EUSTATHII THESSALONICENCIS METROFOLIT.E ΤΟΥ ΑΥΤΟΥ ΕΤΙ ΕΝ ΔΙΑΚΟΝΟΙΣ ΟΝΤΟΣ ΤΩΝ ΠΙΝΔΑΡΙΚΩΝ ΠΑΡΕΚΒΟΛΩΝ. α'. "Απαντι μὲν ποιητῇ μέμηλε τοῦ ᾄδειν, ὡς οἱ γε τὰς παλαιὰς, οὐ ποικίλως ἐγκροαίνουσα, καθά τε πρὸ Ομήρου Ιστοροῦνται ποιεῖν διὰ μουσῶν μέσων, καὶ εἴ τι κατ' ἐκείνας ἄλλο δαιμόνιον φύλον πρὸς μέλος ἁρμόττεται. Καὶ αὐτὸς δὲ ὁ κορυφαῖος ἐν ἐκείνοις Ομηρος καὶ τὸ τοιοῦτον ἄδειν, εἶτ᾽ οὖν ὁ με μελισμένος λόγος, 8 δὴ καὶ ᾠδῆς ἐστιν ὄρος, παρήγαγεν, ὡς οἷα και τις πρωτοτυπία, τοὺς βαψῳδούς, τοὺς στιχῳδούς, τοὺς ἀρνῳδούς, τοὺς κι θαρωδούς, καὶ ὅσοι ἕτεροι τοιαύταις ἐναγλαΐζονται κλήσεσιν. Οπως δὲ ᾄδοντες ἦσαν ὡς ἕκαστοι, καὶ καθ' οἷας ἁρμονίας, ὧν προεῖχον τέσσαρες αὗται μάλιστα, ἡ κατά Ιωνας, ἡ τῶν Δωριέων, ἡ Αιολικὴ καὶ ἡ Λυδιστὶ (τὰς γὰρ ἀπ' αὐτῶν μίξεις, καὶ τῆς ἀρο χαίας ἐν ἁρμονίαις ὁδοῦ ἀποπλανήσεις, καὶ ὅσαι δὲ ἀπὸ Βαρβάρων ὡς εἰς κληρονομίαν παρενεγράφησαν τοῖς Ἕλλησιν, οὗ πάνυ τι ἐφίλουν οἱ εὐγενεῖς ἄδειν), θεωροῦσιν ἐν τοῖς παλαιοῖς ἄνδρες πολλοί τε καὶ σοφο!, οὓς εἴ τις αἱροῖτο, ἐπερχέσθω τοῦ ψιλῶς εἰδέ και χάριν· ἐπιστήμην γὰρ ἐκεῖθεν ἀναλαβέσθαι πρὸς ἀκρίβειαν, οὐκ ἂν, οἶμαι, ῥᾴδιον εἴη (ὀκνῶ γὰρ εἰπ πεῖν, ὡς καὶ ἀδυνάτου ἐγγὺς) τοῖς καὶ αὐτὰ τὰ δάκτυλα πρὸς ἐμμελή κίνησιν ἀρρύθμοις, καὶ οὐδὲ οἷοις τε οὖσι μουσικῆς κρατῆσαι τέχνης ὡς ἐξ ύπαρ χῆς, εἰ καὶ αὐτοὶ ἀνατεταμένοι, πρὸς ὄγκον ἢ κόμ πον, μὴ μόνον κατὰ περιγείους μουσικής νόμους, ἀλλὰ καὶ κατὰ οὐρανίαν ἐμμέλειαν ᾄδειν ἂν τερθρεύοιντο, ὁποίαν τινὰ ὁ τὴν σοφίαν αιθέριος Πυθα γόρας εἰς γῆν ἐκεῖθεν καταγαγεῖν ἐσεμνύνατο, καὶ πρὸς αὐτὴν τὰ πλήκτρα χειρίζεσθαι. Ούκουν ἐν τοῖς νῦν ἐπιστήμην ἔστιν ἀναλαβέσθαι παλαιτάτην ᾠδικήν· ταὐτὸν γὰρ ἄρτι ἐνευστοχῆσαι τοῖς παλαιοῖς μεθοδευταῖς τῆς ᾠδῆς, ἔν γε τοῖς κρυφιωδεστέροις, καὶ αὐτόν τινα μελικὴν ἐκ καινῆς γλαφυρὰν ἐπιστήμην ἐξευρείν. Τὸ γὰρ ἀτριβὲς καὶ ἐκ μακροῦ ἀδιασάφητον καὶ σεσιγημένον τῶν μεθόδων, ὅθεν ἡ τέχνη κατέδυ ὡς οἷα καὶ τεθνηκυῖα, εἰς ταὐτὸν ἡγαγεν ἐν τοῖς καθ᾿ ἡμᾶς τό τε ἐξευρεῖν ἀρχαιοπρε Ο τρέχοι ἂν Ομηρος καὶ οἱ κατ᾽ αὐτὸν, ἀλλ᾽ ἐδὸν ἁπλουστέραν ἑλομένη τινὰ καὶ ὀλιγοσχιδή, καὶ οὐδὲ ὡραϊζομένη πανηγυρικῶς, οἷς ποικιλείμων πρόεισι καὶ τανύπεπλος, ἄλλως δέ πως καινοφανέστερον σφιγκτὸν ἑαυτῇ πέπλον σεμνὸν καὶ οὐδὲ εὐπάρυφον ἐκφανῶς ἐξυφαίνουσά τε καὶ ῥάπτουσα, καὶ οὔτε τὸν αὐτῆς ἀνδρῶνα εἰς πολυκλίνους τόπους εὐρύνουσα, οὐδὲ μὴν, εἴ τις παρ' αὐτῇ σεμνή γυναικωνίτις, εἰς θαλάμους οὐδ᾽ αὐτὴν διεστῶσα, οἱ λίαν προσήκοιεν ἂν προσώποις γυναικικοῖς εἰς κόσμον διαπρεπώς. Μισθοῦ γάρ τινος· οἱ λυρῳδοὶ χοραυλοῦντες, καὶ ἀπολαμβάνοντες πρόσωπα, ἐν οἷς δώρων ἁλίσκονται, λαλοῦσι γλίσχρως μέντοι πρὸς λῆψιν, καὶ τὰς γλώσσας ὡς οἷον ἐκδήσαντες τῶν τοιούτων, πονούνται πρὸς αὐτοῖς καὶ μόνοις. "Οθεν οὐκ ἔχουσι που λυειδή θαμὰ τρωπον ῥητορείαν κατὰ τὸν πολύφω νον "Ομηρον· ἀλλὰ κατὰ μισθωτούς τινας ἑνί τιν προσανέχουσιν ὡς τὰ πολλὰ προσώπῳ, καὶ ὡς πρὸς ὕδωρ αὐτὸ ᾄδοντες ταχὺ ἀποῤῥέουσι τοῖς μελίσμασι, καὶ τοῦ Ομηρικοῦ ὠκεανοῦ μακρὰν μένοντες, ἀγαπ πητὸν, εἰ καὶ εἰς ἀξιόλογα λιβάδια καταστά ζοιεν. γ'. Αὐγοῦσι δὲ ὅμως καὶ ἐν τοῖς τοιούτοις πολὺ τὸ σεμνὸν, ὅσοι τοῦ κατὰ τὴν τοιαύτην ποίησιν σκου ποῦ πρὸς εὐστοχίαν κατατοξάζονται, ὧν υπάρχει ται Πίνδαρος, πολλὰ μὲν, ὥς γε αὐτὸς ἂν εἴποι, βέλεα φωνεῦντα ὑπ' ἀγκῶνος φέρων, οὐδὲν δέ τι τῶν τόσων βελῶν εἰς μάτην ἐπαφιεὶς, βαθὺς τὰς μεθόδους τῶν ῥητορειῶν, πόριμος ἐμπλατύνεσθαί τε καιρίως οἷς φράζει, καὶ αὖθις ἀποστενοῦν, τὸ σῶμα τοῦ λόγου ἰσχαίνων, ὅποι δέον ἐστὶ, καὶ τοῦτο που λυειδῶς, οἷον ποτὲ μὲν παρεκβαίνων, ἔνθα προγό νων άλση χώραν αὐτῷ ὑφαπλοί, περιιέναι τὰ ἐκεῖσε κατ' ἀρετὴν κάρπιμα, ποτὲ δὲ στενολεσχῶν, ἔνθα ψίλωσιν εὑρίσκοι ἐν τοῖς ἐπαινουμένοις τοῦ ἀνθολο γεῖν τὰ χρηστότερα· ποιῶν δέ φασι ταῦτα καὶ ἄλλως, τὸ μὲν μῆκος τοῦ λόγου διὰ βαρείαν ὁλκὴν δωρεᾶς (οὐδὲ γὰρ ἐλύριζεν οὐδ᾽ αὐτὸς ἀδώρητα), τὸ δὲ ὀλιγόμηκες διὰ βραχύτητα δόσεως, οἷα συμμο διωργάνωσεν, εἴτε καὶ ἑτέρωθεν παρειληφὼς ἡκρι- τρῶν τοὺς λόγους οἷς ἐλάμβανε, καὶ, ὡς εἰπεῖν, πρὸς πεῖς ᾠδας, καὶ τὸ συνιέναι, ὧν ἐπ' αὐταῖς βαθέα τεχνολογοῦσιν οἱ παλαιοί. Ἀλλ᾿ οὕτω μὲν ποιητής ἅπας ᾠδικὸς κατὰ μέθοδον, ἣν εἴτε αὐτὸς ἐξευρών δώσατο. β'. Ἡ δὲ λυρική διαχείρισις, ἐν ᾗ προλάμπει ὁ κατὰ τοὺς σεμνολογοῦντας μεγαλοφωνότατος Πίνδαρος, εξαίρετόν τινα ἑτεροιότητα ᾠδικὴν ἔχει παρά χεῖρας δωροφόρους λαλῶν, καὶ αὐταῖς τὸ σῶμα πιο ρεξισῶν. δ'. Εστι δὲ αὐτοῦ θαυμάζειν ὥσπερ τὰ βραχυλο γικά, οὕτω καὶ τὰ τοῦ πλατυσμοῦ, καθ' ὃν εὑροῦν * Translationis Latinæ curam Pindari studiosis relinquimus. EDIT.

PROLOGUS IN PINDARICA. μὲν ἐπαίνοις, ὅποι ἔγχωρεί, πλατύς ρέει· δυσπορί- ἔχων τοῖς 5 φασὶ βεβήλοις τὰ εἰς ἀγροικίαν, τοῖς στως δὲ ἔχων ἐγκωμιάζειν, ἢ ἐπιτέμνει τὸν ἐπίνιο κον, σχάσας τὸ γραφείον, ὡς οἷα μηδὲ βάπτειν ἔχων αὐτὸ εἰς ἀντίχαριν χρουσοῦ ἢ τινος δωρεάς· ἢ ἀλλὰ παρεκβαίνει τὰ πολλὰ εἰς μακρὸν, ὡς εἶναι ἔστιν οὗ τὴν παρέκβασιν, τὸ πάρεργον τοῦ ἔργου της ᾠδῆς, μείζονα, καὶ προκοιλιοῦσθαι τὸ σῶμα τοῦ μέλους τῇ παρεκβάσει δίκην προγάστορος. Καὶ ἔστιν οὐδὲ τοῦτο ἀμάρτημα γραφῆς τῷ Πινδάρῳ, ἀλλὰ τέχνης μέθοδος παρεκβατική, χαρτὰ ποιούσης αὐτῷ, καὶ τὸ τοῦ λόγου ἅρμα ἐλαυνούσης μακροτέραν πρὸς Ένδειξιν πολυμαθείας τε καὶ ἰσχύος γραφικής. ε. Διττῆς δὲ οὔσης τῆς παρεκβάσεως, καὶ τῆς μὲν ἀπηρτημένης πάντη καὶ ἀσυμφυοῦς πρὸς τὰ τοῦ νικητοῦ, τῆς δὲ κολλωμένης εἰς τὰ αὐτοῦ καὶ συμβαλλομένης εἰς τὸν τοῦ νικητοῦ ἔπαινον, αὕτη μὲν ὡς μέρος ἐστὶ τῆς ᾠδῆς, ἐκείνη δὲ ἄλλως ἀπο σεμνύνει τὸν νικηφόρον, ἀρχούμενον, εἰ τούδαφος τῆς Πινδαρικῆς ᾠδῆς συγκατακείμενον καὶ αὐτὸν Έχει προσώποις ηρωϊκοῖς, ἢ καὶ ἄλλως, ἐὰν θεῖος και πως οὕτω σύνναος ὁ νικητὴς ἐν μιᾷ ᾠδῇ γίνοιτο προσώποις μεγάλοις καὶ ὑπὲρ αὐτὸν, καὶ τὰ τῆς τιμῆς συμμερίζοντο. Λογιστέον δὲ εἰς παρεκβάσεων σύναρσιν καὶ τὰς τῶν φυλῶν ἤτοι φατριών μνήμας καὶ τὰς περὶ αὐτῶν ἱστορίας, ἔτι δὲ καὶ τὰς τοπο γραφίας, εἴ που καὶ αὐτοὶ παραπέσαιεν, καὶ τὰ ἐκ μύθων δὲ καὶ ἱστοριῶν παραδείγματα, δι' ὧν ἡ παρεκβατική μέθοδος τῷ Πινδάρῳ ἐξανύεται. δ'. Δήλον δὲ, ὡς καὶ ἀσάφειαν ἐπιτηδεύεται ἐν πολλοῖς· καὶ οὕτω πλουτῶν ἐν τῷ γράφειν, ὅμως καὶ ταυτολογεῖ νόμῳ βητορικῷ, ποτὲ μὲν ἐν τοῖς ἔγγιστα, ποτὲ δὲ πορρώτερον. ζ. Κατείληπται δὲ ἄριστα γνωμολογῶν, τὰ μὲν καὶ ἐκ παλαιτέρων παραποιῶν, τὰ δὲ καὶ αὐτὸς ἀποφαινόμενος. Φιλοτιμεῖται δὲ καὶ μύθοις καὶ ἱστο ρίαις, ἐκεῖνο μὲν ποιητικώτερον, τοῦτο δὲ πρὸς ἀλή θειαν, ἧς ἐφίενται οι σοφοί. η. Καὶ μὴν εἰ καὶ δωρίζει, οὐχ ἥκιστα δὲ καὶ αἰολίζει, όμως οὐδὲ τῶν ἄλλων διαλέκτων ἀπέχεται λόγῳ κοινῆς, καθάπερ οὐδὲ γλωσσῶν τῶν ἰδίως. Ποιεῖ δὲ αὐτὸ, μετεωριζόμενος εἰς πολυειδές μέγεθος λυρικῷ χαρακτῆρι· διὸ καὶ ἀττικίζων, φιλῶν δὲ καὶ τὴν σαφήνειαν τὴν τῶν Ἑλληνικῶν λαλιῶν, οἷον ψυχὴν, ἵνα μὴ ἄψυχα γράφῃ καὶ πάντη ἀγλευκῆ, ἀνθο λογήματος τοιούδε γλυκέος ἀποστερῶν τὰ σίμβλα τῆς αὐτοῦ ποιήσεως, όμως βραχέα τοῖς τοιούτοις ἐντρέχων, ταχὺ μεταπηδί, διαλέκτοις τε φίλαις αὐτῷ ἰδιάζων τοὺς λόγους, καὶ μὴν καὶ τοὺς κοι νοὺς παρεκκλίνων σχηματισμούς, δι' αὐτὸ δὲ οὐδὲ τῇ γοργοτάτῃ κατακόρως χρώμενος, καὶ μάλιστα τῇ κατὰ κόμματα, καὶ ὅσῃ δὲ περὶ λέξεις γλισχρεύει και. θ'. Καὶ τὴν σκωπτικὴν δὲ φιλῶν, πολύτροπον καὶ ταύτην διαχειρίζεται γλυκασμοῦ χάριν, πῆ μὲν κατὰ ὁμοτέχνων, πῆ δὲ καὶ ἑτεροίως. Ως δὲ καλ επιχειρηματικός ἐστιν ότι μάλιστα καὶ εὔπορος ἐπὶ εῖν, καὶ ὡς ἀπρόσιτος μὲν καὶ θύρας επιτεθειμένας PATROL, GR. CXXXVI. γε μὴν συνετοῖς ἀείδων χαρίεντα, οἱ τὸ λαβυρινθῶδες τῆς ἐν αὐτῷ φράσεως καὶ τοῖς πολλοῖς ἀδιόδευτον ἀπευθύνουσι, καὶ τὰς ἔλικας περιοδεύοντες ἕως καὶ ἐνδοτάτου, εἶτ᾽ αὖθις ἀνελίττουσι, καὶ οἴκοι κατ' ἔμφρονα νοῦν ἀποκαθίστανται· καὶ ὡς έλαρύνει μὲν ἀκοὴν, οἷς καὶ ξυνετὰ λαλεῖ καὶ πρὸς γλύκασμα, ἐκπλήττει δ᾽ αὖθις, οἷς καὶ τὴν φράσιν κατὰ πολυτροπίαν στρυφνοῖ ἑτέρωθι, καὶ λέξεις δὲ τὰς ἐκ τριόδων ἀπορρίπτων, παρεμπλέκει που και, ἃς δ τὴν ἀρχὴν ἀκούσας πάνω ἐπαπορεῖν ἔτι δὲ καὶ ὡς τοῖς ἐπιθέτοις πάνυ ποικίλος ἐστὶ, καὶ ὅσα δὲ ἄλλα πρὸς ἀρετὴν ποιήσεως ἐστὶν αὐτῷ ἐπιγράψαι, ἡ τῆς ἀναγνώσεως εκκαλύψει διέξοδος· ης προληπτέον καὶ ταῦτα πάνυ ἀναγκαίως εἰς τε σαφήνειαν πλείονα τῶν προσεχῶς δεδηλωμένων, καὶ εἰς θεωρίαν ἐντελεστέραν, ἣν οὐκ ἂν ἐρεῖ τις ἀπόδειν προς τὰ τοῦ λυρικοῦ. ι. Ο προκεχειρισμένος εἰς παρεκβολήν μελικός, οῦ τὸ τῆς μεταλλείας πολύσχημον φαίνεται, πολύ νους ὧν ἐφ᾽ ἅπασιν, ἐν μὲν διηγήσεσι καὶ ἑτέραις οὐκ ὀλίγαις ἐννοίαις ἀσαφέστερον διάκειται, καὶ ὡς αὐτός πού φησιν, ἑρμηνέων ἐς τὸ πᾶν χατίζει. Πᾶν ἐκεῖνος ἐνταῦθα λέγων, οὐ τὸ ἁπλῶ; καθόλου, ἀλλὰ τὸ μεθ᾽ ὑπεξαίρεσιν τῶν συνετῶν, ὁ ἐστε συνιέντων, ὡς λογιωτέρων, ὧν περιαιρεθέντων τῆς τῶν ἀκροατῶν ὁλότητος, τὸ ἐπίλοιπον, ἀλλὰ καὶ αὐτὸ πᾶν ἐστιν ἀπέριττον μέντοι κατὰ γνῶσιν, καὶ δι' αὐτὸ ἑρμηνέων χατίζει. Καὶ οὕτω μὲν ἐν ἄλλοις Ο & Πίνδαρος ασαφῶς ἐθέλει γράφειν, ὡς ἑρμηνέων δεῖσθαι εἰς τὸ πᾶν, καθὰ εἴρηται. Ὅτε δὲ θαυμα στῶς γνωμολογεῖν δεήσει, καὶ ἄλλως δὲ εἰπεῖν τε ἀστεῖον, τότε δὴ βιάζεται πως εἰς τὰ πολλὰ ἡρέμα πρὸς σαφήνειαν ἑαυτὸν, ὡς ἂν τὸ καλόν είη κάλλιον παρ' αὐτῷ, καὶ μὴ λανθάνοι, ἀσαφείς βαθείᾳ ἐπηλυγαζόμενον, ὅτα καὶ φῶς νέφει τινί. η εα'. Γίνεται δὲ αὐτῷ ἡ ἀσάφεια, ἣν ἐπίτηδες πολυ λὴν ἐπισύρεται, Εκ τε συντάξεων ἀσυνήθων κατ' ιδιότητα σχήματος φίλην αὐτῷ, ὡς ἀναστρέφειν χρὴ πρὸς ὀρθότητα φράσεως, καὶ ἐκ τοῦ χρῆσθαι ἀντὶ ὅλων τοῖς μερικοίς. "Ο ζηλοῖ ὡς μάλιστα καὶ Λυκόφρων ἐν τοῖς ὕστερον. Παραδείγματα τοῦ μὲν Λυκοφρονείου ζήλου ἐν τοῖς ἑξῆς μυρία Πινδαρικά φανεῖται, τοῦ δὲ τάσσειν ἀσυνήθως καθ' ὑποταγὴν τῶν ὀφειλόντων προτάττεσθαι, τό· ἐνίκησαν οι, ήγουν οἵτινες ἐνίκησαν· καὶ τό· ἔπαθον αἱ μετ γάλα, ήγουν αἵτινες ἔπαθον· και· καμόντες οι πολλὰ, ήγουν οι καμόντες· καί· ἐν καὶ θαλασ σῃ· καί· ἔν καὶ τελευτῇ· καί· τελεῖν μή τινα· καὶ ὅσα τοιαῦτα. ιβ. Ἔτι δὲ ἀσαφὲς αὐτῷ σὺν ἄλλοις καὶ τὸ ἐν στοιβῇ ἀποφάσεων μίαν παραλείπειν, ὡς νοουμένην κατὰ κοινοῦ καὶ αὐτὴν ἐκ τῶν ἐφεξῆς ἐκπεφωνη μένων, οἷον· ἀδικον, οὔτε υπέροπλον ύβριν δρέ πων, ήγουν· οὔτε άδικον ὕβριν, οὔτε υπέροπλον. Καὶ πάλιν· ναυσὶ δ', οὔτε πεζός ἐὼν εὔροις ἐς Υπερβορέους - ἰδὲν, ἤγουν· οὔτε ναυσὶν, ούτε πεζῇ ἐδεύσοις ἂν ἐς Υπερβορέους. Καὶ ἑτέρωθε

λαιῶν. Καὶ δοκεῖ ὁ ἀνὴρ κἀνταῦθα μὴ ἐθέλειν ποιηταῖς ἑτέροις φανερῶς ἐπακολουθεῖν, εἰ δέ που καὶ ἁλῷ ἐφεπόμενος, ἔχειν έκτροπάς τινας, δι' ὧν ἄλλην τινὰ τρέπεται παρὰ τὰς λεωφόρους. δέ· νόσοι, οὔτε γῆρας οὐλόμενον κέκραται γε- τὰ πλείω ἐκ παραποιήσεων καὶ ὁμοιώσεων παρ νερ, ήγουν ούτε νόσοι, οὔτε γῆρας. Τοῦτο δὲ τὸ σχῆμα καὶ τοῖς ὕστερον ἐξήλωται, οἷον· ξίφος, οὐδὲ πῦρ, οὐδ' αἰκισμός, ἤγουν· οὐ ξίφος, οὐ πῦρ, οὐκ αἰκίας. Τοιοῦτόν τι καὶ τό· βαρουμενη γαστὴρ οὐ μόνον πρὸς δρόμον, ἀλλ' οὐδὲ πρὸς ὕπνον ἐπιτηδεία. Τὸ γὰρ ἐντελές· οὐ μόνον οὐ πρὺς δρόμου ἐπιτηδεία. Ἔχοι δ' ἂν οὕτω συμβίω θάσαι τις καὶ τό· ἐπ᾽ οὐδενὸς οὖν τῶν ἁπάντων οὐκ ἔστιν, ἐφ' ὅτῳ οὐχὶ τῶν ἁπάντων. Αρνήσεως γὰρ ἔνδειαν τὸ πρῶτον ἔχειν δόξοι ἂν κόμμα, νοουμένης ἀπὸ κοινοῦ ἐκ τῆς κειμένης ἐν τῷ δευ τέρφ. Πινδαρικόν δὲ καὶ τό· Διὶ σὺν Αἰακῷ, ήγουν σὺν Δεὶ καὶ Διακῷ. Καὶ ἐν αὐτῷ γὰρ ἀπὸ κοινού λαμβάνεται, ὡς καὶ ὀπίσω τὸ πεθὲν ἔμπροσθεν, ήγουν ἡ σὺν πρόθεσις. ιγ. Ἔστι δὲ καὶ διὰ τὸ λίαν περιφραστικὸν ἀσαφῆς ὁ Πίνδαρος, 8 τεχνᾶται δεξιώτατα, εἰς ἑαυτόν τε τοῦτο ποιῶν καὶ εἰς τὰ τῶν ἄλλων, ιδ'. Ὅτι δὲ ὥσπερ ή πυκνή περίφρασις παρ' αὐτῷ ἀσάφειαν ποιεῖ, οὕτω καὶ ἡ συντομία, καθ᾽ ἦν καὶ στενολεσχες που ὁ ἐν πολλοῖς πλατύνεσθαι τεχνώμενος. ιε'. Καὶ ἡ καινότης δὲ τῶν διαλέκτων, δι' ἧς και νοφραδής ἐστι καὶ ἀλλόκοτος εἰς ἀκοὴν, ἡ τοῦ βιβλίου δηλώσει ἀνάγνωσις. ιζ. Ἔστι δὲ πρὸς τούτοις καὶ ἀλληγορικὸς ὁ ἀνὰ χεῖρα μελοποιὸς καθ' ἑκατέραν ἀλληγορίαν, τήν τε κατὰ βήτορας, ἣν καὶ Ἑρμογένης οἶδε καὶ οἱ Θμης ρίζοντες, καὶ ἦν πραγματεύονται οἱ τὰ μυθικά θε ραπεύοντες. Εἰ δὲ σκληρῶς ἀλληγορεῖ τὰ πλείω, ἀλλὰ καὶ οὕτως ἡδὺς δοκεῖ, ὡς καὶ ἁπλῶς λυρικός, καὶ ὡς Πίνδαρος ιδιότητα σώζων, ἣν αὐτὸς εἵλετο, οὐκ ἐκπίπτων ἄκων εἰς ψυχρίαν, ἀλλὰ σκοπὸν αὐτὸ προθέμενος, καὶ εὐστοχῶν εἰς γραφῆς ιδιότητα δυσμίμητον· καθ᾽ ἦν καὶ τὴν τροπὴν πάνυ φιλῶν, ἧς ἄνευ οὐκ ἂν συσταίη ούτε λόγος ῥητορικός, οὔτε ἄλλη τις ὁμιλία, επεκτείνει καὶ τὰ τῆς τροπῆς δι' ἀλληγορίας, ἐχούσης τι καὶ σκληρότητος, εἰς παράσημον ἑαυτῷ καὶ τοῦτο τιθέμενος. ιη'. Εμμετεργάζει δὲ καὶ ἐκφράσεσι, καὶ προσ θεωρίαις δέ που διαφωτίζει ῥητορικῶς τὰ γραφό μενα. ιθ'. Παρεκβαίνει δὲ καὶ εἰς παλαιάς ιστορίας, οἷα καὶ πολυΐστωρ, ἔτι δὲ 'καὶ εἰς μύθους τρόποις πολύ λοῖς, ἐνίοτε καὶ ὑπὲρ τὸ μέτριον, χρώμενος ταῖς μὲν τῶν παρεκβάσεων οὐ κατά τινα ἐκφανεστάτην συνἀρτησιν, ταῖς δὲ διὰ παραδειγματικὴν ἀνάγκην, τισὶ δὲ καὶ πρὸς γνωμολογικήν πίστωσιν, ταῖς πλείοσι δὲ δι' ἐγκώμια προγόνων ή πατρίδος 4 παι κ'. Οὕτω δὲ στρυφνώς φράζει ταῖς ἐννοίαις κατά πολύνοιαν, ὡς ἔργον εἶναι πολλαχοῦ, μια τινι στα θερῶς ἐννοίᾳ ἐνευστοχῆσαι τὸν ἀναγινώσκοντα, διὰ τὸ οὕτω καὶ οὕτω νοεῖσθαι αὐτὴν κατὰ τὰ ἐν χρησ σμοῖς ἀμφίβολα. Πολλὰ δὲ τῶν τοῦ Πινδάρου καὶ γνωμικῶς δοκοῦντα λέγεσθαι, ὅμως καθ' ἑτεροίαν ἐπιβολὴν εἰς ἰδίαν ἔννοιαν έλκονται. Εστι δὲ δεινὸς καὶ οὐ μόνον τὸ ἐν ἐπεκτείνειν παραφράσεσι καὶ περιφράσεσι και τισιν ἑτεροίαις μεθόδοις, ἀλλὰ καὶ τὰ πολλὰ συναιρεῖν εἰς κομιδή βραχύ. Ὁμήρου γοῦν χάλκεον οὐρανὸν φαμένου, καὶ θεῶν ἔδος ἀσφα λὲς, καὶ χρύσεον δάπεδον, αὐτὸς ἐπιτεμὼν ταῦτα συνεῖλεν εἰς τὸ χαλκεόποδα θεῶν ἕδραν τὸν οὐ ρανὸν φάναι. Ἔστι δὲ καὶ ἐπιτυχὴς ταῖς γνώμαις καὶ ὑψηλὸς, οἷα μὴ μόνον εὐφυής, ἀλλὰ καὶ μεγαλοφυής. -ις'. Καὶ ἐπιθέτων δὲ πόριμος ἐπινοητὴς ὁ αὐτὸς διεκπέφηνεν, ὡς ὅτε δίχα μυρίων ἄλλων τὸ γενναίον κρατησίμαχον λέγει, καὶ ἵππον κρατησίποδα η Ο τὸν δράμῳ νικήσαντα, πρὸς ὁμοιότητα τοῦ χαλκό. Η τριᾶς τοῦ νικητοῦ. ποδες ἵπποι, καὶ τοῦ κραταίποδες· καὶ πόλεμον χαλκεντέα, καὶ λαὸν ἵππαιχμον, ὡς πρὸς τὸ ἱπποκορυστήν· καὶ φόβον ανδροδάμαντα, ὡς εἴ τις είποι λαοδάμαντα· καὶ Δία εὐρύζυγον ἄλλως παρὰ τὸ ὑψίζυγον τὸν δ᾽ αὐτὸν καὶ ὀρεσίκτυπον καὶ ἐρισφάραγον καὶ ὀρσινεφῆ καὶ αιολοβρόντην καὶ φοινικοστερόπαν· καὶ Ἀθηνᾶν δὲ ἐγχείρομον καλεῖ ἐπιθετικῶς, καὶ αἰχμὴν δαμασίμβροτον, καὶ ἁλιερκέα Αίγιναν, ὡς εἴπερ ἔφη ἀμφίαλον· καὶ κρατησιδίαν χερσὶ τὸν ῥωμαλέον, καὶ ἁρμα· σιδούπους τοὺς ἱππικωτάτους, καὶ ἐλασίχθονα Ποσειδῶνα τὸν ἐννοσίγαιον, καὶ ἑλικοβλέφαρον Αφροδίτην, καὶ ζωθάλμιον Χάριν, καθ᾿ ἣν ζῶν τις θάλλει· καὶ ἀγῶνα δὲ μνησιστέφανον, ὃν καὶ ἡ ἑτέρως κατὰ λόγον δριμότατον μνηστήρα στεφά των εἶπεν, ὥς που καὶ αὐλητικὸν νόμον μνηστήρα ἀγώνων ἔφη, ήγουν εἰς μνήμην ἄγοντα τοὺς ἀγῶν νας· καθὰ καὶ λαόν μνηστήρα πολέμου δριμέως πού φησι τὴν μεμνημένον μάχης, παρὰ τό· μνήσασθε δὲ θούριδος ἀλκῆς. Πολλαχοῦ δὲ καὶ δριμέω; γράφει, μηδὲ μιᾶς τῶν ῥητορικῶν ἰδεῶν ἀπεχόμενος, ὡς καὶ, ὅτι τοὺς ἐνδόξους ευωνύμους φησί, καὶ λιτὴν δὲ 'Ηῶ τὴν εὐκταίων, και, ὡς ἄν τις· Ομηρικώς εἶποι, πολύλιστον, εἶτε καὶ καθ' Ετερόν τινα τρίλιτον. Τοιοῦτον δέ τι καὶ τὸ στάσιν ἀντιάνειραν φάναι, Ομήρου Αμαζόνας ἀγ διανείρας εἰπόντος. Ολως δὲ καὶ ἡ φιλοτιμία τῶν καινοφώνων ἐπιθέτων επιτετήδευται τῷ Πινδάρῳ; κα'. Αἰολίζει δὲ τὰ πολλὰ, εἰ καὶ μὴ ἀτριβή δίει σιν Αιολίδα, καὶ κατὰ Δωριεῖς δὲ φράζει, εἰ καὶ τῆς σκληροτέρας Δωρίδος ἀπέχεται, καθ᾽ ἣν παίζει δ Κωμικὸς ἔν τε ἄλλοις, καὶ ἐν τῷ Μῶα πᾶα, ὅ ἐστι Μοῦσα πᾶσα. Εἰ μή τις τοιοῦτόν τι ἐρεῖ παρ' αὐτῷ εἶναι τό· ἐπιτάσσας, δ ἐστιν ἐπιτυχών, καὶ τόσ σαι καλῶν, ήγουν ἐπιτυχεῖν, καὶ τό· ἀμεῦσαι, δ ἐστι παρελθεῖν καὶ νικήσαι, οἷον· ἀμεύσεσθαι Νάξιον Τσανδρον· ὅθεν καὶ ἀμουσική φρον είδα φησὶ τὴν ταχέως ευρετικὴν διάνοιαν· καὶ ἀμευσίχορον τρίοδον, καθ' ἣν ἀμείβεται πορεία, ὡς ἄγεσθαι εἰς ταὐτὸν παρὰ τούτῳ τὸ ἀμείβειν καὶ

PROLOGUS, IN PINDARICA. που καὶ αὐτῷ θελήσαντι πατεῖν ἑτέρων ἴχνια, μὴ καθ' ὁμὰ, εἴποι ἂν Καλλίμαχος. τὰ ἀρεύσιν. Είη δ' ἂν ὁμοίως παρ' αὐτῷ ασαφές και εκ ἔστιν αὐτῷ ἐξαίρετον τὸ ἐπὶ πᾶσι ξενόφωνον, τάχι τὸ αἶτος, ὅπερ ἐστὶν ἐνδιαίτημα, καὶ τὸ πέδοικος, ὁ ἐστι μέτοικος, καὶ τὸ πέδα στόμα φλέγει, ἀντὶ τοῦ κατὰ στόμα, καὶ τὸ παρασχεῖν, ήτοι μετα σχεῖν. Το μέντοι ἐρίξαι, ήγουν εἰς ἔρεν κινήσαι, οἷον· οὐ ψεῦδος ἐρίξω, ήγουν οὐ πρὸς ψεῦδος φιλονεικήσει, οὐχ οὕτως ἀσαφές, οὐδὲ τὸ τιμῇ καὶ νικῇ ἀντὶ τοῦ τιμῷ καὶ νικῇ (ὧν ἀπαρέμφατα εἴη ἂν τιμήν καὶ νικήν), οὐδὲ τὸ ὄρνιξ, όρνιχος, δω ρισθὲν καὶ αὐτό. Αλλά η αιματουρία καὶ τὸ ἀκατ σκᾶ (3 δηλοῖ τὸ ἡσύχως, ὅθεν ἴσως καὶ ὁ παρ' Ὁμήρῳ ἀκάκητα) κατὰ τὰ πρὸ τούτων δεξώρισται, ὡς καὶ ἡ κατὰ ἔκθλιψιν ασυνήθη πάροδος, ήγουν περίοδος· καὶ ὁ κεχλαδὼς δὲ ἡ μετοχή δοκών πα ρακεῖσθαι τῇ χλιδή, καινότητα παράκειται, τά το ἄλλα· καὶ διότι μὴ διὰ τοῦ ἡ προάγει τὴν χλιδήν, κατὰ τὸ δάμος, δήμος. Οὕτω δὲ καὶ τὸ πράν Δε ριχὸν ἀποροῦτο ἄν, διὰ τί μὴ περιήγαγε τὸ πρὶν εἰς τὴν διὰ τοῦ η γραφήν. "Ετι οὐ τέτριπται εἰς κοινὴν σαφήνειαν οὐδὲ τὸ λέγειν Πινδαρικῶς ἄποινα τὴν ἀγαθὴν ἀμοιβὴν, ὅ ἐστιν ἀντίχαριν ἔπαθλον. Μάλιστα δὲ ἄτριπτον εἰς συνήθῃ γνῶσιν τὸ ἀρμῷν Έχουν άρτι, δ παρ' ἑτέροις ἀρμοῖ λέγεται· ὡς καὶ παρὰ Δυκόφρον γινόμενον, ὅθεν καὶ τὸ ἀρτίως, οἷον ἐλπίσιν ἀθανάταις ἀρμῷ φέρονται. Καὶ τὸ ἔχει δὲ ἀντὶ τοῦ ἔπειτα ἡ ἀποκοπή καινόν παρ' αὐτῷ ποιεῖ· ὥσπερ καὶ ἡ ἔλλειψις τὸ ἄς ἀντὶ τοῦ ἕως, οὗ χρήσις καὶ παρὰ τῷ εἰπόντι· ἄς γόνυ χλως ρόν, ήγουν ἐφ' ἧς ἡλικίας, καὶ ἕως κράζει τις Οὕτω δὲ καὶ παρὰ τῷ Πινδάρῳ καὶ παρ᾽ ἄλλοις ἡ ἔλλειψις καινοποιεῖ καὶ τὸ ᾧ, ἀντὶ τοῦ καθά, οἷον ᾧ τ' ἀπὸ τόξου ἰεὶς, ήγουν ᾧ τρόπω ή νόμφο ἵνα λέγῃ, ὅτι ὡς τοξεύων κατ᾿ εὐθὺ λόγοις ἐπαί των, καὶ μὴ πλαγιάζων παρεκβάσεσιν, ἵνα ᾖ τὸ ᾧ ἀπὸ τόξου ἰεὶς ταυτὸν τῷ ᾖ, ὅπερ ἐστὶ θηλυκῶς, ἀντὶ τοῦ καθε. Ασύνηθες δὲ καὶ τὸ τὴν Τροίαν Τρωίαν Πινδαρικώς λέγεσθαι, κατ᾽ ἔκτασιν τῆς ἀρχούσης, καὶ τὸ ἐκεῖθεν ἐπίρρημα Τρωίαθον. Ἐπὶ πλέον δὲ ἀσύνηθες καὶ τὸ ξυνάνα λέγειν τὸν κα%» τωνὸν, ὡς ἀπὸ τοῦ ξυνὸς ὁ κοινός· ἶνας εἴη, ὥσπερ ἐκ τοῦ ἄλκιμος ἀλκιμὴν, ὅθεν 'Αλκμάν, οὕτω καὶ ἐκ τοῦ ξυνὸς ὁ ξυνάν. "Ακαστον γοῦν, τὸν βασιλέα Μαγνήτων, βίου ξυνάγει λέγει τῇ αὐτοῦ γυναικί. κβ'. Συχναὶ δὲ καὶ ἀποστροφαὶ παρὰ Πινδάρῳ, &ς καὶ Όμηρος ἐν Ἰλιάδι φιλεῖ· ἔτι δὲ καὶ στροφαί ἐννοιῶν, δ καὶ ποικιλίαν παραποιητικὴν ἐν αὐτῷ ἐργάζεται. Εὔρηται δὲ καὶ περιαυτολόγος ἐν πολλοῖς φιλοτιμότερον, καὶ σκωπτικός δὲ τῶν ἀντιτέχνων ὁμοίῳ λόγῳ, καὶ ἀμφίγλωσσος δὲ ἐν οὐκ ὀλι, γοις· ὅς γε πῆ μὲν τὴν εὐφυΐαν ἐπαινεῖ καὶ τὴ αὐτομαθὲς, ὡς καὶ αὐτὸς πολλὰ εἰδὼς φυᾷ, πῆ δὲ τὰ κατὰ μάθησιν διδακτά. Καὶ εὐδαιμονίαν δέ που πρὸς τοὺς ἐπαινουμένους μετρών, ποτὲ μὲν ταύτην λέγει, ποτὲ δ' ἐκείνην· οἷον ποτὲ μὲν πλοῦτον ἢ τεο μὴν, ποτὲ δὲ σὺν τούτοις καί τι ἄλλο ἀγαθόν. κγ'. Πλουτεῖ τὰ καὶ πολὺν ὄγκον αὐτῷ ἡ φράσις, καὶ οὐδὲ λαλεῖν ἐθέλει κατὰ τοὺς πλείονας· ἀλλ᾿ ς κδ'. Φιλοτιμεῖται δὲ ποτε, καὶ τοὺς ἀλείπτας τῶν ἀθλούντων παρεντιθέναι τοῖς μέλεσι, παρέκβασιν καὶ ταύτην τεχνώμενος, ὅτε ὡς εἰκός καὶ ἐκεῖνοι δωροῖντό τι μνείας χάριν τῷ λυρική, φιλοῦντι τὸν χρυσόν, ὡς δειχθήσεται, ἴσως δὲ καὶ πλατυσμού μέλους ἕνεκεν· ὃς δὴ πλατυσμὸς καὶ εἰς πατριῶν, ὡς ἐῤῥήθη, καὶ πατρίδων ἐπαίνους ἐξοκέλλειν τὸν μελοποιὸν ἐν πολλοῖς ποιεῖ, καὶ εἰς τινα ἑτεροῖα, ὧν δόξει ἂν εἰς λίαν περιττὸν ἐκ παρέργου αὐτὸς μεμνήσθαι τοῖς μὴ εὖ ἐπεσκεμμένοις αὐτόν· ὡς καὶ ὅτι εἰς ἡρωικούς μύθους παρεκκλίνει κατ' οὐδὲν δέον, ἐν ᾧ δὴ τόπῳ καὶ ἀσάφειαν καινὴν πολλάκις ἔχει, οἷα δυάζων τὰ ἡρωικά πρόσωπα, ὁποῖόν ἐστι καὶ τό· ἦν ὁ δεῖνα Κυρήνης στεφάνωμα, ἂν ἦρ πασεν Απόλλων. Ενταῦθα γὰρ ἐνοπτρίζει τ ἐστεφανωμένη Κυρήνῃ πόλει τὴν ἡρπασμένην ἡρωι Τα κόρην, τὸ κύριον, ᾗπερ ἡ πόλις ὁμώνυμος. Πολ λαχοῦ δὲ τοιοῦτον δυαστικὸν ἐμφάντασμα ποιεῖ, ἔχον καὶ αὐτὸ ἰδιόν τι πρὸς χαρακτήρισμα. κι'. Τοιοῦτος δὲ ὧν τὴν ποίησιν, ὡς ἀμυδρότατα ὑπογράψαι τὸν ἄνδρα (χρῶσαι γὰρ τὸ σκιαγράφημα τοῦτο εἰς ἐντελὲς, εἴη ἂν πάνυ εργώδες), επιμεμέ ληται ὑπὸ τῶν παλαιῶν καὶ εἰς γένους ἀναγραφὴν την κατά τε Πλούταρχον καὶ ἑτέρους, παρ᾽ οἷς φέρεται, δει κώμη Θηβαίων οι Κυνοκέφαλοι. Επ ταύτης οἱ τοῦ σοφοῦ τοῦδε γεγέτορες, πατὴρ μὲν Παγώνδας ονοματικῷ τύπῳ Βοιωτίῳ, κατὰ τὸ Επα μεινώνδας, Κρεώνδας· κατὰ δέ τινας Δαϊφάντου ἢ Σκοπελίνου αὐλητοῦ, καὶ Μυρτούς. Οι δὴ Σκοπελί νος τὴν αὐλητικὴν διδάξας τὸν παῖδα, ἐπεί φασιν εἶδεν αὐτὸν μείζονος ἔξεως φύντα, ἤπερ ὑπ' αὐτῷ τελειωθῆναι, παρέδωκεν εἰς μάθησιν μελοποιῷ, τῷ περιφδομένῳ Λάσῳ, τῷ Ερμιονεί, παρ' ᾧ ἐπαιδεύ θη τὴν λυρικήν. Ἔνιοι δὲ τὸν αὐτὸν ἔφασαν δυωνυμέας λόγῳ Σκοπελίνον· καὶ Δαΐφαντον λέγεσθαι Αλλοι δὲ πατέρα Πινδάρου είτε πατρων τὴν Σκοπε λίνον εἶπον γενέσθαι. Εἰσὶ δὲ, οἱ καὶ οὐ Μυρτώ, ἀλλὰ Κλεοδίκην, ἢ κατὰ συναίρεσιν Κλειδίκην, μητέρα τη Πινδάρῳ ἀναγράφουσι, γενομένῳ ἐπὶ ἄρχοντος Αβίωνος κατὰ τοὺς χρόνους Αἰσχύλου, ᾧ καὶ συγκ γεγένηται, όμιλήσας καὶ ἀποκάμενός τι καὶ τῆς ἐκείνου μεγαλοφωνίας. Τέθνηρος δὲ, ὅτε τὰ Περσικά ήκμαζε, κατὰ τὴν ἔκτην καὶ ὀγδοηκοστὴν Ὀλυμπιά δα, ζήσας ἔτη ἐξ καὶ ἐξήκοντα, κατὰ δὲ ἐνίους ὀγδοήκοντα. Έσχε δέ, φασί, θυγατέρας δύο, Πρωτο μάχην καὶ Εὔμητιν, καὶ υἱὸν δὲ Διόφαντον, γήμας Μεγάκλειαν· ὧν δὴ θυγατέρων μέμνηται καὶ ἐπίσ γραμμα παλαιόν ἐκεῖνο· "Η μάλα Πρωτομάχη τε καὶ Εὔμητις λιγύφω ναι *Έκλαυσαν, πινυταί Πινδάρου θυγατέρες, Αργόθεν ἦμος έποντο, κομίζουσ' ἔνδοθι πρωσ σοῦ, Δείψαν' ἀπὸ ξείνης αθρόα πυρκαγής. Εν ᾧ δὴ ἐπιγράμματι οὐ δηλουμένου του, πῶς ἐν

"Αργει θανών & Πίνδαρος, εἶτα εἰς τὴν πατρίδα ἐκεῖ ἡ ὀστῶν, οὕτω καὶ ἀπὸ νεδρείων αὐτοὶ ἐγένοντο. Η θεν εκομίσθη, ὅμως ἔστιν ὑπονοῆσαι, ὅτι ἀπελθὼν είς τινα Πελοποννήσιον ἀγῶνα, καὶ θανών κατ' αὐτὸ τὸ ᾿Αργος, ἀπεδόθη ἐκεῖθεν πατρίδι νεκρός. Τῷ δὲ ῥηθέντι υἱῷ Διοφάντῳ καὶ δαφνηφορικόν ᾆσμα γράψαι λέγεται ὁ πατὴρ, ός φασι καὶ Σιμωνίδου ἤκουσε, νεώτερο; μὲν ἐκείνου ὢν, πρεσβύτερο; δὲ Βακχυλίδου, κς. Εἰπεῖν δὲ τοῦτο καὶ ἄλλως κατὰ τοὺς πα λαιούς, ἐπέβαλε Πίνδαρος τοῖς χρόνοις Σιμωνίδου, Η νεώτερος πρεσβυτέρου. Τῶν αὐτῶν γοῦν μέμνην ται ἀμφότεροι πράξεων. Ἀλλὰ καὶ παρὰ Ιέρωνι το Συρακουσίων τυράννῳ ἄμφω ἐγένοντο, ἀποδημή σαντες δηλαδή καθ' ἑτέρους καὶ αὐτοὶ σοφοὺς εἰς τὴν Σικελίαν. Καὶ μὴν πρὸς τὸ ἱστορηθὲν τοῦτο διαφέρεσθαι δοκεῖ τὸ περιφερόμενον. Λέγεται γὰρ, ὅτι Πίνδαρος ερωτηθείς, διὰ τί Σιμωνίδης μὲν πρὸς τοὺς τυράννους ἀπεδήμησεν εἰς Σικελίαν, αὐτὸς δὲ οὐκ ἐθέλει; ἔφη, Διότι βούλομαι ἐμαυτῷ ζῆν, οὐκ ἄλλῳ. δὲ χέλυς, ὅ ἐστιν ἡ κιθάρα, ἐξ ἀρχαιοτάτης κλή σεως κεκληρονόμηται εἰς φράσιν. Ην γὰρ ὅτε ἔστρακον χέλυος, ήγουν χελώνης, εἰς κοίλωμα κιθά ρας τῷ Ἑρμῇ ἐχρησίμευσεν (ὡς καὶ μετ᾿ ὀλίγα γεν γράφεται), καθ᾽ οὗ ἐνταθεῖσαι χορδαὶ τὴν κιθάραν ἀπετέλεσαν. Ὁ δὲ ἐσμὸς δηλοῖ μὲν τὴν βοτρυδόν συνίζησιν τῶν μελισσών, ὧν ἐν τοῖς κατωτέρω πλα τεία μνήμη ἔσται. Δασύνεται γὰρ ἀπὸ τοῦ ἔξω. Κάθισμα γὰρ μελισσῶν ἡ λέξις δηλοί, καὶ συνιστά τὸ δασὺ ἐνταῦθα πνεῦμα ὁ παρὰ ᾿Αριστοτέλει ἐν τῷ Περί ζώων ιστορίας ἀφορισμός. Τὸ δὲ κηρόδετον μέλι αφομοιοῦται πως τῷ παρ' Αἰσχύλῳ κηροπλά στῳ δόνακι, δς δηλοῖ τὸ σύριγγα. Μαινάλιος δὲ θετὸς ὁ Πὰν ὡς Αρκαδικός. Εν Μαινάλῳ γὰρ ἔτι μᾶτο, 'Αρκαδίας ὄρει. Κερόεις δὲ ὁ αὐτὸς, ἐπεὶ πεν ρασφόρος ἐπλάττετο, διὰ τὰς τῶν ὁρῶν ἐξοχὰς τὰς ὑψηλοτάτας, αἱ αὐταὶ μέρος εἰσὶ τοῦ παντὸς, εἰς δ μεταλαμβάνεται καὶ ὁ Πάν. Ὅτι δὲ κέρατα ἐλέγονδ το καὶ αἱ ὀρειναὶ ὑπεροχαί, δηλοί ο γράψας υψικές ρατα πέτραν, τὴν καὶ ὑψηλὴν καὶ εἰς ὀξὺ λήγου κζ'. Αδεται δὲ καὶ, ὡς εὐσεβὴς ἦν, τιμών Πανα σαν. Ὕμνον δὲ δείσας ταυτόν ἐστι τῷ ᾆσας καὶ Ῥέαν καὶ ᾿Απόλλωνα, καὶ ὅτι κατὰ τὴν τοῦ παιᾶνα, τὸν, ὡς δεδήλωται, Πινδαρικόν, εἰ καὶ ἄλ Ξέρξου διάβασιν ήκμαζε τὴν ἡλικίαν. Διὰ δὲ τὴ θεο- λως ἑτεροῖόν τι παρὰ τὸν ὕμνον ὁ παιάν. Δόνακες φιλὴς δέξαι, καὶ τιμῆς πολλὴν περιουσίαν ἔσχεν ἐν δὲ νόμιοι, τουτέστι φίλοι τοῖς νέμουσι· καὶ ὅλη Έλλησιν. Ἀπόλλων γοῦν οὕτω φασὶν αὐτὸν ἐφίλει, σύριγξ ἡ τῷ Πανὶ φίλη διὰ τὰς πνοὰς τῶν καταὡς καὶ μερίδα λαμβάνειν ἐκ τῶν θυομένων ἐκείνῳ, κόσμων ἀνέμων καὶ τοὺς ἐκεῖθεν συριγμούς, & τῷ καὶ τὸν ἱερέα δὲ βοῖν ἐν ταῖς θυσίαις· Πίνδαρος Πανὶ παντὶ φίλα· εἰσί. Καὶ οὕτω μὲν τὸ εἰρημένον ἐπὶ τὸ δεῖπνον τῷ θεῷ· ἢ καὶ ἄλλως· Πίνδαρος ἐπίγραμμα θεοφιλῆ ἐμφαίνει γενέσθαι τὸν Πίνδα ἴτω ἐπὶ τὸ δεῖπνον τοῦ θεοῦ. Κατὰ δὲ ἄλλους ἐν α ρον. Λέγεται δὲ καὶ, ὡς Δημήτηρ ὄναρ ποτὲ αὐτῷ Δελφοῖς κλείειν 6 νευιχόρος μέλλων τὸν νεών, κη- ἐπιφανεῖσα ἐμέμψατο, εἰ μένην θεῶν αὐτὴν οὐχ ρύσσει καθ' ἡμέραν• Πίνδαρος ὁ μουσοποιός παν ὄμνησεν. Ο δὲ καὶ εἰς αὐτὴν ἐποίησεν, ἀρξάμενος ρίτω πρὸς τὸ δεῖπνον τῷ θεῷ. Καὶ γὰρ ἐν τῇ τῶν οὕτω· Πότνια θεσμοφόρε· καὶ βωμὸν δὲ ἀμφοῖν Πυθίων ἑορτῇ ἐγεννήθη, ὡς δηλοῖ καὶ αὐτὸς εἰ περὶ τῆς οἰκίας Ιδρύσατο. Χαμαιλέων δέ φασι καὶ πών Ίστρος ἱστοροῦσιν, ὡς περὶ Ἑλικῶνα θηρῶντος αὐτοῦ, καὶ καμάτω κατενεχθέντος εἰς ὕπνον, μέλισ τα τῷ στόματι προσκαθίσασα, κηρία ἐνέθετο· οἱ δὲ ὄναρ φασὶν ἰδεῖν αὐτὸν, ὡς μέλιτος καὶ κηροῦ πλῆ ρες αὐτῷ γεγόνοι τὸ στόμα. Καὶ οὕτως οἰωνισάμε νος, ἔπειτα εἰς ποιητικὴν ἐτράπη, καθηγησαμένων αὐτῷ τοῦ μαθεῖν ἢ τοῦ Λάσου, ὡς εἴρηται, ἢ τοῦ Αθηναίων Αγαθοκλέους, ή Απολλοδώρου, δν φασι καὶ προϊστάμενον κυκλίων χορῶν, καὶ ἀποδημοῦντα πιστεῦσαι τὴν διδασκαλίαν Πινδάρω, παιδὶ ὄντι Πενταετηρίς φορτὰ βουπομπές, ἐν ᾗ πρῶτον ἐβάσθην ἀγαπατὸς ἐν σπαργάνοις, ὅ ἐστιν ἐλέχθην, ὡς ἀπὸ τοῦ βάζω, ἢ καὶ ἄλλως εὐάσθην, εὐφημήθην, ὡς ἀπὸ τοῦ εὐάζω. Λέγεται δὲ καὶ, ὅτι ὁ Πὰν μεταξὺ Κιθαιρῶνος καὶ Ἑλικῶνος Εχθη όλων παιάνα Πινδάρου. Διὸ καὶ αὐτὸς άσμα ἐποίησεν, ἐν ᾧ χάριν αὐτῷ τῆς τιμῆς ἀνθομολογεί Σαι, οὗ ἀρχή Ο Πάν, Πάν, Αρκαδίας μεδέων καὶ σεμνών τὸν δὲ εὖ τὸ πιστωθὲν διακοσμήσαντα περιβοηθῆναι. αδύτων φύλαξ. Τινὲς δέ γε, ὡς κατωτέρω ῥηθήσεται, τὸ σημεῖον Τῇ ἱστορίᾳ δὲ ταύτῃ μαρτυρεῖ καὶ ἐπίγραμμα τῆς μελίσσης παιδὶ νεωτάτῳ ἔτι ὄντι Πινδάρῳ ἐπικαλαιὸν ἐκεῖνο Νεβρείων οπόσον σάλπιγξ ὑπερίσχεν αὐλῶν, Τόσσον ὑπὲρ πάσας ἔκραγε σεῖο χέλυς. Οὐδὲ μάτην ἀπαλὸς περὶ χείλεσιν ἐσμὸς ἐκεῖ- [νος *Έπλασε κηρόδετον, Πίνδαρο, σεῖο μέλι. Μάρτυς ὁ Μαινάλιος κερόεις Θεός, ὕμνον delσας Τὸν σέο, καὶ κομίων λησάμενος δονάκων. Λέγει δὲ τὸ ἐπίγραμμα τοῦτο νεβραίους μὲν αὐλους, τοὺς ὡς εἰκὸς ἐξ ὀστέων ελάφου νεογνῆς. Δῆλον γὰρ, ὡς νεβρὸς τὸ νεογιλὸν τῆς ἐλάφου· ὡς δὲ ἀπὸ ὀγείων γενέσθαι ἱστοροῦσιν. Ὅτι δὲ ἐν παλαιῷ ἐπιγράμ ματι κείται γοργῶς μνήμη τοῦ μελισσείου τοῦδε κηρίου, δεδήλωται ἀνωτέρω. κη'. Εχθρὰ δὲ φασι φρονούντων ἀλλήλοις 'Αθηναίων καὶ Θηβαίων, ἐπεὶ ἔγραψέ που· ' ταὶ λιο παραὶ καὶ μεγαλοπόλιες ᾿Αθῆναι, κατὰ δέ τινας, ἐπεὶ ἔρεισμα Ελλάδος ἔφη τὰς ᾿Αθήνας, ἐζημίω σαν αὐτὸν Θηβαίοι χιλίαις δραχμαῖς, ἂς ἐξέτισαν ὑπὲρ αὐτοῦ 'Αθηναίοι ὡς φυλακτικοῦ. Λέγεται δὲ και, ὡς Λάκωνες εμπρήσαντές τους Θήβας κατά μάχην, ής ήρχε Παυσανίας ὁ ὁρῶν βασιλεὺς, ἀπό

PROLOGUS IN PINDARICA; σχοντο μόνης τῆς οἰκίας τοῦ ποιητοῦ, Ιδόντες ἐπι- Α' ποιητοῦ γένος οὐκ ἀγλαφύρως, οἱ παλαιοὶ· ἔξω τῶν γεγραμμένον τή· Πινδάρου τοῦ μουσοποιοῦ τὴν στέγην μὴ καίετε. Τοῦτο δέ φασι καὶ ᾿Αλέξανδρος μετὰ ταῦτα πεποίηκε. Καὶ αὐτὸς γὰρ ἐμπρήσας Θήβας, ἐφύλαξε τὴν οἰκίαν, ἢ καὶ εἰς Πρυτανείον ὕστερον ἀπετελέσθη. α. Φέρεται δὲ λόγος, καὶ θεωρούς ποτε ἀπιόν τας εἰς ᾿Αμμωνος, αἰτῆσαι Πινδάρῳ, οἷα φίλῳ, τὸ ἐν ἀνθρώποις ἄριστον· καὶ θανεῖν αὐτὸν ἐν ἐκείνῳ τῷ ἐνιαυτῷ. Τοῦτο δὲ πάντως καὶ θανάτου ἐστὶ σέμνωμα, ὡς κολούοντος τὴν ἐν κακοῖς μακροτέραν βιοτήν· δ δὴ καὶ ἐπὶ τῶν κτισάντων τὸν Πυθοί ναὸν ἱστόρηται, οἱ τὸ ἔργον συντετελεκότες θαύματος ἄξιον ὅν, καὶ ἀγαθὸν μέγα ἑαυτοῖς θεόθεν αίτησάμενοι, εἶτα ἔωθεν οὐκ ἔτ᾽ ἦσαν, ὡς θανάτῳ ἀπεληλυθότες. Καὶ Κλέοβις δὲ καὶ Βίτων ὅμοια τῆς ὑπὲρ ἀγαθοῦ εὐχῆς ἀπώναντο, ἡνίκα ἐκεῖνοι τὴν μητέρα ἐπὶ ἁμάξης ελκύσαντες διὰ μέσης ἀγορᾶς ἐς νενομι σμένην δημοτελή θυσίαν (οἱ γὰρ ἱεροὶ βόες οὐ παρ ἦσαν), ἔτυχον μὲν εὐχῆς μητρόθεν ὡς ἐπὶ κρείτ εἰσιν· αὐτοὶ δὲ προσκαλέσαντο θάνατον, ὃς αὐτίκα ἐκείνων ἐλάβετο. ᾿Αλλὰ ταῦτα μὲν οὕτω παρεῤῥίς φθω, οὐδ᾽ αὐτὰ εἰς κενόν. λ'. Τοῦ δὲ κατὰ Πίνδαρον γένους οὕτω πεζολογια πῶς προενηνεγμένου, φέρεται εἰς αὐτὸν καὶ δι' ἐπῶν παλαιῶν ταῦτα, οἷς ἐμφέρονται καί τινα ἐπέ κεινα των προειρημένων· Πίνδαρον ὑψαγόρην Καδμηίδος ουδε Θήβης Κλειδίκη, εὐνηθεῖσα μεν πτολέμω Δαϊφάντῳ, Γείνατο, ναιετάουσα Κυνός Κεφαλῆς παρὰ χώρα, Οὐκ οἷον· ἅμα τῷ καὶ Ἐρίτιμον, εἰδότα θήρην, Εἰδότα πυγμαχίην τε παλαισμοσύνην τ' ἀλέγει· νήν. Τὸν μὲν, ὅτε κνώσσοντα ποτὶ χθόνα κάτθετο [μήτηρ, Εισέτι παιδνὸν ἐόντα, μέλισσά τις ὡς ἐπὶ σιμ σλῳ όλω Χείλεσι νηπιάχοισι τιθαιβώσσουσα ποτᾶτο. Τῷ δὲ λιγυφθόγγων ἐπέων μελέων θ' ὑποθήμων Επλετο δια Κόριννα, θεμείλια δ' ώπασε μύθων Τὸ πρῶτον· μετὰ τὴν δ᾽ ᾿Αγαθοκλέος εμμορες [αὐγῆς, *Ος δὲ οἱ κατέλεξεν ὁδὸν καὶ μέτρον ἀοιδῆς. Εἶτε δ' Αλεξάνδροιο Φιλιππιάδας μενοινῇ Καδμείων ἀφίκοντο Μακηδόνες ἄστεα πέρσαι Πινδαρέων μεγάρων οὐχ ἥψατο θεσπιδαὲς πῦρ. ᾿Αλλὰ τὸ μὲν μετόπισθεν. "Ετι ζώντι δ' ἀοιδῷ Φοῖβος ἄναξ ἐκέλευσε πολυχρύσου παρὰ Πυθούς Ητα καὶ μέθυ λαρὸν ἀεὶ Θήβηνδε κομίζειν. Καὶ μέλος, ὡς ἐνέπουσιν, ἐν οὔρεσιν ήθκερως [Πὰν Πινδάρου αἰὲν ἄειδε, καὶ οὐκ ἐμέγηρεν ἀείδων. ἅμος δ' ἐν Μαραθῶνι καὶ ἐν Σαλαμίνι παρέστων Αἰγαρέται Πέρσαι μετὰ Δάτιδος ἀγριοφώνου, Τῆμος ἔτι ζώεσκεν, ὅτ' Αἰσχύλος ἦν ἐν ᾿Αθήναις. Τῷ δὲ Τιμοξείνη παρελέξατο, δια γυναικών, Η τέκεν Εὔμητιν μεγαλήτορα καὶ Δαίφαντον, Πρωτομάχην δ' ἐπὶ τοῖσιν. Εμελψε δε κῦδος [αγώνων Τῶν πισύρων, μακάρων καιήονας † ἀναδεδεγμένος, Καὶ μέλος ὀρχηθμοῖο, θεῶν τ' ἐρικυδέας ύμνους Ηδὲ μελιφθόγγων μελεδήματα παρθενικάων. Τοῖος εὼν καὶ τόσσα παθὼν καὶ τόσσα τελέσσας Κάτθανεν, ὀγδώκοντα τελειομένων ἐνιαυτῶν. λα'. Οὕτω δὲ καὶ τούτων ἡσμένων εἰς τὸ τοῦ η ἐν τῇ Πινδαρικῇ βίβλῳ κειμένων γνωμικῶν ἀποφθεγμάτων προσιτοροῦσι καὶ τάδε. Πίνδαρος έρωτηθεὶς, τί πρίονος ὀξύτερον, εἶπε· Διαβολή. Δελ φύσε δὲ ἐρωτηθεὶς τί πάρεστι θύσων, Παιάνα, εἶπε· μονονουχί λέγων, ἐκ τῶν ἐλλεγίμων ἀνδρῶν θυσίαν εἶναι λόγους τῷ κρείττονι. Πρὸς 18 συλλαλεῖ καὶ δ γράψας, ὡς ἄκαπνα θύουσιν ἀοιδοί. Πρὸς δὲ τὸν ἐρωτήσαντα, διὰ τί οὐ τῷ εὖ πράττονει την θύρα τέρα δίδωσιν; Οὐ μόνον εὖ πράττοντος, ἔφη, δεῖ σθαι, ἀλλὰ καὶ πράξαντος οδ. Τῷ δὲ πυθομένη, διὰ τί μέλη γράφων, ᾄδειν οὐκ ἐπίσταται; Καὶ γὰρ οἱ ναυπηγοί, ἔφη, πηδάλια ποιοῦντες, κυβερνών οὐκ οἴδασι. Τοῦτο δέ πως παρέοικε πρὸς τὸ ἐρισ τηθῆναι μέν τινα σοφιστήν, διά τί, δημηγορεῖν ἄλ λους πρὸς ὄχλον διδάσκων, αὐτὸς οὐ δύναται οὕτω ποιεῖν; ἐκεῖνον δὲ εὐστόχως εἰπεῖν, ὡς καὶ ἡ ἀκόνη ὀξύνουσα εἰς τομὴν τὰ σιδήρια, όμως αὐτὴ τέμνειν οὐ δύναται. Ο λβ. Ὅτι δὲ οὐ δεξιὸς ἦν αὐτὸς ᾄδειν ὁ Πίνδαρος, ἀλλ᾽ ὑποβολέα οἷον είχεν ἕτερον τοῦ τοιούτου Εργου, δηλώσει, ἐν οἷς μνήσεταί τις Αἰνείου χοροστάτου· δν καὶ δοκεῖ φιλεῖν οἷα επικοσμοῦντα οἰκεία τέχνη της Πανδαρικάς δάς, ὡς κορυφαῖον χοροῦ ἄριστον, λγ'. Εἰ δὲ κατὰ τοὺς παλαιούς Πίνδαρος ἔφη, τοὺς φιλοσοφοῦντας ἀτελῆ σοφίας δρέπειν καρ πόν, ἀλλὰ τοῦτό γε εἰς ψόγον ἂν ἐμπίπτοι, ὁποῖος καὶ τῷ Κωμικῷ προστέτραπται, ὅς που τοὺς φιλοσόφους διὰ τὸ ἀπράγμονας εἶναι σκώπτει ὡς ἀρ γούς. 28. Ποιήματα οι πολλά γράψαι Πίνδαρος λέγε ται, ὧν καὶ φέρονται οὐκ ὀλίγα, οὐ μὴν τὰ πάντα υπεμνηματισμένα. Εἰσὶ δὲ παιάνες, διθύραμβος, προσόδια, παρθένια, τὰ καὶ αὐτὰ μνημονευθέντα προ βραχέων, ὑποσχήματα, Εγκώμια, θρήνοι καὶ ἐπινίκιοι, κατὰ τὴν ἱστορίαν ὡσεὶ τετρακισχίλιοι, οὓς καὶ ἐπινίκους τετρασυλλάβως φασίν, οἱ καὶ περιάγοντας μάλιστα διὰ τὸ ἀνθρωπικώτεροι εἶναι καὶ ὀλιγόμυθοι, καὶ μηδὲ πάνυ ἔχειν ἀσαφῶς κατά γε τὰ ἄλλα. Εἰ δὲ καὶ ὕμνοι λέγονται οἱ αὐτοί, ἀλλ' αὐτὸ παραχρήσεως εἶδος ἐστί, καθ᾽ ἦν καὶ τὸ ὑμνεῖσθαι ἀντιφραστικῶς που ἐπὶ ψόγου ἐτέθη, ὡς δηλοῖ καὶ τό· ὑμνεῖσθ᾽ ὑπ' ἀστῶν φροιμίαις που λυῤῥόθοις. Δήλον δὲ, ὡς αἱ ἐπινίκιοι ᾠδαὶ τοῦ Πινα δάρου καὶ εἴδη, τουτέστιν ἰδέαι, χάριν σεμνότητος ονομάζονται, ὅπερ υποκορισθὲν εἰς ειδύλλια ἐπιγραφή γέγονε τοῖς Θεοκρίτου ποιήμασι. Μελο ποιὸς δὲ ὧν ἐς τὸ καθόλου ὁ Πίνδαρος, παρωνυμεί ται πρὸς μέρος μουσικοῦ ὀργάνου λυρικός καλούμε νος καθά τις έτερος κιθαρωδός, καὶ ἄλλος ἀπὸ ψάλο τρου ψαλτωδός. Οὐκ ἐξ ἀνάγκης δέ γε πρὸς λύραν μόνην ἐμελώδει: ἀλλ᾽ αὐτὸ μὲν ἐπελέγη πρός τι εξαίρετον εἰς κλῆσιν τῷ ποιητῇ. Σεμνύνεται γὰρ πολλοῖς καὶ πολλαχῶς ἡ λύρα. Ὁ δὲ καὶ ἑτέροις ὀργάνοις ᾄδων· ἐχρᾶτο, καθὰ δηλοῖ καὶ τὸ ἀναξιφόρ μιγγες ὕμνοι, καὶ ἑξῆς. Εἰ δ᾽ ἴσως ταυτόν τι φόρ μιγξ καὶ λύρα, οὐδ' οὕτως αὐτῷ μόνον τὸ τῆς λύρας χρῆμα πρὸς ἰδιόν τι ἀποκεκλήρωται. Ὡς δὲ λύρα

EUSTATIII THESSALONICENSIS METROPOLIT.B πάλαι· καὶ ὅσοι δὲ ἄθλοι τὸν Ὀλυμπιακὸν συνετέ λουν ἀγῶνα, δηλοῦσι μὲν καὶ οἱ παλαιοὶ σαφῶς, καὶ ἡ προκειμένη δὲ παρεκβολική πραγματεία ἐκφανεῖ ἅπαν τοιοῦτον ἄξιον γνώσεως. εἰρῆται ἡ παρὰ τὸ λύειν ἀρὰς, οἷς πρὸς ἡδονὴν ὁμοῦ ἔνδικτοι, τοῦτο ἐκάστη των Ολυμπιάδων τοῖς γλυκέως ἁρμόττεται, ἢ παρὰ τὸ μυθικῶς εἰς λύτρον καταλλακτήριον εὑρεθῆναι ὑπὸ Ἑρμοῦ &ς χέλυν, ὅ ἐστι λύραν, ἐξ ὀστράκου συντεθεῖσαν χελώνης, δοὺς τῷ Φοίδῳ ἀντὶ βοῶν κλοπής, οὕτως ἐλύσατα ἑαυτῷ τὸν ὑπὲρ τοῦ κλέμματος χόλον, λέγουσι καὶ αὐτὰ οἱ παλαιοί. λε'. Ιστέον δὲ καὶ ὅτι, τεσσάρων όντων περιωνύ μων ἀγώνων Ἑλληνικῶν, οἱ καὶ ἱεροὶ ἐκαλοῦντο, οὺς οἱ νικῶντες ἠξιοῦντο λόγου τοῖς λυρικοῖς, πρώτους ἐξέθεντο οἱ τῷ Πινδάρῳ φίλοι πρὸς ἀνάγνωσιν τοὺς Ὀλυμπιονίκας, διὰ τὸ τοῦ Ὀλυμπικοῦ ἀγῶνος πάνω ἔνδοξον, οὗ τὴν θέσιν σεμνολογοῦντες τῶν σινες παλαιῶν. εἰς τὰ κατὰ Πέλοπα καὶ Οινόμαον αὐτ τὴν ἀναφέρουσιν, ὡς ἐκεῖθεν χρόνου ἀρξαμένου τοῦ τῶν Ὀλυμπίων ἀγῶνας· πρὸς ὁ εἰδυσαρεστούμενοι φασιν, ὡς αἰσχρὰν οὕτως οὖσαν τῇ αιτία τὴν θέσιν οὐκ ἂν διεφύλαξαν οἱ ἀρχαῖοι, οὐδ' ἂν παρέμεινεν εἰς οὕτω μακρὸν ἱερὸς λεγόμενος ὁ ἀγὼν, ἐφ᾽ οἷς οὐ τοιού τός ἐστι διὰ τὸ κατ᾽ αἰτίαν αίσχος, ἐν ᾗ τέθειται, τός ἐστι διὰ τὸ κατ᾽ αἰτίαν αἴσχος, ἐφ᾽ ᾖ τέθειται, Υπερ ἐστὶν ἔρως Ἱπποδαμείας και φόνος Οινομάου περίεργος. Ετεροι δὲ εἰς Ἡρακλῆν ἀνάγουσι την τοῦ Ὀλυμπικοῦ ἀγῶνος καταβολὴν, καθὰ καὶ ὀμπίνα δαρος ἐνδοξότερον αὐτὸν κοσμεῖ. Ἐπεὶ γὰρ τὴν Αὐτ γίου κόπρον καθήρας οὐκ ἔτυχε τῶν ἐπηγγελμένων, συναγαγών, φασι στρατόπεδον, τόν τε Αὐγέαν απάγει τοῦ ζῆν, καὶ τὴν Ηλιν παρίσταται, ήγουν πορθεῖ. Καὶ πολλὰ λάφυρα περιποιησάμενος, ἀγῶνα τίθησι τοῖς μετ' αὐτοῦ πολεμήσασι. Καὶ τὸ ἔθος ἐκεῖθεν διέμεινεν. Οἱ δὲ μηδὲ πρὸς τοῦτο εὐαρεστούμενοι φασιν, ὡς οὐδὲ αὕτη ἔμεινεν ἂν ἡ διάθεσις, ἐπει δυσχερείας πραγματικῆς ἦν ὑπόμνησις· ἀλλὰ μᾶλ λον Εφιτός φασι καὶ Εὐρύλοχος τοὺς Κερραίους καταπολεμήσαντες λῃστὲς, τὴν παράλιον τῆς Φω είδος κατέχοντας, καὶ πολλὰ ἐξ αὐτῶν λάφυρα συνα ἀναγαγόντες, ὁ μὲν Ἴφιτος τὰ Ὀλύμπια κατεβά λετο, τὰ Πύθια δὲ ὁ Εὐρύλοχος. Καὶ παρέμεινεν ή θέσις αὕτη, ὡς ἀπὸ ἐνδόξου αἰτίας ἔχουσα τὴν ἀρχήν. ( λζ'. Νῦν δὲ ῥητέον ὅτι τὸ λεγόμενον πένταθλον οὕτω περιγράφεται μέτρα ιαμβικῷ *Αλμα, πύλη, δίσκευμα, κοντὸς καὶ δρόμος. Καὶ ἑτέρως δὲ ἡρῴῳ μέτρω Άλμα ποδός, δίσκου τε βολὴ καὶ ἄκοντος ερωή, καὶ δρόμος, ἠδὲ πόλη· μία δ' έπλετο πᾶσι το λευτή. λη'. Ετι ἰστέον καὶ ὅτι τὸ ἐν τοῖς ἐπινίκοις Πιν θόλου τοιαύτη τριὰς ποίημα, ἐν ᾧ, καθὰ καὶ ἐν βαρικόν μέτρον τριὰς ἐκαλεῖτο. Εν δὲ ἐν τῷ και τοῖς τοῦ Κωμικοῦ δηλοῦται, ἔστι στροφὴ καὶ ἀντίσ στροφος καὶ ἐπωδός· περὶ ὧν καὶ οἱ τῆς ῥητορικῆς Δήλον δὲ ἔνθα εἰσὶ τὰ τρία ταῦτα, ἡ στροφή δηλαδή, τέχνης υπομνηματισταὶ διαλαμβάνουσι σαφέστατα. ἢ ἀντίστροφος καὶ ὁ ἐπῳδὸς, ἐκεῖ καὶ χοροί εἰσι, στρεφόμενοι, καὶ ἀντιστρεφόμενοι, καὶ διὰ μέσων ἐπάδοντες, καὶ τὸ στάσιμον· εἴτε κύκλιοι οὗτοί Κωμική, εἴτε καὶ ἑτεροῖοι· ὧν καὶ αὐτῶν ὅμων εἰσιν, οὓς οἱ ᾄδοντες ᾀσματοκάμπται σκώπτονται τῷ πάντων ο Πίνδαρος, οὐδὲν δὲ ἧττον αὐτοῦ καὶ ὁ κοσμῶν αὐτὸν χοροποιὸς Αἰνέας, περὶ οὗ πρὸ βραχέων είρηται. Οτι δὲ οἱ Πινδαρικοὶ ἐπινίκιοι τῇ προσεχώς δεδηλωμένῃ τριάδι ἐναλλάγδην συντελούν ται κατ' ἀκολουθίαν εὐσύντακτον εναρμόνιον, ἣν οὐκ ἔστι παραβῆναι καὶ οἴοις ποσὶ καὶ μέτροις ἡ τοια θενται οἱ ὑπομνηματισάμενοι, οἷς καὶ ἔστιν εὐμα. δε τριὰς ἑκασταχοῦ ἀπαρτίζεται, σαφέστατα ἐκτί θῶς ἀκολουθεῖν τοὺς περιελθόντας επισκεπτικῶς τὸ τοῦ Ἡφαιστίωνος μετρικὸν ἐγχειρίδιον. 'Αλλ' ἐκεῖ επέλευσις οὐκ ἀσυνήθης, τὰ ἐκ τῶν Πινδαρικῶν να μὲν ἑτέρου έργου· ἐνταῦθα δὲ τὸ προκείμενον επινικίων συλλέγουσα χρήσιμα εἰς εἴδησιν εὔχρησ στον τοῖς καὶ γράφειν καὶ ἄλλως δέ πως νοεῖν ἐθέλουσι, καὶ τοῦτο οὐ κατὰ ὑπομνηματικὴν ἐξήγησιν, ἀλλ᾽ εἰς ὅσον ἐκ πλατυτάτου λειμῶνος ἀνθολογῆσαι, ὅσα οὐκ ἂν πατεῖτο ἢ ἄλλως ἐξαθερίζοιτο τοῖς γε φιλοκάλοις καὶ εἰδόσι τὰ τῶν Μουσῶν στεφανώ λς'. Οτι δὲ κατὰ πενταετηρίδας ἐτελεῖτο τὰ Ολύμπια, διὰ τὸ πάνυ πόρρωθεν συλλέγεσθαι τῶν ἀθλούντων πολλούς· καὶ ὡς αἱ τοιαῦται πενταετη ρίδες καὶ Ὀλυμπιάδες ελέγοντο ἐκ τῆς Ὀλυμπίων πανηγύρεως, ἣν ἐπὶ Ὀλυμπίῳ ἦγον Διὶ, τῷ τοῦ ματα. Ηρακλέους κατοί· καὶ ὅτι, ὅπερ τοῖς ὕστερον πέντε