς δὲ ὁ λόγος, εἰ καὶ πρὸς τοὺς ὄχλους ἁπλῶς ἐβλήθη. Τί δὲ — δίκαιον; Εφ' ἕτερον μετέβη λόγον, καὶ παραινεῖ διὰ γνωρίμου παραδείγματος ἀπαλλα γῆναι τοῦ Σατανᾶ, ἤτοι, τῶν ἔργων αὐτοῦ, φάσκων, Διατί καὶ ἀφ' ἑαυτῶν οὐ νοεῖτε τὸ καλὸν, εὐδιάγνωστον ὄν; Ὡς – αὐτοῦ. Δὸς ἐργασίαν, ήγουν, εἰσάγαγε ἔργον, σπουδήν, ἀγῶνα, ἀνταλλαγῆναι ἀπ' αὐτοῦ. Ὑποδηλοῖ δὲ ἀντίδικον μὲν, τὸν Σατανᾶν, τὸν κοινὸν ἐχθρόν· ἄρχοντα δὲ, τὸν Θεὸν, τὸν πάντων Κύριον, πρὸς ὃν ἀπαγόμεθα μετὰ τοῦ ἐχθροῦ, δίκας ἀπαιτη θησόμενο: τῶν πονηρῶν ἔργων ἡμῶν· ὁδὸν δὲ, τὸν παρόντα βίον, τὸν ἄστατον, ἐν ᾧ ὁδεύομεν μετὰ τοῦ τοιούτου ἀντιδίκου ἡμῶν. Τοῦτο δὲ τὸ νόημα καθ' Έτερον μετεχειρίσατο σκοπὸν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Μήποτε-κριτήν. Ο διάβολος γάρ, εἰ καὶ ἐχθρός ἐστι τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκδικητής, ὡς ὁ Δαυίδ ἐδίδαξε Καὶ — πράκτορι. Τῷ ἀγγέλῳ, τῷ ἐπὶ τῶν κοι λαστηρίων. Καὶ - φυλακήν. Εἰς κόλασιν. Λέγω – ἀποδῷς. Εως οὗ πᾶν, δ κατεδικάσθης, ὑποστήσῃ, τουτέστιν, οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθέν ποτε. 'Αεὶ γὰρ καταδικάζονται κολάζεσθαι οἱ τοιοῦτοι. Ού δὲν δὲ κωλύει νοεῖν τὰ ῥηθέντα καὶ κατὰ τὴν ἐξήγησιν τὴν ἐν τῷ δηλωθέντι πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. " CAP. XIII. Juxta anagogen vero pater esse potest mens, filius autem ejus prava cogitatio, adversus quam movebit seditionem, negans ipsam tanquam nocivam. Mater vero cor: filia ejus, prava cupiditas, adversus quam etiam ipsa insurget et ab ea avelJetur. Socrus autem sit Synagoga Judæorum: nurus ejus, Ecclesia Christianorum, utpote nupta Christo, qui dictae Synagoge juxta humanitalent flius erat, nempe ab ipsa generalus. Vers. 54. Dicebat Vers. 56. probatis? Facies culi et terra, superficies est hujus et illius. Dicit ergo: Dijudicantes apud vos praesagia, superficiem cali et terræ nostis discernere, et ex ejus observatione, quod futurum est, prædicere; hoc autem tempus, mei videlicet adventus, quomodo non discernitis ex observatione legalium librorum ac prophetalium, in quibus signa et præsagia posita sunt. quibus ipsum facile dignoscitur ab his, qui advertunt? Est autem hic sermo ad Scribas, quanquam simpliciter ad turbas dictus sit. Vers. 57. Cur autem — justum? Ad alium transivit sermonem et exemplo notissimo admonet a Salama liberari, sive ab operibus ejus, dicens: Quare et a vobis ipsis non dijudicatis, quod honestum est cum facile sit ad dijudicandum? Vers. 58. Cum illo. Da operam: sive afferas laborem, diligentiam, certainen, ut ab illo libereris. Per adversarium autem Satanam indicat, communem inimicum; per magistratum vero, Deum, tanquam omnium Dominum, ad quem abducimur cum inimico, de malis operibus nostris causam dicturi. Viain autem, præsentem vitain instabilem intelligit, in qua cum bujusmodi adversario nostro proficiscimur. Hæc quoque sententia alio proposito tra ctata est capite quinto Evangelii secundum Matthæum. Vers. 58. Ne forte· judicem. Diabolus enim, etsi Dei inimicus est, tamen ejus ultor est, prout David docuit dicens: Ut destruas inimicum et ulLorem 1. Vers. 58. Ει prepositus est. Vers. 58. Ει - exactori. Angelo, qui carceribus carcerem. In supplicium Vers. 59. Dico — exsolvas. Donec omne id sus lineas, ad quod condemnatus cras, hoc est, punquam inde exibis; ad hoc enim condemnantur hujusmodi, ut semper puniautur. Nihil autem prohibet, ut quæ dicta sunt, intelligantur juxta sensum, qui datus est prædicto quinto juxta Matthæum capile. › Psal. vnt, 3. ὁ καιρός. Christus nimirum, Matth. ν, 25, Variæ lectiones et notæ. His addit fentenius ex Psalmo: Τοῦ καταλύ σαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητήν.

Κατὰ δὲ ἀναγωγὴν, πατὴρ μὲν ἂν εἴη ὁ νοῦς υἱὸς δὲ αὐτοῦ, ὁ πονηρὸς λογισμός, καθ' οὗ στασιά σει, αρνούμενος αὐτὸν, ὡς βλαβερόν. Μήτηρ δὲ εἴη ἂν, ἡ καρδία· θυγάτηρ δὲ αὐτῆς, ἡ πονηρὰ ἐνθύμησις, καθ' ἧς καὶ αὐτὴ στασιάσει, καὶ ἀποῤῥαγής σεται ταύτης. Πενθερὰ δὲ ἂν εἴη, ἡ Συναγωγή τῶν Ἰουδαίων· νύμφη δὲ αὐτῆς, ἡ Ἐκκλησία τῶν Χριστιανῶν, ὡς νυμφευθεῖσα τῷ Χριστῷ, ὅς ἦν υἱὸς τῆς δηλωθείσης Συναγωγής, κατὰ τὸ ἀνθρώπινον· ἐξ αὐτῆς γὰρ ἐβλάστησεν. Ελεγε – δοκιμάζετε; Πρόσωπον τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ, ἡ ἐπιφάνεια ταύτης κακείνου. Λέγει τοίνυν, ὅτι Υποκρινόμενοι πρόγνωσιν, τὴν ἐπι φάνειαν τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ οἴδατε διακρίνειν, καὶ ἐκ παρατηρήσεως αὐτῆς προλέγειν τὸ μέλλον· τὸν δὲ καιρὸν τοῦτον, τὸν τῆς ἐμῆς παρουσίας δηλονότι, πῶς οὐ διακρίνετε, ἐκ παρατηρήσεως τῶν νομικῶν βίβλων και προφητικῶν, ἐν αἷς κεῖνο τα σημεία τούτου καὶ σύμβολα, ἀφ᾽ ὧν εὐχερῶς οὗτος διαγινώσκεται τοῖς προσέχουσι; Πρὸς τοὺς Γραμματεῖς δὲ ὁ λόγος, εἰ καὶ πρὸς τοὺς ὄχλους ἁπλῶς ἐβλήθη. Τί δὲ — δίκαιον; Εφ' ἕτερον μετέβη λόγον, καὶ παραινεῖ διὰ γνωρίμου παραδείγματος ἀπαλλα γῆναι τοῦ Σατανᾶ, ἤτοι, τῶν ἔργων αὐτοῦ, φάσκων, Διατί καὶ ἀφ' ἑαυτῶν οὐ νοεῖτε τὸ καλὸν, εὐδιάγνωστον ὄν; Ὡς – αὐτοῦ. Δὸς ἐργασίαν, ήγουν, εἰσάγαγε ἔργον, σπουδήν, ἀγῶνα, ἀνταλλαγῆναι ἀπ' αὐτοῦ. Ὑποδηλοῖ δὲ ἀντίδικον μὲν, τὸν Σατανᾶν, τὸν κοινὸν ἐχθρόν· ἄρχοντα δὲ, τὸν Θεὸν, τὸν πάντων Κύριον, πρὸς ὃν ἀπαγόμεθα μετὰ τοῦ ἐχθροῦ, δίκας ἀπαιτη θησόμενο: τῶν πονηρῶν ἔργων ἡμῶν· ὁδὸν δὲ, τὸν παρόντα βίον, τὸν ἄστατον, ἐν ᾧ ὁδεύομεν μετὰ τοῦ τοιούτου ἀντιδίκου ἡμῶν. Τοῦτο δὲ τὸ νόημα καθ' Έτερον μετεχειρίσατο σκοπὸν ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Μήποτε-κριτήν. Ο διάβολος γάρ, εἰ καὶ ἐχθρός ἐστι τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἐκδικητής, ὡς ὁ Δαυίδ ἐδίδαξε Καὶ — πράκτορι. Τῷ ἀγγέλῳ, τῷ ἐπὶ τῶν κοι λαστηρίων. Καὶ - φυλακήν. Εἰς κόλασιν. Λέγω – ἀποδῷς. Εως οὗ πᾶν, δ κατεδικάσθης, ὑποστήσῃ, τουτέστιν, οὐ μὴ ἐξέλθῃς ἐκεῖθέν ποτε. 'Αεὶ γὰρ καταδικάζονται κολάζεσθαι οἱ τοιοῦτοι. Ού δὲν δὲ κωλύει νοεῖν τὰ ῥηθέντα καὶ κατὰ τὴν ἐξήγησιν τὴν ἐν τῷ δηλωθέντι πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. " CAP. XIII. Juxta anagogen vero pater esse potest mens, filius autem ejus prava cogitatio, adversus quam movebit seditionem, negans ipsam tanquam nocivam. Mater vero cor: filia ejus, prava cupiditas, adversus quam etiam ipsa insurget et ab ea avelJetur. Socrus autem sit Synagoga Judæorum: nurus ejus, Ecclesia Christianorum, utpote nupta Christo, qui dictae Synagoge juxta humanitalent flius erat, nempe ab ipsa generalus. Vers. 54. Dicebat Vers. 56. probatis? Facies culi et terra, superficies est hujus et illius. Dicit ergo: Dijudicantes apud vos praesagia, superficiem cali et terræ nostis discernere, et ex ejus observatione, quod futurum est, prædicere; hoc autem tempus, mei videlicet adventus, quomodo non discernitis ex observatione legalium librorum ac prophetalium, in quibus signa et præsagia posita sunt. quibus ipsum facile dignoscitur ab his, qui advertunt? Est autem hic sermo ad Scribas, quanquam simpliciter ad turbas dictus sit. Vers. 57. Cur autem — justum? Ad alium transivit sermonem et exemplo notissimo admonet a Salama liberari, sive ab operibus ejus, dicens: Quare et a vobis ipsis non dijudicatis, quod honestum est cum facile sit ad dijudicandum? Vers. 58. Cum illo. Da operam: sive afferas laborem, diligentiam, certainen, ut ab illo libereris. Per adversarium autem Satanam indicat, communem inimicum; per magistratum vero, Deum, tanquam omnium Dominum, ad quem abducimur cum inimico, de malis operibus nostris causam dicturi. Viain autem, præsentem vitain instabilem intelligit, in qua cum bujusmodi adversario nostro proficiscimur. Hæc quoque sententia alio proposito tra ctata est capite quinto Evangelii secundum Matthæum. Vers. 58. Ne forte· judicem. Diabolus enim, etsi Dei inimicus est, tamen ejus ultor est, prout David docuit dicens: Ut destruas inimicum et ulLorem 1. Vers. 58. Ει prepositus est. Vers. 58. Ει - exactori. Angelo, qui carceribus carcerem. In supplicium Vers. 59. Dico — exsolvas. Donec omne id sus lineas, ad quod condemnatus cras, hoc est, punquam inde exibis; ad hoc enim condemnantur hujusmodi, ut semper puniautur. Nihil autem prohibet, ut quæ dicta sunt, intelligantur juxta sensum, qui datus est prædicto quinto juxta Matthæum capile. › Psal. vnt, 3. ὁ καιρός. Christus nimirum, Matth. ν, 25, Variæ lectiones et notæ. His addit fentenius ex Psalmo: Τοῦ καταλύ σαι ἐχθρὸν καὶ ἐκδικητήν.

CAP. XLVI. De Galilais, et iis qui in Silos, et ce- ΚΕΦ. ΜΖ'. Περὶ τῶν Γαλιλαίων καὶ τῶν ἐν τῷ Σιλωάμ. lera. Cap. XIII. Vers. 1. Aderant ipsorum. Hi Galilæi, cum partes tuerentur Judæ Galilæi, accusati sunt, tanquam qui a Cæsare defecissent, et Galilæam seditione adversus ipsum replevissent. Cum ergo quodam tempore congregati essent ac sacrificarent, audivit hoc Pilatus et ira fervens, mittit in eos milites. ipsisque jugulatis, sangninem illorum miscuit sacrificiis ipsorum. Quæ itaque ad rem gestam spectant, ita se habent. Aderant ergo quidam Judæi, nuntiantes Christo de illis, scire cupientes, utrum tanquam peccatores ultra omnes suæ regionis Galilæos hæc passi essent: ita enim ipsi existimabant. Παρῆσαν — αὐτῶν Οὗτοι οἱ Γαλιλαίοι, τῆς μερίδος όντες Ιούδα τοῦ Γαλιλαίου, διεβλήθησαν ὡς ἀποστάται τοῦ Καίσαρος, καὶ στάσεως ἐμπιπλῶντες κατ' αὐτοῦ τὴν Γαλιλαίαν. Ποτέ γοῦν ὁμοῦ συνελθόντων καὶ θυόντων, μαθὼν τοῦτο Πιλάτος, καὶ ἀναζέσας τῷ θυμῷ, πέμπει κατ' αὐτῶν στρατιώτας, καὶ ἀποσφάξας αὐτοὺς, τὸ αἷμα τούτων ταῖς θυσίαις αὐτῶν ἀνέμιξε. Τὰ μὲν οὖν τῆς ἱστορίας οὕτω. Παρἦσαν δέ τινες Ἰουδαῖοι, ἀπαγγέλλοντες τῷ Χριστῷ περὶ αὐτῶν, ζητοῦντες μαθεῖν, εἰ ὡς ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντας τοὺς ὁμοχώρους Γαλιλαίους τοιαῦτα πεπόνθασιν. Οὕτω γὰρ οὗτοι φοντο. Vers. 2. Et respondens – Καὶ ἀποκριθεὶς Vers. 3. peribitis. Cum onnes simpliciter essent peccatores, soli illi passi sunt, ut et ipsi darent pœnas, et cæteri deprehensi corriperentur. Nisi ergo convertamini a movenda seditione adversus regem vestrum, Christum videlicet, subjiciendo vos ipsi, et a malitia ad virtutem; omnes similiter peribilis, hoc est, etiam vos in sacrificiis interficiemini, in quibus extollimini ac gloriamini. Et ita factum est. In festo enim Paschæ, obsidione capti, a Romanis cæsi sunt. · ἀπολεῖσθε. Πάντων ἁπλῶς ὄντων ἁμαρτωλῶν, μόνοι ἐκεῖνοι πεπόνθασιν, ἵνα δωσί τε αὐτοὶ δίκην, καὶ παιδευθῶσιν οἱ ὑπολει φθέντες. Ἐὰν οὖν μὴ μεταβάλλησθε ἀπὸ τοῦ στα σιάζειν κατὰ τοῦ βασιλέως ὑμῶν, τοῦ Χριστοῦ δηλον ότι, εἰς τὸ ὑποτάττεσθαι αὐτῷ, καὶ ἀπὸ κακίας εἰς ἀρετὴν, Πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε, τουτέστι, καὶ αὐτοὶ ἐν ταῖς θυσίαις ἀναιρεθήσεσθε, ἐφ' αἷς βρενο θύεσθε καὶ σεμνύνεσθε. Καὶ γέγονεν οὕτως. Ἐν τῇ ἑορτῇ γὰρ τοῦ Πάσχα ἐκπολιορκηθέντες ἀνηρέθησαν ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων. Vers. 4. Aul Η ἐκεῖνοι Vers. 5. peribitis. Etiam de his erat quæstio: an propterea casum adeo acerbum passi fuissent, quod essent peccatores ultra cunclos, qui Hierosolymis habitabant; hic enim debitores appellavit peccatores. Ostendit itaque et de ipsis, ac protestatur, quod nisi convertantur, omnes similiter peribunt: hoc est, et ipsi acerbum accipient Anem, sicut etiain acceperunt, a Romanis anisere capti. Hinc ergo discamus, quod temporalis fratrum nostrorum exterminatio divinæ in omnes iræ exemplum est, facta ad correctionem nostram, propter summam” Dei bonitatem, non propter sola illorum peccata. Deinde et parabolam affert, qua estendat, quod nisi resipucrint, peribunt. Vers. 6. Dixit autem Vers. 7. occupat? Per ficum infrugiferam (m) indicat Synagogam Judæo. tum, foliis quidem lascivientem ac virentem, verbis videlicet legalibus ac propheticis, sed fructum non ferentem, pula, virtutem. Vinea autem mundus est, utpote plantatus, ut fructum Deo proferret jucundissimum; cultor vero vineæ Christus, curam scilicet gerens hujusmodi vineæ, ac plantator fidelium; habere autem ficum dicitur Pater, bunc namque solum fatetur Judæoruin Synagoga Dominum suum. · ἀπολεῖσθε. Καὶ περὶ τούτων ζήτη σις ἦν, εἰ ὡς ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντα; τοὺς ἐν Ίερουσαλὴμ τοιοῦτον πικρὸν ἐδέξαντο τέλος· ὀφειλέτας γὰρ νῦν τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὠνόμασεν. Αποφαίνεται τοίνυν καὶ περὶ αὐτῶν, καὶ διαμαρτύρεται, ὡς ἐὰν μὴ μεταβληθῶσι, πάντες ὁμοίως ἀπολοῦνται, τουτέ στι, καὶ αὐτοὶ πικρὸν δέξονται τέλος, ὅπερ ὡσαύτως ἐδέξαντο, χαλεπῶς ἐξαναλωθέντες ὑπὸ τῶν Ρωμαίων. Μανθάνομεν οὖν ἐντεῦθεν, ὡς ἡ μερική τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐξολόθρευσις δεῖγμα τῆς κατά πάντων θείας ὀργῆς ἐστι, πρὸς διόρθωσιν ἡμῶν για νομένη, διὰ τὴν ἄκραν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐ διὰ μόνας τὰς ἐκείνων ἁμαρτίας αὐτοῖς ἐπάγεται. Εἶτα τίθησι καὶ παραβολὴν ἐμφαίνουσαν, ὡς εἰ μὴ μεταβληθῶσιν, ἀπολοῦνται. Ελεγε δὲ – καταργεί; Συχήν μὲν ἄχαρπου υποδηλοῖ τὴν Συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων, φύλο λοι; μὲν κομῶσαν καὶ θάλλουσαν, εἴτουν, λόγοις νομικοῖς καὶ προφητικοῖς· καρπὸν δὲ μὴ φέρουσαν, ήγουν, ἀρετήν. 'Αμπελὼν δὲ, ὁ κόσμος, ὡς φυτευθείς ἐπὶ τῷ ἐνεγκεῖν καρπὸν ἥδιστον τῷ Θεῷ· ἀμπελουρ γὸς δὲ, ὁ Χριστός, ὡς ἐπιμελούμενο; τοῦ τοιούτου ἀμε πελῶνος, καὶ φυτηκομῶν τοὺς πιστούς· ὁ δὲ ἔχων τὴν συκῆν, ἔστιν ὁ Πατήρ. Τοῦτον γὰρ μόνον Κύριον ἑαυτῆς ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων ὁμολογεῖ. Τρία δὲ Variæ lectiones et nota. Αὐτῶν non agnoscit Hentenius in interpretatione. Miror sane. Nec enim de hoc monuit in Præfatione, nec aútwv omissum eɛt a Vulgato interprete Latino. (m) Interpres videtur legisse διὰ συκῆς ἀκάρπου. Αὐτοί, pro οὗτοι, Β. Πικρὸν καὶ αὐτοί, Β. Forte, συχῆ μὲν ἄκαρπος.

CAP. XLVI. De Galilais, et iis qui in Silos, et ce- ΚΕΦ. ΜΖ'. Περὶ τῶν Γαλιλαίων καὶ τῶν ἐν τῷ Σιλωάμ. lera. Cap. XIII. Vers. 1. Aderant ipsorum. Hi Galilæi, cum partes tuerentur Judæ Galilæi, accusati sunt, tanquam qui a Cæsare defecissent, et Galilæam seditione adversus ipsum replevissent. Cum ergo quodam tempore congregati essent ac sacrificarent, audivit hoc Pilatus et ira fervens, mittit in eos milites. ipsisque jugulatis, sangninem illorum miscuit sacrificiis ipsorum. Quæ itaque ad rem gestam spectant, ita se habent. Aderant ergo quidam Judæi, nuntiantes Christo de illis, scire cupientes, utrum tanquam peccatores ultra omnes suæ regionis Galilæos hæc passi essent: ita enim ipsi existimabant. Παρῆσαν — αὐτῶν Οὗτοι οἱ Γαλιλαίοι, τῆς μερίδος όντες Ιούδα τοῦ Γαλιλαίου, διεβλήθησαν ὡς ἀποστάται τοῦ Καίσαρος, καὶ στάσεως ἐμπιπλῶντες κατ' αὐτοῦ τὴν Γαλιλαίαν. Ποτέ γοῦν ὁμοῦ συνελθόντων καὶ θυόντων, μαθὼν τοῦτο Πιλάτος, καὶ ἀναζέσας τῷ θυμῷ, πέμπει κατ' αὐτῶν στρατιώτας, καὶ ἀποσφάξας αὐτοὺς, τὸ αἷμα τούτων ταῖς θυσίαις αὐτῶν ἀνέμιξε. Τὰ μὲν οὖν τῆς ἱστορίας οὕτω. Παρἦσαν δέ τινες Ἰουδαῖοι, ἀπαγγέλλοντες τῷ Χριστῷ περὶ αὐτῶν, ζητοῦντες μαθεῖν, εἰ ὡς ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντας τοὺς ὁμοχώρους Γαλιλαίους τοιαῦτα πεπόνθασιν. Οὕτω γὰρ οὗτοι φοντο. Vers. 2. Et respondens – Καὶ ἀποκριθεὶς Vers. 3. peribitis. Cum onnes simpliciter essent peccatores, soli illi passi sunt, ut et ipsi darent pœnas, et cæteri deprehensi corriperentur. Nisi ergo convertamini a movenda seditione adversus regem vestrum, Christum videlicet, subjiciendo vos ipsi, et a malitia ad virtutem; omnes similiter peribilis, hoc est, etiam vos in sacrificiis interficiemini, in quibus extollimini ac gloriamini. Et ita factum est. In festo enim Paschæ, obsidione capti, a Romanis cæsi sunt. · ἀπολεῖσθε. Πάντων ἁπλῶς ὄντων ἁμαρτωλῶν, μόνοι ἐκεῖνοι πεπόνθασιν, ἵνα δωσί τε αὐτοὶ δίκην, καὶ παιδευθῶσιν οἱ ὑπολει φθέντες. Ἐὰν οὖν μὴ μεταβάλλησθε ἀπὸ τοῦ στα σιάζειν κατὰ τοῦ βασιλέως ὑμῶν, τοῦ Χριστοῦ δηλον ότι, εἰς τὸ ὑποτάττεσθαι αὐτῷ, καὶ ἀπὸ κακίας εἰς ἀρετὴν, Πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε, τουτέστι, καὶ αὐτοὶ ἐν ταῖς θυσίαις ἀναιρεθήσεσθε, ἐφ' αἷς βρενο θύεσθε καὶ σεμνύνεσθε. Καὶ γέγονεν οὕτως. Ἐν τῇ ἑορτῇ γὰρ τοῦ Πάσχα ἐκπολιορκηθέντες ἀνηρέθησαν ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων. Vers. 4. Aul Η ἐκεῖνοι Vers. 5. peribitis. Etiam de his erat quæstio: an propterea casum adeo acerbum passi fuissent, quod essent peccatores ultra cunclos, qui Hierosolymis habitabant; hic enim debitores appellavit peccatores. Ostendit itaque et de ipsis, ac protestatur, quod nisi convertantur, omnes similiter peribunt: hoc est, et ipsi acerbum accipient Anem, sicut etiain acceperunt, a Romanis anisere capti. Hinc ergo discamus, quod temporalis fratrum nostrorum exterminatio divinæ in omnes iræ exemplum est, facta ad correctionem nostram, propter summam” Dei bonitatem, non propter sola illorum peccata. Deinde et parabolam affert, qua estendat, quod nisi resipucrint, peribunt. Vers. 6. Dixit autem Vers. 7. occupat? Per ficum infrugiferam (m) indicat Synagogam Judæo. tum, foliis quidem lascivientem ac virentem, verbis videlicet legalibus ac propheticis, sed fructum non ferentem, pula, virtutem. Vinea autem mundus est, utpote plantatus, ut fructum Deo proferret jucundissimum; cultor vero vineæ Christus, curam scilicet gerens hujusmodi vineæ, ac plantator fidelium; habere autem ficum dicitur Pater, bunc namque solum fatetur Judæoruin Synagoga Dominum suum. · ἀπολεῖσθε. Καὶ περὶ τούτων ζήτη σις ἦν, εἰ ὡς ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντα; τοὺς ἐν Ίερουσαλὴμ τοιοῦτον πικρὸν ἐδέξαντο τέλος· ὀφειλέτας γὰρ νῦν τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὠνόμασεν. Αποφαίνεται τοίνυν καὶ περὶ αὐτῶν, καὶ διαμαρτύρεται, ὡς ἐὰν μὴ μεταβληθῶσι, πάντες ὁμοίως ἀπολοῦνται, τουτέ στι, καὶ αὐτοὶ πικρὸν δέξονται τέλος, ὅπερ ὡσαύτως ἐδέξαντο, χαλεπῶς ἐξαναλωθέντες ὑπὸ τῶν Ρωμαίων. Μανθάνομεν οὖν ἐντεῦθεν, ὡς ἡ μερική τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐξολόθρευσις δεῖγμα τῆς κατά πάντων θείας ὀργῆς ἐστι, πρὸς διόρθωσιν ἡμῶν για νομένη, διὰ τὴν ἄκραν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐ διὰ μόνας τὰς ἐκείνων ἁμαρτίας αὐτοῖς ἐπάγεται. Εἶτα τίθησι καὶ παραβολὴν ἐμφαίνουσαν, ὡς εἰ μὴ μεταβληθῶσιν, ἀπολοῦνται. Ελεγε δὲ – καταργεί; Συχήν μὲν ἄχαρπου υποδηλοῖ τὴν Συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων, φύλο λοι; μὲν κομῶσαν καὶ θάλλουσαν, εἴτουν, λόγοις νομικοῖς καὶ προφητικοῖς· καρπὸν δὲ μὴ φέρουσαν, ήγουν, ἀρετήν. 'Αμπελὼν δὲ, ὁ κόσμος, ὡς φυτευθείς ἐπὶ τῷ ἐνεγκεῖν καρπὸν ἥδιστον τῷ Θεῷ· ἀμπελουρ γὸς δὲ, ὁ Χριστός, ὡς ἐπιμελούμενο; τοῦ τοιούτου ἀμε πελῶνος, καὶ φυτηκομῶν τοὺς πιστούς· ὁ δὲ ἔχων τὴν συκῆν, ἔστιν ὁ Πατήρ. Τοῦτον γὰρ μόνον Κύριον ἑαυτῆς ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων ὁμολογεῖ. Τρία δὲ Variæ lectiones et nota. Αὐτῶν non agnoscit Hentenius in interpretatione. Miror sane. Nec enim de hoc monuit in Præfatione, nec aútwv omissum eɛt a Vulgato interprete Latino. (m) Interpres videtur legisse διὰ συκῆς ἀκάρπου. Αὐτοί, pro οὗτοι, Β. Πικρὸν καὶ αὐτοί, Β. Forte, συχῆ μὲν ἄκαρπος.

CAP. XLVI. De Galilais, et iis qui in Silos, et ce- ΚΕΦ. ΜΖ'. Περὶ τῶν Γαλιλαίων καὶ τῶν ἐν τῷ Σιλωάμ. lera. Cap. XIII. Vers. 1. Aderant ipsorum. Hi Galilæi, cum partes tuerentur Judæ Galilæi, accusati sunt, tanquam qui a Cæsare defecissent, et Galilæam seditione adversus ipsum replevissent. Cum ergo quodam tempore congregati essent ac sacrificarent, audivit hoc Pilatus et ira fervens, mittit in eos milites. ipsisque jugulatis, sangninem illorum miscuit sacrificiis ipsorum. Quæ itaque ad rem gestam spectant, ita se habent. Aderant ergo quidam Judæi, nuntiantes Christo de illis, scire cupientes, utrum tanquam peccatores ultra omnes suæ regionis Galilæos hæc passi essent: ita enim ipsi existimabant. Παρῆσαν — αὐτῶν Οὗτοι οἱ Γαλιλαίοι, τῆς μερίδος όντες Ιούδα τοῦ Γαλιλαίου, διεβλήθησαν ὡς ἀποστάται τοῦ Καίσαρος, καὶ στάσεως ἐμπιπλῶντες κατ' αὐτοῦ τὴν Γαλιλαίαν. Ποτέ γοῦν ὁμοῦ συνελθόντων καὶ θυόντων, μαθὼν τοῦτο Πιλάτος, καὶ ἀναζέσας τῷ θυμῷ, πέμπει κατ' αὐτῶν στρατιώτας, καὶ ἀποσφάξας αὐτοὺς, τὸ αἷμα τούτων ταῖς θυσίαις αὐτῶν ἀνέμιξε. Τὰ μὲν οὖν τῆς ἱστορίας οὕτω. Παρἦσαν δέ τινες Ἰουδαῖοι, ἀπαγγέλλοντες τῷ Χριστῷ περὶ αὐτῶν, ζητοῦντες μαθεῖν, εἰ ὡς ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντας τοὺς ὁμοχώρους Γαλιλαίους τοιαῦτα πεπόνθασιν. Οὕτω γὰρ οὗτοι φοντο. Vers. 2. Et respondens – Καὶ ἀποκριθεὶς Vers. 3. peribitis. Cum onnes simpliciter essent peccatores, soli illi passi sunt, ut et ipsi darent pœnas, et cæteri deprehensi corriperentur. Nisi ergo convertamini a movenda seditione adversus regem vestrum, Christum videlicet, subjiciendo vos ipsi, et a malitia ad virtutem; omnes similiter peribilis, hoc est, etiam vos in sacrificiis interficiemini, in quibus extollimini ac gloriamini. Et ita factum est. In festo enim Paschæ, obsidione capti, a Romanis cæsi sunt. · ἀπολεῖσθε. Πάντων ἁπλῶς ὄντων ἁμαρτωλῶν, μόνοι ἐκεῖνοι πεπόνθασιν, ἵνα δωσί τε αὐτοὶ δίκην, καὶ παιδευθῶσιν οἱ ὑπολει φθέντες. Ἐὰν οὖν μὴ μεταβάλλησθε ἀπὸ τοῦ στα σιάζειν κατὰ τοῦ βασιλέως ὑμῶν, τοῦ Χριστοῦ δηλον ότι, εἰς τὸ ὑποτάττεσθαι αὐτῷ, καὶ ἀπὸ κακίας εἰς ἀρετὴν, Πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε, τουτέστι, καὶ αὐτοὶ ἐν ταῖς θυσίαις ἀναιρεθήσεσθε, ἐφ' αἷς βρενο θύεσθε καὶ σεμνύνεσθε. Καὶ γέγονεν οὕτως. Ἐν τῇ ἑορτῇ γὰρ τοῦ Πάσχα ἐκπολιορκηθέντες ἀνηρέθησαν ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων. Vers. 4. Aul Η ἐκεῖνοι Vers. 5. peribitis. Etiam de his erat quæstio: an propterea casum adeo acerbum passi fuissent, quod essent peccatores ultra cunclos, qui Hierosolymis habitabant; hic enim debitores appellavit peccatores. Ostendit itaque et de ipsis, ac protestatur, quod nisi convertantur, omnes similiter peribunt: hoc est, et ipsi acerbum accipient Anem, sicut etiain acceperunt, a Romanis anisere capti. Hinc ergo discamus, quod temporalis fratrum nostrorum exterminatio divinæ in omnes iræ exemplum est, facta ad correctionem nostram, propter summam” Dei bonitatem, non propter sola illorum peccata. Deinde et parabolam affert, qua estendat, quod nisi resipucrint, peribunt. Vers. 6. Dixit autem Vers. 7. occupat? Per ficum infrugiferam (m) indicat Synagogam Judæo. tum, foliis quidem lascivientem ac virentem, verbis videlicet legalibus ac propheticis, sed fructum non ferentem, pula, virtutem. Vinea autem mundus est, utpote plantatus, ut fructum Deo proferret jucundissimum; cultor vero vineæ Christus, curam scilicet gerens hujusmodi vineæ, ac plantator fidelium; habere autem ficum dicitur Pater, bunc namque solum fatetur Judæoruin Synagoga Dominum suum. · ἀπολεῖσθε. Καὶ περὶ τούτων ζήτη σις ἦν, εἰ ὡς ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντα; τοὺς ἐν Ίερουσαλὴμ τοιοῦτον πικρὸν ἐδέξαντο τέλος· ὀφειλέτας γὰρ νῦν τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὠνόμασεν. Αποφαίνεται τοίνυν καὶ περὶ αὐτῶν, καὶ διαμαρτύρεται, ὡς ἐὰν μὴ μεταβληθῶσι, πάντες ὁμοίως ἀπολοῦνται, τουτέ στι, καὶ αὐτοὶ πικρὸν δέξονται τέλος, ὅπερ ὡσαύτως ἐδέξαντο, χαλεπῶς ἐξαναλωθέντες ὑπὸ τῶν Ρωμαίων. Μανθάνομεν οὖν ἐντεῦθεν, ὡς ἡ μερική τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐξολόθρευσις δεῖγμα τῆς κατά πάντων θείας ὀργῆς ἐστι, πρὸς διόρθωσιν ἡμῶν για νομένη, διὰ τὴν ἄκραν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐ διὰ μόνας τὰς ἐκείνων ἁμαρτίας αὐτοῖς ἐπάγεται. Εἶτα τίθησι καὶ παραβολὴν ἐμφαίνουσαν, ὡς εἰ μὴ μεταβληθῶσιν, ἀπολοῦνται. Ελεγε δὲ – καταργεί; Συχήν μὲν ἄχαρπου υποδηλοῖ τὴν Συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων, φύλο λοι; μὲν κομῶσαν καὶ θάλλουσαν, εἴτουν, λόγοις νομικοῖς καὶ προφητικοῖς· καρπὸν δὲ μὴ φέρουσαν, ήγουν, ἀρετήν. 'Αμπελὼν δὲ, ὁ κόσμος, ὡς φυτευθείς ἐπὶ τῷ ἐνεγκεῖν καρπὸν ἥδιστον τῷ Θεῷ· ἀμπελουρ γὸς δὲ, ὁ Χριστός, ὡς ἐπιμελούμενο; τοῦ τοιούτου ἀμε πελῶνος, καὶ φυτηκομῶν τοὺς πιστούς· ὁ δὲ ἔχων τὴν συκῆν, ἔστιν ὁ Πατήρ. Τοῦτον γὰρ μόνον Κύριον ἑαυτῆς ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων ὁμολογεῖ. Τρία δὲ Variæ lectiones et nota. Αὐτῶν non agnoscit Hentenius in interpretatione. Miror sane. Nec enim de hoc monuit in Præfatione, nec aútwv omissum eɛt a Vulgato interprete Latino. (m) Interpres videtur legisse διὰ συκῆς ἀκάρπου. Αὐτοί, pro οὗτοι, Β. Πικρὸν καὶ αὐτοί, Β. Forte, συχῆ μὲν ἄκαρπος.

CAP. XLVI. De Galilais, et iis qui in Silos, et ce- ΚΕΦ. ΜΖ'. Περὶ τῶν Γαλιλαίων καὶ τῶν ἐν τῷ Σιλωάμ. lera. Cap. XIII. Vers. 1. Aderant ipsorum. Hi Galilæi, cum partes tuerentur Judæ Galilæi, accusati sunt, tanquam qui a Cæsare defecissent, et Galilæam seditione adversus ipsum replevissent. Cum ergo quodam tempore congregati essent ac sacrificarent, audivit hoc Pilatus et ira fervens, mittit in eos milites. ipsisque jugulatis, sangninem illorum miscuit sacrificiis ipsorum. Quæ itaque ad rem gestam spectant, ita se habent. Aderant ergo quidam Judæi, nuntiantes Christo de illis, scire cupientes, utrum tanquam peccatores ultra omnes suæ regionis Galilæos hæc passi essent: ita enim ipsi existimabant. Παρῆσαν — αὐτῶν Οὗτοι οἱ Γαλιλαίοι, τῆς μερίδος όντες Ιούδα τοῦ Γαλιλαίου, διεβλήθησαν ὡς ἀποστάται τοῦ Καίσαρος, καὶ στάσεως ἐμπιπλῶντες κατ' αὐτοῦ τὴν Γαλιλαίαν. Ποτέ γοῦν ὁμοῦ συνελθόντων καὶ θυόντων, μαθὼν τοῦτο Πιλάτος, καὶ ἀναζέσας τῷ θυμῷ, πέμπει κατ' αὐτῶν στρατιώτας, καὶ ἀποσφάξας αὐτοὺς, τὸ αἷμα τούτων ταῖς θυσίαις αὐτῶν ἀνέμιξε. Τὰ μὲν οὖν τῆς ἱστορίας οὕτω. Παρἦσαν δέ τινες Ἰουδαῖοι, ἀπαγγέλλοντες τῷ Χριστῷ περὶ αὐτῶν, ζητοῦντες μαθεῖν, εἰ ὡς ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντας τοὺς ὁμοχώρους Γαλιλαίους τοιαῦτα πεπόνθασιν. Οὕτω γὰρ οὗτοι φοντο. Vers. 2. Et respondens – Καὶ ἀποκριθεὶς Vers. 3. peribitis. Cum onnes simpliciter essent peccatores, soli illi passi sunt, ut et ipsi darent pœnas, et cæteri deprehensi corriperentur. Nisi ergo convertamini a movenda seditione adversus regem vestrum, Christum videlicet, subjiciendo vos ipsi, et a malitia ad virtutem; omnes similiter peribilis, hoc est, etiam vos in sacrificiis interficiemini, in quibus extollimini ac gloriamini. Et ita factum est. In festo enim Paschæ, obsidione capti, a Romanis cæsi sunt. · ἀπολεῖσθε. Πάντων ἁπλῶς ὄντων ἁμαρτωλῶν, μόνοι ἐκεῖνοι πεπόνθασιν, ἵνα δωσί τε αὐτοὶ δίκην, καὶ παιδευθῶσιν οἱ ὑπολει φθέντες. Ἐὰν οὖν μὴ μεταβάλλησθε ἀπὸ τοῦ στα σιάζειν κατὰ τοῦ βασιλέως ὑμῶν, τοῦ Χριστοῦ δηλον ότι, εἰς τὸ ὑποτάττεσθαι αὐτῷ, καὶ ἀπὸ κακίας εἰς ἀρετὴν, Πάντες ὁμοίως ἀπολεῖσθε, τουτέστι, καὶ αὐτοὶ ἐν ταῖς θυσίαις ἀναιρεθήσεσθε, ἐφ' αἷς βρενο θύεσθε καὶ σεμνύνεσθε. Καὶ γέγονεν οὕτως. Ἐν τῇ ἑορτῇ γὰρ τοῦ Πάσχα ἐκπολιορκηθέντες ἀνηρέθησαν ὑπὸ τῶν Ῥωμαίων. Vers. 4. Aul Η ἐκεῖνοι Vers. 5. peribitis. Etiam de his erat quæstio: an propterea casum adeo acerbum passi fuissent, quod essent peccatores ultra cunclos, qui Hierosolymis habitabant; hic enim debitores appellavit peccatores. Ostendit itaque et de ipsis, ac protestatur, quod nisi convertantur, omnes similiter peribunt: hoc est, et ipsi acerbum accipient Anem, sicut etiain acceperunt, a Romanis anisere capti. Hinc ergo discamus, quod temporalis fratrum nostrorum exterminatio divinæ in omnes iræ exemplum est, facta ad correctionem nostram, propter summam” Dei bonitatem, non propter sola illorum peccata. Deinde et parabolam affert, qua estendat, quod nisi resipucrint, peribunt. Vers. 6. Dixit autem Vers. 7. occupat? Per ficum infrugiferam (m) indicat Synagogam Judæo. tum, foliis quidem lascivientem ac virentem, verbis videlicet legalibus ac propheticis, sed fructum non ferentem, pula, virtutem. Vinea autem mundus est, utpote plantatus, ut fructum Deo proferret jucundissimum; cultor vero vineæ Christus, curam scilicet gerens hujusmodi vineæ, ac plantator fidelium; habere autem ficum dicitur Pater, bunc namque solum fatetur Judæoruin Synagoga Dominum suum. · ἀπολεῖσθε. Καὶ περὶ τούτων ζήτη σις ἦν, εἰ ὡς ἁμαρτωλοὶ παρὰ πάντα; τοὺς ἐν Ίερουσαλὴμ τοιοῦτον πικρὸν ἐδέξαντο τέλος· ὀφειλέτας γὰρ νῦν τοὺς ἁμαρτωλοὺς ὠνόμασεν. Αποφαίνεται τοίνυν καὶ περὶ αὐτῶν, καὶ διαμαρτύρεται, ὡς ἐὰν μὴ μεταβληθῶσι, πάντες ὁμοίως ἀπολοῦνται, τουτέ στι, καὶ αὐτοὶ πικρὸν δέξονται τέλος, ὅπερ ὡσαύτως ἐδέξαντο, χαλεπῶς ἐξαναλωθέντες ὑπὸ τῶν Ρωμαίων. Μανθάνομεν οὖν ἐντεῦθεν, ὡς ἡ μερική τῶν ἀδελφῶν ἡμῶν ἐξολόθρευσις δεῖγμα τῆς κατά πάντων θείας ὀργῆς ἐστι, πρὸς διόρθωσιν ἡμῶν για νομένη, διὰ τὴν ἄκραν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ, καὶ οὐ διὰ μόνας τὰς ἐκείνων ἁμαρτίας αὐτοῖς ἐπάγεται. Εἶτα τίθησι καὶ παραβολὴν ἐμφαίνουσαν, ὡς εἰ μὴ μεταβληθῶσιν, ἀπολοῦνται. Ελεγε δὲ – καταργεί; Συχήν μὲν ἄχαρπου υποδηλοῖ τὴν Συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων, φύλο λοι; μὲν κομῶσαν καὶ θάλλουσαν, εἴτουν, λόγοις νομικοῖς καὶ προφητικοῖς· καρπὸν δὲ μὴ φέρουσαν, ήγουν, ἀρετήν. 'Αμπελὼν δὲ, ὁ κόσμος, ὡς φυτευθείς ἐπὶ τῷ ἐνεγκεῖν καρπὸν ἥδιστον τῷ Θεῷ· ἀμπελουρ γὸς δὲ, ὁ Χριστός, ὡς ἐπιμελούμενο; τοῦ τοιούτου ἀμε πελῶνος, καὶ φυτηκομῶν τοὺς πιστούς· ὁ δὲ ἔχων τὴν συκῆν, ἔστιν ὁ Πατήρ. Τοῦτον γὰρ μόνον Κύριον ἑαυτῆς ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων ὁμολογεῖ. Τρία δὲ Variæ lectiones et nota. Αὐτῶν non agnoscit Hentenius in interpretatione. Miror sane. Nec enim de hoc monuit in Præfatione, nec aútwv omissum eɛt a Vulgato interprete Latino. (m) Interpres videtur legisse διὰ συκῆς ἀκάρπου. Αὐτοί, pro οὗτοι, Β. Πικρὸν καὶ αὐτοί, Β. Forte, συχῆ μὲν ἄκαρπος.

CAP. XIH. Ἰουδαίων, ἡ ὑπὸ τῶν Tres vero anni, tres sunt sudorum gubernationes, ea videlicet qua sub judicibus regebantur, ea, qua sub regibus, et ea, qua sub pontificibus. Ait ergo: Succide illam, ut quid etiam terram reddit otiosam: ἔτη, αἱ τρεῖς πολιτείαι τῶν κριτῶν ἐθυνομένη, καὶ ἡ ὑπὸ τῶν βασιλέων, καὶ ἡ ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων. Φησὶν οὖν, Εκκοψον αὐτὴν, διατί καὶ τὴν γῆν καθιστῇ ἀργήν; 'Ο δὲ - κόπρια. Παρακαλεῖ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ὡς ἐξ Ἰουδαίων ἐνανθρωπήσας, καὶ ἱκετεύει ὑπὲρ τῶν κατὰ σάρκα συγγενῶν, ἀφεθῆναι καὶ τοῦτο τὸ ἔτος, δηλαδὴ τὸν καιρὸν καθ᾽ ἂν ἐδίδασκεν, ἕως οὗ σκάψῃ τὴν σκληρότητα, τὴν περὶ τὰς ψυχὰς αὐτῶν, τῷ ἐργαλείῳ τῆς παραινέσεως, καὶ βάλῃ κά πρια λιπαίνοντα, τουτέστι, διδασκαλίαν πιαίνουσαν εἰς καρποφορίαν. Kür Καν — καρπόν. Ελλειπτικὸς ὁ λόγος. Λείπει γὰρ τὸ Εὖ ἔχει. Εἰ δὲ -- αὐτήν. Εἰς τὸν μέλλοντα καιρόν. Υπου δηλοῖ δὲ, καθ' ὅν ἐπολιόρκησαν τὴν Παλαιστίνην οἱ Ρωμαῖοι. Τότε γὰρ παγγενῆ τὴν Συναγωγήν τῶν Ἰουδαίων εξέκοψα τῆς γῆς ἐκείνης, καὶ ἀντεφύτευσε τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Χριστιανῶν, τὴν ἀεὶ καρποφο ροῦσαν. Εἰ δέ τις εἴποι· Καὶ μὴν, οὐ παντάπασιν ἄκαρπος ἦν ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων ἐν τοῖς δηλωθείσαις τρισὶ πολιτείαις· ἐκαρποφόρησαν γάρ τινες ἐν αὐταῖς, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ καιρῷ, καθ' δν ἐδίδασκεν· ἐροῦμεν, ὅτι τῶν πολλῶν ἡ κακία καλύπτει τῶν ὀλίγων τὴν ἀρετὴν, καὶ τὸ πᾶν ἀπὸ τοῦ πλεονάζοντος κρίνεται. ΚΕΦ. ΜΗ'. Περὶ τῆς ἐχούσης πνεῦμα ἀσθενείας. *Ην δὲ διδάσκων — οκτώ. Δαιμόνιον ἀρρωστίας, μὴ τῶν αὐτὴν ὑγιάναι. Καὶ ἦν - προσεφώνησε. Σπλαγχνισθεὶς ἐκάλεσεν αὐτήν. Καὶ — Θεόν. Πιστεύειν καὶ εὐγνωμονεῖν ἔμελλεν ἡ γυνή. Καὶ γὰρ καὶ δι' αὐτὸν ἦλθε, καὶ ἰαθεῖσα εὐχαριστεῖ· διὸ καὶ ταχέως αὐτὴν ἐθεράπευσε, λόγῳ μὲν, ὡς Θεός, ἐπιθέσει δὲ χειρῶν, ὡς ἄνθρωπος. Ετύπου δὲ ἡ γυνή αὕτη τὴν κοινὴν ἀνθρωπότητα, ταῖς ἐπηρείαις τοῦ Σατανᾶ ἀσθενήσασαν, καὶ ὑπὸ τῶν παθῶν εἰς γῆν συγκύπτουσαν, καὶ χαμαὶ πρὸς τὰ γεγρὰ συρομένην, καὶ μὴ δυναμένην ἀνακύψαι ὅλως πρὸς τὰ οὐράνια καὶ θεῖα καὶ νοητά, ἣν οὕτως ἐλεεινῶς ἔχουσαν, ᾤκτειρεν ὁ πλάστης αὐτῆς, καὶ ἐκάλεσε πρὸς ἑαυτὸν διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ἀνώρθωσεν εἰς τὸ εὐθυπορεῖν τὴν πρὸς οὐρανὸν ἀνάγου σαν εδόν. Αποκριθεὶς — Σαββάτου. Πρὸς τὸν Χριστὸν οὐ δὲν εἶπεν, εὐλαβούμενος τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀρετὴν αὐτοῦ. Απεκρίθη – Σαββάτου; Υποκριτάς ὠνό Vers. 8. At ille - stercora. Precatur pro Judaeis, uit qui ex Judais humanitatem assumpsit; et pro cognatis juxta carnem obsecrat, ut vel hoc anno relinquantur, videlicet tempore quo docebat, donec effoderet duritiem, quæ in anima eorum erat, instrumento admonitionis, et mitteret stercora impinguantia, hoc est, doctrinam, quæ ad fructificationem pinguem reddit. Vers. 9. Et si - fructum. Defectiva oratio est: deficit enim: Bene se habet res, vel, Bene quidem. Vers. 9. Sin — illam. In futurum tempus; significat autem tempus, quo Judeau obsederunt Romani. Tunc enim generaliter synagogam Judæorum excidit a terra illa; ac loco ejus Christianorum Ecclesiam plantavit, quæ fructum semper affert. Quod si quis dicat: Non semper infrugifera erat Synagoga Judzorum in prædictis tribus gubernatiouibus; quidamı enim inter eos (n) fructum attulerunt etiam tempore quo docebat Christus; dicemus quod multorum malitia paucorum occultat virtutem; et ex eo, quod in ipso abundat, quidvis judicatur. CAP. XLVIII. De muliere contracta, spiritum infire mitatis habente. Vers. 10. Docebat autem Vers. 11. octo. Da С monium imbecillitatis, non sinens illam vivere cum salute. Vers. 11. Eratque Vers. 12. vocavit. Miseri cordia motus vocavit illam. Vers. 12. Ει — Vers. 13. Deum. Creditura erat mulier et grata futura. Siquidem etiam propter ipsum venerat, et sanata gratias agit. Ideo velocitcr eam curavit; verbo quidem, ut Deus, manuum vero impositione, tanquam homo. Figurabat hæc mulier communem humanitateın Satanæ insultibus debilitatam, et ab affectibus in terram inclinatam, ac humi ad terrena contractam: nec omnino potentem ad cœlestia, divina ac intelligibilia caput sursum erigere, cujus ita misere habentis misertus est, qui eam formaverat: et per Evangelium ad se vocavit ac erexit, ut viamı, quae in coelum ducit, recta transiret. quæ Vers. 14. Respondens Sabbati. Christo nihil dixit, veritus eximiam ejus virtutem. Vers. 15. Respondit Variæ lectiones et notæ. Hunc ipsum locum respicit Gregorius Nazianzenus, qui cum codicibus melioribus legit, κόπρια. Habet autem περιβαλεῖν κόπρια. p. 150, med. Iterum hunc locum attingens, eodem modo Vers. 16. Sabbati? refert. 239 fin. Ltor autem editione Gregorii Basil. 1550 quam quondam juvenis tractaveram. Etenim in textu habent υποκριταί, non υπου κριτά. (n) Inter eos. Videtur invenisse, ἐν αὐτοῖς. Male. Εν αὐταῖς, id est, ταῖς τρισὶ πολιτεία:ς. Ergo in istis. Mox ante etiam addiderim quin. PATRGL. GR. CXXIX.

CAP. XIH. Ἰουδαίων, ἡ ὑπὸ τῶν Tres vero anni, tres sunt sudorum gubernationes, ea videlicet qua sub judicibus regebantur, ea, qua sub regibus, et ea, qua sub pontificibus. Ait ergo: Succide illam, ut quid etiam terram reddit otiosam: ἔτη, αἱ τρεῖς πολιτείαι τῶν κριτῶν ἐθυνομένη, καὶ ἡ ὑπὸ τῶν βασιλέων, καὶ ἡ ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων. Φησὶν οὖν, Εκκοψον αὐτὴν, διατί καὶ τὴν γῆν καθιστῇ ἀργήν; 'Ο δὲ - κόπρια. Παρακαλεῖ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ὡς ἐξ Ἰουδαίων ἐνανθρωπήσας, καὶ ἱκετεύει ὑπὲρ τῶν κατὰ σάρκα συγγενῶν, ἀφεθῆναι καὶ τοῦτο τὸ ἔτος, δηλαδὴ τὸν καιρὸν καθ᾽ ἂν ἐδίδασκεν, ἕως οὗ σκάψῃ τὴν σκληρότητα, τὴν περὶ τὰς ψυχὰς αὐτῶν, τῷ ἐργαλείῳ τῆς παραινέσεως, καὶ βάλῃ κά πρια λιπαίνοντα, τουτέστι, διδασκαλίαν πιαίνουσαν εἰς καρποφορίαν. Kür Καν — καρπόν. Ελλειπτικὸς ὁ λόγος. Λείπει γὰρ τὸ Εὖ ἔχει. Εἰ δὲ -- αὐτήν. Εἰς τὸν μέλλοντα καιρόν. Υπου δηλοῖ δὲ, καθ' ὅν ἐπολιόρκησαν τὴν Παλαιστίνην οἱ Ρωμαῖοι. Τότε γὰρ παγγενῆ τὴν Συναγωγήν τῶν Ἰουδαίων εξέκοψα τῆς γῆς ἐκείνης, καὶ ἀντεφύτευσε τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Χριστιανῶν, τὴν ἀεὶ καρποφο ροῦσαν. Εἰ δέ τις εἴποι· Καὶ μὴν, οὐ παντάπασιν ἄκαρπος ἦν ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων ἐν τοῖς δηλωθείσαις τρισὶ πολιτείαις· ἐκαρποφόρησαν γάρ τινες ἐν αὐταῖς, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ καιρῷ, καθ' δν ἐδίδασκεν· ἐροῦμεν, ὅτι τῶν πολλῶν ἡ κακία καλύπτει τῶν ὀλίγων τὴν ἀρετὴν, καὶ τὸ πᾶν ἀπὸ τοῦ πλεονάζοντος κρίνεται. ΚΕΦ. ΜΗ'. Περὶ τῆς ἐχούσης πνεῦμα ἀσθενείας. *Ην δὲ διδάσκων — οκτώ. Δαιμόνιον ἀρρωστίας, μὴ τῶν αὐτὴν ὑγιάναι. Καὶ ἦν - προσεφώνησε. Σπλαγχνισθεὶς ἐκάλεσεν αὐτήν. Καὶ — Θεόν. Πιστεύειν καὶ εὐγνωμονεῖν ἔμελλεν ἡ γυνή. Καὶ γὰρ καὶ δι' αὐτὸν ἦλθε, καὶ ἰαθεῖσα εὐχαριστεῖ· διὸ καὶ ταχέως αὐτὴν ἐθεράπευσε, λόγῳ μὲν, ὡς Θεός, ἐπιθέσει δὲ χειρῶν, ὡς ἄνθρωπος. Ετύπου δὲ ἡ γυνή αὕτη τὴν κοινὴν ἀνθρωπότητα, ταῖς ἐπηρείαις τοῦ Σατανᾶ ἀσθενήσασαν, καὶ ὑπὸ τῶν παθῶν εἰς γῆν συγκύπτουσαν, καὶ χαμαὶ πρὸς τὰ γεγρὰ συρομένην, καὶ μὴ δυναμένην ἀνακύψαι ὅλως πρὸς τὰ οὐράνια καὶ θεῖα καὶ νοητά, ἣν οὕτως ἐλεεινῶς ἔχουσαν, ᾤκτειρεν ὁ πλάστης αὐτῆς, καὶ ἐκάλεσε πρὸς ἑαυτὸν διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ἀνώρθωσεν εἰς τὸ εὐθυπορεῖν τὴν πρὸς οὐρανὸν ἀνάγου σαν εδόν. Αποκριθεὶς — Σαββάτου. Πρὸς τὸν Χριστὸν οὐ δὲν εἶπεν, εὐλαβούμενος τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀρετὴν αὐτοῦ. Απεκρίθη – Σαββάτου; Υποκριτάς ὠνό Vers. 8. At ille - stercora. Precatur pro Judaeis, uit qui ex Judais humanitatem assumpsit; et pro cognatis juxta carnem obsecrat, ut vel hoc anno relinquantur, videlicet tempore quo docebat, donec effoderet duritiem, quæ in anima eorum erat, instrumento admonitionis, et mitteret stercora impinguantia, hoc est, doctrinam, quæ ad fructificationem pinguem reddit. Vers. 9. Et si - fructum. Defectiva oratio est: deficit enim: Bene se habet res, vel, Bene quidem. Vers. 9. Sin — illam. In futurum tempus; significat autem tempus, quo Judeau obsederunt Romani. Tunc enim generaliter synagogam Judæorum excidit a terra illa; ac loco ejus Christianorum Ecclesiam plantavit, quæ fructum semper affert. Quod si quis dicat: Non semper infrugifera erat Synagoga Judzorum in prædictis tribus gubernatiouibus; quidamı enim inter eos (n) fructum attulerunt etiam tempore quo docebat Christus; dicemus quod multorum malitia paucorum occultat virtutem; et ex eo, quod in ipso abundat, quidvis judicatur. CAP. XLVIII. De muliere contracta, spiritum infire mitatis habente. Vers. 10. Docebat autem Vers. 11. octo. Da С monium imbecillitatis, non sinens illam vivere cum salute. Vers. 11. Eratque Vers. 12. vocavit. Miseri cordia motus vocavit illam. Vers. 12. Ει — Vers. 13. Deum. Creditura erat mulier et grata futura. Siquidem etiam propter ipsum venerat, et sanata gratias agit. Ideo velocitcr eam curavit; verbo quidem, ut Deus, manuum vero impositione, tanquam homo. Figurabat hæc mulier communem humanitateın Satanæ insultibus debilitatam, et ab affectibus in terram inclinatam, ac humi ad terrena contractam: nec omnino potentem ad cœlestia, divina ac intelligibilia caput sursum erigere, cujus ita misere habentis misertus est, qui eam formaverat: et per Evangelium ad se vocavit ac erexit, ut viamı, quae in coelum ducit, recta transiret. quæ Vers. 14. Respondens Sabbati. Christo nihil dixit, veritus eximiam ejus virtutem. Vers. 15. Respondit Variæ lectiones et notæ. Hunc ipsum locum respicit Gregorius Nazianzenus, qui cum codicibus melioribus legit, κόπρια. Habet autem περιβαλεῖν κόπρια. p. 150, med. Iterum hunc locum attingens, eodem modo Vers. 16. Sabbati? refert. 239 fin. Ltor autem editione Gregorii Basil. 1550 quam quondam juvenis tractaveram. Etenim in textu habent υποκριταί, non υπου κριτά. (n) Inter eos. Videtur invenisse, ἐν αὐτοῖς. Male. Εν αὐταῖς, id est, ταῖς τρισὶ πολιτεία:ς. Ergo in istis. Mox ante etiam addiderim quin. PATRGL. GR. CXXIX.

CAP. XIH. Ἰουδαίων, ἡ ὑπὸ τῶν Tres vero anni, tres sunt sudorum gubernationes, ea videlicet qua sub judicibus regebantur, ea, qua sub regibus, et ea, qua sub pontificibus. Ait ergo: Succide illam, ut quid etiam terram reddit otiosam: ἔτη, αἱ τρεῖς πολιτείαι τῶν κριτῶν ἐθυνομένη, καὶ ἡ ὑπὸ τῶν βασιλέων, καὶ ἡ ὑπὸ τῶν ἀρχιερέων. Φησὶν οὖν, Εκκοψον αὐτὴν, διατί καὶ τὴν γῆν καθιστῇ ἀργήν; 'Ο δὲ - κόπρια. Παρακαλεῖ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ὡς ἐξ Ἰουδαίων ἐνανθρωπήσας, καὶ ἱκετεύει ὑπὲρ τῶν κατὰ σάρκα συγγενῶν, ἀφεθῆναι καὶ τοῦτο τὸ ἔτος, δηλαδὴ τὸν καιρὸν καθ᾽ ἂν ἐδίδασκεν, ἕως οὗ σκάψῃ τὴν σκληρότητα, τὴν περὶ τὰς ψυχὰς αὐτῶν, τῷ ἐργαλείῳ τῆς παραινέσεως, καὶ βάλῃ κά πρια λιπαίνοντα, τουτέστι, διδασκαλίαν πιαίνουσαν εἰς καρποφορίαν. Kür Καν — καρπόν. Ελλειπτικὸς ὁ λόγος. Λείπει γὰρ τὸ Εὖ ἔχει. Εἰ δὲ -- αὐτήν. Εἰς τὸν μέλλοντα καιρόν. Υπου δηλοῖ δὲ, καθ' ὅν ἐπολιόρκησαν τὴν Παλαιστίνην οἱ Ρωμαῖοι. Τότε γὰρ παγγενῆ τὴν Συναγωγήν τῶν Ἰουδαίων εξέκοψα τῆς γῆς ἐκείνης, καὶ ἀντεφύτευσε τὴν Ἐκκλησίαν τῶν Χριστιανῶν, τὴν ἀεὶ καρποφο ροῦσαν. Εἰ δέ τις εἴποι· Καὶ μὴν, οὐ παντάπασιν ἄκαρπος ἦν ἡ Συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων ἐν τοῖς δηλωθείσαις τρισὶ πολιτείαις· ἐκαρποφόρησαν γάρ τινες ἐν αὐταῖς, ἀλλὰ καὶ ἐν τῷ καιρῷ, καθ' δν ἐδίδασκεν· ἐροῦμεν, ὅτι τῶν πολλῶν ἡ κακία καλύπτει τῶν ὀλίγων τὴν ἀρετὴν, καὶ τὸ πᾶν ἀπὸ τοῦ πλεονάζοντος κρίνεται. ΚΕΦ. ΜΗ'. Περὶ τῆς ἐχούσης πνεῦμα ἀσθενείας. *Ην δὲ διδάσκων — οκτώ. Δαιμόνιον ἀρρωστίας, μὴ τῶν αὐτὴν ὑγιάναι. Καὶ ἦν - προσεφώνησε. Σπλαγχνισθεὶς ἐκάλεσεν αὐτήν. Καὶ — Θεόν. Πιστεύειν καὶ εὐγνωμονεῖν ἔμελλεν ἡ γυνή. Καὶ γὰρ καὶ δι' αὐτὸν ἦλθε, καὶ ἰαθεῖσα εὐχαριστεῖ· διὸ καὶ ταχέως αὐτὴν ἐθεράπευσε, λόγῳ μὲν, ὡς Θεός, ἐπιθέσει δὲ χειρῶν, ὡς ἄνθρωπος. Ετύπου δὲ ἡ γυνή αὕτη τὴν κοινὴν ἀνθρωπότητα, ταῖς ἐπηρείαις τοῦ Σατανᾶ ἀσθενήσασαν, καὶ ὑπὸ τῶν παθῶν εἰς γῆν συγκύπτουσαν, καὶ χαμαὶ πρὸς τὰ γεγρὰ συρομένην, καὶ μὴ δυναμένην ἀνακύψαι ὅλως πρὸς τὰ οὐράνια καὶ θεῖα καὶ νοητά, ἣν οὕτως ἐλεεινῶς ἔχουσαν, ᾤκτειρεν ὁ πλάστης αὐτῆς, καὶ ἐκάλεσε πρὸς ἑαυτὸν διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ ἀνώρθωσεν εἰς τὸ εὐθυπορεῖν τὴν πρὸς οὐρανὸν ἀνάγου σαν εδόν. Αποκριθεὶς — Σαββάτου. Πρὸς τὸν Χριστὸν οὐ δὲν εἶπεν, εὐλαβούμενος τὴν ὑπερβάλλουσαν ἀρετὴν αὐτοῦ. Απεκρίθη – Σαββάτου; Υποκριτάς ὠνό Vers. 8. At ille - stercora. Precatur pro Judaeis, uit qui ex Judais humanitatem assumpsit; et pro cognatis juxta carnem obsecrat, ut vel hoc anno relinquantur, videlicet tempore quo docebat, donec effoderet duritiem, quæ in anima eorum erat, instrumento admonitionis, et mitteret stercora impinguantia, hoc est, doctrinam, quæ ad fructificationem pinguem reddit. Vers. 9. Et si - fructum. Defectiva oratio est: deficit enim: Bene se habet res, vel, Bene quidem. Vers. 9. Sin — illam. In futurum tempus; significat autem tempus, quo Judeau obsederunt Romani. Tunc enim generaliter synagogam Judæorum excidit a terra illa; ac loco ejus Christianorum Ecclesiam plantavit, quæ fructum semper affert. Quod si quis dicat: Non semper infrugifera erat Synagoga Judzorum in prædictis tribus gubernatiouibus; quidamı enim inter eos (n) fructum attulerunt etiam tempore quo docebat Christus; dicemus quod multorum malitia paucorum occultat virtutem; et ex eo, quod in ipso abundat, quidvis judicatur. CAP. XLVIII. De muliere contracta, spiritum infire mitatis habente. Vers. 10. Docebat autem Vers. 11. octo. Da С monium imbecillitatis, non sinens illam vivere cum salute. Vers. 11. Eratque Vers. 12. vocavit. Miseri cordia motus vocavit illam. Vers. 12. Ει — Vers. 13. Deum. Creditura erat mulier et grata futura. Siquidem etiam propter ipsum venerat, et sanata gratias agit. Ideo velocitcr eam curavit; verbo quidem, ut Deus, manuum vero impositione, tanquam homo. Figurabat hæc mulier communem humanitateın Satanæ insultibus debilitatam, et ab affectibus in terram inclinatam, ac humi ad terrena contractam: nec omnino potentem ad cœlestia, divina ac intelligibilia caput sursum erigere, cujus ita misere habentis misertus est, qui eam formaverat: et per Evangelium ad se vocavit ac erexit, ut viamı, quae in coelum ducit, recta transiret. quæ Vers. 14. Respondens Sabbati. Christo nihil dixit, veritus eximiam ejus virtutem. Vers. 15. Respondit Variæ lectiones et notæ. Hunc ipsum locum respicit Gregorius Nazianzenus, qui cum codicibus melioribus legit, κόπρια. Habet autem περιβαλεῖν κόπρια. p. 150, med. Iterum hunc locum attingens, eodem modo Vers. 16. Sabbati? refert. 239 fin. Ltor autem editione Gregorii Basil. 1550 quam quondam juvenis tractaveram. Etenim in textu habent υποκριταί, non υπου κριτά. (n) Inter eos. Videtur invenisse, ἐν αὐτοῖς. Male. Εν αὐταῖς, id est, ταῖς τρισὶ πολιτεία:ς. Ergo in istis. Mox ante etiam addiderim quin. PATRGL. GR. CXXIX.

10° Hypocritas nominavit eos qui cum principe Sy- μασε τους κατὰ τὸν ἀρχισυνάγωγον, ὡς ὑπακρι nagogæ erant: utpote fingentes, se legem Sabbati honorare, sed hoc prætextu suam invidiam defendentes, ac sanitatem, quae Sabbatis daretur, probibentes quia Sabbato potissimum curabat, ideo quod tunc concursus esset turbarum, et tunc vehemeater admirationi habebatur. Aut hypocritas dixit, qula fingebant, se scire legem, ejus autem intellectum ignorabant: si enim curam irrationalis jumenti permittebat, multo magis rationalis, cum longe pretinsior sit homo jumento. Vers. 17. Cumque hac diceret - ejus. Propter reprehensionem, cui contradicere non poterant. Vers. 17. Ει οιnnis eo. Tanquam ab invidia libera, et tanquam ab ipso affecta beneficio. CAP. XLIX. De parabolis. Vers. 18. Dicebat Vers. 19. ramis ejus. Hanc similitudinem vocavit Matthius parabolam, quam sertiam ordinavit vicesimo quarto Evangelii sui capite, et in ipso lege ejus enarrationem. Vers. 20. Rursus Vers. 21. totum. lioc est, tota farina. Hanc quoque similitudinem ille dicto capite nominans parabolam, quarto loco collocavit *, et quære etiam ibi ejus interpretationem. † † Hæc habent interpretationem accuratissimam. Mulier enim est Ecclesia Dei; fermentum autem, divina et a Deo scripta iex; tres vero partes mentis sunt tria sala, affectus vehementior, intellectus et desiderium meliorum operum, in quibus divinus intellectus quodammodo confermentatus totain mentis naturam simul fermentavit. CAP. L. De eo, qui Dominum interrogabal, an pauci essent, qui salutem consequerentur. Vers. 22. Et—Vers. 23. qui salutem consequuntur? Εἶτεν, diait, ponitur hoc loco pro, interrogavit. Quidam autem interpretantur εἶπεν, εἰ, id est, Dixit, sane ut sit sensus: Dixit: Sane pauci ɛunt, qui salvantur. Vers. 23. Ipse vero Vers. 24. portam. Ad interrogationen quidem non respondit, eo quo superfua esset et insipiens. Quid enim prodest discere, paucine siut, an multi, qui salventur: solum autem dixit modum quo posset quispiamu salvus feri, et docuit quod ad salutem ingredi oporteat per angustam portam; hoc enim potius uccessarium erat discere. De angusta autem porta dictum est quinto juxta Matthæum capite, et ibi quære dicti illius interpretationem: Intrate per angustam portam *. • Matth. XIII, 31. Ibid. 33. * Matth. vi, 13. νομένους μὲν τιμὴν τὸν τοῦ Σαββάτου νόμον, ἐκδι κοῦντας δὲ τὸν φθόνον ἑαυτῶν, καὶ κωλύοντας την ἐν Σαββάτῳ θεραπείαν, διότι ἐν Σαββάτῳ μάλιστα θεραπεύων, διὰ τὴν τηνικαῦτα συνδρομὴν τῶν όχλων τηνικαῦτα διαφερόντως ἐθαυμάζετο. Η ὡς ὑποκρινομένους μὲν εἰδένα: τὸν νόμον ἀγνοοῦντας δὲ τὴν διάνοιαν αὐτοῦ. Εἰ γὰρ τὴν ἐπι μέλειαν τοῦ ἀλόγου ζώου συνεχώρησε, πολλῷ μᾶλλον τὴν τοῦ λογικοῦ· τιμιώτερος γὰρ τοῦ κτή. νου; ὁ ἄνθρωπος. Καὶ ταῦτα λέγοντος -- βητον ἔλεγχον. αὐτῷ. Διὰ τὸν ἀναντί Καὶ πᾶς – αὐτοῦ. Ως ἀπηλλαγμένος βασκανίας, καὶ ὡς εὐεργετούμενος ὑπ' αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΜΘ'. Περὶ τῶν παραβολῶν. Έλεγε --- κλάδοις αὐτοῦ. Ταύτην τὴν ὁμοίωσιν, παραβολὴν ὠνόμασεν ὁ Ματθαίος, ἦν καὶ τρίτην ἔταξεν ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῆς ἐν ἐκείνῳ. Πάλιν — όλον. Ὅλον τὸ ἄλευρον. Καὶ ταύτην δὲ τὴν ὁμοίωσιν ὡσαύτως παραβολὴν ἐκεῖνος όνο· μάσας ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ τετάρτην έταξε, καὶ ζήτησον καὶ τὴν ταύτης ἑρμηνείαν ἐκεῖ. [Ταῦτα ἔχουσιν ἐξήγησιν ἀκριβεστάτην. Γυνὴ μέν ἐστιν, ἡ Θεοῦ Ἐκκλησία· ζύμη δὲ, ὁ θεῖος καὶ θεόγραφος νόμος ψυχῆς τε τριμερία, τα τρία σάτα, θυμός, λόγος, πόθος τε κρειττόνων ἔργων, ἐν οἷς ὁ θεῖος συμφυραθείς πως λόγος, όλην συνεζύμωσε τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν.] ΚΕΦ Ν'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος, εἰ ὀλίγοι οι σωζόμενοι. Καὶ – σωζόμενοι; Ενταῦθα τὸ εἶπεν, ἀντὶ τοῦ, ἠρώτησε τέθειται. Τινὲς δὲ τὸ εἰ ἀντὶ τοῦ, ἄρα ἐρμηνεύουσιν, οἷον, "Αρα ὀλίγοι οι σωζόμενοι; Ὁ δὲ — πύλης. Πρὸς μὲν τὴν ἐρώτησιν οὐκ ἀπεκρίθη, διὰ τὸ περιττὴν εἶναι καὶ ἀνόνητον. Τί γὰρ ὠφελεῖται ὁ μαθὼν, εἴτε ὀλίγοι, εἴτε πολλοὶ οἱ σωζόμενοι; Μόνον δὲ τὸν τρόπον εἶπε, δι' οὗ ἄν τις σωθείη, καὶ ἐδίδαξεν, ὅτι χρὴ εἰσελθεῖν εἰς τὴν σω τηρίαν διὰ τῆς στενῆς πύλης· τοῦτο γὰρ ἦν μᾶλλον ἀναγκαῖον μαθεῖν. Εἴρηται δὲ περὶ τῆς στενής πύλης ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εισέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης. Variæ lectiones et notæ. Henlenius reddidit, ac si legerit περί. Probo cum utroque men κατά. Intelligo autem ένα θυμουμένους, κρίνοντας. Qui eodem modo, uti ille, sentiebant. Ita infra ad xrr. 20, bis occurrit κατά, de toto vitæ genere et consuetudine. Συνεχώρησαν. 1. (o) Loco sane, reddendum est, num. "Apa enim nou conclusionein, sed interrogationem hic notat. ὡσαύτως, omittit B. Ἐν τῷ κεφαλαίῳ ἐκείνῳ. Β. He a manu prorsus recenti in margine habet A. Henlenius non agnoscit. Καὶ τό. Β. Ei nunquam est sane, sed h. lloc ή Pseudo-Didymus ad Iliad. p. 23 explicat όντως, ἀληθῶς.

10° Hypocritas nominavit eos qui cum principe Sy- μασε τους κατὰ τὸν ἀρχισυνάγωγον, ὡς ὑπακρι nagogæ erant: utpote fingentes, se legem Sabbati honorare, sed hoc prætextu suam invidiam defendentes, ac sanitatem, quae Sabbatis daretur, probibentes quia Sabbato potissimum curabat, ideo quod tunc concursus esset turbarum, et tunc vehemeater admirationi habebatur. Aut hypocritas dixit, qula fingebant, se scire legem, ejus autem intellectum ignorabant: si enim curam irrationalis jumenti permittebat, multo magis rationalis, cum longe pretinsior sit homo jumento. Vers. 17. Cumque hac diceret - ejus. Propter reprehensionem, cui contradicere non poterant. Vers. 17. Ει οιnnis eo. Tanquam ab invidia libera, et tanquam ab ipso affecta beneficio. CAP. XLIX. De parabolis. Vers. 18. Dicebat Vers. 19. ramis ejus. Hanc similitudinem vocavit Matthius parabolam, quam sertiam ordinavit vicesimo quarto Evangelii sui capite, et in ipso lege ejus enarrationem. Vers. 20. Rursus Vers. 21. totum. lioc est, tota farina. Hanc quoque similitudinem ille dicto capite nominans parabolam, quarto loco collocavit *, et quære etiam ibi ejus interpretationem. † † Hæc habent interpretationem accuratissimam. Mulier enim est Ecclesia Dei; fermentum autem, divina et a Deo scripta iex; tres vero partes mentis sunt tria sala, affectus vehementior, intellectus et desiderium meliorum operum, in quibus divinus intellectus quodammodo confermentatus totain mentis naturam simul fermentavit. CAP. L. De eo, qui Dominum interrogabal, an pauci essent, qui salutem consequerentur. Vers. 22. Et—Vers. 23. qui salutem consequuntur? Εἶτεν, diait, ponitur hoc loco pro, interrogavit. Quidam autem interpretantur εἶπεν, εἰ, id est, Dixit, sane ut sit sensus: Dixit: Sane pauci ɛunt, qui salvantur. Vers. 23. Ipse vero Vers. 24. portam. Ad interrogationen quidem non respondit, eo quo superfua esset et insipiens. Quid enim prodest discere, paucine siut, an multi, qui salventur: solum autem dixit modum quo posset quispiamu salvus feri, et docuit quod ad salutem ingredi oporteat per angustam portam; hoc enim potius uccessarium erat discere. De angusta autem porta dictum est quinto juxta Matthæum capite, et ibi quære dicti illius interpretationem: Intrate per angustam portam *. • Matth. XIII, 31. Ibid. 33. * Matth. vi, 13. νομένους μὲν τιμὴν τὸν τοῦ Σαββάτου νόμον, ἐκδι κοῦντας δὲ τὸν φθόνον ἑαυτῶν, καὶ κωλύοντας την ἐν Σαββάτῳ θεραπείαν, διότι ἐν Σαββάτῳ μάλιστα θεραπεύων, διὰ τὴν τηνικαῦτα συνδρομὴν τῶν όχλων τηνικαῦτα διαφερόντως ἐθαυμάζετο. Η ὡς ὑποκρινομένους μὲν εἰδένα: τὸν νόμον ἀγνοοῦντας δὲ τὴν διάνοιαν αὐτοῦ. Εἰ γὰρ τὴν ἐπι μέλειαν τοῦ ἀλόγου ζώου συνεχώρησε, πολλῷ μᾶλλον τὴν τοῦ λογικοῦ· τιμιώτερος γὰρ τοῦ κτή. νου; ὁ ἄνθρωπος. Καὶ ταῦτα λέγοντος -- βητον ἔλεγχον. αὐτῷ. Διὰ τὸν ἀναντί Καὶ πᾶς – αὐτοῦ. Ως ἀπηλλαγμένος βασκανίας, καὶ ὡς εὐεργετούμενος ὑπ' αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΜΘ'. Περὶ τῶν παραβολῶν. Έλεγε --- κλάδοις αὐτοῦ. Ταύτην τὴν ὁμοίωσιν, παραβολὴν ὠνόμασεν ὁ Ματθαίος, ἦν καὶ τρίτην ἔταξεν ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῆς ἐν ἐκείνῳ. Πάλιν — όλον. Ὅλον τὸ ἄλευρον. Καὶ ταύτην δὲ τὴν ὁμοίωσιν ὡσαύτως παραβολὴν ἐκεῖνος όνο· μάσας ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ τετάρτην έταξε, καὶ ζήτησον καὶ τὴν ταύτης ἑρμηνείαν ἐκεῖ. [Ταῦτα ἔχουσιν ἐξήγησιν ἀκριβεστάτην. Γυνὴ μέν ἐστιν, ἡ Θεοῦ Ἐκκλησία· ζύμη δὲ, ὁ θεῖος καὶ θεόγραφος νόμος ψυχῆς τε τριμερία, τα τρία σάτα, θυμός, λόγος, πόθος τε κρειττόνων ἔργων, ἐν οἷς ὁ θεῖος συμφυραθείς πως λόγος, όλην συνεζύμωσε τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν.] ΚΕΦ Ν'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος, εἰ ὀλίγοι οι σωζόμενοι. Καὶ – σωζόμενοι; Ενταῦθα τὸ εἶπεν, ἀντὶ τοῦ, ἠρώτησε τέθειται. Τινὲς δὲ τὸ εἰ ἀντὶ τοῦ, ἄρα ἐρμηνεύουσιν, οἷον, "Αρα ὀλίγοι οι σωζόμενοι; Ὁ δὲ — πύλης. Πρὸς μὲν τὴν ἐρώτησιν οὐκ ἀπεκρίθη, διὰ τὸ περιττὴν εἶναι καὶ ἀνόνητον. Τί γὰρ ὠφελεῖται ὁ μαθὼν, εἴτε ὀλίγοι, εἴτε πολλοὶ οἱ σωζόμενοι; Μόνον δὲ τὸν τρόπον εἶπε, δι' οὗ ἄν τις σωθείη, καὶ ἐδίδαξεν, ὅτι χρὴ εἰσελθεῖν εἰς τὴν σω τηρίαν διὰ τῆς στενῆς πύλης· τοῦτο γὰρ ἦν μᾶλλον ἀναγκαῖον μαθεῖν. Εἴρηται δὲ περὶ τῆς στενής πύλης ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εισέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης. Variæ lectiones et notæ. Henlenius reddidit, ac si legerit περί. Probo cum utroque men κατά. Intelligo autem ένα θυμουμένους, κρίνοντας. Qui eodem modo, uti ille, sentiebant. Ita infra ad xrr. 20, bis occurrit κατά, de toto vitæ genere et consuetudine. Συνεχώρησαν. 1. (o) Loco sane, reddendum est, num. "Apa enim nou conclusionein, sed interrogationem hic notat. ὡσαύτως, omittit B. Ἐν τῷ κεφαλαίῳ ἐκείνῳ. Β. He a manu prorsus recenti in margine habet A. Henlenius non agnoscit. Καὶ τό. Β. Ei nunquam est sane, sed h. lloc ή Pseudo-Didymus ad Iliad. p. 23 explicat όντως, ἀληθῶς.

10° Hypocritas nominavit eos qui cum principe Sy- μασε τους κατὰ τὸν ἀρχισυνάγωγον, ὡς ὑπακρι nagogæ erant: utpote fingentes, se legem Sabbati honorare, sed hoc prætextu suam invidiam defendentes, ac sanitatem, quae Sabbatis daretur, probibentes quia Sabbato potissimum curabat, ideo quod tunc concursus esset turbarum, et tunc vehemeater admirationi habebatur. Aut hypocritas dixit, qula fingebant, se scire legem, ejus autem intellectum ignorabant: si enim curam irrationalis jumenti permittebat, multo magis rationalis, cum longe pretinsior sit homo jumento. Vers. 17. Cumque hac diceret - ejus. Propter reprehensionem, cui contradicere non poterant. Vers. 17. Ει οιnnis eo. Tanquam ab invidia libera, et tanquam ab ipso affecta beneficio. CAP. XLIX. De parabolis. Vers. 18. Dicebat Vers. 19. ramis ejus. Hanc similitudinem vocavit Matthius parabolam, quam sertiam ordinavit vicesimo quarto Evangelii sui capite, et in ipso lege ejus enarrationem. Vers. 20. Rursus Vers. 21. totum. lioc est, tota farina. Hanc quoque similitudinem ille dicto capite nominans parabolam, quarto loco collocavit *, et quære etiam ibi ejus interpretationem. † † Hæc habent interpretationem accuratissimam. Mulier enim est Ecclesia Dei; fermentum autem, divina et a Deo scripta iex; tres vero partes mentis sunt tria sala, affectus vehementior, intellectus et desiderium meliorum operum, in quibus divinus intellectus quodammodo confermentatus totain mentis naturam simul fermentavit. CAP. L. De eo, qui Dominum interrogabal, an pauci essent, qui salutem consequerentur. Vers. 22. Et—Vers. 23. qui salutem consequuntur? Εἶτεν, diait, ponitur hoc loco pro, interrogavit. Quidam autem interpretantur εἶπεν, εἰ, id est, Dixit, sane ut sit sensus: Dixit: Sane pauci ɛunt, qui salvantur. Vers. 23. Ipse vero Vers. 24. portam. Ad interrogationen quidem non respondit, eo quo superfua esset et insipiens. Quid enim prodest discere, paucine siut, an multi, qui salventur: solum autem dixit modum quo posset quispiamu salvus feri, et docuit quod ad salutem ingredi oporteat per angustam portam; hoc enim potius uccessarium erat discere. De angusta autem porta dictum est quinto juxta Matthæum capite, et ibi quære dicti illius interpretationem: Intrate per angustam portam *. • Matth. XIII, 31. Ibid. 33. * Matth. vi, 13. νομένους μὲν τιμὴν τὸν τοῦ Σαββάτου νόμον, ἐκδι κοῦντας δὲ τὸν φθόνον ἑαυτῶν, καὶ κωλύοντας την ἐν Σαββάτῳ θεραπείαν, διότι ἐν Σαββάτῳ μάλιστα θεραπεύων, διὰ τὴν τηνικαῦτα συνδρομὴν τῶν όχλων τηνικαῦτα διαφερόντως ἐθαυμάζετο. Η ὡς ὑποκρινομένους μὲν εἰδένα: τὸν νόμον ἀγνοοῦντας δὲ τὴν διάνοιαν αὐτοῦ. Εἰ γὰρ τὴν ἐπι μέλειαν τοῦ ἀλόγου ζώου συνεχώρησε, πολλῷ μᾶλλον τὴν τοῦ λογικοῦ· τιμιώτερος γὰρ τοῦ κτή. νου; ὁ ἄνθρωπος. Καὶ ταῦτα λέγοντος -- βητον ἔλεγχον. αὐτῷ. Διὰ τὸν ἀναντί Καὶ πᾶς – αὐτοῦ. Ως ἀπηλλαγμένος βασκανίας, καὶ ὡς εὐεργετούμενος ὑπ' αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΜΘ'. Περὶ τῶν παραβολῶν. Έλεγε --- κλάδοις αὐτοῦ. Ταύτην τὴν ὁμοίωσιν, παραβολὴν ὠνόμασεν ὁ Ματθαίος, ἦν καὶ τρίτην ἔταξεν ἐν τῷ εἰκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῆς ἐν ἐκείνῳ. Πάλιν — όλον. Ὅλον τὸ ἄλευρον. Καὶ ταύτην δὲ τὴν ὁμοίωσιν ὡσαύτως παραβολὴν ἐκεῖνος όνο· μάσας ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ τετάρτην έταξε, καὶ ζήτησον καὶ τὴν ταύτης ἑρμηνείαν ἐκεῖ. [Ταῦτα ἔχουσιν ἐξήγησιν ἀκριβεστάτην. Γυνὴ μέν ἐστιν, ἡ Θεοῦ Ἐκκλησία· ζύμη δὲ, ὁ θεῖος καὶ θεόγραφος νόμος ψυχῆς τε τριμερία, τα τρία σάτα, θυμός, λόγος, πόθος τε κρειττόνων ἔργων, ἐν οἷς ὁ θεῖος συμφυραθείς πως λόγος, όλην συνεζύμωσε τὴν τῆς ψυχῆς φύσιν.] ΚΕΦ Ν'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος, εἰ ὀλίγοι οι σωζόμενοι. Καὶ – σωζόμενοι; Ενταῦθα τὸ εἶπεν, ἀντὶ τοῦ, ἠρώτησε τέθειται. Τινὲς δὲ τὸ εἰ ἀντὶ τοῦ, ἄρα ἐρμηνεύουσιν, οἷον, "Αρα ὀλίγοι οι σωζόμενοι; Ὁ δὲ — πύλης. Πρὸς μὲν τὴν ἐρώτησιν οὐκ ἀπεκρίθη, διὰ τὸ περιττὴν εἶναι καὶ ἀνόνητον. Τί γὰρ ὠφελεῖται ὁ μαθὼν, εἴτε ὀλίγοι, εἴτε πολλοὶ οἱ σωζόμενοι; Μόνον δὲ τὸν τρόπον εἶπε, δι' οὗ ἄν τις σωθείη, καὶ ἐδίδαξεν, ὅτι χρὴ εἰσελθεῖν εἰς τὴν σω τηρίαν διὰ τῆς στενῆς πύλης· τοῦτο γὰρ ἦν μᾶλλον ἀναγκαῖον μαθεῖν. Εἴρηται δὲ περὶ τῆς στενής πύλης ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εισέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης. Variæ lectiones et notæ. Henlenius reddidit, ac si legerit περί. Probo cum utroque men κατά. Intelligo autem ένα θυμουμένους, κρίνοντας. Qui eodem modo, uti ille, sentiebant. Ita infra ad xrr. 20, bis occurrit κατά, de toto vitæ genere et consuetudine. Συνεχώρησαν. 1. (o) Loco sane, reddendum est, num. "Apa enim nou conclusionein, sed interrogationem hic notat. ὡσαύτως, omittit B. Ἐν τῷ κεφαλαίῳ ἐκείνῳ. Β. He a manu prorsus recenti in margine habet A. Henlenius non agnoscit. Καὶ τό. Β. Ei nunquam est sane, sed h. lloc ή Pseudo-Didymus ad Iliad. p. 23 explicat όντως, ἀληθῶς.

COMMENT. IN LUCAM.- CAP. XIII. Οτι πολλοὶ ισχύσουσιν. Οσοι μὴ διὰ τῆς στενῆς πύλης, ἀλλὰ διὰ τῆς πλατείας οδεύουσιν. Ἐκεῖ δὲ καὶ περὶ τῆς πλατείας εὑρήσεις. Αφ' οὗ — ἐδίδαξας. Τίθησι παραβολήν, φόβον ἐπικρεμῶσαν τοῖς ἀμελοῦσι τῆς σωτηρίας αὐτῶν. Πλάττει γὰρ οἰκοδεσπότην τινὰ καθήμενον καὶ ὑπου δεχόμενον τους φίλους αὐτοῦ, εἶτα ἐγειρόμενον καὶ ἀποκλείοντα τὴν θύραν τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ μὴ συγχωροῦντα τοῖς ἄλλοις εἰσελθεῖν. Νοεῖται δὲ οἶκοδεσπότης μὲν, αὐτός· οἶκος δὲ, ἡ βασιλεία τῶν ολο ρανῶν. Καὶ δηλοῦται διὰ μὲν τοῦ καθέζεσθαι καὶ ὑποδέχεσθαι τοὺς φίλους, τὸ ἀναμένειν ἄχρι τῆς τοῦ κόσμου συντελείας καὶ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἀξίους διὰ δὲ τοῦ ἐγερθῆναι καὶ ἀποκλεῖσαι τὴν θύραν, τὸ τοῦ κόσμου τέλος. Οἱ δὲ ἔξω ἑστῶτες, εἶεν ἂν οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖος, ζητοῦντες εἰσελθεῖν, καὶ λέγοντες πρὸς τὸν Θεὸν, ότι, Εφάγομεν· καὶ ἐπίομεν ἐνώπιόν σου. θύοντες γὰρ, ἤσθιον καὶ ἔπινον παρὰ τῷ ναῷ· καὶ ὅτι, Εν ταῖς πλατείαις ἡμῶν ἐδίδαξας, πλατείας ὀνομάζοντες τάς συναγωγά;, ἐν οἷς ὁ Θεὸς ἐδίδασκεν αὐτοὺς διὰ τῶν νομικῶν καὶ προφητικών βίβλων φθεγγέμενος, αἵτινες ὑπανεγινώσκοντο τούτοις ἐν ταῖς συναγωγαίς. Εἶεν δ' ἂν ἔξω ἑστῶτες καὶ τοιαῦτα λέγοντε;, καὶ οἱ ἀμελεῖς πιστοί, οίτινες ἔφαγον καὶ ἔπιον ἐνώπιον αὐτοῦ τὸ τίμιον αὐτοῦ σῶμα, καὶ τὸ ἅγιον αὐτοῦ αἷμα, καὶ ὧν ἐν ταῖς συναγωγαῖς ἐδίδαξε, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ διὰ τῶν ἄλλων θεοπνεύστων Γραφών. Καὶ ἐρεῖ — ἐστέ. Ωσπερ γινώσκει τους γινώ σκοντα; αὐτὸν, οὕτω πάλιν ἀκουσίως ἀγνοεῖ τοὺς ἑκουσίως ἀγνοοῦντας αὐτὸν, καὶ ἀποπροσποιείται τοὺς ἀποπροσποιουμένους αὐτόν· ἐκουσίως δὲ αὐτὸν ἀγνοοῦσιν, οὐ μόνον οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀμελεῖς πιστοί· οἱ μὲν ἐθελοτυφλώττοντες και Εθελοχωφοῦντες πρὸς τὰ θαύματα καὶ τὰς διδασκα λίας αὐτοῦ· οἱ δὲ ἐκ ῥᾳθυμίας ἀθετοῦντες τὰς ἐντολά; αὐτοῦ, καίτοι γινώσκοντες, ὅτι ὁ ἀθετῶν αὐτὰς, αὐτὸν ἀθετεί. Απόστητε — ἀδικίας. Τῆς ἁμαρτίας· πᾶς γὰρ ἁμαρτάνων, ἀδικεῖ ἢ μόνον ἑαυτὸν, ἢ καὶ ἕτερον. ἐν 'Exei ὀδόντων. Τὸ ἐκεῖ, ἀντὶ τοῦ, τότε, ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἔσται ὁ κλαυθμὸς ὁ ἀπαράκλητος, Καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὁ ἐξ ἀφορήτου πόνου γινόμενος. Οταν – έξω. Τοῦτο προηγουμένως πρὸς τοὺς Ἰουδαίους είρηται, μέγα φρονοῦντας ἐπὶ τῷ εἶ αι σπέρμα τοῦ ᾽Αβραὰμ καὶ τῶν ἄλλων Καὶ ἤξουσιν – τοῦ Θεοῦ. "Ηξουσι πρὸς τὴν πίστιν καὶ τὴν εὐαρέστησιν τοῦ Θεοῦ οἱ ἐξ ἐθνῶν, ἀπὸ τῶν τεσσάρων μερῶν τοῦ κόσμου, ἀνατολῆς καὶ δύσεως καὶ ἄρκτου καὶ μεσημβρίας. Διὰ μὲν γὰρ τοῦ βορρᾶ τὸ ἀρκτῷον μέρος δηλούται· διὰ δὲ τοῦ poterunt. Qui nou Vers. 24. Quia multi per angusiam portam, sed per latam plateam gradiuntur. Ibi autem et de platca invenics. Vers. 25. Cum autem — Vers. 26. docuisti. Ponit per parabolam timorem his imminentem, qui suam negligunt salutem. Effingit enim patremfamilias scdentem, suosque amicos recipientem, deinde surgentem ac domus suæ ostium claudentem, ncc aliis ingredi permitten:em. Ipse ergo Christus paterfamilias intelligitur: domus antem, regnum cœlorum. Per hoc ergo. quod sedet et amicos recipit, signifcatur usque ad niundi consummationem exspectare, et eos qui digni sunt, recipere; per hoc vero, quod surgit et ostium claudit, duis mundi denotatur. Qui autem foris stant, dici possunt infideles Judai, quærentes intrare, ac dicentes ad Deum: Comedimus ac bibimus coram te; sacrificantes enim edebant ac bibebant in templo; et in plateis nostris docuisti, plateas appellantes synagogas, in quibus Deus eos docebat, per legales ac propheticos libros loquens, cum hi in synagogis legebantur. Possunt quoque, qui foris stant, dici fideles negligentes: qui comederunt ac biberunt coram eo pretiosum ejus corpus, sanctumque ipsius sanguinem: et in quorum ecclesiis ac congregationibus docuit per Evangelium, aliasque Scripturas a Deo inspiratas. Vers. 27. Ει dicct — sitis. Quemadmodum cognoscit cognoscentes se, ita rursum voluntarie ignorat illos qui voluntarie ipsum ignorant: ac reprobat illos, qui se reprobant. Voluntarie aulem reprobant ipsum, non solum inûdeles Judæi, sed fideles ctiam negligentes: illi quidem voluntarie excrcati, ac voluntarie obsurdescentes ad miracula et doctrinas ipsius: bi vero ex ignavia, cjus praecepta spernentes, quanquam noverunt, quod, qui ea spernit, ipsum spernit. Vers. 27. Discedite injustitiam. lloc est, pcccatum; quicunque enim peccat, injuria allicit, aut seipsum tantum, aut etiam alterum. Vers. 28. Ibi - dentium. — Ibi hoc est, Tunc, in illo tempore, erit fletus, qui consolationem non recipiet, et stridor dentium, ex intolerabili dolore proveniens. Vers. 23. Cum foras. Hoc praesertim ad Judeos ditum est, qui insolescebant co, quod de semine essent Abrahæ ac cæterorum. Vers. 29. Εt venient Dei. Venient ad fidem, et ut Deo sese gratos exhibeant, qui ex gentibus convertentur a quatuor mundi partibus, ortu et occasu, septentrione ac meridie. Per aquilonem nainne septentrionalis pars significatur, per austrum vero Varia lectiones et not. Antea φίλους, nunc ex correct. ejusdem manas αξίους. Μος, διὰ τὸ ἐγερθήναι, inserto isto διά. Β. Τίμιον, pro ἅγιον. Λ. Nimirum πατριαρχών. Γάρ abest. Α.

COMMENT. IN LUCAM.- CAP. XIII. Οτι πολλοὶ ισχύσουσιν. Οσοι μὴ διὰ τῆς στενῆς πύλης, ἀλλὰ διὰ τῆς πλατείας οδεύουσιν. Ἐκεῖ δὲ καὶ περὶ τῆς πλατείας εὑρήσεις. Αφ' οὗ — ἐδίδαξας. Τίθησι παραβολήν, φόβον ἐπικρεμῶσαν τοῖς ἀμελοῦσι τῆς σωτηρίας αὐτῶν. Πλάττει γὰρ οἰκοδεσπότην τινὰ καθήμενον καὶ ὑπου δεχόμενον τους φίλους αὐτοῦ, εἶτα ἐγειρόμενον καὶ ἀποκλείοντα τὴν θύραν τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ μὴ συγχωροῦντα τοῖς ἄλλοις εἰσελθεῖν. Νοεῖται δὲ οἶκοδεσπότης μὲν, αὐτός· οἶκος δὲ, ἡ βασιλεία τῶν ολο ρανῶν. Καὶ δηλοῦται διὰ μὲν τοῦ καθέζεσθαι καὶ ὑποδέχεσθαι τοὺς φίλους, τὸ ἀναμένειν ἄχρι τῆς τοῦ κόσμου συντελείας καὶ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἀξίους διὰ δὲ τοῦ ἐγερθῆναι καὶ ἀποκλεῖσαι τὴν θύραν, τὸ τοῦ κόσμου τέλος. Οἱ δὲ ἔξω ἑστῶτες, εἶεν ἂν οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖος, ζητοῦντες εἰσελθεῖν, καὶ λέγοντες πρὸς τὸν Θεὸν, ότι, Εφάγομεν· καὶ ἐπίομεν ἐνώπιόν σου. θύοντες γὰρ, ἤσθιον καὶ ἔπινον παρὰ τῷ ναῷ· καὶ ὅτι, Εν ταῖς πλατείαις ἡμῶν ἐδίδαξας, πλατείας ὀνομάζοντες τάς συναγωγά;, ἐν οἷς ὁ Θεὸς ἐδίδασκεν αὐτοὺς διὰ τῶν νομικῶν καὶ προφητικών βίβλων φθεγγέμενος, αἵτινες ὑπανεγινώσκοντο τούτοις ἐν ταῖς συναγωγαίς. Εἶεν δ' ἂν ἔξω ἑστῶτες καὶ τοιαῦτα λέγοντε;, καὶ οἱ ἀμελεῖς πιστοί, οίτινες ἔφαγον καὶ ἔπιον ἐνώπιον αὐτοῦ τὸ τίμιον αὐτοῦ σῶμα, καὶ τὸ ἅγιον αὐτοῦ αἷμα, καὶ ὧν ἐν ταῖς συναγωγαῖς ἐδίδαξε, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ διὰ τῶν ἄλλων θεοπνεύστων Γραφών. Καὶ ἐρεῖ — ἐστέ. Ωσπερ γινώσκει τους γινώ σκοντα; αὐτὸν, οὕτω πάλιν ἀκουσίως ἀγνοεῖ τοὺς ἑκουσίως ἀγνοοῦντας αὐτὸν, καὶ ἀποπροσποιείται τοὺς ἀποπροσποιουμένους αὐτόν· ἐκουσίως δὲ αὐτὸν ἀγνοοῦσιν, οὐ μόνον οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀμελεῖς πιστοί· οἱ μὲν ἐθελοτυφλώττοντες και Εθελοχωφοῦντες πρὸς τὰ θαύματα καὶ τὰς διδασκα λίας αὐτοῦ· οἱ δὲ ἐκ ῥᾳθυμίας ἀθετοῦντες τὰς ἐντολά; αὐτοῦ, καίτοι γινώσκοντες, ὅτι ὁ ἀθετῶν αὐτὰς, αὐτὸν ἀθετεί. Απόστητε — ἀδικίας. Τῆς ἁμαρτίας· πᾶς γὰρ ἁμαρτάνων, ἀδικεῖ ἢ μόνον ἑαυτὸν, ἢ καὶ ἕτερον. ἐν 'Exei ὀδόντων. Τὸ ἐκεῖ, ἀντὶ τοῦ, τότε, ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἔσται ὁ κλαυθμὸς ὁ ἀπαράκλητος, Καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὁ ἐξ ἀφορήτου πόνου γινόμενος. Οταν – έξω. Τοῦτο προηγουμένως πρὸς τοὺς Ἰουδαίους είρηται, μέγα φρονοῦντας ἐπὶ τῷ εἶ αι σπέρμα τοῦ ᾽Αβραὰμ καὶ τῶν ἄλλων Καὶ ἤξουσιν – τοῦ Θεοῦ. "Ηξουσι πρὸς τὴν πίστιν καὶ τὴν εὐαρέστησιν τοῦ Θεοῦ οἱ ἐξ ἐθνῶν, ἀπὸ τῶν τεσσάρων μερῶν τοῦ κόσμου, ἀνατολῆς καὶ δύσεως καὶ ἄρκτου καὶ μεσημβρίας. Διὰ μὲν γὰρ τοῦ βορρᾶ τὸ ἀρκτῷον μέρος δηλούται· διὰ δὲ τοῦ poterunt. Qui nou Vers. 24. Quia multi per angusiam portam, sed per latam plateam gradiuntur. Ibi autem et de platca invenics. Vers. 25. Cum autem — Vers. 26. docuisti. Ponit per parabolam timorem his imminentem, qui suam negligunt salutem. Effingit enim patremfamilias scdentem, suosque amicos recipientem, deinde surgentem ac domus suæ ostium claudentem, ncc aliis ingredi permitten:em. Ipse ergo Christus paterfamilias intelligitur: domus antem, regnum cœlorum. Per hoc ergo. quod sedet et amicos recipit, signifcatur usque ad niundi consummationem exspectare, et eos qui digni sunt, recipere; per hoc vero, quod surgit et ostium claudit, duis mundi denotatur. Qui autem foris stant, dici possunt infideles Judai, quærentes intrare, ac dicentes ad Deum: Comedimus ac bibimus coram te; sacrificantes enim edebant ac bibebant in templo; et in plateis nostris docuisti, plateas appellantes synagogas, in quibus Deus eos docebat, per legales ac propheticos libros loquens, cum hi in synagogis legebantur. Possunt quoque, qui foris stant, dici fideles negligentes: qui comederunt ac biberunt coram eo pretiosum ejus corpus, sanctumque ipsius sanguinem: et in quorum ecclesiis ac congregationibus docuit per Evangelium, aliasque Scripturas a Deo inspiratas. Vers. 27. Ει dicct — sitis. Quemadmodum cognoscit cognoscentes se, ita rursum voluntarie ignorat illos qui voluntarie ipsum ignorant: ac reprobat illos, qui se reprobant. Voluntarie aulem reprobant ipsum, non solum inûdeles Judæi, sed fideles ctiam negligentes: illi quidem voluntarie excrcati, ac voluntarie obsurdescentes ad miracula et doctrinas ipsius: bi vero ex ignavia, cjus praecepta spernentes, quanquam noverunt, quod, qui ea spernit, ipsum spernit. Vers. 27. Discedite injustitiam. lloc est, pcccatum; quicunque enim peccat, injuria allicit, aut seipsum tantum, aut etiam alterum. Vers. 28. Ibi - dentium. — Ibi hoc est, Tunc, in illo tempore, erit fletus, qui consolationem non recipiet, et stridor dentium, ex intolerabili dolore proveniens. Vers. 23. Cum foras. Hoc praesertim ad Judeos ditum est, qui insolescebant co, quod de semine essent Abrahæ ac cæterorum. Vers. 29. Εt venient Dei. Venient ad fidem, et ut Deo sese gratos exhibeant, qui ex gentibus convertentur a quatuor mundi partibus, ortu et occasu, septentrione ac meridie. Per aquilonem nainne septentrionalis pars significatur, per austrum vero Varia lectiones et not. Antea φίλους, nunc ex correct. ejusdem manas αξίους. Μος, διὰ τὸ ἐγερθήναι, inserto isto διά. Β. Τίμιον, pro ἅγιον. Λ. Nimirum πατριαρχών. Γάρ abest. Α.

COMMENT. IN LUCAM.- CAP. XIII. Οτι πολλοὶ ισχύσουσιν. Οσοι μὴ διὰ τῆς στενῆς πύλης, ἀλλὰ διὰ τῆς πλατείας οδεύουσιν. Ἐκεῖ δὲ καὶ περὶ τῆς πλατείας εὑρήσεις. Αφ' οὗ — ἐδίδαξας. Τίθησι παραβολήν, φόβον ἐπικρεμῶσαν τοῖς ἀμελοῦσι τῆς σωτηρίας αὐτῶν. Πλάττει γὰρ οἰκοδεσπότην τινὰ καθήμενον καὶ ὑπου δεχόμενον τους φίλους αὐτοῦ, εἶτα ἐγειρόμενον καὶ ἀποκλείοντα τὴν θύραν τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ μὴ συγχωροῦντα τοῖς ἄλλοις εἰσελθεῖν. Νοεῖται δὲ οἶκοδεσπότης μὲν, αὐτός· οἶκος δὲ, ἡ βασιλεία τῶν ολο ρανῶν. Καὶ δηλοῦται διὰ μὲν τοῦ καθέζεσθαι καὶ ὑποδέχεσθαι τοὺς φίλους, τὸ ἀναμένειν ἄχρι τῆς τοῦ κόσμου συντελείας καὶ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἀξίους διὰ δὲ τοῦ ἐγερθῆναι καὶ ἀποκλεῖσαι τὴν θύραν, τὸ τοῦ κόσμου τέλος. Οἱ δὲ ἔξω ἑστῶτες, εἶεν ἂν οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖος, ζητοῦντες εἰσελθεῖν, καὶ λέγοντες πρὸς τὸν Θεὸν, ότι, Εφάγομεν· καὶ ἐπίομεν ἐνώπιόν σου. θύοντες γὰρ, ἤσθιον καὶ ἔπινον παρὰ τῷ ναῷ· καὶ ὅτι, Εν ταῖς πλατείαις ἡμῶν ἐδίδαξας, πλατείας ὀνομάζοντες τάς συναγωγά;, ἐν οἷς ὁ Θεὸς ἐδίδασκεν αὐτοὺς διὰ τῶν νομικῶν καὶ προφητικών βίβλων φθεγγέμενος, αἵτινες ὑπανεγινώσκοντο τούτοις ἐν ταῖς συναγωγαίς. Εἶεν δ' ἂν ἔξω ἑστῶτες καὶ τοιαῦτα λέγοντε;, καὶ οἱ ἀμελεῖς πιστοί, οίτινες ἔφαγον καὶ ἔπιον ἐνώπιον αὐτοῦ τὸ τίμιον αὐτοῦ σῶμα, καὶ τὸ ἅγιον αὐτοῦ αἷμα, καὶ ὧν ἐν ταῖς συναγωγαῖς ἐδίδαξε, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ διὰ τῶν ἄλλων θεοπνεύστων Γραφών. Καὶ ἐρεῖ — ἐστέ. Ωσπερ γινώσκει τους γινώ σκοντα; αὐτὸν, οὕτω πάλιν ἀκουσίως ἀγνοεῖ τοὺς ἑκουσίως ἀγνοοῦντας αὐτὸν, καὶ ἀποπροσποιείται τοὺς ἀποπροσποιουμένους αὐτόν· ἐκουσίως δὲ αὐτὸν ἀγνοοῦσιν, οὐ μόνον οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀμελεῖς πιστοί· οἱ μὲν ἐθελοτυφλώττοντες και Εθελοχωφοῦντες πρὸς τὰ θαύματα καὶ τὰς διδασκα λίας αὐτοῦ· οἱ δὲ ἐκ ῥᾳθυμίας ἀθετοῦντες τὰς ἐντολά; αὐτοῦ, καίτοι γινώσκοντες, ὅτι ὁ ἀθετῶν αὐτὰς, αὐτὸν ἀθετεί. Απόστητε — ἀδικίας. Τῆς ἁμαρτίας· πᾶς γὰρ ἁμαρτάνων, ἀδικεῖ ἢ μόνον ἑαυτὸν, ἢ καὶ ἕτερον. ἐν 'Exei ὀδόντων. Τὸ ἐκεῖ, ἀντὶ τοῦ, τότε, ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἔσται ὁ κλαυθμὸς ὁ ἀπαράκλητος, Καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὁ ἐξ ἀφορήτου πόνου γινόμενος. Οταν – έξω. Τοῦτο προηγουμένως πρὸς τοὺς Ἰουδαίους είρηται, μέγα φρονοῦντας ἐπὶ τῷ εἶ αι σπέρμα τοῦ ᾽Αβραὰμ καὶ τῶν ἄλλων Καὶ ἤξουσιν – τοῦ Θεοῦ. "Ηξουσι πρὸς τὴν πίστιν καὶ τὴν εὐαρέστησιν τοῦ Θεοῦ οἱ ἐξ ἐθνῶν, ἀπὸ τῶν τεσσάρων μερῶν τοῦ κόσμου, ἀνατολῆς καὶ δύσεως καὶ ἄρκτου καὶ μεσημβρίας. Διὰ μὲν γὰρ τοῦ βορρᾶ τὸ ἀρκτῷον μέρος δηλούται· διὰ δὲ τοῦ poterunt. Qui nou Vers. 24. Quia multi per angusiam portam, sed per latam plateam gradiuntur. Ibi autem et de platca invenics. Vers. 25. Cum autem — Vers. 26. docuisti. Ponit per parabolam timorem his imminentem, qui suam negligunt salutem. Effingit enim patremfamilias scdentem, suosque amicos recipientem, deinde surgentem ac domus suæ ostium claudentem, ncc aliis ingredi permitten:em. Ipse ergo Christus paterfamilias intelligitur: domus antem, regnum cœlorum. Per hoc ergo. quod sedet et amicos recipit, signifcatur usque ad niundi consummationem exspectare, et eos qui digni sunt, recipere; per hoc vero, quod surgit et ostium claudit, duis mundi denotatur. Qui autem foris stant, dici possunt infideles Judai, quærentes intrare, ac dicentes ad Deum: Comedimus ac bibimus coram te; sacrificantes enim edebant ac bibebant in templo; et in plateis nostris docuisti, plateas appellantes synagogas, in quibus Deus eos docebat, per legales ac propheticos libros loquens, cum hi in synagogis legebantur. Possunt quoque, qui foris stant, dici fideles negligentes: qui comederunt ac biberunt coram eo pretiosum ejus corpus, sanctumque ipsius sanguinem: et in quorum ecclesiis ac congregationibus docuit per Evangelium, aliasque Scripturas a Deo inspiratas. Vers. 27. Ει dicct — sitis. Quemadmodum cognoscit cognoscentes se, ita rursum voluntarie ignorat illos qui voluntarie ipsum ignorant: ac reprobat illos, qui se reprobant. Voluntarie aulem reprobant ipsum, non solum inûdeles Judæi, sed fideles ctiam negligentes: illi quidem voluntarie excrcati, ac voluntarie obsurdescentes ad miracula et doctrinas ipsius: bi vero ex ignavia, cjus praecepta spernentes, quanquam noverunt, quod, qui ea spernit, ipsum spernit. Vers. 27. Discedite injustitiam. lloc est, pcccatum; quicunque enim peccat, injuria allicit, aut seipsum tantum, aut etiam alterum. Vers. 28. Ibi - dentium. — Ibi hoc est, Tunc, in illo tempore, erit fletus, qui consolationem non recipiet, et stridor dentium, ex intolerabili dolore proveniens. Vers. 23. Cum foras. Hoc praesertim ad Judeos ditum est, qui insolescebant co, quod de semine essent Abrahæ ac cæterorum. Vers. 29. Εt venient Dei. Venient ad fidem, et ut Deo sese gratos exhibeant, qui ex gentibus convertentur a quatuor mundi partibus, ortu et occasu, septentrione ac meridie. Per aquilonem nainne septentrionalis pars significatur, per austrum vero Varia lectiones et not. Antea φίλους, nunc ex correct. ejusdem manas αξίους. Μος, διὰ τὸ ἐγερθήναι, inserto isto διά. Β. Τίμιον, pro ἅγιον. Λ. Nimirum πατριαρχών. Γάρ abest. Α.

COMMENT. IN LUCAM.- CAP. XIII. Οτι πολλοὶ ισχύσουσιν. Οσοι μὴ διὰ τῆς στενῆς πύλης, ἀλλὰ διὰ τῆς πλατείας οδεύουσιν. Ἐκεῖ δὲ καὶ περὶ τῆς πλατείας εὑρήσεις. Αφ' οὗ — ἐδίδαξας. Τίθησι παραβολήν, φόβον ἐπικρεμῶσαν τοῖς ἀμελοῦσι τῆς σωτηρίας αὐτῶν. Πλάττει γὰρ οἰκοδεσπότην τινὰ καθήμενον καὶ ὑπου δεχόμενον τους φίλους αὐτοῦ, εἶτα ἐγειρόμενον καὶ ἀποκλείοντα τὴν θύραν τοῦ οἴκου αὐτοῦ, καὶ μὴ συγχωροῦντα τοῖς ἄλλοις εἰσελθεῖν. Νοεῖται δὲ οἶκοδεσπότης μὲν, αὐτός· οἶκος δὲ, ἡ βασιλεία τῶν ολο ρανῶν. Καὶ δηλοῦται διὰ μὲν τοῦ καθέζεσθαι καὶ ὑποδέχεσθαι τοὺς φίλους, τὸ ἀναμένειν ἄχρι τῆς τοῦ κόσμου συντελείας καὶ ὑποδέχεσθαι τοὺς ἀξίους διὰ δὲ τοῦ ἐγερθῆναι καὶ ἀποκλεῖσαι τὴν θύραν, τὸ τοῦ κόσμου τέλος. Οἱ δὲ ἔξω ἑστῶτες, εἶεν ἂν οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖος, ζητοῦντες εἰσελθεῖν, καὶ λέγοντες πρὸς τὸν Θεὸν, ότι, Εφάγομεν· καὶ ἐπίομεν ἐνώπιόν σου. θύοντες γὰρ, ἤσθιον καὶ ἔπινον παρὰ τῷ ναῷ· καὶ ὅτι, Εν ταῖς πλατείαις ἡμῶν ἐδίδαξας, πλατείας ὀνομάζοντες τάς συναγωγά;, ἐν οἷς ὁ Θεὸς ἐδίδασκεν αὐτοὺς διὰ τῶν νομικῶν καὶ προφητικών βίβλων φθεγγέμενος, αἵτινες ὑπανεγινώσκοντο τούτοις ἐν ταῖς συναγωγαίς. Εἶεν δ' ἂν ἔξω ἑστῶτες καὶ τοιαῦτα λέγοντε;, καὶ οἱ ἀμελεῖς πιστοί, οίτινες ἔφαγον καὶ ἔπιον ἐνώπιον αὐτοῦ τὸ τίμιον αὐτοῦ σῶμα, καὶ τὸ ἅγιον αὐτοῦ αἷμα, καὶ ὧν ἐν ταῖς συναγωγαῖς ἐδίδαξε, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου, καὶ διὰ τῶν ἄλλων θεοπνεύστων Γραφών. Καὶ ἐρεῖ — ἐστέ. Ωσπερ γινώσκει τους γινώ σκοντα; αὐτὸν, οὕτω πάλιν ἀκουσίως ἀγνοεῖ τοὺς ἑκουσίως ἀγνοοῦντας αὐτὸν, καὶ ἀποπροσποιείται τοὺς ἀποπροσποιουμένους αὐτόν· ἐκουσίως δὲ αὐτὸν ἀγνοοῦσιν, οὐ μόνον οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀμελεῖς πιστοί· οἱ μὲν ἐθελοτυφλώττοντες και Εθελοχωφοῦντες πρὸς τὰ θαύματα καὶ τὰς διδασκα λίας αὐτοῦ· οἱ δὲ ἐκ ῥᾳθυμίας ἀθετοῦντες τὰς ἐντολά; αὐτοῦ, καίτοι γινώσκοντες, ὅτι ὁ ἀθετῶν αὐτὰς, αὐτὸν ἀθετεί. Απόστητε — ἀδικίας. Τῆς ἁμαρτίας· πᾶς γὰρ ἁμαρτάνων, ἀδικεῖ ἢ μόνον ἑαυτὸν, ἢ καὶ ἕτερον. ἐν 'Exei ὀδόντων. Τὸ ἐκεῖ, ἀντὶ τοῦ, τότε, ἐκείνῳ τῷ καιρῷ ἔσται ὁ κλαυθμὸς ὁ ἀπαράκλητος, Καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων, ὁ ἐξ ἀφορήτου πόνου γινόμενος. Οταν – έξω. Τοῦτο προηγουμένως πρὸς τοὺς Ἰουδαίους είρηται, μέγα φρονοῦντας ἐπὶ τῷ εἶ αι σπέρμα τοῦ ᾽Αβραὰμ καὶ τῶν ἄλλων Καὶ ἤξουσιν – τοῦ Θεοῦ. "Ηξουσι πρὸς τὴν πίστιν καὶ τὴν εὐαρέστησιν τοῦ Θεοῦ οἱ ἐξ ἐθνῶν, ἀπὸ τῶν τεσσάρων μερῶν τοῦ κόσμου, ἀνατολῆς καὶ δύσεως καὶ ἄρκτου καὶ μεσημβρίας. Διὰ μὲν γὰρ τοῦ βορρᾶ τὸ ἀρκτῷον μέρος δηλούται· διὰ δὲ τοῦ poterunt. Qui nou Vers. 24. Quia multi per angusiam portam, sed per latam plateam gradiuntur. Ibi autem et de platca invenics. Vers. 25. Cum autem — Vers. 26. docuisti. Ponit per parabolam timorem his imminentem, qui suam negligunt salutem. Effingit enim patremfamilias scdentem, suosque amicos recipientem, deinde surgentem ac domus suæ ostium claudentem, ncc aliis ingredi permitten:em. Ipse ergo Christus paterfamilias intelligitur: domus antem, regnum cœlorum. Per hoc ergo. quod sedet et amicos recipit, signifcatur usque ad niundi consummationem exspectare, et eos qui digni sunt, recipere; per hoc vero, quod surgit et ostium claudit, duis mundi denotatur. Qui autem foris stant, dici possunt infideles Judai, quærentes intrare, ac dicentes ad Deum: Comedimus ac bibimus coram te; sacrificantes enim edebant ac bibebant in templo; et in plateis nostris docuisti, plateas appellantes synagogas, in quibus Deus eos docebat, per legales ac propheticos libros loquens, cum hi in synagogis legebantur. Possunt quoque, qui foris stant, dici fideles negligentes: qui comederunt ac biberunt coram eo pretiosum ejus corpus, sanctumque ipsius sanguinem: et in quorum ecclesiis ac congregationibus docuit per Evangelium, aliasque Scripturas a Deo inspiratas. Vers. 27. Ει dicct — sitis. Quemadmodum cognoscit cognoscentes se, ita rursum voluntarie ignorat illos qui voluntarie ipsum ignorant: ac reprobat illos, qui se reprobant. Voluntarie aulem reprobant ipsum, non solum inûdeles Judæi, sed fideles ctiam negligentes: illi quidem voluntarie excrcati, ac voluntarie obsurdescentes ad miracula et doctrinas ipsius: bi vero ex ignavia, cjus praecepta spernentes, quanquam noverunt, quod, qui ea spernit, ipsum spernit. Vers. 27. Discedite injustitiam. lloc est, pcccatum; quicunque enim peccat, injuria allicit, aut seipsum tantum, aut etiam alterum. Vers. 28. Ibi - dentium. — Ibi hoc est, Tunc, in illo tempore, erit fletus, qui consolationem non recipiet, et stridor dentium, ex intolerabili dolore proveniens. Vers. 23. Cum foras. Hoc praesertim ad Judeos ditum est, qui insolescebant co, quod de semine essent Abrahæ ac cæterorum. Vers. 29. Εt venient Dei. Venient ad fidem, et ut Deo sese gratos exhibeant, qui ex gentibus convertentur a quatuor mundi partibus, ortu et occasu, septentrione ac meridie. Per aquilonem nainne septentrionalis pars significatur, per austrum vero Varia lectiones et not. Antea φίλους, nunc ex correct. ejusdem manas αξίους. Μος, διὰ τὸ ἐγερθήναι, inserto isto διά. Β. Τίμιον, pro ἅγιον. Λ. Nimirum πατριαρχών. Γάρ abest. Α.

meridies; accubitum autem dicit requiem ac νότου, τὸ μεσημβρινόν. Ανάκλισιν δὲ λέγει τὴν fruitionem. ἀνάπαυσιν, τὴν ἀπόλαυσιν. Vers. 30. Et ecce - primi. Fideles ex gentibus, qui nunc quidem postremi videntur, utpote qui Filium agnoverunt; erunt autem tunc primi, propLer sinceram eorum fidem. Vers. 30. ΕΙ postremi. Infideles Judæi nunc quidem prèmi videntur, utpote qui primi Deum agnoverunt; nam Filius meus (inquit) primogenitus Israel •: tunc autem postremi erunt propter eorum infidelitatem. Intelligitur autem sermo et de fidelibus, qui in præsenti vita esse videntur postremi, crunt autem primi in futuro sæculo, et rursum e contrario. CAP. LI. De his qui suadebant, ut secederet propter Herodem. Vers. 31. Eodem die occidere. Audito, quod ejiciendi essent foras, quodque futuri essent postremi, accensi sunt ira; et simulata benevolentia suadent illi ut exeat ac secedat: hoc quidem præsextiɩ, ne ad Herode occidatur, in veritate autem, ne præsens ac miracula edens, glorificetur et attrabat turbam. Vers. 32. Et ait consummor. Cognita corum versutia, clementer ac scile respondet, dicens: Ite, et dicite vulpi illi, hoc est, dolo morumque difficultati, quæ in vobis est. Quanquam enim hic sermo Herodi videtur attribui, ad ipsos tamen respicit. Hodie vero el cras, etsi enumeratorum dierum signifcative apparent, attamen temporis significant brevitatem. Solemus enim, quando modicum tempus indicare volumus, hodie et cras dicere. Similiter etiam, quod dicit: Tertio die consummor, iudicat se non multo post moriturum. llæc autem dixit, ut iram ac invidiam eorum mitigaret. Vers. 55. Tamen ambulare. Quidam aiunt nodie et cras eum dicere de diebus quibus miracula ibi erat editurus, tertium vero eum, qui post hos erat futurus, in quo consummandus erat, ac iter Hierosolyma versus inchoaturus, ut in ea moreretur. Oportet me hodie et cras, sive modico tempore operari quæ dixi, et perendie ambulare, id est, insequenti die transire a vita præsenti, sive postmodum occidi a vobis, qui Hierosolymis principatum tenetis. Vers. 33. Qua - Hierosolymis. Ironice hoc dixit, objurgans Jerusalem, tanquam prophetarum homicidam. Est autem liujusinodi sententia sermonis: Cum une dicat prophetam, utique occidet; impossi- • Exod. 1v, 22. Καὶ ἰδοὺ — πρῶτοι. Οἱ ἐξ ἐθνῶν πιστοί, οι δοκοῦσι μὲν ἔσχατοι νῦν, ὡς ἔσχατοι τὸν Υἱὸν ἐπιγνόντες· ἔσονται δὲ πρῶτοι τότε, διὰ τὴν εἰλικρινή πίστιν αὐτῶν. Καί εἰσι — ἔσχατοι. Οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖοι, οι δου κοῦσι μὲν πρῶτοι νῦν, ὡς πρῶτοι τὸν Θεὸν ἐπι γνόντες. Γιὸς γὰρ, φησί, πρωτότοκός μου Ισραήλ· ἔσονται δὲ ἔσχατοι τότε, διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Νοεῖται ὁ λόγος καὶ περὶ τῶν πιστῶν, τῶν δοκούν των μὲν εἶναι ἐσχάτων ἐν τῷ παρόντι βίψ· ἐσομένων δὲ πρώτων ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι, καὶ αὖθις ἐναλλάξ. ΚΕΦ. ΝΔ'. Περὶ τῶν εἰπόντων τῷ Ἰησοῦ διὰ Ηρώδην. 'Εν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ — ἀποκτεῖναι. 'Ακούσαντες, ὅτι ἐκβληθήσονται ἔξω, καὶ ὅτι ἔσονται ἔσχατοι, ἀνή φθησαν εἰς ὀργὴν, καὶ ὑποκρινάμενοι εύνοιαν, συμβουλεύουσιν αὑτῷ ἐξελθεῖν καὶ ἀναχωρήσαι· προ φάσει μεν, ἵνα μὴ ὑπὸ Ηρώδου ἀναιρεθῇ· τῇ δ ἀληθείᾳ, ἵνα μὴ παρὼν καὶ θαύματα ποιῶν, δοξά ζηται· καὶ ἐφελκύῃ τὸν ἔχλον. Και είπεν — τελειοῦμαι. Γνους την πανουργίαν αὐτῶν, ἀνεξικάκως καὶ εὐφυῶς ἀποκρίνεται λέγων· Πορευθέντες είπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ, τουτέστι, τῇ δολιότητι, τῇ δυστροπίᾳ τῇ ἐν ὑμῖν· τοιοῦτον γὰρ ἡ ἀλώπηξ. Εἰ γὰρ καὶ πρὸς Ηρώδην δ λόγος ἀποτετᾶσθαι δοκεῖ, ἀλλά γε πρὸς αὐτοὺς ὁρα Τὸ δὲ σήμερον καὶ αὔριον, εἰ καὶ ἠριθμημένων ήμερῶν σημαντικά φαίνονται, ἀλλ᾽ οὖν συντομίαν καιροῦ παραδηλοῦσιν. Ειώθαμεν γάρ, όταν ὀλίγον καιρὸν ἐμφῆναι θέλωμεν, σήμερον καὶ αὔριον λέγειν. Ομοίως δὲ καὶ τὸ τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι, τὸ οὐκ εἰς μακρὰν ἀποθανεῖν αὐτὸν ὑποσημαίνει. Ταῦτα δὲ εἶπε, παραμυθούμενος τὴν ὀργὴν καὶ τὸν φθόνον αὐτῶν. Πλὴν — πορεύεσθαι. [Τινὲς δέ φασι, τὸ σήμερον καὶ αύριον περὶ δύο ἡμερῶν λέγειν, ἐν οἷς ἐκεῖ θαυματουργεῖν ἔμελλε· τρίτην δὲ, τὴν μετ' αὐτὰς, ἐν ᾗ τελειωθῆναι φησιν, εἴτουν, ἄρξασθαι τῆς ἐπὶ θάνατον πορείας, καὶ βαδίζειν ἐπὶ τὰ τεροσόλυμα.] Χρή με σήμερον καὶ αὔριον ἐνεργῆσαι, ἃ εἶπον, ήγουν, ἐπ' ὀλίγον καιρὸν, καὶ τῇ ἐχομένῃ πορεύε σθαι, εἴτουν, τῇ ἐφεξῆς ἡμέρᾳ μεταβῆναι ἀπὸ της παρούσης ζωῆς, τουτέστι, μετὰ τοῦτο ἀποθα νεῖν, ὑφ᾽ ὑμῶν δηλονότι τῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ ἀρχόν των. "Οτι Ἱερουσαλήμ. Εἰρωνικῶς τοῦτο εἶπε, διασύρων τὴν Ἱερουσαλήμ, ὡς προφητοκτόνον. Εστι δὲ ὁ νοῦς τοῦ λόγου τοιοῦτος· ὅτι Ἐπεὶ προφήτην με λέγει, πάντως ἀποκτενεί με. 'Ανένδεκτον Καί abest. Δ. Variæ lectiones et notæ. Haec in contextu habet B, ροβί φθόνον αὐτ τῶν. Sed in margine exhibet. Πορεύεσθαι hic repetit 4.

meridies; accubitum autem dicit requiem ac νότου, τὸ μεσημβρινόν. Ανάκλισιν δὲ λέγει τὴν fruitionem. ἀνάπαυσιν, τὴν ἀπόλαυσιν. Vers. 30. Et ecce - primi. Fideles ex gentibus, qui nunc quidem postremi videntur, utpote qui Filium agnoverunt; erunt autem tunc primi, propLer sinceram eorum fidem. Vers. 30. ΕΙ postremi. Infideles Judæi nunc quidem prèmi videntur, utpote qui primi Deum agnoverunt; nam Filius meus (inquit) primogenitus Israel •: tunc autem postremi erunt propter eorum infidelitatem. Intelligitur autem sermo et de fidelibus, qui in præsenti vita esse videntur postremi, crunt autem primi in futuro sæculo, et rursum e contrario. CAP. LI. De his qui suadebant, ut secederet propter Herodem. Vers. 31. Eodem die occidere. Audito, quod ejiciendi essent foras, quodque futuri essent postremi, accensi sunt ira; et simulata benevolentia suadent illi ut exeat ac secedat: hoc quidem præsextiɩ, ne ad Herode occidatur, in veritate autem, ne præsens ac miracula edens, glorificetur et attrabat turbam. Vers. 32. Et ait consummor. Cognita corum versutia, clementer ac scile respondet, dicens: Ite, et dicite vulpi illi, hoc est, dolo morumque difficultati, quæ in vobis est. Quanquam enim hic sermo Herodi videtur attribui, ad ipsos tamen respicit. Hodie vero el cras, etsi enumeratorum dierum signifcative apparent, attamen temporis significant brevitatem. Solemus enim, quando modicum tempus indicare volumus, hodie et cras dicere. Similiter etiam, quod dicit: Tertio die consummor, iudicat se non multo post moriturum. llæc autem dixit, ut iram ac invidiam eorum mitigaret. Vers. 55. Tamen ambulare. Quidam aiunt nodie et cras eum dicere de diebus quibus miracula ibi erat editurus, tertium vero eum, qui post hos erat futurus, in quo consummandus erat, ac iter Hierosolyma versus inchoaturus, ut in ea moreretur. Oportet me hodie et cras, sive modico tempore operari quæ dixi, et perendie ambulare, id est, insequenti die transire a vita præsenti, sive postmodum occidi a vobis, qui Hierosolymis principatum tenetis. Vers. 33. Qua - Hierosolymis. Ironice hoc dixit, objurgans Jerusalem, tanquam prophetarum homicidam. Est autem liujusinodi sententia sermonis: Cum une dicat prophetam, utique occidet; impossi- • Exod. 1v, 22. Καὶ ἰδοὺ — πρῶτοι. Οἱ ἐξ ἐθνῶν πιστοί, οι δοκοῦσι μὲν ἔσχατοι νῦν, ὡς ἔσχατοι τὸν Υἱὸν ἐπιγνόντες· ἔσονται δὲ πρῶτοι τότε, διὰ τὴν εἰλικρινή πίστιν αὐτῶν. Καί εἰσι — ἔσχατοι. Οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖοι, οι δου κοῦσι μὲν πρῶτοι νῦν, ὡς πρῶτοι τὸν Θεὸν ἐπι γνόντες. Γιὸς γὰρ, φησί, πρωτότοκός μου Ισραήλ· ἔσονται δὲ ἔσχατοι τότε, διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Νοεῖται ὁ λόγος καὶ περὶ τῶν πιστῶν, τῶν δοκούν των μὲν εἶναι ἐσχάτων ἐν τῷ παρόντι βίψ· ἐσομένων δὲ πρώτων ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι, καὶ αὖθις ἐναλλάξ. ΚΕΦ. ΝΔ'. Περὶ τῶν εἰπόντων τῷ Ἰησοῦ διὰ Ηρώδην. 'Εν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ — ἀποκτεῖναι. 'Ακούσαντες, ὅτι ἐκβληθήσονται ἔξω, καὶ ὅτι ἔσονται ἔσχατοι, ἀνή φθησαν εἰς ὀργὴν, καὶ ὑποκρινάμενοι εύνοιαν, συμβουλεύουσιν αὑτῷ ἐξελθεῖν καὶ ἀναχωρήσαι· προ φάσει μεν, ἵνα μὴ ὑπὸ Ηρώδου ἀναιρεθῇ· τῇ δ ἀληθείᾳ, ἵνα μὴ παρὼν καὶ θαύματα ποιῶν, δοξά ζηται· καὶ ἐφελκύῃ τὸν ἔχλον. Και είπεν — τελειοῦμαι. Γνους την πανουργίαν αὐτῶν, ἀνεξικάκως καὶ εὐφυῶς ἀποκρίνεται λέγων· Πορευθέντες είπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ, τουτέστι, τῇ δολιότητι, τῇ δυστροπίᾳ τῇ ἐν ὑμῖν· τοιοῦτον γὰρ ἡ ἀλώπηξ. Εἰ γὰρ καὶ πρὸς Ηρώδην δ λόγος ἀποτετᾶσθαι δοκεῖ, ἀλλά γε πρὸς αὐτοὺς ὁρα Τὸ δὲ σήμερον καὶ αὔριον, εἰ καὶ ἠριθμημένων ήμερῶν σημαντικά φαίνονται, ἀλλ᾽ οὖν συντομίαν καιροῦ παραδηλοῦσιν. Ειώθαμεν γάρ, όταν ὀλίγον καιρὸν ἐμφῆναι θέλωμεν, σήμερον καὶ αὔριον λέγειν. Ομοίως δὲ καὶ τὸ τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι, τὸ οὐκ εἰς μακρὰν ἀποθανεῖν αὐτὸν ὑποσημαίνει. Ταῦτα δὲ εἶπε, παραμυθούμενος τὴν ὀργὴν καὶ τὸν φθόνον αὐτῶν. Πλὴν — πορεύεσθαι. [Τινὲς δέ φασι, τὸ σήμερον καὶ αύριον περὶ δύο ἡμερῶν λέγειν, ἐν οἷς ἐκεῖ θαυματουργεῖν ἔμελλε· τρίτην δὲ, τὴν μετ' αὐτὰς, ἐν ᾗ τελειωθῆναι φησιν, εἴτουν, ἄρξασθαι τῆς ἐπὶ θάνατον πορείας, καὶ βαδίζειν ἐπὶ τὰ τεροσόλυμα.] Χρή με σήμερον καὶ αὔριον ἐνεργῆσαι, ἃ εἶπον, ήγουν, ἐπ' ὀλίγον καιρὸν, καὶ τῇ ἐχομένῃ πορεύε σθαι, εἴτουν, τῇ ἐφεξῆς ἡμέρᾳ μεταβῆναι ἀπὸ της παρούσης ζωῆς, τουτέστι, μετὰ τοῦτο ἀποθα νεῖν, ὑφ᾽ ὑμῶν δηλονότι τῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ ἀρχόν των. "Οτι Ἱερουσαλήμ. Εἰρωνικῶς τοῦτο εἶπε, διασύρων τὴν Ἱερουσαλήμ, ὡς προφητοκτόνον. Εστι δὲ ὁ νοῦς τοῦ λόγου τοιοῦτος· ὅτι Ἐπεὶ προφήτην με λέγει, πάντως ἀποκτενεί με. 'Ανένδεκτον Καί abest. Δ. Variæ lectiones et notæ. Haec in contextu habet B, ροβί φθόνον αὐτ τῶν. Sed in margine exhibet. Πορεύεσθαι hic repetit 4.

meridies; accubitum autem dicit requiem ac νότου, τὸ μεσημβρινόν. Ανάκλισιν δὲ λέγει τὴν fruitionem. ἀνάπαυσιν, τὴν ἀπόλαυσιν. Vers. 30. Et ecce - primi. Fideles ex gentibus, qui nunc quidem postremi videntur, utpote qui Filium agnoverunt; erunt autem tunc primi, propLer sinceram eorum fidem. Vers. 30. ΕΙ postremi. Infideles Judæi nunc quidem prèmi videntur, utpote qui primi Deum agnoverunt; nam Filius meus (inquit) primogenitus Israel •: tunc autem postremi erunt propter eorum infidelitatem. Intelligitur autem sermo et de fidelibus, qui in præsenti vita esse videntur postremi, crunt autem primi in futuro sæculo, et rursum e contrario. CAP. LI. De his qui suadebant, ut secederet propter Herodem. Vers. 31. Eodem die occidere. Audito, quod ejiciendi essent foras, quodque futuri essent postremi, accensi sunt ira; et simulata benevolentia suadent illi ut exeat ac secedat: hoc quidem præsextiɩ, ne ad Herode occidatur, in veritate autem, ne præsens ac miracula edens, glorificetur et attrabat turbam. Vers. 32. Et ait consummor. Cognita corum versutia, clementer ac scile respondet, dicens: Ite, et dicite vulpi illi, hoc est, dolo morumque difficultati, quæ in vobis est. Quanquam enim hic sermo Herodi videtur attribui, ad ipsos tamen respicit. Hodie vero el cras, etsi enumeratorum dierum signifcative apparent, attamen temporis significant brevitatem. Solemus enim, quando modicum tempus indicare volumus, hodie et cras dicere. Similiter etiam, quod dicit: Tertio die consummor, iudicat se non multo post moriturum. llæc autem dixit, ut iram ac invidiam eorum mitigaret. Vers. 55. Tamen ambulare. Quidam aiunt nodie et cras eum dicere de diebus quibus miracula ibi erat editurus, tertium vero eum, qui post hos erat futurus, in quo consummandus erat, ac iter Hierosolyma versus inchoaturus, ut in ea moreretur. Oportet me hodie et cras, sive modico tempore operari quæ dixi, et perendie ambulare, id est, insequenti die transire a vita præsenti, sive postmodum occidi a vobis, qui Hierosolymis principatum tenetis. Vers. 33. Qua - Hierosolymis. Ironice hoc dixit, objurgans Jerusalem, tanquam prophetarum homicidam. Est autem liujusinodi sententia sermonis: Cum une dicat prophetam, utique occidet; impossi- • Exod. 1v, 22. Καὶ ἰδοὺ — πρῶτοι. Οἱ ἐξ ἐθνῶν πιστοί, οι δοκοῦσι μὲν ἔσχατοι νῦν, ὡς ἔσχατοι τὸν Υἱὸν ἐπιγνόντες· ἔσονται δὲ πρῶτοι τότε, διὰ τὴν εἰλικρινή πίστιν αὐτῶν. Καί εἰσι — ἔσχατοι. Οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖοι, οι δου κοῦσι μὲν πρῶτοι νῦν, ὡς πρῶτοι τὸν Θεὸν ἐπι γνόντες. Γιὸς γὰρ, φησί, πρωτότοκός μου Ισραήλ· ἔσονται δὲ ἔσχατοι τότε, διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Νοεῖται ὁ λόγος καὶ περὶ τῶν πιστῶν, τῶν δοκούν των μὲν εἶναι ἐσχάτων ἐν τῷ παρόντι βίψ· ἐσομένων δὲ πρώτων ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι, καὶ αὖθις ἐναλλάξ. ΚΕΦ. ΝΔ'. Περὶ τῶν εἰπόντων τῷ Ἰησοῦ διὰ Ηρώδην. 'Εν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ — ἀποκτεῖναι. 'Ακούσαντες, ὅτι ἐκβληθήσονται ἔξω, καὶ ὅτι ἔσονται ἔσχατοι, ἀνή φθησαν εἰς ὀργὴν, καὶ ὑποκρινάμενοι εύνοιαν, συμβουλεύουσιν αὑτῷ ἐξελθεῖν καὶ ἀναχωρήσαι· προ φάσει μεν, ἵνα μὴ ὑπὸ Ηρώδου ἀναιρεθῇ· τῇ δ ἀληθείᾳ, ἵνα μὴ παρὼν καὶ θαύματα ποιῶν, δοξά ζηται· καὶ ἐφελκύῃ τὸν ἔχλον. Και είπεν — τελειοῦμαι. Γνους την πανουργίαν αὐτῶν, ἀνεξικάκως καὶ εὐφυῶς ἀποκρίνεται λέγων· Πορευθέντες είπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ, τουτέστι, τῇ δολιότητι, τῇ δυστροπίᾳ τῇ ἐν ὑμῖν· τοιοῦτον γὰρ ἡ ἀλώπηξ. Εἰ γὰρ καὶ πρὸς Ηρώδην δ λόγος ἀποτετᾶσθαι δοκεῖ, ἀλλά γε πρὸς αὐτοὺς ὁρα Τὸ δὲ σήμερον καὶ αὔριον, εἰ καὶ ἠριθμημένων ήμερῶν σημαντικά φαίνονται, ἀλλ᾽ οὖν συντομίαν καιροῦ παραδηλοῦσιν. Ειώθαμεν γάρ, όταν ὀλίγον καιρὸν ἐμφῆναι θέλωμεν, σήμερον καὶ αὔριον λέγειν. Ομοίως δὲ καὶ τὸ τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι, τὸ οὐκ εἰς μακρὰν ἀποθανεῖν αὐτὸν ὑποσημαίνει. Ταῦτα δὲ εἶπε, παραμυθούμενος τὴν ὀργὴν καὶ τὸν φθόνον αὐτῶν. Πλὴν — πορεύεσθαι. [Τινὲς δέ φασι, τὸ σήμερον καὶ αύριον περὶ δύο ἡμερῶν λέγειν, ἐν οἷς ἐκεῖ θαυματουργεῖν ἔμελλε· τρίτην δὲ, τὴν μετ' αὐτὰς, ἐν ᾗ τελειωθῆναι φησιν, εἴτουν, ἄρξασθαι τῆς ἐπὶ θάνατον πορείας, καὶ βαδίζειν ἐπὶ τὰ τεροσόλυμα.] Χρή με σήμερον καὶ αὔριον ἐνεργῆσαι, ἃ εἶπον, ήγουν, ἐπ' ὀλίγον καιρὸν, καὶ τῇ ἐχομένῃ πορεύε σθαι, εἴτουν, τῇ ἐφεξῆς ἡμέρᾳ μεταβῆναι ἀπὸ της παρούσης ζωῆς, τουτέστι, μετὰ τοῦτο ἀποθα νεῖν, ὑφ᾽ ὑμῶν δηλονότι τῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ ἀρχόν των. "Οτι Ἱερουσαλήμ. Εἰρωνικῶς τοῦτο εἶπε, διασύρων τὴν Ἱερουσαλήμ, ὡς προφητοκτόνον. Εστι δὲ ὁ νοῦς τοῦ λόγου τοιοῦτος· ὅτι Ἐπεὶ προφήτην με λέγει, πάντως ἀποκτενεί με. 'Ανένδεκτον Καί abest. Δ. Variæ lectiones et notæ. Haec in contextu habet B, ροβί φθόνον αὐτ τῶν. Sed in margine exhibet. Πορεύεσθαι hic repetit 4.

meridies; accubitum autem dicit requiem ac νότου, τὸ μεσημβρινόν. Ανάκλισιν δὲ λέγει τὴν fruitionem. ἀνάπαυσιν, τὴν ἀπόλαυσιν. Vers. 30. Et ecce - primi. Fideles ex gentibus, qui nunc quidem postremi videntur, utpote qui Filium agnoverunt; erunt autem tunc primi, propLer sinceram eorum fidem. Vers. 30. ΕΙ postremi. Infideles Judæi nunc quidem prèmi videntur, utpote qui primi Deum agnoverunt; nam Filius meus (inquit) primogenitus Israel •: tunc autem postremi erunt propter eorum infidelitatem. Intelligitur autem sermo et de fidelibus, qui in præsenti vita esse videntur postremi, crunt autem primi in futuro sæculo, et rursum e contrario. CAP. LI. De his qui suadebant, ut secederet propter Herodem. Vers. 31. Eodem die occidere. Audito, quod ejiciendi essent foras, quodque futuri essent postremi, accensi sunt ira; et simulata benevolentia suadent illi ut exeat ac secedat: hoc quidem præsextiɩ, ne ad Herode occidatur, in veritate autem, ne præsens ac miracula edens, glorificetur et attrabat turbam. Vers. 32. Et ait consummor. Cognita corum versutia, clementer ac scile respondet, dicens: Ite, et dicite vulpi illi, hoc est, dolo morumque difficultati, quæ in vobis est. Quanquam enim hic sermo Herodi videtur attribui, ad ipsos tamen respicit. Hodie vero el cras, etsi enumeratorum dierum signifcative apparent, attamen temporis significant brevitatem. Solemus enim, quando modicum tempus indicare volumus, hodie et cras dicere. Similiter etiam, quod dicit: Tertio die consummor, iudicat se non multo post moriturum. llæc autem dixit, ut iram ac invidiam eorum mitigaret. Vers. 55. Tamen ambulare. Quidam aiunt nodie et cras eum dicere de diebus quibus miracula ibi erat editurus, tertium vero eum, qui post hos erat futurus, in quo consummandus erat, ac iter Hierosolyma versus inchoaturus, ut in ea moreretur. Oportet me hodie et cras, sive modico tempore operari quæ dixi, et perendie ambulare, id est, insequenti die transire a vita præsenti, sive postmodum occidi a vobis, qui Hierosolymis principatum tenetis. Vers. 33. Qua - Hierosolymis. Ironice hoc dixit, objurgans Jerusalem, tanquam prophetarum homicidam. Est autem liujusinodi sententia sermonis: Cum une dicat prophetam, utique occidet; impossi- • Exod. 1v, 22. Καὶ ἰδοὺ — πρῶτοι. Οἱ ἐξ ἐθνῶν πιστοί, οι δοκοῦσι μὲν ἔσχατοι νῦν, ὡς ἔσχατοι τὸν Υἱὸν ἐπιγνόντες· ἔσονται δὲ πρῶτοι τότε, διὰ τὴν εἰλικρινή πίστιν αὐτῶν. Καί εἰσι — ἔσχατοι. Οἱ ἄπιστοι Ἰουδαῖοι, οι δου κοῦσι μὲν πρῶτοι νῦν, ὡς πρῶτοι τὸν Θεὸν ἐπι γνόντες. Γιὸς γὰρ, φησί, πρωτότοκός μου Ισραήλ· ἔσονται δὲ ἔσχατοι τότε, διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Νοεῖται ὁ λόγος καὶ περὶ τῶν πιστῶν, τῶν δοκούν των μὲν εἶναι ἐσχάτων ἐν τῷ παρόντι βίψ· ἐσομένων δὲ πρώτων ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι, καὶ αὖθις ἐναλλάξ. ΚΕΦ. ΝΔ'. Περὶ τῶν εἰπόντων τῷ Ἰησοῦ διὰ Ηρώδην. 'Εν αὐτῇ τῇ ἡμέρᾳ — ἀποκτεῖναι. 'Ακούσαντες, ὅτι ἐκβληθήσονται ἔξω, καὶ ὅτι ἔσονται ἔσχατοι, ἀνή φθησαν εἰς ὀργὴν, καὶ ὑποκρινάμενοι εύνοιαν, συμβουλεύουσιν αὑτῷ ἐξελθεῖν καὶ ἀναχωρήσαι· προ φάσει μεν, ἵνα μὴ ὑπὸ Ηρώδου ἀναιρεθῇ· τῇ δ ἀληθείᾳ, ἵνα μὴ παρὼν καὶ θαύματα ποιῶν, δοξά ζηται· καὶ ἐφελκύῃ τὸν ἔχλον. Και είπεν — τελειοῦμαι. Γνους την πανουργίαν αὐτῶν, ἀνεξικάκως καὶ εὐφυῶς ἀποκρίνεται λέγων· Πορευθέντες είπατε τῇ ἀλώπεκι ταύτῃ, τουτέστι, τῇ δολιότητι, τῇ δυστροπίᾳ τῇ ἐν ὑμῖν· τοιοῦτον γὰρ ἡ ἀλώπηξ. Εἰ γὰρ καὶ πρὸς Ηρώδην δ λόγος ἀποτετᾶσθαι δοκεῖ, ἀλλά γε πρὸς αὐτοὺς ὁρα Τὸ δὲ σήμερον καὶ αὔριον, εἰ καὶ ἠριθμημένων ήμερῶν σημαντικά φαίνονται, ἀλλ᾽ οὖν συντομίαν καιροῦ παραδηλοῦσιν. Ειώθαμεν γάρ, όταν ὀλίγον καιρὸν ἐμφῆναι θέλωμεν, σήμερον καὶ αὔριον λέγειν. Ομοίως δὲ καὶ τὸ τῇ τρίτῃ τελειοῦμαι, τὸ οὐκ εἰς μακρὰν ἀποθανεῖν αὐτὸν ὑποσημαίνει. Ταῦτα δὲ εἶπε, παραμυθούμενος τὴν ὀργὴν καὶ τὸν φθόνον αὐτῶν. Πλὴν — πορεύεσθαι. [Τινὲς δέ φασι, τὸ σήμερον καὶ αύριον περὶ δύο ἡμερῶν λέγειν, ἐν οἷς ἐκεῖ θαυματουργεῖν ἔμελλε· τρίτην δὲ, τὴν μετ' αὐτὰς, ἐν ᾗ τελειωθῆναι φησιν, εἴτουν, ἄρξασθαι τῆς ἐπὶ θάνατον πορείας, καὶ βαδίζειν ἐπὶ τὰ τεροσόλυμα.] Χρή με σήμερον καὶ αὔριον ἐνεργῆσαι, ἃ εἶπον, ήγουν, ἐπ' ὀλίγον καιρὸν, καὶ τῇ ἐχομένῃ πορεύε σθαι, εἴτουν, τῇ ἐφεξῆς ἡμέρᾳ μεταβῆναι ἀπὸ της παρούσης ζωῆς, τουτέστι, μετὰ τοῦτο ἀποθα νεῖν, ὑφ᾽ ὑμῶν δηλονότι τῶν ἐν Ἱερουσαλὴμ ἀρχόν των. "Οτι Ἱερουσαλήμ. Εἰρωνικῶς τοῦτο εἶπε, διασύρων τὴν Ἱερουσαλήμ, ὡς προφητοκτόνον. Εστι δὲ ὁ νοῦς τοῦ λόγου τοιοῦτος· ὅτι Ἐπεὶ προφήτην με λέγει, πάντως ἀποκτενεί με. 'Ανένδεκτον Καί abest. Δ. Variæ lectiones et notæ. Haec in contextu habet B, ροβί φθόνον αὐτ τῶν. Sed in margine exhibet. Πορεύεσθαι hic repetit 4.

CAP. XIV. γὰρ, ἤτοι ἀσύνηθες, προφήτην αναιρεθῆναι ἐκτὸς bile enim est, sive insuetum, ut propheta alibi αὐτῆς. ´occidatur, quam in ea. Ιερουσαλὴμ – ἠθελήσατε. Ταῦτα καὶ ὁ Ματ θαῖος ἀνέγραψεν ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Νosστὰν δὲ νῦν λέγει τὸ πλῆθος τῶν νεοσσών. Ιδού ὑμῶν. Ερημος, δηλονότι, καθώς προσέθηκεν ὁ Ματθαῖος. Καὶ τοῦτο δὲ τὸ ῥητὸν ἐφεξῆς ἐκεῖ διηρμήνευται. Λέγω - Κυρίου. ἕως ἂν ἤξῃ ὁ καιρὸς, ὅτε εἴπητε τόδε. Καὶ τούτων δὲ πάντων ἀκολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ τὴν ἑρμηνείαν εὑρήσεις. ΚΕΦ. ΝΒ'. Περὶ τοῦ ὑδρωπικοῦ. Καὶ ἐγένετο – αὐτόν. Καὶ οὗτος ὁ Φαρισαίος, ὡς προφήτην αὐτὸν ἐκάλεσεν εἰς ἑστίασιν, ὑπόληψιν τοῦ μὴ βασκαίνειν θηρώμενος. "Ησαν γὰρ καὶ ἐν τοῖς Φαρισαίοις τινὲς ἐξ ἡμισείας πονηροί, καὶ τῶν ἄλλων διαφορώτεροι. Είπετο δὲ ὁ Χριστός, ἀφορμὴν κανταῦθα ὠφελείας τοῦ Φαρισαίου καὶ τῶν κατὰ τὸν οἶκον αὐτοῦ ποιούμενος τὴν ἱστίασιν· οἱ δὲ λοιποί Φαρισαίοι παρετήρουν αὐτὸν, ἐάν τι ποιήσῃ παρὰ τὸν νόμον ἐν τῷ Σαββάτῳ. Καὶ ἰδοὺ — αὐτοῦ. "Ην ἱστάμενος, καὶ μὴ τολμῶν μὲν ζητῆσαι θεραπείαν. διὰ τὸ Σάββατον καὶ τοὺς Φαρισαίους· φαινόμενος δὲ μόνον, ἵνα ἰδὼν οἰκτειρήσῃ τοῦτον ἀφ' ἑαυτοῦ, καὶ ἀπαλλάξῃ τοῦ ὕδρωπος. Καὶ Φαρισαίους. Ἐκεῖ καὶ αὐτοὺς συγκεκλημένους. Λέγων - ἡσύχασαν. Καὶ ἄλλοτε γὰρ τοιοῦτον ἐρωτηθέντες επιστομίσθησαν. Οὐδὲ γὰρ ἡδύναντο λέγειν, ὅτι ἐκώλυσεν ὁ νόμος ἀγαθοποιεῖν ἐν Σαβκάτῳ. Kal· ἀπέλυσεν. ἀψάμενος αὐτοῦ. Επιλαβόμενος, ἀντὶ τοῦ, Vers. 34. Jerusalem noluistis. Hæc etiam scripsit Matthaus quinquagesimo sexto capite: et in eo lege ipsorum expositionem. Nidum autem vocat pull::rum multitudinem. Vers. 33. Ecce — vestra. Deserta videlicet, sicut addidit Matthæus '; ubi etiam hoc dictum consequenter declaratum est. Vers. 35. Dico Domini. Quousque veniat tempus, cum hoc dixeritis. Horum autem omnium in eo loco consequenter interpretationem invenies. exm. El CAP. LII. De hydropico. Cap. XIV. Vers. 1. Et factum est lic Pharismus, tanquam prophetam, vocavit eumn ad convivium, opinionem venari cupiens, quod ipsi non invideret. Erant enim idam inter Pharismos semimali, et qui cæteris erant prastantiores. Secutus est autem et hic Christus, occasionem utilitatis, Pharisæi, faciens in domo ejus prandium. Ceteri vero observabant cum, an faceret quippiam in Sabbato, quod præter lcgem cssel. Vers. 2. Et ecce — - illum. Erat slans, nec audens petere curationem propter Sabbatum et Pharisæos solum autem apparet, ut cum ille vidisset, miseratione moveretur erga ipsum ac hydropisi liberaret. Vers. 3. Et· erant invitati. Vers. 3. Dicens Pharisæos. Qui etiam ibi simul, tacuerunt. Euam alibi simila quid interrogati obmutu runt: neque enim dicere poterant, quod prohibuisset lex benefacere in Sabbato. Vers. 4. Ει tetigit eum. dimisit. Apprehendit, hoc est, Vers. 5. Εt respondens Subbati. Hoc enim lex pormittebat. Quodsi irrationale animal a periculo extrahi non prohibebat in Sabbato, multo magis rationale, cujus commodo vivebat irrationalc. O profundanı sapientiam quomodo variis tempori - bus Sabbato tribucns sanitates, diversis ad id Καὶ ἀποκριθεὶς — Σαββάτου; Τοῦτο γὰρ ἐπέτρεπεν ὁ νόμος. Εἰ δὲ τὸ ἄλογον ζῶον οὐκ ἐκώλυσεν ἀνασπᾶν ἐκ τοῦ κινδύνου, πολλῷ μᾶλλον τὸ λογικέν, δι' δ καὶ τὸ ἄλογον. Ο βάθος σοφίας! Πως διαφόρως ἐν Σαββάτῳ θεραπεύσας, διαφόρους απολογίας αὐτοῦ πεποίηται, καὶ πάσας ἀναντιῤῥήτους; διδάσκων, ὅτι ἀπὸ τῶν βιωτικῶν ἔργων σαββατίζειν, η usus est responsionibus, omnibusque insolibiliΣτοι σχολάζειν, ἐκέλευσεν ὁ νόμος· οὐ μὴν ἀπὸ τῶν πνευματικῶν. Καὶ οὐκ — ταῦτα. Φανεράς ούσης τῆς ἀληθείας. ΚΕΦ. ΝΤ'. Περὶ τοῦ μὴ ἀγαπᾷν τὰς πρωτοκλι σίας. Ελεγε — ἐξελέγοντο. Ἐπέχων. ἀντὶ του, μεμφόμενος διότι τὰς πρώτας κατακλίσεις έξελέγοντο· εώρα γὰρ αὐτοὺς τοὺς τοῦτο ποιοῦντας τηνικαῦτα. Matth. xxit, 33. bus, docens, quod a corporalibus operibus jubebat lex quiescere, non a spiritualibus. - hac. Cum manifesta esset Vers. 6. Et Ron veritas. CAP. LIII. De non amandis primus accubilibus. Vers. 7. Dicebat — eligerent. Intendens, id est, objurgans aut indignaus, quia primos accubitus eligcbant: tunc enim cos hoc facere videbat. Variæ lectiones et notæ. Elsi ἐπέχειν hanc-notionem habere potest: tamen hic aliena est, propter additam πῶς. Ιρίtur tu ctiam permutavit cum διότι. Επέχειν ead h. 1. μια προσέχειν.

CAP. XIV. γὰρ, ἤτοι ἀσύνηθες, προφήτην αναιρεθῆναι ἐκτὸς bile enim est, sive insuetum, ut propheta alibi αὐτῆς. ´occidatur, quam in ea. Ιερουσαλὴμ – ἠθελήσατε. Ταῦτα καὶ ὁ Ματ θαῖος ἀνέγραψεν ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Νosστὰν δὲ νῦν λέγει τὸ πλῆθος τῶν νεοσσών. Ιδού ὑμῶν. Ερημος, δηλονότι, καθώς προσέθηκεν ὁ Ματθαῖος. Καὶ τοῦτο δὲ τὸ ῥητὸν ἐφεξῆς ἐκεῖ διηρμήνευται. Λέγω - Κυρίου. ἕως ἂν ἤξῃ ὁ καιρὸς, ὅτε εἴπητε τόδε. Καὶ τούτων δὲ πάντων ἀκολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ τὴν ἑρμηνείαν εὑρήσεις. ΚΕΦ. ΝΒ'. Περὶ τοῦ ὑδρωπικοῦ. Καὶ ἐγένετο – αὐτόν. Καὶ οὗτος ὁ Φαρισαίος, ὡς προφήτην αὐτὸν ἐκάλεσεν εἰς ἑστίασιν, ὑπόληψιν τοῦ μὴ βασκαίνειν θηρώμενος. "Ησαν γὰρ καὶ ἐν τοῖς Φαρισαίοις τινὲς ἐξ ἡμισείας πονηροί, καὶ τῶν ἄλλων διαφορώτεροι. Είπετο δὲ ὁ Χριστός, ἀφορμὴν κανταῦθα ὠφελείας τοῦ Φαρισαίου καὶ τῶν κατὰ τὸν οἶκον αὐτοῦ ποιούμενος τὴν ἱστίασιν· οἱ δὲ λοιποί Φαρισαίοι παρετήρουν αὐτὸν, ἐάν τι ποιήσῃ παρὰ τὸν νόμον ἐν τῷ Σαββάτῳ. Καὶ ἰδοὺ — αὐτοῦ. "Ην ἱστάμενος, καὶ μὴ τολμῶν μὲν ζητῆσαι θεραπείαν. διὰ τὸ Σάββατον καὶ τοὺς Φαρισαίους· φαινόμενος δὲ μόνον, ἵνα ἰδὼν οἰκτειρήσῃ τοῦτον ἀφ' ἑαυτοῦ, καὶ ἀπαλλάξῃ τοῦ ὕδρωπος. Καὶ Φαρισαίους. Ἐκεῖ καὶ αὐτοὺς συγκεκλημένους. Λέγων - ἡσύχασαν. Καὶ ἄλλοτε γὰρ τοιοῦτον ἐρωτηθέντες επιστομίσθησαν. Οὐδὲ γὰρ ἡδύναντο λέγειν, ὅτι ἐκώλυσεν ὁ νόμος ἀγαθοποιεῖν ἐν Σαβκάτῳ. Kal· ἀπέλυσεν. ἀψάμενος αὐτοῦ. Επιλαβόμενος, ἀντὶ τοῦ, Vers. 34. Jerusalem noluistis. Hæc etiam scripsit Matthaus quinquagesimo sexto capite: et in eo lege ipsorum expositionem. Nidum autem vocat pull::rum multitudinem. Vers. 33. Ecce — vestra. Deserta videlicet, sicut addidit Matthæus '; ubi etiam hoc dictum consequenter declaratum est. Vers. 35. Dico Domini. Quousque veniat tempus, cum hoc dixeritis. Horum autem omnium in eo loco consequenter interpretationem invenies. exm. El CAP. LII. De hydropico. Cap. XIV. Vers. 1. Et factum est lic Pharismus, tanquam prophetam, vocavit eumn ad convivium, opinionem venari cupiens, quod ipsi non invideret. Erant enim idam inter Pharismos semimali, et qui cæteris erant prastantiores. Secutus est autem et hic Christus, occasionem utilitatis, Pharisæi, faciens in domo ejus prandium. Ceteri vero observabant cum, an faceret quippiam in Sabbato, quod præter lcgem cssel. Vers. 2. Et ecce — - illum. Erat slans, nec audens petere curationem propter Sabbatum et Pharisæos solum autem apparet, ut cum ille vidisset, miseratione moveretur erga ipsum ac hydropisi liberaret. Vers. 3. Et· erant invitati. Vers. 3. Dicens Pharisæos. Qui etiam ibi simul, tacuerunt. Euam alibi simila quid interrogati obmutu runt: neque enim dicere poterant, quod prohibuisset lex benefacere in Sabbato. Vers. 4. Ει tetigit eum. dimisit. Apprehendit, hoc est, Vers. 5. Εt respondens Subbati. Hoc enim lex pormittebat. Quodsi irrationale animal a periculo extrahi non prohibebat in Sabbato, multo magis rationale, cujus commodo vivebat irrationalc. O profundanı sapientiam quomodo variis tempori - bus Sabbato tribucns sanitates, diversis ad id Καὶ ἀποκριθεὶς — Σαββάτου; Τοῦτο γὰρ ἐπέτρεπεν ὁ νόμος. Εἰ δὲ τὸ ἄλογον ζῶον οὐκ ἐκώλυσεν ἀνασπᾶν ἐκ τοῦ κινδύνου, πολλῷ μᾶλλον τὸ λογικέν, δι' δ καὶ τὸ ἄλογον. Ο βάθος σοφίας! Πως διαφόρως ἐν Σαββάτῳ θεραπεύσας, διαφόρους απολογίας αὐτοῦ πεποίηται, καὶ πάσας ἀναντιῤῥήτους; διδάσκων, ὅτι ἀπὸ τῶν βιωτικῶν ἔργων σαββατίζειν, η usus est responsionibus, omnibusque insolibiliΣτοι σχολάζειν, ἐκέλευσεν ὁ νόμος· οὐ μὴν ἀπὸ τῶν πνευματικῶν. Καὶ οὐκ — ταῦτα. Φανεράς ούσης τῆς ἀληθείας. ΚΕΦ. ΝΤ'. Περὶ τοῦ μὴ ἀγαπᾷν τὰς πρωτοκλι σίας. Ελεγε — ἐξελέγοντο. Ἐπέχων. ἀντὶ του, μεμφόμενος διότι τὰς πρώτας κατακλίσεις έξελέγοντο· εώρα γὰρ αὐτοὺς τοὺς τοῦτο ποιοῦντας τηνικαῦτα. Matth. xxit, 33. bus, docens, quod a corporalibus operibus jubebat lex quiescere, non a spiritualibus. - hac. Cum manifesta esset Vers. 6. Et Ron veritas. CAP. LIII. De non amandis primus accubilibus. Vers. 7. Dicebat — eligerent. Intendens, id est, objurgans aut indignaus, quia primos accubitus eligcbant: tunc enim cos hoc facere videbat. Variæ lectiones et notæ. Elsi ἐπέχειν hanc-notionem habere potest: tamen hic aliena est, propter additam πῶς. Ιρίtur tu ctiam permutavit cum διότι. Επέχειν ead h. 1. μια προσέχειν.

CAP. XIV. γὰρ, ἤτοι ἀσύνηθες, προφήτην αναιρεθῆναι ἐκτὸς bile enim est, sive insuetum, ut propheta alibi αὐτῆς. ´occidatur, quam in ea. Ιερουσαλὴμ – ἠθελήσατε. Ταῦτα καὶ ὁ Ματ θαῖος ἀνέγραψεν ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Νosστὰν δὲ νῦν λέγει τὸ πλῆθος τῶν νεοσσών. Ιδού ὑμῶν. Ερημος, δηλονότι, καθώς προσέθηκεν ὁ Ματθαῖος. Καὶ τοῦτο δὲ τὸ ῥητὸν ἐφεξῆς ἐκεῖ διηρμήνευται. Λέγω - Κυρίου. ἕως ἂν ἤξῃ ὁ καιρὸς, ὅτε εἴπητε τόδε. Καὶ τούτων δὲ πάντων ἀκολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ τὴν ἑρμηνείαν εὑρήσεις. ΚΕΦ. ΝΒ'. Περὶ τοῦ ὑδρωπικοῦ. Καὶ ἐγένετο – αὐτόν. Καὶ οὗτος ὁ Φαρισαίος, ὡς προφήτην αὐτὸν ἐκάλεσεν εἰς ἑστίασιν, ὑπόληψιν τοῦ μὴ βασκαίνειν θηρώμενος. "Ησαν γὰρ καὶ ἐν τοῖς Φαρισαίοις τινὲς ἐξ ἡμισείας πονηροί, καὶ τῶν ἄλλων διαφορώτεροι. Είπετο δὲ ὁ Χριστός, ἀφορμὴν κανταῦθα ὠφελείας τοῦ Φαρισαίου καὶ τῶν κατὰ τὸν οἶκον αὐτοῦ ποιούμενος τὴν ἱστίασιν· οἱ δὲ λοιποί Φαρισαίοι παρετήρουν αὐτὸν, ἐάν τι ποιήσῃ παρὰ τὸν νόμον ἐν τῷ Σαββάτῳ. Καὶ ἰδοὺ — αὐτοῦ. "Ην ἱστάμενος, καὶ μὴ τολμῶν μὲν ζητῆσαι θεραπείαν. διὰ τὸ Σάββατον καὶ τοὺς Φαρισαίους· φαινόμενος δὲ μόνον, ἵνα ἰδὼν οἰκτειρήσῃ τοῦτον ἀφ' ἑαυτοῦ, καὶ ἀπαλλάξῃ τοῦ ὕδρωπος. Καὶ Φαρισαίους. Ἐκεῖ καὶ αὐτοὺς συγκεκλημένους. Λέγων - ἡσύχασαν. Καὶ ἄλλοτε γὰρ τοιοῦτον ἐρωτηθέντες επιστομίσθησαν. Οὐδὲ γὰρ ἡδύναντο λέγειν, ὅτι ἐκώλυσεν ὁ νόμος ἀγαθοποιεῖν ἐν Σαβκάτῳ. Kal· ἀπέλυσεν. ἀψάμενος αὐτοῦ. Επιλαβόμενος, ἀντὶ τοῦ, Vers. 34. Jerusalem noluistis. Hæc etiam scripsit Matthaus quinquagesimo sexto capite: et in eo lege ipsorum expositionem. Nidum autem vocat pull::rum multitudinem. Vers. 33. Ecce — vestra. Deserta videlicet, sicut addidit Matthæus '; ubi etiam hoc dictum consequenter declaratum est. Vers. 35. Dico Domini. Quousque veniat tempus, cum hoc dixeritis. Horum autem omnium in eo loco consequenter interpretationem invenies. exm. El CAP. LII. De hydropico. Cap. XIV. Vers. 1. Et factum est lic Pharismus, tanquam prophetam, vocavit eumn ad convivium, opinionem venari cupiens, quod ipsi non invideret. Erant enim idam inter Pharismos semimali, et qui cæteris erant prastantiores. Secutus est autem et hic Christus, occasionem utilitatis, Pharisæi, faciens in domo ejus prandium. Ceteri vero observabant cum, an faceret quippiam in Sabbato, quod præter lcgem cssel. Vers. 2. Et ecce — - illum. Erat slans, nec audens petere curationem propter Sabbatum et Pharisæos solum autem apparet, ut cum ille vidisset, miseratione moveretur erga ipsum ac hydropisi liberaret. Vers. 3. Et· erant invitati. Vers. 3. Dicens Pharisæos. Qui etiam ibi simul, tacuerunt. Euam alibi simila quid interrogati obmutu runt: neque enim dicere poterant, quod prohibuisset lex benefacere in Sabbato. Vers. 4. Ει tetigit eum. dimisit. Apprehendit, hoc est, Vers. 5. Εt respondens Subbati. Hoc enim lex pormittebat. Quodsi irrationale animal a periculo extrahi non prohibebat in Sabbato, multo magis rationale, cujus commodo vivebat irrationalc. O profundanı sapientiam quomodo variis tempori - bus Sabbato tribucns sanitates, diversis ad id Καὶ ἀποκριθεὶς — Σαββάτου; Τοῦτο γὰρ ἐπέτρεπεν ὁ νόμος. Εἰ δὲ τὸ ἄλογον ζῶον οὐκ ἐκώλυσεν ἀνασπᾶν ἐκ τοῦ κινδύνου, πολλῷ μᾶλλον τὸ λογικέν, δι' δ καὶ τὸ ἄλογον. Ο βάθος σοφίας! Πως διαφόρως ἐν Σαββάτῳ θεραπεύσας, διαφόρους απολογίας αὐτοῦ πεποίηται, καὶ πάσας ἀναντιῤῥήτους; διδάσκων, ὅτι ἀπὸ τῶν βιωτικῶν ἔργων σαββατίζειν, η usus est responsionibus, omnibusque insolibiliΣτοι σχολάζειν, ἐκέλευσεν ὁ νόμος· οὐ μὴν ἀπὸ τῶν πνευματικῶν. Καὶ οὐκ — ταῦτα. Φανεράς ούσης τῆς ἀληθείας. ΚΕΦ. ΝΤ'. Περὶ τοῦ μὴ ἀγαπᾷν τὰς πρωτοκλι σίας. Ελεγε — ἐξελέγοντο. Ἐπέχων. ἀντὶ του, μεμφόμενος διότι τὰς πρώτας κατακλίσεις έξελέγοντο· εώρα γὰρ αὐτοὺς τοὺς τοῦτο ποιοῦντας τηνικαῦτα. Matth. xxit, 33. bus, docens, quod a corporalibus operibus jubebat lex quiescere, non a spiritualibus. - hac. Cum manifesta esset Vers. 6. Et Ron veritas. CAP. LIII. De non amandis primus accubilibus. Vers. 7. Dicebat — eligerent. Intendens, id est, objurgans aut indignaus, quia primos accubitus eligcbant: tunc enim cos hoc facere videbat. Variæ lectiones et notæ. Elsi ἐπέχειν hanc-notionem habere potest: tamen hic aliena est, propter additam πῶς. Ιρίtur tu ctiam permutavit cum διότι. Επέχειν ead h. 1. μια προσέχειν.

Vers. 7. Dicens ad eos. Ad unumquemque il- Λέγων πρὸς αὐτούς. Πρὸς ἕκαστον αὐτῶν. lorum. Vers. 8. Cam Vers. 9. lenere. Admonet, ne se honoratioribus præponant, neque ante alios sese collocent. Per parabolam autem admonitionem contexens, absque invidia eos redarguit; nam hujusmodi sunt parabolicæ admonitiones. Per nuptias vero omne prandium omnemque cœnam significavit; invitari enim ad nuptias honorificentius videbatur, quam ad prandium, aut cœnam vocari. Όταν – κατέχειν. Παραινεῖ, μὴ ἐπιπηδήν ταῖς προτιμήσεσι, μηδὲ προτάττειν ἑαυτοὺς τῶν ἄλλων. Διὰ παραβολῆς δὲ τὴν παραίνεσιν ἐξυφαίνων, ἀν επαχθέστερον αὐτῶν καθάπτεται. Τοιαῦται γὰρ οἱ παραβολικαὶ παραινέσεις. Διὰ τῶν γάμων δὲ πᾶν ἄριστον καὶ πᾶν δεῖπνον ἐνέφηνε. Τὸ καλεῖσθαι γὰρ εἰς γάμους, τιμιώτερον ἐδόκει τῆς εἰς ἄριστον ἢ δεῖπνον κλήσεως. 'Aul' σοι. Πλατύνει τον λόγον, δεικνύων καὶ τὴν ἀπὸ τῆς αὐθαδείας αἰσχύνην, καὶ τὴν ἀπὸ τῆς εὐλαβείας δόξαν, καὶ ἑκατέρωθεν εἰς μετριοφροσύνην προτρεπόμενος. Εἶτα ἐπιφέρει καὶ γνωμολογίαν Vers. 10. Sed lecum: Dilatat sermonem, ostendens et confusionem ab impudentia nasci et gloriam a verecundia; et utrinque ad modestiam adhortatur. Deinde infert ctiam universalem sententiarum collectionem ad confirmationem adhor- καθολικὴν, εἰς βεβαίωσιν τῆς παραινέσεως. λέγων· tationis, dicens: Vers. 11. Omnis enim extolletur. Ille quidem dejicietur, hic autem exolletur, non tantum apud homines recte judicantes, verum etiam multo magis apud Deum. Vers. 12. Dicebat Vers. 14. justorum. Vide, totius utilitatis argumentum. Convivium fecit; postquam enim admonuit, quæ ad invitatos masime pertinerent, admonet etiam quod expedit convivatori. Non dixit autem: Cum nuptias feceris, sed: Cum prandium feceris aut canam. In nuptiis euim necessarium est amicos, et fratres, et cognatos, et vicinos divites invitare ad honorem nuptiarum, Quidam tamen per prandium et cœnam nuptias intelligi dicunt. Est autem docendi mos non tantum mala prolibere, sed utilia quoque consulere: illa, ne flant, hæc vero, ut fant. Non autem in contumeliam amicitiæ, fraternitatis, cognationis, aliorumque similium hæc admonuit, sed ut quod melius est cognoscentes, id præponamus; et ne benignitatem his qui non indigent, responsionis intuita vendamus. Deum enim potius, quam hominem curare 0portet, et a Deo potius retributionem quærere, quam ab hominibus. Congruum etiam est ut spiritualis convivator pauperes convocet, qui videlicet scientia indigent, debiles præcordiorum dissolutione, et qui in activa vita claudi sunt, et qui in contemplativa cæci: nam qui tales non sunt, lioc convivio non indigent. + Siquidem qui pusillanimes sunt, vocant amieos et fratres, cognatos ac vicinos divites, ut cito ab eis sibi rependatur: qui vero magno sunt animo, longe honestius ac honorificentius opeΟ "Οτι πᾶς - ὑψωθήσεται. Ὁ μὲν ταπεινωθήσε ται, ὁ δὲ ὑψωθήσεται, οὐ μόνον παρὰ τοῖς ὀρθά φρονοῦσιν ἀνθρώπως, ἀλλὰ καὶ πρὸ τούτων παρὰ τῷ θεῷ. Ελεγε – δικαίων. Ορα πότης ὠφελείας ὑπόθεσιν τὴν ἱστίασιν ἐποιήσατο· παραινέσας γὰρ τὰ εἰκότα τοῖς κεκλημένοις, παραινεῖ καὶ τῷ κεκληκότι. Οὐκ εἶπε δὲ ὅτι, Οταν ποιῇς γάμους, αλλ', "Οταν ποιῇς ἄριστον ἢ δεῖπνον. Ἐν τοῖ; γά μοις γάρ, ἀναγκαίως φίλους καὶ ἀδελφοὺς καὶ συγκ γενεῖς καὶ γείτονας πλουσίους συνεκάλουν, ἐπὶ τιμῇ τῶν γάμων. Τινὲς δὲν διὰ τοῦ ἀρίστου καὶ τοῦ δείπνου, καὶ τοὺς γάμους νοείσθαι λέγουσι. Δοχὴν δὲ καλεῖ τὴν ὑποδοχήν, τὴν εὐωχίαν, τὴν ἱστίασιν. Τρόπος δὲ διδασκαλικός, μὴ μόνον κωλύειν τὰ φαῦλα, ἀλλὰ καὶ ὑποτίθεσθαι τὰ χρηστά· οἷον, Μή ποίει τόδε, τόδε. Οὐκ ἐπ' ἀτιμίᾳ δὲ φιλίας καὶ συγγενείας καὶ ἀδελφότητος, καὶ τῶν τοιούτων, ταῦτα παρήνεσεν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸ κρεῖττον εἰδότες, τοῦτο προτιμῶμεν, καὶ μὴ τοῖς ἀνενδεέσι τὰς φιλοφροσύνας ἀπεμπολῶμεν ἐπ' ἀνταποδόσεσι. Χρὴ γὰρ Θεὸν θεραπεύειν μᾶλλον ἢ ἀνθρώπους, καὶ παρὰ Θεοῦ ζητεῖν ἀνταπόδοσιν ἢ παρὰ ἀνθρώπων. Προσήκει δὲ καὶ τὸν πνευματικὸν ἐστι άτορα συγκαλείν τοὺς ἐν ἀπορίᾳ γνώσεως πτωχούς, καὶ τοὺς ἐν παραλύσει φρενῶν ἀναπήρους, καὶ τοὺς ἐν τῇ πρακτικῇ χωλούς, καὶ τοὺς ἐν τῇ θεωρητική τυφλούς· οἱ μὴ τοιοῦτοι γὰρ οὐκ ἐπιδέονται τούτου. + + Ἐπεὶ οἱ μεν μικρόψυχοι καλοῦσι φίλους καὶ ἀδελφούς, συγγενείς και γείτονας πλουσίους, διὰ τὴν ἐν τῷ παρευθὺ χάριν· οἱ δὲ μεγαλόψυχοι πολύ κάλλιον καὶ ἐνδοξότερον ἐργάζονται, δ ἔδειξεν ὁ Κύ Variæ lectiones et notæ. Πάσης videtur legisse Hentenius. Ergo ejus interpretatio claudicat. Υπόθεσις. Β. Male. Παιδείας, pro φιλίας. Α. Μάλλον Hoc scholium neuter meorum agnoscit. Leguntur similia apud Theophylactum p. 435. A.

Vers. 7. Dicens ad eos. Ad unumquemque il- Λέγων πρὸς αὐτούς. Πρὸς ἕκαστον αὐτῶν. lorum. Vers. 8. Cam Vers. 9. lenere. Admonet, ne se honoratioribus præponant, neque ante alios sese collocent. Per parabolam autem admonitionem contexens, absque invidia eos redarguit; nam hujusmodi sunt parabolicæ admonitiones. Per nuptias vero omne prandium omnemque cœnam significavit; invitari enim ad nuptias honorificentius videbatur, quam ad prandium, aut cœnam vocari. Όταν – κατέχειν. Παραινεῖ, μὴ ἐπιπηδήν ταῖς προτιμήσεσι, μηδὲ προτάττειν ἑαυτοὺς τῶν ἄλλων. Διὰ παραβολῆς δὲ τὴν παραίνεσιν ἐξυφαίνων, ἀν επαχθέστερον αὐτῶν καθάπτεται. Τοιαῦται γὰρ οἱ παραβολικαὶ παραινέσεις. Διὰ τῶν γάμων δὲ πᾶν ἄριστον καὶ πᾶν δεῖπνον ἐνέφηνε. Τὸ καλεῖσθαι γὰρ εἰς γάμους, τιμιώτερον ἐδόκει τῆς εἰς ἄριστον ἢ δεῖπνον κλήσεως. 'Aul' σοι. Πλατύνει τον λόγον, δεικνύων καὶ τὴν ἀπὸ τῆς αὐθαδείας αἰσχύνην, καὶ τὴν ἀπὸ τῆς εὐλαβείας δόξαν, καὶ ἑκατέρωθεν εἰς μετριοφροσύνην προτρεπόμενος. Εἶτα ἐπιφέρει καὶ γνωμολογίαν Vers. 10. Sed lecum: Dilatat sermonem, ostendens et confusionem ab impudentia nasci et gloriam a verecundia; et utrinque ad modestiam adhortatur. Deinde infert ctiam universalem sententiarum collectionem ad confirmationem adhor- καθολικὴν, εἰς βεβαίωσιν τῆς παραινέσεως. λέγων· tationis, dicens: Vers. 11. Omnis enim extolletur. Ille quidem dejicietur, hic autem exolletur, non tantum apud homines recte judicantes, verum etiam multo magis apud Deum. Vers. 12. Dicebat Vers. 14. justorum. Vide, totius utilitatis argumentum. Convivium fecit; postquam enim admonuit, quæ ad invitatos masime pertinerent, admonet etiam quod expedit convivatori. Non dixit autem: Cum nuptias feceris, sed: Cum prandium feceris aut canam. In nuptiis euim necessarium est amicos, et fratres, et cognatos, et vicinos divites invitare ad honorem nuptiarum, Quidam tamen per prandium et cœnam nuptias intelligi dicunt. Est autem docendi mos non tantum mala prolibere, sed utilia quoque consulere: illa, ne flant, hæc vero, ut fant. Non autem in contumeliam amicitiæ, fraternitatis, cognationis, aliorumque similium hæc admonuit, sed ut quod melius est cognoscentes, id præponamus; et ne benignitatem his qui non indigent, responsionis intuita vendamus. Deum enim potius, quam hominem curare 0portet, et a Deo potius retributionem quærere, quam ab hominibus. Congruum etiam est ut spiritualis convivator pauperes convocet, qui videlicet scientia indigent, debiles præcordiorum dissolutione, et qui in activa vita claudi sunt, et qui in contemplativa cæci: nam qui tales non sunt, lioc convivio non indigent. + Siquidem qui pusillanimes sunt, vocant amieos et fratres, cognatos ac vicinos divites, ut cito ab eis sibi rependatur: qui vero magno sunt animo, longe honestius ac honorificentius opeΟ "Οτι πᾶς - ὑψωθήσεται. Ὁ μὲν ταπεινωθήσε ται, ὁ δὲ ὑψωθήσεται, οὐ μόνον παρὰ τοῖς ὀρθά φρονοῦσιν ἀνθρώπως, ἀλλὰ καὶ πρὸ τούτων παρὰ τῷ θεῷ. Ελεγε – δικαίων. Ορα πότης ὠφελείας ὑπόθεσιν τὴν ἱστίασιν ἐποιήσατο· παραινέσας γὰρ τὰ εἰκότα τοῖς κεκλημένοις, παραινεῖ καὶ τῷ κεκληκότι. Οὐκ εἶπε δὲ ὅτι, Οταν ποιῇς γάμους, αλλ', "Οταν ποιῇς ἄριστον ἢ δεῖπνον. Ἐν τοῖ; γά μοις γάρ, ἀναγκαίως φίλους καὶ ἀδελφοὺς καὶ συγκ γενεῖς καὶ γείτονας πλουσίους συνεκάλουν, ἐπὶ τιμῇ τῶν γάμων. Τινὲς δὲν διὰ τοῦ ἀρίστου καὶ τοῦ δείπνου, καὶ τοὺς γάμους νοείσθαι λέγουσι. Δοχὴν δὲ καλεῖ τὴν ὑποδοχήν, τὴν εὐωχίαν, τὴν ἱστίασιν. Τρόπος δὲ διδασκαλικός, μὴ μόνον κωλύειν τὰ φαῦλα, ἀλλὰ καὶ ὑποτίθεσθαι τὰ χρηστά· οἷον, Μή ποίει τόδε, τόδε. Οὐκ ἐπ' ἀτιμίᾳ δὲ φιλίας καὶ συγγενείας καὶ ἀδελφότητος, καὶ τῶν τοιούτων, ταῦτα παρήνεσεν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸ κρεῖττον εἰδότες, τοῦτο προτιμῶμεν, καὶ μὴ τοῖς ἀνενδεέσι τὰς φιλοφροσύνας ἀπεμπολῶμεν ἐπ' ἀνταποδόσεσι. Χρὴ γὰρ Θεὸν θεραπεύειν μᾶλλον ἢ ἀνθρώπους, καὶ παρὰ Θεοῦ ζητεῖν ἀνταπόδοσιν ἢ παρὰ ἀνθρώπων. Προσήκει δὲ καὶ τὸν πνευματικὸν ἐστι άτορα συγκαλείν τοὺς ἐν ἀπορίᾳ γνώσεως πτωχούς, καὶ τοὺς ἐν παραλύσει φρενῶν ἀναπήρους, καὶ τοὺς ἐν τῇ πρακτικῇ χωλούς, καὶ τοὺς ἐν τῇ θεωρητική τυφλούς· οἱ μὴ τοιοῦτοι γὰρ οὐκ ἐπιδέονται τούτου. + + Ἐπεὶ οἱ μεν μικρόψυχοι καλοῦσι φίλους καὶ ἀδελφούς, συγγενείς και γείτονας πλουσίους, διὰ τὴν ἐν τῷ παρευθὺ χάριν· οἱ δὲ μεγαλόψυχοι πολύ κάλλιον καὶ ἐνδοξότερον ἐργάζονται, δ ἔδειξεν ὁ Κύ Variæ lectiones et notæ. Πάσης videtur legisse Hentenius. Ergo ejus interpretatio claudicat. Υπόθεσις. Β. Male. Παιδείας, pro φιλίας. Α. Μάλλον Hoc scholium neuter meorum agnoscit. Leguntur similia apud Theophylactum p. 435. A.

Vers. 7. Dicens ad eos. Ad unumquemque il- Λέγων πρὸς αὐτούς. Πρὸς ἕκαστον αὐτῶν. lorum. Vers. 8. Cam Vers. 9. lenere. Admonet, ne se honoratioribus præponant, neque ante alios sese collocent. Per parabolam autem admonitionem contexens, absque invidia eos redarguit; nam hujusmodi sunt parabolicæ admonitiones. Per nuptias vero omne prandium omnemque cœnam significavit; invitari enim ad nuptias honorificentius videbatur, quam ad prandium, aut cœnam vocari. Όταν – κατέχειν. Παραινεῖ, μὴ ἐπιπηδήν ταῖς προτιμήσεσι, μηδὲ προτάττειν ἑαυτοὺς τῶν ἄλλων. Διὰ παραβολῆς δὲ τὴν παραίνεσιν ἐξυφαίνων, ἀν επαχθέστερον αὐτῶν καθάπτεται. Τοιαῦται γὰρ οἱ παραβολικαὶ παραινέσεις. Διὰ τῶν γάμων δὲ πᾶν ἄριστον καὶ πᾶν δεῖπνον ἐνέφηνε. Τὸ καλεῖσθαι γὰρ εἰς γάμους, τιμιώτερον ἐδόκει τῆς εἰς ἄριστον ἢ δεῖπνον κλήσεως. 'Aul' σοι. Πλατύνει τον λόγον, δεικνύων καὶ τὴν ἀπὸ τῆς αὐθαδείας αἰσχύνην, καὶ τὴν ἀπὸ τῆς εὐλαβείας δόξαν, καὶ ἑκατέρωθεν εἰς μετριοφροσύνην προτρεπόμενος. Εἶτα ἐπιφέρει καὶ γνωμολογίαν Vers. 10. Sed lecum: Dilatat sermonem, ostendens et confusionem ab impudentia nasci et gloriam a verecundia; et utrinque ad modestiam adhortatur. Deinde infert ctiam universalem sententiarum collectionem ad confirmationem adhor- καθολικὴν, εἰς βεβαίωσιν τῆς παραινέσεως. λέγων· tationis, dicens: Vers. 11. Omnis enim extolletur. Ille quidem dejicietur, hic autem exolletur, non tantum apud homines recte judicantes, verum etiam multo magis apud Deum. Vers. 12. Dicebat Vers. 14. justorum. Vide, totius utilitatis argumentum. Convivium fecit; postquam enim admonuit, quæ ad invitatos masime pertinerent, admonet etiam quod expedit convivatori. Non dixit autem: Cum nuptias feceris, sed: Cum prandium feceris aut canam. In nuptiis euim necessarium est amicos, et fratres, et cognatos, et vicinos divites invitare ad honorem nuptiarum, Quidam tamen per prandium et cœnam nuptias intelligi dicunt. Est autem docendi mos non tantum mala prolibere, sed utilia quoque consulere: illa, ne flant, hæc vero, ut fant. Non autem in contumeliam amicitiæ, fraternitatis, cognationis, aliorumque similium hæc admonuit, sed ut quod melius est cognoscentes, id præponamus; et ne benignitatem his qui non indigent, responsionis intuita vendamus. Deum enim potius, quam hominem curare 0portet, et a Deo potius retributionem quærere, quam ab hominibus. Congruum etiam est ut spiritualis convivator pauperes convocet, qui videlicet scientia indigent, debiles præcordiorum dissolutione, et qui in activa vita claudi sunt, et qui in contemplativa cæci: nam qui tales non sunt, lioc convivio non indigent. + Siquidem qui pusillanimes sunt, vocant amieos et fratres, cognatos ac vicinos divites, ut cito ab eis sibi rependatur: qui vero magno sunt animo, longe honestius ac honorificentius opeΟ "Οτι πᾶς - ὑψωθήσεται. Ὁ μὲν ταπεινωθήσε ται, ὁ δὲ ὑψωθήσεται, οὐ μόνον παρὰ τοῖς ὀρθά φρονοῦσιν ἀνθρώπως, ἀλλὰ καὶ πρὸ τούτων παρὰ τῷ θεῷ. Ελεγε – δικαίων. Ορα πότης ὠφελείας ὑπόθεσιν τὴν ἱστίασιν ἐποιήσατο· παραινέσας γὰρ τὰ εἰκότα τοῖς κεκλημένοις, παραινεῖ καὶ τῷ κεκληκότι. Οὐκ εἶπε δὲ ὅτι, Οταν ποιῇς γάμους, αλλ', "Οταν ποιῇς ἄριστον ἢ δεῖπνον. Ἐν τοῖ; γά μοις γάρ, ἀναγκαίως φίλους καὶ ἀδελφοὺς καὶ συγκ γενεῖς καὶ γείτονας πλουσίους συνεκάλουν, ἐπὶ τιμῇ τῶν γάμων. Τινὲς δὲν διὰ τοῦ ἀρίστου καὶ τοῦ δείπνου, καὶ τοὺς γάμους νοείσθαι λέγουσι. Δοχὴν δὲ καλεῖ τὴν ὑποδοχήν, τὴν εὐωχίαν, τὴν ἱστίασιν. Τρόπος δὲ διδασκαλικός, μὴ μόνον κωλύειν τὰ φαῦλα, ἀλλὰ καὶ ὑποτίθεσθαι τὰ χρηστά· οἷον, Μή ποίει τόδε, τόδε. Οὐκ ἐπ' ἀτιμίᾳ δὲ φιλίας καὶ συγγενείας καὶ ἀδελφότητος, καὶ τῶν τοιούτων, ταῦτα παρήνεσεν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸ κρεῖττον εἰδότες, τοῦτο προτιμῶμεν, καὶ μὴ τοῖς ἀνενδεέσι τὰς φιλοφροσύνας ἀπεμπολῶμεν ἐπ' ἀνταποδόσεσι. Χρὴ γὰρ Θεὸν θεραπεύειν μᾶλλον ἢ ἀνθρώπους, καὶ παρὰ Θεοῦ ζητεῖν ἀνταπόδοσιν ἢ παρὰ ἀνθρώπων. Προσήκει δὲ καὶ τὸν πνευματικὸν ἐστι άτορα συγκαλείν τοὺς ἐν ἀπορίᾳ γνώσεως πτωχούς, καὶ τοὺς ἐν παραλύσει φρενῶν ἀναπήρους, καὶ τοὺς ἐν τῇ πρακτικῇ χωλούς, καὶ τοὺς ἐν τῇ θεωρητική τυφλούς· οἱ μὴ τοιοῦτοι γὰρ οὐκ ἐπιδέονται τούτου. + + Ἐπεὶ οἱ μεν μικρόψυχοι καλοῦσι φίλους καὶ ἀδελφούς, συγγενείς και γείτονας πλουσίους, διὰ τὴν ἐν τῷ παρευθὺ χάριν· οἱ δὲ μεγαλόψυχοι πολύ κάλλιον καὶ ἐνδοξότερον ἐργάζονται, δ ἔδειξεν ὁ Κύ Variæ lectiones et notæ. Πάσης videtur legisse Hentenius. Ergo ejus interpretatio claudicat. Υπόθεσις. Β. Male. Παιδείας, pro φιλίας. Α. Μάλλον Hoc scholium neuter meorum agnoscit. Leguntur similia apud Theophylactum p. 435. A.

Vers. 7. Dicens ad eos. Ad unumquemque il- Λέγων πρὸς αὐτούς. Πρὸς ἕκαστον αὐτῶν. lorum. Vers. 8. Cam Vers. 9. lenere. Admonet, ne se honoratioribus præponant, neque ante alios sese collocent. Per parabolam autem admonitionem contexens, absque invidia eos redarguit; nam hujusmodi sunt parabolicæ admonitiones. Per nuptias vero omne prandium omnemque cœnam significavit; invitari enim ad nuptias honorificentius videbatur, quam ad prandium, aut cœnam vocari. Όταν – κατέχειν. Παραινεῖ, μὴ ἐπιπηδήν ταῖς προτιμήσεσι, μηδὲ προτάττειν ἑαυτοὺς τῶν ἄλλων. Διὰ παραβολῆς δὲ τὴν παραίνεσιν ἐξυφαίνων, ἀν επαχθέστερον αὐτῶν καθάπτεται. Τοιαῦται γὰρ οἱ παραβολικαὶ παραινέσεις. Διὰ τῶν γάμων δὲ πᾶν ἄριστον καὶ πᾶν δεῖπνον ἐνέφηνε. Τὸ καλεῖσθαι γὰρ εἰς γάμους, τιμιώτερον ἐδόκει τῆς εἰς ἄριστον ἢ δεῖπνον κλήσεως. 'Aul' σοι. Πλατύνει τον λόγον, δεικνύων καὶ τὴν ἀπὸ τῆς αὐθαδείας αἰσχύνην, καὶ τὴν ἀπὸ τῆς εὐλαβείας δόξαν, καὶ ἑκατέρωθεν εἰς μετριοφροσύνην προτρεπόμενος. Εἶτα ἐπιφέρει καὶ γνωμολογίαν Vers. 10. Sed lecum: Dilatat sermonem, ostendens et confusionem ab impudentia nasci et gloriam a verecundia; et utrinque ad modestiam adhortatur. Deinde infert ctiam universalem sententiarum collectionem ad confirmationem adhor- καθολικὴν, εἰς βεβαίωσιν τῆς παραινέσεως. λέγων· tationis, dicens: Vers. 11. Omnis enim extolletur. Ille quidem dejicietur, hic autem exolletur, non tantum apud homines recte judicantes, verum etiam multo magis apud Deum. Vers. 12. Dicebat Vers. 14. justorum. Vide, totius utilitatis argumentum. Convivium fecit; postquam enim admonuit, quæ ad invitatos masime pertinerent, admonet etiam quod expedit convivatori. Non dixit autem: Cum nuptias feceris, sed: Cum prandium feceris aut canam. In nuptiis euim necessarium est amicos, et fratres, et cognatos, et vicinos divites invitare ad honorem nuptiarum, Quidam tamen per prandium et cœnam nuptias intelligi dicunt. Est autem docendi mos non tantum mala prolibere, sed utilia quoque consulere: illa, ne flant, hæc vero, ut fant. Non autem in contumeliam amicitiæ, fraternitatis, cognationis, aliorumque similium hæc admonuit, sed ut quod melius est cognoscentes, id præponamus; et ne benignitatem his qui non indigent, responsionis intuita vendamus. Deum enim potius, quam hominem curare 0portet, et a Deo potius retributionem quærere, quam ab hominibus. Congruum etiam est ut spiritualis convivator pauperes convocet, qui videlicet scientia indigent, debiles præcordiorum dissolutione, et qui in activa vita claudi sunt, et qui in contemplativa cæci: nam qui tales non sunt, lioc convivio non indigent. + Siquidem qui pusillanimes sunt, vocant amieos et fratres, cognatos ac vicinos divites, ut cito ab eis sibi rependatur: qui vero magno sunt animo, longe honestius ac honorificentius opeΟ "Οτι πᾶς - ὑψωθήσεται. Ὁ μὲν ταπεινωθήσε ται, ὁ δὲ ὑψωθήσεται, οὐ μόνον παρὰ τοῖς ὀρθά φρονοῦσιν ἀνθρώπως, ἀλλὰ καὶ πρὸ τούτων παρὰ τῷ θεῷ. Ελεγε – δικαίων. Ορα πότης ὠφελείας ὑπόθεσιν τὴν ἱστίασιν ἐποιήσατο· παραινέσας γὰρ τὰ εἰκότα τοῖς κεκλημένοις, παραινεῖ καὶ τῷ κεκληκότι. Οὐκ εἶπε δὲ ὅτι, Οταν ποιῇς γάμους, αλλ', "Οταν ποιῇς ἄριστον ἢ δεῖπνον. Ἐν τοῖ; γά μοις γάρ, ἀναγκαίως φίλους καὶ ἀδελφοὺς καὶ συγκ γενεῖς καὶ γείτονας πλουσίους συνεκάλουν, ἐπὶ τιμῇ τῶν γάμων. Τινὲς δὲν διὰ τοῦ ἀρίστου καὶ τοῦ δείπνου, καὶ τοὺς γάμους νοείσθαι λέγουσι. Δοχὴν δὲ καλεῖ τὴν ὑποδοχήν, τὴν εὐωχίαν, τὴν ἱστίασιν. Τρόπος δὲ διδασκαλικός, μὴ μόνον κωλύειν τὰ φαῦλα, ἀλλὰ καὶ ὑποτίθεσθαι τὰ χρηστά· οἷον, Μή ποίει τόδε, τόδε. Οὐκ ἐπ' ἀτιμίᾳ δὲ φιλίας καὶ συγγενείας καὶ ἀδελφότητος, καὶ τῶν τοιούτων, ταῦτα παρήνεσεν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸ κρεῖττον εἰδότες, τοῦτο προτιμῶμεν, καὶ μὴ τοῖς ἀνενδεέσι τὰς φιλοφροσύνας ἀπεμπολῶμεν ἐπ' ἀνταποδόσεσι. Χρὴ γὰρ Θεὸν θεραπεύειν μᾶλλον ἢ ἀνθρώπους, καὶ παρὰ Θεοῦ ζητεῖν ἀνταπόδοσιν ἢ παρὰ ἀνθρώπων. Προσήκει δὲ καὶ τὸν πνευματικὸν ἐστι άτορα συγκαλείν τοὺς ἐν ἀπορίᾳ γνώσεως πτωχούς, καὶ τοὺς ἐν παραλύσει φρενῶν ἀναπήρους, καὶ τοὺς ἐν τῇ πρακτικῇ χωλούς, καὶ τοὺς ἐν τῇ θεωρητική τυφλούς· οἱ μὴ τοιοῦτοι γὰρ οὐκ ἐπιδέονται τούτου. + + Ἐπεὶ οἱ μεν μικρόψυχοι καλοῦσι φίλους καὶ ἀδελφούς, συγγενείς και γείτονας πλουσίους, διὰ τὴν ἐν τῷ παρευθὺ χάριν· οἱ δὲ μεγαλόψυχοι πολύ κάλλιον καὶ ἐνδοξότερον ἐργάζονται, δ ἔδειξεν ὁ Κύ Variæ lectiones et notæ. Πάσης videtur legisse Hentenius. Ergo ejus interpretatio claudicat. Υπόθεσις. Β. Male. Παιδείας, pro φιλίας. Α. Μάλλον Hoc scholium neuter meorum agnoscit. Leguntur similia apud Theophylactum p. 435. A.

CAP. XIV. ΚΕΦ. ΝΔ'. Περὶ τῶν καλουμένων ἐν τῷ δείπνῳ. ριος διὰ τοὺς ποιοῦντας τοῦτο εἰς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ rantur, quod demonstravit Dominus per cos qui ἐνδεεῖς καὶ ἀναπήρους, παρ' ὧν οὐκ ἔστιν ἀνταπό hoc faciunt erga infirmos et indigentes ac mutilos, δοσις, οἷς ὁ Θεὸς ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι ἀποδοῦναι a quibus non est retributio, quibus Deus in futura μισθὸν ἐπηγγείλατο. vita se daturum esse mercedem pollicitus est. CAP. LIV. De invitatis ad cœnam. Vers. 15. Cumque hæc audisset. Vers. 16. multos. Parabolam subinfert, ut ostendat, quod nullus qui ci non obedierit, fructur regno Dei. llominem itaque vocavit Deum et Patrem, tanquam humanum ac hominum amatorem. Conam vero magnam, ineffabilem regni Dei fruitionem, quam ideo cœnam vocavit, quod finem nescial (p). Nam quinquagesimo primo juxta Matthæum capite prandium appellavit. Et vocuvit multos, puta duodecim tribus Israel; ipse enim ante omnes gentes vocatæ erant, atpote populus a Deo electus. Ακούσας δέ τις - πολλούς. Εξυφαίνει παραβολὴν ἐμφαίνουσαν, ὅτι οὐδεὶς τῶν μὴ πειθομένων αὐτῷ ἀπολαύσει τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄνε θρωπον μὲν προσηγόρευσε τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὡς φιλάνθρωπον· δεῖπνον δὲ μέγαν τὴν ἀνέκτ φραστον ἀπόλαυσιν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀδιαφόρως δὲ νῦν δεῖπνον ταύτην εἶπεν. Ἐν τῷ πεντ τηκοστῷ γὰρ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἄριστον αὐτὴν ὠνόμασεν. Εκάλεσε δὲ πολλοὺς, ἤγουν, τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Αὗται γὰρ πρὸ πάντων τῶν ἐθνῶν ἦσαν κεκλημέναι ὡς λαός ἐξαίρετος τοῦ Θεοῦ. † † Ὁ τῶν ὅλων Δημιουργὸς καὶ Πατὴρ Θεός δεῖπνον μέγα ἐποίησε, τουτέστιν, εὐαγγελικήν οικονομίαν, ἵνα πάντες πρὸς αὐτὴν συνέρχωνται. Δεῖπνον δὲ καλεῖ, οὐκ ἄριστον, ὅτι ἐν ἐσχάτοις και ροῖς καὶ οἷον ἐπὶ δυσμαῖς τοῦ αἰῶνος. Ητοίμασιν οὖν ἁμαρτημάτων ἀπόθεσιν, Πνεύματος ἁγίου μεθεξιν, υιοθεσίας δόξαν, βασιλείαν οὐρανῶν καὶ προφητείας Εὐαγγελίων. Καὶ πάντα. Δοῦλον τοῦ Πατρὸς ἑαυτὸν λέγει, ὡς μορφὴν δούλου λαβόντα, ὃς ἀπεστάλη κατὰ τὸ ἀνθρώπινον εἰς τοὺς Ἰουδαίους, καλῶν αὐτοὺς εἰς τὴν ῥηθεῖσαν ἀπόλαυσιν, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ — πάντες. Από μιᾶς συνθήκης, τουτέστιν, ἅμα, κοινῶς. Ο πρώτος — ἐλθεῖν. Αἱ διάφοροι προφάσεις οὐδὲν ἕτερον' ὑποφαίνουσιν, ἢ τὰ διάφορα πάθη, δι' & τῆς εἰρημένης ἀπολαύσεως ἐστερήθησαν· ὁ μὲν γὰρ τῷδε κεκρατημένος, ἕτερος δὲ τῷδε, καὶ ἄλλος τῷδε, παρώσατο τὸ Εὐαγγέλιον, δι' οὗ τυχεῖν ταύτης ἐξῆν, ὡς ἐναντίον ταῖς προαιρέσεσιν αὐτῶν. Τὸ δὲ ἐρωτῶ σε, νῦν ἀντὶ τοῦ, παρακαλῶ σε, τέθει ται καθὼς καὶ ἐν διαφόροις τόποις παραδεδώ καμεν. [Τινές δὲ ἀγρὸν μὲν λέγουσι τὴν φιλοκτημο † Universorum Creator et Pater Deus magnant fccit canam, lioc est dispensationem evangelican, ad quam omnes convenirent. Cœnam autem vocat, non prandium, quia in postremis temporibus et ad vesperam sæculi. Paravit ergo peccatorum depositionem, Spiritus sancti participationem, adoptionis splendorem, regnum coelorum ac va ticinia Evangeliorum. Vers. 17. Ει — omnia, Servum Patris dicit sc ipsum, eo quod servi formam acceperit; non tamen simpliciter servum, sed cumn articulo, servum illum, qui secundum humanitatem ad Judæos missus est, ut eos ad prædictam fruitionem vocaret per Evangelium Vers. 18. Ει omnes. Από μιᾶς, ab un, puta, pactione vel fædere: hoc est, in unum et conumuniter (nos simul vertimus). Vers. 18. Prinus Vers. 20. venire. Diverse excusationes nihil aliud indicant, quam varios animi morbos et affectiones, propter quas dicta fruitione privati sunt; nam hic quidem ista delemus, alter autem illa, tertius vero alia, Evangelium repulerunt (q), per quod hanc oportebat assequi fruitionem, tanquam propositis et electionibus suis contrarium. Εt hic έρωτῶ, non interrogo significat, sed obsecro. + Nonnulli vero agrum quidem dicunt, studium σάνην· ζεύγη δὲ βοῶν, τὴν σωματικὴν φιλεργίαν. possessionum; juga boum autem, strenuitatem γυναίκα δὲ, τὴν φιληδονίαν.] Καὶ — ταῦτα. Τοῦτο εἶπεν, οὐχ ὡς ἀγνοοῦντος corporalem; mulierem vero, propensionem ad voluptates. Vers. 21. Ει hæc. Hæc dixit, non quod pa- Matth. xxii, 4. Ita codex A, etiam in textn. Τὴν ἀπόλαυσιν. Variæ lectiones et notæ. Nec hoc mei codices agnoscunt. Similia habet Theophyl. p. 436. Δ. (p) Quam nesciat. Redde:Sine discrimine autem cænam eam nunc appellavit. Nam ut mox docet. alibi vocavit prandium E:go άδιαφόρως usus est vocabulo δείπνου οἱ ἀρίστου. Forte, quia reddit, Παρώσαντο. Β. Interpres hic quædam omisit. Hæc uterque in margine. Uentenius non habet. quod finem nescial. invenit αδιάφθορον. (q) Repulerunt. Magis perspicuum erit, si repu terunt ponatur post fruitionem.

CAP. XIV. ΚΕΦ. ΝΔ'. Περὶ τῶν καλουμένων ἐν τῷ δείπνῳ. ριος διὰ τοὺς ποιοῦντας τοῦτο εἰς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ rantur, quod demonstravit Dominus per cos qui ἐνδεεῖς καὶ ἀναπήρους, παρ' ὧν οὐκ ἔστιν ἀνταπό hoc faciunt erga infirmos et indigentes ac mutilos, δοσις, οἷς ὁ Θεὸς ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι ἀποδοῦναι a quibus non est retributio, quibus Deus in futura μισθὸν ἐπηγγείλατο. vita se daturum esse mercedem pollicitus est. CAP. LIV. De invitatis ad cœnam. Vers. 15. Cumque hæc audisset. Vers. 16. multos. Parabolam subinfert, ut ostendat, quod nullus qui ci non obedierit, fructur regno Dei. llominem itaque vocavit Deum et Patrem, tanquam humanum ac hominum amatorem. Conam vero magnam, ineffabilem regni Dei fruitionem, quam ideo cœnam vocavit, quod finem nescial (p). Nam quinquagesimo primo juxta Matthæum capite prandium appellavit. Et vocuvit multos, puta duodecim tribus Israel; ipse enim ante omnes gentes vocatæ erant, atpote populus a Deo electus. Ακούσας δέ τις - πολλούς. Εξυφαίνει παραβολὴν ἐμφαίνουσαν, ὅτι οὐδεὶς τῶν μὴ πειθομένων αὐτῷ ἀπολαύσει τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄνε θρωπον μὲν προσηγόρευσε τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὡς φιλάνθρωπον· δεῖπνον δὲ μέγαν τὴν ἀνέκτ φραστον ἀπόλαυσιν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀδιαφόρως δὲ νῦν δεῖπνον ταύτην εἶπεν. Ἐν τῷ πεντ τηκοστῷ γὰρ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἄριστον αὐτὴν ὠνόμασεν. Εκάλεσε δὲ πολλοὺς, ἤγουν, τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Αὗται γὰρ πρὸ πάντων τῶν ἐθνῶν ἦσαν κεκλημέναι ὡς λαός ἐξαίρετος τοῦ Θεοῦ. † † Ὁ τῶν ὅλων Δημιουργὸς καὶ Πατὴρ Θεός δεῖπνον μέγα ἐποίησε, τουτέστιν, εὐαγγελικήν οικονομίαν, ἵνα πάντες πρὸς αὐτὴν συνέρχωνται. Δεῖπνον δὲ καλεῖ, οὐκ ἄριστον, ὅτι ἐν ἐσχάτοις και ροῖς καὶ οἷον ἐπὶ δυσμαῖς τοῦ αἰῶνος. Ητοίμασιν οὖν ἁμαρτημάτων ἀπόθεσιν, Πνεύματος ἁγίου μεθεξιν, υιοθεσίας δόξαν, βασιλείαν οὐρανῶν καὶ προφητείας Εὐαγγελίων. Καὶ πάντα. Δοῦλον τοῦ Πατρὸς ἑαυτὸν λέγει, ὡς μορφὴν δούλου λαβόντα, ὃς ἀπεστάλη κατὰ τὸ ἀνθρώπινον εἰς τοὺς Ἰουδαίους, καλῶν αὐτοὺς εἰς τὴν ῥηθεῖσαν ἀπόλαυσιν, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ — πάντες. Από μιᾶς συνθήκης, τουτέστιν, ἅμα, κοινῶς. Ο πρώτος — ἐλθεῖν. Αἱ διάφοροι προφάσεις οὐδὲν ἕτερον' ὑποφαίνουσιν, ἢ τὰ διάφορα πάθη, δι' & τῆς εἰρημένης ἀπολαύσεως ἐστερήθησαν· ὁ μὲν γὰρ τῷδε κεκρατημένος, ἕτερος δὲ τῷδε, καὶ ἄλλος τῷδε, παρώσατο τὸ Εὐαγγέλιον, δι' οὗ τυχεῖν ταύτης ἐξῆν, ὡς ἐναντίον ταῖς προαιρέσεσιν αὐτῶν. Τὸ δὲ ἐρωτῶ σε, νῦν ἀντὶ τοῦ, παρακαλῶ σε, τέθει ται καθὼς καὶ ἐν διαφόροις τόποις παραδεδώ καμεν. [Τινές δὲ ἀγρὸν μὲν λέγουσι τὴν φιλοκτημο † Universorum Creator et Pater Deus magnant fccit canam, lioc est dispensationem evangelican, ad quam omnes convenirent. Cœnam autem vocat, non prandium, quia in postremis temporibus et ad vesperam sæculi. Paravit ergo peccatorum depositionem, Spiritus sancti participationem, adoptionis splendorem, regnum coelorum ac va ticinia Evangeliorum. Vers. 17. Ει — omnia, Servum Patris dicit sc ipsum, eo quod servi formam acceperit; non tamen simpliciter servum, sed cumn articulo, servum illum, qui secundum humanitatem ad Judæos missus est, ut eos ad prædictam fruitionem vocaret per Evangelium Vers. 18. Ει omnes. Από μιᾶς, ab un, puta, pactione vel fædere: hoc est, in unum et conumuniter (nos simul vertimus). Vers. 18. Prinus Vers. 20. venire. Diverse excusationes nihil aliud indicant, quam varios animi morbos et affectiones, propter quas dicta fruitione privati sunt; nam hic quidem ista delemus, alter autem illa, tertius vero alia, Evangelium repulerunt (q), per quod hanc oportebat assequi fruitionem, tanquam propositis et electionibus suis contrarium. Εt hic έρωτῶ, non interrogo significat, sed obsecro. + Nonnulli vero agrum quidem dicunt, studium σάνην· ζεύγη δὲ βοῶν, τὴν σωματικὴν φιλεργίαν. possessionum; juga boum autem, strenuitatem γυναίκα δὲ, τὴν φιληδονίαν.] Καὶ — ταῦτα. Τοῦτο εἶπεν, οὐχ ὡς ἀγνοοῦντος corporalem; mulierem vero, propensionem ad voluptates. Vers. 21. Ει hæc. Hæc dixit, non quod pa- Matth. xxii, 4. Ita codex A, etiam in textn. Τὴν ἀπόλαυσιν. Variæ lectiones et notæ. Nec hoc mei codices agnoscunt. Similia habet Theophyl. p. 436. Δ. (p) Quam nesciat. Redde:Sine discrimine autem cænam eam nunc appellavit. Nam ut mox docet. alibi vocavit prandium E:go άδιαφόρως usus est vocabulo δείπνου οἱ ἀρίστου. Forte, quia reddit, Παρώσαντο. Β. Interpres hic quædam omisit. Hæc uterque in margine. Uentenius non habet. quod finem nescial. invenit αδιάφθορον. (q) Repulerunt. Magis perspicuum erit, si repu terunt ponatur post fruitionem.

CAP. XIV. ΚΕΦ. ΝΔ'. Περὶ τῶν καλουμένων ἐν τῷ δείπνῳ. ριος διὰ τοὺς ποιοῦντας τοῦτο εἰς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ rantur, quod demonstravit Dominus per cos qui ἐνδεεῖς καὶ ἀναπήρους, παρ' ὧν οὐκ ἔστιν ἀνταπό hoc faciunt erga infirmos et indigentes ac mutilos, δοσις, οἷς ὁ Θεὸς ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι ἀποδοῦναι a quibus non est retributio, quibus Deus in futura μισθὸν ἐπηγγείλατο. vita se daturum esse mercedem pollicitus est. CAP. LIV. De invitatis ad cœnam. Vers. 15. Cumque hæc audisset. Vers. 16. multos. Parabolam subinfert, ut ostendat, quod nullus qui ci non obedierit, fructur regno Dei. llominem itaque vocavit Deum et Patrem, tanquam humanum ac hominum amatorem. Conam vero magnam, ineffabilem regni Dei fruitionem, quam ideo cœnam vocavit, quod finem nescial (p). Nam quinquagesimo primo juxta Matthæum capite prandium appellavit. Et vocuvit multos, puta duodecim tribus Israel; ipse enim ante omnes gentes vocatæ erant, atpote populus a Deo electus. Ακούσας δέ τις - πολλούς. Εξυφαίνει παραβολὴν ἐμφαίνουσαν, ὅτι οὐδεὶς τῶν μὴ πειθομένων αὐτῷ ἀπολαύσει τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἄνε θρωπον μὲν προσηγόρευσε τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, ὡς φιλάνθρωπον· δεῖπνον δὲ μέγαν τὴν ἀνέκτ φραστον ἀπόλαυσιν τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Ἀδιαφόρως δὲ νῦν δεῖπνον ταύτην εἶπεν. Ἐν τῷ πεντ τηκοστῷ γὰρ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἄριστον αὐτὴν ὠνόμασεν. Εκάλεσε δὲ πολλοὺς, ἤγουν, τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ. Αὗται γὰρ πρὸ πάντων τῶν ἐθνῶν ἦσαν κεκλημέναι ὡς λαός ἐξαίρετος τοῦ Θεοῦ. † † Ὁ τῶν ὅλων Δημιουργὸς καὶ Πατὴρ Θεός δεῖπνον μέγα ἐποίησε, τουτέστιν, εὐαγγελικήν οικονομίαν, ἵνα πάντες πρὸς αὐτὴν συνέρχωνται. Δεῖπνον δὲ καλεῖ, οὐκ ἄριστον, ὅτι ἐν ἐσχάτοις και ροῖς καὶ οἷον ἐπὶ δυσμαῖς τοῦ αἰῶνος. Ητοίμασιν οὖν ἁμαρτημάτων ἀπόθεσιν, Πνεύματος ἁγίου μεθεξιν, υιοθεσίας δόξαν, βασιλείαν οὐρανῶν καὶ προφητείας Εὐαγγελίων. Καὶ πάντα. Δοῦλον τοῦ Πατρὸς ἑαυτὸν λέγει, ὡς μορφὴν δούλου λαβόντα, ὃς ἀπεστάλη κατὰ τὸ ἀνθρώπινον εἰς τοὺς Ἰουδαίους, καλῶν αὐτοὺς εἰς τὴν ῥηθεῖσαν ἀπόλαυσιν, διὰ τοῦ Εὐαγγελίου. Καὶ — πάντες. Από μιᾶς συνθήκης, τουτέστιν, ἅμα, κοινῶς. Ο πρώτος — ἐλθεῖν. Αἱ διάφοροι προφάσεις οὐδὲν ἕτερον' ὑποφαίνουσιν, ἢ τὰ διάφορα πάθη, δι' & τῆς εἰρημένης ἀπολαύσεως ἐστερήθησαν· ὁ μὲν γὰρ τῷδε κεκρατημένος, ἕτερος δὲ τῷδε, καὶ ἄλλος τῷδε, παρώσατο τὸ Εὐαγγέλιον, δι' οὗ τυχεῖν ταύτης ἐξῆν, ὡς ἐναντίον ταῖς προαιρέσεσιν αὐτῶν. Τὸ δὲ ἐρωτῶ σε, νῦν ἀντὶ τοῦ, παρακαλῶ σε, τέθει ται καθὼς καὶ ἐν διαφόροις τόποις παραδεδώ καμεν. [Τινές δὲ ἀγρὸν μὲν λέγουσι τὴν φιλοκτημο † Universorum Creator et Pater Deus magnant fccit canam, lioc est dispensationem evangelican, ad quam omnes convenirent. Cœnam autem vocat, non prandium, quia in postremis temporibus et ad vesperam sæculi. Paravit ergo peccatorum depositionem, Spiritus sancti participationem, adoptionis splendorem, regnum coelorum ac va ticinia Evangeliorum. Vers. 17. Ει — omnia, Servum Patris dicit sc ipsum, eo quod servi formam acceperit; non tamen simpliciter servum, sed cumn articulo, servum illum, qui secundum humanitatem ad Judæos missus est, ut eos ad prædictam fruitionem vocaret per Evangelium Vers. 18. Ει omnes. Από μιᾶς, ab un, puta, pactione vel fædere: hoc est, in unum et conumuniter (nos simul vertimus). Vers. 18. Prinus Vers. 20. venire. Diverse excusationes nihil aliud indicant, quam varios animi morbos et affectiones, propter quas dicta fruitione privati sunt; nam hic quidem ista delemus, alter autem illa, tertius vero alia, Evangelium repulerunt (q), per quod hanc oportebat assequi fruitionem, tanquam propositis et electionibus suis contrarium. Εt hic έρωτῶ, non interrogo significat, sed obsecro. + Nonnulli vero agrum quidem dicunt, studium σάνην· ζεύγη δὲ βοῶν, τὴν σωματικὴν φιλεργίαν. possessionum; juga boum autem, strenuitatem γυναίκα δὲ, τὴν φιληδονίαν.] Καὶ — ταῦτα. Τοῦτο εἶπεν, οὐχ ὡς ἀγνοοῦντος corporalem; mulierem vero, propensionem ad voluptates. Vers. 21. Ει hæc. Hæc dixit, non quod pa- Matth. xxii, 4. Ita codex A, etiam in textn. Τὴν ἀπόλαυσιν. Variæ lectiones et notæ. Nec hoc mei codices agnoscunt. Similia habet Theophyl. p. 436. Δ. (p) Quam nesciat. Redde:Sine discrimine autem cænam eam nunc appellavit. Nam ut mox docet. alibi vocavit prandium E:go άδιαφόρως usus est vocabulo δείπνου οἱ ἀρίστου. Forte, quia reddit, Παρώσαντο. Β. Interpres hic quædam omisit. Hæc uterque in margine. Uentenius non habet. quod finem nescial. invenit αδιάφθορον. (q) Repulerunt. Magis perspicuum erit, si repu terunt ponatur post fruitionem.

ter recusationem illorum ignoraret, sed propter τοῦ Πατρὸς τὴν παραίτησιν αὐτῶν, ἀλλὰ διὰ τὴν parabolæ consequentiam: moris enim iis est, qui ad vocandum aliquos emissi sunt, reverti ac renuntiare de illis. ἀκολουθίαν τῆς παραβολῆς. Καὶ γὰρ ἔθος τοῖς ἀπο στελλομένοις εἰς τὸ καλέσαι τινὰς ὑποστρέφειν καὶ ἀπαγγέλλειν περὶ αὐτῶν. Vers. 21. Tunc Τότε huc. Qui recusaverunt, erant pontifces et Scribe ac Pharisæi, et quique honoradiores populi: hi vero, qui loco illorum introducti sunt, communes et abjecti ac plebeii; qui judicantur a prioribus pauperes ac debiles, claudi et caci, utpote incompositi et indocti, qui potius Christo docenti obedierunt. Vel etiam de iis qui sensibilibus hujusmodi affectionibus erant obnoxii, intellige: qui ab eis liberati, per fidem introducti sunt ad dictam fruitionem. Η Pater igitur misit Filium, Filius vero apostolos. Dixit enim: Sicuti me misisti in mandum, ego eliam eos misi in mundum '. ὧδε. Ἐκεῖνοι μὲν οἱ παραιτησάμενοι ἦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίοι, καὶ ὅσοι τιμιώτεροι τοῦ πλήθους· οὗτοι δὲ, οἱ ἀντ᾽ ἐκείνων εἰσαγόμενοι, εἰσὶν οἱ κοινοὶ καὶ ἀγελαῖοι καὶ δημώδεις, πτωχοὶ καὶ ἀνάπηροι καὶ χωλοὶ καὶ τυ φλοὶ δοκοῦντες ἐκείνοις, ὡς ἀμαθεῖς καὶ ἀσύνεται, οἵτινες μᾶλλον ἐπείθοντο διδάσκοντι τῷ Χριστῷ. Η καὶ περὶ τῶν κατεχομένων τοιούτοις πάθεσιν αἰσθη τοῖς τοῦτο νόησον· 4, οι, τούτων ἀπαλλαγέντες, διὰ πίστεως εἰσήχθησαν εἰς τὴν προῤῥηθεῖσαν ἀπό λαυσιν. ['Ο μὲν οὖν Πατὴρ ἀπέστειλε τὸν Υἱόν· ὁ δὲ Υἱὸς τοὺς ἀποστόλους. Είρηκε γάρ· ὅτι Καθὼς ἐμὲ ἀπέστειλας εἰς τὸν κόσμον, κἀγὼ ἀπέστειλα αὐτ τοὺς εἰς τὸν κόσμον.] Vers. 22. Ει ait — est. Humanus ac benignus Καὶ εἶπεν — ἐστί. Φιλάνθρωπος ὁ λόγος, όπου sermo est, suggerens etiam de gentibus. μιμνήσκων καὶ περὶ τῶν ἐθνῶν. Vers. 95. Dixitque Καὶ εἶπεν intrare. Viæ sunt habi- - εἰσελθεῖν. Οδοί εἰσιν αἱ κατοικίαι tationes gentium, utpote non munitæ lege ac τῶν ἐθνῶν, ὡς μὴ τετειχισμένοι τῷ νόμῳ καὶ τῇ divina custodia, seu visitatione, sicut habitatio Επισκοπῇ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ ἡ τῶν Ἰουδαίων, καὶ Judzorum; vel tanquam a dæmonibus conculca. ὡς καταπεπατημέναι τοῖς δαίμοσιν· ὁμοίως δὲ καὶ ta. Similiter et sepes, tanquam peccatoruin φραγμοί, ὡς πεφραγμέναι ταῖς ἀκάνθαις τῆς ἁμαρτ spinis stipate; vel tanquam circuitum igne dig- τίας, καὶ ὡς πυρὸς ἄξιον περίβολον ἔχουσαι. num habentes. Cogi vero jussit eos, qui ex gentibus erant, non quod violentiam inferri preceperit, sed subindi- Ο cans, quod vehementiorem ac constantiorem adhiberi prædicationem eis oporteat, utpote fortiter a dzmonibus detentis, et in profundis erroris tenebris dormientibus. Vers. 23. Ut mea. Vult enim omnes introduci, propter immensas suæ bonitatis divitias. Vers. 24. Mico cœnam. Ut qui inobedientes fuerunt, ac vocationem sive prædicationem spreverunt. Ob bunc ergo sermonem tota parabola composita est, quemadmodum in principio ejus diximus. Vers. 25. 1bant pore. multi. Alio videlicet tem- Vers. 25. Ει conversus Vers. 26. esse discipulus. Sciens, ipsos quidem sequi velle, cum tamen vinculis amicitiæ ad hujusmodi personas retinerentur, manifeste protestatur, quod quisquis ad se per fidem venit, nec prædictas odit personas, cum ad dilectionem erga Deum sibi fuerint impedimento, et ad iter ad Christum: vel quod infideles sint, vel quod mundana sapiant, non potest ipsius esse discipulus. Siquidem qui illis obedit, Christo inobediens est; illi namque carnaliter eum vivere volunt, ipse vero spiritualiter eum conversari docet. Hono- • Joan. xvII, 18. 'Αναγκάσαι δὲ τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἐκέλευσεν, οὐ τὸ βιάζεσθαι παραγγέλλων, ἀλλ' ὑποδηλῶν, ὅτι χρή συντονώτερον ἐν τούτοις τὸ κήρυγμα ποιεῖν καὶ επιμονώτερον, ὡς ἰσχυρῶς ὑπὸ τῶν δαιμόνων κατε· χομένοις, καὶ ὑπὸ βαθεῖ σκότῳ τῆς ἀπάτης καθεύ βουσιν. "Ira μου. Βούλεται γὰρ πάντας εἰσαχθῆναι διὰ τὸν ἄπειρον πλοῦτον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος. Λέγω - δείπνου. Ὡς ἀπειθησάντων καὶ ἐξουδενωσάντων τὴν κλήσιν, ήτοι, τὸ κήρυγμα. Διὰ τοῦτον οὖν τὸν λόγον ἡ ὅλη παραβολὴ συνετέθη, καθὼς ἐν ἀρχῇ ταύτης εἰρήκαμεν. Συνεπορεύοντο — πολλοί. Εν ἑτέρῳ δηλονότι καιρῷ. Καὶ στραφείς - μαθητής εἶναι. Εἰδὼς αὐτ τοὺς θέλοντας μὲν ἀκολουθεῖν αὐτῷ, κατεχομένους δὲ τοῖς δεσμοῖς τῆς πρὸς τὰ δηλωθέντα πρόσωπα σχέσεως, διαμαρτύρεται φανερῶς, ὅτι ὅστις τῶν διὰ πίστεως ἐρχομένων πρὸς αὐτὸν οὐ μισεῖ τὰ εἰσ ρημένα πρόσωπα, ὅταν ἐμποδίζωσι πρὸς τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπην καὶ πρὸς τὴν κατὰ Χριστὸν πορείαν, ἢ ἄπιστοι ὄντες, ή κοσμικά φρονοῦντες, οὐ δύναται αὐτοῦ μαθητής είναι. Πειθέμενος γὰρ ἐκείνοις, ἀπειθήσει αὐτῷ, διότι αὐτοὶ μὲν σαρκικῶς βιοῦν αὐτὸν θέλουσιν, αὐτὸς δὲ πνευματικῶς αὐτὴν πολιVariæ lectiones et notæ. Hæc uterque in margine. Hent nius non agnoscit. Στραφεί; non expressit Hentenius.

ter recusationem illorum ignoraret, sed propter τοῦ Πατρὸς τὴν παραίτησιν αὐτῶν, ἀλλὰ διὰ τὴν parabolæ consequentiam: moris enim iis est, qui ad vocandum aliquos emissi sunt, reverti ac renuntiare de illis. ἀκολουθίαν τῆς παραβολῆς. Καὶ γὰρ ἔθος τοῖς ἀπο στελλομένοις εἰς τὸ καλέσαι τινὰς ὑποστρέφειν καὶ ἀπαγγέλλειν περὶ αὐτῶν. Vers. 21. Tunc Τότε huc. Qui recusaverunt, erant pontifces et Scribe ac Pharisæi, et quique honoradiores populi: hi vero, qui loco illorum introducti sunt, communes et abjecti ac plebeii; qui judicantur a prioribus pauperes ac debiles, claudi et caci, utpote incompositi et indocti, qui potius Christo docenti obedierunt. Vel etiam de iis qui sensibilibus hujusmodi affectionibus erant obnoxii, intellige: qui ab eis liberati, per fidem introducti sunt ad dictam fruitionem. Η Pater igitur misit Filium, Filius vero apostolos. Dixit enim: Sicuti me misisti in mandum, ego eliam eos misi in mundum '. ὧδε. Ἐκεῖνοι μὲν οἱ παραιτησάμενοι ἦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίοι, καὶ ὅσοι τιμιώτεροι τοῦ πλήθους· οὗτοι δὲ, οἱ ἀντ᾽ ἐκείνων εἰσαγόμενοι, εἰσὶν οἱ κοινοὶ καὶ ἀγελαῖοι καὶ δημώδεις, πτωχοὶ καὶ ἀνάπηροι καὶ χωλοὶ καὶ τυ φλοὶ δοκοῦντες ἐκείνοις, ὡς ἀμαθεῖς καὶ ἀσύνεται, οἵτινες μᾶλλον ἐπείθοντο διδάσκοντι τῷ Χριστῷ. Η καὶ περὶ τῶν κατεχομένων τοιούτοις πάθεσιν αἰσθη τοῖς τοῦτο νόησον· 4, οι, τούτων ἀπαλλαγέντες, διὰ πίστεως εἰσήχθησαν εἰς τὴν προῤῥηθεῖσαν ἀπό λαυσιν. ['Ο μὲν οὖν Πατὴρ ἀπέστειλε τὸν Υἱόν· ὁ δὲ Υἱὸς τοὺς ἀποστόλους. Είρηκε γάρ· ὅτι Καθὼς ἐμὲ ἀπέστειλας εἰς τὸν κόσμον, κἀγὼ ἀπέστειλα αὐτ τοὺς εἰς τὸν κόσμον.] Vers. 22. Ει ait — est. Humanus ac benignus Καὶ εἶπεν — ἐστί. Φιλάνθρωπος ὁ λόγος, όπου sermo est, suggerens etiam de gentibus. μιμνήσκων καὶ περὶ τῶν ἐθνῶν. Vers. 95. Dixitque Καὶ εἶπεν intrare. Viæ sunt habi- - εἰσελθεῖν. Οδοί εἰσιν αἱ κατοικίαι tationes gentium, utpote non munitæ lege ac τῶν ἐθνῶν, ὡς μὴ τετειχισμένοι τῷ νόμῳ καὶ τῇ divina custodia, seu visitatione, sicut habitatio Επισκοπῇ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ ἡ τῶν Ἰουδαίων, καὶ Judzorum; vel tanquam a dæmonibus conculca. ὡς καταπεπατημέναι τοῖς δαίμοσιν· ὁμοίως δὲ καὶ ta. Similiter et sepes, tanquam peccatoruin φραγμοί, ὡς πεφραγμέναι ταῖς ἀκάνθαις τῆς ἁμαρτ spinis stipate; vel tanquam circuitum igne dig- τίας, καὶ ὡς πυρὸς ἄξιον περίβολον ἔχουσαι. num habentes. Cogi vero jussit eos, qui ex gentibus erant, non quod violentiam inferri preceperit, sed subindi- Ο cans, quod vehementiorem ac constantiorem adhiberi prædicationem eis oporteat, utpote fortiter a dzmonibus detentis, et in profundis erroris tenebris dormientibus. Vers. 23. Ut mea. Vult enim omnes introduci, propter immensas suæ bonitatis divitias. Vers. 24. Mico cœnam. Ut qui inobedientes fuerunt, ac vocationem sive prædicationem spreverunt. Ob bunc ergo sermonem tota parabola composita est, quemadmodum in principio ejus diximus. Vers. 25. 1bant pore. multi. Alio videlicet tem- Vers. 25. Ει conversus Vers. 26. esse discipulus. Sciens, ipsos quidem sequi velle, cum tamen vinculis amicitiæ ad hujusmodi personas retinerentur, manifeste protestatur, quod quisquis ad se per fidem venit, nec prædictas odit personas, cum ad dilectionem erga Deum sibi fuerint impedimento, et ad iter ad Christum: vel quod infideles sint, vel quod mundana sapiant, non potest ipsius esse discipulus. Siquidem qui illis obedit, Christo inobediens est; illi namque carnaliter eum vivere volunt, ipse vero spiritualiter eum conversari docet. Hono- • Joan. xvII, 18. 'Αναγκάσαι δὲ τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἐκέλευσεν, οὐ τὸ βιάζεσθαι παραγγέλλων, ἀλλ' ὑποδηλῶν, ὅτι χρή συντονώτερον ἐν τούτοις τὸ κήρυγμα ποιεῖν καὶ επιμονώτερον, ὡς ἰσχυρῶς ὑπὸ τῶν δαιμόνων κατε· χομένοις, καὶ ὑπὸ βαθεῖ σκότῳ τῆς ἀπάτης καθεύ βουσιν. "Ira μου. Βούλεται γὰρ πάντας εἰσαχθῆναι διὰ τὸν ἄπειρον πλοῦτον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος. Λέγω - δείπνου. Ὡς ἀπειθησάντων καὶ ἐξουδενωσάντων τὴν κλήσιν, ήτοι, τὸ κήρυγμα. Διὰ τοῦτον οὖν τὸν λόγον ἡ ὅλη παραβολὴ συνετέθη, καθὼς ἐν ἀρχῇ ταύτης εἰρήκαμεν. Συνεπορεύοντο — πολλοί. Εν ἑτέρῳ δηλονότι καιρῷ. Καὶ στραφείς - μαθητής εἶναι. Εἰδὼς αὐτ τοὺς θέλοντας μὲν ἀκολουθεῖν αὐτῷ, κατεχομένους δὲ τοῖς δεσμοῖς τῆς πρὸς τὰ δηλωθέντα πρόσωπα σχέσεως, διαμαρτύρεται φανερῶς, ὅτι ὅστις τῶν διὰ πίστεως ἐρχομένων πρὸς αὐτὸν οὐ μισεῖ τὰ εἰσ ρημένα πρόσωπα, ὅταν ἐμποδίζωσι πρὸς τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπην καὶ πρὸς τὴν κατὰ Χριστὸν πορείαν, ἢ ἄπιστοι ὄντες, ή κοσμικά φρονοῦντες, οὐ δύναται αὐτοῦ μαθητής είναι. Πειθέμενος γὰρ ἐκείνοις, ἀπειθήσει αὐτῷ, διότι αὐτοὶ μὲν σαρκικῶς βιοῦν αὐτὸν θέλουσιν, αὐτὸς δὲ πνευματικῶς αὐτὴν πολιVariæ lectiones et notæ. Hæc uterque in margine. Hent nius non agnoscit. Στραφεί; non expressit Hentenius.

ter recusationem illorum ignoraret, sed propter τοῦ Πατρὸς τὴν παραίτησιν αὐτῶν, ἀλλὰ διὰ τὴν parabolæ consequentiam: moris enim iis est, qui ad vocandum aliquos emissi sunt, reverti ac renuntiare de illis. ἀκολουθίαν τῆς παραβολῆς. Καὶ γὰρ ἔθος τοῖς ἀπο στελλομένοις εἰς τὸ καλέσαι τινὰς ὑποστρέφειν καὶ ἀπαγγέλλειν περὶ αὐτῶν. Vers. 21. Tunc Τότε huc. Qui recusaverunt, erant pontifces et Scribe ac Pharisæi, et quique honoradiores populi: hi vero, qui loco illorum introducti sunt, communes et abjecti ac plebeii; qui judicantur a prioribus pauperes ac debiles, claudi et caci, utpote incompositi et indocti, qui potius Christo docenti obedierunt. Vel etiam de iis qui sensibilibus hujusmodi affectionibus erant obnoxii, intellige: qui ab eis liberati, per fidem introducti sunt ad dictam fruitionem. Η Pater igitur misit Filium, Filius vero apostolos. Dixit enim: Sicuti me misisti in mandum, ego eliam eos misi in mundum '. ὧδε. Ἐκεῖνοι μὲν οἱ παραιτησάμενοι ἦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίοι, καὶ ὅσοι τιμιώτεροι τοῦ πλήθους· οὗτοι δὲ, οἱ ἀντ᾽ ἐκείνων εἰσαγόμενοι, εἰσὶν οἱ κοινοὶ καὶ ἀγελαῖοι καὶ δημώδεις, πτωχοὶ καὶ ἀνάπηροι καὶ χωλοὶ καὶ τυ φλοὶ δοκοῦντες ἐκείνοις, ὡς ἀμαθεῖς καὶ ἀσύνεται, οἵτινες μᾶλλον ἐπείθοντο διδάσκοντι τῷ Χριστῷ. Η καὶ περὶ τῶν κατεχομένων τοιούτοις πάθεσιν αἰσθη τοῖς τοῦτο νόησον· 4, οι, τούτων ἀπαλλαγέντες, διὰ πίστεως εἰσήχθησαν εἰς τὴν προῤῥηθεῖσαν ἀπό λαυσιν. ['Ο μὲν οὖν Πατὴρ ἀπέστειλε τὸν Υἱόν· ὁ δὲ Υἱὸς τοὺς ἀποστόλους. Είρηκε γάρ· ὅτι Καθὼς ἐμὲ ἀπέστειλας εἰς τὸν κόσμον, κἀγὼ ἀπέστειλα αὐτ τοὺς εἰς τὸν κόσμον.] Vers. 22. Ει ait — est. Humanus ac benignus Καὶ εἶπεν — ἐστί. Φιλάνθρωπος ὁ λόγος, όπου sermo est, suggerens etiam de gentibus. μιμνήσκων καὶ περὶ τῶν ἐθνῶν. Vers. 95. Dixitque Καὶ εἶπεν intrare. Viæ sunt habi- - εἰσελθεῖν. Οδοί εἰσιν αἱ κατοικίαι tationes gentium, utpote non munitæ lege ac τῶν ἐθνῶν, ὡς μὴ τετειχισμένοι τῷ νόμῳ καὶ τῇ divina custodia, seu visitatione, sicut habitatio Επισκοπῇ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ ἡ τῶν Ἰουδαίων, καὶ Judzorum; vel tanquam a dæmonibus conculca. ὡς καταπεπατημέναι τοῖς δαίμοσιν· ὁμοίως δὲ καὶ ta. Similiter et sepes, tanquam peccatoruin φραγμοί, ὡς πεφραγμέναι ταῖς ἀκάνθαις τῆς ἁμαρτ spinis stipate; vel tanquam circuitum igne dig- τίας, καὶ ὡς πυρὸς ἄξιον περίβολον ἔχουσαι. num habentes. Cogi vero jussit eos, qui ex gentibus erant, non quod violentiam inferri preceperit, sed subindi- Ο cans, quod vehementiorem ac constantiorem adhiberi prædicationem eis oporteat, utpote fortiter a dzmonibus detentis, et in profundis erroris tenebris dormientibus. Vers. 23. Ut mea. Vult enim omnes introduci, propter immensas suæ bonitatis divitias. Vers. 24. Mico cœnam. Ut qui inobedientes fuerunt, ac vocationem sive prædicationem spreverunt. Ob bunc ergo sermonem tota parabola composita est, quemadmodum in principio ejus diximus. Vers. 25. 1bant pore. multi. Alio videlicet tem- Vers. 25. Ει conversus Vers. 26. esse discipulus. Sciens, ipsos quidem sequi velle, cum tamen vinculis amicitiæ ad hujusmodi personas retinerentur, manifeste protestatur, quod quisquis ad se per fidem venit, nec prædictas odit personas, cum ad dilectionem erga Deum sibi fuerint impedimento, et ad iter ad Christum: vel quod infideles sint, vel quod mundana sapiant, non potest ipsius esse discipulus. Siquidem qui illis obedit, Christo inobediens est; illi namque carnaliter eum vivere volunt, ipse vero spiritualiter eum conversari docet. Hono- • Joan. xvII, 18. 'Αναγκάσαι δὲ τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἐκέλευσεν, οὐ τὸ βιάζεσθαι παραγγέλλων, ἀλλ' ὑποδηλῶν, ὅτι χρή συντονώτερον ἐν τούτοις τὸ κήρυγμα ποιεῖν καὶ επιμονώτερον, ὡς ἰσχυρῶς ὑπὸ τῶν δαιμόνων κατε· χομένοις, καὶ ὑπὸ βαθεῖ σκότῳ τῆς ἀπάτης καθεύ βουσιν. "Ira μου. Βούλεται γὰρ πάντας εἰσαχθῆναι διὰ τὸν ἄπειρον πλοῦτον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος. Λέγω - δείπνου. Ὡς ἀπειθησάντων καὶ ἐξουδενωσάντων τὴν κλήσιν, ήτοι, τὸ κήρυγμα. Διὰ τοῦτον οὖν τὸν λόγον ἡ ὅλη παραβολὴ συνετέθη, καθὼς ἐν ἀρχῇ ταύτης εἰρήκαμεν. Συνεπορεύοντο — πολλοί. Εν ἑτέρῳ δηλονότι καιρῷ. Καὶ στραφείς - μαθητής εἶναι. Εἰδὼς αὐτ τοὺς θέλοντας μὲν ἀκολουθεῖν αὐτῷ, κατεχομένους δὲ τοῖς δεσμοῖς τῆς πρὸς τὰ δηλωθέντα πρόσωπα σχέσεως, διαμαρτύρεται φανερῶς, ὅτι ὅστις τῶν διὰ πίστεως ἐρχομένων πρὸς αὐτὸν οὐ μισεῖ τὰ εἰσ ρημένα πρόσωπα, ὅταν ἐμποδίζωσι πρὸς τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπην καὶ πρὸς τὴν κατὰ Χριστὸν πορείαν, ἢ ἄπιστοι ὄντες, ή κοσμικά φρονοῦντες, οὐ δύναται αὐτοῦ μαθητής είναι. Πειθέμενος γὰρ ἐκείνοις, ἀπειθήσει αὐτῷ, διότι αὐτοὶ μὲν σαρκικῶς βιοῦν αὐτὸν θέλουσιν, αὐτὸς δὲ πνευματικῶς αὐτὴν πολιVariæ lectiones et notæ. Hæc uterque in margine. Hent nius non agnoscit. Στραφεί; non expressit Hentenius.

ter recusationem illorum ignoraret, sed propter τοῦ Πατρὸς τὴν παραίτησιν αὐτῶν, ἀλλὰ διὰ τὴν parabolæ consequentiam: moris enim iis est, qui ad vocandum aliquos emissi sunt, reverti ac renuntiare de illis. ἀκολουθίαν τῆς παραβολῆς. Καὶ γὰρ ἔθος τοῖς ἀπο στελλομένοις εἰς τὸ καλέσαι τινὰς ὑποστρέφειν καὶ ἀπαγγέλλειν περὶ αὐτῶν. Vers. 21. Tunc Τότε huc. Qui recusaverunt, erant pontifces et Scribe ac Pharisæi, et quique honoradiores populi: hi vero, qui loco illorum introducti sunt, communes et abjecti ac plebeii; qui judicantur a prioribus pauperes ac debiles, claudi et caci, utpote incompositi et indocti, qui potius Christo docenti obedierunt. Vel etiam de iis qui sensibilibus hujusmodi affectionibus erant obnoxii, intellige: qui ab eis liberati, per fidem introducti sunt ad dictam fruitionem. Η Pater igitur misit Filium, Filius vero apostolos. Dixit enim: Sicuti me misisti in mandum, ego eliam eos misi in mundum '. ὧδε. Ἐκεῖνοι μὲν οἱ παραιτησάμενοι ἦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ Γραμματεῖς καὶ Φαρισαίοι, καὶ ὅσοι τιμιώτεροι τοῦ πλήθους· οὗτοι δὲ, οἱ ἀντ᾽ ἐκείνων εἰσαγόμενοι, εἰσὶν οἱ κοινοὶ καὶ ἀγελαῖοι καὶ δημώδεις, πτωχοὶ καὶ ἀνάπηροι καὶ χωλοὶ καὶ τυ φλοὶ δοκοῦντες ἐκείνοις, ὡς ἀμαθεῖς καὶ ἀσύνεται, οἵτινες μᾶλλον ἐπείθοντο διδάσκοντι τῷ Χριστῷ. Η καὶ περὶ τῶν κατεχομένων τοιούτοις πάθεσιν αἰσθη τοῖς τοῦτο νόησον· 4, οι, τούτων ἀπαλλαγέντες, διὰ πίστεως εἰσήχθησαν εἰς τὴν προῤῥηθεῖσαν ἀπό λαυσιν. ['Ο μὲν οὖν Πατὴρ ἀπέστειλε τὸν Υἱόν· ὁ δὲ Υἱὸς τοὺς ἀποστόλους. Είρηκε γάρ· ὅτι Καθὼς ἐμὲ ἀπέστειλας εἰς τὸν κόσμον, κἀγὼ ἀπέστειλα αὐτ τοὺς εἰς τὸν κόσμον.] Vers. 22. Ει ait — est. Humanus ac benignus Καὶ εἶπεν — ἐστί. Φιλάνθρωπος ὁ λόγος, όπου sermo est, suggerens etiam de gentibus. μιμνήσκων καὶ περὶ τῶν ἐθνῶν. Vers. 95. Dixitque Καὶ εἶπεν intrare. Viæ sunt habi- - εἰσελθεῖν. Οδοί εἰσιν αἱ κατοικίαι tationes gentium, utpote non munitæ lege ac τῶν ἐθνῶν, ὡς μὴ τετειχισμένοι τῷ νόμῳ καὶ τῇ divina custodia, seu visitatione, sicut habitatio Επισκοπῇ τοῦ Θεοῦ, καθάπερ ἡ τῶν Ἰουδαίων, καὶ Judzorum; vel tanquam a dæmonibus conculca. ὡς καταπεπατημέναι τοῖς δαίμοσιν· ὁμοίως δὲ καὶ ta. Similiter et sepes, tanquam peccatoruin φραγμοί, ὡς πεφραγμέναι ταῖς ἀκάνθαις τῆς ἁμαρτ spinis stipate; vel tanquam circuitum igne dig- τίας, καὶ ὡς πυρὸς ἄξιον περίβολον ἔχουσαι. num habentes. Cogi vero jussit eos, qui ex gentibus erant, non quod violentiam inferri preceperit, sed subindi- Ο cans, quod vehementiorem ac constantiorem adhiberi prædicationem eis oporteat, utpote fortiter a dzmonibus detentis, et in profundis erroris tenebris dormientibus. Vers. 23. Ut mea. Vult enim omnes introduci, propter immensas suæ bonitatis divitias. Vers. 24. Mico cœnam. Ut qui inobedientes fuerunt, ac vocationem sive prædicationem spreverunt. Ob bunc ergo sermonem tota parabola composita est, quemadmodum in principio ejus diximus. Vers. 25. 1bant pore. multi. Alio videlicet tem- Vers. 25. Ει conversus Vers. 26. esse discipulus. Sciens, ipsos quidem sequi velle, cum tamen vinculis amicitiæ ad hujusmodi personas retinerentur, manifeste protestatur, quod quisquis ad se per fidem venit, nec prædictas odit personas, cum ad dilectionem erga Deum sibi fuerint impedimento, et ad iter ad Christum: vel quod infideles sint, vel quod mundana sapiant, non potest ipsius esse discipulus. Siquidem qui illis obedit, Christo inobediens est; illi namque carnaliter eum vivere volunt, ipse vero spiritualiter eum conversari docet. Hono- • Joan. xvII, 18. 'Αναγκάσαι δὲ τοὺς ἐξ ἐθνῶν ἐκέλευσεν, οὐ τὸ βιάζεσθαι παραγγέλλων, ἀλλ' ὑποδηλῶν, ὅτι χρή συντονώτερον ἐν τούτοις τὸ κήρυγμα ποιεῖν καὶ επιμονώτερον, ὡς ἰσχυρῶς ὑπὸ τῶν δαιμόνων κατε· χομένοις, καὶ ὑπὸ βαθεῖ σκότῳ τῆς ἀπάτης καθεύ βουσιν. "Ira μου. Βούλεται γὰρ πάντας εἰσαχθῆναι διὰ τὸν ἄπειρον πλοῦτον τῆς αὐτοῦ ἀγαθότητος. Λέγω - δείπνου. Ὡς ἀπειθησάντων καὶ ἐξουδενωσάντων τὴν κλήσιν, ήτοι, τὸ κήρυγμα. Διὰ τοῦτον οὖν τὸν λόγον ἡ ὅλη παραβολὴ συνετέθη, καθὼς ἐν ἀρχῇ ταύτης εἰρήκαμεν. Συνεπορεύοντο — πολλοί. Εν ἑτέρῳ δηλονότι καιρῷ. Καὶ στραφείς - μαθητής εἶναι. Εἰδὼς αὐτ τοὺς θέλοντας μὲν ἀκολουθεῖν αὐτῷ, κατεχομένους δὲ τοῖς δεσμοῖς τῆς πρὸς τὰ δηλωθέντα πρόσωπα σχέσεως, διαμαρτύρεται φανερῶς, ὅτι ὅστις τῶν διὰ πίστεως ἐρχομένων πρὸς αὐτὸν οὐ μισεῖ τὰ εἰσ ρημένα πρόσωπα, ὅταν ἐμποδίζωσι πρὸς τὴν εἰς Θεὸν ἀγάπην καὶ πρὸς τὴν κατὰ Χριστὸν πορείαν, ἢ ἄπιστοι ὄντες, ή κοσμικά φρονοῦντες, οὐ δύναται αὐτοῦ μαθητής είναι. Πειθέμενος γὰρ ἐκείνοις, ἀπειθήσει αὐτῷ, διότι αὐτοὶ μὲν σαρκικῶς βιοῦν αὐτὸν θέλουσιν, αὐτὸς δὲ πνευματικῶς αὐτὴν πολιVariæ lectiones et notæ. Hæc uterque in margine. Hent nius non agnoscit. Στραφεί; non expressit Hentenius.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XIV. τεύεσθαι διδάσκει. Τιμητέον μὲν καὶ πατέρα καὶ randi siquidem sunt pater et mater, verum Deus μητέρα· προτιμητέον δὲ αὐτῶν τὸν Θεόν. Διὰ τῶν γνησιωτέρων δὲ πᾶν πρόσωπον ἀγαπη τὸν ἐμφήνας, ἐπήγαγε καὶ τὸ μεῖζον, ὅτι καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, τουτέστι, καὶ τὸ ἑαυτοῦ θέλημα, ὅταν ἐναντίον εἴη τῷ θελήματι τοῦ Θεοῦ. Δεῖ γὰρ τὸν ἀληθῆ μαθητὴν τοῦ Χριστοῦ, ἀφιλόσαρκον καὶ ἀφιλόψυχον ἐν τοῖς πνευματικοῖς ἀγῶσιν ὑπάρχειν. Καὶ ὅστις — μου μαθητής. Οστις οὐ βαστάζει ἐπὶ μνήμης τὸν θάνατον αὐτοῦ. Διὰ τοῦ σταυροῦ γὰρ τὸν θάνατον ἐδήλωσε, διότι τότε θανάτου όργανον ἦν ὁ σταυρός, ὡς καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον λέλεκται. Οστις οὐ βαστάζει τὴν νέκρωσιν αὐτοῦ, λέγω δή, τὴν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, τὴν καθ᾿ ἡδονήν. Ἐπεὶ δὲ ἡ ἀπιτροπὴ τοῦ καθ᾿ ἡδονὴν βίου, τρόπον τινὰ προτροπή τίς ἐστιν εἰς ἐπίπονον πολιτείαν, παραμυθεῖται καὶ διδάσκει διὰ παραδείγματος, ὅτι χρὴ τὸν βουλόμενον εἶναι μαθητὴν αὐτοῦ, προπαρασκευάζειν ἑαυτὸν εἰς ὑπομονὴν παντὸς πειρασμοῦ. Γέγραπται γάρ· ΕΙ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν. prior illis in honore habendus est. Per propinquiores autem personas oinnem dileclam personam significavit. Addidit et quod majus est: adhuc autem et animam suam, hoc est, suam quoque ipsius voluntatem, ubi divinæ fuerit contraria voluntati. Oportet enim vere Christi discipulum in spiritualibus certaminibus, a carnis et animæ sive voluntatis amore penitus avelli. Vers. 27. Ει quisquis — meus discipulus. Quisquis non bajulat in memoria mortem suam; per crucem enim mortem significavit, quia tunc mortis instrumentum erat crux, sicut etiam tricesimo tertio juxta Mattheum capite dictum est. Quisquis non bajulat sui mortificationem, eam videlicet, quæ est carnis suæ adversus voluptates. Quia vero aversio vitæ a voluptatibus quodammodo conversio quædam est ad laboriosam conversationem, consolatur et docet per exemplum, quod oporteat eum qui vult ejus esse discipulus, præparare seipsum ad tolerantiam omnis tentationis. Scriptum est enim Siaccesseris, ut servias Domino, præpara animam tsam ad tentationem 10. ΚΕΦ. ΝΕ'. Παραβολὴ περὶ οἰκοδομῆς πύργου. Τις γὰρ — ἐκτελέσαι. Ωσπερ ὁ θέλων πύργον αἰσθητὸν οἰκοδομῆσαι, ὀφείλει πρῶτον μετρῆσαι τὴν ἐν χρήμασι δαπάνην· οὕτω καὶ ὁ θέλων πύργον νοητὸν οἰκοδομῆσαι, λέγω δή, σύμπηξιν ἀρετῶν, ὀφείλει πρῶτον μετρῆσαι τὴν ἐν πειρασμοῖς διάρκειαν, ἵνα προπαρασκευασμένος ὤν, όλον φέρῃ τούτους προσπίπτοντας. Εἶτα καὶ δι᾿ ἑτέρου παραδείγματος διεγείρει πρὸς καρτερίαν. "Η εἰς — ἐπ' αὐτόν; Ομοίως πάλιν, ὥσπερ ὁ βασιλεὺς, ὁ πορευόμενος εἰς πόλεμον, ὀφείλει προς βουλεύσασθαι· οὕτω καὶ οὗτος ὀφείλει προβουλεύσασθαι, εἰ δύναται μετὰ τῶν ὀλίγων ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου ἀντιπαρατάξασθαι τῷ Σατανά, τῷ μετὰ πολλῶν δαιμόνων καὶ μηχανῶν καὶ παθῶν ἔρχο μένῳ ἐπ' αὐτόν. Εἰ δὲ μήγε - τὰ πρὸς εἰρήνην.—Ερωτᾷ, ήγουν, παρακαλεῖ, αἰτεῖται τὰ πρὸς εἰρήνην. Ταῦτα δὲ προσέθηκεν, οὐ παραινῶν τοῖς μὴ δυναμένοις ἀπαντᾶν, εἰρηνεύειν μετὰ τοῦ Σατανᾶ· πῶς γὰρ τοῦ ἀνθρωποκτόνου καὶ ψυχολέθρου; ἀλλὰ τῇ ἀκο λουθία τοῦ παραδείγματος ἐχρήσατο, καθὼς καὶ ἀνωτέρω πεποίηκεν. Αμα δὲ καὶ εἰς ἐντροπὴν τῶν μετὰ τὸ μαθητευθῆναι χαυνουμένων. Καὶ τοῦτο γὰρ σχήμα λόγου, διεγείρον εἰς εὐανδρίαν, καθὸ καὶ λέγειν ειώθαμεν, ὅτι κρείττον μὴ ἄρξασθαι τοῦδε τοῦ πράγματος, ἢ ἀρξάμενον μὴ τελειῶσαι. Eccli. 11, 1. CAP. LV. Parabola de ædificatione turris. Vers. 28. Quis enim Vers. 50. consummare. Sicut is qui turrim sensibilem cupit difcare, debet primum sumptus pecuniarom numerare: ita quoque volens turrimn intellectualem difcare, puta virtutum compactionem, debel metiri primum sulfcientiam, quam habet ad tentationes, ut præparatus ferat facilius, cum inciderint. Deinde in alio exemplo ad tolerantiam excitat. Vers. 31. Aut quis-contra se. Pari quoque modo, quemadmodum rex ad prælium proficiscens, debet primum consultare, ita et hic primum consultare debet, an possit cum paucis Evangelii præceptis resistere Satanæ, cui cum multis dæmoniis et machinis ac affectionibus venit contra se. Vers. 32. Aliqui quæ pacis sunt. Rursum ipwrḍ significat precatur aut petit. Hæc autem addidit, non adhortans ut qui non possint occurrere, pacem ineant cum Satana: quonam enim modo id fieri potest, cum ille homines enecet, ac perdat animas? Sed exempli consequentia usus est, sicut etiam fecit superius: simul etiam ad confusionem eorum qui postquam facti sunt discipuli, emolliuntur. Nam et hic est modus loquendi ad generositatem excitans, quo dicere solemus: Melius est hoc vel illud facinus non inchoare, quam non perficere, posteaquam inchoaveris. Varia lectiones et notæ. Καὶ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα. Α. Τοῦ κατὰ Ματθαῖον cum Hentenio, re ita postulante, addidi. Ita enim exposuit ad Matth. xvs, Ita uterque, pro προπαρεσκευασμένος. Altel. A. Ka! omittit A.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XIV. τεύεσθαι διδάσκει. Τιμητέον μὲν καὶ πατέρα καὶ randi siquidem sunt pater et mater, verum Deus μητέρα· προτιμητέον δὲ αὐτῶν τὸν Θεόν. Διὰ τῶν γνησιωτέρων δὲ πᾶν πρόσωπον ἀγαπη τὸν ἐμφήνας, ἐπήγαγε καὶ τὸ μεῖζον, ὅτι καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, τουτέστι, καὶ τὸ ἑαυτοῦ θέλημα, ὅταν ἐναντίον εἴη τῷ θελήματι τοῦ Θεοῦ. Δεῖ γὰρ τὸν ἀληθῆ μαθητὴν τοῦ Χριστοῦ, ἀφιλόσαρκον καὶ ἀφιλόψυχον ἐν τοῖς πνευματικοῖς ἀγῶσιν ὑπάρχειν. Καὶ ὅστις — μου μαθητής. Οστις οὐ βαστάζει ἐπὶ μνήμης τὸν θάνατον αὐτοῦ. Διὰ τοῦ σταυροῦ γὰρ τὸν θάνατον ἐδήλωσε, διότι τότε θανάτου όργανον ἦν ὁ σταυρός, ὡς καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον λέλεκται. Οστις οὐ βαστάζει τὴν νέκρωσιν αὐτοῦ, λέγω δή, τὴν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, τὴν καθ᾿ ἡδονήν. Ἐπεὶ δὲ ἡ ἀπιτροπὴ τοῦ καθ᾿ ἡδονὴν βίου, τρόπον τινὰ προτροπή τίς ἐστιν εἰς ἐπίπονον πολιτείαν, παραμυθεῖται καὶ διδάσκει διὰ παραδείγματος, ὅτι χρὴ τὸν βουλόμενον εἶναι μαθητὴν αὐτοῦ, προπαρασκευάζειν ἑαυτὸν εἰς ὑπομονὴν παντὸς πειρασμοῦ. Γέγραπται γάρ· ΕΙ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν. prior illis in honore habendus est. Per propinquiores autem personas oinnem dileclam personam significavit. Addidit et quod majus est: adhuc autem et animam suam, hoc est, suam quoque ipsius voluntatem, ubi divinæ fuerit contraria voluntati. Oportet enim vere Christi discipulum in spiritualibus certaminibus, a carnis et animæ sive voluntatis amore penitus avelli. Vers. 27. Ει quisquis — meus discipulus. Quisquis non bajulat in memoria mortem suam; per crucem enim mortem significavit, quia tunc mortis instrumentum erat crux, sicut etiam tricesimo tertio juxta Mattheum capite dictum est. Quisquis non bajulat sui mortificationem, eam videlicet, quæ est carnis suæ adversus voluptates. Quia vero aversio vitæ a voluptatibus quodammodo conversio quædam est ad laboriosam conversationem, consolatur et docet per exemplum, quod oporteat eum qui vult ejus esse discipulus, præparare seipsum ad tolerantiam omnis tentationis. Scriptum est enim Siaccesseris, ut servias Domino, præpara animam tsam ad tentationem 10. ΚΕΦ. ΝΕ'. Παραβολὴ περὶ οἰκοδομῆς πύργου. Τις γὰρ — ἐκτελέσαι. Ωσπερ ὁ θέλων πύργον αἰσθητὸν οἰκοδομῆσαι, ὀφείλει πρῶτον μετρῆσαι τὴν ἐν χρήμασι δαπάνην· οὕτω καὶ ὁ θέλων πύργον νοητὸν οἰκοδομῆσαι, λέγω δή, σύμπηξιν ἀρετῶν, ὀφείλει πρῶτον μετρῆσαι τὴν ἐν πειρασμοῖς διάρκειαν, ἵνα προπαρασκευασμένος ὤν, όλον φέρῃ τούτους προσπίπτοντας. Εἶτα καὶ δι᾿ ἑτέρου παραδείγματος διεγείρει πρὸς καρτερίαν. "Η εἰς — ἐπ' αὐτόν; Ομοίως πάλιν, ὥσπερ ὁ βασιλεὺς, ὁ πορευόμενος εἰς πόλεμον, ὀφείλει προς βουλεύσασθαι· οὕτω καὶ οὗτος ὀφείλει προβουλεύσασθαι, εἰ δύναται μετὰ τῶν ὀλίγων ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου ἀντιπαρατάξασθαι τῷ Σατανά, τῷ μετὰ πολλῶν δαιμόνων καὶ μηχανῶν καὶ παθῶν ἔρχο μένῳ ἐπ' αὐτόν. Εἰ δὲ μήγε - τὰ πρὸς εἰρήνην.—Ερωτᾷ, ήγουν, παρακαλεῖ, αἰτεῖται τὰ πρὸς εἰρήνην. Ταῦτα δὲ προσέθηκεν, οὐ παραινῶν τοῖς μὴ δυναμένοις ἀπαντᾶν, εἰρηνεύειν μετὰ τοῦ Σατανᾶ· πῶς γὰρ τοῦ ἀνθρωποκτόνου καὶ ψυχολέθρου; ἀλλὰ τῇ ἀκο λουθία τοῦ παραδείγματος ἐχρήσατο, καθὼς καὶ ἀνωτέρω πεποίηκεν. Αμα δὲ καὶ εἰς ἐντροπὴν τῶν μετὰ τὸ μαθητευθῆναι χαυνουμένων. Καὶ τοῦτο γὰρ σχήμα λόγου, διεγείρον εἰς εὐανδρίαν, καθὸ καὶ λέγειν ειώθαμεν, ὅτι κρείττον μὴ ἄρξασθαι τοῦδε τοῦ πράγματος, ἢ ἀρξάμενον μὴ τελειῶσαι. Eccli. 11, 1. CAP. LV. Parabola de ædificatione turris. Vers. 28. Quis enim Vers. 50. consummare. Sicut is qui turrim sensibilem cupit difcare, debet primum sumptus pecuniarom numerare: ita quoque volens turrimn intellectualem difcare, puta virtutum compactionem, debel metiri primum sulfcientiam, quam habet ad tentationes, ut præparatus ferat facilius, cum inciderint. Deinde in alio exemplo ad tolerantiam excitat. Vers. 31. Aut quis-contra se. Pari quoque modo, quemadmodum rex ad prælium proficiscens, debet primum consultare, ita et hic primum consultare debet, an possit cum paucis Evangelii præceptis resistere Satanæ, cui cum multis dæmoniis et machinis ac affectionibus venit contra se. Vers. 32. Aliqui quæ pacis sunt. Rursum ipwrḍ significat precatur aut petit. Hæc autem addidit, non adhortans ut qui non possint occurrere, pacem ineant cum Satana: quonam enim modo id fieri potest, cum ille homines enecet, ac perdat animas? Sed exempli consequentia usus est, sicut etiam fecit superius: simul etiam ad confusionem eorum qui postquam facti sunt discipuli, emolliuntur. Nam et hic est modus loquendi ad generositatem excitans, quo dicere solemus: Melius est hoc vel illud facinus non inchoare, quam non perficere, posteaquam inchoaveris. Varia lectiones et notæ. Καὶ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα. Α. Τοῦ κατὰ Ματθαῖον cum Hentenio, re ita postulante, addidi. Ita enim exposuit ad Matth. xvs, Ita uterque, pro προπαρεσκευασμένος. Altel. A. Ka! omittit A.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XIV. τεύεσθαι διδάσκει. Τιμητέον μὲν καὶ πατέρα καὶ randi siquidem sunt pater et mater, verum Deus μητέρα· προτιμητέον δὲ αὐτῶν τὸν Θεόν. Διὰ τῶν γνησιωτέρων δὲ πᾶν πρόσωπον ἀγαπη τὸν ἐμφήνας, ἐπήγαγε καὶ τὸ μεῖζον, ὅτι καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, τουτέστι, καὶ τὸ ἑαυτοῦ θέλημα, ὅταν ἐναντίον εἴη τῷ θελήματι τοῦ Θεοῦ. Δεῖ γὰρ τὸν ἀληθῆ μαθητὴν τοῦ Χριστοῦ, ἀφιλόσαρκον καὶ ἀφιλόψυχον ἐν τοῖς πνευματικοῖς ἀγῶσιν ὑπάρχειν. Καὶ ὅστις — μου μαθητής. Οστις οὐ βαστάζει ἐπὶ μνήμης τὸν θάνατον αὐτοῦ. Διὰ τοῦ σταυροῦ γὰρ τὸν θάνατον ἐδήλωσε, διότι τότε θανάτου όργανον ἦν ὁ σταυρός, ὡς καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον λέλεκται. Οστις οὐ βαστάζει τὴν νέκρωσιν αὐτοῦ, λέγω δή, τὴν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, τὴν καθ᾿ ἡδονήν. Ἐπεὶ δὲ ἡ ἀπιτροπὴ τοῦ καθ᾿ ἡδονὴν βίου, τρόπον τινὰ προτροπή τίς ἐστιν εἰς ἐπίπονον πολιτείαν, παραμυθεῖται καὶ διδάσκει διὰ παραδείγματος, ὅτι χρὴ τὸν βουλόμενον εἶναι μαθητὴν αὐτοῦ, προπαρασκευάζειν ἑαυτὸν εἰς ὑπομονὴν παντὸς πειρασμοῦ. Γέγραπται γάρ· ΕΙ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν. prior illis in honore habendus est. Per propinquiores autem personas oinnem dileclam personam significavit. Addidit et quod majus est: adhuc autem et animam suam, hoc est, suam quoque ipsius voluntatem, ubi divinæ fuerit contraria voluntati. Oportet enim vere Christi discipulum in spiritualibus certaminibus, a carnis et animæ sive voluntatis amore penitus avelli. Vers. 27. Ει quisquis — meus discipulus. Quisquis non bajulat in memoria mortem suam; per crucem enim mortem significavit, quia tunc mortis instrumentum erat crux, sicut etiam tricesimo tertio juxta Mattheum capite dictum est. Quisquis non bajulat sui mortificationem, eam videlicet, quæ est carnis suæ adversus voluptates. Quia vero aversio vitæ a voluptatibus quodammodo conversio quædam est ad laboriosam conversationem, consolatur et docet per exemplum, quod oporteat eum qui vult ejus esse discipulus, præparare seipsum ad tolerantiam omnis tentationis. Scriptum est enim Siaccesseris, ut servias Domino, præpara animam tsam ad tentationem 10. ΚΕΦ. ΝΕ'. Παραβολὴ περὶ οἰκοδομῆς πύργου. Τις γὰρ — ἐκτελέσαι. Ωσπερ ὁ θέλων πύργον αἰσθητὸν οἰκοδομῆσαι, ὀφείλει πρῶτον μετρῆσαι τὴν ἐν χρήμασι δαπάνην· οὕτω καὶ ὁ θέλων πύργον νοητὸν οἰκοδομῆσαι, λέγω δή, σύμπηξιν ἀρετῶν, ὀφείλει πρῶτον μετρῆσαι τὴν ἐν πειρασμοῖς διάρκειαν, ἵνα προπαρασκευασμένος ὤν, όλον φέρῃ τούτους προσπίπτοντας. Εἶτα καὶ δι᾿ ἑτέρου παραδείγματος διεγείρει πρὸς καρτερίαν. "Η εἰς — ἐπ' αὐτόν; Ομοίως πάλιν, ὥσπερ ὁ βασιλεὺς, ὁ πορευόμενος εἰς πόλεμον, ὀφείλει προς βουλεύσασθαι· οὕτω καὶ οὗτος ὀφείλει προβουλεύσασθαι, εἰ δύναται μετὰ τῶν ὀλίγων ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου ἀντιπαρατάξασθαι τῷ Σατανά, τῷ μετὰ πολλῶν δαιμόνων καὶ μηχανῶν καὶ παθῶν ἔρχο μένῳ ἐπ' αὐτόν. Εἰ δὲ μήγε - τὰ πρὸς εἰρήνην.—Ερωτᾷ, ήγουν, παρακαλεῖ, αἰτεῖται τὰ πρὸς εἰρήνην. Ταῦτα δὲ προσέθηκεν, οὐ παραινῶν τοῖς μὴ δυναμένοις ἀπαντᾶν, εἰρηνεύειν μετὰ τοῦ Σατανᾶ· πῶς γὰρ τοῦ ἀνθρωποκτόνου καὶ ψυχολέθρου; ἀλλὰ τῇ ἀκο λουθία τοῦ παραδείγματος ἐχρήσατο, καθὼς καὶ ἀνωτέρω πεποίηκεν. Αμα δὲ καὶ εἰς ἐντροπὴν τῶν μετὰ τὸ μαθητευθῆναι χαυνουμένων. Καὶ τοῦτο γὰρ σχήμα λόγου, διεγείρον εἰς εὐανδρίαν, καθὸ καὶ λέγειν ειώθαμεν, ὅτι κρείττον μὴ ἄρξασθαι τοῦδε τοῦ πράγματος, ἢ ἀρξάμενον μὴ τελειῶσαι. Eccli. 11, 1. CAP. LV. Parabola de ædificatione turris. Vers. 28. Quis enim Vers. 50. consummare. Sicut is qui turrim sensibilem cupit difcare, debet primum sumptus pecuniarom numerare: ita quoque volens turrimn intellectualem difcare, puta virtutum compactionem, debel metiri primum sulfcientiam, quam habet ad tentationes, ut præparatus ferat facilius, cum inciderint. Deinde in alio exemplo ad tolerantiam excitat. Vers. 31. Aut quis-contra se. Pari quoque modo, quemadmodum rex ad prælium proficiscens, debet primum consultare, ita et hic primum consultare debet, an possit cum paucis Evangelii præceptis resistere Satanæ, cui cum multis dæmoniis et machinis ac affectionibus venit contra se. Vers. 32. Aliqui quæ pacis sunt. Rursum ipwrḍ significat precatur aut petit. Hæc autem addidit, non adhortans ut qui non possint occurrere, pacem ineant cum Satana: quonam enim modo id fieri potest, cum ille homines enecet, ac perdat animas? Sed exempli consequentia usus est, sicut etiam fecit superius: simul etiam ad confusionem eorum qui postquam facti sunt discipuli, emolliuntur. Nam et hic est modus loquendi ad generositatem excitans, quo dicere solemus: Melius est hoc vel illud facinus non inchoare, quam non perficere, posteaquam inchoaveris. Varia lectiones et notæ. Καὶ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα. Α. Τοῦ κατὰ Ματθαῖον cum Hentenio, re ita postulante, addidi. Ita enim exposuit ad Matth. xvs, Ita uterque, pro προπαρεσκευασμένος. Altel. A. Ka! omittit A.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XIV. τεύεσθαι διδάσκει. Τιμητέον μὲν καὶ πατέρα καὶ randi siquidem sunt pater et mater, verum Deus μητέρα· προτιμητέον δὲ αὐτῶν τὸν Θεόν. Διὰ τῶν γνησιωτέρων δὲ πᾶν πρόσωπον ἀγαπη τὸν ἐμφήνας, ἐπήγαγε καὶ τὸ μεῖζον, ὅτι καὶ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν, τουτέστι, καὶ τὸ ἑαυτοῦ θέλημα, ὅταν ἐναντίον εἴη τῷ θελήματι τοῦ Θεοῦ. Δεῖ γὰρ τὸν ἀληθῆ μαθητὴν τοῦ Χριστοῦ, ἀφιλόσαρκον καὶ ἀφιλόψυχον ἐν τοῖς πνευματικοῖς ἀγῶσιν ὑπάρχειν. Καὶ ὅστις — μου μαθητής. Οστις οὐ βαστάζει ἐπὶ μνήμης τὸν θάνατον αὐτοῦ. Διὰ τοῦ σταυροῦ γὰρ τὸν θάνατον ἐδήλωσε, διότι τότε θανάτου όργανον ἦν ὁ σταυρός, ὡς καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον λέλεκται. Οστις οὐ βαστάζει τὴν νέκρωσιν αὐτοῦ, λέγω δή, τὴν τῆς σαρκὸς αὐτοῦ, τὴν καθ᾿ ἡδονήν. Ἐπεὶ δὲ ἡ ἀπιτροπὴ τοῦ καθ᾿ ἡδονὴν βίου, τρόπον τινὰ προτροπή τίς ἐστιν εἰς ἐπίπονον πολιτείαν, παραμυθεῖται καὶ διδάσκει διὰ παραδείγματος, ὅτι χρὴ τὸν βουλόμενον εἶναι μαθητὴν αὐτοῦ, προπαρασκευάζειν ἑαυτὸν εἰς ὑπομονὴν παντὸς πειρασμοῦ. Γέγραπται γάρ· ΕΙ προσέρχῃ δουλεύειν Κυρίῳ, ἑτοίμασον τὴν ψυχήν σου εἰς πειρασμόν. prior illis in honore habendus est. Per propinquiores autem personas oinnem dileclam personam significavit. Addidit et quod majus est: adhuc autem et animam suam, hoc est, suam quoque ipsius voluntatem, ubi divinæ fuerit contraria voluntati. Oportet enim vere Christi discipulum in spiritualibus certaminibus, a carnis et animæ sive voluntatis amore penitus avelli. Vers. 27. Ει quisquis — meus discipulus. Quisquis non bajulat in memoria mortem suam; per crucem enim mortem significavit, quia tunc mortis instrumentum erat crux, sicut etiam tricesimo tertio juxta Mattheum capite dictum est. Quisquis non bajulat sui mortificationem, eam videlicet, quæ est carnis suæ adversus voluptates. Quia vero aversio vitæ a voluptatibus quodammodo conversio quædam est ad laboriosam conversationem, consolatur et docet per exemplum, quod oporteat eum qui vult ejus esse discipulus, præparare seipsum ad tolerantiam omnis tentationis. Scriptum est enim Siaccesseris, ut servias Domino, præpara animam tsam ad tentationem 10. ΚΕΦ. ΝΕ'. Παραβολὴ περὶ οἰκοδομῆς πύργου. Τις γὰρ — ἐκτελέσαι. Ωσπερ ὁ θέλων πύργον αἰσθητὸν οἰκοδομῆσαι, ὀφείλει πρῶτον μετρῆσαι τὴν ἐν χρήμασι δαπάνην· οὕτω καὶ ὁ θέλων πύργον νοητὸν οἰκοδομῆσαι, λέγω δή, σύμπηξιν ἀρετῶν, ὀφείλει πρῶτον μετρῆσαι τὴν ἐν πειρασμοῖς διάρκειαν, ἵνα προπαρασκευασμένος ὤν, όλον φέρῃ τούτους προσπίπτοντας. Εἶτα καὶ δι᾿ ἑτέρου παραδείγματος διεγείρει πρὸς καρτερίαν. "Η εἰς — ἐπ' αὐτόν; Ομοίως πάλιν, ὥσπερ ὁ βασιλεὺς, ὁ πορευόμενος εἰς πόλεμον, ὀφείλει προς βουλεύσασθαι· οὕτω καὶ οὗτος ὀφείλει προβουλεύσασθαι, εἰ δύναται μετὰ τῶν ὀλίγων ἐντολῶν τοῦ Εὐαγγελίου ἀντιπαρατάξασθαι τῷ Σατανά, τῷ μετὰ πολλῶν δαιμόνων καὶ μηχανῶν καὶ παθῶν ἔρχο μένῳ ἐπ' αὐτόν. Εἰ δὲ μήγε - τὰ πρὸς εἰρήνην.—Ερωτᾷ, ήγουν, παρακαλεῖ, αἰτεῖται τὰ πρὸς εἰρήνην. Ταῦτα δὲ προσέθηκεν, οὐ παραινῶν τοῖς μὴ δυναμένοις ἀπαντᾶν, εἰρηνεύειν μετὰ τοῦ Σατανᾶ· πῶς γὰρ τοῦ ἀνθρωποκτόνου καὶ ψυχολέθρου; ἀλλὰ τῇ ἀκο λουθία τοῦ παραδείγματος ἐχρήσατο, καθὼς καὶ ἀνωτέρω πεποίηκεν. Αμα δὲ καὶ εἰς ἐντροπὴν τῶν μετὰ τὸ μαθητευθῆναι χαυνουμένων. Καὶ τοῦτο γὰρ σχήμα λόγου, διεγείρον εἰς εὐανδρίαν, καθὸ καὶ λέγειν ειώθαμεν, ὅτι κρείττον μὴ ἄρξασθαι τοῦδε τοῦ πράγματος, ἢ ἀρξάμενον μὴ τελειῶσαι. Eccli. 11, 1. CAP. LV. Parabola de ædificatione turris. Vers. 28. Quis enim Vers. 50. consummare. Sicut is qui turrim sensibilem cupit difcare, debet primum sumptus pecuniarom numerare: ita quoque volens turrimn intellectualem difcare, puta virtutum compactionem, debel metiri primum sulfcientiam, quam habet ad tentationes, ut præparatus ferat facilius, cum inciderint. Deinde in alio exemplo ad tolerantiam excitat. Vers. 31. Aut quis-contra se. Pari quoque modo, quemadmodum rex ad prælium proficiscens, debet primum consultare, ita et hic primum consultare debet, an possit cum paucis Evangelii præceptis resistere Satanæ, cui cum multis dæmoniis et machinis ac affectionibus venit contra se. Vers. 32. Aliqui quæ pacis sunt. Rursum ipwrḍ significat precatur aut petit. Hæc autem addidit, non adhortans ut qui non possint occurrere, pacem ineant cum Satana: quonam enim modo id fieri potest, cum ille homines enecet, ac perdat animas? Sed exempli consequentia usus est, sicut etiam fecit superius: simul etiam ad confusionem eorum qui postquam facti sunt discipuli, emolliuntur. Nam et hic est modus loquendi ad generositatem excitans, quo dicere solemus: Melius est hoc vel illud facinus non inchoare, quam non perficere, posteaquam inchoaveris. Varia lectiones et notæ. Καὶ τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα. Α. Τοῦ κατὰ Ματθαῖον cum Hentenio, re ita postulante, addidi. Ita enim exposuit ad Matth. xvs, Ita uterque, pro προπαρεσκευασμένος. Altel. A. Ka! omittit A.

Præsertim cum hic sit sermo de eo, qui vere discipulus est, aut esse cupit. Qui enim non renuntiat, veluti docuit Christus, non est vere discipulus: qui aulem non est vere discipulus, sed nomen fereus discipuli, opera vero habens, quæ non respondeant illius operibus, pacem facit cum Satana, perpetrando quæ;illi grata sunt. Vers. 33. Ita· discipulus. Ita, sicut superius protestatus est, dicens: Si quis non facit hac et illa, non potest meus esse discipulus. Vers. 34. Bona res est sal. Salem nunc vocal aptum ab docendum sermonem. Scribit autem et Marcus circa Gnem vicesimi septimi capitis sui Evangelii: Bona res est sal '; et ibi quære hujus enarrationem. condietur? Eodem capite Vers. 34. Quod si etiam de hoc dictum est. Vers. 35. Neque - est. Terram nunc dicit discipulos, utpote impinguatos ac commodo affectos; 0mui autem doctores, ut impinguantes et commodo aficientes. Dicit ergo: Si sermo aptus ad docendum pravis dogmatibus corrumpatur; neque iis qui discunt, conveniens aut utilis est: neque iis qui docent. Vers. 35. Foras projiciunt illum. Tanquam inutilcan. Vers. 33. Qui habet declaratum est. "Αλλως τε καὶ περὶ τοῦ ἀληθοῦ; μαθητοῦ νῦν ὁ λόγος. Ο γὰρ μὴ ἀποτασσόμενος, ὡς ὁ Χριστὸς ἐδί δαξεν, οὐκ ἔστιν ἀληθῶς μαθητής [μὴ ὢν δὲ ἀληθῶς μαθητής,] ἀλλ᾽ ὄνομα μεν μαθητοῦ φέρων, ἔργα δὲ ἀνοίκεια κεκτημένος, εἰρηνεύει διὰ τῶν ἔργων μετὰ τοῦ Σατανά, τὰ φίλα τούτῳ διαπραττό μενος. Ούτως - μαθητής. Οὕτως, ὡς ἀνωτέρω διε μαρτύρατο, λέγων· Εἴ τις οὐ ποιεῖ τάδε καὶ τάδε, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι. Καλὸν τὸ ἄλας. "Αλὰς καλεῖ νῦν, τὸν διδασκα λικὸν λόγον. Εγραψε δὲ καὶ ὁ Μάρκος πρὸς τῷ τέτ λει τοῦ εἰκοστοῦ ἑβδόμου κεφαλαίου αὐτοῦ, ὅτι και aὸν τὸ ἅλας, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτου ἐξήγησιν. Ἐὰν — ἀρευθήσεται; Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τού του λέλεκται. Οὔτε — ἐστιν. Γῆν μὲν λέγει τοὺς μαθητάς, ὡς πιαινομένους καὶ ὠφελουμένους· κοπρίαν δέ, τοὺς διδασκάλους, ὡς πιαίνοντας καὶ ὠφελοῦντας. Φησίν οὖν, ὅτι Ἐὰν ὁ διδασκαλικός λόγος παραφθαρῇ δόγ μασι πονηροῖς, οὔτε εἰς τοὺς μανθάνοντας ευθετός ἐστιν, ήγουν εύχρηστος, οὔτε εἰς τοὺς διδάσκοντας. *Εξω βάλλουσιν αὐτό. Ὡς ἀνωφελές. 'Ο ἔχων audiat. Hoc frequenter νεύθη. CAP. XV. Vers. 1. Appropinquabant autem — Vers. 2. illis. Etiam decimo quarto juxta Matthaeum capite dixerunt discipulis ejus: Quare cum publicanis et peccatoribus cibum capit magister vester "? CAP. LVI. Parabola de centum ovibus. Vers. 3. Dixit - Vers. 4. eam. Parabolice os ilis occludit. docens, quod non propter justos humanitatem assumpsit, sed propter peccatores. Hanc autem parabolam scripsit et Matthæus tricesimo octavo sui Evangelii capite, et ibi lege ejus enarrationem, quæ pulchre posita est. Vers. 5. Cumque invenerit · gaudens. Evidens signum dilectionis est ac providentiæ, quam habebat erga genus nostrum. Vers. 6. Et veniens quam perdileram. Domum ejus intellige coelum: Qui habitas, inquit, in calis 15. Auicos autem ac vicinos dicit angelos: amicos, tanquam ea diligentes, quæ ille diligit - vicinos tanquam illi propinquos. Hæc autem per parabolam nunc significat, ostendens, quod in tali inventione etiam angeli Dei congaudent, utpote et ipsi benigni erga homines. Vers.7. Dico pœnitentia. - Ita; quemodo? Sicut docuit parabola. Perditur itaque rationalis ovis, cum a dívinis præceptis longe separatur: invenitur autem, cum per pœnitentiam resipiscit, et 11 Marc. IX, 50. 1ª Matth. ix, 11. ἀκουέτω. Τοῦτο πολλάκις ήρμη- Ησαν δὲ ἐγγίζοντες — αὐτοῖς. Καὶ ἐν τῷ τεσ σαρεσκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν· ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; 13ª Psal. 11, 4. ΚΕΦ. ΝΤ'. Περὶ τῶν ἑκατὸν προβάτων παραβολή. Εἶπε — αὐτό; Παραβολικῶς αὐτοὺς επιστομίζει, διδάσκων, ὅτι ἐνηνθρώπησεν, οὐ διὰ τοὺς δικαίους, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἁμαρτωλούς. Ταύτην δὲ τὴν παραβολὴν ἀνέγραψε καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστὴν ὀγδόῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῆς ἐν ἐκείνῳ εὖ ἔχουσαν. Καὶ εὑρὼν — χαίρων. Εμφαντικὸν τοῦτο τῆς ἀγά πης καὶ κηδεμονίας, ἣν ἔχει περὶ τὸ γένος ἡμῶν. Καὶ ἐλθὼν — ἀπολωλός. Οἶκον μὲν αὐτοῦ νόει τὸν οὐρανόν· Ο κατοικών γάρ, φησίν, ἐν οὐρανοῖς· φίλου; δὲ καὶ γείτονας, τοὺς ἀγγέλους. Φίλους μὲν, ὡς φιλοῦντας, & φιλεῖ· γείτονας δὲ ὡς ἐγγὺς ὄντας αὐτ τοῦ. Ταῦτα δὲ νῦν ἐσχημάτισεν ἡ παραβολή, ἐμφαί νουσα, ὅτι ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ εὑρέσει καὶ οἱ ἄγγελοι συγχαίρουσι τῷ Θεῷ, ὡς καὶ αὐτοὶ φιλάνθρωποι. Λέγω – μετανοίας. -Ούτω, πως; ὡς ὑπέδειξεν ή παραβολή. 'Απόλλυται μὲν οὖν τὸ λογικὸν πρόβατον, πόρρω τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ γινόμενον· εὑρ!- σκεται δὲ, μετανοοῦν καὶ ἐντὸς αὐτῶν ἀποκαθιστάVarim lectiones et not. lnclusa absunt, A; exciderunt ob duplex καθητής.

Præsertim cum hic sit sermo de eo, qui vere discipulus est, aut esse cupit. Qui enim non renuntiat, veluti docuit Christus, non est vere discipulus: qui aulem non est vere discipulus, sed nomen fereus discipuli, opera vero habens, quæ non respondeant illius operibus, pacem facit cum Satana, perpetrando quæ;illi grata sunt. Vers. 33. Ita· discipulus. Ita, sicut superius protestatus est, dicens: Si quis non facit hac et illa, non potest meus esse discipulus. Vers. 34. Bona res est sal. Salem nunc vocal aptum ab docendum sermonem. Scribit autem et Marcus circa Gnem vicesimi septimi capitis sui Evangelii: Bona res est sal '; et ibi quære hujus enarrationem. condietur? Eodem capite Vers. 34. Quod si etiam de hoc dictum est. Vers. 35. Neque - est. Terram nunc dicit discipulos, utpote impinguatos ac commodo affectos; 0mui autem doctores, ut impinguantes et commodo aficientes. Dicit ergo: Si sermo aptus ad docendum pravis dogmatibus corrumpatur; neque iis qui discunt, conveniens aut utilis est: neque iis qui docent. Vers. 35. Foras projiciunt illum. Tanquam inutilcan. Vers. 33. Qui habet declaratum est. "Αλλως τε καὶ περὶ τοῦ ἀληθοῦ; μαθητοῦ νῦν ὁ λόγος. Ο γὰρ μὴ ἀποτασσόμενος, ὡς ὁ Χριστὸς ἐδί δαξεν, οὐκ ἔστιν ἀληθῶς μαθητής [μὴ ὢν δὲ ἀληθῶς μαθητής,] ἀλλ᾽ ὄνομα μεν μαθητοῦ φέρων, ἔργα δὲ ἀνοίκεια κεκτημένος, εἰρηνεύει διὰ τῶν ἔργων μετὰ τοῦ Σατανά, τὰ φίλα τούτῳ διαπραττό μενος. Ούτως - μαθητής. Οὕτως, ὡς ἀνωτέρω διε μαρτύρατο, λέγων· Εἴ τις οὐ ποιεῖ τάδε καὶ τάδε, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι. Καλὸν τὸ ἄλας. "Αλὰς καλεῖ νῦν, τὸν διδασκα λικὸν λόγον. Εγραψε δὲ καὶ ὁ Μάρκος πρὸς τῷ τέτ λει τοῦ εἰκοστοῦ ἑβδόμου κεφαλαίου αὐτοῦ, ὅτι και aὸν τὸ ἅλας, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτου ἐξήγησιν. Ἐὰν — ἀρευθήσεται; Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τού του λέλεκται. Οὔτε — ἐστιν. Γῆν μὲν λέγει τοὺς μαθητάς, ὡς πιαινομένους καὶ ὠφελουμένους· κοπρίαν δέ, τοὺς διδασκάλους, ὡς πιαίνοντας καὶ ὠφελοῦντας. Φησίν οὖν, ὅτι Ἐὰν ὁ διδασκαλικός λόγος παραφθαρῇ δόγ μασι πονηροῖς, οὔτε εἰς τοὺς μανθάνοντας ευθετός ἐστιν, ήγουν εύχρηστος, οὔτε εἰς τοὺς διδάσκοντας. *Εξω βάλλουσιν αὐτό. Ὡς ἀνωφελές. 'Ο ἔχων audiat. Hoc frequenter νεύθη. CAP. XV. Vers. 1. Appropinquabant autem — Vers. 2. illis. Etiam decimo quarto juxta Matthaeum capite dixerunt discipulis ejus: Quare cum publicanis et peccatoribus cibum capit magister vester "? CAP. LVI. Parabola de centum ovibus. Vers. 3. Dixit - Vers. 4. eam. Parabolice os ilis occludit. docens, quod non propter justos humanitatem assumpsit, sed propter peccatores. Hanc autem parabolam scripsit et Matthæus tricesimo octavo sui Evangelii capite, et ibi lege ejus enarrationem, quæ pulchre posita est. Vers. 5. Cumque invenerit · gaudens. Evidens signum dilectionis est ac providentiæ, quam habebat erga genus nostrum. Vers. 6. Et veniens quam perdileram. Domum ejus intellige coelum: Qui habitas, inquit, in calis 15. Auicos autem ac vicinos dicit angelos: amicos, tanquam ea diligentes, quæ ille diligit - vicinos tanquam illi propinquos. Hæc autem per parabolam nunc significat, ostendens, quod in tali inventione etiam angeli Dei congaudent, utpote et ipsi benigni erga homines. Vers.7. Dico pœnitentia. - Ita; quemodo? Sicut docuit parabola. Perditur itaque rationalis ovis, cum a dívinis præceptis longe separatur: invenitur autem, cum per pœnitentiam resipiscit, et 11 Marc. IX, 50. 1ª Matth. ix, 11. ἀκουέτω. Τοῦτο πολλάκις ήρμη- Ησαν δὲ ἐγγίζοντες — αὐτοῖς. Καὶ ἐν τῷ τεσ σαρεσκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν· ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; 13ª Psal. 11, 4. ΚΕΦ. ΝΤ'. Περὶ τῶν ἑκατὸν προβάτων παραβολή. Εἶπε — αὐτό; Παραβολικῶς αὐτοὺς επιστομίζει, διδάσκων, ὅτι ἐνηνθρώπησεν, οὐ διὰ τοὺς δικαίους, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἁμαρτωλούς. Ταύτην δὲ τὴν παραβολὴν ἀνέγραψε καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστὴν ὀγδόῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῆς ἐν ἐκείνῳ εὖ ἔχουσαν. Καὶ εὑρὼν — χαίρων. Εμφαντικὸν τοῦτο τῆς ἀγά πης καὶ κηδεμονίας, ἣν ἔχει περὶ τὸ γένος ἡμῶν. Καὶ ἐλθὼν — ἀπολωλός. Οἶκον μὲν αὐτοῦ νόει τὸν οὐρανόν· Ο κατοικών γάρ, φησίν, ἐν οὐρανοῖς· φίλου; δὲ καὶ γείτονας, τοὺς ἀγγέλους. Φίλους μὲν, ὡς φιλοῦντας, & φιλεῖ· γείτονας δὲ ὡς ἐγγὺς ὄντας αὐτ τοῦ. Ταῦτα δὲ νῦν ἐσχημάτισεν ἡ παραβολή, ἐμφαί νουσα, ὅτι ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ εὑρέσει καὶ οἱ ἄγγελοι συγχαίρουσι τῷ Θεῷ, ὡς καὶ αὐτοὶ φιλάνθρωποι. Λέγω – μετανοίας. -Ούτω, πως; ὡς ὑπέδειξεν ή παραβολή. 'Απόλλυται μὲν οὖν τὸ λογικὸν πρόβατον, πόρρω τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ γινόμενον· εὑρ!- σκεται δὲ, μετανοοῦν καὶ ἐντὸς αὐτῶν ἀποκαθιστάVarim lectiones et not. lnclusa absunt, A; exciderunt ob duplex καθητής.

Præsertim cum hic sit sermo de eo, qui vere discipulus est, aut esse cupit. Qui enim non renuntiat, veluti docuit Christus, non est vere discipulus: qui aulem non est vere discipulus, sed nomen fereus discipuli, opera vero habens, quæ non respondeant illius operibus, pacem facit cum Satana, perpetrando quæ;illi grata sunt. Vers. 33. Ita· discipulus. Ita, sicut superius protestatus est, dicens: Si quis non facit hac et illa, non potest meus esse discipulus. Vers. 34. Bona res est sal. Salem nunc vocal aptum ab docendum sermonem. Scribit autem et Marcus circa Gnem vicesimi septimi capitis sui Evangelii: Bona res est sal '; et ibi quære hujus enarrationem. condietur? Eodem capite Vers. 34. Quod si etiam de hoc dictum est. Vers. 35. Neque - est. Terram nunc dicit discipulos, utpote impinguatos ac commodo affectos; 0mui autem doctores, ut impinguantes et commodo aficientes. Dicit ergo: Si sermo aptus ad docendum pravis dogmatibus corrumpatur; neque iis qui discunt, conveniens aut utilis est: neque iis qui docent. Vers. 35. Foras projiciunt illum. Tanquam inutilcan. Vers. 33. Qui habet declaratum est. "Αλλως τε καὶ περὶ τοῦ ἀληθοῦ; μαθητοῦ νῦν ὁ λόγος. Ο γὰρ μὴ ἀποτασσόμενος, ὡς ὁ Χριστὸς ἐδί δαξεν, οὐκ ἔστιν ἀληθῶς μαθητής [μὴ ὢν δὲ ἀληθῶς μαθητής,] ἀλλ᾽ ὄνομα μεν μαθητοῦ φέρων, ἔργα δὲ ἀνοίκεια κεκτημένος, εἰρηνεύει διὰ τῶν ἔργων μετὰ τοῦ Σατανά, τὰ φίλα τούτῳ διαπραττό μενος. Ούτως - μαθητής. Οὕτως, ὡς ἀνωτέρω διε μαρτύρατο, λέγων· Εἴ τις οὐ ποιεῖ τάδε καὶ τάδε, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι. Καλὸν τὸ ἄλας. "Αλὰς καλεῖ νῦν, τὸν διδασκα λικὸν λόγον. Εγραψε δὲ καὶ ὁ Μάρκος πρὸς τῷ τέτ λει τοῦ εἰκοστοῦ ἑβδόμου κεφαλαίου αὐτοῦ, ὅτι και aὸν τὸ ἅλας, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτου ἐξήγησιν. Ἐὰν — ἀρευθήσεται; Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τού του λέλεκται. Οὔτε — ἐστιν. Γῆν μὲν λέγει τοὺς μαθητάς, ὡς πιαινομένους καὶ ὠφελουμένους· κοπρίαν δέ, τοὺς διδασκάλους, ὡς πιαίνοντας καὶ ὠφελοῦντας. Φησίν οὖν, ὅτι Ἐὰν ὁ διδασκαλικός λόγος παραφθαρῇ δόγ μασι πονηροῖς, οὔτε εἰς τοὺς μανθάνοντας ευθετός ἐστιν, ήγουν εύχρηστος, οὔτε εἰς τοὺς διδάσκοντας. *Εξω βάλλουσιν αὐτό. Ὡς ἀνωφελές. 'Ο ἔχων audiat. Hoc frequenter νεύθη. CAP. XV. Vers. 1. Appropinquabant autem — Vers. 2. illis. Etiam decimo quarto juxta Matthaeum capite dixerunt discipulis ejus: Quare cum publicanis et peccatoribus cibum capit magister vester "? CAP. LVI. Parabola de centum ovibus. Vers. 3. Dixit - Vers. 4. eam. Parabolice os ilis occludit. docens, quod non propter justos humanitatem assumpsit, sed propter peccatores. Hanc autem parabolam scripsit et Matthæus tricesimo octavo sui Evangelii capite, et ibi lege ejus enarrationem, quæ pulchre posita est. Vers. 5. Cumque invenerit · gaudens. Evidens signum dilectionis est ac providentiæ, quam habebat erga genus nostrum. Vers. 6. Et veniens quam perdileram. Domum ejus intellige coelum: Qui habitas, inquit, in calis 15. Auicos autem ac vicinos dicit angelos: amicos, tanquam ea diligentes, quæ ille diligit - vicinos tanquam illi propinquos. Hæc autem per parabolam nunc significat, ostendens, quod in tali inventione etiam angeli Dei congaudent, utpote et ipsi benigni erga homines. Vers.7. Dico pœnitentia. - Ita; quemodo? Sicut docuit parabola. Perditur itaque rationalis ovis, cum a dívinis præceptis longe separatur: invenitur autem, cum per pœnitentiam resipiscit, et 11 Marc. IX, 50. 1ª Matth. ix, 11. ἀκουέτω. Τοῦτο πολλάκις ήρμη- Ησαν δὲ ἐγγίζοντες — αὐτοῖς. Καὶ ἐν τῷ τεσ σαρεσκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν· ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; 13ª Psal. 11, 4. ΚΕΦ. ΝΤ'. Περὶ τῶν ἑκατὸν προβάτων παραβολή. Εἶπε — αὐτό; Παραβολικῶς αὐτοὺς επιστομίζει, διδάσκων, ὅτι ἐνηνθρώπησεν, οὐ διὰ τοὺς δικαίους, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἁμαρτωλούς. Ταύτην δὲ τὴν παραβολὴν ἀνέγραψε καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστὴν ὀγδόῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῆς ἐν ἐκείνῳ εὖ ἔχουσαν. Καὶ εὑρὼν — χαίρων. Εμφαντικὸν τοῦτο τῆς ἀγά πης καὶ κηδεμονίας, ἣν ἔχει περὶ τὸ γένος ἡμῶν. Καὶ ἐλθὼν — ἀπολωλός. Οἶκον μὲν αὐτοῦ νόει τὸν οὐρανόν· Ο κατοικών γάρ, φησίν, ἐν οὐρανοῖς· φίλου; δὲ καὶ γείτονας, τοὺς ἀγγέλους. Φίλους μὲν, ὡς φιλοῦντας, & φιλεῖ· γείτονας δὲ ὡς ἐγγὺς ὄντας αὐτ τοῦ. Ταῦτα δὲ νῦν ἐσχημάτισεν ἡ παραβολή, ἐμφαί νουσα, ὅτι ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ εὑρέσει καὶ οἱ ἄγγελοι συγχαίρουσι τῷ Θεῷ, ὡς καὶ αὐτοὶ φιλάνθρωποι. Λέγω – μετανοίας. -Ούτω, πως; ὡς ὑπέδειξεν ή παραβολή. 'Απόλλυται μὲν οὖν τὸ λογικὸν πρόβατον, πόρρω τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ γινόμενον· εὑρ!- σκεται δὲ, μετανοοῦν καὶ ἐντὸς αὐτῶν ἀποκαθιστάVarim lectiones et not. lnclusa absunt, A; exciderunt ob duplex καθητής.

Præsertim cum hic sit sermo de eo, qui vere discipulus est, aut esse cupit. Qui enim non renuntiat, veluti docuit Christus, non est vere discipulus: qui aulem non est vere discipulus, sed nomen fereus discipuli, opera vero habens, quæ non respondeant illius operibus, pacem facit cum Satana, perpetrando quæ;illi grata sunt. Vers. 33. Ita· discipulus. Ita, sicut superius protestatus est, dicens: Si quis non facit hac et illa, non potest meus esse discipulus. Vers. 34. Bona res est sal. Salem nunc vocal aptum ab docendum sermonem. Scribit autem et Marcus circa Gnem vicesimi septimi capitis sui Evangelii: Bona res est sal '; et ibi quære hujus enarrationem. condietur? Eodem capite Vers. 34. Quod si etiam de hoc dictum est. Vers. 35. Neque - est. Terram nunc dicit discipulos, utpote impinguatos ac commodo affectos; 0mui autem doctores, ut impinguantes et commodo aficientes. Dicit ergo: Si sermo aptus ad docendum pravis dogmatibus corrumpatur; neque iis qui discunt, conveniens aut utilis est: neque iis qui docent. Vers. 35. Foras projiciunt illum. Tanquam inutilcan. Vers. 33. Qui habet declaratum est. "Αλλως τε καὶ περὶ τοῦ ἀληθοῦ; μαθητοῦ νῦν ὁ λόγος. Ο γὰρ μὴ ἀποτασσόμενος, ὡς ὁ Χριστὸς ἐδί δαξεν, οὐκ ἔστιν ἀληθῶς μαθητής [μὴ ὢν δὲ ἀληθῶς μαθητής,] ἀλλ᾽ ὄνομα μεν μαθητοῦ φέρων, ἔργα δὲ ἀνοίκεια κεκτημένος, εἰρηνεύει διὰ τῶν ἔργων μετὰ τοῦ Σατανά, τὰ φίλα τούτῳ διαπραττό μενος. Ούτως - μαθητής. Οὕτως, ὡς ἀνωτέρω διε μαρτύρατο, λέγων· Εἴ τις οὐ ποιεῖ τάδε καὶ τάδε, οὐ δύναταί μου μαθητὴς εἶναι. Καλὸν τὸ ἄλας. "Αλὰς καλεῖ νῦν, τὸν διδασκα λικὸν λόγον. Εγραψε δὲ καὶ ὁ Μάρκος πρὸς τῷ τέτ λει τοῦ εἰκοστοῦ ἑβδόμου κεφαλαίου αὐτοῦ, ὅτι και aὸν τὸ ἅλας, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτου ἐξήγησιν. Ἐὰν — ἀρευθήσεται; Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ τού του λέλεκται. Οὔτε — ἐστιν. Γῆν μὲν λέγει τοὺς μαθητάς, ὡς πιαινομένους καὶ ὠφελουμένους· κοπρίαν δέ, τοὺς διδασκάλους, ὡς πιαίνοντας καὶ ὠφελοῦντας. Φησίν οὖν, ὅτι Ἐὰν ὁ διδασκαλικός λόγος παραφθαρῇ δόγ μασι πονηροῖς, οὔτε εἰς τοὺς μανθάνοντας ευθετός ἐστιν, ήγουν εύχρηστος, οὔτε εἰς τοὺς διδάσκοντας. *Εξω βάλλουσιν αὐτό. Ὡς ἀνωφελές. 'Ο ἔχων audiat. Hoc frequenter νεύθη. CAP. XV. Vers. 1. Appropinquabant autem — Vers. 2. illis. Etiam decimo quarto juxta Matthaeum capite dixerunt discipulis ejus: Quare cum publicanis et peccatoribus cibum capit magister vester "? CAP. LVI. Parabola de centum ovibus. Vers. 3. Dixit - Vers. 4. eam. Parabolice os ilis occludit. docens, quod non propter justos humanitatem assumpsit, sed propter peccatores. Hanc autem parabolam scripsit et Matthæus tricesimo octavo sui Evangelii capite, et ibi lege ejus enarrationem, quæ pulchre posita est. Vers. 5. Cumque invenerit · gaudens. Evidens signum dilectionis est ac providentiæ, quam habebat erga genus nostrum. Vers. 6. Et veniens quam perdileram. Domum ejus intellige coelum: Qui habitas, inquit, in calis 15. Auicos autem ac vicinos dicit angelos: amicos, tanquam ea diligentes, quæ ille diligit - vicinos tanquam illi propinquos. Hæc autem per parabolam nunc significat, ostendens, quod in tali inventione etiam angeli Dei congaudent, utpote et ipsi benigni erga homines. Vers.7. Dico pœnitentia. - Ita; quemodo? Sicut docuit parabola. Perditur itaque rationalis ovis, cum a dívinis præceptis longe separatur: invenitur autem, cum per pœnitentiam resipiscit, et 11 Marc. IX, 50. 1ª Matth. ix, 11. ἀκουέτω. Τοῦτο πολλάκις ήρμη- Ησαν δὲ ἐγγίζοντες — αὐτοῖς. Καὶ ἐν τῷ τεσ σαρεσκαιδεκάτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπον τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Διατί μετὰ τῶν τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν· ἐσθίει ὁ διδάσκαλος ὑμῶν; 13ª Psal. 11, 4. ΚΕΦ. ΝΤ'. Περὶ τῶν ἑκατὸν προβάτων παραβολή. Εἶπε — αὐτό; Παραβολικῶς αὐτοὺς επιστομίζει, διδάσκων, ὅτι ἐνηνθρώπησεν, οὐ διὰ τοὺς δικαίους, ἀλλὰ διὰ τοὺς ἁμαρτωλούς. Ταύτην δὲ τὴν παραβολὴν ἀνέγραψε καὶ ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστὴν ὀγδόῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῆς ἐν ἐκείνῳ εὖ ἔχουσαν. Καὶ εὑρὼν — χαίρων. Εμφαντικὸν τοῦτο τῆς ἀγά πης καὶ κηδεμονίας, ἣν ἔχει περὶ τὸ γένος ἡμῶν. Καὶ ἐλθὼν — ἀπολωλός. Οἶκον μὲν αὐτοῦ νόει τὸν οὐρανόν· Ο κατοικών γάρ, φησίν, ἐν οὐρανοῖς· φίλου; δὲ καὶ γείτονας, τοὺς ἀγγέλους. Φίλους μὲν, ὡς φιλοῦντας, & φιλεῖ· γείτονας δὲ ὡς ἐγγὺς ὄντας αὐτ τοῦ. Ταῦτα δὲ νῦν ἐσχημάτισεν ἡ παραβολή, ἐμφαί νουσα, ὅτι ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ εὑρέσει καὶ οἱ ἄγγελοι συγχαίρουσι τῷ Θεῷ, ὡς καὶ αὐτοὶ φιλάνθρωποι. Λέγω – μετανοίας. -Ούτω, πως; ὡς ὑπέδειξεν ή παραβολή. 'Απόλλυται μὲν οὖν τὸ λογικὸν πρόβατον, πόρρω τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ γινόμενον· εὑρ!- σκεται δὲ, μετανοοῦν καὶ ἐντὸς αὐτῶν ἀποκαθιστάVarim lectiones et not. lnclusa absunt, A; exciderunt ob duplex καθητής.

CAP. XV. μενον. Εἶτα καὶ δι᾿ ἑτέρας παραβολῆς τὴν ἐπὶ τῇ in illis reponitur. Deinde alteram quoque adducit εὑρέσει τοῦ ἀπολωλότος χαρὰν παρίστησιν. parabolam de gaudio, quod de ejus, qui perierat, inventione exoritur. Η τὶς — ἀπώλεσα. Ωσπερ ἡ γυνὴ ποιεῖ τὰ ῥη θέντα· οὕτω καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ πεποίηκε Δραχμῆς γὰρ μιᾶς ἀπολωλυίας, ἤτοι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐν τῷ καταχωσθῆναι τοῖς πάθεσιν, ήψε λύχνον, τουτέστιν, ἀνέφηνεν ἐν τῷ κόσμῳ τὴν ἑαυτοῦ σάρκα, κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριο, λάμπουσαν οὐ μόνον τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος, ἀλλὰ καὶ τῷ φέγγει της καθαρότητος, καὶ φωταγωγούσαν τοὺς ἐσκοτισμένους τῇ πλάνῃ, καὶ ἐσάρωσε τὴν οἰκίαν, ήγουν ἐκάθηρε τὸ οἰκητήριον τῶν ἀνθρώπων. λέγω δὴ τὸν κόσμον, ἐν τῷ ἀπελάσαι τὸ κατακεχυμένον αὐτοῦ σκότος τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἐκφορῆσαι τὸν ἐπικείμενον τύπον τῶν παθῶν, καὶ ζητήσα; ἐπιμενῶς ἐν τῷ περιέρχεσθαι τὰς πόλεις και κώμας, καὶ ἀποστέλλειν τοὺς μαθητὰς εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα, εἶχε τὸ ζητούμενον, καὶ συνεκαλέσατο τὰς φίλα; και γείτονας λειτουργικός στρατιάς, εἰς κοινωνίαν τῆς τοιαύτης χαρᾶς. Vers. 8. Aut quo- Vers. 9. perdideram. Sicut prædicta facit mulier, ita fecit et Filii Dei humanitas, sive benignius. Perdidit enim drachmam unam, puta, humanam naturam, cum affectionibus obruta essel. Accendit lucernam: hoc est, ostendit in mundo suam carnem, juxta Gregorium Theologum, splendentem non solum fulgure divinitatis, verum etiam lumine puritatis, et illuminantem eos qui errore obtenebrati erant. Verrit domum, sive purgavit hominum habitaculum; puta, mundum, cum diffusas in eo peccati tenebras abegit, jacentesque affectionum sordes extulit. Et quærendo diligenter, " circumcundo civitates ac viros, et miliendo discipulos in mundum universum, invenit, quod quærebal: et convocavit amicas ac vicinas, puta, administratorios exercitus, ad communionem hujusmodi gaudii. Οὕτως Vers. 10. Για – μετανοούντι. Οὐ μόνον ἐπὶ πολλοῖς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐνί. Τοῦτο δὲ ἀπόδειξις τοῦ τὸν Θεὸν σφόδρα διψαν τὴν μετάνοιαν ἑκάστου ἁμαρτωλοῦ. Δραχμὰς δὲ τὰ τάγματα ὠνόμασεν, ὡς ἔχοντα χαρα κτῆρα καὶ ἔμφασιν τοῦ βασιλέως Θεοῦ. Τινὲς μὲν οὖν ἑκατὸν εἶναι τὰ πάντα τάγματα νεο νοίκασι, τῇ παραβολῇ τῶν ἑκατὸν προβάτων επερειδόμενοι. Τινὲς δὲ τὴν ἑτέραν παραβολὴν τῶν δέκα δραχμῶν εἰς συνηγορίαν λαμβάνοντες, δέκα ταῦτά φασ.ν. Εννέα μὲν τὰ οὐράνια, κατὰ τὸν Ἀρεοπαγίτην Διονύσιον, Θρόνους, Χερουβίμ. Σεραφίμ, Κυ ρίοτητας, Δυνάμεις, Εξουσίας, ᾿Αρχάς, Αρχαγγέλους, Αγγέλους· δέκατον δὲ, τὸ ἐπίγειον, τοὺς ἀνθρώπους. “ Ἐγὼ δὲ οἶμαι καὶ τὰ ἑκατὸν καὶ τὰ δέκα, μὴ σημαίνειν διαφορὰς ἀριθμῶν ἐν ταῖς παραβολαῖς ταύταις, ἀλλ' ἡ μόνον πλῆθος ταγμάτων τέλειον. Πλῆθος γὰρ τέλειον καὶ ὁ ἑκατὸν καὶ ὁ δέκα. Πλῆθος δὲ τέλειον τὸ τῶν ταγμάτων τούτων λέγομεν, διότι τοσαῦτα ταῦτά εἰσιν, ὅσα εἶναι ἔδει. Ἀλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι Εὗρον τὴν δραχμὴν ἣν ἀπώλεσα; οὐ πᾶν γὰρ τὸ γένος μετενόησε. Φαμὲν τοίνυν, ὅτι ἐπειδὴ καὶ πᾶν, ὅσον εὗρε, δραχμὴ ἦν ἀπολωλυῖα, εἰκότως καὶ τοῦτο δραχμὴν ἀπολωλυῖαν ὠνόμασε. ΚΕΦ. ΝΖ΄. Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν. Εἶπε -- οὐσίας. Καὶ ἄλλην εἰσάγει πολυωφελε στάτην παραβολήν, ὑποφαίνουσαν τήν τε δύναμιν τῆς μετανοίας τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ τὸ μέγεθος τῆς φι λανθρωπίας τοῦ Θεοῦ· καὶ διὰ ταύτης εἰς μετάνοιαν προτρέπεται τοὺς ἐν ἁμαρτίαις· ἄνθρωπον μὲν προσαγορεύων τὸν φιλάνθρωπον Πατέρα καὶ Θεόν· resipiscente. Gaudium erit non solum super multis, sed etiam super uno. Id autem ostendit, Deum vehementer sitire cujusvis peccatoris pœnitentiam. Drachmas autem nominavit ordines, utpote Dei regis characterem habentes ac imaginem. Quidam itaque centum esse omnes ordines senserunt, ad parabolam centum ovium attendentes: quidam vero alteram decem drachmarum parabolam in patrocinium assumentes, decem hos esse di cunt: novem quidem cœlestes, juxta Dionysium Areopagitam: Thronos, Cherubim, Seraphim, Dominationcs, Potestates, Virtutes, Principatus, Arelangelos ct Angelos: decimum vero terrenum, pula, homines. Ego vero opinor et centum et decem in his parabolis non significare numerorum diversitates, sed tantum multitudinem ordinum perfectam; est enim perfecta multitudo et centum et decem; multitudinem autem ordinum perfectam esse dicimus, quia tot sunt quot esse oportuit. Sed quomodo dixit: Inveni drachmam, quam perdideram, cum non owne genus resipuerit? Dicimus, quod quantumcunque fuit, quod invenit, il drachma erat perdita: hoc enim merito drachmam perditam appellavit. CAP. LVII. De duobus filiis, quorum junior luxu riose visit. Vers. 11. Dixit Vers. 12. substantia. Aliam quoque inducit plurimæ utilitatis parabolam: quæ vim pœnitentiæ corum qui peccaverunt, submonstrat et divinæ benignitatis magnitudinem, et per hanc peccatores ad pœnitentiam adhortatur: hominem quidem appellans Patrem ac Deum, qui Variæ lectiones et notæ. Θεοῦ ἐν τῷ ποίηκεν. Sic. A. 73) Gregorius pag. 231 mcd. ita habet: Οτι λύχνον ἦψε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα. "O et hic et paulo post omittit B. Si probe tur, intelligitur ἀριθμός.

CAP. XV. μενον. Εἶτα καὶ δι᾿ ἑτέρας παραβολῆς τὴν ἐπὶ τῇ in illis reponitur. Deinde alteram quoque adducit εὑρέσει τοῦ ἀπολωλότος χαρὰν παρίστησιν. parabolam de gaudio, quod de ejus, qui perierat, inventione exoritur. Η τὶς — ἀπώλεσα. Ωσπερ ἡ γυνὴ ποιεῖ τὰ ῥη θέντα· οὕτω καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ πεποίηκε Δραχμῆς γὰρ μιᾶς ἀπολωλυίας, ἤτοι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐν τῷ καταχωσθῆναι τοῖς πάθεσιν, ήψε λύχνον, τουτέστιν, ἀνέφηνεν ἐν τῷ κόσμῳ τὴν ἑαυτοῦ σάρκα, κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριο, λάμπουσαν οὐ μόνον τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος, ἀλλὰ καὶ τῷ φέγγει της καθαρότητος, καὶ φωταγωγούσαν τοὺς ἐσκοτισμένους τῇ πλάνῃ, καὶ ἐσάρωσε τὴν οἰκίαν, ήγουν ἐκάθηρε τὸ οἰκητήριον τῶν ἀνθρώπων. λέγω δὴ τὸν κόσμον, ἐν τῷ ἀπελάσαι τὸ κατακεχυμένον αὐτοῦ σκότος τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἐκφορῆσαι τὸν ἐπικείμενον τύπον τῶν παθῶν, καὶ ζητήσα; ἐπιμενῶς ἐν τῷ περιέρχεσθαι τὰς πόλεις και κώμας, καὶ ἀποστέλλειν τοὺς μαθητὰς εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα, εἶχε τὸ ζητούμενον, καὶ συνεκαλέσατο τὰς φίλα; και γείτονας λειτουργικός στρατιάς, εἰς κοινωνίαν τῆς τοιαύτης χαρᾶς. Vers. 8. Aut quo- Vers. 9. perdideram. Sicut prædicta facit mulier, ita fecit et Filii Dei humanitas, sive benignius. Perdidit enim drachmam unam, puta, humanam naturam, cum affectionibus obruta essel. Accendit lucernam: hoc est, ostendit in mundo suam carnem, juxta Gregorium Theologum, splendentem non solum fulgure divinitatis, verum etiam lumine puritatis, et illuminantem eos qui errore obtenebrati erant. Verrit domum, sive purgavit hominum habitaculum; puta, mundum, cum diffusas in eo peccati tenebras abegit, jacentesque affectionum sordes extulit. Et quærendo diligenter, " circumcundo civitates ac viros, et miliendo discipulos in mundum universum, invenit, quod quærebal: et convocavit amicas ac vicinas, puta, administratorios exercitus, ad communionem hujusmodi gaudii. Οὕτως Vers. 10. Για – μετανοούντι. Οὐ μόνον ἐπὶ πολλοῖς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐνί. Τοῦτο δὲ ἀπόδειξις τοῦ τὸν Θεὸν σφόδρα διψαν τὴν μετάνοιαν ἑκάστου ἁμαρτωλοῦ. Δραχμὰς δὲ τὰ τάγματα ὠνόμασεν, ὡς ἔχοντα χαρα κτῆρα καὶ ἔμφασιν τοῦ βασιλέως Θεοῦ. Τινὲς μὲν οὖν ἑκατὸν εἶναι τὰ πάντα τάγματα νεο νοίκασι, τῇ παραβολῇ τῶν ἑκατὸν προβάτων επερειδόμενοι. Τινὲς δὲ τὴν ἑτέραν παραβολὴν τῶν δέκα δραχμῶν εἰς συνηγορίαν λαμβάνοντες, δέκα ταῦτά φασ.ν. Εννέα μὲν τὰ οὐράνια, κατὰ τὸν Ἀρεοπαγίτην Διονύσιον, Θρόνους, Χερουβίμ. Σεραφίμ, Κυ ρίοτητας, Δυνάμεις, Εξουσίας, ᾿Αρχάς, Αρχαγγέλους, Αγγέλους· δέκατον δὲ, τὸ ἐπίγειον, τοὺς ἀνθρώπους. “ Ἐγὼ δὲ οἶμαι καὶ τὰ ἑκατὸν καὶ τὰ δέκα, μὴ σημαίνειν διαφορὰς ἀριθμῶν ἐν ταῖς παραβολαῖς ταύταις, ἀλλ' ἡ μόνον πλῆθος ταγμάτων τέλειον. Πλῆθος γὰρ τέλειον καὶ ὁ ἑκατὸν καὶ ὁ δέκα. Πλῆθος δὲ τέλειον τὸ τῶν ταγμάτων τούτων λέγομεν, διότι τοσαῦτα ταῦτά εἰσιν, ὅσα εἶναι ἔδει. Ἀλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι Εὗρον τὴν δραχμὴν ἣν ἀπώλεσα; οὐ πᾶν γὰρ τὸ γένος μετενόησε. Φαμὲν τοίνυν, ὅτι ἐπειδὴ καὶ πᾶν, ὅσον εὗρε, δραχμὴ ἦν ἀπολωλυῖα, εἰκότως καὶ τοῦτο δραχμὴν ἀπολωλυῖαν ὠνόμασε. ΚΕΦ. ΝΖ΄. Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν. Εἶπε -- οὐσίας. Καὶ ἄλλην εἰσάγει πολυωφελε στάτην παραβολήν, ὑποφαίνουσαν τήν τε δύναμιν τῆς μετανοίας τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ τὸ μέγεθος τῆς φι λανθρωπίας τοῦ Θεοῦ· καὶ διὰ ταύτης εἰς μετάνοιαν προτρέπεται τοὺς ἐν ἁμαρτίαις· ἄνθρωπον μὲν προσαγορεύων τὸν φιλάνθρωπον Πατέρα καὶ Θεόν· resipiscente. Gaudium erit non solum super multis, sed etiam super uno. Id autem ostendit, Deum vehementer sitire cujusvis peccatoris pœnitentiam. Drachmas autem nominavit ordines, utpote Dei regis characterem habentes ac imaginem. Quidam itaque centum esse omnes ordines senserunt, ad parabolam centum ovium attendentes: quidam vero alteram decem drachmarum parabolam in patrocinium assumentes, decem hos esse di cunt: novem quidem cœlestes, juxta Dionysium Areopagitam: Thronos, Cherubim, Seraphim, Dominationcs, Potestates, Virtutes, Principatus, Arelangelos ct Angelos: decimum vero terrenum, pula, homines. Ego vero opinor et centum et decem in his parabolis non significare numerorum diversitates, sed tantum multitudinem ordinum perfectam; est enim perfecta multitudo et centum et decem; multitudinem autem ordinum perfectam esse dicimus, quia tot sunt quot esse oportuit. Sed quomodo dixit: Inveni drachmam, quam perdideram, cum non owne genus resipuerit? Dicimus, quod quantumcunque fuit, quod invenit, il drachma erat perdita: hoc enim merito drachmam perditam appellavit. CAP. LVII. De duobus filiis, quorum junior luxu riose visit. Vers. 11. Dixit Vers. 12. substantia. Aliam quoque inducit plurimæ utilitatis parabolam: quæ vim pœnitentiæ corum qui peccaverunt, submonstrat et divinæ benignitatis magnitudinem, et per hanc peccatores ad pœnitentiam adhortatur: hominem quidem appellans Patrem ac Deum, qui Variæ lectiones et notæ. Θεοῦ ἐν τῷ ποίηκεν. Sic. A. 73) Gregorius pag. 231 mcd. ita habet: Οτι λύχνον ἦψε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα. "O et hic et paulo post omittit B. Si probe tur, intelligitur ἀριθμός.

CAP. XV. μενον. Εἶτα καὶ δι᾿ ἑτέρας παραβολῆς τὴν ἐπὶ τῇ in illis reponitur. Deinde alteram quoque adducit εὑρέσει τοῦ ἀπολωλότος χαρὰν παρίστησιν. parabolam de gaudio, quod de ejus, qui perierat, inventione exoritur. Η τὶς — ἀπώλεσα. Ωσπερ ἡ γυνὴ ποιεῖ τὰ ῥη θέντα· οὕτω καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ πεποίηκε Δραχμῆς γὰρ μιᾶς ἀπολωλυίας, ἤτοι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐν τῷ καταχωσθῆναι τοῖς πάθεσιν, ήψε λύχνον, τουτέστιν, ἀνέφηνεν ἐν τῷ κόσμῳ τὴν ἑαυτοῦ σάρκα, κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριο, λάμπουσαν οὐ μόνον τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος, ἀλλὰ καὶ τῷ φέγγει της καθαρότητος, καὶ φωταγωγούσαν τοὺς ἐσκοτισμένους τῇ πλάνῃ, καὶ ἐσάρωσε τὴν οἰκίαν, ήγουν ἐκάθηρε τὸ οἰκητήριον τῶν ἀνθρώπων. λέγω δὴ τὸν κόσμον, ἐν τῷ ἀπελάσαι τὸ κατακεχυμένον αὐτοῦ σκότος τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἐκφορῆσαι τὸν ἐπικείμενον τύπον τῶν παθῶν, καὶ ζητήσα; ἐπιμενῶς ἐν τῷ περιέρχεσθαι τὰς πόλεις και κώμας, καὶ ἀποστέλλειν τοὺς μαθητὰς εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα, εἶχε τὸ ζητούμενον, καὶ συνεκαλέσατο τὰς φίλα; και γείτονας λειτουργικός στρατιάς, εἰς κοινωνίαν τῆς τοιαύτης χαρᾶς. Vers. 8. Aut quo- Vers. 9. perdideram. Sicut prædicta facit mulier, ita fecit et Filii Dei humanitas, sive benignius. Perdidit enim drachmam unam, puta, humanam naturam, cum affectionibus obruta essel. Accendit lucernam: hoc est, ostendit in mundo suam carnem, juxta Gregorium Theologum, splendentem non solum fulgure divinitatis, verum etiam lumine puritatis, et illuminantem eos qui errore obtenebrati erant. Verrit domum, sive purgavit hominum habitaculum; puta, mundum, cum diffusas in eo peccati tenebras abegit, jacentesque affectionum sordes extulit. Et quærendo diligenter, " circumcundo civitates ac viros, et miliendo discipulos in mundum universum, invenit, quod quærebal: et convocavit amicas ac vicinas, puta, administratorios exercitus, ad communionem hujusmodi gaudii. Οὕτως Vers. 10. Για – μετανοούντι. Οὐ μόνον ἐπὶ πολλοῖς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐνί. Τοῦτο δὲ ἀπόδειξις τοῦ τὸν Θεὸν σφόδρα διψαν τὴν μετάνοιαν ἑκάστου ἁμαρτωλοῦ. Δραχμὰς δὲ τὰ τάγματα ὠνόμασεν, ὡς ἔχοντα χαρα κτῆρα καὶ ἔμφασιν τοῦ βασιλέως Θεοῦ. Τινὲς μὲν οὖν ἑκατὸν εἶναι τὰ πάντα τάγματα νεο νοίκασι, τῇ παραβολῇ τῶν ἑκατὸν προβάτων επερειδόμενοι. Τινὲς δὲ τὴν ἑτέραν παραβολὴν τῶν δέκα δραχμῶν εἰς συνηγορίαν λαμβάνοντες, δέκα ταῦτά φασ.ν. Εννέα μὲν τὰ οὐράνια, κατὰ τὸν Ἀρεοπαγίτην Διονύσιον, Θρόνους, Χερουβίμ. Σεραφίμ, Κυ ρίοτητας, Δυνάμεις, Εξουσίας, ᾿Αρχάς, Αρχαγγέλους, Αγγέλους· δέκατον δὲ, τὸ ἐπίγειον, τοὺς ἀνθρώπους. “ Ἐγὼ δὲ οἶμαι καὶ τὰ ἑκατὸν καὶ τὰ δέκα, μὴ σημαίνειν διαφορὰς ἀριθμῶν ἐν ταῖς παραβολαῖς ταύταις, ἀλλ' ἡ μόνον πλῆθος ταγμάτων τέλειον. Πλῆθος γὰρ τέλειον καὶ ὁ ἑκατὸν καὶ ὁ δέκα. Πλῆθος δὲ τέλειον τὸ τῶν ταγμάτων τούτων λέγομεν, διότι τοσαῦτα ταῦτά εἰσιν, ὅσα εἶναι ἔδει. Ἀλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι Εὗρον τὴν δραχμὴν ἣν ἀπώλεσα; οὐ πᾶν γὰρ τὸ γένος μετενόησε. Φαμὲν τοίνυν, ὅτι ἐπειδὴ καὶ πᾶν, ὅσον εὗρε, δραχμὴ ἦν ἀπολωλυῖα, εἰκότως καὶ τοῦτο δραχμὴν ἀπολωλυῖαν ὠνόμασε. ΚΕΦ. ΝΖ΄. Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν. Εἶπε -- οὐσίας. Καὶ ἄλλην εἰσάγει πολυωφελε στάτην παραβολήν, ὑποφαίνουσαν τήν τε δύναμιν τῆς μετανοίας τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ τὸ μέγεθος τῆς φι λανθρωπίας τοῦ Θεοῦ· καὶ διὰ ταύτης εἰς μετάνοιαν προτρέπεται τοὺς ἐν ἁμαρτίαις· ἄνθρωπον μὲν προσαγορεύων τὸν φιλάνθρωπον Πατέρα καὶ Θεόν· resipiscente. Gaudium erit non solum super multis, sed etiam super uno. Id autem ostendit, Deum vehementer sitire cujusvis peccatoris pœnitentiam. Drachmas autem nominavit ordines, utpote Dei regis characterem habentes ac imaginem. Quidam itaque centum esse omnes ordines senserunt, ad parabolam centum ovium attendentes: quidam vero alteram decem drachmarum parabolam in patrocinium assumentes, decem hos esse di cunt: novem quidem cœlestes, juxta Dionysium Areopagitam: Thronos, Cherubim, Seraphim, Dominationcs, Potestates, Virtutes, Principatus, Arelangelos ct Angelos: decimum vero terrenum, pula, homines. Ego vero opinor et centum et decem in his parabolis non significare numerorum diversitates, sed tantum multitudinem ordinum perfectam; est enim perfecta multitudo et centum et decem; multitudinem autem ordinum perfectam esse dicimus, quia tot sunt quot esse oportuit. Sed quomodo dixit: Inveni drachmam, quam perdideram, cum non owne genus resipuerit? Dicimus, quod quantumcunque fuit, quod invenit, il drachma erat perdita: hoc enim merito drachmam perditam appellavit. CAP. LVII. De duobus filiis, quorum junior luxu riose visit. Vers. 11. Dixit Vers. 12. substantia. Aliam quoque inducit plurimæ utilitatis parabolam: quæ vim pœnitentiæ corum qui peccaverunt, submonstrat et divinæ benignitatis magnitudinem, et per hanc peccatores ad pœnitentiam adhortatur: hominem quidem appellans Patrem ac Deum, qui Variæ lectiones et notæ. Θεοῦ ἐν τῷ ποίηκεν. Sic. A. 73) Gregorius pag. 231 mcd. ita habet: Οτι λύχνον ἦψε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα. "O et hic et paulo post omittit B. Si probe tur, intelligitur ἀριθμός.

CAP. XV. μενον. Εἶτα καὶ δι᾿ ἑτέρας παραβολῆς τὴν ἐπὶ τῇ in illis reponitur. Deinde alteram quoque adducit εὑρέσει τοῦ ἀπολωλότος χαρὰν παρίστησιν. parabolam de gaudio, quod de ejus, qui perierat, inventione exoritur. Η τὶς — ἀπώλεσα. Ωσπερ ἡ γυνὴ ποιεῖ τὰ ῥη θέντα· οὕτω καὶ ἡ φιλανθρωπία τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ πεποίηκε Δραχμῆς γὰρ μιᾶς ἀπολωλυίας, ἤτοι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως ἐν τῷ καταχωσθῆναι τοῖς πάθεσιν, ήψε λύχνον, τουτέστιν, ἀνέφηνεν ἐν τῷ κόσμῳ τὴν ἑαυτοῦ σάρκα, κατὰ τὸν Θεολόγον Γρηγόριο, λάμπουσαν οὐ μόνον τῇ ἀστραπῇ τῆς θεότητος, ἀλλὰ καὶ τῷ φέγγει της καθαρότητος, καὶ φωταγωγούσαν τοὺς ἐσκοτισμένους τῇ πλάνῃ, καὶ ἐσάρωσε τὴν οἰκίαν, ήγουν ἐκάθηρε τὸ οἰκητήριον τῶν ἀνθρώπων. λέγω δὴ τὸν κόσμον, ἐν τῷ ἀπελάσαι τὸ κατακεχυμένον αὐτοῦ σκότος τῆς ἁμαρτίας, καὶ ἐκφορῆσαι τὸν ἐπικείμενον τύπον τῶν παθῶν, καὶ ζητήσα; ἐπιμενῶς ἐν τῷ περιέρχεσθαι τὰς πόλεις και κώμας, καὶ ἀποστέλλειν τοὺς μαθητὰς εἰς τὸν κόσμον ἅπαντα, εἶχε τὸ ζητούμενον, καὶ συνεκαλέσατο τὰς φίλα; και γείτονας λειτουργικός στρατιάς, εἰς κοινωνίαν τῆς τοιαύτης χαρᾶς. Vers. 8. Aut quo- Vers. 9. perdideram. Sicut prædicta facit mulier, ita fecit et Filii Dei humanitas, sive benignius. Perdidit enim drachmam unam, puta, humanam naturam, cum affectionibus obruta essel. Accendit lucernam: hoc est, ostendit in mundo suam carnem, juxta Gregorium Theologum, splendentem non solum fulgure divinitatis, verum etiam lumine puritatis, et illuminantem eos qui errore obtenebrati erant. Verrit domum, sive purgavit hominum habitaculum; puta, mundum, cum diffusas in eo peccati tenebras abegit, jacentesque affectionum sordes extulit. Et quærendo diligenter, " circumcundo civitates ac viros, et miliendo discipulos in mundum universum, invenit, quod quærebal: et convocavit amicas ac vicinas, puta, administratorios exercitus, ad communionem hujusmodi gaudii. Οὕτως Vers. 10. Για – μετανοούντι. Οὐ μόνον ἐπὶ πολλοῖς, ἀλλὰ καὶ ἐπὶ ἐνί. Τοῦτο δὲ ἀπόδειξις τοῦ τὸν Θεὸν σφόδρα διψαν τὴν μετάνοιαν ἑκάστου ἁμαρτωλοῦ. Δραχμὰς δὲ τὰ τάγματα ὠνόμασεν, ὡς ἔχοντα χαρα κτῆρα καὶ ἔμφασιν τοῦ βασιλέως Θεοῦ. Τινὲς μὲν οὖν ἑκατὸν εἶναι τὰ πάντα τάγματα νεο νοίκασι, τῇ παραβολῇ τῶν ἑκατὸν προβάτων επερειδόμενοι. Τινὲς δὲ τὴν ἑτέραν παραβολὴν τῶν δέκα δραχμῶν εἰς συνηγορίαν λαμβάνοντες, δέκα ταῦτά φασ.ν. Εννέα μὲν τὰ οὐράνια, κατὰ τὸν Ἀρεοπαγίτην Διονύσιον, Θρόνους, Χερουβίμ. Σεραφίμ, Κυ ρίοτητας, Δυνάμεις, Εξουσίας, ᾿Αρχάς, Αρχαγγέλους, Αγγέλους· δέκατον δὲ, τὸ ἐπίγειον, τοὺς ἀνθρώπους. “ Ἐγὼ δὲ οἶμαι καὶ τὰ ἑκατὸν καὶ τὰ δέκα, μὴ σημαίνειν διαφορὰς ἀριθμῶν ἐν ταῖς παραβολαῖς ταύταις, ἀλλ' ἡ μόνον πλῆθος ταγμάτων τέλειον. Πλῆθος γὰρ τέλειον καὶ ὁ ἑκατὸν καὶ ὁ δέκα. Πλῆθος δὲ τέλειον τὸ τῶν ταγμάτων τούτων λέγομεν, διότι τοσαῦτα ταῦτά εἰσιν, ὅσα εἶναι ἔδει. Ἀλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι Εὗρον τὴν δραχμὴν ἣν ἀπώλεσα; οὐ πᾶν γὰρ τὸ γένος μετενόησε. Φαμὲν τοίνυν, ὅτι ἐπειδὴ καὶ πᾶν, ὅσον εὗρε, δραχμὴ ἦν ἀπολωλυῖα, εἰκότως καὶ τοῦτο δραχμὴν ἀπολωλυῖαν ὠνόμασε. ΚΕΦ. ΝΖ΄. Περὶ τοῦ ἀποδημήσαντος εἰς χώραν μακράν. Εἶπε -- οὐσίας. Καὶ ἄλλην εἰσάγει πολυωφελε στάτην παραβολήν, ὑποφαίνουσαν τήν τε δύναμιν τῆς μετανοίας τῶν ἁμαρτωλῶν, καὶ τὸ μέγεθος τῆς φι λανθρωπίας τοῦ Θεοῦ· καὶ διὰ ταύτης εἰς μετάνοιαν προτρέπεται τοὺς ἐν ἁμαρτίαις· ἄνθρωπον μὲν προσαγορεύων τὸν φιλάνθρωπον Πατέρα καὶ Θεόν· resipiscente. Gaudium erit non solum super multis, sed etiam super uno. Id autem ostendit, Deum vehementer sitire cujusvis peccatoris pœnitentiam. Drachmas autem nominavit ordines, utpote Dei regis characterem habentes ac imaginem. Quidam itaque centum esse omnes ordines senserunt, ad parabolam centum ovium attendentes: quidam vero alteram decem drachmarum parabolam in patrocinium assumentes, decem hos esse di cunt: novem quidem cœlestes, juxta Dionysium Areopagitam: Thronos, Cherubim, Seraphim, Dominationcs, Potestates, Virtutes, Principatus, Arelangelos ct Angelos: decimum vero terrenum, pula, homines. Ego vero opinor et centum et decem in his parabolis non significare numerorum diversitates, sed tantum multitudinem ordinum perfectam; est enim perfecta multitudo et centum et decem; multitudinem autem ordinum perfectam esse dicimus, quia tot sunt quot esse oportuit. Sed quomodo dixit: Inveni drachmam, quam perdideram, cum non owne genus resipuerit? Dicimus, quod quantumcunque fuit, quod invenit, il drachma erat perdita: hoc enim merito drachmam perditam appellavit. CAP. LVII. De duobus filiis, quorum junior luxu riose visit. Vers. 11. Dixit Vers. 12. substantia. Aliam quoque inducit plurimæ utilitatis parabolam: quæ vim pœnitentiæ corum qui peccaverunt, submonstrat et divinæ benignitatis magnitudinem, et per hanc peccatores ad pœnitentiam adhortatur: hominem quidem appellans Patrem ac Deum, qui Variæ lectiones et notæ. Θεοῦ ἐν τῷ ποίηκεν. Sic. A. 73) Gregorius pag. 231 mcd. ita habet: Οτι λύχνον ἦψε τὴν ἑαυτοῦ σάρκα. "O et hic et paulo post omittit B. Si probe tur, intelligitur ἀριθμός.

Sumanus est, duos aulem filios ejus, omnem ju- δύο δὲ υἱοὺς αὐτοῦ, πάντα δίκαιον καὶ πάντα ἁμαρ stum, omnemque peccatorem; est euim et justorum Paler et peccatorum, utpote per lavacri regenera· tionem ab ipso adoptatorum, de fidelibus enim sermo est. Juniorem vero nominavit peccatorem, ut qui pueriliter sapit facileque fallitur: qui etiam substantiæ partem quæ sibi obveniebat, petivit: hoe est liberum arbitriuin, quod ei ex natura debebatur. Quisquis enim pueriliter sapit, liberum poscit arbitrium. Aut obtingentem substantiæ partem dicit debitam ex baptismo gratiam. Cuivis enim baptizato divina datur gratia. Substantia autem sive divitia Dei, sunt charismata, id est, dona quæ dividit fidelibus. τωλόν. Εστι γὰρ Πατὴρ καὶ τῶν δικαίων καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν, ὡς υιοθετηθέντων αὐτῷ διὰ τοῦ λουτρού τῆς ἀναγεννήσεως· περὶ τῶν πιστῶν γὰρ ὁ λόγος. Νεώτερον δὲ ὀνομάζει τὸν ἁμαρτωλόν, ὡς νηπιό φρονα καὶ εὐεξαπάτητον, ὃς καὶ ἐζήτησε τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας, ήτοι, τὸ ἐκ φύσεως ὀφει λόμενον αὐτεξούσιον. Πᾶς γὰρ νηπιόφρων ζητεῖ τὸ αὐτεξούσιον. Ἡ ἐπιβάλλον μέρος οὐσίας λέγει, τὸ ἐκ τοῦ βαπτίσματος χρεωστούμενον χάρισμα. Παντὶ γὰρ βαπεισθέντι χάρισμα Θεῖον δίδοται. Οὐσία δὲ, ήτοι, πλοῦτος Θεοῦ, τὰ χαρίσματα, & διανέμει τοις πιστοῖς + Non quia tempore junior, sed quia sensu indigens, menteque inconstans. † Ac fi diceret: Nolo, urgeat me serviendi necessitas; liberum est enim mihi arbitrium. Si vole, modestus sum; si nolo, cogi nequeo. Pater ergo candide impertiit; yult enim Dominus ut sibi voluntarie serviatur. Deinde peregre profectus est. Quo? Non a loco ad locum, sed mente discessit a Deo et Deus ab illo: propter quod etiam facta est illi fames valida, non fames panis et aquæ, sed ſames audiendi verbi Dei; quia fames bonorum vehemens est. Vers. 13. ΕΙ substantiam. Liberum videlicet arbitrium illis divisit; substantiam namque aut facultates filiis dividere nihil aliud est, quam libero arbitrio illos relinquere: neminem enim cogit Deus, qui ipsi nolit obedire. Aut etiam divisit eis congruentia dona, prout dictum est. Vers. 15. Εt - longinquam. Senior quidem apud ΕΙ patrem remansit, tanquaın prudens: junior vero, congregatis omnibus, puta, libero arbitrio, ac Doi dono, vel omnibus suis voluntatibus, id est, dominus illorum constitutus, peregre profectus est ad peccatum, quod a Deo longe separatur: longe enim funt a Deo, qui peccant: non loci segregatione, sed virtutis. Vers. 13. Ac ibi - suam. Corrupit donum, quod a baptismo susceperat, puta anima nobilitatem, ad virtutes aptitudinem. Hæc enim et similia erant ejus substantia ac divitiæ. Vers. 13. Vivendo — luxuriose. Prodigaliter, intemperanter, libidinose, lascive. Vers. 14. Cumque omnia consumpsisset. Cum abjecisset, aut respuisset, quæcunque habebat a Deo bona. Vers. 16. Facta est illa. Ubi enim divini timoris frumentum non scritur, ibi fames valida, non panis, sed virtutis; ubi fertilitas omnis mali, ¡bi sterilitas omnis boni. Vers. 16. Ει · egere. Fame premi, dilapso ab eo omni bono, solaque incontinentia derelicta. Vers. 15. Εt illius. Cives regionis illius, puta peccati, sunt dæmones. Distractus ergo a patre, ο magnaın dementiam I adhæsit inimico: et qui non Καὶ — βίον. "Ηγουν αὐτεξουσίους αὐτοὺς ἀπέ λυσε. Τὸ γὰρ διελεῖν τὸν βίον, εἴτουν, τὴν οὐσίαν, τοῖς υἱοῖς, οὐδὲν ἑτερόν ἐστιν, ἢ τὸ αὐτεξουσίους αυτ τοὺς ἀπολύσαι. Οὐδένα γὰρ ὁ Θεὸς ἀναγκάζει μὴ βουλόμενον πειθαρχεῖν αὐτῷ. Η καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὰ προσήκοντα χαρίσματα καθὼς εἴρηται. Καὶ — μακράν. Ὁ μὲν πρεσβύτερος παρέμεινε τῷ πατρὶ, ὡς φρόνιμος· ὁ δὲ νεώτερος συνα γαγὼν ἅπαντα, τό τε αὐτεξούσιον καὶ τὸ θεῖον χάρισμα, ἢ ἅπαντα τὰ ἑαυτοῦ θελήματα, τουτέστι, κύριος αὐτῶν καταστάς, ἀπεδήμησεν εἰς τὴν ἁμαρτ τίαν, τὴν μακρὰν τοῦ Θεοῦ κειμένην. Πόρρω γὰρ τοῦ Θεοῦ γίνονται οἱ ἁμαρτάνοντες, οὐκ ἀναχωρήσει τόπου, ἀλλ' ἀναχωρήσει τῆς ἀρετῆς. Kal insi αὐτοῦ. Διέφθειρε τὸ ἐκ τοῦ βαπτί. σματος χάρισμα, τὴν τῆς ψυχῆς εὐγένειαν, τὴν πρὸς ἀρετὰς ἐπιτηδειότητα. Ταῦτα γὰρ καὶ τὰ τοιαῦτα ἦσαν οὐσία καὶ πλοῦτος αὐτοῦ. Ζῶν — ἀσώτως. Αφειδῶς, ἀκρατῶς, ἀκολάστως Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα. Αποβαλόντος πάντα, ὅσα εἶχεν ἐκ Θεοῦ, ἀγαθά. Εγένετο – ἐκείνην. Οπου γὰρ ὁ τοῦ θείου φό βου σἶτος οὐ γεωργεῖται, ἐκεῖ λιμὸς ἰσχυρός, οὐκ ἄρτου, ἀλλ᾽ ἀρετῆς· ὅπου εὐφορία παντός κακού, ἐκεῖ ἀφορία παντὸς καλοῦ. Καὶ — ὑστερεῖσθαι. Πένεσθαι, διαῤῥυέντος αὐτῷ παντὸς ἀγαθοῦ, καὶ μόνης ὑπολειφθείσης τῆς ἀκρατ σίας Καὶ — ἐκείνης. Πολίται τῆς χώρας εκείνης, ήτοι τῆς ἁμαρτίας, οἱ δαίμονες· ἀποῤῥαγείς οὖν τοῦ πατρός, ὦ πολλῆς ἀνοίας εκολλήθη τῷ ἐχθρῷ, καὶ Varia lectiones et nota. Post hæc duo scholia e margine sui codicis addidit Hentenius, quorum nulla reperio vestigia. Παρέμενε. Α. Τῆς ἀκαθαρσίας. Δ.

Sumanus est, duos aulem filios ejus, omnem ju- δύο δὲ υἱοὺς αὐτοῦ, πάντα δίκαιον καὶ πάντα ἁμαρ stum, omnemque peccatorem; est euim et justorum Paler et peccatorum, utpote per lavacri regenera· tionem ab ipso adoptatorum, de fidelibus enim sermo est. Juniorem vero nominavit peccatorem, ut qui pueriliter sapit facileque fallitur: qui etiam substantiæ partem quæ sibi obveniebat, petivit: hoe est liberum arbitriuin, quod ei ex natura debebatur. Quisquis enim pueriliter sapit, liberum poscit arbitrium. Aut obtingentem substantiæ partem dicit debitam ex baptismo gratiam. Cuivis enim baptizato divina datur gratia. Substantia autem sive divitia Dei, sunt charismata, id est, dona quæ dividit fidelibus. τωλόν. Εστι γὰρ Πατὴρ καὶ τῶν δικαίων καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν, ὡς υιοθετηθέντων αὐτῷ διὰ τοῦ λουτρού τῆς ἀναγεννήσεως· περὶ τῶν πιστῶν γὰρ ὁ λόγος. Νεώτερον δὲ ὀνομάζει τὸν ἁμαρτωλόν, ὡς νηπιό φρονα καὶ εὐεξαπάτητον, ὃς καὶ ἐζήτησε τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας, ήτοι, τὸ ἐκ φύσεως ὀφει λόμενον αὐτεξούσιον. Πᾶς γὰρ νηπιόφρων ζητεῖ τὸ αὐτεξούσιον. Ἡ ἐπιβάλλον μέρος οὐσίας λέγει, τὸ ἐκ τοῦ βαπτίσματος χρεωστούμενον χάρισμα. Παντὶ γὰρ βαπεισθέντι χάρισμα Θεῖον δίδοται. Οὐσία δὲ, ήτοι, πλοῦτος Θεοῦ, τὰ χαρίσματα, & διανέμει τοις πιστοῖς + Non quia tempore junior, sed quia sensu indigens, menteque inconstans. † Ac fi diceret: Nolo, urgeat me serviendi necessitas; liberum est enim mihi arbitrium. Si vole, modestus sum; si nolo, cogi nequeo. Pater ergo candide impertiit; yult enim Dominus ut sibi voluntarie serviatur. Deinde peregre profectus est. Quo? Non a loco ad locum, sed mente discessit a Deo et Deus ab illo: propter quod etiam facta est illi fames valida, non fames panis et aquæ, sed ſames audiendi verbi Dei; quia fames bonorum vehemens est. Vers. 13. ΕΙ substantiam. Liberum videlicet arbitrium illis divisit; substantiam namque aut facultates filiis dividere nihil aliud est, quam libero arbitrio illos relinquere: neminem enim cogit Deus, qui ipsi nolit obedire. Aut etiam divisit eis congruentia dona, prout dictum est. Vers. 15. Εt - longinquam. Senior quidem apud ΕΙ patrem remansit, tanquaın prudens: junior vero, congregatis omnibus, puta, libero arbitrio, ac Doi dono, vel omnibus suis voluntatibus, id est, dominus illorum constitutus, peregre profectus est ad peccatum, quod a Deo longe separatur: longe enim funt a Deo, qui peccant: non loci segregatione, sed virtutis. Vers. 13. Ac ibi - suam. Corrupit donum, quod a baptismo susceperat, puta anima nobilitatem, ad virtutes aptitudinem. Hæc enim et similia erant ejus substantia ac divitiæ. Vers. 13. Vivendo — luxuriose. Prodigaliter, intemperanter, libidinose, lascive. Vers. 14. Cumque omnia consumpsisset. Cum abjecisset, aut respuisset, quæcunque habebat a Deo bona. Vers. 16. Facta est illa. Ubi enim divini timoris frumentum non scritur, ibi fames valida, non panis, sed virtutis; ubi fertilitas omnis mali, ¡bi sterilitas omnis boni. Vers. 16. Ει · egere. Fame premi, dilapso ab eo omni bono, solaque incontinentia derelicta. Vers. 15. Εt illius. Cives regionis illius, puta peccati, sunt dæmones. Distractus ergo a patre, ο magnaın dementiam I adhæsit inimico: et qui non Καὶ — βίον. "Ηγουν αὐτεξουσίους αὐτοὺς ἀπέ λυσε. Τὸ γὰρ διελεῖν τὸν βίον, εἴτουν, τὴν οὐσίαν, τοῖς υἱοῖς, οὐδὲν ἑτερόν ἐστιν, ἢ τὸ αὐτεξουσίους αυτ τοὺς ἀπολύσαι. Οὐδένα γὰρ ὁ Θεὸς ἀναγκάζει μὴ βουλόμενον πειθαρχεῖν αὐτῷ. Η καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὰ προσήκοντα χαρίσματα καθὼς εἴρηται. Καὶ — μακράν. Ὁ μὲν πρεσβύτερος παρέμεινε τῷ πατρὶ, ὡς φρόνιμος· ὁ δὲ νεώτερος συνα γαγὼν ἅπαντα, τό τε αὐτεξούσιον καὶ τὸ θεῖον χάρισμα, ἢ ἅπαντα τὰ ἑαυτοῦ θελήματα, τουτέστι, κύριος αὐτῶν καταστάς, ἀπεδήμησεν εἰς τὴν ἁμαρτ τίαν, τὴν μακρὰν τοῦ Θεοῦ κειμένην. Πόρρω γὰρ τοῦ Θεοῦ γίνονται οἱ ἁμαρτάνοντες, οὐκ ἀναχωρήσει τόπου, ἀλλ' ἀναχωρήσει τῆς ἀρετῆς. Kal insi αὐτοῦ. Διέφθειρε τὸ ἐκ τοῦ βαπτί. σματος χάρισμα, τὴν τῆς ψυχῆς εὐγένειαν, τὴν πρὸς ἀρετὰς ἐπιτηδειότητα. Ταῦτα γὰρ καὶ τὰ τοιαῦτα ἦσαν οὐσία καὶ πλοῦτος αὐτοῦ. Ζῶν — ἀσώτως. Αφειδῶς, ἀκρατῶς, ἀκολάστως Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα. Αποβαλόντος πάντα, ὅσα εἶχεν ἐκ Θεοῦ, ἀγαθά. Εγένετο – ἐκείνην. Οπου γὰρ ὁ τοῦ θείου φό βου σἶτος οὐ γεωργεῖται, ἐκεῖ λιμὸς ἰσχυρός, οὐκ ἄρτου, ἀλλ᾽ ἀρετῆς· ὅπου εὐφορία παντός κακού, ἐκεῖ ἀφορία παντὸς καλοῦ. Καὶ — ὑστερεῖσθαι. Πένεσθαι, διαῤῥυέντος αὐτῷ παντὸς ἀγαθοῦ, καὶ μόνης ὑπολειφθείσης τῆς ἀκρατ σίας Καὶ — ἐκείνης. Πολίται τῆς χώρας εκείνης, ήτοι τῆς ἁμαρτίας, οἱ δαίμονες· ἀποῤῥαγείς οὖν τοῦ πατρός, ὦ πολλῆς ἀνοίας εκολλήθη τῷ ἐχθρῷ, καὶ Varia lectiones et nota. Post hæc duo scholia e margine sui codicis addidit Hentenius, quorum nulla reperio vestigia. Παρέμενε. Α. Τῆς ἀκαθαρσίας. Δ.

Sumanus est, duos aulem filios ejus, omnem ju- δύο δὲ υἱοὺς αὐτοῦ, πάντα δίκαιον καὶ πάντα ἁμαρ stum, omnemque peccatorem; est euim et justorum Paler et peccatorum, utpote per lavacri regenera· tionem ab ipso adoptatorum, de fidelibus enim sermo est. Juniorem vero nominavit peccatorem, ut qui pueriliter sapit facileque fallitur: qui etiam substantiæ partem quæ sibi obveniebat, petivit: hoe est liberum arbitriuin, quod ei ex natura debebatur. Quisquis enim pueriliter sapit, liberum poscit arbitrium. Aut obtingentem substantiæ partem dicit debitam ex baptismo gratiam. Cuivis enim baptizato divina datur gratia. Substantia autem sive divitia Dei, sunt charismata, id est, dona quæ dividit fidelibus. τωλόν. Εστι γὰρ Πατὴρ καὶ τῶν δικαίων καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν, ὡς υιοθετηθέντων αὐτῷ διὰ τοῦ λουτρού τῆς ἀναγεννήσεως· περὶ τῶν πιστῶν γὰρ ὁ λόγος. Νεώτερον δὲ ὀνομάζει τὸν ἁμαρτωλόν, ὡς νηπιό φρονα καὶ εὐεξαπάτητον, ὃς καὶ ἐζήτησε τὸ ἐπιβάλλον μέρος τῆς οὐσίας, ήτοι, τὸ ἐκ φύσεως ὀφει λόμενον αὐτεξούσιον. Πᾶς γὰρ νηπιόφρων ζητεῖ τὸ αὐτεξούσιον. Ἡ ἐπιβάλλον μέρος οὐσίας λέγει, τὸ ἐκ τοῦ βαπτίσματος χρεωστούμενον χάρισμα. Παντὶ γὰρ βαπεισθέντι χάρισμα Θεῖον δίδοται. Οὐσία δὲ, ήτοι, πλοῦτος Θεοῦ, τὰ χαρίσματα, & διανέμει τοις πιστοῖς + Non quia tempore junior, sed quia sensu indigens, menteque inconstans. † Ac fi diceret: Nolo, urgeat me serviendi necessitas; liberum est enim mihi arbitrium. Si vole, modestus sum; si nolo, cogi nequeo. Pater ergo candide impertiit; yult enim Dominus ut sibi voluntarie serviatur. Deinde peregre profectus est. Quo? Non a loco ad locum, sed mente discessit a Deo et Deus ab illo: propter quod etiam facta est illi fames valida, non fames panis et aquæ, sed ſames audiendi verbi Dei; quia fames bonorum vehemens est. Vers. 13. ΕΙ substantiam. Liberum videlicet arbitrium illis divisit; substantiam namque aut facultates filiis dividere nihil aliud est, quam libero arbitrio illos relinquere: neminem enim cogit Deus, qui ipsi nolit obedire. Aut etiam divisit eis congruentia dona, prout dictum est. Vers. 15. Εt - longinquam. Senior quidem apud ΕΙ patrem remansit, tanquaın prudens: junior vero, congregatis omnibus, puta, libero arbitrio, ac Doi dono, vel omnibus suis voluntatibus, id est, dominus illorum constitutus, peregre profectus est ad peccatum, quod a Deo longe separatur: longe enim funt a Deo, qui peccant: non loci segregatione, sed virtutis. Vers. 13. Ac ibi - suam. Corrupit donum, quod a baptismo susceperat, puta anima nobilitatem, ad virtutes aptitudinem. Hæc enim et similia erant ejus substantia ac divitiæ. Vers. 13. Vivendo — luxuriose. Prodigaliter, intemperanter, libidinose, lascive. Vers. 14. Cumque omnia consumpsisset. Cum abjecisset, aut respuisset, quæcunque habebat a Deo bona. Vers. 16. Facta est illa. Ubi enim divini timoris frumentum non scritur, ibi fames valida, non panis, sed virtutis; ubi fertilitas omnis mali, ¡bi sterilitas omnis boni. Vers. 16. Ει · egere. Fame premi, dilapso ab eo omni bono, solaque incontinentia derelicta. Vers. 15. Εt illius. Cives regionis illius, puta peccati, sunt dæmones. Distractus ergo a patre, ο magnaın dementiam I adhæsit inimico: et qui non Καὶ — βίον. "Ηγουν αὐτεξουσίους αὐτοὺς ἀπέ λυσε. Τὸ γὰρ διελεῖν τὸν βίον, εἴτουν, τὴν οὐσίαν, τοῖς υἱοῖς, οὐδὲν ἑτερόν ἐστιν, ἢ τὸ αὐτεξουσίους αυτ τοὺς ἀπολύσαι. Οὐδένα γὰρ ὁ Θεὸς ἀναγκάζει μὴ βουλόμενον πειθαρχεῖν αὐτῷ. Η καὶ διεῖλεν αὐτοῖς τὰ προσήκοντα χαρίσματα καθὼς εἴρηται. Καὶ — μακράν. Ὁ μὲν πρεσβύτερος παρέμεινε τῷ πατρὶ, ὡς φρόνιμος· ὁ δὲ νεώτερος συνα γαγὼν ἅπαντα, τό τε αὐτεξούσιον καὶ τὸ θεῖον χάρισμα, ἢ ἅπαντα τὰ ἑαυτοῦ θελήματα, τουτέστι, κύριος αὐτῶν καταστάς, ἀπεδήμησεν εἰς τὴν ἁμαρτ τίαν, τὴν μακρὰν τοῦ Θεοῦ κειμένην. Πόρρω γὰρ τοῦ Θεοῦ γίνονται οἱ ἁμαρτάνοντες, οὐκ ἀναχωρήσει τόπου, ἀλλ' ἀναχωρήσει τῆς ἀρετῆς. Kal insi αὐτοῦ. Διέφθειρε τὸ ἐκ τοῦ βαπτί. σματος χάρισμα, τὴν τῆς ψυχῆς εὐγένειαν, τὴν πρὸς ἀρετὰς ἐπιτηδειότητα. Ταῦτα γὰρ καὶ τὰ τοιαῦτα ἦσαν οὐσία καὶ πλοῦτος αὐτοῦ. Ζῶν — ἀσώτως. Αφειδῶς, ἀκρατῶς, ἀκολάστως Δαπανήσαντος δὲ αὐτοῦ πάντα. Αποβαλόντος πάντα, ὅσα εἶχεν ἐκ Θεοῦ, ἀγαθά. Εγένετο – ἐκείνην. Οπου γὰρ ὁ τοῦ θείου φό βου σἶτος οὐ γεωργεῖται, ἐκεῖ λιμὸς ἰσχυρός, οὐκ ἄρτου, ἀλλ᾽ ἀρετῆς· ὅπου εὐφορία παντός κακού, ἐκεῖ ἀφορία παντὸς καλοῦ. Καὶ — ὑστερεῖσθαι. Πένεσθαι, διαῤῥυέντος αὐτῷ παντὸς ἀγαθοῦ, καὶ μόνης ὑπολειφθείσης τῆς ἀκρατ σίας Καὶ — ἐκείνης. Πολίται τῆς χώρας εκείνης, ήτοι τῆς ἁμαρτίας, οἱ δαίμονες· ἀποῤῥαγείς οὖν τοῦ πατρός, ὦ πολλῆς ἀνοίας εκολλήθη τῷ ἐχθρῷ, καὶ Varia lectiones et nota. Post hæc duo scholia e margine sui codicis addidit Hentenius, quorum nulla reperio vestigia. Παρέμενε. Α. Τῆς ἀκαθαρσίας. Δ.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XV. μὲ ἀνασχόμενος πειθαρχεῖν τῷ φιλανθρώπῳ Θεῷ, sustinuerat parere Deo humanissimo, servivit inbu ἐδούλευε τῷ μισανθρώπῳ δαίμον:. Καὶ - χοίρους. Οὕτως οἱ δαίμονες ἀμείβονται τοὺς κολλωμένους αὐτοῖς. Δηλοῖ δὲ ὁ λόγος, τὴν ἐν σχάτην τοῦ ἀθλίου δουλείαν, ἐπιταττομένου τὰ ἀτιμότατα. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ πλατύνει τὴν παραβολὴν ὁ Χριστὸς, καὶ λεπτομερῶς ἐκτραγῳδεῖ τὰ τῆς συμφορᾶς, ἵνα μάθωμεν οἷα πάσχουσιν οἱ ἀποφοιτώντες τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, καὶ πορευόμενοι κατὰ τὸ ίδιον θέλημα. Εἶεν δ' ἂν ἀγροὶ μὲν τοῦ δαίμονος αἱ άσεμνοι δια τριβαί· χοῖροι δὲ, οι φιλήδονοι και βορβορώδεις λογισμοί, οὓς ὁ ταλαίπωρος τρέφειν καὶ περιέπειν προσετέτακτο. Καὶ — χοιροι. Κεράτια κατὰ ἀναγωγὴν, αἱ ἡδο ναι, αἷς οἱ δηλωθέντες λογισμοι τρέφονται. Ωσπερ γὰρ ἐκεῖνα γλυκαίνουσιν ἐπὶ βραχὺ τὴν γεῦσιν, εἶτα στίφουσιν ἐπὶ πλεῖον· οὕτω καὶ αὗται τὸ μὲν ἡδύνον πρῶτον καὶ πρόσκαιρον έχουσι· τὸ δὲ πικραίνον, ὕστερον καὶ αἰώνιον. Καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ κορεσθῆναι. Τοιοῦτοι γὰρ οἱ δαίμονες, οὐκ ἐῶσί τινα κορεσθῆναι φιληδονίας, ἵνα μὴ ταχὺ παύσηται τῆς ἁμαρτίας, ἀεὶ δὲ τὴν ὄρεξιν ἐρεθίζουσι καὶ ἀπο κάμνουσαν ἀνεγείρουσιν. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών. Ταυτοῦ γενόμενος, ὅ ἐστιν, ἀνανήψας, ὡς ἐκ μέθης καὶ κάρου· ἀφυπνισε γὰρ αὐτὸν ἡ κακοπάθεια. Εἶπε - ἀπόλλυμαι. Μισθίους μὲν νόει μοι, α τοὺς ἔτι κατηχουμένους, καὶ μήπω διὰ τοῦ βαπτί σματος υἱοθετηθέντας, οἷς μισθός τῆς πίστεως δίδοται ἡ υἱοθεσία· ἄρτους δὲ, τὰς θρεπτικὰς τῶν ψυχῶν διδασκαλίας. Φησὶν οὖν ἐκ βάθους καρδίας· "Ω πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου οὐ μόνον ἔχουσι τροφήν ψυχικὴν, ἀλλὰ καὶ τρυφήν· τοῦτο γὰρ τὸ περισσεύειν σημαίνει· ἐγὼ δὲ ὁ υἱὸς, λιμῷ ἀπόλλυμαι. Ταῦτα καὶ τὰ ἑξῆς παραβολικώς διηγούμενος ὁ Σωτὴρ, τύπον ἡμῖν μετανοίας ἀληθοῦς παραδίδωσιν. ᾿Αναστὰς — μου. Αναστὰς ἀπὸ τοῦ πτώματος τῆς ἁμαρτίας Καὶ ἐρῶ -- οὐρανόν. Ως προτιμήσας αὐτοῦ τὴν γῆν, ἤτοι τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν τὰ γήινα. manissimo dæmoni. Vers. 15. Atque - porcos. Ita dæmones remunerant eos, qui sibi adhærent. Significat autem sermo extremam miseri servitutem, cui indignissima præcipiuntur. Propterea enim dilatat Christus parabolam, et minutatim amplificat, quæ calamitatis erant: ut discamus qualia patiantur ii qui a Dei præceptis recedunt, et suis voluntatibus gradiuntur. est. Vers. 16. Et Potest quoque villa dæmonis dici indigna con - versatio; porci vero, voluptates ac lutulentæ cogitationes, quas miser pascere ac fovere jussus - porci. Siliquæ, juxta anagogen, voluptates sunt, - quibus prædicte cogitationes nutriuntur. Quemadmodum enim siliquæ ad breve spatium gustui dulcescunt, deinde ut plurimum constringunt: ita et in his, quod suave est, primus et ad tempus habent, quod autem amarum et acerbum, posterius est ac æternum. Vers. 16. Nec quisquam illi dabat. Nullus illi dabat ad satietatem; hujusmodi enim dæmones neminem sinunt satiari voluptatibus, ne citius a peccato quiescat semper enim excitant appetitum ac defatigationem suscitant. Vers. 17. In se aulem reversus. Sui compos effectus hoc est, tanquam expergiscens ab ebrietate, gravique somno, et resipiscens. Vers. 17. Dixit pereo. Mercenarios intelligimus eos qui adhuc sunt catechumeni, et nondum per baptismum adoptati, quibus merces fidei datur, pula adoptio: panes vero, doctrinas animarum nutritivas. Dicit ergo ab intimo cordis: O quot mercenarii patris mei non modo cibum habent animarum, sed et delicias! ld enim signifcat abundare. Ego autem qui filius sum, fame pereo. Hæc et ea quæ sequuntur, parabolice narrans Salvator, veræ pœnitentiæ figuram nobis tradit. Vers. 18. Surgens meum. Surgens a casu peccati. † Honeste eo revertar unde maie exivi. Vers. 18. Dicamque — calum. Praeponens videlicet illi terram, sive bonis cœlestibus terrena. † Timeo enim firmamenti aspectum, tanquam accusatoris vocem. Καὶ ἐνώπιον σου. Τουτέστι, καὶ εἰς σέ, ὡς προτιμήσας τοῦ σοῦ θελήματος τὸ ἐμόν. Vers. 18. Et coram te. Hoc est in te, ut qui tuam voluntatem posthabui meæ. † Vereor tuæ divinitatis lucem iutueri: sordidos enim habeo corporis et animæ oculos. Vers. 19. Nec σου. Ως ἀναξίως τοιούτου πατρός πολι- conversatus sum. tuus. Quia tali patre indign e Καὶ τευσάμενος. Ποίησον Vers. 19. Fac – σου. Ἐπεὶ τῆς πρώτης εξέπεσον tuis. Ex quo primo ordine τάξεως, ἀξίωσόν με τῆς δευτέρας, μόνον μὴ παντε excidi, dignare me vel secundo: tantum, ne penitus λῶς ἀπορρίψῃς με. Δυσωπητικὸς ὁ λόγος, καὶ καρδία; abjicias me. Placabilis est sermo, et cor attingens πατρικῆς ἁπτόμενος. paternum. 'Ως abest. Α. Varia lectiones et nolm. Νοοῦμεν videtur invenisse Hentenius. Hic et deinceps tentenius ex margine sui codicis breviora crucis signo inculcavit, quæ in neutro meorum leguntur.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XV. μὲ ἀνασχόμενος πειθαρχεῖν τῷ φιλανθρώπῳ Θεῷ, sustinuerat parere Deo humanissimo, servivit inbu ἐδούλευε τῷ μισανθρώπῳ δαίμον:. Καὶ - χοίρους. Οὕτως οἱ δαίμονες ἀμείβονται τοὺς κολλωμένους αὐτοῖς. Δηλοῖ δὲ ὁ λόγος, τὴν ἐν σχάτην τοῦ ἀθλίου δουλείαν, ἐπιταττομένου τὰ ἀτιμότατα. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ πλατύνει τὴν παραβολὴν ὁ Χριστὸς, καὶ λεπτομερῶς ἐκτραγῳδεῖ τὰ τῆς συμφορᾶς, ἵνα μάθωμεν οἷα πάσχουσιν οἱ ἀποφοιτώντες τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, καὶ πορευόμενοι κατὰ τὸ ίδιον θέλημα. Εἶεν δ' ἂν ἀγροὶ μὲν τοῦ δαίμονος αἱ άσεμνοι δια τριβαί· χοῖροι δὲ, οι φιλήδονοι και βορβορώδεις λογισμοί, οὓς ὁ ταλαίπωρος τρέφειν καὶ περιέπειν προσετέτακτο. Καὶ — χοιροι. Κεράτια κατὰ ἀναγωγὴν, αἱ ἡδο ναι, αἷς οἱ δηλωθέντες λογισμοι τρέφονται. Ωσπερ γὰρ ἐκεῖνα γλυκαίνουσιν ἐπὶ βραχὺ τὴν γεῦσιν, εἶτα στίφουσιν ἐπὶ πλεῖον· οὕτω καὶ αὗται τὸ μὲν ἡδύνον πρῶτον καὶ πρόσκαιρον έχουσι· τὸ δὲ πικραίνον, ὕστερον καὶ αἰώνιον. Καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ κορεσθῆναι. Τοιοῦτοι γὰρ οἱ δαίμονες, οὐκ ἐῶσί τινα κορεσθῆναι φιληδονίας, ἵνα μὴ ταχὺ παύσηται τῆς ἁμαρτίας, ἀεὶ δὲ τὴν ὄρεξιν ἐρεθίζουσι καὶ ἀπο κάμνουσαν ἀνεγείρουσιν. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών. Ταυτοῦ γενόμενος, ὅ ἐστιν, ἀνανήψας, ὡς ἐκ μέθης καὶ κάρου· ἀφυπνισε γὰρ αὐτὸν ἡ κακοπάθεια. Εἶπε - ἀπόλλυμαι. Μισθίους μὲν νόει μοι, α τοὺς ἔτι κατηχουμένους, καὶ μήπω διὰ τοῦ βαπτί σματος υἱοθετηθέντας, οἷς μισθός τῆς πίστεως δίδοται ἡ υἱοθεσία· ἄρτους δὲ, τὰς θρεπτικὰς τῶν ψυχῶν διδασκαλίας. Φησὶν οὖν ἐκ βάθους καρδίας· "Ω πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου οὐ μόνον ἔχουσι τροφήν ψυχικὴν, ἀλλὰ καὶ τρυφήν· τοῦτο γὰρ τὸ περισσεύειν σημαίνει· ἐγὼ δὲ ὁ υἱὸς, λιμῷ ἀπόλλυμαι. Ταῦτα καὶ τὰ ἑξῆς παραβολικώς διηγούμενος ὁ Σωτὴρ, τύπον ἡμῖν μετανοίας ἀληθοῦς παραδίδωσιν. ᾿Αναστὰς — μου. Αναστὰς ἀπὸ τοῦ πτώματος τῆς ἁμαρτίας Καὶ ἐρῶ -- οὐρανόν. Ως προτιμήσας αὐτοῦ τὴν γῆν, ἤτοι τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν τὰ γήινα. manissimo dæmoni. Vers. 15. Atque - porcos. Ita dæmones remunerant eos, qui sibi adhærent. Significat autem sermo extremam miseri servitutem, cui indignissima præcipiuntur. Propterea enim dilatat Christus parabolam, et minutatim amplificat, quæ calamitatis erant: ut discamus qualia patiantur ii qui a Dei præceptis recedunt, et suis voluntatibus gradiuntur. est. Vers. 16. Et Potest quoque villa dæmonis dici indigna con - versatio; porci vero, voluptates ac lutulentæ cogitationes, quas miser pascere ac fovere jussus - porci. Siliquæ, juxta anagogen, voluptates sunt, - quibus prædicte cogitationes nutriuntur. Quemadmodum enim siliquæ ad breve spatium gustui dulcescunt, deinde ut plurimum constringunt: ita et in his, quod suave est, primus et ad tempus habent, quod autem amarum et acerbum, posterius est ac æternum. Vers. 16. Nec quisquam illi dabat. Nullus illi dabat ad satietatem; hujusmodi enim dæmones neminem sinunt satiari voluptatibus, ne citius a peccato quiescat semper enim excitant appetitum ac defatigationem suscitant. Vers. 17. In se aulem reversus. Sui compos effectus hoc est, tanquam expergiscens ab ebrietate, gravique somno, et resipiscens. Vers. 17. Dixit pereo. Mercenarios intelligimus eos qui adhuc sunt catechumeni, et nondum per baptismum adoptati, quibus merces fidei datur, pula adoptio: panes vero, doctrinas animarum nutritivas. Dicit ergo ab intimo cordis: O quot mercenarii patris mei non modo cibum habent animarum, sed et delicias! ld enim signifcat abundare. Ego autem qui filius sum, fame pereo. Hæc et ea quæ sequuntur, parabolice narrans Salvator, veræ pœnitentiæ figuram nobis tradit. Vers. 18. Surgens meum. Surgens a casu peccati. † Honeste eo revertar unde maie exivi. Vers. 18. Dicamque — calum. Praeponens videlicet illi terram, sive bonis cœlestibus terrena. † Timeo enim firmamenti aspectum, tanquam accusatoris vocem. Καὶ ἐνώπιον σου. Τουτέστι, καὶ εἰς σέ, ὡς προτιμήσας τοῦ σοῦ θελήματος τὸ ἐμόν. Vers. 18. Et coram te. Hoc est in te, ut qui tuam voluntatem posthabui meæ. † Vereor tuæ divinitatis lucem iutueri: sordidos enim habeo corporis et animæ oculos. Vers. 19. Nec σου. Ως ἀναξίως τοιούτου πατρός πολι- conversatus sum. tuus. Quia tali patre indign e Καὶ τευσάμενος. Ποίησον Vers. 19. Fac – σου. Ἐπεὶ τῆς πρώτης εξέπεσον tuis. Ex quo primo ordine τάξεως, ἀξίωσόν με τῆς δευτέρας, μόνον μὴ παντε excidi, dignare me vel secundo: tantum, ne penitus λῶς ἀπορρίψῃς με. Δυσωπητικὸς ὁ λόγος, καὶ καρδία; abjicias me. Placabilis est sermo, et cor attingens πατρικῆς ἁπτόμενος. paternum. 'Ως abest. Α. Varia lectiones et nolm. Νοοῦμεν videtur invenisse Hentenius. Hic et deinceps tentenius ex margine sui codicis breviora crucis signo inculcavit, quæ in neutro meorum leguntur.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XV. μὲ ἀνασχόμενος πειθαρχεῖν τῷ φιλανθρώπῳ Θεῷ, sustinuerat parere Deo humanissimo, servivit inbu ἐδούλευε τῷ μισανθρώπῳ δαίμον:. Καὶ - χοίρους. Οὕτως οἱ δαίμονες ἀμείβονται τοὺς κολλωμένους αὐτοῖς. Δηλοῖ δὲ ὁ λόγος, τὴν ἐν σχάτην τοῦ ἀθλίου δουλείαν, ἐπιταττομένου τὰ ἀτιμότατα. Διὰ τοῦτο γὰρ καὶ πλατύνει τὴν παραβολὴν ὁ Χριστὸς, καὶ λεπτομερῶς ἐκτραγῳδεῖ τὰ τῆς συμφορᾶς, ἵνα μάθωμεν οἷα πάσχουσιν οἱ ἀποφοιτώντες τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, καὶ πορευόμενοι κατὰ τὸ ίδιον θέλημα. Εἶεν δ' ἂν ἀγροὶ μὲν τοῦ δαίμονος αἱ άσεμνοι δια τριβαί· χοῖροι δὲ, οι φιλήδονοι και βορβορώδεις λογισμοί, οὓς ὁ ταλαίπωρος τρέφειν καὶ περιέπειν προσετέτακτο. Καὶ — χοιροι. Κεράτια κατὰ ἀναγωγὴν, αἱ ἡδο ναι, αἷς οἱ δηλωθέντες λογισμοι τρέφονται. Ωσπερ γὰρ ἐκεῖνα γλυκαίνουσιν ἐπὶ βραχὺ τὴν γεῦσιν, εἶτα στίφουσιν ἐπὶ πλεῖον· οὕτω καὶ αὗται τὸ μὲν ἡδύνον πρῶτον καὶ πρόσκαιρον έχουσι· τὸ δὲ πικραίνον, ὕστερον καὶ αἰώνιον. Καὶ οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ. Οὐδεὶς ἐδίδου αὐτῷ κορεσθῆναι. Τοιοῦτοι γὰρ οἱ δαίμονες, οὐκ ἐῶσί τινα κορεσθῆναι φιληδονίας, ἵνα μὴ ταχὺ παύσηται τῆς ἁμαρτίας, ἀεὶ δὲ τὴν ὄρεξιν ἐρεθίζουσι καὶ ἀπο κάμνουσαν ἀνεγείρουσιν. Εἰς ἑαυτὸν δὲ ἐλθών. Ταυτοῦ γενόμενος, ὅ ἐστιν, ἀνανήψας, ὡς ἐκ μέθης καὶ κάρου· ἀφυπνισε γὰρ αὐτὸν ἡ κακοπάθεια. Εἶπε - ἀπόλλυμαι. Μισθίους μὲν νόει μοι, α τοὺς ἔτι κατηχουμένους, καὶ μήπω διὰ τοῦ βαπτί σματος υἱοθετηθέντας, οἷς μισθός τῆς πίστεως δίδοται ἡ υἱοθεσία· ἄρτους δὲ, τὰς θρεπτικὰς τῶν ψυχῶν διδασκαλίας. Φησὶν οὖν ἐκ βάθους καρδίας· "Ω πόσοι μίσθιοι τοῦ πατρός μου οὐ μόνον ἔχουσι τροφήν ψυχικὴν, ἀλλὰ καὶ τρυφήν· τοῦτο γὰρ τὸ περισσεύειν σημαίνει· ἐγὼ δὲ ὁ υἱὸς, λιμῷ ἀπόλλυμαι. Ταῦτα καὶ τὰ ἑξῆς παραβολικώς διηγούμενος ὁ Σωτὴρ, τύπον ἡμῖν μετανοίας ἀληθοῦς παραδίδωσιν. ᾿Αναστὰς — μου. Αναστὰς ἀπὸ τοῦ πτώματος τῆς ἁμαρτίας Καὶ ἐρῶ -- οὐρανόν. Ως προτιμήσας αὐτοῦ τὴν γῆν, ἤτοι τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν τὰ γήινα. manissimo dæmoni. Vers. 15. Atque - porcos. Ita dæmones remunerant eos, qui sibi adhærent. Significat autem sermo extremam miseri servitutem, cui indignissima præcipiuntur. Propterea enim dilatat Christus parabolam, et minutatim amplificat, quæ calamitatis erant: ut discamus qualia patiantur ii qui a Dei præceptis recedunt, et suis voluntatibus gradiuntur. est. Vers. 16. Et Potest quoque villa dæmonis dici indigna con - versatio; porci vero, voluptates ac lutulentæ cogitationes, quas miser pascere ac fovere jussus - porci. Siliquæ, juxta anagogen, voluptates sunt, - quibus prædicte cogitationes nutriuntur. Quemadmodum enim siliquæ ad breve spatium gustui dulcescunt, deinde ut plurimum constringunt: ita et in his, quod suave est, primus et ad tempus habent, quod autem amarum et acerbum, posterius est ac æternum. Vers. 16. Nec quisquam illi dabat. Nullus illi dabat ad satietatem; hujusmodi enim dæmones neminem sinunt satiari voluptatibus, ne citius a peccato quiescat semper enim excitant appetitum ac defatigationem suscitant. Vers. 17. In se aulem reversus. Sui compos effectus hoc est, tanquam expergiscens ab ebrietate, gravique somno, et resipiscens. Vers. 17. Dixit pereo. Mercenarios intelligimus eos qui adhuc sunt catechumeni, et nondum per baptismum adoptati, quibus merces fidei datur, pula adoptio: panes vero, doctrinas animarum nutritivas. Dicit ergo ab intimo cordis: O quot mercenarii patris mei non modo cibum habent animarum, sed et delicias! ld enim signifcat abundare. Ego autem qui filius sum, fame pereo. Hæc et ea quæ sequuntur, parabolice narrans Salvator, veræ pœnitentiæ figuram nobis tradit. Vers. 18. Surgens meum. Surgens a casu peccati. † Honeste eo revertar unde maie exivi. Vers. 18. Dicamque — calum. Praeponens videlicet illi terram, sive bonis cœlestibus terrena. † Timeo enim firmamenti aspectum, tanquam accusatoris vocem. Καὶ ἐνώπιον σου. Τουτέστι, καὶ εἰς σέ, ὡς προτιμήσας τοῦ σοῦ θελήματος τὸ ἐμόν. Vers. 18. Et coram te. Hoc est in te, ut qui tuam voluntatem posthabui meæ. † Vereor tuæ divinitatis lucem iutueri: sordidos enim habeo corporis et animæ oculos. Vers. 19. Nec σου. Ως ἀναξίως τοιούτου πατρός πολι- conversatus sum. tuus. Quia tali patre indign e Καὶ τευσάμενος. Ποίησον Vers. 19. Fac – σου. Ἐπεὶ τῆς πρώτης εξέπεσον tuis. Ex quo primo ordine τάξεως, ἀξίωσόν με τῆς δευτέρας, μόνον μὴ παντε excidi, dignare me vel secundo: tantum, ne penitus λῶς ἀπορρίψῃς με. Δυσωπητικὸς ὁ λόγος, καὶ καρδία; abjicias me. Placabilis est sermo, et cor attingens πατρικῆς ἁπτόμενος. paternum. 'Ως abest. Α. Varia lectiones et nolm. Νοοῦμεν videtur invenisse Hentenius. Hic et deinceps tentenius ex margine sui codicis breviora crucis signo inculcavit, quæ in neutro meorum leguntur.

† Hoc est, ne me ab atrio tuo expellas, Domine, ne inventum me rursum errantem, inimicus tanquam captivum abducat. Vers. 90. Ει - SUNM. - Venit, hoc est, veniebat sumpta Aducia de illius misericordia; oportebat enim non solum bene velle, sed et quæ animo concepta sunt operari. Vers. 20. Cum ejus. O visum compatientis acutissimum | Simul ut quis resipiscere in animo cogitavit, hunc etiam simul ipse vidit, paratus semper ad eorum qui convertuntur susceptionem, et ab exordio statim pœnitentiæ illos recipiens. llinc ergo parabola incredibilem manifestat misericordiam, ac incomparabilem cœlestis Patris amorem, et quanta'n qualemque demonstret erga eos; qui convertuntur, compassionem. Vers. 20. Ac misericordia molus est. Pater enim erat; nec id tantum, sed et Deus misericordiz. Vers. 20. Ει eum. Præ nimio gaudio non exspectavit ut ille veniret, sed prius occurrit, neque id utcunque, sed et accurrit, ut appareat amoris vehementia; et ruit in collum ejus, certiorem cum reddens quod omne peccatum illi remisisset; et osculatus est eum tanquam desideratum Alium, qui usque ad pœnitentiam sceleratus fuerat et abominabilis. O admirandam reconciliationem! Quid dicam, aut quid loquar de ineffabili Dei benignitate? Nam ubi ad immensum illius pelagus respicio, sermo mihi praeciditur, neque quid loquar mihi reliquum est; solum autem hoc clara ac libera voce clamo, quod res inagnas efficit pœnitentia. facile eum fecLens, qui facilis est ut fectatur, benignum videlicet Deum nostrum. Homini vero maxime congrua sunt prædicta, quæ eum fecisse dicit ad manifestiorem compassionis ac reconciliationis ipsius doctrinam, cum etiam in principio parabolæ hominem eum supposueril. Vers. 21. Ait - filius tuus. Quæ dicere cogitaverat, ea nunc toto corde dicit, ut hinc discamus quod oporteat etiam post reconciliationem toto corde fateri, quod peccaverimus, nosque ipsos condemnare. Vers. 22. Dixit - - suos. Ad Ecclesia sacerdotes: nam hi Deo ministrant ad corum, qui convertuntur, salutemn. Vers. 22. Proferte — illum. Primam, pretiosisissimam, quæ est purificatio aut gratia, qua custodiatur: quam perdidit a Patre separatus, fidem, exuit. Καὶ — αὐτοῦ. 'Πλθεν, ἀντὶ τοῦ Ἥρχετο, θα γί σας τοῖς αὐτοῦ σπλάγχνοις. Χρὴ γὰρ μὴ μόνον βου λεύεσθαι καλῶς, ἀλλὰ καὶ πράττειν τὰ βεβουλευ μένα. Ετι – αὐτοῦ. “Ο συμπαθεστάτης ἐξυωπίας! Αμα τις ἐνεθυμήθη μετανοήσαι, καὶ ἅμα τοῦτον εἶδεν αὐτὸς, ἔτοιμος ὢν ἀεὶ πρὸς ὑποδοχὴν τῶν ἐπιστρεφόντων, καὶ εὐθὺς ἐκ προοιμίων τῆς μετανοίας ἀντιλαμβανόμενος αὐτῶν. Εντεῦθεν οὖν ἡ παι ραβολή δημοσιεύει τὴν ἀνυπέρβλητον εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀνείκαστον φιλοστοργίαν τοῦ οὐρανίου Πατρός, καὶ ὅσην καὶ οἷαν εἰς τοὺς ἐπιστρέφοντας συμπά θειαν ἐπιδείκνυται. Καὶ ἐσπλαγχνίσθη. Πατήρ γὰρ ἦν, καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ Θεὸς ἐλέους. Καὶ — αὐτόν. Ὑπὸ τῆς ἄγαν περιχαρεία;, οὐκ ἀνέμεινεν αὐτὸν ἐλθεῖν, ἀλλὰ προϋπήντησε, καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ δραμών, ἵνα φανῇ τὸ σφοδρὸν τοῦ φίλ τρου· καὶ ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, πληρο φορῶν, ὅτι ἀφῆκεν αὐτῷ πᾶσαν ἁμαρτίαν, καὶ κατ εφίλησεν αὐτὸν, ὡς υἱὸν ποθεινόν, τὸν ἄχρι τῆς μετανοίας μιαρόν τε καὶ βδελυρόν. Ο παραδόξου καταλλαγής! Τί είπω, ἢ τί λαλήσω πρὸς τὴν ἄῤῥητον τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν; Απο βλέπω γὰρ πρὸς τὸ ἀχανὲς πέλαγος αὐτῆς, ἐπικόπτομαι τον λόγον, καὶ οὐκ ἔχω τί φθέγξομαι. Τοῦτο δὲ μόνον λαμπρά βοῶ τῇ φωνῇ, ὅτι μεγάλα δύναται ἡ μετάνοια, ταχέως ἐπικάμπτουσα τὸν τα χύτερον εἰς τὸ ἐπικάμπτεσθαι φιλάνθρωπον Θεόν Ο ἡμῶν. Ανθρωποπρεπέστερον δὲ τὰ ῥηθέντα ποιεῖν αὐτὸν λέγει, πρὸς ἐναργεστέραν διδασκαλίαν τῆς συμπαθείας καὶ καταλλαγῆς αὐτοῦ, ἐπεὶ καὶ ἄνθρω που αὐτὸν ἐν ἀρχῇ τῆς παραβολῆς ὑπέθετο. Εἶπε υἱός σου. "Απερ εἰπεῖν ἐμελέτησε, ταῦτα λέγει νῦν ἐξ όλης καρδίας, ὡς ἐντεῦθεν μανθάνειν ἡμᾶς, ὅτι χρὴ καὶ μετὰ τὴν καταλλαγὴν άλλο καρδίως ὁμολογεῖν, ὅτι ἡμάρτομεν, καὶ καταδικάζειν ἑαυτούς. Εἶπε – αὐτοῦ. Πρὸς τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλη σίας. Οὗτοι γὰρ ὑπηρετοῦσι τῷ Θεῷ πρὸς τὴν σου τηρίαν τῶν ἐπιστρεφόντων. Ἐξενέγκατε – αὐτόν. Τὴν τιμιωτάτην, ήτις ἐστὶν ἡ κάθαρσις, ή ή φρουρητική χάρις. veritatis cognitionem: et induite illum, qui seipsum Vers. 22. Ει· ejus. Arrabonem familiaritatis erga Deum, aut signaculum ad operationem ejus, ne ipsa insidiis appetatur. Vers. 22. Et culceamenta in pedes. Id est, custodiam ad iter conversationis sue. Καὶ — αὐτοῦ. 'Αρραβῶνα τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειών σεως, ή σφραγίδα εἰς τὴν πράξιν αὐτοῦ, ὥστε μέσ νειν αὐτὴν ἀνεπιβούλευτον. Καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας. Φυλακὴν εἰς τὴν πορείαν τῆς πολιτείας αὐτοῦ Varia lectiones et nota. Forte interpres legit ἀπ'βλέπων. Καί abest. Δ. Scholium proximam in neutro meorum reperi.

† Hoc est, ne me ab atrio tuo expellas, Domine, ne inventum me rursum errantem, inimicus tanquam captivum abducat. Vers. 90. Ει - SUNM. - Venit, hoc est, veniebat sumpta Aducia de illius misericordia; oportebat enim non solum bene velle, sed et quæ animo concepta sunt operari. Vers. 20. Cum ejus. O visum compatientis acutissimum | Simul ut quis resipiscere in animo cogitavit, hunc etiam simul ipse vidit, paratus semper ad eorum qui convertuntur susceptionem, et ab exordio statim pœnitentiæ illos recipiens. llinc ergo parabola incredibilem manifestat misericordiam, ac incomparabilem cœlestis Patris amorem, et quanta'n qualemque demonstret erga eos; qui convertuntur, compassionem. Vers. 20. Ac misericordia molus est. Pater enim erat; nec id tantum, sed et Deus misericordiz. Vers. 20. Ει eum. Præ nimio gaudio non exspectavit ut ille veniret, sed prius occurrit, neque id utcunque, sed et accurrit, ut appareat amoris vehementia; et ruit in collum ejus, certiorem cum reddens quod omne peccatum illi remisisset; et osculatus est eum tanquam desideratum Alium, qui usque ad pœnitentiam sceleratus fuerat et abominabilis. O admirandam reconciliationem! Quid dicam, aut quid loquar de ineffabili Dei benignitate? Nam ubi ad immensum illius pelagus respicio, sermo mihi praeciditur, neque quid loquar mihi reliquum est; solum autem hoc clara ac libera voce clamo, quod res inagnas efficit pœnitentia. facile eum fecLens, qui facilis est ut fectatur, benignum videlicet Deum nostrum. Homini vero maxime congrua sunt prædicta, quæ eum fecisse dicit ad manifestiorem compassionis ac reconciliationis ipsius doctrinam, cum etiam in principio parabolæ hominem eum supposueril. Vers. 21. Ait - filius tuus. Quæ dicere cogitaverat, ea nunc toto corde dicit, ut hinc discamus quod oporteat etiam post reconciliationem toto corde fateri, quod peccaverimus, nosque ipsos condemnare. Vers. 22. Dixit - - suos. Ad Ecclesia sacerdotes: nam hi Deo ministrant ad corum, qui convertuntur, salutemn. Vers. 22. Proferte — illum. Primam, pretiosisissimam, quæ est purificatio aut gratia, qua custodiatur: quam perdidit a Patre separatus, fidem, exuit. Καὶ — αὐτοῦ. 'Πλθεν, ἀντὶ τοῦ Ἥρχετο, θα γί σας τοῖς αὐτοῦ σπλάγχνοις. Χρὴ γὰρ μὴ μόνον βου λεύεσθαι καλῶς, ἀλλὰ καὶ πράττειν τὰ βεβουλευ μένα. Ετι – αὐτοῦ. “Ο συμπαθεστάτης ἐξυωπίας! Αμα τις ἐνεθυμήθη μετανοήσαι, καὶ ἅμα τοῦτον εἶδεν αὐτὸς, ἔτοιμος ὢν ἀεὶ πρὸς ὑποδοχὴν τῶν ἐπιστρεφόντων, καὶ εὐθὺς ἐκ προοιμίων τῆς μετανοίας ἀντιλαμβανόμενος αὐτῶν. Εντεῦθεν οὖν ἡ παι ραβολή δημοσιεύει τὴν ἀνυπέρβλητον εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀνείκαστον φιλοστοργίαν τοῦ οὐρανίου Πατρός, καὶ ὅσην καὶ οἷαν εἰς τοὺς ἐπιστρέφοντας συμπά θειαν ἐπιδείκνυται. Καὶ ἐσπλαγχνίσθη. Πατήρ γὰρ ἦν, καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ Θεὸς ἐλέους. Καὶ — αὐτόν. Ὑπὸ τῆς ἄγαν περιχαρεία;, οὐκ ἀνέμεινεν αὐτὸν ἐλθεῖν, ἀλλὰ προϋπήντησε, καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ δραμών, ἵνα φανῇ τὸ σφοδρὸν τοῦ φίλ τρου· καὶ ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, πληρο φορῶν, ὅτι ἀφῆκεν αὐτῷ πᾶσαν ἁμαρτίαν, καὶ κατ εφίλησεν αὐτὸν, ὡς υἱὸν ποθεινόν, τὸν ἄχρι τῆς μετανοίας μιαρόν τε καὶ βδελυρόν. Ο παραδόξου καταλλαγής! Τί είπω, ἢ τί λαλήσω πρὸς τὴν ἄῤῥητον τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν; Απο βλέπω γὰρ πρὸς τὸ ἀχανὲς πέλαγος αὐτῆς, ἐπικόπτομαι τον λόγον, καὶ οὐκ ἔχω τί φθέγξομαι. Τοῦτο δὲ μόνον λαμπρά βοῶ τῇ φωνῇ, ὅτι μεγάλα δύναται ἡ μετάνοια, ταχέως ἐπικάμπτουσα τὸν τα χύτερον εἰς τὸ ἐπικάμπτεσθαι φιλάνθρωπον Θεόν Ο ἡμῶν. Ανθρωποπρεπέστερον δὲ τὰ ῥηθέντα ποιεῖν αὐτὸν λέγει, πρὸς ἐναργεστέραν διδασκαλίαν τῆς συμπαθείας καὶ καταλλαγῆς αὐτοῦ, ἐπεὶ καὶ ἄνθρω που αὐτὸν ἐν ἀρχῇ τῆς παραβολῆς ὑπέθετο. Εἶπε υἱός σου. "Απερ εἰπεῖν ἐμελέτησε, ταῦτα λέγει νῦν ἐξ όλης καρδίας, ὡς ἐντεῦθεν μανθάνειν ἡμᾶς, ὅτι χρὴ καὶ μετὰ τὴν καταλλαγὴν άλλο καρδίως ὁμολογεῖν, ὅτι ἡμάρτομεν, καὶ καταδικάζειν ἑαυτούς. Εἶπε – αὐτοῦ. Πρὸς τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλη σίας. Οὗτοι γὰρ ὑπηρετοῦσι τῷ Θεῷ πρὸς τὴν σου τηρίαν τῶν ἐπιστρεφόντων. Ἐξενέγκατε – αὐτόν. Τὴν τιμιωτάτην, ήτις ἐστὶν ἡ κάθαρσις, ή ή φρουρητική χάρις. veritatis cognitionem: et induite illum, qui seipsum Vers. 22. Ει· ejus. Arrabonem familiaritatis erga Deum, aut signaculum ad operationem ejus, ne ipsa insidiis appetatur. Vers. 22. Et culceamenta in pedes. Id est, custodiam ad iter conversationis sue. Καὶ — αὐτοῦ. 'Αρραβῶνα τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειών σεως, ή σφραγίδα εἰς τὴν πράξιν αὐτοῦ, ὥστε μέσ νειν αὐτὴν ἀνεπιβούλευτον. Καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας. Φυλακὴν εἰς τὴν πορείαν τῆς πολιτείας αὐτοῦ Varia lectiones et nota. Forte interpres legit ἀπ'βλέπων. Καί abest. Δ. Scholium proximam in neutro meorum reperi.

† Hoc est, ne me ab atrio tuo expellas, Domine, ne inventum me rursum errantem, inimicus tanquam captivum abducat. Vers. 90. Ει - SUNM. - Venit, hoc est, veniebat sumpta Aducia de illius misericordia; oportebat enim non solum bene velle, sed et quæ animo concepta sunt operari. Vers. 20. Cum ejus. O visum compatientis acutissimum | Simul ut quis resipiscere in animo cogitavit, hunc etiam simul ipse vidit, paratus semper ad eorum qui convertuntur susceptionem, et ab exordio statim pœnitentiæ illos recipiens. llinc ergo parabola incredibilem manifestat misericordiam, ac incomparabilem cœlestis Patris amorem, et quanta'n qualemque demonstret erga eos; qui convertuntur, compassionem. Vers. 20. Ac misericordia molus est. Pater enim erat; nec id tantum, sed et Deus misericordiz. Vers. 20. Ει eum. Præ nimio gaudio non exspectavit ut ille veniret, sed prius occurrit, neque id utcunque, sed et accurrit, ut appareat amoris vehementia; et ruit in collum ejus, certiorem cum reddens quod omne peccatum illi remisisset; et osculatus est eum tanquam desideratum Alium, qui usque ad pœnitentiam sceleratus fuerat et abominabilis. O admirandam reconciliationem! Quid dicam, aut quid loquar de ineffabili Dei benignitate? Nam ubi ad immensum illius pelagus respicio, sermo mihi praeciditur, neque quid loquar mihi reliquum est; solum autem hoc clara ac libera voce clamo, quod res inagnas efficit pœnitentia. facile eum fecLens, qui facilis est ut fectatur, benignum videlicet Deum nostrum. Homini vero maxime congrua sunt prædicta, quæ eum fecisse dicit ad manifestiorem compassionis ac reconciliationis ipsius doctrinam, cum etiam in principio parabolæ hominem eum supposueril. Vers. 21. Ait - filius tuus. Quæ dicere cogitaverat, ea nunc toto corde dicit, ut hinc discamus quod oporteat etiam post reconciliationem toto corde fateri, quod peccaverimus, nosque ipsos condemnare. Vers. 22. Dixit - - suos. Ad Ecclesia sacerdotes: nam hi Deo ministrant ad corum, qui convertuntur, salutemn. Vers. 22. Proferte — illum. Primam, pretiosisissimam, quæ est purificatio aut gratia, qua custodiatur: quam perdidit a Patre separatus, fidem, exuit. Καὶ — αὐτοῦ. 'Πλθεν, ἀντὶ τοῦ Ἥρχετο, θα γί σας τοῖς αὐτοῦ σπλάγχνοις. Χρὴ γὰρ μὴ μόνον βου λεύεσθαι καλῶς, ἀλλὰ καὶ πράττειν τὰ βεβουλευ μένα. Ετι – αὐτοῦ. “Ο συμπαθεστάτης ἐξυωπίας! Αμα τις ἐνεθυμήθη μετανοήσαι, καὶ ἅμα τοῦτον εἶδεν αὐτὸς, ἔτοιμος ὢν ἀεὶ πρὸς ὑποδοχὴν τῶν ἐπιστρεφόντων, καὶ εὐθὺς ἐκ προοιμίων τῆς μετανοίας ἀντιλαμβανόμενος αὐτῶν. Εντεῦθεν οὖν ἡ παι ραβολή δημοσιεύει τὴν ἀνυπέρβλητον εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀνείκαστον φιλοστοργίαν τοῦ οὐρανίου Πατρός, καὶ ὅσην καὶ οἷαν εἰς τοὺς ἐπιστρέφοντας συμπά θειαν ἐπιδείκνυται. Καὶ ἐσπλαγχνίσθη. Πατήρ γὰρ ἦν, καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ Θεὸς ἐλέους. Καὶ — αὐτόν. Ὑπὸ τῆς ἄγαν περιχαρεία;, οὐκ ἀνέμεινεν αὐτὸν ἐλθεῖν, ἀλλὰ προϋπήντησε, καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ δραμών, ἵνα φανῇ τὸ σφοδρὸν τοῦ φίλ τρου· καὶ ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, πληρο φορῶν, ὅτι ἀφῆκεν αὐτῷ πᾶσαν ἁμαρτίαν, καὶ κατ εφίλησεν αὐτὸν, ὡς υἱὸν ποθεινόν, τὸν ἄχρι τῆς μετανοίας μιαρόν τε καὶ βδελυρόν. Ο παραδόξου καταλλαγής! Τί είπω, ἢ τί λαλήσω πρὸς τὴν ἄῤῥητον τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν; Απο βλέπω γὰρ πρὸς τὸ ἀχανὲς πέλαγος αὐτῆς, ἐπικόπτομαι τον λόγον, καὶ οὐκ ἔχω τί φθέγξομαι. Τοῦτο δὲ μόνον λαμπρά βοῶ τῇ φωνῇ, ὅτι μεγάλα δύναται ἡ μετάνοια, ταχέως ἐπικάμπτουσα τὸν τα χύτερον εἰς τὸ ἐπικάμπτεσθαι φιλάνθρωπον Θεόν Ο ἡμῶν. Ανθρωποπρεπέστερον δὲ τὰ ῥηθέντα ποιεῖν αὐτὸν λέγει, πρὸς ἐναργεστέραν διδασκαλίαν τῆς συμπαθείας καὶ καταλλαγῆς αὐτοῦ, ἐπεὶ καὶ ἄνθρω που αὐτὸν ἐν ἀρχῇ τῆς παραβολῆς ὑπέθετο. Εἶπε υἱός σου. "Απερ εἰπεῖν ἐμελέτησε, ταῦτα λέγει νῦν ἐξ όλης καρδίας, ὡς ἐντεῦθεν μανθάνειν ἡμᾶς, ὅτι χρὴ καὶ μετὰ τὴν καταλλαγὴν άλλο καρδίως ὁμολογεῖν, ὅτι ἡμάρτομεν, καὶ καταδικάζειν ἑαυτούς. Εἶπε – αὐτοῦ. Πρὸς τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλη σίας. Οὗτοι γὰρ ὑπηρετοῦσι τῷ Θεῷ πρὸς τὴν σου τηρίαν τῶν ἐπιστρεφόντων. Ἐξενέγκατε – αὐτόν. Τὴν τιμιωτάτην, ήτις ἐστὶν ἡ κάθαρσις, ή ή φρουρητική χάρις. veritatis cognitionem: et induite illum, qui seipsum Vers. 22. Ει· ejus. Arrabonem familiaritatis erga Deum, aut signaculum ad operationem ejus, ne ipsa insidiis appetatur. Vers. 22. Et culceamenta in pedes. Id est, custodiam ad iter conversationis sue. Καὶ — αὐτοῦ. 'Αρραβῶνα τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειών σεως, ή σφραγίδα εἰς τὴν πράξιν αὐτοῦ, ὥστε μέσ νειν αὐτὴν ἀνεπιβούλευτον. Καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας. Φυλακὴν εἰς τὴν πορείαν τῆς πολιτείας αὐτοῦ Varia lectiones et nota. Forte interpres legit ἀπ'βλέπων. Καί abest. Δ. Scholium proximam in neutro meorum reperi.

† Hoc est, ne me ab atrio tuo expellas, Domine, ne inventum me rursum errantem, inimicus tanquam captivum abducat. Vers. 90. Ει - SUNM. - Venit, hoc est, veniebat sumpta Aducia de illius misericordia; oportebat enim non solum bene velle, sed et quæ animo concepta sunt operari. Vers. 20. Cum ejus. O visum compatientis acutissimum | Simul ut quis resipiscere in animo cogitavit, hunc etiam simul ipse vidit, paratus semper ad eorum qui convertuntur susceptionem, et ab exordio statim pœnitentiæ illos recipiens. llinc ergo parabola incredibilem manifestat misericordiam, ac incomparabilem cœlestis Patris amorem, et quanta'n qualemque demonstret erga eos; qui convertuntur, compassionem. Vers. 20. Ac misericordia molus est. Pater enim erat; nec id tantum, sed et Deus misericordiz. Vers. 20. Ει eum. Præ nimio gaudio non exspectavit ut ille veniret, sed prius occurrit, neque id utcunque, sed et accurrit, ut appareat amoris vehementia; et ruit in collum ejus, certiorem cum reddens quod omne peccatum illi remisisset; et osculatus est eum tanquam desideratum Alium, qui usque ad pœnitentiam sceleratus fuerat et abominabilis. O admirandam reconciliationem! Quid dicam, aut quid loquar de ineffabili Dei benignitate? Nam ubi ad immensum illius pelagus respicio, sermo mihi praeciditur, neque quid loquar mihi reliquum est; solum autem hoc clara ac libera voce clamo, quod res inagnas efficit pœnitentia. facile eum fecLens, qui facilis est ut fectatur, benignum videlicet Deum nostrum. Homini vero maxime congrua sunt prædicta, quæ eum fecisse dicit ad manifestiorem compassionis ac reconciliationis ipsius doctrinam, cum etiam in principio parabolæ hominem eum supposueril. Vers. 21. Ait - filius tuus. Quæ dicere cogitaverat, ea nunc toto corde dicit, ut hinc discamus quod oporteat etiam post reconciliationem toto corde fateri, quod peccaverimus, nosque ipsos condemnare. Vers. 22. Dixit - - suos. Ad Ecclesia sacerdotes: nam hi Deo ministrant ad corum, qui convertuntur, salutemn. Vers. 22. Proferte — illum. Primam, pretiosisissimam, quæ est purificatio aut gratia, qua custodiatur: quam perdidit a Patre separatus, fidem, exuit. Καὶ — αὐτοῦ. 'Πλθεν, ἀντὶ τοῦ Ἥρχετο, θα γί σας τοῖς αὐτοῦ σπλάγχνοις. Χρὴ γὰρ μὴ μόνον βου λεύεσθαι καλῶς, ἀλλὰ καὶ πράττειν τὰ βεβουλευ μένα. Ετι – αὐτοῦ. “Ο συμπαθεστάτης ἐξυωπίας! Αμα τις ἐνεθυμήθη μετανοήσαι, καὶ ἅμα τοῦτον εἶδεν αὐτὸς, ἔτοιμος ὢν ἀεὶ πρὸς ὑποδοχὴν τῶν ἐπιστρεφόντων, καὶ εὐθὺς ἐκ προοιμίων τῆς μετανοίας ἀντιλαμβανόμενος αὐτῶν. Εντεῦθεν οὖν ἡ παι ραβολή δημοσιεύει τὴν ἀνυπέρβλητον εὐσπλαγχνίαν καὶ ἀνείκαστον φιλοστοργίαν τοῦ οὐρανίου Πατρός, καὶ ὅσην καὶ οἷαν εἰς τοὺς ἐπιστρέφοντας συμπά θειαν ἐπιδείκνυται. Καὶ ἐσπλαγχνίσθη. Πατήρ γὰρ ἦν, καὶ οὐ τοῦτο μόνον, ἀλλὰ καὶ Θεὸς ἐλέους. Καὶ — αὐτόν. Ὑπὸ τῆς ἄγαν περιχαρεία;, οὐκ ἀνέμεινεν αὐτὸν ἐλθεῖν, ἀλλὰ προϋπήντησε, καὶ οὐχ ἁπλῶς, ἀλλὰ δραμών, ἵνα φανῇ τὸ σφοδρὸν τοῦ φίλ τρου· καὶ ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ, πληρο φορῶν, ὅτι ἀφῆκεν αὐτῷ πᾶσαν ἁμαρτίαν, καὶ κατ εφίλησεν αὐτὸν, ὡς υἱὸν ποθεινόν, τὸν ἄχρι τῆς μετανοίας μιαρόν τε καὶ βδελυρόν. Ο παραδόξου καταλλαγής! Τί είπω, ἢ τί λαλήσω πρὸς τὴν ἄῤῥητον τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίαν; Απο βλέπω γὰρ πρὸς τὸ ἀχανὲς πέλαγος αὐτῆς, ἐπικόπτομαι τον λόγον, καὶ οὐκ ἔχω τί φθέγξομαι. Τοῦτο δὲ μόνον λαμπρά βοῶ τῇ φωνῇ, ὅτι μεγάλα δύναται ἡ μετάνοια, ταχέως ἐπικάμπτουσα τὸν τα χύτερον εἰς τὸ ἐπικάμπτεσθαι φιλάνθρωπον Θεόν Ο ἡμῶν. Ανθρωποπρεπέστερον δὲ τὰ ῥηθέντα ποιεῖν αὐτὸν λέγει, πρὸς ἐναργεστέραν διδασκαλίαν τῆς συμπαθείας καὶ καταλλαγῆς αὐτοῦ, ἐπεὶ καὶ ἄνθρω που αὐτὸν ἐν ἀρχῇ τῆς παραβολῆς ὑπέθετο. Εἶπε υἱός σου. "Απερ εἰπεῖν ἐμελέτησε, ταῦτα λέγει νῦν ἐξ όλης καρδίας, ὡς ἐντεῦθεν μανθάνειν ἡμᾶς, ὅτι χρὴ καὶ μετὰ τὴν καταλλαγὴν άλλο καρδίως ὁμολογεῖν, ὅτι ἡμάρτομεν, καὶ καταδικάζειν ἑαυτούς. Εἶπε – αὐτοῦ. Πρὸς τοὺς ἱερεῖς τῆς Ἐκκλη σίας. Οὗτοι γὰρ ὑπηρετοῦσι τῷ Θεῷ πρὸς τὴν σου τηρίαν τῶν ἐπιστρεφόντων. Ἐξενέγκατε – αὐτόν. Τὴν τιμιωτάτην, ήτις ἐστὶν ἡ κάθαρσις, ή ή φρουρητική χάρις. veritatis cognitionem: et induite illum, qui seipsum Vers. 22. Ει· ejus. Arrabonem familiaritatis erga Deum, aut signaculum ad operationem ejus, ne ipsa insidiis appetatur. Vers. 22. Et culceamenta in pedes. Id est, custodiam ad iter conversationis sue. Καὶ — αὐτοῦ. 'Αρραβῶνα τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειών σεως, ή σφραγίδα εἰς τὴν πράξιν αὐτοῦ, ὥστε μέσ νειν αὐτὴν ἀνεπιβούλευτον. Καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας. Φυλακὴν εἰς τὴν πορείαν τῆς πολιτείας αὐτοῦ Varia lectiones et nota. Forte interpres legit ἀπ'βλέπων. Καί abest. Δ. Scholium proximam in neutro meorum reperi.

CAP XV. † Ut bis calceatus in præparatione Evangelii pacis, conculcet serpentes ac scorpiones, hoc est, contrarias potestates. Καὶ — θύσατε. Μόσχος σιτευτός, τὸ ἅγιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ· μόσχος μὲν, ὡς μὴ δαμασθὲν τῇ ζεύγλῃ τῆς ἁμαρτίας· σιτευτὸς δὲ, ὡς πιανθὲν ταῖς ἀρεταῖ; καὶ τηρηθὲν εἰς τὴν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν σφαγήν. Καὶ φαγόντες εὐφρανθώμεν. Φαγεῖν καὶ αὐτὸς λέγει, δηλῶν τὴν κοινωνίαν τῆς εὐφροσύνης. "Οτι — εὑρέθη. Νέκρωσιν μὲν καὶ ἀπώλειάν φησε τὴν ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας· ἀναζώωσιν δὲ καὶ εὕρεσιν, τὴν ἀπὸ τῆς μετανοίας. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. Τοῦτο σαφές. "Ην – ἀγρῷ. Τῷ τῶν ἀρετῶν, ἐργαζόμενος αὐτός. Ο Καὶ ὡς — χορῶν. Ὁ τοιοῦτος ἔρχεται μὲν διὰ προκοπῆς· ἐγγίζει δὲ διὰ τελειώσεως τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀκούει συμφωνίας μὲν μουσικῆς, διὰ τὴν πρὸς τὸν πατέρα συμφωνίαν τοῦ υἱοῦ, ἣν συνεφώ νησε διὰ τῆς μετανοίας· χορῶν δὲ, διὰ τὴν ἐκεῖθεν χαράν. Ἐν τῷ οἴκῳ γὰρ τοῦ Θεοῦ ἦχος καθαρό; ἑορταζόντων. Καὶ ταῦτα; Ἕνα τῶν ἀγγέλων. Δι' ἀγγέλου γὰρ ἀποκαλύπτονται τὰ θεῖα μυστήρια· παῖδας δὲ νῦν λέγει τοὺς δούλους· δοῦλοι δὲ τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄγ γελοι. ῾Ο δὲ — ἥκει. Παραγίνεται επιστρέψας. Kal - ἀπέλαβεν. Αποβαλόντα τὴν νόσον διὰ τῆς μετανοίας. Ωργίσθη — εἰσελθεῖν. Σχηματίζει τοῦτον ἡ παραβολὴ νῦν ὀργιζόμενον, καὶ μὴ θέλοντα εἰσελθεῖν, οὐχ ὅτι ἐφθόνησε· λύπη γὰρ οὐδεμία τοῖς δικαίει; ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῶν ἀδελφῶν· ἀλλ᾽ ἵνα παραστήσῃ τὴν ὑπερβολὴν τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγαθότητος. Εμφαίνει γὰρ ἡ τοιαύτη ἀγανάκτησις, ὅτι τοσαύτην ἐνδείκνυ ται περὶ τοὺς μετανοοῦντας χάριν καὶ χαρὰν, ὡς ἐτές ροις φθόνον κινῆσαι. Τοῦτο δὲ πεποίηκε καὶ ἡ παρα βολὴ τῶν μισθουμένων ἐργατῶν ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ δευτέρω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· καὶ ἐν ἐκείνῃ γὰρ οἱ πρῶτοι ἐγόγγυζον. Ο οὖν πατὴρ – αὐτόν. @; φιλόπαις καὶ σοφός, καὶ τὸν ἐπιστρέψαντα τιμᾷ, καὶ τὸν μείναντα παρακαλεί. 'Ο δὲ εὐφρανθῶ. Οὐ τοιαῦτα λέγουσιν οἱ ἅγιοι Vers. 23. Et mactate. Vitulus saginatus sanctum Christi corpus est: vitulus quidem, tanquain non domatus jugo ac pondere peccati; saginatus vero, tanquam virtutibus impinguatus, ac servatus ut pro peccatoribus immoletur, Vers. 23. Ac epulantes lætemur. Edere quoque ipse dicitur ad kotiti.e communicationeni Vers. 24. Quia — inventus est. Mortificationem quidem ac perditionem dicit eam quæ a peccato procedit: vivificationem vero ac inventionem, cam quæ a panitentia. Vers. 24. Caperuntque lalari. Hoc manifestun est. agro. In agro virtutum, exer- Vers. 25. Εται cens ac colens illas. Vers. 25. Cumque choros. Talis quidem venit felicitate provectionis perfectione autem appropiuquat domui Dei, et audit musices concentum, propter filii erga patrem concordiam, qua per pœnitentiam concors factus est: choros vero, propter gaudium, quod inibi erat. Nam in domo Dei sonus est pure festa celebrantium. Vers. 26. Et· hac. Uno angelorum accersito. Per angelum enim revelantur divina mysteria. Παῖδας vocat nunc servos: nam angeli sunt servi Dei. Vers. 27. Isque venit. Adest conversus. Vers. 27. nitentiam. El recepit. Abjecto morto, per μας- Vers. 28. Indignatus introire. Assimulat hune parabola indignantem, nec intrare volentem: non quod inviderit: nullus enim mœror justis de salute fratrum sed ut ob oculos ponat immensam Dei bonitatem. Ostendit siquidem hujusmodi indignatio, quod tantam demonstrat erga eos, qui resipiscunt, gratiam et gaudium, ut cæteris invidiam movere possit. Hoc autem fecit et parabola operariorum mercede conductorum, quadragesimo secundo juxta Matthæum capite: nam in illa quoque primi murmurabant. Vers. 28. Pater ergo illum. Utpote filiorum amator ac prudens: et eum qui conversus est, habens in honore, et eum qui permansit, rogaus, Vers. 29. At ille — lætaver. Non dicunt hæc au; si- πρὸς τὸν Θεὸν, ἀλλὰ ἀκολούθως τῇ ὀργῇ ἐσχημάτι milia sancti Deo, sed consequenter ad indignatioσται καὶ αὕτη ἡ δικαιολογία, διὰ τὴν αἰτίαν ἦν εἰ ρήκαμεν. Ειώθασι γὰρ οἱ φθονοῦντες τοιαῦτα ἐγκα λεῖν. Τινὲς οὖν ἔριφον μὲν τὴν ἐλαχίστην ηδονήν φί λους δὲ, τὰ θελήματα νοοῦντες, φασὶν εἰπεῖν αὐτὸν, ὅτι ἐμοὶ οὐδέποτε παρεχώρησαν, οὐδὲ Ελαχίστης ήδονῆς, ἵνα μετὰ τῶν θελημάτων μου εὐφρανθώ. ἡδο nein assimulata est et hæc causæ redditio, ob causam quam prædiximus. Solent enim invidi de similibus conqueri. Quidam ergo per hæðum, minimam voluptatem intelligentes, per amicus vero voluntates aiunt illum dixisse: Mihi ne mininiam quidam voluptatem unquam permisisti, ut cum voluntatībus meis laetarer. Varia lectiones et notæ. fentenius videtur reperisse καθαρώς, quod mihi valde probatur.

CAP XV. † Ut bis calceatus in præparatione Evangelii pacis, conculcet serpentes ac scorpiones, hoc est, contrarias potestates. Καὶ — θύσατε. Μόσχος σιτευτός, τὸ ἅγιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ· μόσχος μὲν, ὡς μὴ δαμασθὲν τῇ ζεύγλῃ τῆς ἁμαρτίας· σιτευτὸς δὲ, ὡς πιανθὲν ταῖς ἀρεταῖ; καὶ τηρηθὲν εἰς τὴν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν σφαγήν. Καὶ φαγόντες εὐφρανθώμεν. Φαγεῖν καὶ αὐτὸς λέγει, δηλῶν τὴν κοινωνίαν τῆς εὐφροσύνης. "Οτι — εὑρέθη. Νέκρωσιν μὲν καὶ ἀπώλειάν φησε τὴν ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας· ἀναζώωσιν δὲ καὶ εὕρεσιν, τὴν ἀπὸ τῆς μετανοίας. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. Τοῦτο σαφές. "Ην – ἀγρῷ. Τῷ τῶν ἀρετῶν, ἐργαζόμενος αὐτός. Ο Καὶ ὡς — χορῶν. Ὁ τοιοῦτος ἔρχεται μὲν διὰ προκοπῆς· ἐγγίζει δὲ διὰ τελειώσεως τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀκούει συμφωνίας μὲν μουσικῆς, διὰ τὴν πρὸς τὸν πατέρα συμφωνίαν τοῦ υἱοῦ, ἣν συνεφώ νησε διὰ τῆς μετανοίας· χορῶν δὲ, διὰ τὴν ἐκεῖθεν χαράν. Ἐν τῷ οἴκῳ γὰρ τοῦ Θεοῦ ἦχος καθαρό; ἑορταζόντων. Καὶ ταῦτα; Ἕνα τῶν ἀγγέλων. Δι' ἀγγέλου γὰρ ἀποκαλύπτονται τὰ θεῖα μυστήρια· παῖδας δὲ νῦν λέγει τοὺς δούλους· δοῦλοι δὲ τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄγ γελοι. ῾Ο δὲ — ἥκει. Παραγίνεται επιστρέψας. Kal - ἀπέλαβεν. Αποβαλόντα τὴν νόσον διὰ τῆς μετανοίας. Ωργίσθη — εἰσελθεῖν. Σχηματίζει τοῦτον ἡ παραβολὴ νῦν ὀργιζόμενον, καὶ μὴ θέλοντα εἰσελθεῖν, οὐχ ὅτι ἐφθόνησε· λύπη γὰρ οὐδεμία τοῖς δικαίει; ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῶν ἀδελφῶν· ἀλλ᾽ ἵνα παραστήσῃ τὴν ὑπερβολὴν τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγαθότητος. Εμφαίνει γὰρ ἡ τοιαύτη ἀγανάκτησις, ὅτι τοσαύτην ἐνδείκνυ ται περὶ τοὺς μετανοοῦντας χάριν καὶ χαρὰν, ὡς ἐτές ροις φθόνον κινῆσαι. Τοῦτο δὲ πεποίηκε καὶ ἡ παρα βολὴ τῶν μισθουμένων ἐργατῶν ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ δευτέρω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· καὶ ἐν ἐκείνῃ γὰρ οἱ πρῶτοι ἐγόγγυζον. Ο οὖν πατὴρ – αὐτόν. @; φιλόπαις καὶ σοφός, καὶ τὸν ἐπιστρέψαντα τιμᾷ, καὶ τὸν μείναντα παρακαλεί. 'Ο δὲ εὐφρανθῶ. Οὐ τοιαῦτα λέγουσιν οἱ ἅγιοι Vers. 23. Et mactate. Vitulus saginatus sanctum Christi corpus est: vitulus quidem, tanquain non domatus jugo ac pondere peccati; saginatus vero, tanquam virtutibus impinguatus, ac servatus ut pro peccatoribus immoletur, Vers. 23. Ac epulantes lætemur. Edere quoque ipse dicitur ad kotiti.e communicationeni Vers. 24. Quia — inventus est. Mortificationem quidem ac perditionem dicit eam quæ a peccato procedit: vivificationem vero ac inventionem, cam quæ a panitentia. Vers. 24. Caperuntque lalari. Hoc manifestun est. agro. In agro virtutum, exer- Vers. 25. Εται cens ac colens illas. Vers. 25. Cumque choros. Talis quidem venit felicitate provectionis perfectione autem appropiuquat domui Dei, et audit musices concentum, propter filii erga patrem concordiam, qua per pœnitentiam concors factus est: choros vero, propter gaudium, quod inibi erat. Nam in domo Dei sonus est pure festa celebrantium. Vers. 26. Et· hac. Uno angelorum accersito. Per angelum enim revelantur divina mysteria. Παῖδας vocat nunc servos: nam angeli sunt servi Dei. Vers. 27. Isque venit. Adest conversus. Vers. 27. nitentiam. El recepit. Abjecto morto, per μας- Vers. 28. Indignatus introire. Assimulat hune parabola indignantem, nec intrare volentem: non quod inviderit: nullus enim mœror justis de salute fratrum sed ut ob oculos ponat immensam Dei bonitatem. Ostendit siquidem hujusmodi indignatio, quod tantam demonstrat erga eos, qui resipiscunt, gratiam et gaudium, ut cæteris invidiam movere possit. Hoc autem fecit et parabola operariorum mercede conductorum, quadragesimo secundo juxta Matthæum capite: nam in illa quoque primi murmurabant. Vers. 28. Pater ergo illum. Utpote filiorum amator ac prudens: et eum qui conversus est, habens in honore, et eum qui permansit, rogaus, Vers. 29. At ille — lætaver. Non dicunt hæc au; si- πρὸς τὸν Θεὸν, ἀλλὰ ἀκολούθως τῇ ὀργῇ ἐσχημάτι milia sancti Deo, sed consequenter ad indignatioσται καὶ αὕτη ἡ δικαιολογία, διὰ τὴν αἰτίαν ἦν εἰ ρήκαμεν. Ειώθασι γὰρ οἱ φθονοῦντες τοιαῦτα ἐγκα λεῖν. Τινὲς οὖν ἔριφον μὲν τὴν ἐλαχίστην ηδονήν φί λους δὲ, τὰ θελήματα νοοῦντες, φασὶν εἰπεῖν αὐτὸν, ὅτι ἐμοὶ οὐδέποτε παρεχώρησαν, οὐδὲ Ελαχίστης ήδονῆς, ἵνα μετὰ τῶν θελημάτων μου εὐφρανθώ. ἡδο nein assimulata est et hæc causæ redditio, ob causam quam prædiximus. Solent enim invidi de similibus conqueri. Quidam ergo per hæðum, minimam voluptatem intelligentes, per amicus vero voluntates aiunt illum dixisse: Mihi ne mininiam quidam voluptatem unquam permisisti, ut cum voluntatībus meis laetarer. Varia lectiones et notæ. fentenius videtur reperisse καθαρώς, quod mihi valde probatur.

CAP XV. † Ut bis calceatus in præparatione Evangelii pacis, conculcet serpentes ac scorpiones, hoc est, contrarias potestates. Καὶ — θύσατε. Μόσχος σιτευτός, τὸ ἅγιον σῶμα τοῦ Χριστοῦ· μόσχος μὲν, ὡς μὴ δαμασθὲν τῇ ζεύγλῃ τῆς ἁμαρτίας· σιτευτὸς δὲ, ὡς πιανθὲν ταῖς ἀρεταῖ; καὶ τηρηθὲν εἰς τὴν ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν σφαγήν. Καὶ φαγόντες εὐφρανθώμεν. Φαγεῖν καὶ αὐτὸς λέγει, δηλῶν τὴν κοινωνίαν τῆς εὐφροσύνης. "Οτι — εὑρέθη. Νέκρωσιν μὲν καὶ ἀπώλειάν φησε τὴν ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας· ἀναζώωσιν δὲ καὶ εὕρεσιν, τὴν ἀπὸ τῆς μετανοίας. Καὶ ἤρξαντο εὐφραίνεσθαι. Τοῦτο σαφές. "Ην – ἀγρῷ. Τῷ τῶν ἀρετῶν, ἐργαζόμενος αὐτός. Ο Καὶ ὡς — χορῶν. Ὁ τοιοῦτος ἔρχεται μὲν διὰ προκοπῆς· ἐγγίζει δὲ διὰ τελειώσεως τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀκούει συμφωνίας μὲν μουσικῆς, διὰ τὴν πρὸς τὸν πατέρα συμφωνίαν τοῦ υἱοῦ, ἣν συνεφώ νησε διὰ τῆς μετανοίας· χορῶν δὲ, διὰ τὴν ἐκεῖθεν χαράν. Ἐν τῷ οἴκῳ γὰρ τοῦ Θεοῦ ἦχος καθαρό; ἑορταζόντων. Καὶ ταῦτα; Ἕνα τῶν ἀγγέλων. Δι' ἀγγέλου γὰρ ἀποκαλύπτονται τὰ θεῖα μυστήρια· παῖδας δὲ νῦν λέγει τοὺς δούλους· δοῦλοι δὲ τοῦ Θεοῦ, οἱ ἄγ γελοι. ῾Ο δὲ — ἥκει. Παραγίνεται επιστρέψας. Kal - ἀπέλαβεν. Αποβαλόντα τὴν νόσον διὰ τῆς μετανοίας. Ωργίσθη — εἰσελθεῖν. Σχηματίζει τοῦτον ἡ παραβολὴ νῦν ὀργιζόμενον, καὶ μὴ θέλοντα εἰσελθεῖν, οὐχ ὅτι ἐφθόνησε· λύπη γὰρ οὐδεμία τοῖς δικαίει; ἐπὶ τῇ σωτηρίᾳ τῶν ἀδελφῶν· ἀλλ᾽ ἵνα παραστήσῃ τὴν ὑπερβολὴν τῆς τοῦ Θεοῦ ἀγαθότητος. Εμφαίνει γὰρ ἡ τοιαύτη ἀγανάκτησις, ὅτι τοσαύτην ἐνδείκνυ ται περὶ τοὺς μετανοοῦντας χάριν καὶ χαρὰν, ὡς ἐτές ροις φθόνον κινῆσαι. Τοῦτο δὲ πεποίηκε καὶ ἡ παρα βολὴ τῶν μισθουμένων ἐργατῶν ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ δευτέρω κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον· καὶ ἐν ἐκείνῃ γὰρ οἱ πρῶτοι ἐγόγγυζον. Ο οὖν πατὴρ – αὐτόν. @; φιλόπαις καὶ σοφός, καὶ τὸν ἐπιστρέψαντα τιμᾷ, καὶ τὸν μείναντα παρακαλεί. 'Ο δὲ εὐφρανθῶ. Οὐ τοιαῦτα λέγουσιν οἱ ἅγιοι Vers. 23. Et mactate. Vitulus saginatus sanctum Christi corpus est: vitulus quidem, tanquain non domatus jugo ac pondere peccati; saginatus vero, tanquam virtutibus impinguatus, ac servatus ut pro peccatoribus immoletur, Vers. 23. Ac epulantes lætemur. Edere quoque ipse dicitur ad kotiti.e communicationeni Vers. 24. Quia — inventus est. Mortificationem quidem ac perditionem dicit eam quæ a peccato procedit: vivificationem vero ac inventionem, cam quæ a panitentia. Vers. 24. Caperuntque lalari. Hoc manifestun est. agro. In agro virtutum, exer- Vers. 25. Εται cens ac colens illas. Vers. 25. Cumque choros. Talis quidem venit felicitate provectionis perfectione autem appropiuquat domui Dei, et audit musices concentum, propter filii erga patrem concordiam, qua per pœnitentiam concors factus est: choros vero, propter gaudium, quod inibi erat. Nam in domo Dei sonus est pure festa celebrantium. Vers. 26. Et· hac. Uno angelorum accersito. Per angelum enim revelantur divina mysteria. Παῖδας vocat nunc servos: nam angeli sunt servi Dei. Vers. 27. Isque venit. Adest conversus. Vers. 27. nitentiam. El recepit. Abjecto morto, per μας- Vers. 28. Indignatus introire. Assimulat hune parabola indignantem, nec intrare volentem: non quod inviderit: nullus enim mœror justis de salute fratrum sed ut ob oculos ponat immensam Dei bonitatem. Ostendit siquidem hujusmodi indignatio, quod tantam demonstrat erga eos, qui resipiscunt, gratiam et gaudium, ut cæteris invidiam movere possit. Hoc autem fecit et parabola operariorum mercede conductorum, quadragesimo secundo juxta Matthæum capite: nam in illa quoque primi murmurabant. Vers. 28. Pater ergo illum. Utpote filiorum amator ac prudens: et eum qui conversus est, habens in honore, et eum qui permansit, rogaus, Vers. 29. At ille — lætaver. Non dicunt hæc au; si- πρὸς τὸν Θεὸν, ἀλλὰ ἀκολούθως τῇ ὀργῇ ἐσχημάτι milia sancti Deo, sed consequenter ad indignatioσται καὶ αὕτη ἡ δικαιολογία, διὰ τὴν αἰτίαν ἦν εἰ ρήκαμεν. Ειώθασι γὰρ οἱ φθονοῦντες τοιαῦτα ἐγκα λεῖν. Τινὲς οὖν ἔριφον μὲν τὴν ἐλαχίστην ηδονήν φί λους δὲ, τὰ θελήματα νοοῦντες, φασὶν εἰπεῖν αὐτὸν, ὅτι ἐμοὶ οὐδέποτε παρεχώρησαν, οὐδὲ Ελαχίστης ήδονῆς, ἵνα μετὰ τῶν θελημάτων μου εὐφρανθώ. ἡδο nein assimulata est et hæc causæ redditio, ob causam quam prædiximus. Solent enim invidi de similibus conqueri. Quidam ergo per hæðum, minimam voluptatem intelligentes, per amicus vero voluntates aiunt illum dixisse: Mihi ne mininiam quidam voluptatem unquam permisisti, ut cum voluntatībus meis laetarer. Varia lectiones et notæ. fentenius videtur reperisse καθαρώς, quod mihi valde probatur.

Nobis autem non est curiose scrutandum, quis sit hœdus, aut qui sint amici: nam periculosæ sunt in talibus subtiles quæstiones ac disputationes, sicut in multis parabolis protestati sumus. Vers. 30. Sed cum saginatum. Etiam hæc ejusdem sunt consequentiæ, et similiter effi sunt. Dei vero substantiam dicit dona vel gratiam, veluti superius significatum est: meretrices autem, voluptatum amores. Vers. 31. Ac ille. es. Nunquam a me discedendo, sed mandata mea semper implendo. Vers. 31. Ει sanl. Cum enim talis sis, omnia mea hæreditario jure possidebis; hujusmodi namque filii in hæreditatem accipiunt regnum Patris et Dei. Ne ergo tristeris, nam in nullo affectus es injuria. Et ita mansuete illum consolatus, deinceps eliam de his respondet, quæ in fratrem ejus facta sunt. Vers. 52. Lalari — inventus est. Ostendit neces sariam fuisse lætitiam et gaudium. Quis enim, quum mortuum viderit revixisse nou lælatur? et quis ubi id, quod perierat, invenerit, non gaudet? Vidisti, quemadmodum et quando peregre profectus est patienter sustinuit et conversum immenso excepit gaudio: nec solum substantiæ rationem non repetiit, sed et donis illum dignatus est, nec solum non exprobravit, sed insuper pro eo respondit. Vere magna est, Domine, benignitas tua, nec ullus explicare sufliciet sermo ad gratiarum actionem illius. Utinam autein et nos, qui æqualiter cum prodigo sumus peregre profecti, ac divitias consumpsimus, equalem cum eo conversionem demon stremus, et æquali benignitate digni habeamur. CAP. LVIII. De dispensatore iniquo. - bona illius. Cap. XVI. Vers. 1. Dicebut autem Parabola hæc Christianis attributa est, qui non volunt omnino possessiones ac pecunias despicere admonens illos, ut in pauperes sint benefici. Dicta est autem ad discipulos, quia et hi sunt dispensatores. Repræsentat etiam hominem divitem, puta, Deum humanum, nulloque indigentem: œconomum vero, sive dispensatorem, omnem, qui possidet divilias: tales enim non sunt domini, sed dispensa: tores. Dicit namque Deus: Meum est aurum, meum est argentum. Delatus est autem apud Deum malus dispensator mala dispensatione, ut qui dissiparet, quae Dei erant, in ea quæ non oportuit, nec superflua pauperibus distribueret. Vers. 2. Et vocavit - dispensationis tuæ. Hæc illi per divinas dixit Scripturas, quæ de futuro docent judicio, et de redditione rationis. Ἡμῖν δὲ οὐ περιεργαστέον, τίς ἐστιν ὁ ἔριφος, καὶ τίνες οἱ φίλοι. Επισφαλής γὰρ ἡ ἐν τοῖς τοιού τοις λεπτολογία, καθώς πολλαχοῦ τῶν παραβολών διεμαρτυράμεθα. *Οτε δὲ - σιτευτόν. Καὶ ταῦτα τῆς αὐτῆς εἰσιν ἀκολουθίας, καὶ ὁμοίως ἐσχηματίσθησαν. Βίον μὲν εὖν τοῦ Θεοῦ λέγει τὸ χάρισμα, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται· πόρνας δὲ τὰς φιληδονίας. 'Ο δὲ εἶπεν εἶ. Οὐδέποτέ μου ἀποφοιτῶν, ἀλλ' ἀεὶ τὰς ἐντολάς μου πληρῶν. Kal ἐστι. Τοιοῦτος γὰρ ὤν, πάντα τὰ ἐμὲ κληρονομήσεις. Οἱ τοιοῦτοι [ γὰρ υἱοὶ κληρο νομοῦσι τὴν βασιλείαν τοῦ Πατρὸς καὶ Θεοῦ. Με λυποῦ τοίνυν, οὐδὲν γὰρ ἐδικήθης. Οὕτως ἐπιεικώς παρηγορήσεις αὐτὸν, ἀπολογεῖται λοιπὸν καὶ ὑπὲρ τῶν γεγενημένων εἰς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Εὐφρανθῆναι — καὶ εὑρέθη. Δείκνυσιν ἀναγκαίαν τὴν εὐφροσύνην καὶ χαράν. Τις γὰρ ἰδὼν νεκρὸν ἀναζήσαντα, οὐκ εὐφραίνεται, καὶ τίς τὸ ἀπο λωλὸς εὐρών, οὐ χαίρει; Εἶδες, πῶς καὶ ἀποδημή σαντος ἐμακροθύμει, καὶ ἐπιστρέψαντα περιχαρώς ὑπεδέξατο. Καὶ οὐ μόνον οὐκ ἀπήτησε δίκην, ἀλλὰ καὶ χαρίτων ἠξίωσε. Καὶ οὐ μόνον οὐδ᾽ ὠνείδισεν, ἀλλὰ καὶ ὑπεραπολογήσατο. Οντως μεγάλη, Δέσποτα, ἡ φιλανθρωπία σου, καὶ οὐδεὶς ἐξαρκέσει λόγος πρὸς εὐχαριστίαν αὐτῆς. Εἴη δὲ καὶ ἡμᾶς, τοὺς ἐπίσης τῷ ἀσώτῳ ἀποδημί σαντας καὶ διασκορπίσαντας τὸν πλοῦτον, ίστν αὐτῷ καὶ τὴν ἐπιστροφὴν ἐνδείξασθαι, καὶ τῆς ἴσης ἀξιωθῆναι φιλανθρωπίας. ΚΕΦ. ΝΗ'. Περὶ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. Ελεγε δὲ ὑπάρχοντα αὐτοῦ. Ἡ παραβολή αὕτη πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς ἀποτέταται, τοὺς μὴ βουλομένους πάντη τῶν χρημάτων ὑπεροράν, του θετοῦσα τούτους, ἵνα κἂν εὐεργετῶσι τοὺς πένητας. Είρηται δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς, διότι μαθητεί καὶ οὗτοι. Καὶ ἄνθρωπον μὲν πλούσιον ἐμφαίνει, τὸν φιλάν θρωπον καὶ ἀνενδεή Θεόν· οἰκονόμον δὲ, πάντα τὸν κεκτημένον πλοῦτον· οἱ τοιοῦτοι γὰρ οὐ κύριοι, ἀλλ' οικονόμοι εἰσί. Φησὶ γὰρ ὁ Θεός· Ἐμόν ἐστι τὸ χρυσίον, καὶ ἐμόν ἐστι τὸ ἀργύριον. Διεβλήθη δὲ τῷ Θεῷ ὁ κακὸς οἰκονόμος ὑπὸ τῆς κακῆς οἰκονομίας, ὡς διασκορπίζων τὰ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἃ οὐκ ἔδει, καὶ μὴ διανέμων τὰ περιττὰ τοῖς πένησι. Καὶ φωνήσας οικονομίας σου. Εἶπεν αὐτῷ ταῦτα διὰ τῶν θείων Γραφών, αἱ διδάσκουσι περὶ τῆς μελλούσης κρίσεως καὶ λογοθεσίας. Aggæi 11, 9. (ὖν abest A. Varia lectiones et notæ. Que bis signis [*] inclusimus, ea ex codice B. exciderant. Ita correxi pro επιδημήσαντας, Nec aliter Hentenius Hoc prorsus alienum est. Ex Hentenio colligas, legendum esse οικονόμοι aut διοικηταί.

Nobis autem non est curiose scrutandum, quis sit hœdus, aut qui sint amici: nam periculosæ sunt in talibus subtiles quæstiones ac disputationes, sicut in multis parabolis protestati sumus. Vers. 30. Sed cum saginatum. Etiam hæc ejusdem sunt consequentiæ, et similiter effi sunt. Dei vero substantiam dicit dona vel gratiam, veluti superius significatum est: meretrices autem, voluptatum amores. Vers. 31. Ac ille. es. Nunquam a me discedendo, sed mandata mea semper implendo. Vers. 31. Ει sanl. Cum enim talis sis, omnia mea hæreditario jure possidebis; hujusmodi namque filii in hæreditatem accipiunt regnum Patris et Dei. Ne ergo tristeris, nam in nullo affectus es injuria. Et ita mansuete illum consolatus, deinceps eliam de his respondet, quæ in fratrem ejus facta sunt. Vers. 52. Lalari — inventus est. Ostendit neces sariam fuisse lætitiam et gaudium. Quis enim, quum mortuum viderit revixisse nou lælatur? et quis ubi id, quod perierat, invenerit, non gaudet? Vidisti, quemadmodum et quando peregre profectus est patienter sustinuit et conversum immenso excepit gaudio: nec solum substantiæ rationem non repetiit, sed et donis illum dignatus est, nec solum non exprobravit, sed insuper pro eo respondit. Vere magna est, Domine, benignitas tua, nec ullus explicare sufliciet sermo ad gratiarum actionem illius. Utinam autein et nos, qui æqualiter cum prodigo sumus peregre profecti, ac divitias consumpsimus, equalem cum eo conversionem demon stremus, et æquali benignitate digni habeamur. CAP. LVIII. De dispensatore iniquo. - bona illius. Cap. XVI. Vers. 1. Dicebut autem Parabola hæc Christianis attributa est, qui non volunt omnino possessiones ac pecunias despicere admonens illos, ut in pauperes sint benefici. Dicta est autem ad discipulos, quia et hi sunt dispensatores. Repræsentat etiam hominem divitem, puta, Deum humanum, nulloque indigentem: œconomum vero, sive dispensatorem, omnem, qui possidet divilias: tales enim non sunt domini, sed dispensa: tores. Dicit namque Deus: Meum est aurum, meum est argentum. Delatus est autem apud Deum malus dispensator mala dispensatione, ut qui dissiparet, quae Dei erant, in ea quæ non oportuit, nec superflua pauperibus distribueret. Vers. 2. Et vocavit - dispensationis tuæ. Hæc illi per divinas dixit Scripturas, quæ de futuro docent judicio, et de redditione rationis. Ἡμῖν δὲ οὐ περιεργαστέον, τίς ἐστιν ὁ ἔριφος, καὶ τίνες οἱ φίλοι. Επισφαλής γὰρ ἡ ἐν τοῖς τοιού τοις λεπτολογία, καθώς πολλαχοῦ τῶν παραβολών διεμαρτυράμεθα. *Οτε δὲ - σιτευτόν. Καὶ ταῦτα τῆς αὐτῆς εἰσιν ἀκολουθίας, καὶ ὁμοίως ἐσχηματίσθησαν. Βίον μὲν εὖν τοῦ Θεοῦ λέγει τὸ χάρισμα, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται· πόρνας δὲ τὰς φιληδονίας. 'Ο δὲ εἶπεν εἶ. Οὐδέποτέ μου ἀποφοιτῶν, ἀλλ' ἀεὶ τὰς ἐντολάς μου πληρῶν. Kal ἐστι. Τοιοῦτος γὰρ ὤν, πάντα τὰ ἐμὲ κληρονομήσεις. Οἱ τοιοῦτοι [ γὰρ υἱοὶ κληρο νομοῦσι τὴν βασιλείαν τοῦ Πατρὸς καὶ Θεοῦ. Με λυποῦ τοίνυν, οὐδὲν γὰρ ἐδικήθης. Οὕτως ἐπιεικώς παρηγορήσεις αὐτὸν, ἀπολογεῖται λοιπὸν καὶ ὑπὲρ τῶν γεγενημένων εἰς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Εὐφρανθῆναι — καὶ εὑρέθη. Δείκνυσιν ἀναγκαίαν τὴν εὐφροσύνην καὶ χαράν. Τις γὰρ ἰδὼν νεκρὸν ἀναζήσαντα, οὐκ εὐφραίνεται, καὶ τίς τὸ ἀπο λωλὸς εὐρών, οὐ χαίρει; Εἶδες, πῶς καὶ ἀποδημή σαντος ἐμακροθύμει, καὶ ἐπιστρέψαντα περιχαρώς ὑπεδέξατο. Καὶ οὐ μόνον οὐκ ἀπήτησε δίκην, ἀλλὰ καὶ χαρίτων ἠξίωσε. Καὶ οὐ μόνον οὐδ᾽ ὠνείδισεν, ἀλλὰ καὶ ὑπεραπολογήσατο. Οντως μεγάλη, Δέσποτα, ἡ φιλανθρωπία σου, καὶ οὐδεὶς ἐξαρκέσει λόγος πρὸς εὐχαριστίαν αὐτῆς. Εἴη δὲ καὶ ἡμᾶς, τοὺς ἐπίσης τῷ ἀσώτῳ ἀποδημί σαντας καὶ διασκορπίσαντας τὸν πλοῦτον, ίστν αὐτῷ καὶ τὴν ἐπιστροφὴν ἐνδείξασθαι, καὶ τῆς ἴσης ἀξιωθῆναι φιλανθρωπίας. ΚΕΦ. ΝΗ'. Περὶ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. Ελεγε δὲ ὑπάρχοντα αὐτοῦ. Ἡ παραβολή αὕτη πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς ἀποτέταται, τοὺς μὴ βουλομένους πάντη τῶν χρημάτων ὑπεροράν, του θετοῦσα τούτους, ἵνα κἂν εὐεργετῶσι τοὺς πένητας. Είρηται δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς, διότι μαθητεί καὶ οὗτοι. Καὶ ἄνθρωπον μὲν πλούσιον ἐμφαίνει, τὸν φιλάν θρωπον καὶ ἀνενδεή Θεόν· οἰκονόμον δὲ, πάντα τὸν κεκτημένον πλοῦτον· οἱ τοιοῦτοι γὰρ οὐ κύριοι, ἀλλ' οικονόμοι εἰσί. Φησὶ γὰρ ὁ Θεός· Ἐμόν ἐστι τὸ χρυσίον, καὶ ἐμόν ἐστι τὸ ἀργύριον. Διεβλήθη δὲ τῷ Θεῷ ὁ κακὸς οἰκονόμος ὑπὸ τῆς κακῆς οἰκονομίας, ὡς διασκορπίζων τὰ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἃ οὐκ ἔδει, καὶ μὴ διανέμων τὰ περιττὰ τοῖς πένησι. Καὶ φωνήσας οικονομίας σου. Εἶπεν αὐτῷ ταῦτα διὰ τῶν θείων Γραφών, αἱ διδάσκουσι περὶ τῆς μελλούσης κρίσεως καὶ λογοθεσίας. Aggæi 11, 9. (ὖν abest A. Varia lectiones et notæ. Que bis signis [*] inclusimus, ea ex codice B. exciderant. Ita correxi pro επιδημήσαντας, Nec aliter Hentenius Hoc prorsus alienum est. Ex Hentenio colligas, legendum esse οικονόμοι aut διοικηταί.

Nobis autem non est curiose scrutandum, quis sit hœdus, aut qui sint amici: nam periculosæ sunt in talibus subtiles quæstiones ac disputationes, sicut in multis parabolis protestati sumus. Vers. 30. Sed cum saginatum. Etiam hæc ejusdem sunt consequentiæ, et similiter effi sunt. Dei vero substantiam dicit dona vel gratiam, veluti superius significatum est: meretrices autem, voluptatum amores. Vers. 31. Ac ille. es. Nunquam a me discedendo, sed mandata mea semper implendo. Vers. 31. Ει sanl. Cum enim talis sis, omnia mea hæreditario jure possidebis; hujusmodi namque filii in hæreditatem accipiunt regnum Patris et Dei. Ne ergo tristeris, nam in nullo affectus es injuria. Et ita mansuete illum consolatus, deinceps eliam de his respondet, quæ in fratrem ejus facta sunt. Vers. 52. Lalari — inventus est. Ostendit neces sariam fuisse lætitiam et gaudium. Quis enim, quum mortuum viderit revixisse nou lælatur? et quis ubi id, quod perierat, invenerit, non gaudet? Vidisti, quemadmodum et quando peregre profectus est patienter sustinuit et conversum immenso excepit gaudio: nec solum substantiæ rationem non repetiit, sed et donis illum dignatus est, nec solum non exprobravit, sed insuper pro eo respondit. Vere magna est, Domine, benignitas tua, nec ullus explicare sufliciet sermo ad gratiarum actionem illius. Utinam autein et nos, qui æqualiter cum prodigo sumus peregre profecti, ac divitias consumpsimus, equalem cum eo conversionem demon stremus, et æquali benignitate digni habeamur. CAP. LVIII. De dispensatore iniquo. - bona illius. Cap. XVI. Vers. 1. Dicebut autem Parabola hæc Christianis attributa est, qui non volunt omnino possessiones ac pecunias despicere admonens illos, ut in pauperes sint benefici. Dicta est autem ad discipulos, quia et hi sunt dispensatores. Repræsentat etiam hominem divitem, puta, Deum humanum, nulloque indigentem: œconomum vero, sive dispensatorem, omnem, qui possidet divilias: tales enim non sunt domini, sed dispensa: tores. Dicit namque Deus: Meum est aurum, meum est argentum. Delatus est autem apud Deum malus dispensator mala dispensatione, ut qui dissiparet, quae Dei erant, in ea quæ non oportuit, nec superflua pauperibus distribueret. Vers. 2. Et vocavit - dispensationis tuæ. Hæc illi per divinas dixit Scripturas, quæ de futuro docent judicio, et de redditione rationis. Ἡμῖν δὲ οὐ περιεργαστέον, τίς ἐστιν ὁ ἔριφος, καὶ τίνες οἱ φίλοι. Επισφαλής γὰρ ἡ ἐν τοῖς τοιού τοις λεπτολογία, καθώς πολλαχοῦ τῶν παραβολών διεμαρτυράμεθα. *Οτε δὲ - σιτευτόν. Καὶ ταῦτα τῆς αὐτῆς εἰσιν ἀκολουθίας, καὶ ὁμοίως ἐσχηματίσθησαν. Βίον μὲν εὖν τοῦ Θεοῦ λέγει τὸ χάρισμα, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται· πόρνας δὲ τὰς φιληδονίας. 'Ο δὲ εἶπεν εἶ. Οὐδέποτέ μου ἀποφοιτῶν, ἀλλ' ἀεὶ τὰς ἐντολάς μου πληρῶν. Kal ἐστι. Τοιοῦτος γὰρ ὤν, πάντα τὰ ἐμὲ κληρονομήσεις. Οἱ τοιοῦτοι [ γὰρ υἱοὶ κληρο νομοῦσι τὴν βασιλείαν τοῦ Πατρὸς καὶ Θεοῦ. Με λυποῦ τοίνυν, οὐδὲν γὰρ ἐδικήθης. Οὕτως ἐπιεικώς παρηγορήσεις αὐτὸν, ἀπολογεῖται λοιπὸν καὶ ὑπὲρ τῶν γεγενημένων εἰς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Εὐφρανθῆναι — καὶ εὑρέθη. Δείκνυσιν ἀναγκαίαν τὴν εὐφροσύνην καὶ χαράν. Τις γὰρ ἰδὼν νεκρὸν ἀναζήσαντα, οὐκ εὐφραίνεται, καὶ τίς τὸ ἀπο λωλὸς εὐρών, οὐ χαίρει; Εἶδες, πῶς καὶ ἀποδημή σαντος ἐμακροθύμει, καὶ ἐπιστρέψαντα περιχαρώς ὑπεδέξατο. Καὶ οὐ μόνον οὐκ ἀπήτησε δίκην, ἀλλὰ καὶ χαρίτων ἠξίωσε. Καὶ οὐ μόνον οὐδ᾽ ὠνείδισεν, ἀλλὰ καὶ ὑπεραπολογήσατο. Οντως μεγάλη, Δέσποτα, ἡ φιλανθρωπία σου, καὶ οὐδεὶς ἐξαρκέσει λόγος πρὸς εὐχαριστίαν αὐτῆς. Εἴη δὲ καὶ ἡμᾶς, τοὺς ἐπίσης τῷ ἀσώτῳ ἀποδημί σαντας καὶ διασκορπίσαντας τὸν πλοῦτον, ίστν αὐτῷ καὶ τὴν ἐπιστροφὴν ἐνδείξασθαι, καὶ τῆς ἴσης ἀξιωθῆναι φιλανθρωπίας. ΚΕΦ. ΝΗ'. Περὶ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. Ελεγε δὲ ὑπάρχοντα αὐτοῦ. Ἡ παραβολή αὕτη πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς ἀποτέταται, τοὺς μὴ βουλομένους πάντη τῶν χρημάτων ὑπεροράν, του θετοῦσα τούτους, ἵνα κἂν εὐεργετῶσι τοὺς πένητας. Είρηται δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς, διότι μαθητεί καὶ οὗτοι. Καὶ ἄνθρωπον μὲν πλούσιον ἐμφαίνει, τὸν φιλάν θρωπον καὶ ἀνενδεή Θεόν· οἰκονόμον δὲ, πάντα τὸν κεκτημένον πλοῦτον· οἱ τοιοῦτοι γὰρ οὐ κύριοι, ἀλλ' οικονόμοι εἰσί. Φησὶ γὰρ ὁ Θεός· Ἐμόν ἐστι τὸ χρυσίον, καὶ ἐμόν ἐστι τὸ ἀργύριον. Διεβλήθη δὲ τῷ Θεῷ ὁ κακὸς οἰκονόμος ὑπὸ τῆς κακῆς οἰκονομίας, ὡς διασκορπίζων τὰ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἃ οὐκ ἔδει, καὶ μὴ διανέμων τὰ περιττὰ τοῖς πένησι. Καὶ φωνήσας οικονομίας σου. Εἶπεν αὐτῷ ταῦτα διὰ τῶν θείων Γραφών, αἱ διδάσκουσι περὶ τῆς μελλούσης κρίσεως καὶ λογοθεσίας. Aggæi 11, 9. (ὖν abest A. Varia lectiones et notæ. Que bis signis [*] inclusimus, ea ex codice B. exciderant. Ita correxi pro επιδημήσαντας, Nec aliter Hentenius Hoc prorsus alienum est. Ex Hentenio colligas, legendum esse οικονόμοι aut διοικηταί.

Nobis autem non est curiose scrutandum, quis sit hœdus, aut qui sint amici: nam periculosæ sunt in talibus subtiles quæstiones ac disputationes, sicut in multis parabolis protestati sumus. Vers. 30. Sed cum saginatum. Etiam hæc ejusdem sunt consequentiæ, et similiter effi sunt. Dei vero substantiam dicit dona vel gratiam, veluti superius significatum est: meretrices autem, voluptatum amores. Vers. 31. Ac ille. es. Nunquam a me discedendo, sed mandata mea semper implendo. Vers. 31. Ει sanl. Cum enim talis sis, omnia mea hæreditario jure possidebis; hujusmodi namque filii in hæreditatem accipiunt regnum Patris et Dei. Ne ergo tristeris, nam in nullo affectus es injuria. Et ita mansuete illum consolatus, deinceps eliam de his respondet, quæ in fratrem ejus facta sunt. Vers. 52. Lalari — inventus est. Ostendit neces sariam fuisse lætitiam et gaudium. Quis enim, quum mortuum viderit revixisse nou lælatur? et quis ubi id, quod perierat, invenerit, non gaudet? Vidisti, quemadmodum et quando peregre profectus est patienter sustinuit et conversum immenso excepit gaudio: nec solum substantiæ rationem non repetiit, sed et donis illum dignatus est, nec solum non exprobravit, sed insuper pro eo respondit. Vere magna est, Domine, benignitas tua, nec ullus explicare sufliciet sermo ad gratiarum actionem illius. Utinam autein et nos, qui æqualiter cum prodigo sumus peregre profecti, ac divitias consumpsimus, equalem cum eo conversionem demon stremus, et æquali benignitate digni habeamur. CAP. LVIII. De dispensatore iniquo. - bona illius. Cap. XVI. Vers. 1. Dicebut autem Parabola hæc Christianis attributa est, qui non volunt omnino possessiones ac pecunias despicere admonens illos, ut in pauperes sint benefici. Dicta est autem ad discipulos, quia et hi sunt dispensatores. Repræsentat etiam hominem divitem, puta, Deum humanum, nulloque indigentem: œconomum vero, sive dispensatorem, omnem, qui possidet divilias: tales enim non sunt domini, sed dispensa: tores. Dicit namque Deus: Meum est aurum, meum est argentum. Delatus est autem apud Deum malus dispensator mala dispensatione, ut qui dissiparet, quae Dei erant, in ea quæ non oportuit, nec superflua pauperibus distribueret. Vers. 2. Et vocavit - dispensationis tuæ. Hæc illi per divinas dixit Scripturas, quæ de futuro docent judicio, et de redditione rationis. Ἡμῖν δὲ οὐ περιεργαστέον, τίς ἐστιν ὁ ἔριφος, καὶ τίνες οἱ φίλοι. Επισφαλής γὰρ ἡ ἐν τοῖς τοιού τοις λεπτολογία, καθώς πολλαχοῦ τῶν παραβολών διεμαρτυράμεθα. *Οτε δὲ - σιτευτόν. Καὶ ταῦτα τῆς αὐτῆς εἰσιν ἀκολουθίας, καὶ ὁμοίως ἐσχηματίσθησαν. Βίον μὲν εὖν τοῦ Θεοῦ λέγει τὸ χάρισμα, καθὼς ἀνωτέρω δεδήλωται· πόρνας δὲ τὰς φιληδονίας. 'Ο δὲ εἶπεν εἶ. Οὐδέποτέ μου ἀποφοιτῶν, ἀλλ' ἀεὶ τὰς ἐντολάς μου πληρῶν. Kal ἐστι. Τοιοῦτος γὰρ ὤν, πάντα τὰ ἐμὲ κληρονομήσεις. Οἱ τοιοῦτοι [ γὰρ υἱοὶ κληρο νομοῦσι τὴν βασιλείαν τοῦ Πατρὸς καὶ Θεοῦ. Με λυποῦ τοίνυν, οὐδὲν γὰρ ἐδικήθης. Οὕτως ἐπιεικώς παρηγορήσεις αὐτὸν, ἀπολογεῖται λοιπὸν καὶ ὑπὲρ τῶν γεγενημένων εἰς τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ. Εὐφρανθῆναι — καὶ εὑρέθη. Δείκνυσιν ἀναγκαίαν τὴν εὐφροσύνην καὶ χαράν. Τις γὰρ ἰδὼν νεκρὸν ἀναζήσαντα, οὐκ εὐφραίνεται, καὶ τίς τὸ ἀπο λωλὸς εὐρών, οὐ χαίρει; Εἶδες, πῶς καὶ ἀποδημή σαντος ἐμακροθύμει, καὶ ἐπιστρέψαντα περιχαρώς ὑπεδέξατο. Καὶ οὐ μόνον οὐκ ἀπήτησε δίκην, ἀλλὰ καὶ χαρίτων ἠξίωσε. Καὶ οὐ μόνον οὐδ᾽ ὠνείδισεν, ἀλλὰ καὶ ὑπεραπολογήσατο. Οντως μεγάλη, Δέσποτα, ἡ φιλανθρωπία σου, καὶ οὐδεὶς ἐξαρκέσει λόγος πρὸς εὐχαριστίαν αὐτῆς. Εἴη δὲ καὶ ἡμᾶς, τοὺς ἐπίσης τῷ ἀσώτῳ ἀποδημί σαντας καὶ διασκορπίσαντας τὸν πλοῦτον, ίστν αὐτῷ καὶ τὴν ἐπιστροφὴν ἐνδείξασθαι, καὶ τῆς ἴσης ἀξιωθῆναι φιλανθρωπίας. ΚΕΦ. ΝΗ'. Περὶ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. Ελεγε δὲ ὑπάρχοντα αὐτοῦ. Ἡ παραβολή αὕτη πρὸς τοὺς Χριστιανοὺς ἀποτέταται, τοὺς μὴ βουλομένους πάντη τῶν χρημάτων ὑπεροράν, του θετοῦσα τούτους, ἵνα κἂν εὐεργετῶσι τοὺς πένητας. Είρηται δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς, διότι μαθητεί καὶ οὗτοι. Καὶ ἄνθρωπον μὲν πλούσιον ἐμφαίνει, τὸν φιλάν θρωπον καὶ ἀνενδεή Θεόν· οἰκονόμον δὲ, πάντα τὸν κεκτημένον πλοῦτον· οἱ τοιοῦτοι γὰρ οὐ κύριοι, ἀλλ' οικονόμοι εἰσί. Φησὶ γὰρ ὁ Θεός· Ἐμόν ἐστι τὸ χρυσίον, καὶ ἐμόν ἐστι τὸ ἀργύριον. Διεβλήθη δὲ τῷ Θεῷ ὁ κακὸς οἰκονόμος ὑπὸ τῆς κακῆς οἰκονομίας, ὡς διασκορπίζων τὰ τοῦ Θεοῦ, εἰς ἃ οὐκ ἔδει, καὶ μὴ διανέμων τὰ περιττὰ τοῖς πένησι. Καὶ φωνήσας οικονομίας σου. Εἶπεν αὐτῷ ταῦτα διὰ τῶν θείων Γραφών, αἱ διδάσκουσι περὶ τῆς μελλούσης κρίσεως καὶ λογοθεσίας. Aggæi 11, 9. (ὖν abest A. Varia lectiones et notæ. Que bis signis [*] inclusimus, ea ex codice B. exciderant. Ita correxi pro επιδημήσαντας, Nec aliter Hentenius Hoc prorsus alienum est. Ex Hentenio colligas, legendum esse οικονόμοι aut διοικηταί.

οἰκονομεῖν. Τοῦ θανάτου ὅσον ούπω Οὐ γὰρ μετακινοῦντός σε Εἶπε δὲ αἰσχύνομαι. Μετὰ τὸν θάνατον γὰρ ἐργάσασθαι οὐκ ἰσχύει τις. Εργασίας γὰρ ὁ παρών καιρός· ὁ δὲ μέλλων, ἀνταποδόσεως, καὶ τὸ παρακαλεῖν ἀνόνητον. Εγνων τί ποιήσω. Έγνω τοῦτο συνετισθεὶς ὑπὸ τῶν Γραφών. Ινα ὅταν — οίκους αὐτῶν. Οὗτοι, περὶ ὧν ἔγνω, τουτέστιν οἱ ῥηθῆναι μέλλοντες. Καὶ προσκαλεσάμενος - όγδοήκοντα. Τις μὲν ὁ χρεώστης τοῦ ἐλαίου, καὶ τίς ὁ τοῦ σίτου, καὶ διατί ἀνὰ ἑκατὸν ὤφειλον, καὶ τί τὸ γράμμα τοῦ χρέους, καὶ διατί ὁ μὲν πεντήκοντα ἔγραψεν, ὁ δὲ ἐγδοήκοντα, καὶ τὰ τοιαῦτα τῆς προκειμένης παραβολῆς, περιττὸν ἐξετάζειν. Δι' οὐδὲν γὰρ ἕτερον συνεπλάσθησαν, ἢ ἵνα δειχθῇ μόνον, ὅτι ὁ ῥηθείς οικονόμος, ἕως είχε καιρὸν οἰκονομίας, φρονίμως τοῖς τοῦ δεσπότου πράγμασιν εἰς τὸ οἰκεῖον συμφέ ρον ἀπεχρήσατο, καὶ δι' αὐτῶν εἰς τὸ μέλλον σωτη ρίαν ἑαυτῷ περιεποιήσατο, ὡς ἐντεῦθεν μαθεῖν τοὺς ἔχοντας πλοῦτον, ὅτι χρή τούτους, οικονόμους αὐτοῦ καταστάντας, ἕως ἔχουσι καιρὸν ζωῆς, φρονίμως τοῖς τοῦ Θεοῦ πράγμασιν εἰς τὸ οἰκεῖον συμφέρον ἀποχρήσασθαι, καὶ δι' αὐτῶν εὐεργετοῦντας τοὺς πένητας, εἰς τὸ μέλλον σωτηρίαν ἑαυτοῖς πραγματ τεύσασθαι. Βάτος μὲν οὖν ἦν μέτρον ἐλαίου· κόρος δὲ, μέτρον σίτου. Καὶ ἐπήνεσεν — φρονίμως ἐποίησε. Τὸ ἑξῆς, ὡς δῆλον, τοῖς ἀκροαταῖς ἀφῆκε συλλογίζεσθαι. Ει γὰρ ὁ ἡδικημένος δεσπότης επήνεσε τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ήγουν τὸν τὴν οἰκείαν σωτηρίαν οίκονομήσαντα ἐξ ἀδικίας, πολλῷ μᾶλλον ὁ ἀδικούμενος θεὸς ἐπαινέσει τὸν οἰκονόμον τῆς δικαιοσύνης. Δι καιοσύνη γὰρ, τὸ τὰ περιττὰ τοῖς πένησι διανέμεσθαι. "Ότι CAP. XVI. Vers. 2. Neque enim modum te transferente. Vers. 3. Ait autem dispensare. Morte propeerubesco. Post mortent enim nemo poterit operari: nam præsens tempus operationis est, futurum vero retributionis, et de precari erit inutile. ris. Vers. 4. Scio, quid faciam. Eruditus a Scriptu- Vers. 4. Ut cum quos nunc dicturus est. Vers. 5. Et advocato -Vers. 7. Octoginta. Quisnam debitor sit olei, et quis tritici, quisve unus quisque debitor, et quæ cautio debiti, et quare prior scripsit quinquaginta, posterior vero octoginta, ac similia, quæ in præsenti reperiuntur parabola, superduum est inquirere: siquidem ad nihil aliud elicta sunt, quam ut ostendatur quod dictus dise pensator, duin dispensationis tempus habuit, prudenter domini rebus ad suum commodum abusus est, et per eas in futurum suam salutem procuravit: ut hinc discant, qui habent divitias, quod oporteat eos, cum illarum dispensatores constituti sint, dum vitæ tempus habent, prudenter Dei rebus ad suum abuti commodum: et per illas, pauperibus benefaciendo, in futurum salutem sibi acquirere. Batus itaque mensura erat olei, corus vero tritici mcı:- domos suas. Hi, quos scio, ct sura. Vers. 8. Ει laudavit - prudenter fecisset. Quid manifeste consequatur, auditoribus reliquit cogitandum. Nain si Dominus injustitia affectus landavit iniquum dispensatorem, qui videlicet suam ipsius salutem ex injustitia procuraverat: multo magis Deus, qui in nullo injustitia afficitur, laudabit justum sive justitia dispensatoremn, qui videlicet snam ipsius salutem ex justitia dispensaverit; id cnim habet justitia, ut superflua pauperibus dividantur. · ἑαυτῶν εἰσιν. Υίους μὲν τοῦ αἰῶνος τού- Vers. 8. Quia sua sunt. Filios hujus sæculi του καλεῖ τοὺς τῷ κόσμῳ προσκειμένους· αἰῶνα dicit, mundo adhaerentes; sæculum enim nunc, γὰρ νῦν, τὸν κόσμον τοῦτον ὠνόμασεν. Υιούς φωτός mundum appellavit; Glios autem lucis vocat cos λέγει τοὺς τοῦ κόσμου ἀποστήσαντας ἑαυτούς. Καί qui se ipsos a mundo separaverunt. Et dicit illos φησιν, ὅτι οὗτοι φρονιμώτεροι εἰσιν ἐκείνων, κατὰ prudentiores esse istis in hoc solo, quod de futuro τοῦτο δὲ μόνον, καθὸ φροντίζουσι τοῦ μέλλοντος, ὡς illis cura est, sicut dicti dispensatoris exemplum ἔδειξε τὸ παράδειγμα τοῦ ῥηθέντος οἰκονόμου. demonstravit. Exhortatur autem sermo eos, qui de Ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς δὲ τοῦ φωτὸς τοὺς εἰς τὴν γενεὰν τὴν futuro negligentes sunt. ἑαυτῶν, ἤγουν τοὺς ἐκ τῆς γενεᾶς τῆς ἑαυτῶν υἱοὺς φωτός γενομένους. Εντρέπει δὲ ὁ λόγος τους ἀμελοῦντας τοῦ μέλλοντος. Κἀγὼ ὑμῖν ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας. Μαμωνά. μὲν ὁ πλοῦτος λέγεται παρ' Εβραίοις· Τῆς ἀδικίας δὲ τοῦτον εἶπεν, ὡς ἐξ ἀδικίας θησαυ ρισθέντα τῆς ἐκ τοῦ μὴ διαμερίζεσθαι τὰ περιττά τούτου τοῖς πένησιν. Ἐπεὶ, φησὶν, ἄχρι τοῦ νῦν κακῶς ᾠκονομήσατε, καὶ τὰ ἐμπεπιστευμένα μαμω· νὰν ἀδικίας κατεστήσατε, κἂν γοῦν ἐψέ ποτε ποιή- Vers. 9. Εt ego vubis de iniquo mammora. Mammona apud Hebræos divitiæ dicuntur. Iniquum autem dixit, sive Iniquitatis, quod ex iniquitate recondatur, quæ in hoc est, quia superflua pauperibus non dividuntur. Cum ergo, inquit, hactenus male dispensaveritis, et concreditas vobis iniquitatis divitias male expenderitis: vel tanden sero facile Variæ lectiones et notæ. llentenius duplici μμ edidit. Ego simplici reperi. PATROL. GR. CXXIX.

οἰκονομεῖν. Τοῦ θανάτου ὅσον ούπω Οὐ γὰρ μετακινοῦντός σε Εἶπε δὲ αἰσχύνομαι. Μετὰ τὸν θάνατον γὰρ ἐργάσασθαι οὐκ ἰσχύει τις. Εργασίας γὰρ ὁ παρών καιρός· ὁ δὲ μέλλων, ἀνταποδόσεως, καὶ τὸ παρακαλεῖν ἀνόνητον. Εγνων τί ποιήσω. Έγνω τοῦτο συνετισθεὶς ὑπὸ τῶν Γραφών. Ινα ὅταν — οίκους αὐτῶν. Οὗτοι, περὶ ὧν ἔγνω, τουτέστιν οἱ ῥηθῆναι μέλλοντες. Καὶ προσκαλεσάμενος - όγδοήκοντα. Τις μὲν ὁ χρεώστης τοῦ ἐλαίου, καὶ τίς ὁ τοῦ σίτου, καὶ διατί ἀνὰ ἑκατὸν ὤφειλον, καὶ τί τὸ γράμμα τοῦ χρέους, καὶ διατί ὁ μὲν πεντήκοντα ἔγραψεν, ὁ δὲ ἐγδοήκοντα, καὶ τὰ τοιαῦτα τῆς προκειμένης παραβολῆς, περιττὸν ἐξετάζειν. Δι' οὐδὲν γὰρ ἕτερον συνεπλάσθησαν, ἢ ἵνα δειχθῇ μόνον, ὅτι ὁ ῥηθείς οικονόμος, ἕως είχε καιρὸν οἰκονομίας, φρονίμως τοῖς τοῦ δεσπότου πράγμασιν εἰς τὸ οἰκεῖον συμφέ ρον ἀπεχρήσατο, καὶ δι' αὐτῶν εἰς τὸ μέλλον σωτη ρίαν ἑαυτῷ περιεποιήσατο, ὡς ἐντεῦθεν μαθεῖν τοὺς ἔχοντας πλοῦτον, ὅτι χρή τούτους, οικονόμους αὐτοῦ καταστάντας, ἕως ἔχουσι καιρὸν ζωῆς, φρονίμως τοῖς τοῦ Θεοῦ πράγμασιν εἰς τὸ οἰκεῖον συμφέρον ἀποχρήσασθαι, καὶ δι' αὐτῶν εὐεργετοῦντας τοὺς πένητας, εἰς τὸ μέλλον σωτηρίαν ἑαυτοῖς πραγματ τεύσασθαι. Βάτος μὲν οὖν ἦν μέτρον ἐλαίου· κόρος δὲ, μέτρον σίτου. Καὶ ἐπήνεσεν — φρονίμως ἐποίησε. Τὸ ἑξῆς, ὡς δῆλον, τοῖς ἀκροαταῖς ἀφῆκε συλλογίζεσθαι. Ει γὰρ ὁ ἡδικημένος δεσπότης επήνεσε τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ήγουν τὸν τὴν οἰκείαν σωτηρίαν οίκονομήσαντα ἐξ ἀδικίας, πολλῷ μᾶλλον ὁ ἀδικούμενος θεὸς ἐπαινέσει τὸν οἰκονόμον τῆς δικαιοσύνης. Δι καιοσύνη γὰρ, τὸ τὰ περιττὰ τοῖς πένησι διανέμεσθαι. "Ότι CAP. XVI. Vers. 2. Neque enim modum te transferente. Vers. 3. Ait autem dispensare. Morte propeerubesco. Post mortent enim nemo poterit operari: nam præsens tempus operationis est, futurum vero retributionis, et de precari erit inutile. ris. Vers. 4. Scio, quid faciam. Eruditus a Scriptu- Vers. 4. Ut cum quos nunc dicturus est. Vers. 5. Et advocato -Vers. 7. Octoginta. Quisnam debitor sit olei, et quis tritici, quisve unus quisque debitor, et quæ cautio debiti, et quare prior scripsit quinquaginta, posterior vero octoginta, ac similia, quæ in præsenti reperiuntur parabola, superduum est inquirere: siquidem ad nihil aliud elicta sunt, quam ut ostendatur quod dictus dise pensator, duin dispensationis tempus habuit, prudenter domini rebus ad suum commodum abusus est, et per eas in futurum suam salutem procuravit: ut hinc discant, qui habent divitias, quod oporteat eos, cum illarum dispensatores constituti sint, dum vitæ tempus habent, prudenter Dei rebus ad suum abuti commodum: et per illas, pauperibus benefaciendo, in futurum salutem sibi acquirere. Batus itaque mensura erat olei, corus vero tritici mcı:- domos suas. Hi, quos scio, ct sura. Vers. 8. Ει laudavit - prudenter fecisset. Quid manifeste consequatur, auditoribus reliquit cogitandum. Nain si Dominus injustitia affectus landavit iniquum dispensatorem, qui videlicet suam ipsius salutem ex injustitia procuraverat: multo magis Deus, qui in nullo injustitia afficitur, laudabit justum sive justitia dispensatoremn, qui videlicet snam ipsius salutem ex justitia dispensaverit; id cnim habet justitia, ut superflua pauperibus dividantur. · ἑαυτῶν εἰσιν. Υίους μὲν τοῦ αἰῶνος τού- Vers. 8. Quia sua sunt. Filios hujus sæculi του καλεῖ τοὺς τῷ κόσμῳ προσκειμένους· αἰῶνα dicit, mundo adhaerentes; sæculum enim nunc, γὰρ νῦν, τὸν κόσμον τοῦτον ὠνόμασεν. Υιούς φωτός mundum appellavit; Glios autem lucis vocat cos λέγει τοὺς τοῦ κόσμου ἀποστήσαντας ἑαυτούς. Καί qui se ipsos a mundo separaverunt. Et dicit illos φησιν, ὅτι οὗτοι φρονιμώτεροι εἰσιν ἐκείνων, κατὰ prudentiores esse istis in hoc solo, quod de futuro τοῦτο δὲ μόνον, καθὸ φροντίζουσι τοῦ μέλλοντος, ὡς illis cura est, sicut dicti dispensatoris exemplum ἔδειξε τὸ παράδειγμα τοῦ ῥηθέντος οἰκονόμου. demonstravit. Exhortatur autem sermo eos, qui de Ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς δὲ τοῦ φωτὸς τοὺς εἰς τὴν γενεὰν τὴν futuro negligentes sunt. ἑαυτῶν, ἤγουν τοὺς ἐκ τῆς γενεᾶς τῆς ἑαυτῶν υἱοὺς φωτός γενομένους. Εντρέπει δὲ ὁ λόγος τους ἀμελοῦντας τοῦ μέλλοντος. Κἀγὼ ὑμῖν ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας. Μαμωνά. μὲν ὁ πλοῦτος λέγεται παρ' Εβραίοις· Τῆς ἀδικίας δὲ τοῦτον εἶπεν, ὡς ἐξ ἀδικίας θησαυ ρισθέντα τῆς ἐκ τοῦ μὴ διαμερίζεσθαι τὰ περιττά τούτου τοῖς πένησιν. Ἐπεὶ, φησὶν, ἄχρι τοῦ νῦν κακῶς ᾠκονομήσατε, καὶ τὰ ἐμπεπιστευμένα μαμω· νὰν ἀδικίας κατεστήσατε, κἂν γοῦν ἐψέ ποτε ποιή- Vers. 9. Εt ego vubis de iniquo mammora. Mammona apud Hebræos divitiæ dicuntur. Iniquum autem dixit, sive Iniquitatis, quod ex iniquitate recondatur, quæ in hoc est, quia superflua pauperibus non dividuntur. Cum ergo, inquit, hactenus male dispensaveritis, et concreditas vobis iniquitatis divitias male expenderitis: vel tanden sero facile Variæ lectiones et notæ. llentenius duplici μμ edidit. Ego simplici reperi. PATROL. GR. CXXIX.

οἰκονομεῖν. Τοῦ θανάτου ὅσον ούπω Οὐ γὰρ μετακινοῦντός σε Εἶπε δὲ αἰσχύνομαι. Μετὰ τὸν θάνατον γὰρ ἐργάσασθαι οὐκ ἰσχύει τις. Εργασίας γὰρ ὁ παρών καιρός· ὁ δὲ μέλλων, ἀνταποδόσεως, καὶ τὸ παρακαλεῖν ἀνόνητον. Εγνων τί ποιήσω. Έγνω τοῦτο συνετισθεὶς ὑπὸ τῶν Γραφών. Ινα ὅταν — οίκους αὐτῶν. Οὗτοι, περὶ ὧν ἔγνω, τουτέστιν οἱ ῥηθῆναι μέλλοντες. Καὶ προσκαλεσάμενος - όγδοήκοντα. Τις μὲν ὁ χρεώστης τοῦ ἐλαίου, καὶ τίς ὁ τοῦ σίτου, καὶ διατί ἀνὰ ἑκατὸν ὤφειλον, καὶ τί τὸ γράμμα τοῦ χρέους, καὶ διατί ὁ μὲν πεντήκοντα ἔγραψεν, ὁ δὲ ἐγδοήκοντα, καὶ τὰ τοιαῦτα τῆς προκειμένης παραβολῆς, περιττὸν ἐξετάζειν. Δι' οὐδὲν γὰρ ἕτερον συνεπλάσθησαν, ἢ ἵνα δειχθῇ μόνον, ὅτι ὁ ῥηθείς οικονόμος, ἕως είχε καιρὸν οἰκονομίας, φρονίμως τοῖς τοῦ δεσπότου πράγμασιν εἰς τὸ οἰκεῖον συμφέ ρον ἀπεχρήσατο, καὶ δι' αὐτῶν εἰς τὸ μέλλον σωτη ρίαν ἑαυτῷ περιεποιήσατο, ὡς ἐντεῦθεν μαθεῖν τοὺς ἔχοντας πλοῦτον, ὅτι χρή τούτους, οικονόμους αὐτοῦ καταστάντας, ἕως ἔχουσι καιρὸν ζωῆς, φρονίμως τοῖς τοῦ Θεοῦ πράγμασιν εἰς τὸ οἰκεῖον συμφέρον ἀποχρήσασθαι, καὶ δι' αὐτῶν εὐεργετοῦντας τοὺς πένητας, εἰς τὸ μέλλον σωτηρίαν ἑαυτοῖς πραγματ τεύσασθαι. Βάτος μὲν οὖν ἦν μέτρον ἐλαίου· κόρος δὲ, μέτρον σίτου. Καὶ ἐπήνεσεν — φρονίμως ἐποίησε. Τὸ ἑξῆς, ὡς δῆλον, τοῖς ἀκροαταῖς ἀφῆκε συλλογίζεσθαι. Ει γὰρ ὁ ἡδικημένος δεσπότης επήνεσε τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ήγουν τὸν τὴν οἰκείαν σωτηρίαν οίκονομήσαντα ἐξ ἀδικίας, πολλῷ μᾶλλον ὁ ἀδικούμενος θεὸς ἐπαινέσει τὸν οἰκονόμον τῆς δικαιοσύνης. Δι καιοσύνη γὰρ, τὸ τὰ περιττὰ τοῖς πένησι διανέμεσθαι. "Ότι CAP. XVI. Vers. 2. Neque enim modum te transferente. Vers. 3. Ait autem dispensare. Morte propeerubesco. Post mortent enim nemo poterit operari: nam præsens tempus operationis est, futurum vero retributionis, et de precari erit inutile. ris. Vers. 4. Scio, quid faciam. Eruditus a Scriptu- Vers. 4. Ut cum quos nunc dicturus est. Vers. 5. Et advocato -Vers. 7. Octoginta. Quisnam debitor sit olei, et quis tritici, quisve unus quisque debitor, et quæ cautio debiti, et quare prior scripsit quinquaginta, posterior vero octoginta, ac similia, quæ in præsenti reperiuntur parabola, superduum est inquirere: siquidem ad nihil aliud elicta sunt, quam ut ostendatur quod dictus dise pensator, duin dispensationis tempus habuit, prudenter domini rebus ad suum commodum abusus est, et per eas in futurum suam salutem procuravit: ut hinc discant, qui habent divitias, quod oporteat eos, cum illarum dispensatores constituti sint, dum vitæ tempus habent, prudenter Dei rebus ad suum abuti commodum: et per illas, pauperibus benefaciendo, in futurum salutem sibi acquirere. Batus itaque mensura erat olei, corus vero tritici mcı:- domos suas. Hi, quos scio, ct sura. Vers. 8. Ει laudavit - prudenter fecisset. Quid manifeste consequatur, auditoribus reliquit cogitandum. Nain si Dominus injustitia affectus landavit iniquum dispensatorem, qui videlicet suam ipsius salutem ex injustitia procuraverat: multo magis Deus, qui in nullo injustitia afficitur, laudabit justum sive justitia dispensatoremn, qui videlicet snam ipsius salutem ex justitia dispensaverit; id cnim habet justitia, ut superflua pauperibus dividantur. · ἑαυτῶν εἰσιν. Υίους μὲν τοῦ αἰῶνος τού- Vers. 8. Quia sua sunt. Filios hujus sæculi του καλεῖ τοὺς τῷ κόσμῳ προσκειμένους· αἰῶνα dicit, mundo adhaerentes; sæculum enim nunc, γὰρ νῦν, τὸν κόσμον τοῦτον ὠνόμασεν. Υιούς φωτός mundum appellavit; Glios autem lucis vocat cos λέγει τοὺς τοῦ κόσμου ἀποστήσαντας ἑαυτούς. Καί qui se ipsos a mundo separaverunt. Et dicit illos φησιν, ὅτι οὗτοι φρονιμώτεροι εἰσιν ἐκείνων, κατὰ prudentiores esse istis in hoc solo, quod de futuro τοῦτο δὲ μόνον, καθὸ φροντίζουσι τοῦ μέλλοντος, ὡς illis cura est, sicut dicti dispensatoris exemplum ἔδειξε τὸ παράδειγμα τοῦ ῥηθέντος οἰκονόμου. demonstravit. Exhortatur autem sermo eos, qui de Ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς δὲ τοῦ φωτὸς τοὺς εἰς τὴν γενεὰν τὴν futuro negligentes sunt. ἑαυτῶν, ἤγουν τοὺς ἐκ τῆς γενεᾶς τῆς ἑαυτῶν υἱοὺς φωτός γενομένους. Εντρέπει δὲ ὁ λόγος τους ἀμελοῦντας τοῦ μέλλοντος. Κἀγὼ ὑμῖν ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας. Μαμωνά. μὲν ὁ πλοῦτος λέγεται παρ' Εβραίοις· Τῆς ἀδικίας δὲ τοῦτον εἶπεν, ὡς ἐξ ἀδικίας θησαυ ρισθέντα τῆς ἐκ τοῦ μὴ διαμερίζεσθαι τὰ περιττά τούτου τοῖς πένησιν. Ἐπεὶ, φησὶν, ἄχρι τοῦ νῦν κακῶς ᾠκονομήσατε, καὶ τὰ ἐμπεπιστευμένα μαμω· νὰν ἀδικίας κατεστήσατε, κἂν γοῦν ἐψέ ποτε ποιή- Vers. 9. Εt ego vubis de iniquo mammora. Mammona apud Hebræos divitiæ dicuntur. Iniquum autem dixit, sive Iniquitatis, quod ex iniquitate recondatur, quæ in hoc est, quia superflua pauperibus non dividuntur. Cum ergo, inquit, hactenus male dispensaveritis, et concreditas vobis iniquitatis divitias male expenderitis: vel tanden sero facile Variæ lectiones et notæ. llentenius duplici μμ edidit. Ego simplici reperi. PATROL. GR. CXXIX.

οἰκονομεῖν. Τοῦ θανάτου ὅσον ούπω Οὐ γὰρ μετακινοῦντός σε Εἶπε δὲ αἰσχύνομαι. Μετὰ τὸν θάνατον γὰρ ἐργάσασθαι οὐκ ἰσχύει τις. Εργασίας γὰρ ὁ παρών καιρός· ὁ δὲ μέλλων, ἀνταποδόσεως, καὶ τὸ παρακαλεῖν ἀνόνητον. Εγνων τί ποιήσω. Έγνω τοῦτο συνετισθεὶς ὑπὸ τῶν Γραφών. Ινα ὅταν — οίκους αὐτῶν. Οὗτοι, περὶ ὧν ἔγνω, τουτέστιν οἱ ῥηθῆναι μέλλοντες. Καὶ προσκαλεσάμενος - όγδοήκοντα. Τις μὲν ὁ χρεώστης τοῦ ἐλαίου, καὶ τίς ὁ τοῦ σίτου, καὶ διατί ἀνὰ ἑκατὸν ὤφειλον, καὶ τί τὸ γράμμα τοῦ χρέους, καὶ διατί ὁ μὲν πεντήκοντα ἔγραψεν, ὁ δὲ ἐγδοήκοντα, καὶ τὰ τοιαῦτα τῆς προκειμένης παραβολῆς, περιττὸν ἐξετάζειν. Δι' οὐδὲν γὰρ ἕτερον συνεπλάσθησαν, ἢ ἵνα δειχθῇ μόνον, ὅτι ὁ ῥηθείς οικονόμος, ἕως είχε καιρὸν οἰκονομίας, φρονίμως τοῖς τοῦ δεσπότου πράγμασιν εἰς τὸ οἰκεῖον συμφέ ρον ἀπεχρήσατο, καὶ δι' αὐτῶν εἰς τὸ μέλλον σωτη ρίαν ἑαυτῷ περιεποιήσατο, ὡς ἐντεῦθεν μαθεῖν τοὺς ἔχοντας πλοῦτον, ὅτι χρή τούτους, οικονόμους αὐτοῦ καταστάντας, ἕως ἔχουσι καιρὸν ζωῆς, φρονίμως τοῖς τοῦ Θεοῦ πράγμασιν εἰς τὸ οἰκεῖον συμφέρον ἀποχρήσασθαι, καὶ δι' αὐτῶν εὐεργετοῦντας τοὺς πένητας, εἰς τὸ μέλλον σωτηρίαν ἑαυτοῖς πραγματ τεύσασθαι. Βάτος μὲν οὖν ἦν μέτρον ἐλαίου· κόρος δὲ, μέτρον σίτου. Καὶ ἐπήνεσεν — φρονίμως ἐποίησε. Τὸ ἑξῆς, ὡς δῆλον, τοῖς ἀκροαταῖς ἀφῆκε συλλογίζεσθαι. Ει γὰρ ὁ ἡδικημένος δεσπότης επήνεσε τὸν οἰκονόμον τῆς ἀδικίας, ήγουν τὸν τὴν οἰκείαν σωτηρίαν οίκονομήσαντα ἐξ ἀδικίας, πολλῷ μᾶλλον ὁ ἀδικούμενος θεὸς ἐπαινέσει τὸν οἰκονόμον τῆς δικαιοσύνης. Δι καιοσύνη γὰρ, τὸ τὰ περιττὰ τοῖς πένησι διανέμεσθαι. "Ότι CAP. XVI. Vers. 2. Neque enim modum te transferente. Vers. 3. Ait autem dispensare. Morte propeerubesco. Post mortent enim nemo poterit operari: nam præsens tempus operationis est, futurum vero retributionis, et de precari erit inutile. ris. Vers. 4. Scio, quid faciam. Eruditus a Scriptu- Vers. 4. Ut cum quos nunc dicturus est. Vers. 5. Et advocato -Vers. 7. Octoginta. Quisnam debitor sit olei, et quis tritici, quisve unus quisque debitor, et quæ cautio debiti, et quare prior scripsit quinquaginta, posterior vero octoginta, ac similia, quæ in præsenti reperiuntur parabola, superduum est inquirere: siquidem ad nihil aliud elicta sunt, quam ut ostendatur quod dictus dise pensator, duin dispensationis tempus habuit, prudenter domini rebus ad suum commodum abusus est, et per eas in futurum suam salutem procuravit: ut hinc discant, qui habent divitias, quod oporteat eos, cum illarum dispensatores constituti sint, dum vitæ tempus habent, prudenter Dei rebus ad suum abuti commodum: et per illas, pauperibus benefaciendo, in futurum salutem sibi acquirere. Batus itaque mensura erat olei, corus vero tritici mcı:- domos suas. Hi, quos scio, ct sura. Vers. 8. Ει laudavit - prudenter fecisset. Quid manifeste consequatur, auditoribus reliquit cogitandum. Nain si Dominus injustitia affectus landavit iniquum dispensatorem, qui videlicet suam ipsius salutem ex injustitia procuraverat: multo magis Deus, qui in nullo injustitia afficitur, laudabit justum sive justitia dispensatoremn, qui videlicet snam ipsius salutem ex justitia dispensaverit; id cnim habet justitia, ut superflua pauperibus dividantur. · ἑαυτῶν εἰσιν. Υίους μὲν τοῦ αἰῶνος τού- Vers. 8. Quia sua sunt. Filios hujus sæculi του καλεῖ τοὺς τῷ κόσμῳ προσκειμένους· αἰῶνα dicit, mundo adhaerentes; sæculum enim nunc, γὰρ νῦν, τὸν κόσμον τοῦτον ὠνόμασεν. Υιούς φωτός mundum appellavit; Glios autem lucis vocat cos λέγει τοὺς τοῦ κόσμου ἀποστήσαντας ἑαυτούς. Καί qui se ipsos a mundo separaverunt. Et dicit illos φησιν, ὅτι οὗτοι φρονιμώτεροι εἰσιν ἐκείνων, κατὰ prudentiores esse istis in hoc solo, quod de futuro τοῦτο δὲ μόνον, καθὸ φροντίζουσι τοῦ μέλλοντος, ὡς illis cura est, sicut dicti dispensatoris exemplum ἔδειξε τὸ παράδειγμα τοῦ ῥηθέντος οἰκονόμου. demonstravit. Exhortatur autem sermo eos, qui de Ὑπὲρ τοὺς υἱοὺς δὲ τοῦ φωτὸς τοὺς εἰς τὴν γενεὰν τὴν futuro negligentes sunt. ἑαυτῶν, ἤγουν τοὺς ἐκ τῆς γενεᾶς τῆς ἑαυτῶν υἱοὺς φωτός γενομένους. Εντρέπει δὲ ὁ λόγος τους ἀμελοῦντας τοῦ μέλλοντος. Κἀγὼ ὑμῖν ἐκ τοῦ μαμωνᾶ τῆς ἀδικίας. Μαμωνά. μὲν ὁ πλοῦτος λέγεται παρ' Εβραίοις· Τῆς ἀδικίας δὲ τοῦτον εἶπεν, ὡς ἐξ ἀδικίας θησαυ ρισθέντα τῆς ἐκ τοῦ μὴ διαμερίζεσθαι τὰ περιττά τούτου τοῖς πένησιν. Ἐπεὶ, φησὶν, ἄχρι τοῦ νῦν κακῶς ᾠκονομήσατε, καὶ τὰ ἐμπεπιστευμένα μαμω· νὰν ἀδικίας κατεστήσατε, κἂν γοῦν ἐψέ ποτε ποιή- Vers. 9. Εt ego vubis de iniquo mammora. Mammona apud Hebræos divitiæ dicuntur. Iniquum autem dixit, sive Iniquitatis, quod ex iniquitate recondatur, quæ in hoc est, quia superflua pauperibus non dividuntur. Cum ergo, inquit, hactenus male dispensaveritis, et concreditas vobis iniquitatis divitias male expenderitis: vel tanden sero facile Variæ lectiones et notæ. llentenius duplici μμ edidit. Ego simplici reperi. PATROL. GR. CXXIX.

vobis ab ipsis amicos pauperes, ad imitationem \ σατε ἑαυτοί, φίλους ἐξ αὐτοῦ τους πένητας, κατά modo dictæ parabolæ. μίμησιν τῆς ἤδη ρηθείσης παραβολῆς. Vers. 9. Ut cuin tabernacula. Ut cum per mortem hinc demigraveritis, præparent vobis locum ad æterna tabernacula, ipsi prins hospites ibi facti (r). Vers. 10. Qui fidelis iniquus est. Qui fidelis est in minimo, etiam dignus est. Dicit autem mi nimum, terrenas divitias, multum vero, caelestes. Vers. 11. Si ergo pensando. Vers. 11. Quod tias. Vers. 12. Ει εί · fuistis. Male videlicet discredet? Veras regni Dei divi- · dabit? Similiter et alienum Ενα όταν σκηνάς. Ινα, όταν τῳ θανάτῳ μεταστῆτε, παράσχωσιν ὑμῖν τόπον εἰς τὰς αἰωνίας σκηνάς, πρόξενοι τούτου γινόμενοι. Ο πιστός—αδικός ἐστιν. Ὁ πιστὸς ἐν ὀλίγῳ, καὶ πολλοῦ ἄξις ἐστιν· ὁ δὲ ἐν ὀλίγῳ ἄδικος, καὶ πολλού ἀνάξιό; ἐστι. Λέγει δὲ ἐλάχιστον μὲν τὸν γήῖνον πλοῦτον, πολὺν δὲ τὸν οὐράνιον. Εἰ οὖν — ἐπένεσθε· ὡς κακῶς οικονομοῦντες. Το — πιστεύσει; Τὲν ἀληθινὸν πλοῦτον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἰ — δώσει; Ομοίως ἀλλότριον μὲν ὀνομά nominat terrenas divitias, quippe quæ apud illum ζει τὸν γήϊνον πλοῦτον, ὡς μὴ παραμένοντα τῷ κε non perinancant, qui ipsas est assecutus: nostrum autein cœlestes, ut quæ apud illum permaneant, qui ipsas accipit. Vers. 13. Nullus quinto capite Evangelii in eo lege dicti illius test duobus dominis servire ". Vers. 13. Non polestis mammona. Consequenter ibi et de hoc dictum est, et data interpretatio. contemnet, læc etiam dixit secundum Matthæum: et enarrationem: Nemo po- Vers. 14. Audiebant illum. Vilipendebant eum, ipsi viles ac detestandi. Vers. 45. Et ait—hominibus. Qui vos ipsos justos pulatis. Vers. 15. Deus autem vestra. Peccatis plena et exsecranda. Vers. 15. Quod - Deo. Siquidem, inquit, etiamsi in alio nullo deliqueritis, quam quod coram hominibus sublimiter sapere videmini, id abominatio est coram Deo, ac detestandos facit superbos. Vers. 16. Let - Joannem. Les prophetandi et prophete, qui videlicet de me prophetaverunt,usque ad Joannem prophetaverunt"; nam hoc addidit Matthæus. Posthac autem neque lex neque prophetz, sed quid? Vers. 16. Ab· annuntiatur. Non obscure prophetatur, sed palam annuntiatur: ipse enim Joannes illud primum annuntiavit, dicens: Resiviscite, instat enim regnum calorum s. Reguum, vero Dei nunc dicit fidem, quæ in ipsum est, utpole arrhabonem regni cœlorum, sive fruitionis cœlestium bonorum. Vers. 16. Ει κτημένῳ· ἡμέτερον δὲ, τὸν οὐράνιον, ὡς παραμένοντα τῷ ἀξιωθέντι αὐτοῦ. Οὐδεὶς καταφρονήσει. Ταῦτα εἶπε καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οὐδεὶς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. Οι δύνασθε - μαμωνά. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου εἴρηται, καὶ ἡρμήνευται. Ηκουον — αὐτόν. Εφαύλιζον αὐτὸν, οι φαύλοι καὶ κατάπτυστοι, Καὶ εἶπεν — ἀνθρώπων. Οἱ δικαίους ἑαυτοὺς εἰδΟ μενοι. Ὁ δὲ Θεὸς — ὑμῶν. Αμαρτωλὰς οὖσας καὶ βδε λυράς. “Ότι τοῦ Θεοῦ. Καὶ γάρ φησιν· Εἰ καὶ μηδὲν ἕτερον ἡμαρτάνετε, ἡ ἐν ἀνθρώποις υψηλοφρο σύνη βδελυρά ἐστι τῷ Θεῷ, καὶ βδελυρούς ποιεῖ τοὺς oiŋuaria;. Ο νόμος - Ιωάννου. Ο νόμος τοῦ προφητεύ ειν, καὶ οἱ προφῆται οι προφητεύοντες, δηλονότι, περὶ ἐμοῦ, μέχρις Ιωάννου προεφήτευσαν. Τοῦτο γὰρ προσέθηκεν ὁ Ματθαῖος. Τοῦ λοιποῦ δὲ οὔτε νό. μας οὔτε προφῆται, ἀλλὰ τί; Από εὐαγγελίζεται. Οὐκέτι σκοτεινῶς προσ φητεύεται, ἀλλὰ φανερῶς καταγγέλλεται. Αὐτὸς γὰρ ὁ Ἰωάννης πρῶτος αὐτὴν εὐηγγελίσατο, λέγων· Ηετανοεῖτε, ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Βασιλείαν δὲ τοῦ Θεοῦ λέγει νῦν, τὴν εἰς αὐτὸν πίσ στιν, ὡς οὖσαν ἀρραβῶνα τῆς βασιλείας τῶν οὐρα - νῶν, ἤτοι τῆς ἀπολαύσεως τῶν οὐρανίων ἀγαθῶ». βιάζεται. Πᾶς συνετὸς εἰς αὐτὴν βιάζει Καὶ vim facit. Omnis sapiens ad 15 Matth. vi 21. ** Matth. x1, 43. 16 Matth. 11, 2. Varia lectiones et nolæ. tn textu habent ὑμέτερον. Nihilominus tamic ἡμέτερον in explicatione locum habet. Theophylactus in editis in textu e: in scholiis habet ἡμέσ repov. Vid. p. 455. B. E. 456. A. Tertulliani (r) Iosi • facti Τούτου refertur a 1 τόπον. Πρόξε ang vero non est hospes prior, sed is qui aliis ali- meum, a Sabatierio notatum, etiam ad interpreta tiques referendum. Ημαρτάνετο. Β. cujus rei auctor et adjutor est. Redde: Ejus rei facti adiutores.

vobis ab ipsis amicos pauperes, ad imitationem \ σατε ἑαυτοί, φίλους ἐξ αὐτοῦ τους πένητας, κατά modo dictæ parabolæ. μίμησιν τῆς ἤδη ρηθείσης παραβολῆς. Vers. 9. Ut cuin tabernacula. Ut cum per mortem hinc demigraveritis, præparent vobis locum ad æterna tabernacula, ipsi prins hospites ibi facti (r). Vers. 10. Qui fidelis iniquus est. Qui fidelis est in minimo, etiam dignus est. Dicit autem mi nimum, terrenas divitias, multum vero, caelestes. Vers. 11. Si ergo pensando. Vers. 11. Quod tias. Vers. 12. Ει εί · fuistis. Male videlicet discredet? Veras regni Dei divi- · dabit? Similiter et alienum Ενα όταν σκηνάς. Ινα, όταν τῳ θανάτῳ μεταστῆτε, παράσχωσιν ὑμῖν τόπον εἰς τὰς αἰωνίας σκηνάς, πρόξενοι τούτου γινόμενοι. Ο πιστός—αδικός ἐστιν. Ὁ πιστὸς ἐν ὀλίγῳ, καὶ πολλοῦ ἄξις ἐστιν· ὁ δὲ ἐν ὀλίγῳ ἄδικος, καὶ πολλού ἀνάξιό; ἐστι. Λέγει δὲ ἐλάχιστον μὲν τὸν γήῖνον πλοῦτον, πολὺν δὲ τὸν οὐράνιον. Εἰ οὖν — ἐπένεσθε· ὡς κακῶς οικονομοῦντες. Το — πιστεύσει; Τὲν ἀληθινὸν πλοῦτον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἰ — δώσει; Ομοίως ἀλλότριον μὲν ὀνομά nominat terrenas divitias, quippe quæ apud illum ζει τὸν γήϊνον πλοῦτον, ὡς μὴ παραμένοντα τῷ κε non perinancant, qui ipsas est assecutus: nostrum autein cœlestes, ut quæ apud illum permaneant, qui ipsas accipit. Vers. 13. Nullus quinto capite Evangelii in eo lege dicti illius test duobus dominis servire ". Vers. 13. Non polestis mammona. Consequenter ibi et de hoc dictum est, et data interpretatio. contemnet, læc etiam dixit secundum Matthæum: et enarrationem: Nemo po- Vers. 14. Audiebant illum. Vilipendebant eum, ipsi viles ac detestandi. Vers. 45. Et ait—hominibus. Qui vos ipsos justos pulatis. Vers. 15. Deus autem vestra. Peccatis plena et exsecranda. Vers. 15. Quod - Deo. Siquidem, inquit, etiamsi in alio nullo deliqueritis, quam quod coram hominibus sublimiter sapere videmini, id abominatio est coram Deo, ac detestandos facit superbos. Vers. 16. Let - Joannem. Les prophetandi et prophete, qui videlicet de me prophetaverunt,usque ad Joannem prophetaverunt"; nam hoc addidit Matthæus. Posthac autem neque lex neque prophetz, sed quid? Vers. 16. Ab· annuntiatur. Non obscure prophetatur, sed palam annuntiatur: ipse enim Joannes illud primum annuntiavit, dicens: Resiviscite, instat enim regnum calorum s. Reguum, vero Dei nunc dicit fidem, quæ in ipsum est, utpole arrhabonem regni cœlorum, sive fruitionis cœlestium bonorum. Vers. 16. Ει κτημένῳ· ἡμέτερον δὲ, τὸν οὐράνιον, ὡς παραμένοντα τῷ ἀξιωθέντι αὐτοῦ. Οὐδεὶς καταφρονήσει. Ταῦτα εἶπε καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οὐδεὶς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. Οι δύνασθε - μαμωνά. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου εἴρηται, καὶ ἡρμήνευται. Ηκουον — αὐτόν. Εφαύλιζον αὐτὸν, οι φαύλοι καὶ κατάπτυστοι, Καὶ εἶπεν — ἀνθρώπων. Οἱ δικαίους ἑαυτοὺς εἰδΟ μενοι. Ὁ δὲ Θεὸς — ὑμῶν. Αμαρτωλὰς οὖσας καὶ βδε λυράς. “Ότι τοῦ Θεοῦ. Καὶ γάρ φησιν· Εἰ καὶ μηδὲν ἕτερον ἡμαρτάνετε, ἡ ἐν ἀνθρώποις υψηλοφρο σύνη βδελυρά ἐστι τῷ Θεῷ, καὶ βδελυρούς ποιεῖ τοὺς oiŋuaria;. Ο νόμος - Ιωάννου. Ο νόμος τοῦ προφητεύ ειν, καὶ οἱ προφῆται οι προφητεύοντες, δηλονότι, περὶ ἐμοῦ, μέχρις Ιωάννου προεφήτευσαν. Τοῦτο γὰρ προσέθηκεν ὁ Ματθαῖος. Τοῦ λοιποῦ δὲ οὔτε νό. μας οὔτε προφῆται, ἀλλὰ τί; Από εὐαγγελίζεται. Οὐκέτι σκοτεινῶς προσ φητεύεται, ἀλλὰ φανερῶς καταγγέλλεται. Αὐτὸς γὰρ ὁ Ἰωάννης πρῶτος αὐτὴν εὐηγγελίσατο, λέγων· Ηετανοεῖτε, ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Βασιλείαν δὲ τοῦ Θεοῦ λέγει νῦν, τὴν εἰς αὐτὸν πίσ στιν, ὡς οὖσαν ἀρραβῶνα τῆς βασιλείας τῶν οὐρα - νῶν, ἤτοι τῆς ἀπολαύσεως τῶν οὐρανίων ἀγαθῶ». βιάζεται. Πᾶς συνετὸς εἰς αὐτὴν βιάζει Καὶ vim facit. Omnis sapiens ad 15 Matth. vi 21. ** Matth. x1, 43. 16 Matth. 11, 2. Varia lectiones et nolæ. tn textu habent ὑμέτερον. Nihilominus tamic ἡμέτερον in explicatione locum habet. Theophylactus in editis in textu e: in scholiis habet ἡμέσ repov. Vid. p. 455. B. E. 456. A. Tertulliani (r) Iosi • facti Τούτου refertur a 1 τόπον. Πρόξε ang vero non est hospes prior, sed is qui aliis ali- meum, a Sabatierio notatum, etiam ad interpreta tiques referendum. Ημαρτάνετο. Β. cujus rei auctor et adjutor est. Redde: Ejus rei facti adiutores.

vobis ab ipsis amicos pauperes, ad imitationem \ σατε ἑαυτοί, φίλους ἐξ αὐτοῦ τους πένητας, κατά modo dictæ parabolæ. μίμησιν τῆς ἤδη ρηθείσης παραβολῆς. Vers. 9. Ut cuin tabernacula. Ut cum per mortem hinc demigraveritis, præparent vobis locum ad æterna tabernacula, ipsi prins hospites ibi facti (r). Vers. 10. Qui fidelis iniquus est. Qui fidelis est in minimo, etiam dignus est. Dicit autem mi nimum, terrenas divitias, multum vero, caelestes. Vers. 11. Si ergo pensando. Vers. 11. Quod tias. Vers. 12. Ει εί · fuistis. Male videlicet discredet? Veras regni Dei divi- · dabit? Similiter et alienum Ενα όταν σκηνάς. Ινα, όταν τῳ θανάτῳ μεταστῆτε, παράσχωσιν ὑμῖν τόπον εἰς τὰς αἰωνίας σκηνάς, πρόξενοι τούτου γινόμενοι. Ο πιστός—αδικός ἐστιν. Ὁ πιστὸς ἐν ὀλίγῳ, καὶ πολλοῦ ἄξις ἐστιν· ὁ δὲ ἐν ὀλίγῳ ἄδικος, καὶ πολλού ἀνάξιό; ἐστι. Λέγει δὲ ἐλάχιστον μὲν τὸν γήῖνον πλοῦτον, πολὺν δὲ τὸν οὐράνιον. Εἰ οὖν — ἐπένεσθε· ὡς κακῶς οικονομοῦντες. Το — πιστεύσει; Τὲν ἀληθινὸν πλοῦτον τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Καὶ εἰ — δώσει; Ομοίως ἀλλότριον μὲν ὀνομά nominat terrenas divitias, quippe quæ apud illum ζει τὸν γήϊνον πλοῦτον, ὡς μὴ παραμένοντα τῷ κε non perinancant, qui ipsas est assecutus: nostrum autein cœlestes, ut quæ apud illum permaneant, qui ipsas accipit. Vers. 13. Nullus quinto capite Evangelii in eo lege dicti illius test duobus dominis servire ". Vers. 13. Non polestis mammona. Consequenter ibi et de hoc dictum est, et data interpretatio. contemnet, læc etiam dixit secundum Matthæum: et enarrationem: Nemo po- Vers. 14. Audiebant illum. Vilipendebant eum, ipsi viles ac detestandi. Vers. 45. Et ait—hominibus. Qui vos ipsos justos pulatis. Vers. 15. Deus autem vestra. Peccatis plena et exsecranda. Vers. 15. Quod - Deo. Siquidem, inquit, etiamsi in alio nullo deliqueritis, quam quod coram hominibus sublimiter sapere videmini, id abominatio est coram Deo, ac detestandos facit superbos. Vers. 16. Let - Joannem. Les prophetandi et prophete, qui videlicet de me prophetaverunt,usque ad Joannem prophetaverunt"; nam hoc addidit Matthæus. Posthac autem neque lex neque prophetz, sed quid? Vers. 16. Ab· annuntiatur. Non obscure prophetatur, sed palam annuntiatur: ipse enim Joannes illud primum annuntiavit, dicens: Resiviscite, instat enim regnum calorum s. Reguum, vero Dei nunc dicit fidem, quæ in ipsum est, utpole arrhabonem regni cœlorum, sive fruitionis cœlestium bonorum. Vers. 16. Ει κτημένῳ· ἡμέτερον δὲ, τὸν οὐράνιον, ὡς παραμένοντα τῷ ἀξιωθέντι αὐτοῦ. Οὐδεὶς καταφρονήσει. Ταῦτα εἶπε καὶ ἐν τῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Οὐδεὶς δύναται δυσί κυρίοις δουλεύειν. Οι δύνασθε - μαμωνά. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου εἴρηται, καὶ ἡρμήνευται. Ηκουον — αὐτόν. Εφαύλιζον αὐτὸν, οι φαύλοι καὶ κατάπτυστοι, Καὶ εἶπεν — ἀνθρώπων. Οἱ δικαίους ἑαυτοὺς εἰδΟ μενοι. Ὁ δὲ Θεὸς — ὑμῶν. Αμαρτωλὰς οὖσας καὶ βδε λυράς. “Ότι τοῦ Θεοῦ. Καὶ γάρ φησιν· Εἰ καὶ μηδὲν ἕτερον ἡμαρτάνετε, ἡ ἐν ἀνθρώποις υψηλοφρο σύνη βδελυρά ἐστι τῷ Θεῷ, καὶ βδελυρούς ποιεῖ τοὺς oiŋuaria;. Ο νόμος - Ιωάννου. Ο νόμος τοῦ προφητεύ ειν, καὶ οἱ προφῆται οι προφητεύοντες, δηλονότι, περὶ ἐμοῦ, μέχρις Ιωάννου προεφήτευσαν. Τοῦτο γὰρ προσέθηκεν ὁ Ματθαῖος. Τοῦ λοιποῦ δὲ οὔτε νό. μας οὔτε προφῆται, ἀλλὰ τί; Από εὐαγγελίζεται. Οὐκέτι σκοτεινῶς προσ φητεύεται, ἀλλὰ φανερῶς καταγγέλλεται. Αὐτὸς γὰρ ὁ Ἰωάννης πρῶτος αὐτὴν εὐηγγελίσατο, λέγων· Ηετανοεῖτε, ἤγγικε γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Βασιλείαν δὲ τοῦ Θεοῦ λέγει νῦν, τὴν εἰς αὐτὸν πίσ στιν, ὡς οὖσαν ἀρραβῶνα τῆς βασιλείας τῶν οὐρα - νῶν, ἤτοι τῆς ἀπολαύσεως τῶν οὐρανίων ἀγαθῶ». βιάζεται. Πᾶς συνετὸς εἰς αὐτὴν βιάζει Καὶ vim facit. Omnis sapiens ad 15 Matth. vi 21. ** Matth. x1, 43. 16 Matth. 11, 2. Varia lectiones et nolæ. tn textu habent ὑμέτερον. Nihilominus tamic ἡμέτερον in explicatione locum habet. Theophylactus in editis in textu e: in scholiis habet ἡμέσ repov. Vid. p. 455. B. E. 456. A. Tertulliani (r) Iosi • facti Τούτου refertur a 1 τόπον. Πρόξε ang vero non est hospes prior, sed is qui aliis ali- meum, a Sabatierio notatum, etiam ad interpreta tiques referendum. Ημαρτάνετο. Β. cujus rei auctor et adjutor est. Redde: Ejus rei facti adiutores.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. XVI. ἑαυτὸν, ἀνθελκόμενος ὑπὸ τῆς τοῦ κόσμου φιλίας illud sibi ipsi vim infert, a mundi amore ac intiκαὶ τῆς ἀπιστίας· ὑμεῖς δὲ, ἀσύνετοι καὶ ῥαθυμοι delitate abstractus: vos autem, cum insipientes ὄντες, εἰκότως ἀπιστεῖτε. Ευκοπώτερον πεσεῖν. Νόμον ἐνταῦθα, πᾶσαν ὠνόμασε τὴν Παλαιὰν Γραφήν, ἥτις διαφόρως προε? πεν, ὅτι διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν ἐκπεσοῦνται τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειώσεως. Λέγει γοῦν, ὅτι ευχερέστε ρον ἂν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ἀφανισθήσονται, ἢ τὸ ἐλά - χιστον τῶν προηγορευμένων τῇ Γραφῇ περὶ τῆς διὰ τὴν ἀπιστίαν ἐκπτώσεως αὐτῶν διαπεσεῖται, εἴτουν, ἀπρακτήσει. Πας - μοιχεύει. Νῦν μὲν, μὴ ἐρωτηθείς, εἶπε ταῦτα, πρός τινας ἀποτεινόμενος τοιαῦτα τότε πλημμελήσαντας· ἐν δὲ τῷ τεσσαρακοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἐρωτηθεὶς ὑπὸ τῶν Φαρισαίων, εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολύσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν, πλατείαν τὴν ἀπόκρισιν ἐποιήσατο. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν αὐτῆς. ΚΕΦ. ΝΘ'. Περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου. Άνθρωπος - πλούσιος. Πολλά πολλάκις περὶ φιλοπτωχίας διδάξας, νῦν διὰ παραβολῆς καὶ φόβον τοῖς σκληροκαρδίοις καὶ ἀμεταδότοις πλουσί ις ἐπισ κρεμᾷ, περὶ τῶν ἔτι μελλόντων, ὡς ἤδη γεγονότων διηγούμενος· οὔπω γὰρ τῶν βεβιωμένων ἀνταπόδοσις, ἐπεὶ οὔπω κρίσι; καὶ τρανῶς παριστῶν, οἶαι μὲν κολάσεις τοὺς ἀσυμπαθείς πλουσίους διαδέξονται μετὰ θάνατον, οἶαι δὲ ἀνέσεις τοὺς φερεπόνους πέν νητας ὑποδέξονται. Καὶ ἄλλα δὲ ὠφέλιμα διὰ τῆς παραβολῆς ταύτης μανθάνομεν. Καὶ — βύσσον. Ταῖς τιμιωτάταις καὶ φαι δροτάταις στολαῖς κατεκόσμει τὸ σῶμα. Εὐφραινόμενος - λαμπρώς. Πολυτελώς. Πτωχός - Λάζαρος. Τοῦ πλουσίου μὲν οὐκ εἶπεν όνομα, ὡς μεμισημένου. Γέγραπτα: γὰρ περὶ τῶν πονηρῶν· Οὐ μὴ μνησθῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διὰ χειλέων μου· τοῦ πτωχοῦ δὲ τὴν κλήσιν προσέθηκεν, ὡς Αγαπημένου. Φασὶ δέ τινες ἐκ παραδόσεως Εβραίων, ὅτι κατά τοὺς καιροὺς ἐκείνους καὶ ὁ πλούσιος ἐκεῖνος ἦν, Νιο νευῖς καλούμενος, καὶ ὁ πτωχὸς οὗτος Λάζαρος. Τε λευτησάντων δὲ αὐτῶν, παραβολήν ὁ Χριστὸς τὰ κατ' αὐτοὺς ἐποίησε, καὶ τὰς μελλούσας ἀνταπο δίσεις αὐτῶν, ὡς γεγενημένας, ἱστόρησε, τοῖς μὲν κατὰ τὸν πλούσιον ἐκεῖνον, φόβον ἐμποιῶν, ὡς εἰρή καμεν' τοῖς δὲ κατὰ τὸν πτωχὸν τοῦτον, παρηγορίαν καὶ τούτοι; δὲ κἀκείνοις ὠφέλειαν. "Ος ἕλκη αὐτοῦ. Τοσοῦτον γὰρ παρεῖτο τὸ σώμα, ὡς μηδὲ τοὺς κύνας ἀποσοβεῖν δύνασθαι. Ο πολ τῆς ὠμότητος καὶ ἀναλγησίας! ὅτι τὸν ἐν τοσούτοις κακοῖς, ὁ ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς περιεώρα, καὶ ταῦτα Ερριμμένον πρὸ τοῦ πυλῶνος αὐτοῦ. Καὶ αὖθις, ὦ πολ 17 Matth. xix, 3. ** Psal. xv, 4. Συνδροτάταις B. Mule. β sitis et segnes, merito increduli permanetis. Vers. 17. Facilius cadere. Legem hoc in loco appellavit, omne Vetus Testamentum, in quo frequenter prædictum est, quod illi a Dei familiaritate exciderent. Dicit ergo: Facilius cœlum ac terra corrumpentur, quam vel minima pars corum quæ per Scripturam prænuntiata sunt de cast illorum ob infidelitatem, concidat aut irritum permaneat. Vers. 18. Quisquis ad::lterium commi.tit. Nunc quidem non interrogatus hæc dixit, in ques dam invebens, qui in hujusmodi rebus delinquebant quadragesimo vero capite Evangelii secundum Matthaeum, in:errogatus a Pharisis, utrum licet homini divortium facere cum uxore sua qua - libet ex causa, latiorein.dedit responsionem. Le ergo ibi totam ejus enarrationem ". CAP. LIX. De divile et Lazaro. Vers. 19. Homo dires. Cum multa frequcnter de paupertatis amore docuerit, nunc per parabolam etiam timorem duris corde ac tenacibus divitibus incutit, de his quæ adhuc futura sunt, tanquam de præteritis narraus: nondum enim eorum, quæ in vita sunt peracta, datur retr.butio, cum nondum adsit judicium, aperte manifestans, quænam ultiones excipiant divites, qui nullo cumpassionis affectu moventur: et quæ refrigeria suscipiant pauperes, qui labores toleraverunt. Alia etiam utilia per hanc discimus parabolam. Vers. 19. Qui - bysso. Pretiosissimis ac speciosissimis vestibus corpus ornabat. Vers. 19. Ει epulabatur — splendide. Pretiose. Vers. 20. Μendicus Lazarus. Divitis quidem nomen non edidit, utpote odio digni. Scriptum est enim Nec memor sim nominum corum per labia mea 18: mendici vero nomen addidit, tanquam amore digni. A¡unt autem quidam ex traditione Ilebræorum quod juxta ea tempora dives ille fuerat Ninevis appellatus, et mendicus iste Lazarus: postquam antem uterque mortuus est, formavit Christus parabolam de rebus ab illis gestis,et futuras ipso rum retributiones, quasi jam factas, narravit timorem iis qui diviti illi adhæserant, immittens, ut diximus: eis vero, qui ad pauperem hunc allinebant, consolationem, et his autem et illis utilitalem. Vers. 20. Qui Vers. 21. Ulcera ejus. Adeo debili erat corpore, ut neque canes posset abigere. 0 crudelitatem ac præ stupore indolentiam, per. quam in tantis constitutus bonis, in tot malis ac calamitatibus positum despiceret, idque ad Varia lectiones et nola. Ta abest Λ.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. XVI. ἑαυτὸν, ἀνθελκόμενος ὑπὸ τῆς τοῦ κόσμου φιλίας illud sibi ipsi vim infert, a mundi amore ac intiκαὶ τῆς ἀπιστίας· ὑμεῖς δὲ, ἀσύνετοι καὶ ῥαθυμοι delitate abstractus: vos autem, cum insipientes ὄντες, εἰκότως ἀπιστεῖτε. Ευκοπώτερον πεσεῖν. Νόμον ἐνταῦθα, πᾶσαν ὠνόμασε τὴν Παλαιὰν Γραφήν, ἥτις διαφόρως προε? πεν, ὅτι διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν ἐκπεσοῦνται τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειώσεως. Λέγει γοῦν, ὅτι ευχερέστε ρον ἂν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ἀφανισθήσονται, ἢ τὸ ἐλά - χιστον τῶν προηγορευμένων τῇ Γραφῇ περὶ τῆς διὰ τὴν ἀπιστίαν ἐκπτώσεως αὐτῶν διαπεσεῖται, εἴτουν, ἀπρακτήσει. Πας - μοιχεύει. Νῦν μὲν, μὴ ἐρωτηθείς, εἶπε ταῦτα, πρός τινας ἀποτεινόμενος τοιαῦτα τότε πλημμελήσαντας· ἐν δὲ τῷ τεσσαρακοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἐρωτηθεὶς ὑπὸ τῶν Φαρισαίων, εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολύσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν, πλατείαν τὴν ἀπόκρισιν ἐποιήσατο. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν αὐτῆς. ΚΕΦ. ΝΘ'. Περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου. Άνθρωπος - πλούσιος. Πολλά πολλάκις περὶ φιλοπτωχίας διδάξας, νῦν διὰ παραβολῆς καὶ φόβον τοῖς σκληροκαρδίοις καὶ ἀμεταδότοις πλουσί ις ἐπισ κρεμᾷ, περὶ τῶν ἔτι μελλόντων, ὡς ἤδη γεγονότων διηγούμενος· οὔπω γὰρ τῶν βεβιωμένων ἀνταπόδοσις, ἐπεὶ οὔπω κρίσι; καὶ τρανῶς παριστῶν, οἶαι μὲν κολάσεις τοὺς ἀσυμπαθείς πλουσίους διαδέξονται μετὰ θάνατον, οἶαι δὲ ἀνέσεις τοὺς φερεπόνους πέν νητας ὑποδέξονται. Καὶ ἄλλα δὲ ὠφέλιμα διὰ τῆς παραβολῆς ταύτης μανθάνομεν. Καὶ — βύσσον. Ταῖς τιμιωτάταις καὶ φαι δροτάταις στολαῖς κατεκόσμει τὸ σῶμα. Εὐφραινόμενος - λαμπρώς. Πολυτελώς. Πτωχός - Λάζαρος. Τοῦ πλουσίου μὲν οὐκ εἶπεν όνομα, ὡς μεμισημένου. Γέγραπτα: γὰρ περὶ τῶν πονηρῶν· Οὐ μὴ μνησθῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διὰ χειλέων μου· τοῦ πτωχοῦ δὲ τὴν κλήσιν προσέθηκεν, ὡς Αγαπημένου. Φασὶ δέ τινες ἐκ παραδόσεως Εβραίων, ὅτι κατά τοὺς καιροὺς ἐκείνους καὶ ὁ πλούσιος ἐκεῖνος ἦν, Νιο νευῖς καλούμενος, καὶ ὁ πτωχὸς οὗτος Λάζαρος. Τε λευτησάντων δὲ αὐτῶν, παραβολήν ὁ Χριστὸς τὰ κατ' αὐτοὺς ἐποίησε, καὶ τὰς μελλούσας ἀνταπο δίσεις αὐτῶν, ὡς γεγενημένας, ἱστόρησε, τοῖς μὲν κατὰ τὸν πλούσιον ἐκεῖνον, φόβον ἐμποιῶν, ὡς εἰρή καμεν' τοῖς δὲ κατὰ τὸν πτωχὸν τοῦτον, παρηγορίαν καὶ τούτοι; δὲ κἀκείνοις ὠφέλειαν. "Ος ἕλκη αὐτοῦ. Τοσοῦτον γὰρ παρεῖτο τὸ σώμα, ὡς μηδὲ τοὺς κύνας ἀποσοβεῖν δύνασθαι. Ο πολ τῆς ὠμότητος καὶ ἀναλγησίας! ὅτι τὸν ἐν τοσούτοις κακοῖς, ὁ ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς περιεώρα, καὶ ταῦτα Ερριμμένον πρὸ τοῦ πυλῶνος αὐτοῦ. Καὶ αὖθις, ὦ πολ 17 Matth. xix, 3. ** Psal. xv, 4. Συνδροτάταις B. Mule. β sitis et segnes, merito increduli permanetis. Vers. 17. Facilius cadere. Legem hoc in loco appellavit, omne Vetus Testamentum, in quo frequenter prædictum est, quod illi a Dei familiaritate exciderent. Dicit ergo: Facilius cœlum ac terra corrumpentur, quam vel minima pars corum quæ per Scripturam prænuntiata sunt de cast illorum ob infidelitatem, concidat aut irritum permaneat. Vers. 18. Quisquis ad::lterium commi.tit. Nunc quidem non interrogatus hæc dixit, in ques dam invebens, qui in hujusmodi rebus delinquebant quadragesimo vero capite Evangelii secundum Matthaeum, in:errogatus a Pharisis, utrum licet homini divortium facere cum uxore sua qua - libet ex causa, latiorein.dedit responsionem. Le ergo ibi totam ejus enarrationem ". CAP. LIX. De divile et Lazaro. Vers. 19. Homo dires. Cum multa frequcnter de paupertatis amore docuerit, nunc per parabolam etiam timorem duris corde ac tenacibus divitibus incutit, de his quæ adhuc futura sunt, tanquam de præteritis narraus: nondum enim eorum, quæ in vita sunt peracta, datur retr.butio, cum nondum adsit judicium, aperte manifestans, quænam ultiones excipiant divites, qui nullo cumpassionis affectu moventur: et quæ refrigeria suscipiant pauperes, qui labores toleraverunt. Alia etiam utilia per hanc discimus parabolam. Vers. 19. Qui - bysso. Pretiosissimis ac speciosissimis vestibus corpus ornabat. Vers. 19. Ει epulabatur — splendide. Pretiose. Vers. 20. Μendicus Lazarus. Divitis quidem nomen non edidit, utpote odio digni. Scriptum est enim Nec memor sim nominum corum per labia mea 18: mendici vero nomen addidit, tanquam amore digni. A¡unt autem quidam ex traditione Ilebræorum quod juxta ea tempora dives ille fuerat Ninevis appellatus, et mendicus iste Lazarus: postquam antem uterque mortuus est, formavit Christus parabolam de rebus ab illis gestis,et futuras ipso rum retributiones, quasi jam factas, narravit timorem iis qui diviti illi adhæserant, immittens, ut diximus: eis vero, qui ad pauperem hunc allinebant, consolationem, et his autem et illis utilitalem. Vers. 20. Qui Vers. 21. Ulcera ejus. Adeo debili erat corpore, ut neque canes posset abigere. 0 crudelitatem ac præ stupore indolentiam, per. quam in tantis constitutus bonis, in tot malis ac calamitatibus positum despiceret, idque ad Varia lectiones et nola. Ta abest Λ.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. XVI. ἑαυτὸν, ἀνθελκόμενος ὑπὸ τῆς τοῦ κόσμου φιλίας illud sibi ipsi vim infert, a mundi amore ac intiκαὶ τῆς ἀπιστίας· ὑμεῖς δὲ, ἀσύνετοι καὶ ῥαθυμοι delitate abstractus: vos autem, cum insipientes ὄντες, εἰκότως ἀπιστεῖτε. Ευκοπώτερον πεσεῖν. Νόμον ἐνταῦθα, πᾶσαν ὠνόμασε τὴν Παλαιὰν Γραφήν, ἥτις διαφόρως προε? πεν, ὅτι διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν ἐκπεσοῦνται τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειώσεως. Λέγει γοῦν, ὅτι ευχερέστε ρον ἂν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ἀφανισθήσονται, ἢ τὸ ἐλά - χιστον τῶν προηγορευμένων τῇ Γραφῇ περὶ τῆς διὰ τὴν ἀπιστίαν ἐκπτώσεως αὐτῶν διαπεσεῖται, εἴτουν, ἀπρακτήσει. Πας - μοιχεύει. Νῦν μὲν, μὴ ἐρωτηθείς, εἶπε ταῦτα, πρός τινας ἀποτεινόμενος τοιαῦτα τότε πλημμελήσαντας· ἐν δὲ τῷ τεσσαρακοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἐρωτηθεὶς ὑπὸ τῶν Φαρισαίων, εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολύσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν, πλατείαν τὴν ἀπόκρισιν ἐποιήσατο. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν αὐτῆς. ΚΕΦ. ΝΘ'. Περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου. Άνθρωπος - πλούσιος. Πολλά πολλάκις περὶ φιλοπτωχίας διδάξας, νῦν διὰ παραβολῆς καὶ φόβον τοῖς σκληροκαρδίοις καὶ ἀμεταδότοις πλουσί ις ἐπισ κρεμᾷ, περὶ τῶν ἔτι μελλόντων, ὡς ἤδη γεγονότων διηγούμενος· οὔπω γὰρ τῶν βεβιωμένων ἀνταπόδοσις, ἐπεὶ οὔπω κρίσι; καὶ τρανῶς παριστῶν, οἶαι μὲν κολάσεις τοὺς ἀσυμπαθείς πλουσίους διαδέξονται μετὰ θάνατον, οἶαι δὲ ἀνέσεις τοὺς φερεπόνους πέν νητας ὑποδέξονται. Καὶ ἄλλα δὲ ὠφέλιμα διὰ τῆς παραβολῆς ταύτης μανθάνομεν. Καὶ — βύσσον. Ταῖς τιμιωτάταις καὶ φαι δροτάταις στολαῖς κατεκόσμει τὸ σῶμα. Εὐφραινόμενος - λαμπρώς. Πολυτελώς. Πτωχός - Λάζαρος. Τοῦ πλουσίου μὲν οὐκ εἶπεν όνομα, ὡς μεμισημένου. Γέγραπτα: γὰρ περὶ τῶν πονηρῶν· Οὐ μὴ μνησθῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διὰ χειλέων μου· τοῦ πτωχοῦ δὲ τὴν κλήσιν προσέθηκεν, ὡς Αγαπημένου. Φασὶ δέ τινες ἐκ παραδόσεως Εβραίων, ὅτι κατά τοὺς καιροὺς ἐκείνους καὶ ὁ πλούσιος ἐκεῖνος ἦν, Νιο νευῖς καλούμενος, καὶ ὁ πτωχὸς οὗτος Λάζαρος. Τε λευτησάντων δὲ αὐτῶν, παραβολήν ὁ Χριστὸς τὰ κατ' αὐτοὺς ἐποίησε, καὶ τὰς μελλούσας ἀνταπο δίσεις αὐτῶν, ὡς γεγενημένας, ἱστόρησε, τοῖς μὲν κατὰ τὸν πλούσιον ἐκεῖνον, φόβον ἐμποιῶν, ὡς εἰρή καμεν' τοῖς δὲ κατὰ τὸν πτωχὸν τοῦτον, παρηγορίαν καὶ τούτοι; δὲ κἀκείνοις ὠφέλειαν. "Ος ἕλκη αὐτοῦ. Τοσοῦτον γὰρ παρεῖτο τὸ σώμα, ὡς μηδὲ τοὺς κύνας ἀποσοβεῖν δύνασθαι. Ο πολ τῆς ὠμότητος καὶ ἀναλγησίας! ὅτι τὸν ἐν τοσούτοις κακοῖς, ὁ ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς περιεώρα, καὶ ταῦτα Ερριμμένον πρὸ τοῦ πυλῶνος αὐτοῦ. Καὶ αὖθις, ὦ πολ 17 Matth. xix, 3. ** Psal. xv, 4. Συνδροτάταις B. Mule. β sitis et segnes, merito increduli permanetis. Vers. 17. Facilius cadere. Legem hoc in loco appellavit, omne Vetus Testamentum, in quo frequenter prædictum est, quod illi a Dei familiaritate exciderent. Dicit ergo: Facilius cœlum ac terra corrumpentur, quam vel minima pars corum quæ per Scripturam prænuntiata sunt de cast illorum ob infidelitatem, concidat aut irritum permaneat. Vers. 18. Quisquis ad::lterium commi.tit. Nunc quidem non interrogatus hæc dixit, in ques dam invebens, qui in hujusmodi rebus delinquebant quadragesimo vero capite Evangelii secundum Matthaeum, in:errogatus a Pharisis, utrum licet homini divortium facere cum uxore sua qua - libet ex causa, latiorein.dedit responsionem. Le ergo ibi totam ejus enarrationem ". CAP. LIX. De divile et Lazaro. Vers. 19. Homo dires. Cum multa frequcnter de paupertatis amore docuerit, nunc per parabolam etiam timorem duris corde ac tenacibus divitibus incutit, de his quæ adhuc futura sunt, tanquam de præteritis narraus: nondum enim eorum, quæ in vita sunt peracta, datur retr.butio, cum nondum adsit judicium, aperte manifestans, quænam ultiones excipiant divites, qui nullo cumpassionis affectu moventur: et quæ refrigeria suscipiant pauperes, qui labores toleraverunt. Alia etiam utilia per hanc discimus parabolam. Vers. 19. Qui - bysso. Pretiosissimis ac speciosissimis vestibus corpus ornabat. Vers. 19. Ει epulabatur — splendide. Pretiose. Vers. 20. Μendicus Lazarus. Divitis quidem nomen non edidit, utpote odio digni. Scriptum est enim Nec memor sim nominum corum per labia mea 18: mendici vero nomen addidit, tanquam amore digni. A¡unt autem quidam ex traditione Ilebræorum quod juxta ea tempora dives ille fuerat Ninevis appellatus, et mendicus iste Lazarus: postquam antem uterque mortuus est, formavit Christus parabolam de rebus ab illis gestis,et futuras ipso rum retributiones, quasi jam factas, narravit timorem iis qui diviti illi adhæserant, immittens, ut diximus: eis vero, qui ad pauperem hunc allinebant, consolationem, et his autem et illis utilitalem. Vers. 20. Qui Vers. 21. Ulcera ejus. Adeo debili erat corpore, ut neque canes posset abigere. 0 crudelitatem ac præ stupore indolentiam, per. quam in tantis constitutus bonis, in tot malis ac calamitatibus positum despiceret, idque ad Varia lectiones et nola. Ta abest Λ.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. XVI. ἑαυτὸν, ἀνθελκόμενος ὑπὸ τῆς τοῦ κόσμου φιλίας illud sibi ipsi vim infert, a mundi amore ac intiκαὶ τῆς ἀπιστίας· ὑμεῖς δὲ, ἀσύνετοι καὶ ῥαθυμοι delitate abstractus: vos autem, cum insipientes ὄντες, εἰκότως ἀπιστεῖτε. Ευκοπώτερον πεσεῖν. Νόμον ἐνταῦθα, πᾶσαν ὠνόμασε τὴν Παλαιὰν Γραφήν, ἥτις διαφόρως προε? πεν, ὅτι διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν ἐκπεσοῦνται τῆς πρὸς Θεὸν οἰκειώσεως. Λέγει γοῦν, ὅτι ευχερέστε ρον ἂν ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ ἀφανισθήσονται, ἢ τὸ ἐλά - χιστον τῶν προηγορευμένων τῇ Γραφῇ περὶ τῆς διὰ τὴν ἀπιστίαν ἐκπτώσεως αὐτῶν διαπεσεῖται, εἴτουν, ἀπρακτήσει. Πας - μοιχεύει. Νῦν μὲν, μὴ ἐρωτηθείς, εἶπε ταῦτα, πρός τινας ἀποτεινόμενος τοιαῦτα τότε πλημμελήσαντας· ἐν δὲ τῷ τεσσαρακοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἐρωτηθεὶς ὑπὸ τῶν Φαρισαίων, εἰ ἔξεστιν ἀνθρώπῳ ἀπολύσαι τὴν γυναῖκα αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν αἰτίαν, πλατείαν τὴν ἀπόκρισιν ἐποιήσατο. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην ἐξήγησιν αὐτῆς. ΚΕΦ. ΝΘ'. Περὶ τοῦ πλουσίου καὶ τοῦ Λαζάρου. Άνθρωπος - πλούσιος. Πολλά πολλάκις περὶ φιλοπτωχίας διδάξας, νῦν διὰ παραβολῆς καὶ φόβον τοῖς σκληροκαρδίοις καὶ ἀμεταδότοις πλουσί ις ἐπισ κρεμᾷ, περὶ τῶν ἔτι μελλόντων, ὡς ἤδη γεγονότων διηγούμενος· οὔπω γὰρ τῶν βεβιωμένων ἀνταπόδοσις, ἐπεὶ οὔπω κρίσι; καὶ τρανῶς παριστῶν, οἶαι μὲν κολάσεις τοὺς ἀσυμπαθείς πλουσίους διαδέξονται μετὰ θάνατον, οἶαι δὲ ἀνέσεις τοὺς φερεπόνους πέν νητας ὑποδέξονται. Καὶ ἄλλα δὲ ὠφέλιμα διὰ τῆς παραβολῆς ταύτης μανθάνομεν. Καὶ — βύσσον. Ταῖς τιμιωτάταις καὶ φαι δροτάταις στολαῖς κατεκόσμει τὸ σῶμα. Εὐφραινόμενος - λαμπρώς. Πολυτελώς. Πτωχός - Λάζαρος. Τοῦ πλουσίου μὲν οὐκ εἶπεν όνομα, ὡς μεμισημένου. Γέγραπτα: γὰρ περὶ τῶν πονηρῶν· Οὐ μὴ μνησθῶ τῶν ὀνομάτων αὐτῶν διὰ χειλέων μου· τοῦ πτωχοῦ δὲ τὴν κλήσιν προσέθηκεν, ὡς Αγαπημένου. Φασὶ δέ τινες ἐκ παραδόσεως Εβραίων, ὅτι κατά τοὺς καιροὺς ἐκείνους καὶ ὁ πλούσιος ἐκεῖνος ἦν, Νιο νευῖς καλούμενος, καὶ ὁ πτωχὸς οὗτος Λάζαρος. Τε λευτησάντων δὲ αὐτῶν, παραβολήν ὁ Χριστὸς τὰ κατ' αὐτοὺς ἐποίησε, καὶ τὰς μελλούσας ἀνταπο δίσεις αὐτῶν, ὡς γεγενημένας, ἱστόρησε, τοῖς μὲν κατὰ τὸν πλούσιον ἐκεῖνον, φόβον ἐμποιῶν, ὡς εἰρή καμεν' τοῖς δὲ κατὰ τὸν πτωχὸν τοῦτον, παρηγορίαν καὶ τούτοι; δὲ κἀκείνοις ὠφέλειαν. "Ος ἕλκη αὐτοῦ. Τοσοῦτον γὰρ παρεῖτο τὸ σώμα, ὡς μηδὲ τοὺς κύνας ἀποσοβεῖν δύνασθαι. Ο πολ τῆς ὠμότητος καὶ ἀναλγησίας! ὅτι τὸν ἐν τοσούτοις κακοῖς, ὁ ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς περιεώρα, καὶ ταῦτα Ερριμμένον πρὸ τοῦ πυλῶνος αὐτοῦ. Καὶ αὖθις, ὦ πολ 17 Matth. xix, 3. ** Psal. xv, 4. Συνδροτάταις B. Mule. β sitis et segnes, merito increduli permanetis. Vers. 17. Facilius cadere. Legem hoc in loco appellavit, omne Vetus Testamentum, in quo frequenter prædictum est, quod illi a Dei familiaritate exciderent. Dicit ergo: Facilius cœlum ac terra corrumpentur, quam vel minima pars corum quæ per Scripturam prænuntiata sunt de cast illorum ob infidelitatem, concidat aut irritum permaneat. Vers. 18. Quisquis ad::lterium commi.tit. Nunc quidem non interrogatus hæc dixit, in ques dam invebens, qui in hujusmodi rebus delinquebant quadragesimo vero capite Evangelii secundum Matthaeum, in:errogatus a Pharisis, utrum licet homini divortium facere cum uxore sua qua - libet ex causa, latiorein.dedit responsionem. Le ergo ibi totam ejus enarrationem ". CAP. LIX. De divile et Lazaro. Vers. 19. Homo dires. Cum multa frequcnter de paupertatis amore docuerit, nunc per parabolam etiam timorem duris corde ac tenacibus divitibus incutit, de his quæ adhuc futura sunt, tanquam de præteritis narraus: nondum enim eorum, quæ in vita sunt peracta, datur retr.butio, cum nondum adsit judicium, aperte manifestans, quænam ultiones excipiant divites, qui nullo cumpassionis affectu moventur: et quæ refrigeria suscipiant pauperes, qui labores toleraverunt. Alia etiam utilia per hanc discimus parabolam. Vers. 19. Qui - bysso. Pretiosissimis ac speciosissimis vestibus corpus ornabat. Vers. 19. Ει epulabatur — splendide. Pretiose. Vers. 20. Μendicus Lazarus. Divitis quidem nomen non edidit, utpote odio digni. Scriptum est enim Nec memor sim nominum corum per labia mea 18: mendici vero nomen addidit, tanquam amore digni. A¡unt autem quidam ex traditione Ilebræorum quod juxta ea tempora dives ille fuerat Ninevis appellatus, et mendicus iste Lazarus: postquam antem uterque mortuus est, formavit Christus parabolam de rebus ab illis gestis,et futuras ipso rum retributiones, quasi jam factas, narravit timorem iis qui diviti illi adhæserant, immittens, ut diximus: eis vero, qui ad pauperem hunc allinebant, consolationem, et his autem et illis utilitalem. Vers. 20. Qui Vers. 21. Ulcera ejus. Adeo debili erat corpore, ut neque canes posset abigere. 0 crudelitatem ac præ stupore indolentiam, per. quam in tantis constitutus bonis, in tot malis ac calamitatibus positum despiceret, idque ad Varia lectiones et nola. Ta abest Λ.

10% januam suam jacentem! Εt rursum o egregiam λῆς ἀνδρείας καὶ ὑπομονῆς, ὅτι ἐκείνου ούτως fortitudinem ac tolerantiam, quod, cum ille ita se ἔχοντος, αὐτὸς οὕτως ἔχων οὐκ ἐβλασφήμησεν οὐδ haberet, hic ita affectus non malediceret, neque ἐγόγγυσεν! Nurmuraret. Vers. 22. Accidit Abraha. Ut hospitem Lazarum apud hospitalem Abraham intuitus dives, esor bospitum, haberet hoc ad confutationem sure inbospitalitatis. Observa etiam, quod peccatoruns animæ violente ac dure repetuntur: Stale, inquit, kac nocle repetunt animam tuam a te”; justorum vero pie ac reverenter ab angelis, tanquam satellitibus, abducuntur. Vers. 22. Mortuus est - sepultus est. De mendico non dixit, quod sepultus sit, co quod vile esset pauperis sepulcrum, de divite vero maxime, propter pretiosítatem sepulcri divitis. Vers. 25. Atque in - sinu ejus. Infernum dicit locum supplicii. Ex hac autem parabola discimus, quod in futuro seculo non solum peccatores vident justos et justi peccatores, sed et agnoscunt: et peccatores quidem justorum vident fruitiones, quo magis doleant videntes, quibus sint privati bonis: justi vero peccatorum vident supplicia, quo amplius gaudeant intuentes, quanta effugerunt tornienta. Agnoscunt autem se invicem, ut sciant, inter quos sunt hi, de quibus ante morten ignorabant. Tunc autem Deum non obsecrant isti pro precatoribus, scientes, quod cum diabolo et angelis ejus condemnati sunt. Et queinadmodum pro daemonibus supplicare vallum esset et inutile: ita quoque et pro his sicut dixit Gregorius Dialogus. Non dolent autem quanquani compatientes sint: tunc enim fugit ab eis dolor, maror ac gemitus, ut pure lesentur. Εγένετο Αβραάμ. Ινα τὸν ξένον Λάζαρον παρὰ τῷ φιλοξένῳ 'Αβραὰμ ἰδὼν ὁ μισόξενος πλούσιος ἔλεγχον ἔχοι τοῦτο τῆς μισοξενίας αὐτοῦ. Παρατήρησον δὲ, ὅτι τῶν ἁμαρτωλῶν μὲν αἱ ψυχαί ἀποτόμως ἀπαιτοῦνται· Αφρον γάρ, φησὶ, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ τῶν δικαίων δὲ, εὐλαβῶς ἀπάγονται, ὑπὸ τῶν ἀγγέλων δορυφορούμεναι. Απέθανε — ἐτάφη. Ἐπὶ τοῦ πτωχοῦ μὲν, οὐκ εἶπεν, ὅτι ἐτάφη, διὰ τὸ ἀτημέλητον τῆς τῶν πτωχῶν ταφῆς· ἐπὶ τοῦ πλουσίου δὲ, καὶ μάλα, διὰ τὸ πολυ τελὲς τῆς τῶν πλουσίων ταφῆς. +llaec quidem dicit Gregorius Dialogus. Alii vero latres dicunt, neque a peccatoribus videri justos, neque a justis peccatores: illi siquidem in luce degunt, bi autem in tenebris; longe autem distant a se invicem lux et tenebræ. Præterea, cum illi sint omnino lux, nequaquam cupiunt ad tenebras prospicere; hi vero, cum omnino sint tenebræ, non possunt lucem aspicere. Nam et peccatoribus doloris esset consolatio lux ipsa, et justis imminutionen volup- η tatis afferrent tenebra. Dicunt itaque, in hac parabola proponi hoc lege parabolica, et ut terribilior ac magis persuadibilis deret sermo. Oportet autem et hac et illa scire; sanctorum enim sunt, et nihil pictatem lædunt. Vers. 24. Ει ipse hac. Vide, quantum cum sapcre fecit cruciatus: quem enim prope jacentem despexerat, hunc eminus acute videt. Nec tamen La1 Lucas. xii, 20. 'Avôpla; A. Καὶ ἐν – κόλποις αὐτοῦ. ῎Αδην λέγει, τὸν τά που τῆς κολάσεως. Ἐκ τῆς παραβολῆς δὲ ταύτης μανθάνομεν, καὶ ὅτι ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι οὐ μόνον ὁρῶσι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς δικαίους, καὶ οἱ δίκαιοι τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀλλὰ καὶ γνωρίζουσι. Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ μὲν ὁρῶσι τὰς τῶν δικαίων ἀπολαύσεις, ἵνα μᾶλλον ἀνιῶνται, βλέποντες, οἶων ἀγαθῶν ἐστε ρήθησαν· οἱ δίκαιοι δὲ ὁρῶσι τὰς τῶν ἁμαρτωλῶν κολάσεις, ἵνα μάλλον χαίρωσι, βλέποντες σἷα βάσανα διέφυγον. Γνωρίζουσι δὲ ἀλλήλους, ἵνα γνώ σιν ἐν ποίοις εἰσὶν οὗτοι, περὶ ὧν ἡγνέουν πρὸ του ἀποθανεῖν' οὐ παρακαλοῦσι δὲ τότε τὸν Θεὸν οἱ δο καιοι ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν, γινώσκοντες, ὅτι τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ συγκατεδικάσθη σαν Καὶ ὥσπερ τὸ ὑπὲρ τῶν δαιμόνων ἱκετεύειν μάταιόν ἐστι καὶ ἀπρόσδεκτον, οὕτω καὶ τὸ ὑπὲρ τούτων, ὡς εἶπε Γρηγόριος ὁ Διάλογος· οὐκ ἀλγοῦσι δὲ, καίτοι συμπαθείς ὄντες. Απέδρα γὰρ τότε ἀπ' αὐτῶν ὀδύνη, καὶ λύπη, καὶ στεναγμός, ἵνα καθα [ῶς εὐφραίνωνται. Ταῦτα μέν φησι Γρηγόριος ὁ Διάλογος· ἔτερα δὲ Πατέρες λέγουσι, μήτε ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν ὁρᾷσθαι τους δικαίους, μήτε ὑπὸ τῶν δικαίων τοὺς ἁμαρ τωλούς. Οἱ μὲν γὰρ ἐν τῷ φωτί· οἱ δὲ ἐν τῷ σκότῳ πάρξω δὲ ἀλλήλων τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος. Καὶ οἱ μὲν ὅλοι φῶς ὅντε;, οὐκ ἂν βούλοιντο ἀπιδεῖν εἰς τὸ σκότος· οἱ δὲ ὅλοι σκότος ὑπάρχοντες, οὐκ ἂν δύναιν ο ἀπιδεῖν εἰς τὸ φῶς. Η γὰρ ἂν καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τῆς δύνης παράκλησιν ἔμελλον ἔχειν τὸ φῶς καὶ οἱ δύο καιοι, τῆς ἡδονῆς ὕφεσιν τὸ σκότος· τὴν μέντοι παρ ραβολὴν ὑποθέσθαι τοῦτο, κατὰ παραβολικὴν αὐτον. - μίαν, καὶ ἵνα φοβερώτερος καὶ πιθανώτερος ὁ λόγος γένηται. Χρὴ δὲ καὶ ταῦτα κἀκεῖνα γινώσκειν· ἁγίων γάρ εἰσι, καὶ οὐδὲν τῇ εὐσεβείς λυμαίνονται.] Καὶ αὐτὸς – ταύτῃ. "Ορα, πόσον αὐτὸν ἡ βάσανος ἐσωφρόνισεν. "Ον γὰρ ἐγγὺς κείμενον παρεώρα, τοῦτον πόρρωθεν ὀξέως ὁρᾷ. Οὐ παρεκάλεσε δὲ τὸν Variæ lectiones et notæ. Τοῦτο expressit etiam Hentcuius. Τοῦτο mimirum τὰ ἰδεῖν. In mentem tamen venicbat τοῦ τον, id est τὸν Λάζαρου. Forte, οταν βασανον. Ιta mor. Nam τὰ βάσανα non memini legere. κατεδικάσθησαν Α. Haec uterque in margine.

10% januam suam jacentem! Εt rursum o egregiam λῆς ἀνδρείας καὶ ὑπομονῆς, ὅτι ἐκείνου ούτως fortitudinem ac tolerantiam, quod, cum ille ita se ἔχοντος, αὐτὸς οὕτως ἔχων οὐκ ἐβλασφήμησεν οὐδ haberet, hic ita affectus non malediceret, neque ἐγόγγυσεν! Nurmuraret. Vers. 22. Accidit Abraha. Ut hospitem Lazarum apud hospitalem Abraham intuitus dives, esor bospitum, haberet hoc ad confutationem sure inbospitalitatis. Observa etiam, quod peccatoruns animæ violente ac dure repetuntur: Stale, inquit, kac nocle repetunt animam tuam a te”; justorum vero pie ac reverenter ab angelis, tanquam satellitibus, abducuntur. Vers. 22. Mortuus est - sepultus est. De mendico non dixit, quod sepultus sit, co quod vile esset pauperis sepulcrum, de divite vero maxime, propter pretiosítatem sepulcri divitis. Vers. 25. Atque in - sinu ejus. Infernum dicit locum supplicii. Ex hac autem parabola discimus, quod in futuro seculo non solum peccatores vident justos et justi peccatores, sed et agnoscunt: et peccatores quidem justorum vident fruitiones, quo magis doleant videntes, quibus sint privati bonis: justi vero peccatorum vident supplicia, quo amplius gaudeant intuentes, quanta effugerunt tornienta. Agnoscunt autem se invicem, ut sciant, inter quos sunt hi, de quibus ante morten ignorabant. Tunc autem Deum non obsecrant isti pro precatoribus, scientes, quod cum diabolo et angelis ejus condemnati sunt. Et queinadmodum pro daemonibus supplicare vallum esset et inutile: ita quoque et pro his sicut dixit Gregorius Dialogus. Non dolent autem quanquani compatientes sint: tunc enim fugit ab eis dolor, maror ac gemitus, ut pure lesentur. Εγένετο Αβραάμ. Ινα τὸν ξένον Λάζαρον παρὰ τῷ φιλοξένῳ 'Αβραὰμ ἰδὼν ὁ μισόξενος πλούσιος ἔλεγχον ἔχοι τοῦτο τῆς μισοξενίας αὐτοῦ. Παρατήρησον δὲ, ὅτι τῶν ἁμαρτωλῶν μὲν αἱ ψυχαί ἀποτόμως ἀπαιτοῦνται· Αφρον γάρ, φησὶ, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ τῶν δικαίων δὲ, εὐλαβῶς ἀπάγονται, ὑπὸ τῶν ἀγγέλων δορυφορούμεναι. Απέθανε — ἐτάφη. Ἐπὶ τοῦ πτωχοῦ μὲν, οὐκ εἶπεν, ὅτι ἐτάφη, διὰ τὸ ἀτημέλητον τῆς τῶν πτωχῶν ταφῆς· ἐπὶ τοῦ πλουσίου δὲ, καὶ μάλα, διὰ τὸ πολυ τελὲς τῆς τῶν πλουσίων ταφῆς. +llaec quidem dicit Gregorius Dialogus. Alii vero latres dicunt, neque a peccatoribus videri justos, neque a justis peccatores: illi siquidem in luce degunt, bi autem in tenebris; longe autem distant a se invicem lux et tenebræ. Præterea, cum illi sint omnino lux, nequaquam cupiunt ad tenebras prospicere; hi vero, cum omnino sint tenebræ, non possunt lucem aspicere. Nam et peccatoribus doloris esset consolatio lux ipsa, et justis imminutionen volup- η tatis afferrent tenebra. Dicunt itaque, in hac parabola proponi hoc lege parabolica, et ut terribilior ac magis persuadibilis deret sermo. Oportet autem et hac et illa scire; sanctorum enim sunt, et nihil pictatem lædunt. Vers. 24. Ει ipse hac. Vide, quantum cum sapcre fecit cruciatus: quem enim prope jacentem despexerat, hunc eminus acute videt. Nec tamen La1 Lucas. xii, 20. 'Avôpla; A. Καὶ ἐν – κόλποις αὐτοῦ. ῎Αδην λέγει, τὸν τά που τῆς κολάσεως. Ἐκ τῆς παραβολῆς δὲ ταύτης μανθάνομεν, καὶ ὅτι ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι οὐ μόνον ὁρῶσι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς δικαίους, καὶ οἱ δίκαιοι τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀλλὰ καὶ γνωρίζουσι. Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ μὲν ὁρῶσι τὰς τῶν δικαίων ἀπολαύσεις, ἵνα μᾶλλον ἀνιῶνται, βλέποντες, οἶων ἀγαθῶν ἐστε ρήθησαν· οἱ δίκαιοι δὲ ὁρῶσι τὰς τῶν ἁμαρτωλῶν κολάσεις, ἵνα μάλλον χαίρωσι, βλέποντες σἷα βάσανα διέφυγον. Γνωρίζουσι δὲ ἀλλήλους, ἵνα γνώ σιν ἐν ποίοις εἰσὶν οὗτοι, περὶ ὧν ἡγνέουν πρὸ του ἀποθανεῖν' οὐ παρακαλοῦσι δὲ τότε τὸν Θεὸν οἱ δο καιοι ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν, γινώσκοντες, ὅτι τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ συγκατεδικάσθη σαν Καὶ ὥσπερ τὸ ὑπὲρ τῶν δαιμόνων ἱκετεύειν μάταιόν ἐστι καὶ ἀπρόσδεκτον, οὕτω καὶ τὸ ὑπὲρ τούτων, ὡς εἶπε Γρηγόριος ὁ Διάλογος· οὐκ ἀλγοῦσι δὲ, καίτοι συμπαθείς ὄντες. Απέδρα γὰρ τότε ἀπ' αὐτῶν ὀδύνη, καὶ λύπη, καὶ στεναγμός, ἵνα καθα [ῶς εὐφραίνωνται. Ταῦτα μέν φησι Γρηγόριος ὁ Διάλογος· ἔτερα δὲ Πατέρες λέγουσι, μήτε ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν ὁρᾷσθαι τους δικαίους, μήτε ὑπὸ τῶν δικαίων τοὺς ἁμαρ τωλούς. Οἱ μὲν γὰρ ἐν τῷ φωτί· οἱ δὲ ἐν τῷ σκότῳ πάρξω δὲ ἀλλήλων τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος. Καὶ οἱ μὲν ὅλοι φῶς ὅντε;, οὐκ ἂν βούλοιντο ἀπιδεῖν εἰς τὸ σκότος· οἱ δὲ ὅλοι σκότος ὑπάρχοντες, οὐκ ἂν δύναιν ο ἀπιδεῖν εἰς τὸ φῶς. Η γὰρ ἂν καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τῆς δύνης παράκλησιν ἔμελλον ἔχειν τὸ φῶς καὶ οἱ δύο καιοι, τῆς ἡδονῆς ὕφεσιν τὸ σκότος· τὴν μέντοι παρ ραβολὴν ὑποθέσθαι τοῦτο, κατὰ παραβολικὴν αὐτον. - μίαν, καὶ ἵνα φοβερώτερος καὶ πιθανώτερος ὁ λόγος γένηται. Χρὴ δὲ καὶ ταῦτα κἀκεῖνα γινώσκειν· ἁγίων γάρ εἰσι, καὶ οὐδὲν τῇ εὐσεβείς λυμαίνονται.] Καὶ αὐτὸς – ταύτῃ. "Ορα, πόσον αὐτὸν ἡ βάσανος ἐσωφρόνισεν. "Ον γὰρ ἐγγὺς κείμενον παρεώρα, τοῦτον πόρρωθεν ὀξέως ὁρᾷ. Οὐ παρεκάλεσε δὲ τὸν Variæ lectiones et notæ. Τοῦτο expressit etiam Hentcuius. Τοῦτο mimirum τὰ ἰδεῖν. In mentem tamen venicbat τοῦ τον, id est τὸν Λάζαρου. Forte, οταν βασανον. Ιta mor. Nam τὰ βάσανα non memini legere. κατεδικάσθησαν Α. Haec uterque in margine.

10% januam suam jacentem! Εt rursum o egregiam λῆς ἀνδρείας καὶ ὑπομονῆς, ὅτι ἐκείνου ούτως fortitudinem ac tolerantiam, quod, cum ille ita se ἔχοντος, αὐτὸς οὕτως ἔχων οὐκ ἐβλασφήμησεν οὐδ haberet, hic ita affectus non malediceret, neque ἐγόγγυσεν! Nurmuraret. Vers. 22. Accidit Abraha. Ut hospitem Lazarum apud hospitalem Abraham intuitus dives, esor bospitum, haberet hoc ad confutationem sure inbospitalitatis. Observa etiam, quod peccatoruns animæ violente ac dure repetuntur: Stale, inquit, kac nocle repetunt animam tuam a te”; justorum vero pie ac reverenter ab angelis, tanquam satellitibus, abducuntur. Vers. 22. Mortuus est - sepultus est. De mendico non dixit, quod sepultus sit, co quod vile esset pauperis sepulcrum, de divite vero maxime, propter pretiosítatem sepulcri divitis. Vers. 25. Atque in - sinu ejus. Infernum dicit locum supplicii. Ex hac autem parabola discimus, quod in futuro seculo non solum peccatores vident justos et justi peccatores, sed et agnoscunt: et peccatores quidem justorum vident fruitiones, quo magis doleant videntes, quibus sint privati bonis: justi vero peccatorum vident supplicia, quo amplius gaudeant intuentes, quanta effugerunt tornienta. Agnoscunt autem se invicem, ut sciant, inter quos sunt hi, de quibus ante morten ignorabant. Tunc autem Deum non obsecrant isti pro precatoribus, scientes, quod cum diabolo et angelis ejus condemnati sunt. Et queinadmodum pro daemonibus supplicare vallum esset et inutile: ita quoque et pro his sicut dixit Gregorius Dialogus. Non dolent autem quanquani compatientes sint: tunc enim fugit ab eis dolor, maror ac gemitus, ut pure lesentur. Εγένετο Αβραάμ. Ινα τὸν ξένον Λάζαρον παρὰ τῷ φιλοξένῳ 'Αβραὰμ ἰδὼν ὁ μισόξενος πλούσιος ἔλεγχον ἔχοι τοῦτο τῆς μισοξενίας αὐτοῦ. Παρατήρησον δὲ, ὅτι τῶν ἁμαρτωλῶν μὲν αἱ ψυχαί ἀποτόμως ἀπαιτοῦνται· Αφρον γάρ, φησὶ, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ τῶν δικαίων δὲ, εὐλαβῶς ἀπάγονται, ὑπὸ τῶν ἀγγέλων δορυφορούμεναι. Απέθανε — ἐτάφη. Ἐπὶ τοῦ πτωχοῦ μὲν, οὐκ εἶπεν, ὅτι ἐτάφη, διὰ τὸ ἀτημέλητον τῆς τῶν πτωχῶν ταφῆς· ἐπὶ τοῦ πλουσίου δὲ, καὶ μάλα, διὰ τὸ πολυ τελὲς τῆς τῶν πλουσίων ταφῆς. +llaec quidem dicit Gregorius Dialogus. Alii vero latres dicunt, neque a peccatoribus videri justos, neque a justis peccatores: illi siquidem in luce degunt, bi autem in tenebris; longe autem distant a se invicem lux et tenebræ. Præterea, cum illi sint omnino lux, nequaquam cupiunt ad tenebras prospicere; hi vero, cum omnino sint tenebræ, non possunt lucem aspicere. Nam et peccatoribus doloris esset consolatio lux ipsa, et justis imminutionen volup- η tatis afferrent tenebra. Dicunt itaque, in hac parabola proponi hoc lege parabolica, et ut terribilior ac magis persuadibilis deret sermo. Oportet autem et hac et illa scire; sanctorum enim sunt, et nihil pictatem lædunt. Vers. 24. Ει ipse hac. Vide, quantum cum sapcre fecit cruciatus: quem enim prope jacentem despexerat, hunc eminus acute videt. Nec tamen La1 Lucas. xii, 20. 'Avôpla; A. Καὶ ἐν – κόλποις αὐτοῦ. ῎Αδην λέγει, τὸν τά που τῆς κολάσεως. Ἐκ τῆς παραβολῆς δὲ ταύτης μανθάνομεν, καὶ ὅτι ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι οὐ μόνον ὁρῶσι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς δικαίους, καὶ οἱ δίκαιοι τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀλλὰ καὶ γνωρίζουσι. Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ μὲν ὁρῶσι τὰς τῶν δικαίων ἀπολαύσεις, ἵνα μᾶλλον ἀνιῶνται, βλέποντες, οἶων ἀγαθῶν ἐστε ρήθησαν· οἱ δίκαιοι δὲ ὁρῶσι τὰς τῶν ἁμαρτωλῶν κολάσεις, ἵνα μάλλον χαίρωσι, βλέποντες σἷα βάσανα διέφυγον. Γνωρίζουσι δὲ ἀλλήλους, ἵνα γνώ σιν ἐν ποίοις εἰσὶν οὗτοι, περὶ ὧν ἡγνέουν πρὸ του ἀποθανεῖν' οὐ παρακαλοῦσι δὲ τότε τὸν Θεὸν οἱ δο καιοι ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν, γινώσκοντες, ὅτι τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ συγκατεδικάσθη σαν Καὶ ὥσπερ τὸ ὑπὲρ τῶν δαιμόνων ἱκετεύειν μάταιόν ἐστι καὶ ἀπρόσδεκτον, οὕτω καὶ τὸ ὑπὲρ τούτων, ὡς εἶπε Γρηγόριος ὁ Διάλογος· οὐκ ἀλγοῦσι δὲ, καίτοι συμπαθείς ὄντες. Απέδρα γὰρ τότε ἀπ' αὐτῶν ὀδύνη, καὶ λύπη, καὶ στεναγμός, ἵνα καθα [ῶς εὐφραίνωνται. Ταῦτα μέν φησι Γρηγόριος ὁ Διάλογος· ἔτερα δὲ Πατέρες λέγουσι, μήτε ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν ὁρᾷσθαι τους δικαίους, μήτε ὑπὸ τῶν δικαίων τοὺς ἁμαρ τωλούς. Οἱ μὲν γὰρ ἐν τῷ φωτί· οἱ δὲ ἐν τῷ σκότῳ πάρξω δὲ ἀλλήλων τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος. Καὶ οἱ μὲν ὅλοι φῶς ὅντε;, οὐκ ἂν βούλοιντο ἀπιδεῖν εἰς τὸ σκότος· οἱ δὲ ὅλοι σκότος ὑπάρχοντες, οὐκ ἂν δύναιν ο ἀπιδεῖν εἰς τὸ φῶς. Η γὰρ ἂν καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τῆς δύνης παράκλησιν ἔμελλον ἔχειν τὸ φῶς καὶ οἱ δύο καιοι, τῆς ἡδονῆς ὕφεσιν τὸ σκότος· τὴν μέντοι παρ ραβολὴν ὑποθέσθαι τοῦτο, κατὰ παραβολικὴν αὐτον. - μίαν, καὶ ἵνα φοβερώτερος καὶ πιθανώτερος ὁ λόγος γένηται. Χρὴ δὲ καὶ ταῦτα κἀκεῖνα γινώσκειν· ἁγίων γάρ εἰσι, καὶ οὐδὲν τῇ εὐσεβείς λυμαίνονται.] Καὶ αὐτὸς – ταύτῃ. "Ορα, πόσον αὐτὸν ἡ βάσανος ἐσωφρόνισεν. "Ον γὰρ ἐγγὺς κείμενον παρεώρα, τοῦτον πόρρωθεν ὀξέως ὁρᾷ. Οὐ παρεκάλεσε δὲ τὸν Variæ lectiones et notæ. Τοῦτο expressit etiam Hentcuius. Τοῦτο mimirum τὰ ἰδεῖν. In mentem tamen venicbat τοῦ τον, id est τὸν Λάζαρου. Forte, οταν βασανον. Ιta mor. Nam τὰ βάσανα non memini legere. κατεδικάσθησαν Α. Haec uterque in margine.

10% januam suam jacentem! Εt rursum o egregiam λῆς ἀνδρείας καὶ ὑπομονῆς, ὅτι ἐκείνου ούτως fortitudinem ac tolerantiam, quod, cum ille ita se ἔχοντος, αὐτὸς οὕτως ἔχων οὐκ ἐβλασφήμησεν οὐδ haberet, hic ita affectus non malediceret, neque ἐγόγγυσεν! Nurmuraret. Vers. 22. Accidit Abraha. Ut hospitem Lazarum apud hospitalem Abraham intuitus dives, esor bospitum, haberet hoc ad confutationem sure inbospitalitatis. Observa etiam, quod peccatoruns animæ violente ac dure repetuntur: Stale, inquit, kac nocle repetunt animam tuam a te”; justorum vero pie ac reverenter ab angelis, tanquam satellitibus, abducuntur. Vers. 22. Mortuus est - sepultus est. De mendico non dixit, quod sepultus sit, co quod vile esset pauperis sepulcrum, de divite vero maxime, propter pretiosítatem sepulcri divitis. Vers. 25. Atque in - sinu ejus. Infernum dicit locum supplicii. Ex hac autem parabola discimus, quod in futuro seculo non solum peccatores vident justos et justi peccatores, sed et agnoscunt: et peccatores quidem justorum vident fruitiones, quo magis doleant videntes, quibus sint privati bonis: justi vero peccatorum vident supplicia, quo amplius gaudeant intuentes, quanta effugerunt tornienta. Agnoscunt autem se invicem, ut sciant, inter quos sunt hi, de quibus ante morten ignorabant. Tunc autem Deum non obsecrant isti pro precatoribus, scientes, quod cum diabolo et angelis ejus condemnati sunt. Et queinadmodum pro daemonibus supplicare vallum esset et inutile: ita quoque et pro his sicut dixit Gregorius Dialogus. Non dolent autem quanquani compatientes sint: tunc enim fugit ab eis dolor, maror ac gemitus, ut pure lesentur. Εγένετο Αβραάμ. Ινα τὸν ξένον Λάζαρον παρὰ τῷ φιλοξένῳ 'Αβραὰμ ἰδὼν ὁ μισόξενος πλούσιος ἔλεγχον ἔχοι τοῦτο τῆς μισοξενίας αὐτοῦ. Παρατήρησον δὲ, ὅτι τῶν ἁμαρτωλῶν μὲν αἱ ψυχαί ἀποτόμως ἀπαιτοῦνται· Αφρον γάρ, φησὶ, ταύτῃ τῇ νυκτὶ τὴν ψυχήν σου ἀπαιτοῦσιν ἀπὸ σοῦ τῶν δικαίων δὲ, εὐλαβῶς ἀπάγονται, ὑπὸ τῶν ἀγγέλων δορυφορούμεναι. Απέθανε — ἐτάφη. Ἐπὶ τοῦ πτωχοῦ μὲν, οὐκ εἶπεν, ὅτι ἐτάφη, διὰ τὸ ἀτημέλητον τῆς τῶν πτωχῶν ταφῆς· ἐπὶ τοῦ πλουσίου δὲ, καὶ μάλα, διὰ τὸ πολυ τελὲς τῆς τῶν πλουσίων ταφῆς. +llaec quidem dicit Gregorius Dialogus. Alii vero latres dicunt, neque a peccatoribus videri justos, neque a justis peccatores: illi siquidem in luce degunt, bi autem in tenebris; longe autem distant a se invicem lux et tenebræ. Præterea, cum illi sint omnino lux, nequaquam cupiunt ad tenebras prospicere; hi vero, cum omnino sint tenebræ, non possunt lucem aspicere. Nam et peccatoribus doloris esset consolatio lux ipsa, et justis imminutionen volup- η tatis afferrent tenebra. Dicunt itaque, in hac parabola proponi hoc lege parabolica, et ut terribilior ac magis persuadibilis deret sermo. Oportet autem et hac et illa scire; sanctorum enim sunt, et nihil pictatem lædunt. Vers. 24. Ει ipse hac. Vide, quantum cum sapcre fecit cruciatus: quem enim prope jacentem despexerat, hunc eminus acute videt. Nec tamen La1 Lucas. xii, 20. 'Avôpla; A. Καὶ ἐν – κόλποις αὐτοῦ. ῎Αδην λέγει, τὸν τά που τῆς κολάσεως. Ἐκ τῆς παραβολῆς δὲ ταύτης μανθάνομεν, καὶ ὅτι ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι οὐ μόνον ὁρῶσι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τοὺς δικαίους, καὶ οἱ δίκαιοι τοὺς ἁμαρτωλούς, ἀλλὰ καὶ γνωρίζουσι. Καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ μὲν ὁρῶσι τὰς τῶν δικαίων ἀπολαύσεις, ἵνα μᾶλλον ἀνιῶνται, βλέποντες, οἶων ἀγαθῶν ἐστε ρήθησαν· οἱ δίκαιοι δὲ ὁρῶσι τὰς τῶν ἁμαρτωλῶν κολάσεις, ἵνα μάλλον χαίρωσι, βλέποντες σἷα βάσανα διέφυγον. Γνωρίζουσι δὲ ἀλλήλους, ἵνα γνώ σιν ἐν ποίοις εἰσὶν οὗτοι, περὶ ὧν ἡγνέουν πρὸ του ἀποθανεῖν' οὐ παρακαλοῦσι δὲ τότε τὸν Θεὸν οἱ δο καιοι ὑπὲρ τῶν ἁμαρτωλῶν, γινώσκοντες, ὅτι τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ συγκατεδικάσθη σαν Καὶ ὥσπερ τὸ ὑπὲρ τῶν δαιμόνων ἱκετεύειν μάταιόν ἐστι καὶ ἀπρόσδεκτον, οὕτω καὶ τὸ ὑπὲρ τούτων, ὡς εἶπε Γρηγόριος ὁ Διάλογος· οὐκ ἀλγοῦσι δὲ, καίτοι συμπαθείς ὄντες. Απέδρα γὰρ τότε ἀπ' αὐτῶν ὀδύνη, καὶ λύπη, καὶ στεναγμός, ἵνα καθα [ῶς εὐφραίνωνται. Ταῦτα μέν φησι Γρηγόριος ὁ Διάλογος· ἔτερα δὲ Πατέρες λέγουσι, μήτε ὑπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν ὁρᾷσθαι τους δικαίους, μήτε ὑπὸ τῶν δικαίων τοὺς ἁμαρ τωλούς. Οἱ μὲν γὰρ ἐν τῷ φωτί· οἱ δὲ ἐν τῷ σκότῳ πάρξω δὲ ἀλλήλων τὸ φῶς καὶ τὸ σκότος. Καὶ οἱ μὲν ὅλοι φῶς ὅντε;, οὐκ ἂν βούλοιντο ἀπιδεῖν εἰς τὸ σκότος· οἱ δὲ ὅλοι σκότος ὑπάρχοντες, οὐκ ἂν δύναιν ο ἀπιδεῖν εἰς τὸ φῶς. Η γὰρ ἂν καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τῆς δύνης παράκλησιν ἔμελλον ἔχειν τὸ φῶς καὶ οἱ δύο καιοι, τῆς ἡδονῆς ὕφεσιν τὸ σκότος· τὴν μέντοι παρ ραβολὴν ὑποθέσθαι τοῦτο, κατὰ παραβολικὴν αὐτον. - μίαν, καὶ ἵνα φοβερώτερος καὶ πιθανώτερος ὁ λόγος γένηται. Χρὴ δὲ καὶ ταῦτα κἀκεῖνα γινώσκειν· ἁγίων γάρ εἰσι, καὶ οὐδὲν τῇ εὐσεβείς λυμαίνονται.] Καὶ αὐτὸς – ταύτῃ. "Ορα, πόσον αὐτὸν ἡ βάσανος ἐσωφρόνισεν. "Ον γὰρ ἐγγὺς κείμενον παρεώρα, τοῦτον πόρρωθεν ὀξέως ὁρᾷ. Οὐ παρεκάλεσε δὲ τὸν Variæ lectiones et notæ. Τοῦτο expressit etiam Hentcuius. Τοῦτο mimirum τὰ ἰδεῖν. In mentem tamen venicbat τοῦ τον, id est τὸν Λάζαρου. Forte, οταν βασανον. Ιta mor. Nam τὰ βάσανα non memini legere. κατεδικάσθησαν Α. Haec uterque in margine.

CAP. XVI. Λάζαρον, ὑπολαμβάνων, ὅτι μνησικακεῖ αὐτῷ· τὸν Λ zarum deprecabatur, suspicabatur namque, quod m Αβραὰμ δὲ ἱκέτευσε, νομίζων ὅτι ἀγνοεῖ τὰ κατ' αύτ lorum ipsi inflictorum, adversus so inemor esset: sed τήν. Ὥσπερ δὲ τῷ Λαζάρῳ πρότερον, ἐν τοσούτοις Abraham obsecrat, opinatus, quod hunc lateret, ὄντι κακοῖς προσθήκη συμφορῶν ἦν, τὸ βλέπειν τὴν quæ circa se contigerant. Quemadmodum autem Laπλούσιον ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς· οὕτω καὶ τῷ πλουσίῳ zaro, cum in tot malis positus esset,calamitatum νῦν ἐν τοσούτοις ὄντι δεινοῖς, προσθήκη τιμωριων erat augmentum intueri divitem in tol bonis: ita ἐστι, τὸ βλέπειν τὸν Λάζαρον ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς. nunc diviti, in tantis degenti miseriis additio suppliciorum est, videre Lazarum in tantis bonis. Εἶπε — ὀδυνᾶσαι. Οὐκ ὀνειδίζει τούτῳ τὴν ἀπαν θρωπίαν, ἀλλ' ἐπιεικῶς ἀποκρίνεται· γέγραπται γὰρ, ὅτι Ψυχὴν τεταπεινωμένην μή προστα ράξης· καὶ τέκνον ὀνομάζει τοῦτον, ὡς πατριάρχης αὐτοῦ καὶ ὡς πρεσβύτης. Οὐκ εἶπε δὲ, ὅτι Βλαβες, ἀλλ' ὅτι ἀπέλαβε, τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά. Τὸ γὰρ ἀπολαμβάνειν ἐπὶ τῶν χρεωστουμένων τάττεται, καὶ δηλοῦται πάντως ἐντεῦθεν, ὅτι καὶ ὁ πλούσιος, εἰ καὶ ἁμαρτωλὸς ἦν, ὅμως εἶχε τινα ἀρετὴν ὑπὲρ ἧς ἀπέλαβε ζῶν ὅτι τὰ ὀγειλόμενα ἀγαθά· καὶ ὁ Λάζαρος, εἰ καὶ δίκαιος ἦν, όμως εἶχε τινα κακίαν, δὲ ἦν καὶ αὐτὸς ἀπέλαβε ζῖν ἔτι τὰ ὀφειλόμενα κακά. Τῶν ἀνθρώπων γὰρ οὐδεὶς ἄμοιρος ἀρετῆς, οὐδ' ὁ πάνυ πονηρός· καὶ οὐ δεὶς ἄμοιρος κακίας, οὐδ᾽ ὁ πάνυ ἀγαθός. Διὰ καὶ τελευτήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν ἄκρατον ἔχων τὴν και κίαν· ὁ δὲ ἄκρατον κεκτημένος τὴν ἀρετήν. Καὶ ἐπὶ — διαπερώσι. Χάσμα μέγα λέγει, τὸ ἀνε πιχείρητον πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ· ὡς δίκην χάσμα τοῦ κωλύων τὴν ἐπιμιξίαν τούτων κακείνων. Είπε - πάτερ. Παρακαλώ σε. Ἵνα βασάνου. Αποτυχὼν τῆς ὑπὲρ ἑαυτοῦ δεήσεως, ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν δυσωπεῖ, ἐμφαίνων, ὅτι ὥσπερ αὐτὸς πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν, οὕτω καὶ αὐτοὶ λήτον ἡγοῦνται τὰς ἐν ταῖς Γραφαῖς ἀπειλὲς τῶν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος κολάσεων, καὶ διὰ τοῦτο, μόνην τὴν φιληδονίαν μεταδιώκουσι. Λέγει – προφήτας. Τὰς Μωσαϊκας βίβλους καὶ τις προφητικάς. Οὐ γὰρ οὕτω σὺ κήδῃ τῶν ἀδελφῶν, ὡς ὁ ποιήσας αὐτοὺς Θεὸς, ὃς καὶ μυρίους ἐπέστης σεν αὐτοῖς διδασκάλους. Ακουσάτωσαν αὐτῶν. Ὑποτιθεμένων βίον ἐνάρετον. " '0 88.· Αβραάμ. Οὐκ ἀκούουσιν αὐτῶν Αλλ' – μετανοήσουσι. Ταῖς βίβλοις μὲν ἀπιστοῦσιν, ὡς παρὰ ζώντων γραφείσαις, μήπω θεα - σαμένων τὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἐάν τις δὲ ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, πιστεύσουσιν, ὡς ἰδόντι πάντα. Είπε πεισθήσονται. Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι γὰρ, ἐπειδὴ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἤκουον, οὐδὲ τοῖς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσιν ἐπείσθησαν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀδελφὸν Μάρθας καὶ Μαρίας Λάζαρον, ἐκ * Eccli. IV, 3. Αποκρύπτεται Β. Vers. 25. Dixit cruciaris. Inbunanitatem huic non improperat, sed mansuete respondet. Scriptum est enim: Animam humiliatam ne turbaveris¹º. Et hune nominat filium, utpote patriarcha, seu progenitor ipsius, et tanquam senex. Non dixit autem: Acce pisti bona tua, sed Recepisti. Nam recipere our ea ponitur, quæ debentur: et hinc omnino signifeatur quod et dives quanquam peccator erat, aliquam tamen habebat virtutem, pro qua bona debita adhuc vivens receperat; et Lazarus, quanquam justus erat, aliquod tamen vitium habebat, propter quod adhuc vivens debita mala receperat. Siquidem nullus hominum expers est virtutis, aut omnino malus: nullusque expers est vitii, aut omnino bonus; ideoque jam morientes discesserunt, ille quidem meram babens malitiam, hic autem puram habens virtutem. Vers. 26. Ει super transcendere. Hiatum inagnum dicit, firmissimum Dei præceptum, tanquam ad modum hiatus prohibens horum et illorum commistionen. Vers. 27. Ait pro Obsecro. pater. Etiam hic ponitur ἐρωτῶ, Vers. 27. Ut - Vers. 28. Cruciatus.— Repulsam passus in eo, quod pro se orabat, pro fratribus supplicat, insinuans quod sicut ipse ante mortem, ita et illi pro fabulis ducunt minas, quæ in Scripturis habentur de futuri sæculi suppliciis, et propterea solam voluptuosam vitam insequantur. Vers. 29. Dicit prophetas. Mosaicos libros ac prophetias: neque enim ita ubi cure sunt fratres, ut Deo, qui fecit illos, et sexcentos eis adhibuit præceptores. Vers. 29. Audiant illos. Cum vitam suadeant virtuti conformem. Vers. 30. At ille- Abraham. Non audiunt illos. Vers. 30. Sed resipiscent Libris quidem non habent fidem, utpote scriptis ab his qui vivebant, et necdum ea viderant, quæ in futuro sunt sæculo: si quis autem ex mortuis ierit ad illos, credent, tanquam ei, qui viderit universa. Vers. 31. Ait - credent. Siquiden Judæi, quia Mosem et prophetas non audiebant, neque iis qui a mortuis resurrexerant, credebant: quin et Lazarum, Marthe et Mariæ fratrem, qui a mortuis surrexerat, Varim lectiones et nota. L. I. legitur καρδίαν παροργισμένην. llunc ipsum locum tractans Joannes Xiphilinus" codcm modo laudat. Vide editionem nostram Mosquensem pag. 20.

CAP. XVI. Λάζαρον, ὑπολαμβάνων, ὅτι μνησικακεῖ αὐτῷ· τὸν Λ zarum deprecabatur, suspicabatur namque, quod m Αβραὰμ δὲ ἱκέτευσε, νομίζων ὅτι ἀγνοεῖ τὰ κατ' αύτ lorum ipsi inflictorum, adversus so inemor esset: sed τήν. Ὥσπερ δὲ τῷ Λαζάρῳ πρότερον, ἐν τοσούτοις Abraham obsecrat, opinatus, quod hunc lateret, ὄντι κακοῖς προσθήκη συμφορῶν ἦν, τὸ βλέπειν τὴν quæ circa se contigerant. Quemadmodum autem Laπλούσιον ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς· οὕτω καὶ τῷ πλουσίῳ zaro, cum in tot malis positus esset,calamitatum νῦν ἐν τοσούτοις ὄντι δεινοῖς, προσθήκη τιμωριων erat augmentum intueri divitem in tol bonis: ita ἐστι, τὸ βλέπειν τὸν Λάζαρον ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς. nunc diviti, in tantis degenti miseriis additio suppliciorum est, videre Lazarum in tantis bonis. Εἶπε — ὀδυνᾶσαι. Οὐκ ὀνειδίζει τούτῳ τὴν ἀπαν θρωπίαν, ἀλλ' ἐπιεικῶς ἀποκρίνεται· γέγραπται γὰρ, ὅτι Ψυχὴν τεταπεινωμένην μή προστα ράξης· καὶ τέκνον ὀνομάζει τοῦτον, ὡς πατριάρχης αὐτοῦ καὶ ὡς πρεσβύτης. Οὐκ εἶπε δὲ, ὅτι Βλαβες, ἀλλ' ὅτι ἀπέλαβε, τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά. Τὸ γὰρ ἀπολαμβάνειν ἐπὶ τῶν χρεωστουμένων τάττεται, καὶ δηλοῦται πάντως ἐντεῦθεν, ὅτι καὶ ὁ πλούσιος, εἰ καὶ ἁμαρτωλὸς ἦν, ὅμως εἶχε τινα ἀρετὴν ὑπὲρ ἧς ἀπέλαβε ζῶν ὅτι τὰ ὀγειλόμενα ἀγαθά· καὶ ὁ Λάζαρος, εἰ καὶ δίκαιος ἦν, όμως εἶχε τινα κακίαν, δὲ ἦν καὶ αὐτὸς ἀπέλαβε ζῖν ἔτι τὰ ὀφειλόμενα κακά. Τῶν ἀνθρώπων γὰρ οὐδεὶς ἄμοιρος ἀρετῆς, οὐδ' ὁ πάνυ πονηρός· καὶ οὐ δεὶς ἄμοιρος κακίας, οὐδ᾽ ὁ πάνυ ἀγαθός. Διὰ καὶ τελευτήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν ἄκρατον ἔχων τὴν και κίαν· ὁ δὲ ἄκρατον κεκτημένος τὴν ἀρετήν. Καὶ ἐπὶ — διαπερώσι. Χάσμα μέγα λέγει, τὸ ἀνε πιχείρητον πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ· ὡς δίκην χάσμα τοῦ κωλύων τὴν ἐπιμιξίαν τούτων κακείνων. Είπε - πάτερ. Παρακαλώ σε. Ἵνα βασάνου. Αποτυχὼν τῆς ὑπὲρ ἑαυτοῦ δεήσεως, ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν δυσωπεῖ, ἐμφαίνων, ὅτι ὥσπερ αὐτὸς πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν, οὕτω καὶ αὐτοὶ λήτον ἡγοῦνται τὰς ἐν ταῖς Γραφαῖς ἀπειλὲς τῶν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος κολάσεων, καὶ διὰ τοῦτο, μόνην τὴν φιληδονίαν μεταδιώκουσι. Λέγει – προφήτας. Τὰς Μωσαϊκας βίβλους καὶ τις προφητικάς. Οὐ γὰρ οὕτω σὺ κήδῃ τῶν ἀδελφῶν, ὡς ὁ ποιήσας αὐτοὺς Θεὸς, ὃς καὶ μυρίους ἐπέστης σεν αὐτοῖς διδασκάλους. Ακουσάτωσαν αὐτῶν. Ὑποτιθεμένων βίον ἐνάρετον. " '0 88.· Αβραάμ. Οὐκ ἀκούουσιν αὐτῶν Αλλ' – μετανοήσουσι. Ταῖς βίβλοις μὲν ἀπιστοῦσιν, ὡς παρὰ ζώντων γραφείσαις, μήπω θεα - σαμένων τὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἐάν τις δὲ ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, πιστεύσουσιν, ὡς ἰδόντι πάντα. Είπε πεισθήσονται. Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι γὰρ, ἐπειδὴ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἤκουον, οὐδὲ τοῖς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσιν ἐπείσθησαν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀδελφὸν Μάρθας καὶ Μαρίας Λάζαρον, ἐκ * Eccli. IV, 3. Αποκρύπτεται Β. Vers. 25. Dixit cruciaris. Inbunanitatem huic non improperat, sed mansuete respondet. Scriptum est enim: Animam humiliatam ne turbaveris¹º. Et hune nominat filium, utpote patriarcha, seu progenitor ipsius, et tanquam senex. Non dixit autem: Acce pisti bona tua, sed Recepisti. Nam recipere our ea ponitur, quæ debentur: et hinc omnino signifeatur quod et dives quanquam peccator erat, aliquam tamen habebat virtutem, pro qua bona debita adhuc vivens receperat; et Lazarus, quanquam justus erat, aliquod tamen vitium habebat, propter quod adhuc vivens debita mala receperat. Siquidem nullus hominum expers est virtutis, aut omnino malus: nullusque expers est vitii, aut omnino bonus; ideoque jam morientes discesserunt, ille quidem meram babens malitiam, hic autem puram habens virtutem. Vers. 26. Ει super transcendere. Hiatum inagnum dicit, firmissimum Dei præceptum, tanquam ad modum hiatus prohibens horum et illorum commistionen. Vers. 27. Ait pro Obsecro. pater. Etiam hic ponitur ἐρωτῶ, Vers. 27. Ut - Vers. 28. Cruciatus.— Repulsam passus in eo, quod pro se orabat, pro fratribus supplicat, insinuans quod sicut ipse ante mortem, ita et illi pro fabulis ducunt minas, quæ in Scripturis habentur de futuri sæculi suppliciis, et propterea solam voluptuosam vitam insequantur. Vers. 29. Dicit prophetas. Mosaicos libros ac prophetias: neque enim ita ubi cure sunt fratres, ut Deo, qui fecit illos, et sexcentos eis adhibuit præceptores. Vers. 29. Audiant illos. Cum vitam suadeant virtuti conformem. Vers. 30. At ille- Abraham. Non audiunt illos. Vers. 30. Sed resipiscent Libris quidem non habent fidem, utpote scriptis ab his qui vivebant, et necdum ea viderant, quæ in futuro sunt sæculo: si quis autem ex mortuis ierit ad illos, credent, tanquam ei, qui viderit universa. Vers. 31. Ait - credent. Siquiden Judæi, quia Mosem et prophetas non audiebant, neque iis qui a mortuis resurrexerant, credebant: quin et Lazarum, Marthe et Mariæ fratrem, qui a mortuis surrexerat, Varim lectiones et nota. L. I. legitur καρδίαν παροργισμένην. llunc ipsum locum tractans Joannes Xiphilinus" codcm modo laudat. Vide editionem nostram Mosquensem pag. 20.

CAP. XVI. Λάζαρον, ὑπολαμβάνων, ὅτι μνησικακεῖ αὐτῷ· τὸν Λ zarum deprecabatur, suspicabatur namque, quod m Αβραὰμ δὲ ἱκέτευσε, νομίζων ὅτι ἀγνοεῖ τὰ κατ' αύτ lorum ipsi inflictorum, adversus so inemor esset: sed τήν. Ὥσπερ δὲ τῷ Λαζάρῳ πρότερον, ἐν τοσούτοις Abraham obsecrat, opinatus, quod hunc lateret, ὄντι κακοῖς προσθήκη συμφορῶν ἦν, τὸ βλέπειν τὴν quæ circa se contigerant. Quemadmodum autem Laπλούσιον ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς· οὕτω καὶ τῷ πλουσίῳ zaro, cum in tot malis positus esset,calamitatum νῦν ἐν τοσούτοις ὄντι δεινοῖς, προσθήκη τιμωριων erat augmentum intueri divitem in tol bonis: ita ἐστι, τὸ βλέπειν τὸν Λάζαρον ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς. nunc diviti, in tantis degenti miseriis additio suppliciorum est, videre Lazarum in tantis bonis. Εἶπε — ὀδυνᾶσαι. Οὐκ ὀνειδίζει τούτῳ τὴν ἀπαν θρωπίαν, ἀλλ' ἐπιεικῶς ἀποκρίνεται· γέγραπται γὰρ, ὅτι Ψυχὴν τεταπεινωμένην μή προστα ράξης· καὶ τέκνον ὀνομάζει τοῦτον, ὡς πατριάρχης αὐτοῦ καὶ ὡς πρεσβύτης. Οὐκ εἶπε δὲ, ὅτι Βλαβες, ἀλλ' ὅτι ἀπέλαβε, τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά. Τὸ γὰρ ἀπολαμβάνειν ἐπὶ τῶν χρεωστουμένων τάττεται, καὶ δηλοῦται πάντως ἐντεῦθεν, ὅτι καὶ ὁ πλούσιος, εἰ καὶ ἁμαρτωλὸς ἦν, ὅμως εἶχε τινα ἀρετὴν ὑπὲρ ἧς ἀπέλαβε ζῶν ὅτι τὰ ὀγειλόμενα ἀγαθά· καὶ ὁ Λάζαρος, εἰ καὶ δίκαιος ἦν, όμως εἶχε τινα κακίαν, δὲ ἦν καὶ αὐτὸς ἀπέλαβε ζῖν ἔτι τὰ ὀφειλόμενα κακά. Τῶν ἀνθρώπων γὰρ οὐδεὶς ἄμοιρος ἀρετῆς, οὐδ' ὁ πάνυ πονηρός· καὶ οὐ δεὶς ἄμοιρος κακίας, οὐδ᾽ ὁ πάνυ ἀγαθός. Διὰ καὶ τελευτήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν ἄκρατον ἔχων τὴν και κίαν· ὁ δὲ ἄκρατον κεκτημένος τὴν ἀρετήν. Καὶ ἐπὶ — διαπερώσι. Χάσμα μέγα λέγει, τὸ ἀνε πιχείρητον πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ· ὡς δίκην χάσμα τοῦ κωλύων τὴν ἐπιμιξίαν τούτων κακείνων. Είπε - πάτερ. Παρακαλώ σε. Ἵνα βασάνου. Αποτυχὼν τῆς ὑπὲρ ἑαυτοῦ δεήσεως, ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν δυσωπεῖ, ἐμφαίνων, ὅτι ὥσπερ αὐτὸς πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν, οὕτω καὶ αὐτοὶ λήτον ἡγοῦνται τὰς ἐν ταῖς Γραφαῖς ἀπειλὲς τῶν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος κολάσεων, καὶ διὰ τοῦτο, μόνην τὴν φιληδονίαν μεταδιώκουσι. Λέγει – προφήτας. Τὰς Μωσαϊκας βίβλους καὶ τις προφητικάς. Οὐ γὰρ οὕτω σὺ κήδῃ τῶν ἀδελφῶν, ὡς ὁ ποιήσας αὐτοὺς Θεὸς, ὃς καὶ μυρίους ἐπέστης σεν αὐτοῖς διδασκάλους. Ακουσάτωσαν αὐτῶν. Ὑποτιθεμένων βίον ἐνάρετον. " '0 88.· Αβραάμ. Οὐκ ἀκούουσιν αὐτῶν Αλλ' – μετανοήσουσι. Ταῖς βίβλοις μὲν ἀπιστοῦσιν, ὡς παρὰ ζώντων γραφείσαις, μήπω θεα - σαμένων τὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἐάν τις δὲ ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, πιστεύσουσιν, ὡς ἰδόντι πάντα. Είπε πεισθήσονται. Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι γὰρ, ἐπειδὴ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἤκουον, οὐδὲ τοῖς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσιν ἐπείσθησαν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀδελφὸν Μάρθας καὶ Μαρίας Λάζαρον, ἐκ * Eccli. IV, 3. Αποκρύπτεται Β. Vers. 25. Dixit cruciaris. Inbunanitatem huic non improperat, sed mansuete respondet. Scriptum est enim: Animam humiliatam ne turbaveris¹º. Et hune nominat filium, utpote patriarcha, seu progenitor ipsius, et tanquam senex. Non dixit autem: Acce pisti bona tua, sed Recepisti. Nam recipere our ea ponitur, quæ debentur: et hinc omnino signifeatur quod et dives quanquam peccator erat, aliquam tamen habebat virtutem, pro qua bona debita adhuc vivens receperat; et Lazarus, quanquam justus erat, aliquod tamen vitium habebat, propter quod adhuc vivens debita mala receperat. Siquidem nullus hominum expers est virtutis, aut omnino malus: nullusque expers est vitii, aut omnino bonus; ideoque jam morientes discesserunt, ille quidem meram babens malitiam, hic autem puram habens virtutem. Vers. 26. Ει super transcendere. Hiatum inagnum dicit, firmissimum Dei præceptum, tanquam ad modum hiatus prohibens horum et illorum commistionen. Vers. 27. Ait pro Obsecro. pater. Etiam hic ponitur ἐρωτῶ, Vers. 27. Ut - Vers. 28. Cruciatus.— Repulsam passus in eo, quod pro se orabat, pro fratribus supplicat, insinuans quod sicut ipse ante mortem, ita et illi pro fabulis ducunt minas, quæ in Scripturis habentur de futuri sæculi suppliciis, et propterea solam voluptuosam vitam insequantur. Vers. 29. Dicit prophetas. Mosaicos libros ac prophetias: neque enim ita ubi cure sunt fratres, ut Deo, qui fecit illos, et sexcentos eis adhibuit præceptores. Vers. 29. Audiant illos. Cum vitam suadeant virtuti conformem. Vers. 30. At ille- Abraham. Non audiunt illos. Vers. 30. Sed resipiscent Libris quidem non habent fidem, utpote scriptis ab his qui vivebant, et necdum ea viderant, quæ in futuro sunt sæculo: si quis autem ex mortuis ierit ad illos, credent, tanquam ei, qui viderit universa. Vers. 31. Ait - credent. Siquiden Judæi, quia Mosem et prophetas non audiebant, neque iis qui a mortuis resurrexerant, credebant: quin et Lazarum, Marthe et Mariæ fratrem, qui a mortuis surrexerat, Varim lectiones et nota. L. I. legitur καρδίαν παροργισμένην. llunc ipsum locum tractans Joannes Xiphilinus" codcm modo laudat. Vide editionem nostram Mosquensem pag. 20.

CAP. XVI. Λάζαρον, ὑπολαμβάνων, ὅτι μνησικακεῖ αὐτῷ· τὸν Λ zarum deprecabatur, suspicabatur namque, quod m Αβραὰμ δὲ ἱκέτευσε, νομίζων ὅτι ἀγνοεῖ τὰ κατ' αύτ lorum ipsi inflictorum, adversus so inemor esset: sed τήν. Ὥσπερ δὲ τῷ Λαζάρῳ πρότερον, ἐν τοσούτοις Abraham obsecrat, opinatus, quod hunc lateret, ὄντι κακοῖς προσθήκη συμφορῶν ἦν, τὸ βλέπειν τὴν quæ circa se contigerant. Quemadmodum autem Laπλούσιον ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς· οὕτω καὶ τῷ πλουσίῳ zaro, cum in tot malis positus esset,calamitatum νῦν ἐν τοσούτοις ὄντι δεινοῖς, προσθήκη τιμωριων erat augmentum intueri divitem in tol bonis: ita ἐστι, τὸ βλέπειν τὸν Λάζαρον ἐν τοσούτοις ἀγαθοῖς. nunc diviti, in tantis degenti miseriis additio suppliciorum est, videre Lazarum in tantis bonis. Εἶπε — ὀδυνᾶσαι. Οὐκ ὀνειδίζει τούτῳ τὴν ἀπαν θρωπίαν, ἀλλ' ἐπιεικῶς ἀποκρίνεται· γέγραπται γὰρ, ὅτι Ψυχὴν τεταπεινωμένην μή προστα ράξης· καὶ τέκνον ὀνομάζει τοῦτον, ὡς πατριάρχης αὐτοῦ καὶ ὡς πρεσβύτης. Οὐκ εἶπε δὲ, ὅτι Βλαβες, ἀλλ' ὅτι ἀπέλαβε, τὰ ἀγαθά σου ἐν τῇ ζωῇ σου, καὶ Λάζαρος ὁμοίως τὰ κακά. Τὸ γὰρ ἀπολαμβάνειν ἐπὶ τῶν χρεωστουμένων τάττεται, καὶ δηλοῦται πάντως ἐντεῦθεν, ὅτι καὶ ὁ πλούσιος, εἰ καὶ ἁμαρτωλὸς ἦν, ὅμως εἶχε τινα ἀρετὴν ὑπὲρ ἧς ἀπέλαβε ζῶν ὅτι τὰ ὀγειλόμενα ἀγαθά· καὶ ὁ Λάζαρος, εἰ καὶ δίκαιος ἦν, όμως εἶχε τινα κακίαν, δὲ ἦν καὶ αὐτὸς ἀπέλαβε ζῖν ἔτι τὰ ὀφειλόμενα κακά. Τῶν ἀνθρώπων γὰρ οὐδεὶς ἄμοιρος ἀρετῆς, οὐδ' ὁ πάνυ πονηρός· καὶ οὐ δεὶς ἄμοιρος κακίας, οὐδ᾽ ὁ πάνυ ἀγαθός. Διὰ καὶ τελευτήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν ἄκρατον ἔχων τὴν και κίαν· ὁ δὲ ἄκρατον κεκτημένος τὴν ἀρετήν. Καὶ ἐπὶ — διαπερώσι. Χάσμα μέγα λέγει, τὸ ἀνε πιχείρητον πρόσταγμα τοῦ Θεοῦ· ὡς δίκην χάσμα τοῦ κωλύων τὴν ἐπιμιξίαν τούτων κακείνων. Είπε - πάτερ. Παρακαλώ σε. Ἵνα βασάνου. Αποτυχὼν τῆς ὑπὲρ ἑαυτοῦ δεήσεως, ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν δυσωπεῖ, ἐμφαίνων, ὅτι ὥσπερ αὐτὸς πρὸ τοῦ ἀποθανεῖν, οὕτω καὶ αὐτοὶ λήτον ἡγοῦνται τὰς ἐν ταῖς Γραφαῖς ἀπειλὲς τῶν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος κολάσεων, καὶ διὰ τοῦτο, μόνην τὴν φιληδονίαν μεταδιώκουσι. Λέγει – προφήτας. Τὰς Μωσαϊκας βίβλους καὶ τις προφητικάς. Οὐ γὰρ οὕτω σὺ κήδῃ τῶν ἀδελφῶν, ὡς ὁ ποιήσας αὐτοὺς Θεὸς, ὃς καὶ μυρίους ἐπέστης σεν αὐτοῖς διδασκάλους. Ακουσάτωσαν αὐτῶν. Ὑποτιθεμένων βίον ἐνάρετον. " '0 88.· Αβραάμ. Οὐκ ἀκούουσιν αὐτῶν Αλλ' – μετανοήσουσι. Ταῖς βίβλοις μὲν ἀπιστοῦσιν, ὡς παρὰ ζώντων γραφείσαις, μήπω θεα - σαμένων τὰ τοῦ μέλλοντος αἰῶνος· ἐάν τις δὲ ἀπὸ νεκρῶν πορευθῇ πρὸς αὐτοὺς, πιστεύσουσιν, ὡς ἰδόντι πάντα. Είπε πεισθήσονται. Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι γὰρ, ἐπειδὴ Μωϋσέως καὶ τῶν προφητῶν οὐκ ἤκουον, οὐδὲ τοῖς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσιν ἐπείσθησαν, ἀλλὰ καὶ τὸν ἀδελφὸν Μάρθας καὶ Μαρίας Λάζαρον, ἐκ * Eccli. IV, 3. Αποκρύπτεται Β. Vers. 25. Dixit cruciaris. Inbunanitatem huic non improperat, sed mansuete respondet. Scriptum est enim: Animam humiliatam ne turbaveris¹º. Et hune nominat filium, utpote patriarcha, seu progenitor ipsius, et tanquam senex. Non dixit autem: Acce pisti bona tua, sed Recepisti. Nam recipere our ea ponitur, quæ debentur: et hinc omnino signifeatur quod et dives quanquam peccator erat, aliquam tamen habebat virtutem, pro qua bona debita adhuc vivens receperat; et Lazarus, quanquam justus erat, aliquod tamen vitium habebat, propter quod adhuc vivens debita mala receperat. Siquidem nullus hominum expers est virtutis, aut omnino malus: nullusque expers est vitii, aut omnino bonus; ideoque jam morientes discesserunt, ille quidem meram babens malitiam, hic autem puram habens virtutem. Vers. 26. Ει super transcendere. Hiatum inagnum dicit, firmissimum Dei præceptum, tanquam ad modum hiatus prohibens horum et illorum commistionen. Vers. 27. Ait pro Obsecro. pater. Etiam hic ponitur ἐρωτῶ, Vers. 27. Ut - Vers. 28. Cruciatus.— Repulsam passus in eo, quod pro se orabat, pro fratribus supplicat, insinuans quod sicut ipse ante mortem, ita et illi pro fabulis ducunt minas, quæ in Scripturis habentur de futuri sæculi suppliciis, et propterea solam voluptuosam vitam insequantur. Vers. 29. Dicit prophetas. Mosaicos libros ac prophetias: neque enim ita ubi cure sunt fratres, ut Deo, qui fecit illos, et sexcentos eis adhibuit præceptores. Vers. 29. Audiant illos. Cum vitam suadeant virtuti conformem. Vers. 30. At ille- Abraham. Non audiunt illos. Vers. 30. Sed resipiscent Libris quidem non habent fidem, utpote scriptis ab his qui vivebant, et necdum ea viderant, quæ in futuro sunt sæculo: si quis autem ex mortuis ierit ad illos, credent, tanquam ei, qui viderit universa. Vers. 31. Ait - credent. Siquiden Judæi, quia Mosem et prophetas non audiebant, neque iis qui a mortuis resurrexerant, credebant: quin et Lazarum, Marthe et Mariæ fratrem, qui a mortuis surrexerat, Varim lectiones et nota. L. I. legitur καρδίαν παροργισμένην. llunc ipsum locum tractans Joannes Xiphilinus" codcm modo laudat. Vide editionem nostram Mosquensem pag. 20.

et de rebus, quæ inferno erant, loquebatur, potius & νεκρῶν ἀναστάντα καὶ περὶ τῶν ἐν τῷ ᾅδῃ λέγοντα, occidere volebant. CAP. XVII. Vers. 1. Ait—veniunt. Hoc est, necesse est, ut veniant. Dixit enim tricesimo septimo etiam juxta Matthæum capite: Væ mundo ab offendiculis: s: necesse est enim, ut veniant offendicula, verumtamen væ homini illi, per quem venit offendicu - lum "; et in eo lege interpretationem, quæ pulchre posita est. Vers. 2. Expedit—istis. Ibi etiam hac paulo ante dicta sunt et aperte declarata. Vers. 3. Cavete vovis ipsis. Cavete, ne quo modo cuiquam sitis offendiculo, aut a quoquam offendiculum patiamini. Vers. 3. Quod si illum. Fraterne illum increpa, et more ejus, qui corrigit. Vers. 3. Et sit illi. Pœnitentia enim promeretur, ut veniam impetret. Vers. 4. El di remities illi. Oportet enim nos, qui infirmi sumus et affectionibus vincimur, condolere his qui similiter affecti sunt. Hie autem Septies, idem significat quod Frequenter; hoc est: Quoties in die post peccatum pœnituerit eam, toties remitte illi; et ita idem indicat, quod Septuagies septies. Aliter etiam: Septies quidem de unoquoque die dictum est, Septuagies septies autem, de omnibus simul. Vers. 5. Ει fidem. Appone ei, quam habemus deficientem: sive perfice in nobis fdem quæ et in te est. Fides siquidem partim a nobis inducitur juxta id, quod dicitur: Fides tua te salvam fecit”; partim vero a Deo datur. Ait enim apostolus Paulus: Alii quidem per Spiritum datur sermo sapientiæ; alii sermo scientia secundum eumdem Spiritum; alii vero fides per eumdem Spiritum ". Hoc ergo scientes pelunt cam fidem, quæ a Deo datur, quam etiam acceperunt post superventionem Spiritos sancti in specie ignitarum linguarum. Ideo priusquam banc accepissent, exprobrabatur illis, quod pusilli essent Åde: imperfecti enim ad fidem erant: addita vero» Deo tides, perfectio erat et confirmatio fidei prius illatæ. Vers. 6. Ait vobis. Si haberetis fidem adeo scutam, vehementem ac ferventem, sicut est granum sinapis (nam illud talis est qualitatis) moveretis sane et arbores, illasque in mare plantaretis. lloc autem dixit, laudans perfectam fidem, et magnam ejus significans potentiam. Dixit autem de fide et grano sinapis etiam tricesimo quinto juxta Matthæum capite, alio tamen intellectu. * Matth, ΣΥΜΗ, 7. ss Matth. 15, 22. μᾶλλον ἀνελεῖν ἐβούλοντο. Εἶπε ἔρχεται. Ανένδεκτόν ἐστιν, ὥστε μή ἐλθεῖν, ήγουν, ἀναγκαῖόν ἐστιν ἐλθεῖν. Ερη γὰρ καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ. κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον· ὅτι Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκαντα Ζων. Ανάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι' οὗ τὸ σκάν δαλον ἔρχεται. Καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἑρμηνείαν, εὖ ἔχουσαν. Αυσιτελεῖ — τούτων. Εκεῖ καὶ ταῦτα εἴρηται μικρὸν ἀνωτέρω, καὶ σαφῶς διηρμήνευται. Προσέχετε εαυτοίς. Προσέχετε, μήποτε σκαν δαλίσητέ τινας, ἢ σκανδαλισθῆτε ὑπό τινων. Ἐὰν δὲ — αὐτῷ. Επίπληξον ἀδελφικώς τε και διορθωτικώς. Καὶ ἐὰν — αὐτῷ. Η μετάνοια γὰρ ἀξία συγ γνώμης. Καὶ ἐὰν ἀφήσεις αὐτῷ. Δεῖ γὰρ ἡμᾶς, ἐν ἀσθενείαις ὄντας καὶ ἡττωμένους παθῶν, ἐπικάμ. πτεσθαι τοῖς ὁμοίως πάσχουσι. Τὸ δὲ 'Επτάκις ἐνταῦθα, τὸ Πολλάκις δηλοί, τουτέστιν, Οσάκις τῆς ἡμέρας αμαρτήσας μετανοήση, τοσαυτάκις άφες αὐτῷ. Καὶ οὕτω συνάδει τὸ ᾿Εβδομηκοντάκις ἑπτά. Αλλως τε, τὸ μὲν ἑπτακις, ἐφ᾽ Εκάστης ἡμέρας εἴρηται· τὸ δὲ Ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ; πρὸς πάσας. Καὶ — πίστιν. Πρόσθες, ᾗ ἔχομεν, τὴν λείπου σαν, ήγουν τελείωσον ἡμῶν τὴν πίστιν τὴν πρὸς σέ. Τῆς πίστεως γὰρ τὸ μὲν παρ᾽ ἡμῶν εἰσάγεται, καθό λέγεται, τό· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· τὰ δὲ, παρὰ τοῦ Θεοῦ δίδοται. Φησὶ γὰρ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· ' μὲν διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας· ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως, κατὰ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα· ἑτέρῳ δὲ πίστις, ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι. Τοῦτο οὖν εἰδότες, αἰτοῦσι τὴν ἐκ τοῦ Θεοῦ διδομένην πίστιν, ἦν καὶ ἔλαβον μετὰ τὴν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὸ πρὸ τοῦ ταύτην λαβείν, ὀλιγοπιστίαν ὠνειδίζοντο, καὶ ἀτελεῖς ἦσαν πρὸς τὴν πίστιν. Εστι δὲ ἡ παρὰ τοῦ Θεοῦ προστιθεμένη πίστις, τελείωσις τῆς προεισενεχθείσης πίστεως καὶ βεβαίωσις. Εἶπε — ὑμῖν. Εἰ ἔχετε πίστιν, οὕτω δ μεῖαν, καὶ σφοδράν, καὶ θερμὴν, ὡς κόκκον σινά πεως· τοιαύτης γαρ ποιότητος οὗτος μετακινεῖτε ἂν καὶ τὰ δένδρα, καὶ τῇ θαλάσσῃ ταῦτα ἐνεφυ τεύετε. Τοῦτο δὲ εἶπεν, ἐπαινῶν τὴν τελείαν πίστιν, καὶ δηλῶν τὸ μεγαλοδύναμον αὐτῆς. Εἴρηκε δὲ περὶ πίστεως καὶ κόκκου σινάπεως καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, πλήν καθ' ἑτέραν έννοια ss 1 Cor. xil, 8 Varia lectiones et nota. Είχετε. Α. 11a dissentiunt etiam in contextu.

et de rebus, quæ inferno erant, loquebatur, potius & νεκρῶν ἀναστάντα καὶ περὶ τῶν ἐν τῷ ᾅδῃ λέγοντα, occidere volebant. CAP. XVII. Vers. 1. Ait—veniunt. Hoc est, necesse est, ut veniant. Dixit enim tricesimo septimo etiam juxta Matthæum capite: Væ mundo ab offendiculis: s: necesse est enim, ut veniant offendicula, verumtamen væ homini illi, per quem venit offendicu - lum "; et in eo lege interpretationem, quæ pulchre posita est. Vers. 2. Expedit—istis. Ibi etiam hac paulo ante dicta sunt et aperte declarata. Vers. 3. Cavete vovis ipsis. Cavete, ne quo modo cuiquam sitis offendiculo, aut a quoquam offendiculum patiamini. Vers. 3. Quod si illum. Fraterne illum increpa, et more ejus, qui corrigit. Vers. 3. Et sit illi. Pœnitentia enim promeretur, ut veniam impetret. Vers. 4. El di remities illi. Oportet enim nos, qui infirmi sumus et affectionibus vincimur, condolere his qui similiter affecti sunt. Hie autem Septies, idem significat quod Frequenter; hoc est: Quoties in die post peccatum pœnituerit eam, toties remitte illi; et ita idem indicat, quod Septuagies septies. Aliter etiam: Septies quidem de unoquoque die dictum est, Septuagies septies autem, de omnibus simul. Vers. 5. Ει fidem. Appone ei, quam habemus deficientem: sive perfice in nobis fdem quæ et in te est. Fides siquidem partim a nobis inducitur juxta id, quod dicitur: Fides tua te salvam fecit”; partim vero a Deo datur. Ait enim apostolus Paulus: Alii quidem per Spiritum datur sermo sapientiæ; alii sermo scientia secundum eumdem Spiritum; alii vero fides per eumdem Spiritum ". Hoc ergo scientes pelunt cam fidem, quæ a Deo datur, quam etiam acceperunt post superventionem Spiritos sancti in specie ignitarum linguarum. Ideo priusquam banc accepissent, exprobrabatur illis, quod pusilli essent Åde: imperfecti enim ad fidem erant: addita vero» Deo tides, perfectio erat et confirmatio fidei prius illatæ. Vers. 6. Ait vobis. Si haberetis fidem adeo scutam, vehementem ac ferventem, sicut est granum sinapis (nam illud talis est qualitatis) moveretis sane et arbores, illasque in mare plantaretis. lloc autem dixit, laudans perfectam fidem, et magnam ejus significans potentiam. Dixit autem de fide et grano sinapis etiam tricesimo quinto juxta Matthæum capite, alio tamen intellectu. * Matth, ΣΥΜΗ, 7. ss Matth. 15, 22. μᾶλλον ἀνελεῖν ἐβούλοντο. Εἶπε ἔρχεται. Ανένδεκτόν ἐστιν, ὥστε μή ἐλθεῖν, ήγουν, ἀναγκαῖόν ἐστιν ἐλθεῖν. Ερη γὰρ καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ. κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον· ὅτι Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκαντα Ζων. Ανάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι' οὗ τὸ σκάν δαλον ἔρχεται. Καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἑρμηνείαν, εὖ ἔχουσαν. Αυσιτελεῖ — τούτων. Εκεῖ καὶ ταῦτα εἴρηται μικρὸν ἀνωτέρω, καὶ σαφῶς διηρμήνευται. Προσέχετε εαυτοίς. Προσέχετε, μήποτε σκαν δαλίσητέ τινας, ἢ σκανδαλισθῆτε ὑπό τινων. Ἐὰν δὲ — αὐτῷ. Επίπληξον ἀδελφικώς τε και διορθωτικώς. Καὶ ἐὰν — αὐτῷ. Η μετάνοια γὰρ ἀξία συγ γνώμης. Καὶ ἐὰν ἀφήσεις αὐτῷ. Δεῖ γὰρ ἡμᾶς, ἐν ἀσθενείαις ὄντας καὶ ἡττωμένους παθῶν, ἐπικάμ. πτεσθαι τοῖς ὁμοίως πάσχουσι. Τὸ δὲ 'Επτάκις ἐνταῦθα, τὸ Πολλάκις δηλοί, τουτέστιν, Οσάκις τῆς ἡμέρας αμαρτήσας μετανοήση, τοσαυτάκις άφες αὐτῷ. Καὶ οὕτω συνάδει τὸ ᾿Εβδομηκοντάκις ἑπτά. Αλλως τε, τὸ μὲν ἑπτακις, ἐφ᾽ Εκάστης ἡμέρας εἴρηται· τὸ δὲ Ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ; πρὸς πάσας. Καὶ — πίστιν. Πρόσθες, ᾗ ἔχομεν, τὴν λείπου σαν, ήγουν τελείωσον ἡμῶν τὴν πίστιν τὴν πρὸς σέ. Τῆς πίστεως γὰρ τὸ μὲν παρ᾽ ἡμῶν εἰσάγεται, καθό λέγεται, τό· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· τὰ δὲ, παρὰ τοῦ Θεοῦ δίδοται. Φησὶ γὰρ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· ' μὲν διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας· ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως, κατὰ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα· ἑτέρῳ δὲ πίστις, ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι. Τοῦτο οὖν εἰδότες, αἰτοῦσι τὴν ἐκ τοῦ Θεοῦ διδομένην πίστιν, ἦν καὶ ἔλαβον μετὰ τὴν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὸ πρὸ τοῦ ταύτην λαβείν, ὀλιγοπιστίαν ὠνειδίζοντο, καὶ ἀτελεῖς ἦσαν πρὸς τὴν πίστιν. Εστι δὲ ἡ παρὰ τοῦ Θεοῦ προστιθεμένη πίστις, τελείωσις τῆς προεισενεχθείσης πίστεως καὶ βεβαίωσις. Εἶπε — ὑμῖν. Εἰ ἔχετε πίστιν, οὕτω δ μεῖαν, καὶ σφοδράν, καὶ θερμὴν, ὡς κόκκον σινά πεως· τοιαύτης γαρ ποιότητος οὗτος μετακινεῖτε ἂν καὶ τὰ δένδρα, καὶ τῇ θαλάσσῃ ταῦτα ἐνεφυ τεύετε. Τοῦτο δὲ εἶπεν, ἐπαινῶν τὴν τελείαν πίστιν, καὶ δηλῶν τὸ μεγαλοδύναμον αὐτῆς. Εἴρηκε δὲ περὶ πίστεως καὶ κόκκου σινάπεως καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, πλήν καθ' ἑτέραν έννοια ss 1 Cor. xil, 8 Varia lectiones et nota. Είχετε. Α. 11a dissentiunt etiam in contextu.

et de rebus, quæ inferno erant, loquebatur, potius & νεκρῶν ἀναστάντα καὶ περὶ τῶν ἐν τῷ ᾅδῃ λέγοντα, occidere volebant. CAP. XVII. Vers. 1. Ait—veniunt. Hoc est, necesse est, ut veniant. Dixit enim tricesimo septimo etiam juxta Matthæum capite: Væ mundo ab offendiculis: s: necesse est enim, ut veniant offendicula, verumtamen væ homini illi, per quem venit offendicu - lum "; et in eo lege interpretationem, quæ pulchre posita est. Vers. 2. Expedit—istis. Ibi etiam hac paulo ante dicta sunt et aperte declarata. Vers. 3. Cavete vovis ipsis. Cavete, ne quo modo cuiquam sitis offendiculo, aut a quoquam offendiculum patiamini. Vers. 3. Quod si illum. Fraterne illum increpa, et more ejus, qui corrigit. Vers. 3. Et sit illi. Pœnitentia enim promeretur, ut veniam impetret. Vers. 4. El di remities illi. Oportet enim nos, qui infirmi sumus et affectionibus vincimur, condolere his qui similiter affecti sunt. Hie autem Septies, idem significat quod Frequenter; hoc est: Quoties in die post peccatum pœnituerit eam, toties remitte illi; et ita idem indicat, quod Septuagies septies. Aliter etiam: Septies quidem de unoquoque die dictum est, Septuagies septies autem, de omnibus simul. Vers. 5. Ει fidem. Appone ei, quam habemus deficientem: sive perfice in nobis fdem quæ et in te est. Fides siquidem partim a nobis inducitur juxta id, quod dicitur: Fides tua te salvam fecit”; partim vero a Deo datur. Ait enim apostolus Paulus: Alii quidem per Spiritum datur sermo sapientiæ; alii sermo scientia secundum eumdem Spiritum; alii vero fides per eumdem Spiritum ". Hoc ergo scientes pelunt cam fidem, quæ a Deo datur, quam etiam acceperunt post superventionem Spiritos sancti in specie ignitarum linguarum. Ideo priusquam banc accepissent, exprobrabatur illis, quod pusilli essent Åde: imperfecti enim ad fidem erant: addita vero» Deo tides, perfectio erat et confirmatio fidei prius illatæ. Vers. 6. Ait vobis. Si haberetis fidem adeo scutam, vehementem ac ferventem, sicut est granum sinapis (nam illud talis est qualitatis) moveretis sane et arbores, illasque in mare plantaretis. lloc autem dixit, laudans perfectam fidem, et magnam ejus significans potentiam. Dixit autem de fide et grano sinapis etiam tricesimo quinto juxta Matthæum capite, alio tamen intellectu. * Matth, ΣΥΜΗ, 7. ss Matth. 15, 22. μᾶλλον ἀνελεῖν ἐβούλοντο. Εἶπε ἔρχεται. Ανένδεκτόν ἐστιν, ὥστε μή ἐλθεῖν, ήγουν, ἀναγκαῖόν ἐστιν ἐλθεῖν. Ερη γὰρ καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ. κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον· ὅτι Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκαντα Ζων. Ανάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι' οὗ τὸ σκάν δαλον ἔρχεται. Καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἑρμηνείαν, εὖ ἔχουσαν. Αυσιτελεῖ — τούτων. Εκεῖ καὶ ταῦτα εἴρηται μικρὸν ἀνωτέρω, καὶ σαφῶς διηρμήνευται. Προσέχετε εαυτοίς. Προσέχετε, μήποτε σκαν δαλίσητέ τινας, ἢ σκανδαλισθῆτε ὑπό τινων. Ἐὰν δὲ — αὐτῷ. Επίπληξον ἀδελφικώς τε και διορθωτικώς. Καὶ ἐὰν — αὐτῷ. Η μετάνοια γὰρ ἀξία συγ γνώμης. Καὶ ἐὰν ἀφήσεις αὐτῷ. Δεῖ γὰρ ἡμᾶς, ἐν ἀσθενείαις ὄντας καὶ ἡττωμένους παθῶν, ἐπικάμ. πτεσθαι τοῖς ὁμοίως πάσχουσι. Τὸ δὲ 'Επτάκις ἐνταῦθα, τὸ Πολλάκις δηλοί, τουτέστιν, Οσάκις τῆς ἡμέρας αμαρτήσας μετανοήση, τοσαυτάκις άφες αὐτῷ. Καὶ οὕτω συνάδει τὸ ᾿Εβδομηκοντάκις ἑπτά. Αλλως τε, τὸ μὲν ἑπτακις, ἐφ᾽ Εκάστης ἡμέρας εἴρηται· τὸ δὲ Ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ; πρὸς πάσας. Καὶ — πίστιν. Πρόσθες, ᾗ ἔχομεν, τὴν λείπου σαν, ήγουν τελείωσον ἡμῶν τὴν πίστιν τὴν πρὸς σέ. Τῆς πίστεως γὰρ τὸ μὲν παρ᾽ ἡμῶν εἰσάγεται, καθό λέγεται, τό· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· τὰ δὲ, παρὰ τοῦ Θεοῦ δίδοται. Φησὶ γὰρ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· ' μὲν διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας· ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως, κατὰ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα· ἑτέρῳ δὲ πίστις, ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι. Τοῦτο οὖν εἰδότες, αἰτοῦσι τὴν ἐκ τοῦ Θεοῦ διδομένην πίστιν, ἦν καὶ ἔλαβον μετὰ τὴν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὸ πρὸ τοῦ ταύτην λαβείν, ὀλιγοπιστίαν ὠνειδίζοντο, καὶ ἀτελεῖς ἦσαν πρὸς τὴν πίστιν. Εστι δὲ ἡ παρὰ τοῦ Θεοῦ προστιθεμένη πίστις, τελείωσις τῆς προεισενεχθείσης πίστεως καὶ βεβαίωσις. Εἶπε — ὑμῖν. Εἰ ἔχετε πίστιν, οὕτω δ μεῖαν, καὶ σφοδράν, καὶ θερμὴν, ὡς κόκκον σινά πεως· τοιαύτης γαρ ποιότητος οὗτος μετακινεῖτε ἂν καὶ τὰ δένδρα, καὶ τῇ θαλάσσῃ ταῦτα ἐνεφυ τεύετε. Τοῦτο δὲ εἶπεν, ἐπαινῶν τὴν τελείαν πίστιν, καὶ δηλῶν τὸ μεγαλοδύναμον αὐτῆς. Εἴρηκε δὲ περὶ πίστεως καὶ κόκκου σινάπεως καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, πλήν καθ' ἑτέραν έννοια ss 1 Cor. xil, 8 Varia lectiones et nota. Είχετε. Α. 11a dissentiunt etiam in contextu.

et de rebus, quæ inferno erant, loquebatur, potius & νεκρῶν ἀναστάντα καὶ περὶ τῶν ἐν τῷ ᾅδῃ λέγοντα, occidere volebant. CAP. XVII. Vers. 1. Ait—veniunt. Hoc est, necesse est, ut veniant. Dixit enim tricesimo septimo etiam juxta Matthæum capite: Væ mundo ab offendiculis: s: necesse est enim, ut veniant offendicula, verumtamen væ homini illi, per quem venit offendicu - lum "; et in eo lege interpretationem, quæ pulchre posita est. Vers. 2. Expedit—istis. Ibi etiam hac paulo ante dicta sunt et aperte declarata. Vers. 3. Cavete vovis ipsis. Cavete, ne quo modo cuiquam sitis offendiculo, aut a quoquam offendiculum patiamini. Vers. 3. Quod si illum. Fraterne illum increpa, et more ejus, qui corrigit. Vers. 3. Et sit illi. Pœnitentia enim promeretur, ut veniam impetret. Vers. 4. El di remities illi. Oportet enim nos, qui infirmi sumus et affectionibus vincimur, condolere his qui similiter affecti sunt. Hie autem Septies, idem significat quod Frequenter; hoc est: Quoties in die post peccatum pœnituerit eam, toties remitte illi; et ita idem indicat, quod Septuagies septies. Aliter etiam: Septies quidem de unoquoque die dictum est, Septuagies septies autem, de omnibus simul. Vers. 5. Ει fidem. Appone ei, quam habemus deficientem: sive perfice in nobis fdem quæ et in te est. Fides siquidem partim a nobis inducitur juxta id, quod dicitur: Fides tua te salvam fecit”; partim vero a Deo datur. Ait enim apostolus Paulus: Alii quidem per Spiritum datur sermo sapientiæ; alii sermo scientia secundum eumdem Spiritum; alii vero fides per eumdem Spiritum ". Hoc ergo scientes pelunt cam fidem, quæ a Deo datur, quam etiam acceperunt post superventionem Spiritos sancti in specie ignitarum linguarum. Ideo priusquam banc accepissent, exprobrabatur illis, quod pusilli essent Åde: imperfecti enim ad fidem erant: addita vero» Deo tides, perfectio erat et confirmatio fidei prius illatæ. Vers. 6. Ait vobis. Si haberetis fidem adeo scutam, vehementem ac ferventem, sicut est granum sinapis (nam illud talis est qualitatis) moveretis sane et arbores, illasque in mare plantaretis. lloc autem dixit, laudans perfectam fidem, et magnam ejus significans potentiam. Dixit autem de fide et grano sinapis etiam tricesimo quinto juxta Matthæum capite, alio tamen intellectu. * Matth, ΣΥΜΗ, 7. ss Matth. 15, 22. μᾶλλον ἀνελεῖν ἐβούλοντο. Εἶπε ἔρχεται. Ανένδεκτόν ἐστιν, ὥστε μή ἐλθεῖν, ήγουν, ἀναγκαῖόν ἐστιν ἐλθεῖν. Ερη γὰρ καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ. κεφαλαίῳ τοῦ κατά Ματθαῖον· ὅτι Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκαντα Ζων. Ανάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τὰ σκάνδαλα πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ ἐκείνῳ, δι' οὗ τὸ σκάν δαλον ἔρχεται. Καὶ ἀνάγνωθι ἐν ἐκείνῳ τὴν ἑρμηνείαν, εὖ ἔχουσαν. Αυσιτελεῖ — τούτων. Εκεῖ καὶ ταῦτα εἴρηται μικρὸν ἀνωτέρω, καὶ σαφῶς διηρμήνευται. Προσέχετε εαυτοίς. Προσέχετε, μήποτε σκαν δαλίσητέ τινας, ἢ σκανδαλισθῆτε ὑπό τινων. Ἐὰν δὲ — αὐτῷ. Επίπληξον ἀδελφικώς τε και διορθωτικώς. Καὶ ἐὰν — αὐτῷ. Η μετάνοια γὰρ ἀξία συγ γνώμης. Καὶ ἐὰν ἀφήσεις αὐτῷ. Δεῖ γὰρ ἡμᾶς, ἐν ἀσθενείαις ὄντας καὶ ἡττωμένους παθῶν, ἐπικάμ. πτεσθαι τοῖς ὁμοίως πάσχουσι. Τὸ δὲ 'Επτάκις ἐνταῦθα, τὸ Πολλάκις δηλοί, τουτέστιν, Οσάκις τῆς ἡμέρας αμαρτήσας μετανοήση, τοσαυτάκις άφες αὐτῷ. Καὶ οὕτω συνάδει τὸ ᾿Εβδομηκοντάκις ἑπτά. Αλλως τε, τὸ μὲν ἑπτακις, ἐφ᾽ Εκάστης ἡμέρας εἴρηται· τὸ δὲ Ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ; πρὸς πάσας. Καὶ — πίστιν. Πρόσθες, ᾗ ἔχομεν, τὴν λείπου σαν, ήγουν τελείωσον ἡμῶν τὴν πίστιν τὴν πρὸς σέ. Τῆς πίστεως γὰρ τὸ μὲν παρ᾽ ἡμῶν εἰσάγεται, καθό λέγεται, τό· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· τὰ δὲ, παρὰ τοῦ Θεοῦ δίδοται. Φησὶ γὰρ ὁ ἀπόστολος Παῦλος· ' μὲν διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας· ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως, κατὰ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα· ἑτέρῳ δὲ πίστις, ἐν τῷ αὐτῷ Πνεύματι. Τοῦτο οὖν εἰδότες, αἰτοῦσι τὴν ἐκ τοῦ Θεοῦ διδομένην πίστιν, ἦν καὶ ἔλαβον μετὰ τὴν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Διὸ πρὸ τοῦ ταύτην λαβείν, ὀλιγοπιστίαν ὠνειδίζοντο, καὶ ἀτελεῖς ἦσαν πρὸς τὴν πίστιν. Εστι δὲ ἡ παρὰ τοῦ Θεοῦ προστιθεμένη πίστις, τελείωσις τῆς προεισενεχθείσης πίστεως καὶ βεβαίωσις. Εἶπε — ὑμῖν. Εἰ ἔχετε πίστιν, οὕτω δ μεῖαν, καὶ σφοδράν, καὶ θερμὴν, ὡς κόκκον σινά πεως· τοιαύτης γαρ ποιότητος οὗτος μετακινεῖτε ἂν καὶ τὰ δένδρα, καὶ τῇ θαλάσσῃ ταῦτα ἐνεφυ τεύετε. Τοῦτο δὲ εἶπεν, ἐπαινῶν τὴν τελείαν πίστιν, καὶ δηλῶν τὸ μεγαλοδύναμον αὐτῆς. Εἴρηκε δὲ περὶ πίστεως καὶ κόκκου σινάπεως καὶ ἐν τῷ τριακοστῷ πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, πλήν καθ' ἑτέραν έννοια ss 1 Cor. xil, 8 Varia lectiones et nota. Είχετε. Α. 11a dissentiunt etiam in contextu.

CAP. XVII. Τις – πεποιήκαμεν. Διὰ τῶν προλαβόντων λόγων εἰς ἀγαθοεργίαν παραθήξας τοὺς μαθητάς, νῦν διὰ τοῦ παραδείγματος τούτου κατασπᾷ τὸ παρο επόμενον ταύτῃ πάθος τῆς οἰήσεως, διδάσκων, ὅτι, ὥσπερ οὐδεὶς τὸν ἀροτριῶντα ἢ ποιμαίνοντα δοῦλον αὐτοῦ, καὶ ἐξ ἀγροῦ εἰσελθόντα, τιμῆς ἀξιοῖ, διὰ τὸν τοιοῦτον κόπον, ἀλλὰ πάλιν ἐπιτάττει, καὶ τὴν προσοφειλομένην ἀπαιτεῖ δουλείαν, καὶ οὐδ᾽ οὕτω; αὐτῷ χάριν ἔχει· τὸν αὐτὸν ἄρα τρόπον καὶ ὁ Θεός. Ὥστε κατὰ τὸν τοῦ δικαίου λόγον, τοῖς μὲν μὴ πληροῦσι τὰ προστεταγμένα κίνδυνος ἀπόκειται· τοῖς δὲ πληροῦσιν αὐτά, χάρις οὐδεμία. Καὶ οὐ χρὴ διὰ τοῦτο μέγα φρονεῖν, ὅπερ καλῶς εἰδὼς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγεν ὅτι, Ἐὰν εὐαγγελίζωμαι, οὐκ ἔστι μοι καύχημα· ἀνάγκη γάρ μοι ἐπί κειται· οὐαὶ γάρ μοι ἐστὶν, ἐὰν μὴ εὐαγγελί- enim mihi est, si Evangelium non prædicavero ζωμαι. Πλὴν ἀγαθὸς ὢν ὁ Θεὸς, καὶ τοῖς δούλοις, ὡς μισθίοις, προσφέρεται, καὶ τὴν δουλείαν αὐτῶν μισθῷ ἀμείβεται, καὶ τὴν ὀφειλομένην λατρείαν, ὡς κατόρθωμα δέχεται, καὶ γέρα δίδωσιν ὑπερβαίνοντα τοὺς καμάτους. Νικῇ γὰρ ἡ ἀγαθότης αὐτοῦ τὸ δίκαιον. Vers. 7. Quis Vers. 10. Fecimus. Postquam præcedentibus sermonibus ad boni operationem discipulos exacuit: hoc nunc exemplo, jactationis affectum, qui hanc consequitur, avellit, docens, quod sicut nullus servum suum arantemn aut pascentem, et ex agro domum revertentem, honore dignum ducit ob hujusmodi laborem, sed rursum jubet, ac debitam adhuc exigit servitutem, et nec sic illi gratiam habet; ad eumdem sane modum et Deus. Itaque secundum justitiæ sermonem his qui præcepta non adimplent, periculum imminet: ipsa vero implentibus, gratia nulla, nec propterca extolli oportet. Quod bene sciens Paulus apostolus dicebat: Si Evangelium prædico, non est, quod inde glorier; necessitas siquidem mihi incumbit! væ ΚΕΦ. Σ'. Περὶ τῶν δέκα λεπρών. Καὶ ἐγένετο λεπροί άνδρες. Οἱ ἐννέα μεν, "ουδαῖοι ἦσαν· ὁ δὲ εἰς Σαμαρείτης. Η κοινωνία δὲ τῆς νόσου τότε συνήθροισεν αὐτούς, ἀκούσαντας, ὅτι διέρχεται ὁ Χριστός. Οἱ ἔστησαν πόρρωθεν. ὡς ἀκάθαρτοι. Kal ἡμᾶς. Επιστάτα, ήτοι, Κύριε ἢ διδά σκαλε. Καὶ ἰδὼν — ἱεροῦσι. Μήπω καθαρίσας αὐτοὺς πέμπει εμφανισθησομένους τοῖς ἱερεῦσιν, ὡς ἐν τῷ πορεύεσθαι μέλλοντας καθαρισθῆναι. Τοῦτο δὲ πε ποίηκε, δοκιμάζων τὴν πίστιν αὐτῶν. Οἱ δὲ πιστεύ σαντες, ὅτι δύναται πορευομένους αὐτοὺς καθαρίσαι, ἀδιστάκτως ἐβάδιζον. Ενεφανίζοντο δὲ τοῖς ἱερεῦτιν οἱ καθαρισθέντες, ἵναι παρ' αὐτῶν ὀνομασθῶσι καθαροὶ, καὶ λοιπὸν προσενέγκωσι θυσίαν, κατὰ τὸν νόμον. Καὶ ἐγένετο — τὸν Θεόν. Μέγαν μὲν γάρ τινα, καὶ μεγαλοδύναμον, τὸν Χριστὸν ἐπίστευον εἶναι, οὔπω δὲ καὶ φύσει Θεόν. Καὶ ἔπεσεν σίασε. ο αὐτῷ. Καθαρισθεὶς γὰρ, ἐπληΚαὶ αὐτὸς — ὁ αλλογενής οὗτος. Εντεῦθεν ἔδειξεν, ὅτι εὐγνωμονέστεροι τῶν Ἰουδαίων εἰσὶν οἱ ἐξ ἐθνῶν. Ἐκεῖνοι γὰρ αὐτίκα τῆς εὐεργεσίας λήθην λαβόντες, ἀχάριστοι καὶ περὶ τὸν Πατέρα καὶ περὶ τὸν Υἱὸν ἐφάνησαν. Καὶ εἶπεν σέσωκέ σε. Καὶ μὴν κἀκείνους ἡ πίστις αὐτῶν σέσωκεν. ᾿Αλλὰ πιστοὶ μὲν οἱ δέκα, μόνος δὲ οὗτος εὐγνώμων. Επερωτηθείς - τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ πολλάκις ἐδίδαξεν, ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, περί 3 1 Cor. 15, 16. Attamen cum bonus sit Deus, servis, tanquam mercenariis, utitur, et servitutem illorum mercede rependit: ac debitum obsequium, tanquam facinus egregium, suscipit, et præmium tribuit, quod labo res etiam excedat. Vincit namque bonitas ejus id, quod justum est et æquum. CAP. LX. De decem leprosis. Vers. 11. Et factum est-Vers. 12. Leprosi. Novem quidem erant Judæi, unus autem Samaritanus; morbi vero communicatio tunc eos adunaverat, audito quod pertransiret. Christus. Vers. 12. Qui steterunt procul. Tanquam immundi. Vers. 13. ΕΙ nostri. Επιστάτα, hoc est, domine, præceptor aut magister. Vers. 14. Quos ut vidit sacerdotibus. Nondum mundavit eos, sed mittit sacerdotibus manifestandos, ut inter eundum mundarentur. Hoc autem fecit probans fidem illorum. Illi vero credendo, quod eundo posset illos mundare, ibant non diudicantes de ejus præcepto. Manifestabantur autem sacerdotibus, qui mundati erant, ut ab illis mundi dicerentur; et tunc juxta legem hostiam offerebant. Vers. 16. Ει accidit Vers 15. Deum. Magnum quemdam ac magna potentiæ credens esse Chrislum, nondum tamen natura Deum. Vers. 16. Ει procidit — illi. Cum enim mundalus esset, jam appropinquabat. Vers. 16. Εt hic - Vers 18. Hic alienigena. Hinc ostendit, quod magis grati sunt gentiles, quam Judzi: bi enim benefcium continuo oblivioni tradentes, ingrati et erga Patrem et erga Filium apparebant. Vers. 19. Et ait te salvum fecit. Atqui etiam illos fides eorum salvos effecerat: sed fideles quidem decem fuerunt, solus autem bic gratus fuit. Vers. 20. Interrogatus-Dei. Quia frequenter docuerat, instare regnum Dei de ipso học dicens; nunc Αγαθοεργίας Α. Varia lectiones et notæ. Φωνηθησομένους. B. Sic.

CAP. XVII. Τις – πεποιήκαμεν. Διὰ τῶν προλαβόντων λόγων εἰς ἀγαθοεργίαν παραθήξας τοὺς μαθητάς, νῦν διὰ τοῦ παραδείγματος τούτου κατασπᾷ τὸ παρο επόμενον ταύτῃ πάθος τῆς οἰήσεως, διδάσκων, ὅτι, ὥσπερ οὐδεὶς τὸν ἀροτριῶντα ἢ ποιμαίνοντα δοῦλον αὐτοῦ, καὶ ἐξ ἀγροῦ εἰσελθόντα, τιμῆς ἀξιοῖ, διὰ τὸν τοιοῦτον κόπον, ἀλλὰ πάλιν ἐπιτάττει, καὶ τὴν προσοφειλομένην ἀπαιτεῖ δουλείαν, καὶ οὐδ᾽ οὕτω; αὐτῷ χάριν ἔχει· τὸν αὐτὸν ἄρα τρόπον καὶ ὁ Θεός. Ὥστε κατὰ τὸν τοῦ δικαίου λόγον, τοῖς μὲν μὴ πληροῦσι τὰ προστεταγμένα κίνδυνος ἀπόκειται· τοῖς δὲ πληροῦσιν αὐτά, χάρις οὐδεμία. Καὶ οὐ χρὴ διὰ τοῦτο μέγα φρονεῖν, ὅπερ καλῶς εἰδὼς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγεν ὅτι, Ἐὰν εὐαγγελίζωμαι, οὐκ ἔστι μοι καύχημα· ἀνάγκη γάρ μοι ἐπί κειται· οὐαὶ γάρ μοι ἐστὶν, ἐὰν μὴ εὐαγγελί- enim mihi est, si Evangelium non prædicavero ζωμαι. Πλὴν ἀγαθὸς ὢν ὁ Θεὸς, καὶ τοῖς δούλοις, ὡς μισθίοις, προσφέρεται, καὶ τὴν δουλείαν αὐτῶν μισθῷ ἀμείβεται, καὶ τὴν ὀφειλομένην λατρείαν, ὡς κατόρθωμα δέχεται, καὶ γέρα δίδωσιν ὑπερβαίνοντα τοὺς καμάτους. Νικῇ γὰρ ἡ ἀγαθότης αὐτοῦ τὸ δίκαιον. Vers. 7. Quis Vers. 10. Fecimus. Postquam præcedentibus sermonibus ad boni operationem discipulos exacuit: hoc nunc exemplo, jactationis affectum, qui hanc consequitur, avellit, docens, quod sicut nullus servum suum arantemn aut pascentem, et ex agro domum revertentem, honore dignum ducit ob hujusmodi laborem, sed rursum jubet, ac debitam adhuc exigit servitutem, et nec sic illi gratiam habet; ad eumdem sane modum et Deus. Itaque secundum justitiæ sermonem his qui præcepta non adimplent, periculum imminet: ipsa vero implentibus, gratia nulla, nec propterca extolli oportet. Quod bene sciens Paulus apostolus dicebat: Si Evangelium prædico, non est, quod inde glorier; necessitas siquidem mihi incumbit! væ ΚΕΦ. Σ'. Περὶ τῶν δέκα λεπρών. Καὶ ἐγένετο λεπροί άνδρες. Οἱ ἐννέα μεν, "ουδαῖοι ἦσαν· ὁ δὲ εἰς Σαμαρείτης. Η κοινωνία δὲ τῆς νόσου τότε συνήθροισεν αὐτούς, ἀκούσαντας, ὅτι διέρχεται ὁ Χριστός. Οἱ ἔστησαν πόρρωθεν. ὡς ἀκάθαρτοι. Kal ἡμᾶς. Επιστάτα, ήτοι, Κύριε ἢ διδά σκαλε. Καὶ ἰδὼν — ἱεροῦσι. Μήπω καθαρίσας αὐτοὺς πέμπει εμφανισθησομένους τοῖς ἱερεῦσιν, ὡς ἐν τῷ πορεύεσθαι μέλλοντας καθαρισθῆναι. Τοῦτο δὲ πε ποίηκε, δοκιμάζων τὴν πίστιν αὐτῶν. Οἱ δὲ πιστεύ σαντες, ὅτι δύναται πορευομένους αὐτοὺς καθαρίσαι, ἀδιστάκτως ἐβάδιζον. Ενεφανίζοντο δὲ τοῖς ἱερεῦτιν οἱ καθαρισθέντες, ἵναι παρ' αὐτῶν ὀνομασθῶσι καθαροὶ, καὶ λοιπὸν προσενέγκωσι θυσίαν, κατὰ τὸν νόμον. Καὶ ἐγένετο — τὸν Θεόν. Μέγαν μὲν γάρ τινα, καὶ μεγαλοδύναμον, τὸν Χριστὸν ἐπίστευον εἶναι, οὔπω δὲ καὶ φύσει Θεόν. Καὶ ἔπεσεν σίασε. ο αὐτῷ. Καθαρισθεὶς γὰρ, ἐπληΚαὶ αὐτὸς — ὁ αλλογενής οὗτος. Εντεῦθεν ἔδειξεν, ὅτι εὐγνωμονέστεροι τῶν Ἰουδαίων εἰσὶν οἱ ἐξ ἐθνῶν. Ἐκεῖνοι γὰρ αὐτίκα τῆς εὐεργεσίας λήθην λαβόντες, ἀχάριστοι καὶ περὶ τὸν Πατέρα καὶ περὶ τὸν Υἱὸν ἐφάνησαν. Καὶ εἶπεν σέσωκέ σε. Καὶ μὴν κἀκείνους ἡ πίστις αὐτῶν σέσωκεν. ᾿Αλλὰ πιστοὶ μὲν οἱ δέκα, μόνος δὲ οὗτος εὐγνώμων. Επερωτηθείς - τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ πολλάκις ἐδίδαξεν, ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, περί 3 1 Cor. 15, 16. Attamen cum bonus sit Deus, servis, tanquam mercenariis, utitur, et servitutem illorum mercede rependit: ac debitum obsequium, tanquam facinus egregium, suscipit, et præmium tribuit, quod labo res etiam excedat. Vincit namque bonitas ejus id, quod justum est et æquum. CAP. LX. De decem leprosis. Vers. 11. Et factum est-Vers. 12. Leprosi. Novem quidem erant Judæi, unus autem Samaritanus; morbi vero communicatio tunc eos adunaverat, audito quod pertransiret. Christus. Vers. 12. Qui steterunt procul. Tanquam immundi. Vers. 13. ΕΙ nostri. Επιστάτα, hoc est, domine, præceptor aut magister. Vers. 14. Quos ut vidit sacerdotibus. Nondum mundavit eos, sed mittit sacerdotibus manifestandos, ut inter eundum mundarentur. Hoc autem fecit probans fidem illorum. Illi vero credendo, quod eundo posset illos mundare, ibant non diudicantes de ejus præcepto. Manifestabantur autem sacerdotibus, qui mundati erant, ut ab illis mundi dicerentur; et tunc juxta legem hostiam offerebant. Vers. 16. Ει accidit Vers 15. Deum. Magnum quemdam ac magna potentiæ credens esse Chrislum, nondum tamen natura Deum. Vers. 16. Ει procidit — illi. Cum enim mundalus esset, jam appropinquabat. Vers. 16. Εt hic - Vers 18. Hic alienigena. Hinc ostendit, quod magis grati sunt gentiles, quam Judzi: bi enim benefcium continuo oblivioni tradentes, ingrati et erga Patrem et erga Filium apparebant. Vers. 19. Et ait te salvum fecit. Atqui etiam illos fides eorum salvos effecerat: sed fideles quidem decem fuerunt, solus autem bic gratus fuit. Vers. 20. Interrogatus-Dei. Quia frequenter docuerat, instare regnum Dei de ipso học dicens; nunc Αγαθοεργίας Α. Varia lectiones et notæ. Φωνηθησομένους. B. Sic.

CAP. XVII. Τις – πεποιήκαμεν. Διὰ τῶν προλαβόντων λόγων εἰς ἀγαθοεργίαν παραθήξας τοὺς μαθητάς, νῦν διὰ τοῦ παραδείγματος τούτου κατασπᾷ τὸ παρο επόμενον ταύτῃ πάθος τῆς οἰήσεως, διδάσκων, ὅτι, ὥσπερ οὐδεὶς τὸν ἀροτριῶντα ἢ ποιμαίνοντα δοῦλον αὐτοῦ, καὶ ἐξ ἀγροῦ εἰσελθόντα, τιμῆς ἀξιοῖ, διὰ τὸν τοιοῦτον κόπον, ἀλλὰ πάλιν ἐπιτάττει, καὶ τὴν προσοφειλομένην ἀπαιτεῖ δουλείαν, καὶ οὐδ᾽ οὕτω; αὐτῷ χάριν ἔχει· τὸν αὐτὸν ἄρα τρόπον καὶ ὁ Θεός. Ὥστε κατὰ τὸν τοῦ δικαίου λόγον, τοῖς μὲν μὴ πληροῦσι τὰ προστεταγμένα κίνδυνος ἀπόκειται· τοῖς δὲ πληροῦσιν αὐτά, χάρις οὐδεμία. Καὶ οὐ χρὴ διὰ τοῦτο μέγα φρονεῖν, ὅπερ καλῶς εἰδὼς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγεν ὅτι, Ἐὰν εὐαγγελίζωμαι, οὐκ ἔστι μοι καύχημα· ἀνάγκη γάρ μοι ἐπί κειται· οὐαὶ γάρ μοι ἐστὶν, ἐὰν μὴ εὐαγγελί- enim mihi est, si Evangelium non prædicavero ζωμαι. Πλὴν ἀγαθὸς ὢν ὁ Θεὸς, καὶ τοῖς δούλοις, ὡς μισθίοις, προσφέρεται, καὶ τὴν δουλείαν αὐτῶν μισθῷ ἀμείβεται, καὶ τὴν ὀφειλομένην λατρείαν, ὡς κατόρθωμα δέχεται, καὶ γέρα δίδωσιν ὑπερβαίνοντα τοὺς καμάτους. Νικῇ γὰρ ἡ ἀγαθότης αὐτοῦ τὸ δίκαιον. Vers. 7. Quis Vers. 10. Fecimus. Postquam præcedentibus sermonibus ad boni operationem discipulos exacuit: hoc nunc exemplo, jactationis affectum, qui hanc consequitur, avellit, docens, quod sicut nullus servum suum arantemn aut pascentem, et ex agro domum revertentem, honore dignum ducit ob hujusmodi laborem, sed rursum jubet, ac debitam adhuc exigit servitutem, et nec sic illi gratiam habet; ad eumdem sane modum et Deus. Itaque secundum justitiæ sermonem his qui præcepta non adimplent, periculum imminet: ipsa vero implentibus, gratia nulla, nec propterca extolli oportet. Quod bene sciens Paulus apostolus dicebat: Si Evangelium prædico, non est, quod inde glorier; necessitas siquidem mihi incumbit! væ ΚΕΦ. Σ'. Περὶ τῶν δέκα λεπρών. Καὶ ἐγένετο λεπροί άνδρες. Οἱ ἐννέα μεν, "ουδαῖοι ἦσαν· ὁ δὲ εἰς Σαμαρείτης. Η κοινωνία δὲ τῆς νόσου τότε συνήθροισεν αὐτούς, ἀκούσαντας, ὅτι διέρχεται ὁ Χριστός. Οἱ ἔστησαν πόρρωθεν. ὡς ἀκάθαρτοι. Kal ἡμᾶς. Επιστάτα, ήτοι, Κύριε ἢ διδά σκαλε. Καὶ ἰδὼν — ἱεροῦσι. Μήπω καθαρίσας αὐτοὺς πέμπει εμφανισθησομένους τοῖς ἱερεῦσιν, ὡς ἐν τῷ πορεύεσθαι μέλλοντας καθαρισθῆναι. Τοῦτο δὲ πε ποίηκε, δοκιμάζων τὴν πίστιν αὐτῶν. Οἱ δὲ πιστεύ σαντες, ὅτι δύναται πορευομένους αὐτοὺς καθαρίσαι, ἀδιστάκτως ἐβάδιζον. Ενεφανίζοντο δὲ τοῖς ἱερεῦτιν οἱ καθαρισθέντες, ἵναι παρ' αὐτῶν ὀνομασθῶσι καθαροὶ, καὶ λοιπὸν προσενέγκωσι θυσίαν, κατὰ τὸν νόμον. Καὶ ἐγένετο — τὸν Θεόν. Μέγαν μὲν γάρ τινα, καὶ μεγαλοδύναμον, τὸν Χριστὸν ἐπίστευον εἶναι, οὔπω δὲ καὶ φύσει Θεόν. Καὶ ἔπεσεν σίασε. ο αὐτῷ. Καθαρισθεὶς γὰρ, ἐπληΚαὶ αὐτὸς — ὁ αλλογενής οὗτος. Εντεῦθεν ἔδειξεν, ὅτι εὐγνωμονέστεροι τῶν Ἰουδαίων εἰσὶν οἱ ἐξ ἐθνῶν. Ἐκεῖνοι γὰρ αὐτίκα τῆς εὐεργεσίας λήθην λαβόντες, ἀχάριστοι καὶ περὶ τὸν Πατέρα καὶ περὶ τὸν Υἱὸν ἐφάνησαν. Καὶ εἶπεν σέσωκέ σε. Καὶ μὴν κἀκείνους ἡ πίστις αὐτῶν σέσωκεν. ᾿Αλλὰ πιστοὶ μὲν οἱ δέκα, μόνος δὲ οὗτος εὐγνώμων. Επερωτηθείς - τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ πολλάκις ἐδίδαξεν, ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, περί 3 1 Cor. 15, 16. Attamen cum bonus sit Deus, servis, tanquam mercenariis, utitur, et servitutem illorum mercede rependit: ac debitum obsequium, tanquam facinus egregium, suscipit, et præmium tribuit, quod labo res etiam excedat. Vincit namque bonitas ejus id, quod justum est et æquum. CAP. LX. De decem leprosis. Vers. 11. Et factum est-Vers. 12. Leprosi. Novem quidem erant Judæi, unus autem Samaritanus; morbi vero communicatio tunc eos adunaverat, audito quod pertransiret. Christus. Vers. 12. Qui steterunt procul. Tanquam immundi. Vers. 13. ΕΙ nostri. Επιστάτα, hoc est, domine, præceptor aut magister. Vers. 14. Quos ut vidit sacerdotibus. Nondum mundavit eos, sed mittit sacerdotibus manifestandos, ut inter eundum mundarentur. Hoc autem fecit probans fidem illorum. Illi vero credendo, quod eundo posset illos mundare, ibant non diudicantes de ejus præcepto. Manifestabantur autem sacerdotibus, qui mundati erant, ut ab illis mundi dicerentur; et tunc juxta legem hostiam offerebant. Vers. 16. Ει accidit Vers 15. Deum. Magnum quemdam ac magna potentiæ credens esse Chrislum, nondum tamen natura Deum. Vers. 16. Ει procidit — illi. Cum enim mundalus esset, jam appropinquabat. Vers. 16. Εt hic - Vers 18. Hic alienigena. Hinc ostendit, quod magis grati sunt gentiles, quam Judzi: bi enim benefcium continuo oblivioni tradentes, ingrati et erga Patrem et erga Filium apparebant. Vers. 19. Et ait te salvum fecit. Atqui etiam illos fides eorum salvos effecerat: sed fideles quidem decem fuerunt, solus autem bic gratus fuit. Vers. 20. Interrogatus-Dei. Quia frequenter docuerat, instare regnum Dei de ipso học dicens; nunc Αγαθοεργίας Α. Varia lectiones et notæ. Φωνηθησομένους. B. Sic.

CAP. XVII. Τις – πεποιήκαμεν. Διὰ τῶν προλαβόντων λόγων εἰς ἀγαθοεργίαν παραθήξας τοὺς μαθητάς, νῦν διὰ τοῦ παραδείγματος τούτου κατασπᾷ τὸ παρο επόμενον ταύτῃ πάθος τῆς οἰήσεως, διδάσκων, ὅτι, ὥσπερ οὐδεὶς τὸν ἀροτριῶντα ἢ ποιμαίνοντα δοῦλον αὐτοῦ, καὶ ἐξ ἀγροῦ εἰσελθόντα, τιμῆς ἀξιοῖ, διὰ τὸν τοιοῦτον κόπον, ἀλλὰ πάλιν ἐπιτάττει, καὶ τὴν προσοφειλομένην ἀπαιτεῖ δουλείαν, καὶ οὐδ᾽ οὕτω; αὐτῷ χάριν ἔχει· τὸν αὐτὸν ἄρα τρόπον καὶ ὁ Θεός. Ὥστε κατὰ τὸν τοῦ δικαίου λόγον, τοῖς μὲν μὴ πληροῦσι τὰ προστεταγμένα κίνδυνος ἀπόκειται· τοῖς δὲ πληροῦσιν αὐτά, χάρις οὐδεμία. Καὶ οὐ χρὴ διὰ τοῦτο μέγα φρονεῖν, ὅπερ καλῶς εἰδὼς ὁ ἀπόστολος Παῦλος ἔλεγεν ὅτι, Ἐὰν εὐαγγελίζωμαι, οὐκ ἔστι μοι καύχημα· ἀνάγκη γάρ μοι ἐπί κειται· οὐαὶ γάρ μοι ἐστὶν, ἐὰν μὴ εὐαγγελί- enim mihi est, si Evangelium non prædicavero ζωμαι. Πλὴν ἀγαθὸς ὢν ὁ Θεὸς, καὶ τοῖς δούλοις, ὡς μισθίοις, προσφέρεται, καὶ τὴν δουλείαν αὐτῶν μισθῷ ἀμείβεται, καὶ τὴν ὀφειλομένην λατρείαν, ὡς κατόρθωμα δέχεται, καὶ γέρα δίδωσιν ὑπερβαίνοντα τοὺς καμάτους. Νικῇ γὰρ ἡ ἀγαθότης αὐτοῦ τὸ δίκαιον. Vers. 7. Quis Vers. 10. Fecimus. Postquam præcedentibus sermonibus ad boni operationem discipulos exacuit: hoc nunc exemplo, jactationis affectum, qui hanc consequitur, avellit, docens, quod sicut nullus servum suum arantemn aut pascentem, et ex agro domum revertentem, honore dignum ducit ob hujusmodi laborem, sed rursum jubet, ac debitam adhuc exigit servitutem, et nec sic illi gratiam habet; ad eumdem sane modum et Deus. Itaque secundum justitiæ sermonem his qui præcepta non adimplent, periculum imminet: ipsa vero implentibus, gratia nulla, nec propterca extolli oportet. Quod bene sciens Paulus apostolus dicebat: Si Evangelium prædico, non est, quod inde glorier; necessitas siquidem mihi incumbit! væ ΚΕΦ. Σ'. Περὶ τῶν δέκα λεπρών. Καὶ ἐγένετο λεπροί άνδρες. Οἱ ἐννέα μεν, "ουδαῖοι ἦσαν· ὁ δὲ εἰς Σαμαρείτης. Η κοινωνία δὲ τῆς νόσου τότε συνήθροισεν αὐτούς, ἀκούσαντας, ὅτι διέρχεται ὁ Χριστός. Οἱ ἔστησαν πόρρωθεν. ὡς ἀκάθαρτοι. Kal ἡμᾶς. Επιστάτα, ήτοι, Κύριε ἢ διδά σκαλε. Καὶ ἰδὼν — ἱεροῦσι. Μήπω καθαρίσας αὐτοὺς πέμπει εμφανισθησομένους τοῖς ἱερεῦσιν, ὡς ἐν τῷ πορεύεσθαι μέλλοντας καθαρισθῆναι. Τοῦτο δὲ πε ποίηκε, δοκιμάζων τὴν πίστιν αὐτῶν. Οἱ δὲ πιστεύ σαντες, ὅτι δύναται πορευομένους αὐτοὺς καθαρίσαι, ἀδιστάκτως ἐβάδιζον. Ενεφανίζοντο δὲ τοῖς ἱερεῦτιν οἱ καθαρισθέντες, ἵναι παρ' αὐτῶν ὀνομασθῶσι καθαροὶ, καὶ λοιπὸν προσενέγκωσι θυσίαν, κατὰ τὸν νόμον. Καὶ ἐγένετο — τὸν Θεόν. Μέγαν μὲν γάρ τινα, καὶ μεγαλοδύναμον, τὸν Χριστὸν ἐπίστευον εἶναι, οὔπω δὲ καὶ φύσει Θεόν. Καὶ ἔπεσεν σίασε. ο αὐτῷ. Καθαρισθεὶς γὰρ, ἐπληΚαὶ αὐτὸς — ὁ αλλογενής οὗτος. Εντεῦθεν ἔδειξεν, ὅτι εὐγνωμονέστεροι τῶν Ἰουδαίων εἰσὶν οἱ ἐξ ἐθνῶν. Ἐκεῖνοι γὰρ αὐτίκα τῆς εὐεργεσίας λήθην λαβόντες, ἀχάριστοι καὶ περὶ τὸν Πατέρα καὶ περὶ τὸν Υἱὸν ἐφάνησαν. Καὶ εἶπεν σέσωκέ σε. Καὶ μὴν κἀκείνους ἡ πίστις αὐτῶν σέσωκεν. ᾿Αλλὰ πιστοὶ μὲν οἱ δέκα, μόνος δὲ οὗτος εὐγνώμων. Επερωτηθείς - τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ πολλάκις ἐδίδαξεν, ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, περί 3 1 Cor. 15, 16. Attamen cum bonus sit Deus, servis, tanquam mercenariis, utitur, et servitutem illorum mercede rependit: ac debitum obsequium, tanquam facinus egregium, suscipit, et præmium tribuit, quod labo res etiam excedat. Vincit namque bonitas ejus id, quod justum est et æquum. CAP. LX. De decem leprosis. Vers. 11. Et factum est-Vers. 12. Leprosi. Novem quidem erant Judæi, unus autem Samaritanus; morbi vero communicatio tunc eos adunaverat, audito quod pertransiret. Christus. Vers. 12. Qui steterunt procul. Tanquam immundi. Vers. 13. ΕΙ nostri. Επιστάτα, hoc est, domine, præceptor aut magister. Vers. 14. Quos ut vidit sacerdotibus. Nondum mundavit eos, sed mittit sacerdotibus manifestandos, ut inter eundum mundarentur. Hoc autem fecit probans fidem illorum. Illi vero credendo, quod eundo posset illos mundare, ibant non diudicantes de ejus præcepto. Manifestabantur autem sacerdotibus, qui mundati erant, ut ab illis mundi dicerentur; et tunc juxta legem hostiam offerebant. Vers. 16. Ει accidit Vers 15. Deum. Magnum quemdam ac magna potentiæ credens esse Chrislum, nondum tamen natura Deum. Vers. 16. Ει procidit — illi. Cum enim mundalus esset, jam appropinquabat. Vers. 16. Εt hic - Vers 18. Hic alienigena. Hinc ostendit, quod magis grati sunt gentiles, quam Judzi: bi enim benefcium continuo oblivioni tradentes, ingrati et erga Patrem et erga Filium apparebant. Vers. 19. Et ait te salvum fecit. Atqui etiam illos fides eorum salvos effecerat: sed fideles quidem decem fuerunt, solus autem bic gratus fuit. Vers. 20. Interrogatus-Dei. Quia frequenter docuerat, instare regnum Dei de ipso học dicens; nunc Αγαθοεργίας Α. Varia lectiones et notæ. Φωνηθησομένους. B. Sic.

iuterrogant eam, quanuo regnaturus esset? irri- ἑαυτοῦ τοῦτο λέγων, ἐρωτῶσι νῦν, πότε βασιλεύσει dentes eum, ut qui vilis appareret, et in proximc ab eis interficiendus esset. Vers. 20. Respondit observatione. Cum prospectu humano. Vers. 21. Neque regibus. Vert. 91. Ea ntpote regem ac χλευάζοντες αὐτὸν, ὡς εὐτελῆ τὸ φαινόμενον, καὶ ὅσον ούπω ἀναιρεθῆναι παρ' αὐτῶν μέλο λοντα. Απεκρίθη - παρατηρήσεως. Μετά περιφανείας ἀνθρωπίνης. Οὐδὲ ilkié. Quod faciunt in terrenis βασιλέων. ἐκεῖ. Ὅπιο ποιοῦσιν ἐπὶ τῶν γηίνων ἐστίν. Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἑαυτὸν λέγει, ὡς βασιλέα καὶ Θεόν. Ἐντὸς δὲ αὐτῶν ἦν, ὡς ἐν μέσῳ αὐτῶν ἀναστρεφόμενος, περὶ οὗ καὶ ὁ Πρόδρομος εἶπεν αὐτοῖς, ὅτι Μέσος ὑμῶν ἔστηκεν, ὃν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. Ιδού est. Regnum Dei dicit, seipsum, Deum. fatra ipsos autem erat, tanquam in medio eorum conversans; de quo et præcursor dixit illis: Medius vestrum stetit, quem vos non nostia 28. †† In vobis positum est, consequi regnum Dei, in vestro studio, aut via in regnum Dei, quæ in id ducit, aut facta, quæ id largiuntur, aut Imatilia, quam habitari sunt, qui eo digni sunt, judicati. Datur his (e) quoque dignis, ut pignus futuri. · [Η ἐπιτυχία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐκ ὑμῖν κεῖται, ἐν τῇ προαιρέσει ὑμῶν, ἡ ἡ ὁδὸς τῆς " βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ ἄγουσα εἰς αὐτὴν, ἢ ἡ εργασία, ἡ προξενούσα αὐτήν, ἢ ἡ ἀγαλλίασις, ἣν μέλλουσιν ἔχειν οἱ ἀξιούμενοι ταύτης. Δίδοται γὰρ αὕτη κανταῦθα τοῖς ἀξίας, εἰς ἀββαβῶνα τοῦ μέλλοντος.] Vers. 29. Ait — videbitis. Pharisæis, licet irrisorie interrogantibus, mananete tamen, consuelaque respondit clementia: discipulis vero jam prænuntiat, quod brevi ocoidendus, non esset amplius cum eis conversaturus: nam hoc indicat, quod ait, futuram esse ut concupiscant unum ex diebus vitæ ipsius. Vers. 23. Εt dicent - sectari. De bis nianifestius scripsit Matthaus quinquagesima septinia capite, G dicens: Tunc si quis vobis dixerit: Ecce hic est Christus, aut illic, nolite credere. Surgent enim pseudochristi et pseudoprophetas " et calera. Lege ergo ibi etiam horum interpretationem. Vers. 93. Sicul fulget. Ab Orientis parte, quæ sub cœlo est, in Occidentem, quæ sub cœlo.est fulget. Ait enim Matheus in illo capite: Sicut enim fulgur exit a partibus orientis, et apparet usque ad partes, occidentis et cætera: lege ergo ibì interpretationem, et disce, quid significet hujusmodi exemplum. Vers. 24. Ita suo. Ita erit et ipse orbi universo manifestus. Diem vero suum, dicit diem secundi adventus sui. Illud autem caput etiam de his manifeste disserit. Vers. 25. Primum hac. Pravorum Judzorun. Vers. 26. Ει sicut Vers. 27. Universos. Manifestius scripsit exemplum hoc Matthaus quinquagesimo octavo capite; et ibi quære huius intellectum. Vers. 28, Similiter ––Vers. 30. Revelabitur. Quem- Εἶπε – όψεσθε. Τοῖς Φαρισαίοις μὲν, καίτοι χλευαστικῶς ἐρωτήσασιν, ὅμως πράως ἀπεκρίθη, καὶ μετὰ τῆς συνήθους ἀνεξικακίας· τοῖς μαθηταῖς δὲ λοιπὸν προμηνύει, ὅτι ὅσον οὔπω ἀναιρεθείς, ού κάτι συμπολιτευθήσεται τούτοις. Τοῦτο γὰρ ἐμφαί νει τὸ μέλλειν αὐτοὺς ἐπιθυμῆσαι μιᾶς τῶν ἡμερῶν τῆς ζωῆς αὐτοῦ. Καὶ ἐροῦσιν — διώξησε. Περὶ τούτων φανερώτες ρον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, λέγων ὅτι Τότε, ἐάν τις ὑμῖν εἶπη, Ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστὸς, ἢ ὧδε, μὴ πιστεύσητε. Εγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευ· δοπροφῆται, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἐξήγησιν. Ὥσπερ – λάμπει. Εκ τῆς ὑπ᾽ οὐρανὸν ἀνατολῇ; εἰς τὴν ὑπ᾽ οὐρανὸν δύσιν λάμπει. Φησὶ γὰρ ὁ Ματθαῖος ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ ότι, "Ωσπερ ἡ ἀστραπὴ ἐξέρχεται ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ φαίνεται ἕως δυσμών. Ανάγνωθι οὖν ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν, καὶ μαθήσῃ, τί δηλοί τουτὶ τὸ παράδειγμα. Οὕτως — αὐτοῦ. Οὕτως ἔσται καὶ αὐτὸς φανερὸς πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ. Ἡμέραν δὲ αὐτοῦ λέγει, τὴν τῆς δευτέρας παρουσίας αὐτοῦ. Ἐκεῖνο δὲ τὸ κε φάλαιον καὶ περὶ τούτων διαλαμβάνει σαφώς. Πρώτον -- ταύτης. Τῶν πονηρῶν Ἰουδαίων. Καὶ καθὼς — ἅπαντας. Φανερώτερον έγραψε τὸ παράδειγμα τοῦτο Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων διάγνωσιν. Ομοίως ἀποκαλύπτεται. Ωσπερ τοὺς ἐπὶ 38 Joan. 1, 26, ** Matth. xxɩv, 23, 24. ar Matth. πλιν, 97. Variæ lectiones et notæ. Haec uterque in margine. Non habet HenteDiys. Loco συμπολιτεύσεται. Γάρ omiuit. Β. (c) Datur his. Reddle: Datur enim id (regnum Dei) his quoque.

iuterrogant eam, quanuo regnaturus esset? irri- ἑαυτοῦ τοῦτο λέγων, ἐρωτῶσι νῦν, πότε βασιλεύσει dentes eum, ut qui vilis appareret, et in proximc ab eis interficiendus esset. Vers. 20. Respondit observatione. Cum prospectu humano. Vers. 21. Neque regibus. Vert. 91. Ea ntpote regem ac χλευάζοντες αὐτὸν, ὡς εὐτελῆ τὸ φαινόμενον, καὶ ὅσον ούπω ἀναιρεθῆναι παρ' αὐτῶν μέλο λοντα. Απεκρίθη - παρατηρήσεως. Μετά περιφανείας ἀνθρωπίνης. Οὐδὲ ilkié. Quod faciunt in terrenis βασιλέων. ἐκεῖ. Ὅπιο ποιοῦσιν ἐπὶ τῶν γηίνων ἐστίν. Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἑαυτὸν λέγει, ὡς βασιλέα καὶ Θεόν. Ἐντὸς δὲ αὐτῶν ἦν, ὡς ἐν μέσῳ αὐτῶν ἀναστρεφόμενος, περὶ οὗ καὶ ὁ Πρόδρομος εἶπεν αὐτοῖς, ὅτι Μέσος ὑμῶν ἔστηκεν, ὃν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. Ιδού est. Regnum Dei dicit, seipsum, Deum. fatra ipsos autem erat, tanquam in medio eorum conversans; de quo et præcursor dixit illis: Medius vestrum stetit, quem vos non nostia 28. †† In vobis positum est, consequi regnum Dei, in vestro studio, aut via in regnum Dei, quæ in id ducit, aut facta, quæ id largiuntur, aut Imatilia, quam habitari sunt, qui eo digni sunt, judicati. Datur his (e) quoque dignis, ut pignus futuri. · [Η ἐπιτυχία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐκ ὑμῖν κεῖται, ἐν τῇ προαιρέσει ὑμῶν, ἡ ἡ ὁδὸς τῆς " βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ ἄγουσα εἰς αὐτὴν, ἢ ἡ εργασία, ἡ προξενούσα αὐτήν, ἢ ἡ ἀγαλλίασις, ἣν μέλλουσιν ἔχειν οἱ ἀξιούμενοι ταύτης. Δίδοται γὰρ αὕτη κανταῦθα τοῖς ἀξίας, εἰς ἀββαβῶνα τοῦ μέλλοντος.] Vers. 29. Ait — videbitis. Pharisæis, licet irrisorie interrogantibus, mananete tamen, consuelaque respondit clementia: discipulis vero jam prænuntiat, quod brevi ocoidendus, non esset amplius cum eis conversaturus: nam hoc indicat, quod ait, futuram esse ut concupiscant unum ex diebus vitæ ipsius. Vers. 23. Εt dicent - sectari. De bis nianifestius scripsit Matthaus quinquagesima septinia capite, G dicens: Tunc si quis vobis dixerit: Ecce hic est Christus, aut illic, nolite credere. Surgent enim pseudochristi et pseudoprophetas " et calera. Lege ergo ibi etiam horum interpretationem. Vers. 93. Sicul fulget. Ab Orientis parte, quæ sub cœlo est, in Occidentem, quæ sub cœlo.est fulget. Ait enim Matheus in illo capite: Sicut enim fulgur exit a partibus orientis, et apparet usque ad partes, occidentis et cætera: lege ergo ibì interpretationem, et disce, quid significet hujusmodi exemplum. Vers. 24. Ita suo. Ita erit et ipse orbi universo manifestus. Diem vero suum, dicit diem secundi adventus sui. Illud autem caput etiam de his manifeste disserit. Vers. 25. Primum hac. Pravorum Judzorun. Vers. 26. Ει sicut Vers. 27. Universos. Manifestius scripsit exemplum hoc Matthaus quinquagesimo octavo capite; et ibi quære huius intellectum. Vers. 28, Similiter ––Vers. 30. Revelabitur. Quem- Εἶπε – όψεσθε. Τοῖς Φαρισαίοις μὲν, καίτοι χλευαστικῶς ἐρωτήσασιν, ὅμως πράως ἀπεκρίθη, καὶ μετὰ τῆς συνήθους ἀνεξικακίας· τοῖς μαθηταῖς δὲ λοιπὸν προμηνύει, ὅτι ὅσον οὔπω ἀναιρεθείς, ού κάτι συμπολιτευθήσεται τούτοις. Τοῦτο γὰρ ἐμφαί νει τὸ μέλλειν αὐτοὺς ἐπιθυμῆσαι μιᾶς τῶν ἡμερῶν τῆς ζωῆς αὐτοῦ. Καὶ ἐροῦσιν — διώξησε. Περὶ τούτων φανερώτες ρον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, λέγων ὅτι Τότε, ἐάν τις ὑμῖν εἶπη, Ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστὸς, ἢ ὧδε, μὴ πιστεύσητε. Εγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευ· δοπροφῆται, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἐξήγησιν. Ὥσπερ – λάμπει. Εκ τῆς ὑπ᾽ οὐρανὸν ἀνατολῇ; εἰς τὴν ὑπ᾽ οὐρανὸν δύσιν λάμπει. Φησὶ γὰρ ὁ Ματθαῖος ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ ότι, "Ωσπερ ἡ ἀστραπὴ ἐξέρχεται ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ φαίνεται ἕως δυσμών. Ανάγνωθι οὖν ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν, καὶ μαθήσῃ, τί δηλοί τουτὶ τὸ παράδειγμα. Οὕτως — αὐτοῦ. Οὕτως ἔσται καὶ αὐτὸς φανερὸς πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ. Ἡμέραν δὲ αὐτοῦ λέγει, τὴν τῆς δευτέρας παρουσίας αὐτοῦ. Ἐκεῖνο δὲ τὸ κε φάλαιον καὶ περὶ τούτων διαλαμβάνει σαφώς. Πρώτον -- ταύτης. Τῶν πονηρῶν Ἰουδαίων. Καὶ καθὼς — ἅπαντας. Φανερώτερον έγραψε τὸ παράδειγμα τοῦτο Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων διάγνωσιν. Ομοίως ἀποκαλύπτεται. Ωσπερ τοὺς ἐπὶ 38 Joan. 1, 26, ** Matth. xxɩv, 23, 24. ar Matth. πλιν, 97. Variæ lectiones et notæ. Haec uterque in margine. Non habet HenteDiys. Loco συμπολιτεύσεται. Γάρ omiuit. Β. (c) Datur his. Reddle: Datur enim id (regnum Dei) his quoque.

iuterrogant eam, quanuo regnaturus esset? irri- ἑαυτοῦ τοῦτο λέγων, ἐρωτῶσι νῦν, πότε βασιλεύσει dentes eum, ut qui vilis appareret, et in proximc ab eis interficiendus esset. Vers. 20. Respondit observatione. Cum prospectu humano. Vers. 21. Neque regibus. Vert. 91. Ea ntpote regem ac χλευάζοντες αὐτὸν, ὡς εὐτελῆ τὸ φαινόμενον, καὶ ὅσον ούπω ἀναιρεθῆναι παρ' αὐτῶν μέλο λοντα. Απεκρίθη - παρατηρήσεως. Μετά περιφανείας ἀνθρωπίνης. Οὐδὲ ilkié. Quod faciunt in terrenis βασιλέων. ἐκεῖ. Ὅπιο ποιοῦσιν ἐπὶ τῶν γηίνων ἐστίν. Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἑαυτὸν λέγει, ὡς βασιλέα καὶ Θεόν. Ἐντὸς δὲ αὐτῶν ἦν, ὡς ἐν μέσῳ αὐτῶν ἀναστρεφόμενος, περὶ οὗ καὶ ὁ Πρόδρομος εἶπεν αὐτοῖς, ὅτι Μέσος ὑμῶν ἔστηκεν, ὃν ὑμεῖς οὐκ οἴδατε. Ιδού est. Regnum Dei dicit, seipsum, Deum. fatra ipsos autem erat, tanquam in medio eorum conversans; de quo et præcursor dixit illis: Medius vestrum stetit, quem vos non nostia 28. †† In vobis positum est, consequi regnum Dei, in vestro studio, aut via in regnum Dei, quæ in id ducit, aut facta, quæ id largiuntur, aut Imatilia, quam habitari sunt, qui eo digni sunt, judicati. Datur his (e) quoque dignis, ut pignus futuri. · [Η ἐπιτυχία τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἐκ ὑμῖν κεῖται, ἐν τῇ προαιρέσει ὑμῶν, ἡ ἡ ὁδὸς τῆς " βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἡ ἄγουσα εἰς αὐτὴν, ἢ ἡ εργασία, ἡ προξενούσα αὐτήν, ἢ ἡ ἀγαλλίασις, ἣν μέλλουσιν ἔχειν οἱ ἀξιούμενοι ταύτης. Δίδοται γὰρ αὕτη κανταῦθα τοῖς ἀξίας, εἰς ἀββαβῶνα τοῦ μέλλοντος.] Vers. 29. Ait — videbitis. Pharisæis, licet irrisorie interrogantibus, mananete tamen, consuelaque respondit clementia: discipulis vero jam prænuntiat, quod brevi ocoidendus, non esset amplius cum eis conversaturus: nam hoc indicat, quod ait, futuram esse ut concupiscant unum ex diebus vitæ ipsius. Vers. 23. Εt dicent - sectari. De bis nianifestius scripsit Matthaus quinquagesima septinia capite, G dicens: Tunc si quis vobis dixerit: Ecce hic est Christus, aut illic, nolite credere. Surgent enim pseudochristi et pseudoprophetas " et calera. Lege ergo ibi etiam horum interpretationem. Vers. 93. Sicul fulget. Ab Orientis parte, quæ sub cœlo est, in Occidentem, quæ sub cœlo.est fulget. Ait enim Matheus in illo capite: Sicut enim fulgur exit a partibus orientis, et apparet usque ad partes, occidentis et cætera: lege ergo ibì interpretationem, et disce, quid significet hujusmodi exemplum. Vers. 24. Ita suo. Ita erit et ipse orbi universo manifestus. Diem vero suum, dicit diem secundi adventus sui. Illud autem caput etiam de his manifeste disserit. Vers. 25. Primum hac. Pravorum Judzorun. Vers. 26. Ει sicut Vers. 27. Universos. Manifestius scripsit exemplum hoc Matthaus quinquagesimo octavo capite; et ibi quære huius intellectum. Vers. 28, Similiter ––Vers. 30. Revelabitur. Quem- Εἶπε – όψεσθε. Τοῖς Φαρισαίοις μὲν, καίτοι χλευαστικῶς ἐρωτήσασιν, ὅμως πράως ἀπεκρίθη, καὶ μετὰ τῆς συνήθους ἀνεξικακίας· τοῖς μαθηταῖς δὲ λοιπὸν προμηνύει, ὅτι ὅσον οὔπω ἀναιρεθείς, ού κάτι συμπολιτευθήσεται τούτοις. Τοῦτο γὰρ ἐμφαί νει τὸ μέλλειν αὐτοὺς ἐπιθυμῆσαι μιᾶς τῶν ἡμερῶν τῆς ζωῆς αὐτοῦ. Καὶ ἐροῦσιν — διώξησε. Περὶ τούτων φανερώτες ρον ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ, λέγων ὅτι Τότε, ἐάν τις ὑμῖν εἶπη, Ἰδοὺ ὧδε ὁ Χριστὸς, ἢ ὧδε, μὴ πιστεύσητε. Εγερθήσονται γὰρ ψευδόχριστοι καὶ ψευ· δοπροφῆται, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἐξήγησιν. Ὥσπερ – λάμπει. Εκ τῆς ὑπ᾽ οὐρανὸν ἀνατολῇ; εἰς τὴν ὑπ᾽ οὐρανὸν δύσιν λάμπει. Φησὶ γὰρ ὁ Ματθαῖος ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ ότι, "Ωσπερ ἡ ἀστραπὴ ἐξέρχεται ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ φαίνεται ἕως δυσμών. Ανάγνωθι οὖν ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν, καὶ μαθήσῃ, τί δηλοί τουτὶ τὸ παράδειγμα. Οὕτως — αὐτοῦ. Οὕτως ἔσται καὶ αὐτὸς φανερὸς πάσῃ τῇ οἰκουμένῃ. Ἡμέραν δὲ αὐτοῦ λέγει, τὴν τῆς δευτέρας παρουσίας αὐτοῦ. Ἐκεῖνο δὲ τὸ κε φάλαιον καὶ περὶ τούτων διαλαμβάνει σαφώς. Πρώτον -- ταύτης. Τῶν πονηρῶν Ἰουδαίων. Καὶ καθὼς — ἅπαντας. Φανερώτερον έγραψε τὸ παράδειγμα τοῦτο Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν τούτων διάγνωσιν. Ομοίως ἀποκαλύπτεται. Ωσπερ τοὺς ἐπὶ 38 Joan. 1, 26, ** Matth. xxɩv, 23, 24. ar Matth. πλιν, 97. Variæ lectiones et notæ. Haec uterque in margine. Non habet HenteDiys. Loco συμπολιτεύσεται. Γάρ omiuit. Β. (c) Datur his. Reddle: Datur enim id (regnum Dei) his quoque.

CAP. XVII. Νῶς καὶ ἐπὶ Λὼτ, τρυφῶντας καὶ ἀμεριμνοῦντας, & admodum eos, qui fuerunt temporibus Noe et τοὺς μὲν κατακλυσμός, τοὺς δὲ πῦρ καὶ θεῖον διέ φθειραν, οὐρανόθεν αἰφνίδιον κατενεχθέντα· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς δευτέρας παρουσίας τρυφῶντας καὶ ἀμεριμνούντας όλεθρος αιφνίδιος καταλήψεται. Θείον δέ ἐστι, τὸ λεγόμενον θειάφιον, λιπαρά τροφὴ τοῦ πυρός. 'Br 'Εν — ἆραι αὐτά. Ο τῆς κάτω διατριβής ύπεραρθείς, καὶ ὑψηλὸς τῷ βίῳ γενόμενος, οὗ τὰ πάθη ἐν τῷ κόσμῳ κατελείφθησαν, οἷς ἐκέχρητο πρός εργασίαν τῆς ἁμαρτίας, μὴ καταβάτω ἆραι αὐτά· ἀλλὰ μενέτω ἐπὶ τῆς ὑψηλότητος, καὶ περιμενέτω τὸν κατεχόμενον Κύριον. Lot, in deliciis agentes ac securos perdidit, illos quidem diluvium, hos vero ignis et sulphur, coeli - tus repente demissa: ita et eos, qui tempore seeundi adventus erupt, in deliciis agentes ac securos, perditio repentina deprehendet. Θεῖον autem, sive Betáciov (quod nos sulphur dicimus) egregium est ignis nutrimentum. Vers. 31. In· ad tollendum ea. Qui a terrena conversatione sublevatus, et sublimis vita fuerit electus, cujus affectus in mundo relicti sunt, quibus ad peccati operationem utebatur, ne descendat, ut tollat eos, sed maneat in celsitudine, et exspectet descendentem Dominum. Vers. 31. Et qui a tergo. Qui in vita sunt Καὶ ὁ - ὀπίσω. Ὁ ἐν τῷ ἀνακεχωρημένῳ βίῳ. Ταῦτα δὲ παραγγέλλει διὰ τὴν τηνικαῦτα – anachoretica, sive segregala, aut separala. Hæc πολλὴν ἀπάτην τῶν ψευδοπροφητῶν τοῦ ᾿Αντιχρίσ autem præcipit propter seductiones pseudopropheστου, καὶ τὴν σφοδρὰν πλάνην αὐτοῦ. taruın Antichristi, quæ tunc frequenter erunt, et vehementem ipsius Antichristi deceptionem. Μνημονεύετε τῆς γυναικὸς τοῦ Λώτ. Ητοι τοῦ πάθους αὐτῆς. Τοῦ Θεοῦ γὰρ τῷ Λώτ μηνύ σαντος φυγεῖν ἀπὸ τῶν Σοδόμων παγγενή, διὰ τὸν μέλλοντα καταλαβεῖν αὐτὰ θεήλατον εμπρησμόν, καὶ παραγγείλαντος ἀμεταστρεπτί βαδίζειν, ἐπέβλεψεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ ἐγένετο στήλη ἀλός στήλη μὲν, εἰς παράδειγμα τῶν στρεφομένων ἀπὸ τῆς σωτηριώδους ὁδοῦ ἐπὶ τὰ πρότερα ήθη· ἀλὸς δὲ, διὰ τὴν ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας πικρίαν. ς αὐτήν. Ὃς ἂν ζητήσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ Ελευθερῶσαι ἀπὸ τῶν ἐπαγομένων αὐτῷ διὰ τὴν εὐσέβειαν κινδύνων ὑπὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου, τῇ ἀπωτ λείᾳ τῆς μελλούσης κολάσεως παραδώσει αὐτήν, ὡς προδεδωκυίαν τὴν πίστιν. Καὶ ὃς — αὐτήν. ὓς ἂν ἀφαιρεθῇ αὐτὴν διὰ μαρτυρικοῦ θανάτου, ζωογονήσει αὐτήν, ήτοι, σώσει κατὰ τὸν μέλλοντα αιώνα. Λέγω ἀφεθήσεται. Ταύτῃ τῇ νυχτί· ποία; Τῇ τοῦ καιροῦ τῆς δευτέρας παρουσίας. Περί δὲ τῶν ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ τῶν ἀληθουσῶν εἴρηται σα φῶς ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδός κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τότε δύο ἔσονται ἐν τῷ ἀγρῷ. Καὶ ἀποκριθέντε· που, Κύριε; Ποῦ κα ραλαμβάνονται; Ο αστοί. Τουτέστιν, εἰς ἀπάντησίν μου, εἰς δορυφορίαν καὶ προπομπήν. Αετοὺς μὲν γὰρ ὠνόμασε τους δικαίους, ὡς ὑψηλούς ταῖς ἀρεταῖς καὶ βασιλικούς· σῶμα δὲ, ἑαυτὸν, ὡς συναγωγόν τῶν τοιούτων ἀστῶν. Πτῶμα δὲ τὸ σῶμα ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος 36 Matth. xxiv, 40, Vers. 32. Memores estote uxoris Lot. Quid videlicet illi acciderit. Cum enim Deus ipsi Lot significasset ut a Sodomis omnino fugeret, propter incendium divinitus immittendum, quod illa oppressurum erat, ac præcepisset ut nec in tergum respicieudo progrederetur, respexit uxor ejus in tergum, et facta est statua salis: statua quidem, in exemplum eorum qui a salutari via ad prioreg mores revertuntur; salis autem, propter peccati acerbitatem. Ters. 53. Quicunque eam. Quicunque quæsierit animam suam liberare ab inductis illi propter religionem ab Antichristo periculis, perditioni futuri supplicii trade illam, ut quæ fidem prodidit. vers. 55. Et quicunque eam. Quisquis per martyrii mortem ipsa fuerit privatus, hic vilam illi parabit, sive servabit eam in futuro sæculo. Vers. 34. Dico - Vers. 33. Relinquetur. In!!.a nocte, qua? In ea, que erit tempore secundi adventus ipsius. De his autem, qui erant in agra et quæ erunt molentes; manifeste dictum est quinquagesimo octavo juxta Matthæum capite: et ibi quære dicti illius enarrationem: Tunc duo erunt in agro **. Vers. 37. Ει respondentes quo, Domine? Que assuinentur 2 Vers. 57. At — aquila. Hoc est, in'occursum mei, ad satellitium ac premissionem. Aquilas siquidem nominavit justos, tanquam virtutibus sublimes et regias: corpus vero, se ipsum, tanquam bujusmodi aquilas congregantem. Quod autem hic habetur σῶμα corpus, Matthaus scripsit πτώμα, hoc est cadaver. Varia lectiones et notæ. Επὶ τοὺς τῆς Β. Corrigendum videtur, καὶ τοὺς ἐπὶ τῆς. 9) Hesychius et alii θεάτρον. Αναχωρεῖν frequenter occurrit de monachis. qui se separant a commercio hominum, Comparari potest Herodian. p. 39, ἐν τοῖς ἀνακεχωρηκόει τόποις. Versus 36, prætermissus est etiam ab Hei tenio. Ergo nec is in suo Euthymii codice reparit.

CAP. XVII. Νῶς καὶ ἐπὶ Λὼτ, τρυφῶντας καὶ ἀμεριμνοῦντας, & admodum eos, qui fuerunt temporibus Noe et τοὺς μὲν κατακλυσμός, τοὺς δὲ πῦρ καὶ θεῖον διέ φθειραν, οὐρανόθεν αἰφνίδιον κατενεχθέντα· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς δευτέρας παρουσίας τρυφῶντας καὶ ἀμεριμνούντας όλεθρος αιφνίδιος καταλήψεται. Θείον δέ ἐστι, τὸ λεγόμενον θειάφιον, λιπαρά τροφὴ τοῦ πυρός. 'Br 'Εν — ἆραι αὐτά. Ο τῆς κάτω διατριβής ύπεραρθείς, καὶ ὑψηλὸς τῷ βίῳ γενόμενος, οὗ τὰ πάθη ἐν τῷ κόσμῳ κατελείφθησαν, οἷς ἐκέχρητο πρός εργασίαν τῆς ἁμαρτίας, μὴ καταβάτω ἆραι αὐτά· ἀλλὰ μενέτω ἐπὶ τῆς ὑψηλότητος, καὶ περιμενέτω τὸν κατεχόμενον Κύριον. Lot, in deliciis agentes ac securos perdidit, illos quidem diluvium, hos vero ignis et sulphur, coeli - tus repente demissa: ita et eos, qui tempore seeundi adventus erupt, in deliciis agentes ac securos, perditio repentina deprehendet. Θεῖον autem, sive Betáciov (quod nos sulphur dicimus) egregium est ignis nutrimentum. Vers. 31. In· ad tollendum ea. Qui a terrena conversatione sublevatus, et sublimis vita fuerit electus, cujus affectus in mundo relicti sunt, quibus ad peccati operationem utebatur, ne descendat, ut tollat eos, sed maneat in celsitudine, et exspectet descendentem Dominum. Vers. 31. Et qui a tergo. Qui in vita sunt Καὶ ὁ - ὀπίσω. Ὁ ἐν τῷ ἀνακεχωρημένῳ βίῳ. Ταῦτα δὲ παραγγέλλει διὰ τὴν τηνικαῦτα – anachoretica, sive segregala, aut separala. Hæc πολλὴν ἀπάτην τῶν ψευδοπροφητῶν τοῦ ᾿Αντιχρίσ autem præcipit propter seductiones pseudopropheστου, καὶ τὴν σφοδρὰν πλάνην αὐτοῦ. taruın Antichristi, quæ tunc frequenter erunt, et vehementem ipsius Antichristi deceptionem. Μνημονεύετε τῆς γυναικὸς τοῦ Λώτ. Ητοι τοῦ πάθους αὐτῆς. Τοῦ Θεοῦ γὰρ τῷ Λώτ μηνύ σαντος φυγεῖν ἀπὸ τῶν Σοδόμων παγγενή, διὰ τὸν μέλλοντα καταλαβεῖν αὐτὰ θεήλατον εμπρησμόν, καὶ παραγγείλαντος ἀμεταστρεπτί βαδίζειν, ἐπέβλεψεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ ἐγένετο στήλη ἀλός στήλη μὲν, εἰς παράδειγμα τῶν στρεφομένων ἀπὸ τῆς σωτηριώδους ὁδοῦ ἐπὶ τὰ πρότερα ήθη· ἀλὸς δὲ, διὰ τὴν ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας πικρίαν. ς αὐτήν. Ὃς ἂν ζητήσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ Ελευθερῶσαι ἀπὸ τῶν ἐπαγομένων αὐτῷ διὰ τὴν εὐσέβειαν κινδύνων ὑπὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου, τῇ ἀπωτ λείᾳ τῆς μελλούσης κολάσεως παραδώσει αὐτήν, ὡς προδεδωκυίαν τὴν πίστιν. Καὶ ὃς — αὐτήν. ὓς ἂν ἀφαιρεθῇ αὐτὴν διὰ μαρτυρικοῦ θανάτου, ζωογονήσει αὐτήν, ήτοι, σώσει κατὰ τὸν μέλλοντα αιώνα. Λέγω ἀφεθήσεται. Ταύτῃ τῇ νυχτί· ποία; Τῇ τοῦ καιροῦ τῆς δευτέρας παρουσίας. Περί δὲ τῶν ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ τῶν ἀληθουσῶν εἴρηται σα φῶς ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδός κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τότε δύο ἔσονται ἐν τῷ ἀγρῷ. Καὶ ἀποκριθέντε· που, Κύριε; Ποῦ κα ραλαμβάνονται; Ο αστοί. Τουτέστιν, εἰς ἀπάντησίν μου, εἰς δορυφορίαν καὶ προπομπήν. Αετοὺς μὲν γὰρ ὠνόμασε τους δικαίους, ὡς ὑψηλούς ταῖς ἀρεταῖς καὶ βασιλικούς· σῶμα δὲ, ἑαυτὸν, ὡς συναγωγόν τῶν τοιούτων ἀστῶν. Πτῶμα δὲ τὸ σῶμα ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος 36 Matth. xxiv, 40, Vers. 32. Memores estote uxoris Lot. Quid videlicet illi acciderit. Cum enim Deus ipsi Lot significasset ut a Sodomis omnino fugeret, propter incendium divinitus immittendum, quod illa oppressurum erat, ac præcepisset ut nec in tergum respicieudo progrederetur, respexit uxor ejus in tergum, et facta est statua salis: statua quidem, in exemplum eorum qui a salutari via ad prioreg mores revertuntur; salis autem, propter peccati acerbitatem. Ters. 53. Quicunque eam. Quicunque quæsierit animam suam liberare ab inductis illi propter religionem ab Antichristo periculis, perditioni futuri supplicii trade illam, ut quæ fidem prodidit. vers. 55. Et quicunque eam. Quisquis per martyrii mortem ipsa fuerit privatus, hic vilam illi parabit, sive servabit eam in futuro sæculo. Vers. 34. Dico - Vers. 33. Relinquetur. In!!.a nocte, qua? In ea, que erit tempore secundi adventus ipsius. De his autem, qui erant in agra et quæ erunt molentes; manifeste dictum est quinquagesimo octavo juxta Matthæum capite: et ibi quære dicti illius enarrationem: Tunc duo erunt in agro **. Vers. 37. Ει respondentes quo, Domine? Que assuinentur 2 Vers. 57. At — aquila. Hoc est, in'occursum mei, ad satellitium ac premissionem. Aquilas siquidem nominavit justos, tanquam virtutibus sublimes et regias: corpus vero, se ipsum, tanquam bujusmodi aquilas congregantem. Quod autem hic habetur σῶμα corpus, Matthaus scripsit πτώμα, hoc est cadaver. Varia lectiones et notæ. Επὶ τοὺς τῆς Β. Corrigendum videtur, καὶ τοὺς ἐπὶ τῆς. 9) Hesychius et alii θεάτρον. Αναχωρεῖν frequenter occurrit de monachis. qui se separant a commercio hominum, Comparari potest Herodian. p. 39, ἐν τοῖς ἀνακεχωρηκόει τόποις. Versus 36, prætermissus est etiam ab Hei tenio. Ergo nec is in suo Euthymii codice reparit.

CAP. XVII. Νῶς καὶ ἐπὶ Λὼτ, τρυφῶντας καὶ ἀμεριμνοῦντας, & admodum eos, qui fuerunt temporibus Noe et τοὺς μὲν κατακλυσμός, τοὺς δὲ πῦρ καὶ θεῖον διέ φθειραν, οὐρανόθεν αἰφνίδιον κατενεχθέντα· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς δευτέρας παρουσίας τρυφῶντας καὶ ἀμεριμνούντας όλεθρος αιφνίδιος καταλήψεται. Θείον δέ ἐστι, τὸ λεγόμενον θειάφιον, λιπαρά τροφὴ τοῦ πυρός. 'Br 'Εν — ἆραι αὐτά. Ο τῆς κάτω διατριβής ύπεραρθείς, καὶ ὑψηλὸς τῷ βίῳ γενόμενος, οὗ τὰ πάθη ἐν τῷ κόσμῳ κατελείφθησαν, οἷς ἐκέχρητο πρός εργασίαν τῆς ἁμαρτίας, μὴ καταβάτω ἆραι αὐτά· ἀλλὰ μενέτω ἐπὶ τῆς ὑψηλότητος, καὶ περιμενέτω τὸν κατεχόμενον Κύριον. Lot, in deliciis agentes ac securos perdidit, illos quidem diluvium, hos vero ignis et sulphur, coeli - tus repente demissa: ita et eos, qui tempore seeundi adventus erupt, in deliciis agentes ac securos, perditio repentina deprehendet. Θεῖον autem, sive Betáciov (quod nos sulphur dicimus) egregium est ignis nutrimentum. Vers. 31. In· ad tollendum ea. Qui a terrena conversatione sublevatus, et sublimis vita fuerit electus, cujus affectus in mundo relicti sunt, quibus ad peccati operationem utebatur, ne descendat, ut tollat eos, sed maneat in celsitudine, et exspectet descendentem Dominum. Vers. 31. Et qui a tergo. Qui in vita sunt Καὶ ὁ - ὀπίσω. Ὁ ἐν τῷ ἀνακεχωρημένῳ βίῳ. Ταῦτα δὲ παραγγέλλει διὰ τὴν τηνικαῦτα – anachoretica, sive segregala, aut separala. Hæc πολλὴν ἀπάτην τῶν ψευδοπροφητῶν τοῦ ᾿Αντιχρίσ autem præcipit propter seductiones pseudopropheστου, καὶ τὴν σφοδρὰν πλάνην αὐτοῦ. taruın Antichristi, quæ tunc frequenter erunt, et vehementem ipsius Antichristi deceptionem. Μνημονεύετε τῆς γυναικὸς τοῦ Λώτ. Ητοι τοῦ πάθους αὐτῆς. Τοῦ Θεοῦ γὰρ τῷ Λώτ μηνύ σαντος φυγεῖν ἀπὸ τῶν Σοδόμων παγγενή, διὰ τὸν μέλλοντα καταλαβεῖν αὐτὰ θεήλατον εμπρησμόν, καὶ παραγγείλαντος ἀμεταστρεπτί βαδίζειν, ἐπέβλεψεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ ἐγένετο στήλη ἀλός στήλη μὲν, εἰς παράδειγμα τῶν στρεφομένων ἀπὸ τῆς σωτηριώδους ὁδοῦ ἐπὶ τὰ πρότερα ήθη· ἀλὸς δὲ, διὰ τὴν ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας πικρίαν. ς αὐτήν. Ὃς ἂν ζητήσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ Ελευθερῶσαι ἀπὸ τῶν ἐπαγομένων αὐτῷ διὰ τὴν εὐσέβειαν κινδύνων ὑπὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου, τῇ ἀπωτ λείᾳ τῆς μελλούσης κολάσεως παραδώσει αὐτήν, ὡς προδεδωκυίαν τὴν πίστιν. Καὶ ὃς — αὐτήν. ὓς ἂν ἀφαιρεθῇ αὐτὴν διὰ μαρτυρικοῦ θανάτου, ζωογονήσει αὐτήν, ήτοι, σώσει κατὰ τὸν μέλλοντα αιώνα. Λέγω ἀφεθήσεται. Ταύτῃ τῇ νυχτί· ποία; Τῇ τοῦ καιροῦ τῆς δευτέρας παρουσίας. Περί δὲ τῶν ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ τῶν ἀληθουσῶν εἴρηται σα φῶς ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδός κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τότε δύο ἔσονται ἐν τῷ ἀγρῷ. Καὶ ἀποκριθέντε· που, Κύριε; Ποῦ κα ραλαμβάνονται; Ο αστοί. Τουτέστιν, εἰς ἀπάντησίν μου, εἰς δορυφορίαν καὶ προπομπήν. Αετοὺς μὲν γὰρ ὠνόμασε τους δικαίους, ὡς ὑψηλούς ταῖς ἀρεταῖς καὶ βασιλικούς· σῶμα δὲ, ἑαυτὸν, ὡς συναγωγόν τῶν τοιούτων ἀστῶν. Πτῶμα δὲ τὸ σῶμα ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος 36 Matth. xxiv, 40, Vers. 32. Memores estote uxoris Lot. Quid videlicet illi acciderit. Cum enim Deus ipsi Lot significasset ut a Sodomis omnino fugeret, propter incendium divinitus immittendum, quod illa oppressurum erat, ac præcepisset ut nec in tergum respicieudo progrederetur, respexit uxor ejus in tergum, et facta est statua salis: statua quidem, in exemplum eorum qui a salutari via ad prioreg mores revertuntur; salis autem, propter peccati acerbitatem. Ters. 53. Quicunque eam. Quicunque quæsierit animam suam liberare ab inductis illi propter religionem ab Antichristo periculis, perditioni futuri supplicii trade illam, ut quæ fidem prodidit. vers. 55. Et quicunque eam. Quisquis per martyrii mortem ipsa fuerit privatus, hic vilam illi parabit, sive servabit eam in futuro sæculo. Vers. 34. Dico - Vers. 33. Relinquetur. In!!.a nocte, qua? In ea, que erit tempore secundi adventus ipsius. De his autem, qui erant in agra et quæ erunt molentes; manifeste dictum est quinquagesimo octavo juxta Matthæum capite: et ibi quære dicti illius enarrationem: Tunc duo erunt in agro **. Vers. 37. Ει respondentes quo, Domine? Que assuinentur 2 Vers. 57. At — aquila. Hoc est, in'occursum mei, ad satellitium ac premissionem. Aquilas siquidem nominavit justos, tanquam virtutibus sublimes et regias: corpus vero, se ipsum, tanquam bujusmodi aquilas congregantem. Quod autem hic habetur σῶμα corpus, Matthaus scripsit πτώμα, hoc est cadaver. Varia lectiones et notæ. Επὶ τοὺς τῆς Β. Corrigendum videtur, καὶ τοὺς ἐπὶ τῆς. 9) Hesychius et alii θεάτρον. Αναχωρεῖν frequenter occurrit de monachis. qui se separant a commercio hominum, Comparari potest Herodian. p. 39, ἐν τοῖς ἀνακεχωρηκόει τόποις. Versus 36, prætermissus est etiam ab Hei tenio. Ergo nec is in suo Euthymii codice reparit.

CAP. XVII. Νῶς καὶ ἐπὶ Λὼτ, τρυφῶντας καὶ ἀμεριμνοῦντας, & admodum eos, qui fuerunt temporibus Noe et τοὺς μὲν κατακλυσμός, τοὺς δὲ πῦρ καὶ θεῖον διέ φθειραν, οὐρανόθεν αἰφνίδιον κατενεχθέντα· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς δευτέρας παρουσίας τρυφῶντας καὶ ἀμεριμνούντας όλεθρος αιφνίδιος καταλήψεται. Θείον δέ ἐστι, τὸ λεγόμενον θειάφιον, λιπαρά τροφὴ τοῦ πυρός. 'Br 'Εν — ἆραι αὐτά. Ο τῆς κάτω διατριβής ύπεραρθείς, καὶ ὑψηλὸς τῷ βίῳ γενόμενος, οὗ τὰ πάθη ἐν τῷ κόσμῳ κατελείφθησαν, οἷς ἐκέχρητο πρός εργασίαν τῆς ἁμαρτίας, μὴ καταβάτω ἆραι αὐτά· ἀλλὰ μενέτω ἐπὶ τῆς ὑψηλότητος, καὶ περιμενέτω τὸν κατεχόμενον Κύριον. Lot, in deliciis agentes ac securos perdidit, illos quidem diluvium, hos vero ignis et sulphur, coeli - tus repente demissa: ita et eos, qui tempore seeundi adventus erupt, in deliciis agentes ac securos, perditio repentina deprehendet. Θεῖον autem, sive Betáciov (quod nos sulphur dicimus) egregium est ignis nutrimentum. Vers. 31. In· ad tollendum ea. Qui a terrena conversatione sublevatus, et sublimis vita fuerit electus, cujus affectus in mundo relicti sunt, quibus ad peccati operationem utebatur, ne descendat, ut tollat eos, sed maneat in celsitudine, et exspectet descendentem Dominum. Vers. 31. Et qui a tergo. Qui in vita sunt Καὶ ὁ - ὀπίσω. Ὁ ἐν τῷ ἀνακεχωρημένῳ βίῳ. Ταῦτα δὲ παραγγέλλει διὰ τὴν τηνικαῦτα – anachoretica, sive segregala, aut separala. Hæc πολλὴν ἀπάτην τῶν ψευδοπροφητῶν τοῦ ᾿Αντιχρίσ autem præcipit propter seductiones pseudopropheστου, καὶ τὴν σφοδρὰν πλάνην αὐτοῦ. taruın Antichristi, quæ tunc frequenter erunt, et vehementem ipsius Antichristi deceptionem. Μνημονεύετε τῆς γυναικὸς τοῦ Λώτ. Ητοι τοῦ πάθους αὐτῆς. Τοῦ Θεοῦ γὰρ τῷ Λώτ μηνύ σαντος φυγεῖν ἀπὸ τῶν Σοδόμων παγγενή, διὰ τὸν μέλλοντα καταλαβεῖν αὐτὰ θεήλατον εμπρησμόν, καὶ παραγγείλαντος ἀμεταστρεπτί βαδίζειν, ἐπέβλεψεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω, καὶ ἐγένετο στήλη ἀλός στήλη μὲν, εἰς παράδειγμα τῶν στρεφομένων ἀπὸ τῆς σωτηριώδους ὁδοῦ ἐπὶ τὰ πρότερα ήθη· ἀλὸς δὲ, διὰ τὴν ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας πικρίαν. ς αὐτήν. Ὃς ἂν ζητήσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ Ελευθερῶσαι ἀπὸ τῶν ἐπαγομένων αὐτῷ διὰ τὴν εὐσέβειαν κινδύνων ὑπὸ τοῦ ᾿Αντιχρίστου, τῇ ἀπωτ λείᾳ τῆς μελλούσης κολάσεως παραδώσει αὐτήν, ὡς προδεδωκυίαν τὴν πίστιν. Καὶ ὃς — αὐτήν. ὓς ἂν ἀφαιρεθῇ αὐτὴν διὰ μαρτυρικοῦ θανάτου, ζωογονήσει αὐτήν, ήτοι, σώσει κατὰ τὸν μέλλοντα αιώνα. Λέγω ἀφεθήσεται. Ταύτῃ τῇ νυχτί· ποία; Τῇ τοῦ καιροῦ τῆς δευτέρας παρουσίας. Περί δὲ τῶν ἐν τῷ ἀγρῷ καὶ τῶν ἀληθουσῶν εἴρηται σα φῶς ἐν τῷ πεντηκοστῷ ὀγδός κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Τότε δύο ἔσονται ἐν τῷ ἀγρῷ. Καὶ ἀποκριθέντε· που, Κύριε; Ποῦ κα ραλαμβάνονται; Ο αστοί. Τουτέστιν, εἰς ἀπάντησίν μου, εἰς δορυφορίαν καὶ προπομπήν. Αετοὺς μὲν γὰρ ὠνόμασε τους δικαίους, ὡς ὑψηλούς ταῖς ἀρεταῖς καὶ βασιλικούς· σῶμα δὲ, ἑαυτὸν, ὡς συναγωγόν τῶν τοιούτων ἀστῶν. Πτῶμα δὲ τὸ σῶμα ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος 36 Matth. xxiv, 40, Vers. 32. Memores estote uxoris Lot. Quid videlicet illi acciderit. Cum enim Deus ipsi Lot significasset ut a Sodomis omnino fugeret, propter incendium divinitus immittendum, quod illa oppressurum erat, ac præcepisset ut nec in tergum respicieudo progrederetur, respexit uxor ejus in tergum, et facta est statua salis: statua quidem, in exemplum eorum qui a salutari via ad prioreg mores revertuntur; salis autem, propter peccati acerbitatem. Ters. 53. Quicunque eam. Quicunque quæsierit animam suam liberare ab inductis illi propter religionem ab Antichristo periculis, perditioni futuri supplicii trade illam, ut quæ fidem prodidit. vers. 55. Et quicunque eam. Quisquis per martyrii mortem ipsa fuerit privatus, hic vilam illi parabit, sive servabit eam in futuro sæculo. Vers. 34. Dico - Vers. 33. Relinquetur. In!!.a nocte, qua? In ea, que erit tempore secundi adventus ipsius. De his autem, qui erant in agra et quæ erunt molentes; manifeste dictum est quinquagesimo octavo juxta Matthæum capite: et ibi quære dicti illius enarrationem: Tunc duo erunt in agro **. Vers. 37. Ει respondentes quo, Domine? Que assuinentur 2 Vers. 57. At — aquila. Hoc est, in'occursum mei, ad satellitium ac premissionem. Aquilas siquidem nominavit justos, tanquam virtutibus sublimes et regias: corpus vero, se ipsum, tanquam bujusmodi aquilas congregantem. Quod autem hic habetur σῶμα corpus, Matthaus scripsit πτώμα, hoc est cadaver. Varia lectiones et notæ. Επὶ τοὺς τῆς Β. Corrigendum videtur, καὶ τοὺς ἐπὶ τῆς. 9) Hesychius et alii θεάτρον. Αναχωρεῖν frequenter occurrit de monachis. qui se separant a commercio hominum, Comparari potest Herodian. p. 39, ἐν τοῖς ἀνακεχωρηκόει τόποις. Versus 36, prætermissus est etiam ab Hei tenio. Ergo nec is in suo Euthymii codice reparit.

CAP. LXI. De judice iniquo. CAP. XVIII. Vers. 1. Dicebat - orare. Die videticet et noete, congruis et ordinatis temporibus. Vers.1. Nec defatigari. Non deficere orantes. Vers. 2. Dicens – Vers. 4. Aliquandiu. Neque Deum timebat jubentem eos vindicare, qui injuria affecti sunt: neque hominem reverebatur, qui judicibus indignatur oppressos despicientibus. Vers. 4. Post hæc Vers. B. Illam. †† Laborem nunc dicit,turbationem (molestiam). Vers. 5. Ne - me. In finem, hoc est, prorsus, aut tandem. Exturbet autem, id est, graviter aspiciat aut cogat: nam hæc significat verbum ὑποπιάζη, Vers. 6. Aic· dicat. Puta, quod quanquam non propter Dei timorem: nec hominis reverentiam, at saltem propter molestiam ac interpellationis continuitatem, vindicaturus est illam. Vers. 7. Deus - nocle. Interrogat hoc, tanquam necessarium, ut quivis fateatur Vers. 7. Etiam— illis. Quanquam Deus super illis primum tolerans sit sive quasi despicere aliquanto tempore videatur, ut ipsi probentur. Vers. 8. Dico faciel. cito. Omnino post tolerantiam Quidam vero juxta anagogen intelligunt judicem injustitiæ, Deum: qui Deum non timet, cum non sit alius Deus præter ipsum, nec hominem'reverelur, utpote carens respectu personarum. Civitatem vero, Ecclesiam dicunt fidelium; viduam auLm, quamlibet animam separatam a demonis conjunctione; contrarium vero illius, diabolum. Ostendit ergo parabola, quod res sit maxime expediens orationis perseverantia. Chrysostomus vero impium ac inhumanum dicens hunc judicem, rejicit bujusmodi anagogen. Vers. 8. Verumtamen terra? Cum venerit in secundo adventu. Interrogat autem et de hoc, non, quod ignoret, sed ostendens, quod tunc pauci fdeles invenientur. CAP. LXII. De Phariseo et publicano. Vers. 9. Dirit — Vers. 10. Publicanus. Apte unum proposuit Pharisæum et alterum publicanum; Pharisei siquidem justi videbantur, et publicani peccalores. Vers. 11. Phariscus publicanus. Talia orans, nibil aliud agebat, quam quod se ipsum laudabat, cæteros vero homines ac publicanum spernebat. ss Matth. Σειν, 27. ΚΕΦ. Α'. Περὶ τοῦ κριτοῦ τῆς ἀδικίας. Έλεγε - προσεύχεσθαι. Ημέρας, δηλαδή, και νυχτός, κατὰ τοὺς προσήκοντας καιρούς.. Καὶ μὴ ἐκκακεῖν. Μὴ ἀποκάμνειν προσευχο μένους. Λέγων – ἐπὶ χρόνον. Μήτε τὸν Θεὸν φοβούμενος, τὸν κελεύοντα ἐκδικεῖν τοὺς ἀδικουμένου; μήτε ἄνθρωπον ἐντρεπόμενος, τὸν μεμφόμενον. τοῖς δικασταῖς τοῖς περιορῶσι τοὺς κατά δυνα στευομένους. Μετὰ δὲ ταῦτα νῦν, τὴν ὄχλησιν. "Ira αὐτήν. Κόπον δὲ λέγει Ίνα – με. Εἰς τέλος, ήγουν ἄχρι παντός, δι' ὅλου. Υπωπιάζῃ με δὲ, ἀντὶ τοῦ, Δυσωπῇ, ἢ βιάζη. Εἶπε λέγει. Οτι, εἰ καὶ μὴ διὰ φόβον Θεοῦ, καὶ ἐντροπὴν ἀνθρώπου, ἀλλά γε διὰ τὴν ὄχλησιν, καὶ τὰ συνεχὲς τῆς ἐντεύξεως ἐκδικήσει αὐτήν. Ο δὲ θεὸς — νυκτός. Ἐρωτᾷ τοῦτο, ὡς ἀναγκαῖον συνομολογηθῆναι. Καὶ — αὐτοῖς; Ὁ Θεὸς, ὁ καὶ μακροθυμῶν ἐπ' δ αὐτοῖς πρότερον, ήγουν ὁ παρορῶν αὐτοὺς ἐπ' ὀλί γον, ἵνα δοκιμασθώσι. Λέγω τάχει. Μετὰ τὴν μακροθυμίαν πάντως, Τινὲς δὲ κατὰ ἀναγωγὴν νοοῦσι κριτὴν τῆς ἀδικίας, τὸν Θεὸν, μήτε θεὸν φοβούμενον, ὡς μὴ ὄντος ἑτέρου Θεοῦ παρ' αὐτὸν, μήτε ἄνθρωπον ἐντρεπόμενον, ὡς ἀπροσωπόληπτον· πάλιν δέ, τὴν Ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν· χήραν δὲ, πᾶσαν ψυχὴν, ὡς χηρεύσασαν τῆς πρὸς τὸν δαίμονα συναφείας· ἀντίδικον δὲ αὐτῆς, τὸν διάβολον. Εδειξεν οὖγ ἡ παραβολή, ὅτι ἀνυσιμών τατόν ἐστι τὸ τῆς προσευχῆς ἐπίμονον. ['Ο δὲ Χρυσόστομος, ἀνόσιον καὶ ἀπάν θρωπον λέγων τὸν τοιοῦτον κριτὴν, ἀπωθεῖται τὴν τοιαύτην ἀναγωγήν.] Πλήν – γῆς; Ελθὼν ἐν τῇ δευτέρα παρουσία. Ἐρωτᾷ δὲ καὶ περὶ τούτου, οὐχ ὡς ἀγνοῶν, ἀλλ' εμφαίνων, ὅτι ὀλίγοι πιστοὶ εὑρεθήσονται τότε. ΚΕΦ. ΙΒ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ τοῦ τελώνου. Είπε - τελώνης. Αρμοδίως τὸν ἕνα Φαρισαίον ὑπέθετο, καὶ τὸν ἕτερον, τελώνην· οἱ Φαρισαίοι μὲν γὰρ δίκαιοι δοκοῦσιν, οἱ τελῶναι δὲ ἁμαρτωλοί. Ο Φαρισαίος - τελώνης. Τοιαῦτα προσευχόμε νος, οὐδὲν ἕτερον εποίει, ἢ ἀνεκωμίαζε μὲν ἑαυτόν, ἐξουδένει δὲ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους, καὶ τὸν τελώ Variæ lectiones et notæ. Δέ omittit B. Hoc scholio caret Hentenius, apud quem contextus juǹctim legitur. (15 Υπωπιάζει Β. Δυσωπεί ή βιάζει Satis apparet ex versione, Hentenium invenisse ὑποπιάζῃ. Ceterum δυσωπείν τινα non est graviler aspicere, vultum alicujus ad vudorem clvcreInclusa in margine habet A. In texta B. Apud Chrysostomum tom. VII, pag. 581. C. est. Εἰ γὰρ γυνὴ ὠμόν τινα ἄρχοντα, κ. τ. λ. cundiam movere, adeoque cxorare. Hoc loco reddere possis: Pudere me facial.

CAP. LXI. De judice iniquo. CAP. XVIII. Vers. 1. Dicebat - orare. Die videticet et noete, congruis et ordinatis temporibus. Vers.1. Nec defatigari. Non deficere orantes. Vers. 2. Dicens – Vers. 4. Aliquandiu. Neque Deum timebat jubentem eos vindicare, qui injuria affecti sunt: neque hominem reverebatur, qui judicibus indignatur oppressos despicientibus. Vers. 4. Post hæc Vers. B. Illam. †† Laborem nunc dicit,turbationem (molestiam). Vers. 5. Ne - me. In finem, hoc est, prorsus, aut tandem. Exturbet autem, id est, graviter aspiciat aut cogat: nam hæc significat verbum ὑποπιάζη, Vers. 6. Aic· dicat. Puta, quod quanquam non propter Dei timorem: nec hominis reverentiam, at saltem propter molestiam ac interpellationis continuitatem, vindicaturus est illam. Vers. 7. Deus - nocle. Interrogat hoc, tanquam necessarium, ut quivis fateatur Vers. 7. Etiam— illis. Quanquam Deus super illis primum tolerans sit sive quasi despicere aliquanto tempore videatur, ut ipsi probentur. Vers. 8. Dico faciel. cito. Omnino post tolerantiam Quidam vero juxta anagogen intelligunt judicem injustitiæ, Deum: qui Deum non timet, cum non sit alius Deus præter ipsum, nec hominem'reverelur, utpote carens respectu personarum. Civitatem vero, Ecclesiam dicunt fidelium; viduam auLm, quamlibet animam separatam a demonis conjunctione; contrarium vero illius, diabolum. Ostendit ergo parabola, quod res sit maxime expediens orationis perseverantia. Chrysostomus vero impium ac inhumanum dicens hunc judicem, rejicit bujusmodi anagogen. Vers. 8. Verumtamen terra? Cum venerit in secundo adventu. Interrogat autem et de hoc, non, quod ignoret, sed ostendens, quod tunc pauci fdeles invenientur. CAP. LXII. De Phariseo et publicano. Vers. 9. Dirit — Vers. 10. Publicanus. Apte unum proposuit Pharisæum et alterum publicanum; Pharisei siquidem justi videbantur, et publicani peccalores. Vers. 11. Phariscus publicanus. Talia orans, nibil aliud agebat, quam quod se ipsum laudabat, cæteros vero homines ac publicanum spernebat. ss Matth. Σειν, 27. ΚΕΦ. Α'. Περὶ τοῦ κριτοῦ τῆς ἀδικίας. Έλεγε - προσεύχεσθαι. Ημέρας, δηλαδή, και νυχτός, κατὰ τοὺς προσήκοντας καιρούς.. Καὶ μὴ ἐκκακεῖν. Μὴ ἀποκάμνειν προσευχο μένους. Λέγων – ἐπὶ χρόνον. Μήτε τὸν Θεὸν φοβούμενος, τὸν κελεύοντα ἐκδικεῖν τοὺς ἀδικουμένου; μήτε ἄνθρωπον ἐντρεπόμενος, τὸν μεμφόμενον. τοῖς δικασταῖς τοῖς περιορῶσι τοὺς κατά δυνα στευομένους. Μετὰ δὲ ταῦτα νῦν, τὴν ὄχλησιν. "Ira αὐτήν. Κόπον δὲ λέγει Ίνα – με. Εἰς τέλος, ήγουν ἄχρι παντός, δι' ὅλου. Υπωπιάζῃ με δὲ, ἀντὶ τοῦ, Δυσωπῇ, ἢ βιάζη. Εἶπε λέγει. Οτι, εἰ καὶ μὴ διὰ φόβον Θεοῦ, καὶ ἐντροπὴν ἀνθρώπου, ἀλλά γε διὰ τὴν ὄχλησιν, καὶ τὰ συνεχὲς τῆς ἐντεύξεως ἐκδικήσει αὐτήν. Ο δὲ θεὸς — νυκτός. Ἐρωτᾷ τοῦτο, ὡς ἀναγκαῖον συνομολογηθῆναι. Καὶ — αὐτοῖς; Ὁ Θεὸς, ὁ καὶ μακροθυμῶν ἐπ' δ αὐτοῖς πρότερον, ήγουν ὁ παρορῶν αὐτοὺς ἐπ' ὀλί γον, ἵνα δοκιμασθώσι. Λέγω τάχει. Μετὰ τὴν μακροθυμίαν πάντως, Τινὲς δὲ κατὰ ἀναγωγὴν νοοῦσι κριτὴν τῆς ἀδικίας, τὸν Θεὸν, μήτε θεὸν φοβούμενον, ὡς μὴ ὄντος ἑτέρου Θεοῦ παρ' αὐτὸν, μήτε ἄνθρωπον ἐντρεπόμενον, ὡς ἀπροσωπόληπτον· πάλιν δέ, τὴν Ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν· χήραν δὲ, πᾶσαν ψυχὴν, ὡς χηρεύσασαν τῆς πρὸς τὸν δαίμονα συναφείας· ἀντίδικον δὲ αὐτῆς, τὸν διάβολον. Εδειξεν οὖγ ἡ παραβολή, ὅτι ἀνυσιμών τατόν ἐστι τὸ τῆς προσευχῆς ἐπίμονον. ['Ο δὲ Χρυσόστομος, ἀνόσιον καὶ ἀπάν θρωπον λέγων τὸν τοιοῦτον κριτὴν, ἀπωθεῖται τὴν τοιαύτην ἀναγωγήν.] Πλήν – γῆς; Ελθὼν ἐν τῇ δευτέρα παρουσία. Ἐρωτᾷ δὲ καὶ περὶ τούτου, οὐχ ὡς ἀγνοῶν, ἀλλ' εμφαίνων, ὅτι ὀλίγοι πιστοὶ εὑρεθήσονται τότε. ΚΕΦ. ΙΒ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ τοῦ τελώνου. Είπε - τελώνης. Αρμοδίως τὸν ἕνα Φαρισαίον ὑπέθετο, καὶ τὸν ἕτερον, τελώνην· οἱ Φαρισαίοι μὲν γὰρ δίκαιοι δοκοῦσιν, οἱ τελῶναι δὲ ἁμαρτωλοί. Ο Φαρισαίος - τελώνης. Τοιαῦτα προσευχόμε νος, οὐδὲν ἕτερον εποίει, ἢ ἀνεκωμίαζε μὲν ἑαυτόν, ἐξουδένει δὲ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους, καὶ τὸν τελώ Variæ lectiones et notæ. Δέ omittit B. Hoc scholio caret Hentenius, apud quem contextus juǹctim legitur. (15 Υπωπιάζει Β. Δυσωπεί ή βιάζει Satis apparet ex versione, Hentenium invenisse ὑποπιάζῃ. Ceterum δυσωπείν τινα non est graviler aspicere, vultum alicujus ad vudorem clvcreInclusa in margine habet A. In texta B. Apud Chrysostomum tom. VII, pag. 581. C. est. Εἰ γὰρ γυνὴ ὠμόν τινα ἄρχοντα, κ. τ. λ. cundiam movere, adeoque cxorare. Hoc loco reddere possis: Pudere me facial.

CAP. LXI. De judice iniquo. CAP. XVIII. Vers. 1. Dicebat - orare. Die videticet et noete, congruis et ordinatis temporibus. Vers.1. Nec defatigari. Non deficere orantes. Vers. 2. Dicens – Vers. 4. Aliquandiu. Neque Deum timebat jubentem eos vindicare, qui injuria affecti sunt: neque hominem reverebatur, qui judicibus indignatur oppressos despicientibus. Vers. 4. Post hæc Vers. B. Illam. †† Laborem nunc dicit,turbationem (molestiam). Vers. 5. Ne - me. In finem, hoc est, prorsus, aut tandem. Exturbet autem, id est, graviter aspiciat aut cogat: nam hæc significat verbum ὑποπιάζη, Vers. 6. Aic· dicat. Puta, quod quanquam non propter Dei timorem: nec hominis reverentiam, at saltem propter molestiam ac interpellationis continuitatem, vindicaturus est illam. Vers. 7. Deus - nocle. Interrogat hoc, tanquam necessarium, ut quivis fateatur Vers. 7. Etiam— illis. Quanquam Deus super illis primum tolerans sit sive quasi despicere aliquanto tempore videatur, ut ipsi probentur. Vers. 8. Dico faciel. cito. Omnino post tolerantiam Quidam vero juxta anagogen intelligunt judicem injustitiæ, Deum: qui Deum non timet, cum non sit alius Deus præter ipsum, nec hominem'reverelur, utpote carens respectu personarum. Civitatem vero, Ecclesiam dicunt fidelium; viduam auLm, quamlibet animam separatam a demonis conjunctione; contrarium vero illius, diabolum. Ostendit ergo parabola, quod res sit maxime expediens orationis perseverantia. Chrysostomus vero impium ac inhumanum dicens hunc judicem, rejicit bujusmodi anagogen. Vers. 8. Verumtamen terra? Cum venerit in secundo adventu. Interrogat autem et de hoc, non, quod ignoret, sed ostendens, quod tunc pauci fdeles invenientur. CAP. LXII. De Phariseo et publicano. Vers. 9. Dirit — Vers. 10. Publicanus. Apte unum proposuit Pharisæum et alterum publicanum; Pharisei siquidem justi videbantur, et publicani peccalores. Vers. 11. Phariscus publicanus. Talia orans, nibil aliud agebat, quam quod se ipsum laudabat, cæteros vero homines ac publicanum spernebat. ss Matth. Σειν, 27. ΚΕΦ. Α'. Περὶ τοῦ κριτοῦ τῆς ἀδικίας. Έλεγε - προσεύχεσθαι. Ημέρας, δηλαδή, και νυχτός, κατὰ τοὺς προσήκοντας καιρούς.. Καὶ μὴ ἐκκακεῖν. Μὴ ἀποκάμνειν προσευχο μένους. Λέγων – ἐπὶ χρόνον. Μήτε τὸν Θεὸν φοβούμενος, τὸν κελεύοντα ἐκδικεῖν τοὺς ἀδικουμένου; μήτε ἄνθρωπον ἐντρεπόμενος, τὸν μεμφόμενον. τοῖς δικασταῖς τοῖς περιορῶσι τοὺς κατά δυνα στευομένους. Μετὰ δὲ ταῦτα νῦν, τὴν ὄχλησιν. "Ira αὐτήν. Κόπον δὲ λέγει Ίνα – με. Εἰς τέλος, ήγουν ἄχρι παντός, δι' ὅλου. Υπωπιάζῃ με δὲ, ἀντὶ τοῦ, Δυσωπῇ, ἢ βιάζη. Εἶπε λέγει. Οτι, εἰ καὶ μὴ διὰ φόβον Θεοῦ, καὶ ἐντροπὴν ἀνθρώπου, ἀλλά γε διὰ τὴν ὄχλησιν, καὶ τὰ συνεχὲς τῆς ἐντεύξεως ἐκδικήσει αὐτήν. Ο δὲ θεὸς — νυκτός. Ἐρωτᾷ τοῦτο, ὡς ἀναγκαῖον συνομολογηθῆναι. Καὶ — αὐτοῖς; Ὁ Θεὸς, ὁ καὶ μακροθυμῶν ἐπ' δ αὐτοῖς πρότερον, ήγουν ὁ παρορῶν αὐτοὺς ἐπ' ὀλί γον, ἵνα δοκιμασθώσι. Λέγω τάχει. Μετὰ τὴν μακροθυμίαν πάντως, Τινὲς δὲ κατὰ ἀναγωγὴν νοοῦσι κριτὴν τῆς ἀδικίας, τὸν Θεὸν, μήτε θεὸν φοβούμενον, ὡς μὴ ὄντος ἑτέρου Θεοῦ παρ' αὐτὸν, μήτε ἄνθρωπον ἐντρεπόμενον, ὡς ἀπροσωπόληπτον· πάλιν δέ, τὴν Ἐκκλησίαν τῶν πιστῶν· χήραν δὲ, πᾶσαν ψυχὴν, ὡς χηρεύσασαν τῆς πρὸς τὸν δαίμονα συναφείας· ἀντίδικον δὲ αὐτῆς, τὸν διάβολον. Εδειξεν οὖγ ἡ παραβολή, ὅτι ἀνυσιμών τατόν ἐστι τὸ τῆς προσευχῆς ἐπίμονον. ['Ο δὲ Χρυσόστομος, ἀνόσιον καὶ ἀπάν θρωπον λέγων τὸν τοιοῦτον κριτὴν, ἀπωθεῖται τὴν τοιαύτην ἀναγωγήν.] Πλήν – γῆς; Ελθὼν ἐν τῇ δευτέρα παρουσία. Ἐρωτᾷ δὲ καὶ περὶ τούτου, οὐχ ὡς ἀγνοῶν, ἀλλ' εμφαίνων, ὅτι ὀλίγοι πιστοὶ εὑρεθήσονται τότε. ΚΕΦ. ΙΒ'. Περὶ τοῦ Φαρισαίου καὶ τοῦ τελώνου. Είπε - τελώνης. Αρμοδίως τὸν ἕνα Φαρισαίον ὑπέθετο, καὶ τὸν ἕτερον, τελώνην· οἱ Φαρισαίοι μὲν γὰρ δίκαιοι δοκοῦσιν, οἱ τελῶναι δὲ ἁμαρτωλοί. Ο Φαρισαίος - τελώνης. Τοιαῦτα προσευχόμε νος, οὐδὲν ἕτερον εποίει, ἢ ἀνεκωμίαζε μὲν ἑαυτόν, ἐξουδένει δὲ τοὺς λοιποὺς ἀνθρώπους, καὶ τὸν τελώ Variæ lectiones et notæ. Δέ omittit B. Hoc scholio caret Hentenius, apud quem contextus juǹctim legitur. (15 Υπωπιάζει Β. Δυσωπεί ή βιάζει Satis apparet ex versione, Hentenium invenisse ὑποπιάζῃ. Ceterum δυσωπείν τινα non est graviler aspicere, vultum alicujus ad vudorem clvcreInclusa in margine habet A. In texta B. Apud Chrysostomum tom. VII, pag. 581. C. est. Εἰ γὰρ γυνὴ ὠμόν τινα ἄρχοντα, κ. τ. λ. cundiam movere, adeoque cxorare. Hoc loco reddere possis: Pudere me facial.

CAP. XVIII. 105' νην, καίτοι γέγραπται ότι Εγκωμιαζέτω σε ὁ πέλας, Atqui scriptum est: Laudet se vicinus, ct non of καὶ μὴ τὸ σὺν στόμα, ἀλλότριος, καὶ μὴ τὰ τὰ χείλη. Νηστεύω· Σαββάτου. Σάββατον ἐνταῦθα λέγει, τὴν ὅλην εβδομάδα. Αποδεκατώ -- κτώμαι. Χάριν τῶν πενήτων. Καὶ — ἐπᾶραι. Κρίνων ἑαυτὸν ἀνάξιον, οὐ μόνον tuum, alicnus et non lubia lua”. Vers. 12. Jejuno — Sabbato. Sabbatum dicit bic totam hebdomadam. Vers. 13. Decimas do gratia. possideo. Pauperum Vers. 13. Ει attollere. Non solum indignum se τῆς ἐγγὺς στάσεως, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀτενίσαι εἰς judicans, ut prope staret, verum etiam, ut in coτὸν οὐρανόν. Αλλ' — ἁμαρτωλῷ. Εξουδενωθεὶς ὑπὸ τοῦ Φαρικαίου, μᾶλλον προσκατέκρινεν ἑαυτὸν, καὶ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ, ἐμφαίνων, ὅτι πληγῶν ἐστιν άξιος lumn intenderet. Vers. 15. Sed – peccalori. Sprelus a Pharisao sese magis hinc condemnabat, et percutiebat pectus suum, ostenlens, quod plagis dignus esset. † Verberans enim pectus, crimina confitetur, et tanquam morbum medico manifestans, precatur sibi misericordiam exhiberi. Λέγω - ἐκεῖνος. Παρὸ ἐκεῖνος, ήγουν, οὐκ ἐκεῖ. μας. Ο μὲν γὰρ δικαιώσας μόνον ἑαυτὸν, κατε· δικάσθη παρὰ Θεοῦ· ὁ δὲ καταδικάσας μόνον ἑαυτὸν, ἐδικαιώθη παρὰ Θεοῦ. Καὶ τούτου μὲν πάντα τὰ προτερήματα ἐξεκένωσεν ἡ οἴησις· ἐκείνου δὲ πάντα τὰ ἐλαττώματα ἐξεφόρησεν ἡ ταπείνωσις. "Ορα οὖν, πῶς διάθεσις καρδίας καὶ λόγος στόματος ἐν βραχεῖ καιρῷ τοῦ μὲν, πολλῶν ἐτῶν δικαιοσύνας· τοῦ 63, πολλῶν ἐτῶν ἀδικίας ηφάνισε. Μάθωμεν οὖν καὶ ἡμεῖς ἐντεῦθεν, πῶς χρή προσεύχεσθαι, καὶ ἀπό τε τῆς οἰκτρᾶς στάσεω;, ἀπό τε τοῦ ἐλεεινοῦ σχή ματος, ἀπό τε τῶν δυσωπητικῶν λόγων κάμπτω ' αν μᾶλλον, ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον παροξύνωμεν τὸν Θεόν. *Οτι — υψωθήσεται. Ταυτα σαφῆ καὶ πρόδηλα. Προσέφερον - Θεοῦ. Περὶ τούτων ἀνέγραψε καὶ 5 Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρακοστοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ εὑρήσεις ἐκεῖ ταῦτα πάντα ήρμηνευμένα. ᾿Αμὴν — αὐτήν. Τοῦτο καὶ ὁ Μάρκος έγραψε, πρὸς τῷ τέλει τοῦ εἰκοστοῦ ὀγδόου κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος πλουσίου τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἐπηρώτησε – μητέρα σου. Εἴρηται περί τούτων ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν λύσιν πάντων, καθ᾽ ἕκαστον ῥητὸν ἐκτεθειμένην. Ο δὲ· μοι. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ὁμοίω; λε· λεπτολόγηται. 'Ο δὲ τοῦ Θεοῦ. Τὸ Πῶς, βεβαιωτικόν ἐστι, ἀντὶ τοῦ, ᾿Αληθῶς. Οἱ ῎Εχοντες δὲ, ήγουν οἱ Κατέ χοντες, οἱ Ταμιεύοντες, οὐ μὴν οἱ χρώμενοι. Χρή ματα γὰρ ονομάζονται, διὰ τὴν χρῆσιν, καὶ χρὴ πάντως χρῆσθαι τούτοις εἰς δέον, οὐ μὴν ἀποκλείειν, 30 Prov, xxvit, 2. Vers. 14. Dico ille. lloc est, et non ille. Siqui dem qui sese adeo justificaverat, a Deo condemnatus est, et qui sese adeo condemnaverat, a Des justificatus est; et illius quidem eminentias omnes, seu bona opera, evacuavit jactantia: hujus alieni omnes defectus replevit bumilitas sive propria dejectio. Vide ergo, quomodo brevi tempore cordis affectus et oris sermo, illius quidem multorum annorum injustitias corruperunt (u). Hinc itaque discamus et nos, quomodo precari oporteat, et a miserabili statione et ab habitu miseratione digno et a verbis placantibus potius flectamus, nec irritemus Deum horum contrariis. Vers. 11. Quia — extolletur. Hæc omnino maɛifesta sunt. Vers. 15. Aferebant Vers. 16. Dei. fe his scripsit et Matthæus in fine quadragesimi capitis, el ibi hæc omnia explanata invenies. Vers. 17. Amen - illud. Hoc et Marcus scripsit ad finem vicesimi octavi capitis; et ibi quære enarrationem. CAP. LXIV. De divite qui Dominum interrogavil. Vers. 18. Et interrogavit Vers. 20. Malrem tuam.De his dictum est quadragesimo primo capite Evangelii secundum Matthæum, et in illo omnium declarationem invenies ad singula verba positam. Vers. 21. At ille Vers. 22. M. Similiter et de bis ibi ad singula quæque verba dissertum est. Vers. 95. Illa autem Vers. 24. Dei. Πῶς, quam, vel quomodo; vel confirmativum est, ac si dicat, Vere, Et quod dicitur, οἱ ἔχοντες, qui habent, sumitur pro Retinent aut Recondunt ncc utuntur: cum pecuniæ χρήματα dicantur, proVaria lectiones el nola. Quod hic subjecit scholium Hentenius ex margine sui codicis, id in neutro meorum repe. ritur. (α) Corruperunt. sullieicht, mulcrant,

CAP. XVIII. 105' νην, καίτοι γέγραπται ότι Εγκωμιαζέτω σε ὁ πέλας, Atqui scriptum est: Laudet se vicinus, ct non of καὶ μὴ τὸ σὺν στόμα, ἀλλότριος, καὶ μὴ τὰ τὰ χείλη. Νηστεύω· Σαββάτου. Σάββατον ἐνταῦθα λέγει, τὴν ὅλην εβδομάδα. Αποδεκατώ -- κτώμαι. Χάριν τῶν πενήτων. Καὶ — ἐπᾶραι. Κρίνων ἑαυτὸν ἀνάξιον, οὐ μόνον tuum, alicnus et non lubia lua”. Vers. 12. Jejuno — Sabbato. Sabbatum dicit bic totam hebdomadam. Vers. 13. Decimas do gratia. possideo. Pauperum Vers. 13. Ει attollere. Non solum indignum se τῆς ἐγγὺς στάσεως, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀτενίσαι εἰς judicans, ut prope staret, verum etiam, ut in coτὸν οὐρανόν. Αλλ' — ἁμαρτωλῷ. Εξουδενωθεὶς ὑπὸ τοῦ Φαρικαίου, μᾶλλον προσκατέκρινεν ἑαυτὸν, καὶ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ, ἐμφαίνων, ὅτι πληγῶν ἐστιν άξιος lumn intenderet. Vers. 15. Sed – peccalori. Sprelus a Pharisao sese magis hinc condemnabat, et percutiebat pectus suum, ostenlens, quod plagis dignus esset. † Verberans enim pectus, crimina confitetur, et tanquam morbum medico manifestans, precatur sibi misericordiam exhiberi. Λέγω - ἐκεῖνος. Παρὸ ἐκεῖνος, ήγουν, οὐκ ἐκεῖ. μας. Ο μὲν γὰρ δικαιώσας μόνον ἑαυτὸν, κατε· δικάσθη παρὰ Θεοῦ· ὁ δὲ καταδικάσας μόνον ἑαυτὸν, ἐδικαιώθη παρὰ Θεοῦ. Καὶ τούτου μὲν πάντα τὰ προτερήματα ἐξεκένωσεν ἡ οἴησις· ἐκείνου δὲ πάντα τὰ ἐλαττώματα ἐξεφόρησεν ἡ ταπείνωσις. "Ορα οὖν, πῶς διάθεσις καρδίας καὶ λόγος στόματος ἐν βραχεῖ καιρῷ τοῦ μὲν, πολλῶν ἐτῶν δικαιοσύνας· τοῦ 63, πολλῶν ἐτῶν ἀδικίας ηφάνισε. Μάθωμεν οὖν καὶ ἡμεῖς ἐντεῦθεν, πῶς χρή προσεύχεσθαι, καὶ ἀπό τε τῆς οἰκτρᾶς στάσεω;, ἀπό τε τοῦ ἐλεεινοῦ σχή ματος, ἀπό τε τῶν δυσωπητικῶν λόγων κάμπτω ' αν μᾶλλον, ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον παροξύνωμεν τὸν Θεόν. *Οτι — υψωθήσεται. Ταυτα σαφῆ καὶ πρόδηλα. Προσέφερον - Θεοῦ. Περὶ τούτων ἀνέγραψε καὶ 5 Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρακοστοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ εὑρήσεις ἐκεῖ ταῦτα πάντα ήρμηνευμένα. ᾿Αμὴν — αὐτήν. Τοῦτο καὶ ὁ Μάρκος έγραψε, πρὸς τῷ τέλει τοῦ εἰκοστοῦ ὀγδόου κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος πλουσίου τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἐπηρώτησε – μητέρα σου. Εἴρηται περί τούτων ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν λύσιν πάντων, καθ᾽ ἕκαστον ῥητὸν ἐκτεθειμένην. Ο δὲ· μοι. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ὁμοίω; λε· λεπτολόγηται. 'Ο δὲ τοῦ Θεοῦ. Τὸ Πῶς, βεβαιωτικόν ἐστι, ἀντὶ τοῦ, ᾿Αληθῶς. Οἱ ῎Εχοντες δὲ, ήγουν οἱ Κατέ χοντες, οἱ Ταμιεύοντες, οὐ μὴν οἱ χρώμενοι. Χρή ματα γὰρ ονομάζονται, διὰ τὴν χρῆσιν, καὶ χρὴ πάντως χρῆσθαι τούτοις εἰς δέον, οὐ μὴν ἀποκλείειν, 30 Prov, xxvit, 2. Vers. 14. Dico ille. lloc est, et non ille. Siqui dem qui sese adeo justificaverat, a Deo condemnatus est, et qui sese adeo condemnaverat, a Des justificatus est; et illius quidem eminentias omnes, seu bona opera, evacuavit jactantia: hujus alieni omnes defectus replevit bumilitas sive propria dejectio. Vide ergo, quomodo brevi tempore cordis affectus et oris sermo, illius quidem multorum annorum injustitias corruperunt (u). Hinc itaque discamus et nos, quomodo precari oporteat, et a miserabili statione et ab habitu miseratione digno et a verbis placantibus potius flectamus, nec irritemus Deum horum contrariis. Vers. 11. Quia — extolletur. Hæc omnino maɛifesta sunt. Vers. 15. Aferebant Vers. 16. Dei. fe his scripsit et Matthæus in fine quadragesimi capitis, el ibi hæc omnia explanata invenies. Vers. 17. Amen - illud. Hoc et Marcus scripsit ad finem vicesimi octavi capitis; et ibi quære enarrationem. CAP. LXIV. De divite qui Dominum interrogavil. Vers. 18. Et interrogavit Vers. 20. Malrem tuam.De his dictum est quadragesimo primo capite Evangelii secundum Matthæum, et in illo omnium declarationem invenies ad singula verba positam. Vers. 21. At ille Vers. 22. M. Similiter et de bis ibi ad singula quæque verba dissertum est. Vers. 95. Illa autem Vers. 24. Dei. Πῶς, quam, vel quomodo; vel confirmativum est, ac si dicat, Vere, Et quod dicitur, οἱ ἔχοντες, qui habent, sumitur pro Retinent aut Recondunt ncc utuntur: cum pecuniæ χρήματα dicantur, proVaria lectiones el nola. Quod hic subjecit scholium Hentenius ex margine sui codicis, id in neutro meorum repe. ritur. (α) Corruperunt. sullieicht, mulcrant,

CAP. XVIII. 105' νην, καίτοι γέγραπται ότι Εγκωμιαζέτω σε ὁ πέλας, Atqui scriptum est: Laudet se vicinus, ct non of καὶ μὴ τὸ σὺν στόμα, ἀλλότριος, καὶ μὴ τὰ τὰ χείλη. Νηστεύω· Σαββάτου. Σάββατον ἐνταῦθα λέγει, τὴν ὅλην εβδομάδα. Αποδεκατώ -- κτώμαι. Χάριν τῶν πενήτων. Καὶ — ἐπᾶραι. Κρίνων ἑαυτὸν ἀνάξιον, οὐ μόνον tuum, alicnus et non lubia lua”. Vers. 12. Jejuno — Sabbato. Sabbatum dicit bic totam hebdomadam. Vers. 13. Decimas do gratia. possideo. Pauperum Vers. 13. Ει attollere. Non solum indignum se τῆς ἐγγὺς στάσεως, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀτενίσαι εἰς judicans, ut prope staret, verum etiam, ut in coτὸν οὐρανόν. Αλλ' — ἁμαρτωλῷ. Εξουδενωθεὶς ὑπὸ τοῦ Φαρικαίου, μᾶλλον προσκατέκρινεν ἑαυτὸν, καὶ ἔτυπτεν εἰς τὸ στῆθος αὐτοῦ, ἐμφαίνων, ὅτι πληγῶν ἐστιν άξιος lumn intenderet. Vers. 15. Sed – peccalori. Sprelus a Pharisao sese magis hinc condemnabat, et percutiebat pectus suum, ostenlens, quod plagis dignus esset. † Verberans enim pectus, crimina confitetur, et tanquam morbum medico manifestans, precatur sibi misericordiam exhiberi. Λέγω - ἐκεῖνος. Παρὸ ἐκεῖνος, ήγουν, οὐκ ἐκεῖ. μας. Ο μὲν γὰρ δικαιώσας μόνον ἑαυτὸν, κατε· δικάσθη παρὰ Θεοῦ· ὁ δὲ καταδικάσας μόνον ἑαυτὸν, ἐδικαιώθη παρὰ Θεοῦ. Καὶ τούτου μὲν πάντα τὰ προτερήματα ἐξεκένωσεν ἡ οἴησις· ἐκείνου δὲ πάντα τὰ ἐλαττώματα ἐξεφόρησεν ἡ ταπείνωσις. "Ορα οὖν, πῶς διάθεσις καρδίας καὶ λόγος στόματος ἐν βραχεῖ καιρῷ τοῦ μὲν, πολλῶν ἐτῶν δικαιοσύνας· τοῦ 63, πολλῶν ἐτῶν ἀδικίας ηφάνισε. Μάθωμεν οὖν καὶ ἡμεῖς ἐντεῦθεν, πῶς χρή προσεύχεσθαι, καὶ ἀπό τε τῆς οἰκτρᾶς στάσεω;, ἀπό τε τοῦ ἐλεεινοῦ σχή ματος, ἀπό τε τῶν δυσωπητικῶν λόγων κάμπτω ' αν μᾶλλον, ἀλλὰ μὴ τοὐναντίον παροξύνωμεν τὸν Θεόν. *Οτι — υψωθήσεται. Ταυτα σαφῆ καὶ πρόδηλα. Προσέφερον - Θεοῦ. Περὶ τούτων ἀνέγραψε καὶ 5 Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρακοστοῦ κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ εὑρήσεις ἐκεῖ ταῦτα πάντα ήρμηνευμένα. ᾿Αμὴν — αὐτήν. Τοῦτο καὶ ὁ Μάρκος έγραψε, πρὸς τῷ τέλει τοῦ εἰκοστοῦ ὀγδόου κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ΚΕΦ. Γ'. Περὶ τοῦ ἐπερωτήσαντος πλουσίου τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἐπηρώτησε – μητέρα σου. Εἴρηται περί τούτων ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον, καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν λύσιν πάντων, καθ᾽ ἕκαστον ῥητὸν ἐκτεθειμένην. Ο δὲ· μοι. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ὁμοίω; λε· λεπτολόγηται. 'Ο δὲ τοῦ Θεοῦ. Τὸ Πῶς, βεβαιωτικόν ἐστι, ἀντὶ τοῦ, ᾿Αληθῶς. Οἱ ῎Εχοντες δὲ, ήγουν οἱ Κατέ χοντες, οἱ Ταμιεύοντες, οὐ μὴν οἱ χρώμενοι. Χρή ματα γὰρ ονομάζονται, διὰ τὴν χρῆσιν, καὶ χρὴ πάντως χρῆσθαι τούτοις εἰς δέον, οὐ μὴν ἀποκλείειν, 30 Prov, xxvit, 2. Vers. 14. Dico ille. lloc est, et non ille. Siqui dem qui sese adeo justificaverat, a Deo condemnatus est, et qui sese adeo condemnaverat, a Des justificatus est; et illius quidem eminentias omnes, seu bona opera, evacuavit jactantia: hujus alieni omnes defectus replevit bumilitas sive propria dejectio. Vide ergo, quomodo brevi tempore cordis affectus et oris sermo, illius quidem multorum annorum injustitias corruperunt (u). Hinc itaque discamus et nos, quomodo precari oporteat, et a miserabili statione et ab habitu miseratione digno et a verbis placantibus potius flectamus, nec irritemus Deum horum contrariis. Vers. 11. Quia — extolletur. Hæc omnino maɛifesta sunt. Vers. 15. Aferebant Vers. 16. Dei. fe his scripsit et Matthæus in fine quadragesimi capitis, el ibi hæc omnia explanata invenies. Vers. 17. Amen - illud. Hoc et Marcus scripsit ad finem vicesimi octavi capitis; et ibi quære enarrationem. CAP. LXIV. De divite qui Dominum interrogavil. Vers. 18. Et interrogavit Vers. 20. Malrem tuam.De his dictum est quadragesimo primo capite Evangelii secundum Matthæum, et in illo omnium declarationem invenies ad singula verba positam. Vers. 21. At ille Vers. 22. M. Similiter et de bis ibi ad singula quæque verba dissertum est. Vers. 95. Illa autem Vers. 24. Dei. Πῶς, quam, vel quomodo; vel confirmativum est, ac si dicat, Vere, Et quod dicitur, οἱ ἔχοντες, qui habent, sumitur pro Retinent aut Recondunt ncc utuntur: cum pecuniæ χρήματα dicantur, proVaria lectiones el nola. Quod hic subjecit scholium Hentenius ex margine sui codicis, id in neutro meorum repe. ritur. (α) Corruperunt. sullieicht, mulcrant,

EUTHYMIJ ZIGABENI pter χρήσιν, hoc est, usum: et omnino ipsis χρήθαι, ὡς καὶ ἐν τῷ κατά Μάρκον προειρήκαμεν. 'Ανάγνω id est,uti oporteat ad id, quod opus est, non in- δὲ περὶ τούτων ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατά cindere, sicut etiam in dicto juxta Marcum ca- Ματθαῖον. pite prædiximus. Lege autem de his supra dicto quoque capite Evangelii secundum Matthrum. Vers. 25. Facilius — Vers. 27. Deum. Præterea et hæc omnia manifeste declarata sunt eodem capite. Vers. 28. Dirit — Vers. 30. AE lernam. Consequenter eodem capite de his omnibus diligenter tractatumn est, et pulchre expositum. Ευκοπώτερον Θεῷ. Ετι καὶ ταῦτα πάντα και φῶς ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ. Εἶπε αιώνιον. Ακολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφα λαίῳ καὶ περὶ τούτων πάντων ηκρίβωται, και χαριέντως ἐξήτασται. Vers. 51. Assumptis Παραλαβὼν • Vers. 33. Resurgel. Dixit hæc et Matthæus in fine quadragesimi secundi capitis. Lege ergo dicti illius enarrationem: Et cum ascenderst Jesus Hierosolyma, assumpsit duodecim discipulos suos seorsim in via, et cætera". Vers. 84. Et que dicebantur. In fine enarrationis dictornin verborum etiam de his facta est mentio, et ibi quære explanationem. CAP. LXIV. De ceco. Vers. 35. Factum est Vers. 58. mei! Filium David dixit ipsum, in honorem ejus; honoratissima siquidem erat apud Hebræos bujusmodi appellatio. Vers. 59. Ει qui. faceret. Silentium imponebant, ne molestus esset magistro. Vers. 59. Ipse mei! Multo amplius clamabat, ut vol perseverantia flecteret. ἀναστήσεται. Εἶπε ταῦτα καὶ Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρακοστοῦ δευτέρου κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν του Καὶ ἀναβαίνων ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, παρέ λαβε τους δώδεκα μαθητὰς κατ' ιδίαν ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ τὰ ἑξῆς. Vers. 40. Stans Vers. 41. Visum recipiam. In-G terrogavit euun, ne quis putaret, quod aliud accipere volenti, aliud daret. Non expetivit autem ab co fidem: fidei erat perseverans clamor. Vers. 42. Ει —Vers. 43. Deo. Fidem habebat, non quod Deus esset, sed quod se sanare posset: sequebatur vero ipsum, tanquam gratus, et ita beneficium rependens. CAP. LXV. De Zacchæo. CAP. XIX. Vers. 1. Et ingressus· Vers. 4. Videret illum. Caprificus, arbor erat in via sita. † Nam cum illé Dominum Jesum conspicere fructum in eo germinavit. Vers. 4. Quia illuc erat transiturus. †† Per eam transiturus erat Christus. Vers. 5. Ει locum. Ubi sita erat caprifcus. Vers. 5. Suspiciens illum. Oculis humanitatis; nam prius viderat eum oculis divinitatis. Vers. 5. Et manere. Cognovit enim eum ad obedientiam esse paratum, et ferventem ad fidem, 31 Matth. xx, Καὶ - - λεγόμενα. Επὶ τέλους τῆς ἐξηγήσεως των δηλωθέντων ῥητῶν ἐμνημονεύσαμεν καὶ περὶ τοῦ των, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν σαφήνειαν. Erérsto ΚΕΦ. ΣΔ'. Περὶ τοῦ τυφλοῦ. · με! Υιόν Δαυΐδ αὐτὸν εἶπεν, εἰς τι μὴν αὐτοῦ. Τιμιωτάτη γὰρ παρ' Εβραίοις ἦν ἡ τοιαύτη προσηγορία. Καὶ οἱ – σιωπήσῃ. Επιστόμιζον αὐτὸν, ἵνα μὴ ὀχλῃ τὸν διδάσκαλον. Αὐτός - με! Πολλῷ πλέον Έκραζεν, ἵνα διὰ τῆς καρτερίας ἐπικάμψῃ. Σταθεὶς ἀναβλέψω. Ηρώτησε μὲν αὐτόν, ἵνα μη νομίσῃ τις, ὅτι ἕτερον βουλομένῳ λαβεῖν, ἐπ· pov δέδωκεν. Οὐκ ἀπῄτησε δὲ αὐτὸν πίστιν, διότι πίστεως ἦν, ἡ ἐπίμονος κραυγή. Καὶ Θεῷ. Πίστιν εἶχεν, οὐχ ὅτι ἐστὶ θεὸς, ἀλλ' ὅτι δύναται ιάσασθαι αὐτόν. Ηκολούθει δὲ αὐτῷ εὐγνωμονῶν καὶ οὕτω τὴν εὐεργεσίαν ἀμειβόμενος. ΚΕΦ. ΣΕ'. Περὶ τοῦ Ζακχαίου. Καὶ εἰσελθὼν 18ῃ αὐτόν. Η συκομορφία, δένδρον ἦν, ἑστὼς ἐν τῇ ὁδῷ optaret, et ob id in caprificum ascendisset, salut³ Οτι ἐκείνης ἔμελλε διέρχεσθαι. Δι' ἐκείνης Ο έμελλεν έρχεσθαι ὁ Χριστός. Καὶ — τόπον. Ενθα ἵστατο ἡ συκομοραία. Αναβλέψας — αὐτόν. Εἶδεν αὐτὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς ἀνθρωπότητος. Προείδε γὰρ αὐτὸν τοῖς ὀφθαλ μοῖς τῆς θεότητος. Καὶ – μεῖναι. Εγνω γὰρ αὐτὸν ἔτοιμον εἰς ὑπα· χοὴν, καὶ θερμὸν εἰς πίστιν καὶ εὐμετάβλητον ἀπὸ Variæ lectiones et nota. Υἱὸν Δαυΐδ αὐτὸν εἶπεν, εἰς τιμὴν αὐτοῦ. Τι μιωτάτη γὰρ παρ' Εβραίοις ἦν ἡ τοιαύτη προσηγο ρία, καθὼς ἀνωτέρω ειρήκαμεν. Hæc ante πολλ repetit B. Δὲ πλέον Β. Scholium, quod hic ex margine sui codicis interposuit interpres, in nullo meorum reperi. Hoc scholio caret interpretatio Hentenii. Ergo versum 4 et 5, conjunctim exhibet.

EUTHYMIJ ZIGABENI pter χρήσιν, hoc est, usum: et omnino ipsis χρήθαι, ὡς καὶ ἐν τῷ κατά Μάρκον προειρήκαμεν. 'Ανάγνω id est,uti oporteat ad id, quod opus est, non in- δὲ περὶ τούτων ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατά cindere, sicut etiam in dicto juxta Marcum ca- Ματθαῖον. pite prædiximus. Lege autem de his supra dicto quoque capite Evangelii secundum Matthrum. Vers. 25. Facilius — Vers. 27. Deum. Præterea et hæc omnia manifeste declarata sunt eodem capite. Vers. 28. Dirit — Vers. 30. AE lernam. Consequenter eodem capite de his omnibus diligenter tractatumn est, et pulchre expositum. Ευκοπώτερον Θεῷ. Ετι καὶ ταῦτα πάντα και φῶς ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ. Εἶπε αιώνιον. Ακολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφα λαίῳ καὶ περὶ τούτων πάντων ηκρίβωται, και χαριέντως ἐξήτασται. Vers. 51. Assumptis Παραλαβὼν • Vers. 33. Resurgel. Dixit hæc et Matthæus in fine quadragesimi secundi capitis. Lege ergo dicti illius enarrationem: Et cum ascenderst Jesus Hierosolyma, assumpsit duodecim discipulos suos seorsim in via, et cætera". Vers. 84. Et que dicebantur. In fine enarrationis dictornin verborum etiam de his facta est mentio, et ibi quære explanationem. CAP. LXIV. De ceco. Vers. 35. Factum est Vers. 58. mei! Filium David dixit ipsum, in honorem ejus; honoratissima siquidem erat apud Hebræos bujusmodi appellatio. Vers. 59. Ει qui. faceret. Silentium imponebant, ne molestus esset magistro. Vers. 59. Ipse mei! Multo amplius clamabat, ut vol perseverantia flecteret. ἀναστήσεται. Εἶπε ταῦτα καὶ Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρακοστοῦ δευτέρου κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν του Καὶ ἀναβαίνων ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, παρέ λαβε τους δώδεκα μαθητὰς κατ' ιδίαν ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ τὰ ἑξῆς. Vers. 40. Stans Vers. 41. Visum recipiam. In-G terrogavit euun, ne quis putaret, quod aliud accipere volenti, aliud daret. Non expetivit autem ab co fidem: fidei erat perseverans clamor. Vers. 42. Ει —Vers. 43. Deo. Fidem habebat, non quod Deus esset, sed quod se sanare posset: sequebatur vero ipsum, tanquam gratus, et ita beneficium rependens. CAP. LXV. De Zacchæo. CAP. XIX. Vers. 1. Et ingressus· Vers. 4. Videret illum. Caprificus, arbor erat in via sita. † Nam cum illé Dominum Jesum conspicere fructum in eo germinavit. Vers. 4. Quia illuc erat transiturus. †† Per eam transiturus erat Christus. Vers. 5. Ει locum. Ubi sita erat caprifcus. Vers. 5. Suspiciens illum. Oculis humanitatis; nam prius viderat eum oculis divinitatis. Vers. 5. Et manere. Cognovit enim eum ad obedientiam esse paratum, et ferventem ad fidem, 31 Matth. xx, Καὶ - - λεγόμενα. Επὶ τέλους τῆς ἐξηγήσεως των δηλωθέντων ῥητῶν ἐμνημονεύσαμεν καὶ περὶ τοῦ των, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν σαφήνειαν. Erérsto ΚΕΦ. ΣΔ'. Περὶ τοῦ τυφλοῦ. · με! Υιόν Δαυΐδ αὐτὸν εἶπεν, εἰς τι μὴν αὐτοῦ. Τιμιωτάτη γὰρ παρ' Εβραίοις ἦν ἡ τοιαύτη προσηγορία. Καὶ οἱ – σιωπήσῃ. Επιστόμιζον αὐτὸν, ἵνα μὴ ὀχλῃ τὸν διδάσκαλον. Αὐτός - με! Πολλῷ πλέον Έκραζεν, ἵνα διὰ τῆς καρτερίας ἐπικάμψῃ. Σταθεὶς ἀναβλέψω. Ηρώτησε μὲν αὐτόν, ἵνα μη νομίσῃ τις, ὅτι ἕτερον βουλομένῳ λαβεῖν, ἐπ· pov δέδωκεν. Οὐκ ἀπῄτησε δὲ αὐτὸν πίστιν, διότι πίστεως ἦν, ἡ ἐπίμονος κραυγή. Καὶ Θεῷ. Πίστιν εἶχεν, οὐχ ὅτι ἐστὶ θεὸς, ἀλλ' ὅτι δύναται ιάσασθαι αὐτόν. Ηκολούθει δὲ αὐτῷ εὐγνωμονῶν καὶ οὕτω τὴν εὐεργεσίαν ἀμειβόμενος. ΚΕΦ. ΣΕ'. Περὶ τοῦ Ζακχαίου. Καὶ εἰσελθὼν 18ῃ αὐτόν. Η συκομορφία, δένδρον ἦν, ἑστὼς ἐν τῇ ὁδῷ optaret, et ob id in caprificum ascendisset, salut³ Οτι ἐκείνης ἔμελλε διέρχεσθαι. Δι' ἐκείνης Ο έμελλεν έρχεσθαι ὁ Χριστός. Καὶ — τόπον. Ενθα ἵστατο ἡ συκομοραία. Αναβλέψας — αὐτόν. Εἶδεν αὐτὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς ἀνθρωπότητος. Προείδε γὰρ αὐτὸν τοῖς ὀφθαλ μοῖς τῆς θεότητος. Καὶ – μεῖναι. Εγνω γὰρ αὐτὸν ἔτοιμον εἰς ὑπα· χοὴν, καὶ θερμὸν εἰς πίστιν καὶ εὐμετάβλητον ἀπὸ Variæ lectiones et nota. Υἱὸν Δαυΐδ αὐτὸν εἶπεν, εἰς τιμὴν αὐτοῦ. Τι μιωτάτη γὰρ παρ' Εβραίοις ἦν ἡ τοιαύτη προσηγο ρία, καθὼς ἀνωτέρω ειρήκαμεν. Hæc ante πολλ repetit B. Δὲ πλέον Β. Scholium, quod hic ex margine sui codicis interposuit interpres, in nullo meorum reperi. Hoc scholio caret interpretatio Hentenii. Ergo versum 4 et 5, conjunctim exhibet.

EUTHYMIJ ZIGABENI pter χρήσιν, hoc est, usum: et omnino ipsis χρήθαι, ὡς καὶ ἐν τῷ κατά Μάρκον προειρήκαμεν. 'Ανάγνω id est,uti oporteat ad id, quod opus est, non in- δὲ περὶ τούτων ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατά cindere, sicut etiam in dicto juxta Marcum ca- Ματθαῖον. pite prædiximus. Lege autem de his supra dicto quoque capite Evangelii secundum Matthrum. Vers. 25. Facilius — Vers. 27. Deum. Præterea et hæc omnia manifeste declarata sunt eodem capite. Vers. 28. Dirit — Vers. 30. AE lernam. Consequenter eodem capite de his omnibus diligenter tractatumn est, et pulchre expositum. Ευκοπώτερον Θεῷ. Ετι καὶ ταῦτα πάντα και φῶς ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ. Εἶπε αιώνιον. Ακολούθως ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφα λαίῳ καὶ περὶ τούτων πάντων ηκρίβωται, και χαριέντως ἐξήτασται. Vers. 51. Assumptis Παραλαβὼν • Vers. 33. Resurgel. Dixit hæc et Matthæus in fine quadragesimi secundi capitis. Lege ergo dicti illius enarrationem: Et cum ascenderst Jesus Hierosolyma, assumpsit duodecim discipulos suos seorsim in via, et cætera". Vers. 84. Et que dicebantur. In fine enarrationis dictornin verborum etiam de his facta est mentio, et ibi quære explanationem. CAP. LXIV. De ceco. Vers. 35. Factum est Vers. 58. mei! Filium David dixit ipsum, in honorem ejus; honoratissima siquidem erat apud Hebræos bujusmodi appellatio. Vers. 59. Ει qui. faceret. Silentium imponebant, ne molestus esset magistro. Vers. 59. Ipse mei! Multo amplius clamabat, ut vol perseverantia flecteret. ἀναστήσεται. Εἶπε ταῦτα καὶ Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρακοστοῦ δευτέρου κεφαλαίου αὐτοῦ, καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν του Καὶ ἀναβαίνων ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς Ἱεροσόλυμα, παρέ λαβε τους δώδεκα μαθητὰς κατ' ιδίαν ἐν τῇ ὁδῷ, καὶ τὰ ἑξῆς. Vers. 40. Stans Vers. 41. Visum recipiam. In-G terrogavit euun, ne quis putaret, quod aliud accipere volenti, aliud daret. Non expetivit autem ab co fidem: fidei erat perseverans clamor. Vers. 42. Ει —Vers. 43. Deo. Fidem habebat, non quod Deus esset, sed quod se sanare posset: sequebatur vero ipsum, tanquam gratus, et ita beneficium rependens. CAP. LXV. De Zacchæo. CAP. XIX. Vers. 1. Et ingressus· Vers. 4. Videret illum. Caprificus, arbor erat in via sita. † Nam cum illé Dominum Jesum conspicere fructum in eo germinavit. Vers. 4. Quia illuc erat transiturus. †† Per eam transiturus erat Christus. Vers. 5. Ει locum. Ubi sita erat caprifcus. Vers. 5. Suspiciens illum. Oculis humanitatis; nam prius viderat eum oculis divinitatis. Vers. 5. Et manere. Cognovit enim eum ad obedientiam esse paratum, et ferventem ad fidem, 31 Matth. xx, Καὶ - - λεγόμενα. Επὶ τέλους τῆς ἐξηγήσεως των δηλωθέντων ῥητῶν ἐμνημονεύσαμεν καὶ περὶ τοῦ των, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν σαφήνειαν. Erérsto ΚΕΦ. ΣΔ'. Περὶ τοῦ τυφλοῦ. · με! Υιόν Δαυΐδ αὐτὸν εἶπεν, εἰς τι μὴν αὐτοῦ. Τιμιωτάτη γὰρ παρ' Εβραίοις ἦν ἡ τοιαύτη προσηγορία. Καὶ οἱ – σιωπήσῃ. Επιστόμιζον αὐτὸν, ἵνα μὴ ὀχλῃ τὸν διδάσκαλον. Αὐτός - με! Πολλῷ πλέον Έκραζεν, ἵνα διὰ τῆς καρτερίας ἐπικάμψῃ. Σταθεὶς ἀναβλέψω. Ηρώτησε μὲν αὐτόν, ἵνα μη νομίσῃ τις, ὅτι ἕτερον βουλομένῳ λαβεῖν, ἐπ· pov δέδωκεν. Οὐκ ἀπῄτησε δὲ αὐτὸν πίστιν, διότι πίστεως ἦν, ἡ ἐπίμονος κραυγή. Καὶ Θεῷ. Πίστιν εἶχεν, οὐχ ὅτι ἐστὶ θεὸς, ἀλλ' ὅτι δύναται ιάσασθαι αὐτόν. Ηκολούθει δὲ αὐτῷ εὐγνωμονῶν καὶ οὕτω τὴν εὐεργεσίαν ἀμειβόμενος. ΚΕΦ. ΣΕ'. Περὶ τοῦ Ζακχαίου. Καὶ εἰσελθὼν 18ῃ αὐτόν. Η συκομορφία, δένδρον ἦν, ἑστὼς ἐν τῇ ὁδῷ optaret, et ob id in caprificum ascendisset, salut³ Οτι ἐκείνης ἔμελλε διέρχεσθαι. Δι' ἐκείνης Ο έμελλεν έρχεσθαι ὁ Χριστός. Καὶ — τόπον. Ενθα ἵστατο ἡ συκομοραία. Αναβλέψας — αὐτόν. Εἶδεν αὐτὸν τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς ἀνθρωπότητος. Προείδε γὰρ αὐτὸν τοῖς ὀφθαλ μοῖς τῆς θεότητος. Καὶ – μεῖναι. Εγνω γὰρ αὐτὸν ἔτοιμον εἰς ὑπα· χοὴν, καὶ θερμὸν εἰς πίστιν καὶ εὐμετάβλητον ἀπὸ Variæ lectiones et nota. Υἱὸν Δαυΐδ αὐτὸν εἶπεν, εἰς τιμὴν αὐτοῦ. Τι μιωτάτη γὰρ παρ' Εβραίοις ἦν ἡ τοιαύτη προσηγο ρία, καθὼς ἀνωτέρω ειρήκαμεν. Hæc ante πολλ repetit B. Δὲ πλέον Β. Scholium, quod hic ex margine sui codicis interposuit interpres, in nullo meorum reperi. Hoc scholio caret interpretatio Hentenii. Ergo versum 4 et 5, conjunctim exhibet.

CAP. XIX. κακίας εἰς ἀρετήν. Διὸ καὶ καλεῖ αὐτὸν, και facileque a vitio mutabilem esse ad virtutem: iden άπεισι κερδήσων αὐτόν. etiam vocat et accedit, ut illum lucrifaciat. Καὶ — χαίρων. Χαίρων, οὐ μόνον, ὅτι εἶδεν αὐτὸν, ὡς ἐξήτει· ἀλλ' ὅτι καὶ ἐκλήθη παρ' αὐτοῦ, καὶ ὅτι ὑπεδέξατο αὐτὸν, ὡς οὐκ ἄν ποτε προσεδόκησε Unde et statim misericors factus est pauperum Καὶ — καταλύσαι. Καταχθῆναι, μεῖναι. Αμαρτωλοὶ δὲ οἱ τελῶναι πᾶσιν ἐδόκουν, διὰ τὰς πλεονεξίας καὶ ἀδικίας αὐτῶν. Ἐμέμφοντο τοίνυν τῷ Χριστῷ, καθάπερ καὶ ἐπὶ Ματθαίῳ τῷ τελώνῃ, καὶ ἐπὶ τοιούτοις άλλοις διαφόρως· ἡγνόουν δὲ τὸν τρόπον, καθ' δν τούτοις συνανεστρέφετο. Διὸ καὶ παρεώρα τούτους αὐτὸς ἐπὶ τοιούτοις πράγμασι σκανδαλιζομένους. Χρὴ γὰρ τοῦ μικροῦ σκανδάλου καταφρονεῖν, ἔνθα μεγάλη σωτηρία τινὶ προσγίνεται, καὶ μὴ διὰ τὸ μικρὸν ἀπόλλειν τὸ μέγα. Vers. 6. Ει - gaudens. Gaudens non solum quod cum vidisset, ut optaverat, sed quod etiam ab illo vocatus esset, quods se ipsum suscepisset, quod nunquam fore speraverat. ac pietatis amator. Vers. 7. Et - diversaturus. Mansurus ac recubiturus. Publicani enim apud omnes habebantur peccatores propter suam avaritiam ac injustitiam. Indignabantur ergo Christo, quemadmodum etiam propter Matthæum publicanum, ac alios hujusmodi variis in locis. Ignorabant autem modum et causam, ob quàm Christus cum illis conversaretur: ideo etiam hos ipse despiciebat, cum propter hujusmodi res offendlerentur. Οportet enim modicum offendiculum parviducere, ubi cuipiam magna salus accedit, nec propter rem modicam magnuin perdere emolumentuın. Σταθεὶς — τετραπλοῦν. Ο ταχείας μεταβολῆς! ὁ φιλάργυρος, εὐμετάδοτος· ὁ ἀδικώτατος, δικαιότα τος. Η αὐτοδιδάκτου σωτηρίας! οὔπω γὰρ ἔμαθε τι παρὰ Χριστοῦ. Τὰ μὲν οὖν ἡμίση τῶν ὑπαρχόν των δέδωκε τοῖς πτωχοῖς εἰς εὐποιίαν· τὰ ἡμίση δὲ παρακατέσχεν, οὐχ ὥστε ἔχειν, ἀλλ' ὥστε δι' αὐ τῶν ἀποτιννύειν τετραπλάσια τῶν ἐκ συκοφαντίας πορισθέντων. Ενταῦθα γὰρ τὸ Ἐσυκοφάντησα, οὐ τὸ ματαίως, Κατηγόρησα σημαίνει, ἀλλὰ τὸ Ἐκ συ κοφαντίας καὶ ἀδικίας ἐκτησάμην. Τετραπλάσια δὲ αποδίδωσι κατὰ τὸν νόμον, τὸν τέσσαρα πρόβατα ἀντὶ ἑνὸς ἐκτίσειν κελεύοντα. Ακούσωμεν οἱ ἀδικοῦντες, καὶ ἡ αὐτὰ τὰ ἐξ ἀδικίας τοῖς ἀδικηθείσιν ἀντιστρέψωμεν, ή τοιαύτην θε ραπείαν τοῖς ἀδικήμασι προσενέγκωμεν. Vers. 8. Stans quadruplum. O velocem mutaLionem! avarus factus est liberalis; injustissimus, justissimus. Ο salutem, quam sese ipse docuerat! neque enim adhuc a Christo didicerat: dimidium bonorum dedit pauperibus in beneficium; dimidium vero retinuit, non ut possideret, sed quo per id exsolveret in quadruplum, lucra frande quæsita. Quod enim hoc in loco habetur ἐσυκοφάντησα, how significat vane aut stulte calumniatus sum, sed, Ex injustitia et calumnia acquisivi. Quadruplum autem reddit, secundum legem, quæ quatuor oves ob unam sublatam exsolvi jubebat. Audiamus, qui injuriam facinius, et vel ea quæ injuste parta sunt, affectis injuria restituamus: vel similem medelam illis, qui injuriam irrogaverunt, offeramus (♥). contigit. Domum dicit eos qui in domo erant. Hodie, inquit, salus contigit, ejecta jam perditione, quæ in ea morabatur propter avaritiam et injustitiam. Elxs Vers. 9. Dixit — εγένετο. Οικον λέγει, τοὺς ἐν τῷ οἴκῳ. Σήμερον, φησίν, ἐγένετο σωτηρία, ἀπελαθείσης ἤδη τῆς ἀπωλείας, τῆς ἐνοικούσης ἐκ πλεονεξίας καὶ ἀδικίας. Καθότι — ἐστι. Τοῦτο διὰ τοὺς γογγύζοντας, ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλύσαι· φησὶ γάρ· Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ. Καὶ γὰρ ἔδει σωθῆναι τὸν Ζακχαῖον, διότι καὶ αὐτὸς ἐκ γένους τοῦ ᾿Αβραάμ ἐστι. Δηλοῖ δὲ τὸ ἐπαγόμενον, ὅτι προηγουμένως διὰ τοὺς ᾿Αβραμιαίους ἐνηνθρώπησεν. Ήλθε — ἀπολωλός. Τὸ ἀπολωλὸς ἐκ γένους τοῦ 'Αβραάμ. Οὐκ ἀπεστάλην γάρ, φησὶν, εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου 'Αβραάμ. Ζακχαῖο; δέ εἰμι κἀγὼ μικρὸς τὴν ἡλικίαν τὴν ** Exod. xxH, 1. *³ Matth. xv, 24. Αυτόν omittit B. Vers. 9. lo quod est. Iloc propter cos dixit, qui murmurabant quod inirasset, apud peccalorem virum diversaturus. Ait ergo; Hodie salus domui huic contigit; oportebat siquidem salvun: fieri Zacchæum, quia et ipse ex genere est Abrahæ, Signifcat autem inductus hic sermo, quod propter eos potissinum humanitatem assumpserit, qui ab Abrahaın descendebant. Vers. 10. Venit quod periit. Quod periit, es gencre Abralæ. Ait enim: Non sum missus, nisi ad oves perditas domus Israel ". Ego vero et Zacchæus sum statura spiritua); Variæ lectiones et notæ. Etiam bic adjecit interpres scholium, quod mei non agnoscunt.¡ Quo sensu κατάγεσθαι est dererti et κατα- (+) Illis γώγιον, deversorium. ilanc formam codex uterque exprimit. Εκ γένους, pro οίκου. Α. offeramus. Redde, injuriis admoveamus Interpres Ιο ἀδικήματι videtur legisse αδικήσας..

CAP. XIX. κακίας εἰς ἀρετήν. Διὸ καὶ καλεῖ αὐτὸν, και facileque a vitio mutabilem esse ad virtutem: iden άπεισι κερδήσων αὐτόν. etiam vocat et accedit, ut illum lucrifaciat. Καὶ — χαίρων. Χαίρων, οὐ μόνον, ὅτι εἶδεν αὐτὸν, ὡς ἐξήτει· ἀλλ' ὅτι καὶ ἐκλήθη παρ' αὐτοῦ, καὶ ὅτι ὑπεδέξατο αὐτὸν, ὡς οὐκ ἄν ποτε προσεδόκησε Unde et statim misericors factus est pauperum Καὶ — καταλύσαι. Καταχθῆναι, μεῖναι. Αμαρτωλοὶ δὲ οἱ τελῶναι πᾶσιν ἐδόκουν, διὰ τὰς πλεονεξίας καὶ ἀδικίας αὐτῶν. Ἐμέμφοντο τοίνυν τῷ Χριστῷ, καθάπερ καὶ ἐπὶ Ματθαίῳ τῷ τελώνῃ, καὶ ἐπὶ τοιούτοις άλλοις διαφόρως· ἡγνόουν δὲ τὸν τρόπον, καθ' δν τούτοις συνανεστρέφετο. Διὸ καὶ παρεώρα τούτους αὐτὸς ἐπὶ τοιούτοις πράγμασι σκανδαλιζομένους. Χρὴ γὰρ τοῦ μικροῦ σκανδάλου καταφρονεῖν, ἔνθα μεγάλη σωτηρία τινὶ προσγίνεται, καὶ μὴ διὰ τὸ μικρὸν ἀπόλλειν τὸ μέγα. Vers. 6. Ει - gaudens. Gaudens non solum quod cum vidisset, ut optaverat, sed quod etiam ab illo vocatus esset, quods se ipsum suscepisset, quod nunquam fore speraverat. ac pietatis amator. Vers. 7. Et - diversaturus. Mansurus ac recubiturus. Publicani enim apud omnes habebantur peccatores propter suam avaritiam ac injustitiam. Indignabantur ergo Christo, quemadmodum etiam propter Matthæum publicanum, ac alios hujusmodi variis in locis. Ignorabant autem modum et causam, ob quàm Christus cum illis conversaretur: ideo etiam hos ipse despiciebat, cum propter hujusmodi res offendlerentur. Οportet enim modicum offendiculum parviducere, ubi cuipiam magna salus accedit, nec propter rem modicam magnuin perdere emolumentuın. Σταθεὶς — τετραπλοῦν. Ο ταχείας μεταβολῆς! ὁ φιλάργυρος, εὐμετάδοτος· ὁ ἀδικώτατος, δικαιότα τος. Η αὐτοδιδάκτου σωτηρίας! οὔπω γὰρ ἔμαθε τι παρὰ Χριστοῦ. Τὰ μὲν οὖν ἡμίση τῶν ὑπαρχόν των δέδωκε τοῖς πτωχοῖς εἰς εὐποιίαν· τὰ ἡμίση δὲ παρακατέσχεν, οὐχ ὥστε ἔχειν, ἀλλ' ὥστε δι' αὐ τῶν ἀποτιννύειν τετραπλάσια τῶν ἐκ συκοφαντίας πορισθέντων. Ενταῦθα γὰρ τὸ Ἐσυκοφάντησα, οὐ τὸ ματαίως, Κατηγόρησα σημαίνει, ἀλλὰ τὸ Ἐκ συ κοφαντίας καὶ ἀδικίας ἐκτησάμην. Τετραπλάσια δὲ αποδίδωσι κατὰ τὸν νόμον, τὸν τέσσαρα πρόβατα ἀντὶ ἑνὸς ἐκτίσειν κελεύοντα. Ακούσωμεν οἱ ἀδικοῦντες, καὶ ἡ αὐτὰ τὰ ἐξ ἀδικίας τοῖς ἀδικηθείσιν ἀντιστρέψωμεν, ή τοιαύτην θε ραπείαν τοῖς ἀδικήμασι προσενέγκωμεν. Vers. 8. Stans quadruplum. O velocem mutaLionem! avarus factus est liberalis; injustissimus, justissimus. Ο salutem, quam sese ipse docuerat! neque enim adhuc a Christo didicerat: dimidium bonorum dedit pauperibus in beneficium; dimidium vero retinuit, non ut possideret, sed quo per id exsolveret in quadruplum, lucra frande quæsita. Quod enim hoc in loco habetur ἐσυκοφάντησα, how significat vane aut stulte calumniatus sum, sed, Ex injustitia et calumnia acquisivi. Quadruplum autem reddit, secundum legem, quæ quatuor oves ob unam sublatam exsolvi jubebat. Audiamus, qui injuriam facinius, et vel ea quæ injuste parta sunt, affectis injuria restituamus: vel similem medelam illis, qui injuriam irrogaverunt, offeramus (♥). contigit. Domum dicit eos qui in domo erant. Hodie, inquit, salus contigit, ejecta jam perditione, quæ in ea morabatur propter avaritiam et injustitiam. Elxs Vers. 9. Dixit — εγένετο. Οικον λέγει, τοὺς ἐν τῷ οἴκῳ. Σήμερον, φησίν, ἐγένετο σωτηρία, ἀπελαθείσης ἤδη τῆς ἀπωλείας, τῆς ἐνοικούσης ἐκ πλεονεξίας καὶ ἀδικίας. Καθότι — ἐστι. Τοῦτο διὰ τοὺς γογγύζοντας, ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλύσαι· φησὶ γάρ· Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ. Καὶ γὰρ ἔδει σωθῆναι τὸν Ζακχαῖον, διότι καὶ αὐτὸς ἐκ γένους τοῦ ᾿Αβραάμ ἐστι. Δηλοῖ δὲ τὸ ἐπαγόμενον, ὅτι προηγουμένως διὰ τοὺς ᾿Αβραμιαίους ἐνηνθρώπησεν. Ήλθε — ἀπολωλός. Τὸ ἀπολωλὸς ἐκ γένους τοῦ 'Αβραάμ. Οὐκ ἀπεστάλην γάρ, φησὶν, εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου 'Αβραάμ. Ζακχαῖο; δέ εἰμι κἀγὼ μικρὸς τὴν ἡλικίαν τὴν ** Exod. xxH, 1. *³ Matth. xv, 24. Αυτόν omittit B. Vers. 9. lo quod est. Iloc propter cos dixit, qui murmurabant quod inirasset, apud peccalorem virum diversaturus. Ait ergo; Hodie salus domui huic contigit; oportebat siquidem salvun: fieri Zacchæum, quia et ipse ex genere est Abrahæ, Signifcat autem inductus hic sermo, quod propter eos potissinum humanitatem assumpserit, qui ab Abrahaın descendebant. Vers. 10. Venit quod periit. Quod periit, es gencre Abralæ. Ait enim: Non sum missus, nisi ad oves perditas domus Israel ". Ego vero et Zacchæus sum statura spiritua); Variæ lectiones et notæ. Etiam bic adjecit interpres scholium, quod mei non agnoscunt.¡ Quo sensu κατάγεσθαι est dererti et κατα- (+) Illis γώγιον, deversorium. ilanc formam codex uterque exprimit. Εκ γένους, pro οίκου. Α. offeramus. Redde, injuriis admoveamus Interpres Ιο ἀδικήματι videtur legisse αδικήσας..

CAP. XIX. κακίας εἰς ἀρετήν. Διὸ καὶ καλεῖ αὐτὸν, και facileque a vitio mutabilem esse ad virtutem: iden άπεισι κερδήσων αὐτόν. etiam vocat et accedit, ut illum lucrifaciat. Καὶ — χαίρων. Χαίρων, οὐ μόνον, ὅτι εἶδεν αὐτὸν, ὡς ἐξήτει· ἀλλ' ὅτι καὶ ἐκλήθη παρ' αὐτοῦ, καὶ ὅτι ὑπεδέξατο αὐτὸν, ὡς οὐκ ἄν ποτε προσεδόκησε Unde et statim misericors factus est pauperum Καὶ — καταλύσαι. Καταχθῆναι, μεῖναι. Αμαρτωλοὶ δὲ οἱ τελῶναι πᾶσιν ἐδόκουν, διὰ τὰς πλεονεξίας καὶ ἀδικίας αὐτῶν. Ἐμέμφοντο τοίνυν τῷ Χριστῷ, καθάπερ καὶ ἐπὶ Ματθαίῳ τῷ τελώνῃ, καὶ ἐπὶ τοιούτοις άλλοις διαφόρως· ἡγνόουν δὲ τὸν τρόπον, καθ' δν τούτοις συνανεστρέφετο. Διὸ καὶ παρεώρα τούτους αὐτὸς ἐπὶ τοιούτοις πράγμασι σκανδαλιζομένους. Χρὴ γὰρ τοῦ μικροῦ σκανδάλου καταφρονεῖν, ἔνθα μεγάλη σωτηρία τινὶ προσγίνεται, καὶ μὴ διὰ τὸ μικρὸν ἀπόλλειν τὸ μέγα. Vers. 6. Ει - gaudens. Gaudens non solum quod cum vidisset, ut optaverat, sed quod etiam ab illo vocatus esset, quods se ipsum suscepisset, quod nunquam fore speraverat. ac pietatis amator. Vers. 7. Et - diversaturus. Mansurus ac recubiturus. Publicani enim apud omnes habebantur peccatores propter suam avaritiam ac injustitiam. Indignabantur ergo Christo, quemadmodum etiam propter Matthæum publicanum, ac alios hujusmodi variis in locis. Ignorabant autem modum et causam, ob quàm Christus cum illis conversaretur: ideo etiam hos ipse despiciebat, cum propter hujusmodi res offendlerentur. Οportet enim modicum offendiculum parviducere, ubi cuipiam magna salus accedit, nec propter rem modicam magnuin perdere emolumentuın. Σταθεὶς — τετραπλοῦν. Ο ταχείας μεταβολῆς! ὁ φιλάργυρος, εὐμετάδοτος· ὁ ἀδικώτατος, δικαιότα τος. Η αὐτοδιδάκτου σωτηρίας! οὔπω γὰρ ἔμαθε τι παρὰ Χριστοῦ. Τὰ μὲν οὖν ἡμίση τῶν ὑπαρχόν των δέδωκε τοῖς πτωχοῖς εἰς εὐποιίαν· τὰ ἡμίση δὲ παρακατέσχεν, οὐχ ὥστε ἔχειν, ἀλλ' ὥστε δι' αὐ τῶν ἀποτιννύειν τετραπλάσια τῶν ἐκ συκοφαντίας πορισθέντων. Ενταῦθα γὰρ τὸ Ἐσυκοφάντησα, οὐ τὸ ματαίως, Κατηγόρησα σημαίνει, ἀλλὰ τὸ Ἐκ συ κοφαντίας καὶ ἀδικίας ἐκτησάμην. Τετραπλάσια δὲ αποδίδωσι κατὰ τὸν νόμον, τὸν τέσσαρα πρόβατα ἀντὶ ἑνὸς ἐκτίσειν κελεύοντα. Ακούσωμεν οἱ ἀδικοῦντες, καὶ ἡ αὐτὰ τὰ ἐξ ἀδικίας τοῖς ἀδικηθείσιν ἀντιστρέψωμεν, ή τοιαύτην θε ραπείαν τοῖς ἀδικήμασι προσενέγκωμεν. Vers. 8. Stans quadruplum. O velocem mutaLionem! avarus factus est liberalis; injustissimus, justissimus. Ο salutem, quam sese ipse docuerat! neque enim adhuc a Christo didicerat: dimidium bonorum dedit pauperibus in beneficium; dimidium vero retinuit, non ut possideret, sed quo per id exsolveret in quadruplum, lucra frande quæsita. Quod enim hoc in loco habetur ἐσυκοφάντησα, how significat vane aut stulte calumniatus sum, sed, Ex injustitia et calumnia acquisivi. Quadruplum autem reddit, secundum legem, quæ quatuor oves ob unam sublatam exsolvi jubebat. Audiamus, qui injuriam facinius, et vel ea quæ injuste parta sunt, affectis injuria restituamus: vel similem medelam illis, qui injuriam irrogaverunt, offeramus (♥). contigit. Domum dicit eos qui in domo erant. Hodie, inquit, salus contigit, ejecta jam perditione, quæ in ea morabatur propter avaritiam et injustitiam. Elxs Vers. 9. Dixit — εγένετο. Οικον λέγει, τοὺς ἐν τῷ οἴκῳ. Σήμερον, φησίν, ἐγένετο σωτηρία, ἀπελαθείσης ἤδη τῆς ἀπωλείας, τῆς ἐνοικούσης ἐκ πλεονεξίας καὶ ἀδικίας. Καθότι — ἐστι. Τοῦτο διὰ τοὺς γογγύζοντας, ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλύσαι· φησὶ γάρ· Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ. Καὶ γὰρ ἔδει σωθῆναι τὸν Ζακχαῖον, διότι καὶ αὐτὸς ἐκ γένους τοῦ ᾿Αβραάμ ἐστι. Δηλοῖ δὲ τὸ ἐπαγόμενον, ὅτι προηγουμένως διὰ τοὺς ᾿Αβραμιαίους ἐνηνθρώπησεν. Ήλθε — ἀπολωλός. Τὸ ἀπολωλὸς ἐκ γένους τοῦ 'Αβραάμ. Οὐκ ἀπεστάλην γάρ, φησὶν, εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου 'Αβραάμ. Ζακχαῖο; δέ εἰμι κἀγὼ μικρὸς τὴν ἡλικίαν τὴν ** Exod. xxH, 1. *³ Matth. xv, 24. Αυτόν omittit B. Vers. 9. lo quod est. Iloc propter cos dixit, qui murmurabant quod inirasset, apud peccalorem virum diversaturus. Ait ergo; Hodie salus domui huic contigit; oportebat siquidem salvun: fieri Zacchæum, quia et ipse ex genere est Abrahæ, Signifcat autem inductus hic sermo, quod propter eos potissinum humanitatem assumpserit, qui ab Abrahaın descendebant. Vers. 10. Venit quod periit. Quod periit, es gencre Abralæ. Ait enim: Non sum missus, nisi ad oves perditas domus Israel ". Ego vero et Zacchæus sum statura spiritua); Variæ lectiones et notæ. Etiam bic adjecit interpres scholium, quod mei non agnoscunt.¡ Quo sensu κατάγεσθαι est dererti et κατα- (+) Illis γώγιον, deversorium. ilanc formam codex uterque exprimit. Εκ γένους, pro οίκου. Α. offeramus. Redde, injuriis admoveamus Interpres Ιο ἀδικήματι videtur legisse αδικήσας..

EUTHYMI ZIGABEN! pusillus, adhuc enim humi circa terrena trabor; πνευματικήν· ὅτι γάρ χαμαὶ περὶ τὰ γεηρά σύρομαι, cupio autem Christum intueri manifeste, et sicut expedit: verum ita ipsum intueri non possuin, nisi ea quæ mibi ad hoc impedimento sunt, fugiam, et ascendam in arborem, id est, supra terrena elever `attollarque ad cœlestia. Tunc enim et ipse me ingenue aspiciet, vocabitque ad se et mansionem apud me faciet; talis siquidem efficitur domus Dei. Vers. 11. Hacillis audientibus· manifestandum. Audientes quidam ex Judæis eum frequenter dicentem, quod instaret regnum Dei, suspicabantur quod propterea nunc ascenderet Jerusalem, ut regnaret in ea; quod ipse sciens, per parabolan corrigit erroneam illorum opinionem, ostendens regnum suum non esse ex hoc mundo, sed cæleste ac æternum. CAP. LXVI. De homine, qui profecius est, ut acciperet sibi regnum. Vers. 12. Dixit - longinquam. Se ipsum significat, hominem quidem, ut qui humanitatem assumpsit: præclarum vero genere, utpote Filium Dei. Profectus est autem in regionem longinquam, post resurrectionem ex mortuis ascendens ab eis in cœlum: siquidem tanquam jam facta dicit ea quæ futura sunt. καὶ ζητῶ μὲν ἰδεῖν τὸν Χριστὸν ἐμφανῶς καὶ ὡς προσῆκεν, οὐ δύναμα: δὲ τοῦτον οὕτως ἰδεῖν, εἰ μὴ ἐκδράμω τῶν ἐμποδιζόντων μοι πρὸς τοῦτο, καὶ ἀναδῶ ἐπὶ δένδρον, τουτέστιν, ὑπεραρθῶ τῶν γηίνων, καὶ μετεωρισθῶ πρὸς τὰ ἐπουράνια Τότε γάρ καὶ αὐτὸς θεάσεται με γνησίως, καὶ καλέσει προς ἑαυτὸν, καὶ μονὴν παρ' ἐμοὶ ποιήσει. Οἶκος γὰρ Θεοῦ ὁ τοιοῦτος γίνεται. Ακουόντων δὲ αὐτῶν ταῦτα ἀναφαίνεσθαι Ακούοντές τινες τῶν Ἰουδαίων πολλάκις αὐτοῦ λέγοντος, ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὑπέλαβον, ὅτι διὰ τοῦτο ἄνεισι νῦν εἰ; Ἱερουσαλής, ἵνα βασι λεύσῃ ἐν αὐτῇ, ὅπερ γνούς αὐτὸς διὰ παραβολής διο θοῦται τὴν ἐσφαλμένην ὑπόληψιν αὐτῶν, ἐμφαίνων, ὅτι ἡ βασιλεία αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλ' οὐράνιος καὶ ἀΐδιος. ΚΕΦ. ΞϚ'. Περὶ τοῦ πορευθέντος λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν Εἶπεν – μακράν. Ἑαυτὸν ὑποδηλοί, ἄνθρωπον μὲν, ὡς ἐνανθρωπήσαντα· εὐγενῆ δὲ, ὡς Υἱὸν τοῦ Θεοῦ· ἐπορεύθη δὲ εἰς χώραν μακράν, μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν αὐτοῦ ἀνελθὼν εἰς τὸν οὐρανόν. Ως γὰρ ἤδη γεγενημένα λέγει τὰ μέλλοντα + Nam regio loginqua alia, prater terram, est caelum. Vers. 12. Ut acciperet sibi regnum. Quod ut hono accepit, de quo dixit David: Dominus regnavit» El rursus: Dixit Dominus Domine meo: Sede a dextris meis, donec posuero inimicos tuos scabellum pedum luorum 3. Vers. 12. Ac reverteretur. In secundo adventu suo. CAP. LXVII. De his, qui decem minas acceperunt. Vers. 13. Vocalis — minas. Numerus in hoc loco denarius, multitudinis duntaxat manifestativus est, tam de servis quam de minis. Mina autem, genus erat argentei nummi. Servos ergo dicit omnes fidelium præceplures: minas vero, spiritualia dona. Vers. 13. Εt veniam. Negotiemini per dona salutem hominum. Vers. 14. Cives aulem Λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν. Ην ἔλαβεν, ὡς ἄνθρω πος, περὶ ἧς εἴρηκε Δαυΐδ· ὁ Κύριος ἐβασίλευσε. Καὶ αὖθις· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. Καὶ ὑποστρέψαι. Κατ' ην δευτέραν παρουσίαν αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΕΖ'. Περὶ τῶν λαβόντων τὰς δέκα μνάς. Καλέσας - - μνᾶς. Ὁ δέκα ἀριθμὸς ἐνταῦθα πλή θους μόνον ἐμφαντικός ἐστιν, ἐπί τε τῶν δούλων, ἐπί τε τῶν μνῶν· ἡ μνὰ δὲ ἦν εἶδος ἀργυρίου. Δού λους μὲν οὖν λέγει, πάντας τους διδασκάλους τῶν πιστῶν· μνᾶς δὲ, τὰ πνευματικά χαρίσματα. Καὶ · ἔρχομαι. Πραγματεύσασθε διὰ τῶν χαρισμάτων τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Οἱ δὲ πολῖται eum. Cognati ejus Jud.ei. Ἰουδαῖοι. Vers. 14. Ει — nos. Nais et prius dixerunt ad Pilatum: Non habemu. regem nisi Cæsarem " ; et postmodum orabant ad Deum et Patrem, ut exstingueretur etiam ejus mentoria. Vers. 15. Ει contigit regno. De secundo adventu est hic sermo, quando revertetur cum pote1. ss Psal. cix, 1, 2. • Psal. scil, 'N¿ xal, ordine inverso B. Ουράνια Β. αὐτόν. Οἱ συγγενεῖς αὐτοῦ Καὶ ἡμᾶς. Καὶ πρότερον γὰρ πρὸς τὸν Πιλά τον ἔλεγον· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα, εἰ μὴ Καίσαρα καὶ ὕστερον ηύχοντο πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, σβεσθῆναι αὐτοῦ καὶ τὴν μνήμην. Καὶ ἐγένετο – βασιλείαν. Περὶ τῆς δευτέρα; παρουσίας ὁ λόγος, ὅτε ἐπανελεύσεται μετὰ δυνάμεω; ** Joan. xix, 15. Variæ lectiones et notæ. Nec proximum scholium codices Mosquenses habent. Κα! abes. A. Caterum ignoro, ad qucill Deum Litterrarum sacrarum hic respiciat. Hen.enius suæ interpretationi ascripserat Jeremiæ 11. In Actibus apostolicis quidem aliquoties legitur, principes Judæorum delere voluisse memoriam nominis Christi, sed nullibi addium est, εύχεθαι προς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα.

EUTHYMI ZIGABEN! pusillus, adhuc enim humi circa terrena trabor; πνευματικήν· ὅτι γάρ χαμαὶ περὶ τὰ γεηρά σύρομαι, cupio autem Christum intueri manifeste, et sicut expedit: verum ita ipsum intueri non possuin, nisi ea quæ mibi ad hoc impedimento sunt, fugiam, et ascendam in arborem, id est, supra terrena elever `attollarque ad cœlestia. Tunc enim et ipse me ingenue aspiciet, vocabitque ad se et mansionem apud me faciet; talis siquidem efficitur domus Dei. Vers. 11. Hacillis audientibus· manifestandum. Audientes quidam ex Judæis eum frequenter dicentem, quod instaret regnum Dei, suspicabantur quod propterea nunc ascenderet Jerusalem, ut regnaret in ea; quod ipse sciens, per parabolan corrigit erroneam illorum opinionem, ostendens regnum suum non esse ex hoc mundo, sed cæleste ac æternum. CAP. LXVI. De homine, qui profecius est, ut acciperet sibi regnum. Vers. 12. Dixit - longinquam. Se ipsum significat, hominem quidem, ut qui humanitatem assumpsit: præclarum vero genere, utpote Filium Dei. Profectus est autem in regionem longinquam, post resurrectionem ex mortuis ascendens ab eis in cœlum: siquidem tanquam jam facta dicit ea quæ futura sunt. καὶ ζητῶ μὲν ἰδεῖν τὸν Χριστὸν ἐμφανῶς καὶ ὡς προσῆκεν, οὐ δύναμα: δὲ τοῦτον οὕτως ἰδεῖν, εἰ μὴ ἐκδράμω τῶν ἐμποδιζόντων μοι πρὸς τοῦτο, καὶ ἀναδῶ ἐπὶ δένδρον, τουτέστιν, ὑπεραρθῶ τῶν γηίνων, καὶ μετεωρισθῶ πρὸς τὰ ἐπουράνια Τότε γάρ καὶ αὐτὸς θεάσεται με γνησίως, καὶ καλέσει προς ἑαυτὸν, καὶ μονὴν παρ' ἐμοὶ ποιήσει. Οἶκος γὰρ Θεοῦ ὁ τοιοῦτος γίνεται. Ακουόντων δὲ αὐτῶν ταῦτα ἀναφαίνεσθαι Ακούοντές τινες τῶν Ἰουδαίων πολλάκις αὐτοῦ λέγοντος, ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὑπέλαβον, ὅτι διὰ τοῦτο ἄνεισι νῦν εἰ; Ἱερουσαλής, ἵνα βασι λεύσῃ ἐν αὐτῇ, ὅπερ γνούς αὐτὸς διὰ παραβολής διο θοῦται τὴν ἐσφαλμένην ὑπόληψιν αὐτῶν, ἐμφαίνων, ὅτι ἡ βασιλεία αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλ' οὐράνιος καὶ ἀΐδιος. ΚΕΦ. ΞϚ'. Περὶ τοῦ πορευθέντος λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν Εἶπεν – μακράν. Ἑαυτὸν ὑποδηλοί, ἄνθρωπον μὲν, ὡς ἐνανθρωπήσαντα· εὐγενῆ δὲ, ὡς Υἱὸν τοῦ Θεοῦ· ἐπορεύθη δὲ εἰς χώραν μακράν, μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν αὐτοῦ ἀνελθὼν εἰς τὸν οὐρανόν. Ως γὰρ ἤδη γεγενημένα λέγει τὰ μέλλοντα + Nam regio loginqua alia, prater terram, est caelum. Vers. 12. Ut acciperet sibi regnum. Quod ut hono accepit, de quo dixit David: Dominus regnavit» El rursus: Dixit Dominus Domine meo: Sede a dextris meis, donec posuero inimicos tuos scabellum pedum luorum 3. Vers. 12. Ac reverteretur. In secundo adventu suo. CAP. LXVII. De his, qui decem minas acceperunt. Vers. 13. Vocalis — minas. Numerus in hoc loco denarius, multitudinis duntaxat manifestativus est, tam de servis quam de minis. Mina autem, genus erat argentei nummi. Servos ergo dicit omnes fidelium præceplures: minas vero, spiritualia dona. Vers. 13. Εt veniam. Negotiemini per dona salutem hominum. Vers. 14. Cives aulem Λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν. Ην ἔλαβεν, ὡς ἄνθρω πος, περὶ ἧς εἴρηκε Δαυΐδ· ὁ Κύριος ἐβασίλευσε. Καὶ αὖθις· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. Καὶ ὑποστρέψαι. Κατ' ην δευτέραν παρουσίαν αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΕΖ'. Περὶ τῶν λαβόντων τὰς δέκα μνάς. Καλέσας - - μνᾶς. Ὁ δέκα ἀριθμὸς ἐνταῦθα πλή θους μόνον ἐμφαντικός ἐστιν, ἐπί τε τῶν δούλων, ἐπί τε τῶν μνῶν· ἡ μνὰ δὲ ἦν εἶδος ἀργυρίου. Δού λους μὲν οὖν λέγει, πάντας τους διδασκάλους τῶν πιστῶν· μνᾶς δὲ, τὰ πνευματικά χαρίσματα. Καὶ · ἔρχομαι. Πραγματεύσασθε διὰ τῶν χαρισμάτων τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Οἱ δὲ πολῖται eum. Cognati ejus Jud.ei. Ἰουδαῖοι. Vers. 14. Ει — nos. Nais et prius dixerunt ad Pilatum: Non habemu. regem nisi Cæsarem " ; et postmodum orabant ad Deum et Patrem, ut exstingueretur etiam ejus mentoria. Vers. 15. Ει contigit regno. De secundo adventu est hic sermo, quando revertetur cum pote1. ss Psal. cix, 1, 2. • Psal. scil, 'N¿ xal, ordine inverso B. Ουράνια Β. αὐτόν. Οἱ συγγενεῖς αὐτοῦ Καὶ ἡμᾶς. Καὶ πρότερον γὰρ πρὸς τὸν Πιλά τον ἔλεγον· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα, εἰ μὴ Καίσαρα καὶ ὕστερον ηύχοντο πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, σβεσθῆναι αὐτοῦ καὶ τὴν μνήμην. Καὶ ἐγένετο – βασιλείαν. Περὶ τῆς δευτέρα; παρουσίας ὁ λόγος, ὅτε ἐπανελεύσεται μετὰ δυνάμεω; ** Joan. xix, 15. Variæ lectiones et notæ. Nec proximum scholium codices Mosquenses habent. Κα! abes. A. Caterum ignoro, ad qucill Deum Litterrarum sacrarum hic respiciat. Hen.enius suæ interpretationi ascripserat Jeremiæ 11. In Actibus apostolicis quidem aliquoties legitur, principes Judæorum delere voluisse memoriam nominis Christi, sed nullibi addium est, εύχεθαι προς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα.

EUTHYMI ZIGABEN! pusillus, adhuc enim humi circa terrena trabor; πνευματικήν· ὅτι γάρ χαμαὶ περὶ τὰ γεηρά σύρομαι, cupio autem Christum intueri manifeste, et sicut expedit: verum ita ipsum intueri non possuin, nisi ea quæ mibi ad hoc impedimento sunt, fugiam, et ascendam in arborem, id est, supra terrena elever `attollarque ad cœlestia. Tunc enim et ipse me ingenue aspiciet, vocabitque ad se et mansionem apud me faciet; talis siquidem efficitur domus Dei. Vers. 11. Hacillis audientibus· manifestandum. Audientes quidam ex Judæis eum frequenter dicentem, quod instaret regnum Dei, suspicabantur quod propterea nunc ascenderet Jerusalem, ut regnaret in ea; quod ipse sciens, per parabolan corrigit erroneam illorum opinionem, ostendens regnum suum non esse ex hoc mundo, sed cæleste ac æternum. CAP. LXVI. De homine, qui profecius est, ut acciperet sibi regnum. Vers. 12. Dixit - longinquam. Se ipsum significat, hominem quidem, ut qui humanitatem assumpsit: præclarum vero genere, utpote Filium Dei. Profectus est autem in regionem longinquam, post resurrectionem ex mortuis ascendens ab eis in cœlum: siquidem tanquam jam facta dicit ea quæ futura sunt. καὶ ζητῶ μὲν ἰδεῖν τὸν Χριστὸν ἐμφανῶς καὶ ὡς προσῆκεν, οὐ δύναμα: δὲ τοῦτον οὕτως ἰδεῖν, εἰ μὴ ἐκδράμω τῶν ἐμποδιζόντων μοι πρὸς τοῦτο, καὶ ἀναδῶ ἐπὶ δένδρον, τουτέστιν, ὑπεραρθῶ τῶν γηίνων, καὶ μετεωρισθῶ πρὸς τὰ ἐπουράνια Τότε γάρ καὶ αὐτὸς θεάσεται με γνησίως, καὶ καλέσει προς ἑαυτὸν, καὶ μονὴν παρ' ἐμοὶ ποιήσει. Οἶκος γὰρ Θεοῦ ὁ τοιοῦτος γίνεται. Ακουόντων δὲ αὐτῶν ταῦτα ἀναφαίνεσθαι Ακούοντές τινες τῶν Ἰουδαίων πολλάκις αὐτοῦ λέγοντος, ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὑπέλαβον, ὅτι διὰ τοῦτο ἄνεισι νῦν εἰ; Ἱερουσαλής, ἵνα βασι λεύσῃ ἐν αὐτῇ, ὅπερ γνούς αὐτὸς διὰ παραβολής διο θοῦται τὴν ἐσφαλμένην ὑπόληψιν αὐτῶν, ἐμφαίνων, ὅτι ἡ βασιλεία αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλ' οὐράνιος καὶ ἀΐδιος. ΚΕΦ. ΞϚ'. Περὶ τοῦ πορευθέντος λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν Εἶπεν – μακράν. Ἑαυτὸν ὑποδηλοί, ἄνθρωπον μὲν, ὡς ἐνανθρωπήσαντα· εὐγενῆ δὲ, ὡς Υἱὸν τοῦ Θεοῦ· ἐπορεύθη δὲ εἰς χώραν μακράν, μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν αὐτοῦ ἀνελθὼν εἰς τὸν οὐρανόν. Ως γὰρ ἤδη γεγενημένα λέγει τὰ μέλλοντα + Nam regio loginqua alia, prater terram, est caelum. Vers. 12. Ut acciperet sibi regnum. Quod ut hono accepit, de quo dixit David: Dominus regnavit» El rursus: Dixit Dominus Domine meo: Sede a dextris meis, donec posuero inimicos tuos scabellum pedum luorum 3. Vers. 12. Ac reverteretur. In secundo adventu suo. CAP. LXVII. De his, qui decem minas acceperunt. Vers. 13. Vocalis — minas. Numerus in hoc loco denarius, multitudinis duntaxat manifestativus est, tam de servis quam de minis. Mina autem, genus erat argentei nummi. Servos ergo dicit omnes fidelium præceplures: minas vero, spiritualia dona. Vers. 13. Εt veniam. Negotiemini per dona salutem hominum. Vers. 14. Cives aulem Λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν. Ην ἔλαβεν, ὡς ἄνθρω πος, περὶ ἧς εἴρηκε Δαυΐδ· ὁ Κύριος ἐβασίλευσε. Καὶ αὖθις· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. Καὶ ὑποστρέψαι. Κατ' ην δευτέραν παρουσίαν αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΕΖ'. Περὶ τῶν λαβόντων τὰς δέκα μνάς. Καλέσας - - μνᾶς. Ὁ δέκα ἀριθμὸς ἐνταῦθα πλή θους μόνον ἐμφαντικός ἐστιν, ἐπί τε τῶν δούλων, ἐπί τε τῶν μνῶν· ἡ μνὰ δὲ ἦν εἶδος ἀργυρίου. Δού λους μὲν οὖν λέγει, πάντας τους διδασκάλους τῶν πιστῶν· μνᾶς δὲ, τὰ πνευματικά χαρίσματα. Καὶ · ἔρχομαι. Πραγματεύσασθε διὰ τῶν χαρισμάτων τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Οἱ δὲ πολῖται eum. Cognati ejus Jud.ei. Ἰουδαῖοι. Vers. 14. Ει — nos. Nais et prius dixerunt ad Pilatum: Non habemu. regem nisi Cæsarem " ; et postmodum orabant ad Deum et Patrem, ut exstingueretur etiam ejus mentoria. Vers. 15. Ει contigit regno. De secundo adventu est hic sermo, quando revertetur cum pote1. ss Psal. cix, 1, 2. • Psal. scil, 'N¿ xal, ordine inverso B. Ουράνια Β. αὐτόν. Οἱ συγγενεῖς αὐτοῦ Καὶ ἡμᾶς. Καὶ πρότερον γὰρ πρὸς τὸν Πιλά τον ἔλεγον· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα, εἰ μὴ Καίσαρα καὶ ὕστερον ηύχοντο πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, σβεσθῆναι αὐτοῦ καὶ τὴν μνήμην. Καὶ ἐγένετο – βασιλείαν. Περὶ τῆς δευτέρα; παρουσίας ὁ λόγος, ὅτε ἐπανελεύσεται μετὰ δυνάμεω; ** Joan. xix, 15. Variæ lectiones et notæ. Nec proximum scholium codices Mosquenses habent. Κα! abes. A. Caterum ignoro, ad qucill Deum Litterrarum sacrarum hic respiciat. Hen.enius suæ interpretationi ascripserat Jeremiæ 11. In Actibus apostolicis quidem aliquoties legitur, principes Judæorum delere voluisse memoriam nominis Christi, sed nullibi addium est, εύχεθαι προς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα.

EUTHYMI ZIGABEN! pusillus, adhuc enim humi circa terrena trabor; πνευματικήν· ὅτι γάρ χαμαὶ περὶ τὰ γεηρά σύρομαι, cupio autem Christum intueri manifeste, et sicut expedit: verum ita ipsum intueri non possuin, nisi ea quæ mibi ad hoc impedimento sunt, fugiam, et ascendam in arborem, id est, supra terrena elever `attollarque ad cœlestia. Tunc enim et ipse me ingenue aspiciet, vocabitque ad se et mansionem apud me faciet; talis siquidem efficitur domus Dei. Vers. 11. Hacillis audientibus· manifestandum. Audientes quidam ex Judæis eum frequenter dicentem, quod instaret regnum Dei, suspicabantur quod propterea nunc ascenderet Jerusalem, ut regnaret in ea; quod ipse sciens, per parabolan corrigit erroneam illorum opinionem, ostendens regnum suum non esse ex hoc mundo, sed cæleste ac æternum. CAP. LXVI. De homine, qui profecius est, ut acciperet sibi regnum. Vers. 12. Dixit - longinquam. Se ipsum significat, hominem quidem, ut qui humanitatem assumpsit: præclarum vero genere, utpote Filium Dei. Profectus est autem in regionem longinquam, post resurrectionem ex mortuis ascendens ab eis in cœlum: siquidem tanquam jam facta dicit ea quæ futura sunt. καὶ ζητῶ μὲν ἰδεῖν τὸν Χριστὸν ἐμφανῶς καὶ ὡς προσῆκεν, οὐ δύναμα: δὲ τοῦτον οὕτως ἰδεῖν, εἰ μὴ ἐκδράμω τῶν ἐμποδιζόντων μοι πρὸς τοῦτο, καὶ ἀναδῶ ἐπὶ δένδρον, τουτέστιν, ὑπεραρθῶ τῶν γηίνων, καὶ μετεωρισθῶ πρὸς τὰ ἐπουράνια Τότε γάρ καὶ αὐτὸς θεάσεται με γνησίως, καὶ καλέσει προς ἑαυτὸν, καὶ μονὴν παρ' ἐμοὶ ποιήσει. Οἶκος γὰρ Θεοῦ ὁ τοιοῦτος γίνεται. Ακουόντων δὲ αὐτῶν ταῦτα ἀναφαίνεσθαι Ακούοντές τινες τῶν Ἰουδαίων πολλάκις αὐτοῦ λέγοντος, ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὑπέλαβον, ὅτι διὰ τοῦτο ἄνεισι νῦν εἰ; Ἱερουσαλής, ἵνα βασι λεύσῃ ἐν αὐτῇ, ὅπερ γνούς αὐτὸς διὰ παραβολής διο θοῦται τὴν ἐσφαλμένην ὑπόληψιν αὐτῶν, ἐμφαίνων, ὅτι ἡ βασιλεία αὐτοῦ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου, ἀλλ' οὐράνιος καὶ ἀΐδιος. ΚΕΦ. ΞϚ'. Περὶ τοῦ πορευθέντος λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν Εἶπεν – μακράν. Ἑαυτὸν ὑποδηλοί, ἄνθρωπον μὲν, ὡς ἐνανθρωπήσαντα· εὐγενῆ δὲ, ὡς Υἱὸν τοῦ Θεοῦ· ἐπορεύθη δὲ εἰς χώραν μακράν, μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασιν αὐτοῦ ἀνελθὼν εἰς τὸν οὐρανόν. Ως γὰρ ἤδη γεγενημένα λέγει τὰ μέλλοντα + Nam regio loginqua alia, prater terram, est caelum. Vers. 12. Ut acciperet sibi regnum. Quod ut hono accepit, de quo dixit David: Dominus regnavit» El rursus: Dixit Dominus Domine meo: Sede a dextris meis, donec posuero inimicos tuos scabellum pedum luorum 3. Vers. 12. Ac reverteretur. In secundo adventu suo. CAP. LXVII. De his, qui decem minas acceperunt. Vers. 13. Vocalis — minas. Numerus in hoc loco denarius, multitudinis duntaxat manifestativus est, tam de servis quam de minis. Mina autem, genus erat argentei nummi. Servos ergo dicit omnes fidelium præceplures: minas vero, spiritualia dona. Vers. 13. Εt veniam. Negotiemini per dona salutem hominum. Vers. 14. Cives aulem Λαβεῖν ἑαυτῷ βασιλείαν. Ην ἔλαβεν, ὡς ἄνθρω πος, περὶ ἧς εἴρηκε Δαυΐδ· ὁ Κύριος ἐβασίλευσε. Καὶ αὖθις· Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ Κυρίῳ μου· Κάθου ἐκ δεξιῶν μου, ἕως ἂν θῶ τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου. Καὶ ὑποστρέψαι. Κατ' ην δευτέραν παρουσίαν αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΕΖ'. Περὶ τῶν λαβόντων τὰς δέκα μνάς. Καλέσας - - μνᾶς. Ὁ δέκα ἀριθμὸς ἐνταῦθα πλή θους μόνον ἐμφαντικός ἐστιν, ἐπί τε τῶν δούλων, ἐπί τε τῶν μνῶν· ἡ μνὰ δὲ ἦν εἶδος ἀργυρίου. Δού λους μὲν οὖν λέγει, πάντας τους διδασκάλους τῶν πιστῶν· μνᾶς δὲ, τὰ πνευματικά χαρίσματα. Καὶ · ἔρχομαι. Πραγματεύσασθε διὰ τῶν χαρισμάτων τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Οἱ δὲ πολῖται eum. Cognati ejus Jud.ei. Ἰουδαῖοι. Vers. 14. Ει — nos. Nais et prius dixerunt ad Pilatum: Non habemu. regem nisi Cæsarem " ; et postmodum orabant ad Deum et Patrem, ut exstingueretur etiam ejus mentoria. Vers. 15. Ει contigit regno. De secundo adventu est hic sermo, quando revertetur cum pote1. ss Psal. cix, 1, 2. • Psal. scil, 'N¿ xal, ordine inverso B. Ουράνια Β. αὐτόν. Οἱ συγγενεῖς αὐτοῦ Καὶ ἡμᾶς. Καὶ πρότερον γὰρ πρὸς τὸν Πιλά τον ἔλεγον· Οὐκ ἔχομεν βασιλέα, εἰ μὴ Καίσαρα καὶ ὕστερον ηύχοντο πρὸς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα, σβεσθῆναι αὐτοῦ καὶ τὴν μνήμην. Καὶ ἐγένετο – βασιλείαν. Περὶ τῆς δευτέρα; παρουσίας ὁ λόγος, ὅτε ἐπανελεύσεται μετὰ δυνάμεω; ** Joan. xix, 15. Variæ lectiones et notæ. Nec proximum scholium codices Mosquenses habent. Κα! abes. A. Caterum ignoro, ad qucill Deum Litterrarum sacrarum hic respiciat. Hen.enius suæ interpretationi ascripserat Jeremiæ 11. In Actibus apostolicis quidem aliquoties legitur, principes Judæorum delere voluisse memoriam nominis Christi, sed nullibi addium est, εύχεθαι προς τὸν Θεὸν καὶ Πατέρα.

CAP. XIX. πολλῆς καὶ δόξη;, καὶ καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης state magna et gloria, sedebitque super sedem αὐτοῦ. glorie suæ. Είπε – διεπραγματεύσατο. Τότε γαρ λογοθετῶν ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Παρεγένετο - μνᾶς. Διὰ τῆς δεκάδος τὸ πολύ τοῦ κέρδους ἐσήμανε. Kal elas δαῖος ἐγένου. · ἐγένου. Εν σοι, ὅτι ἐν μιᾷ μνᾷ σπου Ισθι ἐξουσίαν ἔχων πόλεων. Διὰ τῆς ἐξουσίας τῶν δέκα πόλεων τὸ πολὺ τῆς τιμῆς καὶ τὸ μέγεθος τῆς εὐεργεσίας ἐνέφηνε. Καὶ ἦλθεν — πόλεων. Αναλόγως τῷ μέτρῳ τῆς ἑκάστου σπουδῆς καὶ τοῦ κέρδους παραμετρεῖται καὶ ἡ τιμὴ καὶ εὐεργεσία. Καὶ ἕτερος – σουδαρίφ. Σουδάριον τὸ παρ' ἡμῖν μικρὸν φακιόλιον· ἀναγωγικῶς δὲ τὸ σου δάριον ἐνταῦθα, ἡ ἀργία καὶ ἀχρηστία. Εφοβούμην — ἔσπειρας. Πετο γάρ, ὅτι μόνη ἡ σπουδὴ τῶν ἐμπορευομένων, ἄνευ τῆς ἐκ Θεοῦ βοηθείας, κατορθοῖ τὸ πᾶν, καὶ ὅτι αὐστηρὸς ὢν, ἀπαιτεῖ τὰ ἑτέροις ἐπικτηθέντα, εἰς ἃ αὐτὸς οὐδέν τι συνήργησε. Ταύτην δὲ τὴν ἀπολογίαν ἐσχημάτι σεν ἡ παραβολή, δείξαι βουλομένη, ὅτι οὐδὲν οἱ τοιοῦτοι εύλογον ἀπολογήσασθαι δύνανται, καὶ ὅτι, ὅσα ἂν ἀπολογήσωνται, κατ' αὐτῶν πάντα περιτραπήσονται, καὶ ἄκουε τῶν ἑξῆς. Λέγει -- δουλε. Εκ τῶν λόγων σου. Ηδεις – τράπεζαν; Ἐπὶ τραπεζίτας. Οὗτοι δ' ἂν εἶεν οἱ δυνάμενοι διακρίνειν τὸ καλὸν ἀπὸ τοῦ κακοῦ. Λέγει τοίνυν, ὅτι Ἐπεὶ τοιοῦτόν με εγίνωσκες, καίτοι μὴ τοιοῦτον ὄντα, διατί οὐ μᾶλλον κατεβάλου τὸ δοθέν σοι χάρισμά μου ἐπὶ τραπεζίτας; ἔδει γάρ σε πᾶν τὸ σὺν ποιῆσαι, τὸ δὲ λοιπὸν ἐμοὶ καταλιπεῖν, τὸ εὐχερέστερον τέως διαπράξασθαι, τὸ δὲ δυσχερέστερον ἐμοὶ ἐπιτρέψαι, λέγω δὴ, τὴν ἀπαίτησιν. Καὶ ἐγὼ — αὐτό. Εισέπραξα, ἀπῄτησα. Δάνειον μὲν οὖν, ἡ διδασκαλία· τόκος δὲ τοιούτου δανείου, αἱ ἐκ διδασκαλίας ἀρεταί. Τόκον δὲ, τὴν ἐπικερδίαν ἁπλῶ, ὠνόμασεν, τῇ συνηθεία χρησάμενος. Καὶ τοῖς παρεστῶσιν εἶπε. Τοῖς ὑπηρετοῦσιν ἀγγέλοις. "Αρατε ἔχοντι. "Αρατε ἀπ' αὐτοῦ τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας, καὶ δότε αὐτὸ εἰς προσθήκην τιμής τῷ ἔχοντι τὰς δέκα μνάς. Καὶ εἶπον - μνᾶς. Ἔχει ἀρκοῦσαν τιμήν. Λέγω – περισσευθήσεται. Οἱ μὲν παρεστῶτες εἶπον, ὅτι ἔχει ἀρκοῦσαν τιμήν αὐτὸς δέ φησιν, Vers. 15. Jussitque negotiatus esset. Nam tunc rationein ponens reddet unicuique juxta opera sua. Vers. 16. Venit minas. Per denarium numerum etiam hic multitudinem, sive magnitudinem lucri significavit. Vers. 17. Et ait · fuisti. Bene precantis est, vel laudantis, contrarium Væ. Bene tibi sit, quia in una mina diligens fuisti. civitates. Per poVers. 17. Habelo potestatem testatem super decem civitates, variam beneficii magnitudinem ac honorem demonstravit. Vers. 18. Εt venit Vers. 19. Civitates. Corformiter ad mensuram studii cujusque mensuratur et honor ac beneficium. Vers. 20. Ει alius sudario. Sudarium anagogice otium ac segnitiem et inutilitatem hoc in loco demonstrat. Vers. 21. Timebam seminasti. Putabat enim, quod sola negotiantium diligentia absque Dei auxilio totum efficeret: et cuin essel austerus, repeteret ab aliis lucra, in quæ ipse nihil contulerat. Hanc autem responsionem figuravit parabola, volens ostendere, quod tales nihil rationabile possint respondere, sed quæcunque responderint, contra se ipsos convertentur; nam audi, quæ sequuntur. Vers. 22. Ail serve. Ex verbis tuis. Vers. 22. Sciebas -Vers. 23. Mensam? Ad mensarios; hi dici possunt, qui norunt dijudicare bonum a malo. Ait ergo: Cum talem me cognosceres, quanquam talis non essein, quare non potius exposuisti datum tibi donum meum ad mensarios; oportebat enim, quod in te erat, facere, reliquum vero mihi relinquere: efficere interim id quod erat facilius, quod autem difficilius, mihi permittere, dico sane repetitionem. Vers. 25. Et ego illam. Repetiissem. Mutuum ergo est doctrina: usura vero hujusmodi niutui, virtutes sunt, quæ ex doctrina oriuntur. Lucrum autem qualecunque nominavit usuram, communi usus consuetudine. Vers. 24. Et astantibus dixit. Ministrantibus videlicet angelis. Vers. 24. Tollite qui habet. Tollite ab eo gratiam docendi, et date illam ad accessionem honoris ei, qui decem minas habet. Vers. 25, Ει dixerunt tem honorem. minas. Habet sufficienVers. 26. Dico abundabit. Qui aslabant, dixerunt: Habet sufficientem honorem Ipse vero Variæ lectiones et notæ. Kat, quod editiones habent, quodque Hentenius etiam servavit, neuter meorum habet. Σουδάριον omittit B. 155) Ὅτι οἱ τοιοῦτοι οὐδὲν ἕτερον ἀπολογήσαοθαι δυνηθήσονται, καὶ ὅτι. Απολογηθήσεσθαι Παρατραπήσονται Α.

CAP. XIX. πολλῆς καὶ δόξη;, καὶ καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης state magna et gloria, sedebitque super sedem αὐτοῦ. glorie suæ. Είπε – διεπραγματεύσατο. Τότε γαρ λογοθετῶν ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Παρεγένετο - μνᾶς. Διὰ τῆς δεκάδος τὸ πολύ τοῦ κέρδους ἐσήμανε. Kal elas δαῖος ἐγένου. · ἐγένου. Εν σοι, ὅτι ἐν μιᾷ μνᾷ σπου Ισθι ἐξουσίαν ἔχων πόλεων. Διὰ τῆς ἐξουσίας τῶν δέκα πόλεων τὸ πολὺ τῆς τιμῆς καὶ τὸ μέγεθος τῆς εὐεργεσίας ἐνέφηνε. Καὶ ἦλθεν — πόλεων. Αναλόγως τῷ μέτρῳ τῆς ἑκάστου σπουδῆς καὶ τοῦ κέρδους παραμετρεῖται καὶ ἡ τιμὴ καὶ εὐεργεσία. Καὶ ἕτερος – σουδαρίφ. Σουδάριον τὸ παρ' ἡμῖν μικρὸν φακιόλιον· ἀναγωγικῶς δὲ τὸ σου δάριον ἐνταῦθα, ἡ ἀργία καὶ ἀχρηστία. Εφοβούμην — ἔσπειρας. Πετο γάρ, ὅτι μόνη ἡ σπουδὴ τῶν ἐμπορευομένων, ἄνευ τῆς ἐκ Θεοῦ βοηθείας, κατορθοῖ τὸ πᾶν, καὶ ὅτι αὐστηρὸς ὢν, ἀπαιτεῖ τὰ ἑτέροις ἐπικτηθέντα, εἰς ἃ αὐτὸς οὐδέν τι συνήργησε. Ταύτην δὲ τὴν ἀπολογίαν ἐσχημάτι σεν ἡ παραβολή, δείξαι βουλομένη, ὅτι οὐδὲν οἱ τοιοῦτοι εύλογον ἀπολογήσασθαι δύνανται, καὶ ὅτι, ὅσα ἂν ἀπολογήσωνται, κατ' αὐτῶν πάντα περιτραπήσονται, καὶ ἄκουε τῶν ἑξῆς. Λέγει -- δουλε. Εκ τῶν λόγων σου. Ηδεις – τράπεζαν; Ἐπὶ τραπεζίτας. Οὗτοι δ' ἂν εἶεν οἱ δυνάμενοι διακρίνειν τὸ καλὸν ἀπὸ τοῦ κακοῦ. Λέγει τοίνυν, ὅτι Ἐπεὶ τοιοῦτόν με εγίνωσκες, καίτοι μὴ τοιοῦτον ὄντα, διατί οὐ μᾶλλον κατεβάλου τὸ δοθέν σοι χάρισμά μου ἐπὶ τραπεζίτας; ἔδει γάρ σε πᾶν τὸ σὺν ποιῆσαι, τὸ δὲ λοιπὸν ἐμοὶ καταλιπεῖν, τὸ εὐχερέστερον τέως διαπράξασθαι, τὸ δὲ δυσχερέστερον ἐμοὶ ἐπιτρέψαι, λέγω δὴ, τὴν ἀπαίτησιν. Καὶ ἐγὼ — αὐτό. Εισέπραξα, ἀπῄτησα. Δάνειον μὲν οὖν, ἡ διδασκαλία· τόκος δὲ τοιούτου δανείου, αἱ ἐκ διδασκαλίας ἀρεταί. Τόκον δὲ, τὴν ἐπικερδίαν ἁπλῶ, ὠνόμασεν, τῇ συνηθεία χρησάμενος. Καὶ τοῖς παρεστῶσιν εἶπε. Τοῖς ὑπηρετοῦσιν ἀγγέλοις. "Αρατε ἔχοντι. "Αρατε ἀπ' αὐτοῦ τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας, καὶ δότε αὐτὸ εἰς προσθήκην τιμής τῷ ἔχοντι τὰς δέκα μνάς. Καὶ εἶπον - μνᾶς. Ἔχει ἀρκοῦσαν τιμήν. Λέγω – περισσευθήσεται. Οἱ μὲν παρεστῶτες εἶπον, ὅτι ἔχει ἀρκοῦσαν τιμήν αὐτὸς δέ φησιν, Vers. 15. Jussitque negotiatus esset. Nam tunc rationein ponens reddet unicuique juxta opera sua. Vers. 16. Venit minas. Per denarium numerum etiam hic multitudinem, sive magnitudinem lucri significavit. Vers. 17. Et ait · fuisti. Bene precantis est, vel laudantis, contrarium Væ. Bene tibi sit, quia in una mina diligens fuisti. civitates. Per poVers. 17. Habelo potestatem testatem super decem civitates, variam beneficii magnitudinem ac honorem demonstravit. Vers. 18. Εt venit Vers. 19. Civitates. Corformiter ad mensuram studii cujusque mensuratur et honor ac beneficium. Vers. 20. Ει alius sudario. Sudarium anagogice otium ac segnitiem et inutilitatem hoc in loco demonstrat. Vers. 21. Timebam seminasti. Putabat enim, quod sola negotiantium diligentia absque Dei auxilio totum efficeret: et cuin essel austerus, repeteret ab aliis lucra, in quæ ipse nihil contulerat. Hanc autem responsionem figuravit parabola, volens ostendere, quod tales nihil rationabile possint respondere, sed quæcunque responderint, contra se ipsos convertentur; nam audi, quæ sequuntur. Vers. 22. Ail serve. Ex verbis tuis. Vers. 22. Sciebas -Vers. 23. Mensam? Ad mensarios; hi dici possunt, qui norunt dijudicare bonum a malo. Ait ergo: Cum talem me cognosceres, quanquam talis non essein, quare non potius exposuisti datum tibi donum meum ad mensarios; oportebat enim, quod in te erat, facere, reliquum vero mihi relinquere: efficere interim id quod erat facilius, quod autem difficilius, mihi permittere, dico sane repetitionem. Vers. 25. Et ego illam. Repetiissem. Mutuum ergo est doctrina: usura vero hujusmodi niutui, virtutes sunt, quæ ex doctrina oriuntur. Lucrum autem qualecunque nominavit usuram, communi usus consuetudine. Vers. 24. Et astantibus dixit. Ministrantibus videlicet angelis. Vers. 24. Tollite qui habet. Tollite ab eo gratiam docendi, et date illam ad accessionem honoris ei, qui decem minas habet. Vers. 25, Ει dixerunt tem honorem. minas. Habet sufficienVers. 26. Dico abundabit. Qui aslabant, dixerunt: Habet sufficientem honorem Ipse vero Variæ lectiones et notæ. Kat, quod editiones habent, quodque Hentenius etiam servavit, neuter meorum habet. Σουδάριον omittit B. 155) Ὅτι οἱ τοιοῦτοι οὐδὲν ἕτερον ἀπολογήσαοθαι δυνηθήσονται, καὶ ὅτι. Απολογηθήσεσθαι Παρατραπήσονται Α.

CAP. XIX. πολλῆς καὶ δόξη;, καὶ καθίσει ἐπὶ θρόνου δόξης state magna et gloria, sedebitque super sedem αὐτοῦ. glorie suæ. Είπε – διεπραγματεύσατο. Τότε γαρ λογοθετῶν ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτοῦ. Παρεγένετο - μνᾶς. Διὰ τῆς δεκάδος τὸ πολύ τοῦ κέρδους ἐσήμανε. Kal elas δαῖος ἐγένου. · ἐγένου. Εν σοι, ὅτι ἐν μιᾷ μνᾷ σπου Ισθι ἐξουσίαν ἔχων πόλεων. Διὰ τῆς ἐξουσίας τῶν δέκα πόλεων τὸ πολὺ τῆς τιμῆς καὶ τὸ μέγεθος τῆς εὐεργεσίας ἐνέφηνε. Καὶ ἦλθεν — πόλεων. Αναλόγως τῷ μέτρῳ τῆς ἑκάστου σπουδῆς καὶ τοῦ κέρδους παραμετρεῖται καὶ ἡ τιμὴ καὶ εὐεργεσία. Καὶ ἕτερος – σουδαρίφ. Σουδάριον τὸ παρ' ἡμῖν μικρὸν φακιόλιον· ἀναγωγικῶς δὲ τὸ σου δάριον ἐνταῦθα, ἡ ἀργία καὶ ἀχρηστία. Εφοβούμην — ἔσπειρας. Πετο γάρ, ὅτι μόνη ἡ σπουδὴ τῶν ἐμπορευομένων, ἄνευ τῆς ἐκ Θεοῦ βοηθείας, κατορθοῖ τὸ πᾶν, καὶ ὅτι αὐστηρὸς ὢν, ἀπαιτεῖ τὰ ἑτέροις ἐπικτηθέντα, εἰς ἃ αὐτὸς οὐδέν τι συνήργησε. Ταύτην δὲ τὴν ἀπολογίαν ἐσχημάτι σεν ἡ παραβολή, δείξαι βουλομένη, ὅτι οὐδὲν οἱ τοιοῦτοι εύλογον ἀπολογήσασθαι δύνανται, καὶ ὅτι, ὅσα ἂν ἀπολογήσωνται, κατ' αὐτῶν πάντα περιτραπήσονται, καὶ ἄκουε τῶν ἑξῆς. Λέγει -- δουλε. Εκ τῶν λόγων σου. Ηδεις – τράπεζαν; Ἐπὶ τραπεζίτας. Οὗτοι δ' ἂν εἶεν οἱ δυνάμενοι διακρίνειν τὸ καλὸν ἀπὸ τοῦ κακοῦ. Λέγει τοίνυν, ὅτι Ἐπεὶ τοιοῦτόν με εγίνωσκες, καίτοι μὴ τοιοῦτον ὄντα, διατί οὐ μᾶλλον κατεβάλου τὸ δοθέν σοι χάρισμά μου ἐπὶ τραπεζίτας; ἔδει γάρ σε πᾶν τὸ σὺν ποιῆσαι, τὸ δὲ λοιπὸν ἐμοὶ καταλιπεῖν, τὸ εὐχερέστερον τέως διαπράξασθαι, τὸ δὲ δυσχερέστερον ἐμοὶ ἐπιτρέψαι, λέγω δὴ, τὴν ἀπαίτησιν. Καὶ ἐγὼ — αὐτό. Εισέπραξα, ἀπῄτησα. Δάνειον μὲν οὖν, ἡ διδασκαλία· τόκος δὲ τοιούτου δανείου, αἱ ἐκ διδασκαλίας ἀρεταί. Τόκον δὲ, τὴν ἐπικερδίαν ἁπλῶ, ὠνόμασεν, τῇ συνηθεία χρησάμενος. Καὶ τοῖς παρεστῶσιν εἶπε. Τοῖς ὑπηρετοῦσιν ἀγγέλοις. "Αρατε ἔχοντι. "Αρατε ἀπ' αὐτοῦ τὸ χάρισμα τῆς διδασκαλίας, καὶ δότε αὐτὸ εἰς προσθήκην τιμής τῷ ἔχοντι τὰς δέκα μνάς. Καὶ εἶπον - μνᾶς. Ἔχει ἀρκοῦσαν τιμήν. Λέγω – περισσευθήσεται. Οἱ μὲν παρεστῶτες εἶπον, ὅτι ἔχει ἀρκοῦσαν τιμήν αὐτὸς δέ φησιν, Vers. 15. Jussitque negotiatus esset. Nam tunc rationein ponens reddet unicuique juxta opera sua. Vers. 16. Venit minas. Per denarium numerum etiam hic multitudinem, sive magnitudinem lucri significavit. Vers. 17. Et ait · fuisti. Bene precantis est, vel laudantis, contrarium Væ. Bene tibi sit, quia in una mina diligens fuisti. civitates. Per poVers. 17. Habelo potestatem testatem super decem civitates, variam beneficii magnitudinem ac honorem demonstravit. Vers. 18. Εt venit Vers. 19. Civitates. Corformiter ad mensuram studii cujusque mensuratur et honor ac beneficium. Vers. 20. Ει alius sudario. Sudarium anagogice otium ac segnitiem et inutilitatem hoc in loco demonstrat. Vers. 21. Timebam seminasti. Putabat enim, quod sola negotiantium diligentia absque Dei auxilio totum efficeret: et cuin essel austerus, repeteret ab aliis lucra, in quæ ipse nihil contulerat. Hanc autem responsionem figuravit parabola, volens ostendere, quod tales nihil rationabile possint respondere, sed quæcunque responderint, contra se ipsos convertentur; nam audi, quæ sequuntur. Vers. 22. Ail serve. Ex verbis tuis. Vers. 22. Sciebas -Vers. 23. Mensam? Ad mensarios; hi dici possunt, qui norunt dijudicare bonum a malo. Ait ergo: Cum talem me cognosceres, quanquam talis non essein, quare non potius exposuisti datum tibi donum meum ad mensarios; oportebat enim, quod in te erat, facere, reliquum vero mihi relinquere: efficere interim id quod erat facilius, quod autem difficilius, mihi permittere, dico sane repetitionem. Vers. 25. Et ego illam. Repetiissem. Mutuum ergo est doctrina: usura vero hujusmodi niutui, virtutes sunt, quæ ex doctrina oriuntur. Lucrum autem qualecunque nominavit usuram, communi usus consuetudine. Vers. 24. Et astantibus dixit. Ministrantibus videlicet angelis. Vers. 24. Tollite qui habet. Tollite ab eo gratiam docendi, et date illam ad accessionem honoris ei, qui decem minas habet. Vers. 25, Ει dixerunt tem honorem. minas. Habet sufficienVers. 26. Dico abundabit. Qui aslabant, dixerunt: Habet sufficientem honorem Ipse vero Variæ lectiones et notæ. Kat, quod editiones habent, quodque Hentenius etiam servavit, neuter meorum habet. Σουδάριον omittit B. 155) Ὅτι οἱ τοιοῦτοι οὐδὲν ἕτερον ἀπολογήσαοθαι δυνηθήσονται, καὶ ὅτι. Απολογηθήσεσθαι Παρατραπήσονται Α.

ait: Omni studium ac diligentiam habenti, dlabitur ὅτι Παντὶ τῷ ἔχοντι σπουδήν τε καὶ ἐπιμέλεια», honor, etiam abundantior quam illi convenit. ευθήσεται τιμή και περισσοτέρα τῆς ἐπιβαλλούσης αὐτῷ. Vers. 26. Ab ἀπ' αὐτοῦ. Ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντας σπουδήν τε καὶ ἐπιμέλειαν, ὡς εἴρηται, καὶ δ ἔχει χάρισμα διδασκαλίας, ἀφαιρεθήσεται, οἷς μὴ χρη σαμένου αὐτῷ. Από · ab eo. Ab eo qui studium non habet ac diligentiam, ut dictum est, etiam id quod habet, gratia videlicet docendi, auferetur, tanquam ab illo, qui ea non utitur. Sed quare de solis tribus servis dixit, relictis cæteris? Quia ex his facile est etiam de aliis conjectare; quotquot enim negotiati sunt, conformes ad lucrum susceperunt honores; quotqupt vero o:iosa ac inutilia servaverunt dona, similia cum prædicto passi sunt. Sexagesimo autem juxta Matthæum capite, cum similem dixisset parabolan, in fine addidit: Εt inutilem servum ejicits in tenebras exteriores, ibi erit fletus et stridor dentium *; et ibi borum dictorum interpretationem legito. Vers. 27. Verumtamen me. Hæc cædes aut designat supplicium Judæorum in futuro sæculo, aut omnimodam eorum subversionem sub Vespasiano et Tito. Vers. 28. Ει Hierosolyma. Festinans ad passionem et crucem. CAP. LXVIII. De pullo. Vers. 29. Ει - Vers. 31. Necessarius est. Et hoc invenies quadragesimo quinto juxta Matthæum capite, in quo tota hujus enarratio ad verbum exposita est. Vers. 32. Abierunt Vers. 35. Jesum. Ibi etiam de his dictum est. Vers. 35. Ει Vers. 36. Via. Hæc substeruebat plurima turba, sicut dixit Matthæus; nam et ista quoque invenies eodem capite. Vers. 37. Cumque jam appropinquasset virtutibus. Le miraculis, quæ ipso tempore viderant. Erat enim miraculum, de pullo illiusque dominis prædicere: et cum ipse esset indomitus, adeo composite ac modeste incedere, turbam ad tantum illius honorem attrahi, ac hujusmodi faustam de eo efferri acclamationem et similia. Vers. 38. Dicentes· Domini. Matthæus autem dixit, quod turbæ, quæ præcedebant et quæ sequebantur, clamabant dicentes hoc "; et ibi lege totam enarrationem illorum verborum usque ad eum locum: Cumque intrasset ipse Hierosolyma, commola est universa civilas " Vers. 38. Pax — excelsis. In ea interpretatione etiam bæc enarrata sunt. Videntes eniin discipuli, turbas hæc facientes, et ita clamantes, simul ac similiter vociferabantur, una cum eis numine amati Vers. 39. Εt quidam Vers. 40. Clamabunt. Lege consequenter prædicto capite illius dicti * Matth. xxν, 30. ᾿Αλλὰ καὶ διατί περὶ μόνων τριών δούλων εἰπών, τοὺς ἄλλους ἀφῆκε; Διότι ευχερές ἐστιν ἐκ τούτων καὶ περὶ ἐκείνων μαθεῖν. Οποι μὲν γὰρ ἱπραγματεύσαντο, ἀναλόγως τῷ κέρδει λήψονται τὰς τιμάς· ὅσοι δὲ ἀργὸν καὶ ἄχρηστον ἔσχον τὸ χάρισμα, τὰ ὅμοια τῷ δηλωθέντι πείσονται. Ἐν δὲ τῷ ἑξηκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον παραβολὴν τοιαύτην εἰπὼν, ἐπὶ τέλους προσέθηκεν, ὅτι καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον. Ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τῶν ῥητῶν τούτων ἑρμηνείαν. Πλὴν – μου. Η κατασφαγή αὕτη ἡ τὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι κόλασιν τῶν Ἰουδαίων παραδηλοί, ή τὴν ἐν τοῖς χρόνοις Ουεσπασιανοῦ καὶ Τίτου πάνω. λεθρίαν αὐτῶν. Ιεροσόλυμα. Σπεύδων ἐπὶ τὰ πάθη καὶ Kal τὸν σταυρόν. ΚΕΦ. ΣΗ'. Περὶ τοῦ πώλου. Καλ χρείαν ἔχει. Τοῦτο τὸ κεφάλαιον τετάιρακοστὸν πέμπτον εὑρήσεις ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον, ἐν ᾧ πᾶσα κατὰ λόγον ἡ ἐξήγησις ἐξετέθη. Απελθόντες τούτων ἐῤῥήθη. Ἰησοῦν. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ · Καὶ — ὁδῷ. Υπεστρώννυον ταῦτα ὁ πλεῖστος ὄχλος, ὡς εἶπε Ματθαῖος. Ἐν ἐκείνῳ δὲ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Ἐγγίζοντος δὲ αὐτοῦ ἤδη — δυνάμεων. Την εἶδον θαυμάτων ἐν τῷ τότε καιρῷ. Θαῦμα γὰρ, τὸ προειπεῖν περὶ τοῦ πώλου καὶ τῶν κυρίων αὐτοῦ, τὸ βαίνειν αὐτὸν εὐτάκτως, ἀδάμαστον όντα, το συγκινηθῆναι τὸν ὄχλον εἰ; τοσαύτην τιμὴν καὶ τη λικαύτην εὐφημίαν αὐτοῦ, καὶ τὰ τοιαῦτα. Λέγοντες Κυρίου. Ὁ δὲ Ματθαῖος εἶπεν· δει οἱ ὄχλοι οι προάγοντε; καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες έκραζον λέγοντες τοῦτο. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ὅλην ἐξήγη σιν τῶν ῥητῶν τούτων, ἄχρι τοῦ· Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα, εσείσθη πᾶσα ἡ πόλις. Εἰρήνη – ὑψίστοις. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἐξηγήσει καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Βλέποντες γὰρ οἱ μαθηταί τοὺς ὄχλους οὕτω ποιοῦντας καὶ οὕτω κράζοντας, συνηγάλλοντο, καὶ ὁμοίως ἐβόων, συνενθουσιώντες αὐτοῖς, Καί τινες – κεκράξονται. Ανάγνωθι ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ ἀκολούθως τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ss Matth. xx1, 9. * Ibid. 10. Variæ lectiones et notæ. Ka! omittit R.

ait: Omni studium ac diligentiam habenti, dlabitur ὅτι Παντὶ τῷ ἔχοντι σπουδήν τε καὶ ἐπιμέλεια», honor, etiam abundantior quam illi convenit. ευθήσεται τιμή και περισσοτέρα τῆς ἐπιβαλλούσης αὐτῷ. Vers. 26. Ab ἀπ' αὐτοῦ. Ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντας σπουδήν τε καὶ ἐπιμέλειαν, ὡς εἴρηται, καὶ δ ἔχει χάρισμα διδασκαλίας, ἀφαιρεθήσεται, οἷς μὴ χρη σαμένου αὐτῷ. Από · ab eo. Ab eo qui studium non habet ac diligentiam, ut dictum est, etiam id quod habet, gratia videlicet docendi, auferetur, tanquam ab illo, qui ea non utitur. Sed quare de solis tribus servis dixit, relictis cæteris? Quia ex his facile est etiam de aliis conjectare; quotquot enim negotiati sunt, conformes ad lucrum susceperunt honores; quotqupt vero o:iosa ac inutilia servaverunt dona, similia cum prædicto passi sunt. Sexagesimo autem juxta Matthæum capite, cum similem dixisset parabolan, in fine addidit: Εt inutilem servum ejicits in tenebras exteriores, ibi erit fletus et stridor dentium *; et ibi borum dictorum interpretationem legito. Vers. 27. Verumtamen me. Hæc cædes aut designat supplicium Judæorum in futuro sæculo, aut omnimodam eorum subversionem sub Vespasiano et Tito. Vers. 28. Ει Hierosolyma. Festinans ad passionem et crucem. CAP. LXVIII. De pullo. Vers. 29. Ει - Vers. 31. Necessarius est. Et hoc invenies quadragesimo quinto juxta Matthæum capite, in quo tota hujus enarratio ad verbum exposita est. Vers. 32. Abierunt Vers. 35. Jesum. Ibi etiam de his dictum est. Vers. 35. Ει Vers. 36. Via. Hæc substeruebat plurima turba, sicut dixit Matthæus; nam et ista quoque invenies eodem capite. Vers. 37. Cumque jam appropinquasset virtutibus. Le miraculis, quæ ipso tempore viderant. Erat enim miraculum, de pullo illiusque dominis prædicere: et cum ipse esset indomitus, adeo composite ac modeste incedere, turbam ad tantum illius honorem attrahi, ac hujusmodi faustam de eo efferri acclamationem et similia. Vers. 38. Dicentes· Domini. Matthæus autem dixit, quod turbæ, quæ præcedebant et quæ sequebantur, clamabant dicentes hoc "; et ibi lege totam enarrationem illorum verborum usque ad eum locum: Cumque intrasset ipse Hierosolyma, commola est universa civilas " Vers. 38. Pax — excelsis. In ea interpretatione etiam bæc enarrata sunt. Videntes eniin discipuli, turbas hæc facientes, et ita clamantes, simul ac similiter vociferabantur, una cum eis numine amati Vers. 39. Εt quidam Vers. 40. Clamabunt. Lege consequenter prædicto capite illius dicti * Matth. xxν, 30. ᾿Αλλὰ καὶ διατί περὶ μόνων τριών δούλων εἰπών, τοὺς ἄλλους ἀφῆκε; Διότι ευχερές ἐστιν ἐκ τούτων καὶ περὶ ἐκείνων μαθεῖν. Οποι μὲν γὰρ ἱπραγματεύσαντο, ἀναλόγως τῷ κέρδει λήψονται τὰς τιμάς· ὅσοι δὲ ἀργὸν καὶ ἄχρηστον ἔσχον τὸ χάρισμα, τὰ ὅμοια τῷ δηλωθέντι πείσονται. Ἐν δὲ τῷ ἑξηκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον παραβολὴν τοιαύτην εἰπὼν, ἐπὶ τέλους προσέθηκεν, ὅτι καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον. Ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τῶν ῥητῶν τούτων ἑρμηνείαν. Πλὴν – μου. Η κατασφαγή αὕτη ἡ τὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι κόλασιν τῶν Ἰουδαίων παραδηλοί, ή τὴν ἐν τοῖς χρόνοις Ουεσπασιανοῦ καὶ Τίτου πάνω. λεθρίαν αὐτῶν. Ιεροσόλυμα. Σπεύδων ἐπὶ τὰ πάθη καὶ Kal τὸν σταυρόν. ΚΕΦ. ΣΗ'. Περὶ τοῦ πώλου. Καλ χρείαν ἔχει. Τοῦτο τὸ κεφάλαιον τετάιρακοστὸν πέμπτον εὑρήσεις ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον, ἐν ᾧ πᾶσα κατὰ λόγον ἡ ἐξήγησις ἐξετέθη. Απελθόντες τούτων ἐῤῥήθη. Ἰησοῦν. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ · Καὶ — ὁδῷ. Υπεστρώννυον ταῦτα ὁ πλεῖστος ὄχλος, ὡς εἶπε Ματθαῖος. Ἐν ἐκείνῳ δὲ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Ἐγγίζοντος δὲ αὐτοῦ ἤδη — δυνάμεων. Την εἶδον θαυμάτων ἐν τῷ τότε καιρῷ. Θαῦμα γὰρ, τὸ προειπεῖν περὶ τοῦ πώλου καὶ τῶν κυρίων αὐτοῦ, τὸ βαίνειν αὐτὸν εὐτάκτως, ἀδάμαστον όντα, το συγκινηθῆναι τὸν ὄχλον εἰ; τοσαύτην τιμὴν καὶ τη λικαύτην εὐφημίαν αὐτοῦ, καὶ τὰ τοιαῦτα. Λέγοντες Κυρίου. Ὁ δὲ Ματθαῖος εἶπεν· δει οἱ ὄχλοι οι προάγοντε; καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες έκραζον λέγοντες τοῦτο. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ὅλην ἐξήγη σιν τῶν ῥητῶν τούτων, ἄχρι τοῦ· Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα, εσείσθη πᾶσα ἡ πόλις. Εἰρήνη – ὑψίστοις. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἐξηγήσει καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Βλέποντες γὰρ οἱ μαθηταί τοὺς ὄχλους οὕτω ποιοῦντας καὶ οὕτω κράζοντας, συνηγάλλοντο, καὶ ὁμοίως ἐβόων, συνενθουσιώντες αὐτοῖς, Καί τινες – κεκράξονται. Ανάγνωθι ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ ἀκολούθως τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ss Matth. xx1, 9. * Ibid. 10. Variæ lectiones et notæ. Ka! omittit R.

ait: Omni studium ac diligentiam habenti, dlabitur ὅτι Παντὶ τῷ ἔχοντι σπουδήν τε καὶ ἐπιμέλεια», honor, etiam abundantior quam illi convenit. ευθήσεται τιμή και περισσοτέρα τῆς ἐπιβαλλούσης αὐτῷ. Vers. 26. Ab ἀπ' αὐτοῦ. Ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντας σπουδήν τε καὶ ἐπιμέλειαν, ὡς εἴρηται, καὶ δ ἔχει χάρισμα διδασκαλίας, ἀφαιρεθήσεται, οἷς μὴ χρη σαμένου αὐτῷ. Από · ab eo. Ab eo qui studium non habet ac diligentiam, ut dictum est, etiam id quod habet, gratia videlicet docendi, auferetur, tanquam ab illo, qui ea non utitur. Sed quare de solis tribus servis dixit, relictis cæteris? Quia ex his facile est etiam de aliis conjectare; quotquot enim negotiati sunt, conformes ad lucrum susceperunt honores; quotqupt vero o:iosa ac inutilia servaverunt dona, similia cum prædicto passi sunt. Sexagesimo autem juxta Matthæum capite, cum similem dixisset parabolan, in fine addidit: Εt inutilem servum ejicits in tenebras exteriores, ibi erit fletus et stridor dentium *; et ibi borum dictorum interpretationem legito. Vers. 27. Verumtamen me. Hæc cædes aut designat supplicium Judæorum in futuro sæculo, aut omnimodam eorum subversionem sub Vespasiano et Tito. Vers. 28. Ει Hierosolyma. Festinans ad passionem et crucem. CAP. LXVIII. De pullo. Vers. 29. Ει - Vers. 31. Necessarius est. Et hoc invenies quadragesimo quinto juxta Matthæum capite, in quo tota hujus enarratio ad verbum exposita est. Vers. 32. Abierunt Vers. 35. Jesum. Ibi etiam de his dictum est. Vers. 35. Ει Vers. 36. Via. Hæc substeruebat plurima turba, sicut dixit Matthæus; nam et ista quoque invenies eodem capite. Vers. 37. Cumque jam appropinquasset virtutibus. Le miraculis, quæ ipso tempore viderant. Erat enim miraculum, de pullo illiusque dominis prædicere: et cum ipse esset indomitus, adeo composite ac modeste incedere, turbam ad tantum illius honorem attrahi, ac hujusmodi faustam de eo efferri acclamationem et similia. Vers. 38. Dicentes· Domini. Matthæus autem dixit, quod turbæ, quæ præcedebant et quæ sequebantur, clamabant dicentes hoc "; et ibi lege totam enarrationem illorum verborum usque ad eum locum: Cumque intrasset ipse Hierosolyma, commola est universa civilas " Vers. 38. Pax — excelsis. In ea interpretatione etiam bæc enarrata sunt. Videntes eniin discipuli, turbas hæc facientes, et ita clamantes, simul ac similiter vociferabantur, una cum eis numine amati Vers. 39. Εt quidam Vers. 40. Clamabunt. Lege consequenter prædicto capite illius dicti * Matth. xxν, 30. ᾿Αλλὰ καὶ διατί περὶ μόνων τριών δούλων εἰπών, τοὺς ἄλλους ἀφῆκε; Διότι ευχερές ἐστιν ἐκ τούτων καὶ περὶ ἐκείνων μαθεῖν. Οποι μὲν γὰρ ἱπραγματεύσαντο, ἀναλόγως τῷ κέρδει λήψονται τὰς τιμάς· ὅσοι δὲ ἀργὸν καὶ ἄχρηστον ἔσχον τὸ χάρισμα, τὰ ὅμοια τῷ δηλωθέντι πείσονται. Ἐν δὲ τῷ ἑξηκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον παραβολὴν τοιαύτην εἰπὼν, ἐπὶ τέλους προσέθηκεν, ὅτι καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον. Ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τῶν ῥητῶν τούτων ἑρμηνείαν. Πλὴν – μου. Η κατασφαγή αὕτη ἡ τὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι κόλασιν τῶν Ἰουδαίων παραδηλοί, ή τὴν ἐν τοῖς χρόνοις Ουεσπασιανοῦ καὶ Τίτου πάνω. λεθρίαν αὐτῶν. Ιεροσόλυμα. Σπεύδων ἐπὶ τὰ πάθη καὶ Kal τὸν σταυρόν. ΚΕΦ. ΣΗ'. Περὶ τοῦ πώλου. Καλ χρείαν ἔχει. Τοῦτο τὸ κεφάλαιον τετάιρακοστὸν πέμπτον εὑρήσεις ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον, ἐν ᾧ πᾶσα κατὰ λόγον ἡ ἐξήγησις ἐξετέθη. Απελθόντες τούτων ἐῤῥήθη. Ἰησοῦν. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ · Καὶ — ὁδῷ. Υπεστρώννυον ταῦτα ὁ πλεῖστος ὄχλος, ὡς εἶπε Ματθαῖος. Ἐν ἐκείνῳ δὲ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Ἐγγίζοντος δὲ αὐτοῦ ἤδη — δυνάμεων. Την εἶδον θαυμάτων ἐν τῷ τότε καιρῷ. Θαῦμα γὰρ, τὸ προειπεῖν περὶ τοῦ πώλου καὶ τῶν κυρίων αὐτοῦ, τὸ βαίνειν αὐτὸν εὐτάκτως, ἀδάμαστον όντα, το συγκινηθῆναι τὸν ὄχλον εἰ; τοσαύτην τιμὴν καὶ τη λικαύτην εὐφημίαν αὐτοῦ, καὶ τὰ τοιαῦτα. Λέγοντες Κυρίου. Ὁ δὲ Ματθαῖος εἶπεν· δει οἱ ὄχλοι οι προάγοντε; καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες έκραζον λέγοντες τοῦτο. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ὅλην ἐξήγη σιν τῶν ῥητῶν τούτων, ἄχρι τοῦ· Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα, εσείσθη πᾶσα ἡ πόλις. Εἰρήνη – ὑψίστοις. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἐξηγήσει καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Βλέποντες γὰρ οἱ μαθηταί τοὺς ὄχλους οὕτω ποιοῦντας καὶ οὕτω κράζοντας, συνηγάλλοντο, καὶ ὁμοίως ἐβόων, συνενθουσιώντες αὐτοῖς, Καί τινες – κεκράξονται. Ανάγνωθι ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ ἀκολούθως τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ss Matth. xx1, 9. * Ibid. 10. Variæ lectiones et notæ. Ka! omittit R.

ait: Omni studium ac diligentiam habenti, dlabitur ὅτι Παντὶ τῷ ἔχοντι σπουδήν τε καὶ ἐπιμέλεια», honor, etiam abundantior quam illi convenit. ευθήσεται τιμή και περισσοτέρα τῆς ἐπιβαλλούσης αὐτῷ. Vers. 26. Ab ἀπ' αὐτοῦ. Ἀπὸ δὲ τοῦ μὴ ἔχοντας σπουδήν τε καὶ ἐπιμέλειαν, ὡς εἴρηται, καὶ δ ἔχει χάρισμα διδασκαλίας, ἀφαιρεθήσεται, οἷς μὴ χρη σαμένου αὐτῷ. Από · ab eo. Ab eo qui studium non habet ac diligentiam, ut dictum est, etiam id quod habet, gratia videlicet docendi, auferetur, tanquam ab illo, qui ea non utitur. Sed quare de solis tribus servis dixit, relictis cæteris? Quia ex his facile est etiam de aliis conjectare; quotquot enim negotiati sunt, conformes ad lucrum susceperunt honores; quotqupt vero o:iosa ac inutilia servaverunt dona, similia cum prædicto passi sunt. Sexagesimo autem juxta Matthæum capite, cum similem dixisset parabolan, in fine addidit: Εt inutilem servum ejicits in tenebras exteriores, ibi erit fletus et stridor dentium *; et ibi borum dictorum interpretationem legito. Vers. 27. Verumtamen me. Hæc cædes aut designat supplicium Judæorum in futuro sæculo, aut omnimodam eorum subversionem sub Vespasiano et Tito. Vers. 28. Ει Hierosolyma. Festinans ad passionem et crucem. CAP. LXVIII. De pullo. Vers. 29. Ει - Vers. 31. Necessarius est. Et hoc invenies quadragesimo quinto juxta Matthæum capite, in quo tota hujus enarratio ad verbum exposita est. Vers. 32. Abierunt Vers. 35. Jesum. Ibi etiam de his dictum est. Vers. 35. Ει Vers. 36. Via. Hæc substeruebat plurima turba, sicut dixit Matthæus; nam et ista quoque invenies eodem capite. Vers. 37. Cumque jam appropinquasset virtutibus. Le miraculis, quæ ipso tempore viderant. Erat enim miraculum, de pullo illiusque dominis prædicere: et cum ipse esset indomitus, adeo composite ac modeste incedere, turbam ad tantum illius honorem attrahi, ac hujusmodi faustam de eo efferri acclamationem et similia. Vers. 38. Dicentes· Domini. Matthæus autem dixit, quod turbæ, quæ præcedebant et quæ sequebantur, clamabant dicentes hoc "; et ibi lege totam enarrationem illorum verborum usque ad eum locum: Cumque intrasset ipse Hierosolyma, commola est universa civilas " Vers. 38. Pax — excelsis. In ea interpretatione etiam bæc enarrata sunt. Videntes eniin discipuli, turbas hæc facientes, et ita clamantes, simul ac similiter vociferabantur, una cum eis numine amati Vers. 39. Εt quidam Vers. 40. Clamabunt. Lege consequenter prædicto capite illius dicti * Matth. xxν, 30. ᾿Αλλὰ καὶ διατί περὶ μόνων τριών δούλων εἰπών, τοὺς ἄλλους ἀφῆκε; Διότι ευχερές ἐστιν ἐκ τούτων καὶ περὶ ἐκείνων μαθεῖν. Οποι μὲν γὰρ ἱπραγματεύσαντο, ἀναλόγως τῷ κέρδει λήψονται τὰς τιμάς· ὅσοι δὲ ἀργὸν καὶ ἄχρηστον ἔσχον τὸ χάρισμα, τὰ ὅμοια τῷ δηλωθέντι πείσονται. Ἐν δὲ τῷ ἑξηκοστῷ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον παραβολὴν τοιαύτην εἰπὼν, ἐπὶ τέλους προσέθηκεν, ὅτι καὶ τὸν ἀχρεῖον δοῦλον ἐκβάλετε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον. Ἐκεῖ ἔσται ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ βρυγμὸς τῶν ὀδόντων. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν τῶν ῥητῶν τούτων ἑρμηνείαν. Πλὴν – μου. Η κατασφαγή αὕτη ἡ τὴν ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι κόλασιν τῶν Ἰουδαίων παραδηλοί, ή τὴν ἐν τοῖς χρόνοις Ουεσπασιανοῦ καὶ Τίτου πάνω. λεθρίαν αὐτῶν. Ιεροσόλυμα. Σπεύδων ἐπὶ τὰ πάθη καὶ Kal τὸν σταυρόν. ΚΕΦ. ΣΗ'. Περὶ τοῦ πώλου. Καλ χρείαν ἔχει. Τοῦτο τὸ κεφάλαιον τετάιρακοστὸν πέμπτον εὑρήσεις ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον, ἐν ᾧ πᾶσα κατὰ λόγον ἡ ἐξήγησις ἐξετέθη. Απελθόντες τούτων ἐῤῥήθη. Ἰησοῦν. Ἐν ἐκείνῳ καὶ περὶ · Καὶ — ὁδῷ. Υπεστρώννυον ταῦτα ὁ πλεῖστος ὄχλος, ὡς εἶπε Ματθαῖος. Ἐν ἐκείνῳ δὲ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Ἐγγίζοντος δὲ αὐτοῦ ἤδη — δυνάμεων. Την εἶδον θαυμάτων ἐν τῷ τότε καιρῷ. Θαῦμα γὰρ, τὸ προειπεῖν περὶ τοῦ πώλου καὶ τῶν κυρίων αὐτοῦ, τὸ βαίνειν αὐτὸν εὐτάκτως, ἀδάμαστον όντα, το συγκινηθῆναι τὸν ὄχλον εἰ; τοσαύτην τιμὴν καὶ τη λικαύτην εὐφημίαν αὐτοῦ, καὶ τὰ τοιαῦτα. Λέγοντες Κυρίου. Ὁ δὲ Ματθαῖος εἶπεν· δει οἱ ὄχλοι οι προάγοντε; καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες έκραζον λέγοντες τοῦτο. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ὅλην ἐξήγη σιν τῶν ῥητῶν τούτων, ἄχρι τοῦ· Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα, εσείσθη πᾶσα ἡ πόλις. Εἰρήνη – ὑψίστοις. Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἐξηγήσει καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Βλέποντες γὰρ οἱ μαθηταί τοὺς ὄχλους οὕτω ποιοῦντας καὶ οὕτω κράζοντας, συνηγάλλοντο, καὶ ὁμοίως ἐβόων, συνενθουσιώντες αὐτοῖς, Καί τινες – κεκράξονται. Ανάγνωθι ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ ἀκολούθως τὴν ἑρμηνείαν τοῦ ss Matth. xx1, 9. * Ibid. 10. Variæ lectiones et notæ. Ka! omittit R.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. XX. Οι δὲ ὄχλοι ἔλεγον· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ προφή- interpretationem. Turla autem dicebant: llic est της· ἐν ἐκείνῃ γὰρ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν καὶ Jesus propheta “; ibi enim hæc declarata ac manifestata sunt. ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ ὡς — αὐτήν. Γινώσκων αὐτὴν δι᾽ ὑπερβολὴν πονηρίας εκτριβησομένην, ἀνθρωποπρεπώς κλαίει ταύτην δι' ὑπερβολὴν ἀγαθότητος, ἐνδεικνύμενος καντεῦθεν, οἷα σπλάγχνα είχε περὶ τοὺς ἀγνώμονας Ἰουδαίους. Λέγων σου. Ελλειπτικὸς ὁ λόγος· ἐλλείπει γὰρ τὸ, Οὐκ ἂν ἀπώλου. Ειώθασι γὰρ οἱ κλαίοντες ἐπικόπτεσθαι τοὺς λόγους ὑπὸ τῆς τοῦ πάθους σφοδρότητος. Ο δὲ λέγει, τοιοῦτόν ἐστιν· Ε! ἔγνως καὶ σὺ ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τουτέστιν ἐν τῷ καιρῷ του τούτῳ, καθ᾽ ἂν ἐγὼ ἐπιδημῶ· σὸς γὰρ οὗτος, ὅτι διὰ σὲ προηγουμένως ένηνθρώπησά τε καὶ ἐπει δήμησα· εἰ ἔγνως τὰ πρὸς εἰρήνην σου, τὰ εἰρηνεύοντά σε προς Θεόν, άτινά εἰσιν ἡ εἰς ἐμὲ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ πίστις, καὶ ἡ παραδοχή τοῦ ἐμοῦ κηρύγματος, οὐκ ἂν ἀπώλου. Τὸ δὲ καίγε περιττὸν κεῖται, ἰδίωμα τῆς Εβραϊκῆς ἐν συγγραφῆς. Nor σου. Εκρύβη ταῦτα ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς σου, ήγουν παρωράθησαν. "Οτι σοι. Ταῦτα, ὡς ἀπὸ ἀρχῆς ἰδία;, ἀναγνωστέον. Τὸ γὰρ ὅτι προφητικόν ἐστιν ἐνταῦθα καὶ διηγηματικόν. Ημέρας μὲν οὖν λέγει, τὰς τῆς πολιορκίας· ἐχθροὺς δὲ αὐτῆς τοὺς Ρωμαίους, ὕστερον χαλεπήναντας. Kal σοί. Καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, ἐδαφιοῦσι δηλονότι. Καὶ οὐκ — λίθῳ. Σύνθεσιν λίθων, ήγουν οίκοδόμημα. Ανθ' σου. Διότι οὐκ ἔγνω; τὸν καιρὸν τῆς επιμελείας σου. Ο γὰρ καιρὸς τῆς ἐπιδημίας μου καιρὸς ἦν τῆς ἐπιμελείας καὶ σωτηρίας σου. Καὶ εἰσελθὼν — λῃστῶν. Πλατύτερον έγραψε περὶ τούτων ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρα κοστοῦ πέμπτου κεφαλαίου, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν εξήγησιν. Καὶ ἦν διδάσκων ἀκούων. Διδασκόμενος. ΚΕΦ. ΕΘ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Κύριον ἀρχιερέων καὶ γραμματέων. Καὶ ἐγένετο – ταύτην; Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ ὀγδάῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ. θαίου. Αποκριθεὶς — εἶναι. Ακολούθως ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ ποις. Ομοίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ΚΕΦ. Ο'. Περὶ τοῦ ἀμπελῶνος. Ηρξατο — ἱκανούς. Αὕτη ἡ παραβολή πεντη κοστόν ἐστι κεφάλαιον τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ζή- • Maub. χαι, 11. Ἐν ἐκείνῳ, pro ἐκεῖ Β. PATROL. GR. CXXIX. Vers. 41. Εt postquam illa. Sciens illam propter immensa vitia destruendam, humano modo ipsam præe iininensa sua bonitate deflet, etiam hinc ostendens, qualia haberet erga ingratos Judaos viscera. Vers. 42. Dicens tuam. Defectivus sermo est; deficit enim Nequaquam perires. Consueverunt enim flentes verba præ affectus vehementia abrumpere. Quod autem ait, tantumden est, ac si diceret: Si cognosceres et tu in die hoc, id est, in hoc tempore, quo ego hic conversor; tuum enim est, quia propter te potissimum humanitatem assumpsi, et peregrinus efectus sum. Si cognosceres, inquam, quæ ad pacem tuamı pertinent, quæ te erga Deum pacificant, quæ sunt aut ſides in me Filium ejus, aut meæ prædicationis susceptio, nequaquam perires. Quod auten interponitur, et quidem, super fluuin est, tanquam proprietas Hebraica compositionis. Vers. 49. Nunc tuis. Abscondita sunt hæc ab oculis animæ tuæ; sive contempta, neglecta. Vers. 43. Quod te. Hæc tanquam ab exordio proprio legenda sunt. Nam ipsum quod, propheticum est hic et narrativum. Dies itaque dicit obsessionis; inimicos vero illius, Romanos, qui postmodum in eum sævierunt. Vers. 44. Ει solo prosternent. Vers. 44. Nec te. Εt filios tuos in te, videlicet lapidem. Hoc est, lapiduni com- positionem, sive structuram. Vers 44. Eo quod tuæ. Quia non agnovisti tempus curæ tuæ; tempus namque peregrinationis meæ erat tempus curæ salutis tuæ. Vers. 45. Et ingressus Vers. 46. latronum. Latius de his scripsit Matthæus in fine quadragesimi quinti capitis, et ibi quare enarrationem. Vers. 47. Εt docebat Vers. 48. audiens. Cum ab eo doceretur. CAP. LXIX. De sacerdotibus et scribis ac senioribus, qui Dominum interrogabant. CAP. XX. Vers. 1. Et accidit - Vers. 2. istam? Dictum est de his quadragesimo octavo capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 5. Respondens -- Vers. 6. fuisse. Conse quenter in illo capite etiam bæc manifestata sunt. Vers. 7. Et Vers. 8. faciam. Similiter etiam hæc: et ibi lege enarrationem. CAP. LXX. De vinea. Vers. 9. Capit — multa. Hæc parabola quinquagesimum est caput Evangelii secundum Matthæum: Variæ lectiones et notæ.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. XX. Οι δὲ ὄχλοι ἔλεγον· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ προφή- interpretationem. Turla autem dicebant: llic est της· ἐν ἐκείνῃ γὰρ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν καὶ Jesus propheta “; ibi enim hæc declarata ac manifestata sunt. ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ ὡς — αὐτήν. Γινώσκων αὐτὴν δι᾽ ὑπερβολὴν πονηρίας εκτριβησομένην, ἀνθρωποπρεπώς κλαίει ταύτην δι' ὑπερβολὴν ἀγαθότητος, ἐνδεικνύμενος καντεῦθεν, οἷα σπλάγχνα είχε περὶ τοὺς ἀγνώμονας Ἰουδαίους. Λέγων σου. Ελλειπτικὸς ὁ λόγος· ἐλλείπει γὰρ τὸ, Οὐκ ἂν ἀπώλου. Ειώθασι γὰρ οἱ κλαίοντες ἐπικόπτεσθαι τοὺς λόγους ὑπὸ τῆς τοῦ πάθους σφοδρότητος. Ο δὲ λέγει, τοιοῦτόν ἐστιν· Ε! ἔγνως καὶ σὺ ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τουτέστιν ἐν τῷ καιρῷ του τούτῳ, καθ᾽ ἂν ἐγὼ ἐπιδημῶ· σὸς γὰρ οὗτος, ὅτι διὰ σὲ προηγουμένως ένηνθρώπησά τε καὶ ἐπει δήμησα· εἰ ἔγνως τὰ πρὸς εἰρήνην σου, τὰ εἰρηνεύοντά σε προς Θεόν, άτινά εἰσιν ἡ εἰς ἐμὲ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ πίστις, καὶ ἡ παραδοχή τοῦ ἐμοῦ κηρύγματος, οὐκ ἂν ἀπώλου. Τὸ δὲ καίγε περιττὸν κεῖται, ἰδίωμα τῆς Εβραϊκῆς ἐν συγγραφῆς. Nor σου. Εκρύβη ταῦτα ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς σου, ήγουν παρωράθησαν. "Οτι σοι. Ταῦτα, ὡς ἀπὸ ἀρχῆς ἰδία;, ἀναγνωστέον. Τὸ γὰρ ὅτι προφητικόν ἐστιν ἐνταῦθα καὶ διηγηματικόν. Ημέρας μὲν οὖν λέγει, τὰς τῆς πολιορκίας· ἐχθροὺς δὲ αὐτῆς τοὺς Ρωμαίους, ὕστερον χαλεπήναντας. Kal σοί. Καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, ἐδαφιοῦσι δηλονότι. Καὶ οὐκ — λίθῳ. Σύνθεσιν λίθων, ήγουν οίκοδόμημα. Ανθ' σου. Διότι οὐκ ἔγνω; τὸν καιρὸν τῆς επιμελείας σου. Ο γὰρ καιρὸς τῆς ἐπιδημίας μου καιρὸς ἦν τῆς ἐπιμελείας καὶ σωτηρίας σου. Καὶ εἰσελθὼν — λῃστῶν. Πλατύτερον έγραψε περὶ τούτων ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρα κοστοῦ πέμπτου κεφαλαίου, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν εξήγησιν. Καὶ ἦν διδάσκων ἀκούων. Διδασκόμενος. ΚΕΦ. ΕΘ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Κύριον ἀρχιερέων καὶ γραμματέων. Καὶ ἐγένετο – ταύτην; Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ ὀγδάῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ. θαίου. Αποκριθεὶς — εἶναι. Ακολούθως ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ ποις. Ομοίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ΚΕΦ. Ο'. Περὶ τοῦ ἀμπελῶνος. Ηρξατο — ἱκανούς. Αὕτη ἡ παραβολή πεντη κοστόν ἐστι κεφάλαιον τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ζή- • Maub. χαι, 11. Ἐν ἐκείνῳ, pro ἐκεῖ Β. PATROL. GR. CXXIX. Vers. 41. Εt postquam illa. Sciens illam propter immensa vitia destruendam, humano modo ipsam præe iininensa sua bonitate deflet, etiam hinc ostendens, qualia haberet erga ingratos Judaos viscera. Vers. 42. Dicens tuam. Defectivus sermo est; deficit enim Nequaquam perires. Consueverunt enim flentes verba præ affectus vehementia abrumpere. Quod autem ait, tantumden est, ac si diceret: Si cognosceres et tu in die hoc, id est, in hoc tempore, quo ego hic conversor; tuum enim est, quia propter te potissimum humanitatem assumpsi, et peregrinus efectus sum. Si cognosceres, inquam, quæ ad pacem tuamı pertinent, quæ te erga Deum pacificant, quæ sunt aut ſides in me Filium ejus, aut meæ prædicationis susceptio, nequaquam perires. Quod auten interponitur, et quidem, super fluuin est, tanquam proprietas Hebraica compositionis. Vers. 49. Nunc tuis. Abscondita sunt hæc ab oculis animæ tuæ; sive contempta, neglecta. Vers. 43. Quod te. Hæc tanquam ab exordio proprio legenda sunt. Nam ipsum quod, propheticum est hic et narrativum. Dies itaque dicit obsessionis; inimicos vero illius, Romanos, qui postmodum in eum sævierunt. Vers. 44. Ει solo prosternent. Vers. 44. Nec te. Εt filios tuos in te, videlicet lapidem. Hoc est, lapiduni com- positionem, sive structuram. Vers 44. Eo quod tuæ. Quia non agnovisti tempus curæ tuæ; tempus namque peregrinationis meæ erat tempus curæ salutis tuæ. Vers. 45. Et ingressus Vers. 46. latronum. Latius de his scripsit Matthæus in fine quadragesimi quinti capitis, et ibi quare enarrationem. Vers. 47. Εt docebat Vers. 48. audiens. Cum ab eo doceretur. CAP. LXIX. De sacerdotibus et scribis ac senioribus, qui Dominum interrogabant. CAP. XX. Vers. 1. Et accidit - Vers. 2. istam? Dictum est de his quadragesimo octavo capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 5. Respondens -- Vers. 6. fuisse. Conse quenter in illo capite etiam bæc manifestata sunt. Vers. 7. Et Vers. 8. faciam. Similiter etiam hæc: et ibi lege enarrationem. CAP. LXX. De vinea. Vers. 9. Capit — multa. Hæc parabola quinquagesimum est caput Evangelii secundum Matthæum: Variæ lectiones et notæ.

COMMENT. IN LUCAM. CAP. XX. Οι δὲ ὄχλοι ἔλεγον· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ προφή- interpretationem. Turla autem dicebant: llic est της· ἐν ἐκείνῃ γὰρ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν καὶ Jesus propheta “; ibi enim hæc declarata ac manifestata sunt. ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ ὡς — αὐτήν. Γινώσκων αὐτὴν δι᾽ ὑπερβολὴν πονηρίας εκτριβησομένην, ἀνθρωποπρεπώς κλαίει ταύτην δι' ὑπερβολὴν ἀγαθότητος, ἐνδεικνύμενος καντεῦθεν, οἷα σπλάγχνα είχε περὶ τοὺς ἀγνώμονας Ἰουδαίους. Λέγων σου. Ελλειπτικὸς ὁ λόγος· ἐλλείπει γὰρ τὸ, Οὐκ ἂν ἀπώλου. Ειώθασι γὰρ οἱ κλαίοντες ἐπικόπτεσθαι τοὺς λόγους ὑπὸ τῆς τοῦ πάθους σφοδρότητος. Ο δὲ λέγει, τοιοῦτόν ἐστιν· Ε! ἔγνως καὶ σὺ ἐν τῇ ἡμέρᾳ σου ταύτῃ, τουτέστιν ἐν τῷ καιρῷ του τούτῳ, καθ᾽ ἂν ἐγὼ ἐπιδημῶ· σὸς γὰρ οὗτος, ὅτι διὰ σὲ προηγουμένως ένηνθρώπησά τε καὶ ἐπει δήμησα· εἰ ἔγνως τὰ πρὸς εἰρήνην σου, τὰ εἰρηνεύοντά σε προς Θεόν, άτινά εἰσιν ἡ εἰς ἐμὲ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ πίστις, καὶ ἡ παραδοχή τοῦ ἐμοῦ κηρύγματος, οὐκ ἂν ἀπώλου. Τὸ δὲ καίγε περιττὸν κεῖται, ἰδίωμα τῆς Εβραϊκῆς ἐν συγγραφῆς. Nor σου. Εκρύβη ταῦτα ἀπὸ τῶν ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς σου, ήγουν παρωράθησαν. "Οτι σοι. Ταῦτα, ὡς ἀπὸ ἀρχῆς ἰδία;, ἀναγνωστέον. Τὸ γὰρ ὅτι προφητικόν ἐστιν ἐνταῦθα καὶ διηγηματικόν. Ημέρας μὲν οὖν λέγει, τὰς τῆς πολιορκίας· ἐχθροὺς δὲ αὐτῆς τοὺς Ρωμαίους, ὕστερον χαλεπήναντας. Kal σοί. Καὶ τὰ τέκνα σου ἐν σοί, ἐδαφιοῦσι δηλονότι. Καὶ οὐκ — λίθῳ. Σύνθεσιν λίθων, ήγουν οίκοδόμημα. Ανθ' σου. Διότι οὐκ ἔγνω; τὸν καιρὸν τῆς επιμελείας σου. Ο γὰρ καιρὸς τῆς ἐπιδημίας μου καιρὸς ἦν τῆς ἐπιμελείας καὶ σωτηρίας σου. Καὶ εἰσελθὼν — λῃστῶν. Πλατύτερον έγραψε περὶ τούτων ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ τεσσαρα κοστοῦ πέμπτου κεφαλαίου, καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν εξήγησιν. Καὶ ἦν διδάσκων ἀκούων. Διδασκόμενος. ΚΕΦ. ΕΘ'. Περὶ τῶν ἐπερωτησάντων τὸν Κύριον ἀρχιερέων καὶ γραμματέων. Καὶ ἐγένετο – ταύτην; Εἴρηται περὶ τούτων ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ ὀγδάῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ. θαίου. Αποκριθεὶς — εἶναι. Ακολούθως ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ ποις. Ομοίως καὶ ταῦτα. Καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. ΚΕΦ. Ο'. Περὶ τοῦ ἀμπελῶνος. Ηρξατο — ἱκανούς. Αὕτη ἡ παραβολή πεντη κοστόν ἐστι κεφάλαιον τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ ζή- • Maub. χαι, 11. Ἐν ἐκείνῳ, pro ἐκεῖ Β. PATROL. GR. CXXIX. Vers. 41. Εt postquam illa. Sciens illam propter immensa vitia destruendam, humano modo ipsam præe iininensa sua bonitate deflet, etiam hinc ostendens, qualia haberet erga ingratos Judaos viscera. Vers. 42. Dicens tuam. Defectivus sermo est; deficit enim Nequaquam perires. Consueverunt enim flentes verba præ affectus vehementia abrumpere. Quod autem ait, tantumden est, ac si diceret: Si cognosceres et tu in die hoc, id est, in hoc tempore, quo ego hic conversor; tuum enim est, quia propter te potissimum humanitatem assumpsi, et peregrinus efectus sum. Si cognosceres, inquam, quæ ad pacem tuamı pertinent, quæ te erga Deum pacificant, quæ sunt aut ſides in me Filium ejus, aut meæ prædicationis susceptio, nequaquam perires. Quod auten interponitur, et quidem, super fluuin est, tanquam proprietas Hebraica compositionis. Vers. 49. Nunc tuis. Abscondita sunt hæc ab oculis animæ tuæ; sive contempta, neglecta. Vers. 43. Quod te. Hæc tanquam ab exordio proprio legenda sunt. Nam ipsum quod, propheticum est hic et narrativum. Dies itaque dicit obsessionis; inimicos vero illius, Romanos, qui postmodum in eum sævierunt. Vers. 44. Ει solo prosternent. Vers. 44. Nec te. Εt filios tuos in te, videlicet lapidem. Hoc est, lapiduni com- positionem, sive structuram. Vers 44. Eo quod tuæ. Quia non agnovisti tempus curæ tuæ; tempus namque peregrinationis meæ erat tempus curæ salutis tuæ. Vers. 45. Et ingressus Vers. 46. latronum. Latius de his scripsit Matthæus in fine quadragesimi quinti capitis, et ibi quare enarrationem. Vers. 47. Εt docebat Vers. 48. audiens. Cum ab eo doceretur. CAP. LXIX. De sacerdotibus et scribis ac senioribus, qui Dominum interrogabant. CAP. XX. Vers. 1. Et accidit - Vers. 2. istam? Dictum est de his quadragesimo octavo capite Evangelii secundum Matthæum. Vers. 5. Respondens -- Vers. 6. fuisse. Conse quenter in illo capite etiam bæc manifestata sunt. Vers. 7. Et Vers. 8. faciam. Similiter etiam hæc: et ibi lege enarrationem. CAP. LXX. De vinea. Vers. 9. Capit — multa. Hæc parabola quinquagesimum est caput Evangelii secundum Matthæum: Variæ lectiones et notæ.

et ibi quære hujus enarrationem, ad minutula usque τησον ἐκεῖ τὴν ταύτης εξήγησιν, λεπτομερῶς ἐκτε appositam Vers. 10. Cumque – Vers. 12. ejecerunt. In illo capite hæc quoque declarata sunt. Vers. 13. Dizit - reverebuntur. Similiter et hæc. Vers. 14. Cum autem vidissent Vert. 15. occi derunt. Pari modo et hac. Vers. 15. Quid ergo - Vers. 16. absit. Etiam de his diligenter ibi dictum est. Vers. 17. Al ille anguli? Præterea et de his, Vers. 18. Omnis cum. Prædicto capite, postquam etiam illud addidit, quod de hac Davidica prophetia hic relictum est: postquam etiam dixit: Ideo dico vobis, quod tolletur a vobis regnum Dei, et dabitur nationi ſacienti fructus ejus ", tunc intolit: Ει qui ceciderit super hanc lapidem, confringetur; super quemcunque vero ceciderit, conteret cum ". Sunt itaque ea, quæ Matthæus habet, exacte recitats, quæ autem apud Marcum et Lucam habentur, compendiose tradit, quemadmodum frequenter diximus. Apud omnes itaque evangelistas hanc invenimus dispensationem, ut quisque eorum interdum quidem diligenter, interdum autem compendiose retulerint. Propositum autem verbum dicto capite juxta Matthæum declaratum est; et ibi quære enarrationem. Vers. 19. Ει φuarebant dixerit. Hæc item manifestius scripsit Matthæus prædicto capite. CAP. LXXI. De his qui Dominum interrogabant, occasione census. Vers. 20. Et observantes θειμένην. Καὶ ἐν -- ἐξέβαλεν. Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαί καὶ ταῦτα ἡρμηνεύθησαν. Εἶπε – εντραπήσονται. Ομοίως καὶ ταῦτα. Ιδόντες δὲ· ἀπέκτειναν. Ὡσαύτως καὶ ταῦτα. Τί οὖν — γένοιτο. Καὶ περὶ τούτων ἐκεῖ μετὰ ἀκριβείας ερρήθη. Ο δὲ - γωνίας; Ὅτι καὶ περὶ τούτων. Πᾶς — αὐτόν. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ καὶ τὸ λειπόμενον τῆς Δαυῒτικῆς ταύτης προφητείας προσθεὶς, εἶτα εἰπών· Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀρθήσεται ἀφ' ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ δοθήσεται έθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς· τότε επήγαγεν ὅτι καὶ ὁ πεσὼν ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον, συνθλασθήσεται· ἐφ᾿ ὃν δ' ἂν πέση, λικμήσει αὐτόν. Εστι τοίνυν τὰ μὲν τοῦ Ματθαίου ἀκρί βεια ἀπαγγελίας τὰ δὲ τοῦ Λουκᾶ συντομία ἀπαγγελίας, ὡς πολλάκις εἰρήκαμεν. Παρὰ πᾶσι δὲ τοῖς εὐαγγελισταῖς εὑρίσκομεν τὴν τοιαύτην οίκονομίαν ἑκάστου αὐτῶν ποτὲ μὲν έκριβῶς, ποτὲ δὲ συντόμως ἀπαγγέλλοντος. Τὸ μέντοι προκείμενον ῥητὸν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἡρμήνευται. Καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ ἐζήτησαν — εἶπε. Καὶ ταῦτα σαφέστερον ὁ Ματθαίος Ιστύρησεν ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. ΚΕΦ. ΟΔ'. Περὶ τῶν ἐγκαθέτων διὰ τὸν κήνσον. Καὶ παρατηρήσαντες – præsidis. Ait Matἡγεμόνος. Φησὶν ὁ thaus in ine quinquagesimi capitis: Tunc abeuntes Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ πεντηκοστοῦ πρώτου Pharisæi consilium ceperunt, ut illaquearent cam κεφαλαίου αὐτοῦ· Τότε πορευθέντες οι Φαρισαίοι, in sermone “, et cætera. Lege ergo illorum enarra- συμβούλιον ἔλαβον, ὅπως αὐτὸν παγιδεύσωσιν ἐν tionem, et ibi etiam prasentium verborum declara- λόγῳ, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν, καὶ εὑρήσεις ἐκεῖ καὶ τὴν τῶν παρόντων ῥητῶν σαφήνειαν. tionem invenies. Vers. 21. Et interrogaverunt Vers. 22. an non? Quinquagesimo secundo capite de his manifestius scripsit Matthæus, et ibi similiter quære interpreLationem. Vers. 23. Cognita Vers. 26. tacuerunt. In illo etiamn horum facta est mentio, dataque interpretatio. CAP. LXXII. De Sadducais. Vers. 27. Accedentes Vers. 53. αποrem. Caput hoc quinquagesimum tertium est apud Matthæum: et ibi quære totam enarrationem. Vers. 34. Et nuptum dant. Hoc est, Olii hujus mundi, hujus vitæ. Vers. 35. Qui vero Vers. 36. sint filii. Apud Matthæum etiam horum facta est mentio, dalaque Καὶ ἐπηρώτησαν — ἢ ού; Ἐν τῷ πεντηκοστή δευτέρῳ κεφαλαίῳ περὶ τούτων σαφέστερον έγραψεν ὁ Ματθαῖος· καὶ ζήτησον ἐκεῖ ὁμοίως τὴν ἑρμηνείαν. Κατανοήσας — εσίγησαν. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφα λαίῳ ταῦτα πάντα ἐμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύΟ θησαν. ΚΕΦ. ΟΒ'. Περὶ τῶν Σαδδουκαίων. Προσελθόντες — γυναῖκα. Το κεφάλαιον τοῦτο πεντηκοστὸν τρίτον ἐστὶ παρὰ τῷ Ματθαίῳ· καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ὅλην ἐξήγησιν. Kal ἐκγαμίσκονται. Οἱ τοῦ κόσμου τούτου, οἱ τῆς ζωῆς ταύτης. Οἱ δὲ υἱοὶ ὄντες. Παρὰ τῷ Ματθαίῳ καὶ ταῦτα έμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ῥηθέντι “Matth. xx1, 43. ** Ibid. 44. *ª Matth. xx11, 15. Variæ lectiones et notæ. llentenius addit: Του Μάρκου και. Habet autem hæc Marcus xi, 10.

et ibi quære hujus enarrationem, ad minutula usque τησον ἐκεῖ τὴν ταύτης εξήγησιν, λεπτομερῶς ἐκτε appositam Vers. 10. Cumque – Vers. 12. ejecerunt. In illo capite hæc quoque declarata sunt. Vers. 13. Dizit - reverebuntur. Similiter et hæc. Vers. 14. Cum autem vidissent Vert. 15. occi derunt. Pari modo et hac. Vers. 15. Quid ergo - Vers. 16. absit. Etiam de his diligenter ibi dictum est. Vers. 17. Al ille anguli? Præterea et de his, Vers. 18. Omnis cum. Prædicto capite, postquam etiam illud addidit, quod de hac Davidica prophetia hic relictum est: postquam etiam dixit: Ideo dico vobis, quod tolletur a vobis regnum Dei, et dabitur nationi ſacienti fructus ejus ", tunc intolit: Ει qui ceciderit super hanc lapidem, confringetur; super quemcunque vero ceciderit, conteret cum ". Sunt itaque ea, quæ Matthæus habet, exacte recitats, quæ autem apud Marcum et Lucam habentur, compendiose tradit, quemadmodum frequenter diximus. Apud omnes itaque evangelistas hanc invenimus dispensationem, ut quisque eorum interdum quidem diligenter, interdum autem compendiose retulerint. Propositum autem verbum dicto capite juxta Matthæum declaratum est; et ibi quære enarrationem. Vers. 19. Ει φuarebant dixerit. Hæc item manifestius scripsit Matthæus prædicto capite. CAP. LXXI. De his qui Dominum interrogabant, occasione census. Vers. 20. Et observantes θειμένην. Καὶ ἐν -- ἐξέβαλεν. Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαί καὶ ταῦτα ἡρμηνεύθησαν. Εἶπε – εντραπήσονται. Ομοίως καὶ ταῦτα. Ιδόντες δὲ· ἀπέκτειναν. Ὡσαύτως καὶ ταῦτα. Τί οὖν — γένοιτο. Καὶ περὶ τούτων ἐκεῖ μετὰ ἀκριβείας ερρήθη. Ο δὲ - γωνίας; Ὅτι καὶ περὶ τούτων. Πᾶς — αὐτόν. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ καὶ τὸ λειπόμενον τῆς Δαυῒτικῆς ταύτης προφητείας προσθεὶς, εἶτα εἰπών· Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀρθήσεται ἀφ' ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ δοθήσεται έθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς· τότε επήγαγεν ὅτι καὶ ὁ πεσὼν ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον, συνθλασθήσεται· ἐφ᾿ ὃν δ' ἂν πέση, λικμήσει αὐτόν. Εστι τοίνυν τὰ μὲν τοῦ Ματθαίου ἀκρί βεια ἀπαγγελίας τὰ δὲ τοῦ Λουκᾶ συντομία ἀπαγγελίας, ὡς πολλάκις εἰρήκαμεν. Παρὰ πᾶσι δὲ τοῖς εὐαγγελισταῖς εὑρίσκομεν τὴν τοιαύτην οίκονομίαν ἑκάστου αὐτῶν ποτὲ μὲν έκριβῶς, ποτὲ δὲ συντόμως ἀπαγγέλλοντος. Τὸ μέντοι προκείμενον ῥητὸν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἡρμήνευται. Καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ ἐζήτησαν — εἶπε. Καὶ ταῦτα σαφέστερον ὁ Ματθαίος Ιστύρησεν ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. ΚΕΦ. ΟΔ'. Περὶ τῶν ἐγκαθέτων διὰ τὸν κήνσον. Καὶ παρατηρήσαντες – præsidis. Ait Matἡγεμόνος. Φησὶν ὁ thaus in ine quinquagesimi capitis: Tunc abeuntes Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ πεντηκοστοῦ πρώτου Pharisæi consilium ceperunt, ut illaquearent cam κεφαλαίου αὐτοῦ· Τότε πορευθέντες οι Φαρισαίοι, in sermone “, et cætera. Lege ergo illorum enarra- συμβούλιον ἔλαβον, ὅπως αὐτὸν παγιδεύσωσιν ἐν tionem, et ibi etiam prasentium verborum declara- λόγῳ, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν, καὶ εὑρήσεις ἐκεῖ καὶ τὴν τῶν παρόντων ῥητῶν σαφήνειαν. tionem invenies. Vers. 21. Et interrogaverunt Vers. 22. an non? Quinquagesimo secundo capite de his manifestius scripsit Matthæus, et ibi similiter quære interpreLationem. Vers. 23. Cognita Vers. 26. tacuerunt. In illo etiamn horum facta est mentio, dataque interpretatio. CAP. LXXII. De Sadducais. Vers. 27. Accedentes Vers. 53. αποrem. Caput hoc quinquagesimum tertium est apud Matthæum: et ibi quære totam enarrationem. Vers. 34. Et nuptum dant. Hoc est, Olii hujus mundi, hujus vitæ. Vers. 35. Qui vero Vers. 36. sint filii. Apud Matthæum etiam horum facta est mentio, dalaque Καὶ ἐπηρώτησαν — ἢ ού; Ἐν τῷ πεντηκοστή δευτέρῳ κεφαλαίῳ περὶ τούτων σαφέστερον έγραψεν ὁ Ματθαῖος· καὶ ζήτησον ἐκεῖ ὁμοίως τὴν ἑρμηνείαν. Κατανοήσας — εσίγησαν. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφα λαίῳ ταῦτα πάντα ἐμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύΟ θησαν. ΚΕΦ. ΟΒ'. Περὶ τῶν Σαδδουκαίων. Προσελθόντες — γυναῖκα. Το κεφάλαιον τοῦτο πεντηκοστὸν τρίτον ἐστὶ παρὰ τῷ Ματθαίῳ· καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ὅλην ἐξήγησιν. Kal ἐκγαμίσκονται. Οἱ τοῦ κόσμου τούτου, οἱ τῆς ζωῆς ταύτης. Οἱ δὲ υἱοὶ ὄντες. Παρὰ τῷ Ματθαίῳ καὶ ταῦτα έμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ῥηθέντι “Matth. xx1, 43. ** Ibid. 44. *ª Matth. xx11, 15. Variæ lectiones et notæ. llentenius addit: Του Μάρκου και. Habet autem hæc Marcus xi, 10.

et ibi quære hujus enarrationem, ad minutula usque τησον ἐκεῖ τὴν ταύτης εξήγησιν, λεπτομερῶς ἐκτε appositam Vers. 10. Cumque – Vers. 12. ejecerunt. In illo capite hæc quoque declarata sunt. Vers. 13. Dizit - reverebuntur. Similiter et hæc. Vers. 14. Cum autem vidissent Vert. 15. occi derunt. Pari modo et hac. Vers. 15. Quid ergo - Vers. 16. absit. Etiam de his diligenter ibi dictum est. Vers. 17. Al ille anguli? Præterea et de his, Vers. 18. Omnis cum. Prædicto capite, postquam etiam illud addidit, quod de hac Davidica prophetia hic relictum est: postquam etiam dixit: Ideo dico vobis, quod tolletur a vobis regnum Dei, et dabitur nationi ſacienti fructus ejus ", tunc intolit: Ει qui ceciderit super hanc lapidem, confringetur; super quemcunque vero ceciderit, conteret cum ". Sunt itaque ea, quæ Matthæus habet, exacte recitats, quæ autem apud Marcum et Lucam habentur, compendiose tradit, quemadmodum frequenter diximus. Apud omnes itaque evangelistas hanc invenimus dispensationem, ut quisque eorum interdum quidem diligenter, interdum autem compendiose retulerint. Propositum autem verbum dicto capite juxta Matthæum declaratum est; et ibi quære enarrationem. Vers. 19. Ει φuarebant dixerit. Hæc item manifestius scripsit Matthæus prædicto capite. CAP. LXXI. De his qui Dominum interrogabant, occasione census. Vers. 20. Et observantes θειμένην. Καὶ ἐν -- ἐξέβαλεν. Ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαί καὶ ταῦτα ἡρμηνεύθησαν. Εἶπε – εντραπήσονται. Ομοίως καὶ ταῦτα. Ιδόντες δὲ· ἀπέκτειναν. Ὡσαύτως καὶ ταῦτα. Τί οὖν — γένοιτο. Καὶ περὶ τούτων ἐκεῖ μετὰ ἀκριβείας ερρήθη. Ο δὲ - γωνίας; Ὅτι καὶ περὶ τούτων. Πᾶς — αὐτόν. Ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ καὶ τὸ λειπόμενον τῆς Δαυῒτικῆς ταύτης προφητείας προσθεὶς, εἶτα εἰπών· Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν, ὅτι ἀρθήσεται ἀφ' ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ δοθήσεται έθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς· τότε επήγαγεν ὅτι καὶ ὁ πεσὼν ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον, συνθλασθήσεται· ἐφ᾿ ὃν δ' ἂν πέση, λικμήσει αὐτόν. Εστι τοίνυν τὰ μὲν τοῦ Ματθαίου ἀκρί βεια ἀπαγγελίας τὰ δὲ τοῦ Λουκᾶ συντομία ἀπαγγελίας, ὡς πολλάκις εἰρήκαμεν. Παρὰ πᾶσι δὲ τοῖς εὐαγγελισταῖς εὑρίσκομεν τὴν τοιαύτην οίκονομίαν ἑκάστου αὐτῶν ποτὲ μὲν έκριβῶς, ποτὲ δὲ συντόμως ἀπαγγέλλοντος. Τὸ μέντοι προκείμενον ῥητὸν ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἡρμήνευται. Καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ ἐζήτησαν — εἶπε. Καὶ ταῦτα σαφέστερον ὁ Ματθαίος Ιστύρησεν ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. ΚΕΦ. ΟΔ'. Περὶ τῶν ἐγκαθέτων διὰ τὸν κήνσον. Καὶ παρατηρήσαντες – præsidis. Ait Matἡγεμόνος. Φησὶν ὁ thaus in ine quinquagesimi capitis: Tunc abeuntes Ματθαῖος ἐν τῷ τέλει τοῦ πεντηκοστοῦ πρώτου Pharisæi consilium ceperunt, ut illaquearent cam κεφαλαίου αὐτοῦ· Τότε πορευθέντες οι Φαρισαίοι, in sermone “, et cætera. Lege ergo illorum enarra- συμβούλιον ἔλαβον, ὅπως αὐτὸν παγιδεύσωσιν ἐν tionem, et ibi etiam prasentium verborum declara- λόγῳ, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν, καὶ εὑρήσεις ἐκεῖ καὶ τὴν τῶν παρόντων ῥητῶν σαφήνειαν. tionem invenies. Vers. 21. Et interrogaverunt Vers. 22. an non? Quinquagesimo secundo capite de his manifestius scripsit Matthæus, et ibi similiter quære interpreLationem. Vers. 23. Cognita Vers. 26. tacuerunt. In illo etiamn horum facta est mentio, dataque interpretatio. CAP. LXXII. De Sadducais. Vers. 27. Accedentes Vers. 53. αποrem. Caput hoc quinquagesimum tertium est apud Matthæum: et ibi quære totam enarrationem. Vers. 34. Et nuptum dant. Hoc est, Olii hujus mundi, hujus vitæ. Vers. 35. Qui vero Vers. 36. sint filii. Apud Matthæum etiam horum facta est mentio, dalaque Καὶ ἐπηρώτησαν — ἢ ού; Ἐν τῷ πεντηκοστή δευτέρῳ κεφαλαίῳ περὶ τούτων σαφέστερον έγραψεν ὁ Ματθαῖος· καὶ ζήτησον ἐκεῖ ὁμοίως τὴν ἑρμηνείαν. Κατανοήσας — εσίγησαν. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφα λαίῳ ταῦτα πάντα ἐμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύΟ θησαν. ΚΕΦ. ΟΒ'. Περὶ τῶν Σαδδουκαίων. Προσελθόντες — γυναῖκα. Το κεφάλαιον τοῦτο πεντηκοστὸν τρίτον ἐστὶ παρὰ τῷ Ματθαίῳ· καὶ ζήτησον ἐν ἐκείνῳ τὴν ὅλην ἐξήγησιν. Kal ἐκγαμίσκονται. Οἱ τοῦ κόσμου τούτου, οἱ τῆς ζωῆς ταύτης. Οἱ δὲ υἱοὶ ὄντες. Παρὰ τῷ Ματθαίῳ καὶ ταῦτα έμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐν τῷ ῥηθέντι “Matth. xx1, 43. ** Ibid. 44. *ª Matth. xx11, 15. Variæ lectiones et notæ. llentenius addit: Του Μάρκου και. Habet autem hæc Marcus xi, 10.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXI. κεφαλαίῳ, ἔνθα κεῖται τί· Ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει interpretatio, ubi dicitur: In resurrectione enim οὔτε γαμούσι, οὔτε ἐκγαμίζονται, καὶ τὰ ἑξῆς. neque contrahent matrimonium, neque nuptui traden- "Οτι – βάτου. Εδήλωσεν ἐπὶ τῆς Γραφῆς τῆς βάτου· αὕτη δὲ ἱστόρηται ἐν τῇ βίβλῳ τῆς Εξόδου. Ως λέγει - ζῶσι. Καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ Ματθαίου εἴρηται· καὶ ζήτησον ἐκεῖ. Αποκριθέντες — οὐδέν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν, ἔνθα τό· Καὶ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΟΓ. Ερώτησις πρὸς τοὺς Φαρισαίους πῶς ἐστιν υἱὸς Δαυίδ ὁ Χριστός. Vers. 37. Quod -rubum. Id est, significavit in Scriptura de rubo; hæc autem scripta sunt in libro Exodi ". Vers. 57. Cum dicit Vers. 38. vivunt. Etiam de his prædicto juxta Matthæum capite dictum est; et ibi quære enarrationem. Vers. 39. Respondentes Vers. 40. nihil. Iui horum quoque facta est mentio ubi dicitur: Cumque audissent turbæ, stupuerunt de doctrina ejus **. CAP. LXXIII. Interrogatio Domini ad Judaos quomodo dicant Chrístum Filium esse David. Εἶπε — ἐστι; Ματθαῖος δέ φησιν ἐν τῷ πεντηκοVers. 11. Air - Vers. 44. est? Matthæus autem στῷ πέμπτῳ αὐτοῦ κεφαλαίῳ ὅτι Συνηγμένων 5 quinquagesimo quinto sui Evangelii capite ait, quot τῶν Φαρισαίων, ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς Congregatis Phariscis interrogavit eos Jesus dicens: λέγων· Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ, τίνος Quid vobis videtur de Christo, cujus flius est «?? ct υἱός ἐστι; καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐκεῖ cætera'; ibique omnia rationabiliter enarrata sunt. πάντα κατὰ λόγον. Ακούοντος - δείπνοις. 'Ανάγνωθι ἐν τῷ ῥη θέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Πλατύνουσι γὰρ τὰ φυλακτήρια αὐτῶν, καὶ μεγαλύνουσι τὰ κράσπεδα τῶν ἱματίων αὐτῶν, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων. Οι — κρίμα. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ Εκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπε καὶ πρὸς τοὺς Γραμματείς καὶ Φαρισαίους· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φα ρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν, καὶ τὰ ἐξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν c αὐτῶν. ΚΕΦ. ΟΔ'. Περὶ τῆς χήρας τῆς τὰ δύο λεπτά βαλούσης. Αναβλέψας - έβαλε. Περὶ ταύτης καὶ ὁ Μάρκος διέβαλεν ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίω αὐτοῦ· καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ὅλην ἐξήγησιν. Και τινων – καταλυθήσεται. Είρηται περὶ τού των ἀκριβῶς ἐν τῷ τέλει τοῦ πεντηκοστοῦ ἔκτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐπορεύετο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ, καὶ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπιδεῖξαι αὐτῷ τὰς οἰκοδομὰς τοῦ ἱεροῦ. ΚΕΦ. ΟΕ'. 'Ερώτησις περὶ συντελείας. Επηρώτησαν γίνεσθαι; Φησὶν οὖν 6 Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ ὅτι, καθημένου αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, προσ ἦλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ κατιδίαν, λέγοντες· Εἰπὲ ἡμῖν, πότε ταῦτα ἔσται, καὶ τί τὸ σημεῖον τῆς σῆς παρουσίας καὶ τὴς συντελείας τοῦ αἰῶνος; καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Ο δὲ — αὐτῶν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύ θησάν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν. * Matth. xx11, 50. Vers. 45. Audiente - Vers. 46. conviviis. Lege prædicto Matthæi capite dicti illius enarrationem: Dilatant phylacteria sua et magnificant fimbrias palliorum suorum ✓ ac de omnibus invenies. Vers. 47. Qui — judicium. Quinquagesimo sexto Evangelii secundum Matthæum capite dixit etiam ad Scribas et Pharisseus: Ve vobis, Scribe et Phasæi hypocritæ, quia devoratis domos viduarum“, et cetera; lege ergo illorum interpretationem. CAP. LXXIV. De vidua, quæ duo minuia obtulit. Cap. XXI. Vers. 1. Respiciens Vers. 4. misil. De hac et Marcus quadragesimo primo sui Evangelii capite disseruit, et ibi quære totam enarratio nem. - Vers. 6. diruatur. Le Vers. 5. Et quibusdam his diligenter dictum est in fine quinquagesimi sexti juxta Matthæum capitis, ubi babetur: Et egressus Jesus exivit de templo: secutique sunt cum discipuli ejus, ut indicarent ei structuras templi ". CAP. LXXV. De consummatione. *. Vers. 7. Interrogaverant-sunt? Dicit Matthaeus quinquagesimo septimo capite, quod sedente eo in monte Olivarum accesserunt ad eum discipuli seorsim dicentes: Dic nobis, quando hac erunt? el quod signum adventus tui, el consummationis sæculi st? et ibi ista quære. Vers. 8. At illem illos. Ibi etiam horum facta est mentio et data declaratio. ** Exod. 111, 6. * Matth. xx#1, 33. 47 Ibid. 41. 6 Matth. xx, 5. ** Maith.xxiv, 1. • Ibid. 3. Varia lectiones et notæ. es Ibid. Οὖν omittit Β. Τὴν ἐξήγησιν omittit B.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXI. κεφαλαίῳ, ἔνθα κεῖται τί· Ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει interpretatio, ubi dicitur: In resurrectione enim οὔτε γαμούσι, οὔτε ἐκγαμίζονται, καὶ τὰ ἑξῆς. neque contrahent matrimonium, neque nuptui traden- "Οτι – βάτου. Εδήλωσεν ἐπὶ τῆς Γραφῆς τῆς βάτου· αὕτη δὲ ἱστόρηται ἐν τῇ βίβλῳ τῆς Εξόδου. Ως λέγει - ζῶσι. Καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ Ματθαίου εἴρηται· καὶ ζήτησον ἐκεῖ. Αποκριθέντες — οὐδέν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν, ἔνθα τό· Καὶ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΟΓ. Ερώτησις πρὸς τοὺς Φαρισαίους πῶς ἐστιν υἱὸς Δαυίδ ὁ Χριστός. Vers. 37. Quod -rubum. Id est, significavit in Scriptura de rubo; hæc autem scripta sunt in libro Exodi ". Vers. 57. Cum dicit Vers. 38. vivunt. Etiam de his prædicto juxta Matthæum capite dictum est; et ibi quære enarrationem. Vers. 39. Respondentes Vers. 40. nihil. Iui horum quoque facta est mentio ubi dicitur: Cumque audissent turbæ, stupuerunt de doctrina ejus **. CAP. LXXIII. Interrogatio Domini ad Judaos quomodo dicant Chrístum Filium esse David. Εἶπε — ἐστι; Ματθαῖος δέ φησιν ἐν τῷ πεντηκοVers. 11. Air - Vers. 44. est? Matthæus autem στῷ πέμπτῳ αὐτοῦ κεφαλαίῳ ὅτι Συνηγμένων 5 quinquagesimo quinto sui Evangelii capite ait, quot τῶν Φαρισαίων, ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς Congregatis Phariscis interrogavit eos Jesus dicens: λέγων· Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ, τίνος Quid vobis videtur de Christo, cujus flius est «?? ct υἱός ἐστι; καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐκεῖ cætera'; ibique omnia rationabiliter enarrata sunt. πάντα κατὰ λόγον. Ακούοντος - δείπνοις. 'Ανάγνωθι ἐν τῷ ῥη θέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Πλατύνουσι γὰρ τὰ φυλακτήρια αὐτῶν, καὶ μεγαλύνουσι τὰ κράσπεδα τῶν ἱματίων αὐτῶν, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων. Οι — κρίμα. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ Εκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπε καὶ πρὸς τοὺς Γραμματείς καὶ Φαρισαίους· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φα ρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν, καὶ τὰ ἐξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν c αὐτῶν. ΚΕΦ. ΟΔ'. Περὶ τῆς χήρας τῆς τὰ δύο λεπτά βαλούσης. Αναβλέψας - έβαλε. Περὶ ταύτης καὶ ὁ Μάρκος διέβαλεν ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίω αὐτοῦ· καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ὅλην ἐξήγησιν. Και τινων – καταλυθήσεται. Είρηται περὶ τού των ἀκριβῶς ἐν τῷ τέλει τοῦ πεντηκοστοῦ ἔκτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐπορεύετο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ, καὶ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπιδεῖξαι αὐτῷ τὰς οἰκοδομὰς τοῦ ἱεροῦ. ΚΕΦ. ΟΕ'. 'Ερώτησις περὶ συντελείας. Επηρώτησαν γίνεσθαι; Φησὶν οὖν 6 Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ ὅτι, καθημένου αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, προσ ἦλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ κατιδίαν, λέγοντες· Εἰπὲ ἡμῖν, πότε ταῦτα ἔσται, καὶ τί τὸ σημεῖον τῆς σῆς παρουσίας καὶ τὴς συντελείας τοῦ αἰῶνος; καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Ο δὲ — αὐτῶν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύ θησάν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν. * Matth. xx11, 50. Vers. 45. Audiente - Vers. 46. conviviis. Lege prædicto Matthæi capite dicti illius enarrationem: Dilatant phylacteria sua et magnificant fimbrias palliorum suorum ✓ ac de omnibus invenies. Vers. 47. Qui — judicium. Quinquagesimo sexto Evangelii secundum Matthæum capite dixit etiam ad Scribas et Pharisseus: Ve vobis, Scribe et Phasæi hypocritæ, quia devoratis domos viduarum“, et cetera; lege ergo illorum interpretationem. CAP. LXXIV. De vidua, quæ duo minuia obtulit. Cap. XXI. Vers. 1. Respiciens Vers. 4. misil. De hac et Marcus quadragesimo primo sui Evangelii capite disseruit, et ibi quære totam enarratio nem. - Vers. 6. diruatur. Le Vers. 5. Et quibusdam his diligenter dictum est in fine quinquagesimi sexti juxta Matthæum capitis, ubi babetur: Et egressus Jesus exivit de templo: secutique sunt cum discipuli ejus, ut indicarent ei structuras templi ". CAP. LXXV. De consummatione. *. Vers. 7. Interrogaverant-sunt? Dicit Matthaeus quinquagesimo septimo capite, quod sedente eo in monte Olivarum accesserunt ad eum discipuli seorsim dicentes: Dic nobis, quando hac erunt? el quod signum adventus tui, el consummationis sæculi st? et ibi ista quære. Vers. 8. At illem illos. Ibi etiam horum facta est mentio et data declaratio. ** Exod. 111, 6. * Matth. xx#1, 33. 47 Ibid. 41. 6 Matth. xx, 5. ** Maith.xxiv, 1. • Ibid. 3. Varia lectiones et notæ. es Ibid. Οὖν omittit Β. Τὴν ἐξήγησιν omittit B.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXI. κεφαλαίῳ, ἔνθα κεῖται τί· Ἐν γὰρ τῇ ἀναστάσει interpretatio, ubi dicitur: In resurrectione enim οὔτε γαμούσι, οὔτε ἐκγαμίζονται, καὶ τὰ ἑξῆς. neque contrahent matrimonium, neque nuptui traden- "Οτι – βάτου. Εδήλωσεν ἐπὶ τῆς Γραφῆς τῆς βάτου· αὕτη δὲ ἱστόρηται ἐν τῇ βίβλῳ τῆς Εξόδου. Ως λέγει - ζῶσι. Καὶ περὶ τούτων ἀκολούθως ἐν τῷ δηλωθέντι κεφαλαίῳ τοῦ Ματθαίου εἴρηται· καὶ ζήτησον ἐκεῖ. Αποκριθέντες — οὐδέν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν, ἔνθα τό· Καὶ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι ἐξεπλήσσοντο ἐπὶ τῇ διδαχῇ αὐτοῦ. ΚΕΦ. ΟΓ. Ερώτησις πρὸς τοὺς Φαρισαίους πῶς ἐστιν υἱὸς Δαυίδ ὁ Χριστός. Vers. 37. Quod -rubum. Id est, significavit in Scriptura de rubo; hæc autem scripta sunt in libro Exodi ". Vers. 57. Cum dicit Vers. 38. vivunt. Etiam de his prædicto juxta Matthæum capite dictum est; et ibi quære enarrationem. Vers. 39. Respondentes Vers. 40. nihil. Iui horum quoque facta est mentio ubi dicitur: Cumque audissent turbæ, stupuerunt de doctrina ejus **. CAP. LXXIII. Interrogatio Domini ad Judaos quomodo dicant Chrístum Filium esse David. Εἶπε — ἐστι; Ματθαῖος δέ φησιν ἐν τῷ πεντηκοVers. 11. Air - Vers. 44. est? Matthæus autem στῷ πέμπτῳ αὐτοῦ κεφαλαίῳ ὅτι Συνηγμένων 5 quinquagesimo quinto sui Evangelii capite ait, quot τῶν Φαρισαίων, ἐπηρώτησεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς Congregatis Phariscis interrogavit eos Jesus dicens: λέγων· Τί ὑμῖν δοκεῖ περὶ τοῦ Χριστοῦ, τίνος Quid vobis videtur de Christo, cujus flius est «?? ct υἱός ἐστι; καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἡρμηνεύθησαν ἐκεῖ cætera'; ibique omnia rationabiliter enarrata sunt. πάντα κατὰ λόγον. Ακούοντος - δείπνοις. 'Ανάγνωθι ἐν τῷ ῥη θέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Πλατύνουσι γὰρ τὰ φυλακτήρια αὐτῶν, καὶ μεγαλύνουσι τὰ κράσπεδα τῶν ἱματίων αὐτῶν, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων. Οι — κρίμα. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ Εκτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἶπε καὶ πρὸς τοὺς Γραμματείς καὶ Φαρισαίους· Οὐαὶ ὑμῖν, Γραμματεῖς καὶ Φα ρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κατεσθίετε τὰς οἰκίας τῶν χηρῶν, καὶ τὰ ἐξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν c αὐτῶν. ΚΕΦ. ΟΔ'. Περὶ τῆς χήρας τῆς τὰ δύο λεπτά βαλούσης. Αναβλέψας - έβαλε. Περὶ ταύτης καὶ ὁ Μάρκος διέβαλεν ἐν τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίω αὐτοῦ· καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ὅλην ἐξήγησιν. Και τινων – καταλυθήσεται. Είρηται περὶ τού των ἀκριβῶς ἐν τῷ τέλει τοῦ πεντηκοστοῦ ἔκτου κεφαλαίου τοῦ κατὰ Ματθαῖον, ἔνθα κεῖται τό· Καὶ ἐξελθὼν ὁ Ἰησοῦς ἐπορεύετο ἀπὸ τοῦ ἱεροῦ, καὶ προσῆλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἐπιδεῖξαι αὐτῷ τὰς οἰκοδομὰς τοῦ ἱεροῦ. ΚΕΦ. ΟΕ'. 'Ερώτησις περὶ συντελείας. Επηρώτησαν γίνεσθαι; Φησὶν οὖν 6 Ματθαῖος ἐν τῷ πεντηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ ὅτι, καθημένου αὐτοῦ ἐπὶ τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, προσ ἦλθον αὐτῷ οἱ μαθηταὶ κατιδίαν, λέγοντες· Εἰπὲ ἡμῖν, πότε ταῦτα ἔσται, καὶ τί τὸ σημεῖον τῆς σῆς παρουσίας καὶ τὴς συντελείας τοῦ αἰῶνος; καὶ ζήτησον ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Ο δὲ — αὐτῶν. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύ θησάν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν. * Matth. xx11, 50. Vers. 45. Audiente - Vers. 46. conviviis. Lege prædicto Matthæi capite dicti illius enarrationem: Dilatant phylacteria sua et magnificant fimbrias palliorum suorum ✓ ac de omnibus invenies. Vers. 47. Qui — judicium. Quinquagesimo sexto Evangelii secundum Matthæum capite dixit etiam ad Scribas et Pharisseus: Ve vobis, Scribe et Phasæi hypocritæ, quia devoratis domos viduarum“, et cetera; lege ergo illorum interpretationem. CAP. LXXIV. De vidua, quæ duo minuia obtulit. Cap. XXI. Vers. 1. Respiciens Vers. 4. misil. De hac et Marcus quadragesimo primo sui Evangelii capite disseruit, et ibi quære totam enarratio nem. - Vers. 6. diruatur. Le Vers. 5. Et quibusdam his diligenter dictum est in fine quinquagesimi sexti juxta Matthæum capitis, ubi babetur: Et egressus Jesus exivit de templo: secutique sunt cum discipuli ejus, ut indicarent ei structuras templi ". CAP. LXXV. De consummatione. *. Vers. 7. Interrogaverant-sunt? Dicit Matthaeus quinquagesimo septimo capite, quod sedente eo in monte Olivarum accesserunt ad eum discipuli seorsim dicentes: Dic nobis, quando hac erunt? el quod signum adventus tui, el consummationis sæculi st? et ibi ista quære. Vers. 8. At illem illos. Ibi etiam horum facta est mentio et data declaratio. ** Exod. 111, 6. * Matth. xx#1, 33. 47 Ibid. 41. 6 Matth. xx, 5. ** Maith.xxiv, 1. • Ibid. 3. Varia lectiones et notæ. es Ibid. Οὖν omittit Β. Τὴν ἐξήγησιν omittit B.

Vers. 9. Cam Vers. 11. erant. Ibi etiam de d Όταν Vers. 19. Verum ante meum. Similiter et de his dictum est. his. Vers. 15. Cominget - testimonium. In protestationem, in redargutionem eorum qui non crediderunt, ue dicere possint in die judicii, quod prædicationem non audierint. Aut contingent vobis, Aut contingent vobis, quæ quae ab illis inferentur in martyrii gloriam. Nam Graeci dicunt: Continget vobis εἰς μαρτύριον, id est in martyrium aut in testimonium.) Vers. 14. Habete—defensionem. †† Ponite corda vestra, loco, componite, persuadet, aut ponite in cordibus vestris. Vers. 15. Ego vobis. Os appellat verba; sapientiam veru intelligentiam (z) verborum. Vers. 16. Trademini. Vers. 17. meum. Praedicto capite etiain de his invenies. Vers. 18. Et capillus - pereat. Et vere multi fidelium in ignem injecti, ne capillos quidem perdiderunt. Manifestum ergo est, quod si cujus pars aliqua corporis amputata sit, hoc divina permissione sustinuit: siquidem interdum propriam ostendebat potentiam, quandoque autem carni permittebat, ut juxta naturam pateretur. Cum ergo dixerit: Et capillus de capite vestro non pereat, signif. cavit, quod omnipotens esset, quodque illis auxilliaretur, ac alacritatem immitteret. vestras. ἔσται. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἑῤῥήθη. Πρὸ δὲ - μου. Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Αποβήσεται – μαρτύριον. Εἰς ἔλεγχον τῶν μὴ πιστευσάντων, ἵνα μὴ δύνωνται λέγειν ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ὅτι οὐκ ἠκούσαμεν τοῦ κηρύγματος. Η ἀποβήσεται ὑμῖν τὰ παρ' ἐκείνων επαγόμενα εἰς μαρτυρικὴν δόξαν. Θέσθε — Απολογηθῆναι. Θέσθε τὰς καρδίας, ὑμῶν, ἀντὶ τοῦ, διάθεσθε, πείσατε, ἢ θέσθε εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν. Εγώ – ὑμῖν. Στόμα μὲν λέγει τους λόγους, σοφίαν δὲ τὰς ἐννοίας τῶν λόγων. Παραδοθήσεσθε — μου. Ἐν τῷ ῥηθέντι κεφα λαίῳ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Καὶ θρὶξ · ἀπόληται. Καὶ ὄντως πολλοὶ τῶν πιστῶν, εἰς πῦρ ἐμβληθέντες, οὐδὲ τρίχα ἀπώλεσαν, Οθεν φανερὴν ὅτι, καὶ εἴ τις ἀφηρέθη τι τοῦ σώ ματος, κατὰ συγχώρησιν Θεοῦ τοῦτο πάντως ὑπέ στη, ποτὲ μὲν γὰρ τὴν οἰκείαν ἐπεδείκνυτο δύναμιν, ποτὲ δὲ συνεχώρει τῇ σαρκὶ πάσχειν κατὰ φύσιν. Εἰπὼν οὖν ὅτι Καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται, ἐδήλωσεν ότι τε παντοδύναμός ἐστι, καὶ ὅτι ἀντιλήψεται τούτων, καὶ προθυμίαν αὐτοῖ; ἐνέβαλεν. Vers. 19. Per Εν Possidele, sive serὑμῶν. Κτήσασθε, ἤτοι σώσατε· εἰ δὲ vale; quod si animas, omnino et corpora. Scriptum τὰς ψυχὰς, πάντως καὶ τὰ σώματα. Γέγραπται γὰρ est enim prædicto capite: Qui autem perseveraverit ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ· ὅτι Ὁ ὑπομείνας usque in finem, hic salvus erit **. εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται. Vers. 20. Cum ejus. Matthæus vero prædicto capite aliud scripsit signum dicens: Cum videritis abominationem ", et cætera: lege ergo totam diclorum illorum enarrationcmı. Vers. 21. Tunc quaerito. montes. In ilio etiam de his Vers. 21. Ει - discedant. Rursum idem dicit ad confirmationem sermonis. Vers. 21. Et cam. Hoc praetermiserunt Mattheus et Marcus. sicut et bic aliud, quod illi diserunt, puta: Qui in lecto, non descendat ut tollat quidquam de domo sua: et qui in agro, non reverta-D tur ut tollat vestimenta swα Vers. 22. Quia — erunt. Videlicet Dominica c.edis. Yers. 22. Ut – scripta sunt. Ut compleantur omnia, quæ in libris Danielis, aliorumque prophetarum de hujus llierosolymorum expugnatione scripla sunt. Vers. 93. Vα diebus. Apud Matthæum hoc etiam dicto capite manifestatum est. ** Matth. xxiv, 13. ss Ibid. 15. Όταν αὐτῆς. Ὁ δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ ἤδη λεχθέντι κεφαλαίῳ ἕτερον ἀναγράφει σημείον, λέο γων ὅτι "Οταν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώ σεως, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην εξήγησιν τῶν ῥητῶν ἐκείνων. Τότε – όρη. Εν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων ζήτησον. Καὶ — ἐκχωρείτωσαν. Τὸ αὐτὸ λέγει πάλιν εἰς βεβαίωσιν τοῦ λόγου. Καὶ — αὐτήν. Τοῦτο παρέλιπε Ματθαῖος καὶ Μάρκος, ὥσπερ καὶ οὗτος, δ εἶπον ἐκεῖνοι, λέγω δὴ τὸ, Ὁ ἐπὶ τοῦ δώματος μὴ καταβαινέτω, ἆραι τὰ ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ, καὶ ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ, μὴ ἐπιστρεψάτω ὀπίσω ἆραι τὰ ἱμάτια αὐτοῦ. Ότι εἰσι. Τῆς τοῦ Δεσποτικού φόνου. Του γεγραμμένα. Ὑπὲρ τοῦ πληρωθήναι πάντα τὰ ἐν ταῖς βίβλοις τοῦ τε Δανιὴλ καὶ τῶν ἄλλων προφητῶν περὶ τῆς τοιαύτης ἁλώσεως τῆς Ἱερουσαλήμ γεγραμμένα. Οὐαὶ ἡμέρας. Παρὰ τῷ Ματθαίῳ καὶ τοῦτο τεσαφήνισται ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. Ibid. 17,.18; Marc. XII, 15, 16. Variæ lectiones et notæ. Hoc scholio caret Henlenius. Igitur versum 1: et 15 conjunxit. (*) Intelligentiam, Senteniiam. Τούτου Β.

Vers. 9. Cam Vers. 11. erant. Ibi etiam de d Όταν Vers. 19. Verum ante meum. Similiter et de his dictum est. his. Vers. 15. Cominget - testimonium. In protestationem, in redargutionem eorum qui non crediderunt, ue dicere possint in die judicii, quod prædicationem non audierint. Aut contingent vobis, Aut contingent vobis, quæ quae ab illis inferentur in martyrii gloriam. Nam Graeci dicunt: Continget vobis εἰς μαρτύριον, id est in martyrium aut in testimonium.) Vers. 14. Habete—defensionem. †† Ponite corda vestra, loco, componite, persuadet, aut ponite in cordibus vestris. Vers. 15. Ego vobis. Os appellat verba; sapientiam veru intelligentiam (z) verborum. Vers. 16. Trademini. Vers. 17. meum. Praedicto capite etiain de his invenies. Vers. 18. Et capillus - pereat. Et vere multi fidelium in ignem injecti, ne capillos quidem perdiderunt. Manifestum ergo est, quod si cujus pars aliqua corporis amputata sit, hoc divina permissione sustinuit: siquidem interdum propriam ostendebat potentiam, quandoque autem carni permittebat, ut juxta naturam pateretur. Cum ergo dixerit: Et capillus de capite vestro non pereat, signif. cavit, quod omnipotens esset, quodque illis auxilliaretur, ac alacritatem immitteret. vestras. ἔσται. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἑῤῥήθη. Πρὸ δὲ - μου. Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Αποβήσεται – μαρτύριον. Εἰς ἔλεγχον τῶν μὴ πιστευσάντων, ἵνα μὴ δύνωνται λέγειν ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ὅτι οὐκ ἠκούσαμεν τοῦ κηρύγματος. Η ἀποβήσεται ὑμῖν τὰ παρ' ἐκείνων επαγόμενα εἰς μαρτυρικὴν δόξαν. Θέσθε — Απολογηθῆναι. Θέσθε τὰς καρδίας, ὑμῶν, ἀντὶ τοῦ, διάθεσθε, πείσατε, ἢ θέσθε εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν. Εγώ – ὑμῖν. Στόμα μὲν λέγει τους λόγους, σοφίαν δὲ τὰς ἐννοίας τῶν λόγων. Παραδοθήσεσθε — μου. Ἐν τῷ ῥηθέντι κεφα λαίῳ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Καὶ θρὶξ · ἀπόληται. Καὶ ὄντως πολλοὶ τῶν πιστῶν, εἰς πῦρ ἐμβληθέντες, οὐδὲ τρίχα ἀπώλεσαν, Οθεν φανερὴν ὅτι, καὶ εἴ τις ἀφηρέθη τι τοῦ σώ ματος, κατὰ συγχώρησιν Θεοῦ τοῦτο πάντως ὑπέ στη, ποτὲ μὲν γὰρ τὴν οἰκείαν ἐπεδείκνυτο δύναμιν, ποτὲ δὲ συνεχώρει τῇ σαρκὶ πάσχειν κατὰ φύσιν. Εἰπὼν οὖν ὅτι Καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται, ἐδήλωσεν ότι τε παντοδύναμός ἐστι, καὶ ὅτι ἀντιλήψεται τούτων, καὶ προθυμίαν αὐτοῖ; ἐνέβαλεν. Vers. 19. Per Εν Possidele, sive serὑμῶν. Κτήσασθε, ἤτοι σώσατε· εἰ δὲ vale; quod si animas, omnino et corpora. Scriptum τὰς ψυχὰς, πάντως καὶ τὰ σώματα. Γέγραπται γὰρ est enim prædicto capite: Qui autem perseveraverit ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ· ὅτι Ὁ ὑπομείνας usque in finem, hic salvus erit **. εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται. Vers. 20. Cum ejus. Matthæus vero prædicto capite aliud scripsit signum dicens: Cum videritis abominationem ", et cætera: lege ergo totam diclorum illorum enarrationcmı. Vers. 21. Tunc quaerito. montes. In ilio etiam de his Vers. 21. Ει - discedant. Rursum idem dicit ad confirmationem sermonis. Vers. 21. Et cam. Hoc praetermiserunt Mattheus et Marcus. sicut et bic aliud, quod illi diserunt, puta: Qui in lecto, non descendat ut tollat quidquam de domo sua: et qui in agro, non reverta-D tur ut tollat vestimenta swα Vers. 22. Quia — erunt. Videlicet Dominica c.edis. Yers. 22. Ut – scripta sunt. Ut compleantur omnia, quæ in libris Danielis, aliorumque prophetarum de hujus llierosolymorum expugnatione scripla sunt. Vers. 93. Vα diebus. Apud Matthæum hoc etiam dicto capite manifestatum est. ** Matth. xxiv, 13. ss Ibid. 15. Όταν αὐτῆς. Ὁ δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ ἤδη λεχθέντι κεφαλαίῳ ἕτερον ἀναγράφει σημείον, λέο γων ὅτι "Οταν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώ σεως, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην εξήγησιν τῶν ῥητῶν ἐκείνων. Τότε – όρη. Εν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων ζήτησον. Καὶ — ἐκχωρείτωσαν. Τὸ αὐτὸ λέγει πάλιν εἰς βεβαίωσιν τοῦ λόγου. Καὶ — αὐτήν. Τοῦτο παρέλιπε Ματθαῖος καὶ Μάρκος, ὥσπερ καὶ οὗτος, δ εἶπον ἐκεῖνοι, λέγω δὴ τὸ, Ὁ ἐπὶ τοῦ δώματος μὴ καταβαινέτω, ἆραι τὰ ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ, καὶ ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ, μὴ ἐπιστρεψάτω ὀπίσω ἆραι τὰ ἱμάτια αὐτοῦ. Ότι εἰσι. Τῆς τοῦ Δεσποτικού φόνου. Του γεγραμμένα. Ὑπὲρ τοῦ πληρωθήναι πάντα τὰ ἐν ταῖς βίβλοις τοῦ τε Δανιὴλ καὶ τῶν ἄλλων προφητῶν περὶ τῆς τοιαύτης ἁλώσεως τῆς Ἱερουσαλήμ γεγραμμένα. Οὐαὶ ἡμέρας. Παρὰ τῷ Ματθαίῳ καὶ τοῦτο τεσαφήνισται ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. Ibid. 17,.18; Marc. XII, 15, 16. Variæ lectiones et notæ. Hoc scholio caret Henlenius. Igitur versum 1: et 15 conjunxit. (*) Intelligentiam, Senteniiam. Τούτου Β.

Vers. 9. Cam Vers. 11. erant. Ibi etiam de d Όταν Vers. 19. Verum ante meum. Similiter et de his dictum est. his. Vers. 15. Cominget - testimonium. In protestationem, in redargutionem eorum qui non crediderunt, ue dicere possint in die judicii, quod prædicationem non audierint. Aut contingent vobis, Aut contingent vobis, quæ quae ab illis inferentur in martyrii gloriam. Nam Graeci dicunt: Continget vobis εἰς μαρτύριον, id est in martyrium aut in testimonium.) Vers. 14. Habete—defensionem. †† Ponite corda vestra, loco, componite, persuadet, aut ponite in cordibus vestris. Vers. 15. Ego vobis. Os appellat verba; sapientiam veru intelligentiam (z) verborum. Vers. 16. Trademini. Vers. 17. meum. Praedicto capite etiain de his invenies. Vers. 18. Et capillus - pereat. Et vere multi fidelium in ignem injecti, ne capillos quidem perdiderunt. Manifestum ergo est, quod si cujus pars aliqua corporis amputata sit, hoc divina permissione sustinuit: siquidem interdum propriam ostendebat potentiam, quandoque autem carni permittebat, ut juxta naturam pateretur. Cum ergo dixerit: Et capillus de capite vestro non pereat, signif. cavit, quod omnipotens esset, quodque illis auxilliaretur, ac alacritatem immitteret. vestras. ἔσται. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ἑῤῥήθη. Πρὸ δὲ - μου. Ομοίως καὶ περὶ τούτων. Αποβήσεται – μαρτύριον. Εἰς ἔλεγχον τῶν μὴ πιστευσάντων, ἵνα μὴ δύνωνται λέγειν ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ὅτι οὐκ ἠκούσαμεν τοῦ κηρύγματος. Η ἀποβήσεται ὑμῖν τὰ παρ' ἐκείνων επαγόμενα εἰς μαρτυρικὴν δόξαν. Θέσθε — Απολογηθῆναι. Θέσθε τὰς καρδίας, ὑμῶν, ἀντὶ τοῦ, διάθεσθε, πείσατε, ἢ θέσθε εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν. Εγώ – ὑμῖν. Στόμα μὲν λέγει τους λόγους, σοφίαν δὲ τὰς ἐννοίας τῶν λόγων. Παραδοθήσεσθε — μου. Ἐν τῷ ῥηθέντι κεφα λαίῳ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Καὶ θρὶξ · ἀπόληται. Καὶ ὄντως πολλοὶ τῶν πιστῶν, εἰς πῦρ ἐμβληθέντες, οὐδὲ τρίχα ἀπώλεσαν, Οθεν φανερὴν ὅτι, καὶ εἴ τις ἀφηρέθη τι τοῦ σώ ματος, κατὰ συγχώρησιν Θεοῦ τοῦτο πάντως ὑπέ στη, ποτὲ μὲν γὰρ τὴν οἰκείαν ἐπεδείκνυτο δύναμιν, ποτὲ δὲ συνεχώρει τῇ σαρκὶ πάσχειν κατὰ φύσιν. Εἰπὼν οὖν ὅτι Καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται, ἐδήλωσεν ότι τε παντοδύναμός ἐστι, καὶ ὅτι ἀντιλήψεται τούτων, καὶ προθυμίαν αὐτοῖ; ἐνέβαλεν. Vers. 19. Per Εν Possidele, sive serὑμῶν. Κτήσασθε, ἤτοι σώσατε· εἰ δὲ vale; quod si animas, omnino et corpora. Scriptum τὰς ψυχὰς, πάντως καὶ τὰ σώματα. Γέγραπται γὰρ est enim prædicto capite: Qui autem perseveraverit ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ· ὅτι Ὁ ὑπομείνας usque in finem, hic salvus erit **. εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται. Vers. 20. Cum ejus. Matthæus vero prædicto capite aliud scripsit signum dicens: Cum videritis abominationem ", et cætera: lege ergo totam diclorum illorum enarrationcmı. Vers. 21. Tunc quaerito. montes. In ilio etiam de his Vers. 21. Ει - discedant. Rursum idem dicit ad confirmationem sermonis. Vers. 21. Et cam. Hoc praetermiserunt Mattheus et Marcus. sicut et bic aliud, quod illi diserunt, puta: Qui in lecto, non descendat ut tollat quidquam de domo sua: et qui in agro, non reverta-D tur ut tollat vestimenta swα Vers. 22. Quia — erunt. Videlicet Dominica c.edis. Yers. 22. Ut – scripta sunt. Ut compleantur omnia, quæ in libris Danielis, aliorumque prophetarum de hujus llierosolymorum expugnatione scripla sunt. Vers. 93. Vα diebus. Apud Matthæum hoc etiam dicto capite manifestatum est. ** Matth. xxiv, 13. ss Ibid. 15. Όταν αὐτῆς. Ὁ δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ ἤδη λεχθέντι κεφαλαίῳ ἕτερον ἀναγράφει σημείον, λέο γων ὅτι "Οταν ἴδητε τὸ βδέλυγμα τῆς ἐρημώ σεως, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ὅλην εξήγησιν τῶν ῥητῶν ἐκείνων. Τότε – όρη. Εν ἐκείνῳ καὶ περὶ τούτων ζήτησον. Καὶ — ἐκχωρείτωσαν. Τὸ αὐτὸ λέγει πάλιν εἰς βεβαίωσιν τοῦ λόγου. Καὶ — αὐτήν. Τοῦτο παρέλιπε Ματθαῖος καὶ Μάρκος, ὥσπερ καὶ οὗτος, δ εἶπον ἐκεῖνοι, λέγω δὴ τὸ, Ὁ ἐπὶ τοῦ δώματος μὴ καταβαινέτω, ἆραι τὰ ἐκ τῆς οἰκίας αὐτοῦ, καὶ ὁ ἐν τῷ ἀγρῷ, μὴ ἐπιστρεψάτω ὀπίσω ἆραι τὰ ἱμάτια αὐτοῦ. Ότι εἰσι. Τῆς τοῦ Δεσποτικού φόνου. Του γεγραμμένα. Ὑπὲρ τοῦ πληρωθήναι πάντα τὰ ἐν ταῖς βίβλοις τοῦ τε Δανιὴλ καὶ τῶν ἄλλων προφητῶν περὶ τῆς τοιαύτης ἁλώσεως τῆς Ἱερουσαλήμ γεγραμμένα. Οὐαὶ ἡμέρας. Παρὰ τῷ Ματθαίῳ καὶ τοῦτο τεσαφήνισται ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. Ibid. 17,.18; Marc. XII, 15, 16. Variæ lectiones et notæ. Hoc scholio caret Henlenius. Igitur versum 1: et 15 conjunxit. (*) Intelligentiam, Senteniiam. Τούτου Β.

Έσται COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXII. ἐθνῶν. Φησὶν ὁ Ματθαῖος ὅτι Εσται τότε θλίψις μεγάλη, οἷα οὐ γέγονεν ἀπ' ἀρχῆς τοῦ κόσμου ἕως τοῦ νῦν, οὐδ' οὐ μὴ γένηται. ᾿Απὸ γοῦν τῆς ἐκεῖσε κειμένης ερμηνείας διαγνωσθήσονται καὶ ταῦτα. Vers. 23. Eril - τ. 94. gentium. Dicit Matthaus quod Erit tunc afflictio magna qualis non fuit a principio mundi ad hoc usque tempus, neque fiet "; ex interpretatione ergo, quæ ibi posita est, etiam hæc cognoscentur. - Vers. 26. movebuntur. Hæc de secundo adventu suo dicit. Quære autem similiter apud Matthaeum dicui illius enarrationem: Statin autem post afflictionem dierum illorum sol obscu rabitur, et luna non dabit splendorem suum, et stella cadent de coelo ", ac dicti sequentis; et de his etiam invenies. Καὶ ἔσται Vers. 25. Ει erunt σαλευθήσονται. Ταῦτα περὶ τῆς δευτέρας αὐτοῦ παρουσίας φησί. Ζήτησον δὲ ὁμοίως παρὰ τῷ Ματθαίῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλίψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται, καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει το φέγγος αὐτῆς, καὶ οἱ ἀστέρες πεσοῦνται ἀπὸ τοῦ οὐ ρανοῦ, καὶ τὴν τοῦ ἐφεξῆς ῥητοῦ· καὶ εὑρήσεις καὶ περὶ τούτων. Καὶ τότε – πολλῆς. Πάλιν ἐκεῖ καθεξῆς ἀνάγνωθι τὰς ἐξηγήσεις, ἀναγκαίας οὖσας ἄχρι τοῦ· Ἀπὸ δὲ τῆς συκής μάθετε την παραβολήν. Αρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι — Θεοῦ. Δὖθις ἐκεῖ τὴν ἐπίλοιπον ἐξήγησιν ἀναγνωστέον ἄχρι τοῦ Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεά αὕτη, ἕως ἂν πάντα ταῦτα γένηται· ἐν ἐκείνῃ γὰρ ἐμνημονεύθησάν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν, ὡς εἰκός. * Αμὴν — παρέλθωσιν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εβρήθη. Vers. 97. Et tunc magna. Rursus ibi suo ordine lege enarrationes, quæ necessariæ sunt usque ibi: ficu autem discite parabolam. -DO Vers. 28. llis autem feri incipientibus Vers. 51. Dei. Rursus ibi reliqua enarratio legenda est usque ibi: Amen, dico vobis, nequaquam præteribit generatio hac, donec omnia ista fiant: in ea enim et horum facta est mentio, et data interpretatatio, ut par erat. Vers. 33. prateribunt. Ibi que ventura Vers. 52. Amen etiam de his dictum est. Προσέχετε – Vers. 34. Attendite γίνεσθαι. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ Vers. 56. ὀγδόφ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν sunt. Quinquagesimo octavo Evangelii juxta Matἑρμηνείαν τοῦ· Γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε thæuîn capite quære enarrationem ejus, quod diciποία ὥρᾳ ὁ Κύριος ὑμῶν ἔρχεται· ἐν αὐτῇ γὰρ tur: Vigilate ergo, quia nescitis, qua· hora Dominus ταῦτα μνήμης καὶ ἐπιλύσεως τετυχήκασι. Σημειω vester venturus sit**; nain in eo etiam de his facta τέον δὲ ὅτι οὐ μόνον ἢ μέθη, ἀλλὰ καὶ αἱ μέριμναι est mentio, dataque enarratio. Signandum est at: τοῦ βίου βαπτίζουσι τὴν ψυχὴν, καὶ καταποντίζουσε tem, quod non sola ebrietas, sed et cura saculaτὸν νοῦν. res animaın absorbent, mentemque demergunt. Vers. 36. Et hominis. Astare Christo cum angelis. Καὶ — ἀνθρώπου. Παραστῆναι τῷ Χριστῷ μετά τῶν ἀγγέλων. διδάσκων. Δι' ὠφέλειαν τῶν ἐκεῖσε συνερχομένων. Τὰς δὲ νύκτας - Ελαιών. Διὰ τὸ ἀπερίσπαστον καὶ ἐπιτήδειον εἰς προσευχήν· οὐχ ἧττον δὲ καὶ εἰς μυστικωτέραν διδασκαλίαν τῶν μαθητῶν· δῆλον γὰρ ὅτι μετ' αὐτῶν ἐξήρχετο ἐκεῖ καὶ ηὐλίζετο. Καὶ πᾶς αὐτοῦ. Εἰ ὁ λαὸς ἐκεῖνος οὕτως ἐποίει, πολλῷ μᾶλλον ἡμᾶς χρὴ, τὸν οἰκειότερον λαόν, όρο θρίζειν πρὸς αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ ἐπὶ τῷ ἀκούειν αὐτ Vers. 37. Erat - docens. Propter eorum utilitatem, qui illuc concurrebant. Vers. 37. Noctibus vero Olivarum. Ne mente distraheretur, et quia aptus erat ad precandum nec minus quoque ob secretiorem discipulorum instru ctionem; nam manifestum est, quod illuc cum eis exibat et conversabatur. Vers. 38. Omnisque — illum. Si populus ille hcc faciebat, multo magis nos, qui populus magis illi familiaris sumus oportet diluculo venire ad eum, ut τοῦ, διὰ τῶν θείων Γραφών διδάσκοντος, καὶ μὴ μό- in templo audiamus illam per Scripturas sanctas νον ἀκούειν, ἀλλὰ καὶ ὑπακούειν. ΚΕΦ. ΟϚ'. Περὶ τοῦ Πάσχα. άγγιζε - Πάσχα. Ἑορτὴ τῶν 'Αζύμων ελέγετο καὶ ἡ τοῦ Πάσχα ἑορτὴ, διότι κατὰ τὸ Πάσχα τοῖς τοῦ ἀμνοῦ κρέασι καὶ ἄζυμα συνήσθιον. Λοιπὸν οὖν, σε Hatth. χειν, 21.. Ibid. 29. 87 Ibid. 29. docentem; nec solum ut audiamus, sed etiam ut obediamus. CAP. LXXVI. De Pascha. Cap. XXII. Vers. 1. Appropinquavit — Pascha. Festum Azymorum etiam dicebatur ipsum Paschæ festum, quia in Pascha carnibus agni et azymis ss Ibid. 34. το Ibid. 42. Varia lectiones et nolas. Τοῦ neuter agnoscit in contextu apud Matthæum. A¿ abest A. "Av omittit B. 'Exel B.

Έσται COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXII. ἐθνῶν. Φησὶν ὁ Ματθαῖος ὅτι Εσται τότε θλίψις μεγάλη, οἷα οὐ γέγονεν ἀπ' ἀρχῆς τοῦ κόσμου ἕως τοῦ νῦν, οὐδ' οὐ μὴ γένηται. ᾿Απὸ γοῦν τῆς ἐκεῖσε κειμένης ερμηνείας διαγνωσθήσονται καὶ ταῦτα. Vers. 23. Eril - τ. 94. gentium. Dicit Matthaus quod Erit tunc afflictio magna qualis non fuit a principio mundi ad hoc usque tempus, neque fiet "; ex interpretatione ergo, quæ ibi posita est, etiam hæc cognoscentur. - Vers. 26. movebuntur. Hæc de secundo adventu suo dicit. Quære autem similiter apud Matthaeum dicui illius enarrationem: Statin autem post afflictionem dierum illorum sol obscu rabitur, et luna non dabit splendorem suum, et stella cadent de coelo ", ac dicti sequentis; et de his etiam invenies. Καὶ ἔσται Vers. 25. Ει erunt σαλευθήσονται. Ταῦτα περὶ τῆς δευτέρας αὐτοῦ παρουσίας φησί. Ζήτησον δὲ ὁμοίως παρὰ τῷ Ματθαίῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλίψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται, καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει το φέγγος αὐτῆς, καὶ οἱ ἀστέρες πεσοῦνται ἀπὸ τοῦ οὐ ρανοῦ, καὶ τὴν τοῦ ἐφεξῆς ῥητοῦ· καὶ εὑρήσεις καὶ περὶ τούτων. Καὶ τότε – πολλῆς. Πάλιν ἐκεῖ καθεξῆς ἀνάγνωθι τὰς ἐξηγήσεις, ἀναγκαίας οὖσας ἄχρι τοῦ· Ἀπὸ δὲ τῆς συκής μάθετε την παραβολήν. Αρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι — Θεοῦ. Δὖθις ἐκεῖ τὴν ἐπίλοιπον ἐξήγησιν ἀναγνωστέον ἄχρι τοῦ Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεά αὕτη, ἕως ἂν πάντα ταῦτα γένηται· ἐν ἐκείνῃ γὰρ ἐμνημονεύθησάν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν, ὡς εἰκός. * Αμὴν — παρέλθωσιν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εβρήθη. Vers. 97. Et tunc magna. Rursus ibi suo ordine lege enarrationes, quæ necessariæ sunt usque ibi: ficu autem discite parabolam. -DO Vers. 28. llis autem feri incipientibus Vers. 51. Dei. Rursus ibi reliqua enarratio legenda est usque ibi: Amen, dico vobis, nequaquam præteribit generatio hac, donec omnia ista fiant: in ea enim et horum facta est mentio, et data interpretatatio, ut par erat. Vers. 33. prateribunt. Ibi que ventura Vers. 52. Amen etiam de his dictum est. Προσέχετε – Vers. 34. Attendite γίνεσθαι. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ Vers. 56. ὀγδόφ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν sunt. Quinquagesimo octavo Evangelii juxta Matἑρμηνείαν τοῦ· Γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε thæuîn capite quære enarrationem ejus, quod diciποία ὥρᾳ ὁ Κύριος ὑμῶν ἔρχεται· ἐν αὐτῇ γὰρ tur: Vigilate ergo, quia nescitis, qua· hora Dominus ταῦτα μνήμης καὶ ἐπιλύσεως τετυχήκασι. Σημειω vester venturus sit**; nain in eo etiam de his facta τέον δὲ ὅτι οὐ μόνον ἢ μέθη, ἀλλὰ καὶ αἱ μέριμναι est mentio, dataque enarratio. Signandum est at: τοῦ βίου βαπτίζουσι τὴν ψυχὴν, καὶ καταποντίζουσε tem, quod non sola ebrietas, sed et cura saculaτὸν νοῦν. res animaın absorbent, mentemque demergunt. Vers. 36. Et hominis. Astare Christo cum angelis. Καὶ — ἀνθρώπου. Παραστῆναι τῷ Χριστῷ μετά τῶν ἀγγέλων. διδάσκων. Δι' ὠφέλειαν τῶν ἐκεῖσε συνερχομένων. Τὰς δὲ νύκτας - Ελαιών. Διὰ τὸ ἀπερίσπαστον καὶ ἐπιτήδειον εἰς προσευχήν· οὐχ ἧττον δὲ καὶ εἰς μυστικωτέραν διδασκαλίαν τῶν μαθητῶν· δῆλον γὰρ ὅτι μετ' αὐτῶν ἐξήρχετο ἐκεῖ καὶ ηὐλίζετο. Καὶ πᾶς αὐτοῦ. Εἰ ὁ λαὸς ἐκεῖνος οὕτως ἐποίει, πολλῷ μᾶλλον ἡμᾶς χρὴ, τὸν οἰκειότερον λαόν, όρο θρίζειν πρὸς αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ ἐπὶ τῷ ἀκούειν αὐτ Vers. 37. Erat - docens. Propter eorum utilitatem, qui illuc concurrebant. Vers. 37. Noctibus vero Olivarum. Ne mente distraheretur, et quia aptus erat ad precandum nec minus quoque ob secretiorem discipulorum instru ctionem; nam manifestum est, quod illuc cum eis exibat et conversabatur. Vers. 38. Omnisque — illum. Si populus ille hcc faciebat, multo magis nos, qui populus magis illi familiaris sumus oportet diluculo venire ad eum, ut τοῦ, διὰ τῶν θείων Γραφών διδάσκοντος, καὶ μὴ μό- in templo audiamus illam per Scripturas sanctas νον ἀκούειν, ἀλλὰ καὶ ὑπακούειν. ΚΕΦ. ΟϚ'. Περὶ τοῦ Πάσχα. άγγιζε - Πάσχα. Ἑορτὴ τῶν 'Αζύμων ελέγετο καὶ ἡ τοῦ Πάσχα ἑορτὴ, διότι κατὰ τὸ Πάσχα τοῖς τοῦ ἀμνοῦ κρέασι καὶ ἄζυμα συνήσθιον. Λοιπὸν οὖν, σε Hatth. χειν, 21.. Ibid. 29. 87 Ibid. 29. docentem; nec solum ut audiamus, sed etiam ut obediamus. CAP. LXXVI. De Pascha. Cap. XXII. Vers. 1. Appropinquavit — Pascha. Festum Azymorum etiam dicebatur ipsum Paschæ festum, quia in Pascha carnibus agni et azymis ss Ibid. 34. το Ibid. 42. Varia lectiones et nolas. Τοῦ neuter agnoscit in contextu apud Matthæum. A¿ abest A. "Av omittit B. 'Exel B.

Έσται COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXII. ἐθνῶν. Φησὶν ὁ Ματθαῖος ὅτι Εσται τότε θλίψις μεγάλη, οἷα οὐ γέγονεν ἀπ' ἀρχῆς τοῦ κόσμου ἕως τοῦ νῦν, οὐδ' οὐ μὴ γένηται. ᾿Απὸ γοῦν τῆς ἐκεῖσε κειμένης ερμηνείας διαγνωσθήσονται καὶ ταῦτα. Vers. 23. Eril - τ. 94. gentium. Dicit Matthaus quod Erit tunc afflictio magna qualis non fuit a principio mundi ad hoc usque tempus, neque fiet "; ex interpretatione ergo, quæ ibi posita est, etiam hæc cognoscentur. - Vers. 26. movebuntur. Hæc de secundo adventu suo dicit. Quære autem similiter apud Matthaeum dicui illius enarrationem: Statin autem post afflictionem dierum illorum sol obscu rabitur, et luna non dabit splendorem suum, et stella cadent de coelo ", ac dicti sequentis; et de his etiam invenies. Καὶ ἔσται Vers. 25. Ει erunt σαλευθήσονται. Ταῦτα περὶ τῆς δευτέρας αὐτοῦ παρουσίας φησί. Ζήτησον δὲ ὁμοίως παρὰ τῷ Ματθαίῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εὐθέως δὲ μετὰ τὴν θλίψιν τῶν ἡμερῶν ἐκείνων, ὁ ἥλιος σκοτισθήσεται, καὶ ἡ σελήνη οὐ δώσει το φέγγος αὐτῆς, καὶ οἱ ἀστέρες πεσοῦνται ἀπὸ τοῦ οὐ ρανοῦ, καὶ τὴν τοῦ ἐφεξῆς ῥητοῦ· καὶ εὑρήσεις καὶ περὶ τούτων. Καὶ τότε – πολλῆς. Πάλιν ἐκεῖ καθεξῆς ἀνάγνωθι τὰς ἐξηγήσεις, ἀναγκαίας οὖσας ἄχρι τοῦ· Ἀπὸ δὲ τῆς συκής μάθετε την παραβολήν. Αρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι — Θεοῦ. Δὖθις ἐκεῖ τὴν ἐπίλοιπον ἐξήγησιν ἀναγνωστέον ἄχρι τοῦ Αμὴν λέγω ὑμῖν, οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεά αὕτη, ἕως ἂν πάντα ταῦτα γένηται· ἐν ἐκείνῃ γὰρ ἐμνημονεύθησάν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν, ὡς εἰκός. * Αμὴν — παρέλθωσιν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εβρήθη. Vers. 97. Et tunc magna. Rursus ibi suo ordine lege enarrationes, quæ necessariæ sunt usque ibi: ficu autem discite parabolam. -DO Vers. 28. llis autem feri incipientibus Vers. 51. Dei. Rursus ibi reliqua enarratio legenda est usque ibi: Amen, dico vobis, nequaquam præteribit generatio hac, donec omnia ista fiant: in ea enim et horum facta est mentio, et data interpretatatio, ut par erat. Vers. 33. prateribunt. Ibi que ventura Vers. 52. Amen etiam de his dictum est. Προσέχετε – Vers. 34. Attendite γίνεσθαι. Ἐν τῷ πεντηκοστῷ Vers. 56. ὀγδόφ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν sunt. Quinquagesimo octavo Evangelii juxta Matἑρμηνείαν τοῦ· Γρηγορεῖτε οὖν, ὅτι οὐκ οἴδατε thæuîn capite quære enarrationem ejus, quod diciποία ὥρᾳ ὁ Κύριος ὑμῶν ἔρχεται· ἐν αὐτῇ γὰρ tur: Vigilate ergo, quia nescitis, qua· hora Dominus ταῦτα μνήμης καὶ ἐπιλύσεως τετυχήκασι. Σημειω vester venturus sit**; nain in eo etiam de his facta τέον δὲ ὅτι οὐ μόνον ἢ μέθη, ἀλλὰ καὶ αἱ μέριμναι est mentio, dataque enarratio. Signandum est at: τοῦ βίου βαπτίζουσι τὴν ψυχὴν, καὶ καταποντίζουσε tem, quod non sola ebrietas, sed et cura saculaτὸν νοῦν. res animaın absorbent, mentemque demergunt. Vers. 36. Et hominis. Astare Christo cum angelis. Καὶ — ἀνθρώπου. Παραστῆναι τῷ Χριστῷ μετά τῶν ἀγγέλων. διδάσκων. Δι' ὠφέλειαν τῶν ἐκεῖσε συνερχομένων. Τὰς δὲ νύκτας - Ελαιών. Διὰ τὸ ἀπερίσπαστον καὶ ἐπιτήδειον εἰς προσευχήν· οὐχ ἧττον δὲ καὶ εἰς μυστικωτέραν διδασκαλίαν τῶν μαθητῶν· δῆλον γὰρ ὅτι μετ' αὐτῶν ἐξήρχετο ἐκεῖ καὶ ηὐλίζετο. Καὶ πᾶς αὐτοῦ. Εἰ ὁ λαὸς ἐκεῖνος οὕτως ἐποίει, πολλῷ μᾶλλον ἡμᾶς χρὴ, τὸν οἰκειότερον λαόν, όρο θρίζειν πρὸς αὐτὸν ἐν τῷ ἱερῷ ἐπὶ τῷ ἀκούειν αὐτ Vers. 37. Erat - docens. Propter eorum utilitatem, qui illuc concurrebant. Vers. 37. Noctibus vero Olivarum. Ne mente distraheretur, et quia aptus erat ad precandum nec minus quoque ob secretiorem discipulorum instru ctionem; nam manifestum est, quod illuc cum eis exibat et conversabatur. Vers. 38. Omnisque — illum. Si populus ille hcc faciebat, multo magis nos, qui populus magis illi familiaris sumus oportet diluculo venire ad eum, ut τοῦ, διὰ τῶν θείων Γραφών διδάσκοντος, καὶ μὴ μό- in templo audiamus illam per Scripturas sanctas νον ἀκούειν, ἀλλὰ καὶ ὑπακούειν. ΚΕΦ. ΟϚ'. Περὶ τοῦ Πάσχα. άγγιζε - Πάσχα. Ἑορτὴ τῶν 'Αζύμων ελέγετο καὶ ἡ τοῦ Πάσχα ἑορτὴ, διότι κατὰ τὸ Πάσχα τοῖς τοῦ ἀμνοῦ κρέασι καὶ ἄζυμα συνήσθιον. Λοιπὸν οὖν, σε Hatth. χειν, 21.. Ibid. 29. 87 Ibid. 29. docentem; nec solum ut audiamus, sed etiam ut obediamus. CAP. LXXVI. De Pascha. Cap. XXII. Vers. 1. Appropinquavit — Pascha. Festum Azymorum etiam dicebatur ipsum Paschæ festum, quia in Pascha carnibus agni et azymis ss Ibid. 34. το Ibid. 42. Varia lectiones et nolas. Τοῦ neuter agnoscit in contextu apud Matthæum. A¿ abest A. "Av omittit B. 'Exel B.

EUTHYMU ZIGABENI vexcelsantur, cum itaque tunc primum azyma τότε πρῶτον γενόμενοι τῶν ἀζύμων, Αζυμα καὶ τὸ gustarent, ipsum Pascha nominabant etiam Πάσχα κατωνόμαζον. Azyma. Aliud tamen proprie festum erat Azymorum, die sequenti post Pascha festum, de quo latius dicium est sexagesimo tertio capite Evangelii juxta Matthæum, ubi dicitur: Primo autem Axymorum accesserunt discipuli ad Jesum dicentes ei: Ubi vis paremus tibi ad edendum Pascha"? Vers. 2. Ει quarebant populum. Quaerebant, quomodo occiderent eum occulte, aut nacta bona occasione scilicet; timebant enim po. pulum, si palam aut nulla data occasione illum occiderent. Vers. 3. Iniravit – duodecim. Joannes vero dicit, quod Post offulam tunc introivit in illum SataRas. οι Non est autem in hoc contradictio. Primum siquidem experientia probabat Satanas, ac miseran explorabat, postmodum vero agnito quod repudiatus esset et incorrigibilis, ausus est in eum ingredi, sicut etiam in Evangelio justa Matthæum diximus, non tamen quod insanire eum faceret aut agi aret, sed quod illi dominaretur, et tanquam servo uteretur. Iscarioten hunc dixit ad¸ discrimen allerius Jud. Addidit etiam quod e numero duodecim erat, ut ostenderet quod de primo erat discipulorum choro. Vers. 4. Et abiit – eis. Magistratibus, qui templum custodiebant. Nam et hi pecuniis persuasi – cum homicidis con,uraverant. Traderet aulemn, hoc est, traditurus esset. Vers. 5. Et se daturos. Sicut petebat. Vers. 6. Et ille spopondit. Hoc in loco έξωμολό γησεν, idem est, quod pactus est, armiter et ex animo promisit. Vers. 6. Ac turba. Sine tumultu. Vers. 7. Venit — Pascha. Verbum venit, signif. cat bic instabat. Dixit autem, venit, propter magnam propinquitatem. Aliud enim est, quod superius dixit, ήγγιζεν, appropinquavit, et aliud έπλησίασε, imminebat, quod hic signifcatur per verbum ήλθε, venit. Siquidem propinquius est επλησίασε quam ήγγιζεν. Lleo ubi posuit ήγγιζεν, erat ante duos dies Pascha. Nam ante duos dies locutus est Judas cum principibus sacerdotum et magistratibus: ubi autem significatur ἐπλησίασεν, est ante nnum diem. Nam ante unum diem misit Petrum et Joannem ad parandum Pascha, sicut apud Matthæum et Marcum didicimus. ** Matth. xxvi, 17. *¹ Joan. xılı, 27. Ἑτέρα δὲ ἦν ἡ κυρίως ἑορτὴ τῶν Ἀζύμων, ἡ μετὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, περὶ ἧς είρηται πλατύτερον ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἔνθα τή· Τῇ δὲ πρώτη τῶν Αζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ, λέγοντες αὐτῷ Που θέλεις ετοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ Πάσχα; Καὶ ἐζήτουν — λαόν. Εζήτουν τὸ πῶς ἀνέλω σιν αὐτόν, κρυφίως ἢ εὐαφόρμως δηλονότι ο έφο βοῦντο γὰρ τὸν λαόν, φανερῶς ἡ ἀναφόρμας ἀνελεῖν αὐτόν. Εἰσῆλθε δώδεκα. Ιωάννης δέ φησιν ὅτι Μετὰ τὸ ψωμίον, τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ Σατανᾶς. Οὐκ ἔστι δὲ τοῦτο ἐναντιολογία. Πρότερον μὲν γὰρ ὁ Σατανᾶς ἀπόπειραν ἐποιήσατο καὶ διεκα δώνισε τὸν ἄθλιον· ὕστερον δὲ, γνοὺς ἀφορι σθέντα, ὡς ἀδιόρθωτον, θαρρήσας ἐπεπήδησεν, ὡς καὶ ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον εἰρήκαμεν, πλὴν οὐχ ὥστε δαιμονἂν αὐτὸν, ἀλλ᾿ ὥστε κατακυριεύειν καὶ δουλαγωγεῖν αὐτόν. Ισκαριώτην μὲν οὖν εἶπε τοῦ τον, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἄλλου Ἰούδα· ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ δὲ τῶν δώδεκα, ἵνα δείξῃ ὅτι ἐκ τοῦ πρώτ του χοροῦ τῶν μαθητῶν ἦν. Kal dxs10wr αὐτοῖς. Τοῖς στρατηγούς, τοῖς φυλάσσουσι τὸ ἱερόν. Συνέπνευσαν γὰρ καὶ οὗτοι τοῖς μιαιφόνοις, ἀναπεισθέντες χρήμασι. Παραδῷ δὲ, ἀντὶ τοῦ, παραδώσει. Καὶ - δοῦναι. Ὡς ἐζήτει. Καὶ ἐξωμολόγησεν. 'Εκ καρδίας ώμολό γησε, βεβαίως ἐπηγγείλατο. Καὶ — ὄχλου. Ευκαιρίαν, εἴτουν, ἐπιτήδειον και ρόν. 'Ατερ δὲ ὄχλου, ἀντὶ τοῦ, χωρίς θορύβου Ήλθε — Πάσχα. Τὸ ἦλθεν ἐνταῦθα τὸ ἐπλη σίασε δηλοί. Ήλθε γὰρ εἶπε, διὰ τὴν ἄγαν ἐγγύο τητα. Ἕτερον δὲ τὸ ἡγγιζαν, ὅπερ άνω είρηκεν, καὶ ἕτερον τὸ ἐπλησίασεν, ὅπερ ἐνταῦθα δηλούται, Τὸ ἐπλησίασε γὰρ ἐγγύτερόν ἐστι τοῦ ἤγγιζε. Διὸ ἔνθα μὲν ἔταξε τὸ ἤγγιζε, πρὸ δύο ἡμερῶν τοῦ Πάσχα ἦν· πρὸ δύο γὰρ ἡμερῶν ὁ Ἰούδα, συνελά λησε τοῖς ἀρχιερεύσι και στρατηγοῖς· ἔνθα δὲ δη λοῦται τὸ ἐπλησίασε, πρὸ μιᾶς ἐστι. Πρὸ μιᾶς γὰρ ἀπέστειλε Πέτρον καὶ Ἰωάννην εἰς ἑτοιμασίαν τοῦ Πάσχα, καθώς μεμαθήκαμεν παρὰ Ματθαίου καὶ Μάρκου. Varia lec:iones et nole Ita etiam uterque in contextu apud MatL'aum Demosthenicum hoc. V de περὶ παραπρεσβ. p. 393, edit, Reisk. ubi codex Mosquensis ita exhi bet: 'Εκείνος (Philippus) ἡμᾶς διεκυδώνισεν άπαν τας. Τίνα τρόπον; προσπέμπων ἑκάστῳ ἰδία, κ. τ. λ. Conf. Harpocrat. p. 51. Frequentes eo etiam utitur Chrysostomus. Praepositionem ix Theophyl. etiam p. 510 C, urget: ΤΕΛΕΙΑΣ ὁμολογίας καὶ συνθήκας ἐποι ήσατο. Theophyl. 1. 1. καταμένας.

EUTHYMU ZIGABENI vexcelsantur, cum itaque tunc primum azyma τότε πρῶτον γενόμενοι τῶν ἀζύμων, Αζυμα καὶ τὸ gustarent, ipsum Pascha nominabant etiam Πάσχα κατωνόμαζον. Azyma. Aliud tamen proprie festum erat Azymorum, die sequenti post Pascha festum, de quo latius dicium est sexagesimo tertio capite Evangelii juxta Matthæum, ubi dicitur: Primo autem Axymorum accesserunt discipuli ad Jesum dicentes ei: Ubi vis paremus tibi ad edendum Pascha"? Vers. 2. Ει quarebant populum. Quaerebant, quomodo occiderent eum occulte, aut nacta bona occasione scilicet; timebant enim po. pulum, si palam aut nulla data occasione illum occiderent. Vers. 3. Iniravit – duodecim. Joannes vero dicit, quod Post offulam tunc introivit in illum SataRas. οι Non est autem in hoc contradictio. Primum siquidem experientia probabat Satanas, ac miseran explorabat, postmodum vero agnito quod repudiatus esset et incorrigibilis, ausus est in eum ingredi, sicut etiam in Evangelio justa Matthæum diximus, non tamen quod insanire eum faceret aut agi aret, sed quod illi dominaretur, et tanquam servo uteretur. Iscarioten hunc dixit ad¸ discrimen allerius Jud. Addidit etiam quod e numero duodecim erat, ut ostenderet quod de primo erat discipulorum choro. Vers. 4. Et abiit – eis. Magistratibus, qui templum custodiebant. Nam et hi pecuniis persuasi – cum homicidis con,uraverant. Traderet aulemn, hoc est, traditurus esset. Vers. 5. Et se daturos. Sicut petebat. Vers. 6. Et ille spopondit. Hoc in loco έξωμολό γησεν, idem est, quod pactus est, armiter et ex animo promisit. Vers. 6. Ac turba. Sine tumultu. Vers. 7. Venit — Pascha. Verbum venit, signif. cat bic instabat. Dixit autem, venit, propter magnam propinquitatem. Aliud enim est, quod superius dixit, ήγγιζεν, appropinquavit, et aliud έπλησίασε, imminebat, quod hic signifcatur per verbum ήλθε, venit. Siquidem propinquius est επλησίασε quam ήγγιζεν. Lleo ubi posuit ήγγιζεν, erat ante duos dies Pascha. Nam ante duos dies locutus est Judas cum principibus sacerdotum et magistratibus: ubi autem significatur ἐπλησίασεν, est ante nnum diem. Nam ante unum diem misit Petrum et Joannem ad parandum Pascha, sicut apud Matthæum et Marcum didicimus. ** Matth. xxvi, 17. *¹ Joan. xılı, 27. Ἑτέρα δὲ ἦν ἡ κυρίως ἑορτὴ τῶν Ἀζύμων, ἡ μετὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, περὶ ἧς είρηται πλατύτερον ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἔνθα τή· Τῇ δὲ πρώτη τῶν Αζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ, λέγοντες αὐτῷ Που θέλεις ετοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ Πάσχα; Καὶ ἐζήτουν — λαόν. Εζήτουν τὸ πῶς ἀνέλω σιν αὐτόν, κρυφίως ἢ εὐαφόρμως δηλονότι ο έφο βοῦντο γὰρ τὸν λαόν, φανερῶς ἡ ἀναφόρμας ἀνελεῖν αὐτόν. Εἰσῆλθε δώδεκα. Ιωάννης δέ φησιν ὅτι Μετὰ τὸ ψωμίον, τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ Σατανᾶς. Οὐκ ἔστι δὲ τοῦτο ἐναντιολογία. Πρότερον μὲν γὰρ ὁ Σατανᾶς ἀπόπειραν ἐποιήσατο καὶ διεκα δώνισε τὸν ἄθλιον· ὕστερον δὲ, γνοὺς ἀφορι σθέντα, ὡς ἀδιόρθωτον, θαρρήσας ἐπεπήδησεν, ὡς καὶ ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον εἰρήκαμεν, πλὴν οὐχ ὥστε δαιμονἂν αὐτὸν, ἀλλ᾿ ὥστε κατακυριεύειν καὶ δουλαγωγεῖν αὐτόν. Ισκαριώτην μὲν οὖν εἶπε τοῦ τον, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἄλλου Ἰούδα· ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ δὲ τῶν δώδεκα, ἵνα δείξῃ ὅτι ἐκ τοῦ πρώτ του χοροῦ τῶν μαθητῶν ἦν. Kal dxs10wr αὐτοῖς. Τοῖς στρατηγούς, τοῖς φυλάσσουσι τὸ ἱερόν. Συνέπνευσαν γὰρ καὶ οὗτοι τοῖς μιαιφόνοις, ἀναπεισθέντες χρήμασι. Παραδῷ δὲ, ἀντὶ τοῦ, παραδώσει. Καὶ - δοῦναι. Ὡς ἐζήτει. Καὶ ἐξωμολόγησεν. 'Εκ καρδίας ώμολό γησε, βεβαίως ἐπηγγείλατο. Καὶ — ὄχλου. Ευκαιρίαν, εἴτουν, ἐπιτήδειον και ρόν. 'Ατερ δὲ ὄχλου, ἀντὶ τοῦ, χωρίς θορύβου Ήλθε — Πάσχα. Τὸ ἦλθεν ἐνταῦθα τὸ ἐπλη σίασε δηλοί. Ήλθε γὰρ εἶπε, διὰ τὴν ἄγαν ἐγγύο τητα. Ἕτερον δὲ τὸ ἡγγιζαν, ὅπερ άνω είρηκεν, καὶ ἕτερον τὸ ἐπλησίασεν, ὅπερ ἐνταῦθα δηλούται, Τὸ ἐπλησίασε γὰρ ἐγγύτερόν ἐστι τοῦ ἤγγιζε. Διὸ ἔνθα μὲν ἔταξε τὸ ἤγγιζε, πρὸ δύο ἡμερῶν τοῦ Πάσχα ἦν· πρὸ δύο γὰρ ἡμερῶν ὁ Ἰούδα, συνελά λησε τοῖς ἀρχιερεύσι και στρατηγοῖς· ἔνθα δὲ δη λοῦται τὸ ἐπλησίασε, πρὸ μιᾶς ἐστι. Πρὸ μιᾶς γὰρ ἀπέστειλε Πέτρον καὶ Ἰωάννην εἰς ἑτοιμασίαν τοῦ Πάσχα, καθώς μεμαθήκαμεν παρὰ Ματθαίου καὶ Μάρκου. Varia lec:iones et nole Ita etiam uterque in contextu apud MatL'aum Demosthenicum hoc. V de περὶ παραπρεσβ. p. 393, edit, Reisk. ubi codex Mosquensis ita exhi bet: 'Εκείνος (Philippus) ἡμᾶς διεκυδώνισεν άπαν τας. Τίνα τρόπον; προσπέμπων ἑκάστῳ ἰδία, κ. τ. λ. Conf. Harpocrat. p. 51. Frequentes eo etiam utitur Chrysostomus. Praepositionem ix Theophyl. etiam p. 510 C, urget: ΤΕΛΕΙΑΣ ὁμολογίας καὶ συνθήκας ἐποι ήσατο. Theophyl. 1. 1. καταμένας.

EUTHYMU ZIGABENI vexcelsantur, cum itaque tunc primum azyma τότε πρῶτον γενόμενοι τῶν ἀζύμων, Αζυμα καὶ τὸ gustarent, ipsum Pascha nominabant etiam Πάσχα κατωνόμαζον. Azyma. Aliud tamen proprie festum erat Azymorum, die sequenti post Pascha festum, de quo latius dicium est sexagesimo tertio capite Evangelii juxta Matthæum, ubi dicitur: Primo autem Axymorum accesserunt discipuli ad Jesum dicentes ei: Ubi vis paremus tibi ad edendum Pascha"? Vers. 2. Ει quarebant populum. Quaerebant, quomodo occiderent eum occulte, aut nacta bona occasione scilicet; timebant enim po. pulum, si palam aut nulla data occasione illum occiderent. Vers. 3. Iniravit – duodecim. Joannes vero dicit, quod Post offulam tunc introivit in illum SataRas. οι Non est autem in hoc contradictio. Primum siquidem experientia probabat Satanas, ac miseran explorabat, postmodum vero agnito quod repudiatus esset et incorrigibilis, ausus est in eum ingredi, sicut etiam in Evangelio justa Matthæum diximus, non tamen quod insanire eum faceret aut agi aret, sed quod illi dominaretur, et tanquam servo uteretur. Iscarioten hunc dixit ad¸ discrimen allerius Jud. Addidit etiam quod e numero duodecim erat, ut ostenderet quod de primo erat discipulorum choro. Vers. 4. Et abiit – eis. Magistratibus, qui templum custodiebant. Nam et hi pecuniis persuasi – cum homicidis con,uraverant. Traderet aulemn, hoc est, traditurus esset. Vers. 5. Et se daturos. Sicut petebat. Vers. 6. Et ille spopondit. Hoc in loco έξωμολό γησεν, idem est, quod pactus est, armiter et ex animo promisit. Vers. 6. Ac turba. Sine tumultu. Vers. 7. Venit — Pascha. Verbum venit, signif. cat bic instabat. Dixit autem, venit, propter magnam propinquitatem. Aliud enim est, quod superius dixit, ήγγιζεν, appropinquavit, et aliud έπλησίασε, imminebat, quod hic signifcatur per verbum ήλθε, venit. Siquidem propinquius est επλησίασε quam ήγγιζεν. Lleo ubi posuit ήγγιζεν, erat ante duos dies Pascha. Nam ante duos dies locutus est Judas cum principibus sacerdotum et magistratibus: ubi autem significatur ἐπλησίασεν, est ante nnum diem. Nam ante unum diem misit Petrum et Joannem ad parandum Pascha, sicut apud Matthæum et Marcum didicimus. ** Matth. xxvi, 17. *¹ Joan. xılı, 27. Ἑτέρα δὲ ἦν ἡ κυρίως ἑορτὴ τῶν Ἀζύμων, ἡ μετὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, περὶ ἧς είρηται πλατύτερον ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἔνθα τή· Τῇ δὲ πρώτη τῶν Αζύμων προσῆλθον οἱ μαθηταὶ τῷ Ἰησοῦ, λέγοντες αὐτῷ Που θέλεις ετοιμάσωμέν σοι φαγεῖν τὸ Πάσχα; Καὶ ἐζήτουν — λαόν. Εζήτουν τὸ πῶς ἀνέλω σιν αὐτόν, κρυφίως ἢ εὐαφόρμως δηλονότι ο έφο βοῦντο γὰρ τὸν λαόν, φανερῶς ἡ ἀναφόρμας ἀνελεῖν αὐτόν. Εἰσῆλθε δώδεκα. Ιωάννης δέ φησιν ὅτι Μετὰ τὸ ψωμίον, τότε εἰσῆλθεν εἰς ἐκεῖνον ὁ Σατανᾶς. Οὐκ ἔστι δὲ τοῦτο ἐναντιολογία. Πρότερον μὲν γὰρ ὁ Σατανᾶς ἀπόπειραν ἐποιήσατο καὶ διεκα δώνισε τὸν ἄθλιον· ὕστερον δὲ, γνοὺς ἀφορι σθέντα, ὡς ἀδιόρθωτον, θαρρήσας ἐπεπήδησεν, ὡς καὶ ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον εἰρήκαμεν, πλὴν οὐχ ὥστε δαιμονἂν αὐτὸν, ἀλλ᾿ ὥστε κατακυριεύειν καὶ δουλαγωγεῖν αὐτόν. Ισκαριώτην μὲν οὖν εἶπε τοῦ τον, πρὸς ἀντιδιαστολὴν τοῦ ἄλλου Ἰούδα· ἐκ τοῦ ἀριθμοῦ δὲ τῶν δώδεκα, ἵνα δείξῃ ὅτι ἐκ τοῦ πρώτ του χοροῦ τῶν μαθητῶν ἦν. Kal dxs10wr αὐτοῖς. Τοῖς στρατηγούς, τοῖς φυλάσσουσι τὸ ἱερόν. Συνέπνευσαν γὰρ καὶ οὗτοι τοῖς μιαιφόνοις, ἀναπεισθέντες χρήμασι. Παραδῷ δὲ, ἀντὶ τοῦ, παραδώσει. Καὶ - δοῦναι. Ὡς ἐζήτει. Καὶ ἐξωμολόγησεν. 'Εκ καρδίας ώμολό γησε, βεβαίως ἐπηγγείλατο. Καὶ — ὄχλου. Ευκαιρίαν, εἴτουν, ἐπιτήδειον και ρόν. 'Ατερ δὲ ὄχλου, ἀντὶ τοῦ, χωρίς θορύβου Ήλθε — Πάσχα. Τὸ ἦλθεν ἐνταῦθα τὸ ἐπλη σίασε δηλοί. Ήλθε γὰρ εἶπε, διὰ τὴν ἄγαν ἐγγύο τητα. Ἕτερον δὲ τὸ ἡγγιζαν, ὅπερ άνω είρηκεν, καὶ ἕτερον τὸ ἐπλησίασεν, ὅπερ ἐνταῦθα δηλούται, Τὸ ἐπλησίασε γὰρ ἐγγύτερόν ἐστι τοῦ ἤγγιζε. Διὸ ἔνθα μὲν ἔταξε τὸ ἤγγιζε, πρὸ δύο ἡμερῶν τοῦ Πάσχα ἦν· πρὸ δύο γὰρ ἡμερῶν ὁ Ἰούδα, συνελά λησε τοῖς ἀρχιερεύσι και στρατηγοῖς· ἔνθα δὲ δη λοῦται τὸ ἐπλησίασε, πρὸ μιᾶς ἐστι. Πρὸ μιᾶς γὰρ ἀπέστειλε Πέτρον καὶ Ἰωάννην εἰς ἑτοιμασίαν τοῦ Πάσχα, καθώς μεμαθήκαμεν παρὰ Ματθαίου καὶ Μάρκου. Varia lec:iones et nole Ita etiam uterque in contextu apud MatL'aum Demosthenicum hoc. V de περὶ παραπρεσβ. p. 393, edit, Reisk. ubi codex Mosquensis ita exhi bet: 'Εκείνος (Philippus) ἡμᾶς διεκυδώνισεν άπαν τας. Τίνα τρόπον; προσπέμπων ἑκάστῳ ἰδία, κ. τ. λ. Conf. Harpocrat. p. 51. Frequentes eo etiam utitur Chrysostomus. Praepositionem ix Theophyl. etiam p. 510 C, urget: ΤΕΛΕΙΑΣ ὁμολογίας καὶ συνθήκας ἐποι ήσατο. Theophyl. 1. 1. καταμένας.

CAP. XXII. Καὶ ἀπέστειλε φάγωμεν. Κατὰ τὸν νόμον. Οι δε ἑτοιμάσομεν; Οὔτε γὰρ αὐτὸς εἶχεν Βιον καταγώγιον, οὔτε μὴν αὐτοί, πᾶσιν ἤδη ἀπο δεξάμενοι. 'Ο δὲ - ἑτοιμάσατε. Ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τρίτῳ κε φαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ὁ δὲ εἶπεν· Ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐν ἐκείνῃ γὰρ περὶ τούτων πάντων ἐῤῥήθη. Απελθόντες -- σὺν αὐτῷ. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Καὶ εἶπε παθεῖν. Σπουδῇ ἐσπούδασα τούτου τοῦ ἐνιαυτοῦ τὸ Πάσχα φαγεῖν μεθ' ὑμῶν, πρὸ τοῦ σταυρωθῆναι με ἤτοι πρὸ τοῦ καιροῦ τοῦ Πάσχα. Ἐν αὐτῷ γὰρ σταυρωθῆναι ἔμελλεν, ώς ἀνέγνως παρὰ τῷ Ματθαίῳ ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· Οψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα. Λέγω γὰρ - τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησαν την Ερμηνείαν τοῦ· Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπάρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου, ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ' ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός μου. Καὶ ἀνάγνωθι πᾶσαν, καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων λεπτομερώς. Καὶ δεξάμενος - ἑαυτοῖς. Εντεῦθεν ήρξατο τοῦ μυστικού δείπνου. Λέγω - Ελθη. Ἐν τῇ δηλωθείσῃ ἑρμηνείς καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν μετὰ καὶ τῶν ἐφεξῆς. Καὶ λαβὼν — τραπέζης. Ανάγνωθι ἐν τῷ εἰρη μένῳ κεφαλαίῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εσθιόντων δὲ αὐτῶν, λαβὼν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον, καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε, καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς· ὁμοίως δὲ καὶ τὰς ἐφεξῆς ἄχρι τοῦ· Καὶ ὑμνήσαντες, ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν Ελαιῶν· καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων ἀκριβῶς· οὐδὲν γὰρ ἀνεξέταστον υπελείφθη. Τὸ δὲ, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον, πρὸς τὸ ποτή ρεον ἀποδέδοται. Τὸ δὲ ποτήριον τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐστι. Καὶ — παραδίδοται. Φησὶ Ματθαῖος ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ· 'Ο μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου υπάγει, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ, καὶ τὰ ἐξῆς· ἐκεῖ οὖν καὶ ταῦτα ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ αὐτοὶ — πράσσειν. Ματθαῖος μὲν καὶ Μάρμας πρὸ τῆς διανομῆς τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ ποτηρίου φασὶν αὐτοὺς διαπορηθῆναι περὶ τούτου· Λουκᾶς δὲ καὶ Ἰωάννης μετὰ τὴν διανομήν. Δῆλον οὖν ὅτι καὶ πρῶτον καὶ ὕστερον τοῦτο γέγονε. ΚΕΦ. ΟΖ'. Περὶ τῶν φιλονεικησάντων τις μείζων. Εγένετο – μείζων. Καὶ ἄλλοτε περὶ τοιούτου πράγματος ἐπολυπραγμόνησαν, ὡς φανερώτερον Έγραψε Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ κεφα6s Matth. xxνι, 18. 22; Marc. xiv. 19. * Mé abest Α. * Ibid. 20. ** Ibid. 29. Joan. ΣΗΙ, 22. Vers. 8. Et emisit edamus. Secundum legen. Vers. 9. At illi - paremus. Neque enim ipse proprium habebat diversorium, neque illi: utpote omnibus jam derelictis. Vers. 10. Ipse vero - Vers. 48. parale. Sexagesimo tertio Evangelii secundum Matthzam capite quare dicti illius interpreiationem. Αt ille dixit: Ite în civilalem ad quemdum ", et cætera. In illa cnim de his omnibus dictum est. Vers. 13. Abeuntes —Vers. 14. cum so. Consequenter ibi etiam de his invenies. Vers 15. Εt ait - patiar. Festinatione festinavi hoc anno Pascha comedere vobiscum, antequam crucifgar, sive ante tempus Pacchus; nam in co crucifgendus erat, sicut apud Bauhmum logisti in dicti ilius enarratione: Vespers autem facta discumbebat cum duodecim ** Vers. 16. Dice enim - Del. Sexagesimo quarto Evangelii juxta Matthaum capito quare dicti illius enarrationem: Dico autem vobis, quod non bibam posthac ex hoc fructu vitio noque in diem illum, cum illam bibam vobiscum novum in regio Patris mei Lege lotum, et de omnibus particulatim invenie». Vers. 17. Et accepto - mystica cœna. vos. Hine incepta est Vers. 18. Dice - venial. In prodieta interpretatione etiam horum facta est mentio cum his, qua sequuntur. Vers. 19. Et accepto - Vers. 21. mense. Lege predicto capite dicti illius enarrationem, Edentibus autem illis, sumpte Jesus pane, cum gratias egisset, fregit, deditque discipulis "; similiter autem et sequentes interpretationes usque ad eum locum quo dicitur: Et dictis laudibus, exierunt in montem Olivarum το; et de his omnibus exacte invenies: nihil enim indiscussum relictum est. Quod vero dicitur, quod pro vobis efunditur, ad poculum referendum est; porro poculum est sanguis ejus. Vers. 22. Et traditur. Matthæus sexagesimo tertio capite sic habet: Filius quidem hominis abii, sicul scriptum est de ipso ", et cætera; ibi ergo etiam hæc manifestata sunt. Vers. 25. Et ipei facturus esset. Matthæus quidem et Marcus ante panis ae poculi divisionem aiunt, ipsos de hoc dubitasse "; Lucas vero et Joannes, poet divisionem ". Manifestum est ergo, quod et ante,et postea factum sit. CAP. LXXVII. De contentione, quis esset major. Vers. 26. Facta est major. Etiam alibi de hujusmodi re curiose inquisierant, sicut manifestius scripsit Matthæus tricesimo septimo sui Etan- • Ibid. 26. σε ibid. 30. ** Ibid. 14. το titl Varia lectiones el notæ. Kal abest A.

CAP. XXII. Καὶ ἀπέστειλε φάγωμεν. Κατὰ τὸν νόμον. Οι δε ἑτοιμάσομεν; Οὔτε γὰρ αὐτὸς εἶχεν Βιον καταγώγιον, οὔτε μὴν αὐτοί, πᾶσιν ἤδη ἀπο δεξάμενοι. 'Ο δὲ - ἑτοιμάσατε. Ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τρίτῳ κε φαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ὁ δὲ εἶπεν· Ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐν ἐκείνῃ γὰρ περὶ τούτων πάντων ἐῤῥήθη. Απελθόντες -- σὺν αὐτῷ. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Καὶ εἶπε παθεῖν. Σπουδῇ ἐσπούδασα τούτου τοῦ ἐνιαυτοῦ τὸ Πάσχα φαγεῖν μεθ' ὑμῶν, πρὸ τοῦ σταυρωθῆναι με ἤτοι πρὸ τοῦ καιροῦ τοῦ Πάσχα. Ἐν αὐτῷ γὰρ σταυρωθῆναι ἔμελλεν, ώς ἀνέγνως παρὰ τῷ Ματθαίῳ ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· Οψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα. Λέγω γὰρ - τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησαν την Ερμηνείαν τοῦ· Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπάρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου, ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ' ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός μου. Καὶ ἀνάγνωθι πᾶσαν, καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων λεπτομερώς. Καὶ δεξάμενος - ἑαυτοῖς. Εντεῦθεν ήρξατο τοῦ μυστικού δείπνου. Λέγω - Ελθη. Ἐν τῇ δηλωθείσῃ ἑρμηνείς καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν μετὰ καὶ τῶν ἐφεξῆς. Καὶ λαβὼν — τραπέζης. Ανάγνωθι ἐν τῷ εἰρη μένῳ κεφαλαίῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εσθιόντων δὲ αὐτῶν, λαβὼν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον, καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε, καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς· ὁμοίως δὲ καὶ τὰς ἐφεξῆς ἄχρι τοῦ· Καὶ ὑμνήσαντες, ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν Ελαιῶν· καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων ἀκριβῶς· οὐδὲν γὰρ ἀνεξέταστον υπελείφθη. Τὸ δὲ, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον, πρὸς τὸ ποτή ρεον ἀποδέδοται. Τὸ δὲ ποτήριον τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐστι. Καὶ — παραδίδοται. Φησὶ Ματθαῖος ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ· 'Ο μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου υπάγει, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ, καὶ τὰ ἐξῆς· ἐκεῖ οὖν καὶ ταῦτα ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ αὐτοὶ — πράσσειν. Ματθαῖος μὲν καὶ Μάρμας πρὸ τῆς διανομῆς τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ ποτηρίου φασὶν αὐτοὺς διαπορηθῆναι περὶ τούτου· Λουκᾶς δὲ καὶ Ἰωάννης μετὰ τὴν διανομήν. Δῆλον οὖν ὅτι καὶ πρῶτον καὶ ὕστερον τοῦτο γέγονε. ΚΕΦ. ΟΖ'. Περὶ τῶν φιλονεικησάντων τις μείζων. Εγένετο – μείζων. Καὶ ἄλλοτε περὶ τοιούτου πράγματος ἐπολυπραγμόνησαν, ὡς φανερώτερον Έγραψε Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ κεφα6s Matth. xxνι, 18. 22; Marc. xiv. 19. * Mé abest Α. * Ibid. 20. ** Ibid. 29. Joan. ΣΗΙ, 22. Vers. 8. Et emisit edamus. Secundum legen. Vers. 9. At illi - paremus. Neque enim ipse proprium habebat diversorium, neque illi: utpote omnibus jam derelictis. Vers. 10. Ipse vero - Vers. 48. parale. Sexagesimo tertio Evangelii secundum Matthzam capite quare dicti illius interpreiationem. Αt ille dixit: Ite în civilalem ad quemdum ", et cætera. In illa cnim de his omnibus dictum est. Vers. 13. Abeuntes —Vers. 14. cum so. Consequenter ibi etiam de his invenies. Vers 15. Εt ait - patiar. Festinatione festinavi hoc anno Pascha comedere vobiscum, antequam crucifgar, sive ante tempus Pacchus; nam in co crucifgendus erat, sicut apud Bauhmum logisti in dicti ilius enarratione: Vespers autem facta discumbebat cum duodecim ** Vers. 16. Dice enim - Del. Sexagesimo quarto Evangelii juxta Matthaum capito quare dicti illius enarrationem: Dico autem vobis, quod non bibam posthac ex hoc fructu vitio noque in diem illum, cum illam bibam vobiscum novum in regio Patris mei Lege lotum, et de omnibus particulatim invenie». Vers. 17. Et accepto - mystica cœna. vos. Hine incepta est Vers. 18. Dice - venial. In prodieta interpretatione etiam horum facta est mentio cum his, qua sequuntur. Vers. 19. Et accepto - Vers. 21. mense. Lege predicto capite dicti illius enarrationem, Edentibus autem illis, sumpte Jesus pane, cum gratias egisset, fregit, deditque discipulis "; similiter autem et sequentes interpretationes usque ad eum locum quo dicitur: Et dictis laudibus, exierunt in montem Olivarum το; et de his omnibus exacte invenies: nihil enim indiscussum relictum est. Quod vero dicitur, quod pro vobis efunditur, ad poculum referendum est; porro poculum est sanguis ejus. Vers. 22. Et traditur. Matthæus sexagesimo tertio capite sic habet: Filius quidem hominis abii, sicul scriptum est de ipso ", et cætera; ibi ergo etiam hæc manifestata sunt. Vers. 25. Et ipei facturus esset. Matthæus quidem et Marcus ante panis ae poculi divisionem aiunt, ipsos de hoc dubitasse "; Lucas vero et Joannes, poet divisionem ". Manifestum est ergo, quod et ante,et postea factum sit. CAP. LXXVII. De contentione, quis esset major. Vers. 26. Facta est major. Etiam alibi de hujusmodi re curiose inquisierant, sicut manifestius scripsit Matthæus tricesimo septimo sui Etan- • Ibid. 26. σε ibid. 30. ** Ibid. 14. το titl Varia lectiones el notæ. Kal abest A.

CAP. XXII. Καὶ ἀπέστειλε φάγωμεν. Κατὰ τὸν νόμον. Οι δε ἑτοιμάσομεν; Οὔτε γὰρ αὐτὸς εἶχεν Βιον καταγώγιον, οὔτε μὴν αὐτοί, πᾶσιν ἤδη ἀπο δεξάμενοι. 'Ο δὲ - ἑτοιμάσατε. Ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τρίτῳ κε φαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ὁ δὲ εἶπεν· Ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐν ἐκείνῃ γὰρ περὶ τούτων πάντων ἐῤῥήθη. Απελθόντες -- σὺν αὐτῷ. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Καὶ εἶπε παθεῖν. Σπουδῇ ἐσπούδασα τούτου τοῦ ἐνιαυτοῦ τὸ Πάσχα φαγεῖν μεθ' ὑμῶν, πρὸ τοῦ σταυρωθῆναι με ἤτοι πρὸ τοῦ καιροῦ τοῦ Πάσχα. Ἐν αὐτῷ γὰρ σταυρωθῆναι ἔμελλεν, ώς ἀνέγνως παρὰ τῷ Ματθαίῳ ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· Οψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα. Λέγω γὰρ - τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησαν την Ερμηνείαν τοῦ· Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπάρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου, ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ' ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός μου. Καὶ ἀνάγνωθι πᾶσαν, καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων λεπτομερώς. Καὶ δεξάμενος - ἑαυτοῖς. Εντεῦθεν ήρξατο τοῦ μυστικού δείπνου. Λέγω - Ελθη. Ἐν τῇ δηλωθείσῃ ἑρμηνείς καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν μετὰ καὶ τῶν ἐφεξῆς. Καὶ λαβὼν — τραπέζης. Ανάγνωθι ἐν τῷ εἰρη μένῳ κεφαλαίῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εσθιόντων δὲ αὐτῶν, λαβὼν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον, καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε, καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς· ὁμοίως δὲ καὶ τὰς ἐφεξῆς ἄχρι τοῦ· Καὶ ὑμνήσαντες, ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν Ελαιῶν· καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων ἀκριβῶς· οὐδὲν γὰρ ἀνεξέταστον υπελείφθη. Τὸ δὲ, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον, πρὸς τὸ ποτή ρεον ἀποδέδοται. Τὸ δὲ ποτήριον τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐστι. Καὶ — παραδίδοται. Φησὶ Ματθαῖος ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ· 'Ο μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου υπάγει, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ, καὶ τὰ ἐξῆς· ἐκεῖ οὖν καὶ ταῦτα ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ αὐτοὶ — πράσσειν. Ματθαῖος μὲν καὶ Μάρμας πρὸ τῆς διανομῆς τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ ποτηρίου φασὶν αὐτοὺς διαπορηθῆναι περὶ τούτου· Λουκᾶς δὲ καὶ Ἰωάννης μετὰ τὴν διανομήν. Δῆλον οὖν ὅτι καὶ πρῶτον καὶ ὕστερον τοῦτο γέγονε. ΚΕΦ. ΟΖ'. Περὶ τῶν φιλονεικησάντων τις μείζων. Εγένετο – μείζων. Καὶ ἄλλοτε περὶ τοιούτου πράγματος ἐπολυπραγμόνησαν, ὡς φανερώτερον Έγραψε Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ κεφα6s Matth. xxνι, 18. 22; Marc. xiv. 19. * Mé abest Α. * Ibid. 20. ** Ibid. 29. Joan. ΣΗΙ, 22. Vers. 8. Et emisit edamus. Secundum legen. Vers. 9. At illi - paremus. Neque enim ipse proprium habebat diversorium, neque illi: utpote omnibus jam derelictis. Vers. 10. Ipse vero - Vers. 48. parale. Sexagesimo tertio Evangelii secundum Matthzam capite quare dicti illius interpreiationem. Αt ille dixit: Ite în civilalem ad quemdum ", et cætera. In illa cnim de his omnibus dictum est. Vers. 13. Abeuntes —Vers. 14. cum so. Consequenter ibi etiam de his invenies. Vers 15. Εt ait - patiar. Festinatione festinavi hoc anno Pascha comedere vobiscum, antequam crucifgar, sive ante tempus Pacchus; nam in co crucifgendus erat, sicut apud Bauhmum logisti in dicti ilius enarratione: Vespers autem facta discumbebat cum duodecim ** Vers. 16. Dice enim - Del. Sexagesimo quarto Evangelii juxta Matthaum capito quare dicti illius enarrationem: Dico autem vobis, quod non bibam posthac ex hoc fructu vitio noque in diem illum, cum illam bibam vobiscum novum in regio Patris mei Lege lotum, et de omnibus particulatim invenie». Vers. 17. Et accepto - mystica cœna. vos. Hine incepta est Vers. 18. Dice - venial. In prodieta interpretatione etiam horum facta est mentio cum his, qua sequuntur. Vers. 19. Et accepto - Vers. 21. mense. Lege predicto capite dicti illius enarrationem, Edentibus autem illis, sumpte Jesus pane, cum gratias egisset, fregit, deditque discipulis "; similiter autem et sequentes interpretationes usque ad eum locum quo dicitur: Et dictis laudibus, exierunt in montem Olivarum το; et de his omnibus exacte invenies: nihil enim indiscussum relictum est. Quod vero dicitur, quod pro vobis efunditur, ad poculum referendum est; porro poculum est sanguis ejus. Vers. 22. Et traditur. Matthæus sexagesimo tertio capite sic habet: Filius quidem hominis abii, sicul scriptum est de ipso ", et cætera; ibi ergo etiam hæc manifestata sunt. Vers. 25. Et ipei facturus esset. Matthæus quidem et Marcus ante panis ae poculi divisionem aiunt, ipsos de hoc dubitasse "; Lucas vero et Joannes, poet divisionem ". Manifestum est ergo, quod et ante,et postea factum sit. CAP. LXXVII. De contentione, quis esset major. Vers. 26. Facta est major. Etiam alibi de hujusmodi re curiose inquisierant, sicut manifestius scripsit Matthæus tricesimo septimo sui Etan- • Ibid. 26. σε ibid. 30. ** Ibid. 14. το titl Varia lectiones el notæ. Kal abest A.

CAP. XXII. Καὶ ἀπέστειλε φάγωμεν. Κατὰ τὸν νόμον. Οι δε ἑτοιμάσομεν; Οὔτε γὰρ αὐτὸς εἶχεν Βιον καταγώγιον, οὔτε μὴν αὐτοί, πᾶσιν ἤδη ἀπο δεξάμενοι. 'Ο δὲ - ἑτοιμάσατε. Ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τρίτῳ κε φαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Ὁ δὲ εἶπεν· Ὑπάγετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐν ἐκείνῃ γὰρ περὶ τούτων πάντων ἐῤῥήθη. Απελθόντες -- σὺν αὐτῷ. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. Καὶ εἶπε παθεῖν. Σπουδῇ ἐσπούδασα τούτου τοῦ ἐνιαυτοῦ τὸ Πάσχα φαγεῖν μεθ' ὑμῶν, πρὸ τοῦ σταυρωθῆναι με ἤτοι πρὸ τοῦ καιροῦ τοῦ Πάσχα. Ἐν αὐτῷ γὰρ σταυρωθῆναι ἔμελλεν, ώς ἀνέγνως παρὰ τῷ Ματθαίῳ ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· Οψίας δὲ γενομένης ἀνέκειτο μετὰ τῶν δώδεκα. Λέγω γὰρ - τοῦ Θεοῦ. Ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησαν την Ερμηνείαν τοῦ· Λέγω δὲ ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ πίω ἀπάρτι ἐκ τούτου τοῦ γεννήματος τῆς ἀμπέλου, ἕως τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν αὐτὸ πίνω μεθ' ὑμῶν καινὸν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Πατρός μου. Καὶ ἀνάγνωθι πᾶσαν, καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων λεπτομερώς. Καὶ δεξάμενος - ἑαυτοῖς. Εντεῦθεν ήρξατο τοῦ μυστικού δείπνου. Λέγω - Ελθη. Ἐν τῇ δηλωθείσῃ ἑρμηνείς καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν μετὰ καὶ τῶν ἐφεξῆς. Καὶ λαβὼν — τραπέζης. Ανάγνωθι ἐν τῷ εἰρη μένῳ κεφαλαίῳ τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Εσθιόντων δὲ αὐτῶν, λαβὼν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον, καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε, καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς· ὁμοίως δὲ καὶ τὰς ἐφεξῆς ἄχρι τοῦ· Καὶ ὑμνήσαντες, ἐξῆλθον εἰς τὸ ὄρος τῶν Ελαιῶν· καὶ εὑρήσεις περὶ πάντων ἀκριβῶς· οὐδὲν γὰρ ἀνεξέταστον υπελείφθη. Τὸ δὲ, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν ἐκχυνόμενον, πρὸς τὸ ποτή ρεον ἀποδέδοται. Τὸ δὲ ποτήριον τὸ αἷμα αὐτοῦ ἐστι. Καὶ — παραδίδοται. Φησὶ Ματθαῖος ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ· 'Ο μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου υπάγει, καθώς γέγραπται περὶ αὐτοῦ, καὶ τὰ ἐξῆς· ἐκεῖ οὖν καὶ ταῦτα ἐσαφηνίσθησαν. Καὶ αὐτοὶ — πράσσειν. Ματθαῖος μὲν καὶ Μάρμας πρὸ τῆς διανομῆς τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ ποτηρίου φασὶν αὐτοὺς διαπορηθῆναι περὶ τούτου· Λουκᾶς δὲ καὶ Ἰωάννης μετὰ τὴν διανομήν. Δῆλον οὖν ὅτι καὶ πρῶτον καὶ ὕστερον τοῦτο γέγονε. ΚΕΦ. ΟΖ'. Περὶ τῶν φιλονεικησάντων τις μείζων. Εγένετο – μείζων. Καὶ ἄλλοτε περὶ τοιούτου πράγματος ἐπολυπραγμόνησαν, ὡς φανερώτερον Έγραψε Ματθαῖος ἐν τῷ τριακοστῷ ἑβδόμῳ κεφα6s Matth. xxνι, 18. 22; Marc. xiv. 19. * Mé abest Α. * Ibid. 20. ** Ibid. 29. Joan. ΣΗΙ, 22. Vers. 8. Et emisit edamus. Secundum legen. Vers. 9. At illi - paremus. Neque enim ipse proprium habebat diversorium, neque illi: utpote omnibus jam derelictis. Vers. 10. Ipse vero - Vers. 48. parale. Sexagesimo tertio Evangelii secundum Matthzam capite quare dicti illius interpreiationem. Αt ille dixit: Ite în civilalem ad quemdum ", et cætera. In illa cnim de his omnibus dictum est. Vers. 13. Abeuntes —Vers. 14. cum so. Consequenter ibi etiam de his invenies. Vers 15. Εt ait - patiar. Festinatione festinavi hoc anno Pascha comedere vobiscum, antequam crucifgar, sive ante tempus Pacchus; nam in co crucifgendus erat, sicut apud Bauhmum logisti in dicti ilius enarratione: Vespers autem facta discumbebat cum duodecim ** Vers. 16. Dice enim - Del. Sexagesimo quarto Evangelii juxta Matthaum capito quare dicti illius enarrationem: Dico autem vobis, quod non bibam posthac ex hoc fructu vitio noque in diem illum, cum illam bibam vobiscum novum in regio Patris mei Lege lotum, et de omnibus particulatim invenie». Vers. 17. Et accepto - mystica cœna. vos. Hine incepta est Vers. 18. Dice - venial. In prodieta interpretatione etiam horum facta est mentio cum his, qua sequuntur. Vers. 19. Et accepto - Vers. 21. mense. Lege predicto capite dicti illius enarrationem, Edentibus autem illis, sumpte Jesus pane, cum gratias egisset, fregit, deditque discipulis "; similiter autem et sequentes interpretationes usque ad eum locum quo dicitur: Et dictis laudibus, exierunt in montem Olivarum το; et de his omnibus exacte invenies: nihil enim indiscussum relictum est. Quod vero dicitur, quod pro vobis efunditur, ad poculum referendum est; porro poculum est sanguis ejus. Vers. 22. Et traditur. Matthæus sexagesimo tertio capite sic habet: Filius quidem hominis abii, sicul scriptum est de ipso ", et cætera; ibi ergo etiam hæc manifestata sunt. Vers. 25. Et ipei facturus esset. Matthæus quidem et Marcus ante panis ae poculi divisionem aiunt, ipsos de hoc dubitasse "; Lucas vero et Joannes, poet divisionem ". Manifestum est ergo, quod et ante,et postea factum sit. CAP. LXXVII. De contentione, quis esset major. Vers. 26. Facta est major. Etiam alibi de hujusmodi re curiose inquisierant, sicut manifestius scripsit Matthæus tricesimo septimo sui Etan- • Ibid. 26. σε ibid. 30. ** Ibid. 14. το titl Varia lectiones el notæ. Kal abest A.

gelii capite: sed tunc quidem de hoc erat, λαίῳ αὐτοῦ. ᾿Αλλὰ τότε μὲν περὶ τοῦ, Τίς άρα quisquam major esset in regno coelorum, hic autem alia de causa contentio, sive inquisitio inter eos incidit; jam enim certiores facti de morte magis:ri, inquirebant, quis eorum videretur esse major, ut cæterorum fieret, magister. Vers. 25. At ille eis. Docet sane, quod is qui præ-ponendus esset, non deberet dominari, tanquam dominus; nam id reges terræ faciunt inflati principatu, et elati propter eos quibus dominantur. Vers. 25. Et qui - vocantur. Tanquam judicati majores, aut etiam tanquam gloriæ cupidi. Vers. 26. Vos qui ministrat. Fiant hæc, quantum ad animi modestiam. Juniorem sutem dicit postremum. Vers. 97. Uter qui ministrat. Se ipsum in exemplum sermonis præbet. Cum enim ipsi accumberent, tanquam majores ab eo habiti, ille ministrabat, quasi postremum se ipsum ducens, cum et pedes eorum lavaret. μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; νῦν καθ᾿ ἑτέραν αἰτίαν ἡ φιλονεικία τούτοις ἐνέπεσεν, εἴτουν ἡ ἐξέτασις· πληροφορηθέντες γὰρ ἤδη περί τῆς τοῦ διδασκάλου τελευτῆς, ἐζήτησαν, τίς ἐξ αὐ τῶν δοκεῖ εἶναι μείζων, ἵνα διδάσκαλος γένηται τῶν ἄλλων Ὁ δὲ αὐτῶν. Διδάσκει λοιπὸν ὡς ὁ προεστάκαι τούτων μέλλων οὐκ ὀφείλει κυριαρχεῖν, ὡς δεσπότης· τοῦτο γὰρ οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ποιοῦσι, τετυφωμένοι ταῖς ἀρχαῖς καὶ κατεπαιρόμενοι τῶν ἀρχομένων. Kal ol καλοῦνται. Ὡς δοκοῦντες μείζονες, ή καὶ ὡς φιλόδοξοι. Ὑμεῖς διακονῶν. Γενέσθω ταῦτα, ὅσον ἐπὶ μετριοφροσύνῃ. Νεώτερον δὲ λέγει τὸν ἔσχατον. Τις διακονῶν. Ἑαυτόν αὐτοῖς δίδωσιν ὑπό δειγμα τοῦ λόγου. Τούτων γὰρ ἀνακειμένων, ὡς μειζόνων ὑπ' αὐτοῦ κριθέντων, οὗτος διηκόνησεν, ὡς ἔσχατον ἑαυτὸν λογισάμενος, ότε ένιψε τους πό δας αὐτῶν. Vers. 28. Vos Vers. 99. regnum. Ὑμεῖς Dispono vobis regnum, hoc est, promitto. Regnum vero cœleste intelligit, cujus spe roborabat eos etiam ad magnitudinem ac tolerantiam. Vers. 30. Ut — mensam meam. Mensain videlicet illam regiam ac coelestem. Possunt sutem dici mensa, bona æterna et ineffabilia, quæ diligentibus Deum præparata sunt, cibus vero ac potus, est ilorum fruitio. ་་ — βασιλείαν. Διατίθεμαι ὑμῖν βασι λείαν, ἀντὶ τοῦ, ἐπαγγέλλομαι· βασιλείαν δὲ οὐ ράνιον, ἧς ταῖς ἐλπίσι διανευροῖ τούτους ὅτι πρὸς εὐψυχίαν καὶ ὑπομονήν. Ἵνα - τραπέζης μου. Τῆς βασιλικῆς ἐκείνη, τῆς οὐρανίου. Εἶεν δ᾽ ἂν τράπεζα μὲν τὰ αἰώνια καὶ ἀπόρρητα ἀγαθά, τὰ ἡτοιμασμένα τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεόν· βρῶσις δὲ καὶ πότις ἡ ἀπόλαυσις αύτ τῶν. Vers. 50. Ει - Israel. lioc etiam illis promisit Καὶ — Ισραήλ. Τοῦτο ἀπέσχετο αὐτοῖς καὶ ἐν quadragesimo primo Evangelii justa Malthmum τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματcapite, ubi scriptum est: Jesus autem dixit eis: θαῖον, ἔνθα γέγραπται τό· ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτ Amen dico vobis, quod vos qui secuti estis me vo, et τοῖ;· 'Αμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθή cætera: ibi ergo lege horum interpretationem. σαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ δ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους, κρίσ νοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ· καὶ CAP. LXXVIII. De expetitions Satanæ. Vers. 51. Digit triticum. Illi enim moris est præstantiores expetere ad palæstram, sicut lob. Cribrare vero, id est, turbare, movere, concitare. Cribrum siquidem, quod frequentius xósxıxov, sive σινιατήριον (y) vocatur, a quibusdam etiam σινίον dicitur, a quo verbum σινιάζω cribro, vel concutio. Nam in cribro triticum transfertur et concutitur ac confunditur. Prædicit autem eis de futura tentatione, quando omnes relicto eo fugerunt. Vers. 32. Ego-tua. Rogavi, inquit, Patrem uicum tanquam homo, ne perdas tandem (z) fidem tuam, quam in me habes, in tempore negationis. TO Matth. xix, 28. ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἐξήγησιν. ΚΕΦ. ΟΗ'. Περὶ τῆς ἐξαιτήσεως τοῦ Σατανᾶ. Εἶπε – σίτον. Έθος γὰρ αὐτῷ τοὺς δοκιμωτέ ρους ἐξαιτεῖσθαι πρὸς πάλην, ὡς τὸν Ἰώβ. Συνιάσαι δὲ, ἀντὶ τοῦ, θορυβήσαι, κυκῆσαι, τα ράξαι. Σινίον γὰρ παρά τισι καλεῖται τὸ παρ' ἡμῖν κόσκινον, ἐν ᾧ ὁ σἶτος τῇδε κἀκεῖσε μεταφε ρόμενος ταράσσεται. Προλέγει δὲ αὐτοῖς περὶ τοῦ μέλλοντος πειρασμοῦ, ὅτε, πάντες ἀφέντες αὐτὸν, Equyov. Εγώ – σου. Εδεήθην τοῦ Πατρός μου, φησίν, ὡς ἄνθρωπος, ἵνα μὴ τέλεον ἀπολέσῃς τὴν πίστιν σου, τὴν εἰς ἐμὲ, ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀρνήσεως. Variæ lectiones et notæ. Chrysost. lota. VIII, p. 785, D. θορυβήσαι, ταράξαι, πειρᾶσαι. Sive σινιατήριον, etc. Hic quædam de suis videtur addidisse interpres. Vide Wetstenium ad h. 1. σινίο, non logi alibi κόσκινον habet Plato, p. 320, 584. Tandem. Τέλεον est prorsus.

gelii capite: sed tunc quidem de hoc erat, λαίῳ αὐτοῦ. ᾿Αλλὰ τότε μὲν περὶ τοῦ, Τίς άρα quisquam major esset in regno coelorum, hic autem alia de causa contentio, sive inquisitio inter eos incidit; jam enim certiores facti de morte magis:ri, inquirebant, quis eorum videretur esse major, ut cæterorum fieret, magister. Vers. 25. At ille eis. Docet sane, quod is qui præ-ponendus esset, non deberet dominari, tanquam dominus; nam id reges terræ faciunt inflati principatu, et elati propter eos quibus dominantur. Vers. 25. Et qui - vocantur. Tanquam judicati majores, aut etiam tanquam gloriæ cupidi. Vers. 26. Vos qui ministrat. Fiant hæc, quantum ad animi modestiam. Juniorem sutem dicit postremum. Vers. 97. Uter qui ministrat. Se ipsum in exemplum sermonis præbet. Cum enim ipsi accumberent, tanquam majores ab eo habiti, ille ministrabat, quasi postremum se ipsum ducens, cum et pedes eorum lavaret. μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; νῦν καθ᾿ ἑτέραν αἰτίαν ἡ φιλονεικία τούτοις ἐνέπεσεν, εἴτουν ἡ ἐξέτασις· πληροφορηθέντες γὰρ ἤδη περί τῆς τοῦ διδασκάλου τελευτῆς, ἐζήτησαν, τίς ἐξ αὐ τῶν δοκεῖ εἶναι μείζων, ἵνα διδάσκαλος γένηται τῶν ἄλλων Ὁ δὲ αὐτῶν. Διδάσκει λοιπὸν ὡς ὁ προεστάκαι τούτων μέλλων οὐκ ὀφείλει κυριαρχεῖν, ὡς δεσπότης· τοῦτο γὰρ οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ποιοῦσι, τετυφωμένοι ταῖς ἀρχαῖς καὶ κατεπαιρόμενοι τῶν ἀρχομένων. Kal ol καλοῦνται. Ὡς δοκοῦντες μείζονες, ή καὶ ὡς φιλόδοξοι. Ὑμεῖς διακονῶν. Γενέσθω ταῦτα, ὅσον ἐπὶ μετριοφροσύνῃ. Νεώτερον δὲ λέγει τὸν ἔσχατον. Τις διακονῶν. Ἑαυτόν αὐτοῖς δίδωσιν ὑπό δειγμα τοῦ λόγου. Τούτων γὰρ ἀνακειμένων, ὡς μειζόνων ὑπ' αὐτοῦ κριθέντων, οὗτος διηκόνησεν, ὡς ἔσχατον ἑαυτὸν λογισάμενος, ότε ένιψε τους πό δας αὐτῶν. Vers. 28. Vos Vers. 99. regnum. Ὑμεῖς Dispono vobis regnum, hoc est, promitto. Regnum vero cœleste intelligit, cujus spe roborabat eos etiam ad magnitudinem ac tolerantiam. Vers. 30. Ut — mensam meam. Mensain videlicet illam regiam ac coelestem. Possunt sutem dici mensa, bona æterna et ineffabilia, quæ diligentibus Deum præparata sunt, cibus vero ac potus, est ilorum fruitio. ་་ — βασιλείαν. Διατίθεμαι ὑμῖν βασι λείαν, ἀντὶ τοῦ, ἐπαγγέλλομαι· βασιλείαν δὲ οὐ ράνιον, ἧς ταῖς ἐλπίσι διανευροῖ τούτους ὅτι πρὸς εὐψυχίαν καὶ ὑπομονήν. Ἵνα - τραπέζης μου. Τῆς βασιλικῆς ἐκείνη, τῆς οὐρανίου. Εἶεν δ᾽ ἂν τράπεζα μὲν τὰ αἰώνια καὶ ἀπόρρητα ἀγαθά, τὰ ἡτοιμασμένα τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεόν· βρῶσις δὲ καὶ πότις ἡ ἀπόλαυσις αύτ τῶν. Vers. 50. Ει - Israel. lioc etiam illis promisit Καὶ — Ισραήλ. Τοῦτο ἀπέσχετο αὐτοῖς καὶ ἐν quadragesimo primo Evangelii justa Malthmum τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματcapite, ubi scriptum est: Jesus autem dixit eis: θαῖον, ἔνθα γέγραπται τό· ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτ Amen dico vobis, quod vos qui secuti estis me vo, et τοῖ;· 'Αμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθή cætera: ibi ergo lege horum interpretationem. σαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ δ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους, κρίσ νοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ· καὶ CAP. LXXVIII. De expetitions Satanæ. Vers. 51. Digit triticum. Illi enim moris est præstantiores expetere ad palæstram, sicut lob. Cribrare vero, id est, turbare, movere, concitare. Cribrum siquidem, quod frequentius xósxıxov, sive σινιατήριον (y) vocatur, a quibusdam etiam σινίον dicitur, a quo verbum σινιάζω cribro, vel concutio. Nam in cribro triticum transfertur et concutitur ac confunditur. Prædicit autem eis de futura tentatione, quando omnes relicto eo fugerunt. Vers. 32. Ego-tua. Rogavi, inquit, Patrem uicum tanquam homo, ne perdas tandem (z) fidem tuam, quam in me habes, in tempore negationis. TO Matth. xix, 28. ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἐξήγησιν. ΚΕΦ. ΟΗ'. Περὶ τῆς ἐξαιτήσεως τοῦ Σατανᾶ. Εἶπε – σίτον. Έθος γὰρ αὐτῷ τοὺς δοκιμωτέ ρους ἐξαιτεῖσθαι πρὸς πάλην, ὡς τὸν Ἰώβ. Συνιάσαι δὲ, ἀντὶ τοῦ, θορυβήσαι, κυκῆσαι, τα ράξαι. Σινίον γὰρ παρά τισι καλεῖται τὸ παρ' ἡμῖν κόσκινον, ἐν ᾧ ὁ σἶτος τῇδε κἀκεῖσε μεταφε ρόμενος ταράσσεται. Προλέγει δὲ αὐτοῖς περὶ τοῦ μέλλοντος πειρασμοῦ, ὅτε, πάντες ἀφέντες αὐτὸν, Equyov. Εγώ – σου. Εδεήθην τοῦ Πατρός μου, φησίν, ὡς ἄνθρωπος, ἵνα μὴ τέλεον ἀπολέσῃς τὴν πίστιν σου, τὴν εἰς ἐμὲ, ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀρνήσεως. Variæ lectiones et notæ. Chrysost. lota. VIII, p. 785, D. θορυβήσαι, ταράξαι, πειρᾶσαι. Sive σινιατήριον, etc. Hic quædam de suis videtur addidisse interpres. Vide Wetstenium ad h. 1. σινίο, non logi alibi κόσκινον habet Plato, p. 320, 584. Tandem. Τέλεον est prorsus.

gelii capite: sed tunc quidem de hoc erat, λαίῳ αὐτοῦ. ᾿Αλλὰ τότε μὲν περὶ τοῦ, Τίς άρα quisquam major esset in regno coelorum, hic autem alia de causa contentio, sive inquisitio inter eos incidit; jam enim certiores facti de morte magis:ri, inquirebant, quis eorum videretur esse major, ut cæterorum fieret, magister. Vers. 25. At ille eis. Docet sane, quod is qui præ-ponendus esset, non deberet dominari, tanquam dominus; nam id reges terræ faciunt inflati principatu, et elati propter eos quibus dominantur. Vers. 25. Et qui - vocantur. Tanquam judicati majores, aut etiam tanquam gloriæ cupidi. Vers. 26. Vos qui ministrat. Fiant hæc, quantum ad animi modestiam. Juniorem sutem dicit postremum. Vers. 97. Uter qui ministrat. Se ipsum in exemplum sermonis præbet. Cum enim ipsi accumberent, tanquam majores ab eo habiti, ille ministrabat, quasi postremum se ipsum ducens, cum et pedes eorum lavaret. μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; νῦν καθ᾿ ἑτέραν αἰτίαν ἡ φιλονεικία τούτοις ἐνέπεσεν, εἴτουν ἡ ἐξέτασις· πληροφορηθέντες γὰρ ἤδη περί τῆς τοῦ διδασκάλου τελευτῆς, ἐζήτησαν, τίς ἐξ αὐ τῶν δοκεῖ εἶναι μείζων, ἵνα διδάσκαλος γένηται τῶν ἄλλων Ὁ δὲ αὐτῶν. Διδάσκει λοιπὸν ὡς ὁ προεστάκαι τούτων μέλλων οὐκ ὀφείλει κυριαρχεῖν, ὡς δεσπότης· τοῦτο γὰρ οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ποιοῦσι, τετυφωμένοι ταῖς ἀρχαῖς καὶ κατεπαιρόμενοι τῶν ἀρχομένων. Kal ol καλοῦνται. Ὡς δοκοῦντες μείζονες, ή καὶ ὡς φιλόδοξοι. Ὑμεῖς διακονῶν. Γενέσθω ταῦτα, ὅσον ἐπὶ μετριοφροσύνῃ. Νεώτερον δὲ λέγει τὸν ἔσχατον. Τις διακονῶν. Ἑαυτόν αὐτοῖς δίδωσιν ὑπό δειγμα τοῦ λόγου. Τούτων γὰρ ἀνακειμένων, ὡς μειζόνων ὑπ' αὐτοῦ κριθέντων, οὗτος διηκόνησεν, ὡς ἔσχατον ἑαυτὸν λογισάμενος, ότε ένιψε τους πό δας αὐτῶν. Vers. 28. Vos Vers. 99. regnum. Ὑμεῖς Dispono vobis regnum, hoc est, promitto. Regnum vero cœleste intelligit, cujus spe roborabat eos etiam ad magnitudinem ac tolerantiam. Vers. 30. Ut — mensam meam. Mensain videlicet illam regiam ac coelestem. Possunt sutem dici mensa, bona æterna et ineffabilia, quæ diligentibus Deum præparata sunt, cibus vero ac potus, est ilorum fruitio. ་་ — βασιλείαν. Διατίθεμαι ὑμῖν βασι λείαν, ἀντὶ τοῦ, ἐπαγγέλλομαι· βασιλείαν δὲ οὐ ράνιον, ἧς ταῖς ἐλπίσι διανευροῖ τούτους ὅτι πρὸς εὐψυχίαν καὶ ὑπομονήν. Ἵνα - τραπέζης μου. Τῆς βασιλικῆς ἐκείνη, τῆς οὐρανίου. Εἶεν δ᾽ ἂν τράπεζα μὲν τὰ αἰώνια καὶ ἀπόρρητα ἀγαθά, τὰ ἡτοιμασμένα τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεόν· βρῶσις δὲ καὶ πότις ἡ ἀπόλαυσις αύτ τῶν. Vers. 50. Ει - Israel. lioc etiam illis promisit Καὶ — Ισραήλ. Τοῦτο ἀπέσχετο αὐτοῖς καὶ ἐν quadragesimo primo Evangelii justa Malthmum τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματcapite, ubi scriptum est: Jesus autem dixit eis: θαῖον, ἔνθα γέγραπται τό· ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτ Amen dico vobis, quod vos qui secuti estis me vo, et τοῖ;· 'Αμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθή cætera: ibi ergo lege horum interpretationem. σαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ δ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους, κρίσ νοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ· καὶ CAP. LXXVIII. De expetitions Satanæ. Vers. 51. Digit triticum. Illi enim moris est præstantiores expetere ad palæstram, sicut lob. Cribrare vero, id est, turbare, movere, concitare. Cribrum siquidem, quod frequentius xósxıxov, sive σινιατήριον (y) vocatur, a quibusdam etiam σινίον dicitur, a quo verbum σινιάζω cribro, vel concutio. Nam in cribro triticum transfertur et concutitur ac confunditur. Prædicit autem eis de futura tentatione, quando omnes relicto eo fugerunt. Vers. 32. Ego-tua. Rogavi, inquit, Patrem uicum tanquam homo, ne perdas tandem (z) fidem tuam, quam in me habes, in tempore negationis. TO Matth. xix, 28. ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἐξήγησιν. ΚΕΦ. ΟΗ'. Περὶ τῆς ἐξαιτήσεως τοῦ Σατανᾶ. Εἶπε – σίτον. Έθος γὰρ αὐτῷ τοὺς δοκιμωτέ ρους ἐξαιτεῖσθαι πρὸς πάλην, ὡς τὸν Ἰώβ. Συνιάσαι δὲ, ἀντὶ τοῦ, θορυβήσαι, κυκῆσαι, τα ράξαι. Σινίον γὰρ παρά τισι καλεῖται τὸ παρ' ἡμῖν κόσκινον, ἐν ᾧ ὁ σἶτος τῇδε κἀκεῖσε μεταφε ρόμενος ταράσσεται. Προλέγει δὲ αὐτοῖς περὶ τοῦ μέλλοντος πειρασμοῦ, ὅτε, πάντες ἀφέντες αὐτὸν, Equyov. Εγώ – σου. Εδεήθην τοῦ Πατρός μου, φησίν, ὡς ἄνθρωπος, ἵνα μὴ τέλεον ἀπολέσῃς τὴν πίστιν σου, τὴν εἰς ἐμὲ, ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀρνήσεως. Variæ lectiones et notæ. Chrysost. lota. VIII, p. 785, D. θορυβήσαι, ταράξαι, πειρᾶσαι. Sive σινιατήριον, etc. Hic quædam de suis videtur addidisse interpres. Vide Wetstenium ad h. 1. σινίο, non logi alibi κόσκινον habet Plato, p. 320, 584. Tandem. Τέλεον est prorsus.

gelii capite: sed tunc quidem de hoc erat, λαίῳ αὐτοῦ. ᾿Αλλὰ τότε μὲν περὶ τοῦ, Τίς άρα quisquam major esset in regno coelorum, hic autem alia de causa contentio, sive inquisitio inter eos incidit; jam enim certiores facti de morte magis:ri, inquirebant, quis eorum videretur esse major, ut cæterorum fieret, magister. Vers. 25. At ille eis. Docet sane, quod is qui præ-ponendus esset, non deberet dominari, tanquam dominus; nam id reges terræ faciunt inflati principatu, et elati propter eos quibus dominantur. Vers. 25. Et qui - vocantur. Tanquam judicati majores, aut etiam tanquam gloriæ cupidi. Vers. 26. Vos qui ministrat. Fiant hæc, quantum ad animi modestiam. Juniorem sutem dicit postremum. Vers. 97. Uter qui ministrat. Se ipsum in exemplum sermonis præbet. Cum enim ipsi accumberent, tanquam majores ab eo habiti, ille ministrabat, quasi postremum se ipsum ducens, cum et pedes eorum lavaret. μείζων ἐστὶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν; νῦν καθ᾿ ἑτέραν αἰτίαν ἡ φιλονεικία τούτοις ἐνέπεσεν, εἴτουν ἡ ἐξέτασις· πληροφορηθέντες γὰρ ἤδη περί τῆς τοῦ διδασκάλου τελευτῆς, ἐζήτησαν, τίς ἐξ αὐ τῶν δοκεῖ εἶναι μείζων, ἵνα διδάσκαλος γένηται τῶν ἄλλων Ὁ δὲ αὐτῶν. Διδάσκει λοιπὸν ὡς ὁ προεστάκαι τούτων μέλλων οὐκ ὀφείλει κυριαρχεῖν, ὡς δεσπότης· τοῦτο γὰρ οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ποιοῦσι, τετυφωμένοι ταῖς ἀρχαῖς καὶ κατεπαιρόμενοι τῶν ἀρχομένων. Kal ol καλοῦνται. Ὡς δοκοῦντες μείζονες, ή καὶ ὡς φιλόδοξοι. Ὑμεῖς διακονῶν. Γενέσθω ταῦτα, ὅσον ἐπὶ μετριοφροσύνῃ. Νεώτερον δὲ λέγει τὸν ἔσχατον. Τις διακονῶν. Ἑαυτόν αὐτοῖς δίδωσιν ὑπό δειγμα τοῦ λόγου. Τούτων γὰρ ἀνακειμένων, ὡς μειζόνων ὑπ' αὐτοῦ κριθέντων, οὗτος διηκόνησεν, ὡς ἔσχατον ἑαυτὸν λογισάμενος, ότε ένιψε τους πό δας αὐτῶν. Vers. 28. Vos Vers. 99. regnum. Ὑμεῖς Dispono vobis regnum, hoc est, promitto. Regnum vero cœleste intelligit, cujus spe roborabat eos etiam ad magnitudinem ac tolerantiam. Vers. 30. Ut — mensam meam. Mensain videlicet illam regiam ac coelestem. Possunt sutem dici mensa, bona æterna et ineffabilia, quæ diligentibus Deum præparata sunt, cibus vero ac potus, est ilorum fruitio. ་་ — βασιλείαν. Διατίθεμαι ὑμῖν βασι λείαν, ἀντὶ τοῦ, ἐπαγγέλλομαι· βασιλείαν δὲ οὐ ράνιον, ἧς ταῖς ἐλπίσι διανευροῖ τούτους ὅτι πρὸς εὐψυχίαν καὶ ὑπομονήν. Ἵνα - τραπέζης μου. Τῆς βασιλικῆς ἐκείνη, τῆς οὐρανίου. Εἶεν δ᾽ ἂν τράπεζα μὲν τὰ αἰώνια καὶ ἀπόρρητα ἀγαθά, τὰ ἡτοιμασμένα τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεόν· βρῶσις δὲ καὶ πότις ἡ ἀπόλαυσις αύτ τῶν. Vers. 50. Ει - Israel. lioc etiam illis promisit Καὶ — Ισραήλ. Τοῦτο ἀπέσχετο αὐτοῖς καὶ ἐν quadragesimo primo Evangelii justa Malthmum τῷ τεσσαρακοστῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματcapite, ubi scriptum est: Jesus autem dixit eis: θαῖον, ἔνθα γέγραπται τό· ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτ Amen dico vobis, quod vos qui secuti estis me vo, et τοῖ;· 'Αμὴν λέγω ὑμῖν, ὅτι ὑμεῖς οἱ ἀκολουθή cætera: ibi ergo lege horum interpretationem. σαντές μοι, ἐν τῇ παλιγγενεσίᾳ, ὅταν καθίσῃ δ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐπὶ θρόνου δόξης αὐτοῦ, καθίσεσθε καὶ ὑμεῖς ἐπὶ δώδεκα θρόνους, κρίσ νοντες τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ ᾿Ισραήλ· καὶ CAP. LXXVIII. De expetitions Satanæ. Vers. 51. Digit triticum. Illi enim moris est præstantiores expetere ad palæstram, sicut lob. Cribrare vero, id est, turbare, movere, concitare. Cribrum siquidem, quod frequentius xósxıxov, sive σινιατήριον (y) vocatur, a quibusdam etiam σινίον dicitur, a quo verbum σινιάζω cribro, vel concutio. Nam in cribro triticum transfertur et concutitur ac confunditur. Prædicit autem eis de futura tentatione, quando omnes relicto eo fugerunt. Vers. 32. Ego-tua. Rogavi, inquit, Patrem uicum tanquam homo, ne perdas tandem (z) fidem tuam, quam in me habes, in tempore negationis. TO Matth. xix, 28. ἀνάγνωθι τὴν τούτων ἐξήγησιν. ΚΕΦ. ΟΗ'. Περὶ τῆς ἐξαιτήσεως τοῦ Σατανᾶ. Εἶπε – σίτον. Έθος γὰρ αὐτῷ τοὺς δοκιμωτέ ρους ἐξαιτεῖσθαι πρὸς πάλην, ὡς τὸν Ἰώβ. Συνιάσαι δὲ, ἀντὶ τοῦ, θορυβήσαι, κυκῆσαι, τα ράξαι. Σινίον γὰρ παρά τισι καλεῖται τὸ παρ' ἡμῖν κόσκινον, ἐν ᾧ ὁ σἶτος τῇδε κἀκεῖσε μεταφε ρόμενος ταράσσεται. Προλέγει δὲ αὐτοῖς περὶ τοῦ μέλλοντος πειρασμοῦ, ὅτε, πάντες ἀφέντες αὐτὸν, Equyov. Εγώ – σου. Εδεήθην τοῦ Πατρός μου, φησίν, ὡς ἄνθρωπος, ἵνα μὴ τέλεον ἀπολέσῃς τὴν πίστιν σου, τὴν εἰς ἐμὲ, ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀρνήσεως. Variæ lectiones et notæ. Chrysost. lota. VIII, p. 785, D. θορυβήσαι, ταράξαι, πειρᾶσαι. Sive σινιατήριον, etc. Hic quædam de suis videtur addidisse interpres. Vide Wetstenium ad h. 1. σινίο, non logi alibi κόσκινον habet Plato, p. 320, 584. Tandem. Τέλεον est prorsus.

COMMENT. IN LUCAM.- CAP. XXII. Καὶ – σου. Επιστρέψας, μετὰ τὴν ἄρνησιν δηλονότι, διὰ κλαυθμοῦ πικρού, τουτέστιν ἀποκατα στὰς πάλιν· εἰς τὴν πρώτην τάξιν. 'Αδελφοὺς δὲ αὐτοῦ φησι τοὺς ἄλλους ἀποστόλους, ἢ τοὺς μέλλοντας δι' αὐτοῦ πιστεύειν. Ο δὲ – πορεύεσθαι. Εδει, τοιαῦτα παρὰ τῆς αυτοαληθείας ἀκούσαντα, ἰσχὺν αἰτῆσαι παρ' αὐτοῦ καὶ βοήθειαν· ὁ δὲ μᾶλλον ὑπὸ θερμότητος ἀντιτείνει, μηδὲν τοιοῦτον παθεῖν. Ο δὲ - με. Σήμερον εἶπε, διὰ τὸ εἶναι τὴν ἐπιοῦσαν νύχτα τῆς ἡμέρας ἐκείνης. Γράφει δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ πο τοῦ· ὅτι ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· 'Αμήν, λέγω σοι, ὅτι ἐν ταύτῃ τῇ νυκτὶ, πρὶν ἀλέκτορα φωνήσαι, τρὶς ἀπαρνήσῃ με· καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ εἶπεν οὐδενός. "Ατερ ἀντὶ τοῦ, χωρίς. Καὶ μὴν οὐκ ἐμνημόνευσε τότε βαλαν τίου πλην τῷ χρυσῷ καὶ τῷ ἀργύρῳ καὶ τοῦτο συνεπεδήλωσεν Εκείνα γὰρ ἔχειν κωλύσας, πρόδηλον· ὅτι καὶ τοῦτο κεκώλυκεν ἐπεὶ, μὴ ὄντος θησαυρού, περιττὸν ἄρα τὸ θησαυροφυλάκιον. Τῇ πήρᾳ μὲν γὰρ τὸν ἄρτον ἐνέβαλλον· τῷ φασκολίῳ δὲ τὸν χαλκόν, το: τοὺς ὀβολούς· τῷ βαλαντίῳ δὲ τὸν χρυσὸν καὶ τὸν ἄργυρον. Ύστ τέρησιν δὲ λέγει τὴν ἔνδειαν. Είπεν — πήραν. ['0 ἔχων βαλάντιον τουτέστι γνῶσιν, ἀράτω, καὶ πήραν, ήγουν θησαυρὸν ἀρετῶν· ἀναγκαῖον γὰρ τῷ γνωστικῷ ὁς πλοῦτος τῶν ἀρετῶν. Ὁ δὲ μὴ ἔχων αμφότερα πωλησάτω τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ, τουτέστιν ἐκδότω τὸ σῶμα τοῖς πόνοις τῶν ἀρετῶν, καὶ κτησάσθω πόλεμον πρὸς τὰ πάθη καὶ τοὺς δαίμονας.] Τότε μὲν ἀναγκαίως αὐτοῖς ἐπέθηκε τὴν ἀκτη μοσύνην, ἵνα κατορθώσωσιν αὐτήν· ἐπεὶ δὲ τοῦτο γέγονεν, ἀφαιρεῖ νῦν τὴν ἀνάγκην καὶ παραχωρεί τούτοις ἔχειν καὶ βαλάντιον καὶ πήραν, ἵνα φανῇ τούτων ἡ ἀρετή, χωρὶς ἀνάγκης ἀκτημονούντων. Καὶ πρότερον μὲν αὐτὸς διεβάσταζεν αὐτοὺς, οὐκ ἐῶν τινος ὑστερεῖν, διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν· ὕστε ρον δὲ τούτους ἀφῆκε βοηθεῖν ἑαυτοῖς, ὡς ἤδη στεῤῥοτέρους γεγενημένους· τοῦτο γὰρ δηλοῦται· καὶ διὰ τοῦ βαλαντίου καὶ τῆς πήρας. Καὶ ὅτε μὲν ἐκώλυσεν αὐτοὺς ἔχειν βαλάντιον, καὶ πήραν, καὶ τὰ τοιαῦτα, τότε οὐδενὸς ὑστέρησαν, ἵνα γνῶσι τὴν αὐτοῦ δύναμιν καὶ χάριν· ὅτε δὲ παρεχώρησεν ἔχειν αὐτὰ, τότε καὶ ἐπείνασαν καὶ ἐδίψησαν καὶ ἐγυμνήτευσαν, ἵνα γνωσθῇ τούτων ή στεῤῥότης καὶ καρτερία. 71 Matth. xxvi, 34. Τὴν ἐκεῖ Β. Vers. 32. Ego — Ixos. Conversus, post negationem videlicet, per fletum amarum; hoc est, in pristinum locum denuo restitutus. Fratres autern ejus dicit reliquos apostolos, aut illos, qui per eos erant credituri. Vers. 33. At ille - ire. Oportebat, cum hæc ab ipsa veritate audisset, fortitudinem atque auxilium ab eo petere: at ille præ fervore contradicit potius, asserens, se nihil tale passurum. Vers. 54. Ipse vero me. Hodie, inquit, eo quod instabat nox diei illius. Scribit autem Matthæus sexagesimo quarto capite, quod dixerit illi Jesus: Dico tibi, Petre, quod in hac nocte, priusquam gallus canal, let me abnegabis ''; ibi lege enarrationem. "; Vers. 35. Et dixit nihil. (++ "Ατερ, loco χωρίς seu sine.) Atqui tunc de loculis nulla est facta mentio. Verum per aurum et argentum etiam hoc simal innuit. Cum enim illa possidere velassel, manifestum, quod et hoc prohibuerit: ubi namque non est thesaurus, utique. superfuum est thesauri repositorium. In peram siquidem panem immittebant: in marsuplum vero coriaceum, quod φασκώλιον vocant, 2s, sive obolos, reponebant; in loculos auten, aurum et argentumt. Υστέρησιν autem vocat defectum inopiam). Vers. 56. Dicit - peram. †Qui habet loculos, hoc est, scientiam, tollat et peram, thesaurum videlicet virtutum; nam babenti scientiam necessarie sunt et virtutum divitiæ. Qui ergo non habet utrumque, vendal tunicam suam, id est, exponat cor pus laboribus virtutum, et emat gladium, hoc est, dimicet adversus affectiones et dæmones. Tunc quidem necessario egestatem eis imposuit, ut ad illam accingerentur; postquam vero hoc actum est, aufert nunc necessitatem, et permittit eis ut loculos habeant et peram, quo virtus eorum appareal,qui nulla cogente necessitate sectanturinopiam; et primum quidem ipse tenebat illos, non sinens ut aliquo egerent, propter eorum imbecillitatem; postmodum vero dimisit ipsos, ut sibi ipsis essent auxilio, quasi jam robustiores effectos: nam loc per loculos ac peram significatur. Cum ergo probibuit eos habere loculos et peram ac similia, tunc nullo indiguerunt, ut ejus potentiam ac gratiam agnoscerent; quando vero permisit ut illa haberent, tunc et esurierunt et sitierunt et nuditatem passi sunt, ut ipsorum fortitudo ac tolerantia cognosca tur. Varia lectiones et nola. Ab άτερ ad χωρίς omittit Hentenius. Βαλλαντίου Α. Συμπαρεδήλωσεν Β. Γάρ omittit Α. Βαλλαντίῳ Α. Ab ὑστέρησιν ad βnem scholii omittit HenLepius. Hæc uterque in margine. Βαλλάντιον Δ. Καί omittit Β. Βαλλάντιον habet A. Kal abest B. Βαλλαντίου A, atque ita constanter dissen Llunt in hoc vocabulo. Επείγησαν Α.

COMMENT. IN LUCAM.- CAP. XXII. Καὶ – σου. Επιστρέψας, μετὰ τὴν ἄρνησιν δηλονότι, διὰ κλαυθμοῦ πικρού, τουτέστιν ἀποκατα στὰς πάλιν· εἰς τὴν πρώτην τάξιν. 'Αδελφοὺς δὲ αὐτοῦ φησι τοὺς ἄλλους ἀποστόλους, ἢ τοὺς μέλλοντας δι' αὐτοῦ πιστεύειν. Ο δὲ – πορεύεσθαι. Εδει, τοιαῦτα παρὰ τῆς αυτοαληθείας ἀκούσαντα, ἰσχὺν αἰτῆσαι παρ' αὐτοῦ καὶ βοήθειαν· ὁ δὲ μᾶλλον ὑπὸ θερμότητος ἀντιτείνει, μηδὲν τοιοῦτον παθεῖν. Ο δὲ - με. Σήμερον εἶπε, διὰ τὸ εἶναι τὴν ἐπιοῦσαν νύχτα τῆς ἡμέρας ἐκείνης. Γράφει δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ πο τοῦ· ὅτι ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· 'Αμήν, λέγω σοι, ὅτι ἐν ταύτῃ τῇ νυκτὶ, πρὶν ἀλέκτορα φωνήσαι, τρὶς ἀπαρνήσῃ με· καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ εἶπεν οὐδενός. "Ατερ ἀντὶ τοῦ, χωρίς. Καὶ μὴν οὐκ ἐμνημόνευσε τότε βαλαν τίου πλην τῷ χρυσῷ καὶ τῷ ἀργύρῳ καὶ τοῦτο συνεπεδήλωσεν Εκείνα γὰρ ἔχειν κωλύσας, πρόδηλον· ὅτι καὶ τοῦτο κεκώλυκεν ἐπεὶ, μὴ ὄντος θησαυρού, περιττὸν ἄρα τὸ θησαυροφυλάκιον. Τῇ πήρᾳ μὲν γὰρ τὸν ἄρτον ἐνέβαλλον· τῷ φασκολίῳ δὲ τὸν χαλκόν, το: τοὺς ὀβολούς· τῷ βαλαντίῳ δὲ τὸν χρυσὸν καὶ τὸν ἄργυρον. Ύστ τέρησιν δὲ λέγει τὴν ἔνδειαν. Είπεν — πήραν. ['0 ἔχων βαλάντιον τουτέστι γνῶσιν, ἀράτω, καὶ πήραν, ήγουν θησαυρὸν ἀρετῶν· ἀναγκαῖον γὰρ τῷ γνωστικῷ ὁς πλοῦτος τῶν ἀρετῶν. Ὁ δὲ μὴ ἔχων αμφότερα πωλησάτω τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ, τουτέστιν ἐκδότω τὸ σῶμα τοῖς πόνοις τῶν ἀρετῶν, καὶ κτησάσθω πόλεμον πρὸς τὰ πάθη καὶ τοὺς δαίμονας.] Τότε μὲν ἀναγκαίως αὐτοῖς ἐπέθηκε τὴν ἀκτη μοσύνην, ἵνα κατορθώσωσιν αὐτήν· ἐπεὶ δὲ τοῦτο γέγονεν, ἀφαιρεῖ νῦν τὴν ἀνάγκην καὶ παραχωρεί τούτοις ἔχειν καὶ βαλάντιον καὶ πήραν, ἵνα φανῇ τούτων ἡ ἀρετή, χωρὶς ἀνάγκης ἀκτημονούντων. Καὶ πρότερον μὲν αὐτὸς διεβάσταζεν αὐτοὺς, οὐκ ἐῶν τινος ὑστερεῖν, διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν· ὕστε ρον δὲ τούτους ἀφῆκε βοηθεῖν ἑαυτοῖς, ὡς ἤδη στεῤῥοτέρους γεγενημένους· τοῦτο γὰρ δηλοῦται· καὶ διὰ τοῦ βαλαντίου καὶ τῆς πήρας. Καὶ ὅτε μὲν ἐκώλυσεν αὐτοὺς ἔχειν βαλάντιον, καὶ πήραν, καὶ τὰ τοιαῦτα, τότε οὐδενὸς ὑστέρησαν, ἵνα γνῶσι τὴν αὐτοῦ δύναμιν καὶ χάριν· ὅτε δὲ παρεχώρησεν ἔχειν αὐτὰ, τότε καὶ ἐπείνασαν καὶ ἐδίψησαν καὶ ἐγυμνήτευσαν, ἵνα γνωσθῇ τούτων ή στεῤῥότης καὶ καρτερία. 71 Matth. xxvi, 34. Τὴν ἐκεῖ Β. Vers. 32. Ego — Ixos. Conversus, post negationem videlicet, per fletum amarum; hoc est, in pristinum locum denuo restitutus. Fratres autern ejus dicit reliquos apostolos, aut illos, qui per eos erant credituri. Vers. 33. At ille - ire. Oportebat, cum hæc ab ipsa veritate audisset, fortitudinem atque auxilium ab eo petere: at ille præ fervore contradicit potius, asserens, se nihil tale passurum. Vers. 54. Ipse vero me. Hodie, inquit, eo quod instabat nox diei illius. Scribit autem Matthæus sexagesimo quarto capite, quod dixerit illi Jesus: Dico tibi, Petre, quod in hac nocte, priusquam gallus canal, let me abnegabis ''; ibi lege enarrationem. "; Vers. 35. Et dixit nihil. (++ "Ατερ, loco χωρίς seu sine.) Atqui tunc de loculis nulla est facta mentio. Verum per aurum et argentum etiam hoc simal innuit. Cum enim illa possidere velassel, manifestum, quod et hoc prohibuerit: ubi namque non est thesaurus, utique. superfuum est thesauri repositorium. In peram siquidem panem immittebant: in marsuplum vero coriaceum, quod φασκώλιον vocant, 2s, sive obolos, reponebant; in loculos auten, aurum et argentumt. Υστέρησιν autem vocat defectum inopiam). Vers. 56. Dicit - peram. †Qui habet loculos, hoc est, scientiam, tollat et peram, thesaurum videlicet virtutum; nam babenti scientiam necessarie sunt et virtutum divitiæ. Qui ergo non habet utrumque, vendal tunicam suam, id est, exponat cor pus laboribus virtutum, et emat gladium, hoc est, dimicet adversus affectiones et dæmones. Tunc quidem necessario egestatem eis imposuit, ut ad illam accingerentur; postquam vero hoc actum est, aufert nunc necessitatem, et permittit eis ut loculos habeant et peram, quo virtus eorum appareal,qui nulla cogente necessitate sectanturinopiam; et primum quidem ipse tenebat illos, non sinens ut aliquo egerent, propter eorum imbecillitatem; postmodum vero dimisit ipsos, ut sibi ipsis essent auxilio, quasi jam robustiores effectos: nam loc per loculos ac peram significatur. Cum ergo probibuit eos habere loculos et peram ac similia, tunc nullo indiguerunt, ut ejus potentiam ac gratiam agnoscerent; quando vero permisit ut illa haberent, tunc et esurierunt et sitierunt et nuditatem passi sunt, ut ipsorum fortitudo ac tolerantia cognosca tur. Varia lectiones et nola. Ab άτερ ad χωρίς omittit Hentenius. Βαλλαντίου Α. Συμπαρεδήλωσεν Β. Γάρ omittit Α. Βαλλαντίῳ Α. Ab ὑστέρησιν ad βnem scholii omittit HenLepius. Hæc uterque in margine. Βαλλάντιον Δ. Καί omittit Β. Βαλλάντιον habet A. Kal abest B. Βαλλαντίου A, atque ita constanter dissen Llunt in hoc vocabulo. Επείγησαν Α.

COMMENT. IN LUCAM.- CAP. XXII. Καὶ – σου. Επιστρέψας, μετὰ τὴν ἄρνησιν δηλονότι, διὰ κλαυθμοῦ πικρού, τουτέστιν ἀποκατα στὰς πάλιν· εἰς τὴν πρώτην τάξιν. 'Αδελφοὺς δὲ αὐτοῦ φησι τοὺς ἄλλους ἀποστόλους, ἢ τοὺς μέλλοντας δι' αὐτοῦ πιστεύειν. Ο δὲ – πορεύεσθαι. Εδει, τοιαῦτα παρὰ τῆς αυτοαληθείας ἀκούσαντα, ἰσχὺν αἰτῆσαι παρ' αὐτοῦ καὶ βοήθειαν· ὁ δὲ μᾶλλον ὑπὸ θερμότητος ἀντιτείνει, μηδὲν τοιοῦτον παθεῖν. Ο δὲ - με. Σήμερον εἶπε, διὰ τὸ εἶναι τὴν ἐπιοῦσαν νύχτα τῆς ἡμέρας ἐκείνης. Γράφει δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ πο τοῦ· ὅτι ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· 'Αμήν, λέγω σοι, ὅτι ἐν ταύτῃ τῇ νυκτὶ, πρὶν ἀλέκτορα φωνήσαι, τρὶς ἀπαρνήσῃ με· καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ εἶπεν οὐδενός. "Ατερ ἀντὶ τοῦ, χωρίς. Καὶ μὴν οὐκ ἐμνημόνευσε τότε βαλαν τίου πλην τῷ χρυσῷ καὶ τῷ ἀργύρῳ καὶ τοῦτο συνεπεδήλωσεν Εκείνα γὰρ ἔχειν κωλύσας, πρόδηλον· ὅτι καὶ τοῦτο κεκώλυκεν ἐπεὶ, μὴ ὄντος θησαυρού, περιττὸν ἄρα τὸ θησαυροφυλάκιον. Τῇ πήρᾳ μὲν γὰρ τὸν ἄρτον ἐνέβαλλον· τῷ φασκολίῳ δὲ τὸν χαλκόν, το: τοὺς ὀβολούς· τῷ βαλαντίῳ δὲ τὸν χρυσὸν καὶ τὸν ἄργυρον. Ύστ τέρησιν δὲ λέγει τὴν ἔνδειαν. Είπεν — πήραν. ['0 ἔχων βαλάντιον τουτέστι γνῶσιν, ἀράτω, καὶ πήραν, ήγουν θησαυρὸν ἀρετῶν· ἀναγκαῖον γὰρ τῷ γνωστικῷ ὁς πλοῦτος τῶν ἀρετῶν. Ὁ δὲ μὴ ἔχων αμφότερα πωλησάτω τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ, τουτέστιν ἐκδότω τὸ σῶμα τοῖς πόνοις τῶν ἀρετῶν, καὶ κτησάσθω πόλεμον πρὸς τὰ πάθη καὶ τοὺς δαίμονας.] Τότε μὲν ἀναγκαίως αὐτοῖς ἐπέθηκε τὴν ἀκτη μοσύνην, ἵνα κατορθώσωσιν αὐτήν· ἐπεὶ δὲ τοῦτο γέγονεν, ἀφαιρεῖ νῦν τὴν ἀνάγκην καὶ παραχωρεί τούτοις ἔχειν καὶ βαλάντιον καὶ πήραν, ἵνα φανῇ τούτων ἡ ἀρετή, χωρὶς ἀνάγκης ἀκτημονούντων. Καὶ πρότερον μὲν αὐτὸς διεβάσταζεν αὐτοὺς, οὐκ ἐῶν τινος ὑστερεῖν, διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν· ὕστε ρον δὲ τούτους ἀφῆκε βοηθεῖν ἑαυτοῖς, ὡς ἤδη στεῤῥοτέρους γεγενημένους· τοῦτο γὰρ δηλοῦται· καὶ διὰ τοῦ βαλαντίου καὶ τῆς πήρας. Καὶ ὅτε μὲν ἐκώλυσεν αὐτοὺς ἔχειν βαλάντιον, καὶ πήραν, καὶ τὰ τοιαῦτα, τότε οὐδενὸς ὑστέρησαν, ἵνα γνῶσι τὴν αὐτοῦ δύναμιν καὶ χάριν· ὅτε δὲ παρεχώρησεν ἔχειν αὐτὰ, τότε καὶ ἐπείνασαν καὶ ἐδίψησαν καὶ ἐγυμνήτευσαν, ἵνα γνωσθῇ τούτων ή στεῤῥότης καὶ καρτερία. 71 Matth. xxvi, 34. Τὴν ἐκεῖ Β. Vers. 32. Ego — Ixos. Conversus, post negationem videlicet, per fletum amarum; hoc est, in pristinum locum denuo restitutus. Fratres autern ejus dicit reliquos apostolos, aut illos, qui per eos erant credituri. Vers. 33. At ille - ire. Oportebat, cum hæc ab ipsa veritate audisset, fortitudinem atque auxilium ab eo petere: at ille præ fervore contradicit potius, asserens, se nihil tale passurum. Vers. 54. Ipse vero me. Hodie, inquit, eo quod instabat nox diei illius. Scribit autem Matthæus sexagesimo quarto capite, quod dixerit illi Jesus: Dico tibi, Petre, quod in hac nocte, priusquam gallus canal, let me abnegabis ''; ibi lege enarrationem. "; Vers. 35. Et dixit nihil. (++ "Ατερ, loco χωρίς seu sine.) Atqui tunc de loculis nulla est facta mentio. Verum per aurum et argentum etiam hoc simal innuit. Cum enim illa possidere velassel, manifestum, quod et hoc prohibuerit: ubi namque non est thesaurus, utique. superfuum est thesauri repositorium. In peram siquidem panem immittebant: in marsuplum vero coriaceum, quod φασκώλιον vocant, 2s, sive obolos, reponebant; in loculos auten, aurum et argentumt. Υστέρησιν autem vocat defectum inopiam). Vers. 56. Dicit - peram. †Qui habet loculos, hoc est, scientiam, tollat et peram, thesaurum videlicet virtutum; nam babenti scientiam necessarie sunt et virtutum divitiæ. Qui ergo non habet utrumque, vendal tunicam suam, id est, exponat cor pus laboribus virtutum, et emat gladium, hoc est, dimicet adversus affectiones et dæmones. Tunc quidem necessario egestatem eis imposuit, ut ad illam accingerentur; postquam vero hoc actum est, aufert nunc necessitatem, et permittit eis ut loculos habeant et peram, quo virtus eorum appareal,qui nulla cogente necessitate sectanturinopiam; et primum quidem ipse tenebat illos, non sinens ut aliquo egerent, propter eorum imbecillitatem; postmodum vero dimisit ipsos, ut sibi ipsis essent auxilio, quasi jam robustiores effectos: nam loc per loculos ac peram significatur. Cum ergo probibuit eos habere loculos et peram ac similia, tunc nullo indiguerunt, ut ejus potentiam ac gratiam agnoscerent; quando vero permisit ut illa haberent, tunc et esurierunt et sitierunt et nuditatem passi sunt, ut ipsorum fortitudo ac tolerantia cognosca tur. Varia lectiones et nola. Ab άτερ ad χωρίς omittit Hentenius. Βαλλαντίου Α. Συμπαρεδήλωσεν Β. Γάρ omittit Α. Βαλλαντίῳ Α. Ab ὑστέρησιν ad βnem scholii omittit HenLepius. Hæc uterque in margine. Βαλλάντιον Δ. Καί omittit Β. Βαλλάντιον habet A. Kal abest B. Βαλλαντίου A, atque ita constanter dissen Llunt in hoc vocabulo. Επείγησαν Α.

COMMENT. IN LUCAM.- CAP. XXII. Καὶ – σου. Επιστρέψας, μετὰ τὴν ἄρνησιν δηλονότι, διὰ κλαυθμοῦ πικρού, τουτέστιν ἀποκατα στὰς πάλιν· εἰς τὴν πρώτην τάξιν. 'Αδελφοὺς δὲ αὐτοῦ φησι τοὺς ἄλλους ἀποστόλους, ἢ τοὺς μέλλοντας δι' αὐτοῦ πιστεύειν. Ο δὲ – πορεύεσθαι. Εδει, τοιαῦτα παρὰ τῆς αυτοαληθείας ἀκούσαντα, ἰσχὺν αἰτῆσαι παρ' αὐτοῦ καὶ βοήθειαν· ὁ δὲ μᾶλλον ὑπὸ θερμότητος ἀντιτείνει, μηδὲν τοιοῦτον παθεῖν. Ο δὲ - με. Σήμερον εἶπε, διὰ τὸ εἶναι τὴν ἐπιοῦσαν νύχτα τῆς ἡμέρας ἐκείνης. Γράφει δὲ Ματθαῖος ἐν τῷ ἐξηκοστῷ τετάρτῳ κεφαλαίῳ πο τοῦ· ὅτι ἔφη αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· 'Αμήν, λέγω σοι, ὅτι ἐν ταύτῃ τῇ νυκτὶ, πρὶν ἀλέκτορα φωνήσαι, τρὶς ἀπαρνήσῃ με· καὶ ἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἐξήγησιν. Καὶ εἶπεν οὐδενός. "Ατερ ἀντὶ τοῦ, χωρίς. Καὶ μὴν οὐκ ἐμνημόνευσε τότε βαλαν τίου πλην τῷ χρυσῷ καὶ τῷ ἀργύρῳ καὶ τοῦτο συνεπεδήλωσεν Εκείνα γὰρ ἔχειν κωλύσας, πρόδηλον· ὅτι καὶ τοῦτο κεκώλυκεν ἐπεὶ, μὴ ὄντος θησαυρού, περιττὸν ἄρα τὸ θησαυροφυλάκιον. Τῇ πήρᾳ μὲν γὰρ τὸν ἄρτον ἐνέβαλλον· τῷ φασκολίῳ δὲ τὸν χαλκόν, το: τοὺς ὀβολούς· τῷ βαλαντίῳ δὲ τὸν χρυσὸν καὶ τὸν ἄργυρον. Ύστ τέρησιν δὲ λέγει τὴν ἔνδειαν. Είπεν — πήραν. ['0 ἔχων βαλάντιον τουτέστι γνῶσιν, ἀράτω, καὶ πήραν, ήγουν θησαυρὸν ἀρετῶν· ἀναγκαῖον γὰρ τῷ γνωστικῷ ὁς πλοῦτος τῶν ἀρετῶν. Ὁ δὲ μὴ ἔχων αμφότερα πωλησάτω τὸ ἱμάτιον αὐτοῦ, τουτέστιν ἐκδότω τὸ σῶμα τοῖς πόνοις τῶν ἀρετῶν, καὶ κτησάσθω πόλεμον πρὸς τὰ πάθη καὶ τοὺς δαίμονας.] Τότε μὲν ἀναγκαίως αὐτοῖς ἐπέθηκε τὴν ἀκτη μοσύνην, ἵνα κατορθώσωσιν αὐτήν· ἐπεὶ δὲ τοῦτο γέγονεν, ἀφαιρεῖ νῦν τὴν ἀνάγκην καὶ παραχωρεί τούτοις ἔχειν καὶ βαλάντιον καὶ πήραν, ἵνα φανῇ τούτων ἡ ἀρετή, χωρὶς ἀνάγκης ἀκτημονούντων. Καὶ πρότερον μὲν αὐτὸς διεβάσταζεν αὐτοὺς, οὐκ ἐῶν τινος ὑστερεῖν, διὰ τὴν ἀσθένειαν αὐτῶν· ὕστε ρον δὲ τούτους ἀφῆκε βοηθεῖν ἑαυτοῖς, ὡς ἤδη στεῤῥοτέρους γεγενημένους· τοῦτο γὰρ δηλοῦται· καὶ διὰ τοῦ βαλαντίου καὶ τῆς πήρας. Καὶ ὅτε μὲν ἐκώλυσεν αὐτοὺς ἔχειν βαλάντιον, καὶ πήραν, καὶ τὰ τοιαῦτα, τότε οὐδενὸς ὑστέρησαν, ἵνα γνῶσι τὴν αὐτοῦ δύναμιν καὶ χάριν· ὅτε δὲ παρεχώρησεν ἔχειν αὐτὰ, τότε καὶ ἐπείνασαν καὶ ἐδίψησαν καὶ ἐγυμνήτευσαν, ἵνα γνωσθῇ τούτων ή στεῤῥότης καὶ καρτερία. 71 Matth. xxvi, 34. Τὴν ἐκεῖ Β. Vers. 32. Ego — Ixos. Conversus, post negationem videlicet, per fletum amarum; hoc est, in pristinum locum denuo restitutus. Fratres autern ejus dicit reliquos apostolos, aut illos, qui per eos erant credituri. Vers. 33. At ille - ire. Oportebat, cum hæc ab ipsa veritate audisset, fortitudinem atque auxilium ab eo petere: at ille præ fervore contradicit potius, asserens, se nihil tale passurum. Vers. 54. Ipse vero me. Hodie, inquit, eo quod instabat nox diei illius. Scribit autem Matthæus sexagesimo quarto capite, quod dixerit illi Jesus: Dico tibi, Petre, quod in hac nocte, priusquam gallus canal, let me abnegabis ''; ibi lege enarrationem. "; Vers. 35. Et dixit nihil. (++ "Ατερ, loco χωρίς seu sine.) Atqui tunc de loculis nulla est facta mentio. Verum per aurum et argentum etiam hoc simal innuit. Cum enim illa possidere velassel, manifestum, quod et hoc prohibuerit: ubi namque non est thesaurus, utique. superfuum est thesauri repositorium. In peram siquidem panem immittebant: in marsuplum vero coriaceum, quod φασκώλιον vocant, 2s, sive obolos, reponebant; in loculos auten, aurum et argentumt. Υστέρησιν autem vocat defectum inopiam). Vers. 56. Dicit - peram. †Qui habet loculos, hoc est, scientiam, tollat et peram, thesaurum videlicet virtutum; nam babenti scientiam necessarie sunt et virtutum divitiæ. Qui ergo non habet utrumque, vendal tunicam suam, id est, exponat cor pus laboribus virtutum, et emat gladium, hoc est, dimicet adversus affectiones et dæmones. Tunc quidem necessario egestatem eis imposuit, ut ad illam accingerentur; postquam vero hoc actum est, aufert nunc necessitatem, et permittit eis ut loculos habeant et peram, quo virtus eorum appareal,qui nulla cogente necessitate sectanturinopiam; et primum quidem ipse tenebat illos, non sinens ut aliquo egerent, propter eorum imbecillitatem; postmodum vero dimisit ipsos, ut sibi ipsis essent auxilio, quasi jam robustiores effectos: nam loc per loculos ac peram significatur. Cum ergo probibuit eos habere loculos et peram ac similia, tunc nullo indiguerunt, ut ejus potentiam ac gratiam agnoscerent; quando vero permisit ut illa haberent, tunc et esurierunt et sitierunt et nuditatem passi sunt, ut ipsorum fortitudo ac tolerantia cognosca tur. Varia lectiones et nola. Ab άτερ ad χωρίς omittit Hentenius. Βαλλαντίου Α. Συμπαρεδήλωσεν Β. Γάρ omittit Α. Βαλλαντίῳ Α. Ab ὑστέρησιν ad βnem scholii omittit HenLepius. Hæc uterque in margine. Βαλλάντιον Δ. Καί omittit Β. Βαλλάντιον habet A. Kal abest B. Βαλλαντίου A, atque ita constanter dissen Llunt in hoc vocabulo. Επείγησαν Α.

Αλλὰ πῶς εἶπεν ὅτι ὁ ἔχων βαλάντιον; ούτ BUTHYMII ZIGABENI Verum, quomodo dixit: Qui habet loculos, cum ▲ nullus illorum haberet? Capitur itaque habet, pro habere potest Vers. 36. Et gladium. — Qui non habet, nunc videlicet. Quod autem sequitur: Vendat tunicam sxam, et emat gladium, per emphasim dixit, solum ostendens esse tempus ullionis, venientibus, quantum nunquam alias, persecutionibus: non quod gladi's vim propelli vellet; nam Petrum ita ulcisci volentem postmodum prohibuit. bele yàp abtŵy slxev, “Note sb, d fywr, dvs! δεὶς γὰρ αὐτῶν εἶχεν, ὥστε τοῦ, ὁ δυνάμενος ἔχειν. Kal– gdaupar. °0 gà Igen gũi. Tô & Tên Ahjess to Ipánov abreů, xal dyspámci páyaspav, κατ' ἔμφασιν εἶπεν, ἐμφαίνων μόνον ότι καιρός ἀμύνης, ερχομένων ὅσον ούπω τῶν ἐπιβούλων, οὐ why in paxelpais kµóvṇabai poudéµevo;· xxi ráp Borspy by lépe ob dμuvóµsvov kúluss. ὕστερον τὸν Πέτρον οὕτως ἀμυνόμενον εκώλυσε. Intelligi autem èt alio modo potest, ut dictum primum sit de Juda, siquidem solus ille loculos habebat, tanquam ab avaritia in servitutem redactus: jubet Itaque, ut ipse, qui loculos habet, tollat similiter et peram, hoc est, de se ipso curet, cum jam a divina providentia sit abjectus, secundum vern dictum sit de cæteris apostolis; nam ipsis, qui non habebant, yàp ph Exerrec, jubet ut vendant tunicam et emant gladium, id est, tradant corpus et mortem recipiant. Nambeln &' &v xal xat Exspov spózov t ptv sporov predy spl sou Toúða • póvoc yàp Exavec slys Salário, of qihapɣupią šeôsudasjedveç • xal loıxbv xelevata: &pai xal st,pav, "ov, povlev kaurou, the belas xpovalac knoppysiç devreport repl Vers. 57. Dice reputatus est. Quod scriptum est in propheta. Tanquam iniquum enim et facinoresum in medio iniquorum et facinorosorum latronum erucifixerunt illum. Vers. 37. Etenim — habent. Quæ de me scri- pta sunt in lege ac prophetis, jam perficiuntur. Vers. 58. At illi – due. Cum non intellexissent quid sibi volebat hoc verbo: Qui non habet, vendal tunicam suam et emat gladium", ostendunt duos gladios, quibus usi fuerant ad immolationem ac divisionem agni, cupientes ejus discere intentionem. С Vers.88.1pes vero· est. Hinc adhuc magis patet, quod non gladiis ulcisci se volens, jusserat emere gladios; nam si id voluisset, quomodo nunc dixisset: Satis est? siquidem neque centum gladii suffecissent ad irruentium multitudinem. Itaque quod dixit: Satis est, ostendit quod nulla erat gladiorum noces– sitas. Vers. 59. Et Vers. 42. fiat. Cætera quidem manifesta sunt; de oratione vero quære sexagesimo quarto Evangelii juxta Matthæum capite dicti illius enarrationem: Et progressus pusillum, procidis in faciem suam”, ac cætera quæ sequntur. Vers. 43. Apparnis - Vers. 44. terram. Eodem capite horum omnium facta est mentio, dataque Interpretatio, et ibi lege verbi illius declarationem: Et relictis illis, abiit iterum et oravit tertio eumdem sermonem dicens ". Vers. 45. Et cum surrexisset-Vers. 46. tentationem. Consequenter dicto capite lege ea quæ sequuntur, et ab illis etiam hæe manifestissime cognosces. στόλων· οὗτος γὰρ ἔχοντες, ἐπιτάττονται τα lions to ipériov xal ¿yopásai péyaipav, tourist, δοῦναι τὸ σῶμα, καὶ ἀντιλαβεῖν θάνατον. Attw lottoon. To rexpapperor by tỷ sporty n; Evopov rap xal xaxsūpyer psor swv dvojv xal xxxsópy Agerwv kotaúpwozv τῶν ἀνόμων καὶ κακούργων λῃστῶν ἱσταύρωσαν αὐτόν. καὶ γὰρ — ἔχει. Τὰ περὶ ἐμοῦ γεγραμμένα ἔν τε τῷ νόμῳ καὶ τοῖς προφήταις τελειοῦται ήδη. Οἱ δὲ - δύο. Μή συνιέντες, τί ἐδήλου του Exor zwifosi eò ludzior abtov zal dyopéơzi jázaɩpar·¿moleixvúovat šie payalpaç, ele Explore xpdc buslav soū dµvoū xal &avophy, ἐχρήσαντο πρὸς θυσίαν διανομήν, foulópevoi pabelv tòv oxonòv aútoů. ʼn &¿— kozi. Havepòv µällov kveeüdev dzi odx ἐν μαχαίραις ἀμύνασθαι βουλόμενος ἐπέταξεν ἀγοράσει μαχαίρας· εἰ γὰρ τοῦτο ἐβούλετο, πῶς εἶπε νῦν ὅτι Ικανόν ἐστιν; οὐ γὰρ ἂν ἐξήρκεσαν οὐδ᾽ ἑκατὸν μάχαιραι πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἐπιόντων, Λοιπὸν οὖν εἰπὼν, ὅτι Ικανόν ἐστιν, ἐνέφηνεν ὅτι οὐ χρεία μαχαιρῶν. Kal γενέσθω. Τὰ μὲν ἄλλα σαφῆ εἰσι· περὶ δὲ τῆς προσευχῆς ζήτησαν ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τε zápty zapałały roū xarà Maršalov shy ¿ffyqarv τοῦ· Καὶ προσελθών μικρὸν, ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἄφθη – γῆν. Ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίω ταῦτα πάντα ἐμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν. Καὶ Davay Exel shy apply to Kal dpelç aðἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· τοὺς, ἀπελθὼν πάλιν, προσηύξατο ἐκ τρίτου, eòr abeòr Adjor elzár. Καὶ ἀναστὰς πειρασμόν. Ακολούθως ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίῳ τὰ ἑξῆς ἀνάγνωθι, καὶ ἀπ' ἐκείνων ἔσται σοι καὶ τούτων σαφεστάτη διάγνωσις. " Luc.xxu, 36.” Matth. xxvi, 39. 14 Ibid. 44. Kað' abest A. Ο Ιούδας. Varia lectiones et notæ. Constanter ergo futurum habet cum melio ribus codicibus. Vulgata lectio invecta est per Originem. Tom. III, p. 653 A, et Chrysost. tom. V!I, p. 797 C. 'Αμύνεσθαι. Β. Καὶ προελθών, Β. 75) Kal, ante àvartás, quod alter meorum omittit in suo codice videtur reperisse Heate nius.

Αλλὰ πῶς εἶπεν ὅτι ὁ ἔχων βαλάντιον; ούτ BUTHYMII ZIGABENI Verum, quomodo dixit: Qui habet loculos, cum ▲ nullus illorum haberet? Capitur itaque habet, pro habere potest Vers. 36. Et gladium. — Qui non habet, nunc videlicet. Quod autem sequitur: Vendat tunicam sxam, et emat gladium, per emphasim dixit, solum ostendens esse tempus ullionis, venientibus, quantum nunquam alias, persecutionibus: non quod gladi's vim propelli vellet; nam Petrum ita ulcisci volentem postmodum prohibuit. bele yàp abtŵy slxev, “Note sb, d fywr, dvs! δεὶς γὰρ αὐτῶν εἶχεν, ὥστε τοῦ, ὁ δυνάμενος ἔχειν. Kal– gdaupar. °0 gà Igen gũi. Tô & Tên Ahjess to Ipánov abreů, xal dyspámci páyaspav, κατ' ἔμφασιν εἶπεν, ἐμφαίνων μόνον ότι καιρός ἀμύνης, ερχομένων ὅσον ούπω τῶν ἐπιβούλων, οὐ why in paxelpais kµóvṇabai poudéµevo;· xxi ráp Borspy by lépe ob dμuvóµsvov kúluss. ὕστερον τὸν Πέτρον οὕτως ἀμυνόμενον εκώλυσε. Intelligi autem èt alio modo potest, ut dictum primum sit de Juda, siquidem solus ille loculos habebat, tanquam ab avaritia in servitutem redactus: jubet Itaque, ut ipse, qui loculos habet, tollat similiter et peram, hoc est, de se ipso curet, cum jam a divina providentia sit abjectus, secundum vern dictum sit de cæteris apostolis; nam ipsis, qui non habebant, yàp ph Exerrec, jubet ut vendant tunicam et emant gladium, id est, tradant corpus et mortem recipiant. Nambeln &' &v xal xat Exspov spózov t ptv sporov predy spl sou Toúða • póvoc yàp Exavec slys Salário, of qihapɣupią šeôsudasjedveç • xal loıxbv xelevata: &pai xal st,pav, "ov, povlev kaurou, the belas xpovalac knoppysiç devreport repl Vers. 57. Dice reputatus est. Quod scriptum est in propheta. Tanquam iniquum enim et facinoresum in medio iniquorum et facinorosorum latronum erucifixerunt illum. Vers. 37. Etenim — habent. Quæ de me scri- pta sunt in lege ac prophetis, jam perficiuntur. Vers. 58. At illi – due. Cum non intellexissent quid sibi volebat hoc verbo: Qui non habet, vendal tunicam suam et emat gladium", ostendunt duos gladios, quibus usi fuerant ad immolationem ac divisionem agni, cupientes ejus discere intentionem. С Vers.88.1pes vero· est. Hinc adhuc magis patet, quod non gladiis ulcisci se volens, jusserat emere gladios; nam si id voluisset, quomodo nunc dixisset: Satis est? siquidem neque centum gladii suffecissent ad irruentium multitudinem. Itaque quod dixit: Satis est, ostendit quod nulla erat gladiorum noces– sitas. Vers. 59. Et Vers. 42. fiat. Cætera quidem manifesta sunt; de oratione vero quære sexagesimo quarto Evangelii juxta Matthæum capite dicti illius enarrationem: Et progressus pusillum, procidis in faciem suam”, ac cætera quæ sequntur. Vers. 43. Apparnis - Vers. 44. terram. Eodem capite horum omnium facta est mentio, dataque Interpretatio, et ibi lege verbi illius declarationem: Et relictis illis, abiit iterum et oravit tertio eumdem sermonem dicens ". Vers. 45. Et cum surrexisset-Vers. 46. tentationem. Consequenter dicto capite lege ea quæ sequuntur, et ab illis etiam hæe manifestissime cognosces. στόλων· οὗτος γὰρ ἔχοντες, ἐπιτάττονται τα lions to ipériov xal ¿yopásai péyaipav, tourist, δοῦναι τὸ σῶμα, καὶ ἀντιλαβεῖν θάνατον. Attw lottoon. To rexpapperor by tỷ sporty n; Evopov rap xal xaxsūpyer psor swv dvojv xal xxxsópy Agerwv kotaúpwozv τῶν ἀνόμων καὶ κακούργων λῃστῶν ἱσταύρωσαν αὐτόν. καὶ γὰρ — ἔχει. Τὰ περὶ ἐμοῦ γεγραμμένα ἔν τε τῷ νόμῳ καὶ τοῖς προφήταις τελειοῦται ήδη. Οἱ δὲ - δύο. Μή συνιέντες, τί ἐδήλου του Exor zwifosi eò ludzior abtov zal dyopéơzi jázaɩpar·¿moleixvúovat šie payalpaç, ele Explore xpdc buslav soū dµvoū xal &avophy, ἐχρήσαντο πρὸς θυσίαν διανομήν, foulópevoi pabelv tòv oxonòv aútoů. ʼn &¿— kozi. Havepòv µällov kveeüdev dzi odx ἐν μαχαίραις ἀμύνασθαι βουλόμενος ἐπέταξεν ἀγοράσει μαχαίρας· εἰ γὰρ τοῦτο ἐβούλετο, πῶς εἶπε νῦν ὅτι Ικανόν ἐστιν; οὐ γὰρ ἂν ἐξήρκεσαν οὐδ᾽ ἑκατὸν μάχαιραι πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἐπιόντων, Λοιπὸν οὖν εἰπὼν, ὅτι Ικανόν ἐστιν, ἐνέφηνεν ὅτι οὐ χρεία μαχαιρῶν. Kal γενέσθω. Τὰ μὲν ἄλλα σαφῆ εἰσι· περὶ δὲ τῆς προσευχῆς ζήτησαν ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τε zápty zapałały roū xarà Maršalov shy ¿ffyqarv τοῦ· Καὶ προσελθών μικρὸν, ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἄφθη – γῆν. Ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίω ταῦτα πάντα ἐμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν. Καὶ Davay Exel shy apply to Kal dpelç aðἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· τοὺς, ἀπελθὼν πάλιν, προσηύξατο ἐκ τρίτου, eòr abeòr Adjor elzár. Καὶ ἀναστὰς πειρασμόν. Ακολούθως ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίῳ τὰ ἑξῆς ἀνάγνωθι, καὶ ἀπ' ἐκείνων ἔσται σοι καὶ τούτων σαφεστάτη διάγνωσις. " Luc.xxu, 36.” Matth. xxvi, 39. 14 Ibid. 44. Kað' abest A. Ο Ιούδας. Varia lectiones et notæ. Constanter ergo futurum habet cum melio ribus codicibus. Vulgata lectio invecta est per Originem. Tom. III, p. 653 A, et Chrysost. tom. V!I, p. 797 C. 'Αμύνεσθαι. Β. Καὶ προελθών, Β. 75) Kal, ante àvartás, quod alter meorum omittit in suo codice videtur reperisse Heate nius.

Αλλὰ πῶς εἶπεν ὅτι ὁ ἔχων βαλάντιον; ούτ BUTHYMII ZIGABENI Verum, quomodo dixit: Qui habet loculos, cum ▲ nullus illorum haberet? Capitur itaque habet, pro habere potest Vers. 36. Et gladium. — Qui non habet, nunc videlicet. Quod autem sequitur: Vendat tunicam sxam, et emat gladium, per emphasim dixit, solum ostendens esse tempus ullionis, venientibus, quantum nunquam alias, persecutionibus: non quod gladi's vim propelli vellet; nam Petrum ita ulcisci volentem postmodum prohibuit. bele yàp abtŵy slxev, “Note sb, d fywr, dvs! δεὶς γὰρ αὐτῶν εἶχεν, ὥστε τοῦ, ὁ δυνάμενος ἔχειν. Kal– gdaupar. °0 gà Igen gũi. Tô & Tên Ahjess to Ipánov abreů, xal dyspámci páyaspav, κατ' ἔμφασιν εἶπεν, ἐμφαίνων μόνον ότι καιρός ἀμύνης, ερχομένων ὅσον ούπω τῶν ἐπιβούλων, οὐ why in paxelpais kµóvṇabai poudéµevo;· xxi ráp Borspy by lépe ob dμuvóµsvov kúluss. ὕστερον τὸν Πέτρον οὕτως ἀμυνόμενον εκώλυσε. Intelligi autem èt alio modo potest, ut dictum primum sit de Juda, siquidem solus ille loculos habebat, tanquam ab avaritia in servitutem redactus: jubet Itaque, ut ipse, qui loculos habet, tollat similiter et peram, hoc est, de se ipso curet, cum jam a divina providentia sit abjectus, secundum vern dictum sit de cæteris apostolis; nam ipsis, qui non habebant, yàp ph Exerrec, jubet ut vendant tunicam et emant gladium, id est, tradant corpus et mortem recipiant. Nambeln &' &v xal xat Exspov spózov t ptv sporov predy spl sou Toúða • póvoc yàp Exavec slys Salário, of qihapɣupią šeôsudasjedveç • xal loıxbv xelevata: &pai xal st,pav, "ov, povlev kaurou, the belas xpovalac knoppysiç devreport repl Vers. 57. Dice reputatus est. Quod scriptum est in propheta. Tanquam iniquum enim et facinoresum in medio iniquorum et facinorosorum latronum erucifixerunt illum. Vers. 37. Etenim — habent. Quæ de me scri- pta sunt in lege ac prophetis, jam perficiuntur. Vers. 58. At illi – due. Cum non intellexissent quid sibi volebat hoc verbo: Qui non habet, vendal tunicam suam et emat gladium", ostendunt duos gladios, quibus usi fuerant ad immolationem ac divisionem agni, cupientes ejus discere intentionem. С Vers.88.1pes vero· est. Hinc adhuc magis patet, quod non gladiis ulcisci se volens, jusserat emere gladios; nam si id voluisset, quomodo nunc dixisset: Satis est? siquidem neque centum gladii suffecissent ad irruentium multitudinem. Itaque quod dixit: Satis est, ostendit quod nulla erat gladiorum noces– sitas. Vers. 59. Et Vers. 42. fiat. Cætera quidem manifesta sunt; de oratione vero quære sexagesimo quarto Evangelii juxta Matthæum capite dicti illius enarrationem: Et progressus pusillum, procidis in faciem suam”, ac cætera quæ sequntur. Vers. 43. Apparnis - Vers. 44. terram. Eodem capite horum omnium facta est mentio, dataque Interpretatio, et ibi lege verbi illius declarationem: Et relictis illis, abiit iterum et oravit tertio eumdem sermonem dicens ". Vers. 45. Et cum surrexisset-Vers. 46. tentationem. Consequenter dicto capite lege ea quæ sequuntur, et ab illis etiam hæe manifestissime cognosces. στόλων· οὗτος γὰρ ἔχοντες, ἐπιτάττονται τα lions to ipériov xal ¿yopásai péyaipav, tourist, δοῦναι τὸ σῶμα, καὶ ἀντιλαβεῖν θάνατον. Attw lottoon. To rexpapperor by tỷ sporty n; Evopov rap xal xaxsūpyer psor swv dvojv xal xxxsópy Agerwv kotaúpwozv τῶν ἀνόμων καὶ κακούργων λῃστῶν ἱσταύρωσαν αὐτόν. καὶ γὰρ — ἔχει. Τὰ περὶ ἐμοῦ γεγραμμένα ἔν τε τῷ νόμῳ καὶ τοῖς προφήταις τελειοῦται ήδη. Οἱ δὲ - δύο. Μή συνιέντες, τί ἐδήλου του Exor zwifosi eò ludzior abtov zal dyopéơzi jázaɩpar·¿moleixvúovat šie payalpaç, ele Explore xpdc buslav soū dµvoū xal &avophy, ἐχρήσαντο πρὸς θυσίαν διανομήν, foulópevoi pabelv tòv oxonòv aútoů. ʼn &¿— kozi. Havepòv µällov kveeüdev dzi odx ἐν μαχαίραις ἀμύνασθαι βουλόμενος ἐπέταξεν ἀγοράσει μαχαίρας· εἰ γὰρ τοῦτο ἐβούλετο, πῶς εἶπε νῦν ὅτι Ικανόν ἐστιν; οὐ γὰρ ἂν ἐξήρκεσαν οὐδ᾽ ἑκατὸν μάχαιραι πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἐπιόντων, Λοιπὸν οὖν εἰπὼν, ὅτι Ικανόν ἐστιν, ἐνέφηνεν ὅτι οὐ χρεία μαχαιρῶν. Kal γενέσθω. Τὰ μὲν ἄλλα σαφῆ εἰσι· περὶ δὲ τῆς προσευχῆς ζήτησαν ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τε zápty zapałały roū xarà Maršalov shy ¿ffyqarv τοῦ· Καὶ προσελθών μικρὸν, ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἄφθη – γῆν. Ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίω ταῦτα πάντα ἐμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν. Καὶ Davay Exel shy apply to Kal dpelç aðἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· τοὺς, ἀπελθὼν πάλιν, προσηύξατο ἐκ τρίτου, eòr abeòr Adjor elzár. Καὶ ἀναστὰς πειρασμόν. Ακολούθως ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίῳ τὰ ἑξῆς ἀνάγνωθι, καὶ ἀπ' ἐκείνων ἔσται σοι καὶ τούτων σαφεστάτη διάγνωσις. " Luc.xxu, 36.” Matth. xxvi, 39. 14 Ibid. 44. Kað' abest A. Ο Ιούδας. Varia lectiones et notæ. Constanter ergo futurum habet cum melio ribus codicibus. Vulgata lectio invecta est per Originem. Tom. III, p. 653 A, et Chrysost. tom. V!I, p. 797 C. 'Αμύνεσθαι. Β. Καὶ προελθών, Β. 75) Kal, ante àvartás, quod alter meorum omittit in suo codice videtur reperisse Heate nius.

Αλλὰ πῶς εἶπεν ὅτι ὁ ἔχων βαλάντιον; ούτ BUTHYMII ZIGABENI Verum, quomodo dixit: Qui habet loculos, cum ▲ nullus illorum haberet? Capitur itaque habet, pro habere potest Vers. 36. Et gladium. — Qui non habet, nunc videlicet. Quod autem sequitur: Vendat tunicam sxam, et emat gladium, per emphasim dixit, solum ostendens esse tempus ullionis, venientibus, quantum nunquam alias, persecutionibus: non quod gladi's vim propelli vellet; nam Petrum ita ulcisci volentem postmodum prohibuit. bele yàp abtŵy slxev, “Note sb, d fywr, dvs! δεὶς γὰρ αὐτῶν εἶχεν, ὥστε τοῦ, ὁ δυνάμενος ἔχειν. Kal– gdaupar. °0 gà Igen gũi. Tô & Tên Ahjess to Ipánov abreů, xal dyspámci páyaspav, κατ' ἔμφασιν εἶπεν, ἐμφαίνων μόνον ότι καιρός ἀμύνης, ερχομένων ὅσον ούπω τῶν ἐπιβούλων, οὐ why in paxelpais kµóvṇabai poudéµevo;· xxi ráp Borspy by lépe ob dμuvóµsvov kúluss. ὕστερον τὸν Πέτρον οὕτως ἀμυνόμενον εκώλυσε. Intelligi autem èt alio modo potest, ut dictum primum sit de Juda, siquidem solus ille loculos habebat, tanquam ab avaritia in servitutem redactus: jubet Itaque, ut ipse, qui loculos habet, tollat similiter et peram, hoc est, de se ipso curet, cum jam a divina providentia sit abjectus, secundum vern dictum sit de cæteris apostolis; nam ipsis, qui non habebant, yàp ph Exerrec, jubet ut vendant tunicam et emant gladium, id est, tradant corpus et mortem recipiant. Nambeln &' &v xal xat Exspov spózov t ptv sporov predy spl sou Toúða • póvoc yàp Exavec slys Salário, of qihapɣupią šeôsudasjedveç • xal loıxbv xelevata: &pai xal st,pav, "ov, povlev kaurou, the belas xpovalac knoppysiç devreport repl Vers. 57. Dice reputatus est. Quod scriptum est in propheta. Tanquam iniquum enim et facinoresum in medio iniquorum et facinorosorum latronum erucifixerunt illum. Vers. 37. Etenim — habent. Quæ de me scri- pta sunt in lege ac prophetis, jam perficiuntur. Vers. 58. At illi – due. Cum non intellexissent quid sibi volebat hoc verbo: Qui non habet, vendal tunicam suam et emat gladium", ostendunt duos gladios, quibus usi fuerant ad immolationem ac divisionem agni, cupientes ejus discere intentionem. С Vers.88.1pes vero· est. Hinc adhuc magis patet, quod non gladiis ulcisci se volens, jusserat emere gladios; nam si id voluisset, quomodo nunc dixisset: Satis est? siquidem neque centum gladii suffecissent ad irruentium multitudinem. Itaque quod dixit: Satis est, ostendit quod nulla erat gladiorum noces– sitas. Vers. 59. Et Vers. 42. fiat. Cætera quidem manifesta sunt; de oratione vero quære sexagesimo quarto Evangelii juxta Matthæum capite dicti illius enarrationem: Et progressus pusillum, procidis in faciem suam”, ac cætera quæ sequntur. Vers. 43. Apparnis - Vers. 44. terram. Eodem capite horum omnium facta est mentio, dataque Interpretatio, et ibi lege verbi illius declarationem: Et relictis illis, abiit iterum et oravit tertio eumdem sermonem dicens ". Vers. 45. Et cum surrexisset-Vers. 46. tentationem. Consequenter dicto capite lege ea quæ sequuntur, et ab illis etiam hæe manifestissime cognosces. στόλων· οὗτος γὰρ ἔχοντες, ἐπιτάττονται τα lions to ipériov xal ¿yopásai péyaipav, tourist, δοῦναι τὸ σῶμα, καὶ ἀντιλαβεῖν θάνατον. Attw lottoon. To rexpapperor by tỷ sporty n; Evopov rap xal xaxsūpyer psor swv dvojv xal xxxsópy Agerwv kotaúpwozv τῶν ἀνόμων καὶ κακούργων λῃστῶν ἱσταύρωσαν αὐτόν. καὶ γὰρ — ἔχει. Τὰ περὶ ἐμοῦ γεγραμμένα ἔν τε τῷ νόμῳ καὶ τοῖς προφήταις τελειοῦται ήδη. Οἱ δὲ - δύο. Μή συνιέντες, τί ἐδήλου του Exor zwifosi eò ludzior abtov zal dyopéơzi jázaɩpar·¿moleixvúovat šie payalpaç, ele Explore xpdc buslav soū dµvoū xal &avophy, ἐχρήσαντο πρὸς θυσίαν διανομήν, foulópevoi pabelv tòv oxonòv aútoů. ʼn &¿— kozi. Havepòv µällov kveeüdev dzi odx ἐν μαχαίραις ἀμύνασθαι βουλόμενος ἐπέταξεν ἀγοράσει μαχαίρας· εἰ γὰρ τοῦτο ἐβούλετο, πῶς εἶπε νῦν ὅτι Ικανόν ἐστιν; οὐ γὰρ ἂν ἐξήρκεσαν οὐδ᾽ ἑκατὸν μάχαιραι πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἐπιόντων, Λοιπὸν οὖν εἰπὼν, ὅτι Ικανόν ἐστιν, ἐνέφηνεν ὅτι οὐ χρεία μαχαιρῶν. Kal γενέσθω. Τὰ μὲν ἄλλα σαφῆ εἰσι· περὶ δὲ τῆς προσευχῆς ζήτησαν ἐν τῷ ἑξηκοστῷ τε zápty zapałały roū xarà Maršalov shy ¿ffyqarv τοῦ· Καὶ προσελθών μικρὸν, ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἄφθη – γῆν. Ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίω ταῦτα πάντα ἐμνημονεύθησαν τε καὶ ἡρμηνεύθησαν. Καὶ Davay Exel shy apply to Kal dpelç aðἀνάγνωθι ἐκεῖ τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· τοὺς, ἀπελθὼν πάλιν, προσηύξατο ἐκ τρίτου, eòr abeòr Adjor elzár. Καὶ ἀναστὰς πειρασμόν. Ακολούθως ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίῳ τὰ ἑξῆς ἀνάγνωθι, καὶ ἀπ' ἐκείνων ἔσται σοι καὶ τούτων σαφεστάτη διάγνωσις. " Luc.xxu, 36.” Matth. xxvi, 39. 14 Ibid. 44. Kað' abest A. Ο Ιούδας. Varia lectiones et notæ. Constanter ergo futurum habet cum melio ribus codicibus. Vulgata lectio invecta est per Originem. Tom. III, p. 653 A, et Chrysost. tom. V!I, p. 797 C. 'Αμύνεσθαι. Β. Καὶ προελθών, Β. 75) Kal, ante àvartás, quod alter meorum omittit in suo codice videtur reperisse Heate nius.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIII. "Ετι δὲ - ἐστιν. Ἐν τῷ ἐξηκοστῷ πέμπτῳ κεφολαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἴρηται περὶ τούτων ἀκριβῶς. Προήρχετο δε αυτούς, ἀντὶ τοῦ, προςλάμβανεν αὐτούς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς — αὐτόν. Ομοίως ἐν ἐκείνῳ τὰ ἑξῆς ἀνάγνωθι, καὶ τούτων πάντων εὑρήσεις ἀκρι δεῖς τὰς λύσεις. Εἶπε — ἐμέ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εἴρηται καὶ ἠκρίβωται. Αλλ' ώρα. Ἐν ᾗ δύναμιν ἐλάβετε κατ᾿ ἐμοῦ θεόθεν. Καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους. Σκότος ἐνταῦθα λέγει τὸν διάβολον· ἔλαβε γὰρ καὶ αὐτὸς ἐξουσίαν τότε κατ' αὐτοῦ. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Πιλάτο:, πρὸς ἂν εἶπεν· Οὐκ εἶχες εξουσίαν οὐδεμίαν κατ' ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν ὡς ἔγρα ψεν Ἰωάννης - Ομοῦ δὲ πάντες δύναμιν καὶ ἐξου σίαν έλαβον τηνικαῦτα πάθεσι καὶ θανάτῳ τοῦτον ὑποβαλεῖν, ἵνα πληρωθῇ ἡ οἰκονομία της σωτηρίου ἐνανθρωπήσεως. Συλλαβόντες — ἀρχιερέως. Ωσαύτως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ζήτησον. Ὁ δὲ Πέτρος αὐτῶν. Ετι καὶ περὶ τούτων· πλατύτερον γὰρ ἱστορήσαντος τοῦ Ματθαίου, λε πτομερῶς ἐν ἐκείνῳ πάντα σεσαφήνισται. Ἰδούσα · φῶς. Τὸ ἀπὸ τοῦ πυρός. Καὶ ἀτενίσασα -8 λέγεις. Ανάγνωθι καὶ ὰ περὶ τούτων ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ ἑξηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ τὰς λύσεις αὐτῶν· εἶτα· μικρὸν ἀναπόδισον, καὶ ζήτησον ὅτι τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ εἰσελθὼν ἔσω, εκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν ἰδεῖν τὸ τέλος. Καὶ παραχρῆμα – πικρώς. Ακολούθως ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται. Καὶ — αὐτόν. Ἐν τῷ τέλει τοῦ ἐξηκοστοῦ πέμστου κεφαλαίου περὶ τούτων ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ ἑξηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ τὸ τέλος τῆς ἐξηγήσεως· Καὶ ἐξελθών έξω έκλαυσε πικρώς. Καὶ αὐτοῦ. Ἀνάγνωθι ἐν τῷ προδηλωθέντι Εξηκοστή πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ς Vers. 47. Adhuc antem est. Sexagesimo quinto Εvangelii secundum Matthaeum capite de his exacte Iractalum est. Procedebat autem eos, sive antecedebat, tanquam ductor. Vers. 48. Jesus autem Vers. 51. eum. Similiter et in illɔ lege ea quæ sequuntur, et horum omnium pulchras invenies ambiguitatum solutiones. Vers. 52. Dixit — Vers. 53. me. Etiam de bis ibi dictum est, ac diligenter tractatum. Vers. 55. Sed in me accepistis. · hora. In qua a Deo potestatem Vəns. 53. Et potestas tenebrarum. Tenebras vorat bie diabolum; accepit enim et ipse tunc potestatem adversus eum. Similiter autem et Pilatus, cui dixit: Non haberes ullam potestatem adversum me, nisi es‐ set libi datum e supernis, veluti scripsit Joannes”. Tunc autem simul omnes vim ac potestatem acceperunt ipsum afflictionibus ac morti subjiciendi, ut impleretur dispensatiosalutaris incarnationis. Vers. 54. Comprehensum principis sacerdotum. Pari modo ibi de his etiam quære, Vers. 54. Petrus vero — Vers. 55. illos. Præterea et de his: cum enim latius scripserit Matthæus, particulatim in illo omnia manifestata sunt. Vers. 56. Intuita splendebat. lumen. Quod ab igne re- Vers. 56. Deftis oculis Vers. 60. quid dicas. Lege eliam, quæ de his scripsit Matthaus sexa gesimo sesto capite, eorumque solutiones: deinde paululum retrocede, et quære dicti illius enarra tionem: Et ingressus intre, sedebat cum ministris, ut videret finem 10 amare. Vers. 63. Vers. 60. Et protinus Consequenter dicto capite etiam hæc manifestata sunt. Vers. 63. Ει Vers. 65. eum. In fine sexagesimi quinti capitis de his scripsit Mauhaus. Lege noque sexagesimno sexto capite ipsius, dicti illius enarrationem, quo dicitur: Et egressus foras, Μενίδ amare ", in fine. Vers. 66. Atque - Vers. 71. ipsius. Lege prædicto sexagesimo quinto juxta Matthæum capite ei: Adjuro te 1o, et calera, quousque dicatur: Tunc exspuerunt in faciem ejus nam in illsi declarationibus etiam hæc manifestata sunt. ἀπὸ τοῦ· Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν αὐτῷ· ab eo loco: Et respondens summus sacerdos dixit Εξορκίζω σε κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἵνα ἡμῖν εἴπῃς. Εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ· ἄχρι τοῦ· Τότε ἐνέπτυσαν εἰς αὐτόν· ἐν γὰρ ταῖς ἐξηγήσεσιν ἐκείναις ἐσαφηνίσθησαν καὶ ταῦτα. -VO Καὶ ἀναστὰς βασιλέα εἶναι. Ανάγνωθι ἐν τῷ ἐξηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Ο δὲ Ἰησοῦς ἔστη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος. 75 Joan. xix, 11. Εκείνων Β. Vers. 2. Cap. XXIII. Vers. 1. Et surgens regem esse. Lege sexagesimo septimo capite EvanKelii juxta Matthæum dicti illius interpretationem: Jesus autem stetit coram præside *. ** Matth. xxvɩ, 58. * Ibid. 75. το ibid. 63. το Ibid. 67. Varia lectiones et nota. ** Matth. xxvi, 11.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIII. "Ετι δὲ - ἐστιν. Ἐν τῷ ἐξηκοστῷ πέμπτῳ κεφολαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἴρηται περὶ τούτων ἀκριβῶς. Προήρχετο δε αυτούς, ἀντὶ τοῦ, προςλάμβανεν αὐτούς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς — αὐτόν. Ομοίως ἐν ἐκείνῳ τὰ ἑξῆς ἀνάγνωθι, καὶ τούτων πάντων εὑρήσεις ἀκρι δεῖς τὰς λύσεις. Εἶπε — ἐμέ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εἴρηται καὶ ἠκρίβωται. Αλλ' ώρα. Ἐν ᾗ δύναμιν ἐλάβετε κατ᾿ ἐμοῦ θεόθεν. Καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους. Σκότος ἐνταῦθα λέγει τὸν διάβολον· ἔλαβε γὰρ καὶ αὐτὸς ἐξουσίαν τότε κατ' αὐτοῦ. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Πιλάτο:, πρὸς ἂν εἶπεν· Οὐκ εἶχες εξουσίαν οὐδεμίαν κατ' ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν ὡς ἔγρα ψεν Ἰωάννης - Ομοῦ δὲ πάντες δύναμιν καὶ ἐξου σίαν έλαβον τηνικαῦτα πάθεσι καὶ θανάτῳ τοῦτον ὑποβαλεῖν, ἵνα πληρωθῇ ἡ οἰκονομία της σωτηρίου ἐνανθρωπήσεως. Συλλαβόντες — ἀρχιερέως. Ωσαύτως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ζήτησον. Ὁ δὲ Πέτρος αὐτῶν. Ετι καὶ περὶ τούτων· πλατύτερον γὰρ ἱστορήσαντος τοῦ Ματθαίου, λε πτομερῶς ἐν ἐκείνῳ πάντα σεσαφήνισται. Ἰδούσα · φῶς. Τὸ ἀπὸ τοῦ πυρός. Καὶ ἀτενίσασα -8 λέγεις. Ανάγνωθι καὶ ὰ περὶ τούτων ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ ἑξηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ τὰς λύσεις αὐτῶν· εἶτα· μικρὸν ἀναπόδισον, καὶ ζήτησον ὅτι τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ εἰσελθὼν ἔσω, εκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν ἰδεῖν τὸ τέλος. Καὶ παραχρῆμα – πικρώς. Ακολούθως ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται. Καὶ — αὐτόν. Ἐν τῷ τέλει τοῦ ἐξηκοστοῦ πέμστου κεφαλαίου περὶ τούτων ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ ἑξηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ τὸ τέλος τῆς ἐξηγήσεως· Καὶ ἐξελθών έξω έκλαυσε πικρώς. Καὶ αὐτοῦ. Ἀνάγνωθι ἐν τῷ προδηλωθέντι Εξηκοστή πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ς Vers. 47. Adhuc antem est. Sexagesimo quinto Εvangelii secundum Matthaeum capite de his exacte Iractalum est. Procedebat autem eos, sive antecedebat, tanquam ductor. Vers. 48. Jesus autem Vers. 51. eum. Similiter et in illɔ lege ea quæ sequuntur, et horum omnium pulchras invenies ambiguitatum solutiones. Vers. 52. Dixit — Vers. 53. me. Etiam de bis ibi dictum est, ac diligenter tractatum. Vers. 55. Sed in me accepistis. · hora. In qua a Deo potestatem Vəns. 53. Et potestas tenebrarum. Tenebras vorat bie diabolum; accepit enim et ipse tunc potestatem adversus eum. Similiter autem et Pilatus, cui dixit: Non haberes ullam potestatem adversum me, nisi es‐ set libi datum e supernis, veluti scripsit Joannes”. Tunc autem simul omnes vim ac potestatem acceperunt ipsum afflictionibus ac morti subjiciendi, ut impleretur dispensatiosalutaris incarnationis. Vers. 54. Comprehensum principis sacerdotum. Pari modo ibi de his etiam quære, Vers. 54. Petrus vero — Vers. 55. illos. Præterea et de his: cum enim latius scripserit Matthæus, particulatim in illo omnia manifestata sunt. Vers. 56. Intuita splendebat. lumen. Quod ab igne re- Vers. 56. Deftis oculis Vers. 60. quid dicas. Lege eliam, quæ de his scripsit Matthaus sexa gesimo sesto capite, eorumque solutiones: deinde paululum retrocede, et quære dicti illius enarra tionem: Et ingressus intre, sedebat cum ministris, ut videret finem 10 amare. Vers. 63. Vers. 60. Et protinus Consequenter dicto capite etiam hæc manifestata sunt. Vers. 63. Ει Vers. 65. eum. In fine sexagesimi quinti capitis de his scripsit Mauhaus. Lege noque sexagesimno sexto capite ipsius, dicti illius enarrationem, quo dicitur: Et egressus foras, Μενίδ amare ", in fine. Vers. 66. Atque - Vers. 71. ipsius. Lege prædicto sexagesimo quinto juxta Matthæum capite ei: Adjuro te 1o, et calera, quousque dicatur: Tunc exspuerunt in faciem ejus nam in illsi declarationibus etiam hæc manifestata sunt. ἀπὸ τοῦ· Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν αὐτῷ· ab eo loco: Et respondens summus sacerdos dixit Εξορκίζω σε κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἵνα ἡμῖν εἴπῃς. Εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ· ἄχρι τοῦ· Τότε ἐνέπτυσαν εἰς αὐτόν· ἐν γὰρ ταῖς ἐξηγήσεσιν ἐκείναις ἐσαφηνίσθησαν καὶ ταῦτα. -VO Καὶ ἀναστὰς βασιλέα εἶναι. Ανάγνωθι ἐν τῷ ἐξηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Ο δὲ Ἰησοῦς ἔστη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος. 75 Joan. xix, 11. Εκείνων Β. Vers. 2. Cap. XXIII. Vers. 1. Et surgens regem esse. Lege sexagesimo septimo capite EvanKelii juxta Matthæum dicti illius interpretationem: Jesus autem stetit coram præside *. ** Matth. xxvɩ, 58. * Ibid. 75. το ibid. 63. το Ibid. 67. Varia lectiones et nota. ** Matth. xxvi, 11.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIII. "Ετι δὲ - ἐστιν. Ἐν τῷ ἐξηκοστῷ πέμπτῳ κεφολαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον εἴρηται περὶ τούτων ἀκριβῶς. Προήρχετο δε αυτούς, ἀντὶ τοῦ, προςλάμβανεν αὐτούς. Ὁ δὲ Ἰησοῦς — αὐτόν. Ομοίως ἐν ἐκείνῳ τὰ ἑξῆς ἀνάγνωθι, καὶ τούτων πάντων εὑρήσεις ἀκρι δεῖς τὰς λύσεις. Εἶπε — ἐμέ. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εἴρηται καὶ ἠκρίβωται. Αλλ' ώρα. Ἐν ᾗ δύναμιν ἐλάβετε κατ᾿ ἐμοῦ θεόθεν. Καὶ ἡ ἐξουσία τοῦ σκότους. Σκότος ἐνταῦθα λέγει τὸν διάβολον· ἔλαβε γὰρ καὶ αὐτὸς ἐξουσίαν τότε κατ' αὐτοῦ. Ομοίως δὲ καὶ ὁ Πιλάτο:, πρὸς ἂν εἶπεν· Οὐκ εἶχες εξουσίαν οὐδεμίαν κατ' ἐμοῦ, εἰ μὴ ἦν σοι δεδομένον ἄνωθεν ὡς ἔγρα ψεν Ἰωάννης - Ομοῦ δὲ πάντες δύναμιν καὶ ἐξου σίαν έλαβον τηνικαῦτα πάθεσι καὶ θανάτῳ τοῦτον ὑποβαλεῖν, ἵνα πληρωθῇ ἡ οἰκονομία της σωτηρίου ἐνανθρωπήσεως. Συλλαβόντες — ἀρχιερέως. Ωσαύτως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων ζήτησον. Ὁ δὲ Πέτρος αὐτῶν. Ετι καὶ περὶ τούτων· πλατύτερον γὰρ ἱστορήσαντος τοῦ Ματθαίου, λε πτομερῶς ἐν ἐκείνῳ πάντα σεσαφήνισται. Ἰδούσα · φῶς. Τὸ ἀπὸ τοῦ πυρός. Καὶ ἀτενίσασα -8 λέγεις. Ανάγνωθι καὶ ὰ περὶ τούτων ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ ἑξηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ, καὶ τὰς λύσεις αὐτῶν· εἶτα· μικρὸν ἀναπόδισον, καὶ ζήτησον ὅτι τὴν ἐξήγησιν τοῦ· Καὶ εἰσελθὼν ἔσω, εκάθητο μετὰ τῶν ὑπηρετῶν ἰδεῖν τὸ τέλος. Καὶ παραχρῆμα – πικρώς. Ακολούθως ἐν τῷ ῥηθέντι κεφαλαίῳ καὶ ταῦτα διασεσάφηται. Καὶ — αὐτόν. Ἐν τῷ τέλει τοῦ ἐξηκοστοῦ πέμστου κεφαλαίου περὶ τούτων ἔγραψεν ὁ Ματθαῖος. Ανάγνωθι δὲ καὶ ἐν τῷ ἑξηκοστῷ ἔκτῳ κεφαλαίῳ αὐτοῦ τὸ τέλος τῆς ἐξηγήσεως· Καὶ ἐξελθών έξω έκλαυσε πικρώς. Καὶ αὐτοῦ. Ἀνάγνωθι ἐν τῷ προδηλωθέντι Εξηκοστή πέμπτῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ς Vers. 47. Adhuc antem est. Sexagesimo quinto Εvangelii secundum Matthaeum capite de his exacte Iractalum est. Procedebat autem eos, sive antecedebat, tanquam ductor. Vers. 48. Jesus autem Vers. 51. eum. Similiter et in illɔ lege ea quæ sequuntur, et horum omnium pulchras invenies ambiguitatum solutiones. Vers. 52. Dixit — Vers. 53. me. Etiam de bis ibi dictum est, ac diligenter tractatum. Vers. 55. Sed in me accepistis. · hora. In qua a Deo potestatem Vəns. 53. Et potestas tenebrarum. Tenebras vorat bie diabolum; accepit enim et ipse tunc potestatem adversus eum. Similiter autem et Pilatus, cui dixit: Non haberes ullam potestatem adversum me, nisi es‐ set libi datum e supernis, veluti scripsit Joannes”. Tunc autem simul omnes vim ac potestatem acceperunt ipsum afflictionibus ac morti subjiciendi, ut impleretur dispensatiosalutaris incarnationis. Vers. 54. Comprehensum principis sacerdotum. Pari modo ibi de his etiam quære, Vers. 54. Petrus vero — Vers. 55. illos. Præterea et de his: cum enim latius scripserit Matthæus, particulatim in illo omnia manifestata sunt. Vers. 56. Intuita splendebat. lumen. Quod ab igne re- Vers. 56. Deftis oculis Vers. 60. quid dicas. Lege eliam, quæ de his scripsit Matthaus sexa gesimo sesto capite, eorumque solutiones: deinde paululum retrocede, et quære dicti illius enarra tionem: Et ingressus intre, sedebat cum ministris, ut videret finem 10 amare. Vers. 63. Vers. 60. Et protinus Consequenter dicto capite etiam hæc manifestata sunt. Vers. 63. Ει Vers. 65. eum. In fine sexagesimi quinti capitis de his scripsit Mauhaus. Lege noque sexagesimno sexto capite ipsius, dicti illius enarrationem, quo dicitur: Et egressus foras, Μενίδ amare ", in fine. Vers. 66. Atque - Vers. 71. ipsius. Lege prædicto sexagesimo quinto juxta Matthæum capite ei: Adjuro te 1o, et calera, quousque dicatur: Tunc exspuerunt in faciem ejus nam in illsi declarationibus etiam hæc manifestata sunt. ἀπὸ τοῦ· Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν αὐτῷ· ab eo loco: Et respondens summus sacerdos dixit Εξορκίζω σε κατὰ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος, ἵνα ἡμῖν εἴπῃς. Εἰ σὺ εἶ ὁ Χριστὸς, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ· ἄχρι τοῦ· Τότε ἐνέπτυσαν εἰς αὐτόν· ἐν γὰρ ταῖς ἐξηγήσεσιν ἐκείναις ἐσαφηνίσθησαν καὶ ταῦτα. -VO Καὶ ἀναστὰς βασιλέα εἶναι. Ανάγνωθι ἐν τῷ ἐξηκοστῷ ἑβδόμῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματ θαῖον τὴν ἑρμηνείαν τοῦ· Ο δὲ Ἰησοῦς ἔστη ἔμπροσθεν τοῦ ἡγεμόνος. 75 Joan. xix, 11. Εκείνων Β. Vers. 2. Cap. XXIII. Vers. 1. Et surgens regem esse. Lege sexagesimo septimo capite EvanKelii juxta Matthæum dicti illius interpretationem: Jesus autem stetit coram præside *. ** Matth. xxvɩ, 58. * Ibid. 75. το ibid. 63. το Ibid. 67. Varia lectiones et nota. ** Matth. xxvi, 11.

Vers. 5. Pilatus vero Vers. 7. diebus. Cousequenter ibi etiam de his invenies. Vers. 8. Herodes autem - fieri. †† Ex longo nimirum tempore, hoc est, dia. Vers. 9. Interrogabai. — multis. Videlicet cavillatoriis, et in modum tentantis. Vers. 9. Ipse — illi. Uipole lentanti et respon sione indigno. Sciens etiam, eum velle signum videre, non utilitatis causa, sed oblectationis: nec tanquam divinas virtutes, sed velut aperta prodigia: non fecit apud cum signum. Vers. 10. Stabant eum. Simul enim et ipsi ad Herodem remissi erant, sicut in progressu inveniemus. CAP. LXXIX. De contemptu Herodis. Vers. 11. Sprevit -Pilaix.n. Hæc omnia forsan illi fecit, tanquam regi Judæorum. Vers. 19. Ει facti - cos. ++ Μετ' αλλήλων, loco ἀλλήλοις. Ει πρὸς ἑαυτοῦ;, loco πρὸς ἀλλήλους. Vers. 15. Pilatus Vers. 10. absolvam. Correptionen hic vocat, mediocrem flagellationem ad mitigandum ac deprimendum furorem illorum, ut arbitrati, emn superasse, cessarent ab ulteriori insania; at illi nibilominus efferabantur, hoc unum solum præ oculis immobiliter habentes, ut quam citissime occideretur, quemadmodum etiam prædicto capite dissertum est. Vers. 17. Necesse - Vers. 19. carcerem. Mat1063 "Ο δέ Πιλάτος - ἡμέραις. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. 'Ο δὲ Ηρώδης - γινόμενον. Ἐξ ἱκανοῦ, χρόνου δηλονότι, τουτέστιν έκπαλαι, Επηρώτα – ικανοῖς. Ἐν λόγοις πολλοίς, του φιστικοῖς δὲ καὶ πειραστικοῖς. Αὐτὸς — αὐτῷ. Ως πειράζοντι, καὶ ὑποκρίσεως ἀναξίφ. Γινώσκων δὲ αὐτὸν καὶ θέλοντα σημεῖον ἰδεῖν, οὐκ ὠφελείας ἕνεκεν, ἀλλὰ τέρψεως, καὶ οὐχ ὡς θείας δυνάμεως, ἀλλ' ὡς ἁπλῶς τερατείας, οὐκ ἐποίησε παρ' αὐτῷ σημεῖον. Ειστήκεισαν — αὐτοῦ. Συνανεπέμφθησαν γὰρ καὶ οὗτοι πρὸς Ηρώδην, ὡς προϊόντες ερήσομεν. ΚΕΦ. ΟΘ'. Εξουθένησις 'Ηρώδου. Εξουθενήσας — Πιλάτῳ. Τὰ ῥηθέντα πάντα πεποίηκεν αὐτῷ, ὡς βασιλεῖ τάχα τῶν Ἰουδαίων. Εγένοντο δὲ – εαυτούς. Μετ' αλλήλων, ἀντὶ τοῦ, ἀλλήλοις. Καὶ πρὸς ἑαυτοὺς, ἀντὶ τοῦ, πρὸς ἀλλήλους. Πιλάτος - ἀπολύσω. Παίδευσιν ἐνταῦθα λέγει τὴν μετρίαν μαστίγωσιν εἰς παραμυθίαν καὶ καταστολὴν τοῦ θυμοῦ αὐτῶν, ἵνα δόξαντες περιγε νέσθαι αὐτοῦ, παύσωνται τῆς περαιτέρω μανίας. Οἱ δὲ καὶ οὕτως οὐδὲν ἔλαττον ἐξεθηριούντο, πρὸς ἐν μόνον ἀκλινῶς ὁρῶντες, ἀνελεῖν αὐτὸν τάχιστα, ὡς καὶ ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίω διελάβομεν. Ανάγκην φυλακήν. Ματθαῖος δέ φησιν thsus vero ait dicto capite: In festo autem con- ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίῳ. Κατὰ δὲ (77-78) ἑορτὴν sueveral præses absolvere turbæ unum vinctum, quem εἰώθει ὁ ἡγεμὼν ἀπολύειν ἕνα τῷ ὄχλῳ δέσμιον, voluissent ª¹, et cætera; lege ergo interpretationem δν ήθελον, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἑρμηillorum. γείαν αὐτῶν. Vers. 20. Rursus· Vers. 23. suminorum sacerdotum. Matthæus et alia quædam scripsit dicto capite. Vers. 24. Pilatus ergo - Vers. 25. eorum. Ibi qnoque de his dictum est. Voluntas autem eorum erat ut crucifigeretur. Vers. 26. Et cum - Jesum. Etiam de hoc dictum est ibidem. CAP. LXXX. De mulieribus Dominum plangentibus. Vers. 27. Sequebatur - Vers. 28. vestris. Ne fleveritis propter me, sed propter vo«ipsas flete, et propter filios vestros. Vers. 29. Quoniam - laclaverunt. Dies dicit obsidionis et expugnationis Hierosolymorum: in quibus beatificabuntur ab eis quæ genuerunt, illæ quæ non pepererunt: utpote quæ non audirent aut viderent varias filiorum suorum strages. Vers. 30. Τunc - nos. Incipient hac dicere * Matth. xxvi, 15. Πάλιν — ἀρχιερέων. Ο δὲ Ματθαῖος καὶ ἕτερά τινα ἱστόρησεν ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. 'Ο δὲ Πιλάτος αὐτῶν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων είρηται. Θέλημα δὲ αὐτῶν ἦν τὸ σταυρω θῆναι αὐτόν. Καὶ ὡς Ἰησοῦ. Καὶ περὶ τούτου. ΚΕΦ. Ι'. Περὶ τῶν κοπτομένων γυναικών. ακολούθει ύμων. Μὴ κλαίετε δι᾿ ἐμὲ, ἀλλὰ δι᾿ ἑαυτὰς κλαίετε, καὶ διὰ τὰ τέκνα ὑμῶν. Ότι – θήλασαν. Ημέρας λέγει τὰς τῆς που λιορκίας καὶ ἁλώσεως Ἱεροσολύμων, ἐν οἷς μαχαρισθήσονται, φησί, παρὰ τῶν γεννησασῶν αἱ μὲ γεννήσασαι, ὡς μὴ ἀκούουσαι, μητε βλέπουσαι ποικίλας σφαγὰς τέκνων αὐτῶν, ὥσπερ αὗται Τότε ἡμᾶς. Αρξονται ταῦτα λέγειν οι του Variæ lectiones et notæ. Hoc scholio caret Heulenius. Textus ergo apud eum junctus est. Omisso hoc scholio, textus junctus est apud Hentenium. (77-78) Τήν addit Β. Duo hic vocabula omittit Henlenius,

Vers. 5. Pilatus vero Vers. 7. diebus. Cousequenter ibi etiam de his invenies. Vers. 8. Herodes autem - fieri. †† Ex longo nimirum tempore, hoc est, dia. Vers. 9. Interrogabai. — multis. Videlicet cavillatoriis, et in modum tentantis. Vers. 9. Ipse — illi. Uipole lentanti et respon sione indigno. Sciens etiam, eum velle signum videre, non utilitatis causa, sed oblectationis: nec tanquam divinas virtutes, sed velut aperta prodigia: non fecit apud cum signum. Vers. 10. Stabant eum. Simul enim et ipsi ad Herodem remissi erant, sicut in progressu inveniemus. CAP. LXXIX. De contemptu Herodis. Vers. 11. Sprevit -Pilaix.n. Hæc omnia forsan illi fecit, tanquam regi Judæorum. Vers. 19. Ει facti - cos. ++ Μετ' αλλήλων, loco ἀλλήλοις. Ει πρὸς ἑαυτοῦ;, loco πρὸς ἀλλήλους. Vers. 15. Pilatus Vers. 10. absolvam. Correptionen hic vocat, mediocrem flagellationem ad mitigandum ac deprimendum furorem illorum, ut arbitrati, emn superasse, cessarent ab ulteriori insania; at illi nibilominus efferabantur, hoc unum solum præ oculis immobiliter habentes, ut quam citissime occideretur, quemadmodum etiam prædicto capite dissertum est. Vers. 17. Necesse - Vers. 19. carcerem. Mat1063 "Ο δέ Πιλάτος - ἡμέραις. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. 'Ο δὲ Ηρώδης - γινόμενον. Ἐξ ἱκανοῦ, χρόνου δηλονότι, τουτέστιν έκπαλαι, Επηρώτα – ικανοῖς. Ἐν λόγοις πολλοίς, του φιστικοῖς δὲ καὶ πειραστικοῖς. Αὐτὸς — αὐτῷ. Ως πειράζοντι, καὶ ὑποκρίσεως ἀναξίφ. Γινώσκων δὲ αὐτὸν καὶ θέλοντα σημεῖον ἰδεῖν, οὐκ ὠφελείας ἕνεκεν, ἀλλὰ τέρψεως, καὶ οὐχ ὡς θείας δυνάμεως, ἀλλ' ὡς ἁπλῶς τερατείας, οὐκ ἐποίησε παρ' αὐτῷ σημεῖον. Ειστήκεισαν — αὐτοῦ. Συνανεπέμφθησαν γὰρ καὶ οὗτοι πρὸς Ηρώδην, ὡς προϊόντες ερήσομεν. ΚΕΦ. ΟΘ'. Εξουθένησις 'Ηρώδου. Εξουθενήσας — Πιλάτῳ. Τὰ ῥηθέντα πάντα πεποίηκεν αὐτῷ, ὡς βασιλεῖ τάχα τῶν Ἰουδαίων. Εγένοντο δὲ – εαυτούς. Μετ' αλλήλων, ἀντὶ τοῦ, ἀλλήλοις. Καὶ πρὸς ἑαυτοὺς, ἀντὶ τοῦ, πρὸς ἀλλήλους. Πιλάτος - ἀπολύσω. Παίδευσιν ἐνταῦθα λέγει τὴν μετρίαν μαστίγωσιν εἰς παραμυθίαν καὶ καταστολὴν τοῦ θυμοῦ αὐτῶν, ἵνα δόξαντες περιγε νέσθαι αὐτοῦ, παύσωνται τῆς περαιτέρω μανίας. Οἱ δὲ καὶ οὕτως οὐδὲν ἔλαττον ἐξεθηριούντο, πρὸς ἐν μόνον ἀκλινῶς ὁρῶντες, ἀνελεῖν αὐτὸν τάχιστα, ὡς καὶ ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίω διελάβομεν. Ανάγκην φυλακήν. Ματθαῖος δέ φησιν thsus vero ait dicto capite: In festo autem con- ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίῳ. Κατὰ δὲ (77-78) ἑορτὴν sueveral præses absolvere turbæ unum vinctum, quem εἰώθει ὁ ἡγεμὼν ἀπολύειν ἕνα τῷ ὄχλῳ δέσμιον, voluissent ª¹, et cætera; lege ergo interpretationem δν ήθελον, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἑρμηillorum. γείαν αὐτῶν. Vers. 20. Rursus· Vers. 23. suminorum sacerdotum. Matthæus et alia quædam scripsit dicto capite. Vers. 24. Pilatus ergo - Vers. 25. eorum. Ibi qnoque de his dictum est. Voluntas autem eorum erat ut crucifigeretur. Vers. 26. Et cum - Jesum. Etiam de hoc dictum est ibidem. CAP. LXXX. De mulieribus Dominum plangentibus. Vers. 27. Sequebatur - Vers. 28. vestris. Ne fleveritis propter me, sed propter vo«ipsas flete, et propter filios vestros. Vers. 29. Quoniam - laclaverunt. Dies dicit obsidionis et expugnationis Hierosolymorum: in quibus beatificabuntur ab eis quæ genuerunt, illæ quæ non pepererunt: utpote quæ non audirent aut viderent varias filiorum suorum strages. Vers. 30. Τunc - nos. Incipient hac dicere * Matth. xxvi, 15. Πάλιν — ἀρχιερέων. Ο δὲ Ματθαῖος καὶ ἕτερά τινα ἱστόρησεν ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. 'Ο δὲ Πιλάτος αὐτῶν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων είρηται. Θέλημα δὲ αὐτῶν ἦν τὸ σταυρω θῆναι αὐτόν. Καὶ ὡς Ἰησοῦ. Καὶ περὶ τούτου. ΚΕΦ. Ι'. Περὶ τῶν κοπτομένων γυναικών. ακολούθει ύμων. Μὴ κλαίετε δι᾿ ἐμὲ, ἀλλὰ δι᾿ ἑαυτὰς κλαίετε, καὶ διὰ τὰ τέκνα ὑμῶν. Ότι – θήλασαν. Ημέρας λέγει τὰς τῆς που λιορκίας καὶ ἁλώσεως Ἱεροσολύμων, ἐν οἷς μαχαρισθήσονται, φησί, παρὰ τῶν γεννησασῶν αἱ μὲ γεννήσασαι, ὡς μὴ ἀκούουσαι, μητε βλέπουσαι ποικίλας σφαγὰς τέκνων αὐτῶν, ὥσπερ αὗται Τότε ἡμᾶς. Αρξονται ταῦτα λέγειν οι του Variæ lectiones et notæ. Hoc scholio caret Heulenius. Textus ergo apud eum junctus est. Omisso hoc scholio, textus junctus est apud Hentenium. (77-78) Τήν addit Β. Duo hic vocabula omittit Henlenius,

Vers. 5. Pilatus vero Vers. 7. diebus. Cousequenter ibi etiam de his invenies. Vers. 8. Herodes autem - fieri. †† Ex longo nimirum tempore, hoc est, dia. Vers. 9. Interrogabai. — multis. Videlicet cavillatoriis, et in modum tentantis. Vers. 9. Ipse — illi. Uipole lentanti et respon sione indigno. Sciens etiam, eum velle signum videre, non utilitatis causa, sed oblectationis: nec tanquam divinas virtutes, sed velut aperta prodigia: non fecit apud cum signum. Vers. 10. Stabant eum. Simul enim et ipsi ad Herodem remissi erant, sicut in progressu inveniemus. CAP. LXXIX. De contemptu Herodis. Vers. 11. Sprevit -Pilaix.n. Hæc omnia forsan illi fecit, tanquam regi Judæorum. Vers. 19. Ει facti - cos. ++ Μετ' αλλήλων, loco ἀλλήλοις. Ει πρὸς ἑαυτοῦ;, loco πρὸς ἀλλήλους. Vers. 15. Pilatus Vers. 10. absolvam. Correptionen hic vocat, mediocrem flagellationem ad mitigandum ac deprimendum furorem illorum, ut arbitrati, emn superasse, cessarent ab ulteriori insania; at illi nibilominus efferabantur, hoc unum solum præ oculis immobiliter habentes, ut quam citissime occideretur, quemadmodum etiam prædicto capite dissertum est. Vers. 17. Necesse - Vers. 19. carcerem. Mat1063 "Ο δέ Πιλάτος - ἡμέραις. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εὑρήσεις. 'Ο δὲ Ηρώδης - γινόμενον. Ἐξ ἱκανοῦ, χρόνου δηλονότι, τουτέστιν έκπαλαι, Επηρώτα – ικανοῖς. Ἐν λόγοις πολλοίς, του φιστικοῖς δὲ καὶ πειραστικοῖς. Αὐτὸς — αὐτῷ. Ως πειράζοντι, καὶ ὑποκρίσεως ἀναξίφ. Γινώσκων δὲ αὐτὸν καὶ θέλοντα σημεῖον ἰδεῖν, οὐκ ὠφελείας ἕνεκεν, ἀλλὰ τέρψεως, καὶ οὐχ ὡς θείας δυνάμεως, ἀλλ' ὡς ἁπλῶς τερατείας, οὐκ ἐποίησε παρ' αὐτῷ σημεῖον. Ειστήκεισαν — αὐτοῦ. Συνανεπέμφθησαν γὰρ καὶ οὗτοι πρὸς Ηρώδην, ὡς προϊόντες ερήσομεν. ΚΕΦ. ΟΘ'. Εξουθένησις 'Ηρώδου. Εξουθενήσας — Πιλάτῳ. Τὰ ῥηθέντα πάντα πεποίηκεν αὐτῷ, ὡς βασιλεῖ τάχα τῶν Ἰουδαίων. Εγένοντο δὲ – εαυτούς. Μετ' αλλήλων, ἀντὶ τοῦ, ἀλλήλοις. Καὶ πρὸς ἑαυτοὺς, ἀντὶ τοῦ, πρὸς ἀλλήλους. Πιλάτος - ἀπολύσω. Παίδευσιν ἐνταῦθα λέγει τὴν μετρίαν μαστίγωσιν εἰς παραμυθίαν καὶ καταστολὴν τοῦ θυμοῦ αὐτῶν, ἵνα δόξαντες περιγε νέσθαι αὐτοῦ, παύσωνται τῆς περαιτέρω μανίας. Οἱ δὲ καὶ οὕτως οὐδὲν ἔλαττον ἐξεθηριούντο, πρὸς ἐν μόνον ἀκλινῶς ὁρῶντες, ἀνελεῖν αὐτὸν τάχιστα, ὡς καὶ ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίω διελάβομεν. Ανάγκην φυλακήν. Ματθαῖος δέ φησιν thsus vero ait dicto capite: In festo autem con- ἐν τῷ αὐτῷ κεφαλαίῳ. Κατὰ δὲ (77-78) ἑορτὴν sueveral præses absolvere turbæ unum vinctum, quem εἰώθει ὁ ἡγεμὼν ἀπολύειν ἕνα τῷ ὄχλῳ δέσμιον, voluissent ª¹, et cætera; lege ergo interpretationem δν ήθελον, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἑρμηillorum. γείαν αὐτῶν. Vers. 20. Rursus· Vers. 23. suminorum sacerdotum. Matthæus et alia quædam scripsit dicto capite. Vers. 24. Pilatus ergo - Vers. 25. eorum. Ibi qnoque de his dictum est. Voluntas autem eorum erat ut crucifigeretur. Vers. 26. Et cum - Jesum. Etiam de hoc dictum est ibidem. CAP. LXXX. De mulieribus Dominum plangentibus. Vers. 27. Sequebatur - Vers. 28. vestris. Ne fleveritis propter me, sed propter vo«ipsas flete, et propter filios vestros. Vers. 29. Quoniam - laclaverunt. Dies dicit obsidionis et expugnationis Hierosolymorum: in quibus beatificabuntur ab eis quæ genuerunt, illæ quæ non pepererunt: utpote quæ non audirent aut viderent varias filiorum suorum strages. Vers. 30. Τunc - nos. Incipient hac dicere * Matth. xxvi, 15. Πάλιν — ἀρχιερέων. Ο δὲ Ματθαῖος καὶ ἕτερά τινα ἱστόρησεν ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαίῳ. 'Ο δὲ Πιλάτος αὐτῶν. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων είρηται. Θέλημα δὲ αὐτῶν ἦν τὸ σταυρω θῆναι αὐτόν. Καὶ ὡς Ἰησοῦ. Καὶ περὶ τούτου. ΚΕΦ. Ι'. Περὶ τῶν κοπτομένων γυναικών. ακολούθει ύμων. Μὴ κλαίετε δι᾿ ἐμὲ, ἀλλὰ δι᾿ ἑαυτὰς κλαίετε, καὶ διὰ τὰ τέκνα ὑμῶν. Ότι – θήλασαν. Ημέρας λέγει τὰς τῆς που λιορκίας καὶ ἁλώσεως Ἱεροσολύμων, ἐν οἷς μαχαρισθήσονται, φησί, παρὰ τῶν γεννησασῶν αἱ μὲ γεννήσασαι, ὡς μὴ ἀκούουσαι, μητε βλέπουσαι ποικίλας σφαγὰς τέκνων αὐτῶν, ὥσπερ αὗται Τότε ἡμᾶς. Αρξονται ταῦτα λέγειν οι του Variæ lectiones et notæ. Hoc scholio caret Heulenius. Textus ergo apud eum junctus est. Omisso hoc scholio, textus junctus est apud Hentenium. (77-78) Τήν addit Β. Duo hic vocabula omittit Henlenius,

CAP. XXIIL δαίοι, μὴ φέροντες τὰ ἀνυπέρβλητα δεινά, τά το Judai, non ferentes pericula innumera ac vebeἀπὸ τῆς πολιορκίας τῶν Ῥωμαίων, καὶ τοῦ λοιμοῦ, καὶ τῆς ἐμφυλίου στάσεως. Οτι εἰ — γένηται; Εἰ ἐν ἐμοὶ τῷ ζωὴν θείαν ἔχοντι ταῦτα ποιοῦσιν οἱ Ρωμαῖοι, παρορμηθέντες ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἐν ὑμῖν, τοῖς νέκρωσιν ἐξ ἁμαρτίας κεκτημένοις, τί γένηται παρ' αὐτῶν; *Ηγοντο ἀριστερῶν. Ὁ δὲ Ματθαῖος καὶ ἕτερον ἔγραφε, καὶ ἀνάγνωθι κἀκεῖνα, καὶ πάντως εὑρήσεις καὶ περὶ τούτων. Ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον γὰρ τὰ περὶ τῶν Δεσποτικῶν παθημάτων ἀπαρχ λείπτως καὶ ἀκριβῶς καθ' εἱρμὸν ἡρμηνεύθησαν. Ο δὲ Ἰησοῦς — άφες αὐτοῖς. Ὑπὲρ τῶν σταυ ρωσάντων Ἰουδαίων προσευξάμενος, ὡς ἄνθρωπος, ὑπέδειξε τοῖς ἀνθρώποις τύπον τῆς εἰς τοὺς ἀδικήσαντας συμπαθείας. Ηπόρησαν δέ τινες, ὅτι, ἐὰν ἀφείθη αὐτοῖς ἡ ἁμαρτία, πῶς δι' αὐτὴν ὕστερον παρεδόθησαν τοῖς Ῥωμαίοι; εἰς πανωλεθρίαν; Πρὸς οὓς λέγομεν, ὅτι οὐχ ὑπὲρ πάντων ή προσευχή γέγονεν, ἀλλ' ὑπὲρ μόνων τῶν περαιτέρω μηδέν τι κακουργησάντων· ὅσοι δὲ μετὰ τοῦτο, τοῦ ἡλίου σκοτισθέντος, καὶ τοῦ καταπετάσματος σχισθέντος, καὶ τῆς γῆς σεισθείσης, καὶ τῶν πετρῶν σχισθεισῶν, καὶ τῶν ἄλλων σημείων τῶν κατὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ τελεσθέν των, προσέθεντο τῇ πονηρίᾳ, καὶ τυχηρὰ ταῦτα λογισάμενοι, κακοήθως εσυκοφάντησαν τὴν θείαν ἀνάστασιν, οὐχ ὑπὲρ τούτων προσηύξατο· διὸ καὶ οὗτοι πάντως παρεδόθησαν τοῖς ἐχθροῖς. Οὐ γὰρ — ποιοῦσι. Τῷ φθόνῳ μεθύοντες. Τινὲς δέ φασιν· ὡς οὐχ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ᾽ ὑπὲρ τῶν ὑπηρετησάντων τῇ σταυρώσει αὐτοῦ Ῥωμαίων στρατιωτῶν τὴν προσευχὴν ἐποιήσατο· οὗτοι γὰρ παντάπασιν ἡγνόουν, ὅσα περὶ αὐτοῦ προανεφώνησεν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται. Θεώρησον δὲ ὅτι ὀπίσω μὲν εἰπόντος· Πάτερ μου, εἰ οὐ δύναται τοῦτο τὸ ποτήριον παρελθεῖν ἀπ' ἐμοῦ, γενηθήτω τὸ θέλημά σου θελητή τῷ Πατρὶ φαίνεται ἡ σφαγὴ τοῦ Υἱοῦ· ἐνταῦθα δὲ λέγοντος" Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, ἀθέλητος· οὐ γὰρ ἂν ἐξεμειλίσσετο τὴν ἐκείνου κατὰ τῶν μιαιφόνων ὀργήν. Τί οὖν ἐστιν εἰπεῖν; Ότι καθ᾿ ἑαυτὴν μὲν ἀθέλητος ἦν, διὰ δὲ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν θελητή. Καθάπερ καὶ τὰς ἀριστέως πληγάς καθ' ἑαυτὰς μὲν ἀηδεῖς ἡγούμεθα, διὰ δὲ τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν ἀν δραγαθίαν, ἡδείας. Διαμεριζόμενοι θεωρῶν. Ἐν τῷ προδιαληφθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν ἐξήγησιν τοῦ Σταυρώσαντες δὲ αὐτὸν, διεμερί σαντυ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, βάλλοντες κλῆρον Ενθα λύσεις ἀνεγράφησαν χαρίεσσαι ζητημάτων ἀξιολόγων. 3ª Matth. xxx1, 42. *ª Matth. xxv|1, 55. Où omiuit B. mcutissima. Vers. 31. Si enim fit? Si in me, qui vitam habeo divinam, hæc faciunt Romani a Judæis instigati; in vobis, qui mortem vobis ex peccato parastis, quid ab illis fiet? Vers. 32. Ducebantur Vers. 33. sinistris. Matthæus alia quoque scripsit; illa lege et aperte de his etiam invenies. Nam in Evangelio juxta Matthæum de Domini afflictionibus nullo prætermisso, suaque serie omnium exacte data est interpretatio. Vers. 34. Jesus autem remille illis. Pro crucifixoribus Judæis orans, tanquain homo, compassionis formam hominibus demonstravit, quam erga illos habere oportet, qui ipsos injuria alicerent. Dubitaverunt autem quidam, sumpta hinc occasione. Si enim remissum erat eis peccatum, quomodo postmodum Romanis ob illud ad internecionem Įraditi sunt? Quibus nos dicimus, quod non pro omnibus precatio facta est, sed pro bis dunxatat qui nihil mali deinceps perpetraturi erant. Qui vero cum sol obscuraretur, et velum scinderetur, terraque commoveretur, ac petræ finderentur, ‘aliaque signa in resurrectione ejus fierent, malitiam addiderunt, et fortuita hæc esse cogitantes, divinæ resurrectioni calumniam maligne struxerunt: non pro his oravit, ideo etiam hi omnino traditi sunt inimicis. Vers. 34. Non enim faciunt. Invidia videlicet temulenti. Quidam vero dicunt, quod non pro Judeis, sed pro Romanis militibus, qui in crucifixione subministrabant, orationem fecerit; bi enim ignorabant, quæ de ipso les ac propheta prædixerant. Considera autem, quod dicendo in præcedentibus Pater mi, si non potest hoc poculum transire a me, fiat voluntas tua *, videtur caedes Filii secundum Patris fieri voluntatem; nunc vero, cum dicat: Pater, remitte illis, videtur contra illius fieri voluntatem; neque enim alias iram ipsius mitigaret, quam contra homicidas habebat. Quid ergo dicendum est: Quod in se quidem involutaria erat, propter nostram tamen salutem erat voluntaria. Quemadmodum et strenui militis plagas, in se consideratas acerbas ducimus, propier strenuitatem tamen quam adversus inimicos ostendit, dicimus esse suaves. Vers. 31. Dividentes Vers. 33. spectants. Prædicto Evangelii juxta Matthæum capite quære dicti illius interpretationem: Cumque crucifixissent eum, diviserunt vestimenta ejus sortem miltentes, ubi pulchræ datæ sunt solutiones, ad quæstiones quæ responsionem merentur. Varia lectiones et notæ. Χαρίεσαι codex uler quc.

CAP. XXIIL δαίοι, μὴ φέροντες τὰ ἀνυπέρβλητα δεινά, τά το Judai, non ferentes pericula innumera ac vebeἀπὸ τῆς πολιορκίας τῶν Ῥωμαίων, καὶ τοῦ λοιμοῦ, καὶ τῆς ἐμφυλίου στάσεως. Οτι εἰ — γένηται; Εἰ ἐν ἐμοὶ τῷ ζωὴν θείαν ἔχοντι ταῦτα ποιοῦσιν οἱ Ρωμαῖοι, παρορμηθέντες ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἐν ὑμῖν, τοῖς νέκρωσιν ἐξ ἁμαρτίας κεκτημένοις, τί γένηται παρ' αὐτῶν; *Ηγοντο ἀριστερῶν. Ὁ δὲ Ματθαῖος καὶ ἕτερον ἔγραφε, καὶ ἀνάγνωθι κἀκεῖνα, καὶ πάντως εὑρήσεις καὶ περὶ τούτων. Ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον γὰρ τὰ περὶ τῶν Δεσποτικῶν παθημάτων ἀπαρχ λείπτως καὶ ἀκριβῶς καθ' εἱρμὸν ἡρμηνεύθησαν. Ο δὲ Ἰησοῦς — άφες αὐτοῖς. Ὑπὲρ τῶν σταυ ρωσάντων Ἰουδαίων προσευξάμενος, ὡς ἄνθρωπος, ὑπέδειξε τοῖς ἀνθρώποις τύπον τῆς εἰς τοὺς ἀδικήσαντας συμπαθείας. Ηπόρησαν δέ τινες, ὅτι, ἐὰν ἀφείθη αὐτοῖς ἡ ἁμαρτία, πῶς δι' αὐτὴν ὕστερον παρεδόθησαν τοῖς Ῥωμαίοι; εἰς πανωλεθρίαν; Πρὸς οὓς λέγομεν, ὅτι οὐχ ὑπὲρ πάντων ή προσευχή γέγονεν, ἀλλ' ὑπὲρ μόνων τῶν περαιτέρω μηδέν τι κακουργησάντων· ὅσοι δὲ μετὰ τοῦτο, τοῦ ἡλίου σκοτισθέντος, καὶ τοῦ καταπετάσματος σχισθέντος, καὶ τῆς γῆς σεισθείσης, καὶ τῶν πετρῶν σχισθεισῶν, καὶ τῶν ἄλλων σημείων τῶν κατὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ τελεσθέν των, προσέθεντο τῇ πονηρίᾳ, καὶ τυχηρὰ ταῦτα λογισάμενοι, κακοήθως εσυκοφάντησαν τὴν θείαν ἀνάστασιν, οὐχ ὑπὲρ τούτων προσηύξατο· διὸ καὶ οὗτοι πάντως παρεδόθησαν τοῖς ἐχθροῖς. Οὐ γὰρ — ποιοῦσι. Τῷ φθόνῳ μεθύοντες. Τινὲς δέ φασιν· ὡς οὐχ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ᾽ ὑπὲρ τῶν ὑπηρετησάντων τῇ σταυρώσει αὐτοῦ Ῥωμαίων στρατιωτῶν τὴν προσευχὴν ἐποιήσατο· οὗτοι γὰρ παντάπασιν ἡγνόουν, ὅσα περὶ αὐτοῦ προανεφώνησεν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται. Θεώρησον δὲ ὅτι ὀπίσω μὲν εἰπόντος· Πάτερ μου, εἰ οὐ δύναται τοῦτο τὸ ποτήριον παρελθεῖν ἀπ' ἐμοῦ, γενηθήτω τὸ θέλημά σου θελητή τῷ Πατρὶ φαίνεται ἡ σφαγὴ τοῦ Υἱοῦ· ἐνταῦθα δὲ λέγοντος" Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, ἀθέλητος· οὐ γὰρ ἂν ἐξεμειλίσσετο τὴν ἐκείνου κατὰ τῶν μιαιφόνων ὀργήν. Τί οὖν ἐστιν εἰπεῖν; Ότι καθ᾿ ἑαυτὴν μὲν ἀθέλητος ἦν, διὰ δὲ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν θελητή. Καθάπερ καὶ τὰς ἀριστέως πληγάς καθ' ἑαυτὰς μὲν ἀηδεῖς ἡγούμεθα, διὰ δὲ τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν ἀν δραγαθίαν, ἡδείας. Διαμεριζόμενοι θεωρῶν. Ἐν τῷ προδιαληφθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν ἐξήγησιν τοῦ Σταυρώσαντες δὲ αὐτὸν, διεμερί σαντυ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, βάλλοντες κλῆρον Ενθα λύσεις ἀνεγράφησαν χαρίεσσαι ζητημάτων ἀξιολόγων. 3ª Matth. xxx1, 42. *ª Matth. xxv|1, 55. Où omiuit B. mcutissima. Vers. 31. Si enim fit? Si in me, qui vitam habeo divinam, hæc faciunt Romani a Judæis instigati; in vobis, qui mortem vobis ex peccato parastis, quid ab illis fiet? Vers. 32. Ducebantur Vers. 33. sinistris. Matthæus alia quoque scripsit; illa lege et aperte de his etiam invenies. Nam in Evangelio juxta Matthæum de Domini afflictionibus nullo prætermisso, suaque serie omnium exacte data est interpretatio. Vers. 34. Jesus autem remille illis. Pro crucifixoribus Judæis orans, tanquain homo, compassionis formam hominibus demonstravit, quam erga illos habere oportet, qui ipsos injuria alicerent. Dubitaverunt autem quidam, sumpta hinc occasione. Si enim remissum erat eis peccatum, quomodo postmodum Romanis ob illud ad internecionem Įraditi sunt? Quibus nos dicimus, quod non pro omnibus precatio facta est, sed pro bis dunxatat qui nihil mali deinceps perpetraturi erant. Qui vero cum sol obscuraretur, et velum scinderetur, terraque commoveretur, ac petræ finderentur, ‘aliaque signa in resurrectione ejus fierent, malitiam addiderunt, et fortuita hæc esse cogitantes, divinæ resurrectioni calumniam maligne struxerunt: non pro his oravit, ideo etiam hi omnino traditi sunt inimicis. Vers. 34. Non enim faciunt. Invidia videlicet temulenti. Quidam vero dicunt, quod non pro Judeis, sed pro Romanis militibus, qui in crucifixione subministrabant, orationem fecerit; bi enim ignorabant, quæ de ipso les ac propheta prædixerant. Considera autem, quod dicendo in præcedentibus Pater mi, si non potest hoc poculum transire a me, fiat voluntas tua *, videtur caedes Filii secundum Patris fieri voluntatem; nunc vero, cum dicat: Pater, remitte illis, videtur contra illius fieri voluntatem; neque enim alias iram ipsius mitigaret, quam contra homicidas habebat. Quid ergo dicendum est: Quod in se quidem involutaria erat, propter nostram tamen salutem erat voluntaria. Quemadmodum et strenui militis plagas, in se consideratas acerbas ducimus, propier strenuitatem tamen quam adversus inimicos ostendit, dicimus esse suaves. Vers. 31. Dividentes Vers. 33. spectants. Prædicto Evangelii juxta Matthæum capite quære dicti illius interpretationem: Cumque crucifixissent eum, diviserunt vestimenta ejus sortem miltentes, ubi pulchræ datæ sunt solutiones, ad quæstiones quæ responsionem merentur. Varia lectiones et notæ. Χαρίεσαι codex uler quc.

CAP. XXIIL δαίοι, μὴ φέροντες τὰ ἀνυπέρβλητα δεινά, τά το Judai, non ferentes pericula innumera ac vebeἀπὸ τῆς πολιορκίας τῶν Ῥωμαίων, καὶ τοῦ λοιμοῦ, καὶ τῆς ἐμφυλίου στάσεως. Οτι εἰ — γένηται; Εἰ ἐν ἐμοὶ τῷ ζωὴν θείαν ἔχοντι ταῦτα ποιοῦσιν οἱ Ρωμαῖοι, παρορμηθέντες ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἐν ὑμῖν, τοῖς νέκρωσιν ἐξ ἁμαρτίας κεκτημένοις, τί γένηται παρ' αὐτῶν; *Ηγοντο ἀριστερῶν. Ὁ δὲ Ματθαῖος καὶ ἕτερον ἔγραφε, καὶ ἀνάγνωθι κἀκεῖνα, καὶ πάντως εὑρήσεις καὶ περὶ τούτων. Ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον γὰρ τὰ περὶ τῶν Δεσποτικῶν παθημάτων ἀπαρχ λείπτως καὶ ἀκριβῶς καθ' εἱρμὸν ἡρμηνεύθησαν. Ο δὲ Ἰησοῦς — άφες αὐτοῖς. Ὑπὲρ τῶν σταυ ρωσάντων Ἰουδαίων προσευξάμενος, ὡς ἄνθρωπος, ὑπέδειξε τοῖς ἀνθρώποις τύπον τῆς εἰς τοὺς ἀδικήσαντας συμπαθείας. Ηπόρησαν δέ τινες, ὅτι, ἐὰν ἀφείθη αὐτοῖς ἡ ἁμαρτία, πῶς δι' αὐτὴν ὕστερον παρεδόθησαν τοῖς Ῥωμαίοι; εἰς πανωλεθρίαν; Πρὸς οὓς λέγομεν, ὅτι οὐχ ὑπὲρ πάντων ή προσευχή γέγονεν, ἀλλ' ὑπὲρ μόνων τῶν περαιτέρω μηδέν τι κακουργησάντων· ὅσοι δὲ μετὰ τοῦτο, τοῦ ἡλίου σκοτισθέντος, καὶ τοῦ καταπετάσματος σχισθέντος, καὶ τῆς γῆς σεισθείσης, καὶ τῶν πετρῶν σχισθεισῶν, καὶ τῶν ἄλλων σημείων τῶν κατὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ τελεσθέν των, προσέθεντο τῇ πονηρίᾳ, καὶ τυχηρὰ ταῦτα λογισάμενοι, κακοήθως εσυκοφάντησαν τὴν θείαν ἀνάστασιν, οὐχ ὑπὲρ τούτων προσηύξατο· διὸ καὶ οὗτοι πάντως παρεδόθησαν τοῖς ἐχθροῖς. Οὐ γὰρ — ποιοῦσι. Τῷ φθόνῳ μεθύοντες. Τινὲς δέ φασιν· ὡς οὐχ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ᾽ ὑπὲρ τῶν ὑπηρετησάντων τῇ σταυρώσει αὐτοῦ Ῥωμαίων στρατιωτῶν τὴν προσευχὴν ἐποιήσατο· οὗτοι γὰρ παντάπασιν ἡγνόουν, ὅσα περὶ αὐτοῦ προανεφώνησεν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται. Θεώρησον δὲ ὅτι ὀπίσω μὲν εἰπόντος· Πάτερ μου, εἰ οὐ δύναται τοῦτο τὸ ποτήριον παρελθεῖν ἀπ' ἐμοῦ, γενηθήτω τὸ θέλημά σου θελητή τῷ Πατρὶ φαίνεται ἡ σφαγὴ τοῦ Υἱοῦ· ἐνταῦθα δὲ λέγοντος" Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, ἀθέλητος· οὐ γὰρ ἂν ἐξεμειλίσσετο τὴν ἐκείνου κατὰ τῶν μιαιφόνων ὀργήν. Τί οὖν ἐστιν εἰπεῖν; Ότι καθ᾿ ἑαυτὴν μὲν ἀθέλητος ἦν, διὰ δὲ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν θελητή. Καθάπερ καὶ τὰς ἀριστέως πληγάς καθ' ἑαυτὰς μὲν ἀηδεῖς ἡγούμεθα, διὰ δὲ τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν ἀν δραγαθίαν, ἡδείας. Διαμεριζόμενοι θεωρῶν. Ἐν τῷ προδιαληφθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν ἐξήγησιν τοῦ Σταυρώσαντες δὲ αὐτὸν, διεμερί σαντυ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, βάλλοντες κλῆρον Ενθα λύσεις ἀνεγράφησαν χαρίεσσαι ζητημάτων ἀξιολόγων. 3ª Matth. xxx1, 42. *ª Matth. xxv|1, 55. Où omiuit B. mcutissima. Vers. 31. Si enim fit? Si in me, qui vitam habeo divinam, hæc faciunt Romani a Judæis instigati; in vobis, qui mortem vobis ex peccato parastis, quid ab illis fiet? Vers. 32. Ducebantur Vers. 33. sinistris. Matthæus alia quoque scripsit; illa lege et aperte de his etiam invenies. Nam in Evangelio juxta Matthæum de Domini afflictionibus nullo prætermisso, suaque serie omnium exacte data est interpretatio. Vers. 34. Jesus autem remille illis. Pro crucifixoribus Judæis orans, tanquain homo, compassionis formam hominibus demonstravit, quam erga illos habere oportet, qui ipsos injuria alicerent. Dubitaverunt autem quidam, sumpta hinc occasione. Si enim remissum erat eis peccatum, quomodo postmodum Romanis ob illud ad internecionem Įraditi sunt? Quibus nos dicimus, quod non pro omnibus precatio facta est, sed pro bis dunxatat qui nihil mali deinceps perpetraturi erant. Qui vero cum sol obscuraretur, et velum scinderetur, terraque commoveretur, ac petræ finderentur, ‘aliaque signa in resurrectione ejus fierent, malitiam addiderunt, et fortuita hæc esse cogitantes, divinæ resurrectioni calumniam maligne struxerunt: non pro his oravit, ideo etiam hi omnino traditi sunt inimicis. Vers. 34. Non enim faciunt. Invidia videlicet temulenti. Quidam vero dicunt, quod non pro Judeis, sed pro Romanis militibus, qui in crucifixione subministrabant, orationem fecerit; bi enim ignorabant, quæ de ipso les ac propheta prædixerant. Considera autem, quod dicendo in præcedentibus Pater mi, si non potest hoc poculum transire a me, fiat voluntas tua *, videtur caedes Filii secundum Patris fieri voluntatem; nunc vero, cum dicat: Pater, remitte illis, videtur contra illius fieri voluntatem; neque enim alias iram ipsius mitigaret, quam contra homicidas habebat. Quid ergo dicendum est: Quod in se quidem involutaria erat, propter nostram tamen salutem erat voluntaria. Quemadmodum et strenui militis plagas, in se consideratas acerbas ducimus, propier strenuitatem tamen quam adversus inimicos ostendit, dicimus esse suaves. Vers. 31. Dividentes Vers. 33. spectants. Prædicto Evangelii juxta Matthæum capite quære dicti illius interpretationem: Cumque crucifixissent eum, diviserunt vestimenta ejus sortem miltentes, ubi pulchræ datæ sunt solutiones, ad quæstiones quæ responsionem merentur. Varia lectiones et notæ. Χαρίεσαι codex uler quc.

CAP. XXIIL δαίοι, μὴ φέροντες τὰ ἀνυπέρβλητα δεινά, τά το Judai, non ferentes pericula innumera ac vebeἀπὸ τῆς πολιορκίας τῶν Ῥωμαίων, καὶ τοῦ λοιμοῦ, καὶ τῆς ἐμφυλίου στάσεως. Οτι εἰ — γένηται; Εἰ ἐν ἐμοὶ τῷ ζωὴν θείαν ἔχοντι ταῦτα ποιοῦσιν οἱ Ρωμαῖοι, παρορμηθέντες ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, ἐν ὑμῖν, τοῖς νέκρωσιν ἐξ ἁμαρτίας κεκτημένοις, τί γένηται παρ' αὐτῶν; *Ηγοντο ἀριστερῶν. Ὁ δὲ Ματθαῖος καὶ ἕτερον ἔγραφε, καὶ ἀνάγνωθι κἀκεῖνα, καὶ πάντως εὑρήσεις καὶ περὶ τούτων. Ἐν τῷ κατὰ Ματθαῖον γὰρ τὰ περὶ τῶν Δεσποτικῶν παθημάτων ἀπαρχ λείπτως καὶ ἀκριβῶς καθ' εἱρμὸν ἡρμηνεύθησαν. Ο δὲ Ἰησοῦς — άφες αὐτοῖς. Ὑπὲρ τῶν σταυ ρωσάντων Ἰουδαίων προσευξάμενος, ὡς ἄνθρωπος, ὑπέδειξε τοῖς ἀνθρώποις τύπον τῆς εἰς τοὺς ἀδικήσαντας συμπαθείας. Ηπόρησαν δέ τινες, ὅτι, ἐὰν ἀφείθη αὐτοῖς ἡ ἁμαρτία, πῶς δι' αὐτὴν ὕστερον παρεδόθησαν τοῖς Ῥωμαίοι; εἰς πανωλεθρίαν; Πρὸς οὓς λέγομεν, ὅτι οὐχ ὑπὲρ πάντων ή προσευχή γέγονεν, ἀλλ' ὑπὲρ μόνων τῶν περαιτέρω μηδέν τι κακουργησάντων· ὅσοι δὲ μετὰ τοῦτο, τοῦ ἡλίου σκοτισθέντος, καὶ τοῦ καταπετάσματος σχισθέντος, καὶ τῆς γῆς σεισθείσης, καὶ τῶν πετρῶν σχισθεισῶν, καὶ τῶν ἄλλων σημείων τῶν κατὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ τελεσθέν των, προσέθεντο τῇ πονηρίᾳ, καὶ τυχηρὰ ταῦτα λογισάμενοι, κακοήθως εσυκοφάντησαν τὴν θείαν ἀνάστασιν, οὐχ ὑπὲρ τούτων προσηύξατο· διὸ καὶ οὗτοι πάντως παρεδόθησαν τοῖς ἐχθροῖς. Οὐ γὰρ — ποιοῦσι. Τῷ φθόνῳ μεθύοντες. Τινὲς δέ φασιν· ὡς οὐχ ὑπὲρ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ᾽ ὑπὲρ τῶν ὑπηρετησάντων τῇ σταυρώσει αὐτοῦ Ῥωμαίων στρατιωτῶν τὴν προσευχὴν ἐποιήσατο· οὗτοι γὰρ παντάπασιν ἡγνόουν, ὅσα περὶ αὐτοῦ προανεφώνησεν ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται. Θεώρησον δὲ ὅτι ὀπίσω μὲν εἰπόντος· Πάτερ μου, εἰ οὐ δύναται τοῦτο τὸ ποτήριον παρελθεῖν ἀπ' ἐμοῦ, γενηθήτω τὸ θέλημά σου θελητή τῷ Πατρὶ φαίνεται ἡ σφαγὴ τοῦ Υἱοῦ· ἐνταῦθα δὲ λέγοντος" Πάτερ, ἄφες αὐτοῖς, ἀθέλητος· οὐ γὰρ ἂν ἐξεμειλίσσετο τὴν ἐκείνου κατὰ τῶν μιαιφόνων ὀργήν. Τί οὖν ἐστιν εἰπεῖν; Ότι καθ᾿ ἑαυτὴν μὲν ἀθέλητος ἦν, διὰ δὲ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν θελητή. Καθάπερ καὶ τὰς ἀριστέως πληγάς καθ' ἑαυτὰς μὲν ἀηδεῖς ἡγούμεθα, διὰ δὲ τὴν κατὰ τῶν ἐχθρῶν ἀν δραγαθίαν, ἡδείας. Διαμεριζόμενοι θεωρῶν. Ἐν τῷ προδιαληφθέντι κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον τὴν ἐξήγησιν τοῦ Σταυρώσαντες δὲ αὐτὸν, διεμερί σαντυ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, βάλλοντες κλῆρον Ενθα λύσεις ἀνεγράφησαν χαρίεσσαι ζητημάτων ἀξιολόγων. 3ª Matth. xxx1, 42. *ª Matth. xxv|1, 55. Où omiuit B. mcutissima. Vers. 31. Si enim fit? Si in me, qui vitam habeo divinam, hæc faciunt Romani a Judæis instigati; in vobis, qui mortem vobis ex peccato parastis, quid ab illis fiet? Vers. 32. Ducebantur Vers. 33. sinistris. Matthæus alia quoque scripsit; illa lege et aperte de his etiam invenies. Nam in Evangelio juxta Matthæum de Domini afflictionibus nullo prætermisso, suaque serie omnium exacte data est interpretatio. Vers. 34. Jesus autem remille illis. Pro crucifixoribus Judæis orans, tanquain homo, compassionis formam hominibus demonstravit, quam erga illos habere oportet, qui ipsos injuria alicerent. Dubitaverunt autem quidam, sumpta hinc occasione. Si enim remissum erat eis peccatum, quomodo postmodum Romanis ob illud ad internecionem Įraditi sunt? Quibus nos dicimus, quod non pro omnibus precatio facta est, sed pro bis dunxatat qui nihil mali deinceps perpetraturi erant. Qui vero cum sol obscuraretur, et velum scinderetur, terraque commoveretur, ac petræ finderentur, ‘aliaque signa in resurrectione ejus fierent, malitiam addiderunt, et fortuita hæc esse cogitantes, divinæ resurrectioni calumniam maligne struxerunt: non pro his oravit, ideo etiam hi omnino traditi sunt inimicis. Vers. 34. Non enim faciunt. Invidia videlicet temulenti. Quidam vero dicunt, quod non pro Judeis, sed pro Romanis militibus, qui in crucifixione subministrabant, orationem fecerit; bi enim ignorabant, quæ de ipso les ac propheta prædixerant. Considera autem, quod dicendo in præcedentibus Pater mi, si non potest hoc poculum transire a me, fiat voluntas tua *, videtur caedes Filii secundum Patris fieri voluntatem; nunc vero, cum dicat: Pater, remitte illis, videtur contra illius fieri voluntatem; neque enim alias iram ipsius mitigaret, quam contra homicidas habebat. Quid ergo dicendum est: Quod in se quidem involutaria erat, propter nostram tamen salutem erat voluntaria. Quemadmodum et strenui militis plagas, in se consideratas acerbas ducimus, propier strenuitatem tamen quam adversus inimicos ostendit, dicimus esse suaves. Vers. 31. Dividentes Vers. 33. spectants. Prædicto Evangelii juxta Matthæum capite quære dicti illius interpretationem: Cumque crucifixissent eum, diviserunt vestimenta ejus sortem miltentes, ubi pulchræ datæ sunt solutiones, ad quæstiones quæ responsionem merentur. Varia lectiones et notæ. Χαρίεσαι codex uler quc.

Vers. 55. Εt deridebant Vers. 37. Leipsum. ▲ Matthæus vero dicit: Qui autem præteribant, convicia jaciebant in cum ", et cætera, ubi latius dictum est. Similiter autem et de aceto ac felle vinoque myrrhato, in illo capite ad verbum elucidatum est. Vers. 58. Erat autem· Judæorum. In eo capite etiam de his exacte dissertum est, ubi dicitur: Et imposuerunt super caput ejus causam ipsius scriptam: Hic est Jesus rex Judæorum “ CAP. LXXXI. De latronis panitentia. Vers. 59. Unus Vers. 41. gessil. Rursus in fllo ait Matthaus: id ipsum autem et latrones, qui crucifixi erant cum eo, exprobrabant ei*, ubi pulchras proposuimus ambiguitatuin solutiones. Damnationem autem nunc vocat judicium et crucis condemnationem. Et Vors. 42. Εt - tuum. Quod supramondanum est. Nam verisimile est eum quoque audivisse de sermone quem ad Pilatum dixerat: Rognum meum non est es hec mundo r Vers. 43. Et paradiso. Quomodo petente latrome sul memoriam in regno Salvatoris assequi, ipse aliud quiddam, quod supra id erat (aa), promisit, conversationem videlicet in paradiso? Quia latro, ignorans quod esset ejus regnum, non ad determinatum aliquid et cognitum fece» ral peditionem. Sed solum per hujusmodi petiionem precabatur, ut bonum aliquod consequeretur. Christus vero, sciens ejus intentionem, promisit quod illi omnium optatissimum videbatur. Noverat enim latro paradisum e doctrina Mosaica: et tunc quidem dedit et conversationem in paradiso, unquam arrabonem regni sui, quod est fruito ineɗabilium ac æternorum bonorum, quæ oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascenderunt ". Nondum enim quispiam justorum accepit promissionem, veluti magnus docuit Paulus ®, Postmodum vero et hoc tradet regnum, tempore universalis retributionis. Sed quomodo dixit: Hodie mecum eris inparadiso? Quia tanquam Deus, qui replet universa, ubique simul erat et in sepulcro, et in inferno, et in paradis«, et in cœlo. Vers. 44. Erat· Vers. 45. sol. De hoc quære prædicto juxta Maubeum capite. Vers. 45, Et — medium. Ibi quoque de hoc invenies. Vers. 46. Et· exspiravit. Similiter etiam ibi de his dictum est, ubi habetur: Jesus autem, cum ic.um clamasset voce magna,emisit spiritum ". Et ” Εξεμυκτήριζον δὲ σεαυτόν. Ματθαίος δέ φησιν· Οἱ δὲ παραπορευόμενοι εβλασφήμουν αὐτὸν, καὶ τὰ ἐξῆς, ἔνθα πλατύτερον εἴρηται Ομοίως δὲ καὶ περὶ τοῦ ὄξους καὶ τῆς χολῆς, καὶ τοῦ ἑσμυρνισμένου οίνου ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαί κατὰ λόγον διασεσάφηται. ἂν δὲ — Ἰουδαίων. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίω καὶ περὶ τούτων ἠκριβολόγηται, ἔνθα κεῖται τό Καὶ επέθηκαν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ γεγραμμένην· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. xul ΚΕΦ. ΠΑ'. Περὶ τοῦ μετανοήσαντος ληστοῦ. Εἰς έπραξε. Πάλιν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ φησί· Τὸ δ' αὐτὸ οι λησταί οι συσταυρωθέντες αὐτῷ ἀνείδιζον αὐτόν. Ενθα καὶ τὴν λύσιν καλῶς ἔχουσαν ἐξεθέμεθα. Κρίμα δὲ νῦν λέγει τὴν καταδίκην τὴν διὰ τοῦ σταυροῦ. Δαὶ — σου. Τῇ υπερκοσμίῳ. Εἰκὸς γὰρ αὐτὸν μαθεῖν καὶ τὸν λόγον, ἂν εἶπε πρὸς Πιλάτον· ὅτι Η βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Kul παραδείσῳ. Πῶς αἰτησαμένῳ τῷ ληστῇ μνήμης τυχεῖν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Σωτῆρος αὐτὸς έτερόν τι παρ' αὐτὴν ἐπηγγείλατο, τὴν ἐν τῷ παραδείσῳ διατριβήν; Διότι ὁ μὲν λῃστὴς, ἀγνοῶν τίς ἐστιν ἡ βασιλεία αὐτοῦ, οὐ πρὸς ὡρισμένον τι καὶ γνώριμον ἐποιήσατο τὴν αἴτησιν, ἀλλὰ διὰ τῆς τοιαύτης αιτήσεως μόνον ικέτευσε τυχεῖν τινες ἀγαθοῦ· ὁ δὲ Χριστός, εἰδὼς τὸν σκοπὸν αὐτοῦ, G επηγγείλατο τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ τῶν ὅλων βρασμώ τερον. Εγίνωσκε γὰρ ὁ λῃστὴς τὸν παράδεισον ἐκ τῆς Μωσαϊκῆς διδασκαλίας. Καὶ τότε μὲν ἔδωκεν αὐτῷ τὴν ἐν τῷ παραδείσῳ διαγωγήν, ἀββαβῶνα τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἥτις ἐστὶν ἀπόλαυσις τῶν ἀφράσ στον καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν, ὁ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀν θρώπου οὐκ ἀνέβη. Ούπω γὰρ οὐδεὶς τῶν δικαίων εκομίσατο τὴν ἐπαγγελίαν, ὡς ὁ μέγας Παῦλος ἐδίδαξεν· ὕστερον δὲ μεταδώσει καὶ ταύτης ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀνταποδόσεως. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι Σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ; Διότι ὡς Θεός, τὰ πάντα πληρῶν, πανταχοῦ ἦν ἅμα καὶ ἐν τῷ τάφῳ, καὶ Ο ἐν τῷ ᾅδῃ, καὶ ἐν τῷ παραδείσῳ, καὶ ἐν τῷ οὐρανῷ. Ην - ήλιος. Ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον περὶ τούτου. Καὶ — μέσον. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου ζήτησον. Καὶ — ἐξέπνευσεν. Ομοίως ἐκεῖ καὶ περὶ τού των ερρήθη, ἔνθα κεῖται τό Ὁ δὲ Ἰησοῦς, πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα. Ο Joan. xvult, 36. 88 | Cor. 11, 9. • Hebr. * Matth. xxvi, 59. es Ibid. 37. es Ibid. 4. xɩ, 39. " Matth. xxvii, 50. Varia lectiones et notæ. (αα) Supra id eται. Παρ' αυτήν, id est, την μνήμην, prater hanc, quam hanc. Nec enim legitur Οπέρα

Vers. 55. Εt deridebant Vers. 37. Leipsum. ▲ Matthæus vero dicit: Qui autem præteribant, convicia jaciebant in cum ", et cætera, ubi latius dictum est. Similiter autem et de aceto ac felle vinoque myrrhato, in illo capite ad verbum elucidatum est. Vers. 58. Erat autem· Judæorum. In eo capite etiam de his exacte dissertum est, ubi dicitur: Et imposuerunt super caput ejus causam ipsius scriptam: Hic est Jesus rex Judæorum “ CAP. LXXXI. De latronis panitentia. Vers. 59. Unus Vers. 41. gessil. Rursus in fllo ait Matthaus: id ipsum autem et latrones, qui crucifixi erant cum eo, exprobrabant ei*, ubi pulchras proposuimus ambiguitatuin solutiones. Damnationem autem nunc vocat judicium et crucis condemnationem. Et Vors. 42. Εt - tuum. Quod supramondanum est. Nam verisimile est eum quoque audivisse de sermone quem ad Pilatum dixerat: Rognum meum non est es hec mundo r Vers. 43. Et paradiso. Quomodo petente latrome sul memoriam in regno Salvatoris assequi, ipse aliud quiddam, quod supra id erat (aa), promisit, conversationem videlicet in paradiso? Quia latro, ignorans quod esset ejus regnum, non ad determinatum aliquid et cognitum fece» ral peditionem. Sed solum per hujusmodi petiionem precabatur, ut bonum aliquod consequeretur. Christus vero, sciens ejus intentionem, promisit quod illi omnium optatissimum videbatur. Noverat enim latro paradisum e doctrina Mosaica: et tunc quidem dedit et conversationem in paradiso, unquam arrabonem regni sui, quod est fruito ineɗabilium ac æternorum bonorum, quæ oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascenderunt ". Nondum enim quispiam justorum accepit promissionem, veluti magnus docuit Paulus ®, Postmodum vero et hoc tradet regnum, tempore universalis retributionis. Sed quomodo dixit: Hodie mecum eris inparadiso? Quia tanquam Deus, qui replet universa, ubique simul erat et in sepulcro, et in inferno, et in paradis«, et in cœlo. Vers. 44. Erat· Vers. 45. sol. De hoc quære prædicto juxta Maubeum capite. Vers. 45, Et — medium. Ibi quoque de hoc invenies. Vers. 46. Et· exspiravit. Similiter etiam ibi de his dictum est, ubi habetur: Jesus autem, cum ic.um clamasset voce magna,emisit spiritum ". Et ” Εξεμυκτήριζον δὲ σεαυτόν. Ματθαίος δέ φησιν· Οἱ δὲ παραπορευόμενοι εβλασφήμουν αὐτὸν, καὶ τὰ ἐξῆς, ἔνθα πλατύτερον εἴρηται Ομοίως δὲ καὶ περὶ τοῦ ὄξους καὶ τῆς χολῆς, καὶ τοῦ ἑσμυρνισμένου οίνου ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαί κατὰ λόγον διασεσάφηται. ἂν δὲ — Ἰουδαίων. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίω καὶ περὶ τούτων ἠκριβολόγηται, ἔνθα κεῖται τό Καὶ επέθηκαν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ γεγραμμένην· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. xul ΚΕΦ. ΠΑ'. Περὶ τοῦ μετανοήσαντος ληστοῦ. Εἰς έπραξε. Πάλιν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ φησί· Τὸ δ' αὐτὸ οι λησταί οι συσταυρωθέντες αὐτῷ ἀνείδιζον αὐτόν. Ενθα καὶ τὴν λύσιν καλῶς ἔχουσαν ἐξεθέμεθα. Κρίμα δὲ νῦν λέγει τὴν καταδίκην τὴν διὰ τοῦ σταυροῦ. Δαὶ — σου. Τῇ υπερκοσμίῳ. Εἰκὸς γὰρ αὐτὸν μαθεῖν καὶ τὸν λόγον, ἂν εἶπε πρὸς Πιλάτον· ὅτι Η βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Kul παραδείσῳ. Πῶς αἰτησαμένῳ τῷ ληστῇ μνήμης τυχεῖν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Σωτῆρος αὐτὸς έτερόν τι παρ' αὐτὴν ἐπηγγείλατο, τὴν ἐν τῷ παραδείσῳ διατριβήν; Διότι ὁ μὲν λῃστὴς, ἀγνοῶν τίς ἐστιν ἡ βασιλεία αὐτοῦ, οὐ πρὸς ὡρισμένον τι καὶ γνώριμον ἐποιήσατο τὴν αἴτησιν, ἀλλὰ διὰ τῆς τοιαύτης αιτήσεως μόνον ικέτευσε τυχεῖν τινες ἀγαθοῦ· ὁ δὲ Χριστός, εἰδὼς τὸν σκοπὸν αὐτοῦ, G επηγγείλατο τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ τῶν ὅλων βρασμώ τερον. Εγίνωσκε γὰρ ὁ λῃστὴς τὸν παράδεισον ἐκ τῆς Μωσαϊκῆς διδασκαλίας. Καὶ τότε μὲν ἔδωκεν αὐτῷ τὴν ἐν τῷ παραδείσῳ διαγωγήν, ἀββαβῶνα τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἥτις ἐστὶν ἀπόλαυσις τῶν ἀφράσ στον καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν, ὁ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀν θρώπου οὐκ ἀνέβη. Ούπω γὰρ οὐδεὶς τῶν δικαίων εκομίσατο τὴν ἐπαγγελίαν, ὡς ὁ μέγας Παῦλος ἐδίδαξεν· ὕστερον δὲ μεταδώσει καὶ ταύτης ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀνταποδόσεως. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι Σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ; Διότι ὡς Θεός, τὰ πάντα πληρῶν, πανταχοῦ ἦν ἅμα καὶ ἐν τῷ τάφῳ, καὶ Ο ἐν τῷ ᾅδῃ, καὶ ἐν τῷ παραδείσῳ, καὶ ἐν τῷ οὐρανῷ. Ην - ήλιος. Ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον περὶ τούτου. Καὶ — μέσον. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου ζήτησον. Καὶ — ἐξέπνευσεν. Ομοίως ἐκεῖ καὶ περὶ τού των ερρήθη, ἔνθα κεῖται τό Ὁ δὲ Ἰησοῦς, πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα. Ο Joan. xvult, 36. 88 | Cor. 11, 9. • Hebr. * Matth. xxvi, 59. es Ibid. 37. es Ibid. 4. xɩ, 39. " Matth. xxvii, 50. Varia lectiones et notæ. (αα) Supra id eται. Παρ' αυτήν, id est, την μνήμην, prater hanc, quam hanc. Nec enim legitur Οπέρα

Vers. 55. Εt deridebant Vers. 37. Leipsum. ▲ Matthæus vero dicit: Qui autem præteribant, convicia jaciebant in cum ", et cætera, ubi latius dictum est. Similiter autem et de aceto ac felle vinoque myrrhato, in illo capite ad verbum elucidatum est. Vers. 58. Erat autem· Judæorum. In eo capite etiam de his exacte dissertum est, ubi dicitur: Et imposuerunt super caput ejus causam ipsius scriptam: Hic est Jesus rex Judæorum “ CAP. LXXXI. De latronis panitentia. Vers. 59. Unus Vers. 41. gessil. Rursus in fllo ait Matthaus: id ipsum autem et latrones, qui crucifixi erant cum eo, exprobrabant ei*, ubi pulchras proposuimus ambiguitatuin solutiones. Damnationem autem nunc vocat judicium et crucis condemnationem. Et Vors. 42. Εt - tuum. Quod supramondanum est. Nam verisimile est eum quoque audivisse de sermone quem ad Pilatum dixerat: Rognum meum non est es hec mundo r Vers. 43. Et paradiso. Quomodo petente latrome sul memoriam in regno Salvatoris assequi, ipse aliud quiddam, quod supra id erat (aa), promisit, conversationem videlicet in paradiso? Quia latro, ignorans quod esset ejus regnum, non ad determinatum aliquid et cognitum fece» ral peditionem. Sed solum per hujusmodi petiionem precabatur, ut bonum aliquod consequeretur. Christus vero, sciens ejus intentionem, promisit quod illi omnium optatissimum videbatur. Noverat enim latro paradisum e doctrina Mosaica: et tunc quidem dedit et conversationem in paradiso, unquam arrabonem regni sui, quod est fruito ineɗabilium ac æternorum bonorum, quæ oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascenderunt ". Nondum enim quispiam justorum accepit promissionem, veluti magnus docuit Paulus ®, Postmodum vero et hoc tradet regnum, tempore universalis retributionis. Sed quomodo dixit: Hodie mecum eris inparadiso? Quia tanquam Deus, qui replet universa, ubique simul erat et in sepulcro, et in inferno, et in paradis«, et in cœlo. Vers. 44. Erat· Vers. 45. sol. De hoc quære prædicto juxta Maubeum capite. Vers. 45, Et — medium. Ibi quoque de hoc invenies. Vers. 46. Et· exspiravit. Similiter etiam ibi de his dictum est, ubi habetur: Jesus autem, cum ic.um clamasset voce magna,emisit spiritum ". Et ” Εξεμυκτήριζον δὲ σεαυτόν. Ματθαίος δέ φησιν· Οἱ δὲ παραπορευόμενοι εβλασφήμουν αὐτὸν, καὶ τὰ ἐξῆς, ἔνθα πλατύτερον εἴρηται Ομοίως δὲ καὶ περὶ τοῦ ὄξους καὶ τῆς χολῆς, καὶ τοῦ ἑσμυρνισμένου οίνου ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαί κατὰ λόγον διασεσάφηται. ἂν δὲ — Ἰουδαίων. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίω καὶ περὶ τούτων ἠκριβολόγηται, ἔνθα κεῖται τό Καὶ επέθηκαν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ γεγραμμένην· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. xul ΚΕΦ. ΠΑ'. Περὶ τοῦ μετανοήσαντος ληστοῦ. Εἰς έπραξε. Πάλιν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ φησί· Τὸ δ' αὐτὸ οι λησταί οι συσταυρωθέντες αὐτῷ ἀνείδιζον αὐτόν. Ενθα καὶ τὴν λύσιν καλῶς ἔχουσαν ἐξεθέμεθα. Κρίμα δὲ νῦν λέγει τὴν καταδίκην τὴν διὰ τοῦ σταυροῦ. Δαὶ — σου. Τῇ υπερκοσμίῳ. Εἰκὸς γὰρ αὐτὸν μαθεῖν καὶ τὸν λόγον, ἂν εἶπε πρὸς Πιλάτον· ὅτι Η βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Kul παραδείσῳ. Πῶς αἰτησαμένῳ τῷ ληστῇ μνήμης τυχεῖν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Σωτῆρος αὐτὸς έτερόν τι παρ' αὐτὴν ἐπηγγείλατο, τὴν ἐν τῷ παραδείσῳ διατριβήν; Διότι ὁ μὲν λῃστὴς, ἀγνοῶν τίς ἐστιν ἡ βασιλεία αὐτοῦ, οὐ πρὸς ὡρισμένον τι καὶ γνώριμον ἐποιήσατο τὴν αἴτησιν, ἀλλὰ διὰ τῆς τοιαύτης αιτήσεως μόνον ικέτευσε τυχεῖν τινες ἀγαθοῦ· ὁ δὲ Χριστός, εἰδὼς τὸν σκοπὸν αὐτοῦ, G επηγγείλατο τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ τῶν ὅλων βρασμώ τερον. Εγίνωσκε γὰρ ὁ λῃστὴς τὸν παράδεισον ἐκ τῆς Μωσαϊκῆς διδασκαλίας. Καὶ τότε μὲν ἔδωκεν αὐτῷ τὴν ἐν τῷ παραδείσῳ διαγωγήν, ἀββαβῶνα τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἥτις ἐστὶν ἀπόλαυσις τῶν ἀφράσ στον καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν, ὁ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀν θρώπου οὐκ ἀνέβη. Ούπω γὰρ οὐδεὶς τῶν δικαίων εκομίσατο τὴν ἐπαγγελίαν, ὡς ὁ μέγας Παῦλος ἐδίδαξεν· ὕστερον δὲ μεταδώσει καὶ ταύτης ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀνταποδόσεως. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι Σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ; Διότι ὡς Θεός, τὰ πάντα πληρῶν, πανταχοῦ ἦν ἅμα καὶ ἐν τῷ τάφῳ, καὶ Ο ἐν τῷ ᾅδῃ, καὶ ἐν τῷ παραδείσῳ, καὶ ἐν τῷ οὐρανῷ. Ην - ήλιος. Ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον περὶ τούτου. Καὶ — μέσον. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου ζήτησον. Καὶ — ἐξέπνευσεν. Ομοίως ἐκεῖ καὶ περὶ τού των ερρήθη, ἔνθα κεῖται τό Ὁ δὲ Ἰησοῦς, πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα. Ο Joan. xvult, 36. 88 | Cor. 11, 9. • Hebr. * Matth. xxvi, 59. es Ibid. 37. es Ibid. 4. xɩ, 39. " Matth. xxvii, 50. Varia lectiones et notæ. (αα) Supra id eται. Παρ' αυτήν, id est, την μνήμην, prater hanc, quam hanc. Nec enim legitur Οπέρα

Vers. 55. Εt deridebant Vers. 37. Leipsum. ▲ Matthæus vero dicit: Qui autem præteribant, convicia jaciebant in cum ", et cætera, ubi latius dictum est. Similiter autem et de aceto ac felle vinoque myrrhato, in illo capite ad verbum elucidatum est. Vers. 58. Erat autem· Judæorum. In eo capite etiam de his exacte dissertum est, ubi dicitur: Et imposuerunt super caput ejus causam ipsius scriptam: Hic est Jesus rex Judæorum “ CAP. LXXXI. De latronis panitentia. Vers. 59. Unus Vers. 41. gessil. Rursus in fllo ait Matthaus: id ipsum autem et latrones, qui crucifixi erant cum eo, exprobrabant ei*, ubi pulchras proposuimus ambiguitatuin solutiones. Damnationem autem nunc vocat judicium et crucis condemnationem. Et Vors. 42. Εt - tuum. Quod supramondanum est. Nam verisimile est eum quoque audivisse de sermone quem ad Pilatum dixerat: Rognum meum non est es hec mundo r Vers. 43. Et paradiso. Quomodo petente latrome sul memoriam in regno Salvatoris assequi, ipse aliud quiddam, quod supra id erat (aa), promisit, conversationem videlicet in paradiso? Quia latro, ignorans quod esset ejus regnum, non ad determinatum aliquid et cognitum fece» ral peditionem. Sed solum per hujusmodi petiionem precabatur, ut bonum aliquod consequeretur. Christus vero, sciens ejus intentionem, promisit quod illi omnium optatissimum videbatur. Noverat enim latro paradisum e doctrina Mosaica: et tunc quidem dedit et conversationem in paradiso, unquam arrabonem regni sui, quod est fruito ineɗabilium ac æternorum bonorum, quæ oculus non vidit, nec auris audivit, nec in cor hominis ascenderunt ". Nondum enim quispiam justorum accepit promissionem, veluti magnus docuit Paulus ®, Postmodum vero et hoc tradet regnum, tempore universalis retributionis. Sed quomodo dixit: Hodie mecum eris inparadiso? Quia tanquam Deus, qui replet universa, ubique simul erat et in sepulcro, et in inferno, et in paradis«, et in cœlo. Vers. 44. Erat· Vers. 45. sol. De hoc quære prædicto juxta Maubeum capite. Vers. 45, Et — medium. Ibi quoque de hoc invenies. Vers. 46. Et· exspiravit. Similiter etiam ibi de his dictum est, ubi habetur: Jesus autem, cum ic.um clamasset voce magna,emisit spiritum ". Et ” Εξεμυκτήριζον δὲ σεαυτόν. Ματθαίος δέ φησιν· Οἱ δὲ παραπορευόμενοι εβλασφήμουν αὐτὸν, καὶ τὰ ἐξῆς, ἔνθα πλατύτερον εἴρηται Ομοίως δὲ καὶ περὶ τοῦ ὄξους καὶ τῆς χολῆς, καὶ τοῦ ἑσμυρνισμένου οίνου ἐν ἐκείνῳ τῷ κεφαλαί κατὰ λόγον διασεσάφηται. ἂν δὲ — Ἰουδαίων. Ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίω καὶ περὶ τούτων ἠκριβολόγηται, ἔνθα κεῖται τό Καὶ επέθηκαν ἐπάνω τῆς κεφαλῆς αὐτοῦ τὴν αἰτίαν αὐτοῦ γεγραμμένην· Οὗτός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων. xul ΚΕΦ. ΠΑ'. Περὶ τοῦ μετανοήσαντος ληστοῦ. Εἰς έπραξε. Πάλιν ὁ Ματθαῖος ἐν τῷ τοιούτῳ κεφαλαίῳ φησί· Τὸ δ' αὐτὸ οι λησταί οι συσταυρωθέντες αὐτῷ ἀνείδιζον αὐτόν. Ενθα καὶ τὴν λύσιν καλῶς ἔχουσαν ἐξεθέμεθα. Κρίμα δὲ νῦν λέγει τὴν καταδίκην τὴν διὰ τοῦ σταυροῦ. Δαὶ — σου. Τῇ υπερκοσμίῳ. Εἰκὸς γὰρ αὐτὸν μαθεῖν καὶ τὸν λόγον, ἂν εἶπε πρὸς Πιλάτον· ὅτι Η βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Kul παραδείσῳ. Πῶς αἰτησαμένῳ τῷ ληστῇ μνήμης τυχεῖν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Σωτῆρος αὐτὸς έτερόν τι παρ' αὐτὴν ἐπηγγείλατο, τὴν ἐν τῷ παραδείσῳ διατριβήν; Διότι ὁ μὲν λῃστὴς, ἀγνοῶν τίς ἐστιν ἡ βασιλεία αὐτοῦ, οὐ πρὸς ὡρισμένον τι καὶ γνώριμον ἐποιήσατο τὴν αἴτησιν, ἀλλὰ διὰ τῆς τοιαύτης αιτήσεως μόνον ικέτευσε τυχεῖν τινες ἀγαθοῦ· ὁ δὲ Χριστός, εἰδὼς τὸν σκοπὸν αὐτοῦ, G επηγγείλατο τὸ δοκοῦν ἐκείνῳ τῶν ὅλων βρασμώ τερον. Εγίνωσκε γὰρ ὁ λῃστὴς τὸν παράδεισον ἐκ τῆς Μωσαϊκῆς διδασκαλίας. Καὶ τότε μὲν ἔδωκεν αὐτῷ τὴν ἐν τῷ παραδείσῳ διαγωγήν, ἀββαβῶνα τῆς βασιλείας αὐτοῦ, ἥτις ἐστὶν ἀπόλαυσις τῶν ἀφράσ στον καὶ αἰωνίων ἀγαθῶν, ὁ ὀφθαλμός οὐκ εἶδε, καὶ οὖς οὐκ ἤκουσε, καὶ ἐπὶ καρδίαν ἀν θρώπου οὐκ ἀνέβη. Ούπω γὰρ οὐδεὶς τῶν δικαίων εκομίσατο τὴν ἐπαγγελίαν, ὡς ὁ μέγας Παῦλος ἐδίδαξεν· ὕστερον δὲ μεταδώσει καὶ ταύτης ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἀνταποδόσεως. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν, ὅτι Σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ; Διότι ὡς Θεός, τὰ πάντα πληρῶν, πανταχοῦ ἦν ἅμα καὶ ἐν τῷ τάφῳ, καὶ Ο ἐν τῷ ᾅδῃ, καὶ ἐν τῷ παραδείσῳ, καὶ ἐν τῷ οὐρανῷ. Ην - ήλιος. Ἐν τῷ προειρημένῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ζήτησον περὶ τούτου. Καὶ — μέσον. Ἐκεῖ καὶ περὶ τούτου ζήτησον. Καὶ — ἐξέπνευσεν. Ομοίως ἐκεῖ καὶ περὶ τού των ερρήθη, ἔνθα κεῖται τό Ὁ δὲ Ἰησοῦς, πάλιν κράξας φωνῇ μεγάλῃ, ἀφῆκε τὸ πνεῦμα. Ο Joan. xvult, 36. 88 | Cor. 11, 9. • Hebr. * Matth. xxvi, 59. es Ibid. 37. es Ibid. 4. xɩ, 39. " Matth. xxvii, 50. Varia lectiones et notæ. (αα) Supra id eται. Παρ' αυτήν, id est, την μνήμην, prater hanc, quam hanc. Nec enim legitur Οπέρα

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIV. Καὶ τοῦτο δὲ κατώρθωσεν ἡμῖν ὁ Κύριος, τὸ τὰς hoc nobis effecit Dominus ne deinceps justorum τῶν δικαίων ψυχάς μηκέτι καταβαίνειν εἰς τὸν ᾄδην, ἀλλ᾽ ἀναβαίνειν εἰς τὸν Θεόν. [Χείρας γὰρ τοῦ Θεοῦ ναοῦμεν αὐτὸν τὸν Θεόν.] Φησὶ δὲ καὶ ὁ Ἀπόστολος ότι οι πάσχοντες κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πιστῷ Κτίστη παρατιθέ σίωσαν τὰς ἑαυτῶν ψυχάς. Ανῆλθε δὲ πρῶτον εἰς τὸν Θεὸν ἡ τοῦ Ἰησοῦ ψυχή· εἶτα κατῆλθεν εἰς τὴν ᾄδην, καὶ ἐλευθέρωσε τὰς κατεχομένας ἐκεῖ ψυχάς. Καὶ πῶς μετὰ τὴν ἀνάστασιν εἶπε τῇ Μαρία ότι Ούπω αναβέβηκα πρὸς τὸν Πατέρα μου; Διότι τότε τῷ σώματι οὔπω ἀνα βέβηκεν. Ἰδὼν — ὑπέστρεφον. Ζήτησαν ἐν τῷ εἰρημένῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τό· Ο δὲ ἑκατόν ταρχος καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ τηροῦντες τὸν Ἰησοῦν, λεόντες τὰ γενόμενα, εφοβήθησαν σφόδρα, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Ἐν ἐκείνῃ γὰρ καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Ειστήκεισαν ταῦτα. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εἴρηται. ΚΕΦ. ΙΒ. Περὶ τῆς αἰτήσεως τοῦ Κυριακού σώματος. Kal · κείμενος. Καὶ περὶ τούτων πάντων διελήφθη κατὰ λόγον ἐν τῷ ἐξηκοστῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ — ἐπέφωσκεν. Επέφαινεν, ἐπηύγαζεν, ἐπανέτελλε. Κατακολουθήσασαι - μύρα. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· "Ην δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ, καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, καθής μεναι ἀπέναντι τοῦ τάφου. Καὶ τὸ - σὺν αὐτοῖς. Ζήτησαν παρὰ τῷ Ματο θαίῳ τό· αψέ Σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν Σαββάτων, ήλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνή καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτοῦ, καὶ μὴν καὶ τὰς ἐφεξῆς, καὶ εὑρήσεις ὅλων τῶν εὐαγγελιστῶν τὰ ἐντεῦθεν ῥητὰ παρατεθειμένα συμφωνίας ένεκεν, καὶ ἡρμηνευμένα. Εὗρον — αὐτοῦ. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα, ὡς ἔφημεν, παρατέθειται, καὶ ἡρμήνευται, ἔνθα κεῖται τό Ιδού, εἶπον ὑμῖν. Καὶ ὑποστρέψασαι αὐταῖς. Ομοίως καὶ ταῦτα παρατέθειται καὶ ἡρμήνευται, ἔνθα κεῖται τῇ· Οἱ δὲ λαβόντες τὰ ἀργύρια εποίησαν, ὡς ἐδιδάχθησαν. 'Ο δὲ Πέτρος - μνημεῖον. Συνετώτερος ὢν τῶν ἄλλων οὐκ ἐκαρτέρησε. Καὶ παρακύψας - μόνα. Οθόνια λέγει τὰ ένα τάρια, τὴν σινδόνα. animæ descenderent in infernum, sed magis ad Deum ascenderont. Nam per manus Dei intelligimus Deum ipsum. Ait autem et apostolus: Qui patiuntur secundum Dei voluntatem, fideli Creatori commendeni animas suas ".Primum vero ad Deum ascendit anima Jesus, deinde ad inferos descendit, ut animas, quae ibi detinebantur, liberaret. Verum, ψuo pacto dixit Marie post resurrection em: Nondum ascendi ad Patrem meum 18? Quia tunc corpore nondum ascenderat. Vers. 47. Videns-Vers. 48. revertebantur. Quære prædicto Evangelii juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Centurio autem et qui cum eo erant servantes Jesum”, et cætera. Nam ibi hæc quoque declarata sunl. @ Vers. 49. Slabant ¡bi de his dictum est. hæc. Consequenter etiam CAP. LXXXII. De petitione corporis Domini. Vers. 50. Et. Vers. 53. positus. Etiam de his omnibus ad verbum disputatum est sexagesimo octavo juxta Matthæum capite. Ters. 54. Ει — illucescebat. Splendescebat, orie batur. Vers. 55. Subsecula Vers. 56. unguenta. Ibi quoque horum facta est mentio in illius loci enarratione, quo dicitur: Erat autem ibi Maria Mag dalene, et altera Maria, sedentes ex adverso sepulcri". Vers. 56. Et - CAP. XXIV. Vers. 1. cum ipsis. Quare apud Matthæum dictum illud: Vespera autem Sabbatorum, quæ lucescit in unum Sabbalorum 38, et cartera, et lege illius interpretationem, ac præterea illa quæ sequuntur: et omnia evangelista rum dicta ab hoc loco invenies consonantix causa proposita ac declarata. Vers. 2. Invenerunt Vers. 8. illis. Ibi etiam haec, ut diximus, proposita sunt, et data est interpretatio, ubi habetur, Ecce dixi vobis *. Vers. 9. Et reversæ - Vers. 11. ipsis. Similiter et hæc proposita sunt ac declarata, ubi habetur: Illi autem, sumptis pecuniis, fecerunt, sicut edocti erani. Vers. 12. Petrus vero monumentum. Cum ca teris prudentior esset ac ferventior non sustinuit. ' Vers. 12. Cumque prosperissel sola. Linteamina dicit funeralia, sindonem videlicet. 911 Petr. IV, 19.» Joan. xx, 17.» Matth. xxvii, 54. • Ibid. 71. • Malta. ΤΑΥΗ, 1. * Ibid, 7. er ibid. 15. Inclusa exciderunt A. '0; ergo omittit A, B. Varia lectiones et notæ. Τον σεισμόν και, omittunt etiam in contextu apud Matthæum loco laudato. Ex Chrysostomo nihil ellicitur. Is enim tom. VII, p. 826 E, Lucau potius, quam Matthæum explicat.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIV. Καὶ τοῦτο δὲ κατώρθωσεν ἡμῖν ὁ Κύριος, τὸ τὰς hoc nobis effecit Dominus ne deinceps justorum τῶν δικαίων ψυχάς μηκέτι καταβαίνειν εἰς τὸν ᾄδην, ἀλλ᾽ ἀναβαίνειν εἰς τὸν Θεόν. [Χείρας γὰρ τοῦ Θεοῦ ναοῦμεν αὐτὸν τὸν Θεόν.] Φησὶ δὲ καὶ ὁ Ἀπόστολος ότι οι πάσχοντες κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πιστῷ Κτίστη παρατιθέ σίωσαν τὰς ἑαυτῶν ψυχάς. Ανῆλθε δὲ πρῶτον εἰς τὸν Θεὸν ἡ τοῦ Ἰησοῦ ψυχή· εἶτα κατῆλθεν εἰς τὴν ᾄδην, καὶ ἐλευθέρωσε τὰς κατεχομένας ἐκεῖ ψυχάς. Καὶ πῶς μετὰ τὴν ἀνάστασιν εἶπε τῇ Μαρία ότι Ούπω αναβέβηκα πρὸς τὸν Πατέρα μου; Διότι τότε τῷ σώματι οὔπω ἀνα βέβηκεν. Ἰδὼν — ὑπέστρεφον. Ζήτησαν ἐν τῷ εἰρημένῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τό· Ο δὲ ἑκατόν ταρχος καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ τηροῦντες τὸν Ἰησοῦν, λεόντες τὰ γενόμενα, εφοβήθησαν σφόδρα, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Ἐν ἐκείνῃ γὰρ καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Ειστήκεισαν ταῦτα. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εἴρηται. ΚΕΦ. ΙΒ. Περὶ τῆς αἰτήσεως τοῦ Κυριακού σώματος. Kal · κείμενος. Καὶ περὶ τούτων πάντων διελήφθη κατὰ λόγον ἐν τῷ ἐξηκοστῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ — ἐπέφωσκεν. Επέφαινεν, ἐπηύγαζεν, ἐπανέτελλε. Κατακολουθήσασαι - μύρα. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· "Ην δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ, καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, καθής μεναι ἀπέναντι τοῦ τάφου. Καὶ τὸ - σὺν αὐτοῖς. Ζήτησαν παρὰ τῷ Ματο θαίῳ τό· αψέ Σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν Σαββάτων, ήλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνή καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτοῦ, καὶ μὴν καὶ τὰς ἐφεξῆς, καὶ εὑρήσεις ὅλων τῶν εὐαγγελιστῶν τὰ ἐντεῦθεν ῥητὰ παρατεθειμένα συμφωνίας ένεκεν, καὶ ἡρμηνευμένα. Εὗρον — αὐτοῦ. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα, ὡς ἔφημεν, παρατέθειται, καὶ ἡρμήνευται, ἔνθα κεῖται τό Ιδού, εἶπον ὑμῖν. Καὶ ὑποστρέψασαι αὐταῖς. Ομοίως καὶ ταῦτα παρατέθειται καὶ ἡρμήνευται, ἔνθα κεῖται τῇ· Οἱ δὲ λαβόντες τὰ ἀργύρια εποίησαν, ὡς ἐδιδάχθησαν. 'Ο δὲ Πέτρος - μνημεῖον. Συνετώτερος ὢν τῶν ἄλλων οὐκ ἐκαρτέρησε. Καὶ παρακύψας - μόνα. Οθόνια λέγει τὰ ένα τάρια, τὴν σινδόνα. animæ descenderent in infernum, sed magis ad Deum ascenderont. Nam per manus Dei intelligimus Deum ipsum. Ait autem et apostolus: Qui patiuntur secundum Dei voluntatem, fideli Creatori commendeni animas suas ".Primum vero ad Deum ascendit anima Jesus, deinde ad inferos descendit, ut animas, quae ibi detinebantur, liberaret. Verum, ψuo pacto dixit Marie post resurrection em: Nondum ascendi ad Patrem meum 18? Quia tunc corpore nondum ascenderat. Vers. 47. Videns-Vers. 48. revertebantur. Quære prædicto Evangelii juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Centurio autem et qui cum eo erant servantes Jesum”, et cætera. Nam ibi hæc quoque declarata sunl. @ Vers. 49. Slabant ¡bi de his dictum est. hæc. Consequenter etiam CAP. LXXXII. De petitione corporis Domini. Vers. 50. Et. Vers. 53. positus. Etiam de his omnibus ad verbum disputatum est sexagesimo octavo juxta Matthæum capite. Ters. 54. Ει — illucescebat. Splendescebat, orie batur. Vers. 55. Subsecula Vers. 56. unguenta. Ibi quoque horum facta est mentio in illius loci enarratione, quo dicitur: Erat autem ibi Maria Mag dalene, et altera Maria, sedentes ex adverso sepulcri". Vers. 56. Et - CAP. XXIV. Vers. 1. cum ipsis. Quare apud Matthæum dictum illud: Vespera autem Sabbatorum, quæ lucescit in unum Sabbalorum 38, et cartera, et lege illius interpretationem, ac præterea illa quæ sequuntur: et omnia evangelista rum dicta ab hoc loco invenies consonantix causa proposita ac declarata. Vers. 2. Invenerunt Vers. 8. illis. Ibi etiam haec, ut diximus, proposita sunt, et data est interpretatio, ubi habetur, Ecce dixi vobis *. Vers. 9. Et reversæ - Vers. 11. ipsis. Similiter et hæc proposita sunt ac declarata, ubi habetur: Illi autem, sumptis pecuniis, fecerunt, sicut edocti erani. Vers. 12. Petrus vero monumentum. Cum ca teris prudentior esset ac ferventior non sustinuit. ' Vers. 12. Cumque prosperissel sola. Linteamina dicit funeralia, sindonem videlicet. 911 Petr. IV, 19.» Joan. xx, 17.» Matth. xxvii, 54. • Ibid. 71. • Malta. ΤΑΥΗ, 1. * Ibid, 7. er ibid. 15. Inclusa exciderunt A. '0; ergo omittit A, B. Varia lectiones et notæ. Τον σεισμόν και, omittunt etiam in contextu apud Matthæum loco laudato. Ex Chrysostomo nihil ellicitur. Is enim tom. VII, p. 826 E, Lucau potius, quam Matthæum explicat.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIV. Καὶ τοῦτο δὲ κατώρθωσεν ἡμῖν ὁ Κύριος, τὸ τὰς hoc nobis effecit Dominus ne deinceps justorum τῶν δικαίων ψυχάς μηκέτι καταβαίνειν εἰς τὸν ᾄδην, ἀλλ᾽ ἀναβαίνειν εἰς τὸν Θεόν. [Χείρας γὰρ τοῦ Θεοῦ ναοῦμεν αὐτὸν τὸν Θεόν.] Φησὶ δὲ καὶ ὁ Ἀπόστολος ότι οι πάσχοντες κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ πιστῷ Κτίστη παρατιθέ σίωσαν τὰς ἑαυτῶν ψυχάς. Ανῆλθε δὲ πρῶτον εἰς τὸν Θεὸν ἡ τοῦ Ἰησοῦ ψυχή· εἶτα κατῆλθεν εἰς τὴν ᾄδην, καὶ ἐλευθέρωσε τὰς κατεχομένας ἐκεῖ ψυχάς. Καὶ πῶς μετὰ τὴν ἀνάστασιν εἶπε τῇ Μαρία ότι Ούπω αναβέβηκα πρὸς τὸν Πατέρα μου; Διότι τότε τῷ σώματι οὔπω ἀνα βέβηκεν. Ἰδὼν — ὑπέστρεφον. Ζήτησαν ἐν τῷ εἰρημένῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον τό· Ο δὲ ἑκατόν ταρχος καὶ οἱ μετ' αὐτοῦ τηροῦντες τὸν Ἰησοῦν, λεόντες τὰ γενόμενα, εφοβήθησαν σφόδρα, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν. Ἐν ἐκείνῃ γὰρ καὶ ταῦτα διηρμηνεύθησαν. Ειστήκεισαν ταῦτα. Ακολούθως ἐκεῖ καὶ περὶ τούτων εἴρηται. ΚΕΦ. ΙΒ. Περὶ τῆς αἰτήσεως τοῦ Κυριακού σώματος. Kal · κείμενος. Καὶ περὶ τούτων πάντων διελήφθη κατὰ λόγον ἐν τῷ ἐξηκοστῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. Καὶ — ἐπέφωσκεν. Επέφαινεν, ἐπηύγαζεν, ἐπανέτελλε. Κατακολουθήσασαι - μύρα. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα ἐμνημονεύθησαν ἐν τῇ ἐξηγήσει τοῦ· "Ην δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ, καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, καθής μεναι ἀπέναντι τοῦ τάφου. Καὶ τὸ - σὺν αὐτοῖς. Ζήτησαν παρὰ τῷ Ματο θαίῳ τό· αψέ Σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν Σαββάτων, ήλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνή καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτοῦ, καὶ μὴν καὶ τὰς ἐφεξῆς, καὶ εὑρήσεις ὅλων τῶν εὐαγγελιστῶν τὰ ἐντεῦθεν ῥητὰ παρατεθειμένα συμφωνίας ένεκεν, καὶ ἡρμηνευμένα. Εὗρον — αὐτοῦ. Ἐκεῖ καὶ ταῦτα, ὡς ἔφημεν, παρατέθειται, καὶ ἡρμήνευται, ἔνθα κεῖται τό Ιδού, εἶπον ὑμῖν. Καὶ ὑποστρέψασαι αὐταῖς. Ομοίως καὶ ταῦτα παρατέθειται καὶ ἡρμήνευται, ἔνθα κεῖται τῇ· Οἱ δὲ λαβόντες τὰ ἀργύρια εποίησαν, ὡς ἐδιδάχθησαν. 'Ο δὲ Πέτρος - μνημεῖον. Συνετώτερος ὢν τῶν ἄλλων οὐκ ἐκαρτέρησε. Καὶ παρακύψας - μόνα. Οθόνια λέγει τὰ ένα τάρια, τὴν σινδόνα. animæ descenderent in infernum, sed magis ad Deum ascenderont. Nam per manus Dei intelligimus Deum ipsum. Ait autem et apostolus: Qui patiuntur secundum Dei voluntatem, fideli Creatori commendeni animas suas ".Primum vero ad Deum ascendit anima Jesus, deinde ad inferos descendit, ut animas, quae ibi detinebantur, liberaret. Verum, ψuo pacto dixit Marie post resurrection em: Nondum ascendi ad Patrem meum 18? Quia tunc corpore nondum ascenderat. Vers. 47. Videns-Vers. 48. revertebantur. Quære prædicto Evangelii juxta Matthæum capite, ubi dicitur: Centurio autem et qui cum eo erant servantes Jesum”, et cætera. Nam ibi hæc quoque declarata sunl. @ Vers. 49. Slabant ¡bi de his dictum est. hæc. Consequenter etiam CAP. LXXXII. De petitione corporis Domini. Vers. 50. Et. Vers. 53. positus. Etiam de his omnibus ad verbum disputatum est sexagesimo octavo juxta Matthæum capite. Ters. 54. Ει — illucescebat. Splendescebat, orie batur. Vers. 55. Subsecula Vers. 56. unguenta. Ibi quoque horum facta est mentio in illius loci enarratione, quo dicitur: Erat autem ibi Maria Mag dalene, et altera Maria, sedentes ex adverso sepulcri". Vers. 56. Et - CAP. XXIV. Vers. 1. cum ipsis. Quare apud Matthæum dictum illud: Vespera autem Sabbatorum, quæ lucescit in unum Sabbalorum 38, et cartera, et lege illius interpretationem, ac præterea illa quæ sequuntur: et omnia evangelista rum dicta ab hoc loco invenies consonantix causa proposita ac declarata. Vers. 2. Invenerunt Vers. 8. illis. Ibi etiam haec, ut diximus, proposita sunt, et data est interpretatio, ubi habetur, Ecce dixi vobis *. Vers. 9. Et reversæ - Vers. 11. ipsis. Similiter et hæc proposita sunt ac declarata, ubi habetur: Illi autem, sumptis pecuniis, fecerunt, sicut edocti erani. Vers. 12. Petrus vero monumentum. Cum ca teris prudentior esset ac ferventior non sustinuit. ' Vers. 12. Cumque prosperissel sola. Linteamina dicit funeralia, sindonem videlicet. 911 Petr. IV, 19.» Joan. xx, 17.» Matth. xxvii, 54. • Ibid. 71. • Malta. ΤΑΥΗ, 1. * Ibid, 7. er ibid. 15. Inclusa exciderunt A. '0; ergo omittit A, B. Varia lectiones et notæ. Τον σεισμόν και, omittunt etiam in contextu apud Matthæum loco laudato. Ex Chrysostomo nihil ellicitur. Is enim tom. VII, p. 826 E, Lucau potius, quam Matthæum explicat.

Vers. 12. Ει Καὶ selpsum. Ad suum diversorium. Nam et Joannes de Petro ac seipso ait: Abierunt ergo rursus ad seipsos discipuli”. Vers. 12. Admirans quod factum erat. Intellexit enim non esse transpositura, siquidem alioqui fuisset cum linteaminibus transpositum. Apparet ergo, quod tertio venerit Petrus ad monumentum: primum quidem solus, postmodum vero cum Joanne, prout ipse Joannes scripsit. Cum autem reversi essent, rursus coactus est solus currere: neque enim hunc sustinere permisit amoris vebementia, intensumque desiderium, quo præceptori primus inter alios discipulos oplabat occurrere, et negationis perfactam accipere veniam: quando etiam apparuit illi Dominus, veluti in sequentibus inveniemus. Trina ergo vice ad sepulcrum accedens, trinam curavit negationem. CAP. LXXXIII. De Cleopa. Vers. 13. Et ecce Emmaus. Ultimo capite Evangelii secundum Marcum quære, ubi ponitur: Post hæc autem duobus ex ipsis ambulantibus, apparuit in alia forma euntibus tus et catera: et lege illorum enarrationem. Conducit enim ad proposita Luca verba. Dixit autem, ex illis, hoc est simpliciter, ex omnibus illis. " Vers. 14. Et — his. De cruce signisque horrendis, quæ tunc facta erant, de sepulcro et his quæ a mulieribus renuntiata fuerant, ac de resurreclione Domini. Vers. 15. Ει — illis. Conquisitionem vocat inc2ginem, puta: Quomodo, cum talis esset, hujusmodi passus est? et quomodo, cum mortqus ac sepultus esset, resurrexit? Vers. 16. Oculi vero — eum. In hoc solum tenebantur, ne eum agnoscerent. Vers. 17. Dixit — tristes? Confertis sive objicitis et inquiritis. Vers. 18. Respondens diebus illis? Cognito ex voce et habitu quod et ipse Judæus esset, in properant, non quod solus ipse diversaretur Hierosoly· mis, sed quod solus ignoraret quæ omnibus ibi diversantibus nota erant e' increpando dicunt: Tu solus ex omnibus qui Hierosolymis habitant, diversaris in Jerusalem ignorans, quæ in ea facta sunt nis diebus? Vers. 19. Ει qua. Ignorantiam fingit, ut etiam ex ore illorum audiat quæ a corde eorum cognoscebat, et ita objurget ac increpet illos. Vers. 19. At illi — populo. Virum prophetam illum fuisse opinabantur, imperfecta adhuc fide. » Joan. xx, 10. ** Marc, xv1, 12. ἑαυτόν. Πρὸς τὴν ἑαυτοῦ διαγωγήν. Φησὶ γὰρ καὶ Ἰωάννης περί το Πέτρου καὶ ἑαυτοῦ· 'Απῆλθον οὖν πάλιν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ μαθηταί. θαυμάζων τὸ γεγονός. Συνῆκε γὰρ ὅτι οὐ μετετέθη· ἡ γὰρ ἂν μετὰ τῶν ὀθονίων μετετέθη. Φαίνεται τοίνυν ὅτι ἐκ τρίτου ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον ὁ Πέτρος· νῦν μὲν μόνος, ὕστερον δὲ μετὰ τοῦ Ἰωάννου, ὡς αὐτὸς ὁ Ἰωάννης ἔγραψεν. Επανελθόντων δὲ, μόνος. αὖθις ηναγκάσθη δρα μεῖν· οὐ γὰρ εἴα τοῦτον υπομένειν ή σφοδρότης τοῦ φίλτρου, καὶ τὸ λίαν βούλεσθαι πρὸ τῶν ἄλλων μαθητῶν ἐντυχεῖν τῷ διδασκάλῳ καὶ συγγνώμην τῆς ἀρνήσεως ἐντελεστέραν λαβεῖν, ὅτε καὶ ὤφθη αὐτῷ ὁ Κύριος, ὡς προϊόντες εύρήσομεν. Τρις οὖν ἀπελθὼν, τὸ τριπλοῦν κἀντεῦθεν τῆς ἀρνήσεως ἐθεράπευσε. ΚΕΦ. ΟΓ. Περὶ τοῦ Κλοπᾶ. Καὶ ἰδοὺ Εμμαούς. Ἐν τῷ τελευτα κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον ζήτησον τό - Μετὰ δὲ ταῦτα δυσὶν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν έγρα νερώθη ἐν ἑτέρα μορφή, πορευομένοις εἰς ἀγρὸν, καὶ τὰ ἐξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν, χρησιμεύουσαν εἰς τὰ προκείμενα βητὰ τοῦ Λουκά. Εξ αὐτῶν δὲ εἶπεν ἁπλῶς, ήγουν ἐκ τῶν δίων μαθητῶν. Καὶ — τούτων. Περί τε τοῦ σταυροῦ, καὶ τῶν τηνικαῦτα φοβερών σημείων, καὶ τῆς ταφῆς, καὶ τῶν ἀπαγγελθέντων ὑπὸ τῶν γυναικῶν περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Καὶ — αὐτοῖς. Συζήτησιν λέγει τὴν ἐξέτασιν, οἷον, πῶς, τοιοῦτος ὤν, τοιαῦτα πέπονθε; καὶ πῶς ἀπιθανὼν ἀνέστη; Οι δὲ ὀφθαλμοὶ — αὐτόν. Ἐκρατοῦντο εἰς τοῦτο μόνον, τὸ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. Εἶπε - σκυθρωποί; 'Αντιβάλλετε, ήγουν ἀντιτιθέατε ἢ ἐξετάζετε. Αποκριθεὶς — ἡμέραις ταύταις; Από τε τῆς φωνῆς καὶ τῆς στολῆς γνόντες, ὅτι Ἰουδαῖος καὶ αὐτός ἐστιν, ὀνειδίζουσιν, οὐχ ὡς μόνον παροικούντα τῇ Ἱερουσαλήμ, ἀλλ' ὡς μόνον ἀγνοοῦντα τὰ πᾶσι τοῖς παροικοῦσιν ἐγνωσμένα, καί φασιν ἐπ:- πληκτικῶς· Σὺ μόνος ἐκ πάντων τῶν παροικούντων τῇ Ἱερουσαλὴμ παροικεῖς Ἱερουσαλήμ, μή γινώ σκων τὰ γενόμενα ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις: ποῖα; Προσποιείται ἄγνοιαν, ἵνα καὶ διὰ στόματος αὐτῶν ἀκούσῃ & διὰ τῆς καρδίας αὐτῶν ἐγίνωσκε, καὶ οὕτως ὀνειδίσῃ, καὶ ἐπιπλήξη αὐτοῖς. Kal οι Οἱ δὲ – λαοῦ. "Ανδρα προφήτην αὐτὸν εἶναι ὑπελάμβανον, ἀτελῆ πίστιν ἔτι ἔγοντες. Εργον Variæ lectiones et notæ. Ita uterque, pro ἀντιτίθετε. Vulgo tantum τιθέασι notant Grammatici. Τήν Α. Γινόμενα Β.

Vers. 12. Ει Καὶ selpsum. Ad suum diversorium. Nam et Joannes de Petro ac seipso ait: Abierunt ergo rursus ad seipsos discipuli”. Vers. 12. Admirans quod factum erat. Intellexit enim non esse transpositura, siquidem alioqui fuisset cum linteaminibus transpositum. Apparet ergo, quod tertio venerit Petrus ad monumentum: primum quidem solus, postmodum vero cum Joanne, prout ipse Joannes scripsit. Cum autem reversi essent, rursus coactus est solus currere: neque enim hunc sustinere permisit amoris vebementia, intensumque desiderium, quo præceptori primus inter alios discipulos oplabat occurrere, et negationis perfactam accipere veniam: quando etiam apparuit illi Dominus, veluti in sequentibus inveniemus. Trina ergo vice ad sepulcrum accedens, trinam curavit negationem. CAP. LXXXIII. De Cleopa. Vers. 13. Et ecce Emmaus. Ultimo capite Evangelii secundum Marcum quære, ubi ponitur: Post hæc autem duobus ex ipsis ambulantibus, apparuit in alia forma euntibus tus et catera: et lege illorum enarrationem. Conducit enim ad proposita Luca verba. Dixit autem, ex illis, hoc est simpliciter, ex omnibus illis. " Vers. 14. Et — his. De cruce signisque horrendis, quæ tunc facta erant, de sepulcro et his quæ a mulieribus renuntiata fuerant, ac de resurreclione Domini. Vers. 15. Ει — illis. Conquisitionem vocat inc2ginem, puta: Quomodo, cum talis esset, hujusmodi passus est? et quomodo, cum mortqus ac sepultus esset, resurrexit? Vers. 16. Oculi vero — eum. In hoc solum tenebantur, ne eum agnoscerent. Vers. 17. Dixit — tristes? Confertis sive objicitis et inquiritis. Vers. 18. Respondens diebus illis? Cognito ex voce et habitu quod et ipse Judæus esset, in properant, non quod solus ipse diversaretur Hierosoly· mis, sed quod solus ignoraret quæ omnibus ibi diversantibus nota erant e' increpando dicunt: Tu solus ex omnibus qui Hierosolymis habitant, diversaris in Jerusalem ignorans, quæ in ea facta sunt nis diebus? Vers. 19. Ει qua. Ignorantiam fingit, ut etiam ex ore illorum audiat quæ a corde eorum cognoscebat, et ita objurget ac increpet illos. Vers. 19. At illi — populo. Virum prophetam illum fuisse opinabantur, imperfecta adhuc fide. » Joan. xx, 10. ** Marc, xv1, 12. ἑαυτόν. Πρὸς τὴν ἑαυτοῦ διαγωγήν. Φησὶ γὰρ καὶ Ἰωάννης περί το Πέτρου καὶ ἑαυτοῦ· 'Απῆλθον οὖν πάλιν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ μαθηταί. θαυμάζων τὸ γεγονός. Συνῆκε γὰρ ὅτι οὐ μετετέθη· ἡ γὰρ ἂν μετὰ τῶν ὀθονίων μετετέθη. Φαίνεται τοίνυν ὅτι ἐκ τρίτου ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον ὁ Πέτρος· νῦν μὲν μόνος, ὕστερον δὲ μετὰ τοῦ Ἰωάννου, ὡς αὐτὸς ὁ Ἰωάννης ἔγραψεν. Επανελθόντων δὲ, μόνος. αὖθις ηναγκάσθη δρα μεῖν· οὐ γὰρ εἴα τοῦτον υπομένειν ή σφοδρότης τοῦ φίλτρου, καὶ τὸ λίαν βούλεσθαι πρὸ τῶν ἄλλων μαθητῶν ἐντυχεῖν τῷ διδασκάλῳ καὶ συγγνώμην τῆς ἀρνήσεως ἐντελεστέραν λαβεῖν, ὅτε καὶ ὤφθη αὐτῷ ὁ Κύριος, ὡς προϊόντες εύρήσομεν. Τρις οὖν ἀπελθὼν, τὸ τριπλοῦν κἀντεῦθεν τῆς ἀρνήσεως ἐθεράπευσε. ΚΕΦ. ΟΓ. Περὶ τοῦ Κλοπᾶ. Καὶ ἰδοὺ Εμμαούς. Ἐν τῷ τελευτα κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον ζήτησον τό - Μετὰ δὲ ταῦτα δυσὶν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν έγρα νερώθη ἐν ἑτέρα μορφή, πορευομένοις εἰς ἀγρὸν, καὶ τὰ ἐξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν, χρησιμεύουσαν εἰς τὰ προκείμενα βητὰ τοῦ Λουκά. Εξ αὐτῶν δὲ εἶπεν ἁπλῶς, ήγουν ἐκ τῶν δίων μαθητῶν. Καὶ — τούτων. Περί τε τοῦ σταυροῦ, καὶ τῶν τηνικαῦτα φοβερών σημείων, καὶ τῆς ταφῆς, καὶ τῶν ἀπαγγελθέντων ὑπὸ τῶν γυναικῶν περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Καὶ — αὐτοῖς. Συζήτησιν λέγει τὴν ἐξέτασιν, οἷον, πῶς, τοιοῦτος ὤν, τοιαῦτα πέπονθε; καὶ πῶς ἀπιθανὼν ἀνέστη; Οι δὲ ὀφθαλμοὶ — αὐτόν. Ἐκρατοῦντο εἰς τοῦτο μόνον, τὸ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. Εἶπε - σκυθρωποί; 'Αντιβάλλετε, ήγουν ἀντιτιθέατε ἢ ἐξετάζετε. Αποκριθεὶς — ἡμέραις ταύταις; Από τε τῆς φωνῆς καὶ τῆς στολῆς γνόντες, ὅτι Ἰουδαῖος καὶ αὐτός ἐστιν, ὀνειδίζουσιν, οὐχ ὡς μόνον παροικούντα τῇ Ἱερουσαλήμ, ἀλλ' ὡς μόνον ἀγνοοῦντα τὰ πᾶσι τοῖς παροικοῦσιν ἐγνωσμένα, καί φασιν ἐπ:- πληκτικῶς· Σὺ μόνος ἐκ πάντων τῶν παροικούντων τῇ Ἱερουσαλὴμ παροικεῖς Ἱερουσαλήμ, μή γινώ σκων τὰ γενόμενα ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις: ποῖα; Προσποιείται ἄγνοιαν, ἵνα καὶ διὰ στόματος αὐτῶν ἀκούσῃ & διὰ τῆς καρδίας αὐτῶν ἐγίνωσκε, καὶ οὕτως ὀνειδίσῃ, καὶ ἐπιπλήξη αὐτοῖς. Kal οι Οἱ δὲ – λαοῦ. "Ανδρα προφήτην αὐτὸν εἶναι ὑπελάμβανον, ἀτελῆ πίστιν ἔτι ἔγοντες. Εργον Variæ lectiones et notæ. Ita uterque, pro ἀντιτίθετε. Vulgo tantum τιθέασι notant Grammatici. Τήν Α. Γινόμενα Β.

Vers. 12. Ει Καὶ selpsum. Ad suum diversorium. Nam et Joannes de Petro ac seipso ait: Abierunt ergo rursus ad seipsos discipuli”. Vers. 12. Admirans quod factum erat. Intellexit enim non esse transpositura, siquidem alioqui fuisset cum linteaminibus transpositum. Apparet ergo, quod tertio venerit Petrus ad monumentum: primum quidem solus, postmodum vero cum Joanne, prout ipse Joannes scripsit. Cum autem reversi essent, rursus coactus est solus currere: neque enim hunc sustinere permisit amoris vebementia, intensumque desiderium, quo præceptori primus inter alios discipulos oplabat occurrere, et negationis perfactam accipere veniam: quando etiam apparuit illi Dominus, veluti in sequentibus inveniemus. Trina ergo vice ad sepulcrum accedens, trinam curavit negationem. CAP. LXXXIII. De Cleopa. Vers. 13. Et ecce Emmaus. Ultimo capite Evangelii secundum Marcum quære, ubi ponitur: Post hæc autem duobus ex ipsis ambulantibus, apparuit in alia forma euntibus tus et catera: et lege illorum enarrationem. Conducit enim ad proposita Luca verba. Dixit autem, ex illis, hoc est simpliciter, ex omnibus illis. " Vers. 14. Et — his. De cruce signisque horrendis, quæ tunc facta erant, de sepulcro et his quæ a mulieribus renuntiata fuerant, ac de resurreclione Domini. Vers. 15. Ει — illis. Conquisitionem vocat inc2ginem, puta: Quomodo, cum talis esset, hujusmodi passus est? et quomodo, cum mortqus ac sepultus esset, resurrexit? Vers. 16. Oculi vero — eum. In hoc solum tenebantur, ne eum agnoscerent. Vers. 17. Dixit — tristes? Confertis sive objicitis et inquiritis. Vers. 18. Respondens diebus illis? Cognito ex voce et habitu quod et ipse Judæus esset, in properant, non quod solus ipse diversaretur Hierosoly· mis, sed quod solus ignoraret quæ omnibus ibi diversantibus nota erant e' increpando dicunt: Tu solus ex omnibus qui Hierosolymis habitant, diversaris in Jerusalem ignorans, quæ in ea facta sunt nis diebus? Vers. 19. Ει qua. Ignorantiam fingit, ut etiam ex ore illorum audiat quæ a corde eorum cognoscebat, et ita objurget ac increpet illos. Vers. 19. At illi — populo. Virum prophetam illum fuisse opinabantur, imperfecta adhuc fide. » Joan. xx, 10. ** Marc, xv1, 12. ἑαυτόν. Πρὸς τὴν ἑαυτοῦ διαγωγήν. Φησὶ γὰρ καὶ Ἰωάννης περί το Πέτρου καὶ ἑαυτοῦ· 'Απῆλθον οὖν πάλιν πρὸς ἑαυτοὺς οἱ μαθηταί. θαυμάζων τὸ γεγονός. Συνῆκε γὰρ ὅτι οὐ μετετέθη· ἡ γὰρ ἂν μετὰ τῶν ὀθονίων μετετέθη. Φαίνεται τοίνυν ὅτι ἐκ τρίτου ἀπῆλθεν ἐπὶ τὸ μνημεῖον ὁ Πέτρος· νῦν μὲν μόνος, ὕστερον δὲ μετὰ τοῦ Ἰωάννου, ὡς αὐτὸς ὁ Ἰωάννης ἔγραψεν. Επανελθόντων δὲ, μόνος. αὖθις ηναγκάσθη δρα μεῖν· οὐ γὰρ εἴα τοῦτον υπομένειν ή σφοδρότης τοῦ φίλτρου, καὶ τὸ λίαν βούλεσθαι πρὸ τῶν ἄλλων μαθητῶν ἐντυχεῖν τῷ διδασκάλῳ καὶ συγγνώμην τῆς ἀρνήσεως ἐντελεστέραν λαβεῖν, ὅτε καὶ ὤφθη αὐτῷ ὁ Κύριος, ὡς προϊόντες εύρήσομεν. Τρις οὖν ἀπελθὼν, τὸ τριπλοῦν κἀντεῦθεν τῆς ἀρνήσεως ἐθεράπευσε. ΚΕΦ. ΟΓ. Περὶ τοῦ Κλοπᾶ. Καὶ ἰδοὺ Εμμαούς. Ἐν τῷ τελευτα κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον ζήτησον τό - Μετὰ δὲ ταῦτα δυσὶν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν έγρα νερώθη ἐν ἑτέρα μορφή, πορευομένοις εἰς ἀγρὸν, καὶ τὰ ἐξῆς· καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν, χρησιμεύουσαν εἰς τὰ προκείμενα βητὰ τοῦ Λουκά. Εξ αὐτῶν δὲ εἶπεν ἁπλῶς, ήγουν ἐκ τῶν δίων μαθητῶν. Καὶ — τούτων. Περί τε τοῦ σταυροῦ, καὶ τῶν τηνικαῦτα φοβερών σημείων, καὶ τῆς ταφῆς, καὶ τῶν ἀπαγγελθέντων ὑπὸ τῶν γυναικῶν περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου. Καὶ — αὐτοῖς. Συζήτησιν λέγει τὴν ἐξέτασιν, οἷον, πῶς, τοιοῦτος ὤν, τοιαῦτα πέπονθε; καὶ πῶς ἀπιθανὼν ἀνέστη; Οι δὲ ὀφθαλμοὶ — αὐτόν. Ἐκρατοῦντο εἰς τοῦτο μόνον, τὸ μὴ ἐπιγνῶναι αὐτόν. Εἶπε - σκυθρωποί; 'Αντιβάλλετε, ήγουν ἀντιτιθέατε ἢ ἐξετάζετε. Αποκριθεὶς — ἡμέραις ταύταις; Από τε τῆς φωνῆς καὶ τῆς στολῆς γνόντες, ὅτι Ἰουδαῖος καὶ αὐτός ἐστιν, ὀνειδίζουσιν, οὐχ ὡς μόνον παροικούντα τῇ Ἱερουσαλήμ, ἀλλ' ὡς μόνον ἀγνοοῦντα τὰ πᾶσι τοῖς παροικοῦσιν ἐγνωσμένα, καί φασιν ἐπ:- πληκτικῶς· Σὺ μόνος ἐκ πάντων τῶν παροικούντων τῇ Ἱερουσαλὴμ παροικεῖς Ἱερουσαλήμ, μή γινώ σκων τὰ γενόμενα ἐν ταῖς ἡμέραις ταύταις: ποῖα; Προσποιείται ἄγνοιαν, ἵνα καὶ διὰ στόματος αὐτῶν ἀκούσῃ & διὰ τῆς καρδίας αὐτῶν ἐγίνωσκε, καὶ οὕτως ὀνειδίσῃ, καὶ ἐπιπλήξη αὐτοῖς. Kal οι Οἱ δὲ – λαοῦ. "Ανδρα προφήτην αὐτὸν εἶναι ὑπελάμβανον, ἀτελῆ πίστιν ἔτι ἔγοντες. Εργον Variæ lectiones et notæ. Ita uterque, pro ἀντιτίθετε. Vulgo tantum τιθέασι notant Grammatici. Τήν Α. Γινόμενα Β.

CAP. XXIV. opus itaque signa intellige: per sermonem vero, doctrinas. μὲν οὖν νόει τὰ σημεῖα, λόγον δὲ τὰς δίδα- Per σκαλίας. Ὅπως — αὐτόν. Εἰς καταδίκην θανάτου. Ἡμεῖς Ισραήλ. Ηλπίζομεν αὐτὸν εἶναι ιὸν ὑπὸ τῶν Γραφών καταγγελλόμενον λυτρωτὴν ἡμῶν· νῦν δὲ οὕτως ἀποθανόντα ἀπηλπίσαμεν Αλλά γε - ἐγένετο. — Σὺν πᾶσι τούτοις, ἀντὶ τοῦ, Πάντων τούτων γενομένων. ᾿Αλλὰ καὶ — ζῇν. Γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν, ήγουν ἡμέτεραι, ἢ ὡς ἡμεῖς πισταί. Λέγει δὲ τὰς περὶ Μαρίαν τὴν Μαγδαληνήν. Εξέστησαν δὲ ἡμᾶς, ὡς ἄπιστα διισχυριζόμεναι. μνημεῖον. Πέτρος καὶ Ἰωάννης, ὡς Καὶ προειρήκαμεν. Καὶ εἶδον. — Εὗρον οὕτω, τουτέστιν, οὐχ εὗρον τὸ σῶμα αὐτοῦ. Καὶ προφῆται. Ανοήτους μὲν αὐτοὺς ὠνόμασε, διεγείρων ἡρέμα πρὸς ἐπίγνωσιν αὐτοῦ· βραδεῖς δὲ τῇ καρδίᾳ, ὡς νωθροὺς εἰς τὸ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν, οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται περί τε τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ. Οὐχὶ — αὐτοῦ; Ταῦτα, ὰ ἐλάλησαν οἱ προφῆται. Δέξαν δὲ αὐτοῦ, τὴν τῆς θεότητος. Κατ' ερώτησιν δὲ λόγος. Kal ἑαυτοῦ. ᾿Απὸ Μωϋσέως, ήγουν ἀπὸ τῶν Μωσαϊκῶν βίβλων. Καὶ ἐπορεύοντο. Οπου ἐπορεύοντο. Καὶ — πορεύεσθαι. Εσχηματίζετο πορρωτέρω πορεύεσθαι, ὡς ἁπλῶς συνοδοιπόρο;. Καὶ — ἡμέρα. Εκλινεν εἰς τὸ δῦναι. Καὶ — αὐτόν. Ιδόντων τὴν συνήθη καὶ γνώριμον εὐλογίαν τοῦ ἄρτου. Τότε γὰρ συνεχωρήθησαν ἐπιγνῶναι αὐτόν. Καὶ — αὐτῶν. Ινα μὴ βραδύνωσιν ἔτι, ἀλλὰ τά χιον ὑποστρέψωσιν εἰς τοὺς μαθητάς· ἐβούλετο γάρ αὐθημερὸν ἐμφανισθῆναι πάσιν αὐτοῖς. Καὶ — Γραφάς; Καιομένη, ήγουν σφύζουσα, παλλομένη. Καὶ — Ἱερουσαλήμ. 'Ανέστησαν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ, οὐ μὴν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὑπέστρεψαν· ἐξήκοντα γὰρ σταδίων ἦν ἡ ὁδός. Εἰκὸς δὲ, κλίναντος τοῦ ἡλίου, δραμεῖν αὐτοὺς ὑπὸ περιχαρείας ὅλον τὸ διάστημα μέχρι τῆς νυκτός, εἰς ὀκτὼ καὶ ἥμισυ μίλια συμπο σουμένων τῶν ἐξήκοντα σταδίων. Καὶ αὐτοῖς. Σὺν αὐτοῖς ἦσαν, ή τινες τῶν Vers. 20. Quomodo cum. lloc in loco κρίμα, judicium, capitur pro Condemnatione. Israel. Sperabamus, quod ipse Vers. 21. Nos - esset redemptor noster qui Scripturis annuntiabatur. Vers. 21. Atqui = facta sunt. Cum his omnibus, hoc est, factis bis omnibus. Vers. 22. Sed el- Vers. 23. rivere. Mulieres quadam ex nobis, sive nostre, aut Adeles, sicut et nos. Dicit autem illas, quæ cum Maria Magdalene erant, et ipsam Magdalenen. Attonitos, inquit, nos reddiderunt, utpote incredibilia asseverantes. Vers. 24. Ει monumentum. Petrus videlicet et Joannes, ut praediximus. Vers. 24. Et — viderunt.-- Ita invenerunt, hoc est, Νon invenerunt corpus ejus. Vers. 25. Et — prophetæ. Insensatos illos dixit. tacite ad sui cognitionem excitans; tardos vero corde, utpote tardos ad credendum ea qu propheta locuti fuerant de morte et resurrectione ipsius. Vers. 26. Nonne swam. Hæc, quæ videlicet locuti fuerant prophetæ. Gloriam suam, quæ videlicet suæ erat divinitatis. Est autem interrogatorius sermo. Vers. 27. Ει libris. ipso. Mose sive a Mosaicis Vers. 28. Ει — ibant. Quo ibant. Vers. 28. Ει ire. Simulabat, so longius ire, tanquam vulgaris comes fuisset itineris. Vers. 29. Ει sum. Vers. 29. Ει dies. Inclinatus est ad occa- • Vers. 31. eum. Cum vidissent assuetam ac cognitam panis benedictionem; nam tunc permissi sunt, ut eum agnoscerent. Vers. 31. Ει illorum. Ne amplius tardarent, sed citius ad discipulos reverterentur: volebat namque eodem die omnibus simul apparere. Vers. 39. Ει — Scripturas. Incendebatur, saliebat (bb), movebatur ac vibrabat. Vers. 33. Ει — Jerusalem. Surrexerunt eadem hora, non tamen reversi sunt eadem hora; nani erat via sexaginta stadiorum. Verisimile est autem, quod declinante sole cucurrerint præ nimio gaudio totum intervallum ad noctem usque, septem videlicet millia et dimidium, quæ in prædictis erant stadiis. Vers. 33. ΕΙ - illis. Qui cum illis erant, puta, Varia lectiones et notæ. Νῦν δὲ ἀπηλπίσαμεν. læc interpres non agnoscit. Redde: Nunc vero ita mortuum desperamus. Intellige, αὐτὸν εἶναι λυτρωτήν. Possit etiam (bb) Saliebat, etc. omisso ήγουν, interpres pro duobus vocabulis reddidit tria. Cæterum utrumque PATRUL. GR. CXXIX. alicui in mentem venire ἀποθανόντος intellecto αὐτοῦ, Nunc vero ila mortuo desperamus. Αυτούς abest. Δ. σφύζειν, πάλλεσθαι de motu et pulsu cordis ii. tur.

CAP. XXIV. opus itaque signa intellige: per sermonem vero, doctrinas. μὲν οὖν νόει τὰ σημεῖα, λόγον δὲ τὰς δίδα- Per σκαλίας. Ὅπως — αὐτόν. Εἰς καταδίκην θανάτου. Ἡμεῖς Ισραήλ. Ηλπίζομεν αὐτὸν εἶναι ιὸν ὑπὸ τῶν Γραφών καταγγελλόμενον λυτρωτὴν ἡμῶν· νῦν δὲ οὕτως ἀποθανόντα ἀπηλπίσαμεν Αλλά γε - ἐγένετο. — Σὺν πᾶσι τούτοις, ἀντὶ τοῦ, Πάντων τούτων γενομένων. ᾿Αλλὰ καὶ — ζῇν. Γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν, ήγουν ἡμέτεραι, ἢ ὡς ἡμεῖς πισταί. Λέγει δὲ τὰς περὶ Μαρίαν τὴν Μαγδαληνήν. Εξέστησαν δὲ ἡμᾶς, ὡς ἄπιστα διισχυριζόμεναι. μνημεῖον. Πέτρος καὶ Ἰωάννης, ὡς Καὶ προειρήκαμεν. Καὶ εἶδον. — Εὗρον οὕτω, τουτέστιν, οὐχ εὗρον τὸ σῶμα αὐτοῦ. Καὶ προφῆται. Ανοήτους μὲν αὐτοὺς ὠνόμασε, διεγείρων ἡρέμα πρὸς ἐπίγνωσιν αὐτοῦ· βραδεῖς δὲ τῇ καρδίᾳ, ὡς νωθροὺς εἰς τὸ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν, οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται περί τε τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ. Οὐχὶ — αὐτοῦ; Ταῦτα, ὰ ἐλάλησαν οἱ προφῆται. Δέξαν δὲ αὐτοῦ, τὴν τῆς θεότητος. Κατ' ερώτησιν δὲ λόγος. Kal ἑαυτοῦ. ᾿Απὸ Μωϋσέως, ήγουν ἀπὸ τῶν Μωσαϊκῶν βίβλων. Καὶ ἐπορεύοντο. Οπου ἐπορεύοντο. Καὶ — πορεύεσθαι. Εσχηματίζετο πορρωτέρω πορεύεσθαι, ὡς ἁπλῶς συνοδοιπόρο;. Καὶ — ἡμέρα. Εκλινεν εἰς τὸ δῦναι. Καὶ — αὐτόν. Ιδόντων τὴν συνήθη καὶ γνώριμον εὐλογίαν τοῦ ἄρτου. Τότε γὰρ συνεχωρήθησαν ἐπιγνῶναι αὐτόν. Καὶ — αὐτῶν. Ινα μὴ βραδύνωσιν ἔτι, ἀλλὰ τά χιον ὑποστρέψωσιν εἰς τοὺς μαθητάς· ἐβούλετο γάρ αὐθημερὸν ἐμφανισθῆναι πάσιν αὐτοῖς. Καὶ — Γραφάς; Καιομένη, ήγουν σφύζουσα, παλλομένη. Καὶ — Ἱερουσαλήμ. 'Ανέστησαν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ, οὐ μὴν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὑπέστρεψαν· ἐξήκοντα γὰρ σταδίων ἦν ἡ ὁδός. Εἰκὸς δὲ, κλίναντος τοῦ ἡλίου, δραμεῖν αὐτοὺς ὑπὸ περιχαρείας ὅλον τὸ διάστημα μέχρι τῆς νυκτός, εἰς ὀκτὼ καὶ ἥμισυ μίλια συμπο σουμένων τῶν ἐξήκοντα σταδίων. Καὶ αὐτοῖς. Σὺν αὐτοῖς ἦσαν, ή τινες τῶν Vers. 20. Quomodo cum. lloc in loco κρίμα, judicium, capitur pro Condemnatione. Israel. Sperabamus, quod ipse Vers. 21. Nos - esset redemptor noster qui Scripturis annuntiabatur. Vers. 21. Atqui = facta sunt. Cum his omnibus, hoc est, factis bis omnibus. Vers. 22. Sed el- Vers. 23. rivere. Mulieres quadam ex nobis, sive nostre, aut Adeles, sicut et nos. Dicit autem illas, quæ cum Maria Magdalene erant, et ipsam Magdalenen. Attonitos, inquit, nos reddiderunt, utpote incredibilia asseverantes. Vers. 24. Ει monumentum. Petrus videlicet et Joannes, ut praediximus. Vers. 24. Et — viderunt.-- Ita invenerunt, hoc est, Νon invenerunt corpus ejus. Vers. 25. Et — prophetæ. Insensatos illos dixit. tacite ad sui cognitionem excitans; tardos vero corde, utpote tardos ad credendum ea qu propheta locuti fuerant de morte et resurrectione ipsius. Vers. 26. Nonne swam. Hæc, quæ videlicet locuti fuerant prophetæ. Gloriam suam, quæ videlicet suæ erat divinitatis. Est autem interrogatorius sermo. Vers. 27. Ει libris. ipso. Mose sive a Mosaicis Vers. 28. Ει — ibant. Quo ibant. Vers. 28. Ει ire. Simulabat, so longius ire, tanquam vulgaris comes fuisset itineris. Vers. 29. Ει sum. Vers. 29. Ει dies. Inclinatus est ad occa- • Vers. 31. eum. Cum vidissent assuetam ac cognitam panis benedictionem; nam tunc permissi sunt, ut eum agnoscerent. Vers. 31. Ει illorum. Ne amplius tardarent, sed citius ad discipulos reverterentur: volebat namque eodem die omnibus simul apparere. Vers. 39. Ει — Scripturas. Incendebatur, saliebat (bb), movebatur ac vibrabat. Vers. 33. Ει — Jerusalem. Surrexerunt eadem hora, non tamen reversi sunt eadem hora; nani erat via sexaginta stadiorum. Verisimile est autem, quod declinante sole cucurrerint præ nimio gaudio totum intervallum ad noctem usque, septem videlicet millia et dimidium, quæ in prædictis erant stadiis. Vers. 33. ΕΙ - illis. Qui cum illis erant, puta, Varia lectiones et notæ. Νῦν δὲ ἀπηλπίσαμεν. læc interpres non agnoscit. Redde: Nunc vero ita mortuum desperamus. Intellige, αὐτὸν εἶναι λυτρωτήν. Possit etiam (bb) Saliebat, etc. omisso ήγουν, interpres pro duobus vocabulis reddidit tria. Cæterum utrumque PATRUL. GR. CXXIX. alicui in mentem venire ἀποθανόντος intellecto αὐτοῦ, Nunc vero ila mortuo desperamus. Αυτούς abest. Δ. σφύζειν, πάλλεσθαι de motu et pulsu cordis ii. tur.

CAP. XXIV. opus itaque signa intellige: per sermonem vero, doctrinas. μὲν οὖν νόει τὰ σημεῖα, λόγον δὲ τὰς δίδα- Per σκαλίας. Ὅπως — αὐτόν. Εἰς καταδίκην θανάτου. Ἡμεῖς Ισραήλ. Ηλπίζομεν αὐτὸν εἶναι ιὸν ὑπὸ τῶν Γραφών καταγγελλόμενον λυτρωτὴν ἡμῶν· νῦν δὲ οὕτως ἀποθανόντα ἀπηλπίσαμεν Αλλά γε - ἐγένετο. — Σὺν πᾶσι τούτοις, ἀντὶ τοῦ, Πάντων τούτων γενομένων. ᾿Αλλὰ καὶ — ζῇν. Γυναῖκές τινες ἐξ ἡμῶν, ήγουν ἡμέτεραι, ἢ ὡς ἡμεῖς πισταί. Λέγει δὲ τὰς περὶ Μαρίαν τὴν Μαγδαληνήν. Εξέστησαν δὲ ἡμᾶς, ὡς ἄπιστα διισχυριζόμεναι. μνημεῖον. Πέτρος καὶ Ἰωάννης, ὡς Καὶ προειρήκαμεν. Καὶ εἶδον. — Εὗρον οὕτω, τουτέστιν, οὐχ εὗρον τὸ σῶμα αὐτοῦ. Καὶ προφῆται. Ανοήτους μὲν αὐτοὺς ὠνόμασε, διεγείρων ἡρέμα πρὸς ἐπίγνωσιν αὐτοῦ· βραδεῖς δὲ τῇ καρδίᾳ, ὡς νωθροὺς εἰς τὸ πιστεύειν ἐπὶ πᾶσιν, οἷς ἐλάλησαν οἱ προφῆται περί τε τοῦ θανάτου καὶ τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ. Οὐχὶ — αὐτοῦ; Ταῦτα, ὰ ἐλάλησαν οἱ προφῆται. Δέξαν δὲ αὐτοῦ, τὴν τῆς θεότητος. Κατ' ερώτησιν δὲ λόγος. Kal ἑαυτοῦ. ᾿Απὸ Μωϋσέως, ήγουν ἀπὸ τῶν Μωσαϊκῶν βίβλων. Καὶ ἐπορεύοντο. Οπου ἐπορεύοντο. Καὶ — πορεύεσθαι. Εσχηματίζετο πορρωτέρω πορεύεσθαι, ὡς ἁπλῶς συνοδοιπόρο;. Καὶ — ἡμέρα. Εκλινεν εἰς τὸ δῦναι. Καὶ — αὐτόν. Ιδόντων τὴν συνήθη καὶ γνώριμον εὐλογίαν τοῦ ἄρτου. Τότε γὰρ συνεχωρήθησαν ἐπιγνῶναι αὐτόν. Καὶ — αὐτῶν. Ινα μὴ βραδύνωσιν ἔτι, ἀλλὰ τά χιον ὑποστρέψωσιν εἰς τοὺς μαθητάς· ἐβούλετο γάρ αὐθημερὸν ἐμφανισθῆναι πάσιν αὐτοῖς. Καὶ — Γραφάς; Καιομένη, ήγουν σφύζουσα, παλλομένη. Καὶ — Ἱερουσαλήμ. 'Ανέστησαν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ, οὐ μὴν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ὑπέστρεψαν· ἐξήκοντα γὰρ σταδίων ἦν ἡ ὁδός. Εἰκὸς δὲ, κλίναντος τοῦ ἡλίου, δραμεῖν αὐτοὺς ὑπὸ περιχαρείας ὅλον τὸ διάστημα μέχρι τῆς νυκτός, εἰς ὀκτὼ καὶ ἥμισυ μίλια συμπο σουμένων τῶν ἐξήκοντα σταδίων. Καὶ αὐτοῖς. Σὺν αὐτοῖς ἦσαν, ή τινες τῶν Vers. 20. Quomodo cum. lloc in loco κρίμα, judicium, capitur pro Condemnatione. Israel. Sperabamus, quod ipse Vers. 21. Nos - esset redemptor noster qui Scripturis annuntiabatur. Vers. 21. Atqui = facta sunt. Cum his omnibus, hoc est, factis bis omnibus. Vers. 22. Sed el- Vers. 23. rivere. Mulieres quadam ex nobis, sive nostre, aut Adeles, sicut et nos. Dicit autem illas, quæ cum Maria Magdalene erant, et ipsam Magdalenen. Attonitos, inquit, nos reddiderunt, utpote incredibilia asseverantes. Vers. 24. Ει monumentum. Petrus videlicet et Joannes, ut praediximus. Vers. 24. Et — viderunt.-- Ita invenerunt, hoc est, Νon invenerunt corpus ejus. Vers. 25. Et — prophetæ. Insensatos illos dixit. tacite ad sui cognitionem excitans; tardos vero corde, utpote tardos ad credendum ea qu propheta locuti fuerant de morte et resurrectione ipsius. Vers. 26. Nonne swam. Hæc, quæ videlicet locuti fuerant prophetæ. Gloriam suam, quæ videlicet suæ erat divinitatis. Est autem interrogatorius sermo. Vers. 27. Ει libris. ipso. Mose sive a Mosaicis Vers. 28. Ει — ibant. Quo ibant. Vers. 28. Ει ire. Simulabat, so longius ire, tanquam vulgaris comes fuisset itineris. Vers. 29. Ει sum. Vers. 29. Ει dies. Inclinatus est ad occa- • Vers. 31. eum. Cum vidissent assuetam ac cognitam panis benedictionem; nam tunc permissi sunt, ut eum agnoscerent. Vers. 31. Ει illorum. Ne amplius tardarent, sed citius ad discipulos reverterentur: volebat namque eodem die omnibus simul apparere. Vers. 39. Ει — Scripturas. Incendebatur, saliebat (bb), movebatur ac vibrabat. Vers. 33. Ει — Jerusalem. Surrexerunt eadem hora, non tamen reversi sunt eadem hora; nani erat via sexaginta stadiorum. Verisimile est autem, quod declinante sole cucurrerint præ nimio gaudio totum intervallum ad noctem usque, septem videlicet millia et dimidium, quæ in prædictis erant stadiis. Vers. 33. ΕΙ - illis. Qui cum illis erant, puta, Varia lectiones et notæ. Νῦν δὲ ἀπηλπίσαμεν. læc interpres non agnoscit. Redde: Nunc vero ita mortuum desperamus. Intellige, αὐτὸν εἶναι λυτρωτήν. Possit etiam (bb) Saliebat, etc. omisso ήγουν, interpres pro duobus vocabulis reddidit tria. Cæterum utrumque PATRUL. GR. CXXIX. alicui in mentem venire ἀποθανόντος intellecto αὐτοῦ, Nunc vero ila mortuo desperamus. Αυτούς abest. Δ. σφύζειν, πάλλεσθαι de motu et pulsu cordis ii. tur.

septuaginta, aut simpliciter omnes. Sed quomodo ἑβδομήκοντα, ἢ πάντες. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν ὅτι εὗρον dixit quod invenerunt congregatos undecim? Siquidem Judas Iscariotes jam abjectus erat, et Thomas tunc praesens non erat. Ait enim Joannes: Thumas autem unus ex duodecim, qui cognominabatur Didymus, non erat cum illis, quando venit Jesus 1. Dicendum est ergo, quod ex quo Mat hias aderat, qui loco iscariotis sorte clectus est, etiamn ipsum jam connumeravit, tanquam cum undecim apostoI s cooptatum. Vers. 34. Dicentes a Simone. Quære rursus ultimo capite Evangelii secundum Marcum, ubi dicitur: Post hæc autem duobus ex ipsis ambulantibus, apparuit in alia effigie, euntibus rus ', et cætera; ac lege illorum enarrationem, quæ ad præsens dictum plurimum conducit. Vers. 35. Et ipsi Vers. 56. ubis. Consequenter ibi etiam de bis invenies. Considera autem, quod et, discedens pacem illis reliquerit, sicut seripsit Joannes '; rursumque rediens pacem tribuit; pacem, inquam, quæ et rem et nomen dulce babet. Vers. 37. Exparefacti Vers. 38. vestra? Expavefacti, id est, Turbati. Cogitationes autemn de hoc ascendebant, utrum videlicet spiritus esset, id quod videbatur, sive spectrum. Ostendit ergo, quod cordium esset cognitor. Deinde aliud quoque dal signum. Vers. 39. Videle - sum. Et quomodo ab his cum cognoscere poterant? Quia clavorum adhuc ferebant foramina. Vers. 39. Contrectate lactum. habere. Contrectate per Vers. 40. Ει – pedes. Joannes vero ait: Ostendit eis manus et latus suum *. Primum siquidem ostendit eis manus et latus, deinde etiam pedes. Nam uterque evangelistarum ex his quæ dixit, ostendit etiam id quod tacuit veluti jam cognitum. Vers. 41. Adhuc admirantibus. Id enim sæ penumero Beri solet. Vers. 41. Dixit Vers. 43. comedit. Non quod deinceps indigeret, sed ad majorem fidem najoremque confirmationem, ne spectrum videretur. Sicut συνηθροισμένους τοὺς ἕνδεκα, τοῦ Ἰσχαριώτου μὲν ἀποβληθέντος ἤδη, τοῦ Θωμᾶ δὲ μὴ παρόντος τίτ; Φησὶ γὰρ ὁ Ἰωάννη Θωμᾶς δὲ εἰς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ' αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. Ἔστι τοίνυν εἰπεῖν ὅτι, ἐπειδὴ Ματθίας παρήν ὁ κληρωθεὶς ἀντὶ τοῦ Ἰσκαριώτων, συνηρίθμησιν ἤδη καὶ τοῦτον, ὡς συγκαταψηφισθέντα μετὰ τῶν ἔνδεκα ἀποστόλων. Λέγοντας - Σίμωνι. Ζήτησον αὖθις ἐν τῷ τελευ ταίῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον τό· Μετὰ δὲ ταῦτα δυσὶν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν ἐφανερώθη ἐν ἑτέρα μορφῇ, πορευόμενος εἰς ἀγρὸν, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν πάν χρησιμεύουσαν τῷ προκειμένῳ ῥητῷ. Καὶ αὐτοὶ ὑμῖν. Εφεξῆς ἐκεῖ καὶ περὶ τού των ευρήσεις. Ορα δὲ ὅτι καὶ ἀποδημῶν εἰρήνην αὐτοῖς ἀφῆνεν, ὡς ὁ Ἰωάννης ἔγραψε, καὶ αὐτις ἐπιδημήσας, εἰρήνην δίδωσιν· εἰρήνην, τὸ γλυκί καὶ πράγμα καὶ ὄνομα, Πτοηθέντες — ὑμῶν; — Πτοηθέντες, ήτοι τα ραχθέντες· διαλογισμοὶ δὲ ἀνέβαινον, περὶ τοῦ εἶναι πνεῦμα τὸ ὁρώμενον, ήγουν φάσμα. Εδειξεν οὖν, καὶ ὅτι καρδιογνώστης ἐστίν. Εἶτα δίδω τι καὶ ἄλλο τεκμήριον. * ίδετε εἰμί. Καὶ πῶς ἀπὸ τούτων ἔμελλον αύτον γνωρίζειν; Διότι τὰς ἀπὸ τῶν ἤλων διατρήσεις ἔφερον ἔτι. Ψηλαφήσατε — ἔχοντα. Ψηλαφήσατε οι επαφές Καὶ πόδας. Ιωάννης δέ φησιν ὅτι ᾿Εδείξει αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. Πρώτ τον μὲν γὰρ ἔδειξε τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν, εἶτα τοὺς πόδας. Εκάτερο; δὲ τῶν εὐαγγελιστῶν, ἀφ' ὧν εἶπεν, ἐνέφηνε καὶ τὸ παρασεσιωπημένον, ὡς ήδη γνώριμον. "Ετι - θαυμαζόντων. Εἴωθε γὰρ τοῦτο πολλάκι; γίνεσθαι. Είπεν - έφαγεν. Οὐχ ὡς ἔτι δεόμενος τροφής, ἀλλὰ πρὸς πλείονα πίστιν, καὶ βεβαιοτέραν ἀπόδει ξιν τοῦ μὴ δοκεῖν φάσμα Ωσπερ δὲ ὑπερφυῶς sulem supernaturaliter conelit, ita supernaturali- έφαγεν, οὕτω καὶ ὑπερφυῶς ἀνάλωσεν, ἅπερ ἔφαγε. 1er, quæ comederat, digessit. Scire vero oportet, quod quædam a Salvatore dispensatorie facta, non sunt regula ac præscriptio naturæ; nullus siquidem aliùs post corporis immortalitatem cicatrices habebit, aut cibum sumet. Vers. 44. Dixit vobiscum. Suggerit quoque illis ea quæ prædixerat de se ipso, ut etiam hinc agnoscant quod ipse sit. lli sunt, inquit, sermo- * Joan. xx, 24. • Marc. xvi, 12. "Η», pro παρήν Α. Φάντασμα Β. Χρὴ δὲ γινώσκειν ὅτι τὰ κατ' οίκονομίαν τινὰ γινά μενα ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος οὐκ εἰσὶ κανὼν καὶ ὄρο; τῆς φύσεως· οὐδεὶς γὰρ ἕτερος μετὰ τὴν ἀφθαρσίαν τοῦ σώματος ὠτειλὰς ἔξει, ἢ βρῶσιν προσήσεται. Εἶπε - σὺν ὑμῖν. Αναμιμνήσκει αὐτοὺς καὶ ὧν προέλεγε περὶ ἑαυτοῦ, ἵνα κάντεῦθεν γνοίεν, ὅτι αὐτός ἐστιν. Οὗτοι, φησίν, εἰσὶν οἱ λόγοι, Cù; • Joan. xiv, 27. • Joan. xx, 20. Variæ lectiones et notæ. Γενόμενα Β.

septuaginta, aut simpliciter omnes. Sed quomodo ἑβδομήκοντα, ἢ πάντες. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν ὅτι εὗρον dixit quod invenerunt congregatos undecim? Siquidem Judas Iscariotes jam abjectus erat, et Thomas tunc praesens non erat. Ait enim Joannes: Thumas autem unus ex duodecim, qui cognominabatur Didymus, non erat cum illis, quando venit Jesus 1. Dicendum est ergo, quod ex quo Mat hias aderat, qui loco iscariotis sorte clectus est, etiamn ipsum jam connumeravit, tanquam cum undecim apostoI s cooptatum. Vers. 34. Dicentes a Simone. Quære rursus ultimo capite Evangelii secundum Marcum, ubi dicitur: Post hæc autem duobus ex ipsis ambulantibus, apparuit in alia effigie, euntibus rus ', et cætera; ac lege illorum enarrationem, quæ ad præsens dictum plurimum conducit. Vers. 35. Et ipsi Vers. 56. ubis. Consequenter ibi etiam de bis invenies. Considera autem, quod et, discedens pacem illis reliquerit, sicut seripsit Joannes '; rursumque rediens pacem tribuit; pacem, inquam, quæ et rem et nomen dulce babet. Vers. 37. Exparefacti Vers. 38. vestra? Expavefacti, id est, Turbati. Cogitationes autemn de hoc ascendebant, utrum videlicet spiritus esset, id quod videbatur, sive spectrum. Ostendit ergo, quod cordium esset cognitor. Deinde aliud quoque dal signum. Vers. 39. Videle - sum. Et quomodo ab his cum cognoscere poterant? Quia clavorum adhuc ferebant foramina. Vers. 39. Contrectate lactum. habere. Contrectate per Vers. 40. Ει – pedes. Joannes vero ait: Ostendit eis manus et latus suum *. Primum siquidem ostendit eis manus et latus, deinde etiam pedes. Nam uterque evangelistarum ex his quæ dixit, ostendit etiam id quod tacuit veluti jam cognitum. Vers. 41. Adhuc admirantibus. Id enim sæ penumero Beri solet. Vers. 41. Dixit Vers. 43. comedit. Non quod deinceps indigeret, sed ad majorem fidem najoremque confirmationem, ne spectrum videretur. Sicut συνηθροισμένους τοὺς ἕνδεκα, τοῦ Ἰσχαριώτου μὲν ἀποβληθέντος ἤδη, τοῦ Θωμᾶ δὲ μὴ παρόντος τίτ; Φησὶ γὰρ ὁ Ἰωάννη Θωμᾶς δὲ εἰς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ' αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. Ἔστι τοίνυν εἰπεῖν ὅτι, ἐπειδὴ Ματθίας παρήν ὁ κληρωθεὶς ἀντὶ τοῦ Ἰσκαριώτων, συνηρίθμησιν ἤδη καὶ τοῦτον, ὡς συγκαταψηφισθέντα μετὰ τῶν ἔνδεκα ἀποστόλων. Λέγοντας - Σίμωνι. Ζήτησον αὖθις ἐν τῷ τελευ ταίῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον τό· Μετὰ δὲ ταῦτα δυσὶν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν ἐφανερώθη ἐν ἑτέρα μορφῇ, πορευόμενος εἰς ἀγρὸν, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν πάν χρησιμεύουσαν τῷ προκειμένῳ ῥητῷ. Καὶ αὐτοὶ ὑμῖν. Εφεξῆς ἐκεῖ καὶ περὶ τού των ευρήσεις. Ορα δὲ ὅτι καὶ ἀποδημῶν εἰρήνην αὐτοῖς ἀφῆνεν, ὡς ὁ Ἰωάννης ἔγραψε, καὶ αὐτις ἐπιδημήσας, εἰρήνην δίδωσιν· εἰρήνην, τὸ γλυκί καὶ πράγμα καὶ ὄνομα, Πτοηθέντες — ὑμῶν; — Πτοηθέντες, ήτοι τα ραχθέντες· διαλογισμοὶ δὲ ἀνέβαινον, περὶ τοῦ εἶναι πνεῦμα τὸ ὁρώμενον, ήγουν φάσμα. Εδειξεν οὖν, καὶ ὅτι καρδιογνώστης ἐστίν. Εἶτα δίδω τι καὶ ἄλλο τεκμήριον. * ίδετε εἰμί. Καὶ πῶς ἀπὸ τούτων ἔμελλον αύτον γνωρίζειν; Διότι τὰς ἀπὸ τῶν ἤλων διατρήσεις ἔφερον ἔτι. Ψηλαφήσατε — ἔχοντα. Ψηλαφήσατε οι επαφές Καὶ πόδας. Ιωάννης δέ φησιν ὅτι ᾿Εδείξει αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. Πρώτ τον μὲν γὰρ ἔδειξε τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν, εἶτα τοὺς πόδας. Εκάτερο; δὲ τῶν εὐαγγελιστῶν, ἀφ' ὧν εἶπεν, ἐνέφηνε καὶ τὸ παρασεσιωπημένον, ὡς ήδη γνώριμον. "Ετι - θαυμαζόντων. Εἴωθε γὰρ τοῦτο πολλάκι; γίνεσθαι. Είπεν - έφαγεν. Οὐχ ὡς ἔτι δεόμενος τροφής, ἀλλὰ πρὸς πλείονα πίστιν, καὶ βεβαιοτέραν ἀπόδει ξιν τοῦ μὴ δοκεῖν φάσμα Ωσπερ δὲ ὑπερφυῶς sulem supernaturaliter conelit, ita supernaturali- έφαγεν, οὕτω καὶ ὑπερφυῶς ἀνάλωσεν, ἅπερ ἔφαγε. 1er, quæ comederat, digessit. Scire vero oportet, quod quædam a Salvatore dispensatorie facta, non sunt regula ac præscriptio naturæ; nullus siquidem aliùs post corporis immortalitatem cicatrices habebit, aut cibum sumet. Vers. 44. Dixit vobiscum. Suggerit quoque illis ea quæ prædixerat de se ipso, ut etiam hinc agnoscant quod ipse sit. lli sunt, inquit, sermo- * Joan. xx, 24. • Marc. xvi, 12. "Η», pro παρήν Α. Φάντασμα Β. Χρὴ δὲ γινώσκειν ὅτι τὰ κατ' οίκονομίαν τινὰ γινά μενα ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος οὐκ εἰσὶ κανὼν καὶ ὄρο; τῆς φύσεως· οὐδεὶς γὰρ ἕτερος μετὰ τὴν ἀφθαρσίαν τοῦ σώματος ὠτειλὰς ἔξει, ἢ βρῶσιν προσήσεται. Εἶπε - σὺν ὑμῖν. Αναμιμνήσκει αὐτοὺς καὶ ὧν προέλεγε περὶ ἑαυτοῦ, ἵνα κάντεῦθεν γνοίεν, ὅτι αὐτός ἐστιν. Οὗτοι, φησίν, εἰσὶν οἱ λόγοι, Cù; • Joan. xiv, 27. • Joan. xx, 20. Variæ lectiones et notæ. Γενόμενα Β.

septuaginta, aut simpliciter omnes. Sed quomodo ἑβδομήκοντα, ἢ πάντες. ᾿Αλλὰ πῶς εἶπεν ὅτι εὗρον dixit quod invenerunt congregatos undecim? Siquidem Judas Iscariotes jam abjectus erat, et Thomas tunc praesens non erat. Ait enim Joannes: Thumas autem unus ex duodecim, qui cognominabatur Didymus, non erat cum illis, quando venit Jesus 1. Dicendum est ergo, quod ex quo Mat hias aderat, qui loco iscariotis sorte clectus est, etiamn ipsum jam connumeravit, tanquam cum undecim apostoI s cooptatum. Vers. 34. Dicentes a Simone. Quære rursus ultimo capite Evangelii secundum Marcum, ubi dicitur: Post hæc autem duobus ex ipsis ambulantibus, apparuit in alia effigie, euntibus rus ', et cætera; ac lege illorum enarrationem, quæ ad præsens dictum plurimum conducit. Vers. 35. Et ipsi Vers. 56. ubis. Consequenter ibi etiam de bis invenies. Considera autem, quod et, discedens pacem illis reliquerit, sicut seripsit Joannes '; rursumque rediens pacem tribuit; pacem, inquam, quæ et rem et nomen dulce babet. Vers. 37. Exparefacti Vers. 38. vestra? Expavefacti, id est, Turbati. Cogitationes autemn de hoc ascendebant, utrum videlicet spiritus esset, id quod videbatur, sive spectrum. Ostendit ergo, quod cordium esset cognitor. Deinde aliud quoque dal signum. Vers. 39. Videle - sum. Et quomodo ab his cum cognoscere poterant? Quia clavorum adhuc ferebant foramina. Vers. 39. Contrectate lactum. habere. Contrectate per Vers. 40. Ει – pedes. Joannes vero ait: Ostendit eis manus et latus suum *. Primum siquidem ostendit eis manus et latus, deinde etiam pedes. Nam uterque evangelistarum ex his quæ dixit, ostendit etiam id quod tacuit veluti jam cognitum. Vers. 41. Adhuc admirantibus. Id enim sæ penumero Beri solet. Vers. 41. Dixit Vers. 43. comedit. Non quod deinceps indigeret, sed ad majorem fidem najoremque confirmationem, ne spectrum videretur. Sicut συνηθροισμένους τοὺς ἕνδεκα, τοῦ Ἰσχαριώτου μὲν ἀποβληθέντος ἤδη, τοῦ Θωμᾶ δὲ μὴ παρόντος τίτ; Φησὶ γὰρ ὁ Ἰωάννη Θωμᾶς δὲ εἰς ἐκ τῶν δώδεκα, ὁ λεγόμενος Δίδυμος, οὐκ ἦν μετ' αὐτῶν, ὅτε ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς. Ἔστι τοίνυν εἰπεῖν ὅτι, ἐπειδὴ Ματθίας παρήν ὁ κληρωθεὶς ἀντὶ τοῦ Ἰσκαριώτων, συνηρίθμησιν ἤδη καὶ τοῦτον, ὡς συγκαταψηφισθέντα μετὰ τῶν ἔνδεκα ἀποστόλων. Λέγοντας - Σίμωνι. Ζήτησον αὖθις ἐν τῷ τελευ ταίῳ κεφαλαίῳ τοῦ κατὰ Μάρκον τό· Μετὰ δὲ ταῦτα δυσὶν ἐξ αὐτῶν περιπατοῦσιν ἐφανερώθη ἐν ἑτέρα μορφῇ, πορευόμενος εἰς ἀγρὸν, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ ἀνάγνωθι τὴν ἐξήγησιν αὐτῶν πάν χρησιμεύουσαν τῷ προκειμένῳ ῥητῷ. Καὶ αὐτοὶ ὑμῖν. Εφεξῆς ἐκεῖ καὶ περὶ τού των ευρήσεις. Ορα δὲ ὅτι καὶ ἀποδημῶν εἰρήνην αὐτοῖς ἀφῆνεν, ὡς ὁ Ἰωάννης ἔγραψε, καὶ αὐτις ἐπιδημήσας, εἰρήνην δίδωσιν· εἰρήνην, τὸ γλυκί καὶ πράγμα καὶ ὄνομα, Πτοηθέντες — ὑμῶν; — Πτοηθέντες, ήτοι τα ραχθέντες· διαλογισμοὶ δὲ ἀνέβαινον, περὶ τοῦ εἶναι πνεῦμα τὸ ὁρώμενον, ήγουν φάσμα. Εδειξεν οὖν, καὶ ὅτι καρδιογνώστης ἐστίν. Εἶτα δίδω τι καὶ ἄλλο τεκμήριον. * ίδετε εἰμί. Καὶ πῶς ἀπὸ τούτων ἔμελλον αύτον γνωρίζειν; Διότι τὰς ἀπὸ τῶν ἤλων διατρήσεις ἔφερον ἔτι. Ψηλαφήσατε — ἔχοντα. Ψηλαφήσατε οι επαφές Καὶ πόδας. Ιωάννης δέ φησιν ὅτι ᾿Εδείξει αὐτοῖς τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν αὐτοῦ. Πρώτ τον μὲν γὰρ ἔδειξε τὰς χεῖρας καὶ τὴν πλευρὰν, εἶτα τοὺς πόδας. Εκάτερο; δὲ τῶν εὐαγγελιστῶν, ἀφ' ὧν εἶπεν, ἐνέφηνε καὶ τὸ παρασεσιωπημένον, ὡς ήδη γνώριμον. "Ετι - θαυμαζόντων. Εἴωθε γὰρ τοῦτο πολλάκι; γίνεσθαι. Είπεν - έφαγεν. Οὐχ ὡς ἔτι δεόμενος τροφής, ἀλλὰ πρὸς πλείονα πίστιν, καὶ βεβαιοτέραν ἀπόδει ξιν τοῦ μὴ δοκεῖν φάσμα Ωσπερ δὲ ὑπερφυῶς sulem supernaturaliter conelit, ita supernaturali- έφαγεν, οὕτω καὶ ὑπερφυῶς ἀνάλωσεν, ἅπερ ἔφαγε. 1er, quæ comederat, digessit. Scire vero oportet, quod quædam a Salvatore dispensatorie facta, non sunt regula ac præscriptio naturæ; nullus siquidem aliùs post corporis immortalitatem cicatrices habebit, aut cibum sumet. Vers. 44. Dixit vobiscum. Suggerit quoque illis ea quæ prædixerat de se ipso, ut etiam hinc agnoscant quod ipse sit. lli sunt, inquit, sermo- * Joan. xx, 24. • Marc. xvi, 12. "Η», pro παρήν Α. Φάντασμα Β. Χρὴ δὲ γινώσκειν ὅτι τὰ κατ' οίκονομίαν τινὰ γινά μενα ὑπὸ τοῦ Σωτῆρος οὐκ εἰσὶ κανὼν καὶ ὄρο; τῆς φύσεως· οὐδεὶς γὰρ ἕτερος μετὰ τὴν ἀφθαρσίαν τοῦ σώματος ὠτειλὰς ἔξει, ἢ βρῶσιν προσήσεται. Εἶπε - σὺν ὑμῖν. Αναμιμνήσκει αὐτοὺς καὶ ὧν προέλεγε περὶ ἑαυτοῦ, ἵνα κάντεῦθεν γνοίεν, ὅτι αὐτός ἐστιν. Οὗτοι, φησίν, εἰσὶν οἱ λόγοι, Cù; • Joan. xiv, 27. • Joan. xx, 20. Variæ lectiones et notæ. Γενόμενα Β.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIV. ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν· Οὗτοι. ues, quos l:sutus sumn ad vos, cum adhuc esseu vobiscum. lli, quales? ποῖοι: Οτι – Ιερουσαλήμ. Αρξάμενον, τὸ κηρυχθο ναι, δηλονότι. Υμεῖς τουτων. Τοῦ πάθους, καὶ τῆς ἀναστάσεως, καὶ τῆς ὅλης οικονομίας μου. Καὶ ὑμᾶς. Επαγγελίαν τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ λέγει, τὴν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἐπηγγείλατο γὰρ ταύτην διὰ τοῦ προφήτου Ἰωήλ, ειρηκότος· καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει Κύριος παντοκράτωρ, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, δηλαδὴ τὴν ἀποστολικὴν προηγουμένως. Υμεῖς ύψους. Διατρίβετε ἐν Ἱερουσαλήμ ἀχώριστοι, διὰ τὴν ἔτι ἀσθένειαν καὶ δειλίαν ὑμῶν, ἕως οὗ ἐνδύσησθε, δίκην πανοπλίας, δύναμιν ἐξ ὕψους, τοῦ οὐρανοῦ, ἡ τῆς θεότητος, διὰ τῆς δηλωθείσης επιφοιτήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εξήγαγε - Βηθανίαν. Οὐ τότε, ἀλλ' ἐν τῇ τεστ σαρακοστῇ ἡμέρᾳ μετὰ τὴν ἀνάστασιν· τὰ γὰρ ἐν τῷ μέσῳ παρέδραμεν ὁ εὐαγγελιστής. Καὶ — οὐρανόν. Νεφέλης ὑπολαβούσης αὐτὸν, ὡς ὁ παρὼν εὐαγγελιστὴς ἔγραψεν ἐν τῇ βίβλῳ τῶν ἀποστολικών Πράξεων. Καὶ -- μεγάλης. Μετὰ χαρᾶς μεγάλης, διὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ, καὶ διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς εἰρημένης ἐπαγγελίας. Ἐν τῇ δηλωθείσῃ δὲ βίβλῳ γέγραπται· ὅτι ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ ὄρους τοῦ καλουμένου Ἐλαιῶνος. Δῆλον οὖν, ὅτι προσήνω και τη Βηθανία τὸ ὄρος τῶν Ελαιών. Vers. 44. Quod — Vers. 47. Hierosolymis. 1η prædicando videlicet. Vers. 48. Vos - horum. Passionis ac Resurrectionis, totiusque meæ dispensationis. Vers. 49. Et vos. Patris sui premissu: voral Spiritus sancti in specie ignitarum linguarum descensionem; nam hanc promisit per prophetam Joel, qui dixit: Et erit in diebus illis novissimis, ait Dominus omnipotens, effundo de Spirilu meo super omne: carnem; præcipue videlicet apostolicam. Vers. 49. Vos — alto. Conversamini simul Hierosolymis, uon separati propter imbecillitatem, qua adhuc tenemini, et cimorem vestrum, quoad usque indu:miui, in modum armatura, virtute ex allo cœ¦o, vel alta divinitate (cc) per prædictam Spiritus sancti descensionem. Καὶ ἦσαν Θεόν. 'Πσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ, κατὰ τοὺς καιρούς δηλονότι τῶν συνάξεων, ὅτε εἶναι ἐν αὐτῷ ἐξῆν. Γένοιτο δὲ καὶ ἡμᾶς διὰ παντὸς αἰνεῖν καὶ εὐλογεῖν τὸν Θεὸν, καὶ οὕτως εὑρεῖν τέλος τῆς παρούσης ζωῆς ἡδὺ καὶ μακάριον, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. ᾿Αμήν. Τέλος τοῦ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγελίου. * Joel 11,28. • Act. 1, 9. Προσήλωται A, inepte. (cc) Calo milatis. Ibid. 12. Vers. 50. Eduxit Bethanium. Non tunc, sed quadragesimo die post resurrectionem; nam, quæ interim facta sunt, prætermittit evangelista. Vers. 50. Et. Vers. 51. calum. Suscipiente illum nube, veluti scripsit præsens evangelista libro apostolicarum Actionum“. Vers. 52. Et — magno. Cum gaudio magno propter illius resurrectionem, et propter spem dicta promissionis. In dicto autem libro scriptum est,quod regressi sunt Hierosolyma a monte qui vocatur Olivarum”. Manifestum ergo est quod Bethaniæ unitus sit mons Olivarum). Vers. 53. Erantque — Deum. Temporibus videlicet, quibus congregari solent: erant semper in templo, quando in eo esse licebat. Utinam autem et nos Deum semper laudemus ac benedicamus, et ita finem præsentis vitæ jucundum ac beatum inveniamus per Jesum Christum Dominum nostrum. Amen. Finis Evangelii secundum Lucam. Varia lectiones et notæ. divinitate. Ac si legerit ἐξ ὑψηλοῦ οὐρανοῦ καὶ ὑψηλής θεότητος. Redde, cali aut divi ANONYMI INTERPRETATIO DUARUM ODARUM EVANGELII LUCE. Ex codice Bibl. SS. Synodi Mosquensis num. CCCXLIV. ΥΔΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙ Α. Επιγραμμα. Τίκτεις, Μαριάμ, τὸν θεάνθρωπον Λόγον, Diversa paululum seu copiosior interpre- Bibliotheca maxima Patrum Lugd. vol. XIX, p. tatio Euthymii Zīgabeni nomine, legitur Latine in 473; 474.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIV. ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν· Οὗτοι. ues, quos l:sutus sumn ad vos, cum adhuc esseu vobiscum. lli, quales? ποῖοι: Οτι – Ιερουσαλήμ. Αρξάμενον, τὸ κηρυχθο ναι, δηλονότι. Υμεῖς τουτων. Τοῦ πάθους, καὶ τῆς ἀναστάσεως, καὶ τῆς ὅλης οικονομίας μου. Καὶ ὑμᾶς. Επαγγελίαν τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ λέγει, τὴν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἐπηγγείλατο γὰρ ταύτην διὰ τοῦ προφήτου Ἰωήλ, ειρηκότος· καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει Κύριος παντοκράτωρ, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, δηλαδὴ τὴν ἀποστολικὴν προηγουμένως. Υμεῖς ύψους. Διατρίβετε ἐν Ἱερουσαλήμ ἀχώριστοι, διὰ τὴν ἔτι ἀσθένειαν καὶ δειλίαν ὑμῶν, ἕως οὗ ἐνδύσησθε, δίκην πανοπλίας, δύναμιν ἐξ ὕψους, τοῦ οὐρανοῦ, ἡ τῆς θεότητος, διὰ τῆς δηλωθείσης επιφοιτήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εξήγαγε - Βηθανίαν. Οὐ τότε, ἀλλ' ἐν τῇ τεστ σαρακοστῇ ἡμέρᾳ μετὰ τὴν ἀνάστασιν· τὰ γὰρ ἐν τῷ μέσῳ παρέδραμεν ὁ εὐαγγελιστής. Καὶ — οὐρανόν. Νεφέλης ὑπολαβούσης αὐτὸν, ὡς ὁ παρὼν εὐαγγελιστὴς ἔγραψεν ἐν τῇ βίβλῳ τῶν ἀποστολικών Πράξεων. Καὶ -- μεγάλης. Μετὰ χαρᾶς μεγάλης, διὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ, καὶ διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς εἰρημένης ἐπαγγελίας. Ἐν τῇ δηλωθείσῃ δὲ βίβλῳ γέγραπται· ὅτι ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ ὄρους τοῦ καλουμένου Ἐλαιῶνος. Δῆλον οὖν, ὅτι προσήνω και τη Βηθανία τὸ ὄρος τῶν Ελαιών. Vers. 44. Quod — Vers. 47. Hierosolymis. 1η prædicando videlicet. Vers. 48. Vos - horum. Passionis ac Resurrectionis, totiusque meæ dispensationis. Vers. 49. Et vos. Patris sui premissu: voral Spiritus sancti in specie ignitarum linguarum descensionem; nam hanc promisit per prophetam Joel, qui dixit: Et erit in diebus illis novissimis, ait Dominus omnipotens, effundo de Spirilu meo super omne: carnem; præcipue videlicet apostolicam. Vers. 49. Vos — alto. Conversamini simul Hierosolymis, uon separati propter imbecillitatem, qua adhuc tenemini, et cimorem vestrum, quoad usque indu:miui, in modum armatura, virtute ex allo cœ¦o, vel alta divinitate (cc) per prædictam Spiritus sancti descensionem. Καὶ ἦσαν Θεόν. 'Πσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ, κατὰ τοὺς καιρούς δηλονότι τῶν συνάξεων, ὅτε εἶναι ἐν αὐτῷ ἐξῆν. Γένοιτο δὲ καὶ ἡμᾶς διὰ παντὸς αἰνεῖν καὶ εὐλογεῖν τὸν Θεὸν, καὶ οὕτως εὑρεῖν τέλος τῆς παρούσης ζωῆς ἡδὺ καὶ μακάριον, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. ᾿Αμήν. Τέλος τοῦ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγελίου. * Joel 11,28. • Act. 1, 9. Προσήλωται A, inepte. (cc) Calo milatis. Ibid. 12. Vers. 50. Eduxit Bethanium. Non tunc, sed quadragesimo die post resurrectionem; nam, quæ interim facta sunt, prætermittit evangelista. Vers. 50. Et. Vers. 51. calum. Suscipiente illum nube, veluti scripsit præsens evangelista libro apostolicarum Actionum“. Vers. 52. Et — magno. Cum gaudio magno propter illius resurrectionem, et propter spem dicta promissionis. In dicto autem libro scriptum est,quod regressi sunt Hierosolyma a monte qui vocatur Olivarum”. Manifestum ergo est quod Bethaniæ unitus sit mons Olivarum). Vers. 53. Erantque — Deum. Temporibus videlicet, quibus congregari solent: erant semper in templo, quando in eo esse licebat. Utinam autem et nos Deum semper laudemus ac benedicamus, et ita finem præsentis vitæ jucundum ac beatum inveniamus per Jesum Christum Dominum nostrum. Amen. Finis Evangelii secundum Lucam. Varia lectiones et notæ. divinitate. Ac si legerit ἐξ ὑψηλοῦ οὐρανοῦ καὶ ὑψηλής θεότητος. Redde, cali aut divi ANONYMI INTERPRETATIO DUARUM ODARUM EVANGELII LUCE. Ex codice Bibl. SS. Synodi Mosquensis num. CCCXLIV. ΥΔΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙ Α. Επιγραμμα. Τίκτεις, Μαριάμ, τὸν θεάνθρωπον Λόγον, Diversa paululum seu copiosior interpre- Bibliotheca maxima Patrum Lugd. vol. XIX, p. tatio Euthymii Zīgabeni nomine, legitur Latine in 473; 474.

COMMENT. IN LUCAM. - CAP. XXIV. ἐλάλησα πρὸς ὑμᾶς ἔτι ὢν σὺν ὑμῖν· Οὗτοι. ues, quos l:sutus sumn ad vos, cum adhuc esseu vobiscum. lli, quales? ποῖοι: Οτι – Ιερουσαλήμ. Αρξάμενον, τὸ κηρυχθο ναι, δηλονότι. Υμεῖς τουτων. Τοῦ πάθους, καὶ τῆς ἀναστάσεως, καὶ τῆς ὅλης οικονομίας μου. Καὶ ὑμᾶς. Επαγγελίαν τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ λέγει, τὴν ἐν εἴδει πυρίνων γλωσσῶν ἐπιφοίτησιν τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Ἐπηγγείλατο γὰρ ταύτην διὰ τοῦ προφήτου Ἰωήλ, ειρηκότος· καὶ ἔσται ἐν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, λέγει Κύριος παντοκράτωρ, ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ Πνεύματός μου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, δηλαδὴ τὴν ἀποστολικὴν προηγουμένως. Υμεῖς ύψους. Διατρίβετε ἐν Ἱερουσαλήμ ἀχώριστοι, διὰ τὴν ἔτι ἀσθένειαν καὶ δειλίαν ὑμῶν, ἕως οὗ ἐνδύσησθε, δίκην πανοπλίας, δύναμιν ἐξ ὕψους, τοῦ οὐρανοῦ, ἡ τῆς θεότητος, διὰ τῆς δηλωθείσης επιφοιτήσεως τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Εξήγαγε - Βηθανίαν. Οὐ τότε, ἀλλ' ἐν τῇ τεστ σαρακοστῇ ἡμέρᾳ μετὰ τὴν ἀνάστασιν· τὰ γὰρ ἐν τῷ μέσῳ παρέδραμεν ὁ εὐαγγελιστής. Καὶ — οὐρανόν. Νεφέλης ὑπολαβούσης αὐτὸν, ὡς ὁ παρὼν εὐαγγελιστὴς ἔγραψεν ἐν τῇ βίβλῳ τῶν ἀποστολικών Πράξεων. Καὶ -- μεγάλης. Μετὰ χαρᾶς μεγάλης, διὰ τὴν ἀνάστασιν αὐτοῦ, καὶ διὰ τὴν ἐλπίδα τῆς εἰρημένης ἐπαγγελίας. Ἐν τῇ δηλωθείσῃ δὲ βίβλῳ γέγραπται· ὅτι ὑπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ ὄρους τοῦ καλουμένου Ἐλαιῶνος. Δῆλον οὖν, ὅτι προσήνω και τη Βηθανία τὸ ὄρος τῶν Ελαιών. Vers. 44. Quod — Vers. 47. Hierosolymis. 1η prædicando videlicet. Vers. 48. Vos - horum. Passionis ac Resurrectionis, totiusque meæ dispensationis. Vers. 49. Et vos. Patris sui premissu: voral Spiritus sancti in specie ignitarum linguarum descensionem; nam hanc promisit per prophetam Joel, qui dixit: Et erit in diebus illis novissimis, ait Dominus omnipotens, effundo de Spirilu meo super omne: carnem; præcipue videlicet apostolicam. Vers. 49. Vos — alto. Conversamini simul Hierosolymis, uon separati propter imbecillitatem, qua adhuc tenemini, et cimorem vestrum, quoad usque indu:miui, in modum armatura, virtute ex allo cœ¦o, vel alta divinitate (cc) per prædictam Spiritus sancti descensionem. Καὶ ἦσαν Θεόν. 'Πσαν διὰ παντὸς ἐν τῷ ἱερῷ, κατὰ τοὺς καιρούς δηλονότι τῶν συνάξεων, ὅτε εἶναι ἐν αὐτῷ ἐξῆν. Γένοιτο δὲ καὶ ἡμᾶς διὰ παντὸς αἰνεῖν καὶ εὐλογεῖν τὸν Θεὸν, καὶ οὕτως εὑρεῖν τέλος τῆς παρούσης ζωῆς ἡδὺ καὶ μακάριον, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν. ᾿Αμήν. Τέλος τοῦ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγελίου. * Joel 11,28. • Act. 1, 9. Προσήλωται A, inepte. (cc) Calo milatis. Ibid. 12. Vers. 50. Eduxit Bethanium. Non tunc, sed quadragesimo die post resurrectionem; nam, quæ interim facta sunt, prætermittit evangelista. Vers. 50. Et. Vers. 51. calum. Suscipiente illum nube, veluti scripsit præsens evangelista libro apostolicarum Actionum“. Vers. 52. Et — magno. Cum gaudio magno propter illius resurrectionem, et propter spem dicta promissionis. In dicto autem libro scriptum est,quod regressi sunt Hierosolyma a monte qui vocatur Olivarum”. Manifestum ergo est quod Bethaniæ unitus sit mons Olivarum). Vers. 53. Erantque — Deum. Temporibus videlicet, quibus congregari solent: erant semper in templo, quando in eo esse licebat. Utinam autem et nos Deum semper laudemus ac benedicamus, et ita finem præsentis vitæ jucundum ac beatum inveniamus per Jesum Christum Dominum nostrum. Amen. Finis Evangelii secundum Lucam. Varia lectiones et notæ. divinitate. Ac si legerit ἐξ ὑψηλοῦ οὐρανοῦ καὶ ὑψηλής θεότητος. Redde, cali aut divi ANONYMI INTERPRETATIO DUARUM ODARUM EVANGELII LUCE. Ex codice Bibl. SS. Synodi Mosquensis num. CCCXLIV. ΥΔΗ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙ Α. Επιγραμμα. Τίκτεις, Μαριάμ, τὸν θεάνθρωπον Λόγον, Diversa paululum seu copiosior interpre- Bibliotheca maxima Patrum Lugd. vol. XIX, p. tatio Euthymii Zīgabeni nomine, legitur Latine in 473; 474.

Καὶ μακαρισμῶν ἄλλον ὠδίνεις λόγον, Τὸν μὲν, δι' αὐτῆς τῆς πνοῆς τῆς ἐνθέου, Τὸν δὲ, πρὸ αὐτῆς τῆς πνοῆς τῶν ἐγκάτων. 110$ Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, Καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· Οτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πάται αἱ γενεαὶ, Οτι εποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν. Καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς. Πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν, καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. Αντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆ ναι ἐλέους, Καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ ἕως αἰῶνος. Τουτέστιν, εὐφημεῖ καὶ δοξάζει. Ἐχάρη, φησίν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με ἀπὸ πάσης παγίδος τοῦ διαβόλου. Αὕτη ἡ αἰτία τῆς εὐχαριστίας. Ταπείνωσιν δέ φησιν, τὴν εὐτέλειαν. Δὶ τῶν πιστευσάντων δηλαδή. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυή θαύματα ὁ Δυνατὸς ποιεῖν ταῦτα. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Καταλέγει τὰς θείας δυνάμεις, καί φησιν, Εποίησε νίκος ανέλπιστον ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ. 18 Τοὺς ὑπερηφάνους τῇ διανοίᾳ τῆς ψυχῆς αὐτ τῶν, ήγουν τοὺς ὑπεραιρομένους ἐν ἑαυτοῖς, τοὺς, οἰηματίας. Επεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦ λον αὐτοῦ, τὸν νέον δηλαδή, τὴν ἐπεγνωκότα δεσπό την αὐτόν. 'Αντελάβετο δὲ, καὶ ἐπεσκέψατο ἐν τῷ μνησθὴναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, ήγουν ἐλέους αιωνίου, καθὼς ἐλάλησεν, εἴτουν ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πα τέρας ἡμῶν. Ἀπὸ κοινοῦ πάλιν, καθὼς ἐλάλησε τῷ ᾿Αβραὰμ καὶ τοῖς ἐξ αὐτοῦ. Ἔλεος δὲ εἰς αιώνα, ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλέον τῶν ἀνθρώπων γε γενημένη. ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓ ΓΕΛΙΟ. Επίγραμμα. Τῆς ἀγγελικῆς ἀστραπῆς δεδειγμένης, Τὸν ψαλμὸν ἑβρόντησεν ὁ Ζαχαρίας, Οπως τὸ σῶμα τῆς πανάγνου Παρθένου Τὸν μαργαρίτην ὀστρακώσῃ τὸν μέγαν. Εὐλογητός Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, καὶ ήγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυὶδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. Καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἀπ' αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ, Σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούν των ἡμᾶς. Ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ, Ορκον εν ὤμοσε πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν, ἀφόβως ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέν τα;, λατρεύειν αὐτῷ, Εν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Καὶ 11) Διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐπε- ἡμῶν· καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης, ἵνα καὶ σκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τῆς τῶν δαιμόνων τυραννία τὰς αὐτῶν ψυχὰς ἐκ τῆς τοῦ ᾅδου ἐλευθερώση φρου δος ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ρᾶς. Διαθήκην δὲ τὴν ἐπαγγελίαν φησί· μνήμην δὲ [12] Καὶ ἀνέστησεν ἡμῖν, τῷ λαῷ αὐτοῦ, βασι αυτός την παραμνησθῆναι τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ, λείαν καὶ δύναμιν σωτήριον ἐν τῷ οἴκῳ, ήγουν ἐκ τοῦ οἴκου, τουτέστι τοῦ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αὐτοῦ. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἐκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο ἀναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραὴλ, ὅς ἐστιν Ιησ σοῦς δὲ αὐτὸς θεὸς λόγος προσείληφε καὶ ἤνωσιν ἑαυτῷ καθ᾿ ὑπόστασιν. Ηγειρε δὲ τὸ κέρας τοῦτο, τὴν βασιλείαν δηλαδὴ καὶ δύναμιν τὴν σωτήριον, ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν καὶ ἐκ τῆς ἐξουσίας καὶ τυραννίδος τῶν μισούντων δαιμόνων. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς εἰρημένης σωτηρίας κατὰ τὸν ὅρκον ὂν ὤμοσε, τουτέστι κατὰ τὴν βεβαίω σιν ἣν ἐβεβαίωσε πρὸς 'Αβραάμ. Τίνος πράγματος βεβαίωσιν; Τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν ἡμᾶς αὐτῷ ἐν ὀσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν. Υπερβατῶς γὰρ ἀναγνωστέον. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, ήγουν μὴ φοβεῖσθαι τὸ κατάκριμα του προπάτορος Αδάμ, διὰ τὸ λελυτρώσθαι ἡμᾶς τοῦ εἰσαγαγόντος αὐτὸ εἰς τὸν κόσμον διαβόλου, καὶ τῆς καταδυναστείας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προβαλλο μένου τούτου τὸ δικαίωμα. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει, τὴν εὐσέβειαν· δικαιοσύνην δὲ, τὴν τελειότητα των ἄλλων ἀρετῶν. Intelligit hæc ipsa, quæ subjiciuntur: Μεγαλύνει, κ. τ. λ. (*) Ab οίημα, υἱ τραυματίας, στιγματίας et similia. Suidas, οἰηματίας· ἐπηρμένος.

Καὶ μακαρισμῶν ἄλλον ὠδίνεις λόγον, Τὸν μὲν, δι' αὐτῆς τῆς πνοῆς τῆς ἐνθέου, Τὸν δὲ, πρὸ αὐτῆς τῆς πνοῆς τῶν ἐγκάτων. 110$ Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, Καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· Οτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πάται αἱ γενεαὶ, Οτι εποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν. Καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς. Πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν, καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. Αντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆ ναι ἐλέους, Καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ ἕως αἰῶνος. Τουτέστιν, εὐφημεῖ καὶ δοξάζει. Ἐχάρη, φησίν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με ἀπὸ πάσης παγίδος τοῦ διαβόλου. Αὕτη ἡ αἰτία τῆς εὐχαριστίας. Ταπείνωσιν δέ φησιν, τὴν εὐτέλειαν. Δὶ τῶν πιστευσάντων δηλαδή. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυή θαύματα ὁ Δυνατὸς ποιεῖν ταῦτα. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Καταλέγει τὰς θείας δυνάμεις, καί φησιν, Εποίησε νίκος ανέλπιστον ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ. 18 Τοὺς ὑπερηφάνους τῇ διανοίᾳ τῆς ψυχῆς αὐτ τῶν, ήγουν τοὺς ὑπεραιρομένους ἐν ἑαυτοῖς, τοὺς, οἰηματίας. Επεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦ λον αὐτοῦ, τὸν νέον δηλαδή, τὴν ἐπεγνωκότα δεσπό την αὐτόν. 'Αντελάβετο δὲ, καὶ ἐπεσκέψατο ἐν τῷ μνησθὴναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, ήγουν ἐλέους αιωνίου, καθὼς ἐλάλησεν, εἴτουν ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πα τέρας ἡμῶν. Ἀπὸ κοινοῦ πάλιν, καθὼς ἐλάλησε τῷ ᾿Αβραὰμ καὶ τοῖς ἐξ αὐτοῦ. Ἔλεος δὲ εἰς αιώνα, ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλέον τῶν ἀνθρώπων γε γενημένη. ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓ ΓΕΛΙΟ. Επίγραμμα. Τῆς ἀγγελικῆς ἀστραπῆς δεδειγμένης, Τὸν ψαλμὸν ἑβρόντησεν ὁ Ζαχαρίας, Οπως τὸ σῶμα τῆς πανάγνου Παρθένου Τὸν μαργαρίτην ὀστρακώσῃ τὸν μέγαν. Εὐλογητός Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, καὶ ήγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυὶδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. Καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἀπ' αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ, Σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούν των ἡμᾶς. Ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ, Ορκον εν ὤμοσε πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν, ἀφόβως ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέν τα;, λατρεύειν αὐτῷ, Εν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Καὶ 11) Διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐπε- ἡμῶν· καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης, ἵνα καὶ σκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τῆς τῶν δαιμόνων τυραννία τὰς αὐτῶν ψυχὰς ἐκ τῆς τοῦ ᾅδου ἐλευθερώση φρου δος ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ρᾶς. Διαθήκην δὲ τὴν ἐπαγγελίαν φησί· μνήμην δὲ [12] Καὶ ἀνέστησεν ἡμῖν, τῷ λαῷ αὐτοῦ, βασι αυτός την παραμνησθῆναι τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ, λείαν καὶ δύναμιν σωτήριον ἐν τῷ οἴκῳ, ήγουν ἐκ τοῦ οἴκου, τουτέστι τοῦ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αὐτοῦ. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἐκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο ἀναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραὴλ, ὅς ἐστιν Ιησ σοῦς δὲ αὐτὸς θεὸς λόγος προσείληφε καὶ ἤνωσιν ἑαυτῷ καθ᾿ ὑπόστασιν. Ηγειρε δὲ τὸ κέρας τοῦτο, τὴν βασιλείαν δηλαδὴ καὶ δύναμιν τὴν σωτήριον, ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν καὶ ἐκ τῆς ἐξουσίας καὶ τυραννίδος τῶν μισούντων δαιμόνων. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς εἰρημένης σωτηρίας κατὰ τὸν ὅρκον ὂν ὤμοσε, τουτέστι κατὰ τὴν βεβαίω σιν ἣν ἐβεβαίωσε πρὸς 'Αβραάμ. Τίνος πράγματος βεβαίωσιν; Τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν ἡμᾶς αὐτῷ ἐν ὀσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν. Υπερβατῶς γὰρ ἀναγνωστέον. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, ήγουν μὴ φοβεῖσθαι τὸ κατάκριμα του προπάτορος Αδάμ, διὰ τὸ λελυτρώσθαι ἡμᾶς τοῦ εἰσαγαγόντος αὐτὸ εἰς τὸν κόσμον διαβόλου, καὶ τῆς καταδυναστείας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προβαλλο μένου τούτου τὸ δικαίωμα. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει, τὴν εὐσέβειαν· δικαιοσύνην δὲ, τὴν τελειότητα των ἄλλων ἀρετῶν. Intelligit hæc ipsa, quæ subjiciuntur: Μεγαλύνει, κ. τ. λ. (*) Ab οίημα, υἱ τραυματίας, στιγματίας et similia. Suidas, οἰηματίας· ἐπηρμένος.

Καὶ μακαρισμῶν ἄλλον ὠδίνεις λόγον, Τὸν μὲν, δι' αὐτῆς τῆς πνοῆς τῆς ἐνθέου, Τὸν δὲ, πρὸ αὐτῆς τῆς πνοῆς τῶν ἐγκάτων. 110$ Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, Καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· Οτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πάται αἱ γενεαὶ, Οτι εποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν. Καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς. Πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν, καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. Αντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆ ναι ἐλέους, Καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ ἕως αἰῶνος. Τουτέστιν, εὐφημεῖ καὶ δοξάζει. Ἐχάρη, φησίν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με ἀπὸ πάσης παγίδος τοῦ διαβόλου. Αὕτη ἡ αἰτία τῆς εὐχαριστίας. Ταπείνωσιν δέ φησιν, τὴν εὐτέλειαν. Δὶ τῶν πιστευσάντων δηλαδή. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυή θαύματα ὁ Δυνατὸς ποιεῖν ταῦτα. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Καταλέγει τὰς θείας δυνάμεις, καί φησιν, Εποίησε νίκος ανέλπιστον ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ. 18 Τοὺς ὑπερηφάνους τῇ διανοίᾳ τῆς ψυχῆς αὐτ τῶν, ήγουν τοὺς ὑπεραιρομένους ἐν ἑαυτοῖς, τοὺς, οἰηματίας. Επεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦ λον αὐτοῦ, τὸν νέον δηλαδή, τὴν ἐπεγνωκότα δεσπό την αὐτόν. 'Αντελάβετο δὲ, καὶ ἐπεσκέψατο ἐν τῷ μνησθὴναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, ήγουν ἐλέους αιωνίου, καθὼς ἐλάλησεν, εἴτουν ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πα τέρας ἡμῶν. Ἀπὸ κοινοῦ πάλιν, καθὼς ἐλάλησε τῷ ᾿Αβραὰμ καὶ τοῖς ἐξ αὐτοῦ. Ἔλεος δὲ εἰς αιώνα, ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλέον τῶν ἀνθρώπων γε γενημένη. ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓ ΓΕΛΙΟ. Επίγραμμα. Τῆς ἀγγελικῆς ἀστραπῆς δεδειγμένης, Τὸν ψαλμὸν ἑβρόντησεν ὁ Ζαχαρίας, Οπως τὸ σῶμα τῆς πανάγνου Παρθένου Τὸν μαργαρίτην ὀστρακώσῃ τὸν μέγαν. Εὐλογητός Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, καὶ ήγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυὶδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. Καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἀπ' αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ, Σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούν των ἡμᾶς. Ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ, Ορκον εν ὤμοσε πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν, ἀφόβως ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέν τα;, λατρεύειν αὐτῷ, Εν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Καὶ 11) Διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐπε- ἡμῶν· καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης, ἵνα καὶ σκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τῆς τῶν δαιμόνων τυραννία τὰς αὐτῶν ψυχὰς ἐκ τῆς τοῦ ᾅδου ἐλευθερώση φρου δος ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ρᾶς. Διαθήκην δὲ τὴν ἐπαγγελίαν φησί· μνήμην δὲ [12] Καὶ ἀνέστησεν ἡμῖν, τῷ λαῷ αὐτοῦ, βασι αυτός την παραμνησθῆναι τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ, λείαν καὶ δύναμιν σωτήριον ἐν τῷ οἴκῳ, ήγουν ἐκ τοῦ οἴκου, τουτέστι τοῦ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αὐτοῦ. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἐκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο ἀναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραὴλ, ὅς ἐστιν Ιησ σοῦς δὲ αὐτὸς θεὸς λόγος προσείληφε καὶ ἤνωσιν ἑαυτῷ καθ᾿ ὑπόστασιν. Ηγειρε δὲ τὸ κέρας τοῦτο, τὴν βασιλείαν δηλαδὴ καὶ δύναμιν τὴν σωτήριον, ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν καὶ ἐκ τῆς ἐξουσίας καὶ τυραννίδος τῶν μισούντων δαιμόνων. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς εἰρημένης σωτηρίας κατὰ τὸν ὅρκον ὂν ὤμοσε, τουτέστι κατὰ τὴν βεβαίω σιν ἣν ἐβεβαίωσε πρὸς 'Αβραάμ. Τίνος πράγματος βεβαίωσιν; Τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν ἡμᾶς αὐτῷ ἐν ὀσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν. Υπερβατῶς γὰρ ἀναγνωστέον. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, ήγουν μὴ φοβεῖσθαι τὸ κατάκριμα του προπάτορος Αδάμ, διὰ τὸ λελυτρώσθαι ἡμᾶς τοῦ εἰσαγαγόντος αὐτὸ εἰς τὸν κόσμον διαβόλου, καὶ τῆς καταδυναστείας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προβαλλο μένου τούτου τὸ δικαίωμα. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει, τὴν εὐσέβειαν· δικαιοσύνην δὲ, τὴν τελειότητα των ἄλλων ἀρετῶν. Intelligit hæc ipsa, quæ subjiciuntur: Μεγαλύνει, κ. τ. λ. (*) Ab οίημα, υἱ τραυματίας, στιγματίας et similia. Suidas, οἰηματίας· ἐπηρμένος.

Καὶ μακαρισμῶν ἄλλον ὠδίνεις λόγον, Τὸν μὲν, δι' αὐτῆς τῆς πνοῆς τῆς ἐνθέου, Τὸν δὲ, πρὸ αὐτῆς τῆς πνοῆς τῶν ἐγκάτων. 110$ Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, Καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· Οτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πάται αἱ γενεαὶ, Οτι εποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν. Καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς. Πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν, καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. Αντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆ ναι ἐλέους, Καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ ἕως αἰῶνος. Τουτέστιν, εὐφημεῖ καὶ δοξάζει. Ἐχάρη, φησίν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με ἀπὸ πάσης παγίδος τοῦ διαβόλου. Αὕτη ἡ αἰτία τῆς εὐχαριστίας. Ταπείνωσιν δέ φησιν, τὴν εὐτέλειαν. Δὶ τῶν πιστευσάντων δηλαδή. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυή θαύματα ὁ Δυνατὸς ποιεῖν ταῦτα. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Καταλέγει τὰς θείας δυνάμεις, καί φησιν, Εποίησε νίκος ανέλπιστον ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ. 18 Τοὺς ὑπερηφάνους τῇ διανοίᾳ τῆς ψυχῆς αὐτ τῶν, ήγουν τοὺς ὑπεραιρομένους ἐν ἑαυτοῖς, τοὺς, οἰηματίας. Επεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦ λον αὐτοῦ, τὸν νέον δηλαδή, τὴν ἐπεγνωκότα δεσπό την αὐτόν. 'Αντελάβετο δὲ, καὶ ἐπεσκέψατο ἐν τῷ μνησθὴναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, ήγουν ἐλέους αιωνίου, καθὼς ἐλάλησεν, εἴτουν ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πα τέρας ἡμῶν. Ἀπὸ κοινοῦ πάλιν, καθὼς ἐλάλησε τῷ ᾿Αβραὰμ καὶ τοῖς ἐξ αὐτοῦ. Ἔλεος δὲ εἰς αιώνα, ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλέον τῶν ἀνθρώπων γε γενημένη. ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓ ΓΕΛΙΟ. Επίγραμμα. Τῆς ἀγγελικῆς ἀστραπῆς δεδειγμένης, Τὸν ψαλμὸν ἑβρόντησεν ὁ Ζαχαρίας, Οπως τὸ σῶμα τῆς πανάγνου Παρθένου Τὸν μαργαρίτην ὀστρακώσῃ τὸν μέγαν. Εὐλογητός Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, καὶ ήγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυὶδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. Καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἀπ' αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ, Σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούν των ἡμᾶς. Ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ, Ορκον εν ὤμοσε πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν, ἀφόβως ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέν τα;, λατρεύειν αὐτῷ, Εν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Καὶ 11) Διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐπε- ἡμῶν· καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης, ἵνα καὶ σκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τῆς τῶν δαιμόνων τυραννία τὰς αὐτῶν ψυχὰς ἐκ τῆς τοῦ ᾅδου ἐλευθερώση φρου δος ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ρᾶς. Διαθήκην δὲ τὴν ἐπαγγελίαν φησί· μνήμην δὲ [12] Καὶ ἀνέστησεν ἡμῖν, τῷ λαῷ αὐτοῦ, βασι αυτός την παραμνησθῆναι τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ, λείαν καὶ δύναμιν σωτήριον ἐν τῷ οἴκῳ, ήγουν ἐκ τοῦ οἴκου, τουτέστι τοῦ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αὐτοῦ. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἐκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο ἀναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραὴλ, ὅς ἐστιν Ιησ σοῦς δὲ αὐτὸς θεὸς λόγος προσείληφε καὶ ἤνωσιν ἑαυτῷ καθ᾿ ὑπόστασιν. Ηγειρε δὲ τὸ κέρας τοῦτο, τὴν βασιλείαν δηλαδὴ καὶ δύναμιν τὴν σωτήριον, ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν καὶ ἐκ τῆς ἐξουσίας καὶ τυραννίδος τῶν μισούντων δαιμόνων. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς εἰρημένης σωτηρίας κατὰ τὸν ὅρκον ὂν ὤμοσε, τουτέστι κατὰ τὴν βεβαίω σιν ἣν ἐβεβαίωσε πρὸς 'Αβραάμ. Τίνος πράγματος βεβαίωσιν; Τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν ἡμᾶς αὐτῷ ἐν ὀσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν. Υπερβατῶς γὰρ ἀναγνωστέον. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, ήγουν μὴ φοβεῖσθαι τὸ κατάκριμα του προπάτορος Αδάμ, διὰ τὸ λελυτρώσθαι ἡμᾶς τοῦ εἰσαγαγόντος αὐτὸ εἰς τὸν κόσμον διαβόλου, καὶ τῆς καταδυναστείας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προβαλλο μένου τούτου τὸ δικαίωμα. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει, τὴν εὐσέβειαν· δικαιοσύνην δὲ, τὴν τελειότητα των ἄλλων ἀρετῶν. Intelligit hæc ipsa, quæ subjiciuntur: Μεγαλύνει, κ. τ. λ. (*) Ab οίημα, υἱ τραυματίας, στιγματίας et similia. Suidas, οἰηματίας· ἐπηρμένος.

Καὶ μακαρισμῶν ἄλλον ὠδίνεις λόγον, Τὸν μὲν, δι' αὐτῆς τῆς πνοῆς τῆς ἐνθέου, Τὸν δὲ, πρὸ αὐτῆς τῆς πνοῆς τῶν ἐγκάτων. 110$ Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, Καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· Οτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πάται αἱ γενεαὶ, Οτι εποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν. Καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς. Πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν, καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. Αντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆ ναι ἐλέους, Καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ ἕως αἰῶνος. Τουτέστιν, εὐφημεῖ καὶ δοξάζει. Ἐχάρη, φησίν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με ἀπὸ πάσης παγίδος τοῦ διαβόλου. Αὕτη ἡ αἰτία τῆς εὐχαριστίας. Ταπείνωσιν δέ φησιν, τὴν εὐτέλειαν. Δὶ τῶν πιστευσάντων δηλαδή. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυή θαύματα ὁ Δυνατὸς ποιεῖν ταῦτα. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Καταλέγει τὰς θείας δυνάμεις, καί φησιν, Εποίησε νίκος ανέλπιστον ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ. 18 Τοὺς ὑπερηφάνους τῇ διανοίᾳ τῆς ψυχῆς αὐτ τῶν, ήγουν τοὺς ὑπεραιρομένους ἐν ἑαυτοῖς, τοὺς, οἰηματίας. Επεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦ λον αὐτοῦ, τὸν νέον δηλαδή, τὴν ἐπεγνωκότα δεσπό την αὐτόν. 'Αντελάβετο δὲ, καὶ ἐπεσκέψατο ἐν τῷ μνησθὴναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, ήγουν ἐλέους αιωνίου, καθὼς ἐλάλησεν, εἴτουν ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πα τέρας ἡμῶν. Ἀπὸ κοινοῦ πάλιν, καθὼς ἐλάλησε τῷ ᾿Αβραὰμ καὶ τοῖς ἐξ αὐτοῦ. Ἔλεος δὲ εἰς αιώνα, ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλέον τῶν ἀνθρώπων γε γενημένη. ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓ ΓΕΛΙΟ. Επίγραμμα. Τῆς ἀγγελικῆς ἀστραπῆς δεδειγμένης, Τὸν ψαλμὸν ἑβρόντησεν ὁ Ζαχαρίας, Οπως τὸ σῶμα τῆς πανάγνου Παρθένου Τὸν μαργαρίτην ὀστρακώσῃ τὸν μέγαν. Εὐλογητός Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, καὶ ήγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυὶδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. Καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἀπ' αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ, Σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούν των ἡμᾶς. Ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ, Ορκον εν ὤμοσε πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν, ἀφόβως ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέν τα;, λατρεύειν αὐτῷ, Εν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Καὶ 11) Διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐπε- ἡμῶν· καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης, ἵνα καὶ σκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τῆς τῶν δαιμόνων τυραννία τὰς αὐτῶν ψυχὰς ἐκ τῆς τοῦ ᾅδου ἐλευθερώση φρου δος ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ρᾶς. Διαθήκην δὲ τὴν ἐπαγγελίαν φησί· μνήμην δὲ [12] Καὶ ἀνέστησεν ἡμῖν, τῷ λαῷ αὐτοῦ, βασι αυτός την παραμνησθῆναι τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ, λείαν καὶ δύναμιν σωτήριον ἐν τῷ οἴκῳ, ήγουν ἐκ τοῦ οἴκου, τουτέστι τοῦ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αὐτοῦ. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἐκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο ἀναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραὴλ, ὅς ἐστιν Ιησ σοῦς δὲ αὐτὸς θεὸς λόγος προσείληφε καὶ ἤνωσιν ἑαυτῷ καθ᾿ ὑπόστασιν. Ηγειρε δὲ τὸ κέρας τοῦτο, τὴν βασιλείαν δηλαδὴ καὶ δύναμιν τὴν σωτήριον, ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν καὶ ἐκ τῆς ἐξουσίας καὶ τυραννίδος τῶν μισούντων δαιμόνων. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς εἰρημένης σωτηρίας κατὰ τὸν ὅρκον ὂν ὤμοσε, τουτέστι κατὰ τὴν βεβαίω σιν ἣν ἐβεβαίωσε πρὸς 'Αβραάμ. Τίνος πράγματος βεβαίωσιν; Τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν ἡμᾶς αὐτῷ ἐν ὀσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν. Υπερβατῶς γὰρ ἀναγνωστέον. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, ήγουν μὴ φοβεῖσθαι τὸ κατάκριμα του προπάτορος Αδάμ, διὰ τὸ λελυτρώσθαι ἡμᾶς τοῦ εἰσαγαγόντος αὐτὸ εἰς τὸν κόσμον διαβόλου, καὶ τῆς καταδυναστείας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προβαλλο μένου τούτου τὸ δικαίωμα. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει, τὴν εὐσέβειαν· δικαιοσύνην δὲ, τὴν τελειότητα των ἄλλων ἀρετῶν. Intelligit hæc ipsa, quæ subjiciuntur: Μεγαλύνει, κ. τ. λ. (*) Ab οίημα, υἱ τραυματίας, στιγματίας et similia. Suidas, οἰηματίας· ἐπηρμένος.

Καὶ μακαρισμῶν ἄλλον ὠδίνεις λόγον, Τὸν μὲν, δι' αὐτῆς τῆς πνοῆς τῆς ἐνθέου, Τὸν δὲ, πρὸ αὐτῆς τῆς πνοῆς τῶν ἐγκάτων. 110$ Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, Καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· Οτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πάται αἱ γενεαὶ, Οτι εποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν. Καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς. Πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν, καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. Αντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆ ναι ἐλέους, Καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ ἕως αἰῶνος. Τουτέστιν, εὐφημεῖ καὶ δοξάζει. Ἐχάρη, φησίν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με ἀπὸ πάσης παγίδος τοῦ διαβόλου. Αὕτη ἡ αἰτία τῆς εὐχαριστίας. Ταπείνωσιν δέ φησιν, τὴν εὐτέλειαν. Δὶ τῶν πιστευσάντων δηλαδή. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυή θαύματα ὁ Δυνατὸς ποιεῖν ταῦτα. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Καταλέγει τὰς θείας δυνάμεις, καί φησιν, Εποίησε νίκος ανέλπιστον ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ. 18 Τοὺς ὑπερηφάνους τῇ διανοίᾳ τῆς ψυχῆς αὐτ τῶν, ήγουν τοὺς ὑπεραιρομένους ἐν ἑαυτοῖς, τοὺς, οἰηματίας. Επεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦ λον αὐτοῦ, τὸν νέον δηλαδή, τὴν ἐπεγνωκότα δεσπό την αὐτόν. 'Αντελάβετο δὲ, καὶ ἐπεσκέψατο ἐν τῷ μνησθὴναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, ήγουν ἐλέους αιωνίου, καθὼς ἐλάλησεν, εἴτουν ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πα τέρας ἡμῶν. Ἀπὸ κοινοῦ πάλιν, καθὼς ἐλάλησε τῷ ᾿Αβραὰμ καὶ τοῖς ἐξ αὐτοῦ. Ἔλεος δὲ εἰς αιώνα, ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλέον τῶν ἀνθρώπων γε γενημένη. ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓ ΓΕΛΙΟ. Επίγραμμα. Τῆς ἀγγελικῆς ἀστραπῆς δεδειγμένης, Τὸν ψαλμὸν ἑβρόντησεν ὁ Ζαχαρίας, Οπως τὸ σῶμα τῆς πανάγνου Παρθένου Τὸν μαργαρίτην ὀστρακώσῃ τὸν μέγαν. Εὐλογητός Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, καὶ ήγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυὶδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. Καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἀπ' αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ, Σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούν των ἡμᾶς. Ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ, Ορκον εν ὤμοσε πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν, ἀφόβως ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέν τα;, λατρεύειν αὐτῷ, Εν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Καὶ 11) Διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐπε- ἡμῶν· καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης, ἵνα καὶ σκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τῆς τῶν δαιμόνων τυραννία τὰς αὐτῶν ψυχὰς ἐκ τῆς τοῦ ᾅδου ἐλευθερώση φρου δος ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ρᾶς. Διαθήκην δὲ τὴν ἐπαγγελίαν φησί· μνήμην δὲ [12] Καὶ ἀνέστησεν ἡμῖν, τῷ λαῷ αὐτοῦ, βασι αυτός την παραμνησθῆναι τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ, λείαν καὶ δύναμιν σωτήριον ἐν τῷ οἴκῳ, ήγουν ἐκ τοῦ οἴκου, τουτέστι τοῦ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αὐτοῦ. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἐκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο ἀναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραὴλ, ὅς ἐστιν Ιησ σοῦς δὲ αὐτὸς θεὸς λόγος προσείληφε καὶ ἤνωσιν ἑαυτῷ καθ᾿ ὑπόστασιν. Ηγειρε δὲ τὸ κέρας τοῦτο, τὴν βασιλείαν δηλαδὴ καὶ δύναμιν τὴν σωτήριον, ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν καὶ ἐκ τῆς ἐξουσίας καὶ τυραννίδος τῶν μισούντων δαιμόνων. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς εἰρημένης σωτηρίας κατὰ τὸν ὅρκον ὂν ὤμοσε, τουτέστι κατὰ τὴν βεβαίω σιν ἣν ἐβεβαίωσε πρὸς 'Αβραάμ. Τίνος πράγματος βεβαίωσιν; Τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν ἡμᾶς αὐτῷ ἐν ὀσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν. Υπερβατῶς γὰρ ἀναγνωστέον. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, ήγουν μὴ φοβεῖσθαι τὸ κατάκριμα του προπάτορος Αδάμ, διὰ τὸ λελυτρώσθαι ἡμᾶς τοῦ εἰσαγαγόντος αὐτὸ εἰς τὸν κόσμον διαβόλου, καὶ τῆς καταδυναστείας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προβαλλο μένου τούτου τὸ δικαίωμα. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει, τὴν εὐσέβειαν· δικαιοσύνην δὲ, τὴν τελειότητα των ἄλλων ἀρετῶν. Intelligit hæc ipsa, quæ subjiciuntur: Μεγαλύνει, κ. τ. λ. (*) Ab οίημα, υἱ τραυματίας, στιγματίας et similia. Suidas, οἰηματίας· ἐπηρμένος.

Καὶ μακαρισμῶν ἄλλον ὠδίνεις λόγον, Τὸν μὲν, δι' αὐτῆς τῆς πνοῆς τῆς ἐνθέου, Τὸν δὲ, πρὸ αὐτῆς τῆς πνοῆς τῶν ἐγκάτων. 110$ Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, Καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· Οτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πάται αἱ γενεαὶ, Οτι εποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός, καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ, εἰς γενεὰν καὶ γενεὰν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Εποίησε κράτος ἐν βραχίονι αὐτοῦ· διεσκόρπισεν ὑπερηφάνους διανοία καρδίας αὐτῶν. Καθεῖλε δυνάστας ἀπὸ θρόνων, καὶ ὕψωσε ταπεινούς. Πεινώντας ἐνέπλησεν ἀγαθῶν, καὶ πλουτοῦντας ἐξαπέστειλε κενούς. Αντελάβετο Ἰσραὴλ παιδὸς αὐτοῦ, μνησθῆ ναι ἐλέους, Καθὼς ἐλάλησε πρὸς τοὺς πατέρας ἡμῶν, τῷ ᾽Αβραὰμ καὶ τῷ σπέρματι αὐτοῦ ἕως αἰῶνος. Τουτέστιν, εὐφημεῖ καὶ δοξάζει. Ἐχάρη, φησίν, ἡ ψυχή μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ σώσαντί με ἀπὸ πάσης παγίδος τοῦ διαβόλου. Αὕτη ἡ αἰτία τῆς εὐχαριστίας. Ταπείνωσιν δέ φησιν, τὴν εὐτέλειαν. Δὶ τῶν πιστευσάντων δηλαδή. Ὅτι ἐποίησεν εἰς ἐμὲ μεγάλα καὶ ὑπερφυή θαύματα ὁ Δυνατὸς ποιεῖν ταῦτα. Καὶ τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἀεὶ ἐστιν ἐν τοῖς φοβουμένοις αὐτόν. Καταλέγει τὰς θείας δυνάμεις, καί φησιν, Εποίησε νίκος ανέλπιστον ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ. 18 Τοὺς ὑπερηφάνους τῇ διανοίᾳ τῆς ψυχῆς αὐτ τῶν, ήγουν τοὺς ὑπεραιρομένους ἐν ἑαυτοῖς, τοὺς, οἰηματίας. Επεσκέψατο τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαόν, τὸν δοῦ λον αὐτοῦ, τὸν νέον δηλαδή, τὴν ἐπεγνωκότα δεσπό την αὐτόν. 'Αντελάβετο δὲ, καὶ ἐπεσκέψατο ἐν τῷ μνησθὴναι ἐλέους εἰς τὸν αἰῶνα, ήγουν ἐλέους αιωνίου, καθὼς ἐλάλησεν, εἴτουν ἐπηγγείλατο πρὸς τοὺς πα τέρας ἡμῶν. Ἀπὸ κοινοῦ πάλιν, καθὼς ἐλάλησε τῷ ᾿Αβραὰμ καὶ τοῖς ἐξ αὐτοῦ. Ἔλεος δὲ εἰς αιώνα, ἡ θεία ἐνανθρώπησις, ὡς δι᾿ ἔλέον τῶν ἀνθρώπων γε γενημένη. ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ ΖΑΧΑΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΕΥΑΓ ΓΕΛΙΟ. Επίγραμμα. Τῆς ἀγγελικῆς ἀστραπῆς δεδειγμένης, Τὸν ψαλμὸν ἑβρόντησεν ὁ Ζαχαρίας, Οπως τὸ σῶμα τῆς πανάγνου Παρθένου Τὸν μαργαρίτην ὀστρακώσῃ τὸν μέγαν. Εὐλογητός Κύριος, ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσραήλ, ὅτι ἐπεσκέψατο καὶ ἐποίησε λύτρωσιν τῷ λαῷ αὐτοῦ, καὶ ήγειρε κέρας σωτηρίας ἡμῖν ἐν τῷ οἴκῳ Δαυὶδ τοῦ παιδὸς αὐτοῦ. Καθὼς ἐλάλησε διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἀπ' αἰῶνος προφητῶν αὐτοῦ, Σωτηρίαν ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν καὶ ἐκ χειρὸς πάντων τῶν μισούν των ἡμᾶς. Ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, καὶ μνησθῆναι διαθήκης ἁγίας αὐτοῦ, Ορκον εν ὤμοσε πρὸς ᾽Αβραὰμ τὸν πατέρα ἡμῶν, τοῦ δοῦναι ἡμῖν, ἀφόβως ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέν τα;, λατρεύειν αὐτῷ, Εν ὁσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν. Καὶ 11) Διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ ἐπε- ἡμῶν· καὶ δι' ἐκείνους μνησθῆναι ταύτης, ἵνα καὶ σκέψατο καὶ ἐλυτρώσατο τῆς τῶν δαιμόνων τυραννία τὰς αὐτῶν ψυχὰς ἐκ τῆς τοῦ ᾅδου ἐλευθερώση φρου δος ὁ Θεὸς καὶ πατὴρ τὸν λαὸν αὐτοῦ. ρᾶς. Διαθήκην δὲ τὴν ἐπαγγελίαν φησί· μνήμην δὲ [12] Καὶ ἀνέστησεν ἡμῖν, τῷ λαῷ αὐτοῦ, βασι αυτός την παραμνησθῆναι τῆς ἐπαγγελίας αὐτοῦ, λείαν καὶ δύναμιν σωτήριον ἐν τῷ οἴκῳ, ήγουν ἐκ τοῦ οἴκου, τουτέστι τοῦ γένους Δαυΐδ, τοῦ δούλου αὐτοῦ. Τοῦτο δὲ πεποίηκεν, ὡς ἐπηγγείλατο διὰ στόματος τῶν ἁγίων τῶν ἐκπαλαι προφητῶν. Δι' αὐτῶν γὰρ ἐπηγγείλατο ἀναστήσειν βασιλέα δυνατὸν ἐν οἴκῳ Δαυίδ, Σωτῆρα τοῦ Ἰσραὴλ, ὅς ἐστιν Ιησ σοῦς δὲ αὐτὸς θεὸς λόγος προσείληφε καὶ ἤνωσιν ἑαυτῷ καθ᾿ ὑπόστασιν. Ηγειρε δὲ τὸ κέρας τοῦτο, τὴν βασιλείαν δηλαδὴ καὶ δύναμιν τὴν σωτήριον, ἐξ ἐχθρῶν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ λύτρωσιν καὶ ἐκ τῆς ἐξουσίας καὶ τυραννίδος τῶν μισούντων δαιμόνων. Ἐν τῷ ποιῆσαι ἔλεος μετὰ τῶν πατέρων ἡμῶν, ήγουν ἐν τῷ ἐλεῆσαι τοὺς πατέρας ἡμῶν, πρὸς οὓς ἡ ἐπαγγελία τῆς εἰρημένης σωτηρίας κατὰ τὸν ὅρκον ὂν ὤμοσε, τουτέστι κατὰ τὴν βεβαίω σιν ἣν ἐβεβαίωσε πρὸς 'Αβραάμ. Τίνος πράγματος βεβαίωσιν; Τοῦ δοῦναι ἡμῖν ἀφόβως λατρεύειν ἡμᾶς αὐτῷ ἐν ὀσιότητι καὶ δικαιοσύνῃ ἐνώπιον αὐτοῦ κατὰ πᾶσαν τὴν ζωὴν ἡμῶν. Υπερβατῶς γὰρ ἀναγνωστέον. Εἶτα τὸ ἐν μέσῳ, ἐκ χειρὸς τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν ῥυσθέντας, ήγουν μὴ φοβεῖσθαι τὸ κατάκριμα του προπάτορος Αδάμ, διὰ τὸ λελυτρώσθαι ἡμᾶς τοῦ εἰσαγαγόντος αὐτὸ εἰς τὸν κόσμον διαβόλου, καὶ τῆς καταδυναστείας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, προβαλλο μένου τούτου τὸ δικαίωμα. Οσιότητα μὲν οὖν λέγει, τὴν εὐσέβειαν· δικαιοσύνην δὲ, τὴν τελειότητα των ἄλλων ἀρετῶν. Intelligit hæc ipsa, quæ subjiciuntur: Μεγαλύνει, κ. τ. λ. (*) Ab οίημα, υἱ τραυματίας, στιγματίας et similia. Suidas, οἰηματίας· ἐπηρμένος.