INVOCATIONES S. DEMETRII. μετατιθέντων, καὶ στερεῶς δραξάμενος, καὶ οὕτως in sublime se erigens tres passus processit, quibus υπερεισάμενος, ἀνέστη τε εἰς ὄρθιον, καὶ βήματα τ ία διαβάς, καὶ τρισὶ ταύταις βάσεσι μετρήσας την κίνησιν, εἶτα κατέπεσε, τεθεὶς, ὅποι πεσεῖν κεκύρωτο. Καὶ οταν μὲν ἔπαθον ἔκπληξιν οι τηνικαῦτα παρόντες, καὶ μάλιστα ή μακαριστή διάς Ιερατική ἐκείνη (μακάριος γὰρ πάντως καὶ ὁ τοιοῦτον ἐπάρας βάσταγμα, καθά και τι φορτίον εὐαγγελικόν, οίδασιν οι τότε περιτετυχηκότες τῷ θαύματι. Ἐμὲ δὲ ἐκπλήττει, πως ποτε οὐ παρελύθησαν φόβῳ οι βαστά σαντες, πῶς δὲ οὐκ ἐξέστησαν ἄλλως ἐπὶ οὕτω και νοτάτου πείρα πράγματος. Εγαγ' οὖν, εἰ παρῆν, οὐκ ἂν κατέσχον ἐμαυτὸν τοῦ ἐνεὸς μεῖναι, εἰ μή τι ἄρα καὶ διεφώνησα. Καὶ ἴσως μὲν ἐκεῖνοι ἔπαθον ἄν τι τοιοῦτον. Τί γὰρ ἀπεικός, οὕτω συμβῆναι, εἰ emensis collapsus est et sepultus ubi conciderat. Quantopere auten obstupuerint qui tunc aderant, et præcipue beati isti duo viri sancti (beatus enim revera qui tale portat onus velut quoddam onus evangelicum), sciunt qui tunc miraculo interfucrunt. Ego autem miror, quomodo portantes præ metu non mortui sint, quomodo in re tam nova atque inaudita non mente exciderint. Ego quidem, si affuisem, ad minimum permansissem altonitus, nedum vocein protulissem. Et fortasse quidem illi simile quid passi sunt. Quomodo enim improbabile est tale quid evenisse, nisi quem ferebant sanctus ipsos ad vitam revocasset et naturali exsistentiæ reddidisset? Porro miror quod etiam translocatus ostendens inde iis qui Deum amant quanto sanclos honore Deus prosequitur, et quomodo hac ratione bona divina in nos redundant. Quando euim sanctus honoratur et honore gaudet, miraculum quoque incrementa capit et perpetuo perdurat ad medelam animæ desiderantis atque corporis indigentis. Scimus enim gratiam Dei in sanctis conspicuam etiam ad nos redundare. Non ignoramus, sed persuasissimum nobis habemus, beneficia divina in illis accumulata ad nos transire, siquidem Dei servi nihil ejusmodi opus habent nisi propter nos. Propterea enim quod facultatein miraculorum patrandorum acceperunt, a nobis honorantur: pro honore autem benelcia nobis rependunt. Eadcas de causa salutis nostræ gratia apud Deum intercedunt, eorumque intercessio exauditur, et desiderata bona conceduntur, quorum utinam participes flamus hic et in futura vita, intercedente celebrato magno Philotheo atque annuente Deo, cui hymaus et gloria in sæcula sæculorum. Amen. μὴ ἡ φερόμενος ἅγιος ἀνεζώου ἐκείνους, καὶ κατὰ abundantiori quam prius unguento scaturiverit, φύσιν ἔχειν ἐδίδου; Ἐγὼ δὲ θαυμάζω, καὶ ὅτι μετ τατεθεὶς ἐπλημμύρει τοῖς μύροις εἰς πλέον, ήπερ πρότερον, δεικνὺς ἐντεῦθεν τοῖς φιλοθέοις, οἷον ἡ πρὸς τοὺς ἁγίους τοῦ Θεοῦ τιμή, καὶ ὅπως δι' αὐτῆς ἐπαύξεται ἡμῖν τὰ ἐκ Θεοῦ ἀγαθά. Τιμωμένου γάρ ἁγίου καὶ χαίροντος, ὡς τετίμηται, πλεονάζει καὶ τὸ ἐν ἐκείνοις θαῦμα, καὶ παραμένει διηνεκὲς εἰς Ιατρείαν ψυχῆς τε τῆς ποθούσης, καὶ σώματος τοῦ δεομένου. Οίδαμεν γάρ, τὰς ἐπὶ τοῖς ἁγίοις ἐκ τοῦ Θεοῦ χάριτας εἰς ἡμᾶς διαβαίνειν. Οὐκ ἀγνοοῦμεν, ἀλλ' ἡκριβώμεθα, ὡς ἐκείνων καταντλουμένων τοῖς ἐκ Θεοῦ καλοῖς, ἀποῤῥέει αὐτὰ καὶ εἰς ἡμᾶς, ἐπειδὴ καὶ ἄλλως οὐδέν τι τῶν τοιούτων οἱ τοῦ Θεοῦ θεράποντες δέονται, ὅτι μὴ δι' ἡμᾶς αὐτούς. Θαυματουρ- · γεῖν γὰρ συγκεχωρημένοι τιμώνται· τιμώμενοι δὲ ἀμείδονται ἡμᾶς τῶν χαρίτων. Αμειβόμενο: δὲ σω τηρίαν ἡμῖν ἐκ Θεοῦ πρεσβεύουσι, καὶ ἡ πρεσβεία εἰσακούεται, καὶ τὰ ποθούμενα καταπράττεται ἀγαθά· ὧν εἴημεν μετέχοντες ἐνταῦθά τε καὶ εἰς τὴν ἐκεῖσε ζωὴν, ἱκεσίαις μὲν τοῦ ὑμνηθέντος μετ γάλου Φιλοθέου, Θεοῦ δὲ ἐπινεύσει, ᾧ ὕμνος καὶ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. S. DEMETRII MARTYRIS INVOCATIONES. Τοῦ αὐτοῦ κανὼν εἰς τὴν ἅγιον μεγαλομάρτυρα & Ejusdem Canon ad sanctum magnum martyrem Δημήτριον. ΕΙΔΗ Α'. Ηχος πλαγίου τετάρτου. Σταυρὸν χαμάξας Μωσής. α'. Ο τῷ πελάγει τῶν σῶν ἐγχειρῶν ἄθλων, θαυματουργέ Δημήτρις, ὡς εὐθαρσης ἐλέγχεται, καὶ πλέον ὡς τολμηρός, ἐπεὶ τοῖς θαύμασι λιμνάζεις άπλετα, ὡς ἔχειν δυσεκπλεύστως, εἰ μὴ... νήσας ἰσχὺν αὐτῷ ἄνωθεν καταπέμψειας, ελλιμενίσαι ἐπὶ σέ. β. Παράδεισος ὡς τρυφῆς τὸ γενναῖον σῶμα τοῦ ἀθλητοῦ πεφύτευται τοῖς ἀπολαύειν θέλουσι. Καὶ Demetrium. ODE 1. Sonus ambigui quarti. Crucem cum sculpsisset Horses. 1. Ille qui per mare præliorum tuorum se committit, chaunaturge Demetri, tanquam audax, imo temerarius arguitar, siquidem prodigiis mare præbes refertum, e quo vix emergitur ni….. vires ipsi desuper miuas ut transmeet ad te. 2. Deliciarum tanquam paradisus liberale athletæ corpus consitum est, pro his qui frui volunt. Et

lanceæ quiclem in eo vivaces stipite carentes tan- λόγχας μὲν ἐν αὐτῷ ζωηρὰ ἀστέλεχα ὡς δένδρα quam arbores inventæ sunt; fructus vero animi pastus, virtutibus omnibus fertiles et flumina simul sanguiniflua et unguentofua. 3. Tuorum præliorum augusta Deus servat, tibi, sancte, perpetuum thesaurum custodiens. Sanguinum fusio hic, sanguinis more effluentis gratiæ illic profusio; prodigiorum sicut tune, sic nunc abundantes divitiæ. Melius dicere est, amplius prodigiis nunc admirationem meruisti. 4. Virgo mater, quæ puris e sanguinibus carnem plasmatori concepisti morti subjectam oblationem, sanguinum barbarorum lacus effundi optime regis manibus curares. Semper enim tecum habes sanguine quo martyr evasit supplicantem Demetrium. ODE Ill. Virga in signum. 5. Quemadmodum abyssus abyssum invocat prodigiorum effusio innumerabilium multiplices unguenti fluentes profusiones, quorum mare cunctam terram odore effuso replevit. 6. Tanquam stipites Phonicum memorati videntur lanceæ, victoris frondentes in corpore; sicut scaturigines vero sanguinis manationes, quas in deliciis Israel habet. 7. Unguenta, juxta Evangelii verbum, pro scpultura tua conservata sunt, beatissime. Non enim in te valet putredo quæ aliis hæret post mortem; quin imo suave_fragras, tanquam Spiritu Dei amatus. 8. Lancea perforatumn vita dalorem quæ vidisti, et doloris gladio quæ transfixa es, cum transfixo loquens Demetrio in principis gratiam, lanceam ejus hostium cordibus fige. ODE 1V. Audivi, Domine. 9. Ut paradisum alium templum tuum videmus, martyr Demetri, cujus fons unguentorum currens omnem terræ faciem inebriat. 10. Sanguinis vox, sancte, martyrii tui ad Doninum clamat. Non enim in æternitates exundare cessavit martyrium tuum. 11. In Dei divinum panem te, cia hostes Dei, lignum mittamus. Aeta lanceæ vociferabant, frangere autem te, martyr, non valuerunt. 12. Quæ Deo carne purpurata est, purpura ortum principem nostrum protege martyris precibus, qui mortuus semper sanguine purpural. ODE V. O ter beatum lignum. 13. Oter beatæ lanceæ, quibus transfossus martyr diabolum transfodiit, quibus effuse abundanti sanguine, qui sanguine lætus vivebat, flebiliter consummatus est mortuus; beata vero nomine Christiano dotata vita reveruit. 14. Signo desuper divino propheta olim elevatus, allevatus est in aera. Eitu, optime, captivorum myriades a terra aufers, et salvas a gentibus recedentibus, equitantem a te salutem ostendens. 15. Tanquam abyssi radix terram retinet firma, supposita... tuam, sic retiuet urbem istam unguenεὕρηνται, καρποὶ δὲ ψυχοτρόφοι, ἀρετῶν παγκορα πίαι, καὶ ποταμοὶ ἅμα τε αἱματόβρυτοι και γε μυρό βλυτοι. γ. Τὰ τῶν σῶν ἄθλων σεμνὰ ὁ Θεὸς φυλάττει, ταμειουχῶν σοι, ἅγιε, διηνεκές θησαύρισμα. Αιμά των χύσις ἐκεῖ, αιμοῤῥύτου χάριτος κανταῦθα προχυσις, θαυμάτων, ὥσπερ τότε, οὕτω νῦν πολὺς πλοῦτος. Μάλλον δ' εἰπεῖν, πλεῖον ἐν τοῖς θαύμασι νῦν τεθαυμάστωσαι. δ'. Παρθένε μήτερ, ἁγνῶν ἐξ αἱμάτων σάρκα τῷ πλαστουργῷ ἐκτίσασα χρεωστικὴν ἀπίδομα, αἱμά των βαρβαρικών λιμνασμούς ἐκχέεσθαι ποιήσαις κράτιστα χερσὶ τοῦ βασιλέως. Δυσωποῦντα γάρ ἔχεις ἀεὶ σὺν σοὶ αἷμασι τὸν Δημήτριον, οἷς με μαρ τύρηκεν. ΟΙΔΗ Γ'. 'Ράβδος εἰς τύπον. ε'. Οἷα τις ἄλλη ἐπικαλεῖται ἄβυσσος ἄβυσσον τῶν θαυμάτων ή χύσις τῶν ἀναρίθμων τὰς μυροβλύτους ἀπλέτους διεκχύσεις, ὧν τὸ πέλαγος πᾶσαν τὴν γῆν λιμνᾶσαν εὐωδίασεν. ς'. Ωσπερ στελέχη τὰ τῶν Φοινίκων τὰ ἱστορού μενα θεωροῦνται αἱ λόγχαι, τοῦ ἀθλοφόρου πεφυτευμέναι εἰς σῶμα, ὡς πηγαὶ δὲ τὰν αἱμόρρυτα, οἷς Ἰσραὴλ οἷα ενετρύφησεν. ζ'. Μύρα, ὡς ῥῆσις Εὐαγγελίου, συνετηρήθησαν τῇ ταφῇ σου, παμμάκαρ. Οὐ γὰρ κρατεῖ σου ἡ σηπεδὼν, ἡ τῶν ἄλλων ἀπτομένη μετά θάνατον· μᾶλο λον δὲ πνεῖς εὐῶδες ὡς θεόπνευστος. η'. Λόγχη νυγέντα τὸν ζωοδότην ἡ θεωρήσασα, καὶ ῥομφαίᾳ τῆς λύπης διελαθεῖσα, σὺν λογχευθέντι λαλοῦσα Δημητρίῳ ὑπὲρ άνακτος, λόγχην αὐτοῦ καρδίαις ἐχθρῶν ἔμπηξον. ΟΙΔΗ Δ'. Εισακήκια, Κύριε. θ'. Ως παράδεισον βλέπομεν ἄλλον τὴν ναόν σου, μάρτυς Δημήτριε, οὗ πηγή μύρων εκτρέχουσα τὸ τῆς γῆς ποτίζει ἅπαν πρόσωπον. ι. Φωνὴ αίματος, ἅγιε, τῆς σῆς μαρτυρίας βολ πρὸς Κύριον. Οὐ γὰρ πέπαυται πλημύρουσα εἰς ἀει ζωΐας σου μαρτύριον. ια΄. Εἰς Θεοῦ θεῖον ἄρτον σε, δεῦτε οἱ μισόθεοι, ξύλα βάλωμεν. Τὰ τῆς λόγχης ἀνεκραύγαζον, θρύ ψαι δέ σε, μάρτυς, οὐκ ἐξίσχυσαν. ιβ. Η Θεῷ πορφυρώσασα σάρκα, πορφυρόβλα στον ἡμῶν ἄνακτα σκέπε μάρτυρος δεήσεσιν, ός θα νὼν πορφύρει ἀεὶ αἷμασιν. ΟΙΔΗ Ε'. "Ο τρισμακάριστον ξύλον. ιγ'. Ο τρισμακάριστοι λόγχαι, ὑφ' ὧν ὁ μάρτυς τρωθεὶς, τὸν πονηρὸν κατέτρωσε, δι᾿ ὧν αἵματος χυθέντος πολυβούτου, ὁ ἐν αἵματι τρυφῶν οἰκτρὸς ἀπετελέσθη νεκρός, χριστωνύμοις δὲ εὐζωΐα ἀνατέθηλεν. ιδ'. Νεύματι ἄνωθεν θείῳ προφήτης ήρθη ποτέ, ελαφρισθεὶς ἀέριος. Καὶ σὺ, ἄριστε, μυρίους αίχ. μαλώτους ἀναρπάζεις ἀπὸ γῆς καὶ ῥύῃ ἀπαγόντων ἐθνῶν, ἱππασίαν σου σωτηρίαν ἐνδειξάμενος. ιε'. Ωσπερ ἀβύσσου ἡ ῥίζα τὴν γῆν ἀνέχει στερ ῥὸς, ὑποβληθεὶς θε.. σήν, οὕτως ὑπανέχει πόλιν

INVOCATIONES S. DEMETRII. ταύτην ἡ τῶν μύρων προχοὴ, ἀδύσσου.. βλύζουσα. torum vas, abyssi... funlens. Itaque salutis fundaΔι θέμεθλον σωτηρίας ἐξευρίσκει σε. ις'... δόξης, ὑψίστου σκηνὴ Θεοῦ ἀληθὴς, Αν περ κοσμεῖ τὸ κόκκινον Θεοῦ σκήνωμα βασίλειον ὑπὲρ κλάδου τῆς πορφύρας εὐθαλοῦς· δεήθητι συν μάρτυρι, οὗ τὸ κόκκινον τῶν αἱμάτων ναοῖς κάν σμημα. ΩΙΔΗ Γ'. Νοτίου θηρός. ι5. Χύσει τῶν σῶν αἱμάτων λουτρῷ σε καθειργ μένον νοερώς έλουσαν, μάρτυς. Τὰ δὲ ξύλα αἱ λόγχαι τὸν ἐν Θεῷ σου θερμὸν πόθον ἐξέκαυσαν σφοὁρῶς. Τῆς δὲ καθείρξεως ή ζόφωσις καὶ στενοχώρησι; φωσφορεί, καὶ εἰς πλάτος ζωῆς ὁδηγεῖ τῆς ἐν Θεῷ ζωοδότῃ, τῷ κόσμον φωτίζοντι. ιη'. Σκορπίου φανεὶς ἐν εἴδει ὁ βρέμων φρικαλέον πονηρός, χείριστος δράκων, ταπεινότητος δείγμα καθυπεδείκνυε. Θὴρ γὰρ ὁ μέγιστα φυσῶν μικροφυέστερον θηρίδων ἐπενεδύσατο, ἀδρανή παριστῶντις αὐτὸν τοῦ Θεοῦ. Συμπατηθεὶς οὖν σοι πίπτει σταυροῦ τῷ τυπώματι. θ'. Ώ; ὄρος Σιὼν ὁ μάρτυς. Θεῷ γὰρ πεποιθὼς ἦν ψαλμικῶς τῷ οὐρανίω, ψυχοτρόφα φυτὰ μὲν τὰς ἀρετὰς, ἀναγκών, ὥσπερ ναμάτων δὲ πηγὰς ἐξανατέλλων τὴν τοῦ αἵματος καὶ μύρου Εκβλυσιν, εἰς πνιγμὸν μὲν δαιμόνων, παντὸς δὲ λαοῦ τοῦ χριστι νύμου ὑγείαν, ψυχῶν τε πιότητος. mentum te invenit. 16.... gloriae, altissimi tabernaculum Dei verum, quod adornat coccineum Dei tentorium regali pompa super ramum purpuræ frondescentem, ligare cum martyre, cujus sanguinis coccineum templis ornamentum. ODE VI. Meridiana bellua. 17. In effusione sanguinum tuorum balneariis te circumfusum spiritualiter lavernut, martyr. Ligna autem lancea tuum in Deo ardens desiderium vehementer succenderunt. Carceris vero tenebra et angustiæ lumine illustrant, et in spatiis vitæ quæ Deo dante mundumque illuminante ſluit, ducatum praebent. 48. Scorpionis visus in Ogura fremens horride malus, pessimus draco, abjectionis exemplum praebuit. Bellua enim maxima aspirans minimi animalis figura se induit debilem illam reddente Den. to ergo conculcata cadit crucis signo. 19. Sicut mons Sion martyr. Nam secundum psalmum in Deo cœlesti confidebat, animæ pabula quidem germina, virtutes, portans; ut aquarum vero scaturigines profundens sanguinis et unguenti rivum, in dæmonum suffocationem, omnis vero populi Christiani sanitatem, animarumque satietatem. 20. Debes, Domini mater, gratiarum retributionem præconi tuo largiri, qui pro Filio et Deo o θεμένῳ ψυχήν. Οθεν πρεσβεύοντι αὐτῷ ὑπὲρο animam posuit. Itaque dum legatione fungitur pro τρισάνακτος συμπρέσβευε βαρβαρονέτειραν κατ' έχε θρῶν ἀπευθύνειν αἰχμὴν τὴν αὐτοῦ, καὶ εἰρηναίας ἡμέρας ἡμῖν ἐναυγάζεσθαι. κ'. Οφείλεις, Κυρίου μήτερ, χαρίτων ἀνταπόδομα τῷ σῷ κήρυκι νέμειν, τοῦ Υἱοῦ καὶ Θεοῦ σου χάριν ΟΙΔΗ Ζ΄. Εκνοον πρόσταγμα. κα'. Εχει το γέλωτος Αυαῖος ὑποσχών τραῦμα ἐπάξιον, πίπτει δὲ σφαγεὶς ἐν μαρτυρία θεοφιλεί Νέστωρ, ο μέγας καὶ ὁ ὑμνούμενος· καὶ ἦν τῷ το ράννῳ θυμοῦ αὔξησις. Καὶ γὰρ ἐνενόει, ὡς ὁ τού των θάνατος νεκροῖ μὲν τοὺς ἁλάστορας, ζωὴν δὲ δίδωσι τοῖς βοῶσι πιστῶς· Θεέ, εὐλογητὸς εἶ. summo principe, assiste ei assiste ei in Barbarorum deletrice acie sua adversus hostes dirigenda, qua pacificæ dies nobis illucescant. ODE VII. Insipiens mandatum. 21. Jacebat visu Lyæus sufferens vulnus dignum; cadit autem mactatus in martyrio Dei grato Ne stor, magnus et illustris ille; et erat tyranno excandescens ira. Intelligebat enim horum mortem enecare destructores, vitam vero dare deliter clamantibus: Deus, sis benedictus. 22. Ut uva matura vineæ spiritualis torculari incarceratione inclusus et a lanigeris pressus, musto manas Deo pergrato, sanguine sancto jugiter scallrienti în cordium dulcedinem amœnam psallentibus: κβ'. Βότρυς ὡς πέπειρος ἀμπέλου νοητῆς ληνῷ καθείρξεως βίᾳ ἐντεθεὶς, καὶ λογχοφόροις συμπιε σθείς, γλεύκος προῤῥέεις τὸ θεοπρόσδεκτον, απο μάτων ἁγίων ἀεὶ ἄσχετα ἐξαναβλυζόντων εἰς καρ δίας ήδυσμα εὐφρόσυνον τοῖς ψάλλουσιν· Ὁ ὑπερύ. Superexaltandus. μνητος. κγ'. Σύμβολον γέγονεν εἱρκτῆς μὲν τὸ στενὸν ἰδοῦ, ἦν ἔτριψας, πόνοις σεαυτὸν ἐναποσφίγγων εἰς ἀρετήν. Αίματος λουμα καθυπέγραφεν αὐτὸ τὸ συνἔχον λουτρόν, μάρτυς, σέ. Πάλιν αἱ καμάραι ούτ ρανῶν ἁψίδωμα, εἰς οὓς ἀνέβης, ψάλλων ἐκεῖ· Ο ὑπερύμνητος. κ. Σώτειρα, πρέσβευε Θεῷ, τῷ διὰ σοῦ σαρκὸς καὶ αἷματος φύσει τῇ ἡμῶν συμμετασχόντι άνθρω τικώς, σῶσαι κρατοῦντα Ῥωμαίων άνακτα, σα λευόμενον ἡμῶν ἕνεκα, καὶ αἱματοχύτοις βεβριθότα τραύμασι. Καὶ δὲ, μεγαλομάρτυς, πρέσβευε, ὁ ἐν τοῖς αἵμασι καὶ σαρκὸς ταῖς πληγαίς Θεὸν ἐκθεραπεύσας. 23. Carceris symbolum facta est viæ, quam trivisti, angustia, qui aflictationibus tibi ipsi ad virtutem vim fecisti. Sanguinis lavacrum subscripsit ipsum te, martyr, continens balneum. Insuper altissima coelorum cameræ in quas ascendisti, cantans ibi: Valde celebrandus. 24. Salvatrix, legationem obi apud Deum, qui per carnem tuam tuumque sanguinem naturæ nostræ humanæ particeps fieri non dedignatus est, salva imperantem Romanorum principem, propter nos jactatum et cruentis vulneribus consauciatum. Τα quoque, magne martyr, legatione apud Deum fungere, qui sangulue atque' carnis plagis Dco servivisti.

ΩΙΔΗ Η'. Εὐλογεῖτε, παῖδες. ODE VIII. Laudate, pueri. 25. Eo usque, martyr, prodigiis celeber evasisti, ut et Barbari qui non intra ovile Dominicum sunt, miraculusam virtutem tuam proclament et supplicent pacem per te obtineant. Sic mirabilis toto in orbe factus es. 26. Tormenta quæ passus es ulcisci omnimode potuisti. In carcere enim miseros salvas, et catenaram compages potestatem tuam mirabilem sentiunt, et pulvere misti cruoris fluenta siccas, ac tela frangis Barbarorum. 27. Apostolorum olim ipsæ umbræ sanabant. Sed et nunc eadem hic fiunt. Nam innumerabilia, martyr, perficis prodigia, et in somuiorum umbris visus, ela. terribili necessitate solvis somnum lethiſerum in periculis. 28. Boni duo una adducti, quorum in medio illum accusantium stetit rex Deus. Repetit victorias Dei Mater, et tu, Demetri, illi qui terram dominatur. Multæ enim tales ipsi desuper dabuntur. ODE IX. Qui per manducationem de ligno. 29. Felix per vulnerum decem millia, tibi, beate, parta mors Deo te obtulit sicut Seraphimbunum pluries oculatum. Nam telorum vulnera multa tibi aperuerunt oculorum fulgidas orbitas, quibus Deus conspicitur. κε'. Εἰς τοσοῦτον, μάρτυς, ἐκ θαυμάτων δεδόξα σαι, ὡς καὶ βαρβάρους, αὐλῆς οὐκ ἔσω θεωνυμουμένης ὄντας, τὴν ἐν σοὶ κηρύττειν θαυματοποίησιν, καὶ λιτάζεσθαί σε, εἰρήνην ἐν σοὶ εὑρίσκειν. Οὕτω τεθαύμασαι εἰς πάντα κόσμον, κς'. Οἷσπερ πάσχων ἔτλης, ἐπαμύνειν δεδύνησαι ἐν πειρασμοῖς παντοίοις. Εἱρκτῆς γὰρ ἔσω τους ταλαιπωρούντας σώζεις, καὶ δεσμῶν ἀνέσεις τερατουργοῦνταί σοι, καὶ λυθροφορήτους αἱμάτων τοὺς ξηραίνεις, δόρατα δὲ θραύεις τὰ τῶν βαρβάρων. κα. Αποστόλων πάλαι καὶ σκιαὶ ἐθεράπευον. ᾿Αλλὰ καὶ νῦν ἐνθάδε ταὐτὰ τελοῦνται. ᾿Απειροπληθῆ γὰρ, μάρτυς, ἐκτελεῖς σημεῖα, καὶ ὀπτανό. ῇ μενος ἐν σκιαῖς ὀνείρων, καὶ λύεις δεινῆς ἀνάγκης ὕπνον θανάσιμον τοῖς ἐν κινδύνοις. 30. Vita tibi omnino immortalis, opprobrio et labe omni exempta,cum Deo te junxit, et ut thymiama multis aromatibus confectum ipsi te consecravit in gratum boni odoris ornamentum. Igitur tibi datum est post mortem unguentis distillare. 31. Thesauri instar reconditus es in sepulcro, quod sanguineas unguentariasque undas emittis. Et In iis cogitandum est quasi resurrectionem novo ordine et casum fieri. Mortuus quidem natura cecidisti, sanguinis vero fluentis resurrectionem ostendis. 32. Imperatorem, Virgo, ad præeclare gesta undique rege, barbaras avertens cohortes, dominantium Dominum et Filium precibus tuis placatum reddens, tecum legationem obeunte martyre, qui animum in passione dominantem accepit. TONUS ambigui quarti: Sapientiam verbi. Sanguinis tui, martyr, vivi, et unguentorum elusiones terram delectant, Demetri, et animas corporaque sanctifcant, beale, undique præ fide et desiderio tui accurrentium ad templum sanctum tuum, ut ex abysso unguenta semper obtineant, sancte, in morborum sanationem. Idcirco ad to clamamus, legatus noster coram Deo adsis, et peccatorum venia delur sanclam tui memoriam festivo devotoque corde celebrantibus. κη'. ᾿Αγαθοὶ οἱ δύο συνηγμένοι, ὧν ἔστηκεν ὁ βασιλεὺ; ἐν μέσῳ Θεὸς αὐτούντων τοῦτον. Εξαιτεῖ τε νίκας τοῦ Θεοῦ ἡ Μήτηρ, καὶ σύ, Δημήτριο, τῷ τῆς οἰκουμένης κρατοῦντα. Συχναὶ γὰρ αὗται οὕτω δοθήσονται αὐτῷ ὑψήθεν. ΟΙΔΗ Θ'. 'Ο διὰ βρώσεως τοῦ ξύλου. κθ'. Ο διὰ τρώσεων μυρίων του, μάκαρ, προςγενόμενος θάνατος μακαριστὸς Θεῷ σε παρέστησεν, ὡς Σεραφείμ τινος πολυομμάτου φύσιν. Τὰ γὰρ τρώματα τῶν δοράτων πολλάς σοι υπήνοιξαν ὀμμάτων διαφαύσεις, ἐν οἷς Θεὸς διοπτάνεται. λ'. 'Ο πανακήρατός σου βίος, κηλίδων καὶ ῥυπών σεων πόρρωθεν καθεστηκώς, Θεῷ σε ᾠκείωσε, καὶ ως θυμίαμα πολυμιγὲς αὐτῷ σε καθιέρωσεν εἰς δεκτὸν εὐωδίας ἀγλάϊσμα. Οὐκοῦν σοι ἀντεδόθη μυρο βλυτεῖν μετὰ θάνατον. λα'. Εντεθησαύρισαι μὲν τάφῳ, ἀλλ' ὅμως α ματόβρυτα χεύματα μυροβλυτείς. Καὶ ἔστι λογί σασθαι ὥσπερ ἀνάστασιν καινοπρεπῶς καὶ πτῶσιν τὸ γινόμενον. Καὶ θανὼν μὲν αὐτὸς φύσει πέπτωκας, αἱμάτων δὲ τῇ χύσει παραδηλοῖς τὴν ἀνάστασιν. λβ'. Τῷ αὐτοκράτορι, Παρθένε, βραβεύοις ἀρι στεύματα πάντοτε, βαρβαρικὰς ἐκτρέπουσα φάλαγ γας, τὸν παντοκράτορα καὶ τὸν Υἱὸν λιτοῖς σου εὐ. μενίζουσα, συμπρεσβεύοντός σοι καὶ τοῦ μάρτυρας, ὃς νοῦν αὐτοκρατοῦντα κατὰ παθῶν ἐνεδείξατο. ΗΧΟΣ πλαγίου τετάρτου· Τὴν σοφίαν τοῦ 16γου. Τῶν αἱμάτων σου, μάρτυς, αἱ προχοαὶ καὶ τῶν μύρων ή βλύσις τὴν γῆν εὐφραίνει, Δημήτριε, καὶ ψυχὰς καὶ τὰ σώματα ἁγιάζει, μάκαρ, τῶν πίστει καὶ πόθῳ σοι προστρεχόντων πάντοτε, τῷ θείῳ τε μένει σου, ὥσπερ ἐξ ἀβύσσου ἐξανύτειν τὰ μέρα εἰ; ἴασιν, ἅγιε, νοσημάτων εκάστοτε. Διὰ τοῦτο βοῶμέν σοι, πρέσβευε τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων άφεσιν δωρήσεσθαι τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ τὴν ἁγίαν · μνήμην σου.