IN SS. TRINITATEM, IN SALVATORIS CRUCIFIXIONEM, IN DUODECIM DIES FESTOS D. N. JESU CHRISTO SACROS, IN S. PETRI CRUCIFIXIONEM, IN ABRAHAMUM SS. TRINITATEM ENÇOMIA. PAULI APOSTOLI, GREGORII THEOLOGI, BASILII, CHRYSOSTONS, GREGORI Ptochoprodomi. Principium sine principio, omnium causa, Deus, Rex, stabilis, eodem (statu) manens, suaritas sa piens, amor ipse, charitas ipsa, liberalis, dives, recium, rectitudo, unum, idem, par. perfectus omnium finis, vita, lux pulchra, essentia per se bona, suave, providens, essentialitas, infinitàs, divinum, simplex, tota omnino virtus, sufficientia, justitia, sapientia ipsa, creans, immortale, ipsa vita, salvané, omnium principium, sanctitas, solus regnans, Dominus, om nium finis, Mens et Verbum et Spiritus: hæc enim (est) Deus ejusdem omnino essentiæ ac substantiæ. Verbum Mentis, omnium principii, progenies, san ctissimus Filius Patris sanctissimi, radicis sine principio fructus sine principio solus, sigillum purum Ptochoprodro Ex Boissonadii Anecdotis. mus idem est ac Theodorus Prodromus. Forsan Respicit, puto, alla Joannis verba Air, juxta Græcorum placita, Spiritus san * Post his prelo tradita, vidimus eadem legi infra (col. quod Botssonadium fugerat. Edit. Patr, nunquam concussum. Spiritus aulem e Mente pro cedens et egrediens, altissimus, et pariter cum Patre Filioque coļendus, idem natura et virtute et potentia. Nil separatum in tribus, unum hæc tria, prehen sibile ratiocinatione, sed leviter solum. Quis hæc venerabitur et salvus erit? Si hac or hodoxa, cur me orthodoxis non accenses? si non orthodoxa, argu menta profer. In crucifixionem versus heroici. Noli, barbare, sacra Del membra transfodere; noli Omnipotentis labiis amaram bilis potignem ingerere,. aut lancea latus sanctissimum perforare. Aut per fora utique, manum ferro transfodito et bilem misce: sic enim ego Tartari effugio gladium qui prius me tetigit. cti processionem esse Noi, id est Patris, nec ad dil Hunc epilegum extra alphabetum addidit professioni fidei. referendum ad Latinum adversarium quemdam. Sequentia exhibet Theilius, quem vide supra. 1411) in carmine contra Bareun, edito iu Nolitiis mss.;

(sic). In eamdem. Item. Hoc in loco Jesus qui spiritum det spiritum reddit hic mater Deipara Filium deplorat mortuum; hic sanctus mysteriorum Dominus lacrymas fundit, caput dextrorsum flectens: o rem mirandam! Versus in duodecim dies festos Domino nostro Jesu Christo sacros. Annuntiatio, nativitas, nominis impositio, brachia Simeonis, baptisma, transfiguratio in Thabore, La zarus resuscitatus, palmæ, lignum crucis, resurre ctio, accensio, Spiritus S. missio. Ave finis est antiqui quæroris; nativitas radix novæ generationis; ‹ nominis impositio, imago salutis. Brachium Simeonis signum est legis scripla; bapli smus purificatio hominis sordidi; lumen in Thabore noctis meæ solutio. Lazarus, exordium mortis. Palmarum dies, symbolum veris quod in animis foret. Lignum Crucis, crucifixio peccati. Domini resurrectio, mors mortis. Domini ascensio, rehabilita tio lapsorum; Spiritus sanctus salutis meæ terminus. In Abrahamune SS. Trinitateu hospitio exci pientem. Quid agis Teurum mactas, senex Abraham? Non ita, sed epulas el mensam dispono. Cui convivæ mensam apparas? Trinitati ípsi. Num Deus taurum edu? Bona verba! ego mysteria non perscrutor. Fidem serva et vitam hospitalem, senex, fructum `enim lumborum portat. Ejusdem in S. Petrum crucifixum. Domini pedes cruci affixi ad ima ibant; e cœlo enim ad nos, sicut pluvia in terram, ut ros super 'plantas, descendit. Petri dein in crucem acti pedes in altum agebantur; cœlum versus enim cursus; cum provexit. Panegyris in magnum apostolum Paulum. Paulum laudibus „celebremus, Dei os æterni, vas electionis, praconem illustrissimum. Salve, anima med Paule, et os magna de te sonaturum adjuva; philtro etenim ambrosiaco animus meus captus est. Salve, disculorum Christi gloria insignis, qui Dei nomen gentibus regibusque annuntlasti; qui quondam fidem turbasti et litterarum caligine cæcutiens male judi casti; qui postremo a laboribus quievisti, ques indefesso studio et multo cum sudore exantlavisti. Tu enim alis ac pedibus, vociferans, indefessus om nem terram peragrasti, imo mare ipsum pernatavisti; ´ tu solem late regnantem per quatuor mundi plagas circuisti, multa passus, naufragium et corpore plagas expertus; quisquis es, Romanas aut Tarsensis, ærumnas quotidianas pertulisti, omnibus omnia factus, ut omnes salvares; de quibus omnibus epistolæ taæ mentionem faciunt. Quantus qualisque deinde

in sermone et in actionibus fueris, Paule charissime, ab aliis didici, et ingenue profiteor. Tu autem, Deus, Pauli auxiliator, Theodori servi tui memor eio. Laudatio Gregorii Theologi. Grande robur theologiæ, Gregorium sacerdotem sanctum novæ Roma cantemus. Gloria ingens elo quentiæ, ignis Attici robur, quique vota ac preces gravi stylo enuntiavit, et sapientiæ multifariæ spatia ac termines perscrutatus est, quæ nuper nostra, olim vestra fuit: salve, sponse amabilis virginis despon salæ, quæ pridie in Trinitate immaterialibus ac puris virorum, animabus commista, tuo potissimum lecto letatur. Salve Christianorum dus, fidei defensor, altisonans Trinitatis advocatus, insaniæ hæresium perniciosa destructor, Sabellii et Macedonii adver serius, Deum findentis et Christi osoris Arii perni cies, cujus in animum irreligiorum sermonis gladio abrupisti. Salve, sermonum artifex, præco sapientiæ, stalua viva carminum et operum eruditionis ple norum constructor, lætus idem ac mæstus omnium moderator, qui Trinitatem spirat et celèbrat; qui per Trinitatem vivit et pro Trinitate vitam tradit;. cujus lu modo socio consocialus eras; nobis autem, sicut apis, mel relinquis dulce, sermones tuos præ tentes ac futuros. Magui Basilii laudatio. Basilium canam Cappadocia magnum sacerdotem, moribus integrum, mente firmum; qui indole et yilæ ratione doctor est puritatis, et qui vel tacons insignis prudentiæ præco exstitit. Oceani namque intellectualis abyssum nave vectus bene constructa percognitum habet. Salve, beate Basili, qui mortales vivendi artem doces; tu harmonia mundi discordantis; tu dicine sapientia, antiquæ el novæ, præco. Tu Eunomii perni ciosam doctrinam et controversiam forti animo de struxisti. Tu sapientiæ jactatricis labyrinthos inancs aperuisti et sermonis victricibus armis diremisti. Tu de totius creationis causis divinitus instructus, nec sic mortalibus doctrinam communicare recusasti. Tu terræ amplitudinem et aeris cursum indefessum; tu aerem, respirationis causam, tu solis splendorem, tu ani mantium originem hominibus acile demonstrasti, el quæ terra, quæ aer ac mare producunt, ustendisti, et herbæ viridis virtutes cunctas patefecisti. Salve, prudens rerum omnium moderator. Te saluto, qui mortalibus vitæ instituendæ rationem ostendisti; salve, senum ornamentum, adolescentiæ gubernator! Chrysostomi laudes. Joannis os aureum, Romæ novæ archiepiscopum celebremus, facundam nirundinem magni purique Spiritus, citharam sonoram dogma'is celebris Salve,

dulcius. Mens firma, puræ flos sapientiæ; impiorum flagellum, piorum fundamentum; Trinitatis poten tissime cultor strenuus, qui cantus excelsi viem, qui Salomonis perspicacis originem patefecisti; qui sapientiæ viam et pharum monstrasti; qui Nyssenorum episcopus factus non horum tantum episcopus fuisli, sed omnium terræ gentium ac populorum antistes ad nostrà usque tempora exstitisti, sanctorum sacer oplipie hominum, os aureum, lingua canora, catena quæ viros jungit, et tu qui vitæ curricula comple cteris, angelus misericordiæ, consolatio perversorum, qui pro miseris mortalibus vota facis, magnæ theolo giæ mystes eloquens; caro sancta abstinentiæ quæ immaterialis in mateṛia degis; avis genitrix libri indefiniti, qui mundi universi generationem somnium censes et justitiæ thronum exhibes. Tu enim perni ciosam vincam et thronum ipsum cum exsilio mutasti. ▷ dotum decus perpetuum; qui rationem vitæ el vitam Te Byzantium cum miseria laboribus certantem vidit et suum fecit dominatorem in terra aliena; tu autem thronum et urbium reginam reliquisti. Post triginta autem annos Romam novam recuperasti, et licet vita defunctus omnibus pacem prædicasti et uite certamina perķibuisti. In Gregorium Nyssenum panegyris. Age, Gregorium Basilii fratrem, Casareensium ac Nyssénóram pastorem canumus, virum sane probum eto integrum, eunidemque sccundum adversarium Eunomii Dei osoris, qui mundi creationem doctis sine demonstravit. Salve, natura alaia, intellectus promptus, verbum dulce, hortus gratiarum belle crinidarum jucundus, Lingua mel distillans, Hymettio ralioni conformem reddidisti et dulci camœna cordis aures canendo delectavisti. In sanctum Nicolaum. Misericordiam canam, misericordiam celebro; mi sericordiam lyra mea resonat, Quid enim mortalibus dulcius cantari quam misericordia potest? Nicolaum Niciæ sanctum archiepiscopum celebro. Salve, mare misericordiæ dulce quod viros salvas, auris item el cər supplicantibus'; qui virum canum e duris paupertatis vinculis liberasti, trium miserazum patrem filiarum; qui per noctem tenebrosam ab aureis regis vinculis relentos liberasti; qui navis madidæ tempėstatikus agitatæ machinas in ponti et inferni abyssum deje cisti; ut regem magnum in somniis videns viros a

malis erueres, horrendum vociferans et timorem injicicns ut ab extrema antenna in navem lapsus ili zeris sociis vilam servaveris, manibus ac mente simul in cœlum porrectis. Salve, Dei cor, salve, Pater piíssime qui per misericordiam hominibus opem tulisti. Suloe, et cantatori Deus gratiam det in utramque vitam. SANCTIS DOCTISQUE POETIS COSMA ET JOANNE DAMASCENO. (MAI, Spicil. Rom. tom. V.) Procemium ad Orphanotrophum. Videris, homo Dei, nos exhortari, ut carmina in festis Dominicis a viris sanctis et Spiritus sancti sa cerdotibus decantata exponamus, quandoquidem, evangelicam et divinam parabolam in opus vocans, ad cœnam celebrem ac regiam, qua'que cibum om nium maxime egregium offert, me invitare dignaris. Quare utique insanirem, si boves emptos, aut uxo rem nuper ductam, aut agrum coempium, ut fece runt illi Dei osores, praetexens, de sacro illo con virio me excluderem. Sic enim non solum ambrosiæ participatione me privarem, sed inobedientiæ cri minis me reum facerem. Quid ením? Si invitationem recusarem ac, Excusatum me habe, dicerem, nonne tu, vir beale, pauperes, claudos, cacos mei loco ad sacrum convivium vocares? Jam vero certe domus tua talibus repleta erit, ita ut opus tibi non fore in compila et vicos civitatis prodire et peregrinos invitare. Obi primum enim ad mensam tuam voca veris, multitudo ac turba te audiet. Igitur citra om nem prælextum vocem tuam exaudiam. Velis igitur ad cœnam me introducere, et locum, quem voles, as signare. Manducemus panem cœlestem et angelicam humano more; et ubi taurus aut vitulus evangelicus

mensæ appositus fuerit, aut ubi mens vel sermo sub limis, et qui fortioribus dentibus opus habet, offer tur, operam rei huic demus, et, utut valebimus, spiritalibus molaribus perfringamus ac molamus, ut sic, Deo dante, nutrimentum præparatum assistenti bus exhibeamus. At principium, unde decet, capiamus; et cums melius sit, cum cyclo annuo initium farere, cano num Dominicorum expositionem claram perhibeamus; et cum cyclus anniversarius velit, út sanctæ crucis erectionis panegyris fiat, carmina a sancti Cosmæ lyra decantata repetamus. Vir enim hic sanctus historiam sanctam per magni canonis ordinem cele bravit et poetico sermone felicissime evulgavit. Quare qui cum comprehendere voluerit, omni sacra kisto rià tum antiqua cum nova imbutus esse debebit. Hinc igitur exordiendum erit, atque ita ut quæ minus lăcide ab ipso prolata sint, dilucidentur. Aliter enim nobis, pro pietate nostrà, difficile est, legem incon cussam quæ a sanctis Patribus ad nos usque descen dit, et quæ omnis scripture fundamentum est, rite interpretari, ita ut scriptura qua par est ratione eruatur. Sed jam sacri carminis deliciæ mentem captivant; nam rhythmo ac coronis musicis canon ipse superabundat, atque fortasse expositionem, ut mu sicorum fil:i facere solent, exorsus essem, nisi time rem ne nimis multus circa operis parerga esse vide rer. Igitur canonem ipsum exposituro sensus qui ei subjacet, dilucidandus et dictionis asperitates ex planandæ videntur. Quo in loco de canonis acrosti `chide primum verba facere visum est; el cum in ea nihil non clarum sit, voces singulæ tantum inter pretandæ veniunt. In cruce igitur confisus hymnum produco. Poeta rite et secundum scripturam qui mosus sicut leo crucis hymnum dicit, non indole solum, sed cantu quoque leonem se ostendeus. Leo enim, ait, rugiet, et quis non timebit? Sed, Musarum amice, leonum rugitus terribilis est et in sanus et male olet. Hymnus autem, quem tu de sancla cruce cantas econtra jucundissimus et plane rhythmicus est et odorem spiritualem effiæt. Nonne igitur id quod cor` meu:n canit, boni`ominis ad spi ritum esse videtur? Sine dubio. Sed jam nos quoque cruci fidem habentes hymnum sanctæ crucis expo namus. Carmen 4, sonus IV, hirmus. ‹ Moyses crucem virga formando mare Rubrum ‹ filiis Israel divisit; Pharaonis autem currus armis ‹ invictis disrupit. Quare Christo hymnum celebre mus Deo nostro quia glorificatus est. ›

Interpretatio. Poeta in carminis initio dictio nobilis et keroica, et acrostichis ipsa leonini aliquid præ se fert. principio enim carmini primordiali hirmum adap tasil, et in expositione a sancte crucis panegyri hand recessit; sed Moysis virgam celebrandam sibi proponens es de diviso mari Rubro verba faciens, carmen ipsum rite disposuit, et sanctæ crucis gra tiam celebravit, imo primi carminis argumentum crucis archetypum protulit. Sed jam hirmum verbo tenus exploremus, et cum dubium dubii initium esse dicatur, de hoc ipso verba facere haud absurdum videtur. De poetæ enim mente in carmine proferendo quæ rens aliquis recte dixerit: Quomodo Moyses crucem formans, imo jam formatam dictis annuens mare Rubrum virga divisit? Non enim post crucis signum formatum mare Rubrum divisit et coadunavit, sed post divisionem ct adunationem ejus crucem desi gnavit; imo econtra dicendum erat: Moyses mare Rubrum virga recta divisit, obliqua partes ejus junxit atque ita crucem plasmavit; nonne absurdum ac per fidum et indignum illius poetices foret dicere Moysem totam crucis figuram per maris divisionem induxisse? Æque enim ridiculum foret dicere: lomo aliquis architectus domum construens, a partibus superiori bas incepit, postremo fundamenta jecit, et postremo tectum imposuit. Huic disquisitioni solvendæ reponendum quod du plex est sensus verbi primo cnim ma Huum ope, tum æsthetico more id facimus, ut quando imaginem aut epistolam formamus. Tum per typum formare significat, ut quando dicimus quod rubus ardens et non combustus Deiparam sem per virginem significat. Non enim modo sensibili aut per manus rubus Virginem designavit, sed symbolice aut typice. Cum igitur, sicut dictum est, duas illud verbum significationes habeat, hoc quidem loco cum secundo significatu a poeta vox accipitur, et sic intel lecta nequaquam dubiosa apparet. Crucem enim Moyses præfigurando et præsignificando et innuendo prima virgæ extensione mare Rubrum filiis Isracl transeuntibus divisit. Secundam vero virgæ cxtensiv nem obliquo motu maris spatia contra Pharaonis currus concidere jussit, supra maris latitudinem ¸si gnum invictum, crucem dico per iola et apiccm perscripsit. Quod autem miraculum circa mare Rubrum cru cis divinæ symbolum fuerit, nemini non obrium. Per specialem enim virgam, crucem inquam, novus Moyses, Salvator, cujus virga rectitudinis virga regui est, ut in psalmo est, rubrum peccatum divisit. Liu

brum enim utique peccatum est non solum quod in Scriptura sanguini assimilatur, ut illud: Viri san guinum et fraudis; et illud: Qui sanguinem quærit, memor ejus erit; et apud alium prophetam: Manus vestræ sanguine repletæ sunt, sed quod regius quoque Isaias peccati ruborem diserte memo rat: Si peccata vestra, dicens, plane rubra sunt, sicut nivem ea dealbabo; et, si sicut coccinum, sicut lanam dealbabo. Igitur Salvator, sicut di ximus, peccatum rubrum distinguendo nos quidem Israelitas in peccati desertum perduxit, Pharaonis autem infernales copias undis obruit, quas recte currus dixeris propter fluctuationem, non vero propter harmoniam, quæ nulla est apud copias re belles, apud quas omnia incongrua et discordia ap parent. Recte vero etiam tristatas appellaveris; ex tri bus enim præcipuis humanæ naturæ vitüs, ira el pravis cupiditatibus rebellionem ac bellum excitant, dum ex anima sancla et recto judicio concordia nascitur. Quare dicit: Christo Deo nostro carmen celebremus, quia glorificatus est. Hunc quidem hirmi finem e Moysis carmine desumpsimus, mirifice enim ad sanctæ crucis panegyrim se adaptavit. Si enim Domini gloria est et dicitur crux, crucifigi quoque exaltari nuncupatur, quod idem et glorificari dici potest, sicut ipse dixit: Nunc Filius hominis glori ficatus est. Non solum autem gloria Unigeniti craS nominatur, sed etiam principium, sicut apud Isaiam, Cujus principium super humero ejus; cum cruce enim secundum eximium theologum Gregorium una exaltatur, etc. (Apud Leonem Allatium De libris ecclesiasticis Græcorum, p. 76. ). Præsens canon opus quidem est ad quintam ipsam adam Marci episcopi Hidruntini, ab eaque usque ad nonam magni poetæ Cosma, sed multo ante, ut ez non scripta traditione discimus, mulier quædam no bilis, casta et virgo, cui erat nomen Cassiæ, ejusmodi modulationis prima fuit auctrix, et canonem ipsum

absolvit; qui vero cam subsecuti sunt, melos admiraci, dignum nihilominus judicantes muliebribus sermoni bus herois illius Cosma cantiones conjungere, melos tradentes Marco, et kirmos consignantes, Tropario rum compositionem illi soli commiserunt. Et sane traditio hæc non videtur a veritate aberrare, neque enim hirmorum litteris capitalibus in acrostichide Marcus utitur, licet illi multum conferrent: stalim enim illius, unde majus K, nec non illius, te super aquas, quam maxime illi in acrostichide conducunt, sed his neglectıs tanquam alienis nec propriis operibas loco corum Troparia conscribit a K quidem incipiens illud, Domine Deus meus, vero illud, symbola Luæ sepultura. Ex hoc utroque manifestum est melos hirmosque Marci non esse, et eo etiam æque probe evincitur cum dical in primæ odæ hirmo: Sed nos tanquam ju venculæ Domino cantemus. Juvencula enim cum esset ipsa modulationis artifex, et hoc idem ostendere volens canticum illud mulieris esse, cum duæ essent choreæ apud Exodum, primam odam canentes, una quidem ex masculis, altera ex feminis, ipsa masculo rum spernens, veluti qua mulier erat, Tanquam ju vencula, dixit, Deo canamus. Veruntamen et ipsam canonis acrostichidem, duplicem illam quoque, el ut ita dicam, bicipitem veluti Parnassum, vel dithyram bum, ut sunt hymni in Bacchum, velut ea quæ et in mari, et in terra vivunt animalia amphibia conside ramus. Donec enim Tetraodion erat, quod in sancio Sabbato concinitur melos, iambi principium erat acroslichidis, illius nempe, qui incipiebat, Ante Sabbatum Sab batum cano magnum. Cujus iambi mediam quidem partem praripuit magna Parasceve, nempe ante Sabbatum, reliquum vero, hempe Sabbatum cano magnum, hoc in loco relictum est. Attamen cum opus essel me los elongari, et Tetraodion integri canonis partes sustinere, proportione quadam et acrostichis integra tur, et iambi mutili loco, iambus integer succedit hunc in modum hodie vero Sabbatum capo magnum.

(Partim ex interpretatione Lumeri, partim ex nostra.) 1. - Ephoto. Nos quidem, o sapiens felixque anima, post tertium ipsum diem arrectis auribus sacræ hirundinis tuæ carmen exspectantes sedemus. Hæc autem nescio an nostram hanc solitudinem aversata (consuevere enim hirundines in frequentissimis locis esse loquacio res), an frigidæ hujus tempestatis pertœsa tacere ad. huc vuli cantumque suum differre pergit in dies. Ne que enim nobis illam invidere dicam indignos forte nos esse censens. Ne taceas, o hirundinum optima, silentio tuo hiemem nobis diuturniorem efficiens: imo cane, cantuque veris nobis voluptatem repræsenta. Etsi enim dicere solemus, ver ab una hirundine ne quaquam effici, facies tu tamen, quia reliquas hirun Cod. Vat. ita in Cod. nostro: sensus satis manifestus, dines antecellis. Si enim unus qui optimus sit pro decem millibus est, juxta Heraclitum; et una hi rundo pro decem millibus computari debet, sic eveniat esse illam optimam. Hirundinum vero decem milka celerius omnino ver facient; ut et ridentem vernum ego diem videre possim et herbam e solo molliter erumpentem, atque in capillorum morem arbores fo ribus onustas. Hanc spem foventes te, o sacra Sires, exspectamus. Ne ergo postquam hoc speravimus adhuc ita morari sinas, sēd epistolis epistolas repende; nec dedignere, quod pro ære tu aurum exhibeas; gaude potius quod animum leves sexcentis ærumnis obru tum. Vale. vera lectio obscura; forte plora tem.

Gratias agit Alexio Aristeno, nomophylaci. protecdico et orphanotropho, ob laudes quas is ipsum pro concione effuderat. Tragadi ac dithyrambici poetæ, domine illustris sime (est autem dithyrambus metrum ab Arione . Methymnensi inventum, enthusiasmo ac saltationi et Bacchanalibus aptum), bovem simplicem aut ampho ram pretii loco reportantes, bacchari et genio poetico indulgere continuabant. Ego autem, qui pro exiguis ad te verbis ex benevolo animo prolatis remuneratio nem plus quam meritam obtineo, linguam tuam sa cram quæ ad exiguitatem meam comparata primas fert partes, minime spretis aut neglectis cæteris re bus, per totam vitam tuam tantummodo laudem ce lebraverim, ut non solum septies te quotidie¹, sed in infinitum, si feri potest, collaudem, et in exaltanda justitia tua eloquentiam prophetis dignam expro mam. Hoc vero hominis male sani et ab omni philo sophia alieni fuerit, quem a te verberari strenue ac castigari par esset, siquidem et sic te lingua blan diente hymnis celebrat, te qui ipsum licet maxima cum fortuna amplectatur, manu ac lingua tractare ut meretur, es destinatus. Si autem manus manum * Psal, cxviii, 164. *Psal. xxxıx, 10. Conf. Plat. i Azioc. t. III, p. 356, Hesiod. Op. v. 353 Arist. Or. I, pro 1Ver viris, c. 141, t. II, p. 84, lin. 5. lavat, ut Epicharmus dicit; aut si danti dat aliquis, ut est in Hesiodo, aut si fricantem refricat, ut est in proverbio, aut si gratia dat gratiam, ut dicunt poetæ tragici: quomodo non Homericam loquelam optem mihi, ut coram omnibus terræ incolis ad cœlum lau des tuas efferam? Sciat igitur cælum superne, sciat terra; sciant catera elementa, aqua natura, aeris mixtura, ignis subtilitas, quod labiis meis non temperabo et quod, ad Davidis psalmographi exemplum *, dona tua inces santer cantu celebro. Hæc autem dico non quasi glo riæ terrestris vanæque tu cupidus sis, aut hominum laudibus seducaris, tu qui omni panegyri major es, qui lui´ipsius es hymnus, licet nos cæteri silentio vir tules tuas prætereamus; sed quia ingratum animum inter pessima pono vitia, et quod timeo, ne, ut est in proverbio, mortuis conditis similis habear. Tum pre cor, ut bonos pro virili parte laudem, malos autem ne objurgem, id magno meo jure ante omnia timens ne alter Timo me qui bonus sum, vituperare præsu mat, ut antiquus ille vir Spensippum. Illud vero scito quod si tu non laude eges, certe laudes te opus habent ob vicem reciprocam. Valde enim iliud Cice Sophocl. Αj. v. 522. Erasm. Adag. chil. 111, ccnt. 111, adag. 30, col. 683.

ronis probo quod ad Catonem virum bello maxime strenuum, Romanus ad Romanum, dixit: Si Cato Roma opus non habet, at Roma Catone. Philosophus ille Atheniensis (Platonem enim, vele ris Academiæ ornamentum, cognitum habes) legem tulit ut quivis eorum qui in republica ab ipso insti tuta viveret, unius alicujus artis peritus foret. Non enim philosophum, dicebat, juridicum aut legislato rem, aut judicem ad philosophiam converti debere; ita enim et artibus et artificibus bene consultum ar bitrabatur. Ubi autem vir catus ac multiplex venerit, venerari quidem et hospitaliter excipere ut virum ad miratione dignum, sed protinus lana redimitum et cum capite unguentis delibuto in aliamı urbem mit tere. Fortasse enim honore divino magis quam hu mano dignum censebat. Quod si et nos in ista repu blica viveremus, quem alium nisi te, doctissime legum custos, venerari et in honore haberi, ut sacrum caput autem redimivt et unguentis delibutum exhiberi dece rét? Quis enim alius, sicut tu, artes ac litteras coluit et iis quasi arce et castello potitus est? Te gramma tica ut obstetrix in lucem produxit, et quidem nemo sicut tu ortholexis et etymologiæ analogiæque magi ster alque arbiter, poematum autem judex æquus unquam exstitit. Rhetorica te nutrivit, sed amotis mendaciis ac si Conf. Plut. in Caton. § 32, ed. Reisk, t. IV, p. 419. Conf. Platon. de leg. 1. VIII, pag. 846, Id. de repub. lib. III, tom. I, pag. 377, E; (sic) renibus; te ad consulendum promptum, ad jus dicen dum aptum formavit, ita ut mentis cogitata lingaa proferre et litteris mandare æque idoneus sis factus. Polyeuctus Sphettiensis Demosthenem oratorem opli mum, fortissimum autem Phocionem proclamavit, ita quidem, ut Demosthenes in scriptione et dictione rhe torica, hic aulem in concionando coram populo pri mas teneret. Tu autem utrumque in arte superas, stylo quidem Demosthenem, Phocionem autem concio nando vincens. Te lex et legislatio virili induit ingo nio; tibi præsto fuere pectus disertum, in loquendo æquabili'as, canon, numerus ac mensura, jus san ctum. Quoties auditores cum suavitate loquentem, sententiam ferentem alacriter, judicii rectitudini sub missum, sine acceptione personarum yeritatt incorru plæ‐servientem te viderunt! Nullam profecto rationem habeamus ejus qui dicit Dona deos, dona reges augustos pervertunt. Tuquidem Minoa et Rhadamanthum judices venerandos ac summe colendos laudibus celebras, quorum religio vel circa canem, anserem, platanum severa, ut litem exiguam secundum jusjurandum solemniter datum exsequantur; sunt enim judices dignissimi qui mortuis jura dicant. Ego autem doctum legum custodem celo bro qui e republica Platonica cum unguentis et diade Conf. Fabr. Bib. Gr. lib. IV, cap. XXXII, t. p. 486. Conf. Platon. De republ. lib. III, p. 390, E. Conf. Schol. Aristoph. ad Av. v. 521.

mase expulsus, in regiam urbem Byzantii pervenit, non sine qumine divino, ibique curiæ acıribunali ad junctus est ut et legum custodiæ et juri dicendo ope ram daret, sicque reipublicæ ornamento esset. Nam si Platoni fides habenda, est autem, dicenti, vires ac ſortunam ingenio ac justitiæ associandas esse, ut quæ in republica fiunt pulchritudinis ac magnitudinis spe ciem præ se ferant: cui hæc omnia magis quam tibi inharentia reperiemus? fortuna enim et fortitudo a majoribus traditæ regia munificentia auctæ; prudentia et justitia inde a nativitate animo insitæ sunt. Huc accedit quod justitia doctrinæ præceptis, intelligentia experientia duce incrementum ceperunt. Philosophiæ denique amor, divinitus tibi inspiratus pupillorum nutritor, verba cogitationibus plane respondere de monstrat; quod Zeno quoque certum philosophiæ lestimonium esse asserit. Sic igitur Rhetorica, Gram matica, legum condendarum scientia lacte quasi suo te nutrierunt. Apud te non, sicut apud non paucos, quæ auribus kauseris, brevi intereunt; nec ut apud alios per tempus quoddam comprehensa breviori tem pore retinentur; imo quæ mentis acumine collegisti, nunquam e memoria decidere sinis. Quis porro satis Conf. Platon. De republ. lib. IV, p. 427, Conf. Erasm. Adag. chil. I, cent. V, adag. 65, col. 184. Conf. Athen. lib. XIV, pag. 627. C. Plutar explanabit peritiam tuam circa res politicas quas semel capessivisti? In te enim illud dictum Archilochi leviter mulata forma quadrat; nam secundum eum Tu Dei omnipotentis servus es, et Musarum dulce donum calles. Athenæ autem ac Thebe et carteræ Græciæ pro vinciæ vel longissime ab Allica distantes illud al testantur, quæ quidem te ducem magnanimum ex pertæ sunt, aut sermonibus fœma sparsis acceperunt. Athenæus enim in epistola quondam dixit totum orbem oculos in Dionem convertere. Equidem Dionem ad miror historicorum opera legens; quod autem tolus orbis admirabundus oculos in aliquem convertat, id legum custodi amico meo vindico. Si enim urbs regia universi orbis cor est, et eadem in ipsum convertit oculos, cordi reliquum corpus obtemperaturum esse manifestum est. Justitia circa acta regia, et legum custos a senatu in honore habetur magno; quippe cu jus vocem acverbain suum quisque commodum conver tere salagit. Sententiæ in templis Deo sacris colligun tur, et omnes protecdico primas eloquentiæ partes attribuunt. Nonne igilur otum B: antium, aut potius totus orbis hunc unum espicit?· autem orbis pars chus in Phoc. cap. VII. Themist.oral. de viri. reg. XV, pag 185, Plat. ep. IV, tom. III, pag. 320, D`.

sunt pauperès aut corpora membratisis tranc ac muli latis fœdala circumferentes, in quem alium hæc quo que pars orbis oculos convertal¸nisi in eum qui pu pillorum patris nomen gerens eo ipso probæ ac bene volæ mentis tėstimonium exhibet? Est Psyllorum gens quæ morsivus a bestiis impactis remederi valet et qui ægrotorum ulcera ore lambunt et sanant. Tu autem, pupillorum altor clarissime, eos qui paupertate ac morbis vexantur et qui a malignioribus bestiis vene num in se receperunt, sanas, venenum ore extrahendo. Ubi enim os pauperum aliquem jubet nutriri, mœroris simul ac paupertatis venenum eradicatur. Hæc omnia tu quidem præclare in alios perficis manifesto, ul léx tile ex ora ambiente judicatur. Ego autem, vir docte, quis sum, et quarum gratiarum particeps sum facius, ut-in sancto tribunali et in domo regia de miseria mea te interpellare ausim? Retine, quaso, circumspectio nem tuam. Linguam exilem reddis, dignam quæ cum Joanne tonet, cum Paulo tube canat; rebus enim futi libus operam navat ąc humi repit. Rationem tuam offendis, humi deprimens quæ sublimis et ætherea est Nemo nisi Deus et imperator augustus laude tua di gnus est. Hos hymnis celebra et lauda et invicem lur daberis. Nos autem ant nemo plane aut poetæ atque oralores miseri collaudanto, nisi tu mavis nos, qui parvi pretii sumus, laudando facultatem luam rhe toricam exserere, et philosophiam cum humanilate junctam salaqis in medium proferre. III. — Ejusdem epistola ad logothetam dominum Stephanum Meletem. Dicas mihi deinceps Hymettum, et numeres Sirenas et Thebanam lyram proponas necnon citharam Ario nis;quæ omnia omnino minus jucunda et dulcia juéi cabuntur, si cum una epistolarum tuarum conferan tur. Quanta enim (per solem illum qui cæteris stellis præstat) effusissima voluptate aspersæ sunt! quanta sublimi contemplatione rapitur ad Deum mens alque erigitur! quantum floret in eis Atticus sermo! Non sic Myron ære sculpsit; non sic Phidias depinxit, nee sic Archileles polivit; ille quidem statuam alque imaginem, hic columnam atque egregie multum el artificiose perfecerunt; uti tu, o divinum capul, ser monis quasi statuam effingis. Verum erravi statuam nominans quod tu scribis. Statua enim in externis partibus tantum fabrefacta nihil habet quod animam attingat. Hic solum natura artem vincit; quæ a le scribuntur et corpus habent externa specie venustum, et anima bene intus ei respondet. Sic captivi red dimur paucis a syllabis (o anima omnium ma xima), sic brevibus sermonibus devincimur, sic au ribus liguti dulci impulsu vinculoque trahimur. Verna ne desine, atque aureo funiculo litterarum liges nos atque trahas. Solvis nos magis si ita liges, et sic tra heus nos firmiores reddis.

19. - Ejusdem de vexante cum canina face orphanotropho et nomophylaci. mines bouo nomine nuncupare, ut tolerabilior a nomine hujusmodi ægrotis fiat, quemadmodum amaro ingratoque pharmaco medici sacrum nomen ponunt; candensque ferrum frigidum vocant, atque os sedis sacrum appellant. Equidem audiens inter alias se plimam plagam, quam Moses Ægypto intulit *, ignem cum grandine fuisse, rem mirabar nec facile narrationi acquiescebam dicebamque: Quomodo se natura ulque universi ordo habet, nec ignis fervore suo grandinem in aqvam solvit ut solem videmus qelu sobrere; uec grando propric humore ignis vim exstinguit? Tempe ramentum hoc nunc etiam ferme mihi inĉredibile mea in carne accidisse video. Corpus enim ex capite ad ungues grandine hac quæ explicari vix potest percussum est (et jure profecto grandinem voco, cum albo colore sit, figura vero rotunda), omnibus autem exustum infaustis ignivus qui ex febri acet dunt; neque ignis. ut debebut, grandinent hanc sol. vit, neque illa høne exstinguit. Hac in calamitate al que in hujus morbi veluti acie positi, o domine, sumus, ac de fuluris magis eliam angimur, algue unimo laboramus. Quis ergo adjutor nobis erit co lumenque, nisi apud Deum sanctitalis tuæ preces? Vale. De ventre inſeriª, propheticum hoc et pauca verba mostra nos tibi mittimus, domine, non triduani ul Jonas hoc carcere gementes, quia Typus non SHINUS, est ille, Christi; sed neque quatriduanis ut Lazurus, quia non amici ut ille Christi; sed dierum· sex intervallum est quod hactenus egimus; quod dein ceps futurum est, novit ille qui in infernum descen c'it atque inde rediit *. Interea infirmum subtilemque sonum el qualem habere par est ex infero loquentem, emittimus, spirandi etiam difficultate impeditum. Ileri quidem et paulo ante ipsi montem ascendentes et ingre dientes caliginem el coram libi:nossistentes, et debitam tibi reverentiam præstantes omnes Mosis instar Deum videntes et ferme veli indigi, quo faciem cooperiremus, ne a divino tuo splendore videntium acies læderetur; anne vero divino aspectu cum deciderimus et a cali gine longe facti el cum iis qui omnino profani sunt solam vocem atque eam vix atque obiter audientes, veli tamen, quod faciei superinducamus, indigemus, non ut illius splendorem impediamus, sed ut celemus opprobrium. Jure ergo hac tibi epistola nuntiamus quanta nobis infausto omme inciderit cunina fames quam, quod exsecrabilis omnino sit, consuevere ho * Joan. xi, 29. 31 Reg. 11, 6. 1 Jon. 11, 5. fta ms. P. Lazeri legit. Exod. 19, De hujus loci scuisu, quem Lazerus non in * Exod. 1x, 23, -24. tellexit, vide supra col. 1024. Lazerus,

V. - Ejusdem eidem. ipsos amicissimos, ut infansta sunt, a le videndo avertis. Sed hæc omnia satis compensantur, quia exsecrabilis morbus barbam retinuil; deponis etiam reliquum pondus atque auferes sordes, et pro specie Panis hominem nunc magis referes. Moc dixi et simul digitis mentum dimensus sum. Ut autem detumnil, tumuitque rursum, nihil aliud novi quam gaudere, parum abfuit quin morbo in gratiarum actionem libarem, et salutem morbum recabam; præsertim cum Syra quædam anus obstetrix et vates testaretur, ipsam jurans lunam, ne unum quidem genis capil lum subtractum iri. Nesciebam enim demens at res erat, credebamque bonum esse quod morbi natura malum ferebat: capillus omnino defluxit; caputque veluti autumno proprio ornamento caret. Barba vero, ul lato vere, viruit et veluti Alcinoi horti flores senii expers emillere (nec tamen prospere) non ces sat, non pirum piro superinducens, nec ficum fico, sed pilos pilis eos densans et felorem fœtori addeus. Quando veniam, divine domine, atque a facie tua conspiciar, quando tibi poculum misceho lacryma rum et risus? cum speciem meam videbis stigmatum plenam, meque totum inscriptum, ut viles artifices fabrosque ferrarios videmus a fuligine faciem ustalos, et, si vis, ut exuviam pellemque depositam serpentis, veneno corum excepto; vel ui gregem Jacobi macu tosum el varium. Capise calvus absque capillo ullo et pra ambrosia illa átque aurea coma debile ca put quoddam collo impositum ferens, Elisæum refero et Paulum, excepta eorum prophelia et apostolatu. Quando tibi labiis meis scelus morbi mei referam? Ego onim præter illa etiam mala hujus exsecrabilis famis quæcunque habebam et quæcunque sperabam amisi, ‘parum abfuit quin ipsa fugeret hoc morbo anima. Hoc unum speratam, nequaquam fore ut in gentem hanc et densom barbam malum attingeret; et sæpius mecum ipse ita loquebar: O infelix, æru mnosus es hoc formæ dedecore, cum jam sacri crines Quis ergo, dic, divine domine, me miserior cujus ca deciderint, non in publicum prodiens, nihil agens, Lazer. leg. Lacer. leg. Ita ms. et Lazerus, conjicio Lazeri versi», Sed hæc omnia salis compen santnr, quia exsecrabilis morbus barbam retinuit, multum a senxu mihi videtur aberrare; ex. contextu contrarium elicitur: Sed hac om nia satis compensantur, quia morbus barbam abs-. tulit. Ex sequentibus enim patet ob hoc dolere Theodorum quod calvus factus magis barbatus evaserat; et sic infra ubique per os interpretis put pistillo simile, mentum vero fructiceto? Et hæc Theodorus contraria iis quæ dixit loquitur.. Lazerus legebat, Patet unum ex iis esse idiotismis in quibus adhibetur. At, ut nihil dissimulem, hæren. Lazerus, Hinc lectionem non video cur alii prætulerit quam habebat in ms.. qui cum nostro consentil. Ita ms. Lazerus maluit Conf. Honer. Odyss. H, lib. vi1, 120.

quidem dixi non ut justus qui est initio sermonis, accusator sui *, sed veluti ducum gloriosissimi qui si. ipsi quidem vincant hostes occidunt; victi vero, non ab illis occidi sustinent, sed, proprios enses in viscera adigentes, vel aliam corporis partem ferientes, s ipsos interficiunt; non passi inimicam manum glo riari posse præcidisse eorum caput. Tales Calo, Brulus et Cassius. Sic et ipse, donec corpus valuit, capillum delicate discrevi, et ornare barbam alui mento, non philosophice, eos subsannaus qui in hoc aversam fortunam experti erant. Nemo cal sus erat qui me videns non statim æstuarel, nullus inornata barba qui in me incidens non præoptasset hiscere terrant. Nunc vero in me hoc irrisionis pon dere inclinato non exspecto ex aliis subsannationes et ; me ipse accusa et meam producere volentibus irrisionem præbeo. Synesium quidem novi calvitiem laudibus ornantem; et Julianum non ignoro suam per vituperantis speciem barbam laudasse. Cur ista rides? Rideas quantum libet epistolam islam et ca chinneris. Hæc nos non longe a philosophia excogi tavimus, ut super litteris acriores exhauriens cachin nos minus præsentes rideas. Vale. VI. — Ejusdem, metropolita Trapezuntis. Quis eao unalisaue sum, sacer et divine domine ´• Prov. xvii, 17. * Psal. xv, 11. Lazerus, quod sensu caret. lazers, Vide Orient. Christ., t. 1, col. 511 et 512. ut dignus a te habear memoria tua litterisque tuis, litteris illis sanctioribus quam oracula Delphorum et Pythiæ, aureis etiam magis quam sint aurea vocala Pythagoræ verba, magis etiam musicis, quam fabu lis perhibeantur illæ Sirenarum atque, ut Psalmi verbis loquar, dulcioribus super mel et favum'; sed mel Hymetti, favum vero Trapezuntis. Profecto temperantia tecum educata est crevitque, el senuit tecum benignitas, teque coegit ad nos usque littera rum aspectum £xtendere. Tibi igitur multam debco gratiam et sexcentorum aliorum beneficiorum, at que horum non minorem. Trapezus vero omnium per te felicissima civitas cur suos aureos nummos mihi manu tua misit? Fœdusne mecum per hac molitur? Non hoc patiar etsi mors subeunda sit. Norint stellæ omnes et stellarum rex sol. Neque si mihi lateres omnes aureos portet ut Pythio Apolli ni dicunt tulisse Cræsum. Meus qui me juvat the saurus sola me demulcens in præsentibus angustiis consolutio est, dulcem videre et alloqui Trapezun tium. Deinde quales veluti pœnitentia ducta vanas mihi consolationes hujus calamitatis apparat. Simi liter fucit ac si quis postquam ambos mihi oculos eruit dentesque perfregit, deinde mihi secum com munem esse convictum velit. Quid mihi cum tuis Laz. Lazer. Conf. Homer., Iliad. lib. XXI, v. 48. Lazer. leg.

lampadibus tuisque ceris civitatum injustissima Tre pezuntina? meum videre solem quero; subsidia sunt illa nocti et tenebris inventa; hic vero est diei omnis effector. Quid mihi cum stateribus et aureis nummis tuis? Meum quæro thesaurum. Sunt hi afficti animi ructus quidam flammæque cordis evaporationes. Te vero divinum numen, ob diuturnam illam calamita tem miseratum, suum misil pastorem qui pascerel populum suum in mansuetudine et justitia *. ani Sed hæc quidem, domine divine, sic oravi se ha beant, ilaque prorsus se habere credidi, quemadmo Cum probus filius gratusque discipulus patri et ma gistro esse precaretur. Quod mea pertinet, quid Cama rinam ego moveam? Quid ad Iliadem recantem, mumque tuum lætum gaudentemque tristitia perfun dam? Mea sors ea nunc est que prius fuit: qua autem prius fuerit, opinor, meministi. Nunquam nobiscum fortuna mediocriter egit, nec supercilium deposuit. Præterea male vexat corpus omne; ut Au sitem illum Jobum percussit Deus '. In cam que visu miserabilis est, experiendo vero pessima, cani nam famem incidi̟; utinam non incidissem ex qua, quanta et qualia venerint mihi mala quid attinet Psal. Liv, 6. " Job. 1, 7. Lazer. leg. dicere? Triduum me Rammæ omnes horrenda ko buerunt, atque ignita fulmina consumpserunt; que secutus est vomitus tantus ut timerem ne fei omne statim effunderem et cervorum more deinceps abs que fellè essem. Auxit morbum imperitus medicus qui ea erat statura, quæ parum distaret a Democri ticis atomis, vel geometrico puncto; frigide autem multa loquens el de pulsu contendens, infelici autem manu tolum corpus pertentans adeo levem morbi mei cognitionem suscepit, ut tertianam febrim esse di ceret quæ erat canina fames. Tales magnis Bysen tinis medici sunt; sint vero per Dei oculos qui omnia vident et providentiam quæ omnibus præsidęt. Quar tus posthac venit dies perque totum corpus oberia sunt mihi parva visu tubercula es rubra, quæ cum paulatim tempore crevissent, diræ septimo die pu stule factæ sunt. Vidistine unquam cum in paludem decideret violentus imber ut superficies hujus omnis crebris turgescit bullis? Sic pula et infelix corpus evasisse meum. Præterea inedias, vigilias, difficulta tem in corpore versando in aliam partem et dolorum aculeos; et quod doloris colophon erat opinari ami cis ipsis miserabile spectaculum evasisse, ex sermo vu de couleur livide au-dedans et an-dehors; il Conf. Erasm. Adag. chil. 1, cent. 1, adag. pesait deux livres sept onces deux gros dans le LXIV, col, 44. Lazer. La vesicule du foie ne se trouve pas dans le cerf.... Le foie du cerf est placé et conformé comme celui du bœuf, du belier et du bouc; mais il n'y a point de vésicule du fiel: je l'ai toujours cerf qui a servi de sujet pour cette description. › AUBENTON, Descript. du cerf, Hist. nat. gen. et part. t. VIII p. 102 et 11æ. Lazer. Lazar. Lizer.

ne hoc meo cogitare potes. Esto, hæc jam præteriere et nullus nobis eorum quæ præterierunt sermo ha bendus est quod jam evaserint. Morbi reliquias et vestigia quæ et qualia per amicitiam nostram esse putas? Certe si hæc sedulo æstimemus, multo sunt morbo ipso deteriora. Nosti illam comam (et non sinuni me lacrymæ epistolam persequi), cecidit. (ota ante tempus et capul deserens misere humo condita est. Atque ut ne singulis describendis epistolam pro ducam et pudenda narratione pudéfaciam, en ego monstrum veluti quoddam Empedoclis vultui simile Byzantium pererro, pœnas forte lueus eorum quæ sæpius irrisi. Vero rogo te, aureum caput, ut preces fundas ejusdem nominis metropolis aureo capiti Dei Matri; reddat meo iterum capiti aureos capillos. Nec mihi succenseas tàm multa de capillis loquenti; nosti enim ipsum hominum Servatorem nihil aliud sibi testimonium dare aggredientibus, ut fiduciam excitaret dixisse, nisi, quia Et capillus de capite vestro non peribit 10. Et de his quidem hactenus. Epistolam vero tuam quocunque nomine appellem, erit illud rei merito inferius. Voco eam rorém Her ** Luc. xxı, 18. ¹¹ Psal.cxxxit, 3. 19 II Cor. iv, Lazer. Lazer. Sic et in cod. Vatican. Legendum esse fort. mon. Lazer. Laz. leg. fort. Laz. Laz. Conf. Hom. Ihad. X, lib. xxn, v. 82. Lazerus legebat, mon descendentom super montes Sion; et pharma cum quod curas delet et ambrosiam et nectar ot rivum mellis vel quam Pylii tinguam dicunt et Alcy noi hortos, et campum Elysium. Quantum in hoc uno miki voluptatic abstulerunt et quanta gaudii parte mulctarunt, quod postea sacræ manus tuæ scriptis attulerunt, ut postem veluti speculis con templari animum tàum. Nunc autem exiens vox Jacob' est, tui nimirum politi et sinceri, et sacri ho minis; scribentis autem manus manus sunt Ésau; nec novi an illius qui antea aut venari melius, aut scri bere potuit. Proferam nunc Apostoli illud: Habe mus thesaurum nostrum non in vasis fictilibus sed in litteris “. Sed quid ago? hæc amicus quidem ani mus dixit; nec sensit excedere epistolæ fines. Vale, sanctissime dominę, el cum felicitate animi omni ud nos redi. Vale. VII.-Ejusdem. De lingua orphanotrophi ac legum custodis, D. Alexii Aristeni. De lingua legum custodis sermo est. O rem ar duam! Ego qui linguam adeo pinguem et coriaceum gero, de tali lingua loqui audeo; ego auream plum etc. in hoc loco nihil omnino vidit. Conf. Hom. Iliad. A, I. XI, v. 407. Laz. Ita, ut puto, ms. Vatic.; Lazerus in suo lege qnod ex nostri scriptura elici e quit. Cæterum mihi non ouinino liquida est hæc pericope.

bris verbis laudare tento; ego qui linguam habeo kumilem ac humi repentem de cœlesti ac sublimi verba facere præsumo; quam Homerus ipse vix decem tinguis, hanc ego meapte eaque imperfecta, mule sana celebrare audeo. Hoc idem est ac si Thersites Nerei aut˝Achillis panegyrin componere, aut si Seri phius aliquis Athenarum proceres cantu celebrare, aut si Phalaris Aristidi tesseram offerre, aut Demophilus Orpheum et Musas honorare voluisset, qui quidem ‘adeo a Musis alienus erat, ut hocce elegium in eum sit pervalyatum: Nycticorax cantum edit funebrem; quando vero Demophilus cantabit, avis illa ipsa morietur. terret qui, ut sacra refert Scriptura ", linguam ex reum quam furatus erat abscondit inter saza. Hine metus me subit tristis ne ipse linguam, orphanotrophe, tuam auream ut terra, sic silentio inhumans, summ O jure reprehendar. Omnis igitur lingua humana inter eas partes quæ kominem constituunt optima ac pre stantissima est, non modo quia a natura creatrice aplissime formata est, nec quia suecie elementaribus convenienter mista est, siquidem ca quoque quæ ab extrinsecus os intrant, judicat, sed quia rationis quæ in nobis kabitat, serva est et mentis motuum nuntia exsistit, el quod ob illam homini rationem attribuimus quæ facit ut vitam regulis circumscriptam el bene ordinatam agamus. Per eam enim solam consilium ini:ur, jus statuitur, res publica creatur, litterarum studium instituitur, scientia colitur; per eam scimus quid homini faciendum evitandumve sit. Ejus ore dialectici de qualibet thesi proposita argumentantur; oratores concionantur, senes patriam salvam consti suunt. Linguæ auxilio Solon Athenas, Zaleucus Lo cridem, Charondas Italiam et Siciliam, alii alios regiones ac civitates legibus circumvallarunt; eju venia Ægyptii geometriam edocuerunt, Cares es asiris futura prædixerunt, Phryges ex avium volain it Propterea bove super buglottide posito linguis ignem violentum spirantibus" de nycticoracis lingua disserendi officium mandamus. Cum autem testimonia adversariorum fide digniora arbitremur, quippe quæ veritatem non e favore elicere opus habent; et cum videmus ubique magnam discordiam, et quod, ut dicunt, Phrygum et Mysorum confinia longe utrin que distant el nostra quoque lingua a laudatione linguæ de qua est quæstio, abhorret, verendum est ne nulla alia lingua ad hancce laudationem se ac comimidet. Alioquin me Achar quoque exemplum 13 Act. 11, 3. * Josue vu, 1, 19-21. Epigramma hoc in Anthologia Francolurti edita ambo 1600 legitur p. 219, ubi Lucilio tribuitur Exstat apud Brunckium Analect. L. II, p. 356, sub Nicarchi nomine. In ms. Vat. p. 523 sic legitur Conf. Erasin. Adag. chil. 1, cent. 7, adag. xviii, col. 231; id. ibid. chil. II, cent. 111, adag. 10, col. 419. Conf. Erasm. Adag. chil. II, ceut. IV, anag, 50, col. 467. Vide supra col. 1034 A. Sic in codice; sed aliquid in his deesse vi detur.

Telmessi¡ primi omnium somnia interpretati sunt. Linguæ venia Apis apud Ægyptios medicinam docuit, Alcæon autem Pirithai filius physiologiam, Apollo dorus Mycenais grammaticam, et Pythagoras, Mne sarchi filius, philosophiam quam Italicam appellanı, introduxit. Thales porro, sive Phænix, sive Hilesius (genus enim ejus in ambiguo est) Anaximeni Eustrali filio Ionicam, Xenophanes Colophonius. Parmenidi Eleaticam monstravit philosophiam. Sed absit ut de longe et a rebus quæ ad nos non spectant linguæ gloriam colligam; hoc dicam, quod lingua Deum hymnis celebramus, angelisque, quoad fieri potest, similes fimus, quibus negotium est, laudes numinis divini incessanter pervulgare. Lingua hominis, jam dicimus, regina est cæterorum corporis membro rum, simulque rationi, qua anima nihil pretiosius habet, servit. Tua vero, doctissime nomophylax, sacra et veneranda lingua tantum cæterorum mortalium linguas exsuperat, quantum horum lingua animalium rationis expertium linguas vincit. Si enim Paulo fides est·habenda, de quo nemo dubitat; si Deo ipsi fides danda est, cujus Paulus os dicitur et creditur, qui non tantum kumanas, sed angelicas etiam in ¹³ 1 Cor. xiii, 1. ** Psal. xliv, 2. Vid. supra, col. 1256. troaucu linguas “, tua quidem pro seraphica habenda erit tantum, quantum Seraphim ipsi reliquis octo mentis potestatibus anteponuntur. Audax hic sermo si Deus linguam haberet, quæ certé humanæ anteiret, te linguam divinam habère dicerem. Quod cum rationi et experientia haud consentaneum sit, scribe tamen celeriter scribentis calamum appello, nomen a Davide mutuans 10, et rorem Aermon quæ in mon'e Sion distillat ", ut idem Propheta dicit, et lerram in qua mel et lae fluunt majorem in modum quam Palæstina, auctore Moyse ¹; et flumen sanclum auto refertum, ut Pactólus prope Sardes, et qui Dei civi tatem lætificat 10; et si quid aliud pulchri ac pretiosi homines in historiis retulerunt. Admirala est Græcia Dionis linguam quam auream merito vocabat; sed Demosthenis quoque eloquentiam¸ et Aristotelis loquelam peripateticam, licet balbu tiendo. Ut autem antiqua omittam et ad nova me verlam, reges kujus ætatis quoque Lyricis Byzantii linguam, quæ Attice loquens balbutiebat, maximi fe cerunt. Tuam autem, hieromnemon, sacram linguam aureamque, que Dionis, Demosthenis, Aristotelis, Lyricis linguas integre refert, quis non divinam, po 17 Paul. cxxx 1, 5. 3 Exod. 1, 8. " Psal. xLv, 5. m,

Platonis linguæ comparari queunt? Quid? Novem mihi, homo, Musas récenses, tres Gratias enumeras; annon vides, easdem sexcentas circa nomophylacis linguam ludère et exsultare? Si autem Dominus quoque linguam dat sapientiæ ac doctrinæ, vt dicit Isaias”, cui nisi hierpmnemoni eam dederit? Et, si lingua justi exercebit¨´judicium”, 11 secundum regem psalten, quæ alia unquam exercuit aut exercebit? Si autem, ut est in provérbie, lingua sapientis est sic ut argentum igne probatum ", quæ lingua magis est argentea quam ea de qua nobis sermo? Et si poesis quoque linguam honorat pauca quidem, sed sublimia loquentem, quomodo non illam masimi faciemus quæ verbis plurimis iisque sublimibus abun dat? Si Homerus admiratur Nestorem, cujus a ku qua melle dulcior fluebat sermo, quomodo nec non dixerimus, ab ea de qua loquimur, sermones emanarı ambrosia ac nectare dulciores? Res pulchra sane mens sublimis quibus acta respondent hinc inde in medium prolata, ut de quibusdam animalibus (dasy poda vocant) historici referunt. Non minus eulen suavis et alacris est lingua quæ Euripi instar volvitur et mentis cogitationum ac consiliorum est obstetris. Me quidem judice optimus is esse videtur cui utrum vius quam humanam dixerit? Dulcis et Tyrrhenorum lingua, qui primi tubam invenerunt; suavi Phry ges quoque tibicines, utebantur. Assyrii dichor dum, Mysi barmoniam Lydiam, Siculi lyram, cilha ram Milesti invenerunt, ut sileam de Stesichori kymnis, de Himeræi et Anacreontis sallationibus. Sed nihili hæc omnia ad nomophylacis linyuam com parata. Adduc miki Hymettum, et ego illam quæ .verba melle dulciora effundit tradam. Nomina miki Șirenas et ego illam tibi nuncupabo quæ cantu non Ulyssem tanınm, sed omnes rei peritos demulsit. Nomina lyram Thebanam qua urbem cum septem „portis ædificas, el ego invicem non cam quæ Thebas, „sed eam quæ Byzantium centum portis circumvallatum exstruxit. Recense tibias Olympi, Timothei alque Arionis citharam, dein Marsyæ harmoniam mixo phrygiam et modum Thamyridis Dorium: mihi linguæ celeberrima musicam naturalem vocasse satis erit. Ut Lycins Proclus arbitratur, animæ linguis se accommodant, et sic naturam suam intimam in lucem proferunt. Quod utrum verum an falsum sit, 、nunc quidem disquirere non vacat. Si vero verum .dicendi hic locus est, cui alii linguæ nisi ei, qua de Locuimur, virorum illustrium, Orphei, Homeri, » Isa.1, 4. Pial. xxxvi, 30. " Prov. x, 20. Sic omnino legitur in codice. Proclus, origine Lycus, Syriani in Athenien si schola discipulus et successor, saculo quinto floruit. Mortuus est anno 485, latis septuagesimo quinto. Ejus Vitam scripsit Marinus, ejus discipu lus, Neapoli (hodie Naplouse, vetus Sichen, oriundus. Conf. Homer. Hiad. I, 1. III, v. 214. Conf. Homer. Iliad. A, I. I, v. 249. Conf. Aristot. Hist, aním. lib. V, cap. 2e19; lib. vi, cap. 53. in margine, manu recenti, legitur

(sic). que cœlitus obligit. Qui autem una quidem karum rerum caret, altera vero abundat, vel sic magnum bonum sortitus est. Non enim sine cithara Methym næus ille delphinum blande demulcens, super del phini dorso vectus est, nec cithara sine ipso cooperanie id effecit. Instrumentorum enim ope arles produ cuntur. Non enim hac in re Clementem Alexandrinum probo, qui linguam nec eloquentiæ nec verborum karmoniæ operam daro, sed unice mentis cogitala referre asserit. Sic enim nihil inter mercatorem mer cium rilium et philosophum interesset. Ego ipse linguam certe focci facerem, si cum puris animis viveremus et limum corporis vilem aspernaremur. Sed cum moles hæcce corporis, statua, inquam, membris instructa, anímas nostras continet, et mentis sensa non immediate in sensum cadere queunt, honorificum linguæ locum attribuendum esse censeo. Bæc cum ita se habeant, si verum est quod inter homines excellit qui mente generosa et lingua canora gaudet, quis tandem orphanotrophi nostri similis poterit judicari? Mentem enim sublimem et minime ss Aet. 11, Conf. Clement. Alexandr. Stromat. lib. 1, § x, I, p. lin. bestialem, cujus multa hodieque exempla videmuJ, sortitus est, lingua adjutus præelers, et qua tonal, non quidem more Salmonei qui Jovi par esse præsume bat, sed ut`qui tonitru sacrum et innocuum emittit super terram, et qui fulgurat non ex nubibus, sicut Jupiter, sed ita ut nihil igne consumatur. Igneam ejus vocans linguam ignitarum simul linguazum mentionem feci, quarum sub specie Spiritus sanclus apostolis Petro et Andreæ apparuit”, et decimam tertiam eam cæteris duodecim annumero, quæ, veniam date, magni Verbi nuntii, in eo differt quod citra gratiam spiritualem Atticam quoque musam redolet. Nam si et aliis quibusdam ignem incessanter·inesse, et solis currum indefessum esse prædicant, quippe qui indesinenter circa orbem volvitur annum et horas dimetiens pro mortalium salute, equidem Aristeni linguam igni`et soli ipsi superiorem esse □ affirmo, siquidem plurimarum difficultatum nodos solvit, locos Scripture sacre cognita difficillimos explicat; quæ oratorum problemata dilucidat ei semper ´nova uppurel, cæteris quoque tinguis elo Conf. et eund. ibid. pag. 340, lin. 22, pag. 341, lin. 5. Coni. Eudor. Ion. pag. 571.,

quentiæ glorificæ vim, sicut sol lune, communicando. Banc ob causam potentissimus noster imperator civi tatis leges custodiendas ei tradidit,quæ nostram vilam regant, ita tamen, ut ipse lingua sua majori nobis sit adminiculo et sic legum beneficio tota administratio prosperitate gaudeat. Sed, o divina ac sacra lingua, imago Musarum, decus Gratiarum! o vex clamantis, cujus sonus in tolum terrarum orbem exiit *, el cujus verba ad fines C. usque universi personuerunt; quam tribunal civile et ecclesiasticum sibi vindicarunt; qua philosophorum fidem auxit antea ambiguam, secundum cætera or gana kominis constitutiva; quæ præsentia sua ora toribus animum indidit, absentia autem ad silentium eos condemnavit; ignosce audaciæ meæ si, tot et Lantis laudis fluminibus circumfusus, exiguis te guttis iisque sordidis et impuris collaudo. Nihil enim aliud ad meam defensionem proferre possum nisi illud Xenocratis, qui cum a vectigalium exactore compre Pal.xv, 5. Psal. xxx, 19, xcft, 4. Nota sunt quæ de Xenocrate narrat Theodo rus Prodromus. Hoc tamen non memorat Diogenes. Laertius; silent etiam ejus commentatores, Me nagius ipse, necnon auctores Historia philosophicæ, Stanleius et Brukerus. Plutarchus bis retulit non nihil varians: 4° in Vita Titi Quinti Flaminii (edit. Reisk. t. ll, p. 689) sic loguitur 2 in Vita Lycurgi oratoris (Vit. Orat. vil. vu, ibid. tom. IX, pag. 349) bis verbis res narrator hensus ab oratore liberaretur, posteaque hujuscı liberis obvius esset facius: «Magnas, dixit, carissimi, patri vestro refero gratias, quem omnes ob id quod fecit, collaudant. › Certe enim te quoque, doctissime legum custos, propter beneficia in me collata totus orbis laudibus effert, et, una lingua, unum os factus, longavam tibi precatur. vilam. VIII. Ejusdem oratio habita in honorem ejos dem orphanotrophi protecdici et nomophylacis hancce dignitatem secunda vice sortientis. Tibine placet, venerande domine, me, ut te quidem ab initio sermonis laudativi honorem mikique satir faciam tolique domui kuic salutem augeam, canta te celebrare? Ergo linguæ maledică tateant, labia dolosa vocem inhibeant quæ malé contra nos locuta sunt *, quia ignorabant quantum inter aurem bene instructam et honestam et aurem quæ calumnis patet intersit ac differat. Visne me a me ipso ma tuari proœmium et pacem huic domui precari aut » Turnebius ad ultima duo verb varietatem lectionis affert, Photius (in Lycurgo, Cod. CCLXVIII, cel. 1485 terdium legendi modum exhibet

i alie auctore politiori qui dicit: Salve, regia, et foci hujus propylæa? Nonne enim insanus essem et philosophia quæ animum instituit indignus, si claudos cervorum more-saltantes ", et balborum linguam disertam videns, claudus et balbus esse vellem? Certe enim sic et pedibus et voce impeditus plus cæteris omnibus vexatus essem. Quomodo autem non Davidis regis ac psaltis exemplum secutus coram le saltem, sicut ille ante arcam in qua lex deposita erat *? Tu enim non minus quam arca mysteriorum ineffabilium custos es, pro lampade septemcandelari animam accensam septem Spiritus sancti charismatibus habens, quæ tabulas a Deo scriptas el præcepta divina custodit et mentem legum observantiæ assuefacit, ita ut non tantum legis civilis, sed Dei ipsius præcepta observet. Hac de causa etiam imperator bello potentissimus qui legum quoque sospitator est maxime strenuus, nomophylacem te constituit et quasi baculum qui iis qui injuriam pali untur, auxilio est, injustos autem aggressores pu nit, unde tibi muneris judiciarii honos est delatus; mensam autem myslicam quæ ad orphanorum victum et ad panem distribuendum aptissima est, et super alite orphanotrophus evasisti, idque peropportune. * Isa. xxxv, 6. " II Reg. vi, 16. 23 Isa. xc, 4. Conf. Euripid. Here, fur. v. 595. O Providentiam divinam omnia bene ordinantem! Quid dicis, verborum imago? Nonne arcam te, recentiorem quidem, sed diviniorem verbum demon stravit? Nonne qualitatibus tuis spiritualibus idonea indidit nomina? Equidem arbitror, et forsitan haud erraverim.. Videor mihi rursus prophetam audire dicentem: Omnis mons et collis humiliabitur, el omnis vallis exaltabitur”. Equidem vallis exaltate ac repletæ partes gero, confido autem me'futurum esse, quando ista repletio mecum augetur. Sed adeste, gens sancta, membra. Christi honoratissima, purissima, et propriis in corporibus mutilata, et, me chorum agente, pæana canite. Muto linguam sonoram, præbebo quæ legum sanctimoniam solemniter pronun tiabit. Qui sine manu est, manum ayilem dabo, quæ cogitata ac dicta litteris mandet et posteris tradal, imo circa omnia omnibus Panti loco ero. Si autem inter vos sunt aliqui qui vitia ignorant, et certe qui¸ veram doctrinam habent, ignorant, hi Messiæ ingre dienti llosanna canant et Benedirtus qui venit " aut potius jam inter nos adest. Tollat vocem veneranda mulier de plebe et dicat: ‹ Beatus venter qui te por tavit, et ubera quæ súxisti”.› Ascendat Zacchæus in arborem, exiguæ causa staturæ, et prætereuntem ” Joan. xii, 13. 3º Luc. x1, 27

piumve confugiam? Probo namque mythum illum qui Promethea reprehendit quod hominem formans nos fenestram pectori applicuerit, per quam quæ cæteri 'animo sentiunt perspicere possimus. Quantopers velim, meam quoque statuam talem esso, fenestra nempe instructam. Videres enim animum moun præsenti rerum statu contentum et minime volupto tum secialorem. Nunc autem, quod quidem ad domorum constructionem, non hominum creationem perlinel, alius est corum qui sensualitati serviun!, sermo. Tu autem, qua es mente subtili et subacia, per fenestras mysticas et arcanas animi mei habitum perscrutare, quomodo genio indulgoo, lætor et sal tare gestio, quod faciens non Plytum comœdiæ intro duxi, ut illa vult, cæcum, sed apertis valeniem oculis et, ut Homerus diceret, magnoculum. Quid porro quis de possessione divini kujus, sancti il venerandi dixerit? Præconis enim voce non cript ciala ad festum procedit et pudorem male simulazı ad opus inspiratus faciendum solemniter bacchatur. Ubi vero heros procedit, familiæ el gentes glorifice bundæ excipiunt et aerem certatim clamoribus ac cer minibus replent. Erat autem unum os ac labium, sicut dici: Scriptura”, toti civitati Byzantii hominibus frequentissimæ, quæ sibi ipsi de regeneratione grait conspiciat *. Sed eos quoque, quorum curvatis corpo- С ribus medicorum filii mederi nequeunt, in panegyri mea memoro, quibus istam ob causam genuflexio res est facilis, tum quia cervix ex ærumnarum magni tudine supina stat. Sed nec qui membrorum para lysi laborant, illaudati abeunto. Festivitatis parti ceps fiat qui ossa ad ossa ** colligit; qui harmoniam unit karmoniæ et ariditate vezatis spiritum vitæ communicat, hic quoque gratiarum actionem canat. Alius porro per tectum démittatur ut sanitatem re cuperet, ad piscinam alius ponatur probatica ", et si auxiliator abest, de sanitate ne desperet; non enim retardabit eam neque per triginta octo annos lan gueacet, imo hodie aut paulo post sanitati reddetur. Omnes igitur rideant, lætentur, de bono rerum exitu exsultent. Gaude tu maxime, filia Sion: Ecce rex tuus venit tibi mansuetus “. Sion equidem partem urbis regiæ nunc exsistentem nomino sicul ecclesiam primorum parents inscriptorum in calo". Babes qui recipiet eos qui tibi confidunt, et qui pauperes tuos pane saliabit. Amplifica campos tuos, viam para novo populo; lapides de via strata ejice*. Equidem rebus præsentibus me accommodans el diem festum meo-Harte agens, ad quod verbum scri Luc. sis, 3, 4. 8 Ezech. 7. ss Joan. 7,2, 7.. ss Matth. xx1, 5. w. Hebr. su,23. Lxi, 10. * Gen. xi, 1. Conf. Aristoph. Plut. v. 288. Conf. Hom. in Iliad. passim. Isa LIV, 2;

labatur. Præsenti ego triumpho antiquos, de quibus historia mentionem facit, vinco, quoiquoi eloquentia mater, Gracia, quotquot prisca Roma tulit, Catonem inquam, Cæsarem, Brutum et Timoleonem Corin thium. Ibi enim qui in theatri scenam prodibani pu gnalares confluebant, alliciente eos rei venustate. Idcirco etiam novus sanationis modus ægrotis adki besur: virtus mortuos resuscitat; desiderium morbos in angustias cogit; oœcus fit Lynceus, qui sine manu, Briareus, claudus evadit, rectus; mulus in Stentorem clamosun mutatur. Quis igitur de his omnibus non gaudebit et pane gyridis præsidem hymnis celebrabil? Eyo quidem omnes viri virtutes percurrere et undique laudem ei corradere plurimum desidero. Sed utrique renuntio; præ gaudio enim verba mép non satis fortia sunt, et hymnorum canendorum alii cura est. Tibi enim, maxime nomophylax, causidice justissime, orphano trophe celeberrime, contigit, nasci nobili loco, edu cari item, et sic undique laude cumulari. Te gram mazica puerum splendide instituit, poesi imbuit, numeros rhythmicos edocuit. Rhetorica postea lin guam tuam igne Attico accendit et ad quodcunque dicendi ac styli genus idoneum ac promptum reddi dit. Leges deinde condendi scientia disertum fecit, ** I Petr. 11, 6. Conf. D. Basilium, ad Maximum philos. philosophia autem Deo appropinquavit. Sed de his dicendi nec locus nunc nec tempus est, Quod autem non minus ad rem, imo panegyridi optime convenit, id memorabo ut harum rerum perili ex ungne leonem cognoscant. Cum enim omne impe rium duples, ecclesiasticum et regium, tu solus am bobus satisfacere inventus es. Alius quidem regias domus custodit et publica regi negotia ante oculos ponit; alius tribunal ecclesiasticum ne novit quidem; alius ordines recipit, a reipublicæ vero administra tione alienus est. Te ex omnibus unum utrumque tribunal sibi vindicavit. Te enim ad magna destina tum et canones Ecclesiæ et codicem civilem cognitum Dabere decuit. Te lapidem angularem, te regnum simul ac sacerdotium 88 tenere in fatis fuit. Hanc ob causam Græcia illustris le maximum ducem habuit, et Byzantium postea possedil ét indivi duum inter Ecclesiam et administrationem divisit, es bis orphanotrophum instituit imperator potentissimus. Gaudeat igitur qui te misit, et de Barbaris triumphet iterum, capita usurpatorum obtruncans et alienigena rum pedes sanguine baptizans. Gaudeat etiam qui missus est et cum feli¿e vivens ac regnans diu nobis intersit.

Sequentes versus, ut ejusdem cum epistola argumenti, subnectimus. (sic), (sic) Ejusdem protecdico et nomophylaci domino Ari- festo sicut vas inutile, ut onus incommodum exclu steno, iterum orphanotropho. Quid dicis, illustrissime orphanotrophe? Quid respondes, juris et legum arbiter, quod utrumque nomen tibi fecit? Prius pedestri te sermone prædi cavi, justi si sermonis nomine dicta mea proferri possunt, nec potius nugæ ac nævi sunt habenda otiosæ linguæ, quæ auribus cum molestia obstrepunt et cordis male sani testimonium reddunt. Postea scriptis te carminibus laudavi secundum normam grammaticorum confusam. Dictum enim illud sa pientiæ, Bis in pulchrum, honorare didici, et bis laudem tuam promulgavi. Cur igitur media in via stabimus, vir optime indole, dignitate, genere, elo quentia, cui præstantissimas Deus divitias tribuit? Cur hymnum imperfectum relinquemus? Sed ubi sunt versus numerosi, ubi metri gralia, ubi dulcis Calliopes applausus? Hæc enim dea mihi jure quo dam indignabunda esse videtur et offensa ægre ferre contemplum. Dum enim tua laus scriptis et recitatis carminibus resonat, ipsa silentio prætermissa, a Alludit ad titulum Protecdici et Nomophy lacis. Proverbium quod Zenobius sic affert Conf. Zenob. Adag., centur. iii, adag. 35. Apud Platonem non semel occurrit. Couf. Platon. in Gorgia. edit. Mart. Jos. Routh, Oxon 1784, § 42, ditur. Aliud quidem philosophus Stagirila ditil (vi rum novisti, quippe qui te doctrina sua imbuit) el quomodo non honore et admiratione dignus videatur dicens in tribus rebus omnium finem consistere! Quomodo porro tertium metro triplici laudum quibus dignus es, non respondebit, quippe quod similia cum similibus æquabiliter conjungit? Nonne Paulus, Dei mei os, gratum in omnibus animum exhibere præ scribit? Quomodo igitur ego tibi, sapientissime can sidice, non omni tempore et omni ratione grates referam? Forsitan aliqui molestiæ et garrulitatis accusa bunt me, quası verbis meis speciem theatralem do rem et, nemine instigante, in tribunal ascenderem. Sed Hippoclides nil id curet, donec me vanæ gloria causa laudationes et encomia texere viderit. Sed versuum pugnam vanam aspice. Cuncta enim metri genera eo tendunt ut hymnus sub una forma compo situs appareat. Calliope iambis et mythis cyclicis gaudet. Quo me verlam? Anacreontisne vis me pag. 226. Conf. et in Philebo, edit. Serranl, tom. II, pag. 59, E; et De legibus, 1. VI, ibid. 1. §, p. 754, (. Cf. Aristot. De culo, L: 1, e. 1. Conf. Herodot. Erato, lib. 17, § 129. V. Suidas, Zenob. Adaq. cent. v, adag. St.

(sic) musam sectari? Sed contraria iamborum obsistit gratia. Aut Tambin? At Homeri os ex altera parte resonabit; et quis hujus vocem sonoram supportabil, quin terram illico dehiscere precetur? Igitur carmi nis koroici sonus orphanotrophum celebrato; aliud aulem meirum suo tempore adhibebitur. Busdem de iisdem propositionibus. Heroici Solis lumen testatur, terra jurat, juramentum quoque telluris almæ asserit nunquam sese inter terrigenas hominem tam disertum, tam omnium re rum peritum vidisse, quam Alexius est Aṛistenus, legum custos, primus causidicus, orphanotrophus strenuus ac probus ut nemo alius, quem templum maximum et regum domus alterna vice possident; ipse autem indeſessis præditus nervis, solus licet sit, ad maximas quasque ṛes aptus est. Mens ei provida ac solers et eloquentia sublimis a Jove Olympio da ta, quibus sanctum tribunal et splendida regum pa lația solis instar· illustrat et Rome alta mænia magnorum more astrorum visitat. Rex Ausoniæ multa præclare in terris fecit: gen tes quæ Martem nunquam expertæ fuerant, et Orien tis et Occidentis populos armis perdomuit; lites ac Conf. Homer. Iliad. 1. 11, (sic) libellos abolevit æris alieni, et debitores a curis eda cibus liberavit; templa saxo solido construxit; seni bus senectutem viridem dedit; Dei cultoribus infinita bona concessit. Jam autem officio regis omisso, tui, legum custos, curam gessit et Alexius auxilio fuit. Hinc tibi prodeunti populi applauserunt, et le mulo insidentem honorifice exceperunt. Sic autem alius ad alium sublatis in cœlum manibus dicebat: Salve, trias regia, quæ, volum meum exaudiens, oculis meis verbum dulce Alexii Aristeni audire dedisti. Sicut, post hiemem horridanı pastoribus ingratam, gramen quidem apparet nullum, ver qutem redit, et brevi arva floribus ornat; sic te in medium pro deunte sola multitudo exsultat. Loquitur balbus, mulus; claudus cervorum velocium more currit; se nex cordacem pede alacri saltans inchoat. Omnia ædificia labant, populus cum tumultu clamat, sacer dotes in limine sacro exsultant, alla voce canentes, e domo vero somitus exiens ad astra tollitur. Sic omne genus amal homines frugi vociferando extol lere. Tu autem ſeliciter vivens per tempus diutur num cæteris rex esto, nec unquam nos deseras.

(sic) Eidem de iisdem. Elegici. (oid omnίκο) Si quis inter mortales juris consultus incorru plus et æquus et juris strenuus propugnator ex stitit, non Minos ille fuit Cretensis, non Rhada manthus, non Æacus mortuorum portitor, non Aristides ille justus, si quis alius in terris ³; non Solon, sed Aristenus legum custos ille fuit. Si quis in terris bonus exstitit, non Menelaos hic est, non Diomedes, non Nestor gravis annis, non Ulysses Ithaca rex, non Demosthenes, non Phocion, non ipse Calo, sed Alexius noster, pater pauperum, dulce lo juens, dulce videns, et sexcentas lingua jucundita tes in medium proferens; Sirenum enim vocem effert melle dulciorem. Quare Romæ novæ præfectus genti bus malignitute sublata salutem dedit; nos auiem muneribus fungens jura et frugalitatem docuit. Sal vus esto, orphanotrophe, salve legum custos! Ad eumdem de iisdem. Anacreontici. Age anime, generis sator, verbum filium procrea; canta, lingua; movemini, manus; calame, movetor, ut liber prodeat. Corona, eloquentia præmio, Epistola hæc apud Lazerum inscribitur Reipsa superior epistola in ms. Vatic. ad nomophylacis redime caput pulchrum, quem natura charismatibus infinitis ornavit; quem rex terræ dili git ante omnes. sacro Pieriæ atrio adesto, Musa, Jovis filia. Hæc metra tetrametra, legum custos, par perum sospitator, Prodromi filius offert; qui quidem a.boni specie, a Gratiis alienus virtutem per totam vilam remuneral et animi probitatem magnificat, gratum omnibus animum et servilem exhibens. Nul los annos vivat, orphanotrophorum pater et legum custos! Ad Nomophylacem et magnum œconomum Aristenum. Heri, sanctissime Domine, rediens ex sacra pomps publica et splendida èt qualis magnificentiam tuam decet, pergensque ad sacrum et sapientem metropoli tam Nicomediæ cumque ipso colloquens, interrogatus sum unde venirem; respondi visusque ille est rem nosse antequam me percontaretur: mihi enim ca pilli adhuc unguento manabant; halabatque suaviler cutis, ut Cheronensis de Macedone narrat, el vestis cerearum guttarum stigmatibus plena erat. Habeo quæ ab ejus sanctitate mandata sunt. Sed quomodo Alesium Aristenum dirigitur. Sic; non, ut apud Lazerumn,

diserte linguæ illius ardentia verba poterunt ab im perita mea lingua potestati tuæ declarari? ut neque ille panegyrim reliquerit et ubique tibi et sibi uti conveniebat et sacro ministerio satisfecerit. Videns autem multos senes esse congregatos et non modo thronum, sed ne parvan. quidem sedem relictam esse vacuqm, adhuc autem populum irrumpere, veluti frequentia examina apum confertarum prodeunt; valde etiam veritus, ne sacra vestis ab irrumpente populo laceraretur, ad aliud se vertit. Stans foris apud templi porticum, prementi eum pauperum mul titudini dixit, omitibus quatuor obolos daturum, cum que › orassel, seque ostendissst, atque ita sacro mi nisterio et tibi simul satisfecisset, domum reversus est. Hæc magnus Nicomediæ antistes meis verbis tibi nuntiat. Si autem quid ad hæc et ipse habes, paratus est hic minister. Ejusdem epistola Theodoro. Utinam, fraterne mihi alque amice anime, Theo Plutarch. in Alexandro, edit. Reisk. § 4, t. ΙV, p. Sic; apud Lazerum, Conf. Hom. Iliad. 86. (sic) Uirwm ad aliun sensum omneri versum detor quere voluerit Noster, vocem muxvá pro ɛlaɩ po nendo, an ex antiquo exemplari receperit, incertum. Nolendum, adjectivum bic scribi cum epi ritu leni, et sic inde a temporibus remotissimis in plerisque mss. exaratum fuisse videri, nam apud Eustathium ita scriptum invenitur. Criticus tamen ɲon unus, Apion exempli gratia et Herodorus, ul a voce ääŋv derivatum cum aspiratione legendum pronuntiaverunt. In scholiis Venetis quæ Villoisoņus edidit (ad Homer. Iliad. B, v. 87, p. 48, cot. 2, legi dore, infans tibi infantı et iterum adstans et simul sedens de te tuisque sciscitarer et mea per memet docerem. Si autem, quod necesse esset abesse, dis junctio futura erat, utinam commune quod ferimus lulum supergressus, nudaque anima. vivens, mentis alis sublate, justą psalmi illud, volaret hæc et re quiesceret apud te. Quoniam vero tabernaculum hoc ac luteum corporis simulacrum infauste nobis apta vit natura et non licet animantibus qui naturæ necessitate pedibus ingrediuntur terram supergredi, levi autem ala aerem secare et esse apud amicum, at terum hunc necessitate cogente cursum ineamus, alque atramento et charte salutationes collocusio nesque committamus. Hoc vero a sapientibus inven- a tum est amicis absentiæ remedium. Quare le videre jam videor quasi per alam chartæ alicujus ad te missus, exigere, publice concionari, rationes putare; et cum his quidem mansuete, cum aliis vectigalium acriter agere. Sunt quos jubes vi in judicium rapi tur (forsitan Villoisinus scripserat Scholia quæ exhibet editio Barnesii pariter ha bent I. Sch. Eustath. (ad Rom. 1. c. fol. 178, 1. 22) sic ba bel At in lexicis Hesychii et Apollonii lectio cum spiritu leni ut melior exbi betur. Cæterum Heynius in sua Iliadis editione prolixe disseruit de vai is adjectivi signif cationibus apud varios poetas. Sic; apud Lazcrum, al. Sic: apud Lazeruun Sic; apud Lazerum,

(forte a!que alapis percuti. Hæc exactionum pauperibus pana. Sed non tu (o educatoris tui sapientiam) procellosi venti more spiras et gravis es pauperibus; sed hos lenis instar auræ cujusdam et placida afflas (sic); erga nos vero flatu aspiras qui ex æquali alarum motu provenit, quos quidem reperis libris incubantes; et nunc quidem Aristoteli opèram dantes vel Platoni, nunc autem domo oratio nem in scenam proferentes et nunc dubia quædam moventes, nunc eadem solventes, modo prosam orationem, modo versus elaborantes. Et sunt quas congredientium videas ad Rhetorica lages introdu centes, sunt quos cernas philosophiæ arcanis initiari. Recordaris, novi, sacri consessus et magistri Lingua, ejusque qui tecum de Rhetorica aut philosophia col loquebatur, qui et dolet a te distractus et magistro tristitiam auget. Pulcher Constantinus vix lacrimas cohibet, nec dici potest quantum aveat mitti ad te. Nos adhuc eum cohibemus donec ipse veluti signum des. Da hoc continuo, non injucundus enim amicum non injucundum excipies. Vale. XI. — Ejusdem eidem. Hoc illud est, amice Theodore, quod mihi accidit cogitare el dicere de te; quod nimirum de sanitate dictum est olim ab antiquis sapientibus,` rem divi nam esse quamdam sanitatem quæ cum adest. ignoretur, cum abest vero magni æstimetur. Prorsus hoc et de te dici potest; cum aderas et nobiscum versabaris mutuaque officia accipiebas reddebasque amicis, non tantum tui sensum ciebas; nunc quando peregre profectus reditum differs, omnino le co gnoscendum præbes. Talis cum esses non latebas, neque habentes thesaurum agnoscebamus; eo mal tati cognoscimus. Cæterum nostra damna nec solari nec levari possunt el nem:o mane aut vespere ad nos vènit, quocum cor incendere possimus, et´ comMX nicare quæ aliis indicta volumus. Qua igitur erit et quando et unde mutatio? Saltem sæpe inter nos mutuo scribamus el rescribamus; et a nobis quidem en tibi altera hæc epistola exarata est; a le vero ne epistolij quidem dimidium. Et profecto an emi cus sis dubito et causam nescio; nisi forte hac usurus aconomia es, ut litteris munera permisceas. Neque hoc me latet, munera mitti quæ agnibacchi, porci baccbi ex re ipsa dicuntur. Sed hoc quidem ridendi argumentum dimittamus. Pulcher Constantinus fe stinans ad te venire, cum nobis hoc molestie creat rit, gaudeat festinationis sue fructu. Veniens dolo res auferet tibi et de epistolis ad nos admonebit; non quod per te non futurus esset horum memi nisse, sed nosti illud Homericum: Duobus sime! “euntibus etiam alter ante alterum animadvertit. Vatt.

(sic), XII. - Lyzico. Non bonum te alumnum, amplissime Lysice, philo sophia, ut videtur, educavil; si futurum erat ut adeo celeriter matris obliviscereris atque aliorum, quos nescio an cògnatos compellem an convictores; con temneres etiam Prodromos omnes, ex quibus sæpe manifesta retuleras amicitiæ argumenta.- Egregie enimvero illud a Prieneo dictum est: Imperium ho minem ostendit. Nam tu quoque ob hoc imperium, quod quantum et quale sit ignoro, neque nos brevi epistola dignos esse putasti. Et jure profecto. Nam qui loquendi scribendique artem contempsit, sapien liamque præceptoris sui cum negotiorum turba com mutavil, idque quod crepundiorum et vanissima rum rerum loco haberet quæ viri erant sapientis et modesti; qui scribere ad illum poterit qui in oratio nibus et litteris assidue versatur? Sed quamvis Ly zici cognominis tui oblitus fueris, amicus mihi infi delis factus, non tamen ego mei cognominis Prodro mi. Præcurro ergo, atque hanc primus tibi scribo epistolam. Si igitur habes quod scribas, litteras litte ris commuta; si non habes, pro negotiis epistolas accipe, aureis @rea commulans. Vale. Y.III. — Ejusdem eidem. Heu, hen, Lyzice, ex quanta necessitudine et con junctione nos sors iniqua distraxit. Pridem, neque ita pridem apud eosdem eloquentiæ duces iisdem præceptis informabamur, simulque informabamur, et mutuo, philosophica in os veluti inserentes quan (sic) tum (papa!) quantum inter nos amorem 'nutrisba mus; parum aberat quin in furorem evaderet; indi gnabamur eliam quod non ex una eramus matre progeniti. Hæc quidem tunc erant; qualia autem nunc? Tu quidem scholam aperis et thronum erigis et divinas orationes publice habendas scribis; veslium vero splendidam aliam induis, delicatam aliam arca quasi sepelis, et pingues mulos ostentas; phalera rum vero ex magna argenti vi compactarum alias quasi in theatro exponis, alias majoris etiam ponde ris machinaris, atque instructissima tibi mensa est. Assidue tibi corpus lotionibus manat, quæ illud mundent; nostrum vero aret, et pedibus iter faci mus. Quid grave in his supercilium inducís, magna de te cogitans, nos vero humiles despiciens? Habe mus et nos quibus gloriemur, Peripatum, acade miam, librorum philosophicorum oracula, et quos ab antiquís partes admirati sumus, quosque ipsi parturientes emisimus in lucem. Est et nobis ad gra vitatem dicendi Plato theologus, Aristoteles physicus, Italicus doctor et scriptor. Et ego tribunal habeo, malto venerabilius quam tuum, quod nimirum tu circa res barbarorum versaris, barbarisque ut plu rimum conciónaris. Meum a probatissimis philoso phorum perficitur, et rerum causas sectatur. Quid supercilium contrahis? Recordaris, opinor, illarum in philosophia exercitationum, desiderasque, puto, graviora illa studia, et pristinas exercitationes; uti nam desiderio opus respondeat. Vale.

Ejusdem Myte. (sic) (sic). ignis prodit; talia ex tua lingua singularia quædam fulmina. Juxta paræmiam illam ignis igni addendus non videtur. Ego vero,contrarium, quam illa per amia vult, dicerem de sapiente lingua et mente tua. Adde igni ignem et fulminibus fulmina appone non uremur, ne time, uon incendemur. Nulto autem magis rore perfundemur et refrigerabimur; utinam tabellarius hoc facial, et tu, vir doctissime, rem in longum non protrahas, sive ad libros amandes. Vale. Dicunt qui experti sunt, alque ego credo (o anima miki vere divina), parum, absinthii multo infudum Hymettio melli (Atticæ montem nosti esse Hymettum uti mel conficitur et optimum mel), immutare cum succum átque in proprium convertere; causamque non ignobilem neque absurdam afferunt, imo sa pientissimam, nescio an domo eam proferentes an aliunde mutuantes: facilius esse aiunt mali partici pem fieri quam boni. Nunc vero contrarium omnino Exiguum illud epistolium tuum, mel profecto, et Hymetlio melle dulcius infusum in amaritudi nem quæ absinthium. æquabal, animæ meæ, dici non potest quanta mellis dulcedine eam perfuderit, ut contrarium dicere possim: facilius esse boni par ticipem fieri quam mali. Gaudeat ergo mens tua talium genitrix cogitationum; gaudeat et lingua ta lis interpres cogitatorum; et simul tu mihi gaude (atque id facturum le.bene novi) presentem exhibens iis qui adsunt, domi nobis honorem natum. Vale. XV. Eidem. Hoc nimirum illud est lingua spirans ardorem Atheniensis ignis; ignis inquam cujus naturam pernoscere non possum. Quibus enim incidit, deside rabilem se esse ostendit; nec magis ignis quam ros his apparet; ut exæquare aliqua parte videatur Chaldaicam fornacem de qua novimus ignem ut roris spiritum affasse divinos pueros. Talis ex ore tuo ...b peritiam .!! rationem la Tu quidem nobis inscribis,‹‹ nas et supremas si vis et _wisssimas et lyras et citharas el titulum) nobis appone aurearum linguarum et rursum vocum tonitru. Hæc quidem ornamenta tua sunt; amicitiam autem sie declares, domesticas charites cum amicis communicans. Ego hæc linquens (etenim sufficit tibi apis musæ tuæ ad graviter quascunque res tractandas) illum paræmiem tibi convenientissimam accipiam. Quæ ea est? Re spondemus simul ancyles et equites. Sunt autem an cyles gcnus pedestris phalangis quod cum equitatu pugnat. Vere enim una cum ancylibus negotiorum implexorum, tortuosorumque, quasi equites video orationes tuas, sublimes aspects, cursu veloces. Sed præter pedites sparsos hi ancyles et equites misti apparent, nimirum præter luas optimas excellen tissimasque turmas, hominem profecto video no

solum admirandis orationibus, sed et operam dantem consultationibus et publicis actionibus et regiis quo sidie negotiis; deinde adeo sublimia sensa, alque Atticam orationem litteris inspersam, quasi libris solis omne vitæ tempus distribuisset. Equidem cen ico, el fortasse non longe a veritate censeo (sad sic omnino necesse eral) præsentem diem novam nalu ram vile hominum attulisse. Te vero orationibus scribendis, negotiisque tractandis excellentem tulere, at fiat, et filiis tuis, hæreditate veluti quoddam mian b‹nç natura; ut non solum in qa et in iis quoque quæ ani *mies servetur. Vale. percurrit, auri don:us splendidas pu̟. vallasti. Cur ergo nane ea a te deseritur? vastabit eam inimicus aper de silva. Gur non aspicis e cœlo insulam, inquam, tuam, el non perficis vineam quam plausavit dextera tua? Ego Philippensis sum, Corin thius ego, ego Galata, Ephesinus; per Paulum veni, per Paulum credidi; Paulum nunc aspicere non possum, eum Pauli epistolam accipiam; imo nos quidem Deum nostrum et regem Jesum imitemur qui æternum Patris in sinu requiescens in cœ!is, tandem et in terram venil, et paucos dies commora tus e terra iterum in celos redivit. Sic e celo ir sulæ in quoque descende, ut inter nos sis; ubi veľo parum hic commoratus res nostras“curaveris, vola iterum ad calum tuam. Quod deinceps addam non habeo; nec quid comparem Christi exemplis, qui quadraginta dies et aliquid amplius hic fuit. Post primi Paracliti ascensum non est nobis alius Parṇ» clitus. Utinam ex eodem cælo alter post primum Paraclitus descendat, et inde accipiens ei mihi quis salutis sunt nuntiet igneaque lingua àd loquendum idoneum reddat. Sed hæc quidem, quando Deo pla citum erit, fiant. Quod rem præsentem spectat, ani mo deficimus, sive polius anima caremus, sapien tissima anima, cum quotidie in mentem venil verbo rum alque amoris tui. Coram Deo et angelis test. mur orbi universo illorum damnum. Pugnamus tamen ingratis linguis. Res est quam prudens vir omnis desperatam putet. Hoc primum, koc ultimum; Ejusdem au Gregorium monachum et abbatem venerandi monasterii Bulgarorum, in Oxia insula¸ siţi, cum ad insulam venisset san etissimus dominus noster ex patriarchio post morbum et abdicationem. Bei miki! Pater mi divine et sapiens et servator, magne Gregori, quia defecit a nobis sanctus, sive po tius non unus, sed duo eodem tempore defecerunt. Bei mihi! quia longe a peccatoribus salus; hei mihi quia ad pristinum statum redivimus. Quo te longe exsul confers? et in qua degere vis solitudine? desti tutum ab auxilio Prodromum tuum linquens. Vi neam ab Ægypto transtulisti, meam animam a pec calo ipsam in terra promissionis plantasti et septo documentorum tuorum (quanta fuere, o sol!) circum

magna Ecclesia orbamur. Parcal Deus corum ipso rum vitæ et saluti; ut loca illa quæ pedes vestri olim calcarunt videntes, non vita simul et memoria privemur. Colo ego vestigia sacrorum pedum san ctissimi mei domini et bene de me meriti, osculor etiam oram sanctam sacræ vestis tuæ extremamque ejus partem ad salutem meam oculis superporo. Atque hoc in primis precor, ut secundum Deum dexteræ tuæ extremum spiritum committam. San ctarum precum tuarum servus et filius Theodorus. IN BOS QUI OB PAUPERTATEM PROVIDENTIA CONVICIANTUR. Timoleon, Timodemi filius, civis Corinthius, vir sopiena fel artis bellicæ peritissimus, qui in multis certaminibus victoriam reportavit, qui Siciliam in libertatem vindicavit, qui Dionysium subegit, deo rum cultor sincerus et patriæ amantissimus fuit. Ad fortunam omnia quæ ad ipsum spectabant, referebat, et Automatiæ deæ alienigenæ templum construxil; Automatia, ut dicunt, sacra peregit post victoriam. Plutarchum sequitur Noster, at Diodoro Siculo (l.`xvi, t. II, p. 132) Timoleontis pater Timænetus di citur. Plutarch. in Timoleonte, § 36, edit. Reisk. II, p. Quomodo quis se citra invidiam laudare possit, ibid. t. viii, pag. 146. - It. Reipubl. ger. præcepi. toma. IX, p. 251. [f. Ego vero ad extremum a malo genio ductus Proci dentiæ huncce consacro locum. Brutam enim, ma gnum illum Romanum, ob virtutem et belli peritiam admiror; sequentium autem versuum rationem ha bere prorsus nequeu Virtus misera, non nisi sonus fuisti; ego autem te ut factum honorabam; tu autem fortsnæ servicbas. Vox µóvos, quæ metrum lædit, mera videtur interpolatio. Vide notam sequentem. Paulo aliter Dio Cassius (46. § 49) Zonaras etiam (Annal. lib. x, § xx, tom. 1, 508) hos versus cuin varietate lectionis ita re præsentat

Absurda enim et Catonia ingenio indigna hæc verba. Qua enim alia re niși Providentia univeraus mundus gubernatur? Qua re vitæ nostræ defecţus corriguntur et ordinantur? Quis porro alius con servator elementorum, quæ nobis insunt, quadrigam Ċ recto cursu planoque regit? Quibus denique guber naculis navigium mundi regitur? fœdo vultu, sebo plenus, homunculis similem, quos in theatrum inducimus, Ethiopicis, pelle rugosa, malis perforatis, macilentis, comas ridicule com plas, barbam absurdam habentem, ut brevis sim, dæmoniacum aliquid præ se ferentem, et qui puellæ pulchræ amore gaudet, ut Vulcanus Veneris, secun dum Homerum. Quocum confer adolescentem ho nestum cum lanugine, gratiarum exemplar, naturæ imaginem, disertum, pulchrum visu, comem; qui si vetulam lippam duceret, quid tandem dixeris? Hæc de Providentia quotidie par erat cagitare et credere. Nos autem adeo avaritia jugo succubuimus, ul, nisi quotidie messem auream facimus aut Pa cloli Ruentis aureis fruimur, nullam utique Provi dentiæ fidem habeamus. Illud autem, Fortuna res humanas regit, ut in tragœdia legimus, nobis minus rectum videtur. Ubi enim est Providentia, si cauponis aut olerum venditricis filius stupidns ac insanus, ad nihil aptus, cum splendore urbis vias percurrit, auri pondus immensum, equos, mulos, dom:us splendidas possidet, alius autem Codro qui dem genere, doctrina vero Platoni comparandus ne asellum quidem habet? En alium, naturæ vere collatum? Mihi quidem Solonis libera indoles omni monstrum, el turpiorem prodigiis Empedocleis, In margine legitur scholion Eurip. Alcesi, v. 78 It, Antiop. Fragm. XXI De hoc loco et altero qui legitur supra col. con sulenda Frid. Guil. Sturz. editio fragmentorum Empedoclis, p. 364 sqq. Νοtum proverbium. Id est cotem alis. Dicitur in ho mines edaces plurimique cibi,qui nihilo tamen habi liores inde reddantur. Nam in cotis macilentiam Hæc plurimi dicunt 'indignati propter inundatio nem non minus quam propter siccitatem. Sed inter dum philosophicæ disputationes et sermones minus satisfaciunt. Si enim hac vita defuncti plane mori mur, cur de inæqualitate conditionum humanarum querimur? Genio igitur potius indulgeamus et de stupidis divitibus rideamus. Quid enim Midæ aurum ad risum Democriti comparatum, aut totius Mace doniæ imperium cum uno facete a Diogene dictorum bus Græsi divitiis, quibuscum periit, præferenda esse hodie vulgoque jactatur adagium, cum aiunt, Tam pinguem quam cotem, macilentum quempiam signifi cantes. Hermolaus Barbarus, in epistola quadam ad Picum, interpretatur hoc proverbium pro, Male collocare beneficium, unde non sit reditura gratia; ut affine sit illi quod alibi dicitur: Ale leporum ca tulos, cum ex benefcio redit mala gratia. Erasu Adagior. chiliad. 1, eent. IV, adag. 71, col. 149. In margine legitur hoc scholion In marg., Hic charta abrasa.

videtur, et Plato cum paupertate quam Dionysius cum tyrannide esse malim, qui tempore postremo captivus Corinthi in taberna unguentaria vinum aquæ mistum bibere visus est. Igitur non ægro esse animo debemus, etiamsi cum præsenli vita pereamus. Quia autem anima nostra immortalis est, et alterius vitæ spes adest, sicut et impios pœnæ et pios remu nerationes_manent, quanto melius est cum virtute pauperem esse quam cum pravitate divitem! Sed fortunæ et conditionum inæqualitates Provi dentiam negare forte suadent. At id ipsum Próvi dentiam esse me quidem credere cogit. Ut enim nec in musica rhythmus atque harmonia esse posset, si omnes soni graves, aut si omnes acuti forent, sed ex sonorum diversitate demum harmonia prodit, sic et apud nos ipsa conditionum humanarum diversitate ordo et fixa constitutio a Providentia introducta est. Hujus rei in causa est ignorantia, quam malum esse asseruit rhetor Syrus (Lucianus), in quo uno non est mentitus. Quia enim non alis in aerem ascendere et veras rerum causas, quibus perducta Providentia omnia sapienter ac prudenter instituit, perspicere valemus, naturam res male ordinasse Locus est ex Plutarcho (in Timoleonte, § 17, cdit. Reisk. tom. II, p. 194) Nota marginalis Respicere videtur ad initium Luciani tracta tus, Quod difficile calumnia hdes adhibenda sit accusamus. At id considerandum est quod fieri non potest, ul rationes Providentiæ perscrutemur, qui se pissime nec hominum cogitatą pernoscere possumus. Vidisti virum ætate provectum, membris ægrolie, cum vultu Pythagoreo, pallido; baculo, ut Silenus, innitentem. Quianam de eo-dixeris? Nonne tibi capul sanctum et quasi divinum esse videtur? Nonne di vilės talis dignus videtur? Vidi enim alium in di gnitate constitutum, qui a sanctitate plurimum ab horrebat. Cum enim mansuetas eum aves venantem vidissem, ego e contra pleham eis libertatem dedi. Viden' homines maximam` partem dolosos et hypo critas esse, et sæpissime deceptos modo ab asino pelle leonina induto, modo a mustela veste nymphica circumamicta. Sicut enim Achillis armatura indutus Patroclus Mencetium, et Cæsar Lucilium Bruti loco simulare ac mentiri poterat, sic nos in magno thea tro constituti pro ludibrio et alios habemus, et ab üsdem habemur; ita ut, si alarum remigio in altum surgere e terra, ut aquila, et Providentiæ rationa perspicere posses, hujus sapientiam certo admirareris. Sed hoc fieri non potest; plurimum ením volatilia inter et animalia terrestria interest, ut inter Phry gas et Mysos finitimos; Providentiæ autem sapien. (tom. III, p. Marg. Esop. Fab. 115. Babr. Fab. 16.. Homer. Iliad. 1. xı, v. 278. Aliter hæc narrat Plutarchus in Bruto, § 50, edit. Reisk. t. V, p. 432, quem vide.

tiam et vias rationis ope aliquatenus assequi non dificile erit. Si autem veritas ingenii nostri acumen et scrutationes nostras effugit, nobis ipsis, ut sa piens ille, cantare opus erit. Quomodo enim loci distantia, sic quoad intellectum quoque differimus. Non igitur in Democriti insaniam, aut in Hipponis ir religiositatem incidamus, Providentiam iniquitalis accusantęs quod aurum nobis negaverit. Equidem (absit autem Adrastea) non plane abjectæ, ut tol alii, sum originis; et si corporis mei membra non prorsus perfecta, at saltem minime mutila apparent. Magistrorum optimorum scholas frequentavi; gram maticæ apprime studui; rhetoricen perdidici, non qualem frigidi Simocatti eructant, sed qualem Ari stides et Plato respirant. Nequaquam enim neglexi Aristotelis philosophiam, Platonis sublimem elo quentiam; linearum et numerorum doctrinam co gnitam habeo; sed jactabundos reformido homines. Innumeros ego sermones composui a nemine supera Strabo (lib. x11, pag. edit. Casaub. 564, edit. inquit, Ad hoc proverbium alludit etiam Plutarchus in praceptis pro sanitale tuenda (ed.t. Reisk. tom. VI, tus, quippe cui lingua ex æquo cum aliis diserta exsistit. Sed impedimentum aliquod mihi obsistit, quod tacere nequeo: lingua inter loquendum balbu tit, et interdum syllabas duplicat, non quasi mens capta sit, sed quia cogitationum numero ac ponderi rite respondere impar sit, ut aliqui salis recte di cunt, id quod ex facilitate qua libros lectos compre hendit, clare apparet. Sed hac re non obstante ser monibus serendis idoneus sum, licet ignita non sint verba. At si lingua minus satisfacit, ad atramentum refugio. Hoc autem dico, proh fidem, non per ju clantiam, sed ut ostendam me, licet multis aliis in feriorem, nihil tamen sana philosophia prorsus indi gnum proferre, nec Providentiæ insultare quòd auri acervos non dederit, bene sciens quod id non sine detrimento philosophiæ fieri posset. Hæc quidem nostra est opinio. Sunt autem alii qui contrarium prorsus opinantur, Providentiam nullam esse affir mantes, quod ipsi non divites sunt. Hi si prudentes Erasmus (Adag. chiliad. 11, cent. iv, adag. 50,. col. 467) locum Strabonis ita cilat Conf. Lucian. Ver. hist. lib. 11, § 15, t. IF; pag.113. Homo non adeo notus. Eustath. (ad Hom. 79, 1924, lin. 54) athens est Εustathium Suidas se quitur Conf. supra, col. 1048. Sic: leg.. fors.

ot probi cæterisque virtutibus præditi essent, non de unius rei privatione quererentur. Si autem horum nihil ipsis inest, non querendi de paupertate locus esset; bene euim sciunt se rei familiaris prodigos esse, ac secunda fortuna indignos. In præsenti au tem rerum statu hic morbus in infelices non cadere potest. Dives enim qui apud Aristotelem felix nomi natur nunc quidem gloria fruitur, licet legibus oppo situs sit; virtutem enim auro postponimus. Proh stultitiam! Alioquin si multitudo aliunde verbi vim ncn cognorint, hinc saltem cognoscere deberent, nisi ad helleborum, ut est in Proverbio, relegandi sint. Cur enim verbum multitudini communicare tur nisi, ut alias causas omittam, res esset oplabi lis? Quamvis enim Dionysius ejusque asseclæ philo sophiam spernerent, et quod bonum est aversaren tur, non idem nunc de verbo dicendum est; sed, sıcut putei exantlati et plantæ rigatæ regenerantur et felicius promoventur, sic hi quoque, licet perse cutionem et insidias passi, prosperius se kabent. Tu quidem vix servi transfugæ dominus nominari voles; Conf. Aristotel. Rhetor, 1. 1, cap. V, § 2 et 3. Proverbium de iis qui graviter ægrotabant usitatum, ex eo ortum quod super mortuorum tu mulos asciam spargere veteres consueverant. Te stis Plutarchus in Vita Timoleontis (f xxvi, ed. Re isk. tom. pag. divitiarum autem, rei incertissimæ, cultum Provi dentiæ anteponere non erubescis Aurum, causa malorum, vitæ inimice, Omnia in perniciem tradīs. Quanto melius esset te, e terra et aqua 'composi̟ lum, in hæc elementa dissolvi, quam ut Providentia sanctitas sic pedibus calcetur! Sed propitia nobis esto mente captis, o Providen tia, neque sceptro tuo omnia crudeliter confundas; sed, sicut vitam de novo reddidisti, sic rebus nostris prospice: aerem circummove, terram in medio siste, ætherem perspira, mare placa, solem magnum inde sinenter move, horas reduc, tempus metire; que að vilam necessaria sunt, nobis dato; vapores hu midos moderare, nubes collige, pluviam mitte, tet lurem riga. Improbos dein paupertate ac mortis castiga, ne per indulgentiam pejores evadunt; probos iisdem rebus proba ut ita majori splendore lucescunt. Piis sanitatem el divitias da, ut virtus ab humilio ribus quoque certatim colatur. Multis etiam imp:is divitias da, et bona terrestria concede in hac vita. iterum in Sympos. (lib. v, quæst. 1, t. VIII, pag. 690 et 691). Quod primus retulisse videtur Timzus historicus. (27, Conf. Plutarch. De discrimine adulatoris et amici, edit. Reisk. t. I, p. 191 et 192. Conf. Phocylidis carmina, vers. 50 edil Brunck.

Diocletianos imperatores facias, ut martyres coro nentur; Constantinos regnare facias ne virtus a vi tiis victa e mundo recedat. Omnia pro sapientia tua rege. Nobis autem si inter philosophandum pauperes manemus, cum libris esurive concede. In morbis de nique, cum sanitate, et in quibuscunque conditioni bus ad Providentiam refugimus quæ nobis bene con sulit semper, et quam in omnibus administratricem bonam in rebus nostris venerari liceat! N ILLUD: «IPSE PRÆCEDET CORAM EO IN SPIRITU ET VIRTUTE ELIE '. Dubium scientiæ initium esse, inter omnes semper constitit, et sermo noster in contrarium non abibit, dummodo animus ab arrogantia et illecebris alienus, et men's proba ac religionis cultrix exsistit; siquidem Salvator ipse interpellatores importunos aversatur.Igi tur more philosophia digno dubitare et Scripturas inda gare ³ nostrum est; neque unquam obliviscamur, ne unum quidem apicem, iola unum in Scripturæ sacræ paginis perditum iri ³.Nunquam vero de iis quæ a Spiritu sancio vel obscurum in modum dicta sunt, dubitan dum erit. Semper igitur a principio dubium exsistet de virtute; qua si præditi erimus, quod verum est, indagare locus ac tempus erit. Si enim Paulus ipse, magnus universi orbis doctor, qui totam mentem me ditationi rerum divinarum ac cœlestium tradidit, dicit: O altitudo divitiarum sapientiæ et scientiæ Dei quam investigabilia sunt ejus judicia. In 1 Luc. 3, 17. ' Jonn. v, 30 • Matth. x1, 1%. dugare enim ipsa Deo auspice facile, investigare an ‘em et dilucidare impossibile est. Quod si igitur tu, optime amicorum, circa ista inquiris, laude dignus es, sed magis eliam vi.uperatione, si cum animi in differentia id facis. Cur enim consilium sanctum, Moysen alque Aron desernisti, qui Dei os et sunt ei vocantur; qui cum Joanne tonant, cum Paulo tuba canunt; qui super scena se ostendunt, et Dei testa mentum in ore gerunt? Nos autem qui materiæ sub jecti sumus, qui maximam vitæ partem nugis et rebus futilibus operum damus, ut exempli gratia pedibus calceos accommodemus, zonam lumbis circumdemus gnaviter, metuentes ne pugnis ab adulatoribus regis cædamur, et ne adulteræ tempus philosophiæ consa cremus. Nos igitur qui sacra mysteria interpretamur, præceptores eligis ut res puras impuri ipsi docea mus? Has ob causas aurium et ædium portas peti Rom. x1, 33.

țiqni occludere me oportuit. Sed cum amicitia na tura sua mediatrix est, neque tibi irridere talia a me petenti decuit, neque ego ipse desideriis tuis sa tisfaciens reprehendendus essem. Si quid igitur mi nus apte prolocutus fuero, judicium tuum subțile, eṛrore meo cognito, scriptum meum igni tradat, aut Undis maris strepitosi. Quod si contra boni aliquid dixero, et quod audisu dignum sit, tuum erit, harum rerum studiosis id communicare; hi autem denuq Balaami asinum lo quentem audiunto. * Luc. 1, 17. Conf. Joann. Hieroso Iym. patr. in Vita S. Joannis Damasc. edit. Rom. pag. Vit. S. Euthymii, Vit. S. Luca Junioris, p. 989 Nicetas Paphlago. In Vit. Ignatii patr. Con stantinop. Zonaras in Alexio, Nicephor. Gregor, Orat. in Constantin. Mag. "Ex Manuel, Magna Ecclesia rhetor, Adversus Pletho nem Qui sunt extra Eccle siam, pagani, gentiles: ut Græcis dicuntur externi, alieni. Schol. ms. ad Ari s oph. Plui. v. 244 Andreas Cretensis in S. Palapio 1t, in Dormitionem Deipara, de Dionysio Areopagita. ms. Michael Psellus, De oper. damn. p. 30 Hinc litera profanæ dictæ upala, apud Nice Ipse autem præcedet coram eo in spiritu et virtulę Elia, Hæc scripsit Lucas apostolus, magni vero Pauli condiscipulus, totius universi magister, historiarum scriptor, et scribendi peritissimus. Angelus quiem Dei ad Zachariam de magno præcone et de vcco illius magna loquens, prædixit ei quod filius ei na sceretur solitudinem amans el a rebus mundanis ab horrens; qui neque vinum neque siceram bibet, sicuț Sampeon ille abstemius; Spiritu autem sancto re plebitur ex ulero matris; sed, quod majus est, coram eo in spiriķu eļ virtute Efiæ præcedet. tam, in Balduino, Cang. Glossar. med. et inf. gracil. tom. I, col, Lucian. Amor. § XXVII, edit. Reitz. tom. N, pag. 427. Homer. Iliad. lib. 11, v. 209. Conf. Numer. cap. XXII, v. 28. Hac non concordant cum interpretatione Calmeti in versiculos 43 et 14 capitis xui Judicum, Vers. 5 et sug. ejusdem capitis innuit scriptor cer, matrem Samsonis ab angelo qui ipsi apparue rat, ut jejunium de quo agitur observaret, præ ceptum accepisse. (Vid. Jud. cap. XIII, v. 3.) Prioris hujus loci interpre Latio obvia est; at infra (v. 12, 13, 14) legitur al. Amphibologice versio latina: Cui Manue: Quando, inquit, sermo tuus fue rit expletus, quid vis ut faciat puer? aut a quo se observare debebit? Dixitque” angelus Domini ad Manue: Ab omnibus, quæ locutus sum uxori tuæ, abstineat se: et quidquid ex vinea nascitur non comedat: vinum et sicerum non bibat, nullo vescatur immundo, et quod ei præcepi impleat afque custo

Illud ‹ præcedet, › vox sæpe a viris disertis adhi kita, hocce in loco priorem adventum significat, codem sensu quo militem duci et pronubum sponso et civem magistratui præcedere dicimus. Eadem au tem vox præcursoris cognomentum justificat; a præ currendo et præcedendo præcursor dicitur. Per tres autem annos ista præcursio Joanni ante oculos fuit; primo quidem (natus enim ante Christum est ) quoad primam generationem secundum carnem spe clabat; secundo aulem, respectu mortis et in inferos desconsus; hinc enim Joc.ines, credo, prodiit ut eum qui exspectabatur, inferis annuntiaret; tertio autem, præco Joannes ød pœnitentiam exhortatus vias Do mini planas reddere jussit; quæ, me quidem judice, interpretatio verissima est. Ante Christum enim propheta quoad nativitatem venit, sed non in spiritu et virtute Eliæ. Quid enim Joanni, qui fere Christi coœlaneus erat, cum Christi majoribus commune fuit? Præcessit vero etiam secundum mortem; iicet diat. Gallice Calmetus: Manué lui dit: Quand ce que vous avez prédit sera accompli, que voulez-vous que fasse l'enfant, et de quoi devra-t-il s'abstenir? L'ange du Seigneur répondit à Manué; Que votre ſemme s'abstienne de tout ce que je lui ai marqué qu'elle ne mange rien de ce qui naît de la vigne, ni de ce qui peut enivrer: qu'elle ne mange rien d'impur, et qu'elle accomplisse et garde avec soin ce que j'ai ordonné sur son sujet. 4d ea verba vers. 15, Ab omnibus quæ locutus sum uxori tuæ abstinéat se, P. Calmetus ait, se ob id verba abstineat se per qu'elle [uxor tua] s'abs- ` tienne reddidisse, quia ex contextus tenore indú ctus est ad ea verba de femina intelligendum, ut nec sic in spiritu et virtute Eliæ. Quid enim ei qui ab Herode capite plexus est et ei qui mortem nun quam gustavil, commune? quare vocem secundum me dium adventum interpretari debemus. Quod autem vox ‹ præcedet › priorem adventum indicat ex iis quæ subsequuntur videmus. Dicens enim ‹ præcedet › addit ‹ coram ipso, › clarum sic vocis < precedet, significatum faciens. Cum enim adven lus, natura sua localis, sursum aut deorsum, ante aut post pedes, dextra aut sinistra manu, supra uul infra nos fit, ‹ coram nobis › dicendi facultas non erit, nisi oculis in summum aerem aut pedibus ad ima directis locum capiamus. Sed neque de dex tra neque sinistra illud intelligendum est quod res obliqua foret. Sed nec quod ante est cum eo quod posticum, confundere licet, nisi mytho de Cynocephalis fidem habeamus. Sed si, öffensa natura, in umbilicum semper despicere vellemus, alium neminem præce dere diceremur, nisi eum qui vere ante nos præcedit. sequentem versiculum. Id. ibid. Conf. Isai. cap. XL, v. 6, et Lucam, cap. I, v. 68où; autou. It. c. III, v. 4. Ælas Elia ad regnum Achabi refertur, novem et amplius sæculis aute Christum natum. De Cynoprosopis Ælian. Hist. An. lib. X, cap. 25, ed. Gronov. part. 1, p. 573.

(sic), Ipse præcedet coram ipso in spiritu et virtute Eliæ. Spiritus appellatur Spiritus sanctus qui charismata dis tribuit, qui prophetas ungit, qui apostolos eligit. Dici tur autem Spiritus quodlibet donum inde redundans, ut Spiritus timoris, sapientiæ et in filium adoptionis, etc. Igitur illud, in spiritu Eliæ, mihi aut prophetiæ donum quod ipsi inerat (ambo enim Joannes et Elias prophetæ summi fuerunt, aut conditionem ac vitam innuere videtur. Montunus enim Thesbiten versus fuit, et Zacharia filius; aut, quod mihi quidem verisimile videtur, zeli Spiritus hoc loco in dicatur. Quod enim zelotypiæ Spiritus et experientia et signa dispertiendi facultas in utroque propheta fuerit, ex iis quæ de ambobus in historiis relata sunt, cognoscemus. Et Elias quidem Carmelum habitavit, homo sole torridus et vultu, capite ac manibus ad Esavi instar incultis. Idem etiam Joannes in civitate Origenes dixit (Psalm. (ibid. (Isai. Orig. Comment. in Matth. tom. xiii, ed. 1740, tom. III, pag. 571. Ita constanter ms. Notum, urbem Elie nata Iem trans Jordanem sitam, in tribu Gad, in tractu Galaal, modo Thesbe, niodo Thesbone, aliis This be diei, Conf. Hadrian. Reland. Palæst. lib. MI, pag. 1035. Conf. Reg. lib. IV, cap. 1. 8. Matth. xvi, sua, vinum et siceram non bibebat; caput ejus RUN quam rasum. Audi vero angeli ipsius verba: Eril enim magnus coram Domino: et vinum et siceram non bibet, et Spiritu sancto replebitur adhuc ex utero matris suæ. Magnus vocabatur Joannes et plus quam propheta, quia Christum ipsum prophetizantem vidit. Nonne vero et Elias eum vidit, cum in Thabore trans figurato colloquebatur? Elias fecit ut Deus hominum generi iratus cœlum clauderet, Joannes autem re clusit dicens: Pœnitentiam agite. Ille aquam e cœlo precibus suis devocavit; hic aquam miraculosiorem supercolestem, Christi Salvatoris caput in cœlum reduxit. Eliæ cornu adducis? Ego Joannis securim memoro quæ arboribus sterilibus excisionem minata est. Tu Eliæ tunicam pelliceam: ego Joannis vesti mentum. Sed majus aliquid "proferre possum, selotes vero iræ ardorem cohibeat. Carnem quidem ac panem Conf. Lucam, II, Voluitne auctor alludere ad locum Actuam apostolorum quod legitnr cap. xxii, vers. 3. (al. vel potius num ad id spectat quod de Elia dicitur III Reg. ibid. v. et Non bene video ad quem locum Eliæ histo riæ referri possint ea quæ hic auctor narrat. Nus quam enim Elias dapibus lautis usus fuisse legi tur; nec in ora torrentis Carith (III Reg. xvII, 4), nec apud Sarreplanam viduam (ibid. 13), mec postquam sub umbra juniperi dormivisset (III Reg. XIX, 6). Agitur forsitan de ministerio ab Elisão Eliæ præstito

[f. et dapes lautas apud Eliam habes; mel silvaticum et arborum fructus apud Joannem corporis recreandi causa. Ille Jordanem ex parte exsiccavit; hic Jor danem abscidit quem jam Moyses, et postea Thesbi tes ipse a mari Rubro separavit, et super quem ma nus extendit. Vituperavit Elias Achab regem qui, ut ita dicam, vineam Nabuthai adulteravit, et: Non Licet tibi, dixit, vineam vicini habere. Joannes quo que Herodem regem reprehendil: ‹ Non licet tibi, diceus, Philippi fratris uxorem habere. › Iezabel eum persecuta est, et propheta in fuga salutem quæ sivit. Hunc Herodias quoque est persecuta, mulier adultera et amoribus insaniens; non enim sermonum Joannis vehementiam sustinuit; attamen illa salta tionis præmium caput Prodromi efflagitavit et accepit. In fatis enim erat ut Joannes ante Christum vita fungeretur, ut Lucifer iis quoque qui in orco sede bant, Evangelium annuntiaret. Ille sermone milites accidit, hic milites adhortatus est ut neminem con culerent noque calumniam facerent, sed contenti Deut. 17, 24. 7 IV Reg. 11, 11. Textus paraphrastice citatur. Conf. D. Matth. C. III, V. et D. Marc. Verba qnae hic auctor Eliæ tribuit non legun tur in historia sacra (Ill Reg. xxi, 17-22). Νa D. Matth. cap. xiv, v. 3 et sqq. 'O ràp D. Luc. ut, essent stipendiis suis. Mitior enim fuit Thesbite, humanior nemo exstitit. Elias puerum mortuum e mortuis resuscitavit. Joaunes in inferis multorum animas resuscitatàs præparavit ut eum qui mox ven turus erat, exciperent. Ille ignem de calo vocavit, qui victimas et holocausta combussit. Hic autem ni hil desuper deduxit nisi ignem, non victimas, non holocausta, sed paleas comburentem, nempe peccati confragabilem ac facilem materiam: Ignis enim consumens Deus est'. Et agnum quidem non sacri ficavit, at populo eumdem qui ad id temporis ignotus erat, notum fecit: Ecce enim, inquit, agnus Dei qui tollit peccata mundi ". Quid deinde? Ecce currus igneus et equi ignei diviserunt utrumque, el asceu dit Elias per turbinem in cœlum. ‹ Joannis e contra currus non igneus fuit; sed testimonii et sanguinis curru abiit; cujus divinum sane ignem qui tetigit, is profecto in sede ignea sedere dici potest. Rectissime igitur Scriptura dicit quod præcedet ante eum in spiritu et virtute Eliæ. At hoc quidem D. Luc. Reg. lib. III, c. xv, v. 17 et sqq. Reg. lib. III, cap. xviii, y. 38 D. Luc. cap. iii, v. 16 e seqq.

loco dubium mentem meam invadit de causa qua an gelus Domini Zachariæ qui dictis angelicis non fide bat, linguæ usum utpote homini criminoso sustulit. Hæc autem quæ respondeam habeo: Qui in voces graves et severas erumpere volunt, spiritum pri mum cohibere et per tempus aliquod silere con sueverunt; ut dein eo fortius vociferentur et ae Non video ad quem locum hic alludit au ctor; verba quibus utitur in nullo ex quatuor evangelistis mihi occurrunt. Conf. D. Luc. cap. I, v. G Id est, monachorum sapientissime. Græci labente imperio monachos nomine Nazeræorum vel Naziræorum vocabant, quia eorum vivendi modus cum eo congruebat quo utebantur Naziræi in sacris Libris memorati (V. Num. Suidas In Lexico tus. Cyrilli legitur Quandoque Naxorani dicti sunt, ut videre est in Vita S. Siephani Junioris Caeterum Cangius (Append. ad Gloss. mned. et inf. græcit., col. 139) notat, m primis temporibus Christianos Nazoræorum nominé desi gnatos fuisse. Hower. Iliad. I. xvi, 392 Quænam Nostri mens fuit cuin ad hunc versuin alludebat? Nota res ab Εustathio narrata (ad v. cit. rem clamore trajiciant. Sic, ut puto, Zacharias an tequam magniloquus fieret, primum obmutuit, deinde in encomium illud magnificum erupit. Hæc tibi, doctissime Nazaræorum, dubium solx turus quantum equidem possum, mando. In quibus si mecum consentis, Deo grates refera mus; sin minus, alium adi consiliarium. Sic igitur accipi posset lo cus: Si hæc interpretatio tibi non probatur alium arcesse Vulcanum, id est, scriptum igni creato. At forsitan in mente habuit auctor Alium intérpretem interroga. Verba enim, ad proverbium quoddam referri possunt in Lexico Suidæ bis me moratum, sed utrobique mendose, ut videtur: 'A Ad quod Kusterus notat, Vulcano, non Bac cho nomen Phtha tribui, ut in altero loco dicitur Atqui uolumn est, teste, inter alios, lamblicho (De myster. sect. vili, cap. 3, pag. 159). Graecos Vulcano nomen inilidisse, eam Intelligentiam cuncta cum veritate operantem, quæ apud Ægyptios Phika audiebat.

Pod, Morellus edidit et Latine vertit. Morelli notis intermiscentur variæ lectiones ex ms. Vat. COCY ep. Theillum. In multis (ait vetus adagium) enarrant falsa poeta. Equidem assentior: sed ubi, qui, quoties, non tantum ob hujus aggressionis magnitudinem, veram etiam ut metro parcam et versibus, cunctor asserere. At enim amiċitia quædam ac reverentia a pueritia concepta, prohibet me de Homero et reliquis id enuntiare, non minus quam olim` Aristonis filium. Unum tamen hoc priscum mendacium neutiquam ferre possem, nec temperare, quo minus in medium ad arguendum afferam. Il ujusmodi vero est. Paupertas sophiam sor tità est. Quomodo tandem id constabit? si quidem quid inopia sit, et quid inops, quid item sapiens, et quid Utrum Theodorus hic Prodromus idem sit cum Cyro Prodromo, cujus priorum carm non illaudatæ de oraculis utriusque Fa deris exstant, Incertum mihi, nec satis comper tum est. Eumdem tamen esse, ex eo fortasse quis colligat, quod in exordio fatetur se a pueris poetas amore ac reverentia prosecutum, Flatonis exemplo, qui honorifice ac verecunde adinodum de Homero verba fecit lib. III de Rep., ubi tamen eum redimitum coronis et delibutum unguentis emittit ex urbe. At cur pius poeta oratorem agens sola profanorum scriptorum auctoritate crebro usus, et sacrorum auctorum, quos digitis callebat et aure, ne ypú quidem memi nisset, sapientia, dívidendo ac definiendo invenerimus. Inopia igitur est res opibus ex diametro opposita, medium inter utramque, inopiam dico et opulentiam tenente sufficienña, adeo ut sufficientiæ excessus sit opulentia, defectus vero inopia. Haudquaquam enim eum qui Syracusanarum mensarum deliciis non diffluit, cupodiis Siculis et Atticis libis non fruitur, inter inopes constituimus, sed cum opinor cui ne res quidem ad vitam necessaria suppetunt. Quid enim si hic aut ille aureis poculis non abundet, verum in testacea supel lectili victum sibi suggerat et potum? et Chium qui dem merum, aut Maronium, aut e Byblo advectum Illud paupertas sapientiam adepta est, Zenodotus ex Euripide laudat, sed in Ms. Vat. 505, for. Aurea mediocritas a Græcis deânitur flabitus iis quibus opus est contentus. Ms. Sicule tapes, Hor. III. c., od. 1, a Platone graviter vituperantur 111 de Rep. bis verbis, qui bus bic auctoris nostri locus locupletatur M. Cic. u de Fin; et v. Tusc.

non bibal, vino tamen utique sitim expleat? Tale quid dam est, ut crassa Minerva dicam, inops et inopia. Sed sapientia est scientia quæ ipsa per sa el sciendi gratia optabilis est et omnium aliarum aptissima ad imperandum ac præcipiendum. Et sapiens est qui omnia scit, quoad potest, et quæ difficilia sunt admo dum neque cognitu homini facilia. Itemque is qui accu ralissimus est et aptissimus ad docendas rerum causas. Quapropter cum talis sit sapiens, et ejusmodi sapien sia, videndum est a quonam eorum quæ exposuimus, de paupertate et divitiis loquor ac de sufficientia, illius pulchritudo apprehendi possit. Verum ut oratio magis secum ipsa consential, hoc anteverters necesse est; quod disciplina quidem“sapientiæ sit suppeditatrix-; sed doctrinæ omni gemore suppetia rum opus est et libris. Quandoquidem aliter rs poliri, iis certe qui ipso musarum afflatu correpti non forent, ex Ascræi sapientis sententia. Jam vero quod nec opibus sapientia commode compa rari plerumque possit, hac ratione considerantibus conspicuum fuerit. Nam is qui divitiis tenaciter ad hæret, et nimis attentus est ad rem faciendam, hoc certe modo ad omne tempus ignarus permaneret Ɗ ficiunt inopia laboranti ea sine quibus doctrina parari (neque enim sapientiam cæcam ductricem choro suo præfecit, ut etiam Plato scribit in libris de Republica); aut ad delicias, intempestiva convivia, et oblectatie nem animi abuleretur auro; obeso corpore saburralus, nimiaque mole saginæ effeminatus, et soluto ac profusa victus genere profligatus: proinde non solum indoctus talis evaderet, verum etiam eruditorum. hostis effice retur; qualis fuil olim Dionysius Siciliæ tyrannus, qui maximum Athenarum ornamentum Platonem saltér litibus mercenartis trucidandum prodiderat. Sic igitur utrinque sapientia opibus interdicta est: nisi si quis mentem ipsi ducem intendat, dexteram corum qua adsunt dispensatricem. Considerandum item est an noR ejusmodi illa sit, etiam penuria laboranti: ut sic nou ´eorum quæ ante diximus obliviscamur: dictum autem est, omni genere suppeditationis, et subsidiis librorum opus esse discendi cupido. Enimvero pauper, siquidem recte superiori sermone cum descripsimus, nullius ex his adminiculis copiam sibi comparaverit. Etenim qui esset inops, undequaque 'subsidiis adjutus, atque in numeris et quasi pleno labro exuberantibus cislis ol capsulis librorum ditatus? Perfice porro tu quod deest per ea quæ proposita et admissa sunt: nam cum de non licet Sapientis definitionem ex bis Aristotelis verbis in exordio concise mu tuatus est Primum existima mus sapientem omnia scire maxime quoad fas est, haud per singula ipsorum scientia præditum deinde sapientem quoque eum esse ducimus, quiar dua difficiliaque homini cognitu, non perceptu fa cilia, potest cognoscere. › Ms. nequil, ac propterea disciplina desperata est, u☺a= Ms. Μs. Græca hic mendosa; ego sic emendanda conjiciebam. gignendi casu inaccusandi mutato, Οuod ad spectat, autor ad hæc forte Menandri respexit quæ sic Latine reddo Beatus est, cum mente opes qui possidet, Namque utitur pulchrehis, decorum ceu jubet. Ms.

que cum ca destituta sapientia, clarum est quis reli- opibus ac penuria se gerunt, scientiæ ac sapientiæ quus sit exitus ut corollarium: nam ut ipsa vis auri quæ cum mulie rerum ubertate delicias intulit, ple rosque divitum indoctiores reddidit, ita gravissima summaque egestas, laqueo ob famem superinducto, pau pertale oppressos longe a meta-repulit. Plate quoque testimonio suo ˜meo sermoni adstipulatur, dum ail ab utraque, penuria et opulentia, deteriora artium opera, alque opifices ipsos effici. Cum ergo nec opulentia nec paupertas sapientium nacta sit, restat certe ut ejus quod medium locum tenet, nempe sufficientiæ, soTS hæc sapientiæ sit. At enim sufficientia, quatenus non omnino suppeditatione caret, cum egestatem penuriæ superarit: qua vero moderato subsidio, insolentiam opulentiæ evasit; scientiam ejus quod est, pulchre venala est. Cæteroqui, maxime absurdum esset, sa pientiam, quæ altissimum inter virtutes locum tenet, a nescio qua vitiositate tam inopiæ, quam copiæ, polius quam a virtute sufficientiæ nomen obtinuisse. Jam vero quod possessio medii sit, etiam ex iis quæ colle gimus ex historiis, si lubet, speciemus. Enimvero Phanices, quod avidi pecuniarum et opulenti sint, magnum sapientiæ peculium minime sortiti sunt; Scythæ vero, inter alias gentes pauperrimi, et Numi darum genus, sunt nihilominus æque rudes, indocti et imperiti. Atque Græci, qui non immoderate in Μs. Ms. Ms. studiosi exsistunt. Quare cum tripartita sit. anima nostra: ea'quidem parte, in qua sunt cupiditates, Phænicibus similis videtur: illa in qua sunt æstus irarum, Scythis, hoc est partibus rationis expertibus, nationes brutas et barbaras refert: Græcos vero parte rationis participe. Quocirca qui dixit, Pauperies so phiam nacta est, hac ratione fallax et mendax appo rel. Quod si quis ad tempora nostra respicial, sen tentia deinde conversa dicat, Pauperiem sapientia nasta est: is non longe a janua veritatis aberravit. At enim aut reges philosophari, aut regnare philo sophos oporteret; cum civitatem præclare aliter regi nefas sit. Ac veluti in humano animo non erit aliter paz alta, nisi pars rationis particeps ipsi imperaverit pars vero concupiscibilis submiserit se, itemque ira scibilis cesserit: sic etiam in qua civitate philosopho rum genus non habuerit principatum, quæstuarium vero et militare præfuerit; haudquaquam tranquilli tatis bona constitutio erit. Nunc autem aliter quam oportet se res habet, at curnam sermo despectus est? Quæro, si quis etiamnum Adimantus quæsiveris, qua de causa etiam in urbibus philosophi non honorentur, Socrates paratus fuerit ad solutionem subjiciendam, kis verbis utens: Mirandum esset, si in honore essci;t apud civitates adeo temulentas; quod si sobriæ essent, Ms. Μs.

quod si sui juris essent, quosnam alios anteponerent sapientiæ studiosis? Quamobrem inopia, ut mihi vi defur, non solum non sortita fuerit sapientiam, ve rum´etiam maborum inenarrabilium suppeditatrix erit; enimvero, nisi oblitus sim eorum quæ in Phædro Platonis continentur: imprecabitur parvus amator, inquit, etiam paupertatem summam amasio suo ut ita facilis ipsi sit expugnatu. Siquidem propter pau pertatem nullum cunctantur homines audax facinus admittere: sacrilegia patrant: tumulos effodiunt, præduntur, et tu mihi narras, Paupertas sophiam nacta est? Ob paupertatem perjuria et omnis generis mendacia; et tu verissimam scientiam ipsi attribuis? Propter hanc scenæ et larvæ et insidiæ, ac fraudes multiplices, et istam sapientiæ opificem esse asseris? rei simplicissimæ rem maxima varietate præditam. Collige et confer miki antiquas historias: et cum indagaveris, age dic quali cum penuria Marcus An toninus philosophiam exercuerit? Phocioni eliam qualisnam paupertas sermones suppeditavit? e quibus ille Romanorum imperator fuit, hic vero exercitus Atheniensium ductor; an vero tu etiam Cebetem The banum el Critonem Athenis oriundum, et reliquam catervam Socratică disciplinæ inter pauperes statue ris? qui auro suo et pecuniis Sophronisci filium ro gabant redimere vitam ab undecimviris capitalibus, etįamsi infinitis talentis venum daretur. Ubinam vero Aristotelem constituemus, qui parum abfuit quin to tum regis Macedonum principatum philosophando conservarit? Et hic rex Macedo, qua paupertate ini Ex Euripidis Medea, ubi mulierum causam agit his verbis, a versu 250 tiatus est sacris philosophiæ? multum ergo abesti ut id sapientiæ promum condum sit, quod Dum fugiunt homines, vasti super æquora ponti Sete projiciunt. Enimvero si animo nudo nos homines vitam degere mus, luto hoc conjuge superato et calcato: fortasse aul nihil plane diseeremus, cum veritatem quæ in ipsis rebus inest, nublo medio interjecto cerneremas; aut si opus essel ut disceremus, inops non minus quam locuples disceret: veruui quoniam hoc tabernaculum, quod multis indiget subsidis, natura nobis importune adjunxit, vereor ne is qui cum pauperie disciplinas amplexaretur, priusquam sapientiam nancisci posset, animam utique suam exhalaret. Nam revera ter in asie aa elypeum stare facilius esset (ut est in tragœdia) quam semel cum pauperlate decertare. Esto, inquit, verumtamen ubinam locorum Diogenem canem col locabimus, qui philosophiæ mayistram paupertatem adeptus est? Eccujusram, optime vir, philosophiæ magistram memoras? An eam quæ in obscuritate naturæ est per inopiam pulchre assecutus fuit? An mathematicarum disciplinarum arcanis imbutus est; et hujus doctrinæ adminiculis ad notitiam suprema el omnium rerum principis naturæ cucurrit? Quem admodum magnus etiam Plotinus alicubi asserit hoc modo: Tredile, inquit, juvenibus artes mathematum, ad eos assuefaciendos nature corporis experti. Qua lem cedo ex hisce scientiis paupertate duce Diogenes recte adeptus est? Non habes dicere, sed si vis illius philosophicæ sectæ formam cernere, equidem tibi cum Nos a periculis degere immunem ferunt Vitam domi, dum praliantur graviter. At sentiunt mule. Nam ter ad clypeum mage Starem in acie, quam parturirem semel.

sermone efficiam ob oculos ponam. Absque calcea mentis hic fuit; homo sine lare et domo, squallidus, illotus, vagus; qui cum bibere oporteret, ad caupo nam se conferebat; audax, inverecundus more canum, ad carpendum et increpandum acer: quin ipsi uni versa philosophandi ratio in audacia consistebat et penuria. Hoc vero ex eo constat quod de natura, siv³ illa extima et sempiterna, sive hac nobis congrua, nihil unquam scripsisse, neque adeo investigaviese deprehensus est. Dicta quddam duntaxat es urba nioribus magisque venustis, in libris reliquit. Forte an hujusmodi philosophiæ genera ex paupertate ali quis inveniret. Cæterum sapientiam, quæ reapse est, el vérum nomen usurpat, neúliquam penuria sortiri unquam posset. (Conrado Gesnero interprete. Opp. Stobæi, Geneva, 1609, fol.) Amicitiam a mundo marito suo foris ejectam hospes obvius videt ét statum ejus deplorat: cui ipsa rem omnem narrat de injuriis et ingratitudine dariti, qui, se expulsa, ancillæ suæ Stultitiæ con Ĵlio pellicem Inimicitiam duxerit: obiterque sua ona, Inimicitiæ autem mala enumerat. Tandem hospite persuasa, ab eo in uxorem ducitur. lomina Amicilis, verendum mihi caput, kic unde venis? quo plena vultum lacrymis mæsta, tristis, aureas lacera comas Terramque cernens? Pallidus libi color, Est atra vestis luctuosum nuntium; Est sordidatum cingulum, sunt baxeœ. Vicissitudo te comitatur pessuma. Ornatus ubi nunc est prior? ubi porphyris, Ubi decus antiquum, labellaque rosea, Capitisque cinni gratiosum cingulum, Pulchrique calcei, et reliquus decar tuus? Evanuerunt omnia, relictum est nihil. Plane videris mihi referre præficas. Sed unde, miesta quove gressum proripis? A. Terras relinquo, el numen accedo Patris. H. Mundus igitur tuo carebit munere?

A. Carebit, adeo qui fuit iniquus mihi. H. Iniquus? A. Imo me foras vi propulit. H. Forasne? A. Sic est: jam mihi videbar mori. H. Foris jacebas? A. Idque flagris perdita. H. Insanit ergo mundus, ut narras, palam, Qui le modis affecerit indignissimis. A. Quid si andias quoque residuum mali mei? Jam pugnus involabat utrinque faciem, Jam venter impulsis gemebat calcibus. Cartera tacebo, licet adhuc graviora sint, Nec causa doloris, hospes, in me sit tibi. H. Ne quid tacueris, rem sed omnem proferas, Te per genitoris obsecro nomen tui. A. Ergo sedentes hic sub umbra pinea, (Videsne ut ingens arbor atque pulchra sil?) Verbis, ut ipsa res habet, explicabimus. Il. Consedimus jam: cum libebit, incipe. A. Ego quidem primum triade cum cœlica Divinitatis pura semper unior. Deinde juncti sunt animi mihi cœleri, Trinæque triades mentium cœlestium, Dico Cherubin, et Seraphin, et Throni, Polique tota reliqua militia sacra. Concinnus illis habitus ut sit ad Deum, Et inter ipsas, atque secum singulis, Efficio sola, myriadesque plurimas In agmen unum copiarum consero Olympicarum, vinculumque firmiter Unum 'addo cunctis: solus enim Luc fer Hunc ordinem interrupit, et ima cœlitus Ad universi loca miser dejectus est. Vis tanta nostri est colites inter animos. Quæcunque vero sensibus est obnoxia Natura mundi, quis dubitat illam sibi Constare nostris legibus, el firmarier? Nugatus est olim Empedocles inscius, Cum lite dixit conditum mundum sture. Quid ille rectum saperet, aút cognosceret, Qui nesciebat igne comburi omnia? Nempe in crateras desiliit ignis miser. Olympia vero lata quis palația Extensa quondam lineæ rectæ modo, Fieri Deo novum jubente circulum, Utrinque fexit in se, Amicitia nisi? Nimirum Olympus undequaque splendidus, Pa'cherrimusque captus est forma sui, Sic ut coirent margines uno ambitu, E: tutus ano junctus amplexu foret. Ego siderum conjungo sphæras omnium, Errantiumve, seu loco manentium, Firmisque necto vinculis et ordine. Per me Dianæ circulo commıllitur Solaris ardor, luminis fons perpetim. Consentiuntque tanto amoris fomile, Ui luna fratris mutuum jubar gerens, Dispellat atram noctium caliginem. Quin et elementa corporum vitalia, Formis liceļ pugnantibus sint prædita,

Astringo vinclis invicem concordibus. Est siccus ignis, aera humor imbuit. Utrumque vicinum alteri pugnam ciet Uis ego duobus injicio contrariis Commune calidum dissipans discordiam. Est calidus aer, sunt aqua prefrigida, Et mutua lite premitur vicinia Sed ego ligamen humidum commisceo, Compesciturque protinus lis pristina. Aquæ quidem sunt uvidæ, tellus pret, At frigus interponitur, jubente me, Dulcemque parit in posterum concordiam. Hæc universi sunt elementa primitus. Quæ carisa porre præter amicitiam parit Mutationes, quas facit sol, annuas? Hibernus aer non fit æstas illico Nam qualitates sunt eis contrariæ. Ver igitur in medio vices habet suas. Estatis etiam tempus haud repente fit lliems, sed autumnus medius intervenit. His partibus anni quatuor, ut dixi modo, Tanquam puellis fila contexentibus, Series dierum pulchra ceu textura fit. Dies tibi fila sunto: virgines hiems, Autumnus, æstas, alque ver florum ferax; Hinc totus aunus fit quasi tela integra. Humana per me vita consistit quoque. Nam sanitas et pulchritudo sunt mei Ipsius opera. Quæris unde fial hoc? Forte et in fine versus Si quatuor humores simul consens?rin!, Tum sanitatis munus exactæ datur. Quod si artuum concinna bene figura sit, Et mutuus connexus, ut fieri decet, Accesseritque dos coloris elegans, Jam pulchritudo dicier merebitur. Sic tum valetudo bona, tum formæ decus Mihi conferunt in genus mortalium. Et civitates constituit consortium Amicitiæ, seu quis domos et mœnia Sic nominet, sex multitudinem cirum. Ego laterum lapidumque vasta pondera Pariter in unum parietem fastigio. Duos parietes jungit unus angulus quatuor angulis domus fit integra. Homines sociantur artibus per me suis, Nam quærit ecce fullo calcearium. Equitum magistro gratus est freni ſaber. Agrèm colenti mechanicus conjungitur. Breviter kabeto, quælibet ars cuilibet. Piscator omnis indiget enim rustico, Egetque piscatore, rura qui colit Illi panem dans ipse pisces accipit. Sic omnis opifex quærit alterius opem. Hic denique modus civitates promovel, Ego nuptiis in omnibus sum pronuba. Ego femineum concilio sexui maris, Maremque jubeo rursus ut amet feminam. Muræna fluctus cur pelagios deseris

Cum sit marinis-semper innutrita aquis? Ixbel amor, extra Thetidis ut fines eal, Novoque discal se sinuare littore. Magnetis ad nutum lapidis firmissimum Que causa ferrum cogere potest allrahi? Non alia sane, quam latens concordia. Quid multa? Rerum quidquid est quovis loco ld vivit in me, continetur, el manel. Majora dicam, ratio captiva sileat. Ipsa ego Deum, qui cuncta condidit, Patris Imaginem, Verbumgue non efabile, Purissimam lucem, supremam essentiam, Mentem sine tempore, sed opificem temporis, Descendere causa res ad humanas ſui, Et passibilia membra circumdare sibi, Fragilemque corporis subire purpuram, Quæ tincta puro virginis erat sanguine, Denique pati, morique. Proh quantus fuit Amor iste, quantum facinus, et dilectio, Ob quam gravatus mole non est carnea Indutus agere tempus aliquod in solo, Qui carnis omnis est Dominus et temporis. Sic. sic reficere voluit abolitam Dei Imaginem in nobis, novamque de integro Imprimere mortis per suæ signaculum. Hæc tanta mundo merita cuncta contuli. Verum, quod aiunt, mortuos inungere, Accinereque asinis cum lyra, labor irritus Sic ipsa me mev marito nescia Totam dicari, et tradidi ingratissimo, Qui stultus et miser meum contemptui Conjugium habet, scortumque pessimum sibi Cepit. Inimicitia vocatur nomine. Hæc recipitur ope consiliisque ſamulæ, Cui nomen est Stultitia, nos expel:imur. Proh dedecus'! o legos, scelesias publice Vir nuptias, aut verius nefas kabel. Nihil veretur, impudens factum neque Celat, nec utla jura, fus nullum tenet. Quod crimen in mè est, quod repelli debcam? Ecquid habet ista boni, quod amari debeat? Utramque pariter comparare si velim, Metuo ne videar. laudibus nimia meis. Est blandus et suavis aspectus mihi, Plerumque rideo, tota spiro gratias. . Si quid loquendum, quam leporibus affixo? Rtdere si volo, non sine gravitate fil. Castis honeste manibus amplector bonos. Incedo gressu graviter ac lenissime. Et seu placenta, seu cibus sal sit miki, Frugaliter ago, nec placeniam prefero. Suavibus ocellis aspicio bonos viros; Inter malos véro volens cæcutio. Infensa porro gemina sunt mihi vitia, Hypocrisisque et pravitas in moribus. llæc propria mihi sunt: pellici contra meœ Adulteræque Inimicitiæ sunt talia Cades cruenta, sanguine infectæ manus,

Pallore facies turpis emaciataque. Vox aspera nimis, plurimumque barbara, Tumultuatur, clarat, est injuria. Quis mente constans igitur, hospes, dic age, Ne derelicta deligeret istam sibi Baccham ferocem prorsus, et scortum impudens? At mundus audet omnium miserrimus Committere tale facinus injustissimum. Sed tol keel tantisque malis affecta sim, Semper tamen interim meum maritum amo. Qui non amarem? nempe Amicitia vocor. Si forte dicat quispiam: Temere tuum Imnem refundis in virum culpam mali. Quin potius ancillæ deceret crimen hoc, Quam Stultitiam vocas, tribuere pessima. lac suadet enim viro scelus, atque pellicit. Ianc tu relinquis, ceu nihil meritam mali, \ramque vertis igneam in solum virum. Si cui videntur cbjicienda nobis hæc, Contra vicissim sic ego me defendero. Sane meretur solus accusarier, Quod ingenuam me conjugem non audint, Sed potius aures præbeat ancillæ suæ Quamvis heros servile genus intelligat Odio latente prosequi semper suos. Ullone pacto nuptiarum perfida Pestis marito l.ritime copulabitur? Aut nuptiis si desit amicitiæ bonum, Quonam modo durabit ulla societas? Videsne morbum? Vah´temulentiam gravem, Sive potius phrenitin atquo insaniam Nec hocce cognoscit; quod a discordia Nihil uniatur, separentur omnia. Hæc ut mag's probentur, et faciant fiden. Exempla depromam tibi peregrina nune. Sanguine quoque junctis incidens discordia Contentiones mutuo sævas ciel. Exempla quæris? Quin Eteoclen inspice, Fratremque Polynicen, suis qui dexteris Misere ceciderunt litis ob causam trucis. Ast ego alienos quoque ita compono sibi, Ut sint meliores vel genere junclissimis. Hoc probat Orestis clarus et Pyladis amor, Quo maxima ducti facta gesserunt simul, Ut in cothurnatis patet tragœdiis, 'D Quis vero Homeri non tenet rhapsodias? Illic simultas dum spatham gravis acuit Achillis irati in Mycenæum ducem, Hector Priamides intulit ignem classibus, Exercitu nihil prohibente Thessalum Neque Telamone natus Ajax Hectorem Arcere potuit, viribus gigas licet. Ast ubi ego primum conciliavi Pelei Gnatum, reduxi pristinamque in gratiam, Qui victor heri fuerat, retro vicius abiit, Hutataque stetit subito belli tessera, Et fortis Hector cædis autor Græciæ Zona pedes ligatus est miserabiles, Equisque tractus longa per castra Danaus Pulchrasque (œdavit comas in pulvere,

El caput inanime per solum crudeliter. Talis triumphus maximus Græcis fuit. En, hospes, ut distamus invicem procul. Nunc utra nostrum sit melior, tu judices. Hæc vir meus non æstimat animo suo, Inimicitiam qui pellicem duxit meam, Et me miseram foras pepulis ex ædibus. Nunc igitur ascendam Patris in palatium. Mundum simultas dira posthac dissipet, Ejusque soboles ludat infra libere. Si quaris ejus nosse progeniem, audies Occisor, invidus, insidiator filii; At filiæ sunt improbitas, pugna, iraque. Hæc igitur, ut dixi, deinceps in virum Agat meum libidine pro sua, simul Cum prosapia pulcherrima, si diis placet. Nunc ipsa scandam cœlicam domum Patris. Ilumanitas omnis abeunti comes crit, Zelusque prudens, atque misericordia, Amorque rec:i consequetur candidus. En pariter omnes comparamur ad fugam. H. Fugam parari, domina, video doleoque Et mente futurum volvo quid tandem siet. Miseret mariti me tui miserrimi, Stultissimique conditionis, lacrymas Nec continere, quo minus fluant, queo. Te judico tamen facere pro acceptis malis Condigna nunc, viro relicto quod alcas. Sed lacrymantem et supplicem me respice. Rogo per parentem, cæterasque essentias, Actusque puros, nulla quibus inest hyle, Æternitatem temporisque accedito. Iloc vile culmen pauperis tugurioli Ne spreveris, quæso, introitoque placida. En sobrium propino poculum tibi, Panisque mecum participem fieri pelo. En hic salem tibi, en aquam tibi gelidam. A. Quid istud, hospes? quid facis? non desiuis? Sutis superque misera duḍum passa sum, Non experiri plura mihi posthac libet. II. Jure, domina mea, dicis, et recte quidem Ex anteactis post futura prævides. Sed ipse meipsum jurejurando tibi Obstringo totum, nil guod adversum tibi Quicquam sit unquam facere conabor sciens. Non fedus, inquam, non amorem mutuum Contaminabo, verba per juro tua, Tremendaque el verenda, quæ coram mihi Nunc es locula, sed agedum morem gere. DA. Hæc polliceri dona nuptialia Poterisne, si tibi conjugem me præbeam? 1. Quæ vero dona postulas dari tibi? A. Erisne letus alterius causa boni? IL Ero. A. Malisque condolebis exteris? H. Fiet. A. Animumque non habebis duplicem, Sed ut loqueris, ex animo sic senties? II. Et maxime quidem: sed alia quærito. A. Rebusne amici posthabebis proprias? II. Sane. A. Pro amicis sustinebis quoque mori? H. Faciam. A. Nec invidebis iuvido tibi? H. Non. A. Invidentem diligesque? H. Diligam. A. Ah metuo, ne lingua sis mihi promptus nimnis, Turdusque factis, H. Juro tibi sanctissime. A. Tu videris, persuasa quoniam te sequor.

(Ex edit. 1556.) Non nescio quidem, Jesus conditor. Thesauri abyssus quam tui profunda Nec Abacuci negligo custodiam Speculantis alta ut aure et oculis ceperit. Non, o`tuum illud Paulus, excidit canens Profunditas vah divitis scientiæ!» Innumera suadent vellere Providentiam, Ille universi motus ad legem rapax Sol ipse, summis cursibus contra quidem Nitens, sed idem passibus junctis means, Łucis scatebra circitorque temporis, Anni perite quatuor verlens rotas, Estatis auctor, hyemis ad normam pater, Ilos imperatos inter efficiens dies, Heros Eois exiens cubilibus Medium profundo jam polum mutat gradu, Idem occidente mox ab imo adest redux Noctemque pariens parturit simul diem; At vera Luna solis ad glaucum jubar Amittit eadem reperat in noctem decus. Novi et profunda facta Providentiæ; Nos quippe subter Deliæ globum vàgæ Eam colentes adprobamus unice. Tellurem in orbe quis locans` medio gravem, Fundamen aqueum subdit alto ponderi Nisi sapientis mens Providentiæ sagax? Age, qui lapillum flumini injiciens brevem Non posse fluctus innataro senties Nec prodet ille gurgitis fundum tibi. Quod si lapillus haud potest, videam tamen Immensam in altum nitier terram mare, Non mente capiam signa Providentiœ? Quis tibi vapores stipat in nubem, dein Nubem resolvens in fluentis vim imbris?. Quis fingil alba purpurans glomos nivie Cerussa abusus flore naturæ manu? Quis grandinem orbe tornus absolvit novo, Alitque gramen rore mature facto? Quis ordinavit recta flantes? quis dedit Contra ruentes turbido ventos gradu?

Summa, quis omnem dirigit substantiam Propter, supra, infra nos volantem mirimode? Epicurus hæc si præstupore non vides, Nobis videnda sunt tamen clarissime. Nempe una navis, unus at pereat male Equus, hæc magistro nuda, frenis hiccarens, Harc glutiet marinus in barathrum draco, lunc nacta silvis lacerat erronem fera. Rectoris expers quomodo ingens machina Polis universi stare naturæ ordine? Non nescio ergo ut ante dictum, Christe mi, Quod gazæ abyssus te penes sit cœlicæ; Atqui profunda mente cum nequeam sequi Absconditosque nosse rerum cardines, Molesta me divexat indignatio Divisa vile contuentem munia. Nam quo faber lapicida, sutor rusticus Fulloque pellioque face cum popli Et sordidarum disciplinarum adseclis Sapientibus dominantur atque illustribus, Emplos ut inter imperat servos herus Injurioso vapulantes condylo Plaustralibusque impune dictis perdiios? Circumforaneam hic adeptus conjugem Copamve, patris ipse plebei genus, Vel instituris mercis haud trioboli Rus ipse crudum, lixa, calcearius Fadissimi fossoris os spurcissimum Expers hostesti, laudis ignurissimus Nec scabere rite doctus; hoc solum, gravem Poclis saginam belluinis tendere Et helluari plus Seleucidum gula, Verbis salivæ dolia vomens singulis, Is ille abunde servat argenti domo, Et sepe cinctus auro ambulat foris Meroque ab auro splendidas ædes colit; Greges equorum pascit kic curulium Aul Arabe campo aut Thessala terra salos; Phaleris ab auro comit hos fulgentibus; Alto per urbem primus incedit gradu Stipatus auro et anteambulonibus Divino honore plebs adorat turgidum. Gravis sed alter sole ab oriente inclytus, Formoque moribusque commendabilis, Doctrina amator doctor ipse nobilis, Diurnus et nocturnus incumbens libris, Qui disciplinarum omnium nectar bibit, l'auper miseroque viduus insedit foco, Nec frustra panis abunde habens cibarii Virtutis ille amicus et sapientiæ Nec minimam honoris debiti partem obtinet Sannis petitus undique exigitur foras. Et quid tacebimus omnium indignissimum? Rem factam habere vanitas nec sic pulut Clarissimis abunde honoribus frui, Libros nisi ipsos auferat ul inutiles, O summa pestis! vestibus sapientiam Spoliabil auri fulgor impiissimus,

Hei quanta fuxi lacrymarum flumina Catos videns in curia penitissima Bene consulentes despici; insipientium Mactari honore divitum deliria. Melitus ineptil, Socrates sophiam docet, Sic vivit ille, moritur hic; pœnam exiit Trus sycophanta, liberum undecim-viri Damnant; cicuta strenuum sequitur virum, Supplicium inanis Anytus boni fugit. Christum invocabit pauper? Impie facit. Dis Antichristum? Nil polest magis pie.. Mærore victus vitam ego odi, nolo jam Solem intueri; nil nisi mortem volo. Hinc sortis alius rebus induxit rotam, Casum alius, ambo Græciæ terra sati, Ambo docentes esse sine rege omnia; Ob istud illa nesciit Deum ævitas Negotiumque providentiam, sacrum. Duabus hinc natura rupta partibus Hominis amorem in mutuum nati abstitit. Injusta lex est inde prosata nominum. Divisiones res in hôsticas secans. Fors sorte capta dixit hunc servum, alterum Potiore fato scivit esse liberum. Aurum, o malorum cæca stirps lerræ caput, Utinam perisses abol·tum e medio in nihil Mandi caca caussa rerum discidi. Vanis sed aurum differam conviciis Exsensa massa quid mali nobis dedit? Utinam periissel hominum iners vecordia, Solita æstimare sorte de bona boños Halosque contra de malo infortunio, O miseri egentes, obsitum ærumnis genus, Cum censu optimo cumque tristi auro simul Virtutis omni decore nudi et gloria! Et orbis iste quo bonum faciat modo Malo ipse tolus subjacens? Christus canit, Heu quanta flendi vis ab ore Heracltti, Ha quanta risus ore de Democriti Deflerit ille stulta mundi crimina, Fatuos cachinnis iste claris ruperil. Vere horum uterque utroque vere nomine Ridere flere oportet illos mutuum. Al mihi sonorum es quis dabit tubæ vicem Versatilemque linguam in æquor carminis, Parnassi in alto stans uti cacumine, Grandem irremisso concilem vocem sello Hæc prompta dictu ditibus viris canens Mancipia, diles, quo metalli tenditis? Quo calle miseri flebilem installs viam? Caduca proles sunt opes terræ hospitæ, Quarum fruuntur parte majore improbi; Quid vilia cum opibus semper augelis nova? Augusti honoris purpura inventum est canis, Libido, margaritæ, vilis ostrei. Summa est lapillis quod glabella saxa sunt Ex calce, lignis, splendida ornatu, domus, Coctoque latere fossilique marmore cst

Cals nata terra, ligna, lapides, terra sunt, An terram honorans erubescere hand velis? Verum os ineptis quid meum dictis strepis Tace inficetum, ganniisti frivola. Dei profundam judicuntis semitam Rimando Paulus ipse non potest sequi. Sequentia, quæ num. 1-21 prenotantur, ex codicibus Vaticanis excerpsit card. Ang. Mai et Græce edidit in tomo VI Bibliotheca novæ Patrum. Versio est nostra. 1. Theodori Podromi versus in coronationem Alexii Comneni Sol nova Roma, lucis magnæ jubar, archetypi omnium creatoris specimen, qui celeritate gigantem æquas luciferum, si calefacis, si vivificas, si provi dentia tua cuncta gubernas; si auges, si incepta ad finem ducis; si cuncta pervestigas, sol et sol gemi nate, bina lucida sidera, pater et filius imperatores porphyrogeniti, sospitatores Romæ novæ, turrium excelsarum gloria, pari celeritate, eloquentia, honore præditi; magni viri, populis lucem fundite benevola mente. Clamo autem populi nomine e longinquo vival quem hodie magnifica gloriæ corona decora verunt. Confluximus enim ad coronationem tuam, populi, civitates, instrumentis musicis hymnisque hocce festum celebraturi; nec solum totus exercitus populusque innumerus, sed totus senatus, talum con cilium, tola sacerdotum cohors, magnus pastor, nuriliator, approbator, qui omnia accelerat, qui op tima quoque cupit, qui ad Deum preces pro capite tuo fundit, qui coronam induisti de pretiosis lapidibus. Vitam efflagitavit longam: dedisti, immo dabis uiba donum quoque lyræ hymņos sacros resonantis. Gaudete, thalami decori, qui Romanis partum editis stirpis genuinæ, claræ, egregiæ; qui posteris regii patris prolem donatis. Egregia coronationis panegyris Romæ in arce hodie sians, oratore insi gni, lingua sonora opus habet. Nunc præco alta voce clamet: Viri Romani, convenite quantocius; genio indulgeamus; panegyrin uno ore celebremus. Agmen ducat Davides cum cithara, quæ Spiritu afflante pul chrum hodie carmén præcinat: cane, res propheta, in honorem Romanorum regis carmen sublime, di cens: Regina, o rex, a dextris tuis stat, veste Est cumamicta regia fimbriata auro. Çanta, propheta, in carmine tuo: Audi, filia, inclina aurem tram; obliviscere regiminis paterni, gentis tuæ, generis tui, ut Joanni Romanorum imperatori qui manum fuam expetit connubio jungaris, id quod omnem conditio nem humanam superat. Sic Davides citharizens cecinit. Τu vero, benigna regina, auditis populis boreulibus visisque, movebaris, amoris vinculo jun

gebaris; quod quarebas, accepisti, e terra super ætherem ad sphærum usque sideribus orbatam es sublata. Deinde cum Romanis perfectis commercium iniisti et, luna vivens et luce abundans, ad solem accessisti qui regiones boreales minus illustrat, in australibus deficit, sub terra se abdit et in Oceani fluentis abluitur. Sic vitam in oculis gèstare assuevi mus. Imperator autem in purpura natus vitam multiplicem in Ausonum imperium impendit, clara luce idem non diu solum, sed media nocte eaque illuni illustrans, subditorumque vitam plena luce calefaciens, splendore ac ordine decorans. Jubila, gaude, filia; canta cum cithara; cum cithara, o David, cœlitus inspirata, flexisti, Roma norum imperatorem pulchritudinis tuæ illecebris adduxisti; generis paterni gloriam in medio virtutum choro statuisti, quæ ceu delicato virgines cum cantu et applausu circum te saltant, digitorum strepitu chorum regentes. jubila, gaude, salve, atque iterum salve, omnium ad septentrionem gentium domina, patre ac matre legitimis prognata. Te Alamanni ad Rhenum me tuunt; tuum imperium Germanorum natio extimescit. Pedemontani. Tibi Diocleorum ac Dacarum nationes tributa solvunt el Perrhæbi rapaces, Dalmatæ et Galalæ, Lampardi, Genusii, Călabri cum Afris; tuam potestatem Ætnæ ignes perhorrescunt et cum iis Tyrrhenorum duces ac Pedemontani. Te Gallia metuit et quotquot tribus et linguæ circa Charybdin ac Scyllam aut circum fretum Ligiticum et ambas Syries computantur. Tu in Deucros, Hunnos, Pannones dominaris; no men tuum insula Bretannica celebrant, nec ulla veneranda regum filia te præcedit. Vultum tuum totus senatus laudibus effert; te populi proceres armis protegunt. Sed, Sion septicollis, filia junior Roma, imperatorum nostrorum domus, egregiorum filiorum genitrix, saluta imperatorem, et me complectere; carmine celebra salvatorem, imperatorem tuum. Rumpe vocem præ lætitia, præ jubilatione; chorum siste festivum, canta salutem; incolumis enim mansisti et nullius populi præda evasisti; tibi exer citus multis gentibus compositus pepercit; es enim cum patre Romæ novæ lenis dominator. Jubila, canta paanem; in moenibus celsis, super montibus editis imperatoris voluntatem ac celsitudinem celebra. Tam illustres, Romaní, videre nos decebat, reaes porphy

rogenitos risu audituque jucundos, affabiles, salvatores urbis, propugnatores, 'reges regia stirpe editos, mo rum antiquorum et privilegiorum restitutores, penes quos thronus venerandus, quorum in manibus sceptrum sicut paterna possessio atque hæreditas. Etsi enim Claudius in imperatorum choro magnus aliquis videatur et propter ingenium ac indolem inter pares excellut, Isaacius tamen altiora sentire řeputandus erit; nam Comnenorum celsitudo ad cœlum tendit. Sic Constantinus Ducas imperator et post eum Alexius, magnus Romanorum imperator multis sceptrigeris anteponuntur; ex his enim paler et filius purpura nati reges, custodes, salvatores populi provenerunt. Sed o purpure pulchræ stipites felices Romanis orientalibus, reges illustres radicum egregiarum, aurearum, amplarum propagines, certate ftrenue certamina Alexii; ad ejus mores vosmel componite. Præclara archetyporum exempla imitamiņi; superate tropœa illustria usque ad Gades ` et genus duplex Æthiopum, quorum uni domicilium ad occidentem solem, alteri ad primam lucem Orientis, ut quidem ex Homeri carminibus viderė est, qui solis laudem praconisat. Optima, pulcher rima, ſaustissima quæque opto filio qui patri in regno succedit, idque utrique per tempus diutur II. Ejusdem versus in honorem Joannis imperatoris cum Persis superatis victor reversus, in eo esset ut Cæsaream 'quoque subigeret, quod sane fecis set, nisi pedites et equitatum fames ac frigus male babuissent. Rursus certamen oratoribus, lucta-logographis quam priores vehementior; rursus pœan de tropœis regiis; rursus hymnus in virtutem atque fortunam Comno norum. Age, lingua, sermones profer nobiles; ac cingere, manus, ad scribendum; digili, movemini! Verba nostra sane victoriarum magnitudine non satis digna erunt; attamen voluntas laudanda erit, Nondum natura veris adventum sensit; Februarii regnum nondum vidimus, rigorosissimi ac frigidis simi mensium, et tepor cum hiemis fine ad nos venil. Nondum arbores florescunt, nondum frutices comam recipiunt; omnium jam fidelium corda florent el fructus gestant. Nondum agni novelli in viridi gra mine saliunt, alque Ausonum animi tuis solaribus radiis, rex, repleti exsultant. Aspice, Persarum dy nasta, canis Ismaelita, Comnenorum egregiamp tiam; vide quantum exercitus Romanus præpolleat,

Sine alimentis, sine pabulo, pedestres copia ob cibi penuriam pæne moriebantur, ut vel sordidam equi nam carnem manducarent; attamen te bene pastum, equis bene instructum aggressi Lyci fluentis te immer serunt. Quid igitur facies, miser Muhamel, quando ille cum equo et alimentis tibi occurret, o fera, o lupe vorax, insatiabilis, rapax, helluo, animal voracis simum; nunc quidem cibis repletus es, nunc carne es repletus; nunc animum tuum multo sanguine reple visti; nunc ventrem insatiabitem et gulosum satiasti, non agnis insontibus, non Romæ ovibus, sed hæðlis impüs et capris Persicis, quos Comneno casos tot nu mero deglutiisti; quo facto hostibus lignifer, dome sticis lucifer apparens Romæ diem vernum adduxisti, et Persidi flammam æstivam accendisti. Barbarum, sicut ille lutum, exsiccasti; quod genuinum erat, ut ille cœnum, polluisti. In quibus diebus Byzantio veneras, iisdem hic victor intrasti, terminato, solis ad exemplum, cursu annuo. Tu quoque, Cæsarea, e. omnis regio barbara Cappadocum, Comnenum vidisti, non multis muchinis urbes tuas concutientem, sed jaculis et ensibus nudis phalangas tuas ac exercitus tuos rumpentem. Vidisti eum cum dura Perside non jaculando tela, sed cominus pugnantem. Quid igitur dicis, hunc splendorem videns? Confi terisne te videndi sensu privatum esse? An majorem fulgorem exspectas? Quid urbes præ te, Comnene, honorificabunt? Tu enim nobis imperator et magnus militum es dux, imo fortitudine exercitum æquas. Tu enim dulcissimis ramis decoratus purpureis nostræ sa luti prospicis; tu tuam et filiorum animas tradis ut mun dum salves. Sæcula tibi integra Deus regno tuo imper tiat; Dei enim tu misericordiam et humanitatem imita ris, ut genus hominum salvetur, ut servi liberentur. Non Seraphim Deus mortalibus misit, non Cherubim, non thronos, non potestates; sed Emmanuelem, qui est Verbum supra verbum, pro nobis cœlitus demisit. Hujus tu quoque exemplum imitatus, rex Joannes, charissimum tuum et ultimum filium Manuelem pro nobis servis contra Persas moves, alque ita sortem adversam debilitas; tu Romanorum rem quasi ex orco ad vitam revocas: fiduciam in murorum firmi tate et in uxoris pulchritudine ponis, rex purpurale, Lucifer familiæ Comnenæ. Pulchram tibi consortem addidisti et bellatricem, quæ tibi a principio guber naculum cessit, et hucusque regni curam tecum gerit. Eadem tibi splendidas ubique victorias reportat, ve ram, inquam, victoriæ fatricem Virginem sanctis

simam. Hujus auxilio flumina per hiemem inaccessa trajicis, et cum copiis numero inſerioribus myriades superas, peditibus quasi equitibus atendo, et cibo repletos ad sobrietatem traducens. Quantum, o rex, armaturam tuam adero qua andiquaque amictus sexcentis terræ incolis salutem contulisti. Enixe cassidem, thoracem, zonam adoro; jaculum aureum, ensem exosculor; sagittas, arcum, equum Arabicum qui le portavit, veneror et quid quid in ipso usque ad ungulam amo. His enim armis ▷ salutem debeo, Persas vinco, hostes in fugam do, alienigenas supero. Quot regiones, custos urbis emensus es, quot loca ardua, aspera, prærupta; quot terras celsas, præpetes, arboribus consitας! Quantas, eheu, ærumnas, quantos labores pertulisti, dum nos fideles prosperam et laboribus exemptam citam agimus. Tu focum auro splendentem, nitentem linquis cum luru et deliciis quæ regem sequuntur; tu armatus equo insidens sub Jove frigido pernoctas, solis radiis lacessitus, aqua carens, et hæc omnia pro nobis servis paleris. Recipe, Byzantium, recipe, nova Roma, hasce coronas modo plexas, quibus im perator generosus te coronavit; ipse quidem manus pinarum aculeis cruentutas retulit; tu contra e candidis plexisti rosis quas in Cæsaris hortis illa le git, et ornata ac splendida sicut nympha adolescens, formosa. Huic tu redde preces el grates. Quod enim aliud grati animi signum ipsi offeres? O cursum splendidum maximi regis! quantum viæ emensus, quousque exspatiatus es! ubi locorum Romanum vexillum fixisti? Tu forte ad Herculis columnas progredieris; tu Gades et Thulen transces des, et ipsa catadupa et Nili cataṛactas. Quin et ad zonam torridam usque vades et mare Hortuum cir cumnavigabis; post quæ omnia victor ad tuos recET teris; namque Deum auxiliatorem habes: quis tibi adversetur? Serva mihi sceptrum ComnenoTUIR, serva tu quæ peperisti nobis magnanimos sospitato res; ab Alexio quidem olim potentissimo, clementema dominum Joannem, vindicem cleri Christifidelis, alienigenarum acrem inimicum. Sequitur sancla purpurata quaternio, patris lineamenia producens, proles parenti simillima, quam kumi prostratus re vereor; sicut le quoque licet Pythagoricas non hono rans leges. salve tu, porphyrogenite, Augustus ter tius, non per humilitatem honoris, sed ætatis, catulus leonis robusti, pullus pavonis aurei, filius falconis altirolantis, miles nobilis ac ducis legatus; moram

ac gratiarum paternarum imago, brachii fortis ac pugni invicti hæres, qui cujus sis sanguinis, osten disti: vocem tollendo exercitum Persarum in fugam. vertisti (œdissimam. Amplectere sobolem tuam, By zantium; suscipe alumnos tuos, bellatores luos lavato, qui ob te, Ramam nutricem et matrem, et propter fidem inconcussam erga gubernatorem se ad mortem usque sacrificarunt. Nam postquam mulla ſactionis adversæ millia interfecissent, victores cum splendid's reversi sunt propeis, non vulnerati non vulnerati quidem plerique, pars vulneribus icti non lethiferis. Deus enim et imperatoris fortuna eos custodiebat. O stipes fecunda, oleo abundans; tu ramus infelix arboris felicissimi; tu solus spinæ speciem in poma rio induisti; tu solus e genere sapientissimo sapien tia cares; jam non es dignus nomine, genere; mores tui displicent liceł gratiose eos nomine circumdes. Rursus carnis, rursus lebelum meministi, ac intem periei qualis Persarum esse solet, et relicto patrio solo ad hostes aufugis. Ad quid igitur mater te pe perit, pater generavit? Te quoque magnum cœli polum oblestor, lerram in cullam habitatamque, ampla aeris spatia, maris pro funda atque ignis elementa, visitne quondam rex qui, omnibus diffluens deliciis, omnes pro civibus suis con tempsil, pro vulgo esuriit, imbrious sponte expositus et nivibus, procellis, et qui omnibus ærumnis pectus forte opposuit? Cur non flammis consumor? cur non feris objicior? cur non procellarum turbine circum agor? cur non undarum abysso demergor? cur terra dehiscens non me devorat? De hujus vocis sensu vide supra col. 1078. Rex pro me servo esuriil, ego autem saginabar; alsit rex, ego calore perfundebar; sub divo vixit rez, ego sub teatis. Comnenus fortis, vir tantus, ærumnis premebatur, Prodromus autem miser et humilis deli ciis diffluebat. Quis horum virtutibus ornatior rege? Audisti, vetus Babylon, Persidos infortunia; non igno ras quæ Comnenus imperator mala ei intulerit, Jam mente prostratus et timoris plenus servitulem subis, collum curvas, te servum profiteris et novæ Romæ vectigalia pendis. Servi igitur et cole ne Persiæ fa tum te perdat. Tibi autem, imperator, Deus multos donet annos sicut cœli sæcula et solis cyclos. III. — Ejusdem in nuptias regias pean Exsulta rursus, Byzantium; jubila, nova Ronia; convoca concionem, appella senatum; rursus orna cubile regium! Quas tandem tibi urbs gratias referet? Cui dotes tuas in præmium dispensabit? Foris quidem hostium tribus in servitutem redigis; domi nuptias panegyri

sta celebras. Tu gaudium ex gaudio semper procedere facis. Deus solus mercedem tibi dabit. Salve, nympha splendida, regia, e triplici stirpe nata, qua honoras genus tuum; excelsa quoad animam, egregia quoad corpus; tu ramnus praclarus arboris oleo abundantis. Sponsum magnificum ordinasti, adolescentem, formo sum, nobilem, generosum militem, ad omnia ido neum, eruditum in majorem modum, quo omnes ad miratione perfusi sunt; certo res tuæ, sponse, egre gie se habent: cubile, lectus nuptialis bina sunt ipsi Comnenorum fumiliæ adscripta ncbilissimum matrimonii consortem nacta es, omnium gratiarum plenam sine exemplo domum, si mentem, corpus ac fortunam species, quibus omnibus ad extremam usque alatem perfruaris! Exorna tu quoque festum nuptiale et neptis nuptias celebra, rex prognate stirpe regia, lumen e sole magnum, cætera præsignans lumina, et una cum patre lucens. Hujus tu virtutes, hujus imitare certa mina et indomitos et præclaros pro Ausonibus labo res. Porro nuptiarum proxime futurarum splendorem auge, catena triplex Augustorum, optimus quidem Andronicus clari ingenii; divinus Isaacius, flos ju ventutis, et Manuel, vir mirabilis, florenti ætate, gres radii augustæ Comnenorum familiæ. Quæ cæremonia solemnior quam ea quam impera tor augustus initiatur diadematis pulchritudini tro pæorum, addens splendorem, fortiter factis coronam sibi ita præripiens? Hic inter dies festos primus luceat. Magnifica sce ptrum domus Comnena, amplifica familiam divinam, genus aureum, heroicum, regale, omnium primum; e generum associatorum connubio sinu producas ex prole sobolem, ex filiis filios, omnes piorum tutores, communes Romæ propugnatores, et omnem terram prole tua reple. IV. Ejusdem in alteras nuptias pran Ex prælio ad nos reversus, imperator porphyro genite, sceptritenens, victor, nuptias splendidas et vere regales celebrasti; nunc vero Persis `bellum in ferens nuptias facis egregias, aureum cubile con struens, et servos liberalitatis tuæ muneribus ornans. O infinitam imperatoris victoris gratiam! Rursus festum regale, iterum regales nuptiæ, rursus Ausonuṁ sol facem lætam præfert ac prælucet, sol nempe mundi lucifer, Joannes Comnenus dominus ac victor, virtutis splendore lucens et gratias innumeras dis tribuens. Ne occidas, Romæ sol, ne intereas in sæcula. Quot

modis, imperator, mundo bene facis! quot muneribus ac_donis servos tuos ditas! Vincis, captivos ducis, tropœa portas, hostes spolias, principatum tenes, in servitutem vindicas Persam, Scytham; Parthi ac Syri collum subjugas, atque ita quantum ad cæteros ´populos. Nuptias paras, sponsalia ministras nepo tibus tuis, civium tuorum commodis studes. Rursus Comnenorum ac Ducarum familiæ connubiorum nexu se junxere; iterum pulcher Comnenorum ramus Du carum præclaræ stirpi adunatur; ecce egregia forma, matura ælas flores eximios yerminabunt. servitutem redactis ad tuos revertaris tropæorum gloriosorum portator; novas dehinc astrues nuptias nepotibus· tuis et abnepotibus, ad decimam usque, imo decimam quintam generationem, et ad extremum usque vitæ curriculum vivas V. Ejusdem carmen ad Ioannem Comncuun, dominum Augustum ac victorem. Multi quidem ex iis qui te venerantur, imperator orbis terrarum, inopportunis declamationibus silen tium mihi imposuerunt. Undique enim ad plausum, ad gaudia me incitant his perbis: Fortuna visam tuam beavit; mitte querelas, ne desperes, amicorum tamen, fortunatus cum sis, memor esto. Alius multos annos in volis ponit tibi utpote viro non manu tantum Salveto, sponsa candida inter omnes; regina tam anima quam corpore, plane digna quæ talem inve nires sponsum, pulchra pulchrum, veneranda vene. randum, inter sodales excellentem, inter aqual inque præliis forti: alius læte ac veraciter clamat; admirandum; ler generosa generosum, adolescentulu adolescentem. O fortunam bené meritam! Non enim decebal, sponse egregie, excellentissime, te matrimonio | non jungi cum ſeminarum pulcherrima! Tibi illa feli citas præ omnibus obvenire debebat, ut eam ipsam uxO rem duceres, ut ei potissimum jungereris, ut platano jungitur kedera, ut lauro vitis; ut purpura conchæ, ut luscinia hortum sequitur, lux in candelabro lucel! Salve, domine generose, totius orbis lucifer, victor clarissime! salve, et contra hostes orientales milites tuos ducito, quibus prælio superatis inque fortunay:ae tentes, fortunatus; tu quoque, Prodrome, fortunam sine sudore obligisti; alius: Tu præsepit, stebula, phaleras, frena aurea, argentea para; servos coeme et satellites multos compara; omnia vero quæ paupertatem ac philosophiam olent, vestimenta sor dida, lacera depone; senectutem, serpentis iustar. exue, pellemque novam indue cum renovatis membris. Deo namque auspice et Deipara auxiliatrice rursus divinus imperator, magnus monarcha sacram ad purpuram natus, miraculum sublunare, victoriaṛum perpes auctor, versibus this recentibus aurem vræbuit,

animum attendit, obtemperavit, poetamque ob carmen laudans ubi pauperem esse audivisset, in meliori ●cuditione se te positurum pollicitus est. disturbat et mentem intelligendi facultate privat. In manibus tenere mihi videbar promissa. Quam pedi bus ingressus eram viam, eam ęques finire spera bam. Pro equis enim miki venti erant, equis Arabicis multo velociores; el cum slaterem æreum non habe rem, minas substitui ut aurum obtinerem: serras quasi pecunia coemptos procedere jussi, et huic qui dem equorum curaṁ demandavi, illi mensæ et œl læ, alii vestium sericarum custodiam impertivi. O Lato hoc allato nuntio animus mihi additus est et cor lætificatum. Et ab iniño quidem multos tibi annos precatus sum, quod post tantos pro Ausonibus validis erantlatos labores, sexcentas pro civibus tuis nunc quɔque ærumnas pateris magno animo ac semper sellicitus quomodo dura barbarorum colla fortunæ Romanæ jugo submittere totumque orbem exterum in míram exstasin, o felicem dementiam! o feliz son servitutem redigere, et exteras gentes tuæ ditionis facere pessis, ita quidem ut nullis admissis induciis nihilominus exiguis meis sermonibus aurem præbeas et clementer nugis meis indulgeas, regias tuas aures exiguis meis versibus ut verus Christianus præbeas. O mare' immensum humanitatis imperatoriæ! Jam marium profunda superas et ingentem Oceanum ira jicis. Primum igitur, ut diximus, pro regno tuo vola fecimus; tunc præ illius ineffabilis gandii magni tudine tantum non mentis compotes esse desiimus. Majus enim gaudium, sicut nimia tristitia animum nium quod me divitem reddidit! Postquam autem post tempus aliquod e somne experrectus ebrietatem excussissem et cum ea demen tium quæ animum vesabat, et paupertatem pristi nam et miseriam recognossem, inter spem et metum dubius, ad fortitudinem tuam confugio, et, ut ser rum decet, ante pedes tuos provolutus, cum ira more te invoco ut e discrimine rerum quo premier me liberès et ea quæ alii dixerunt mihi ante oculos pe nas. Numquid me deceperunt? num per jocum mer daciaque falsave promissa mihi illuserunt? num Deus cor tuum purum subegit ad misericordiam a

opitulationem erga kominem miserum qui in solo Deo inque virtute tua unicam fiduciam ponit? Visne, Emperator, ut te solemniter defendam? Sive verus sive ſallax ſuerit sermo, manum auxiliatricem præbe, misereri dignare; et Deus diuturnam tibi annuat vitam, tropœa etiam splendidiora et victorias super victorias; tibi totius orbis gubernium concedat inde ab hiopibus Occidentis usque ad Europaos el usque ad extremos Asiæ terminos. Ejusdem carmen ad imperatorem cum de cimum adversus Persas moveret. Lugete, barbari, exsultate, Romani; Persarum filii, gemite, nos fidelium liberi applaudamus. Filii Agar, lamentamini, nos Romani gaudeamus; rursus fortis Italicarum urbium prases, purpura decus, regum pulchritudo pro nobis nostraque salute belli geratur, arma et cohortes movel; rursus Perse perbiam dejicere conatur; jam totum Orientem lupis subjicere festinat. O canis, o animal rabiosum. Persa sanguivore: Italiæ sol radium tibi brumalem misit, sol qui mundum illustrat; tu aulems istum radium oculis intueri, considerare non valuišti; nunc autem maxime lucem suam effundit. Quomodo autem tu, home debilis, tantum splendorem ferre poļis eris? quomodo, paulum intuitus non cæcu lias? quomodo non, ut argilla, nimio calore exsic catus fueris? poterisne tantum splendorem perferre? Tende cervicem tuam barbaram gladio Comnenico acutissimo; dorsum rursus sagittis offerto. Filios tuos ac catalos ad humiliationem, servitutem et captivitatem præpara. Oppida tua tentoriaque scito captum el combustum iri et Romanorum fore. Deus enim Comnenum resuscitavit, fideles suos ac flagitia Persarum ulturus. Non tu forte Mahumet natus es; illo quidem tempore sol propitius non tibi arrisil; sidus benevolum non tibi illuxit. Ideo Comnenum sicul crucem recepisti, quippe qui tibi quieto esse non permittet, igne, ferro, omnibus denique armis te vexando, donec te enecatum ad mortis ipsius portum dejecerit. Nunc, barbare, dupliciter, imo in infini tum expias quæ fidelibus mala majorum tuorum exemplum secutus, intulisti. Divino enim impulsu denuo contra te militat et castra metatur victor Joannes; multos clypeatos, multos jaculatores, n:a gnum equitatum origine Arabica velocissimum collegit, et ceu fulgur in te ruit; quis autem ejus impelúm feret? Sæpe sæpius in Deum Persa insolenter se gessit et tamen ille pro sua bonitate ei indulsit: ecce contra caput tuum proprium eum excitasti, qui potens esi et vel delirans, secundum prophetiam, iræ suæ

fcrem contra le miscere, et telorum mucronem san- tales exercitum ducis; ipse ensem acuis, hastam guine tuo lingere non erubescit, aut ensem membris tuis satiare, populivero Christiani cornu per manum Comneni, optimi imperatoris, erigere audel. Rege et dirige, lux divina Italiæ, sortem novæ Ro ma felicissimam, et omnis populus majestati tuæ genua flectal! Vetus Babylon sceptrum luum venera biur: Ægypti collum ante pedes tuos procidal; Indiæ termini tibi vectigalia solvant. Omnia flumina trajice pedes, naviga per omnem continentem, illa enim barbarorum ossibus solo aquabis, hanc eorum dem songuine mari purem reddes. Audi, cœlum immensum, adesdum, et tu quoque, terra omnium mater, et vos siderum capita, sol et luna; vos enim lestes invoco sortis meæ. Jam opor tet ac decet ut imperator Comnenus omnes beneficiis cumulet, ut eleemosynas ubique, in ipsa saxa spar gat, ut panem volucribus et piscibus largiatur, ne Prodromo quidem excepto, qui secundum Deum il lius majestati confidit in eaque vitæ ancoras jacit. Quid hoc agis, victorum antesignane, tropæorum cumulate? Iterum contra hostes Orien Irene scilicet imperatrix, quae antequam a Manuele Comneno anno 1145 in uxorem ducere tur, Bertha erat appellata. Fuit eximie virtutis et pulchritudinis femina, soror uxoris Conradi impe ratoris, filia vero Berengarii, comitis Sulzba chensis in Bavaria. Mirum quod ex iisdem nuptiis Lumide et truculenter confirmari contendit Prodro mus, id est primatum Byzanti supra Romain. Injuria id sustinent schismatici ob sedem imperii exacuis, Prodromi, qui fortiter a te facta predical, hostem, duram paupertatem quasi agonizantem deseris? Ne hoc facias, imperator, per tropæe lus te obsecro; sed inimico interno interempto fortem me reddas contra externum. Tu autem, celsissi me Rex regum, Domine dominorum, Dynasta dyne stařum, salvum fac dominum Joannem, terrarun rectorem, o maxime Domine; serva autem filios ejus porphyrogenitos; omnem doma barbaram cerei cem precibus Matris tuæ Virginis, quam auxiliatri cem habet et ducem dextram contra hostes, el concede ei ad postremum salutem spiritualem. VII. Ejusdem carmen nuptiale in virginem Alamanam domino Manueli Porphyrogenito de spinsatam. Nec exsistit, nec fuit unquam imperator sicut tu, magnificentissime prases Romæ; tu Déum strenue colis, milis es erga servos, bellicosus adversus hostes, liberorum amans; plurima eaque maxima Deo tu templa construis et vasorum sacrorum pretio sorum copiamibidem cumulas. Ubique benignam servis ibi constitutam; at Prodromus hoc ineptum iuse rit argumentum ad opinionem consolidandam Vir est caput mulieris, atqui sponsa Bertha vele ris Romæ (id est ritus occidentalis) subdita tit marito nove Romæ, patet ergo P. dominari Romam. Ridiculum! Carmen verumtamen editum fuit cum fama pertulit nuptias. constitutas esse inter Joannem et Conradum imperatores: tum enim Manuel in Isauria morabatur.

manum porrigis. Tu hostibus prædia et tributa im peras, ac filiis tuis pulcherrimas adducis uxores, sicut et nunc Manueli, dilecto filio virginem regium ex Occidente oriundam jungis nupliis quas kodie maxime inauguramus. Salve, Roma nova, et gaude hac inauguratione, qua te caput Romæ veteris ostendisti. Etenim illa sponsam præbel, tu autem sponsum; nos autem omnes scimus, cum vir sit caput uxoris, in te quo que hoc idem convenire. Esto igitur hujus caput, quæ majestati Comneni omncm reverentiam præbet. Talem igitur, gloriosa nova Roma, dominum habes. Dum enim victoriis ex hostibus reportatis ie occupat, summis se prudentia sua honoribus dignum osten dit. Cursus vitæ tuæ, imperator, cursum rapidum solis æquet, o Manuel, qui ramus novellus es sacræ purpuræ ac decus et ornamentum domus augustalis, filius Leonis, cujus rugitus solus Persam gravem pellit, Babylonem angit et fluminum cursum impe dit. Leva oculos ex media Isauria ét vide Byzantium laute vestitum in festo initiatorio nobilis et formosis simæ virginis quam, patre ac rege monente, uxorem modo duxisti, stipatus satellitibus; tu porro gaude et ju'ila. lissime, bellicosissime ac generosissime Conrade, ci vium tuorum protector, hodie ad summum honorum fastigium evectus es, quod Comnenorum familiæ te adjunxisti cognatusque tanti viri evasisti. Quare etiam lætare nobiscum et ‘pœana inchoa cum virgine sponsalitium, et mor, Deo juvante, nuptialem et epis uicium in honorem imperatoris. Age, optima mulierum, àugurare futurum matri monium ex splendore eorum qui te in vis conducunt, ex festis lautissimis, ex instrumentorum concentu musicorum, ex aromatibus et unguentis ex ipsa Arabia advectis; et plena gaudii ineffabilis, reyinas obvias saluta et potentissimum kerum adora; ab Occidente enim vineam egregiam transplantavit in hortos regios, uxori ut viti vroceræ àdhæsurus. Ejusdem carmen in dominum Joannem Commenum imperatorem victoriosum, cum deci mum Persis bellum inferret. Imperator invicte, monarcha augustissime, in magnus Romæ sol, magnorum luminum pater, qui civibus tuis lucem fers, in barbaros ignem jacularis, hostibus fulgurator, nobis gratiarum dator, filius generosi Leonis, urbis tuæ munimen, populi tui pro rex maine veteris ac veneranda Roma, pruden- pugnator, tu terrarum dominu», Persarum, Scytha

rum, Dalmatarum flagellum; t■ Isauros in servi tutem adigis, tu Cilices occidis, Italorum ac Latinorum superbiam deprimis; tu Parthis jugum servitutis, imponis, et Syrorum luxuriam aggrederis; tu Babyloni antiquæ magnæ exitium minaris, Ægyptiis mollibus terrorem injicis; tu barbaros cujuscunque generis kumilias; Romanorum sceptrum potens ac validum renovas, Ausones regeneras; nemo tibi par in rei'bellicæ artibus. Quare stupeo, gaudeo, inter spem metumque hæréo, si agilem tuum animum, si in expeditionibus tuis vigorem video. Te enim duce exercitus streņue agit, prompte arma tractat. Me juvat contemplari satellites, equites sagittarios, cata phractos, leviter armatos, frumento ac pabulo oneratos, ligneas belli machinas, belli tandem discrimina. Cum stupore corporis tui invictum robur, membrorum tuorum insuperabilem agilitatem, in laboribus førendis perseverantiam admiror, et mirari non desing: multus enim in præliis molestias țulisti; sæpe nimio calore vexatus fuisti, sæpe alsisti; loca inaccessa, anguşta percurristi; multas noctes hiber nas, æstivas sub divo transegisti, esuriei, insomniorum nequaquam expers, flumina multa frementia, undis agitata pedes aut eques trajecisti. Licet grandine sæpe jactalus, imbribus vexatus, a pruina et nivībus infestatus, quietem el somnum membris negesti; Palpebris ut dicit Psalmista, somnum non defi sti. › Nam sine mora iterum hostes armis lacessis; nihil nisi prælium meditaris et cum hoste congres sionem. Rursus ensem acuis et hastam; rursum arma induis, hastam sumis, bucleo accingeris, et diadema, regni insigne, capiti imponis una cum galea horrenda. Nam gubernatoris cujusque et præcipue imperatoria esse credis non in voluptatibus ac deliciis difiuere, sed pro subditis dimicare. Te nec morbus, nec arti per hiemem æstatemve intemperies a pugnando et corporis exercilio avocant. Unde venit, imperator, quod nos morbis affligimur el male semper valemus? Cur ventos fortius spi _rantes caule evitamus? Tu e contra licet ægrotus, milites in pugnam ducis ad victoriam, eodem tem poris momento bellum triplæ± gerens cum hieme, c&M morbo et cum barbaris, triplicem vieľoriam reporía turus. Num manus tibi ænea? num brachium fer reum? digilosne saxeos, et membrorum articulationes duro. geris metallo junctas? Heri nobis e castris redux fuisti e molli Syria ac Phœnice, Phere, Chaleb, e Pharton, ex ipsa Babylone, nou sine gloris.

sudore, annelitu et pulvere. Non tu aqua sitim deļesti in Chaleb; sudorem Persicum non exsiccasti; non in Syria peragratá spiritum vitiasti, non pulve rem in Cilicia abstersisti, non vestes in Sangaro madefactatas ad solis radios siccavisti. non deficit; sed sufflantis spiritu opus est qui alacritatem illius emortuam in vilam revocet; ubi autem materia humida accesserit, certe exstinguitur. Tu vero impios comburis, conflagras atheos quos liquefacis sicut plumbum et sicut stipulam consumis, sufflante aliquo minime opus habens. Sufficit enim tibi ad subigendos inimicos magnus Dei Spiritus qui tecum vivit et cohabitàt, a quo ventilatus omnes hostes comburis, omnemque regionem, omnem urbem exterorum devastas. Nunquam igitur, licet maribus barbaris in fluxum ac refluxum agitantibus, fluvius decurrit et torrens fluctuat qum acuto stridore et cursu rapido, saxa volvens, arboresque divellens. Al arbor magna aut saxum sceleratum ubi interciderit,. reprimet cursum. Te autem, gratiarum pelagus, tropæorum flumen, nihil plane quo minus in hostem ruas impedivit: 'nan offensa, non morbus, non tempestas, non glacies, non imber, non calores estivi, aut Sirii flamma, non viarum asperitas; scil victoriam solam ob oculvɛ habens, et imperii augmentum. meditans ceu leo cum fiducia contra alienigenas proficisceris, omnibus obstaculis contem plis, Virgine socia et propugnatrice fisus, cujus auxilio ex omni cum hostibus congressu victor recer teris. En nova certamina; iterum exercitus movet ad castra metanda. Cui, quæso, rei tuam æquiparem in ferendis laboribus patientiam? Atlas, si antiquis auctoribus credimus, humeris portavil grandes co lumnas totum mundum sursum tenentes. Qui cum mole premeretur, columnas, ut narrant, deposuit, quarum onus Hercules cum humeris subiisset, Atlan tem non mediocriter sublevavit. Tu autem, qui inte grum orbis terrarum onus portas, èt ducis munere fungeris, pondus colusportas, Hercule nihil indigens; imo ad extremam usque ætatem pro eo quod tuum est membrorum humerorumque robur, portares. Novimus solis splendescentis ortum, sed et ipsius oc casum el sociam noctem cognovimus. Omnem modo terram lumine ineffabili illustrat, modo nubibus occultatus prorsus deficit; et diei quidem curri culo peracto fatigatur, noctu autem in Oceani ſluen tis lavatur. Tu contra nit aliud quam oriris, nun quam occidis, idque usque ad vitæ terminos, el si quando balneo opus habes, hand undis marinis, sed tuo sudore lavaris. Ignis non moritur ubi lignum

obtulisti; sed quod castra jugiter sequeris, lætitiæ lumen exstinxit, ita ut inpræsentiarum luctu ineffa bili premamur. Sed est, o imperator, quod sumMO perfundar gaudio, quando rerum tuarum prosperum statum intueor et certaminum tuorum finem conspicio, Ecce e Prodromo`qui sum, prophetarum aliquis fio id prædicens `quod omnis vis barbarorum tibi subdila erit, omne collum alienigenum tibi subjugabitur. Et revera regiones et urbes libi servient et vil Hæc omnia dum mente volvo, stupesco, quo animo, quo impetu hostes adoriris, videns. Magno autem simul mærore cor mordetur, quod populus iuus tui cliutius videndi voluptate, quod tuo commercio, con versatione privatur. Vix enim per tres hosce annos se conspexit, et ecce iterum te abeuntem dolet, quia tua ipsi gloria frui non datur cujus nitore mortales percussi cæculiunt. Heu!vir ensem tuum, Isaurico, Cilicio, Parthico cruore aspersum, lavacro purgare licuit, et ecce iterum stringis, novo eum sanguine lami fastuosæ Persiæ pones ut pomarium ficubus con respersurus. Galeam tibi de capite demere et sudorem regium sanctum de fronte abstergere vix licuit, et jam novos abis collecturussudores Non te fugit quanto gɔu dio, dum inter nos morabare, totam urbem repleveris. Quicunque in jure suo læsus te adiit, tuo lætus ad jumento recessit. Accessit ad te egenus, ac ditatus abs te reversus est. Certamen proposuisti egregium quadrigarum ad delectationem populi. Bene tibi hinc auguror; felix namque eris et ex hostibus triumpha bis. Filios tuos et filios filiorum splendidis nuptiis jun risti; lautissimis populum dapibus excepisti, el vini fluviis multitudinem humectasti. Misisti volucres sicut per pluviam non murmurantibus, sed beneficii memoribus, et quadrupedes marinos dulce donum situm, sicut tentorium humile in vinea. Tu autem augebis vineam novæ Romæ; sarmentum usque ad màre, propagines usque ad maxima flumina, secun dum prophetiam. Erit autem gloria secunda horum tropæorum major prima, et triumphum in tuum ho norem parabimus, qualem antiquitas non vidit, Rema, non Gracia vetus. Ego autem qui hæc prædićo, multa volumina,poe tico aut pedestri sermone exarata componam tuæ laudis plena. Visne me Prodromi vocem inimicis quoque inten dere? Genimina viperarum, pœnitentiam agite; að enim quoque regnum appropinquavit cœleste; Commenus victor dominus Joaunės prope nos stal vos

agricola coronatus, manu tenens ventilabrùm et en sem fulgentem, et omnem Persidis aream purgabit, inobedientes ` autem sicut paleam ventilabit et igni comburendos tradel; eos vero qui dicto audientes fuerint ut frumentum utile in hoṛdeo reponet. Jam ensem collo tuo appositum, et hastam video aculam, ut securim arboris radici imminentem fructum ergo facite obedientiæ, ne, proscissi, ignis alimentum fiatis. Hæc tibi prophetans prædixi, tipi que præcursor fui, imperator hujus regionis, Joan nes, Domini uncte. Humanitas tua ac pietas et benefi cientia erga supplices egenos cum fide in immacula tam Virginem lucei semper. Monstra nobis, impera tor Romanorum, veritatis studium ac humanitatis, justitiæ in hominum charitatis vestigia præfer. Vince barbarum, tropea reporta, latrones spolia, homici das occide; incendiariorum domos igni dele; omņem terram, omnem insulam in servitutem redige. Șocium el propugnatorem invictum habes Salvatorem ipsum qui te creavit, coronavit, imperatorem reddidit. Ha bes autem propugnatricem optimam Deiparam; horum ope barbaros tibi omnes subiges. Ha bes denique me Prodromum servum fidissimum, qui e deserto aspero ad te revertor; reditum inde miht para; locustas enim fastidio, et mel egreste et zonam pelliceam et vestem duram de pilis camelorum. Vox clamuntis ego factus sum: quid mihi et deserto? Cives alloqui et conversari cum multitudine et fortitudinis tuæ victorias laudibus ce lebrare volo, quæ utinam frequentiores tibi quam ma vis arena, quam sidera cæli, quam folia arborum faxit Deus contingant! IX. — Ejusdem carmen in Theodorum Stypiotam. grammaticum. Optime grammaticorum, discipulorum, amicorum qui idem mecum nomen geris; tu homo divinus quo̟ad mores atque animam et cor; tu inter přissi mos quos unquam terra tulit, fortissimosque impe fatores censeris; rerum gestarum scriptor omnium in hoc genere facile primus, etsi adolescens, gram maticæ perquam studiosus atque poetica, quæ in vita expertus es, litteris mandas, atque in primis imperatoris vitam el gesta cum summo, studio per tractas: hoc esuriebas, hoc sitiebas, imperatoris laudibus celebrandis ante omnia deleciatus, nec au jam satiatus. Quotiescunquè enim carmen popi gissem in Comneni aliquem triumphum, aut in Gan gram vi captam, aut in victoriam Castamonis, nut in exitium obscurorum Scytharum, aut in Dalma tarum cladem et servitutem inseculam, aut in Per sas sub jugum servitutis subactos, aut in bella circa Danubium Halynve gesta, aut in Celtas et Syros in

fide inclaruit. Ad eum Persarum furla reverterunt, timentium imperatoris divini proximitatem, el pTH denter leonis monarchæ rugitum evitantium qui sazn findit et maribus timorem injicit, fluminum curSHIN secat et omnem terram percutit. Hæc videns cum plurimis aliis solus gavisus es et spectaculo litaris. nec cum Prodromo amico communicas? Gaudii tri non facis participem? non ad scriptures pervesli gandas exhortaris? os meum et linguam non acuis! genua prostratos aut in Bachenos, Tarsinos, Antio chenses, aut in bellum Chalepiticum, aut in victo riam Sezeriticam, aut denique in laudem triumpho rum a Comnenis reportatorum aliquid cecinissem, tu super æthera collaudabas; tu læto corde audita pa negyride exsultabas, et melle ambrosiaque vesci, di vinumque nectar, angelorum delicias, sorbere gloria baris, et quando laudibus finis imponeretur, ægro ferebas animo et ad idem repetendum excitabas. Ta lis quidem erga nos prius eras. Nunc autem una Attamen e longo tempore probe seis ne imperatori cum imperatore versaris et tuis vides oculis quantas ille bello res exsequatur, quot victorias reportet adeo ut externarum nationum invidiam provocet, ubi Romæ, inquam, gloriam augescentem animadverlis, nunc orbem terrarum, mare et lacus domitos, inco lis orbatos, qui quondam alienigenarum nationum pars aliqua fuerant; nunc hæc omnia Romæ et in rictæ familiæ Comnenæ servientia obtueris. Præterea Cilicum´ urbes aspicis quas armis imperatoriis sub aclas noveras, el quas Persæ malo dolo rapuerant uc postea sub Thomæ, quem imperatoris apostolum existimo, ditionem redacta sunt. Sed non de Didy mo veterique Thoma, incredulo illo loquor, sed de cơ qui morum simplicitate ac spectata in Domino laudibus cetebrando mirifice operam navare et sexcen tos poetico ac pedestri sermone composuisse libros triumphorum imperatoriorum nuntios, ipsius maje state haudquaquam dignos, sed qui vi logica non carent. Et Comneni quidem domini triumphus in ipso initio memoṛabitur; luis autem consiliis confisi librorum numerum augebimus, in quibus imperatoris res gestæ tradentur, nullo omisso quo vita ejus illu strari possit triumpho ac victoria, donec optima pro les sacre purpura, Comnenus e Comneno, dominus e doming terræ toli ab ortu sotis usque ai occasum regnet. Hæc mihi scribas velim, et qualibet kora im peratori de mea paupertate loquaris, contra quam solus defensor et vitæ sosvitator et secundum. Deum

vitæ servator est Comnenus e Comneno,dominus e do mino. Hic unica spes mea: hic si mihi nutrimentum dat, revivrsco; sin minus, ecce pereo et in Orcum descendo; non exim multos in terris dominos cognosco. Consi dere quantum temporis imperator absit et quantopere Prodromus a negotiis destitutus rebus ad vivendum necessariis indigeat; postea, homo, Prodromi lin gua emortua, quis huic similem inveniet quæ bene vole dominum meum annuntiet? Equidem non credo, tametsi sic loquens amentiæ incriminer. X. — Ejusdem in processionem triumphalem do mini Joannis Comneni post captam Castamonis civitatem, carmen decasyllabum ▲ Præcursore præcursor, a servo servus, a docto doctus hæc tibi offero ac dico, Præcursor imperatori et uncto Domini, servus gubernátori ac regnanti, doctus si qui eruditionem magis aliis æstimat. Quæ autem of fero,imperator, versus item sunt politici suis limitibus circumscripti. Jam accipe carmen et cantum nostrum! Adesdum, urbs felix, nova Roma, celebra domi num tuum potentissimum, liberatorem, salvatorem ac propugnatorem tuum. Complectere filium tuum, corona dominum tuum, manibus pedibusque ope fare; vernas luos appella, natos tuos voca secundum tribus, nationes et confraternitates. Omnes impleto vicos, totam regionem cymbatorum sono ac strepitx reple, ac musicis instrumentis ac cantibus omnia resonent in honorem sceptrigeri. urbs Roma, Ausonum caput, invenisti. sero de mum, `sed tamen invenisti mundum tuum, libera torem tuum, ‘justificatorem tuum; terminos tuos profer, aulas tuas amplifica et secundum omnes di mensiones magnífica; exalteris sicut cedrus, sicut vitis amplieris. Supercilia sursum age, inimicis tuis minare; Persas vince et lætare animo; subige bar barum, triumphum de ipso age, et posteris benefacto rem annuntia. Cum splendore ex Oriente illuxisti, imperator, sol divine, ut mundum luce tua collustres, non lotus quidem sicut sol in Oceani fluentis, sed sudore aureo pro nobis madidus. Sed et nunc maxime sicut gigas procedis, et splendida te undique tropæa circumsti pant. Urbs interea tibi obviam it amplexura, cum omni sua pulchritudine ac splendore, et quasi ab luta limpidis undis, et e, imper-tor, apertis brachiis circumplectitur. O urbs felicissima, 1 oma nor; senectute to affli xerunt inimici lui; cana facta s; cincinncs una veste deposuisti; sed vires invictas, recentes et simul dominum Joannem, fortem imperatoreın cum

invenisti. Jam ad teneram ætatem redi et nova Roma fieri cures; cincinnos concinna, purpuram in \due, antiquum circumda amictum; faciem orna, corpus lava, nova et formosa appareas, et videntes Le delecta. Sustulerunt vocem suam omnes fluvii, armorum tuorum honorem celebrantes. Ister virtutem tuam pro clamat, Sagaris alta voce clamat, Halys jurat nun quam se vidisse imperatorem ripas suas, sicut tu, frætereuntem et qui ex ipso biberit, aut Romanis sicut tu victoriam arripuerit aut tantam prædam ex Perside retulerit. Idcirco lætatur se servitutem apud exteros evasisse et tuum regnum alluere sibi datum esse. nova Roma, urbs fortunata, civitas Constan tini, indue te pallio purgato, saluta victorem, saluta imperatorem et sudorem aureum quo te redemit, absterge, frontem auream absterge, pedes domini tui pulcherrimos basia, qui vitam pacificam tibi evan gelizant. Tui gratia imperator morbos ac labores spernit; tui ergo pugnas atque omnes belli labores exantlat; gratum ipsi itaque animum præbeto. Da mihi, David citharæde, partem aliquam can ticorum tuorum, aut, si malis, imperatori meo occine. Tu Occidentem signifer transcurristi, multos capti vos fecisti, a plurimis externis geniibus dona acce pisti; magnates terræ tibi genua flexerunt. Tu uore Romæ vitem extendisti ad mare usque et suŕculos ad maximos usque fluvios propagasti; quare elinm, imperator, vitæ tuæ anni aucti sunt. Novi, dive imperator, venationis leges. Aprum quis certo temporis spatio capiet, nec sine magno sudore, item pardalim non sine magna arte ac dolo prehendet. Quod tu venaris paucarum dierum opus idque grande est, urbs magna capitur, mœnia ascen duntur, innumerus Persarum exercitus in servitutem redigitur; Romanæ legiones Halyn trajiciunt et omn nem e regione terram ferro et igne vastant. Hujus modi venator est Comnenus dominus noster. Muki sunt tibi, imperator divine, exercitus, et undique militibus te stipatum video. Nihil tua majús fortitudine. Urbs fortissima et magnitudine et loci natura et mœnibus invictis et altioribus quam quæ telum superare valeat, nullo sanguine effuso in Ro manorum ditionem cedit. Aliæ quoque Persicæ urbes, sexcenta castella, in finita denique barbarorum multitudo in tua castra perfugiunt, Deo sic volente ac Comnenorum fortuna juvante. Propheta, In Rama, inquit, vox audita est, ad quod ego mutato nomine et loco, Castamone, dico, eadem illa vox audita est: Persis natos suos flens et sola

tium non admittens; alii enim vivi capti sunt, alii ad hostem perfugiunt, ut omillam eos qui ferro perie runt. Cave ne idem quod barbaros, quod Persiam interemit, tibi malum eveniat, et quod experti sunt qui Tigr m, qui Nilum bibunt, Ætriopes, Occidentis atque Orientis incolæ, quique ad septentrionem austra tesve plagas spectant. Adesto mihi, Castamon civitas, Roma urbs quæ multo abhinc tempore extra te posita fugax erras, dic ubi terrarum hucusque es vagata? qui factum eɛt ut extra Romam esse et inimicis barbarisque im misceri satius duxeris? Huc adesto, ut basin libi atque complexus dem. Magnanimus namque impe rator te salvatam a discrimine tuis reddidit. Ei igitur grates ex intimo animo repende, quod ex amara servitute te feliciter eripuit. Divine imperator, sol, lucifer, tu solem abscon disti, plagam orientalem illustrasti, nunc rursus lucesce, radios rursum emille, Orientem pariter ac Occidentem face tua collustra, alter vero sol tibi satellitis appareat loco. Dimitte equos, sol, e curru de scende, dux militum imperator noster, ascendat. Hic enim non e sede delabetur aut habenas laxabit àut in Eridanum cadet; melius enim Phaethone curri culum abso̟lvet, utpote artis equestris plane peritus. Colonia arrogans et adultera quæ Orientem pos sides, Romam reginam tuam viduam lugubrem vi disti, et manus licentiosas contra eam sustulisti aufugisti, surripuisti te, in aliam abiisti coloniam, cum servis perversis connubium instituisti. Postquam vero illa lugubri viduitate deposita imperatori Orientis nupsisset, tu e loco abscondito protracta tonsa es, in vincula conjecta, fustibus casa, condemnata, denique defectionis tuæ pœnas dans, ante heram tuam servæ formam induens in genua procumbis. Persarum natio scelesta, jactatrix, rapax, cru. delis, prædatrix, sanguinem siliens, omnium ma lorum fons et mater, ex iis quæ passa es jam probe nosti quid sit belligerari, quid urbes spoliare, et quantum utero materno creent dolarem liberi inde extracti, protrusi, necati. Quot apud te matres plane sunt steriles! quot infantes mamillam quærunt maternam! quot porro spouse sponsos, sponsi spon sns! quæ omnia sane res tibi capitales sunt. Cresus, ut antiqui scriptores memorant, Haly tra jecto, regnum suum prægrande destruxit, malo spi ritu et oraculo mendaci seductus. Tuus autem exer citus, imperator triumphalis, Haly sine navibus trajecto hostes adortus, magnum item imperium va stavit Persicum. Non enim oraculis falsisque vatici ´niis est confisus, sed spe erectus in sanctam Deiparam et Regem cœlorum, alta Persiæ cervice fracta vicit. Agedum, imperator, Persas superbos, exleges, ingratos, perjuros, injustos, perfugas castiga, apo.

statas flagella, memor quod venerunt quondam per fugarum specie in pedes ante te voluti divitiarum pretio, postea hostilia castra petierunt. Quod si manus tua tum temporis lenis fuit, hodie eadem dura, inexorabilis vindicatrix in eosdem ad ingrati tudinis ac perjurii ultionem recidat. O imperator potentissime, rex Italorum, cujus corpus plus quam humanum, natura plus quam hu mana hieme non superatur, nive non gelascit, a te morbus incolumi recedit, labor te minime fatigat. Tu, quamvis ægrotus fueris, exercitum in pugnam ducis, hostemque persequeris, occidis; urbes devastas; hostes vivos in captivitatem abducis; viros pestilentos et quasi lupos ex sinu civitatis pellis, canes ad illiys salutem introducis fideles. Semper incolumis et victor ad tuos redeus. Conservare, quæso, imperator, et mihi el populo tuo! Quis unquam laborem et ærumnam ægroto medi camentorum loco fuisse aut pugnam imperatori ægroso medicam virtutem aspersisse fando audiit? Ægrotavit imperator in campis aerſis; ubi autem hostium fines equilans intrasset, fortiter pugnando victor ex prælio et morbo liberatus processit. Unde tibi hoc, impera tor? Nos quidem mala valetudine laboramus, et statim membra in lecto reponimus, medicamina poscimus, contra ventorum flatum nos præmunientes. Tu auiem, quamvis agrolus, exercitum ducis, hostem fundis, contra cœli intemperiem æque ac Persas armis sum ptis procedendo. Persas barbari, Orientis pestis, fures, scelerati, bestiæ, occisores, qui exsilium meremini perpetuum, in vallium reconditis specubus vos abscondite; Com neni imperatoris ferrum et manum fugite; nulla móra, terga vertite; ultra Gades, ulira Thulen sit cursus vester; ad antipodes, ad inferos abscedite bene vobis mori et in Tartarum detrudi, ut Commeni imperatoris iram evadatis. Salve, imperator triumphans; nunquam ante sol tibi parem vidit; nunquam Oriens parem solem vidil. Quando luces, et terram calore ac igne tuo reficis, nulla te rubes offuscat; nunquam tu occidis. Lucesce, imperator, igne tuo vitam effundas, et hostes com bure, sicut gramen eos aut stipulam delendo, dies que puros populo tuo reducito. Quis Balzon, Alamon, Alazon, urbes munitissimar Romanis subactas unquam audivit? Nunc e contra sola imperatoris fama nationes integras destruit, multos gentium moderatores in servitulem reaigit, ingentem servorum multitudinem gubernat. Nemo antekac in medio Decembri ver florens vidit, aut loca

abrupla, aspera per operarios militares exæquata audiit. Attamen hæc fortunæ tuæ, imperator, opus sant. Aperite portas antiquas, reges Italiæ, ut imperator cum gloria per eas introeat. Quod si quæratis quis nam ille sit, scitote Comnenum esse victorem, pur puræ ornamentum, quem Galalia metuit, quem Scytha pertimescit, quem gens Celtica adorat et Arabum filii; qui regionibus superatis vectigalia imperat; coram quo Halys non retrocedit, sed a Romanis impune trajicitur. Ei igitur portas repan dite gloriose ut ingrediatur. Aspice, Roma, servos recens acquisitos, nulla samen multitudinis ratione habita, quæ minime numeralur; sed satrapas præsertim et electam legio nem considera; secerne a cæteris Amasenum Toge rilen, Alpsarum, a Gangris oriundum, Prachim 170 wdilem, Elelden, Elpencum, Tzycen, Inalen observa, præ sexcentis aliis Callinoclen, Aitougden, Ausa rarin. Tu autem ipsa, omissis captivis, captorem Joannem hymnis celebra. Adesle, senatores, divinum tribunal, cives omnes, calibes, pueri, adolescentes, juvenes, senes, omnis clatis candidali, mathematici, milites, opifies, cives urbani et alienigenæ, advenæ, in choro vos sistile et circo, victorias Comneni carmine perlustrantes. Urbs imperatoria si certamina taa ac victorias rite vellet celebrare, vias auro sternere universas et terræ faciem vestibus sericis induere deberet; le super quadriga splendida positum ab Homero, si peri possit, decemlingui cantari oporteret. Sed quia hisce non valuit urbs te celebrare, potestatem tuam hymnis, pæane, processionibus, precibusque supplicatoriis ad cœlum extulisse sakagit. Accense, felicissima Roma, finibus tuis omnes re giones usque ad Halyn, ipsum Halyn et quod regnum ultra id flumen acquisisti. Annumera urbibus tuis Castamonem toltam; adjice præter cætera quæ tibi obediunt castella, Almon novam urbem, adde Alason, Balzon, quas jamjam possides urbibus novas adji ciendo. Quod si in posterum contra hostes exercitum dures, noli oblivisci, monarchiam te exspectare. Quis enim cum Comneno manus conserere ausus fuerit? O victoria Laodicena, Sosopolitana, Scythica, Dal malica, Amoriana, Lemnica, et quotquot terra ma rique et circa insulas, Orientem et Occidentem versus, a Comneno reportatæ sunt! vobis adjungo novam illam Castamonensem. Adeste igitur omnes et chorum ducentes teneris digitis consertum dignos imperatore

i canite hymnos aut saltem vobis ipsis haud indignos occinite. donum caleste huicce imperio additum, vivas per sacula infinita, semper victor, triumphalor, do mitor, et quoscunque habes hostes tibi subde. Tibi legali e longinqua veniant Arabia; Ægyptum autem non inundationibus, non grandine, sed primogeni torum clade castigabis. Tigridem deinde pontibus jun g^s, Nilum rebaptizabis isthinc ossibus inimicorum, h.nc barbarorum sacrificiis; et cum omnia tibi subje ccris, tum solus impera. nobis dies adducens sine curru super capita nostra oriris? Absit! per radios tuos te adjuramius, quos in terras ac maria effundere non desistis: imq cum maximo splendore ac curru vectus nobis appa reas! Age, imperator, triumphorum quos egisti numerus curruum quos meruisti conscendere numerum indi cabit. Pro Laodicea capta unus tibi stat currus; expugnata Sozopolis duos addit; quatuor Scythis et Dalmatis in servitutem redactis offerimus; quinque e Dacica gente pariter subacta 'refers. Quid erit XI. Ejusdem versus decastichi imperatori currum quando Castamonem munitam expugnaveris? Halys conscendenti a civitate oblati. Quilibet annus, imperator auguste, potestatis luæ divinæ specimina edendo novam hanc Romam illu strat. Quivis annus alius post alias mihi subdit urbes gentes burbaras subjugat, victorias cumulat. Præsens autem annus maximopere me ditavit: fines ac ter minos dominii nostri protulisti, potestatem nostram mire auxisti. Beneficia ac victoriæ tuæ terminum non habent; quare preces et animi grati testimonia et hasce bigas aureas acceptare digneris. In scriptis legimus, solem currui insidentem totum mundum circumvectum esse; tu autem, Comnene potentissime, purpuræ decus, hoc quem oculis videmus sole illustrior, hostes tuos flamma comburis; tu felices quoque trajectus et natio tota victa gloriam tuam auget; et tu non unum saltem huncce currum acce plaveris? Non fugit nos, imperator, moderatio qua barbaros superbos subegisti. Quo enim splendidiores, quo admirabiliores tuæ sunt victoriæ, eo humaniorem mitioremque geris animum. Id ipsum quod nunc facimus nequaquam vanitatis opus est, imo ex animi gratitudine. Deum ejusque Matrem revereri volumus et ipsi et juxta nos omnis populus, senatus, civitas. Si igitur gratiam in oculis tuis invenimas nos filii hujus nova Romæ quam dominaris, Con scende jam hunc currum, in splendore tuo te com monstraturus.

Cur hoc facis, imperator, hocce die gaudii? siccisne oculis me, Romam quæ te nutrio, plorantem sustines? nihil ad te quod tempore lætitiæ sola gemo? In animo' erat›lætari, et ecce lugeo; plausum dare, et ecce mœs rco; cantum texere volebam, et mærori indulgeo. Ut quid gaudium meum destruis, lætitiam deles? Quadriga stat nuda, tu enim pedibus incedis; quippe 1× ascendere, habenas regere, in curru sublimis cerni recusas. Summa hac injuria, pessimum hoc erem plum. Exaudi me, imperator, servam, novam Romam; exaudi clamorem meum, el currum tandem conscende, et vias meas processu tuo divino illustra. Tibi sunt pro curru in præcordis quatuor virtutes cardinales, justitia, intelligentia, fortitudo, prudentia, quae te ad cœlum usque evehunt, plagas cœlestes peragra turum. Sed huncce quoque conscende, imperator, et vias et quadrivia lumine tuo collustra. Non sine deorum auspicio currum paravi tuum, equos subegi, frena composui, machinam` orbitis adaptavi: victoriarum quas reportabis in posterum, kic currus felix augur exsistit. Tu quatuor mundi plagas ut quatuor pullos equinos freni impatientes fortunæ Romanæ machinæ substernis et ora eorum refrenabis donec regionem vicinam totam luæ ditionis feceris. Xerxes Persa, famosus jactatione sua, a Græcia nostra paululum aqua et glebam postulans mon accepit; tu autem qui majora hisce priscis regibus fecisti, a Persis superbis non vas aqua plenum, sed totum Balyn extorsisti, et pro gleba plurimas regiones tibi subjecisti. Qui igitur res tantas fecisti, quadrigàm conscendere pernegas? Bona verba quæso, imperator; per. triumphos 1uos le obtestamur. Currus divinus, imperator, creatio intellectualis, quem Pealmista multiplicem describit, quique tecum in bello et apud alienígenas fuit, curruum Persicorum prægrandem numerum in mare præcipitavit, Agaris autem equos et megistánes non in Rubrum mare, sed in ipsum Ħalyn projecit. Nunc vero te decet sellam occupare, Casar, neque pedibus incedere. Viden' machinam? quatuor, ut quadriga olas habet; sed, te duce, iter terrestre non recusapil. Corpus tuum nobile in hocce curru paululum repone, quod ærumnas plurimas perpessum, cum frigore, astu, imbre, nive, grandine, omnibus denique cœli et aeris vicissitudinibus et locorum asperitate qolluctavit; quod in præliis ac bellis tot barbarorum aqmina subegit, totam Persiam in ictu oculi vicit.

Requiesce paulum in hoc curru, donec denuo, hostibus superatis, in honorem et gloriam Romanorum victor es rediturus. XII. Ejusdem hymnus in Christi natalitiis imp. Joanni Comneno dedicatus. fool, Natalitia Christi et cum iis imperatoris victoria redit. Natalia tremefaciant; victoria citra contesta® tionem. Rursus Deus carnem a Theman induisse et inde, parta victoria, reversus esse visus est. Sidus cœleste adventum ejus Magis annuntiavit, impera torem autem mulla sidera sub tropæorum specie declarant. Unum quidem in præsepi jacentem tres Magi adorant, sub alterius pede tota Persia cervi cem flectit. Unus ferrum infanticidum fugit, alter acre telum Persæ rapacis evitat: ambo universam naturam reficiunt, sursum ascendunt, gentes sor tiuntur, vires barbaricas omnes delent, urbes solo æquant, et Romæ novæ fines augmentant, et clero Christiano salutem afferunt. Sed, o Creator omnium, Rex regum, quondam sine matre e patre, nunc sine patre a matre, custodi, serva in plurimos annos Comnenum Joannem victorem, et Alexium Ihroni consortem, unaque augustos Porphyrogenitos, miram triada. Pater igitur de talibus filiis jubilet, filii autem de patre triumphatore exsultent | In eodem festo. „go Romais, mater eadem et serva tua, gratias age Deo meo, o Cæsar sceptriger, quod inpresen liarum maxime majestatem tuam divinam vidi bellis innumerisque aliis rebus effulgentem.Sed timco, imperator, velocitatem tuam, ne denuo in castra proficiscaris. Jam Oriens atque Occidens satis vultum tuum admiratus est; Danubius to tenuit, Halys le vidis, Castamon, Gangra, & ego te non nisi auribus ac fama noverim? Hoccine justum? cur senectulem meam dolore afficis? Sta paululum et splendidum tuum vultum aspiciendum mihi præbe, donec ad satietatem perspexerim formam tuam. Siste igitur, nec time hostes qui tibi nulli sunt, siquidem gentes Orientem et Occidentem colentes tibi serviunt et omari barbarorum copiæ sub jugo tuo gemunt. Sta pax lisper el pedes tuos pulchros lava ut et manus san guinolentas, et ego corpus tuum languens lavabo. Ne me deseras civitatem tuam servam et matrem; Chri stum tibi infantem deputo, per quem per memelios annos Romanis præsis. Gaude igitur cum filio et imper. exio, et cùm augustis Porphyrogenitis col lalare. XIV. Idem festum. Ex quo tibi Deus potestatem impertivit, solis innar Non de avo Alexio, sed de hoc Joannis filio Alexio, loquitur etiam primum Prodromi noema.

Hic addere lubet, speciminis ergo, Bysantii su prascriptis laudibus pulchrum heroici carminis ini tium Prodromi nostri (cod. f. 128) \cujus titulus etc. omnem terrarum' orbem circumis, barbaros Orientem atque Occidentem versus habitantes ferro et igne destruens. Ego Roma deinde quæ mater et nutriz tibi aum, victoriis quidem fruor, victorem nusquam video;' spolia quidem sorte mihi obveniunt, cui debentur is se abscondit; trapaza singulis diebus fulgent, trium phalor non prodit. Quid inde boni? Ter fortunata urbs Castamon, celeberrima Gangra cui radiis tuis imperatoriis perfrui licuit. Nunc igitur, ubi per pacem licet, præliis finem impone; corpus recrea, reque mihi aspiciendum præbe. Pulchra equidem, Casar; totam regionem dominor; tu quoque, corpore formosus maximam potestatem tenes; quid plural mutua pulchritudine fruamur. Me pulchriorem non invenies urbem; te pulchriorem imperatorem dubito me inventuram esse; fruamur igitur invicem. Chri sius aulem de virgine matre genitus, o sol Romano rum, triumphator, te et regni consortem custodial cum Augustis, et dignitati tuæ plurimos annos im pertiat! Salve urbs nova,altis munita turribus, quæ puellas et viros forma insignes nutris; magnis mœnibus cir cumdata, bene temperala, plantis et hortis et columnis magnificis ornata; quæ latis temet fossis tueris; oculus maritimus urbium, continens simul et insula, Occidentis atque Qrientis principium ac finis, o:c. XVI. Ejusdem hymnus domino Joanni Comneno in baptismali festo Christi. En duplicem panegyrim, duplex gaudium Romanis lavacrum Christi, tropea splendida imperatoris Christus propter nos aqua lavacro purgatur; impera tor sudoris lavacro purificatur. Unus quidem in aqua draconis caput conterit, alter caput in barbarorum ter ras portat; unus serpentes occidit, alter Persas membris dissolutos in speluncis recludit. Unum quidem Spiritus sub columbæ specie testatur, alterum alba victoriæ columba annuntiat; unum quidem vox palerna Fi lium proclamat, alterum res bello gestæ Persarum destructorem probant. Secundam mihi e cœlo vocem audire videor iterum gentibus clamantem: Hic est imperator meus; hic est in quo mihi bene placui; huic obedite! Ülerque urbem imperialem lavacro re generationis purgat; uterque mundi aream distin guit, omnem populum incredulum ceu stipulam com burens, pios autem ut frumentum utile observant. Scd'o qui sordes meas in Jordane lavas, Joannem nostrum, victorem illustrem cum filio regni con

sorte Alexio prolegas una cum Augustis familiæ el Purpuratis. XVII. Item. Baptizasti, imperator, me Romam novam tuam ancillam in omnibus maris bonis et tropais; dein spoliis ac præda me locupletasti, multasque urbes ac regiones inimicas antea mihi subjecisti, in caput que victoriarum pondus cumulusti, ac plus quam opus erat divitiarum contulisti. Totus Occidens, totus Oriens mihi paret. Scytha certicem reclinat, Persa genua flectit; quævis tribus, quælibet gens ante pe des meos provolvitur. Hæc omnia tu mihi dedisti, gratanter refero; sed te ipsum dein mihi gratifica, vultum tuum monstra. Persds equidem armis nudatos vidi victosque, fac ut deinceps victorem ac spoliatorem videam. regione, quæso, sistas, oculos tui plenos redde. Bavtizasti me gaudio, ne mærorc me baptizes; su dore tu me tuo lavasti, ne lacrymis me laves. Thora cem et paludamentum depone et victoris ornatum circumpone. Habeas, imperator, vitam cum Alexio consorte, omnibus Augustis et purpuratis, cum qui bus vivas læto cum animo, valetudine, securitate. XVIII. Item.. Iluminare, urbs Roma, iterum dico, illuminare bissolari splendore, habens una ex parte patris nito rem circa Jordanem, ex altera solem monarchismi, patris, inquam, celebrem in regno successorem. O lumina pretiosa quæ Romam hoc die illustratis! 0 radii orbem solemniter collustrantes! Est Christus quidem ipse sol et solis conditor; te autem, Cesar, opera tua ut solem declamant: a septentrione enim usque ad austrum, ab oriente ad occidentem circun terranéus iter tuum perficis; terræ incolas nutris, calefacis, inspiras; comburis, exsiccas, in cinerem re digis adversarios, nec cursu continuo faligaris. Sed, o rex sol, aliquantisper equitationem cessa, frena inhibe et da urbi tuæ a radiis tuis demulceri, ita te men ut præ illorum fulgore ne cæculiamus. Quod in Jordane stilit Verbum purum, potestate jam circum detur, et robore cinctum per te, imperator Roma norum Joannes, una cum Alexio, regni socio, et tribus Augustis, Persarum imperio denique finem imponat. XIX. Epitaphium in honorem domini Joannis Comneni, victoris augustissimi, Prophyrogeniti. Vos qui superbilis reges, magistratus et quotquot dignitate aliqua vestiti estis, ex me fortunæ vicissitu– dines edocti, humiles jam spiritus induite, morituri, et rerum humanarum caducitatis victimæ

Duo miki Romanorum sceptra obtigerunt, qui mul tis regibus ortum dedi. Comnena me ac Ducæna fa milia satum glorior, qui patrem habui Alexium Comnenum virum nulli secundum, Italiæ strenuis simum rectorem, qui Celtis, Scythis ac Persis bellum intulit. He purpura, imperii insigne, inde a tenera etate ornavit. He amor in bello vincendi ad equos et pharetram adduxit. Ense deinde bicipiti usus feras venulus ursum hastili domui, pantheram telis sub egi. Inde de barbaris triumphos egi bene armatis. Nec de victoriis superbio meis; te duce, cum hostibus congressus multas Persarum capio urbes; loca edi tissima expugno, altos satraparum spiritus depri meus. Ultra Пalyn ipsum potestatem meam extendo ense, quem mihi dederas, stricto. Heam bestia Gaza mauum pertimuit, ut et flamma Persica, ut leo for midolose rugiens, ut lupus tribus Ismaeliticæ incola. Ego ferro maxillas contudi; et Scytharum totum ge nus exitio tradidi. Tu enim, Christe, ensem direxisti. Meis Dacus pedibus collum substravit; meas Dalmata minas quamvis invitus sustinuit; Ister tergum præ buil victori, el nares meas, leni fluxu portavit. Quæ omnia cui nisi tibi, 'Christe, debeo? Nulla mihi dies sine ærumna præterit; nullu nox sine mæstitia me habuit; æstwos calores perpessus \sum, nivem et glaciem expertus, indefessis pedibus per totam vilam terras percucurri, modo ad austra les plagas tendens, orientem et occidentem obiens. Sæpe in bello militum dus Italiæ imperium nun quam non augere studui. Sed nec gregarii militis munere fungi recusavi, sed ubi maximum discrimen, ego tela in hostes misi. Facilius solis aliquis jubar irretorto oculo aspicerèt, quam barbarus miles re rum a me gestarum splendorem metiretur. Omnes artis bellica machinationes atque operationes exper lus terra marique pugnavi, muros dirui, urbes solv aquavi, testudine, fossis subregi. Testis mihi erit Ca stamon, bene munita, turrita, fortissima urbs; testis erit Gangra, cujus mœnin nubes, imo Parnassum ip sum attingunt; cujus muri ænei et ferrei machinis meis l'gneis resistere ausi sunt. Sed quid pluribus eloquar? Solo nominis terrore integras phalangas in fugam verti, tuis, Verbum, auspiciis confisus. Quid? solo Comneni nomine audito metus ingens ad inferos quasi turbine abreptos præcipitavit. Sic ego omnes labores et conamina ad regii patris exemplum diri Cur enim gens nunquam superbus inventus sum. quod verum est non dicam? Recenti quoque tempore Romæ hujus novæ hues orientem versus ukra Nalym

protuli, ulira mare, ultra Danubium occidentem ver sus promovi. En, viator, quæ vivus feci, nunc pulvis et umbra factus, unde gloriam Creatori meo qui me coronavit, retribui, Romam vero servavi. Quod ad legitimam matrimonii prolem special, nemo facile mecum comparandus venerit. Ex uxore enim ab Occidente oriunda, bis quatuor suscepi, quatuor quidem filias robustos, manu fortes e toro imperatorio ortos, toli demque egregias filias. Postquam autem regiones innumeras Romano imperio subjeci, sub pusillo ac frigido saxo hic positus jaceo. Rex olim Orientis `atque Occidentis jam in tumuli noctem descendi, nec purpura mortem ab oculis avertere valuit. Tu, quis quis es, ubi cineres meos conspexeris, si aliud sola tium non offers, in precibus tuis mei memento. XX. Inscriptio sepulcralis ad memoriam impera tricis Romanorum, Irenæ, defuncta. (Ipsa l0 quitur.) Si fas est mortuos loqui, ego quidem vocem e tu mulo ad le dirigam qui transis, quæ fuerim narratura. Orta sum majoribus fortunatis, qui totum Occider tem gubernarunt;.«Cæsaribus educatam Gratiæ ipsæ coronarunt. Romæ imperator fortissimus Alexiadum e prosapia, Joannes Porphyrogenitus felicissimus, Comnenæ familiæ filius, et Ducænus virens raMES, qui omni gentilitati bellum intulit, legitimam me uxorem duxit. Εx hoc matrimonio, dum Italia in peritabam, quatuor filios omnes purpura natos in lucem edidi, pulchra corpora et ad puguandum cum hoste maxime idonea; postea totidem filiæ prognalæ sunt. Vidi conjugis res præclare gestas, vidi victorias in quatuor mundi plagis reportatas. Postremo dia demate ac purpura relictis, vile vestimentum MORA sterii indui. Morlua sum Bithyniæ regina, longe ab Ausoniæ finibus. Per mare translata hic cinis faces. Tu autem qui me creasti et regenerasti, post muX danum regnum, calum sortiri mihi tribuas.

Prodromi nostri sit aliquod in hoc volume monumentum prose quoque orationis, en sublexi mus ineditum ejusdem sermonem epithalamicum, salis elegantem, de quo docte ante hos annos pralo cutus fuit apud Gallos cl. Theilius in Excerplis manuscriptorum bibl. reg. Vill, part. 2, p. 157 (supra col. 1060). Νuptia fuerunt duorum Car saris Nicephori Bryennii et Anna Comnena "lio rum, Alesii et Joannis Videtur tem hoc pariter Prodromi scriptum Byzantinæ his toriæ non inutile incrementum. Mai. (Cod. Ottob. Vat. 466, f. 90, a). G XXI. Theodori Prodromi, philosophi doctissimi, Epithalamium, fortunatissimis imperatoris filiis dictum. 1. Ad constructionem antiqui tabernaculi pilis caprinis opus habebant, imperator doctissime. Et sane expedit ut Cæsarum mode Juliorum, modo Augustorum nomina innotescant. Ego autem qui venerandum meum imperatorem plurimis novis cele brandum habeo nominibus, nunquam tamen ab eo quod sapientis typum significat abscedam, id agens ul vocis meæ organo filiorum tuorum sponsalia ac nuptias consolidem; quo in loco pili aliquid signifi. cubant neque ornamento aliquo carebant.Hoc autem loco verbis non opus est ad perfectionem proclaman. dam. Quomodo enim ornamentum ipsum ornalu opus habeat aut ipsa pulchritudo pulchrefacienda sit? Ad quid ergo perfectio iis quibus nihil deest? Sed unice benevolentia contribulium æstimanda est. Nil mirum deinde si non inter mysteriorum initia edsumus; non enim ob ignorantiam ejus rei obli i simus. Cui porro faveamus nisi dominatoribus publi eis ac benefactoribus? Si deinde cum Salomóne aliud tempus uxori ducendæ, aliud libris scribendis tribuis, concordiæ quoque rationem habebis quæ paci sacri ficare et arma deponere jubet. Sed ante omnia evangelicam statuamus parabolam, quæ vereor ne plane intelligam. Pænitet enim patrem rationis citare quia nuptia non solemniter sunt facia, ut manus ac pedes quasi rationis putali ab epithalamio abjiceren tur. Hinc enim morbum celabo et effuso gaudio rationis vim declarabo. Scito autem quod voluptas qua anima imbuta est, æque ac mœror logices vincu lis disturbatur. 2. Habes causam quæ fecit ut tardior essem in præstandis officiis. Hucusque silui quidem, attamen hand adeo intempestivus ad panegyrin accedo. Sicut enim cum sol hic visibilis in eo est ut oriatur, radii antesignani iltum præcedunt; ubi aulem occasum versus vergit, radii in superficie terræ remanent; sic in festivitatibus regtis proemia festivalia magnam panegyrin antecedunt et quasi sultim introducunt; sed etiam postæmia (sil venia verbo) sequuntur, id quod de nosira oratione dici potest, quæ diu hæsita bat utrum nuptias antiquo more carmine perlustra rel, aut sponsos ante nuptiarum festum alloquere tur, quod quidem posterius eliam fecit. Unum enim.

genus superius est conversationi nostræ; ne dicam quod nuptiæ natura, lege, conditione proclamalie defensione opus non habent; alterum vocis nestræ statum superal; sed de totius festi summa aliqua dicere in promptu est. 3. Ad vos igitur, par nobile fratrum, qui frater nitatis jugo et connubii vinculis utrique vincti estis, rami olive novelli, fratres non magis sanguine quam moribus ac reliquis indolis dotibus, quæ ros solio regio et illa quæ familias honestas decet, domestica prosperitate dignos' reddit. Et tu quidem, Alexi, adolescens corporis pulchritudine, vir ingenii matu ritate, nepos majorum dignissime fortuna, qui avum imperatoremque Alexium Comnenum vivus repræ sentas quique tot populorum in regno successor di ynus haberis, salveto. Si fabulæ fidem habere volu mus quæ homines narrat fuisse quorum aller humb rus elephantinus fuerit, corporeum quid hoc habet; tu autem virtutis majorum hæres majorem eo ipso admirationem excitas, quod spirituale quid hoc pre se fert et animos movet. Te quoque salvum esse jubee, Ducænæ familiæ soboles, Charitonyme, veņustatis Nos, adolescentiæ typus, cujus sola forma celsam suam vocationem annuntiat et ad thronum evectio nem justificat! Salvete ambo qui pro sua quisque Darle el in commune naturæ ac fortunæ favore frui mini omnibus numeris ausolute, quippe in quos coruu copiæ totum est effusum. 4. Sponsorum porro felicitatem si breviter adum bratam audire velis, satisfaciam; non enim multum ab ipsis nuptiis absumus; faciam autem secundum veritatem. Sceptra duo ex alto relucebant, unum98 quidem Comnenorum, Ducœnæ dein familiæ alie rum; utrumque quod dignissimis oblingeret per quam dignum. Fato dein quodam evenit, ut utrumque in gentem illustrissimam Comnenorum ac Ducæ, ad quam spansi nostri pertinent,venerit. Mementole,ami ci, regni Alexidis, et novis nuptiis benedicetis, memo res illius in pace prosperitatis, in præliis fortitudi nis omni laudum genere cumulandæ. Ob oculos vo bis sint mansuetudinis, constantiæ, comitatis exqui sitissimæ exempla. Sed ad quid hoc? Mæstitiæ enim ac desiderii causa nemini esse velim. Quare ad aliam rem nos vertamus. Videte sanclam hanc im peratricem Irenen, prolem Ducænæ gentis et que in omnes Romanos dominari cum dignitate digna est habita, et cujus fama animum demulcet. Videle illam manum quam semper experti estis beneficam, prodigam; considerate ejus misericordiam cæteras que virtutes. talibus igitur majoribus ambo hi `sponsi originem ducunt; e tam augustis radicibus hi egreqii fructus germinarunt!

5. Sed quid huic venerandi majores imperatrici insuperabili, porphyrogenita, cujus oculi sursum deor sum mobiles mentis propriæ et divinæ scientiæ te stimonium perhibent, et qui effecerunt ut Græci eam quartam Gratiam, decimam Musam, nostra sane cum approbatione appellitarent, quippe quæ rerum medullam non in mera cognitione, sed in praxi po neret, virtutemque in operibus sitam esse persuasum kaberet. Inde egregia femina altius quid ac magis regium sentire cœpit. Sicut enim purpuram corpo ris, sic scientiam animi ornamentum rectissime exi stimans, veritatem omni studio indagavit, virtutemque in merito, non in sanguine sitam esse duxit. Cum itaque inter omnes circa omnia excellere studeret, splendorem qui ipsi ez matrimonio redundaret im mare quantum auxit. Huc accedit quod domino nostro imperatori nupsit, viro, cui nec tempus no strum nec antiquitas parem nobis exhibet. Infitian dum quidem non est fuisse inter Græcos ac Roma nos qui rebus gestis inclaruerunt imperia admini strando, exercitibus imperando, leges ferendo, philo sophiam, poesin exercendo; uni autem imperatori nostro militis, civis, negotiatoris, philosophi, consi liarii, oratoris munere eodem tempore cum extrema laude fungi omnesque æmulos superare a fato da tum fuit. 6. fratres sponsi, & talibus parentibus oriundi, quique talia anté oculos exemplaria habebant, kaud aliler nisi secundum Platonis præcepta in Politicis in medium prolata educari et institui debebant. Omitto autem quæ natura ipsis larga manu dedit, pulchri tudinem, inquam, celeritatem, robur, et quidquid ad liberalem educationem spectat: equitare, pila ludere, venari, legionem aut phalangem scite ordinare; in super vesles regias, aurum, argentum, et quacunque in kominum oculis pretiosa videntur, ædes sumptuo sas dico, equos arabicos, populum haud ignobilem, dicto parentem. Hæc omnia enim terrestrem felici tatem constituunt et aliquando occurrunt. Equidem in laudatis a uobis juvenibus ante omnia modestiam et mansuetudinem admiror et in parentes pietatem plurimi facio. 7. Talibus talium parentum filiis quid ad perfectam felicitatem deest? Hoc unum ut probie uxoribus jun eli pulchræ prolis parentes fiant. Et nuptiæ quidem celebrate sunt, et hodie duorum filiorum regiorum matrimonium canimus qui, quoad' genus, omnium primi sunt; quoad formam, pulcherrimi; quoad mo res, longe integerrimi habendi sunt. Solis ac lunæ matrimonium celebrari dixeris. Faxit Deus pulchra el numerosa proles insequatur, quæ nunc quidem de ``sideratur. Sed cur Cæsareæ domui non bene augure

mur? Nonne filii tui felices erunt, el supra quam fas est sperare? Ego quidem bonam spem concipio, recte quidem, ni fallor. Quid igitur restat nisi ut noe et alii, et praesertim familiares gaudeamus? Tu a tem, imperatrix, prima omnium lætare. Quæ enim familiæ caput est, gaudentium quoque chorum ducat. Tu ergo (quo vero te nomine appellem?) iterum col lætare cum domino nostro atque imperatore sapien tissimo. 8. Ecce preces dicta sunt; votum expletum est. Jam filii vestri coronati pompa nuptialį procedunt, senatui, populo, tribunali commendantur et imperato ris vestigia hesterno die relicta sequuntur. Absit longe omnis invidia, filios pulchros pulchris filiabus despon sastis, recle oraculum Pythicum dixerit. Agedum, gaudete imperatores atque imperatrices divinitus in stituta, et ante omnes, vos sponsi, Si enim aliis hila ritatis causa estis, quanto magis vobismet eritis ipsi! Vobis enim uxores, et vos uxoribus felicitatis male riam præbetis, ut moris est inter adolescentes alque puellas. Vos sponsæ ter ſelices gaudetis de Ducenc familiæ nobilitate et de sororis fortuna, cui præter præmaturam viduitatem omnia invidetis. Super his ergo omnes in gaudium effundamur. Servorum enim plane illiberalium est dominis lætantibus non, collæ tari et dolentibus non condolere. Tu autem, Christe, mala omnia a nobis averte. Sed tu quoque, si quid sentis, torus genialis, gaudia nobiscum misce. Nemo hoc in loco mastus tristisve sit; rideant omnia, om nia gaudeant, exsultent de rebus peractis. 9. Supero, mythologia, quas tu narras nuptias, dum modo fabulis fidem damus. Tu quidem Pelei connubio Thetin senis maritimi filiam jungis, ego cum filiis re giis illustrium ducum filias unio, et si tu in antro saxoso, ego in cubili regali nuptias celebrari curo. Tu quidem Venerem, Junonem et Minervam ad epn las invitas, ego vero dominas quæ Junonem regia dt gnitate, Minervam sapientia et Venerem venustale superant. Si tu Erin semper promptam introducis, el pomum in medium projicis, quod tot malorum Ilia dem creavit et convivarum cœtum disturbavit; si mensis eversis convivatores contra se invicem ar mas; ego quoque Erin ad convivium appello, sed ho minum cœlum minime confundo. Eris enim mea non malevola, non objurgatrix, sed quæ cum saxa ra tione procedit et Erin illam fabulosam longe vincit. 10. Quis igitur adeo invidiosus, quis tam rudis el pulchritudinis rerum inimicus ut de his quæ videmus non gaudeat, ut mysteriorum curatoribus non optimus quæque optet? Ecce ego præ gaudio exsulto et Isaiem

orophetam imitari juvat, cujus nunc maxime sacra verba rememoro, o veneranda Purpurata! quam jam de natis lætabundam video. Sed patrem quoque, im peratorem Augustum eodem gaudio fruentem velim. videre. Deus vobis filios ex filiis, indeque nepotes ad sértiam quartamque usque generationem præstet! Vo bis autem, candidi sponsi, quid optabilius inveniri poterit quam vita felix et tales procreare liberus, qua les vos ipsos parentes procrearunt.restri? et sic no men proprium posteritati dignæ transmittere, opera autem exhibere majoribus digna, et sic dies ad ul timam usque seneciam producere? Valete. (f. IN SEPULCRUM IMPERATORIS DOMINI JOANNIS COMNENI. Lapidem hunc vides, quisquis es, peregrinationum C. triumphi, fortuna, gloria, omnia kisce in angustiis terminum pii imperatoris Joannis, ex Alexio cum tignilale regia nati. Hoc in loco certamina mea finem invenerunt quæ magis quam ipsi Ausones in deliciis habui. Victoria, Yropea, imperia splendida, arcio sepulcro continentur. Sic mortalium vila finiri solet. Tu autem, si quid lucri e laboribus meis in commodum tuum verlisti, cineres meos precibus con tinuis venerare. Iterum ex cod. Vatic. CCCV, apud Theilium in Notitiis mss. In Anecdotis Parisiensibus clar. Crameri (tom. IV, p. 967), inter poemata Joanni Geometra, dubitanter quidem, ascripta, legitur carmen epitaphicum in bonorem Joannis cujusdam imp., quem Joannem Staurácium esse putat edi tor, anpo 803 in bello coutra Bulgaros interfectum. At eosdem versus in cod. Vatic. Theodoro nostro ascribi mo net card. Ang. Mai (supra col. 1099). Quidquid sit, Epitaphium exstat in supradicto tomo CVI, col. 903. Quid dicie, venerabilis ac prudens senecta? Ta cendumns est aut rite loquendum? in ultionemne Ex ed. Basil. 1536. inimici Barei procedendum, aut denuo ejus insulta tiones perferemus? quæ cum jurejurando polliciti

sumus num pulas omnia observanda esse sine repre hensione? Num jusjurandum cum fide sequemar malignamque naturam accusabimus? Si enim nugæ moduin non excessissent; si forlanam, si genus repre henderet; si naturæ malignitatem solam; si indocili tatem, si morum pravilalem accusasset, ægre quidem ferrem, sed ferre non prorsus recusarem, nec leges latas aspernarer. Quid enim incusatur? Vita ærumnosa, ubi propter nos Deus ipse pauper jacel, ad quem aurum atque argentum omne pertinet, et qui, dum vulpes et volutilia careas ac nidos kabitant, quo capul reclinet non habet. Quid vero crimini datur? Quod non equo Arabico Thessalicove veclus pompam agit; dum eis qui pedibus uti nolunt, equus bellator, pugnæ non mollitiei socius servit. Quis diviles beàlos censet? Christus autem pauperrinos beatos appellat. Quid igitur accusatur? Vita infelix, aut genus hominum infortunatum et malignum, 'ad quod salvandum Deus et Verbum incarnatus est, ut referunt Libri sacri. Ubi humiliatio? Si natura minus benigna lippum aut calvum aliquem, ventrosum aut obliqua tuentem fecit; sic jam cum magno Ba silio lippus essem; cum Gregorio obliqua tuerer, et cam Chrysostomo macerie laborerem. Quod si quis miki crimini daret, humiliter ferrem, præcepto obe diens Evangelii, quod dicit: «Si quis te percusserit in dextram maxillam, præbe illi et alteram. Si veslem miki latro abstulerit, tunicam quoque exuam Deo obtemperans, qui me iterum vestiet et qui lilium alhe vestimento exornat. Ubi autem me Deo et spe bona, qua nikil antiquius habeo, privaverit; udi pietatem e vita mea sustulerit, tum injuria alla voce cœlum invocabit: Ignis, dicens, res omnes creatas com. bure; terra, conculere; lumen solis, jam non luce amplius; mare, omnia inunda; chaos revertatur et omnia confundat. Sic enim éos qui Verbo insultanı, coercens, jusjurandum persolvo et litteris mando, Patrum venerabilium dicto audiens. Hi enim qua cunque in re nos reprehenderint, humiliter perfera mus, nec res impias ad aurium nostrarum portam appropinquare sinamus; et eum qui talia prolocutus fuerit, severa manu aul sermone castigemus. Viro qui Deum negat, silentium impone; mihi autem demonstra hominum genus vere divinum esse. Cun zelo enim certari pro Domino meo. Tu, Moyses, Ægyptium occisum iterum in arena absconde prone mare; mare Rubrum separa, el medium transgreaere; persecutores armatos in pento sepelito. Jacu'o a

Phinee erepto exercitum Madianițicum dele, ut op probrium ab Israele amoveas. Gladium tuum, Samuel,distringe, et Agari caput criminosum abscinde. Tu, David, funda Goliathum occide; Thesbites, lancea tua et clypeo omnes qui Baali sacrificant interime. Licet enim opprobrii non sit sacerdos, at turpia non pauca perpetravit, ac sanguinem effudit plurimum. Pueros qui senectutem Elissæi rident, ursis trade, et caput calvum crinito capiti postponi, propter cri nes, ne permittas. Sed ad quid hæc profero? Obi nunc Thesbites ubi Samuel? ubi Elissæus? ubi omnes quos modv enumeravimus? Trinitas mea, te invoco; thesaure fidelium, spes piorum; nomine quidem ac verbo una, trina autem in persoņis. Si in Mambre eliam nunc quercus exsistit, ad Abraham accede, et vitu lum manduca apud hospitem; Sodoma et Gomorrha iterum igni dele. Nummularium fuste expelle, Jesu Christe, salvator et creator; Patris enim tui ac Dei domum tabernam fecit mercatoriam. His ita præmissis, vocatio mea prædestinata, quam hæreticam appellas, examinanda vénit; siqui dem omnibus a Deo judicium impendet. O tu qui dè omnibus præfractim judicas, esne agnus Domini? Imo agni loco lupus appares. Eumne tu, rationis expers, hirreticum vocas, qui aliis, quam t", causis molus agit? Scilicet stultitiam tuam abscon dere studes. Appella, si vis, haresim, mentem vigilem, gratiam Basilii; idem nomen tribue Chry sostomi rhythmo; item voca Gregorii Nysseni elo quentiam; Maximum hæreticum nomina, quietudinis miraculum; quibus omnibus adeo diserte loqui datum fuit, ut Platonem ac Socratem ipsum superare videantur. Si porro ea quæ modo dixi, hæresim redolere dicis, hæreticus sane cum iis, quos supra citavi, esse volo. Si autem verba mea prava esse censes, dic mihi, aut potius toti cœlui, et pretium accipe. Aut enim hominem rudem et ignarum doces, el minerval accipis pro doctrina; aut e Dei templa expellis eos qui stultitiæ"venia ibi locum tenere præ sumunt. Sed quis te eo adducere poterit ut quæ sentis palam facias? aut quomodo impuro oris hiatu non me fallis? O naturæ luɛibrium, o vitam ridiculam! mihi sermonem tribuis ineptum; ne Trinitaté quæ principium non habet privas, a qua vivendi principia deduxi. Me a Dei communione avellis; me qui Tri nitatis gratia plurima tuli, eaque non levia ac brevia. Ex ungue tibi leonem ostendo, aut potius non tibi,

sed, ratione ac mente præditis: Deus totius creatio nis causa et fons, sine principio, principium ipse, virtus regalis, diuturna, eadem semper manens; dulcedo, amor ipse, ipse charitas, dives, immula bilis; unum, idem, omnium rerum terminus, vila, lumen splendens, substantia per se bona; jucundilas, providentia, essentia indefinita; numen divinum, simples, virtus, totalitas, justitia sufficiens, sapien tia infusa, mundi gubernator; immortalis, vivens jugiter monarcha, Dominus, omnium quæ sunt ter minus, mens, ratio, spiritus, uno verbo Deus, qui amorem et unionem se fert. Verbum mentis om nipotentis creatura; puer ez Sanctissima prognatus, radicis sine principio fructus, solus sine principio, sigillum purum, invariabile. Spiritus ructus ac proventus Mentis; altissimus st et ejusdem cum Verbo gloriæ particeps; natura, țirtute el potentia idem, mentis cogitatione quidem allingendus, sed imperfecte et obscure; quæ qui reli giose colit ac credit, salvus erit. Si igitur hæc vera sunt, cur me e veritatis via abigis? Sin minus vera sunt, causas enuntia. Quis autem nares libi emunger, ut unam syllabam verbis tuis addas? Mihi quidem tu impietatis crimen ingeris, tu qui omnis irreli gionis reus es? Ego enim antiquam legem et recentem Dei carmine rhythmico cecini. Mene u Deo alienum dicis tu, qui prorsus sine Deo es? At ego nihil misi Deum spiro. Tu me ebrium, stolidum nuncupas? At te inter ac Deum nihil jam sit commune, qui talia blaterare, nugari et effutire audes. Mene tu in Verbum impium esse asseris? Al ego Patrum divino rum et fide dignorum fidem ex operibus eorum de monstro, el e nominum natura christiana probo. Papa enim quiidem quod Præcursor nomen gessit, familia riler usus sum; et avunculum habui nomine Christi, terræ Russicæ præsidem, a quibus sancte educatus fui. Deinde, rebus terrestribus cunctis neglectis, divinas nequaquam neglexi; sed in omnibus quæ scitu digna sunt, instructus, ea solummodo quæ fidei proficua sunt, conservavi, celeris longe abjectis, ne laqueis multifariis caperer, aut syllogismorum labyrintho inerrarem, aut conturbarer ab iis qui Verbo crucifixi sunt, aut pro homine rudi haberer. Inde nobis opera Aristotelis; inde Platonis libri sublimes, qui de philosophia naturæ aut de moribus el civitatibus tractanl. sermo fatue et jalide, qui e labiis tuis exiit! O stercus, qui e dentibus tuis pro venit! O fume, qui e maxillis tuis efluxit! Titi

merito id crimini datur. Non enim e lingua sola calumnia, sed e corde superabundanti prodit. Tu sane dignus es nomine quod mihi ipse indis, tu qui turpis lucri causa Deum adoras. Quem fide privatum dicis? Nonne eum qui Deum et Scripturas spiral, aut qui sponte peccati reus exsistit, aut eum qui san guinem pauperum bibit, et ex leprosis ipsis lucrum quærit? voļet. Tu igitur, qui talis es, fidem meam suspectam reddis. mens futilis, licet pro homine gravi habea ris, o fidem tuam ventosam! Quid igitur magni ingenium adeo pravum et male formatum unquam docere poterit, cui crines ipsi valedixerunt, stulto capiti noleus amplius inesse. Ita est, inquit; fed ludebam, non calumniabar. Ludit vero etiam senex quidam, sine invidia, o bone, et paucis. Tu autem scile et prudenter respondisti. Quis autem philo clavo pepulerit? Sed te totam parœmiam, non pur lem, in mente ponere decebat. Quo dein sermonis artificio pium ac impium ju dicas, tu qui nihil prorsus didicisti? Ubi Maximus sophus tibi reponet? aut quis disserendo clavum doctissimus le erudivit? ubi magnus Cyrillus doctrina te imbuit? Tu enim maximam, vitæ partem silentio transigis, et si quando os aperis, jactabundus loque ris, ut Lucilius fecit; ut Flaccus grammaticus in loquendo rauco guilure verba proferebat. Tu autem revera labiis captus corde es pinguis; te enim ipsum non nosti, et proximum ignoras. In exstasi quidem es tu, non vero ea quam Davides olim ex pertus est. Omnis homo impius, tu dicis, et teipsum haud cognitum habes. Sed denominatio ipsa indolem tuam testatur. Bar enim græco sermone filius est, ut Bar Jona. Et suis quidem significatio manifesta est; porcus enim apud antiquos isto vocabulo indica batur. Harum duarum vocum mixturam faciat qui Senes quidem ludunt, sed cum prudentia. Tu, contra, res divinas pro luuibrio habere non horre scis, quod vel referens ego horresco? Tu ludis, celesti spe Trinitate quæ sine principio est, me privans, salutem mihi eripiens. Tu ludum appellas sirangu lari et ferro occidere; quodsi hoc ludere est, in te iste ludus cadat, ut discas re ipsa, quid sibi velit ladere et calumniari. Al, inqun, Chium vinum te insolentem fecit, quod copiose sumptum ad tibi irridendum ne adegil. Legem nosti propinatorum, quæ capacissima amicis pocula offert? Novi sane hanc legem. Sed tu potius ad convivium accede; in

polatorum logicorum enim cœx sermonum varietas abscondisti, ebrietas ad auditum visumque quondam delectat. Sed hoc quoque si demus, tu nec sic con * grua diceres. Ut quis lapide duro me concusserit, et post panam datum, Non ego, diceret, sed lapis te tetigit, nonne pervidiculum hoc censeres? Sie tu quoque cogitando ac dicendo vino mali perpetrati causam attribris. Mihi vero pœnas nihilo leriores dabis, si ebrietatis venia talia proloqui audes. Si enim malitiam antequam ebrius esses, in intima mente proferet. At hæc quidem disserendi gratia dicta sunto pro levi castigatione; sed, Moysis insler, decem tibi plagas reserve. igilur grandinem, ma sc is el ranas experieris; te tenebræ crassæ et decem plaga visent. Hihi autem Trinitas sanctissima, quam sincera mente adoro, salutem det, et lumine triplici et simplici ex hac terrestri vita in terram mansuelo rum, in vitam calestem recipiat. Versus: 1' in Pausaniam quemdam qui, exstincto filio, præ mærore, lapideus, ut aiebant, factus fuerat; 2° in cadaver ambabus manibus truncum in littore inventum; 3° ad Joannicium monachum, ut ipsum haberet excusatum quod per plures dies eum non invisissėt; 4° ænigma de nube. Eusdem versus exhortatorii in Pausaniam quem dam in lapidem transformatum ob mortem Alii Petri. Petra Petrum teneo. Quem? dižerit aliquis: non celbo. Filium Pausania, peregrine, hic lapis gran aissimus servat. Pater est Pausanias, petra ob lethum fcius filii, quem lumentans sine fine dolore cin sumplus est. 2. Idem. Qui Niɩben lacrymabundam, quæ ex muliere saxum evasil, saxosam non recipis, Jupi.er Olympius sub lapidis lucrymabundi specie stylo immortalı sculptam erexit; al saliem Pausaniam lugubrem contempt.:re qui filii ergo saxum factus est. Jam nunc Nioben in lapidem mutatam crede.. 3. Idem. Pausaniam dolor saxum fecit, ex viro natura hoc eum fieri volente. Num gaudium e saxo quam virum eliciet? Hinime, amice; natura cnim non est malitiosa. Versus consolatorii in mortuum manibus privum, e mari ejectum. Cur me aspicis, peregrine, aridis oculis? Crede mihi, non bellum, nun pugna cruenta, ROB Sic legitur omnio versus iste in codice; sed mendose, procul dubio.

Mare mortalibus perniciosus, manibus me privavit meis. Fluctus nefastus maris immensi me enecavit. Cum undis enim in navi stans bene constructa pu gnari. Genus marinum, piscis ambas mihi manus mordicus abscidit. Piscis virum devoral; vir inví cem piscem edil, mutuis se dentibus persequentes. Τu, peregrine, parentibus meis hacc verba refe exaudi me manibus privatum, supplicor, pressa coce: Infelices, d mensa piscosa abstinele; aniπια lia marina jam non manducate, ne forte occisores meos edalis el propriam prolem in stomachum mil tatis vestrum, el ne tu, maler, eum denuo in ulero mortuum· concipias, quem vivum in lucem edidisti. Ad monachum dominum Joannicium. Proh fidem tuam, charum caput: per te eniní jusjurandum sacrum facio, sicut Pythagoras per quaternum numerum, aut deorum chorus per Sty gias undas jurat, mi Joannici, generis humani or namentum! Non enim sermonum dulcium, non pre ldem certe cum illo de quo agitur su pra col. 1071. ceptorum prudentium quæ abs te emanant, expers esse velim. Sed morbus me excitavit perniciosus et curæ. sexcentæ, et ærumnarum multitudo innumera, sicut capita hydræ renascentia. Sic, tui haud immemor, longos traho dies. Tu autem cor meum verbis diris vulnerasti crudeliter, aut quia me offendere tibi pla cuit, aut quia me agrotantem ignorabas; attamen, licet ægrotantes, ad te non confugimus, imo domi remansimus. Cur igitur in vanum mihi succenses? Equidem nescio; animum enim tuum novi, et ami citia benigne vituverat. Enigma in nubem. Filii nostri me genuit cœlestis filia, et in aere circumfluo versor. Filium meum in utero porto; quem ubi enixa sum, pereo; hic autem mortalibus peste laborantibus medetur; quem gens hominum morosissima diligit et odit quam maxime. Examina quis sim, quem genuerim, quis me procreaverit. Reperitur etiam in ms. bibliotheca Vaticano Palatinæ, n. XLIII, folio 90 verso, lin. 21.

IN VITAM SUB IMAGINE ALLEGORICA REPRÆSENTATAM. Me, qua vita sum, homo, aamonitricem recipe. Invenisti, tetigisti, retinuisti crines meos. Ne luxu riæ, ne mollitiei te tradas; spiritus altos sumere el modestiam offendere noli. Nudam me vides, no̟li finis mei nuditatem oblivisci. Pedibus meis additæ sunt rolæ; quæ ne hinc inde volvantur time; crura alata sunt; aufugio, tibi me subtraho. Trutinam manibus purto, hujus metue fluctuationes. Quid me prehendis? Umbram amplecteris; venti flatum tenes. Quid me prehendis? Fumum tenes, somnium, navigii vestigia. Me, quæ vita sum, homo, admonitricem recipe. Non invenisti, non tetigisti, non retinuisti crines meos? sed noli mærere, noli desperare. Nuda sum et e manibus hisce elapsa, forsitan revertar ad te. Pedibus meis adjunctæ sunt rolæ quæ forte vol ventur. Crura sunt alala; ad te volo; trulinam porto, in tuum forsitan commodum. Noli ergo de sperare. Apage ex oculis meis, libri; quidquid prisca gens mortalium curat, apage; nunquam ad me accedas, sed alios frequenta. Aristotelis artificiosa subtilita Sic et in cod. Vaticano-Palat. n. XLIII. Edit. tes, recedite; Platonis theologia ac philosophia, retro ile; optima Empedoclis opera, Homeri, De mocriti atque Orphei (quem pater procreavit Hye Cod. Vaticano-Palat. et Edit. Edit.

gros) musæ, recedite, certamen nolite inire. Abi, rhe turica, recede, orthographia; quæcumque gloriam mortalibus præbent, retro abite, cæterorumque, non meum animum occupate. Vanum equidem laborem sustinui pro vobis patiendo; unde arumna, miseria, cura et fraus prodiit. Apage ex oculis meis, libri! Tu, mens mea, a sa Pientia, invita quidem, aliena es; sed ne nimis aflicta sis, et maror qui cor edit, non te persequa lur, nec membra conteral corporis tui. Longe abjice libros, sermones et curas edaces; e contra theatra frequenta el scurrarum ac mimorum nugas audi. Lude circa res non ludicras, quas stulti tractare amant, verbo longe abjecto et spreto. Quodsi thea tris operam dare nolueris, tacitus sede, hominum cætum vita, in foro hominibus frequenti von ambu labis, et continuo curis et sollicitudinibus valedi cito. Apage ex oculis meis, libri! (Ex edit. Basil. 1536, cujus textum ad ms. Vatic. CCCV emendavit Theilius.) [edit. [edit. Ejusdem contra invidos. Non inest nobis vestigium vigoris; manus ad defensionem desunt, o infortunium! quibus diros invidiæ aculeos disrumpam, quibus eos qui in animo invidiam alunt, ad exsilium et miseriam condemnem. Tenebrarum enim filii sunt et erroris, et hanc ob causam cæci. Parcite mihi ægro et viribus destituto. Quid si nunc contra illos versus meos armem; si morbo funesto maledicerem? Sic enim animus meus dura pati desinet. In cod. [edit. Ejusdem versus adhortatorii. Ante omnia Deum time, et quando sermones re censes salutares, in noctis tenebris reconditus medi tare, et ab omnibus te humanis exue passionibus. Sapientium dictis cor tuum robora, teipsum sancti fica et cœlestia meditare. Sic enim sors tua cum sa pientibus stabit. Vive prudenter, et corpus tuum con serva. Verbi aquam sollicite hauri; omnibus omissis terræ cantibus gemitus cie, et animum in altum tolle, Creatori tuo carmen psallendo. Legend. forsan

Tumulus. Quid adslas, peregrine, inscriptionem hancce le gens? Visne mortuum intus reconditum novisse? Ego tumulus te certiorem facio, et sepulcrum ipsum ad te l`qui non mirum est. Scriptura enim la pidibus vocem dedit. Apud me leo catulus jacet, sed leo adultus quoque dormit ibidem supercilia müvens, in quo uno leonem non agit. Turrim œneam Ausonum condo,jaculum Romæ novæ æreum, Constantinum, decus Camytsiorum, summe veneran dum non tam dignitate quam intelligentia et rei bellicœ peritia, qui versus occidentem, septentrionem, austrum et orientem ignis ardens in hostem rust. Peregrinus. Marie Comnenæ consoriem nominas feminæ in purpura natæ a matre; cum qua vivens, ut Lucifer cum Lyna, filios quasi astra procreavit. At Romam cœcutire dum oculi divi imperatoris clausi sunt, non mihi dicis ↓ Tumulus. Bene dicis: sed cæterorum quoque rationem habe et lacrimare, si quis fons lacrimarum tibi superest. Totius generis subversionem et domus cœsareæ con taminationem vides; pulchrorum liberorum mors matrem formosam viduam reddidit. En fortunæ DI cissitudinem! Pulchram illam ac fortunatam auro splendentem vidisti; nunc eandem reste lugubri in dutam aspicis. Sub duabus eadem mulier speciebus ¨àdest: uxor felix et vidua lugens. Cum enim una cum Lucifero suo oriente eluxisset, cum occidente et ipsa occidit. Tu autem qui spiritum carni addis el demis, uni denuo myslice quod distinxisti in kac vita, in unum tabernaculum et ad gaudium æter num; non enim ad dissolvendum, sed ad coadunan dum missus es. Ejusdem. Tibi, divinorum mysteriorum mensa, quam san guis et caro Domini ornat, purpuram auro distin clam superinduo Theodora Comnenæ matris purpuṛa to filia Maria Comnena, uxor aulem Constantini Camytzii, cujus ut antea vitam illustravi, sic nụne fatis ejus supremis obscuruta sum: tu vero, o panis nove et calix vitam scaturiens, mensæ luæ wysti cos constitue convivas tempore ultimi'judicii cibi tui mystici participes factos. Ms. nostrum sequor in quo nulla hic exstat interlocutorum distinctio; videtur autem versus hic famulo tribuendus et sequentes l'eregrino.