ΘΕΟΔΩΡΟΥ ΔΙΑΚΟΝΟΥ ΤΟΥ ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΟΥ ΒΑΛΣΑΜΩΝ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΣΥΛΛΟΓΗ. THEODORI DIACONI COGNOMENTO BALSAMONIS ECCLESIASTICARUM CONSTITUTIONUM COLLECTIO, Qua jam pridem a Joan. Leunclavio sub Paratitlorum nomine Latine edita est an. MDXCIII, nunc vero Græce primum in lucem prodit, ex duobus antiquis codicibus inter se collatis, una cum ejusdem Leunclavii versione. Carolus Annibal Fabrotus J. C. hanc tralationem cum Græci codicibus contulit, emendavit, et notas adjecit. ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΕΙΡΗΜΕΝΩΝ ΕΝ ΤΩ ΚΩΔΙΚΙ, ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΔΙΓΕΣΤΟΙΣ, ΚΑΙ ΝΕΑΡΑΙΣ ΔΙΑΤΑΞΕΣΙ, ΠΕΡΙ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ, ΚΑΙ ΚΛΗΡΙΚΩΝ, ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΕΥΑΓΩΝ, ΕΤΙ ΔΕ ΚΑΙ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΚΑΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ. COLLECTIO EXPOSITORUM IN CODICE, ET DIGESTIS, ET NOVELLIS CONSTITUTIONIBUS, DE EPISCOPIS, ET CLERICIS, ET MONACHIS, ET REBUS SACRIS, ATQUE ETIAM DE JUDAIS ET HERETICIS LIBER PRIMUS. ΕΚ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΚΩΔΙΚΟΣ. EX LIBRO 1 CODICIS. Περὶ τῆς ἀνωτάτω Τριάδος, καὶ τῆς καθολικῆς πίστεως· καὶ περὶ τοῦ μηδένα τολμᾷν περὶ αὐτ τῆς ἀμφισβητεῖν. Α΄. Ερμηνεία. Ο μὴ δοξάζων τὴν ἁγίαν Τριάδα TITULUS L De summa Trinitate, et fide catholicn: et ut nema de ea publice contendere audeat. 1. Qui sacrosanctam Trinitatem in una deiAnnibalis Fabroti notæ. auciorem Theodorum Balsamonem hujus Collectionis Qui sacrosanclam Trinitatem. Hæc epitome Nomecan. totidem verbis exstat apud Photium tit. 12, c. 2; quæ autem habetur tit. 4, c. 1, est ex Basilicorum lib. 1, tit. 1, c. 4.

tate paris potestatis, haud glorificat, ne Christianus ἐν μιᾷ θεότητι ἰσοδύναμον οὔτε Χριστιανός λέγεται, quidem dicitur, sed vesanus, hæreticus, et infamis ἀλλ᾽ ἄφρων ἐστι, καὶ αἱρετικὸς καὶ ἄτιμος, καὶ τιμωρείται. est, el punitur, II. Hæretici congregationes nullas habeant, nec sacrificia vel mysteria peragant, tametsi per subreptionem rescriptum impetraverint: fides Patrum, qui Nicææ convenerunt, auctoritatem dontant liabeat; ac siquidem bæretici congregationes intra oppida habere audeant, oppidis expelluntur. III. Porphyrii, et aliorum adversus Christianos scripta, itemque Nestoril, atque adco quæcumque cum Nicæna et Ephesina synodis non consentiunt, quarum fale deflectere non licet, exuruntur Qui vero libros indicatos habent et legunt, ultimo supplicio ameiuntur: et episcopi clericique Nestoriani ecclesiis ejiciuntur; laici anathemate ferinntur, orthodoxis eos absque periculo deferentibus. Tenor constitutionis est hujusmodi: Β'. Οἱ αἱρετικοὶ μὴ συναγέσθωσαν, μήτε θυσιαστή για τελείτωσαν, ἡ μυστήρια, καὶ κατὰ συναρπαγήν ἀντιγραφὴν πορίσωνται· μόνη δὲ χρηματιζέτω ἡ τῶν ἐν Νικαία πίστις· καὶ τολμῶντες οἱ αἱρετικο συναγωγὰς ἐντὸς πόλεως ἔχειν, ἐκβάλλονται τῶν πόλεων. Γ. Τὰ κατὰ τῶν Χριστιανῶν Πορφυρίου και Ελ λων συγγράμματα καιέσθωσαν, καὶ τὰ Νεστορίου, καὶ ὅσα μὴ συμφωνεί ταῖς ἐν Νικαίᾳ καὶ 'Εφέσω συνόδοις, ὧν οὐκ ἔξεστι παρεξιέναι τὴν πίστιν. Οἱ δὲ τὰ εἰρημένα βιβλία έχοντες καὶ ἀναγινώσκοντες ἐσχάτως τιμωρούνται. Οἱ δὲ Νεστοριανοί, ἐπίσκοποι μὲν καὶ κληρικοί, τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν ἐχε βάλλονται· λαϊκοὶ δὲ, ἀναθεματίζονται, τῶν ὀρθοδό ξων αὐτοῖς ἀκινδύνως δημοσιευόντων. Έχει δ διάταξις οὕτως Annibalis Fabroti notæ. auctorem esse docent nos libri calamo exarati; imo et ipse Balsamon se hujus libri parentem prodit ad Nomocanonem Photii tit. 9, cap. 2, ad finem, ut constat ex Paratitlis ad tit. 5, in fine. Nam qui primus eam in Latinum convertit, ejus auctorem ignoravit, forte quod mutilum codicem nactus esset. Sed et Franciscus Pithoeus v. c. in Glossario ad JuJianum Antecess. in voce Decani citat hæc Paratitla nullo nomine addito. Jacob. Cujac. consultissimus laudat etiam alicubi auctorem Paratitli: ut videantur omnes in codires incidisse, qui nullum nomen præferrent; quod tandem inventum est in peranliquo et optimo cod. ms. Nicolai Peirescii, sena - toris Aquissextiensis toū paxapitov, qui initio sie inscrib tur: Θεοδώρου Διακόνου, τῆς ἁγιωτάτης τοῦ Θεοῦ μεγάλης Εκκλησίας νομοφύλακος καὶ χαρτοφύλακος καὶ πρώτου τῶν Βλαχερνών, τοῦ Βαλσαμώνες, τοῦ μετὰ χρόνους τινὰς γεγονότος πατριά του Θεουπόλεως μεγάλης Αντιοχείας. Theodori diaconi sanctissime Dei Magne Ecclesire nomophylacis et chartophy'acis, et primo Blachernorum, Balsamonis, post aliquot vero annos patriarchæ Theopolis magne Antiochir. Non recte Joanues Leunclavius hune lit rum inscripsit Paratiıla. Imo paratitla partem operis universi constituunt. Idem tamen quid Paratitlórum nomine Justinianus intellexerit, percepit in Prologo ad hanc Collectionen: et post cum vv. cc. Joannes a Costa, et Julins Pacius: ut jure quis miretur prudentissimum virum Jacobum Cujacium in aliam sententiam ivisse, maxime cum ex fragmento Matthæi monachi (is est Matthæus Blastares) de Justiniaui sententia sa- ¡is perspicue constaret. Quod ut rectius intelligatur, consule sis hæc Paratitla ad unum vel alterum titulam, et ex his cognosres, per indicem, id est, summatim, et xipalarwow; in eis referri, quæ snis quæque titulis did mharźwy, et uti fere ab auctoribus concepta sunt, leguntur. Et constat igitur Græcos, juris interpretes aliter accepisse verba hæc Justiniani, de conceptione Digestorum: Sufficial per indices tantummodo, et titulorum subtilitatem, ικα παράτιτλα ηuncupantur: quædam admonitoria ejus facere. Et de confirmat. Digestormm: Si qui forsian, per titulorum subtilita em adnotare maLuerint, et ea, quæ Paratitla nuncupantur componere. Josi enim Parauitla vocant quæcunque ex cæteris titulis ad quemque titulum revocari possunt. Quod quidem Justiniano placuisse videtur, ut stratosi omnia, quæ ad eumdem juris articulum pertinent tanquam in uno conspectu haberent. Denique Paratisla sunt accessiones et supplementa ex aliis titulis desumpta, ita dicta vocabulo ¿ì¿ŋvixoбapбápy, quasi extra titulum, quod confirınant Græci lib. LS, Bas. tit. 16. c. 2, ut parapherna dicuntur, quæ extra do'em ad virum deferuntur. Ait autem Justinianus per titulorum subtilitatem, id est, lentóryta. Commentarios scilicet fieri vetat, probatque tantum explicationes compendio factas. B. Cyprianus testimon. advers. Jud. lib. 1, præf. Sed et legentibus breritas ejusmodi plurimum prodest, dum non intellectum legentis, et sensum liber longior spargit, sed subtiliore compendio id quod legitur tenax memoria custodit. Mysteria. Recte igitur in 1. 11, cod. eod. libri veteres, inter quos. vet. c. Brodai et Menagii, Græci et Cod. Theodos, habent: Nullus hæreticis mysteriorum locus. Pro quo perperam antea legebatur ministeriorum. Veterum codicum scripturam confirmant Basilica, quæ ita vertunt: Mydsię mi; aipsτικοῖς τῶν μυστηρίων τόπος ἀνεῴχθω. Denique sic legitur apud linemarum R. De prædestinat. cap. 37; veterum etiam librorum, et Basilicorum ope leve mendum in cadem Jege licebit emendare: nam ubi legitur: et suis apertis criminibus denotentur, libri manuscripti sic habent: et suis apertius crim. deuot. Basilica, xai toi; 18í01; pavɛper τέρως ἐγκλήμασι σημειούσθωσαν. Exuruntur. "Similiter Arii, Porphyrii, el aliorum hæreticorum libri lege Constantiniana_comburuntur, quæ exstat apud Socratem Histor, Ecclesinst. lib. 1, cap. 6. Hujus constitutionis etiam memint Evagrius lib. 1, cap. 12; Nicephor. Callixt. lib. xiv, cap. 36, et Jul. Poll. loco sup. citato. Per contrarium principum edictis feralibus Christiano - rum scripta igne consumpta; quod de B. Dionysii Areopagiteæ libris proditum est in Synaxario Græcorn. Diocletianus et Maximianus apud pariatorem juris Mosaici et Romani tit. 15, de Manichæis corumque scriptis (Christianos sine dubio eis infensissimi principes tollere et eorum scripta ignibus corrumpere cogitabant): Jubemus namque auctores quidem ac principes una cum abominandis scripturis corum severiori pœnæ subjici, ita ut flammeis ignibus exurantur. Ejus severitatis meminit Arnobius 4, advers. Gentes: Nam nostra quidem scripta car iynibus meruerint dari? Queruntur Optatus, et locis aliquantulis Augustinus. Protagora Atheniensis profane de divinitate disputantis libri in concione combusti sunt, Minuc. in Octavio. Absque periculo. Nec enim punientur, tametsi 1.0:1 potuerint crimen et accusationem perficere.

CONSTIT. ECCLES. COL.LECTIO. misdæ PP. Αυτοκράτορας Θεοδόσιος καὶ Οὐαλεντινιανός Αὔ- Impp. Theodosius et Valentinianus ΑΑ. Ποτέ γουστοι 'Ορμίσδᾳ ἐπάρχῳ πραιτωρίων. Θεσπίζομεν, πάντα ἦσα ὁ Πορφύριος ὑπὸ τῆς αὐτο μανίας ἐλαυνόμενος, ή έτερός τις κατὰ τῆς εὐσεβοῦς τῶν Χριστιανῶν θρησκείας συνέγραψε παρ' οἰῳδήποτε εὑρισκόμενα, πυρὶ παραδίδοσθαι· πάντα γὰρ τὰ κινοῦντα τὸν Θεὸν εἰς ὀργὴν συγγράμματα, καὶ ψυχὰς ἀδικοῦντα, οὐδὲ εἰς ἀκοὰς ἀνθρώπων ἐλθεῖν βουλόμεθα. Ετι θεσπίζομεν τους ζηλοῦντας τὴν ἀσεβῆ Νεστο. ρίου πίστιν, ἢ τῇ ἀθεμίτῳ αὐτοῦ διδασκαλίᾳ ἀκο λουθοῦντας, εἰ μὲν ἐπίσκοποι εἶεν, ἢ κληρικοί, τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν ἐκβάλλεσθαι· εἰ δὲ λαῖκος, ἀναθε ματίζεσθαι, ἐξουσίαν ἐχόντων τῶν βουλομένων ὀρθοδόξων τῶν ἐπομένων τῇ εὐσεβεῖ ἡμῶν νομοθεσίᾳ δίχα - φόβου καὶ βλάβης δημοσιεύειν αὐτοὺς καὶ ἐλέγχειν. " Ἐπειδὴ δὲ ἦλθεν εἰς τὰς εὐσεβεῖς ἡμῶν ἀκοὰς, ὥς τινες διδασκαλίας συνέγραψαν καὶ ἐξέθεντο ἀμφιβόλους, καὶ οὐκ ἀκριβῶ; συμφωνούσας τῇ ἐκτεθείσῃ ὀρθοδόξῳ πίστει παρὰ τῆς ἁγίας συνόδου τῶν συνελθόντων ἐν Νικαίᾳ καὶ ἐν Ἐφέσῳ ἁγίων Πατέρων, καὶ Κυρίλλου τοῦ τῆς εὐσεβοῦς μνήμης, τοῦ γεγονό τος τῆς μεγάλης Αλεξανδρείας πόλεως ἐπισκόπου • κελεύομεν τὰ μὲν γεγονότα τοιαῦτα συγγράμματα, ἢ πρὸ τούτου, ἢ καὶ νῦν ἐμπιπρᾶσθαι, καὶ διαφερόν τως τὰ Νεστορίου, καὶ τελείῳ ἀφανισμῷ παραδίδοσθαι. ὥστε μηδὲ εἰς ἀνάγνωσίν τινος ἐλθεῖν, τῶν τὰ τοιαῦτα συγγράμματα ήτοι βιβλία ἔχειν καὶ ἀναγινώσκειν ἀνεχομένων τὴν ἐσχάτην τιμωρίαν ύφορωμένων, τοῦ δὲ λοιποῦ μηδενὶ ἐξεῖναι παρὰ τὴν ἐκτεθείσαν πίστιν, καθάπερ εἰρήκαμεν, τὴν ἐν Νικαία καὶ ἐν Ἐφέσῳ λέγειν τι ἢ διδάσκειν. Δ'. Ο δημοσία παρόντος πλήθους δογματίζων περὶ τῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεως. εἰ μὲν κληρικός εἴη, καθαιρεῖται· εἰ δὲ ὑπὸ στρατείαν, ἀποζώννυται. Οι δὲ λοιποί, ἐλεύθεροι μὲν ὄντες, τῆς βασιλίδος πόλεως ἐκβάλλονται, πρὸς τὸ δοκοῦν τῷ δικαστῇ σωφρονικό μενοι· δοῦλοι δὲ σφοδρῶς ἐπιστρέφονται. Absque metu. Calumniæ. Sancimus ut quæcunque Porphyrius, propria exagitatus insania, vel quivis alius adversus piam Christianorum religionem conscripsit, apud quemcunque reperiantur, igni tradanture. Cuneta enim scripta, quæ Deum ad iram movent, et animas violant, ne ad hominum quidem aures pervenire volumus. Præterea sancimus ut qui fidem impiam Nestorii æmulantur, aut nefariam ejus doctrinam sectantur, siquidem episcopi sint, aut clerici, ecclesiis sacrosanctis ejiciantur: si vero laiei, anathemale feriantur, potestatem habentibus quibuslibet oriodoxis, qui piæ legis nostræ sectatores sunt, ut illos absque metu et damno denuntient ac insimulent. Quoniam vero ad pias aures nostras pervenit, aliquos doctrinas conscripsisse et exposuisse quasdam ambignas, nec accurate congruentes cum Ode orthodoxa SS. Patrum, sacra synodo exposita, qui Nicææ ac Ephesi convenerunt, et a Cyrillo piæ memoriæ, qui magnæ Alexandrinorum urbis episcopus fuit: jubemus, ut quæcunque fuerint ejus. modi scripta, vel antehac, vel unne, et præcipue Nestorii, sic comburantur, et plenæ abolitioni tradantur, ut in neminis lectionem veniant, atque iis, qui talia scripta sive libros habere ac legere sustinent, ultimum supplicium formidantibus, nemini deinceps liceat praeter expositam flem, con diximus, Nicææ atque Ephesi, quidquamn dicere vel docere. IV. Qui publice, multitudine præsente, de Curi stiana fide tractat si clericus est, deponitur: sin tilitat cingulo spoliatur: ceteri, si liberi sint, ex urbe imperatoria ejiciuntur, prout visum judici fuerit, castigandi: servi vero acriter puniuntur. Annibalis Fabroti note; ་ Ft damno. Sine sumptu, ut apud Justinianum Inst. quib alienare licet, vel non, Sine omni damno. δίχα τάσης δαπάνης, Theoph. Lex est Marriaui quæ integra exstat Concilii Chalcedonensis porte 3, c. 3, unile maluit exscribere Facundus Hermianensis libxn, cap. 2, quam ex Justiniani cool. in qno epitomata legitur: Marcianus quoque imperator, ait, post sacerdotum sententiam aliquid tractare impium duxit atque sacrilegum, nec cuiquam semel, jndicata recteque deposita revolvere, et de his publice disputare permisit, qui suo edicio omnibus discussionem eorum quæ Chalcedone judicata sunt negans: eere ait, impins et sacrilegus est, qui post t01 sncerdotum sententiam opinioni suæ aliquil tractandum reliquit. Extrema quippe dementice est, in medio et perspicuo die commentitium lumen inquirere. Quisquis enim pust teritutem repertum aliquid nite. ins discutit, merducium quærit. Nemo itaque vel ctericus, vel mi:itius, et allerius cujuslibet condilons, de fide Christiana, publice co gregalis populis et audientibus, tractare præsumal in posterum, ex hoc (perperam apud Facundum legitur, in posterum, et hoc tun), tumultus et perfidiæ occasionem xequirens. Nam injuriam facit judicio religiosissima synodi, si quis semel judicata ac recte disposita revolrere el publice disputare contendit. Et infra. postquam diversas pro tran gressorum conditione statuit pænas: Universa ergo, inquit, quæ a sancta synodo Chalcedonensi statuta sunt custodiri debeant, nihil postea dubitari. Hoc itaque nos Tæ commoniti tranquillitatis edicto abstinele profanis vocibus, et ulterius desinite de divin's disɔntare, quo:l nefas est, quia non solum divino judicio peccatxin hoc proni credimus puniemur, rerum etiam legum et judicum auctoritate coercebi nr. B. Chirysostomus apud auctoremn Calenæ in Joamen cap. 20 τοῦτο γὰρ ἐστι πίστεως, τὸ τὰ μὴ δρώμενα δέξασθαι. Εστι γὰρ πίσεις, e'c, lleb. 1. Qui publice tractat. Isamon ad canonem 64, syn. 6 η Trulle: Καὶ τὸ δ' γὰρ κερ. του α' τίτο τοῦ α' τῶν Βas. φησί· Μηδες ή κληρικός, ἢ μοναχές, στρατευόμενος, ἢ ἄλλος οιοσδήποτε πληθύν συνάγων δημοσία περὶ τῆς πίστεως διαλεγέσθω. Τις μοναχός non exstat in Basilicis, nec in col. Justiniani. Sin militat. In lib. 1v: Nemo clericus, vel milians. Sic libri veteres, et Facundus, et ccu Brotri et Menagri. Cingulo spoliatur, exauctoratur. Caesarius p. 657, tom. Ι.

V. Expositio Adel orthodoxæ, atque exsecratio Nestorii et Eutychis, tum quod ii, qui cum eis sentiunt, hæretici sint, et castigentar. VI. Similis orthodoxæ fidei expositio, et Eutychis atque Apollinarii exsecratio. VII. Similis est præcedenti recipiens sancta quatuor concilia, et anathematismos ac segregationes ab eis promulgatas confirmans. Inter cætera dicit · primum esse inter omnes sacerdotes papam Ro. manum. Epistola papæ ad Iustinianum, continens ea quæ ab eo scripta sunt de fide orthodoxa, quæ huis epistola subjiciuntur. De orthodoxa fide. Et ita se habet: Imperator Justinianns Augustus. Cum recta et reprehensionis expers ſlides, quam præ·licat sanctissima Del catholica et apostolica Ecclesia, nullo modo novationem admittat, nos sanctorum apostolorum, et eorum, qui post eos in sanctis Dei Ecclesiis spectabiles fuere, dogmata sequentes; recte nos facturos existimavimus, si cunctis mani - fastum faceremus, quo pacto de spe, quæ in nobis est, affécti sumus; insistentes vestigiis traditionis et confessionis sanctæ Dei catholicæ atque aposiolicæ Ecclesiae. Quippe credentes in Patrem, et Filium, et Spiritum sanctum, unam essentiam in tribus personis adoramus, unam deitatem, unam potestatem), Trinitatem unius essentiæ. In extremis autem diebus confitemur unigenitum Dei Filium, Deum de Deo, ante sæcula et sine tempore genitum ex Palre, Patri coaeternum, eum ipsum, ex quo omnia, et per quem omnia, degressum e cœlis, incarnatum esse de Spiritu sancto, et sancta, gloriosa perpetuaque Virgine Maria, et hominem esse factum, crucemque pertulisse, sepultum esse, resurrexisse die tertio: unius et ejusdem miracula cruciatusque, quos sponte in carne sustinuit, agnoscentes. Non enim alium Deum Sermonem, et alium Christum novimus: sed unum et eumdem, consubstantialem Patri secundum divinitatem, et eumdem nobis consubstantialem secundum humanitatem. Quippe Trinitas mansit Trinitas, etiam post incarnatum Deum Sermonem, qui anus est ex Trinitate. Non enim adjectionem quartz personæ sancta Trinitas admittit. Quæ cum ita se habeant, anathemate damnamus oninem seclam, et præcipue Nestorium adoratorem hominis, dividentem unum ¡llum Dominum nostrum Jesum Christum, Dei Filium, Deumque nostrum, nec confitentem proprie ac secundum veritateın, quod sancta, gloriosa, perpetua Virgo Maria sit Deipara: sed tradentem, quod alius sit ille natus ex Deo Patre Dens Sermo, et alius ille natus ex sancta perpetuaque Virgine Maria, qui per gratiam et necessitudinem cum Deo Sermone, factus sit Deus. Neque vero duntaxat hunc, sed etiain mente captum illum Eutychem, qui apparentiam introducit, et veram {llam ucarnationem ex sancta perpetua Virgine Ε. Εκθεσις τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, καὶ ἀναθεμα τισμὸς Εὐτυχοῦς, καὶ Νεστορίου, καὶ ὅτι οἱ φρονούν τες τὰ αὐτῶν αἱρετικοί εἰσι, καὶ σωφρονίζονται. Γ. Ομοία ἔκθεσις τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, καὶ ἀναθεματισμὸς Εὐτυχοῦς καὶ ᾿Απολλιναρίου. Ζ'. Ομοία τῆς πρὸ αὐτῆς, ἀποδεχομένη τὰς ἁγίας συνόδους, καὶ βεβαιοῦσα τοὺς παρ' αὐτῶν ἀναθεματ τισμούς καὶ ἀφορισμούς. Φησὶ δὲ ὅτι πρῶτος ἐστι πάντων τῶν ἱερέων ὁ πάππας Ρώμης. Ἐπιστολὴ τοῦ πάππα πρὸς Ιουστινιανόν, ἀποδεχομένη τὰ παρ' αὐτοῦ περὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως γραφέντα, α τῇ ἐπιστολῇ ὑποτέ τακται. Περὶ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Καὶ ἔχει ῥητὸν οὕτως· Αὐτοκράτωρ Ιουστινιανός Αύγουστος. Τῆς ὀρθῆς καὶ ἀμωμήτου πίστεως, ήνπερ κηρύττει ή άγιο τάτη τοῦ Θεοῦ καθολικὴ καὶ ἀποστολική Εκκλησία, κατ' οὐδένα τρόπον καινισμός δεξαμένης, ἀκολου θοῦντες ἡμεῖς τοῖς τῶν ἁγίων ἀποστόλων, καὶ τῶν μετ' ἐκείνους διαπρεψάντων ἐν ταῖς ἁγίαις τοῦ Θεοῦ Εκκλησίαις διδάγμασι, δίκαιον ψήθημεν ἅπασι ποιξ σαι φανερόν, ὅπως ἔχομεν περὶ τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος, ἀκολουθοῦντες τῇ παραδόσει καὶ ὁμολογία τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Πιστεύοντες γὰρ εἰ; Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα, μίαν οὐσίαν ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι προσαν νοῦμεν· μίαν θεότητα, μίαν δύναμιν, Τριάδα ὁμοούσ σιον. Επ' ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν ὁμολογοῦμεν τὸν μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν ἐκ Θεοῦ Θεὸν, τὴν πρὸ αἰώνων καὶ ἀχρόνως ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα, τὸν συναΐδιον τῷ Πατρὶ, τὸν ἐξ οὗ τὰ πάντα, καὶ δι᾿ οὗ τὰ πάντα, κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν, σαρκωθῆναι ἐκ Πνεύματος ἁγίου, καὶ τῆς ἁγίας ἐνδόξου καὶ ἀει παρθένου Μαρίας, καὶ ἐνανθρωπήσαι, σταυρόν τε ὑπομεῖναι, ταφῆναι τε καὶ ἀναστῆναι τῇ τρίτη ἡμέρᾳ· ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ τά τε θαύματα καὶ τὰ πάθη, ἅπερ ἐκουσίως ὑπέμεινε σαρκί, γινώσκοντες. Οὐ γὰρ ἄλλον τὸν Θεὸν Λόγον, καὶ ἄλλον τὸν Χριστὸν ἐπιστάμεθα· ἀλλ᾽ ἕνα καὶ τὸν αὐτὸν ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Έμεινε γὰρ ἡ Τριάς, καὶ σαρκωθέντος τοῦ ἑνὸς τῆς Τριάδος Θεοῦ Λόγου οὔτε γὰρ τετάρτου προσώπου προσθήκην ἐπιδέχεται ἡ ἁγία Τριάς. Τούτων τοίνυν οὕτως ἐχόντων, ἀναθεματίζομεν πᾶσαν αἵρεσιν, ἐξαιρέτως δὲ Νεστόριον τὸν ἀνθρωπολάτρην, τὸν διαιροῦντα τὸν ἕνα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸν ἡμῶν, καὶ μὴ ὁμολογοῦντα κυρίως καὶ κατὰ ἀλήθειαν τὴν ἁγίαν καὶ ἔνδοξον ἀειπαρθένου Μαρίαν Θεοτόκον· ἀλλὰ ἄλλον μὲν τὸν ἐκ τοῦ Θεοῦ Πατρὸς τὸν Λόγον λέγοντα, ἄλλον δὲ τὸν ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου Μαρίας, χάριτι δὲ καὶ οἰκειώσει τῇ πρὸς τὸν Θεὸν Λόγον Θεὸν αὐτὸν γεγενῆσθαι. Οὐ μὴν δὲ, ἀλλὰ καὶ Ευτυχῆ τὸν φρενοβλαβή, τὸν φαντασίαν εἰσάγοντα, ἀρνούμενόν τε τὴν ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου καὶ Θεοτό του Μαρίας ἀληθινὴν σάρκωσιν, τουτέστι τὴν ἡμε τέραν σωτηρίαν, καὶ μὴ ὁμολογοῦντα κατὰ πάντα

τὸν ὁμοούσιον ἴσον τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ Maria Deipara inβciatur, hoc est, ipsam saluten ἐμοούσιον ἡμῖν τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ᾿Απολλινάριον τὸν ψυχοφθό ρον, τὸν ἄνουν λέγοντα τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸν ἡμῶν· καὶ σύγχυσιν ήτοι φυρμὸν εἰσάγοντα τῇ ἐνανθρωπήσει τοῦ μονογενοῦ; Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ. Καὶ πάντας τοὺς τὰ αὐτὰ φρονήσαντας ή φρονοῦντας. Ει γάρ τινες μετά ταύτην καὶ ἡμῶν προαγόρευσιν καὶ τὴν κατὰ τόπον θεοφιλεστάτων ἡμῶν ἐπισκόπων πληροφορίαν εύρε θῶσι τοῦ λοιποῦ γνώμη; ἐναντίοι ὄντες, μὴ προσδο κήσωσι συγγνώμης ἀξιωθῆναι. Κελεύομεν γὰρ τοὺς τοιούτους ὁμολογουμένους αἱρετικοὺς τῷ προσήκοντι ὑποβάλλεσθαι σωφρονισμῷ. nostram; neque confitetur eumdem per omnia Patri consubstantialem secundum divinitatem, et nobis consubstantialem secundum humanitatein. Eodem modo et Apollinarem animæ exterminatorem, qui tradit Dominum nostrum Jesum Christum, Dei Filium, ac Deum nostrum, mente carere; confusionemque sive commistionem introducit in unigeniti Filii Dei inhumanatione. Universos denique, qui horum opiniones secuti sunt, vel sequuntur. Quippe si qui post hanc nostram præmonitionem, et religiosissimorum singulis in locis episcoporum nostrorum affirmationem, reperti deinceps fuerint esse contrariæ sententiæ, non exspectent futurum, ut veniam impetrent. Jubemus enim tales, veluti confessos hæreticos, animadversioni competent; subjici. Ομοίως καὶ ἔχει τὸ ῥητὸν οὕτως. Ὁ αὐτὸς βασιλεύς Κωνσταντινουπολίταις. Τον Σωτῆρα καὶ Δεσπότην τῶν ὅλων Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἡμῶν θεραπεύοντες διὰ πάντων σπουδάζομεν, ὅσον ἐνδέχεται νοῦν καταλαμβάνειν ἀνθρώπινον, μιμεῖσθαι τὴν αὐτοῦ συγκατάβασιν. Καὶ εὑρόντες τινὰς τῇ νοσομανίᾳ κρατουμένους τῶν ἀσεβῶν Νεστορίου καὶ Εὐτυχεῖς, τῶν ἐχθρῶν τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Εκκλησίας, ἀρνουμένους τὴν ἁγίαν ἔνδοξον ἀειπαρ θένον Μαρίαν Θεοτόκον εἰπεῖν κυρίως καὶ κατὰ ἁλήθειαν· ἐσπεύσαμεν τούτους τὴν ὀρθὴν τῶν Χριστιανῶν διδαχθῆναι πίστιν. Οἱ δὲ, ἀνιάτως ἔχοντε;, πεο μιέρχονται, καθὰ μεμαθήκαμεν, τὰς τῶν ἁπλουστέ μων ψυχὰς ἑκταράσσοντές τε καὶ σκανδαλίζοντες, καὶ ἐναντία τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς G Εκκλησίας λέγοντες. Αναγκαίον τοίνυν ἐνομίσαμεν καταλῦσαι μὲν τὰς τῶν αἱρετικῶν ψευδολογίας, σας φηνίσαι δὲ πᾶσιν ὅπως τε δοξάζει ἡ ἁγία τοῦ Θεοῦ ἀποστολικὴ καὶ καθολική Εκκλησία, κηρύττουσι δὲ οἱ ταύτης οσιώτατοι ἱερεῖς, οἷς καὶ ἡμεῖς ἑπόμενοι φανερὰ καθιστῶμεν τὰ περὶ τῆς ἐν ἡμῖν ἐλπίδος, οὐ καινίζοντες πίστιν, μὴ γένοιτο, ἀλλ' ἐλέγχοντες την μανίαν τῶν φρονούντων τὰ τῶν ἀσεβῶν αἱρετικῶν· ὅπερ δη καὶ ἐν προοιμίοις τῆς ἡμετέρας βασιλείας πράξαντες, πᾶσι κατάδηλον ἐποιήσαμεν. Πιστεύομεν γὰρ εἰς ἕνα θεὸν Πατέρα παντοκράτορα, καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ εἰς ἅγιον Πνευμα, μίαν οὐσίαν ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι προσκυνοῦντες, μίαν θεότητα, μίαν δύναμιν, Τριάδα η ὁμοούσιον. Επ' ἐσχάτων δὲ τῶν ἡμερῶν ὁμολογοῦμεν • τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν μονογενῆ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ Θεὸν ἀληθινὸν, τὸν πρὸ αἰώνων καὶ ἀχρόνως ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα, τὸν συναΐδιον τῷ Πατρὶ, τὸν ἐξ οὗ τὰ πάντα, καὶ τι' οὗ τὰ πάντα, κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν σαρκωθή και ἐκ Πνεύματος ἁγίου, καὶ τῆς ἁγίας ἐνδόξου ἀε:- παρθένου Μαρίας· καὶ ἐνανθρωπήσαι, σταυρον το ὑπομεῖναι ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, ταφῆναι τε καὶ ἀναστῆναι τῇ τρίτῃ ἡμέρα, ἑνὸς καὶ τοῦ αὐτοῦ τὰ τε πάθη καὶ τὰ θαύματα ἀπέρ ὑπέμεινεν ἐκου σίω; ἐν σαρκί, γινώσκοντες. Οὐ γὰρ ἄλλον τὸν Θεὸν Λόγον, καὶ ἄλλον τὸν Χριστὸν ἐπιστάμεθα, ἀλλ' ἔνα Et similiter se habet quod dictum est hoc modo. Idem Imp. Constantinopolitanis. Servatorem ac Dominum hujus universi Jesuin Christum verum Deum nostrum colentes per omnia, studiose damus operam, quantum ejus humana meus assequi potest, ut demissionem ejus imiteΜΟr. Cumque nonnullos invenerimus, qui morbo ac furore impiorum Nestorii et Eutychis, hostium Dei, et sancta catholica atque apostolic Ecclesiæ, detinentur: inficiantes se sanctam illam, gloriosam, perpetuam Virginem Mariam, proprie ac secundum veritatem dicere Deiparam; id operam dedimus, ut hi rectam Christianorum fidem edocerentur. Alii cum incurabiles sint, errorem suum tegentes circumeunt, uti quidem accepimus, simpliciorum animos conturbantes et offendentes, ac proferentes sanctæ catholicæ et apostolicæ Ecclesiæ contraria. Quamobrem necessarium duximus, tam hæreticorum mendacia dissipare, quam universis explanare, quomodo sentiat sancta Dei et catholica atque apostolica Ecclesia, et cjusdem sanctissimi sacerdotes prædicent. Quorum vestigia nos etiam Stquentes, manifestamus ea, quæ de spe, quae in uobis est, sentimus: non adem iunovantes, (absit lioc sed coarguentes illorum insanium, qui cadem cum impiis istis hæreticis sentiunt: quod quidem et in primordiis imperii nostri cum faceremus, satis omnibus animum nostrum declaravimus. Quippe credimus in unum Deus Patre omuipotentem, et in unum Dominum Jesum Christum, Filium Dei, et in Spiritum sanctum, unam essentiam in tribus personis adorantes, unam deitatem, unam potestatem, Trinitatem unius essentiæ. In extremis autem diebus conftemur Dominum nostrum Jesum Christum, unigenitum Dei Filium, Deum verum ex Deo vero, ante sæcula et sine tempore gcnitum ex Patre, Patri coalernum, eum ipsum, ex quo omnia, et per quem omnia, degressum e colis, incarnatum esse de Spiritu sancio, et sancta, gloriosa, perpetuaque Virgine Maria, et hominem esse factum, crucemque pro nobis pertulisse sub Pontio Pilato, sepultum esse, resurrexisse die tertio: unius et ejusdem miracula et cruciatus, quos

spoute iu carne sustinuit, agnoscentes. Non enim καὶ τὸν αὐτὸν, ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα alium Deuin Sermonem, et alium Christum novimus, καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα sed unum et eumdem, consubstantialem Patri se- Ὡς γάρ ἐστιν ἐν θεότητι τέλειος, οὕτως ὁ αὐτὸς καὶ cundum divinitalem, et cum.lem nobis cursub- ἐν ἀνθρωπότητι τέλεια. Τὴν γὰρ καθ᾽ ὑπόστασιν stantialem secundum bumanitatem. Quippe sicut in Ένωσιν δεχόμεθα καὶ ὁμολογοῦμεν. Έμεινε γὰρ Τριάς divinitate perfectus est, ita perfectus idem est et ἡ Τριάς, καὶ σαρκωθέντος τοῦ ἑνὸς τῆς Τριάδας in humanitate. Nam personalem unionem recipimus Θεοῦ Λόγου. Οὔτε γὰρ τετάρτου προσώπου προσθή et confitemur. Quippè Trinitas mansit Trinitas, etiam κὴν ἐπιδέχεται ἡ ἁγία Τριάς. Τούτων τοίνυν οὕτως post incarnatum Deum Sermonem, qui unus est ex ἐχόντων, ἀναθεματίζομεν πᾶσαν αἵρεσιν· ἐξαιρέτως Trinitate. Non enim adjectionem quartæ personæ δὲ Νεστόριον τὸν ἀνθρωπολάτρην, καὶ τοὺς τὰ αὐτοῦ saueta Trinitas admittit, Quæ cum ita se habeant, φρονήσαντάς τε καὶ φρονοῦντας, τοὺς διαιρούντας anathemate daminamus omnem sectam, et præcipue τὸν ἕνα Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Nestorium adoratorem hominis, et opiniones ejus Θεοῦ καὶ Θεὸν ἡμῶν, καὶ μὴ ὁμολογοῦντας κυρίως secutos vel sequentes, qui dividunt unum illum καὶ κατὰ ἀλήθειαν τὴν ἁγίαν ἔνδοξον καὶ ἀειπαρθέν Dominum nostrum Jesum Christum, Dei Filium, νον Μαρίαν Θεοτόκον, τουτέστι μητέρα Θεοῦ, ἀλλὰ Deumque nostrum, nec proprie ac secundum veri. δύο Υἱοὺς λέγοντας. ἄλλον μὲν τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς θεὸν tatem confitentur, quod sancta, gloriosa perpetua Λόγον, ἄλλον δὲ τὸν ἐκ τῆς ἁγίας ἀειπαρθένου καὶ Virgo Maria sit Deipara, id est, Dei Mater, sed Θεοτόκου Μαρίας· χάριτι δὲ καὶ σχέσει καὶ οἰκειώσει duos filios tradunt, alium natum illum ex Patre τῇ πρὸς τὸν Θεὸν Λόγον καὶ Θεὸν αὐτὸν γεγεννήσθαι, Deum Sermonem, et alium natum illum ex saucla, Καὶ ἀρνουμένους καὶ μὴ ὁμολογοῦντας τὸν Δεσπότην perpetua Virgine, Deipara Maria: qui per gratiam, ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸν et affectionem, et necessitudinem cum Deo Ser- ἡμῶν, τὸν σαρκωθέντα καὶ ἐνανθρωπήσαντα καὶ mone, facius sit Deus: quique negant nec conti- σταυρωθέντα, ένα εἶναι τῆς ἁγίας καὶ ἐμουσίου tentur Dominum nostrum Jesum Christum, Filium Τριάδος. Οὗτος γὰρ μόνο; ἐστὶν ἡ συμπροσκυνούμε Dei, Deumque nostrum, incarnatum, et hominem νος καὶ συνδοξαζόμενος τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ factum, et crucifixum, esse unum in illa sancta et Πνεύματι. Αναθεματίζομεν δὲ καὶ Εὐτυχέα τὸν consubstantiali Trinitate. Nam hic sulus est, qui φρενοβλαβή, καὶ τοὺς τὰ αὐτοῦ φρονοῦντάς τε και una cum Patre ac Spiritu sancto adoratur et glo- φρονήσαντας, τοὺς φαντασίαν εἰσάγοντας, ἀρνουμέν rifcatur. Anathemate dannamus et mente capiun νους τε τὴν ἐκ τῆς ἁγίας Παρθένου καὶ Θεοτόκου illum Eulyche.m, et opiniones ejus secutus ac se- c Μαρίας ἀληθινὴν γέννησιν τοῦ Κυρίου καὶ Σωτῆρος quentes, qui apparentiam introducunt, et veram ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τουτέστι τὴν ἡμετέραν σωτη illam nativitatem Domini ac Servatoris nostri J. C. ρίαν, καὶ μὴ ὁμολογοῦντας αὐτὸν γνήσιον ὁμοούσιον ex illa sancta Virgine Deipara Maria, hoc est, ipsam τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν κατὰ salutem nostram, inficiantur, neque conlitentur, τὴν ἀνθρωπότητα. Τὸν αὐτὸν τὲ τρόπον καὶ ᾿Απολο eum per omnia Patri consubstantialem secundum λινάριον τὸν ψυχοφθόρον, καὶ τοὺς τὰ αὐτ. Ο φρονήdivinitatem, et nobis consubstantialem secundum σαντας ἢ φρονοῦντα;· τοὺς ἄνουν λέγοντα, τὸν Κύριον humanitatem. Eodem modo et Apollinarem animæ ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸν exterminatorem, et opiniones ipsius secutos vel ἡμῶν, καὶ σύγχυσιν ήτοι φυρμὸν εἰσάγοντας τῇ sequentes, qui tradunt Dominum nostrum J. C. Dei ἐνανθρωπήσει τοῦ μονογενοῦ; Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ· καὶ Filium, ac Deum nostrum, mente carere; confu πάντας, τοὺς τὰ αὐτῶν φρονήσαντάς τε ἡ φρονοῦν sionemque sive commistionem introducunt în vaigeniti Fili Dei inhumanatione. Universos denique, qui horum opiniones secuti sunt, vel sequuntur Dat. Id. Mart. D. Just. PP. A. 1 Cos. Idem perscriptum Ephesiis, idem Cæsariensibus, idem Cyzicenis, idem Amidenis, Trapezuntiis, Ilierosolymitanis, Apamensibus, Justinopolitanis, Theopolitanis, Sebastenis, Tarsensibus, Ancyrauis. Idem imp. Epiphanio sanctissimo ac beatissimo, archiepiscopo urbis hujus regiæ, et universali patriarcha. Scire volentes sanctitatem tuain omnia, quæ ad statum ecclesiasticum spectant, necessarium duximus, his ad eam sacris apicibus uti, ac per eos ipsi τας. Τὸ αὐτὸ Ἐφεσίοις· τὸ αὐτὸ Καισαρεῦσι· τὸ αὐτὸ Κυζικηνοῖς· τὸ αὐτὸ ᾿Αμιδηνοῖς, Τραπεζουντίοις, Ἱεροσολυμίταις, Απαμεῦσιν. Ἰουστινοπολίταις, Θεουπολίταις, Σεβαστινοίς, Ταρσεύσιν, Άγκυρανοί;. Ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Επιφανίῳ τῷ ἁγιωτάτῳ ἀρ χιεπισκόπῳ τῆς βασιλίδος ταύτης πόλεως, καὶ οἰκουμενικῷ πατριάρχῃ. Γινώσκειν βουλόμενοι τὴν σὴν ἁγιωσύνην πάντα τὰ εἰς ἐκκλησιαστικὴν ἐρῶντα κατάστασιν. ἀναγο καῖον ἡγησάμεθα ταύταις πρὸς αὐτὴν χρήσασθαι Annibalis Fabroti notæ. Quippe sicut in divinitate. Facundus ita vertit: Nam sicut est in deitate perfectus, ita idem in humanitate perfecius est. Idem imp. Epiph. Facundus episcop. lib. n hujus constitutionis meminit, et ita vertit: Scire volentes tuum sanctitatem omnia quæ ad ecclesiasticum statum respiciunt.

esse persuasi simus. Quippe repertis quibusdam alienis a sancta catholica et apostolica Erclesia, qui errorem impiorum, Nestorii et Εutychiis, sc quuntur, eorumque blasphemiis uuntur; sacrum edivtum proposuimus, quod ad tue quoque sanctitatis notitiam pervenit, quo hæreticorum insaniam refutavimus, nulla re prorsus immutata; nec quidquam immutamics, aut præterinillentes, quod ad statum ecclesiasticum spectet, qui adjuvante Deo hactenus obtinuit, sicut et tua novit beatitudo; sed per omnia statum unionis sanctissimarum Ecclesiarum erga sanctissimum Romæ veteris papam et patriarcham custodientes, ad quem his etiam similia perscripsimus. Nec enim palimur, ut aliqui. corum, quæ ad statum ecclesiasticum pertinent non etiam ad ipsius beatitudinem referatur, cum ea sit caput omnium sanctissimorum Dei sacerdotum; et quotiescumque his in partibns hæretici fuerunt enati, per seulentiam reclunque judicium illius venerabilis sedis abuliti sint. Nimirum ex præsentibus sacris apicibus nostris, tua sanctitas a nobís proposita cognoscet, ut ii, qui male intelligere, vel iuterpretari, recte a nobis in edicto prodita conanταῖ, θείαις συλλαβαῖς, καὶ δι' αὐτῶν δῆλα αὐτῇ και nauifesta facere, quæ mola sunt; licet ei perspecia ταστῆσαι τὰ κινηθέντα, ἅπερ καὶ αὐτὴν εἰδέναι πε πείσμεθα Εὑρόντες γάρ τινας ἀλλοτρίους τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, τῇ τῶν ἀπετῶν Νεστορίου καὶ Εὐτυχέος ἀκολουθοῦντας πλίνη, καὶ ταῖς τούτων βλασφημίαις κεχρημένους, θεῖον προσεθήκαμεν ἥδιστον, ὅπερ καὶ ἡ σὴ γινώσκει ἀγιωσύνη· δι' οὗ τὴν τῶν Νεστοριανῶν αἱρετικῶν μανίαν ἡλέγξαμεν οὐδὲν παντελῶς ἐναλλάξαντες, ἢ ἐναλλάττοντες, ἢ παρεξελθόντες τῆς μέχρι νῦν οὖν Θεῷ κρατούσης ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως, καθὰ καὶ ἡ σὴ γινώσκει μακαριότης· ἀλλὰ διὰ πάντων φυλάττοντες τὴν κατάστασιν τῆς ἑνώσεως τῶν ἁγιω τατων Εκκλησιῶν, τῆς πρὸς τὸν ἀγιώτατον πάππαν τῆς πρεσβυτέρας Ρώμης καὶ πατριάρχην, προς δν καὶ τὰ ἔμοια τούτοις γράφομεν· οὔτε γὰρ ἀνεχόμεθά τι τῶν εἰς ἐκκλησιαστικὴν ὁρώντων κατάστασιν, μὴ καὶ τῇ αὐτοῦ ἀναφέρεσθαι μακαριότητι, ὡς κεφαλή οὔσῃ πάντων τῶν ὁσιωτάτων τοῦ Θεοῦ ἱερέων· καὶ ἐπειδὴ ὀσάκις ἐν τούτοις τοῖς μέρεσιν αἱρετικοί ἀνεφύησαν, τῇ γνώμῃ καὶ τῇ ὀρθῇ κρίσει ἐκείνου τοῦ σεβασμίου θρόνου κατηργήθησαν. Ἐκ γὰρ τῶν παρουσῶν θείων συλλαβῶν μαθήσεται ἡ σὴ ἁγιωσύνη τὰ παρ' ἡμῶν προτεθειμένα· ἐφ' ᾧ τοὺς ἐπιχειροῦντας πονήρως νοεῖν ἢ ἑρμηνεύειν τὰ παρ' ἡμῶν ὀρθῶς ἐν τῷ ἡδέκτῳ λεχθέντα ἐκ τῶν παρουσῶν θείων ἡμῶν ἐλέγχεσθαι συλλαβών. Ολίγο: τινὲς ἄπιστοι καὶ ἀλλότριοι τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας ἀντειπεῖν ἰουδαϊκῶς ἐθάρρη σαν προς τα παρὰ πάντων τῶν ἱερέων ὀρθῶς κρατούμενα καὶ δοξαζόμενα καὶ κηρυττόμενα, ἀρνούμε ναι τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸν ἡμῶν, τὸν σαρκω θέντα ἐκ Πνεύματος ἁγίου, καὶ τῆς ἁγίας καὶ ἐνδό ξου ἀειπαρθένου καὶ Θεοτόκου Μαρίας, καὶ ἐναν θρωπήσαντα καὶ σταυρωθέντα, ἕνα εἶναι τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος, συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον τῷ Πατρὶ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, ὁμοούσιον τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, παθη τὸν σαρκὶ τὸν αὐτὸν, ἀπαθὴ τῇ θεότητι. Παραιτού μεν δὲ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν μονογενῆ Υίον τοῦ Θεοῦ, καὶ Θεὸν ἡμῶν ὁμολογεῖν Ένα εἶναι τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριακο;, δημο εἰσι καὶ ἐλέγχονται τῇ τοῦ ἀσεβοῦς Νεστορίου ἀκολουθοῦντε; πονηρᾷ διδασκαλία, κατα χάριν αύτ τὸν λέγοντες Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ ἄλλον τὸν Θεὸν Λόγον, καὶ ἄλλων τὸν Χριστὸν λέγοντες· οὓς ἀναθεματίζομεν, καὶ τὰ αὐτῶν δόγματα, καὶ τοὺς τὰ αὐτῶν φρονήσαντας ή φρονοῦντας, ὡς ἀλλοτρίους ὄντας τῆς ἁγίας τοῦ Θεοῦ καθολικῆς καὶ ἀποστολι tur: ex præsentibus sacris apicibus nostris refutentur. Panci quidam infideles, et alieni a sancla Dei catholica et apostolica Ecclesia, Judaice contradicere zusi sunt iis, quæ ab omnibus sacerdotibus recte tenentur, probantur, et praedicantur, negantes Dominum nostrum Jesum Christum, unigenitum illum Dei Filium, Deamque nostrum, qui de Spiritu saucto et sancta, gloriosa, perpetua Virgine, Deiparaque Maria est incarnatus, et homo factus, et crucilizus, esse unum ex illa sancta et consubstantiali Trinitate, qui una cum Patre ac Spiritu sancto adoratur et glorificatur, consubstantialis Patri secundum divinitatem et consubstantialis nobis secundum bumanitatem, carnis ratione cruciatibus obnoxius, et idem divinitatis ratione nullis cruciatibus obnoxius. Dum autem fateri recusant Dominum nostrum Jesum Christmun, unigenitum illum Dei Filium, Deumque nostrum, esse unum ex illa sancta et consubstantiali Trinitate: palam redarguuntur illius impii Nestorii pravam doctrinam sequi, dum secundum gratiam dicunt eum Dei Filium, atque alium esse Deum Sermonem, alium Christun tradunt. Quos sane, cum ipsorum dogmatis et iis, qui opiniones eorum secuti sunt, vel sequuntur, anathemate damuamus, velut alienos a sancta Dei catholica et apostolica Ecclesia. Omues enim sanctæ catholicæ Ecclesia sacerdotes, et reverendissimi sanetorum monasteriorum archimandritæ, sancto - Annibalis Fabroti notæ. Aa quem his etiam similia. Quæ inseruntur epistole Juan. papa, sive archiepiscopi Rom. ad imp. Justiniamini, quam temere quidam codice Justiniano ejicere conati sunt: exstal enim et in libris veteribus et in Basilicis, ejusque meminit Liberatus Breviarii cap. 20. Epistolæ autem Justiniaui ad Joannem PP. præter alios flermannus Contractus in Chronico: Roma, inquit, Joannes sec., qui et Mercurius, papa quinquagesimus oclavus, sedit annis 2 mens. 4. Ad hunc Justinianus A. de file sua lilleras el donaria S. Peiro transmisit. Anastas. Bibliothec. in Joanne ll: Ipsis diebus obtulit Christianissimus imperator Justinianus Augustus beato Petro apostulu scyphum aureum, etc.

rum Patrum traditionem sequentes, cum nihil pe- κῆς Ἐκκλησίας. Πάντες γὰρ οἱ ἱερεῖς τῆς ἐγίες nitas immutarint, vel immutent in eo statu ecclesiastico, qui hactenus (uti dictum est) durat; uno consensu confitentur, atque glorificant, prædicantes Dominum nostrum Jesum Christum, unigenitum Dei Filium, Deumque nostrum, ante sæcula et sine tempore de Patre natum, extremisque diebus degressum e cœlis, et incarnatum de Spiritu sancto et saneta, gloriosa, perpetua Virgine, ac Deipara Maria, et hominem factum, et crucifixam, unum esse de sancta et consubstantiali Trinitate. Quippe novimus eum consubstantialem Patri ratione divinitatis, et eumdem nobis consubstantialem ratione humanitatis cruciatibus obnoxium ratione carmis, et nullis cruciatibus obnoxium ratione divinitatis. καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας, καὶ οἱ ε λαβέστατοι τῶν εὐλαβῶν μοναστηρίων ἀρχιμανδρί ται ἀκολουθοῦντες τῇ τῶν ἁγίων Πατέρων παραδί σει, καὶ μηδὲν παντελῶς ἐναλλάξαντες ἢ ἐναλλάτ τοντες τῆς μέχρι νῦν, καθὰ εἴρηται, ἐκκλησιαστικής καταστάσεως, συμφώνως ὁμολογοῦσι καὶ δοξάζουσι, κηρύττοντες τὸν Δεσπότην ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν την μονογενῆ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸν ἡμῶν, τὸν πρὸ αἰώνων καὶ ἀχρόνως ἐκ τοῦ Πατρός γεννηθέντα, καὶ ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος ἁγίου, καὶ τῆς ἁγίας ἐνδόξου ἀειπαρθένου και Θεοτόκου Ma ρίας· καὶ ἐνανθρωπήσαντα καὶ σταυρωθέντα, ένα εἶναι τῆς ἁγίας καὶ ὁμοουσίου Τριάδος: ὁμοούσιον γὰρ αὐτὸν ἴσμεν τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα. καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα παθητὸν σαρκὶ τὸν αὐτόν, ἀπαθὴ θεότητι. Ὡς γάρ ἐστιν ἐν θεότητι τέλειος, οὕτως ὁ αὐτὸς ἐν ἀν θρωπότητι τέλειος. Τὴν γὰρ καθ᾽ ὑπόστασιν ἔνωσιν δεχόμεθα καὶ ὁμολογοῦμεν. Επειδή τοίνυν ὁ μου νογενής Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, ὁ πρὸ αἰώνων καὶ ἀχρόνως ἐκ Πατρὸς γεννηθείς, ὁ αὐτὸς καὶ ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν κατελθὼν ἐκ τῶν οὐρανῶν, καὶ σαρκωθεὶς ἐκ Πνεύματος ἁγίου, καὶ τῆς ἁγίας ἐνδόξου καὶ Θεοτόκου Μαρίας, καὶ ἐνανθρωπήσας τουτέστιν ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς κυρίως καὶ κατὰ ἀλήθειαν Θεός ἐστι· διὰ τοῦτο καὶ τὴν ἁγίαν καὶ ἔνδοξον ἀειπαρθένου Μαρίαν κυρίως καὶ κατὰ ἀλήθειαν μητέρα τοῦ Θεοῦ λέγομεν· οὐχ ὡς τοῦ Θεοῦ Λόγον τὴν ἀρχὴν ἐξ αὐτῆς λαβόντος, ἀλλ' ἐπ' ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν κατελθόντος ἐκ τῶν οὐ μανῶν, καὶ ἐξ αὐτῆς σαρκωθέντος καὶ τεχθέντος, καὶ ἐνανθρωπήσαντος· ὁμολογοῦμεν, καθὰ εἴρηται, ὁμοούσιον εἶναι τῷ Πατρὶ κατὰ τὴν θεότητα, καὶ ὁμοούσιον ἡμῖν τὸν αὐτὸν κατὰ τὴν ἀνθρωπότητα, τοῦ αὐτοῦ καὶ τὰ θαύματα καὶ τὰ πάθη, ἅπερ ἔχου σίως ὑπέμεινε σαρκὶ γινώσκοντες. Ταῦτα τοίνυν ἐστὶν, ἅπερ διὰ τοῦ θείου ἡμῶν εἰρηκότες ἡδίκτου, τοὺς αἱρετικοὺς ἐλέγξαμεν· τινι θείῳ ἡδίκτῳ καὶ πάντες οἱ εὑρεθέντες ἐνταῦθα ἐσιώτατοι ἐπίσκοποι, καὶ εὐλαβέστατοι ἀρχιμανδρίται ἅμα τῇ σῇ ἁγιω σύνῃ καθυπέγραψαν, ἀκολουθοῦντες διὰ πάντων ταῖς ἁγίαις τέτρασι συνόδοις, καὶ τοῖς παρ' ἑκάστης αὐτῶν διατυπωθεῖσι, τουτέστι τῆς τε ἐν Νικαία τῶν τιή, καὶ τῆς ἐν ταύτῃ τῇ βασιλευούση πόλει τῶν ρν', καὶ τῆς ἐν Ἐφέσῳ τῆς προτέρας, καὶ τῆς Χαλκηδόνος· δήλου πᾶσι καθεστῶτος ὅτι τὸν πᾶσι τοῖς ἅμα ἡμῖν τοῖς πιστοῖς τῆς ἁγίας καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας παραδοθέντα δρον τῆς πίστεως, τουτέστι τὸ ἅγιον μάθημα, ήτοι σύμβολον, κρατοῦμέν τε καὶ φυλάττομεν, τὸ παρὰ τῶν τριπκοσίων δέκα καὶ ἐκτὼ ἁγίων Πατέρων εκτεθέν ὅπερ καὶ οἱ ἐν ταύτῃ τῇ βασιλευούση πόλει εν ἅγιοι Πατέρες σαφηνίσαντες ἐτράνωσαν· οὐχ ὡ; Ελλειπῶς ἔχοντος αὐτοῦ, ἀλλ' ἐπειδήπερ οἱ τῆς ἀληθείας ἐχθροὶ, οἱ μὲν ἀθετεῖν ἐπεχείρησαν τὴν τοῦ ἁγίου Πνεύματος θεότητα, οἱ δὲ τὴν ἐκ τῆς ἁγίας ἀειπαρθένου Μαρίας ἀληθινὴν σάρκωσιν τοῦ Θεοῦ Nam uti perfectus est in divinitate, sic idem perfe. etus est in humanitate. Quippe personalem unio - nem recipi:nus et confitemur. Εt quoniam unigenitus ille Filius ac Sermo Dei, ante sacula et sino Tempore de Patre natus, idemque diebus extremis de cœlis degressus, et incarnatus de Spiritu sancto, et sancta, gloriosa, Deipara Maria, et homo factus, ¡pse videlicet Dominus noster Jesus Christas, proprie ac vere Deus est: ilco sanctam quoque, glriosam, perpetuam Virginem Mariam, propric ac vere Matrem Dei dicinius: non quasi Deus ille Sermo principium ex ea sumpserit, sed quod extremis diebus de cœlis degressus sit, et ex ipsa incarnatu«, et natus, et homo factus, quem confitemur, uti dictum est, Patri consubstantialem esse secundum divinitatem, et eundem nobis consubstantialem esse, secundum humanitatem: ejusdem miracula et cruciatus, quos in carne sponte sustinuit, agnoscentes. Hæc ergo sunt, quibns per sacrum illud edictum nostrum expositis, hæreticos confutavimus: cui sacro edicto etiam omnes hic inventi sanctissimi episcopi, et reverendissimi archimandritæ, una cum sanctitate tua subscripserunt, per omnia sequentes sancta quatuor concilia, et ea, quæ a quolibet illumum sancita sunt; hoc est, a concilio Nicano Patram 318 et a celebrato in bac urbe imperatoria Patrum 150 et ab Ephesiuo primno, et a Chalcedonensi: cum universis constet, nos omnibus, qui noLiscum sunt, sanctæ atque apostolicæ Ecclesiæ fidelibus traditam faei definitionem, hoc est, sacrosanetum documentum s've symbolum, retinere atque custodire, sanctis a Patribus illis 318 expositum. quod etiam congregati hac in urbe imperatoria 150 sancti Patres explanatione adhibita declararunt; con quod aliquid ei deesset, seul ea de causa, quod veritatis bostes partim Spiritus sancti divinitatem reprobare conati essent, partím veram Dei Sermonis incarnationem ex sancta, perpetua Virgine, Deipara Maria negassent. Idcirco Scripturæ testimoniis sacrosanctum hoc documentum indicati 150 sancti Patres explanatione adhibita declararunt. Idem et omnes aliae sancta synodli, videlicet Ephesina prima, et Chalcedonensis, camlem βdem secuta, reciperunt et conservarunt; ac sanctam illam, glorisa:,

λόγου ηρνήσαντο. Διὰ τοῦτο γραφικαῖς μαρτυρίαις perpetuan Virginem Mariam, Deiparam præilicaτὸ αὐτὸ ἅγιον μάθημα οἱ εἰρημένοι ἅγιοι ον' Πα- runt, et anathemate damnarunt, qui cam non coltτέρες Θεὸν σαφηνίσαντες ἐτράνωσαν. Τοῦτο καὶ αἱ fiterentur esse Deiparam. Consimiliter et illos anaἄλλαι ἅπασαι ἅγιαι σύνοδοι, τουτέστιν ἡ ἐν Ἐφέσῳ themati subjecerunt, qui aliud symbolum sacrumve προτέρα καὶ ἡ ἐν Χαλκηδόνι, τῇ αὐτῇ πίστει ἀκο- documentum traderent, præter id, quod a sanctis λουθήσασαι, ἐδέξαντο καὶ ἐφύλαξαν, καὶ τὴν ἀγίαν 518 Patribus expositum, explanatum declaratumque ἔνδοξον ἀειπαρθένου Μαρίαν Θεοτόκον ἐκήρυξαν, fuit a 150 sanctis Patribus, qui hac in urbe imperaκαὶ τοὺς μὴ ὁμολογοῦντας αὐτὴν Θεοτόκον ἀνεθεμά- toria convenerunt. Εt prima quidemn Ephesina syτισαν. Ομοίως δὲ ἀνεθεμάτισαν καὶ τοὺς ἕτερον nodus impium illum Nestorium, ejusque dogmata σύμβολον ἢ ἅγιον μάθημα παραδιδόντας παρὰ τὸ abrogavit et anathemate damnavit; eodemque daὑπὸ μὲν τῶν τιη' ἁγίων Πατέρων ἐκτεθέν, σαφηνι muavit et illos anathemate, qui. ejus opiniones vel σθὲν δὲ καὶ τρανωθὲν παρὰ τῶν ἐν ταύτῃ τῇ βασι- secuti essent, vel sequerentur; quive cum eo conλευούσῃ πόλει τῶν ρν ἁγίων Πατέρων. Καὶ ἡ μὲν sensissent, aut consentirent. Sanctum vero Chalceἐν Ἐφέσῳ προτέρα τόν τε ἀσεβῆ Νεστόριον καὶ donense concilium abrogavit, et sanctis Dei eccleτὰ αὐτῶν δόγματα καθεῖλέ τε καὶ ἀνεθεμάτισε, siis ejecit, atque anathemate damnavit, tum impium καὶ τοὺς τὰ αὐτοῦ φρονήσαντας ἢ φρονοῦντας, καὶ illum Eutychem, ejusque dogmata, tum ejus opinio τοὺς συναινέσαντας αὐτῷ ἡ συναινοῦντας ἀνεθεμά τισεν· ἡ δὲ ἐν Χαλκηδόνι ἁγία σύνοδος καθεῖλέ τε καὶ ἐξέβαλε τῶν ἁγίων τοῦ Θεοῦ ἐκκλησιῶν, καὶ ἀνεθεμάτισε καὶ τὸν ἀσεβῇ Εὐτυχία, καὶ τὰ αὐτοῦ δόγματα, καὶ τοὺς τὰ αὐτοῦ φρονήσαντας ή φρονοῦν82;, καὶ τοὺς συναινέσαντας ή συναινοῦντας, καὶ πάντας δὲ τοὺς αἱρετικοὺς, καὶ τὰ αὐτῶν δόγματα, καὶ τοὺς τὰ αὐτῶν φρονήσαντας ἢ φρονοῦντας άνεθεμάτισεν. Ομοίως δὲ ἀνεθεμάτισε καὶ Νεστόριον καὶ τὰ αὐτοῦ δόγματα, καὶ τοὺς τὰ αὐτοῦ φρονήσ σαντας ἢ φρονοῦντας, καὶ τοὺς συναινέσαντας αὐτῷ Η συναινοῦντας. Ἡ αὐτὴ δὲ ἐν Χαλκηδόνι ἁγία σύνε οδος καὶ τὴν τοῦ μεγάλου Πρόκλου προς Αρμενέους γραφεῖσαν ἐπιστολὴν περὶ τοῦ χρῆναι λέγειν τὸν Δεσπότην ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸν ἡμῶν ἕνα τῆς ἁγίας Τριάδος διὰ τῆς οἰκείας ἀναφορᾶς ἐδέξατό τε καὶ ἐβεβαίωσεν. Εἰ γὰρ τὰς εἰρημένας δὴ ἁγίας συνόδους παρεξέλ θωμεν, ἢ τὰ παρ' αὐτῶν διατυπωθέντα, δίδομεν ἄδειαν τοῖς καθαιρεθεῖσι παρ' αὐτῶν αἱρετικοῖς καὶ τοῖς αὐτῶν δόγμασι τὴν ἑαυτῶν λοίμην πάλιν εἰς τὰς ἁγίας τοῦ Θεοῦ Ἐκκλησίας ἐνδείκνυσθαι· ὅπερ εὐκ ἐνδέχεται πραχθήναί ποτε· μὴ γένοιτο. Επειδή αἱ εἰρημέναι τέσσαρες ἅγιαι σύνοδοι διὰ τῶν οἰκείων δογμάτων τοὺς αἱρετικούς, καὶ τὰ τούτων δόγματα ἐξέβαλον· καὶ εἴ τις πρὸς μίαν τῶν εἰρημένων συνο όλων ἀμφιβάλλοι, πρόδηλός ἐστιν ἐκεῖνα φρονῶν τὰ δίγματα, τὰ παρ' αὐτῶν ἐκβληθέντα τε καὶ ἀναθε ματισθέντα. Μηδεὶς τοίνυν ὑμᾶς ταραξάτω ελπίδι ματαία κρατούμενος, ὅτι ἡμεῖς ἐναντίον τῶν εἰρη. μένων ἁγίων τεσσάρων συνόδων ἐπράξαμεν, ἢ πρά ξομεν, ή πραχθήναι παρά τισι συγχωρήσομεν, ἢ περιαιρεθῆναι τὴν τῶν ἁγίων αὐτῶν τεσσάρων ὁσίαν μνήμην ἐκ τῶν εἰρημένων τῆς Ἐκκλησίας διπτύχων ἀνεξόμεθα. Πάντας γὰρ τοὺς παρ' αὐτῶν nes secutos, vel sequentes, et qui cum eo vel consensissent, vel consentirent; atque omnes etiam hæreticos eorumque dogmata cum iis, qui opinion¨s ipsorum amplexi essent, vel amplecterentur; quive cuin els consensi-sent, aut consentirent, anathemate percussit. Consimiliter et Nestorium anathemati subjecit, ejusque dogmata; cum iis, qui opiniones ipsius amplexi essent, vel amplecterentur; quive cum co consensissent, aut consentirent. Eadem sacra Chalcedonensis(14)synodus etiam magni illius Procli epistolam ad Armenios scriptam, qua traciatur, dici debere, quod Dominus noster Jesus Chri stus, Filius ille Dei, Deusque noster, unus sit ex sancta Trinitate, per relationem suam recepit et confirmavit. Nimirum si extra quatuor indicatas sanctas synodos, vel ab eis sancita, defectimus, licentiam hæreticis, quos illa destruxerunt, et dogmatibus eorum concedimus, pestem suam sanctis Dei Ecclesiis ostentandi. Quod absit, ut unquam fleri liceat. Quandoquidem indicatæ quatuor synodi decretis suis tam ipsos hæreticos, quam eorum dogmata expulerunt: ac si quis de uno dictorum sacrorum conciliorum dubitet, is manifesto se prodit amplecti ea dogmata, quæ ab illis rejecta sunt, et anathemate damnata. Nemo igitur incassum nos turbet, spe vana subnixus, quasi nos aliquid adversus indicatas quatuor synodos admiseriinus, vel admissuri simus, vel concessuri, ut admittatur; vel toleraturi, nt earumdein sanctaruin quatuor synodorum religiosa memoria de indicatis Ecclesiæ codicibus tollatur(13). Universos enim ab eis depositos, et anathemate damnatos, una cum depositorum dogmatibus, et iis, qui opiniones ipsorum amplexi sunt, vel amplectnntur, anathenati devovemus. Quamobrem oret pro nobis, et republica nostra, Annibalis Fabroli nota. Eadem sacra Chalced. Iilem Facuul. Fadem rero sancta Chalcedonensis synodus, et magni Procli ad Armenios scriptam epistolam, de eo quod oporiel dicare Dominum Jesum Christum Filium Dei, et, Deum nostrum, unum sanciæ Trinitatis, per suam relationem suscepit et confirmavit. Si enim prædiclas sanclas quatuor synodos egrediamur, aut ab his disposita, damus facultatem hæreticis, qui depositi ab eis sunt, et eorum dogmatibus snam pestilentiam iterum in sanclas Dei Ecclesias ostentare. Codicibus tollatur. Serta synodlus collat. 2: Sancias quatuor synodos majestas ipsius (de Justimiano) sacris diptychis inseri et publicari fecit. V. Evagr. lib. iv, c. II.

beatitudo tua, de instituto nostro, et studio erga καθαιρεθέντας καὶ ἀναθεματισθέντας, καὶ τὰ τῶν Øidem inculpatam, exponens et satisfaciens universis. Dat. vil. Kal. April. CP. Dn. Justinian. PP. A. II Cos. καθαιρεθέντων δόγματα, καὶ τοὺς τὰ αὐτῶν φρονή σαντας ἢ φρονοῦντας ἀναθεματίζομεν. Ὅθεν εἰ · χέσθω ἡμῖν τε καὶ τῇ ἡμετέρα-πολιτείᾳ ἡ μακα ριότης σου, πάντας περὶ τοῦ ἡμετέρου σκοποῦ καὶ τῆς περὶ τὴν ἀμώμητον πίστιν σπουδῆς διδάσκουσά τε καὶ πληροφοροῦσα. Dalum vi. Kal. Apr. CP. Du. Justin. PP. Α. ult. Cos. Vill. Edictum, nomine Justiniani. Gloriosissimo....... Justiniano PP. Aug. Tituli I paratitla. Lib. 1, tit. 5, constitutio 15, cujus principium, Conventicula. In privatis ædibus nemo profana conventicula celebret. Libri 1, tit. 5, constit. 23, cujus iuitiam, Quoniam. Eutyches, et ab eo scelerate dicta, rejiciuntur: Flavianus auten, qui testimonio synodi Chalcedonensis ornatus est, veluti recte credens, laudatur. Exstat in actis synodi Chalcedonensis. Lib. 1, tit. 3, constit. 29, cujus principium), Ol ¿y τοῖς μοναστηρίοις. Ne quidem apocrisiarius monasterii quamcunque in urbem venerit, de lide discepiel. Lib. 1, tit. 5, constit. 8, cujus initium, Quicunque. Nicænam fidem quilibet amplectitor. Eutychis et Apollinaris opiniones nemo sequitor. lidem neque peculiaria conventicula iustituant, neque publice vel clam de hæresi sua disceptent. Lib. 1, tit. 5, consult. 12, cujus initium, Barelcos. Cum lilmerus alteruter pareulum vult orthodoxos eflicere, rata sit ejus sententia. Lib. iit, tit. 12, constit. 2, cujus initium, Omnes. Omnia tribunalis, et urbana plebs, die Dominico ferias agant: sulis autem agricolis liceat ut operis suis intenti sint. Lib. 11, tit. 12, constit. 5, cujus initium, Quadraginta. Nulla cognitio criminalis in jejuuiorum Quadragesima exerceatur. Τὸ δ' αὐτό, καὶ τὸ ὄνομα Ιουστινιανού. Καὶ ὅσα παράτιτλα. Βιβλίον α', τίτλος γ', διάταξις ιε', ἧς ἡ ἀρχή, Conventicula. Εν συναγωγαῖς, ἐν οἰκίαις Ιδιωτικαῖς μηδεὶς ἐπιτελείτω συνάξεις κοινάς. Βιδ. α', τίτλος γ', διάτ. κγ', ἧς ἡ ἀρχή, Οκοπέση. Ευτυχὴς καὶ τὰ παρ' αὐτοῦ μυσαρῶς εἰρημένα ἐκβαλλέσθω. Φλαβιανός δὲ μαρτυρούμενος ἐκ τῆς συνόδου Χαλκηδόνος, ὀρθῶς πιστεύειν ἐπαινείσθω. Βιβ. α', τίτλος γ', διάταξις κθ ', ἧς ἡ ἀρχή, οι ἐν τοῖς μοναστηρίοις * [περὶ πίστεως, μηδὲ ἀποκρισάριος τοῦ] μοναστηρίου καθ' οιανδήποτε πόλιν γινόμενο; ἀμφισβητείτω. Βιβ. α' τίτλος ε', διάταξις η', ἧς ἡ ἀρχή, Quicumque. Εν Χαλκηδόνι συνόδῳ, Οστισδήποτε. Κατ' αὐτὴν πα; πιστευέτω. Τὰ δὲ Εὐτυχοῦς καὶ ᾿Απολ λιναρίου μηδεὶς φρονείτω. Οἱ γὰρ τοιοῦτοι μήτε παρασυνάξεις ποιείτωσαν, μήτε δημοσίᾳ ἡ λά θρα περὶ τῆς τοιαύτης αἱρέσεως ἀμφισβητείτω σαν. Βιβ. α', τίτ. ε', διάτ. ιβ', ἧς ἡ ἀρχή, Hereticos. Τοὺς αἱρετικούς. Ηνίκα τοὺς παῖδας εἷς τῶν το νέων ὀρθοδόξους βούλεται ποιεῖν, κρατείτω ἡ τούτου γνώμη. Βιδ. α', τίτ. ιβ', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχὴ Omnes. Πάν τες. Πάντα δικαστήρια καὶ τὸ τῆς πόλεως πλῆθος ἐν Κυριακῇ ἀργείτωσαν. Μόνοις δὲ τοῖς γεωργοίς ταῖς οἰκείαις ἐργασίαις προσκαρτερεῖν ἐξέστω, Βιβ. γ', τίτ. ιβ', διάτ. ε', ἧς ἡ ἀρχὴ; Quadregiπια. Μηδεμία διάγνωσις ἐγκληματική γυμναζέσθω ἐν τῇ Τεσσαρακοστῇ τῶν νηστειῶν. Annibalis Fabroti notæ. Flarianus. Sic leg. in 1. xxi, C. de Episc. et clero, ex lide vet. codic. Vide infra tit. 5. Εxstat in act. Act. 5. Ne quidem upocrisi arius mon. ὃς τὰ πραγματα πράττει τοῦ μοναστηρίου. V. ad l. xxix eod. Die Dominico. Ex constit. Constantini, de qua Sozomen, lib. 1, c. 8, et Hist. Trip. lib. 1, c. 10. [Mirum sane Theodosianæ legi Constantinianas postponi.] Placet quoque Leoni ut abstineatur ab omni concertatione forensi, l. ult. eod. meminit Theodor. Lector. Solis autem agricolis. Νe occasione momenti pereat commoditus cœlesti provisione concessa, ut est in l. ut C. de fer. Auctores Basilicorum ita eferunt: "Ατοπόν ἐστιν αὐτοὺς κωλύεσθαι τῆς ἐκ τῶν ἀστέρων ἀπολαύειν εὐκαιρίας lib. vi, tit. 17, cap. 19. Scimus enim necessitari religionem c dere, ut scribit Servius ad illud Virgil. 1 Georg.: Quippe etiam festis quædam exercere diebus Fas et jura sinunt. Quo loci idem Servius docet, quænam diebus lestis sine piaculo fieri possint. Hoc tamen abrogavit Leo Philos. nov. 54. Sed et propter inopiam aut quam aliam necessitatem etiam die Dominico operari concessuu: esse scribit Balsamo ad can. concini Laodic. Nulla cognitio. Festis cliebus abstinebant suppliciis. Sueton. de Tiberii sævitia: Nullus a panu hominum cessavit dies: ne religiosus quidem ac sacer. Tib. cap. 61. In Jejuniorum quadrag. Excipitur quaestio latronunt, et maxime Isaurorum, I. x. C. eod. Isauros Scholiastes Harmenop. epitom. lib. I. tit. 4, § 9, iu Regio codice interpretatur, τοὺς ἁρπαγας, τοὺς φονεῖς καὶ τοὺς χοσιαρίους. Quæ leguntur etiam in glossis Basilic. χοστάριο:, sunt pirais, qui οι κουρσάριοι, hinc κουρσεύειν, pro prædari, Cour slautin. Tactic. p. ult. Κουρσεύσας γὰρ τὴν Συρίαν, καὶ κρατήσας αἰχμαλωσίαν καὶ πραῖδαν πολλήν. Theophanes in Heraclio: Κουρσεύων και παιδεύων, et xoupcov apud eumdem Constant. tribus locis, Cedren. et Theoph. οι κούρσευμα. Astrampsycus ἐν τῷ Πυθαγορικῷ λαξευτηρίω δηλοί αἰχμαλωσίαν καὶ κούρσευμα. De Isauris v. ad gloss. Basil corum.

Βιβ. γ', τίτλος ιβ', διάταξις δ', ἧς ἡ ἀρχή, Omnes. Τὰς μ' ἡμέρας τῆς πασχαλίας, καὶ τὴν τοῦ Χριστοῦ γένναν, καὶ τὰ Θεοφάνεια, καὶ ἑκάστην Κυριακήν, καὶ ἐν τῇ τῶν ᾿Αποστόλων μνήμῃ, καὶ τὰ δικαστήρια, καὶ αἱ θέαι, καὶ αἱ τῶν ἀννωνῶν ἀπαιτήσεις, καὶ αἱ τῶν ἰδιωτικῶν χρεῶν εἰσπράξεις, ἀργεί - τωναν. ΤΙΤΛΟΣ Β΄. Περὶ τῶν ἁγιωτάτων ἐκκλησιῶν, καὶ πραγμάτων αὐτῶν καὶ προνομίων. Ερμηνεία Α'. Εξεστι τῷ βουλομένῳ καταλιμπά νειν ἐν τελευταία βουλήσει ταῖς ἁγίαις Ἐκκλησίαις. Βεβαίας γὰρ εἶναι δεῖ τὰς τῶν τελευτώντων βουλή - σεις. Β'. Οὐ δεῖ θάπτειν ἐν ἐκκλησίαις ἀποστόλων ἢ μαρτύρων. 1. Οὐ δεῖ πωλεῖν οὐδὲ ἀγοράζειν τοὺς ἁγίους μάρτυρας. Δ'. Μὴ περαιτέρω τῶν ον eod. Just. 2] τῶν δεκανῶν ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντιτουπόλεως εχέτω. Ε΄. Αἱ κτήσεις τῶν ἐκκλησιῶν τῶν πόλεων οὐχ ὑπόκεινται ῥυπαραῖς λειτουργίαις, ἢ ἐξτραορδίναρίαις, ἢ ἐπικλασμοῖς, ἢ μετακομιδαῖς. Μόνον δὲ τὸν Lib. iit, tit. 12, constit. 6, cujus initium, Omnes. Quindecim diebus paschalibus et die natall Christi, et Epiphaniis, quolibet die Dominico, et in Apostolorum commemoratione, tam tribunalia cum spectaculis quam amnonariæ compulsio nes, cum privatorum debitorum exactionibus. quieTITULUS II. scant. De sacrosanctis ecclesiis, et rebus, et privilegiis carum. 1. Cuilibet in suprema voluntate sacrosanctis Ecclesiis relinquere licet. Quippe ratas oportet esse morientium voluntates. Il. In ecclesiis apostolorum vel martyrum sepelire non licet. Il. Non distrahendi sunt, vel emendi sancti marLyres IV. Nou ultra nongentos quinquaginta decanos habent Ecclesia Constantinopolitana. V. Urbanarum ecclesiarum prædia sordidis muneribus suljccia non sunt, vel extraordinariis, vel indicionibus vel transvectionibus: Annibalis Fabroti notæ. Quindecim dieb. paschal. Vide infra tit. 4, cap. 3. In cod. Justin. hæc adduntur: Nostris etiam diebus, qui vel lucis auspicia, vel ortus imperii protulerunt. Bas. Καὶ ἡ ἡμέρα ἡ γενεθλιακὴ τοῦ βασιλέως, ἢ καθ' ἣν ἀνηγορεύθη βασιλεύς, εἰ επ his Michael judex του Ατταληώτου in opusculo quod subjicitur Theodoro Hermopol. in R. ms. Balsamon ad Phot. Nomocan. tit. 7, c. 4. Νατάλια δὲ εἶπε τὰ τῶν βασιλέων γενέθλια, καὶ ἡ τούτων ἀναγόρευσις. Γ. G. Isaac. Casaub. ait in ms. C. legi, ανάρρησις. Liber Palatinus et Regius milit mutant. Dies natalitius principis, aut delati imperii inter dies feriatos computabatur. Manuel autem Comnenus cos inter dies εμπράκτους et jurislices retulit movella de feriis: Τὰς μέντοι διὰ γέννησιν βασιλικὴν ἢ ἀναγόρευσιν σχολαζούσας τῶν ἡμερῶν καὶ ταύτας ταῖς ἐμπράκτως εγκρίνει ἡ βασιλεία μου. Cum spectaculis. Elianisi dies natalis principis inciderit in diem Dominicum, spectacula differebantur. Photius d. cap. 4. In ecclesiis apostolorum. Basilica: Μηδεὶς ἐν Εκκλησίᾳ Graci sic interpretantur, ut corpora mortuorum in ecclesia nullatenus sepe iantur, propter honorem numini divino debitum. Alii ni humari probibeantur in sede et basilica martyrum, sive in ecclesiis duntaxat in quibus mariyrum corpora conduntur. Theodorus Hermopolites:D Απαγορεύει τὸ παρὸν κεφάλαιον καὶ ἀποτρέπει τὸ θάπτεσθαι νεκροὺς ἐν ταῖς ἁγίαις εκκλησίας δια τὴν πρὸς τὸ θείον τιμήν. Ὡς οὲ ὁ Θεόδωρός φησιν, ἐν ἐκείναις ταῖς ἐκκλησίαις κωλύεται θάπτεσθαι νεκρὸς ἐν οἷς σώματα μαρτύρων ἀπόκεινται. Να rius est licitum non fuisse tam in ecclesiis quam in apostolorum et martyrum basilicis corpora se. pultura tradere: concilii Bracarensis 1, can. 56, idque secundum majorum instituta ut est in can. 6. Concil. Nannetensis. Sepeliebantur igitur in atrio, aut in porticu, aut in exedris ecclesiae, vel came ter.is. Optatus lib, vi: Quid referam etiam illam impietatem de vestru conjuraltone venientem, quia ad hoc basilicus invadere voluistis, ut robis solis cemeteria vindicetis, non permittenies sepeliri corpora cutholica; ut terreutis vivos, male tractulis et mortuos, neganies funeribus locum. Concilia Anglic. p. 451 Docemus eliam ut nemo quempiam in ecPATROL. GR. CXXXVI. clesia sepeliat, etc.; et p. 590: Nemo in ecclesia sepeliatur. Vel martyrum. In martyriis, I. xui et xvΙ, Col. de sacrus. eccles. Martyris vocabantur erclesiæ honori aliquorum martyrum dedicate. Walafridus Strabo De reb. eccles. c. 61: Martyria vocabantur ecclesiæ quæ in honorem aliquorum meartyrum fiebant. B. Chrysostom. hom. 39 in Acla Apωσι.. Τότε ἐγὼ εἰς μαρτύριον ἀπιέναι βουλόμε ο Theophan.: Πάντων δὲ τῶν ἐπισκόπων συνελθόντων ἐν τῷ μαρτυρίῳ τῆς ἁγίας Εὐφημίας και της συγκ κλήτου. Sepelire. Rectius igitur in quibusdam velo ribus et c. Theod. legitur, humandis corporibus, quam humanis. Sic Basilica. Sancti martyres. Λείψανα αγίων, Basil. Constant. Harm. 3, 5, 8 46, sanctorum reliquia. Haec in commercio non sunt, ἀλλ' εἰσὶν ἀδέσποτα. Decanos. Queis hamandorum corporum cura, nov. 43. Sordidis muneribus. Theodorus fermopolit.: Οἷον μὴ γίνεσθαι τοὺς κληρικοὺς ἀρτοκόπους ἢ καμψαρίους, ἢ δημοσίων αγώνων μαστιγοφόρους. Ne fant pistores, capsarii, vel certaminum publicorum mastigophori. Vide quæ dixi ad Parat. Cujacii ibid. Indictionibus et superindictionibus l. v, cod. cod. Indictiones sunt annonæ vel pensitatimes anniversarin, ἐπικλασμοί, Balsam. Glossa: ἐπικλάσαι, iudicere. B. Augustinus in Psalm. xLIS: Quod vectigal nobis indicit, quoniam voluit esse rez noster, el voluil nos esse provinciam suam? audiamus indictiones ejus, nʊn trepidet pauper sub indictione Dei, lude cœperunt anni per indictiones numerari, quas vocant επινεμήσεις, ut scribit Cujacius ad tit. de indictionibus. I. x, c. Gl. Lat. Gr. iudictus, ἐπινέμησις. S. Maximus in computo ecclesiastico c. 33: Isaacus monachus in Comp. cap. 1, Ινδικτος ἦτι; καὶ ινδικτιὼν καὶ ἐπινέμησι, λέγεται. Grego rius Tauroimitanus homiliam scripsit εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς ἰνδίκτου, ἤτοι τοῦ νέου ἔτου;. Superindi cuiones, quae praestantur ὑπὲρ τὸν κανόνα, et supra consuetudinariain functionem augmenti nomine. Vel transvectionibus. Translationibus d. 1. v. De his translationibus vide l. 1. C. de collat. donaι. lib. x et lib. 3, infra tit. m.

seal canones dumtaxat conferunt, et coemptio- κανόνα συντελοῦσι, καὶ τὰς ἀναγκαίας ἐπιγινώσκουσι nes necessarias agnoscunt. Qui contravenerit, sacrilegii reus fit, et in perpetuum deportatur VI. Dubia quæ in toto Illyrico emergunt, decidenda non sunt præter sententiam archiepiscopi Constantinopolis, quæ privilegia Romæ veteris habet. VII. Ad instructionem itinerum alque pou tium etiam divinæ domus et ecclesiæ describuntur. Non enim hoc sordidum munus est. VIII. propria capitatione Thessalonicensis Ecclesia sublevatur, non etiam aliæ, ipsius nomine. IX. Decani sive collegiati, non implentes hoc munus, ab aliis muneribus mum absolvuntur, puta argentariorum et nummulariorum; dant autem subrogatos, a primate approbatos. X. Navis, quæ ultra duo millia modiorum capit, non excusatur aute embolam et transvectionem συνωνάς· τοῦ ταῦτα παραβαίνοντος sacrilegio ότι κειμένου, καὶ διηνεκεῖ ἐξορίᾳ παραπεμπομένου. Γ. Τὰς ἀναφυομένας ἀμφισβητήσεις ἐν ὅλῳ τῷ Ιλλυρικῷ οὐ δεῖ τέμνεσθαι παρά γνώμην τοῦ ἀρχιε πισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, ἥτις ἔχει τὰ προνό μια τῆς ἀρχαίας Ρώμης. Ζ'. Εἰς κατασκευήν ὁδῶν καὶ γεφυρών οἱ θεία οἴκοι καὶ αἱ ἐκκλησίαι διαγράφονται. Οὐ γάρ ἐπι τοῦτο ευπαρά λειτουργία. Η. Τὰς ἰδίας καπιτατιόνας ή Θεσσαλονίκης ἐκκλησία κουφίζεται, οὐ μὴν καὶ ἕτερα: ὀνόματι αὐτῆς. - Θ'. Οι δεκανοί, ήγουν οι κολλεγγιᾶται, μὴ πληρ ροῦντες τὸ λειτούργημα, λειτουργιῶν ἑτέρων ούτ ἀπολύονται, τυχὸν ἀργυροπρατῶν καὶ τραπεζιτών διδόασι δὲ δοκιμαζομένους ὑπὸ τοῦ πρώτου υποκε ταστάτους. Ι΄. Πλοίον ὑπὲρ δισχιλίους μαδίους δεχόμενον οὐκ ἐξκουτατεύεται πρὸ τῆς ἐμβολῆς, καὶ τῆς μεταχο Annibalis Fabroti notæ. Sed canonem. Canonicam illationem d. 1. v; non quamlibet, sed quam adventitiæ necessitatis sarcina repentina poposcerit, ut est in I. v, nec igitur citra necessitatein canonem inferunt. Balsamion et llermopolites, qui tradunt μόνον διδόναι τοὺς δημοσίους κανόνας, abeunt a sententia constitutionis. Canon est tributum. Antiochus nonachus in Pandecte hamil. 105: "Qsnip & Yempy's ἐὰν μὴ δοίη πλήρη καὶ καλὸν τὸν κανόνα αὐτοῦ εἰς φυλακὴν ἐμβάλλεται, καὶ κρεμάται καὶ δέρεται. S. Athanas. Apol. 2: Ως ἐμοῦ κανόνα τοῖς Αἰγυπτίοις 1164220vos. Sozomen, lib. 11, c. 21, de re eadem, wpoint; Alyurtois. Iline canonicarii, de quibus vide Glossarium nostrum ad Julian. Antecessorem, sive Coemptiones necessarias. Coemptio suvwvi citra necessitatem jussionemque principis possessoribus non indicitur 1. 11, G. ut nemini lc. in coempt, specieb. se excus., a quo ouere nec divine domus excusantur, l. 1, eod. nov. Tiberii de divinis domib. nec prædia ecclesiarum. Hæc videtur hujus loci esse sententia. Et in perpet. dep. exsilio perpetuæ deportationis uratur d. 1. v sic etiam legitur in optimo Brodaci codice. Dubia. Si de se quapiam canonica, seu de re quæ ad diviuas regulas pertinet dubitatio inci derit in Illyrico, conventui sacerdotali et Illyrica diceceseos synodo reservat Theodosius. Ita tamen ` ut ea de re ad episcopum novæ Romæ referatur, quæ Romæ veteris privilegiis fruitur. De sentenua legis mihi convenit cum viro_longe doctissimo Petro de Marca archiepiscopo Tolosano illustrissimo De concordia imperii et sacerdotii lib. iv, c. 2, et De primatu Lugdunensi & 40, p. 406 et seq. De legis emendatione videamus. In codice Theodosiano sie habetur: Præcipimus. Tum si quid dubietatis emerserit. In Justiniano sic legitur: Ut si quid dubietatis emerserit, etc., ut in cod. Menagii. Qu:v vera lectio est, et confirmatur verbis BalsamONES TIL Parat. ad tit. 3, wste tivixa, etc. Itaque post divisum Illyricum in Occidentale et Orientale a Theodosio seniore, cum dubietas quædam emersisset circa quæstiones canonicas, et quæreretur ad quem carum discussio pertineret, constituit Theodosius Junior m d. 1. non esse quidquam innovandum cirea dechtendas quæstiones canonicas, sed vetustatem et canones pristinos ecclesfasticos etiam per omne Illyricum Orientale servandos esse, ut scilicet quæstiones ancipites in synodo Illyricana examinentur: ita tamen ut ca de re certior tias antistes nove Romæ, ut nimirum idem jus habeat novæ Rome antistes ac Romæ veteris, ad quem dubiæ causæ referri solitæ. Avitus Viennensis epis ola 56 Et quia scitis synodalium legum esse, ut in rebus quer ad Ecclesia statum pertinent,_si quid fuerit dubitationis exortum, ad Romanæ E‹- clesiæ maximum sacerdotem quasi ad cupul nostrum membra sequentia recurramus. Vide quæ notavi að Parat. Cod. tit. 2, lib. 1, circa finem. Basilicorum auctores sic acceperunt ut dubiæ quæstiones camonica: ad archiepiscopum Constantinopolitanum referantur ab ipso ejusque synodo definiende, lo Basilicis deest vox Kwystavyoumbw;. V. Balsamon, ad Nomiocan. Photii, tit. 1 c. 5, et tit. 8, c. 1, et tit. 9, c. 4, et Parat. tit. 4, infra în princ. Huc pertinere videtur quod exstat in Synopsi Leonis et Constantini tit. 3. § 9. Quæ privilegia Roma. Theophanes de Theodosia: Εξέθετο δὲ καὶ κανόνας, ἐν οἷς τῷ θρόνο Κωνσταντινουπόλεως τὰ πρεσβεία νέας Ρωμη; ánévitusv. Hist. Misc. Adde synod. Chalcedon, can. 28, syn. Constant, in Trullo c. 36, Theod. Balsamon. respons. Jur. Grecorum. p. 443. Itinerum atque pontium. Vide 1. pen. C. de privil. d. Aug. 1. vi. C. Th. de itin, mun. No. 131. c. 5, Capitul. Car. M. lib. v, c. 107. Thessalonicensi Ecclesiæ remittitur capitatio 1. ab unaquaque 12, C. de annon, et tribut. Non etiam agrorum cen sus. S. Ambrosius contra Auxentium: Agri ecclesiæ solvant tributum. Sic legem 8 Cuj. interpretatur Par. Cod. eod. Balsamon, ut ipsa quidem Thessalonica Ecclesia relevetur onere capitationis, non etiam aliæ ejus nomine. Capitatio est census capitis, ο φόρος του σώματος, φόρος κεφαλικός. Καπιτατίων. Hero, Περὶ σταθμῶν: Εστι δὲ ὁ στατήρ μὲν γρ., δύο δὲ δίδραχμα 2 καλεῖται ἐπικεφάλαια, κατὰ δὲ 'Ρωμαϊκὴν διάλεκτον καπίτ:ον (sic MS. lege, καπιτατίων) κάπουτ γὰρ τὴν κεφαλὴν καλούσι. Vide Matthæi cap. 17, 24. Tertull. Apol. c. 13. Homin™m capita stipendio censa. Et ad Nation. c. 1. Vid. Senecam De Benef. 8, 7. Theopuanes: xɛpzditiwy αὐτοῦ τοῦ βασιλέως. Decani. Decani sunt funerum elatores, lecticarii, vispelliones, libitinarii, copiată, de qui bus vide Glossarium nostrum ad Julian. Aniec.

μιδῆς τῶν δημοσίων εἰδῶν, οὔτε ἀπὸ προνομίου, ἢ publicarum specierum, neque privilegio person, προσώπου, ἡ ἀξίας, ἢ ἐκκλησίας, κἂν ἔχῃ θείαν κέλευσιν, ἢ καὶ πραγματικόν. Τὰ γὰρ ἐν οἰῳδήποτε πράγματι ὑπεναντίον τοῦ νόμου, ἢ κοινῆς χρησεμότητος προσφερόμενα, [ού] φυλάττεται. Εἰ δέ τι πρὸς ἐπιγραφὴν τοῦ νόμου ἐπιχειρηθῇ, τὸ λοιπὸν δημεύεται. ΙΔ'. Πάντες καὶ αἱ τῶν ἐκκλησιῶν κτήσεις ὑπό κεινται δοῦναι ἀγγαρίας καὶ ἀμάξας ἐν ταῖς βασιλικαῖς ἐπὶ τὰ ἐξπέδιτα παρόδοις. ΙΒ΄. Τὰ προνόμια τῶν ἐκκλησιῶν ἔστωσαν βέ βπια. Οἱ δὲ τοῖς κανόσιν ἐναντιούμενοι πραγματι καὶ ἀκυρούσθωσαν, καὶ χορηγείσθωσαν εἰς ἀποτροφὴν τῶν πτωχῶν αἱ ἐκκλησίαι τὰ παρὰ τοῦ δημοσίου αὐταῖς ἀφορισθέντα διάφορα είδη. ΠΓ. Ἐν ἐῤῥωμένῃ διαθήκῃ, ἢ κωδικίλλη, ἢ ἀγρά φω βουλήσει, ἔξεστι ταῖς χήραις καὶ ταῖς διακονίασαις, καὶ ταῖς ἱεραῖς πορθένοις, καὶ ταῖς μοναστρίαι;, καὶ ταῖς ἄλλαις ἱεραῖς καταλιμπάνειν ἐν ἐκκλησίᾳ, ἢ κληρικῷ, ἢ μοναχῶν, ἡ πτωχοῖς ἐν συν στάσει καὶ ὑποκαταστάσει, καὶ ληγάτοις, καὶ φιδει· κομίσσοι; ἰδικοῖς καὶ καθ' ὁμάδα. ΙΔ΄. Τὰ τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως ἀκ νητα ἐπιμελεῖσθαι καὶ διαιρεῖσθαι δεῖ· καὶ αὐτὰ δὲ καὶ οἱ γεωργοί, καὶ τὰ ἀγροικικὰ ἀνδράποδη, καὶ τὰ πεκούλια αὐτῶν, καὶ οἱ πολιτικοὶ ἄρτο: κατ' οὐδένα τρόπον εἰς οἰονδήποτε πρόσωπον ἐκποιοῦνται, οὔτε πάντων τῶν κληρικῶν συναινούντων τῷ ἀρ χιεπισκόπῳ καὶ τῷ οἰκονόμῳ. Ἐπεὶ ὁ λαβὼν ἀπόλει καὶ τὰς τιμὰ, καὶ εἴ τι δέδωκεν ἕτερον οἰῳδήποτε προσώπῳ, καὶ προσκυροῦνται τῇ Ἐκκλησίᾳ· και ἀναδίδωσι τὸ πρᾶγμα μετὰ τῶν ἐν μέσῳ καρπῶν καὶ ἐνοικίων καὶ ἐπαυξημάτων, ὡς ἂν μὴ ἐπαρθῇ. Τὰ γὰρ παράνομα ἀντὶ μὴ γεγενημένων εἰσί. Καὶ ὁ τῇ ἐκποιήσει συναινέσας οἰκονόμος, ή συγχωρή σας γενέσθαι, ἐκπίπτει τῆς οἰκονομίας, καὶ τῇ Έχε κλησίᾳ ποιεί μετά κληρονόμων τὸ ἀζήμιον· καὶ ὁ neque dignitatis, aut ecclesiæ; licet divinam jussioncin habeat, vel pragmaticam sanctionem (59'). Nam que quolibet in negotio contra jus vel utilitatem publicam proferuntur, mininte servantur. Si quid autem in fraudem istius legis attentatum fuerit, navis ipsa publicatur. XI. Omnes obligati sunt, etiam ipsa pradia ecclesiarum, adl prastandas angarius ει plaustra transeuntibus ad expeditiones imperatoribus. XII. Ecclesiarum privilegia firma sunto. Pragmalicae sanctiones, quæ canonibus adversantur, irritæ redduntur. Præstentur ad alendos paupere; ecclesiis diverse species, quæ de publico eis assignatæ sunt. XIII. In testamento robur suum obtinente vel in codicillo, vel non scripta voluntate, licet viduis et diaconissis, et sacris virginibus, et soli. tudinariis aliisque sacris feminis, aliquid relinqucre vel ecclesia, vel clero vel monachio, vel pauperibus, per institutionem, et substitutionen, et legata, et fideicommissa, tamı specialia, quam per universitatein. XIV. Ecclesiæ Constantinopolitanæ immobilia studiose coli et dividi debent: et nec ipsa, nec coloni, nec rustica mancipia, nec peculia eorum, nec panes civiles ullo modo ad quamcunque personal alienantur, ne quidem omnibus clericis cum archiepiscopo et œconomo consentientibus. Nam qui en consecutus est, tam pretia, quam si quid aliud cuicumque personæ cedit, amittit; atque hac ipsi addicuntur ecclesiæ. Reddit etiam rem ipsain cuni percepuis medio tempore fructibus, et pensionibus vdificiorum, et accessionibus, quasi si distract: non fuisset. Nam quæ contra Teges fiunt pro infectis habentur. Et quia consensu alienationi adhibito, rem fieri permisit œconomus, œconomi officio excidit, et una cum hæredibus suis ecclesia Annibalis Fabroti notæ. vel Naves Ecclesiæ ampliores duorum millium modiorum non excusantur a publicarum specierum transvectione, sive embola. l. ult. C. de nav. non excus. Εμβολή μοr. 163, c. 2, et edicto. Justin. 15, c. 4. Nam qua. Rescripta juri contraria utilitati publica non valent, I. ult. C. si cout. ius. Omnes. Praeter nilites. Joannes Saresber. Polycrat. lib. vi, c. 10: Recte vero mittanti pri vilegia multa sunt concessa, quæ de jure antiquo laiius palent. Nam et liberiores sunt, et pluribus immunitatibus gaudent, ab angariis et paranguriis, et sordidis muneribus alicni. Angarias. Ecclesiarum possessiones ab angaciis et parangariis immunes non sunt principe expeditionen bellicain suscipiente. De angariis et parangariis vide Cujac. ad. tit. C. de curs. publ. lib, xn, Plaustra, Plaustra separat ab angariis. Quæ canonibus. Photius Numoc. 1, c. 2: Οἱ τοῖς κανόσιν εναντιούμενοι πραγματικοί τύποι ἄχυροί εἰσιν. Syn. Chalcedon. act. 4. Robur suum out. In 1. 15. C. eod. quod tamen alia omni juris ratione munitum sit. Sie vet. Brod. Solitudinariis. Bals. μοναστρίαις. Theoplan in Constantino: Εξεδιάσατο αὐτὴν τοῦ γενέσθαι μοναστριαν. Menalog. M. Aug. d. 11. Καὶ αἱ μονά - στριαι ἡγαλλιάσαντο ἀπολαβοῦσαι τὴν μηδέποτε λήγουσαν άΐδιον χαράν Μονάστρια, momachia, so litariæ vitæ dedita, 1. 20 c. De Episc. et cler. μονάστρια, Bals. vide ibid. Vel clero. Bals., κληρικώ, ή μοναχών, ε clero, vel monacho, d. 1. 13. Sic libri veter. Leunclavii cod. μοναχείῳ monachio, ut in quibusd. miss. d. I. xii. Et autem μοναχεῖον, sive μοναχικόν, Nicene secunde syu. act. 1, monachicum colle gium, ut ibi interpretatur Anastas. Biblioth. Prior Jectio sincerior est, et confirmatur mov. Marciaui. Nec panes civiles. Οι πολιτικοί άρτοι Αηnoue civiles I. 14, c. eod. πολιτική σίτησις. Νον. VII, C. 1, civilis annona, veter interprett, panes civiles Juliano Antec. Nam quæ contra leges. Bals. Τὸ παρὰ τοὺς νόμους πραχθὲν ἐν ἴσῳ τίθησι τῷ μηδὲ τὴν ἀρχὴν γενομένῳ.

dmuum præstal: ac labellio citra restitutionem & συμβολαιογράφο; ἀναποκαταστάτως ἐξορίζεται· καὶ cssilio plectitur: ipseque magistratus, vel quis alius, hujusmodi gesta corroboraus, dignitatem cum facultatibus amittit. At usumfructum ecclesiasticæ rei potest aliquis ad certum tempus, vel ad diem vitæ suæ, interveniente scriptura, certisque pactis, ita consequi, ut rem, quæ tantundem habeat relitus, una cum colonis, in dominium Ecclesize relinquat. XV. Si qnis (50') rem nobilem, vel immobilem, rel jus aliquod donaverit in personam martyris, vel prophetæ, vel angeli, tanquam illi oratorium ædificaturus, eamque donationem insinuaverit apud cos, quibus insinuari necesse est, cogitur hoc opus, licet inchoatum non fuerit, una cum suis hæredihus, perficere; ac perfecto, ea dare, quæ donatione continentur. Idem et in peregrinorum, et ægrotantium, et men licorum usui d. stinatis ædificiis obtinet: episcopis et œconomis facultatem habentibus cos conveniendi. Verum si hæc impleantur, fit administratio de illorum sententia, qui hac liberalitate sunt asi, et sccundum leges ab iis datas, XVI. E», quæ acciderant in perduellione adversus Z monem præter superiorum tenipornm augustas sanctiones, de sacerdotibus, et ecclesiastico statu, abrogans læc coustitutio; pristina renovat, et episcopum Constantinopolitanum habere prarsidendi jus ante alios tradit. ὁ ἄρχων ἢ ἄλλος συνιστῶν τὰ τοιαῦτα ὑπομνήματα τὴν ἀξίαν καὶ τὴν οὐσίαν ἀπόλλει. Οὐ χρήσεις έπικαρπίας σου, φροῦχτον δέ τις δύναται λαβεῖν ἐγε γράφως ἐκκλησιαστικού πράγματος ἐπὶ ῥητὸν χρόν νον, ἢ μέχρι τῆς οἰκείας ζωῆς ἐπὶ τοῖς δοκοῦσι συμφώνοις, καὶ ἐφ᾽ ᾧ πράγμα τοσαύτην ἔχον πρόσοδον τῇ Ἐκκλησίᾳ καταλιπεῖν μετὰ τῶν γεωργῶν εἰς δεσποτείαν. ΙΕ΄. Εάν τις δωρήσηται πράγμα κινητόν, ἢ ἀκια νητον, ἢ δίκαιον εἰς πρόσωπον μάρτυρος, ή προφή του, ἢ ἀγγέλου, ὡς αὐτοῦ μέλλων εὐκτήριον οίκοδημήσει, καὶ τὴν δωρεὰν ἐμφανίσῃ, ἐρ ὧν ἀναγκαῖόν ἐστιν, ἀναγκάζεται τὸ ἔργον, κἂν μὴ ἀρχθῇ, πληρούν μετά κληρονόμων, καὶ πληρωθέντι, δοῦναι τὰ τῆς δωρεάς. Τὸ αὐτὸ ἐπὶ ξενοδοχείων, καὶ νοσοκομείων, καὶ πτωχείων, ἀδείας οὔσης τοῖς ἐπισκ.. ποις καὶ οἰκονόμοις ἀνάγειν αὐτοῖς. Τούτων δὲ πληρουμένων, ἡ διοίκησις γίνεται κατὰ δέξαντο τοῖς φιλοτιμησαμένοις κατὰ τοὺς ἐπιτεθέντας pou;. 15'. Τὰ γενόμενα ἐν τῇ κατὰ Ζήνωνος τυραννίδ: παρὰ τὰ πρώην βασιλικά θεσπίσματα περὶ ἱερέων ἢ τῆς ἐκκλησιαστικῆς καταστάσεως ἡ διάταξης ἀκυρούσα, τὰ πρώην ἀνανεούται, καί φησι τὸν Κωνσταντινουπόλεως ἔχειν τῶν ἄλλων τὴν προτ δρίαν. ΙΖ'. Τα προνόμια της Μεγάλης Εκκλησίας ΚωνXVII. Privilegia Majoris ecclesiae Constantinopolitanx, ac venerabilium domorum, quæ sub ea ad- σταντινουπόλεως, καὶ τῶν ὑπ' αὐτῆς διοικουμένων ministrantur et sustentantur, custodiantur. Cætere vero ccclesiæ, et monasteria, et plochia, el xenocochia, et orphanotrophia ejusdem urlis, et continentium ejus, quæque subdita sunt ordinationi archiepiscopi ejus, vel metropolitanorum, qui ab καὶ χορηγουμένων εὐαγῶν οίκων [γρ. οἰκίων, ι. ρ. οἰκιῶν], φυλαττέσθωσαν. Αἱ δὲ ἄλλαι ἐκκλησίαι καὶ τὰ μοναστήρια, καὶ πτωχεία, καὶ ξενοδοχεία, καὶ ὀρφανοτροφεῖα τῆς αὐτῆς πόλεως καὶ τῆς περ ριοικίδος αὐτῆς, καὶ τὰ ὑπὸ τὴν χειροτονίαν τοῦ Annibalis Fabroti notæ. At usumfructum. Prædia ecelesiastica certa lege modoque in precarian dantur. (50') llujus constitutionis epitomen edidit Cuj. Observ. 1:8, 6. 28. ex lib. v Basil. tit. 1, c. 7. Ville aliam epitom inf. Parat, tit. 3. Secundum leges. Et conditiones quæ instrumento continentur, puta si quis dixerit, Dono S. Petro aut Theodoro martyri prædiu:n illud meum, vel domum illam, ut exstruatur ecclesia eorum nomini dedicata. Valet ejusmodi scriptura licet μονομερώς facta sit, et ex ca donatione sen pollicitatione utiliter agi puferit. Theo lurus llermopolites ad dictam l. xv: Κατὰ τὸ δοκοῦν αὐτοῖς, ἤτοι κατὰ τοὺς ἐντεθέντας παρ' αὐτῶν ὅρους τῷ δωρεαστικῷ, καὶ τὰς διαστί. ξεις· τυχὲν γὰρ οὕτως ἔγραψε Δωροῦμαι τῷ ἁγίῳ ἀποστόλῳ Πέτρῳ, ἢ τῷ ἁγίῳ μάρτυρι Θεοδώρῳ τὸ κτῆμά μου τὸ δεῖνα, ἢ τὸν οἶκόν μου τὸν δεῖνα, ἐφ' ᾧ κτισθῆναι ὀνόματι αὐτοῦ ἐκκλησίαν, καὶ γίνεσθαι τὰ καὶ τά. Οὐκ ἔστιν ἄχυρον τὸ ἔγγραφον ὡς τάχα γεγονός κατά μονομέρειαν, καὶ μὴ συστὰν μέσον δύο προσώπων, ἀλλὰ κινοῦσι τὴν ἐξ αὐτοῦ ἀγωγὴν οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἰκονόμοι, Secundum leges. Nisi si quid legibus aut canonibus interdictum præceperit: Οὐκ ἐφεῖται αὐτῷ ἀκανόνιστά τινα καὶ παράνομα διατάττεσθαι. Balsam, ad canonem 1 syo di Constantin. In perduellione. Τυραννίδι, Bals. ut apud Theophil., & Per contrarium, iust. De hared. qual. et diff., et § 1, De publ. judic. Theophanes in Nauricia: Ὁ δὲ τύραννος ᾿Αλέξανδρον τὴν συναντάρτην αὐτοῦ συνέπεμψε. Συναντάρτης ibi est ejusdem criminis reus, ἀντάρτης enim idem quod Τύραννο ο Gloss. Gr. Lat. ἀντάρτης, rebellio, perduellio. Theodorus Metochita Mist. Rom. lib. singul. Εφ' οἷς ἐνεκάλουν αὐτὸν ἀντάρτην, de Christo Salvatore nostro quem Judai ἀκάθαρτοι οι perduellionis reum in crucem egerunt. Theophylactus in Joan. cap. 18. Ammonius apud auctorem Catenæ in Joan. Λύει τὴν ἀγωνίαν Πιλάτου, πείθων ὅτι οὐκ ἔστιν ἀντάρτης, ἀλλὰ βασιλεὺς οὐρανοῦ καὶ γῆς. V. Hesych. in αντάρτης οι ανταρσία perduellionis crimen. Idem Theoph. in Pboca: "Ηκους γὰρ μελετ τωμένην ἐν τῇ ᾿Αφρικῇ κατὰ Φωκᾶ ἀνταρσίαν. Adversus Zenonem. De Basilisco lyranno, quemn Zeno fame necavit, Procop. ut Vaud. N ccphor. 1, Michael Glycus, alii. V. Cuj. Ouser. Presidendi jus. Έχει τῶν ἄλλων την προσ δρίαν, Photius, Nomoc, tii, l. Vide leg. 24, jus residendi ante alios, 1. 16, c. cod. in manuscriplis quibusdam, jus sedendi legitur, in 1960, resid. Sed glossa interlin. prosedendi inquit. Τ. 1. 44, tit. 3. Abutitur hac lege Photius, d. c. 5, ut Ecclesiæ Constantinopolitaum primatum astruat: hoc cnim sic accipiendum est, ut uni codat archiepiscopo Romano, et in creatione episcoporum prolusedeal.

ή ἀρχιεπισκόπου αὐτῆς, ὅταν ᾖ τῶν παρ' αὐτοῦ χει- hoc ordinantur et eorum, qui ordinantuga ροτονουμένων μητροπολιτῶν, καὶ τῶν ἐξ ἐκείνων χειροτονουμένων ἀκίνητον ἢ πολιτικήν σίτησιν οὐκ ἐκποιοῦσιν· εἰ μὴ ἐπωφελής εἴη ἡ πρᾶσις, ἢ ἡ ὑποθήκη, ἢ ἡ ἀνταλλαγή, ή διηνεκής ἐμφύτευσις· του τέστιν, ἔτε τὸ τίμημα τοῦ πιπρασκομένου, ἢ τὸ δα νεισθὲν ἐπὶ ὑποθήκῃ μέλλει προχωρεῖν εἰς λύτρωσιν χρέους, ἐκ διαδοχῆς ἢ χρείας ετέρας αναγκαία; ἐπικειμένου τῷ εὐαγεῖ οἴκῳ, ἢ ἐφ᾽ ᾧ ἕτερον ἀναγ καιότερον κτήσασθαι πράγμα, ἢ εἰς κατεπείγου - σαν τοῦ εὐαγοὺς οἴκου ανανέωσιν καὶ ἀνταλλαγέν ποιοῦσιν ἐπὶ ἀναγκαιοτέρω πράγματι, καὶ πρόσοδον οὐκ ἐλάττονα τοῦ διδομένου ἔχοντι, καὶ ἐμφυτεύσεις, μὴ μειουμένης της προσόδου, ἢ παντελῶς ἀπο ροῦντος τοῦ πράγματος. Τὰ γὰρ διὰ τὴν ἀπορίαν metropolitanis, rem aliquam soli, vel annonam civilem, non alienant, nisi sit utilis ea venditio, vei hypotheca, vel permutatio, vel emphyleusis perpetua: hoc est, cum pretium rei vendita, vel mutuam sub bypotheca sumptum, cessurum est ad dissolutionem æris alieni, quod ex successione, vel alio quopiam usu necessario venerabili domo incumbit, vel ad comparandam aliam rem magis necessariam, vel ad urgentem domus venerabilis instaurationem; itidemque si permutatio fiat cum re magis necessaria, quæque reditum co, quod datur, non minorem labeat, et si emphylenses constituantur, absque deminutione reditus, aut cum omnino res ipsa sterilis est. Nam quæ ob sterilitatem damnosa sunt, επιζήμια δωρεῖσθαι καὶ ἐκχωρεῖν δύναται. Τὸ δὲ donare atque aliis concedere possunt. Quod autem γινόμενον οὐκ ἄλλως ἰσχύει, εἰ μὴ μία τῶν εἰρης μένων αἰτιῶν ἐν ὑπομνήμασι φανερωθῇ ἐν μὲν Βυζαντίῳ παρὰ τῷ μαγιστρο ήνσῳ, ἐν δὲ ταῖς ἐπαρ χίαις παρὰ τοῖς ἐκδίκοις, προκειμένων τῶν ἁγίων Γραφῶν· καὶ ἐπὶ μὲν τῶν ἐκκλησιῶν παρόντων τῶν οἰκονόμων τῶν ἐκδημούντων κληρικῶν, ἐπὶ δὲ τῶν μοναστηρίων δεῖ παρεῖναι τοὺς ἡγουμένους καὶ ἄλλους μοναχούς· ἐπὶ δὲ τῶν πτωχείων τοῦ διοικητοῦ καὶ τῶν ὑπουργούντων, καὶ τῶν πτωχῶν· ἐπὶ δὲ τῶν ξενώνων τοῦ διοικητοῦ καὶ πάντων τῶν εὑρισκομένων ὑπουργῶν τῆς διοικήσεως· καὶ ὁμοίως ἐπὶ τῶν ὀρφανοτρόφων [ἰσ. τῶν ὀρφανοτροφείων], ὥστε κρατεῖν τὸ τοῖς πλείοσιν ἀρέσχον, συναινοῦντος καὶ τοῦ ἐπισκόπου τῶν τύπων, ἐν οἷς τοῦτο σύνο τθες ἐπιγίνεσθαι· μή δυναμένου τοῦ μαγιστρο. κήνσου ἢ τοῦ ἐκδίκου παραιτεῖσθαι, καταλαμβάνειν τὸν σεβάσμιον οἶκον, ἐν ᾧ ἡ τοιαύτη συνίσταται πράξις αζημίως, καὶ ἐκδικούντων αὐτήν. Υπόκεινται γὰρ ἐκ παραβασίας ποινῇ χρυσίου λιτρῶν εἴκοσι· καὶ μετὰ ταῦτα γίνεται συμβόλαια μνημε νεύοντα τῶν αὐτῶν, καὶ τῆς τῶν ὑπομνημάτων πράξεως, καὶ τῆς προσηγορίας τῶν παραγενομένων, καὶ παρ' ᾧ συνέστη. Εἰ δέ τι τῶν εἰρημένων παρ οφθῇ, ὁ μὲν δανειστὴς καὶ ὁ ἀγοραστής· ἐκπίπτει τοῦ πράγματος καὶ τοῦ χρέους, καὶ τῶν τιμῶν· ὁ δὲ λαβὼν εἰς ἀνταλλαγὴν, καὶ οὗπερ ἔδωκε, καὶ οὗπερ ἔλαβεν, ἐκπίπτει· ὁ δὲ εἰς ἐμφύτευσιν ὑπὲρ τὴν ἰδίαν ζωὴν λαβὼν ἢ δωρεάν, ἢ ἐκχώρησιν ἀπηγορευμένην, ἀναδίδωσιν ὅπερ εἴλητε, καὶ ποσότητα ἑτέραν, ἧς ἀξιόν ἐστι τὸ δοθέν. Χώραν δὲ ἔχει τὰ εἰρημένα καὶ ἐπὶ τοῖς μέλλουσι γενέσθαι ἐκκλησια στικοῖς καὶ τοῖς ἐσομένοις εὐαγέσιν. Ὑπὸ τῶν δὲ κινητῶν, ἔξωθεν τῶν ἱερῶν σκευῶν, καὶ ἀρκούντων η agitur, non aliter valet, nisi causarum indicatarum wra in monumento expressa fuerit, Byzantii qui dem, apud magistrum census in provinciis vero, apud defensores, propositis sacris Scripturis: et-in negotiis ecclesiarum, acconomis et clericis qui ad urbem sunt præsentibus, in monasteriorum negotiis, ablates et cæteri monachi allesse debent; in ptochiorum, administrator ejusque ministri, et ipsi pauperes; in xenonum, administrator et nuiversi qui administrationi reperiuntur inservientes, ac similiter in nogotiis orphanotrophiorum, ita ut ratum sit, quod pluribus placet, etiam episcopo illorum locorum, quibus in locis res fieri consuevit, assentiente: nec possit imagister census, aut defensor, excusare se, quominus venerabilem domum, in qua ejusmodi negotium contrahitur, indeismem suscipiat: adeoque hi eam defendant. Etenim ex transgressione obnoxii sunt pœnæ 20 librarum auri. Ac secundum hac, instrumenta confciuntur, mentionem facientia causaruin, et monumentorum confectionis, et nominis eorum, qui adfuerunt, et apud quem confecta sint. Si vero ex indicatis aliqui neglectum fuerit, creditor quidem, et emptor, rem ipsam amittit, et credituin, et pretia: qui autem accepit nomine perrnutationis, tam id, quod dedit, quam quod accepit, amittit: qui rem emphyteuseos nomine suam ad vitam, vel donationem, vel cessio - nem probilitamn, accepit; tumn il, quod accepit, tum quantitatem alteram, quanti est id, quod datum fuit, restituit. labent autem locum, quae dicti sunt, lain in iis quæ ecclesiastica, quam quae religiosa futura sunt (56'). Quod si res mobiles exstent, sacris vasis exceptis, eæque sufficiant ad causas indi: Annibalis Fabroti nola. Qui ab hoc ordinantur. Metropolitani oro dinantur ab archiep. Constantinopolitano, Nov. vii, c. 1 concil. Chalcedl. can. 93, episcopi a metropolitis, ut hic. Adde can. 12 concil. Lao:l. et can, 6 Nic. syn. Magistrum census. Μαγιστρο ήντῳ. Sic nus. unica voce. Glossa Basil. μαγιστρόνησος, ἄρχων τῆς ἀναγραφής. Basil. 1. xxi, e. de donat, παρὰ τῷ μεγίστῳ τῶν κήνσων. Ut l. NAS1, infra de episcop. Alii ατρόμητον scribunt, vel μαϊστρ κήνσον, quibus. μάστρος vel μαϊστρος pro magi siro. Theophanes: Ιλλος ὁ μαϊστρος. Colin. int Origin. Constantinop. Διὰ Στρατηγίου μαγίστρου Ms. μαΐστρου. Basil. ad 1. 7, § 1. D. de institor. Μαΐστερα του ιδίου πλοίου. Sic legen.l. ut in Synopsi ns, non μαγίστωρα, ut in Basil. us. Apudl magistrum census edebantur professiones, et instrumenta publicabantur. (56') Hoc est, religiosis locis aldicenda.

calus: cessat necessariorum immobilium, atque εἰς τὰς εἰρημένας αἰτίας, ἀρκεῖ τῶν ἀκινήτων καὶ panum tam alienatio, quam hypotheca. τῶν ἀναγκαίων καὶ τῶν ἄρτων ἡ ἐκποίησις καὶ ἡ ὑποθήκη. XVIII. Assignat hæc constitutio Majori ecclesiæ Constantinopolis 70 librarum auri reditum, in hune finem, ut fauera citra impensam Constantinopoli curentur, ad novos usque muros, et in Blachernis. Nam Sycæ pars urbis sunt. Adversus transgressores, quinquaginta librarum auri pœnam in ringulos statuit. 118. Η διάταξις ἀφορίζει τῇ μεγάλη Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἑβδομήκοντα λιτρων χρυσίον πρόσοδον εἰς τὸ τὰς κηδείας ἀδαπάνους ἐν Κωνσταν τινουπόλει γίνεσθαι, καὶ μέχρι τῶν νέων τειχῶν καὶ Βλαχέρναις. Αἱ γὰρ Συκαί μέρος εἰσὶ τῆς πόλεως. Ορίζει κατὰ τῶν παραβαινόντων ποινὴν ἀνὰ ν χρυσίου λιτρῶν. ΙΘ'. Α' γινόμεναι μέχρι φ' νομισμάτων ἀνεμ φάνιστοι δωρεαὶ εἰς πόλιν, ἢ ἐκκλησίαν, ἢ ξενοδοχεῖον, ἢ νοσοκομείον, ἡ ὀρφανοτροφείον, ἢ πτωχεῖον, ἢ εἰς αὐτοὺς τοὺς πτωχούς ἔρέωνται. Αἱ δὲ λοιποί, κἂν εἰς ἄλλας εὐσεβεῖς γίνωνται πράξεις, χρήζουσιν XIX. Donationes actis non insinuate quæ "'d quingentos usque nummos ffunt in civitatem, rel eccleſiam, vel xenodochium vel nosocoinum vel orphanotrophium vel piochium vel in ipsos pauperes, rata sunt. Reliquæ licet in alius pias actiones dant, indigent εμφανείας· καὶ αἱ λεχθεῖσαι ὑπὲρ τὰ φ' νομίσματα insindatione; atque etiain hæ quas diximus, si NIIHINIOS 300 excedant: exceptis donationibus imperialibus XX. Neque per sacram formam neque de maudato prasidum, militares annonas ad religiosas domos, vel ad clericos transferre licet. XXI. Qui non ex causa redemptiouis captiAnnibalis Nam Syce. Codinus in Παρεκβολαῖς· Άμε σιάσεως δὲ τοῦ ἱερέως ἐν ταῖς λεγομέναις Συχαῖς ᾠκοδόμησε ναόν, αἱ τὴν ἐπωνυμίαν ἐκ τῶν συκοφήτων δένδρων ἐδέξαντο. Non insinnata. Isla «lonationes etiam citra actorum confectionem convalescant. Sic editio Haloandri, Duareni, et vet. exemplar Brodæi in 1.19, e. cod. ἀνεμφανίστως, Photio, Nomoc. tit. 9, c. 1. Sic legitur in v. col. viri perillustris Nicolai Prirescii senat. Aquens. τοῦ μακαρίτου, με apud Theoph. ἀνεμφάνιστος δωρεά, § 2 De donet. pess me ut et alia pleraque, prima editio, ἀνεμφανίστως. Gloss. Greco Lat. εμφανίζω, allego, in. timo, διαφάνεια. intimatio. Excerpta e vet. gloss. insinuatio, ἡ φανέρωσε;. Gl. Latino-Gr. intimare, εμφανίσαι, φανερῶσαι, οὖσαι, ἐξῃρημένων τῶν βασιλικῶν δωρεῶν. Κ'. Ούτε κατὰ θεῖον τύπον οὔτε κατά πρόσταξαν τῶν ἀρχόντων ἔξεστι μετάγειν στρατιωτικές σιτή. σεις εἰς εὐαγεῖς οἴκους ή κληρικούς. ΚΑ'. Ο μὴ δι' ἀνάῤῥυσιν αἰχμαλώτων ἀγοράFabroti nota. Xenodochium. Xenodochia sunt domus Dei, in cap. 55, extr. de appell: Hostel-Dieu, in quibus advenæ inopes hospitio excipiuntur, in Epistolis Juliani imperatoris. D. Augustin. in Joannem tract it. 97: Xenodochia et monasteria postea sunt appellata novis nominibus, res tamen ipsæ et ante nomina sua erant, et religionis veritate firmantur. Hinc ξενοδοχεία, il est, πρὸς κοινὴν ὑποδοχὴν τῶν ξένων κατεσκευασμένα. Joannes Cantacuz., Hist. lib. iv, c. 30. De his S. silius in epistola 371, adsl Heliam: Τίνα δὲ ἀδικοῦμεν καταγώγια τοῖς. Ο ξένοις οἰκοδομούντες τοῖς κατὰ πάροδον ἐπιφοιτώσιν; Quid peccamus diversoria peregrinis exstruentes qui huc forte advenerint? Ea Julianus exstrui jubet, ut ibi inopes sine discrimine excipiantur, in epist. 49, ad Arsacium. De quo Theophanes in Chronographia: Τὰς δὲ Χριστιανῶν εὐποιίας ὁ ἄχρηστος καὶ παραβάτης μιμούμενος ξένοις τε και πτωχοίς τὰ πρὸς τὴν χρείαν χορηγεῖσθαι ἐκέλευσεν, ἀπατῶν τοὺς ἁπλουστέρους: Christianam et beneficentiam imitatus ille nefarius et prævaricator, peregrinis et egents res necessarias edixit suppeditari. Vel nosocomium. D. Hieronymus in Epitaphio Fabiole: In pecuniam congregatam usibus pauperum præparavit: et prima omnium vocox0μεῖον instituit, in quo agrotantes colligeret de plas teis, el consumpta languoribus atque inedia miserorum membra foveret. Hinc νοσοκομεῖον, Durotheus doctrina 4. Nicetas Choniates in Isaacio Angelo: Μετέβαλε δὲ εἰς νοσοκομεῖον, καὶ τοὺς βασιλικούς δόμους. Regias ades in nosocomium και lavil. Vel orphanotrophium. Ορφανοτροφείον, Balsamon aut canon. 7 synod. Chalcedoncus. Orphanotrophia sunt loca in quibus juniores parentibus atque substantiis destituti educantur. Hine orphanotrophi quorum munus erat orphanos ejusmod! alere atque educare. Theophanes. 'Ο δὲ μέσ γας Κωνσταντίνος σιτομέτριον ταῖς ἐκκλησίαις κατά πόλιν εχαρίσατο εἰς διατροφήν διηνεκώς χήρας, καὶ ὀρφανοῖς, καὶ ξένοις, πένησί τε καὶ τοῖς κλη ρικοῖς· Magnus antem Constantinus frumenti de mensum, quod viduis, orphanis, peregrinis, pauperibus, et clericis perpetuo esset alimento, Ecclesiis per urbes largitus est. Vel p.ochium. Ex hoc loco constat in d. 1. xix, verba illa, vel in gerontocomium, vel in curotruphium, vel in brephotrophium, recte abesse a lib. veterib. ut nec in Brodæi manuscripto comparent. Reliqua. Si donationes intra aureos quin. gentos consistant, non exigitur insinuatio. Si cam quantitatem superent, in eo quod superfluum est, si non insinuata sit, inutilis est, in residuo utilis, ut hic Theodorus Mermop. interpretatur, ex lib. χεχιν, § 1, c. De donat. Donat. imperialibus. Ωσπερ γὰρ ὁ βασιλεὺς πάντων ὑπέρκειται, οὕτω καὶ αἱ παρ' αὐτοῦ γινόμεκαι δωρεαὶ πασῶν τῶν ἄλλων δωρεῶν ὑπερφέρουσιν. Idem Theodor. Neque per sac. form. Aliam epitomen ex libris Basilic. edidit Cuj. Obs. lib. xit, c. 28, in qua recte emendandumn censuit, ἢ ἀρχικῆς προσο τάξεως, ut constat ex hac Epit. Bulsamonis. Qui non ex causa redemptionis. V. Bas. ι. 1, p. 168. Gregorius M. epist. 10, 48: Εt sacrorum canonum et legalia statuta permittunt ministeria Ecclesiæ pro captivorum esse redemptione rendenda. Ravennius in Vita S. Hilarii Arelatensis: Fecit at sucra ministeria (sic legendum puto pro mysteria) captivis solatia potius quam ecclesiis ornamenta prastarent. 1). Ambros. offic. u. c. 23: Nos aliquando in invidiam incidimus, qui confregsrimus vasa mystica ut captivos redimeremus. El

ζων ἱερὰ σκεύη ἢ ἁπλώματα, ἢ λαμβάνων εἰς ὑπο- vorum sacra vasa, vel vesles enit, vel in lyΘήκην ἐνέχυρον, καὶ τῶν τιμῶν καὶ τοῦ χρέους ἐκπίπτει. Καὶ αὐτὰ ἐκδικοῦνται διὰ τῶν ἐπισκόπων καὶ σκευοφυλάκων, εἰ καὶ ἐχωνεύθησαν· καὶ αἱ τιμαὶ αὐτῶν ἀπαιτοῦνται, εἰ μὴ φαίνωνται, διὰ condictionem vel in factum. ΚΒ. Τὰ εἰς εὐαγεῖς οἴκους ἀπὸ βουλευτικῆς φιλοτιμίας ερχόμενα οὐχ ὑπόκεινται τῇ τῶν ἐν κέρ δει λουκρατίβων διαγραφή. ΚΓ'. Εάν τι δωρηθή ή κληρονομίῳ [f. κληρονο μία, ἡ ληγάτον, ἢ ληγάτῳ, ἢ φιδεῖκόμισσον εὐαγε? τόπῳ, ἢ καταλειφθῇ ἡ πόλει, ἢ εἰς ἀνάῤῥυσιν αίχ· μαλώτων κινητόν, ἢ ἀκίνητον, ἢ παρ' αὐτῶν ἀγορασθῇ, ἁρμόζουσι [προσωπικῶς καὶ εἰς πρᾶγμα αγω γαὶ] περσυνάλια: et in ren υποθηκάριοι, καὶ μόνη τῇ τῶν ἑκατὸν ἐνιαυτῶν ἐκβάλλονται παραγραφῇ· οὗτος γὰρ ὁ χρόνος τῆς ζωῆς ἐστι τοῦ μακροβίου ἀνθρώπου. pothecam, vel piguus accipit, tam pretiis, quam credito excidit. Res ipsæ vindicantur ab episcopis, et œconomis et vasorum custodibus, tametsi conflatæ sint; earumque pretia si nou exstent, per condictionem, vel in factum actiouem exiguntur. XXII. Quæ ad religiosas domus ex curiali liberalitate perveniunt, lucrativorum inscriptioni non subjacent. XXIII. Si quid loco religioso, vel civitati, vel ad redemptionem captivorum, mobile vel immobile, donatum fuerit, vel si hæreditas aut legatum, aut fideicommissum his relictum, vel quid ab eis emptum fuerit: actiones personales, et in rem, et hypothecaria competunt, et sola praescriptione centum annorum excluduntur: hoc enim tempus est vitæ longioris. Annibalis Fabroti notæ. paulo posť: Ornatus sacramentorum, redemptio captivorum est. Et cap. emd: Sane si in sua. Aide eundem 2. Contra relat. Symm. Guillelmus Neu· brigensis. De rebus Anglicis lib. IV, C. 58: Et quoniam ea (de vasis sacris loquitur) in redemptionem quorumlibet fidelium captivorum expendi non tantum concessit, verum etiam monuit reneranda patrum discretio. Multo fortius eadem captivi principis redemptioni debere proficere judicatum est. Itaque per omnem regni Anglici latitudinem traduntur calices sacri exactoribus regiis, vel indulgenter, id est, paulo infra pondus redimuntur. Vide quæ dixi ad Justiniani Inst. tit. De rer. divis. Vestes. 'Anλwuzra Bals. Vel pignus, Ordo Romanus de divin, offc.: Sacra rasa el restimenta sacerdotalia nolite in vadium dare negotiatori aut tabernario._ Capitul. Caroli M. lib. 1, c. 94: De sacris vasis Ecclesiæ, quæ in pignus a vonnullis in quibusdam locis dari comperimus, inhibitum est, ne deinceps a quoquam fieri præsumatur, nisi solummodo necessitate redimendo. rum captivorum compellente. Hujus constitutionis ratio affertur in 1. 21, c. end. Cum non absurdum est animas hominum quibuscunque causis vel vestimentis præferri. Sic legitur in manuser. Brod. quanquam non male vulgo, vasis. Theophili scholiastes: Επειδή προτιμᾶται τῶν ἀψύχων τὰ ἔμψυχα, ut aput! Zonar. ut Annal.: Οὐ γάρ τι ἄψυχον ἐμψύ του λογισθήσεται βέλτιον, Liban. in loco communi contra homicidam: "Ανθρωπος δὲ οὐ θεῶν κτῆμα πολύ τιμιώτερον τῶν φιαλών. 13. Chrysostomus in Epistol. Pauli ad Roman. homil. 26. Ab œconomis. ŒŒEconomus tå ¿xxhŋoiastiκαι πράγματα χειρίζει καὶ οἰκονομεῖ. Concil. Toletan. iv, cap. 48, eos quos œconomos Græci appellant, hoc est qui vice episcoporum res ecelesiasticas tractant, etc. Res autem alienatæ vindicantur ab œconomo, quoniam ad eum pertinet separatio basilicarum atque constructio, actiones ecclesiæ in judiciis vel in proferendo vel in respondendo, ut est in epistola S. Isidori ad Leudefredum Cordubensem episc. 1. xiv, in â. b. t. Earumque pretiu. Vide ad. 1. xxi, emend. Cujacii. Ex curiali liberalitate. Sic legitur in manusc. Brod.; in quibusdam, curialis, minus recte. Τῶν λουκρατίβων, οι Νον. cxxxi, c. 5. Vide tit. Cod. de imponenda lucrat, descript. lib. x, et Balsamon, ad Phot. tit. 2, c. 10, 58. Ecclesiæ agenti sola obstat annorum 40 præscripţie, Nov.cxxxi, c. 6. abrogata centum annorum præscriptione, quam introduxerunt in Oriente, 1 25 c. eod., in Occidente, Nov. 1x. antiquato etiam canone 120 concil. Carthag. Bals. ad d. can. Sola igitur quadragenaria præscriptione ecclesia si agat repellitur. Sin autem cum ecclesia agatur, servantur tempora legibus statuta, Nov. cxt, c. 4, id est. Ecclesia cum convenitur, tuetur se tricenaria præscriptione. Vide Constant. Hermenop. lib. 1, tit. 3, § 52, et ibi scholion, quod quidem abest a duob. codicibus Regiæ bibliothecæ, et est Theodori Hermopolitæ ad d. Nov. cx'. Scholiastes autem larmenopuli, quisquis est, cum mendis suis, quod mireris, Theodoruin excripsit: nam in regio quoque manuscripto legitur. O'x tx - βάλλεται παραγραφή διετίας, ή είκοσ. Εt paulo post, Τὰ ἐντὸς τῆς δεκαετίας· οἷον τῆς ἀναργυρίας, cum priore loco legen tum sit, dexactlas, posteriore au· tem, derias. Ecclesia antem quæ adversus ecclesiam agit tricenaria præscriptione secun:lum canones submovetur, ut scribit idem Theodorus, qui et annali, biennali, et triennali præscriptioni Novella cx1 Justiniani non esse derogatum tradit. Cujus Nov. vetus interpres post tot retro editiones ad fidem Græcí contextus ita emendandus est: sed tam annali et triennali præscriptione, quam aliis, etc. De his quæ relinquuntur,in redemptionem captivorum, deque his quæ civitatibus debentur, vide infra lib. in, tit. 5. Centum annorum. Qui finis vitæ longissimus est, 1. 56 D. De usufr. 1. 8 D. De usu et usufr.; leg. siva ut hic ait Bals. Οὗτος ὁ χρόνος τῆς ζωῆς ἐστι τοῦ μακροβίου ἀνθρώπου (hee verb: deerant in editione Leunclavii), ex his Novellæ 18, cum hoc tempus vite longævi hominis plerunque finis esse dignoscatur. Artemidorus, 2, 75. Ka0' ἡμᾶς δὲ ἑκατὸν ἔτη εἶναι τὸν τέλειον τῆς ζωῆς Xpóvov. Justinianus ait, plerumque; nani plerosque vitam ulterius produxisse proditum est in Tep! μaxpoбiwy libris Luciani et Phlegontis. Diodor. Sic. 1: Καὶ γὰρ νῦν δυοκαίδεκα μηνῶν ὄντων τῶν ἐνιαυτῶν οὐκ ὀλίγου; ὑπὲρ ἑκατὸν ἔτη ζῇν. Vide Egesippum apud Euseb. Hist. Eccl. ur, c. "52; R. Chrysostom. homil. de S. Joanne apostolo, Geurgium Phranz. Chron. lib. m, c. 1. De hac præscriptione Innocentius III, in Epist. ad Nicolaum Tusculanensem episcopum: Non enim videmus quo jure se valeant tueri, cum nec concessionem possint ostendere a sede apostolica sibi fuctam, nec centenariam contra Romanam Ecclesiam præscriptionem proburc.

XXIV. Ecclesia Constantinopolitana caput est allarum omnium Quæ jure colonario Δι locatio, in rebus ecclesiasticis irrita est, uti quam ne lex quidem agnoscat. Si magistratus aliquis in acau Constantinopoli constitutus, per se ipsum, vel per subjectam personam, ο Majori ecclesia reun soli conduxerit, quod actum fuerit, irritum est, et ecclesiæ dat æstimationem ipsius rei. Similiter et economus. Quod si alio quoque mindo persuaserit, aut coegerit, ut ad ipsum res ecclesiastica perveniret, tum quod actum fuerit, irritum est, tum quod ro nomine datum alicui personæ pertinenti ad ecclesiam, restituitur eidem, ac tam ipse præter indicata, pœnæ 20 librarum auri obnoxius est, quam qui rem concessit, itemque is, qui aliquid accepit hoc nomine, ut contractus interveniente ipsius opera conficeretur, duplum dat ejus quod ipsi datum fuit. Atque hæc omnia ecclesiæ addicuntur. Ultra viginti annos res soli ab ecclesia non conducitur. Ecclesiastica prædia Jocupletibus duntaxat in emphyteusin concedenda sunt, propter restitutionem prioris status, nec ultra personam ejus qui emphytensin accipit, ac duorum deinceps l:æredun: nec relevandum amplius sexta illius canonia parte, qui tempore locatiouis servabatur. Quod si damno rem sequenti tempore quis affecerit, expellitur, ac damnum præstat. Si œconomi culpa intervenerit, vel si agnoscit. XXV. Chartularii Majoris ecclesis ne per subjectam quidem personam rem soli, quæ ipsius est, per conductionem, vel emphyteusin, vel alium modum accipere possunt. Chartularii libello prærunte flunt, qui patriarchs et economi subscriptionem habeat ac si quem eorum vel clepere, vel aliis aliquid tradere, vel alioqui non idoneum esse paruerit, patriarchæ et œconomis licet ut eum de catalogo chartulariorum submoveant. Fiunt autem ΚΔ'. Η Κωνσταντινουπόλεως Εκκλησία πασῶν τῶν ἄλλων ἐστὶ κεφαλή. Η παροικικῷ δικαίῳ γινομένη ἔκδοσις ἄχυρός ἐστιν ἐπὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν, ὡς μήτε τῷ νόμῳ γνωριζομένη. Ἐὰν ἔμπρακτος ἄρχων Κωνσταντινουπόλεως δι' ἑαυτοῦ, ἡ μέσου προσώπου παρὰ τῆς μεγάλης Εκκλησίας ἀκίνητον ἐκλάδῃ, το πραχθὲν ἄκυριν, καὶ δίδωσι τῇ Ἐκκλησίᾳ τὴν διατίμησιν τοῦ πράγματος. Ομοίως καὶ ὁ οἰκονόμος. Εἰ δὲ καὶ καθ᾽ ἕτερον τρόπον πείσει, ἢ ἀναγκάσει περιελθεῖν εἰς αὐτὸν ἐκκλησιαστικὸν πράγμα, καὶ τὸ πραχθὲν ἄχυρον, καὶ τὸ δοθὲν ὑπὲρ τούτου εἰς πρόσωπον τῆς Ἐκκλησίας, ἀποδίδοται αὐτῇ· καὶ πρὸς τοῖς εἰρημένοις ὑπόκειται ποινή είκοσι χρυσίου λιτρῶν αὐτός. Καὶ τὸ πρᾶγμα δούς, καὶ λαβὼν ἐπὶ τὸ παρασκευάσαι γενέσθαι τὸ συνάλλαγμα, τὸ δοθὲν αὐτῷ διπλοῦν δίδωσι, καὶ πάντα προσκυρούνται τη Εκκλησία. Περαιτέρω τῶν είκοσι ἐτῶν ἀκίνητον τη Ἐκκλησίᾳ οὐ μισθοῦται. Μόνοις ευπόροις δεῖ τὰ Εκκλησιαστικὰ ἐμφυτεύειν διὰ τὴν ἀποκατάστασιν τῆς ὄψεως, καὶ μὴ περαιτέρω αὐτοῦ τοῦ ἐμφυτευομένου, καὶ δύο ἐξῆς κληρονόμων· καὶ μὴ κουφίζειν πλέον τοῦ ἔκτου μέρους τοῦ σωζομένου κανόνος ἐν τῷ καιρῷ τῆς ἐκδόσεως. Εἰ δὲ βλάψει τὸ πρᾶγμα ενισταμένου τοῦ χρόνου, ἐξωθεῖται, καὶ τὴν ζημίαν ἀποθεραπεύει. Εἰ δὲ ῥαθυμήσῃ ὁ οἰκονόμος, ἢ ἀπό ροις ἐκδῷ, ἐπιγινώσκει τὴν βλάβην, loraverit iis qui solvendo non sunt, ipse damaum ΚΕ'. Οι χαρτουλάριοι τῆς Ἐκκλησίας της Μεγά λης ούτε διά μέσου προσώπου δύνανται λαβεῖν ἀκίνητον αὐτῆς κατὰ μίσθωσιν ἢ ἐμφύτευσιν, ἢ ἔπιρον τρόπον. Γίνονται οι χαρτουλάριοι ἡγουμένου λιβέλλου καὶ φέροντος ὑπογραφὴν τοῦ πατριάρχου καὶ τοῦ οἰκονόμου· καὶ ἐάν τις αὐτῶν φανῇ κλέο πτων, ἢ παραδιδούς, ἢ ἄλλως ἀνετήδειος (σ. ἀναπιτήδειος], ἔξεστι τῷ πατριάρχῃ καὶ τοῖς οἰκονό μοις ἐκβάλλειν αὐτὸν τοῦ καταλόγου. Γίνονται δὲ εἰς Annibalis Fabroti notæ. Caput est aliarum omnium. Orientis scilicet. Avitus Viennensis epistola ad Gundoba:fum regem: Persuadetur episcopo (Constantinopolitano) negli genti, nec usque sic doclo, ut tania urbis, perinde que totius Orientis patriarcham decet. Hoc tribuitur Romano episcopo ut omnium ecclesiarum caput sit. Concilium Chalcedon. act. 1: Τοῦ μακαριωτά του καὶ ἀποστολικοῦ ἐπισκόπου τῆς Ῥωμαίων πόλ λεως κεφαλῆς ὑπάρχοντος τῶν ἐκκλησιῶν. Anacletus epist. 5: Haec vero apostolica sedes cardo et caput omnium Ecclesiarum a Domino, et non ab alio est constituta. Concilium Aquileiense, in epistola_nd Gratianum imp. Totins orbis Romani caput Romanam Ecclesiam. V. Niuemnarum. De pradest. p. 407. V. Indicem, Idem Avitus in epist. 27, Symmachum papai urbis universalis Ecclesiæ præstilen vocat. Theodoretus Cyrensis, epist 116 d seale Romana: Έχει γὰρ ὁ πανάγιος θρόνος ἐκεῖνος τῶν κατὰ τὴν οἰκουμένην ἐκκλησιῶν τὴν ἡγεμονίαν διὰ πολλά. Habet enim sanctissima illa serles Ecclesiurum, quæ in toto orbe sunt principatum et apicem primalus, a solis ortu usque ad occasum. Ut est in epistola Pelaghi 1 ad Spaulum. Alde Novel. 831, cap. 9. Ratranus Corbeiensis monachus can.. Græcorum opposita fit. ut, cap. 2: Nec enim vincere potestis majorem Constantinopolitana cittalis auctoritatem, quam ciritalis Ro manæ, que caput est omnium Christi ecclesinrum, qnod majorum lam vestrorum, quam nostrorum lestimonio comprobatur. Fulgentius Rusp nsis, in libro de Incarnatione et gratia Jesu Christi, cap. 2. Ecclesiam Romanam mundi cacumen voral. Et quod dicitur in 1. 24 h. t. Constantinopolitanam Ecclesiam onuium aliarum esse caput, sic accipiendum est, ut patriarcha Constantinopolitanus totius Orientis sit caput, ut ex Avito jam dictum est, Salvo tamen per omnia privilegio sanctæ apostolicæ prime in toto orbe terrarum Romane sedis, ut loquitur linemarus Remensis, De divortin Loth. et Tetb. resp. ult. Sic in cap. 2, ext. De Summa Trinit. Romana Ecclesia dicitur mater et magistra omnium Ecclesiarum). Qure jure colonario. Παροικικῷ δικαίῳ, Bals. Sic etiam vocat Justin. Νov. vit, praefat. Prædia Ecclesiæ Constantinopolitanæ jure, titulo παροικικῷ, sive libellario nomine dari non possunt. Quid sit libellarius contractus vel libellaria, docet Cuj. ad lib. 1. De Feud. tit. 2. In actu. Εμπρακτος πρὸς διαστολήν eorum magistratuum quibus conceduntur dignitates sine administratione, quietæ dignitates, otiosa ciugula. Chartalarii. Vide Glossar. nostrum ad Julian. Antecess.

κρανίον τῆς ᾿Ανατολῆς χαρτουλάριοι ιε, εἰς τὸ ad scrinium Orientis, chartularii 15, ad diarcescos Ασιανῆς ις', εἰς τὸ Πόντου ιε', εἰς τὸ ἐνοίκιον ιεʹ, εἰς τὸ Θρᾴκης η', εἰς τὸ ᾿Αντιόχου ς', εἰς τὸ τοῦ Καλαποδίου Γ', εἰς τὸ τοῦ ἀναλώματος ι', εἰς τὸ τῶν ληγάτων θ· καὶ λαμβάνουσι συνηθειῶν ἐπὶ μὲν τοῖς εμφυτευτικοῖς συμβολαίοις πεντηκοστὰς, ἐπὶ δὲ τοῖς μισθωτικοῖς καὶ τοῖς λοιποῖς συναλλάγμασιν έκατο στήν. Εἰ δὲ ὑπὲρ τὸν εἰρημένον ἀριθμὸν γένηται χαρτουλάριος, ἐκπίπτει, καὶ δίδωσι τῇ Ἐκκλησίᾳ σε λίτρας, καὶ ὁ ποιήσας αὐτὸν κ'. Μετὰ ζητήσεως ἀκριβούς οἱ οἰκονόμοι λογιζέσθωσαν γνώμῃ τοῦ πατριάρχου τὴν γινομένην δαπάνην τοῖς ἐμφυτευταῖς, καὶ μισθωτοῖς, καὶ διοικηταίς, ἑκάστου μὲν οικονόμου ζητοῦντος τὰ τῆς ὑφ' ἑαυτῶν ἴσ. ὑφ' ἑαυτὸν] διοικήσεως, τῶν δὲ λοιπῶν κατὰ πρόσταξιν - ἄφον (in Cod. Just. ἄγραφον] τοῦ πατριάρχου τοῖς λογισμοῖς ὑπογράφοντος 'Ανέγνων. Καὶ τὸ χωρὶς τοιαύτης παρατηρήσεως λογιζόμενον οίκοθεν οι οικονόμοι διδόασι. Τῆς δὲ λογιζομένης δαπάνης καὶ τῶν εἰσκομιζομένων χρημάτων λαμβάνουσιν οἱ χαρο τουλάριοι ἑκατοστάς· ὁ δὲ πλέον λαμβάνων, καὶ τῆς υπουργίας του χαρτουλαρίου, καὶ τῆς ἱερατικῆς ἀξίας ἐκπίπτει παραχρῆμα. Δεῖ τοὺς οἰκονόμους κατὰ μῆνα, ἢ τὸ μήκιστον ὑπὲρ δύο, λόγον ποιεῖν πρὸς τοὺς ἀρχαρίους· ἐπεὶ κινδυνεύουσιν. Κα'. Εάν τις γράψῃ κληρονόμον τὸν Δεσπότην Χριστίν, μὴ προσθεὶς εὐκτηρίου προσηγορίαν, ή Εκκλησία τοῦ τόπου καθ᾽ ἂν ἦν ὁ τελευτήσας, δοκεῖ γεγράφθαι. Τὸ αὐτὸ ἐπὶ ληγάτου καὶ φιδεῖκομίσσου, καὶ προχωρεῖ εἰς ἀποτροφὴν πτωχῶν. Εἰ δέ τινι τῶν ἁγίων ἀγγέλων ή μαρτύρων καταλίποι, μὴ μνημο νεύσας οἴκου εἰ μέν ἐστιν ἐν ἐκείνῃ τῇ πόλει, ἢ ἐν τῇ ἐνορίᾳ αὐτῆς τοιοῦτος οἶκος, αὐτὸς λαμβάνει· εἰ δὲ μή ἐστιν, ὁ ἐν τῇ μητροπόλει λαμβάνει. Εἰ δὲ μήτε ἐκεῖ τοιοῦτός ἐστιν οἶκος, αἱ κατὰ τόπον έχε κλησίαι λαμβάνουσιν αὐτὸ, τῶν ἄλλων οίκων παρα χωρούντων αὐταῖς, εἰ μὴ δειχθῇ ὁ τελευτήσας ἔτερον ἐνθυμηθείς, καὶ ἕτερον εἰπών. Τότε γὰρ τὸ ἀληθὲς καὶ οὐ τὸ γεγραμμένον κρατεῖ. Εἰ δὲ τόπον εἴπῃ ῥητὸν, εὑρεθῶσι δὲ πολλοὶ τοῦ αὐτοῦ ὀνόματος ἐν τῇ πόλει, ἢ τῇ περιοικίδι, εἰ μὲν πρός τινα τού των είχε μείζονα προσπάθειαν, ἢ συνεχῶς ἐκεῖσε ἐφοίτα, αὐτῷ δοκεί καταλελείφθαι. Τοιούτου δέ τινος μὴ εὑρισκομένου, ὁ μᾶλλον ἐκ τῶν τοιούτων οίκων ἐνδεή; λαμβάνει τὸ καταλειφθέν. Καὶ ὅσα παράτιτλα. Βιβ. α', τίτ. α', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Nullus. Ούτ δείς. Μόνοις τοῖς τὴν ὀρθόδοξον τιμῶσι πίστιν ἐπισκόποις αἱ ἐκκλησίαι παραδίδονται. p Asiaum, 46, ad Ponti, 1 5, ad pensionuin 15, ad Thraciae, 8, ad Autiochi, 6, ad Calopodii, 6, ad expensarum, 10, ad legatorum, 9, et ratione consuetudinum accipiunt pro iustrumentis emphyteuticis, quinquagesimas: pro locatoriis, et reliquis contractibus, centesimam. Quod si quis ultra numerum indicatum factus fuerit chartularius, loco movetur, et ecclesiæ dat libras 15, quique fecit eum chartularium, libras 20. Economi de sententia patriarchæ cum accurato scrutinio computent impensam, quam emplyteuta, conductores et adle ministratores faciunt: quolibet œconomo de iis inquirente, quæ al commissam sibi administrationom pertinent; reliquis, ex scripto patriarchae jussu, qui verbum hoc, Relegi, ratiociniis subscribit. Quidquid absque hujusmodi observatione computator, œconomi de suo præstant. Ejus autem impensæ, quæ computatur, et pecuniarum, quæ inferuntur, chartularii centesimas accipiunt. Qui vero plus capit, et officio chartularii, et dignitate sacerdotali confestim excidit. Debent economi singulis mensibus, aut ad summum pro binis rationes arcariis reddere. Nam alioqui periculum incurrunt. XXVI. Si quis hæredem scripserit Dominum Christum, oratorii nomine non adjecto: ejus loci ecclesia, quo in loco degebat defunctus, hæres scripta videtur. Idem in legato et fideicommisso locum habet, et ad pauperes alendos confertur. Sin quid alicui sanctorum angelorum, aut martyrum reliquerit, nulla domus mentione facta, si quidem ejusmodi domus est in illa civitate, vel ejus territorio, relictum accipit: sin autem, domus in metropoli constituta capit. Quod si ne istic quidem ejusmodi domus est, ipsius loci ecclesiæ rem consequuntur, quibus cæteræ domus cedunt: extra quam si probatum fuerit, defunctum aliud habuisse in animo, et alud dixisse. Tunc enim ipsa rei veritas potior est eo, quod scriptum fuit. Sin certum locum expresserit et in civitate, vel cjus continentibus, plures ejusdem nominis domus inventæ fuerint: siquidem ad aliquam harum majorem affectionem labebat, aut frequenter illuc ilabat, illi ipsi relicta fuisse res videtur. At si nulla talis reperiatur, ea domus inter has relictum accipit, quæ magis est indiga. Tituli II Paratitla. Libri t, tit. 1, constit. 2, cujus initium, Nullus. Solis orthodoxam fidem colentibus episcopis ecclesiæ traduntur. Annibalis Fabroti notæ. Ad pensionum. In manuscripto Leuncl. et D. Peirescii legitur, εἰς τὸ ἐνοίκιον. Cujacius emen dandum putat, εἰς τὸ Αἰγύπτου, ut sit perfecta emuneratio diceresun Orientis, obs. 12, 28. Consuetudinum. Συνηθειών, συνήθεια pro salario. Gloss Latino-G. salarium, εψώνιον, πααρχή, συνήθεια, αλατικόν; Concil. Chale. p. 381 ει 383, a.: Leo Tacl. cap. 19, num. 18: Μηδένα των ὑπ' αὐτοῖς στρατιωτῶν ἀδικεῖν, ἢ τὸ οἰονοῦν δῶρον παρ' αὐτῶν λαμβάνειν, ἢ τὰς λεγομένας συνηθείας. Locum expresserit. Negatio igitur delenda in constitutione integra c. eod. ibi: Ρητὸν μὴ θείη τόπον, ut eliam constat ex his verbis quæ pra cedunt, nulla domus mentione facta.

Lib. 1, tit. 3, constit. 10 cujus initium, Si quis, Qui vel impressionem, vel quamcunque injuriam Ecclesis loco inferre conatus fuerit, capitali supplie cio punitur. Lih. 1, tit. 3, constit. 13, cujus initium, Sį ecclesiæ. Qui ecclesiarıın privilegia violat, quinque librarum auri multam præstat. Lib. I, tit. 3, constit. 20, cujus initium, Si quis. Cibi clericus, vel nonachus, vel diaconissa, vel solitaria, nullo condito testamento decesserit, nec ejus hæreditateın adierit ecclesia, vel monasterium, propterea quod esset ascriptitius, aut libertus, aut curialis si quas habet adversus eum actiones ecclesia, vel monasterium, adversus bæreues experietur. Lib. 1, tit. 3, constit. 22, cujus initium, Si qua. Privilegia per antiquas constitutiones ecclesiis concessa, rata sint. Lib. 1, tit. 3, constit. 26, cujus initium, Decernimus. Nec publicum aliquod ædificium, nec quod ad oblectamentum civitatis destinatum sit, a monachis aut clericis surripitor, ut sit ecclesia. Lib. 1. tit. 3, constit. 32, cujus initium, Omnes. Omnia privilegia, quæ per antiquas constitutiones ecclesiis concessa sunt, rata sunto. Lih. 1, tit. 3, constit. 34, cujus initium, Omnia. Privilegia præstita ecclesiis, aut hominibus, aut rebus ecclesiarum, firma sunto. Lib. 1, tit. 5, constit. 44, cujus initium, τῶν ἱερῶν κανόνων. Presbyter, aut diaconus in matri monio versari non possunt. Quamobrem si quis hoc fecerit, et uxori suæ res aliquas dederit, vel inter vivos donatione, vel in testamento, ecclesia, cui subcst, eas ipsas sibi vindicat. Lil. 1, tit. 3, constit. 53, cujus initium, Raptores. Res ejus, qui diaconissam, aut virginem repuit; ecclesia, cui subest, pleno dominio consequiter. Lib. 1, tit. 4, constit. 5, cujus initium, Nemo. Disserit hæc constitutio, et exponit, qualibus a criminibus festum dierum Paschalium liberel. Lib. 1, tit. 5, constit. 1, cujus initium, Privilegia. Il.uretici ecclesiis indulta privilegia sibi non Βιβ. α', τίτ. γ', διάτ. ι', ἧς ἡ ἀρχή, Si quis. 'Εάν τις. Ο έφοδον οιανδήποτε παρίσταται επιχειρήσας ποιῆσαι τῷ τῆς Ἐκκλησίας τόπῳ κεφαλικώς τιμωμεῖται. Βιβ. α', τίτ. γ', διάτ. ιγ', ἧς ἡ ἀρχή, Si ecclesia. Ἐὰν ἡ Ἐκκλησία. Ο τὰ τῶν Ἐκκλησιῶν παραφθείρων προνόμια, privilegia, πέντε λίτρας χρυσίου προτιμᾶται. Βιβ. α', τίτ. γ', διάτ. κ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Si quis. Αδια θέτου τελευτήσαντος τοῦ κληρικοῦ, ἡ τοῦ μοναχοῦ, Η διακονίσσης, ἢ μοναστρίας, καὶ μὴ κληρονομη θέντο; ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας ἢ τοῦ μοναστηρίου, διὰ τὸ εἶναι αὐτὸν ἐναπόγραφον ἢ ἀπελεύθερον, ἢ βου λευτήν· εἴ τινας ἔχει κατ' αὐτοῦ ἀγωγάς, ἡ Ἐκκλησ σία, ἡ μοναστήριον κινήσει κατὰ τῶν τούτου κληρ ρονόμων. Βιβ. α', τίτ. γ΄, διατ. κβ', ἧς ἡ ἀρχή. Εί τινα, Si qua. Προνόμια τὰ ταῖς Ἐκκλησίαις ἐκ παλαιῶν διατάξεων πεφιλοτιμημένα κρατείτω. - Βιβ. α', τίτ. γ', διάτ. κς', ἧς ἡ ἀρχή, Decern mus. Ὑπὸ μοναχῶν ἢ κληρικῶν μήτε δημόσιον οικονόμημα, μήτε πρὸς τέρψιν πόλεως αφωρισμένον εἰς Ἐκκλησίαν υφαρπαζέσθω. Βιβ. α', τίτ. γ', διάτ. λβ', ἧς ἡ ἀρχή. Omnes. Πάντα τὰ πριβιλέγια, ἅτινα ταῖς Ἐκκλησίαις ἐκ παλαιῶν διατάξεων πεφιλοτίμηνται, ταῦτα κρατ τείτω. Βιβ. α', τίτ. γ'. διάτ. λδ', ἧς ἡ ἀρχή, Οικία. Τὰ παρασχεθέντα πριβιλέγια ταῖς ἐκκλησίαις, ἢ τοῖς Ο ἀνθρώποις, ή πράγματα τῶν ἐκκλησιῶν, βέβαια Έστωσαν. Βιβ. α', τίτ. γ΄, διάτ. μδ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Τῶν ἱερῶν κανόνων. Ο πρεσβύτερος ἢ ὁ διάκονος οὐ δύναται γάμοις προσομιλεῖν. Όθεν, ἐάν τις τοιοῦτόν τι ποιήσῃ, καὶ παράσχῃ τῇ ἑαυτοῦ γαμετῇ τινα πράγ ματα ἐντερβίβως, ἢ ἐν διαθήκη, ἡ ἐκκλησία ὑφ᾽ ἣν τελεῖ, ταῦτα διεκδικεί. Β.6. α', τίτ. γ', διάτ. εγ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Αρπαγες. Raptores. Τὰ τοῦ ἁρπάσαντος διακόνισσαν ή παρθέ νον πράγματα ἡ ἐκκλησία ὑφ᾽ ἣν τελεί, κατὰ τε λείαν δεσποτείαν λαμβάνει. Βιβ. α', τίτ. γ΄, διάτ. γ', ἧς ἡ ἀρχή, Nemo. Η διάταξις διαλαμβάνει καὶ λέγει, ποίων ἐγκλημάτων ελευθεροῖ ἡ ἑορτὴ τῶν πασχαλίων ἡμερῶν. Βιβ. α', τίτ. α', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, Προνόμια, Privilegia. Οἱ αἱρετικοὶ μὴ ἐκδικείτωσαν τὰ παραAnnibalis Fabroti notæ. Constitutio x. Vide Saresh. Pol. lib. ν, c. B. Presbyter aut diaconus. Presbyteri, diaconi, et subdiaconi matrimonium contrahere non possunt, alioquin ab officio removentur, cap. 1 ει 2, exir. qui cler. vel voventes. Concil. Aurelianen. ut, c. 8, propter votum continentia: quia tamn diaconi quam subdiaconi cum primum ad clerum adsciscuntur, carnem suam in æternum obsignant. Et ex juniornm pontificum Constitutionibus conjugatus non assumitur ad sacerdotium, diaconatum, aut subdiaconatum, nisi conversio promissa sil, C. assumi et seq. distinct. 18, c. ult. dist. 31. D. Hieronym, in epist. 50, ad Pammachium: Episcopi, presbyteri, diaconi aut virgines eliguntur, aut vidui, aut certe post sacerdotium in æternum pudici. Vide P. Damianum epist. 3 lib. 1v, et epist. 13. lib. v. In minoribus autem ordinibus constitutis, puta lectoribus, cantoribus, ostiariis, exorcistis et acolythis, licet matrimonium contrahere, cau. 25 Apostol.; can. 6 synodi in Trullo coacle, Nov. v. cap. &et xxii, cap. 42. Dierum Paschalium. Leo Magnus, serm. 9, de Quadragesima. Vide Append. Cod. Theoulos. p. 17 et seq.

σχεθέντα ταῖς ἐκκλησίαι; προνόμια. Μόνοις γὰρ vindicent. Nam solis orthodoxis en concedunταῦτα τοῖς ὀρθοδόξοις ἐπιτρέπεται. Βιβ. α', τίτλος ε', διάταξις η', ἧς ἡ ἀρχή, Qui cunque. Τὰ τῶν Εὐτυχιανιστῶν, ἤτοι Απολλιναριστῶν μοναστήρια τῇ τῆς ἐνορίας Εκκλησίᾳ προσκυρωθήσονται. Βιβ. α', τίτ. ε', διάτ. ι', ἧς ἡ ἀρχὴ, Si quis. Μηδεὶς τῶν ὀρθοδόξων κτῆμα, ἐν ᾧ ἐστιν ὀρθοδόξων Εκκλησία, ἢ εὐκτήριον, ἐν διαθήκῃ ἢ δωρεᾷ, ἢ ἐν τελευταία βουλήσει ἢ ἄλλῳ τρόπῳ ἐκποιείτω, ἢ δι δότω αἱρετικῷ. Βιβ. α', τίτ. θ', διάτ. ιβ', ἧς ἡ ἀρχή, Calicolaram. Οι τόποι οἱ εἰς τὰς συνόδους ἀφωρισμένοι τῶν σεβόντων τὸν οὐρανὸν ταῖς ἐκκλησίαις προσχυρού σθωσαν. Βιβ. α', τίτ. θ', διάτ. ιη', ἧς ἡ ἀρχή, Hac valitara. Νέου κατασκευασθεῖσα συναγωγή Ιουδαίων ἢ Σαμαρειτῶν τῇ ἐκκλησίᾳ προσκυρούσθω. Β.6. α', τίτ. ια', διάτ. ε', ἧς ἡ ἀρχὴ, Omnia loca. Οἱ ἐν Καρθαγένῃ ἱερατικοί τόποι, οι παρὰ τοῦ βασιλέως ταῖς ἐκκλησίαις δωρηθέντες, ἀναφαιρέτως μενέτωσαν παρ' αὐταῖς. Βιβ. α', τίτ. ιβ', διάτ. ε', ἧς ἡ ἀρχή, Denuntiaπιας. Μηδεὶς ἐν ταῖς ἁγιωτάταις ἐκκλησίαις, ἢ ἐν ἄλλοις προσκυνητοῖς, ἐν οἷς αἱ εὐχαὶ ἐπιτελοῦνται, ἐκβοήσει κεχρήσθω, ἢ στάσιν κινείτω, ἐσχάτην ένα τεῦθεν ὑφορώμενος τιμωρίαν. Βιβ. α', τίτ. ιγ', διάτ. δ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Jamdudum. ῾Ο ἐν ἐκκλησίᾳ ἐλευθερωθεὶς ἐπὶ τοῦ δήμου καὶ ἐπι σκόπου βεβαίαν κτᾶται τὴν ἐλευθερίαν. Βιβ. α', τίτ. ιγ', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Qui religioεα. Ὅταν ἐν ἐκκλησίᾳ τις, παρόντος τοῦ ἐπισκόπου, ἐλευθερωθῇ, οὕτω γενέσθω ἐλεύθερος, ὡς πάντων τῶν νενομισμένων ἐπὶ τῇ ἐλευθερία γενομένων. Βιβ. γ', τίτ. ιβ', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Omnes. Οι δικασταί, καὶ τὸ τῶν πόλεων πλῆθος, καὶ τὰ συστή ματα τῶν τεχνῶν, πᾶσαν τὴν Κυριακὴν ἀργείτώσαν γεωργοῖς δὲ ἐξέστω ταῖς οἰκείαις ἐργασίαις προσκαρτερεῖν. Βιβ. γ', τίτ. ιβ', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Quadτης ginta. Ἐν τῇ τεσσαρακοστῇ τῶν νηστειῶν μηδεμία διάγνωσις ἐγκλημάτων προβαινέτω. Β.6. γ', τίτ. ιβ', διάτ. ς', ἧς ἡ ἀρχή, Omnes. tur. Lib. 1, tit. 5, constit. 8, cujus initium, Quicunque. Εutychionistarun sive Apollinaristarum monasteria ecclesie territorio addicentur. Lib. 1, tit. 5, const. 10, cujus initium Si quis. Nemo prædium orthodoxorum in quo est orthodoxorum ecclesia, vel oratorium, in testamento, vel donatione, vel in suprema voluntate, vel alio modo alienet, aut det hæretico Lib. I, tit. 9, constit. 12, cujus initium, Calicolarum. Loca cœlicolarum conventibus assignata, ecclesiis addicuntor. Lib. 1, tit. 9, constit. 18, cujus initium, Hac valitura. Exstructa Judæorum vel Samaritanorum nova synagoga, ecclesiae adulicitor. Lib. I, tit. 11, constit. 5, cujus initium, Omnia loca. Sacra Carthagine loca ecclesiis ab ipso imperatore donata, maneant eis inadempta. Lib. 1, tit. 12, constit. 5, cujus initium, Denuntiamus. Nemo sanctissimis in ecclesiis, vel in aliis venerabilibus locis, in quibus vota concipiuntur, conclamationibus utitor, vel seditionem moveto; ultimum inde supplicium formidans. Lib. 1, tit. 13, constit. 4, cujus initium, Jamdu❤ dum Qui manumissus est in ecclesia, coram Cplele ac episcopis libertatem certain cousequitur. Lib. 1, tit. 13, constit. 2, cujus initium, Qui religiosa. Cum in ecclesia quis, episcopo praesente, manumissus fuerit, ita liber fiat, atque si omnia in manumissione solemnia servata fuissent. Lib. iit, tit. 12, constit. 2, cujus initium, Omnes. Die Dominico judices omnes, et civitatum plea bes, et artium cunctarum collegia, quiescant: agricolis vero liceat ut operis suis intenti sint. Lib. ut, tit. 12, constit. 5, cujus initium, Quadra ginta In jejuniorum quadragesina, nulla cognitio criminalis locum habeat. Lib. ut, tit. 12, constit. 6, cujus initium, Τὰς ιε' τῆς Πασχαλίας ἡμέρας, καὶ τὴν Χριστοῦ Omnes. Quindecim diebus paschalibus, et die natali Γένναν, καὶ τὰ Θεοφάνεια, καὶ ἑκάστης ἑβδομάδος Κυριακὴν, καὶ ἐν τῇ μνήμῃ τοῦ πάθους τῶν ἀποChristi, et Theophaniis, et cujuslibet septimane Dominica, et in memoria passionis apostolorum, Annibalis Fabroti notæ. Hæretico. Nam nec hæreticus ejusmodi prædium comparare potest. Theophil. ad § 2. Inst. de inutil. stipul. Carthagine loca. Constitutio missa est ad populum Carthaginensem. Jamludum. Una est ex tribus Constantini constitutionibus. Nicephor. lib. vi. c. 16. Ac episcopis. Υπὸ μάρτυσι τοῖς ἱερεῦσι,, Sozomenus, i, c. 19. Addit Constantinus in l. 1 col. De his qui in Eccl. manumit. et seq.: Ab episcopis quoque et clericis manumissos justam libertatem consequi; quorum favore Justinianus quoque pleraque singularia constituerat, ut scribit Balsamon ad can. 85, synodi Carthag. quo jurc cum Italia dudum uteretur, placuit Africanis Patribus Augustini suggestio, qua suadebatur ut idein jus a principe postularetur, ut constat ex canon. 64 et 82 Eccles. Afric. Die Dominico. Vide sup. Parat. tit. 1. Quadraginta. Vide sup. col. Parat. Lib. m, tit. 12, Const. 6. Theophaniis. In l. 7, c. de fer. Brodiei codex, Epiplaniarum, quidam Epiphaniorum, ut c. Menagii, alii Theophaniorun. Bals. τὰ Θεοφάνεια neutraliter Theophaniorum legisse videatur. Hoc festum Latini etiam veteres Epiphaniam vocabant, Amm. Marcellin. xxi. V. Greg. Naz. or. 38, init.

spectacula cessent, et tribunalia, itemque præsta- στόλων, ἀργείτωσαν αἱ θεαὶ [Ισ. θέαι], καὶ τὰ δι tionis annonaruin compulsiones, et privatorum debitorum exactiones. Lib. iv, tit. 63, constit. 5 cujus initium, Cessante. Decani Majoris ecclesiæ Constantinopolitanæ habent immunitatem: sed non funt ultra nongentos quinquaginta. Lib. vı, tit. 48, constit. 1, cujus initium, Incertis Cap. 8, ait constitutio osse quem Ecclesiæ legatum vel hæreditatem relinquere. Lib. vii, tit. 72, constit. 10, cujus initium, Cum apud. Cum res debitoris creditores distrabunt, si pretium solutum amplius esse fuerit inventum, quam ea sunima sit, quæe ipsis debetur: id, quod superest in archivis ecclesiæ deponunto, ut quondam debitori servetur. Lib. x, tit. 16, constit. 11 cujus initium, Illnd. Formæ publicorum tributorum, quæ apud Achivos atque etiam Macedonas exstat, insistendum est. Et quamvis hæc Macedonum Ecclesia, remissionen: [tributorum] est consecuta; properea tamen aliena tributa sub nomine suo sublevare non debet. Lib. x1, tit. 75, constit. 4, cujus initium, Absit. Etiam ecclesia instructionis itinerum et pontium reparationis onus agnoscal. Lib. x11, tit. 37, constit. 17, cajus initiam, Cum sere. Si deputati fuerint milites ecclesiæ cuipiam, G ex alio loco translati, et annonarum præstatio in eo loco damnum det fisco: quæ ipsos arcessivit ecclesia, danınum agnoscet. Lib. x11, tit. 50, constit. 20, cujus initium, Nullus. Ne sanctissimæ quidem ecclesiæ tempore expeditionis ab angariis vel parauigariis excusationem habeant. καστήρια, καὶ αἱ τῶν ἀννωνῶν ἀπαιτήσεις. καὶ αἱ τῶν ἰδιωτικῶν χρεῶν εἰσπράξεις. Βιβ. δ', τίτ. ξγ', διάτ. ε', ἧς ἡ ἀρχή, Cessante. Of δεκανοὶ τῆς μεγάλης Εκκλησίας Κωνσταντινου πή λεως ἀτέλειαν ἔχουσιν· οὐ γίνονται δὲ περαιτέρω τῶν ν. Βιβ. ς', τίτ. μη', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, Incertus. Ἐν τῷ ὀγδόῳ κεφαλαίω φησὶν ἡ διάταξις ὅτι δύνα ταί τις ληγᾶτον ἐκκλησίαις καταλιμπάνειν καὶ κλη ρονομίαν. Βιδ. ζ', τίτ. οβ', διάτ. ι', ἧς ἡ ἀρχή, Cum apud. Ηνίκα οι δανεισταὶ τὰ πράγματα τοῦ χρεώστου πιπράσκουσιν, εὑρεθῇ δὲ πλέον τὸ καταβληθὲν τίτ μημα της κεχρεωστημένης χρεωστημένης] ποσότητος, ἐν τοῖς ἀρχείοις τῆς ἐκκλησίας τὸ περιττόν ἀποτιθέσθωσαν, ἐπὶ τῷ φυλάττεσθαι τοῦτο 1 γρ. τούτῳ τῷ παλαιῷ χρεώστῃ. Β.6. ι', τίτ. ς', διάτ. ιδ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Illud: Τῷ τύπῳ τῶν δημοσίων εἰσφορῶν τῷ ἐπὶ τῷ ἀρχαίῳ, ἔτι γε μὴν καὶ τῶν Μακεδόνων, καὶ τῶν ἄλλων ἐπαρ χιῶν, μὴ κεχρήσθω ἡ ἁγιωτάτη Θεσσαλονίκης έχε κλησία. Οὐ γὰρ ἐπειδὴ αὕτη συγκεχώρηται, διὰ τοῦτο ὀφείλει ἀλλότρια τελέσματα τῷ οἰκείῳ κου φίζειν ὀνόματι. Βιβ. ια', τίτ. οι', διάτ. δ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Αφείς. Καὶ ἡ ἐκκλησία τὸ τῆς ὁδοστρωσία; καὶ τὸ τῆς ἀνανεώσ σεως τῶν γεφυρῶν ἐπιγινωσκέτω βάρος. Βιβ. ιβ', τίτ. λζ', διάτ. ξ', ἧς ἡ ἀρχή, Cum sape. Ἐὰν ἀφορισθῶσιν στρατιῶται ἐκκλησίᾳ τινὶ ἐξ ἐτέρου τόπου μετενεχθέντες, καὶ τὸ παρασχέσθαι τὰς ἀννώνας ἐν τούτῳ τῷ τόπῳ διαζήμιον ποιεῖ τῷ δη μοσίῳ· ἡ ἐπικαλεσαμένη τούτους ἐκκλησία τὸ διαζήμιον ἐπιγνώσεται. Βιβ. ιβ', τίτ. ν', διάτ. κ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Nullus. Μηδέ αἱ ἁγιώταται ἐκκλησίαι ἐν καιρῷ ἐξπεδίτου τῶν ἀγο γαριῶν ἢ τῶν παραγγαριῶν ἐξκουσατίωνα εχέτω σαν. Ανάγνωθι καὶ τὴν μετὰ τῶν Νεαρών ζ' διάταξιν, ἧς ἡ ἐπιγραφή, Νόμος περὶ τοῦ μὴ ἐκποιεῖσθαι, ἢ ἀνταλλάττεσθαι τὰ ἐκκλησιαστικά πράγματα, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ τὴν μδ', ἧς ἡ ἐπιγραφὴ, Περὶ τῆς τῶν ἐκκλησιαστικών ακινήτων πραγμάτων έχε Legito etiam publicatam post codicem constitulionen inter novellas ordine septimam, cujus initium et inscriptio, Lex de non alienandis vel permulandis rebus ecclesiasticis, et quæ sequuntur. Item 44, cujus inscriptio est, De rerum ecclesiasticarum immobilium alienatione ac solutione. Item 52, cujus in- ποιήσεως καὶ καταβολῆς· καὶ τὴν ιβ', ἧς ἡ ἐπισ Annibalis Fabroti notæ. Lib. iv, tit. 63, const. 5. Οἱ δεκανοί, colegiati 1. 5, c. de commerc. Habent immunitatem; Nov. XLIII, c. 1. Nongentos. Mutatus numerus ex l. 4 c. De sacros. eccles. Lib. νι. ι. 58, constit. 1. cujus initium, Insertis. Hoc paratitlo hæc editio auctior est. Quod superest. Creditor actione pigneratitia tenetur ad superfluum reddendum, 1. Eleganter 24, § Si vendiderit, L. De pignerat, act. l. In fraudem 45. Si plus, D. De jur. fisc. 1. ult. c. De distr. pign. I. ult. c. Si vend. pign. agal. Lib. I, ι. 16, coust. 11. XI. est post re stitutam a Cuj. legem 1 c. eod. Apud Achivos. Recte igitur in rell. pro, sed hi, legitur, Achivi.Caterum corruptum hic erat exemplar Leuncl. Nos ope codicis Peiresciaui con - stitutionem hanc castiorem edimus, mendose tamen in eo scriptum erat, ti tý ápyalıy, pro ἐπὶ τῶν Ἀχαιῶν. Ne quid autem deesset, versionein et hic nostram exhibuimus. Forma et dispositione publicorum tributorum, quæ apud Achivos, Macedonas et alias provincias observatur, sacrosancta Thessalonicensis Ecclesia non ulatur: non enim quia ipsa ei remissa est, ideo aliena tributa sub nomine suo sublevare debet. Remissionem. Ecclesia Thessalonicensi remittitur capitatio.. Aliena tributa. L. vin, c. De sacros. Eccles. Irinerum Vile sup. ad. tit. 2, const, 7. Ne annonarum. Vide an in Gr. legatur καὶ απ' μή, et 1. 17, etc., ibi: Ne per curum, etc. Ab angariis. Vide sup. tit. 2, coast. 11.

γραφή. "Ωστε την διάταξιν τὴν βουλομένην τοὺς scriptio est: it consti:utio quæ natos ex ascripilio ἐξ ἀπογράφου καὶ ἐλευθερίας τεχθέντας ἐλευθέ τους εἶναι νοεῖσθαι, καὶ τὰ ἑξῆς. Εὑρήσει; γὰρ ἐν μὲν τῇ ἑβδόμῃ γενικώς κεκωλυμένην πᾶσαν ἐκποίη σιν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων, ἐμφύτευσιν δὲ μόνην επιτετραμμένην, καὶ αὐτὴν ἄχρι δύο προσώπων, αὐτοῦ τε τοῦ λαμβάνοντος καὶ τοῦ αὐτοῦ κληρονόμου· ἐν δὲ τῇ μβ', ὡς, ηνίκα χρέα δημόσια ἢ ἰδιωτικὰ ἐπικέκτηνται ταῖς ἐκκλησίαις ψηφιζομένου, δεκρέτου πραττομένου δύνανται ἀκίνητα πράγματα ἐκποιεῖν. Ἐν δὲ τῇ νβ', ἐν τῷ β' κεφαλαίῳ, εὑρί σκεις περὶ τοῦ τοὺς εὐκτηρίους οίκους ἀμείψεις ποιεῖσθαι πρὸς ἑαυτοὺς ἀκινήτων, δεκρέτου πρότε ρον πραττομένου ἐπ' αὐτούς. Υπεξαιρεῖ δὲ καὶ ἐν ταύτῃ τῇ διατάξει, ἐν τῇ μδ', τὴν μεγάλην Εκκλη στην Κωνσταντινουπόλεως, και πάντα ἱερὸν τόπον συντελοῦντα εἰς αὐτήν. Περὶ ἐπισκόπων, καὶ κληρικῶν, καὶ ὀρφανοτρόφων, καὶ βρεφοτρόφων, καὶ ξενοδόχων, καὶ πτωχείων, καὶ ἀσκητηρίων, καὶ μοναχῶν, καὶ προνομίων αὐτῶν, καὶ κατστρινσίου πεκου λίου, καὶ ἀγοραζομένων αἰχμαλώτων, καὶ περὶ γάμων κληρικῶν κεκωλυμένων, καὶ ἐπιτετραμ μένων. Ερμηνεία Α'. Οι κληρικοὶ καὶ τὰ ἀνδράποδα αὐτῶν οὐχ ὑπόκεινται κεναῖς [σ. καιναῖς] εἰτηοραῖς, ἢ μιτάτοις. Β΄. Οι κληρικοὶ ῥυπαραῖς οὐχ ὑπόκεινται λειτουρ· γίαις, οὔτε ταῖς τῶν πραγμάτων δόσεσιν· ἐπειδὴ τὰ κτώμενα αὐτοῖς εἰς ἀποτροφὴν χωρεῖ πτωχῶν· οὔτε et ingenua, vult esse liberos, intelligatur, et quæ sequuntur. Quippe reperies in illa quidem prima generaliter esse prohibitam omnem alienationem rerum ecclesiasticarum: emphyteusin vero duntaxat esse permissam, ad duas usque personas ejus videlicet, qui emphyteusin accipit, et alterius, qui hujus est hæres. In quadragesima vero quarta, quod cum debita fiscalia vel privata ecclesiis Încumbunt, decreto interveniente res immobiles alienare possint. In 35 denique capite secundo, invenies agi de eo, quod oratoria permutationes inter se rerum immobilium facere possint, modo de his decretuın prius interponatur. Excipit autem et in hac constitutione et in 44 Majorem ecclesiam Constantinopolitanam, et omnem locum sacrum, sub ca positum. TITULUS III. De episcopis et clericis, et orphanutrophis et bre photrophis, el xenodochis, et plochotrophis, et ascetriis, et monachis, et privilegiis eorum, et castrensi peculio, et redimendis captivis, et de nuptiis cleri· corum relitis seu permissis. 1. Clerici et eorum mancipia, novis collationibus, aut metatis subjecti non sunt. II. Clerici muneribus sordidis non sunt subjecti, neque negotiatorum præstationibus: quando ea, quæ ipsi acquirunt, alendis pauperibus cedunt. Nec item muneribus extraordinariis, nec parangaἐξτραορδιναρίοις, οὔτε παραγγαρίαις· οὔτε αἱ οὐσία: riis, tumn facultates eorum, quam conjuges aut αὐτῶν,ούτε γαμεταὶ ἡ παῖδες αὐτῶν, ἡ γυναῖκες αὐτῶν. Γ΄. Οι κληρικοὶ τὰ δημόσια τῶν ἀγρῶν αὐτῶν, καὶ τὰς μετακομιδὰς ἐπιγινώσκουσιν. Δ'. Ἐὰν οἱ ταξιῶται ἢ οἱ καθολικιανοί, καταλι liberi, vel eorundem uxores subjacent. III. Clerici fiscalia prædiorum suorun, et transvectiones agnoscunt. IV. Si officiales vel catholiciani, relicto mi∙ Annibals Fabroli nota. Onnem alienationem. Alienationis nomine continetur venditio, donatio, permutatio, emplyteusis perpetua 1. Nov. vu, C. 1, sed ex Novel cts, cap. 1, non prohibetur emplyteusis perpetua. nisi Majori ecclesiæ Constantinopolitane. Ad duas usque personus. Vid. d. Novell. Fiscalia. Novel. XLVI, cap. 1. Decreto. Pia'sidis. Majorem Ecclesiam. Prohibetur quoque Ma juri ecclesiæ Constantinopolitana permutatio prædiorum d. Nov. LIV, c. 2, in fin. et. d. Novell. Orphanotrophis. Καὶ ὀρφανοτρόφων. Rectius igitur leges apud Justin, orphanotrophis; est enim c tit. præsertim de personis, nec aliter legitur in antiquo Brodæi et Menagii cod. Clerici. Sanctus Busilius in epistola 279 et 501, pos ulat a censilore, ut monachi secundum constitutionem in eorum gratiam editam, tributo - rum solutione liberentur. (10 Aut melatis. Sic in Βasil. Μήτε μιτάτα διο δότωσαν. Neque hospites suscipieris, I. i, c. eod. sexta synod, Loust. act. 11, Ἐν ἑνὶ μιτάτῳ, vel. int. In uno mitato, synod. Nic. ut, act. 4, ex sermoue quodam S. Athanasii: Επεζήτησε μετά: μείζον. Anastasius vertit: Mausionen majorem. Glossz ms. Melsiores, mansionum praparators. Auctor libri De baresibus lib. 1: Definitiones ejus • melatoribus Antichristi adinventas. Orosius, lib. vii, c. 2: Eu sur metator imperii polius quam imperatur. Vide ad c. 4. tit. 9. Muneribus sordidis. Ut puta, ne flant capsarii, vel pistores, quo exemppio tuntur Graci, Liv, in locum in l. 1, cod. De excusat. muner., et l. ix. El tractantes, De immunita:e Eclesiarum, lib. v; Cujac. ad l. 1 De capsar: Vide Cujac. obs. 5, 8.' Conjuges. Conjugia clericorum, l. 11, e. cod. conjugia pro conjugibus, ut matrimonia. Fiscalia. Τα δημόσια, Bals. Basil. autein συντελείας. Glossa Basil. φισκάλια, Abdias, aut quisquis est, Apostolicae historiæ lib. v: Dum solrunt fiscalia, δημόσια. Glossæ Gr. Lat. συντέλεια, τὸ ἐπίταγμα, tributum, συντελεστής, tribularius. Transvectiones. Μετακομιδάς, Bals. Glosse: μετακομιδή, ενectio, transvectio, in l. 3 c. eod. translationes. Quid sit translatio, et transvectio, vide Cuj, ad tit. 28 et 48. Cod. lib. x. Officiales. Ταξεῶται, Balsamo. Macarius homil. 15: Οἱ διάκονοι τοῦ ἄρχοντο; καὶ οἱ ταξεί ται. Glossae: Ταξεώτης, apparitor, officialis. Vide Glossar. lustrum ad Julian. Autec. Officiales rationales, 1. 4 c. eod. ut rationale officium in l. 6, c. De superind. Catholiciani sunt officiales procuratores Cæsaris, qui catholicus et rationalis dicitur, Basilica ad l. ult. U. De interrog. in jud. fac. et ad l. 3, c. Si advers. fisc. S. Anastasius, et Nicephorus Callistus: Glossae veteres: καθολικής rationalis. Ælius Capitolinus in Gord.: Quidam rationalis sibi ultra procurationem omnia vindicaus. Catholico Catholiciani, a rationali rationales dicti.

nisterio cursus et primipili, contractis erga πόντες τὴν ὑπουργίαν τοῦ δρόμου καὶ τοῦ πριμιπί fiscum debitis, clerici facti fuerint, conditioni suæ restituuntur. Si vero apud magistratum, per depositionem ipsius officii constiterit, eos non esse ratiociniis vel ministeriis obnoxios, atque ipsi vitæ probabilis sint: absque dispendio facultatum suarum transferuntur. Quod si clam facti fuerint clerici, duas partes facultatum suarum concedunt liberis, aut liberis nullis exstantibus, propinquis: aut in horum defectu, sociis officialibus: ac tertiam partem sibi retinent. V. Si quis rapuerit, vel duntaxat uxorem ducere virginem sacram allentaverit: capitali supplicio punitur. VI. Presbyteri, et diaconi el exorcistæ λου, χρεωστήσαντες τῷ δημοσίῳ γένωνται κληρικοὶ, ἀποδίδονται τῇ ἰδίᾳ τύχῃ. Εἰ δὲ παρὰ τῷ ἄρχοντι διὰ τῆς καταθέσεως της τάξεως φανῶσι μὴ ὑποκεί μενος λογισμοῖς ἡ λειτουργίαις, καί εἰσι δοκίμου ζωής, μεταφέρονται ἄνευ ζημίας τῶν ἰδίων. Εἰ δὲ λάθρα γένωνται, δύο μοίρας τῶν οὐσιῶν αὐτῶν πιο ραχωρούσι τοῖ; παισίν· ἦ, παίδων οὐχ ὑπέντων, τοῖς συγγενέσιν· ἢ ἐν ἀπορίᾳ τούτων τοῖς ταξεω ταις· καὶ τὸ γ' παρακρατοῦσιν. Ε΄. Εάν τις ἁρπάσῃ, ἢ μόνον πειραθῇ λαβεῖν γε μετὴν [ παρθένον ἱερὰν, ἀποκεφαλίζεται.] Γ'. Πρεσβύτεροι καὶ διάκονοι, καὶ ἐξορκισταί, καὶ et lectores, et ostiarii personalibus etiain ἀναγνῶσται, καὶ ὀστιάριοι, καὶ τῶν περσοναλίων muneribus eximuntur. VII. Episcopus testimonium non dicit (24°). VII. Presbyteri sine tormentis testimonium dicunt, ita tamen, ut ipsi litigatores ens actione falsi convenire possint. Cæteri vero clerici secundum juris ordinem testimonium dicunt. IX. (25°) Quæ annum sexagesimum non excessit, non fit diaconissa. λειτουργιῶν ἐξαιρούνται. Ζ'. Ἐπίσκοπος οὐ μαρτυρεῖ. Η'. Οι πρεσβύτεροι χωρίς βασάνων μαρτυροῦσι, δυναμένων τῶν δικαζομένων ἐνάγειν αὐτοῖς περὶ πλαστοῦ. Οἱ δὲ λοιποὶ κληρικοί κατὰ τὴν τοῦ νόμου τάξιν μαρτυροῦσιν. Θ'. Η μὴ ὑπερβᾶσα τὴν ἐξηκοστὸν ἐνιαυτὸν οὐ γίν νεται διακόνισσα. Annibalis Fabroti notæ. Relicto monasterio.Officiales igitur rationales publicum cursum exhibebant in provinciis. V. ad Glossas Basilic. in v. Koupiwoo;, deque primipilo ibidem in πριμίπιλον. Contractis erga fiscum. Interversa ratione Ascali, 1. 1, c. eod, ut apud Tacit. Hist. 11, c. 95, 4: Novies millies sestertium paucissimis mensibus intervertisse creditur.Et Annal.lib. xvi, cap. 10, 2. Interversis patroni rebus, Petron. Si intervertissent pecuniam vestram ut in 1. ult. D. De fugitir. Duas partes. Verba d. legis 4, uti exstant in antiquis exemplaribus hæc sunt: Quod si clandestinis artibus putaveriut irrependum, duas concedant liberis, aut si proles defuerit, propinquis ex propria substantia (alii, proprie substantier) portiones, tertia sibimet retenta. Sin vero propinquorum necessitudo defuerit, geminæ portiones officiis, in quibus militant, relinquantur, portione tertia lantummodo retenta. Alii, relicta. Subscriptio autem ita restituenda est: Dat. Kal. Sept. Tauro et Floro co6s. Uxorem ducere. De atrocitate hujus sceleris Avitus Viennens, epist. 49: Vos conjicite qualiter cœlestis justitiæ custilas moveatur, si sponsam Christo devotam, et in sancti allaris thalamo benedictione dotatum, ut nihil amplius dicam vel pelulanter aspexerit, etc. Vide ibid. Notas v. c. et doctissimi Jac. Sirmondi. Altentaverit. Petron. Accessi tentaturus an pateretur injuriam. Idem attentare quod tentare, vet, onomast. attento, rɛipów. V. cod. LL. ant. #. 403. Capitali supplicio punitur. Continuator Theophanis in Michaele Ainorient:: 'Agaprášel τὴν παρθένον τοῦ ἀσκητηρίου, καὶ πρὸς ἑαυτὸν ἄκουσαν ὑπηγάγετο. Ταύτης οὖν οἱ ἀδελφοὶ τῷ Μιχαήλ προσίεσι, τὰ τὰ τοῦ δράματος διηγού μενοι. Ὁ δὲ κελεύει τῷ στρατηγῳ, εἰ οὕτως φω ράσοι ἔχουσαν τὴν ἀλήθειαν, τὴν μία τοῦ τετολ μηκότος Εὐφημίου ἀποτεμεῖν κατὰ τὴν τοῦ νόμου axpiásɩav. In atrocioribus enim eadem severitate voluntas sceleris, qua effectus punitur. Donatus in Andrium, act. 1, sc. 5: Non perficere, sed conari velle aliquid ad scelus, effectio est, etc. Auctor libri contra hæresim Prædestinat: Fit per arbitrium suum sine facto reus. Voluntas enim perfecta pro facti opere a justo judica reputatur: et implesse dicitur omnia qui quod potuit fecit. Raptori interdicitur matrimonio raptæ. Cap. Caroli M. lib. 1, c. 194, Capit. Caroli Calvi p. 60. Qui sanctimonialis. Imo tam raptor quam rapta capite plectitur, si postea rapta raptori nupserit. Synod. Turonica, it, c. 21: Statuimus ut nullus sacratam Deo virginem, etc. p. 228, col. 2, în ûn. tom. It concil., parte 2. Edictum Theodorici, 817, Kaptorem. Vide formulas solemnes editas cum cod. LL. Antiq, formula 81. Hodie jure pontificio consistit matrimonium, si rapta cum qua connubium est postea consenserit, cap. ult. extr. De raptorib. Vide Capit. Car. M. p. 21, 51, 181, et cap. Car. Calvi p. 60: Zonaram ad can. 12, 4 sy. nod. Chalced. Vide tom. I Concil. Gall. P. 337. Drusium in Sulpic. Sever. p. 76, Sozomen. vi, 3; Nicephorum, x, 39. Diaconi. Et subdiaconi, l. 4, c. h. t. Exorcistæ. Exorcisteæ prætermissi sunt in Basilicis repetite prælectionis, auctore Bals. ad Phot. V. Wonuer. ad Minut, p. 155; de Exorcistis, vide quæ dixi ad Parat. Cujac. h. tit. Ostiarii. Dele ex d. 1. vi, vocem, acolythos. quæ nec exstat in tribus codicibus Bals. nec in Basilic. nec in lib. vel. Plenus Harmenop. hanc legem ita extulit: Episcopi nec volentes. nec inviti ad testimonium dicendum in jus vocari possunt, sed ad eos domum miltitur. Psellus ad titulum 16 Synops. Attaliota: ᾿Αρχιερεὺς οὐ μαρτυρεί οὔτ᾽ ἄκων, οὔθ᾽ ἐκών Tw. Sic Vestales: ex quibus intelligimus quæ sit horum verborum sententia in 1. VII. c. eod.: Nec honore, nec legibus episcopus ad testimonium fugitetur. Dele ibi verbum, dicendum, quod deest in vet. exempl. Vide quæ dixi ad Cujac. Paratit.h.tit. .(25) Sine tormentis. Xwple Basávwv, non tur. quentur. In 1. ix, c. eod. perperam legitur in quibusdam codicib. veteribus, etiam in optimo Bro-

Γ. Εάν τινες ἐκκλησίᾳ ἡ ἐπισκέπῳ, ἢ κληρικῷ, † &tomóv ti apáĘwoiv kv tỷ tóny † tỷ hectoupylą, παρὰ παντὸς που ελίκως κατηγοροῦνται, καὶ κεφα λικῶς τιμωρούνται· κἂν ὁ ἐπίσκοπος παρορᾷ τὸ γεγονός. Εἰ δὲ ὑπερβαίνουσιν οἱ ἐπελθόντες τὴν προ λιτικὴν διάταξιν, διὰ δημοσίων πραγμάτων ὁ ἄρχων στρατιώτας προσκαλεῖται. IA'. 'Ev raï; èxxλnolais rūv xwpŵv, xał tŵy xwμῶν πρὸς τὸ μέγεθος ἐξ αὐτῶν καὶ οὐχ ετέρωθεν οἱ κληρικοὶ γίνονται, ὥστε συντελεῖν τὴν ἰδίαν καπιτα τίονα καὶ τὸ δημόσιον. 115· Ο πολιτευόμενος, μετά παραγγελίαν γενόμενος κληρικός, ἀποδίδοται τῇ βουλῇ διὰ τοῦ ἄρχοντος. ΙΓ. Ο κατά βίαν η προσποίησιν παραβαίνων τὰ τῶν ἐκκλησιῶν προνόμια πέντε λίτρας προστι μάται. Χ. (25**) Si qui in ecclesia irruerint in episco pum vel clericos aut flagitiosunı aliquid eo in loco, vel in liturgia commiserint, ab omnibus publice accusantur, et capitali supplicio afficiuntur; licet episcopus ad facinus admissum conniveat Si vero ii, qui irruunt, officium civile numero superant, præses per publicas litteras milites arcessat. XI. In ecclesiis prædiorum et vicorum, pro illorum magnitudine, de numero ipsorummet, non aliunde, clerici funt; ita quidem, ut propriam capitationem et onus fiscale conferant. XII. Qui versatur in curia si post interdictum fiat clericus, præsidis opera curie restituitur. XIII. Qui per vim aut simulationem ecclesiarum privilegia violat, quinque librarum auri multam solvit. Annibalis Fabroti notæ. dæi, et Menagii, quinquaginta, ut constat ex illis verbis: Secundum præceptum apostoli. Hoc est, Pauli | ad Tim. cap. v, vers. 9. Theophanes: Θεοδόσιος ὁ βασιλεὺς νόμου Εγραψε, γυναῖκα εἰς διακόνισσαν μὴ προβαίνειν, εἰ μὴ ὑπερβῇ τὰ ξ' ἔτη κατὰ τὸν ᾿Απόστολον. Sic etiam legit Photius Nomocan. tit. 1. c. 2. Tertullianus, De velandis virginibus, cap. 9, ad quam sedem præter annos 60 non tantum univiræ, id est, nupte aliquando eliguntur. Verum ex Nov. vi, c. 6, exigitur tantum zelas annorum 50: Κατὰ τοὺς θείους κανόνας, se cundum sacros canoues: ex Nov. autem cxxm, c. 43, an. 40, ut Chalcedon: conc. can. 15, el vi, in Trullo, c. 14; concil. Wormac. can. 45; diacomis-am non ordinandam ante annum 40, et hoc jus sequuntur conditores Basilicon, qui hanc legem libris suis non inseruerunt: et Eustath. De legitimis temporib. cap. De quadraginta annis. V. infra lib. m, tit. 1. De diaconissis quidam accipiunt illa b. Pauli ad Tit. c. 1, vers. 3: Anus similiter in habitu sancto. Theophylactus, ibid.: Tivaç dè τὰς ἐν ἐκκλησία διακόνους φασίν. Alii de lale boc potius sumenduin putant. V. inf. lib. 11, til. I. Hæc lex exstat in registro Greg. lib. 11, et Capit. Car. M. vi, 113; Joano. Saresber, Polycrat. lib. v, c. 5, et in Appendice Cod. Theod. num. 14, si quis conferre velit. In episcopum. In 1. x. c. eod. sacerdotibus et ministris, sacerdotum nomen proprie tribuitur episcopis, Codex cann. Eect Afric. Alexandrinum el Antiochenum venerabiles sucerdotes. 1. Hieron. Advers. Luciferianos, c. 4: Ecclesiæ salus in summi sacerdotis dignitate pendet. D. Augustin. in quæst. 101: Tertullian, de baptismo, c. 17: Sumins sacerdos, qui est episcopus et fere ubi id exstabat in maguscriptis, correctores immutarunt, et notius episcopi nomen reposuerunt, quod in Gregorio Turonensi cum veterib. collato et. aliis observavi. Sed communicatur etiam presbyteris: ude πρὸς διαστολή» episcopi, primi ordius sacerdotes dicti, presbyteri secundi. D. Hieronym. in Jeremia, lib. III, c. 13: Sacerdotes quoque ipsi secundus in ecclesiastico honore gradus: 'Opoiw; γὰρ καὶ αὐτοὶ ἱερεῖς τέ εἰσι, καὶ διδασκαλίαν εἰσὶ KEMITTzvµÉvos. Nam et ipsi similiter sunt sacerdo - les, el docendi munus sibi concreditum habent, Œcumenius, in 1 ad Tim. c. 11, v. 8; Facundus Hermianens., lib. xi, c. 3: Quia sacrificare præsumpsit, quod licitum est singulo cuique etiam secundi ordinis sacerdoti. Leo I, in serm. 10, de laude charitatis: Non enim sum.HOS tantum antistiles, -aut secundi ordinis sacerdotes. Hincmar. Remens. opuscul. 13, c. 3: Hos Lxx figuram presbyterorum, id est secundi ordinis sacerdotum gessisse sciendum est. Et opusculo 48, c. 20: De presbyteris, videlicet secundi ordinis viris non dimittenda sunt. Secundi sacerdotes in constit. Theodosii et Valentin. append. Cod. Theod. num. 20. Possid. de vița August. c. 4: Quia locus presbyteris, licet ipse majore dignus esset, appropinquarel tamen episcopatui. Vel clericos. Ministri in d. 1. 10, et 1.27, et 25, cho tit. In liturgia. In ipso cultu locore. Sic vet. in d. 1. 10 Saresberiensis et alii. Codex Brodæi et Menagii In ipso culto loco. In Appendice: vel Ipsi cultui locoque. Conniveat. In d. 1. 10: Injuriæ propriæ ultionem non deposcal, cui (sacerdotii append.) sanctitas ignoscendi gloriam derelinquit. Vide Nicephorum Gregoram, lib. ix Hist., ubi de Isaia patriarcha. V. Sulpit. Sever. p. 494. Tantam, etc., edit. 8, et Prosperum Aquitanum, 11 De vita cont. Officium civile. Civilem apparitionem. Apparitio pro apparitore in d. 1. 40. Prædiorum. Possessionum, in 1. 41, c. eod. Possessio igitur pro prædio rustico, ut in 1. xxxvi. D. De minor.; Symm. 10, 41. Glossæ: Kirpa, prædium, fundus, possessio, in prædiis et_vicis Ecclesiæ constitutæ, 1. 10, § De hæretic. Theophil. 2. Instit. de inutilib. stipulat. Et onus fiscate. Capitationis onus ac sarcinam, d. 1. 11. Qui versatur in curia. Boudsuth;, curialis, decurio. Curiales clerici non ordinantur. Nov. vi, cap. 4, et Nov. CXXIII, C. 45. V. S. Ambros. 5, epist. 31, can. præterea, distinct. 51, Joann. Saresber. Polycrat. lib. vii, c. 20. Pust interdictum. Nec statim conventione premissa pristine conditioni reddatur. L. 12, c. cod. V. Gesta purgationis Ceciliani, p. 32. Præsidis operu. Vigore et solertia judicantinm, d. 1. 12. Qui per vim. Ad hujus 1. interpretationemn vide lib. Lx Basilic. tit. 54, c. 21; non tamen videtur vim facere qui temere privilegia ecclesiastica lædit, quique eorum in necem ecclesiæ, rationem non habet, eave contemnit. Sed neque vim affert, qui ca dissimulatione negligit. Sic in lib. XVII, C. eod. Si quis hæc violaverit, id est, si quis adversus ea fecerit. Aut simulationem. Lege in Gr. "Il mapamposποίησιν.

XIV. (37*) Qui episcopatu per arbitrium episcoporum dejectus fuerit, si quid egerit tumultuose, ac eumdem episcopatum iuvalere voluerit, procul ab urbe centum millibus cjicitur, nec imperatoren adeundi potestatem habet, vel impetrandi rescriptum: sed etiam si quod impetraverit, non accipit; et qui auxilium ei tulerint, indignationem incurrunt. XV. Si prohibita clericorum conventicula privatis in ædibus de sententia dominorum babeantur, domus ipse proscribuntur. XVI. Ascriptitius invito domino non fit clericus, atque ctiam in predio sub hac lege clericus fit, ut per ip um dominum capitationem pr ΙΔ΄. Ο κατά δοκιμασίαν ἐπισκόπων ἐκβληθείς ἐπισκοπῆς, ἐάν τις ποιῇ ταραχώδες, καὶ θέλῃ ἐπισ βῆναι τῇ αὐτῇ ἐπισκοπῇ, πόρρω τῆς πόλεως ρ' με λίοις ἐκβάλλεται, καὶ οὐκ ἔχει ἄδειαν προσιέναι βασιλεῖ, ή λαμβάνειν ἀντιγραφήν. 'Αλλ' εἰ καὶ λάβῃ, οὐκ ἀπολαύει· καὶ οἱ βοηθήσαντες αὐτῷ ἀγανα ατούνται. ΙΕ΄. Ἐὰν ἀπηγορευμένα συνακτήρια κληρικῶν ἐν Ιδιωτικοῖς οἴκοις γένωνται γνώμῃ τῶν δεσποτών, δημεύονται οἱ οἶκοι. 1'. Ἐὰν ἀπόγραφος ἄκοντος τοῦ δεσπότου οὐ κληροῦται, καὶ ἐν αὐτῷ δὲ τῷ χωρίῳ ἐπὶ τούτῳ τῷ ὄρῳ γίνεται, ἐφ᾽ ᾧ διὰ τοῦ δεσπότου την καπιτα stet, ac per subrogatum rus colat: ea immunitate τίενα συντελεῖν, καὶ δι' ὑποκαταστάτου γεωργείν, ipsi rata manente, quæ certas capitationes ecclesiis relaxat. Εt huic constitutioni si quod rescripta adversetur, non valet. XVII. C'erici non habent aditum ad actiones publicas, vel quæ ad curius pertinent: nec qui parabolani vocantur, potestatem habent accedendi ad spectacula publica, vel ad curias, nec ad prasides; nisi litis propriæ causa, vel que ad ipsorum communitatem spectet. Si quis præter hæc fecerit, in perpetuum ex ipso collegio ejicitur, et supplicio competenti afficitur. ἐῤῥωμένης τῆς ἀλειτουργησίας, ἡ τῆς δήλης καπι· τατιόνης, συγχωρεῖ ταῖς ἐκκλησίαις. Καὶ ἀντιγραφή ἐναντιουμένη τῇ διατάξει οὐκ ἔρρωται. ΙΖ΄. Οὐκ ἔχουσιν οἱ κληρικοὶ πάροδον εἰς τὰς δημασίας πράξεις, ἢ τὰς ἁρμοζούσας ταῖς βουλαῖς οὔτε οἱ λεγόμενοι παραβάλανος ἔχουσι χώραν πρὸς τὰς δημοσίας (f. θέας), η βουλευτήρια, οὔτε πρὸς τοὺς ἄρχοντας, εἰ μὴ διὰ δίκην, ἢ τῆς κοινότητας αὐτῶν. Εἰ δέ τις παρὰ ταῦτα ποιήσει, ἐκβάλλεται τοῦ συστήματος διηνεκῶς, καὶ ἁρμοδίως κολάζεται, Annibalis Fabroti notæ. (37') Integram hanc legem exhibet appendix Codicis Theodosiani. Per arbitrium. Κατά δοκιμασίαν ἐπισκόπων c ἐκβληθείς. Plut. Nomoc. tit. 9, cap. 10. Basilica, ἀπὸ συνόδου, lib. m, tit. 1. c. i, residentibus episcopis, I. 14 c. eod. Rufinus Aquilei. Mist. eccles. lib. x, c. 1: ibique Arium trecentis decem et octo episcopis residentibus adesse jubet. Concil. Tolet. v. c. 3: Episcopi secundum ordinationis sue tempora resideant. Episcopatum. Επισκοπήν, Baln. et Basil. sacerdotium; d. l. 1i, ut sacerdotes pro episcopis, supra c. 10. Ab urbe Balsamon ad can. 28 Apostol. Από ἑκατὸν μιλίων ἧς ἐξεβλήθη πόλεως οἰκείτω, ex lasilic. d. c. 1 Centum millibus. Centesimo milliario, centesimo lapide. OEcumenius in Acta c. 1: Μί ἐν, ἡ τοῦ Σαββάτου ὁδὸς, ὡς φησιν Ωριγένης. 5. Athanasius in Metaphrasi ms. p. 76, vers. 20: Ότι περιεπάτησεν ἐπὶ τῆς θαλάσσης σταδίους κύριε, ἢ τριάκον, οἷς εἶπεν ὁ Εὐαγγελιστής, ὅπερ εἰσὶ μέλια τρίτον παρ' ὀλίγον. Locus corruptus in scripto codice, scribe: Σταδίους είκοσι πέντε ή τριάκοντα, ώς είπεν ὁ Εύ. (Juan. vi, 19), ὅπερ ἐστὶ μίλια τισσαρα παρά κλίσ γον. Nam ut ait Suidas: Επτά ήμισυ σταδια ποιούσι μίλιον. Hero: Το μίλιον έχει στα αζ' ς'. Β. Cheysost. homn. 61, in Juan. Εἰ δὲ ἀπὸ ο:καπέντε στα δίων ήν ἡ Βιθανία, ὅπερ ἐστι μίλια δύο. Nec imperatorem. V. conch Antiocheni can. 12. Conventicula. In 1. 15, c. evd. conventiculam illicitam, etc, et πως: Noram ac tumultuosam contenticulam, sic vel. exempl. Brodai: sic etiam legitur in 1. 3, infra, De his qui ad eccl. confe, conventicula est συναγωγ. Conventicuium plerumque in malo ponitur. Glossæ, conventicusum perditarum: Δοχεῖον καὶ καταγώγιον ἀπολλυμένων. Interdum pro loco in quem convenitur. Cassiodor. Tripariila, lib. vi, in fin., ut rursum sunt Christiani et conventicula in quibus orare consueverint, 1. 8 8 3 Convențicula; 1. 44, Donatistarum conventicula, in sententia Marcellini post collationem Carthag. cum Donatist. C. Giyprianus De unitate Eccl.: Et cum hæreses et schismata pestmodum nata sint, dum conrenticula sibi diversa constituunt, etc. S. Ambres. De dignit, sacerd. cap. 4: Hæreticis et schismaticis, qui extra sanctam Ecclesiam catholicam conventionla sibi profuna præficiunt. D. Augustin. in epist. 50: Circuli atque conventicula Donatistarum, vel Maximiarensium. Circuli ut in 1. 8, § 4, hoc til. Τα συστήματα τῶν αἱρετικῶν μικρά συστήματα. Cyrillus Hierosolymit. calech. 8; Epiphanius Pa maril, lib. n: Τας αὐτῶν ἐκκλησίας, ήτοι φωλεούς, και σπήλαια. Οὕτως εἴποιμι τὰς τῶν αἱρετικῶν συν ελεύσεις. Priralis in edibus. lluc pertinet 1. ν,. Theod. De his qui ad eccles. et est de conventiculis Joanitarum, ut tunc dicebantur fautores Jeannis Chrysostomi. Vide Hist. Tripart. lib. x, cap. 17 Ascriplitius. Censibus adnotatus 1. ΣΤΙ Deui. censib, obnoxius, ascriplus censibus, Ο απο γεγραμμένος τῇ γῇ πάροικο, ut Greci exponu, εναπογράφος. Glusse: Εναπόγράφος, ascripι tims. Hic quasi servos est, et ideo invito domino non poterat in clerum ascisci. Gelasius PP. in can. generalis, distinct. 54. In prædio. In eo vico in quo nascitur manSilare, d. 1. 16. Ad ipsorum communitatem. Hoc est corpus vel collegium. In communes totius corporis causas, sic vet. exemp. Brodæi, in 1. 22, c. eod. Ex ipso colegio ejicitur. Brevibus parabolauis exima ur, d. 1. 17, id est, matricula parabolanorum. Id enim hic significat breve. Alias brevis seu breve, aut breviculum pro indice et mventario, schieda et libello brevi ponitur. Lupaς, epist. 88: Breres elium quos de facullule monaste Tit millere debuis.is. Concilium Suessionense 11, cap. 7:Thesaurum ae vestimenta seu libros d.li-

ΙΗ'. Παραβαλάνοι γίνονται καὶ κατὰ δοκιμασίαν τοῦ ἐπισκόπου Αλεξανδρείας, μὴ ὄντες ἀξιωματικοί καὶ βουλευταί, ὀφείλοντες ἐπιμελεῖσθαι τῶν λελωβη μένων, καὶ ταῖς κελεύσεσι τοῦ πάππα πειθαρχεῖν. ΙΘ'. Οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ κληρικοὶ μόναις συνοικείτα XVIII. Parabolani ex episcopi Alexandrini arbitrio fiunt, qui non sunt in dignitate constituti vel curiales: et confectorum morbis curam gerere debent, ejusque papir jussis obsequi XIX. (51*) Sacerdotes et clerici matribus dunAnnibalis Fabroli notæ. genter imbrévient, et breves nobis reportent. I'mbrevient etiam quid unusquisque ecclesiarum prælatus, quando prælationem ecclesiæ suscepit, ibi invenerit. Que totidem verbis exstant in concilio apud S. Macram, cap. 4. B. Hieron. Epist. ad Florentium: Ut eos libros, quos me non habere brevis subditus edocebit, librarii manu in char'a scribi jubeas, pro quo Græci recentiores Bpérov dicunt. S. Athanasius Apol. 2: Ilemolŋxe TO SPEбIOV TOUTO. Vide ad Glossas Basilic. Parabolani. Qui ad curanda debilium ægra corpora deputantur, l. 18 c. eod. Concilium Chalcedon. art. 1: Εἰσέτρεχον γὰρ εἰ; τὴν ἐκκλησίαν στρατιῶται μετὰ ὅπλων, καὶ εἱστήκεισαν οι μπο νάζοντες μετὰ Βαρσουμᾶ, και παραβαλανεῖς καὶ лlñßo; ällo mo. Vet interp. Irruebant enim in ecclesiam milites cum armis. Instabant monuchi qui cum Barsuma, et parabalani, et multitudo alia grandis. Forte legendum, parabolani, et mapaбodávot, sic dicti, ut ait sumimus Novellarum interpres, quasi temerarii, quia qui ægrotis adsunt in periculis sæpe non parvis versentur ægrotorum contactu: eadem nimirum forma rationeque qua bestiarii parabolarii sunt, et Socrati napáбol, id est. audaces. Hinc napáбolov rolμay Polyb., dixit 8. napácolov dμrpa alii. De significatione hujus verbi vide Scaligeri epist. 60 et Hug. Grot. in Epist. ad Philippenses, cap. 2. V. Niceph. Call. In dignitate constituti. Honorati, d. I. xvii. Honorati enim sunt qui civilem aut militarem homorem seu dignitateni gerunt, quive ea functi sunt. Vile tit. De honoratorum vehiculis, et l. 19 cod. De episcopali audient. Les gens de qualité. Vetus inscriptio. Honorati et DecuriONES ET NUMERUS MILITUM CALIGATORUM. Et in Leonis epistolis, in constit. Honorii et Theodosii ad Agricolam præſeclum Galliarum: Honoratos vel curiales. Ejusque pape jussis obsequi. Ita ut hi reverentissimi sacerdotis præceptis ac dispositionibus obsecundent, d. 1. 18: papæ, id est, episcopi: quo nihil frequentius tam in Latinorum, quam Græcorum Pairum scripus. S. Basilius epist. 325: Ο μακαριώτατος πάπας ᾿Αθανάσιος. Vide Glossar. nostrum ad Juliani Novellas. Hinc manixòv ¿§¡wμα, νε! παπική αξία, Georgio Pachymeræ, et napapуeusty, Balsam. ad can. 1 concil. Nicæn. 77186Mulierum consortium alienum est a vita et honestate clericorum. Sanctus Basilius in Cor stitution b. monasticis, cap. 5: Xph 8 cd; twv γυναικῶν ὁμιλίας, καὶ συντυχία; ὡς τὰ μάλιστα φεύγειν, εἰ μή τις απαραίτητος ἀνάγκη τήν συντυ χίαν βιάζοιτο - Fugienda nobis in primis cum Tieribus congressiones, collocutionesque: nisi cum gravissima nos aliqua ad eas necessitas impellat. Sulpitius Severus, dialogo 2, cap. 7: Martinus, quem nulla unquam femina contigisset. Et ideo principalibus constitutionibus et synodalibns, decrens caveiur, ut clerici mulierum extranearum * OUVεloάxtwy, consortio abstineant, 1. 49 cod. De episc. et cleric, et can. 3 concit. Nicæn. Cujusmodi constitutio_repetita est in synodo Toletana iv, can. 42: Cum clericis, inquit, extraneir femma nullatenus habitent; id enim et constitutio antiquorum Patrum decrevit. Et can. 4: Quidam, inquit, clerici legitimum non habentes conjugium, extrascuram mulierum interdicta consortia appe Tunt. Denique Justinianus eam Nicænæ synodi dePATROL. GR. CXXXVIII. finitionem confirmat in Nov. cxxIII, can. 29: Presbyteris, inquit, et diaconis, et subdiaconis ét omnibus in clero conscriptis, interdicimus secundum rim sanctorum cau onum, mulierem aliquam in domo sua extranʼam habere. Et Nov. cxxxvii, c. 1, ipsum Nicæni conventus canonem citat. Ejusmodi autem mulieres øvvelsaxtol dicuntur in can. 3, id est, extrancæ veteri interpreti, et Rufino Aquileiensi, lib. Histor, eccles. cap. 6. Alii malunt subintro - durtas, vel intromissas vel ascititias interpretari, in can. Nullus, et can. Interdixit, distinct. 52, et in Aquisgranensis concilii can. 39; Arelat. 11, c. 4. Erant autem ouvɛloxxtor mulieres neque uxores, neque concubine, sed tertii cujusdam generis mulieres quas secum clerici non sobolis nec libidinis gratia, sed pietatis studio, aut certe pietatis obtentu fovebant, ut scribit D. Chrysostomus in sermone contra eos qui habent mulieres oUVE!GAxTOS Sunt enim quidam, inquit, qui puellas innuptas absque nuptiis et concubitu ducentes domi perpetuo collocant, et ad supremam seneciam usque inclusas tenent, non quærendorum liberorum gratia, neque enim aiunt se illis misceri, neque libidinis causa, siquidem illas dicunt se incorruptas inviola. tasque servare. " Excipiuntur tamen, d. can. 3 concilii Nicæni, mater, filia, soror, ant amita, et denique eæ per. sonæ quæ omnem suspicionem effugiunt. Quod etiam confirmat Justinian. in d. Nov. CXXIII, c. 29: In his enim nihil sa:vi criminis existimari (a:· dus naturale permittit. L. xix c. eod. lege, scevi. Honor, et Theodos. in constit. relata in Collar. Carthag. Scava Donatistarum interpretatio. Excipitur etiam ea quæ ante sacerdotium uxor fuit. Vide Breviationem canonum Fulgentii Ferrandi, c. 122; Georgium Alexandrinum in Vita B. Chrysostomi. Verum quia clerici et sacerdotes ejusmodi milieres ouvetsάxtovę, quarum consuetudine deleclabantur, sorores, aut matres, aut filias appel. labaut, et propudia sua sub his pietatis nomini - bus obtegebant, quod B. Hieronym. indicat in libro ad Rusticum monach. De vivendi forma, et lib. De vitan:lo suspecto contub., et Ancyrau, concilii can. 18, Theodosius in d. 1. Eum qui, 19, constituit ne quis sacerdos aut clericus tales domi sorores habeat: et generaliter, ne extraneas, neve nillas omnino mulieres præter matrem, filiam germanam, et eam quæ uxor ante sacerdotium fuerit. Observandum est quod dicitur in 1. 29, uxorem retineri posse, quod etiam permittitur concilii Nicæ can. 4, ex his qui ex lingua Arabica in Latinum sermonem conversi sunt; et synodi Arelatensis ii can. 3: Si quis clericus, inquit, a gradu diaconatus in solutio são mulierem, præter aviam, matrem, sororem, filiam, neptem, vel conversam secum uxorem habere præsumpserit, a communicatione alienus habeatur, Pur quoque et maiterem, si se separare nolverit, pæna percellat. Qui jam uxores habebant, si ad episcopatus apicem ascendissent, vel ad presbyterii honorem, ollicium mariti non exercebant, sed ab uxoribus abstinebant. Gregorius Turonensis, Histor. lib. 1, cap. 44: Apud Arvernos post Stremonium episcopum predicatoremque, primus episcopus Urbicus fuit, ex senatoribus conversus, uxorem habens, quæ jarta consuetudinem ecclesiasticam remota a con36

taxal suis, et filiabus, et sororibus, et antea sc- σαν μητράσιν αὐτῶν, καὶ θυγατράσι, καὶ ἀδελφοῖς, cum inatrimonio copulatis cobabitent. XX. Si presbyler, vel disconus, vel diaconissa, vel subdiaconus, vel clericus, vel monachus, vel monastria nullo condito testamento decesse rit, nec habeat ascendentes, aut descendentes, auf propinquos, aut uxorem (52'), ecclesia sua vel monasterium ei succedit. Eiden, si sit ascriptitius, dominus; si libertas, patronus; si curialis, curia succedit: ita ut ecclesiis et monasteriis actiones, quas adversus defunctos ratione negotiorum gestoruïn habebant, reserventur. XXI. Episcopi, et presbyteri, et diaconi, et illustres per substitutos, periculo facultatum suarum, obire munera curialis possunt, XXII. Qui per calumniam, exhibitionis causa apud judicem competentem accusat episcopum, dat auri triginta libras Confrinat etiam hæc constitutio privilegia ecclesiastica. Item si clericus aut monachus Constantinopolim adierit religionis causa vel ob aliquod negotium ecclesiæ, sine litteris episcopi sui, non putatur esse clericus aut monachus. XXIII. Eutychem rejicit hæc constitutio, et Flaviani memoriam recipit. XXIV. Ratum est, qnod pauperibus relinquitur; nec incestarum personarum ratione infrmatur. XXV. Clerici Constantinopolitani, cum actores apud patriarcham eos convenire nolunt, apud solos praefectos praetorio litigant, sive sint actores, sive καὶ ταῖς πρὸ τούτου γαμηθείσαις αὐτοῖς. Κ'. Ἐὰν πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ἢ διακόνισσα» ἢ ὑποδιάκονος, ἢ κληρικός, ἢ μοναχός, ή μονάστρια τελευτήσῃ ἀδιάθετος, μὴ ἔχων ἀνιόντας ή κατιόν. τας, ἢ συγγενεῖς, ἢ γυναῖκα, ἡ κατ' αὐτῶν ἐκκλη σία ἢ τὸ μοναστήριον αὐτὸν διαδέχεται. Τὸν δὲ τουοὗτον, εναπόγραφον ὄντα, ὁ δεσπότης· ἡ ἀπελεύθε ρον, ὁ πάτρων· ἡ βουλευτήν, ή βουλή διαδέχεται· σωζομένων ταῖς ἐκκλησίαις καὶ τῶν ἀγωγῶν, ἂς εξο χον κατὰ τῶν τελευτησάντων προφάσει διοικήσεως. ΚΑ'. Οἱ ἐπίσκοποι, καὶ οἱ διάκονοι, καὶ οἱ λο λούστριοι δύνανται δι' ὑποκαταστάντων κινδύνῳ τῶν οὐσιῶν αὐτῶν τὰς βουλευτικές ποιεῖν λειτουργίας. ΚΒ'. Ο κατὰ συκοφαντίαν ἐπὶ παραστάσει παρά προσφόρῳ δικαστῇ αιτιώμενος ἐπίσκοπον λ' δίδωσι λίτρας. Και βεβαιοί ή διάταξις τὰ ἐκκλησιαστικά προνόμια. Κληρικὸς ἢ μοναχὸς ἀνιὼν ἐν Κωνσταν τινουπόλει διὰ θρησκείαν ἢ πρᾶγμα τῆς Ἐκκλησίας ἄνευ γραμμάτων τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, οὐ νομίζεται κληρικός ή μοναχός. ΚΓ'. Ἡ διάταξις ἐκβάλλει Εὐτυχέα, καὶ δέχεται τὴν μνήμην Φλαβιανού. ΚΔ'. Έρρωται τὸ τῆς ψυχῆς πτωχούς καταλιμ πανόμενον, καὶ οὐκ ἀκυροῦται τῷ λόγῳ τῶν ἀδι λων, ἢ βεβαίῳ. ΚΕ'. Οἱ κληρικοί Κωνσταντινουπόλεως τῶν ἀκτόρων μὴ βουλομένων αὐτοῖς ἐνάγειν παρὰ τῷ πατριάρχῃ, παρὰ τοῖς ὑπάρχοις μόνοις δικάζονται, ενάγοντες καὶ Annibalis Fabroti notæ. sortio sacerdotis religiose vivebat: racabant enim ambo orationi, eleemosynis, atque operibus bonis. Ex veteri igitur Ecclesiæ more non miscebantur uxoribus, cau. Tenere 4, et can. Lex continentia 10, distinct. 51. Εt ratio hæc affertur in d. can.4: Quia ministerii quotidiani necessitatibus occupantur. În cap. 2 eod. in quinta compilatione. Cum eos cogitare oporteat, quomodo eis placere valeant et servire. In cap. 3 h. tit. Cum simul voluptatibus, ac divinis et ecclesiasticis obsequiis vacare non valeant. Eodem recidit Alexandri III, in cap. 2 cod. in antiqua Decretali collect. 1, Ne is qui benelicium et uxorem retinet, duplici cura distrahatur, uxoris et ecclesia. Monastria. μονάστρια. Ad l. 15, supra De sacrus. eccles. (52') Aut uxorem. Lege igitur, ut in Brodzi cod., vel uxor exstiterit: in l. 20 c. eod. alii perperam, nec uxor. Illustres. Ιλλούστριοι. Victor Uticensis, 1. nit De persic. Afr. reg. Hunnerici constitut. profert, in qua hæc habentur: Ut illustres sigillatim auri pondo quinquagena darent, spectabiles auri pondo quadragena, seifatores auri pondo tricena. Vide Glossas Basil. et infra Parat. aid tit. 4. Dat auri 30 lib. Publicis calculis infercn - das..I. 22 c. eod., il est, Qscu, τῷ δημοσίῳ. Basilica, lib. mt, tit. 1, cap. 2. Constantinopolim. Synopsis Bas. lib. Lx it. 1, Το κομιτάτον κατειληφώς. Qui venerit ad comitatum principis, ut iii i. Filiusf. 43, L. De testam, milit, et 1. Etsi 7, c. De malefic. et mal, Constantius A. epist. ad S. Athanas. Exstat autem in ejusciem Apolog. u. et Socrat. Mist. eccles. 11, c. 23; et Niceph. Callisti Hist. eccl. lib. x, c. 21: Εδηλώσαμεν ὅπως ἀμερίμνως εἰς τὸ ἡμέ τερον κομιτάτον. Concilium Chalcedonense art.10: ᾿Ανεχώρησαν εἰς τὸ κομιτάτον παραγένῃ. Foriunatus, lib. ut De Vita S. Martini: Tum pia causa sacrum ad comitatum comvulit ire. Vid. Sulpitii Sev. dial. 3: Interea Martinus. Vide lib. aut, Nov, vt, et ad Nov. cxxiu Glossas Basilic. Sine lilieris. Basilica: Γράμμασι τοῦ ἐπι σκόπου. Synops. Συλλαβὼν ἐκτὸς τοῦ οἰκείου ἐπισ σκόπου. Cujusmodi epitome exstat cliam apud Balsamon. ad can. 41 syn. Laod., alii corruple legitur, συλλαβών άνευ pro συλλαβών. Quæ levis matatio effecit, ut pessime Gentianus Hervetus interpretaretur. Verte igilur: Absque lilleris. Non putatur. Clericus vel monachus qui absque litteris episcopi sui, qmbus continetur profectionis necessitas et licentia, venerit in sacrum comitatum, clericus vel monachus non habetur. Αναξίους εαυτούς του σχήματος ποιήσουσιν. Γυν. Flaviani. Lege igitur Flacianus et Flaviani in i. 23 c. eod., quod præter veterum librorum auctoritatem, et Balsamonem hoc loco confirmat Phot. Nomoc. tit. 9, c. 9. Exstat autem haec les integra in act. 3 concil. Chalcedon. De Flaviano vide Nicephor. Callist. lib. xiv, c. 47. Nec incertarum. Incertis enim personis antea relinqui non poterat. Quod autem pauperibus relinquitur jure singulari subnixum est. Adde leg. 28 inf. Apud patriarcham.-Archiepiscopum, 1. 25, c. cod.

ἐγαγόμενοι ὑπὲρ ἰδικῶν καὶ ἐκκλησιαστικών χρημα- rei, tam de suis, quam ecclesiasticis negotiis et civi τικῶς καὶ ἐγκληματικῶς. Καὶ οἱ μὲν κληρικοὶ τὸν οἰκονόμον, ἢ τὸν ἐκκλησιέκδικον παρέχουσιν έγγυ ητὴν, καὶ οὐχ ἕτερον ἕως ν' λίτρας. Καὶ ἐὰν ὑπερ. βαίνῃ τὸ πρᾶγμα, ὁμολογίαν ἀνώματον ἐπὶ τῷ ὑπερβαίνοντι ποσῷ ποιοῦσι. Καὶ οἱ νόμοι γὰρ καὶ οἱ και νόνες κωλύουσι κληρικὸν ὀμνύναι. Ο δὲ οἰκονόμος εναγόμενος οὐ δίδωσιν ἐγγυητήν. Καὶ αὐτὸς δὲ καὶ οι κληρικοὶ δύο νομίσματα ὑπὲρ ὑπομνήσεως καὶ προβολής προκουράτορος διδόασι· καὶ τὰ λοιπὰ τῆς δίκης δαπανήματα φειδωλότερον ποιοῦσιν. ΚϚ'. Μηδεὶς εἰς δημόσιον τόπον ἢ δημώδεσιν ἀφωρισμένον θέαι; σταυρὸν ἢ λείψανον μαρτύρων εἰσαγέτω, ἀλλ' ἐν ταῖς ἐκκλησίαις γνώμῃ τῶν ἐπι· σκόπων. ΚΖ'. Ο πληρώσας στρατείαν, ἢ ὀφφίκιον, ἢ λειτουργίαν, καλῶς γίνεται κληρικός, οἰᾳδήποτε τύχῃ ὑπόκειται· σωζομένων τῶν κατ' αὐτοῦ, καὶ τῶν αὐτ τοῦ πραγμάτων ἀγωγῶν. Ἐξῄρηνται οἱ πριμιπιλάριοι· διηνεχως γὰρ ὑπόκεινται. ΚΗ'. Τὸ καταλιμπανόμενον εἰς ἀνάῤῥυσιν αἰχμα λώτων οὐκ ἀκυροῦται τῷ λόγῳ τῶν ἐνκέρτων. Και εἰ μὲν εἶπεν ὁ τεστάτωρ τὸν ὀφείλοντα ὑπουργῆσαι τῷ πράγματι, αὐτὸς ἀπαιτεῖ, καὶ κατὰ τὴν οἰκείαν συνείδησιν πληροί τὴν διατύπωσιν· εἰ δὲ μὴ εἶπε τὸ πρόσωπον ὁ τῆς ὀριγινάλιος τοῦ διαθεμένου, ὁ ἐπίσκοπος λαμβάνων τὸ καταλειφθεν φανερὸν ἐπὶ πράξεως δῶρον παρὰ τῷ ἄρχοντι συνισταμένης τὸ ποσὸν τῶν δοθέντων αὐτῷ χρημάτων, καὶ μετ' ἐνιαυτὸν τὸν ἀριθμὸν τῶν ἀναῤῥυσθέντων καὶ τῶν ὑπ' αὐτῶν δοθέντων. Εἰ δὲ βάρβαρος ἦν ὁ διαθέμενος, καὶ περὶ τῆς αὐτοῦ πόλεως ἀμφιβάλλεται, ὁ ἐπίσκοτος τοῦ τόπου καθ' ἂν ἐτελεύτησε, λαμβάνει τὰ χρή ματα, καὶ πληροῖ τὸ διατυπωθέν. 'Ο δὲ γινώσκων τὸ καταλειφθὲν καλῶς ποιεῖ λέγων τῷ ἄρχοντι καὶ τῷ ἐπισκόπῳ, καὶ οὐκ ἔστι δηλάτωρ. ΚΘ'. Μόνοι οἱ ἀποκρισιάριοι τῶν μοναστηρίων ἐξιένα: δύνανται, καὶ ἐν ταῖς πόλεσιν εἰσιέναι. Εἰ δὲ φανῶσι διὰ δογμάτων ἢ συμβουλῆς τοὺς ἁπλουστέρους ταράσσοντες, νομίμως σωφρονίζονται. α liter, et criminaliter. Et clerici quidem œconomum, vel defensorem ccclesia, non alium, fidejussorem præbent, usque ad 50 libras auri. Quam summam si lis excedat, pro residua quantitate cautionem, nullo interveniente juramento,praestant: nam et leges et canones clericum vetant jurare Cum œcono. mus convenitur, nullum dat fide jussorem; ac tam ipse, quam cæleri clerici, duos nummos pro commonitione ac procuratoris institutione, dant, et reliquas etiam litis expensas parcius crogaul. XXVI, Nullus in locum publicum, vel publicis deputatum spectaculis crucem vel martyrumı reliquias inferat; sed in ecclesias, ex episcoporum arbitrio. XXVII. Qui militiam vel olicium, val 2010mus aliguod implevit, recte fit clericus, cuicunque conditioni subjectus sit, actionibus que adversus ipsumn, et facultates ipsius competunt, reservanalis. Excipiuntur primipilares qui perpetuo obligantur. Ac XXVIII. Quod in redemptionen) captivorun relinquitur, ratione incertorum non fit irritum. Αc si quidem testator expressit enim, qui negotio subservire debet, is ipse relictumn exigit, et pro conscientia sua quo.l ordinatum est, implet. Sin personam non expressit, episcopus civitatis origimalis testatori, donationem relictam accipit, et apud præsidem actis intervenientibus quantitateur datarum sibi pecuniarum manifestat, itemque auno exacto tam redemptorum numerum, quam a se data pretia. Quod si testator natione barbarus erat, ac de ipsius civitate dubitatur, episcopus ejus loci, quo in loco diem obiit, accipit pecunias, et quod ordinatum fuit, implet. Si cui de legato relicto constat, recte facit, si præsidi et episcopo rem inlicat, nec propterca delator est. XXIX Aprocrisarii duntaxat e mona - steriis prodire possunt, et civitates ingredi. Verum si constiterit cos per dogmata, vel aliquo consilio simpliciores perturbare, secundum leges castigantur. Annibalis Fabroti notæ. Jurare. Clerici Constantinopolitani nullo Conc. Gall. L. 1. p. 40 et seq. V. Gregor., η Ep. modo jurant: imo episcopis, presbyteris, clericis, omnibus monachis, et sanctimonialibus jurare non permittitur, lib. n legis Longobardorum, et cap. 1 Επιτα, De juram. culum. V. Balsam, aut Nonac. 1. 9. c. 27; t. III Concil. Gall. p. 42; add. Cap. Lud. imp. l. xLIII, c. 1, 2, q. 5. Duos nummos. Duus solidos, d. 1. 25. Parcius. Ut litis sumptus vel expense a clericis pauciores humanioresque præstentur, d. 1. 25, quidam codd. parciores. Brodæi, ut edd. Deputatum spectaculis. Populi voluptatibus et oblectamentis, 1. 26, c. eod., ut Symmachi epist. 49, lib. 11 et passim. Quid causani dederit huic constitut. docet scholiastes Basilic. lib. 1, tit. 1, cap. 10. Reliquias. Synod. vul, c. 7. Balsamon ibid. Paulinus Nolan., epist. 11. Heraclii Nov. Jur.GrecoR m. p. 73. Qui militian. Milites ordinari non possunt. Primipilares. Πριμιπιλάριο: Suid. Πριμοποι λάριος, ὁ τὸ μεῖζον ἀξίωμα τῶν στρατιωτῶν ἔχων παρὰ 'Ρωμαίοις. Glossar Basil. Πριμιπιλάριος, πρώτ τος τῶν ἀκοντιστῶν, πρωτεύων τῶν δορυφόρων. 1pias: Primipilarius, verillifer, qui primum pilumn, id est, signum portat. Spartian, in Pescennis Nig.: primipilario posset occīdi. Pro sua conscientia. Brodai Cod. pro su scientia. (68') Integrior constitutio exstat in libris Basil. lib. 1, tit. 1 cap. 9. Monachis exeundi licentia denegatur. Concilium Chalcedon. c. 4: Τὰ ἴδια μοναστήρια μὴ καταλιμπάνοντας. Apocrisiarii. Αποκρισιάριο. Ferrandus diaconus Epistola ad Anatolium: Eutychetis apocri siario: 'Αποκρισιαριος τοῦ Εὐτυχους. Concili Chalcedonens act. 1, ἐντολεύς, seu procurator in eod. cecilio. Vid. Glossar. lostrum ad Julian. Autccess.

Λ'. Ὁ ἐπὶ δέσει γινόμενος ἐπίσκοπος, καὶ ὁ λαμ βάνων ἐπὶ τῷ χειροτονῆσαι αὐτὸν ἢ ἐπιλέξασθαι, καθαιρεῖται, καὶ διηνεκῶς ἀτιμοῦται. XXX.Tam qui largitione interveniente fit episcopus, quam qui pecuniam accipit, ut eum ordinet, vel eligat, deponitur et infamia perpetua notatur. XXXI. Orphanotrephi Constantinopolis vicem obtinent tulorum et curatorum, absque fidejus. sionibus, tam in litibus, quam aliis causis, et tabulariis praesentibus aut intervenientibus actis, hic quiclem apud magistrum censuum; in provincris autem, apud præsides, aut defensores, accipiunt res pupillorum, et custodiunt; aut æstimatione facta distrahunt, quod facile corrumpantur; aut etiam ratione fœnoris, aut ob aliam justain causam. Non sunt autem curatoriis aut tutelaribus ratiociniis obnoxii. ΛΔ'. Οἱ Κωνσταντινουπόλεως όρφανοτρόφοι τάξιν ἐπέχουσιν ἐπιτρόπων καὶ κουρατόμων χωρὶς ἐγγυών ἔν τε ταῖς δίκαις ἔν τε τοῖς ἄλλοι;· καὶ ἐπὶ ταβουλ λαρίων, ἢ ἐν ὑπομνήμασιν, ἐνταῦθα μὲν παρὰ τῷ μαγίστρῳ τῶν κήνσων, ἐν δὲ ταῖς ἐπαρχίαις παρὰ τοῖς ἄρχουσιν, ἢ τοῖς ἐκδίκοις παραλαμβάνουσι τὰ πράγματα τῶν ὀρφανῶν, καὶ φυλάττουσιν, ἢ διατι μώμενα πιπράσκουσιν ὡς εὔφθαρτα, ἢ διὰ χρέος ἢ δι' άλλην εύλογον αἰτίαν. Οὐχ ὑπόκεινται δὲ κουρατορικοῖς ἢ ἐπιτροπικούς λογισμοί;. ΛΒ'. Οἱ ἐπίσκοποι, καὶ οἱ κληρικοί, καὶ οἱ μονα XXXII. Episcopi et clerici, et monachi non propelluntur alio sed apud præsides provin- χοὶ οὐ γίνονται διώξιμοι, ἀλλὰ παρὰ τοῖς ἄρχουσι vinciarum suarum conveniuntur. At si Constantinopoli reperiantur, apud solos præfectos prætorio in jus vocantur, ubi et honor eorum salvus est, et advocatos accipiunt Cum in provinτῶν ἐπαρχιῶν αὐτῶν ἀνάγονται. Εὑρισκόμενοι δὲ ἐν Κωνσταντινουπόλει παρά μόνοις τοῖς ὑπάρχοις ἐνάγονται, ἔνθα καὶ τιμὴ αὐτῶν φυλάττεται, καὶ συνηγόρους λαμβάνουσιν. Ἐν δὲ ταῖς ἐπαρχίαις ὑπὲρ Annibalis Fabroti notæ. Tam qui largitione. Lex lata adversus eve qui sacerdotium pretii venalitate mercantur. Simonia enim nullum atrocius crimen est, cap. Sicut 6 hoc tit., et dicitur capitale crimen in can. Qui studet 1, quæst. 1. Simoniacus est Christi carnifex, Xplo:0x60, Isidor. Pelusiot. 1, 315, ad Leontium episcopum. Et ideo publicum crimen est, omnesque ad ejus accusationem admittuntur, sicut in crimine læsæ majestatis, etiam infamia notati et rei criminum, 1. Si quemquam 51, & ult. c. De episc. et cier., cap. Tania est 7, can. Licet 31 h. tit. Ivo Carnotens, in epist. 27, ad Eudonem: Præter - ea secundum consuetudinem Romanæ Ecclesiæ aliter agitur contra Simoniacam et Neophytorum hæresim, quam adversus cætera crimina; nam cum in aliis accusationibus accusatorum et testium innocentia quæratur, al insimulationem talium etiam infames persone admittuntur. Iloc crimine sese impiant, qui pro spiritualibus aliquid largiuntur, vel accipiunt ante ordinationem, vel in ipsa ordinatione, vel post ordinationem accipere enim est quandocunque accipere, ἐν οιῳδήποτε χρόνῳ ut ait Tarrasius episc. Constantinopolit. in Epist ad Adrianum PP. et refertur in can. 21, 1, quæst. 1. Hoc enim est sub pretio redigere gratiam, quæ vendi non potest, ut est in can. Si quis episcopus, d. quæst. 1. Neque enim pretio ulta res Dei_constat, ut eleganter ait Tertullian. Apolog., cap. 3y. Ordinationes igitur quæ interveniente pretio, precibus,vel obsequio fiunt, damnantur, can. Ordinationes, d. qua st. i. Quam acriter autem SS. Patros invehant in simoniacos satis constat. D. Theronymus in Matth. cap. x; D. Augustinus in sermone 37, ad fratres in Eremo; S. Gregorius PP. in Epistola 50, lib. ¡v ad Virgil. episcop. Arelat. Adde Isidori Pelusiot. epist. 276, lib. v; Wibertum archidiaconmin, in Vi a saneti Leonis papæ, lib. 11, c. 4; Hmemari Rhemensis epistolam canonicam ad cler. et plebem Eccles. Laudunensis, tom. 1 Concilior. Gall. Vide et synod. Chalced., c. 2; Cassiodor. 9; Balsamon, ad concilia, p. 540 et seq. Ordinandi jurabant se non simoniace ordinatos. V.de Comer. Toletan. 11, c. 9; Capitula Caroli Calvi, p. 55, 192, 364 et seq.; Capit. Car. M. p. 20 et 352. Vide ad Novellam Est et poena exommunicationis in simoniacos, corumque procuratores et mediatores, et a summó Pontifice absolvi possunt, d. cap. 2. in Extravag. Linemarus Rhemens. In cap. 52. Et qui pecunia dignitatis ecclesiasticæ compotes facti fuerin', deponuntur, et consortio fidelium pelluntur. Can. apostol. Apud Judæos tamen venalem fuisse pontificatum scribit Chrysostom. serm. 48, tom. V. Integram legem profert Joannes Saresbericnsi“, Policratici libro vii, cap. 20, quem olim conta'i cum vetere libro D. Peirescii, neque lectorem bọc varietate lectionum fraudabo. Nam pro his, nuda electionis conscientia, Saresberiensis in membranis habet n. e. scientia. Atque ita etiam legitur in scripto codice Joann. Brodai, paulo post, ubi legitur: Auri sacra ſames in penetralia proserpat? Sarester. et cod. melius: Auri sacra fames penetralia venzrunda proserpil. Interim nemo non videt, illud esse ex Virgilii En. Mox: Itaque castus et humilis. Saresb. et B. cod.: Ita castus et hum. Sequitur, non pretio nec precibus. Sequere lectionem quæ in membranis, non pretio, sed precibus. Respexit illud Horatii Nunc prece, nunc pretio, epistola 2 libri 11. Postremo observa illa: Ui quos par facinus_coinquinat, et æquat, utrosque similis pæna comitetur, esse ex illis Lucani v, versu 290: Factus quos inquinal, æquut. Cassiodorus 12, 2. B. Cyprian. epist. 68 Et dum junguntur in culpa, sic nec in pæna separantur. Guntherus Ligurini 8:Consensu culpa meruit consortia pœnæ. Orontius Hexaem.: Par sententia damnat, quos par culpa tenet. Tabulariis præsentibus. Publicis personis, id esttabulariis, 1.31 c. eod. Sic in § 31nst. de adopt. publicæ persona, id est, tabulario. Apud magistrum censuum. Пapt to partpwxvwv, apud magistrum census, d. 1. 31. Vide supra ad 1. 17. De sacros. Eccles. Episcopi. Orthodoxæ fidei sacerdotes, 1. 32 c. eod. Vide supra að l. 14. Non propelluntur alio. Ex nullius penitus majoris minorisve sententia judicia pertrahantur, d. 1. 32; in duobns veteribus codicibus deest vox Commonitoria. Præfectos prætorio. Theodorus Lector: Λέων ἐνομοθέτησε τους κληρικούς παρὰ τῷ επάρχω πραιτωρίων μόνῳ ἀποκρίνεσθαι. Hunc locum obser vavit praestantissitans Cujacius ad Nov. Lxx+x; cur enim suum cuique non reddamus? Aliter quam hodie plerique facere solent, qui non probabit more scripta Cujacii in rem suam vertunt: quod cerie aliud non est, quam abena doctrina censeri velle. Adroculos accipiunt. Quos oratores vocat d.

τῶν ἰδίων πραγμάτων εναγόμενοι, μόνους τοὺς ἐκ- Λ ciis suas o' causas conveniuntur, duntaxat eccleκλησιεκδίκους ἢ τοὺς οἰκονόμους διδόασιν ἐγγυητάς. Παρὰ δὲ τοῖς ὑπάρχοις χρηματικῶς ἐναγόμενοι, ἢ ἄλλοις ἐγγυώνται, ἢ ὁμολογίας ἐνυποθήκους ποιού σιν. Ὑπὲρ δὲ τῶν ἐκκλησιαστικῶν, μόνος ὁ οἰκονήμας ενάγεται, δ χρή παρὰ τοῦ ἐπισκόπου γίνεσθαι· καὶ δίδωσι τὸν ἐκκλησιέκδικον ἐγγυητήν. Καὶ ἐν μὲν τοῖς ἥττοσι δικαστηρίοις ὑπὲρ ὑπομνήσεως δια δέασιν οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ κληρικοὶ τοῖς ἐκβιβα σταῖς οὐ πλέον τοῦ ἑνὸς νομίσματος· εἰ δὲ δι' ἐκβιβαστοῦ τῶν ὑπάρχων ἀπὸ ψήφου αὐτῶν ὑπομνησθών σιν ἐν ἐπαρχίαις, οὐ πλέον δύο νομισμάτων διδόασιν ὑπὲρ σπουρτούλων· ἐνταῦθα δὲ νόμισμα ἐν δίδωσιν ὁ ἐξωτικός κληρικὸς ὑπὲρ στουρτούλων ἐφ᾽ ἐσῃδήποτέ ποσότητι εναγόμενος. Ὁ ἐκβιβαστής οιονδήποτε κληρικὸν ὑβρίζων ή σκύλλων, ἀποζώννυται, καὶ ἐσχάτως τιμωρείται. Βέβαια δέ εἰσι τὰ τῶν εὐο αγών οίκων προνόμια· καὶ οὔτε αὐτοὶ οὔτε οἱ διοικηταὶ αὐτῶν, ἢ οἱ ἐπίσκοπο, ἡ κληρικοί, η μοναχοί ὀρθόδοξος· λειτουργίαις ἐξτραοςδιναρίαι; ἢ υπεραῖς ὑπόκεινται. Εἰ δὲ φανῶτιν αὐτοῖς τινες ἀδίκως ἐνάγοντες, διδόασιν αὐτοῖ; πάσας τάς κατά πρόφα σιν αὐτῶν ἐκ προνομίου τῆς δίκης προσγινομένας αὐτοῖς δαπάνας. ΑΓ. Οἱ ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι καὶ οἱ κληρικοί, ὅπερ ἂν ἐν τῷ κλήρῳ κτήσωνται, καὶ ὑπεξούσιοι δντες, ίδιον ἔχουσι, καὶ οὐ συνεισφέρουσιν αὐτά· ἀλλὰ ἄδειαν ἔχουσι καὶ ζῶντες ἐκποιεῖν καὶ διατίΘεσθαι εἰς ἐξωτικοὺς ἐπ' αὐτοῖς, ἢ κατιοῦ σιν αὐτὰ παραπέμπειν. ΑΔ'. Η διάταξις βεβαιοὶ τὰ βασιλικὰ καὶ ἀρχικά, καὶ τὰ ἐκ συνηθείας προνόμια τῶν εὐαγῶν οίκων, καὶ τῶν προσώπων τῶν ὄντων ὑπὸ ὀρφανοτροφεῖον sime defensores vel economos daut Galejussores. At cum apud præfectos prætorio civiliter conveniuntur, vel alios dant fidejussores vei cautiones sub facultatum snarum obligationibus præstant. Ecclesiasticarum causarum nomine solus ceconomus convenitur, quem ab episcopo coustitui oportet: atque is ecclesiæ defensorem dat fidejussorem. Et in minoribus quidem judiciis episcopi et clerici pro conmonitione (S1) non amplius, quam unani numisma dant exsecutoribns. At si per exsecutorem præfectorum prætorio, de borum sententia, commoniti fuerint in provinciis, non amplius quam duos nummos sportularum nomine dant: hic vero clericus extraneus dat unum nummum sportularum nomine, quantamcunque ob suminam conveniatur. Exsecutor, qui quemcunque clericum afficit contumelia, vel impulsione molestat, cingulum amittit, et ultimo supplicio punitur. Firma vero venerabilium domorum privilegia sunt, et nec ipse, nec carum administratores, vel episcopi, vel clerici, vel monachi, qui orthodoxl sunt, extraordinariis sordidisve muneribus sunt obligati. Quod si constiterit, quosdam cos injuste convenire, dant cis, ex ipsorum privilegio, omnes litis occasione provenientes cxpensas. XXXIII. Episcopi et clerici orthodoxi, quiί quid in clericatu acquisiverint, licet adilue filiifamilias sint, vindicant, nec conferunt: sed potestatem habent, ut id tum vivi alienent, tum ad extraneos et descendentes, condito testamento, transmittanut. XXXIV. ll:ec constitutio confirmat imperatoria, et præsidalia ct a consuetuline profecta privilegia ve crabilium domorum et personarum Annibalis Fabroti notæ. Ecclesia defensores. Εκκλησιεκλίκους, Balsanon, ut Justiniani Nov. tv, c. 1. et edicto 13, cap. 10. Concilium Constantinopolitanum sub Menna act. 3: Ἰωάννης ὁ εὐσεβέστατος πρεσβύτερος καὶ ἐκκλησίεκδ καὶ τῆς ἁγιωτάτης Μεγάλης Εκκλησία; εἶπε.Alias divisim dicuutur έκδικος τῆς ἐκκλησίας. Synod. Nic. m, acl. 4; concil. Chaleed. act. 1; couc. Constantinop. sub Men. art. 4; Florentis. sess. 23. llormisde epistola 33: Paulinum Ecclesia Romanæ defensorem cum scriptis præsentibus destimare curavimus. Auctur libri De haresibus. her. 83: Paulinus diaconus defensor et procurator Ecclesie Mediolanensis. De borum munere vide can. 73 Ecclesiæ African:e. Vel_alios dant fidejussores. " άλλους εγω γνώντα;. Sic Leunclavii co lex, Peiresciamus diλοις. Rescribe, ἀλλήλους, ut constat ex d. 1. 52, 8 In hoc antem, ibi aut vicariis fidejussionibus. Vel cautions. "Η ομολογίας ἐνυπιθήκους ποιοῦσιν. Vera igitur lectio est quam exhibet Bro dei co.les: Aut cautioui et professioni proprie, με facultatum suarum obligationibus committantur. OEconomus. Dispensator pauperum id est, œconomus ecclesiæ, d. I. 52. Glossa vel. olxoviμος, dispensator, economus. OEconomnus enim post suflicientia præbita clericorum, quod superat, croRat pauperibus. Νov. uli, cap. 5, De officio economi. S. Isidorus epistola ad Lcudefreden, episc. Curdubensem Ad œconomum pertinet reparatio basilicarum atque constructio: actiones ecclesiæ in judiciis vel in proferendo vel in respondendo. Tribuitquoque accepta et rationes eorum quæ inferuntur. Cura et agrorum, et cultura vinearum, causa possessionun et servitiorum, stipendia clericorum, viduarum et devolarum pauperum, dispensatio vestimenti, et vicius domesticorum clericorum. servitiorum quoque el are tificum. Quæ omnia cum jussu et arbitrio episcopi ab eo implentur. Concilium Toletanum 1", cap. 48: Eos quos economos Græci appellant, hoc est, qui rice episcopɔrum res ecclesiasticas tractant, etc. Pro communitione. In l. 1. 32, in provincia degentes eos commonuerit. Sic quidam libri. Brodi cod. eos monuerit. Vide Glossarium nostrum ast Julianum Autecessorem, admonitio. Episcopi. Holie vero episcopatus solvit patriam palestatein, Nov. Lxxxi, cap. ult. et 123, σ. 4. Nec conferum. Add exemplum filiorufailiaš militum: nam castrense peculium coram patre mortuo cum fratribus commune non est. In 1. 33, c. cod. verba ills: Nunquamad divisionem renian', non sunt in vet. cod Brodiei, et paulo post sic ha betur in duo!, mss.: Certe his procedant. Presitalia. Αρχικά. Privilegia a judiciariis dispositionibus praestica, 1. 34, c. cod. Et personarum. Leunclavius cs hoc loco putat Graecos in d. 1. 51: Cateris hominibus, ut

quæ sub orphanotroplio Constantinopolitano Κωνσταντινουπόλεως, καὶ δίδωσιν αὐτῷ ὅσα νῦν sunt: cidcunquc concealit omnia privilegia, τ:- Έχει ἢ ἔξ:: προνόμια ή Μεγάλη Εκκλησία Κωνσταν· ennque nunc habet, vel est habitura Major Eccle- τινουπόλεω;. sia Constantinopolitana. XXXV. Quælibet civitas suum habeat episcopum Ac tametsi quis per divinum rescriptum ausus fuerit, alicni civitati suum episcopnm, vel civitatis continentia vel quod aliud jus auferre, facultatibus suis spoliatur, et infamia notatur. Excipitur autem Tomensium Scythiæ civitas: nam ejus episcopus cateraruni quoque curam gerit. Præterea Leontopolis Isauriæ subest episcopo Isauropolitano. XXXVI. Ascriptitii qui sine consensu dominorum clerici fiunt, vel solitariam vitam amplectuntur, perindle sunt cis obligati atque si nibil tale aclumn esset. Servus autem ne de domini quidem sententia, clero accensetur, nisi prius manumissus fuerit. Omnes vero tum episcopi, tum clerici atque monachi, apud præsides respondent; ac siquidem accusentur, ad tribunal veniunt, nou judex ad ipsos. XXXVII. Servi, qui volentibus dominis solitariam vitam amplexi sunt, efficiuntur liberi. Sin, illa exer - citatione relicta, sese aliam ad conditionem contulerint, ad servitutem denuo revocantur. XXXVIII. Qui monasteria sua relinquunt', res mobiles, quas attulerunt ad ea, non recipiant, cujuscunque sint, quantitatis, etiamsi de his monumentorum gesta confecta non sint. At vero iu rerum soli donationibus ea servanda sunt, quæ legibus sunt recepta. Quippe non perimitur ei, qui donavit, harum evictio. Non debent episcopi vel clerici quosquam ad fructus offerendos, vel præΛΕ'. Εκάστη πόλις ἴδιον ἐπίσκοπον ἐχέτω. Καὶ κἂν διὰ θείας ἀντιγραφῆς τολμήσοι τις ἀφελέσθαι πόλιν τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, ἢ τῆς περιοικίδος αὐτῆς, ή τινος ἄλλου δικαίου, γυμνοῦται τῶν ὄντων, καὶ ἀτιμοῦται· ἐξῄρηται γὰρ ἡ Τομέων Σκυθόπολις. Ο γὰρ ἐπίσκοπος αὐτῆς καὶ τῶν λοιπῶν προσεί. Καὶ ἡ Λεοντόπολις Ισαυρίας ὑπὸ τὸν ἐπίσκοπον ἐστιν Ισαυροπόλεως. ΑϚ'. Οι εναπόγραφοι, χωρὶς τῶν δεσποτών κληρούμενοι ή μονάζοντες, οὕτως αὐτοῖς ὑπόκεινται, ὡς μὴ τοῦτο γενόμενοι. Δούλο; δὲ οὔτε κατά γνώμην δεσπότου κληροῦται, εἰ μὴ πρῶτον ἐλευθερωθή. Πάντες δὲ οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ με ναχοὶ τοῖς ἄρχουσιν ἀποκρίνονται, καὶ αὐτοὶ αἰτιώ μενος ἔρχονται εἰς τὸ δικαστήριον, οὐ μὴν ὁ δικαστής πρὸς αὐτούς. ΛΖ'. Οι δούλοι, γνώμη τῶν δεσποτῶν μονάσαντες, ἐλευθεροῦνται. Οἱ δὲ [ἰσ. εἰ δέ] καταλιπόντες τὴν ἄσκησιν εἰς ἑτέραν μετέλθωσι κατάστασιν, ἀναδου λοῦνται. ΛΗ'. Οἱ τὰ ἴδια μοναστήρια καταλιμπάνοντας οὐ λαμβάνουσιν & προσήγαγον αὐτοῖς κινητὰ ὁσησδήποτε ποσότητος ὄντα, κἂν μὴ σύνεστι πράξι; ὑπομνημάτων ἐπ' αὐτοῖς. Ἐπὶ δὲ ταῖς δωρεαῖς τῶν ἀκινήτων δεῖ τὰ νόμιμα φυλάττεσθαι. Ἐπεὶ οὐκ ἀναιρεῖται τῷ δωρησαμένῳ ἡ ἐκνίκησις. Οὐ δεῖ τοὺς ἐπισκόπους ἢ τοὺς κληρικούς αναγκάζειν τινὰ καρ ποφορεῖν, ἢ ἀγγαρίας διδόναι, ἢ ἄλλως ἐπηρεάζειν, Annibalis Fabroti notæ. habetur in quibusdam. Videtur tamen rectius Jegi: Atque cæteris domibus, propter dictionem cæteris; et quia paulo post legitur: Domus etiam aliasque res superius nominatas. Orphanotrophio. Sic vet. coll. in d. 1. 54. Omnino autem mihi probatur eorum emendatio, qui pro economi, substituunt Niconis in d. 1. 34, quod et sequentia suadent, et veterum libroruni auctoritate confirmatur. Postremo non puto pretereundum, in d. 1. pro his, perpetuo potiri, in vet. Brodi codice, legi, perpotiri. An perpotiri dictum nt perfrui, an vero quod scriptum esset, per. potiri, factum est, perpotiri? judicent eruditi. Quelibet. Eadem Epitomne exstat apud Phot. Nomoc. tit. 8, cap. 1. Coufer et Basilica lib. 1, tit. 1, cap. 5. Suum habeat episcopum. B. Cyprianus, epist. 72. Pridem per omnes provincias et per urbes singulas ordinati sunt episcopi. Vel civitatis continentia. Τῆς περιοικίδος. Conc. Aur. 1, c. 19. Tomensium Scythie cirilas. Tolius Scythig unicus crat Tomorum episcopus. Sozomenus, vt, 20: Εισέτι δὲ καὶ νῦν ἔθος παλαιὸν ἐνθάδε κρατεί τοῦ παντὸς ἔθνους ἕνα τὰς ἐκκλησίας ἐπισκοπεῖν. Notitia quinque patriarchatuum quæ in bibliotheca leg. Montis Regalis: (Archiepiscopus) qui habet sub se quemdam episcopum Græcum, quiest in monte Sinai. 1bi sunt et alie cicitates, quæ not habent proprios cpiscopos, scilice: calonia qua sub episcopo de Bethleem. Alexii Comneni Nov Juris Græcorum lib. n. Ascriptitii. Vid. Nov. cx xvitt, c. 17; Zon et Balsamon. ad c. 82. Ap. V. eliam Balsamou al Phot. p. 37, can. eccl. univ. p. 109, circa fin. ct supra adl l. 16. Servus autem. Anastasius, de Vitis PP., in Bonifacio: llic constituit, etc., acc servum cleri. cum fieri, nec obnoxium curiæ, vel cujuslibet rei. Aimoinus, lib. v, cap. 10: Consideraus etiam piissimus imperator (Ludovicus) non debere Christi ministros obnoxios esse human e serviņuti, sed et propter multorum avaritiam abuti ministerio ecclesia tiro ad proprium quiestum, statuit ut quicunque ex servili conditione conciliante scientia et morum probitate ad ministerium asciscerentur altaris, primum manumittantur a propriis dominis vel privatis vel ccclesiasticis, et tunc demum gradibus initientur allaris. Vide can. Admittuntur, distinct. 54; Caroli M. cap. 1, 82. V. Fabri Agonist. p. 570. Ac siquidem. V. Nov. cxxii, c. 8. Monumentorum gasla. Græci ad l. 34 c. De donat., lib. xLvu Basilic. tit. 1: Εἴρηται δὲ καὶ βιβ α'. Διατ. λη' ὡς καὶ αἱ παρά μοναχών προς ἐλθοῦσαι καὶ χωρὶς πράξεως εἰς μοναστήρια δωρεαί τὸ κῦρος ἔχουσι κἂν ὑπερβαίνουσι τὰ φ' νομίσματα· Dicitur et lib. 1, tit. 3, constil. 58: Donationes monasterio factas a monacho etiam sine monumNENtis validas esse, licet 500 sol. superent. Cap. Car. M. p. 93, b. 119. V. Bochellum, p. 1011 et 1062. Corp. Cur. Calvi, p. 197.

ἢ ἀφορίζειν, ἢ ἀναθεματίζειν, ἢ μὴ διδόναι κοινω- standas angarias cogere, vel alio modo afficere νίαν, ἢ διὰ ταῦτα μὴ βαπτίζειν, κἂν ἔθος τοιοῦτον ἐκράτησεν. Ο δὲ παραβαίνων ἐκπίπτει τῆς ᾿Εκκλησία;, καὶ τῆς διοικήσεως αὐτῆς, καὶ δίδωσι δέκα λίτρας. Ταῦτα δὲ κρατεῖ ἐν μόνῃ τῇ βασιλευούσῃ καὶ τῇ ἐνορίᾳ αὐτῆς, καὶ τοῖς τόποις τοῖς ὑπὸ τοῦ πατριάρχου χειροτονουμένοις, μητροπολίταις ἀνή κουσιν, ἢ τοῖς ἐξ ἐκείνων γινομένοις ἐπισκόποι:. quot ordinantur a patriarcha, vel ad illos episcopos lur. ΑΘ. Τα μοναστήρια τελοῦσιν ὑπὸ τοὺς ἐπισκή. πους τῶν ἐνοριῶν αὐτῶν. Καὶ τοὺς μὲν ἡγουμένους Επιβλέπουσιν οἱ ἐπίσκοποι, τοὺς δὲ μοναχοὺς οἱ ἡγούμενοι. Οὐ γίνεται δὲ ἡγούμενος δύο μοναστη ρίων. injuria, vel segregare, vel anathemati devoverc, vel communionem denegare, vel ob hæc non baptizare, licet ejusmodi consuetudo invaluerit. Transgressor ab ecclesia submovetur et ab ejus administratione, simulque libras decem solvit. Hæe vere valent in urbe duntaxat imperatoria et illius territorio, et iis locis, quae ad metropolitanos, quutpertinent, qui ab hisce metropolitanis constituunΜ'. Οὐκ ἄρχοντες Κωνσταντινουπόλεως, οὐκ ἐκ. κλησιέκδικος, ἀλλὰ μόνος ὁ μαγιστρο ήντος εμφα δ νίζει τὰς τελευταίας βουλήσεις, τοῦ παραβαίνοντος ὑποκειμένου ποινῇ ν' λιτρῶν. ΜΑ'. Τὰ ψηφίσματα τῶν ἐπισκόπων παρὰ τῶν ἐνοικούντων τὴν πόλιν ἐπὶ τρισί γίνονται προσώποις ὀρθοδόξου καὶ σεμνοῦ βίου, καὶ μὴ ἔχουσι παῖδας ἢ ἐκγόνους. ΜΙ. Τὰ μετὰ τὴν ἐπισκοπὴν κτηθέντα ἐκποιεῖν ἐπίσκοπος οὐ δύναται, ἢ διατίθεσθαι ἐπ' αὐτοῖς, εἰ μὴ ἀπὸ γονέων, ἢ θείων, ἢ ἀδελφῶν εἰς αὐτὸν περιῆλθεν· ἀλλὰ τῇ κατ' αὐτὸν ἐκκλησίᾳ διαφέρουσι, καὶ μετὰ τὴν ἑαυτοῦ τελευτὴν λογισμούς τῶν τοιούτων πραγμάτων ὁ οἰκονόμος ἀπαιτεῖται. Τὰ δὲ πρὸ τῆς ἐπισκοπῆς καὶ ἐκποιοῦσι καὶ διατίθενται ἐπ' αὐτοῖς. Ο οἰκονόμος κατά δοκιμασίαν γίνεται, καὶ κατ' ἐνιαυτὸν παρατίθεται λόγον τῆς ἑαυτοῦ διοι κήσεως τῷ ἐπισκόπῳ, καὶ ἀποδίδωσιν, εἴ τι φαν βλάψας ἢ κερδάνας. Εἰ δὲ τελευτήσοι πρὸ τῶν λε γισμῶν, ὑπόκειται τούτοις ὁ κληρονόμος αὐτοῦ. Τὰ εἰρημένα περὶ τῶν διαφερόντων τοῖς ἐπισκόποις κρατεῖ καὶ ἐπὶ διοικητῶν, καὶ ξενώνων, νοσοκομείων, πτωχείων, ορφανοτροφείων, βρεφοτροφείων. XXXIX. Monasteria subsunt episcopis territoriorum suorum. Et abbatum quidem inspectores (96*), sunt episcopi: monachorum vero, abbates. Nec quisquam fit abbas duorum monasteriorum XL. Non magistratus Constantinopolitani, on ecclesiarum defensores, sed duntaxat magister census supremas voluntates insinuat: violatore legis quinquaginta librarum pœna multando, XLI. Decreta in episcoporum felectione fiunt al jis, qui civitatem incolunt, pro tribus personis, orthodoxis et honestæ vitæ, nec ullos habentibus liberos aut nepotes. XLII. Quæ post initum episcopatum acquisita sunt, episcopus alienare non potest, vel de iisdem testari, nisi quæ a parentibus, aut patruis et avun. culis, aut fratribus ad eum pervenerint; sed al ecclesiam ipsius pertinent ac post ipsius obitum rationes de rebus ejusmodi ab reconomio exiguntur. Quæ vero ante episcopatum habuerunt, et alienant, et testamenta de iisdem condunt. ŒEconomus exploratione interveniente constituitur, el quotannis administrationis suae rationes apnd episcopum deponit, et si quid eum damıni dedi-se vel csse lucratum constiterit, restituit. Quod si defunctus ante rationes redditas fuerit, la res ejus reddendis iis est obligatus. Quæ dicta sunt de pertinentibus ad episcopos, locum etiam habent in Annibalis Fabroti nota. Monasteria subsunt. Concil. Caleel. c. 4, et ibi Zonaras et Balsamon; Cap. Caroli Calvi, p. 487 Cap. Caroli M., p. 167 et 293, in fin. Concilium Aurelianens. 1, c. 11: Abbates pro humilitate religionis in episcoporum potestate consistant. Melius quam in Excerptionibus Egberti arch. Eborac. cap. 62. Nisi forte succiali priviJegio subnixa sint, ut monasterium Vindocinense, de quo Goffridus Vindocinensis, epist. 27 lib. ut, εί Westmonasteriense, in Concil. Anglicanis, p. 633, anno Christi 1066 et p. 554, 510 et 228. Itaque abbates ante consecrationem suam episcopis subjectionis obclientiæque professionem edebant, cujus formula exstat in Notis Jacobi Sirmondi, ad epist. 7, lib. 11, Gofridi Vinduc. et in Notis Joannis Picardi ad epist. 42 S. Bernardi. Fuere tamen qui subjectionem et obedientiam detrectarent nullo ctiam privilegio muniti: qua de re conqueritur S. Bernardus, De considerat. lib. 111, c. 4, et epist. 42, ad Henricum Senonensem archiepiscopum. Imo abbati cuidam Hibernensi etiam episcopos subjectos fuisse refert Beda, lib. in De gist. c. 5, ut est in Concil. Anglicanis anno Christi (693, p. 418. (*) Abbatum. 'Ηγουμένους, miajeros monasterii, Speculators, observatores. Abbas duorum monasteriorum. Ex c. 15 Con - cil., VII: Nemo potest cle:icus in duabus Eccle. siis conscribi: ergo multo magis dicendum est, non posse quem duobus monasteriis præesse, nisi plura monasteria pro uno habeantur, ut scribit Balsamon ad Nomocan. Photii tit. 1. c. 20. Nec ullos habentibus liberos. Episcopus eligi non poterat, qui non esset illiberis, ἅπαι;, Νό vella Justiniani cxxili, r. 1. llcm cavetur No vell. xì c. 1, quam abrogavit Led Nov. 1, quæ magis obtinuit etiam in Callia: et procedente tempore jus illud in Ecclesia in desnetudinem abiit. Sidonius Apollinar. Epist, IV, epist. 12: Nuper equ filiusque communis Terentinæ Hecyre sales ruminabamus. Et in epist. 46, lib.v, ad Pap‘anillam (XO - ren: Roscia te salutat, cura communis. Gregor. Turonens. Hist. lib. v: Perdidimus dulces et charos nobis infantulus. Εt lib. x, c. uit.: Baudinus ex referendario Cihlutar i regis ordinatur episcopus habens Flium. Vide l. 47, et annotata lib. mi ad d. Nov. v1. Adl ecclesiam ipsius pertinent. Prasuuuntur parta ex rebus ecclesiae. Vulc Zonarum ad can. 55 crnet. Garthag,

ἀγορασίαν προσόδου προχωρεῖ. Εκάστου τούτων ἐπὶ πάσῃ τῇ διοικήσει λογοθετείται παρὰ τοῦ μετ' αὐτόν. Ἐὰν ἐπὶ δόσει γένηταί τις ἐπίσκοπος, ή χωρεπίσκοπος, ή περιοδευτής, η κληρικός, ή οίκο νόμο;, ἢ ἐκκλησιέκδικος, ἢ ξενοδόχος, η πτωχοτρό φος, ἡ ὀρφανοτρόφος, ἢ ἐπὶ πτωχείας, καὶ αὐτὸς καὶ ὁ λαμβάνων ἐκπίπτουσι τῆς ἱερωσύνης, καὶ ὁ διοικητὴς τοῦ φροντίσματος. Οι κληρικοί, δι' ἑαυτῶν μὴ ψάλλοντες τὰ νυχτερινά καὶ ὀρθρινὰ, καὶ τὰ Εσπερινά, καὶ ἀμέμπτως μὴ λειτουργοῦντες, ἐκ βάλλονται τοῦ κλήρου, καὶ καταζητοῦνται ὑπὸ τῶν ἐπισκόπων, καὶ δύο πρωτοπρεσβυτέρων, καὶ τοῦ ἐξάρχου, καὶ τοῦ ἑκάστης εκκλησίας ἐκδίκου. Εκαστος τούτων γινώσκων τι τούτων παραβαινό μενον δύναται προσαγγέλλειν. administratoribus xenonum, nosoconiorum, ριο- Τὰ μετὰ τὴν ἀναγκαίαν δαπάνην περιττεύοντα εἰς chiorum, orphanotrophiorum, brephotrophiorum. Quæ post necessarias expensas superant, ad emendos reditus conferuntur. Quilibet horum universæ administrationis sua rationes successori suo reddit. Si per largitionem quispiam factus fuerit episcopas, aut chorepiscopus, aut visitator, aut clericus, aut economus, aut ecclesia defensor, aut xenodochus, aut nosocomus, aut plochotrophus, aut qui præfectus mendicis dicitur: tam ipse, quain qui accip't pecuniam, a sacerdotio, et administrator a curatione sua removetur. Clerici, qui per seipsos non psallunt odas nocturnas, matutinas, et vespertinas, et citra reprehensionem cultum divinum non implent, a clericatu submoventur, et in cos inquiritur ab episcopis, et duobus primis presby - teris, el vicario, et cujusvis ecclesiæ defensore. Unusquisque, qui scit horum aliquid violari, rem deferre potest. XLIII. Episcopus in quocnnque negotio, citra jassionem imperatoriam, Constantinopolim ne profleiscitor, sed apocrisiarios mittito. Qui secus facil, indignationem incurrit, et segregatur. XLIV, Non cohabitent una monachi et monastriæ, sed habeant monastriæ senem unum, ეს episcopo deputatuin apocrisiarium; et ad participationem sacræ communionis unus presbyter, et unus diaconus eis dandi sunt, qui honestæ vitæ sint, nec cum eis converse:tur aut cohabiteut. Qui vero in hac non inquirit, nec ea corrigit episcopes, episcopatus amittendi periculum incurrit. XLV. Si presbyter, aut diaconus, aut subdiacoaus, matrimoninın contraxerit, et pœnæ canonum est oɔnuxins, qui non milnus quam leges valent, et sacerdotium amittit. Quinetiam liberi, velut ex incestis et nefariis nuptiis procreati, sp:- rii sunt, neque per successionen, aut domatioBem aut mutuumn fictitium, aut aliam olligationem, quidquam a patribus vel ipsi, vel corum ɔnatres accipiunt; sed ejusmodi res sibi ecclesia ipsorum vindicat. XLVI. Si quispiam fecerit dispositionem, per institutionem, aut legatum, aut fideicommissum, aut mortis causa donationem: is qui rem curare jussus est, cogitur per episcopum ctiamsi loc prohibitum episcopo sit per testatorem, providere; ul, siquide: injuncta fuerit ei ccclesia exstructio, intra triennium cam absolvat: si vero xenon, intra spatium auni. Sane potest etiam domus aliqua conduci, ad componendos in lectis ægros, donec ipsum opificium impletum fuerit. Quodsi quæ semel ad pias causas dare jussi fuerint, ea præstare confestim ΜΙ. Επίσκοπος ἐφ᾽ οἱῳδήποτε πράγματι παρα κέλευσιν [ἰσ. παρὰ κέλευσιν] βασιλικὴν ἐν Κων. σταντινουπόλει μή γινέσθω, ἀλλ' ἀποκρισιαρίους στελλέτω. Εἰ δέ τις παρὰ ταῦτα ποιεῖ, ἀγανακτεῖται καὶ ἀφορίζεται. ΜΔ'. Με συνδιαγέτωσαν ἀλλήλοις μοναχοὶ καὶ μονάστριας, ἀλλ' ἐχέτωσαν αἱ μονάστρια. Ένα γέν ροντα, παρὰ τοῦ ἐπισκόπου ἀφωρισμένον ἀποκρι σιάριον, καὶ εἰς μετάδοσιν τῆς ἁγίας κοινωνίας, ἕνα πρεσβύτερον, καὶ ἕνα διάκονον δίδοται [σ. διδόναι] χρὴ σεμνοῦ βίου, μὴ συνδιαιτωμένους ἢ συνοικούν τας αὐταῖς. Ὁ δὲ μὴ ταῦτα καταζητῶν καὶ ἐπανορα θῶν ἐπίσκοπος κινδυνεύει περὶ τὴν ἐπισκοπήν. ΜΕ'. Εάν πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ή υποδιάκονος γαμήσῃ, ὑπόκεινται μὲν τοῖς κανόσιν, οἵτινες ούχ ἧττον τὸν νόμον [in Cod. Just. τῶν νόμων] ἰσχύου σι. Καὶ τῆς ἱερωσύνης δὲ ἐκπίπτει· καὶ οἱ παῖδες δὲ, ἐξ ἐνκέστων καὶ νεφαρίων γάμων τεχθέντες, μύθοι εἰσί· καὶ οὔτε διαδοχήν, ἢ δωρεάν, ἢ ἐσχη ματισμένο δάνειον, ἢ ἑτέραν ἐνοχὴν λαμβάνουσί τι παρὰ τῶν πατέρων, ή αἱ μητέρες αὐτῶν· ἀλλὰ ταῦτα λαμβάνει ἡ κατ' αὐτοῦ; ἐκκλησία. ΜϚ'. Εάν τις εὐσεβῆ ποιήσοιτο διατύπωσιν ἐν ἐνστάσει, ἢ ληγάτον (γρ. ληγάτων], ή φιδεικόμισσον μέρτις καῦτα δωρεά, ἀνάγκην ἔχει ὁ κελευσθεὶς διὰ τοῦ ἐπισκόπου, κἂν ἐκωλύθη ὑπὸ τοῦ διαθεμένου, προνοῆτα:, εἰ μὲν ἐκκλησία επετράπη ποιῆσαι, πληροῦν αὐτὴν εἴσω τριετίας· εἰ δὲ ξενῶνα, εἴσω ἐνιαυτοῦ. Δυνατὸν γὰρ καὶ οἶκον εἰς ἀνάκλησιν ἀρρώστων μισθώσασθαι, ἕως οὗ τὸ ἔργον πληρωθῇ. Εἰ δὲ πρὸς ἅπαξ εὐσεβές τι παρασχεῖν ἐκελεύσθη σαν, ἀναγκάζοντας διδόναι παραχρῆμα τοῦ ἐμφαν νισθῆναι τὴν διαθήκην καὶ τὴν κληρονομίαν, ἢ τὸ Annibalis Fabroti notæ. Episcopus in quocunque. Nov. vi, c. 2. Qui non minus. Canones legum habent vigorem. Justinianus Nov. vi, c. 1: Καὶ τοῖς πρὸ ὑμῶν βεβασιλευκότι, καὶ ἡμῖν αὐτοῖς ὀρθῶς εἴρηται, δεῖν τοὺς ἱερούς κανόνας ἀντὶ νόμου κρατείν. Cogitur per episcopum. Similiter episcopus heredem compellit ut monumentum faciat secundum voluntatem defuncti, tametsi stricta ratione hæres facere non cogeretur. Sic Græci interpretantur quod de pontificali auctoritate dicitur in 1. Hæreditas 36, D. Hæredit. perit. lib XEM, Basilic. tit. 1. '

ipsi hæreditatem atque legatum fuerint adepti. Quod tempus ubi præterierit, relictum episcopns exigit, una cum fructibus et accessionibus, inde nsque a tempore mortis ejus, qui testamentuin condidit; et structuras ecclesiarumi, xenonum, gerontocomiorum, vel orphanotrophiorum, vel nosocomiorum, vel ptochiorom perficit; aut captivorum redemptionem, aliasve pias actiones procurat, et administratores horum instituit, si defunctus eum, qui administrare debeat, disertis verbis non expressit. Sin eum nominavit, potestatem habet episcopus, ut male se gerentem removeat, et alium instituat. Sin aliquis jussus ac molestatus ab episcopo, præsidum interpella - tionem exspectaverit, rei testamento relictæ duplum præstat. Quod si episcopi negligentia interveniat, metropolitanus impleri, quod testamento dispositum est, cogit, vel ejus diæceseos archiepiscopus. Atque adeo civium quilibet ex lege condictitiam habet. Si vero hæredes post obitum suum, boc ædificium struere jussi fuerint, tempus indicatum ab corum obitu numeratur, et ipsi præsides opus absolvant. Si quod legatum annale relictum fuerit, aut donatum venerabilibus locis, aut clero, aut monachis, aut monasteriis, aut pauperibus, et simpli ziter religiosis, vel non prohibitis corporibus: de eo transigere non licet, nisi datus fuerit opimus reditus, nec fiscalibus oneratus cum appen:lice, non minus quarta parte puri reditus habente, qui denique nunquam alienari possit. Atque haec tu pacta, tum transactiones, hoc nomine per scriptram fieri debent, et apud acta insinuari. Si quid secus factum fuerit, aurum solutum amittit is, qui transegit; et ipsain rem locus religiosus vindicat, retinens interim obligatas sibi res testatoris, tam legatoruin respectu, quam fractuum, et redituum, πρεσβεῖον καταδέξασθαι. Τοῦ δὲ τοιούτου χρόνου coguntur, ubi primum publicatum testa:uent:m, et παρερχομένου, ἀπαιτεῖται τὴ καταλειφθὲν ὁ ἐπίσκε πως μετὰ καρπῶν καὶ αὐξήσεων ἀπὸ τοῦ καιροῦ τοῦ διαθεμένου τελευτῆς· καὶ ποιεῖται τὰς οἰκοδο μὰς τῶν ἐκκλησιῶν καὶ τῶν ξενώνων, καὶ γηροκομείων, ἡ ὀρφανοτροφείων, ἢ νοσοκομείων, ἢ πτιχείων, ἢ τὴν τῶν αἰχμαλώτων αγορασίαν, καὶ προχειρίζεται τοὺς διοικητὰς αὐτῶν, εἴ γε μὴ ῥr τῶς ὁ τελευτήσας εἶπε τὸν ὀφείλοντα διοικεῖν. Εἰ δὲ καὶ ὠνόμασεν, ἄδειαν ὁ ἐπίσκοπος ἔχει, κακῶς αὐτ τὸν διαγινόμενον ἀποκινεῖν, καὶ ποιεῖν ἄλλον. Εἰ δὲ ὁ κελευσθεὶς καὶ ὀχληθεὶς ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου άρχικὴν ὄχλησιν ἀναμείνῃ, διπλοῦν δίδωσι τὸ καταλειφθέν. Ραθυμοῦντος δὲ τοῦ ἐπισκόπου, ἀναγκάζει πληρωθῆναι τὸ διατυπωθεν ὁ μητροπολίτης, ἢ ὁ τῆς διοικήσεως ἐκείνης ἀρχιεπίσκοπος, καὶ πᾶς ὁ βουλόμενος τῶν πολιτῶν κινεῖν τῶν ἐχλέγε. Εἰ δὲ μετὰ τὴν ἰδίαν τελευτήν οἱ κληρονόμοι ἐκελεύσθησαν ποιῆσαι, ὁ προδηλούμενος χρόνος μετὰ τὴν ἀπο· βίωσιν αὐτῶν ἀριθμεῖται. Οἱ δὲ ἄρχοντες ἀναγκάζουσι ταῦτα πληροῦσθαι. [ Εἰ ] κανάλιον ληγατευθῇ ἡ δωρηθῇ τόποις εὐαγέσιν, ή κλήρῳ, * μοναχοῖς, ἢ μοναστρίαις, ή πτωχοῖς, καὶ ἁπλῶς εὐαγέσιν, ἢ οὐκ ἀπηγορευμένοις συστήμασιν, οὐκ Εξεστιν ἐπ' αὐτῷ διαλύεσθαι, εἰ μὴ δοθῇ πρόσοδος εὐθαλής, μὴ βεβαρημένη δημοσίοις, καὶ προσθήκην οὐχ ήττον του τετάρτου τῆς καθαράς προσόδου μέρους έχουσα, μηδέποτε ἐκποιηθησομένη. Δεῖ δὲ καὶ συνθήκας καὶ διαλύσεις ἐγγράφους ἐπὶ τοῦτο γίνεσθαι, καὶ ἐπὶ πράξεως ἐμφανίζεσθαι. Εἰ δὲ ς παρὰ ταῦτα γένηται, ἐκπίπτει τοῦ δοθέντος χρυσίου ὁ διαλυσάμενος, καὶ ἐκδικεῖ τὸ πρᾶγμα ὁ εὐαγής τόπος, ἔχων ὑποθήκην τὰ πράγματα του καταλεί ψαντος καὶ ἐπὶ καρπεῖ; καὶ προσόδοις, καὶ πάσῃ νομίμῳ ἐπαυξήσει· καὶ οὐκ ἀντίκειτα: τῇ ἀγωγή χρονια παραγραφή· κατ' ἐνιαυτὸν γὰρ τίκτεται. et omnis accessionis legitimæ. Nec præscriptio longi temporis opponitur huic actioni, cum quate annis nascatur. ΜΖ'. Ο ἡγούμενος κατ' ἐκλογὴν ἐπὶ ἀσκήσει καὶ διοικήσει τῶν λοιπῶν ἢ τῶν πλειόνων ἐπὶ τῶν Ευαγγελίων γίνεται δοκιμασίᾳ τοῦ ἐπισκόπου. Το αὐτὸ καὶ ἐπὶ ἡγουμένης μοναστριών, ἤτοι ἀσκη τριῶν. Εἰ δὲ πρῶτοι ἱκανοὶ πρὸς τὴν ἡγουμενείαν εὑρισκόμενοι, προτιμώνται τῶν μετ' αὐτούς. ΜΗ'. Εάν τις έχων γαμετὴν ἢ παῖδας [Cod. Just. XLVII. Abbas per electionem habita exercitationis et administrationis ratione a reliquis monachis, vel a pluribus, propositis evangeliis, episcopi approbatione interveniente, instituitur. Idem fit in præfecta monastriarum sive ascetriarum. Cæterum si primi ad præfecturæ munus idonei reperiantur potiores sunt illis, qui eos sequuntur. XLVIII. Si quis uxoren et liberos labens, Annibalis Fabroti notæ. Sin aliquis jussus. Ενοχληθέντες, almoniti magnus Paulus non juvenem prohibet, id est, νέον et conventi. Vide & Sed furti 25, Instil. de ac- fieri episcopum, sed recens plantatum, quod vocat νεόφυτον. tion. Abbas per electionem. Abbas eligi debet: electio enim quæ per sortes fit, prohibetur 1. 43, c. cod. In_prafecta monastriarum. Ἐπὶ τῶν ἡγου μένων τῶν ἐναγών μοναστηρίων, d. 1. 46. Idonei reperiantur. Alioquin eligi quoque poterit minor natu. Vid. Constit. Apost. lib. 11, c. 1. Vide epistolam S. Ignatii arl Magnesios, inter eas quæ interpolatz dicuntur. Balsamon ad c. 50 Apo stol.: Καὶ ὁ μέγας δὲ Παύλος οὐ τὸν νέων ἀπα 0φεύς, ἀλλὰ τὸν ἐκ νέων φυτευθέντη Jam vero et Si quis uxorem. Qui uxorem aut liberos hahet, episcopus creari non potest, Nov. vi. c. 1, § 5, nisi maritus esse desinet, ut ait B. Hieron. Advers. Vigilantium. Vid, ad d. Nov. et 1. 59 supra Aut certe uxoribus abstinebant episcopi et superioris gra:lus clerici exemplo 13. Petri, qui ut est in canonibus Ælfrici ad Vulfioun episcopam quamprimum factus est discipulus Christi, qui casuitatis exemplum præbuit, uxorem dereliquit, et mandana omaia. Ne autem in periculum vocaretur castitas Deo promissa (nam dienstmalum episco-

ht episcopus, non amplius ipse in episcoporum erit sic habet, γαμετήν, ἢ παλλακήν, ἢ φυσικούς] ἐπίσ numero, et qui eum ordinaverit, episcopatum amittit. XLIX.Recte ac utiliter captivos quis hæredes scribit, ac hææreditatem episcopus et œconomus civitalis, in qua domicilium habuit, accipit; et in captivorum redemptionem expendunt, vel ipsarum rerum pretia, vel immobilium reditus, nihil retinentes jure Falcidiæ. Iidem nomine debitorum et agunt, et conveniuntur. Pauperes etiam recte quis scribit hæredes: ac si distincte non adjecerit, quosnam intelligat, ejus·lem civitatis xenodochus illas res accipit, et ex ipsarum distinctione reditum comparat. Sin plures in civitate sunt xenones, magis inops hasce res accipit, discutiente causam episcopo, et subditis ei clericis. Quod si mulJum civitas xenonem habet, per episcopum vel economu res distribuuntur in pauperes, vel alioquin egenos, nulla Falcidiæ ratione babita. Sin ad manifestum, non incertum ecclesia nomen, vel religiosa domus, respiciendo reliquit: ea ipsa legatum accipit, interveniente Falcidia. L. Episcopi, et presbyteri, et diaconi, peculium castrense habent, ac de hoc legitime testantur: nec ipsorum testamentum inofficiosi querele subjacet. LI. Etiam clerici recte in instrumentis fori præscriptioni renuntiant: quippe generaliter cuivis licet, ut ea, quæ pro se faciunt, negligal. L.11. Episcopi, presbyteri, diaconi, subdiaconi et monachi licet ordinationen nullam habeaut, immunes sunt oninitutela et curatione: ea tamen lege, si ecclesiis et monasteriis suis vacent nec divinum cultum negligant. LIII. Curialis et apparitor si factus fuerit episcopus aut presbyter, loco movetur, licet antea σκοπος γένηται, καὶ αὐτὸς καὶ ὁ χειροτονήσας αὐτὸν ἐκπίπτει. ΜΘ'. Εῤῥωμένως τις γράφει τοὺς αἰχμαλώτους κληρονόμους, καὶ λαμβάνει την κληρονομίαν δ επίσκοπος, καὶ ὁ οἰκονόμος τῆς πόλεως ἐν ᾗ τὸ δομικίλιον εἶχε· καὶ δαπανώσιν εἰς ἀνάῤῥυσιν τῶν αἰχμαλώτων, ἢ τὰς τιμὰς τῶν πραγμάτων, ἢ τὰς προσόδους τῶν ἀκινήτων, μὴ παρακρατοῦντες Φαλκιδίῳ. Καὶ ἐνάγουσι, καὶ ἐνάγονται ἐπὶ τοῖς χρέστι. Καὶ τοὺς πτωχούς τις καλῶς γράφει κληρονόμους - καὶ ἐὰν μὴ προσδιορίσῃ ποιους, ὁ ξενοδόχος της αὐτῆς πόλεως λαμβάνει τὰ αὐτὰ πράγματα, καὶ ἐκ τῆς διαπράσεως αὐτῶν ἐξαγοράζει πρόσοδον. Εἰ δὲ πολλοὶ ξενῶνές εἰσιν ἐν τῇ πόλει, μᾶλλον ὁ ἀπορώ - τερος αὐτὰ λαμβάνει, τὰ περὶ τούτου δοκιμάζοντος τοῦ ἐπισκόπου, καὶ τῶν ὑπ' αὐτὸν κληρικῶν. Εἰ δὲ μὴ ἔχει ξενώνα ή πόλις, διανέμονται τὰ πράγματα διὰ τοῦ ἐπισκόπου ἢ τοῦ οἰκονόμου εἰς τοὺς πτω· χούς, ἢ ἄλλως ἐνδεείς, μή παρακρατουμένου βαλ κιδίου. Εἰ δὲ πρόδηλον ἢ ἄδηλον ὄνομα ἐκκλησίας εὐαγοῦς οἴκου ἀπιὼν κατέλιπεν, αὐτὸς μόνος λαμ βάνει, μὴ ὑφιστάμενος Φαλκίδιον. Ν'. Οἱ ἐπίσκοποι, καὶ οἱ πρεσβύτεροι, καὶ οἱ διάκονοι peculium castrense ἔχουσι, καὶ διατίθενται νομίμως ἐπ' αὐτῷ, καὶ οὐχ ὑπόκειται ἡ διαθήκη δινοφφικίοσο. ΝΑ'. Καὶ οἱ κληρικοὶ καλῶς ἐν συμβολαίοις απολέγουσι τῇ τοῦ φόρου παραγραφή. Γενικῶς γὰρ ἔξεστιν ἑκάστῳ τῶν ἑαυτοῦ καταφρονεῖν. ΝΒ. Οἱ ἐπίσκοποι, καὶ οἱ πρεσβύτεροι, καὶ εἰ διάκονοι, καὶ οἱ ὑποδιάκονοι, καὶ οἱ μοναχοί, κἂν μὴ ἔχωσι χειροτονίαν, ἀλειτουργησίαν ἔχουσι πάσης ἐπιτροπῆς καὶ κουρατίονος· καὶ σχολάζοντες μένο τοι εἰς τὰς ἐκκλησίας, καὶ τοῖς μοναστηρίοις αὐτ τῶν, καὶ μὴ ἀμελοῦντες τῆς θείας λειτουργίας. ΝΓ'. Ο βουλευτής καὶ ὁ ταξιώτης, ἐὰν ἐπίσκο πος ἢ πρεσβύτερος γενηται, εκπίπτει, κἂν ἦν πρό Annibalis Fabroti notæ. num illecebris deceptum uxoris liberos ex ea procreasse scribit Floloardus, lib. s Hist. Rhemens. cap. 14, et vide ounino Gregorium Turonensem, De gloria confessorum cap. 78), postea constitutum est, ut non aliter episcopus crearetur, quam si uxor vitam solitariam amplecteretur. Eaque de re exstat Isaaci Angeli constitutio apud Leuncl. lis, viu Resp. matrim. Sic Joannes Glycis cum factus esset patriarcha Constantinopolitanus UXOrem ejns statim monasticum habitum induisse scribit Nicephorus Gregoras. Histor. Rom. 1. vit; concilium Arelat, sup. Vide Balsamoncm in synodum vi, în Trullo, can. 48; concilium Arelať. u, sub Siricio, c. 2, assumi aliquem ad sacer.lotiu non posse in vinculo conjugii constitutum, nisi fuerit promissa conversio. Vide Gregorium Nлzianzenium, oral. 40. Licet ordinationem. Licet non sint clerici, 1. 51 c. cul. Vid. Balsamonem Nom. tit. 1. c. 51; et Zonaram ad can. 8 iv syn. Chalced. B. Ilieron. ad Heliodorum mon.: Sed de hoc gradu pulsus provocabis ad clericus. Vita S. Pachomii interprete Dionysio Exiguo, c. 24: Cogitatis feralis ambitus si in mentes irrepserit monachorum ut vel primi cupiant case, vel clerici, nisi cit: suggestionis hujus ardorem de suo corde pepulerint, illico perdent continentiam multis laboribus. acquisitam. Clerici tamen fieri possunt. V. Bals. ad can. 77 vi syn. in Trullo. Ex monachis fieri possunt episcopi, Nov. v, cap. 1, 8 7. Vide 1bid. Ab omni tutela. Ex Nov. cxx111, c. 5, episcopi et monachi tutores fleri non possunt; clerici volentes unam legitimam tutelam suscipiunt. V. cau. 3 concilii Chalced. et ibi Zonar. et Balsau. Clerici tamen nou prohibentur esse lestamentorum exsecutores, Nov. Leonis lxvını. Si ecclesiis suis vacent. Justinianus inl. 51: Qui apud sacrosanctas ecclesias vel monasteria permanent, non diragantes. In quibusdam cod. et ms. Brodari, legitur, deragantes. De his B. Augustinus lil. singul. De opere monachor.: Tam maltas hypocritas sub habitu monachorum nequequaque dispersit, circumeuntes provincias nusquam missos, nusquam fixos, nusquam stantes, nusquam sedenles. V. syrul. Chaleed. c. 4. Ceterum d. 1. 51, perperam Leoni tribuitur a Gratiano, quaest. 16, cap. 1, general:ter. Curialis et apparitor. V. Innoc. I, epist. 4, et distinct. 51, et e. Aliquantos, eod. d. Breviar. can. Cresconii, u. 213.

τούτου κληρικός· καὶ γινόμενος ἰδιώτης, ἀποδίδεται clericus esset: et factus privatus, muneri suo reτῇ οἰκείᾳ λειτουργία. Εἰ δὲ ἀπὸ ἀνήσου ηλικίας ἐμόνασε, καὶ διέμεινε, γίνεται πρεσβύτερος, καὶ ἐπίσκοπος καὶ ἀρχιμανδρίτης, καὶ λειτουργίας ἀπαλλάσσεται· τοῦ μὲν βουλευτοῦ διδόντος τὴν τε τάρτην μοίραν τῆς οὐσίας αὐτοῦ τῇ βουλῇ καὶ τῷ δημοσίῳ, τοῦ δὲ ταξεώτου τῷ δημοσίῳ μόνῳ· ὁ δὲ παρανόμως χειροτονηθεὶς καθαιρεῖται. Εάν τις ὢν κληρικὸς ἢ ἐνόπλως στρατεύηται, ἢ καθαιρεθείς μετέλθη στρατείαν, βουλευτής παραχρήμα γίνεται τῆς ἰδίας πόλεως, ἢ ἑτέρας, μέχρι μιᾶς ἐπαρχίας, ἐὰν ἡ πόλις αὐτοῦ πολλοὺς ἔχῃ βουλευτάς. Εἰ δὲ λανθάνει, ἐπιλαμβάνονται οι βουλευταί τῶν πραγμάτων αὐτοῦ, καὶ τὸ μὲν ἥμισυ ἐν προσόδῳ, οὔσῃ, ἡ ὠνουμένῃ, λαμβάνουσι· τὸ δὲ ἥμισυ τῇ τραπέζῃ τῶν ὑπάρχων εἰσκομίζεται. Τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ μοναχοῦ ὅπως οὖν στρατευομένου, ἢ ἀξίαν λαβόντος, ἢ τὸν ἐν δικαστηρίοις βίον μεταδιώκοντος. Ἐάν τις βαρηθῇ ἀποκαταστάσει, ἢ ὑποκαταστάσει ἐξ ἀπαι δίας, καὶ βουληθῇ γαμήσαι διάσκησιν, μένει ἔχων τὰ πράγματα, καὶ δαπανᾷ αὐτὰ περιών, ἢ καταλιμπάνει ὡς θέλει, εὐσεβῶς μέντοι. Εἰ δὲ καὶ ὑπὸ αἵρεσιν παιδοποιίας καταλειφθῇ αὐτοῖς, ἔχουσιν αὐτὸ καὶ μὴ παιδοποιοῦντες. Τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ παρ. θενευούσαις, καὶ ἐπὶ τοῖς γαμεῖν βουλομένοις κω λυομένοις κληρικοῖς. Ἐὰν ὁ εἷς τῶν συνοικούντων μονάσῃ, πέμπει ῥεπούδιον ὁ ἄλλος, καὶ χώραν τοῖς ἀπὸ τελευτῆς συμφώνοις· καὶ τὸ ἐντεῦθεν κέρδος φυλάττεται, ὡς εἰκὸς, ἐκ τοῦ αὐτοῦ γάμου παισὶν, εἰ καὶ τὸ κερδαναν πρόσωπον μὴ ἔλθῃ πρὸς ἕτερον γάμον καὶ μένῃ ἡ γυνὴ γαμουμένη ἑτέρῳ ἐνιαυτὸν stituitur(15). Sin ab impuberi ætate solitarius fuit, ac in co perseveravit, et presbyter fit, et episcopus, et archimandrita, et a munere suo liberatur: ita quidem, ut curialis quartam patrimonii sui partem det curia, ac fisco: apparitor vero, tantumdem fisco duntaxat. Qui autem præter leges ordinatus fuerit, deponitur. Si quis, cum clericus sit, vel armatæ militiæ se dederit, vel a clericatu remotus, militaverit, extemplo fit curialis civitatis suæ, vel alicujus alterius, ad unam usque provinciam, siqui, dem ipsius patria multos habeat decuriones. Sin latitat, facultates ejus decuriones apprehendunt, carumque semissen ipsi accipiunt, in reditu, vel exsistente, vel comparando: altera semissis mens præfectorun pratorio infertur. ldem etiam iu monacho locum habet, si quomodocanque militaverit, aut dignitatem adeptus sit, aut in judiciis versetur. Si quis gravatus fuerit fideicommisso vel substitutione, ex causa non exstantium liberorum, ac propter exercitationem monasticam, matrimonium contrahere non voluerit, manet in eodem stain ac res ipsas retinet, easque superstes expendit, vel testamento relinquit, pro libitu suo, pias tamen ad causas. Quod si etiam sub conditione procreando - rum liberorum cis aliqua legata fuerunt, retinent ea, tametsi nullos procreant liberos. Idem obtinet etiam in feminis virginitatem profitentibus, et in clericis, qui matrimonium contrahere prohibentar. Si conjugum alteruter solitariæ vit: se dederit, alter repudium ei mittit, et locus est pactis in casum mortis, ac lucrum inde proveniens reservatur commumbus ex codem matrimonio liberis, si quidem ca persona, quæ lucrum illud acceperit, ad secundas nuptias non accesserit, et ipsa mulier annum unum ionupta maneat. Ένα ΝΔ'. Τεῖς γονεῦσι καὶ τοῖς ἀδελφοῖς, καὶ τοῖς κης δεμόσι τῶν παρθένων καὶ διακονιστῶν, καὶ τῶν ἀνειμένων τῷ Θεῷ χηρῶν, ἔξεστι τοὺς ἅρπαγας αὐ τῶν, καὶ τοὺς ἐν καιρῷ τῆς ἐφόδου βοηθοῦντας αὐτοῖς ἐπ' αὐτοφρόνως [αυτοφώς] φονεύειν. Εἰ δὲ διαφύγωσιν, ἀναζητοῦσιν αὐτοὺς, ἐν Κωνσταντι νουπόλει μὲν οἱ ὕπαρχοι καὶ ὁ ἔπαρχος, ἐν δὲ ταῖς επαρχίαις πάντες οἱ ἄρχοντες πολιτικοί τε και στρατιωτικοί· καὶ μετὰ ἀπόδειξιν μή χρωμένους φόρου in LIV Licet parentibus, et fratribus et curatoribus virginum, diaconissarum, et viduarum Deo consecratarum, ut caruin raptores, et illos, qui tempore invasionis auxilium eis μrbent, ipso facinore interficiant. Sin effugiunt, perquirent cus, Constantinopoli quidem, præfecti praetorio, et præfectus urbi; in provinciis autem, magistratus universi, tam civiles, quam militares: et probatione secuta, nulla fori præscriptione utentes extremo Annibalis Fabroti notæ. Muneri suo restituitur. Curie vel cohorti: Ο χείᾳ διακόπτεται· Hoc persuasum habele, exceptis ut infra munere suo liberatur, id est, curia, vel officio, Ad curiam retrahitur. Quartam. Dodrantem ex Nov. Crzul, ex qua monachus post annos 15, curia liberatur, atque ita episcopus creari potest. Si quis gravatus fuerit fideicomm. Vide d. Νον. cxxi, σ. 37, Si conjugium alteruer. Jurea civili uni ex conjugibus etiam invito altero religionis gratia licet divertere, et divortium ejusmodi dicitur fieri bona gratia, id est, citra culpam alterutrius el communi consensu. Et divortium illud legum pœnis solutam est, 1. 52, c. De episc. et cleric. Nov. xxi, c. 5, Nov. cxvii, c. 12. Quod iamrn jus Ecclesia non probavit; matrimonium enim sola morte diri - m tur. Asterius in homilia, in qua disserit, an liceat homini dimittere uxorem suam quacunque ex causa: Πείσθητε ότι γάμος θανάτῳ μόνῳ καὶ μας. morte ne adulterio, nulla ex causa matrimonium dirimi. Et ei qui semel conjugalem vitam elegit, temere consilium mutare nou licet, nisi religionis assumpserit habitum; Dei enim causa præcipua est, et merito anditur qui a conjugali consortio ad cultiorem et Deo magis acceptam vitam transire velle dicitur. Alterius tamen conjugis voluntatem prius explorandam esse docet tit. De conversione conjugatorum. D. August. in epist. 45: Nam et rovenda talia non sunt a conjugatis, nisi ex consensu et voluntate communi. Videndus Hinemarus, De divortio Lothar, et Tetberge, in resp. ad interroz. 25: et D. Augustin. epist, 70;et Paulinus Nola - mus, in epist. 50 ad Celantiam; Cantacuzenus, lib. tv, cap. 42. Raptores sanctimonalium ac diaconissarum impune occiduntur a parentibus, fratribus, vel tutoribus seu curatoribus earum.

supplicio amiciunt, ac bona raptoris, et ejus, qui Η παραγραφή, τιμωροῦνται ἐσχάτως, καὶ τὰ πράγ (sicuti dictum est) auxiliuin illi praebuit, accipit ipsum monasterium, vel asceterium; ita tamen, ut en, cui vis illata fuit, ex iis ibidem alatur. Siu violata duntaxat est diaconissa, non ascetria, vel monastria, proprietatem illoruin banorum ecclesia ipsius accipit; ipsa vero, suffragium Qui autem alıter eis auxilium præbuerint, vel ministri fuerint, vel conscii, vel susceptores, vel open quamcunque tulerint, ultimo duntaxat supplicio subjacent. Ex autem locus his, quæ dicta sunt, etiamsi mulierum indicatarum aliqua volens peccaverit. LV. Si quis ex sponsis solitarian vilam elegerit, arrhæ simplæ restituuntur, nec quidquam præter has amittitur. Et in iis, qui matrimonium contraxerunt, casus post mortem locum inveniunt Non licet parentíbus impedire liberos, qui vitam solitariam amplecti, vel clerici fieri volunt; nec illa spla de cansa potestatem habent exbæredandi: sed si testamentum condiderinꞌ, tres uncias eis relinquere cogun. tur: sin nihil omnino disposuerint, locus est successioni ab intestato. Quodsi ecclesias ipsi, vel monasteria reliquerint, ac mundani facti fuerint omnia ipsorum jura pertinent ad monasterium, vel ad ecclesiain. Si Christianus Judaeo, vel heretico, vel pagano servierit, libertatem adipiscitur. Sed et si quis necdum christianus, ad orthodoxam fidem accedat, licet postea dominus etiam fidem Christianam amplexus fuerit, nihil pro cjus pretio consequitur, violatore legis non solum multæ pecuniariæ, verum etiam ultimo supplicio subjacente. LVI. lis, quæ sancita sunt in extremo capite cons itutionis 45 tituli presentis, adjicit lac constitu1¡o, ut quæ nomine transactionis aut venditionis rei, que perpetua relinquitur, cujusmo:li leges annalia vocant, præter vim dictæ constitutionis data sunt, religiosae domui adulicantur; et ut ei, qui delit, obligatus is sit, qui cum ipso contraxit; et hæredes contrahentis alteri de suo, quæ data sunt præstent. Paratitla tituli III. Libri r, tit.1, constil. 3, cujus initium, Sancimus. Episcopus vel clericus, qui Nestorianus est, cx ecclesia ejicitur. Lib. 1, tit. 1, constit. 4, cujus initium, Nemo. Clericus, qui publice de fide disceptationem instituit, a sacerdotio removetor. Lib. 1, tit. 2, constit. 6 cujus initium, Omni. Etiam in Illyrico prisci canones ecclesiastici servantor, ut cum erclesiasticum aliquod dubium emerserit, fide archiepiscopi Constan' inopolitani εγmodo conveniente, decidatur. Annibalis Ipsa vero suffragium. Σουφάγιον et in or lili Leunclavii exponitur, ἀποτροφή. Gloise - silic. σουφράγιον, ἀποστροφή, lege, ἀποτροφή, δια stinian. in 1. 53, c. eod. usanifructum consequatur. Cursus post mortem. Lucrum consequatur ab co qui solitatiam vitam elegit, quod debait ματα τοῦ ἁρπαγος καὶ τοῦ ὡς εἴρηται) βοηθήσαντος αὐτῷ λαμβάνον τὸ μοναστήριον ἢ τὸ ἀσκητήριον ἐφ᾽ ᾧ καὶ τὴν βιάσασαν ἐξ αὐτῶν ἐκεῖθεν τρέφεσθαι. Εἰ δὲ μόνον διακόνισσά ἐστιν ἡ βιασθεῖσα, καὶ οὐκ ἀσκήτρια ἡ μονάστρια, τὴν μὲν δεσποτείαν ή κατ' αὐτὴν ἐκκλησία λαμβάνει, αὕτη δὲ τὴν ἀποτροφήν. Οἱ δὲ ἄλλως αὐτοῖς βοηθήσαντες, ἢ ὑπουργήσαντες ἢ συνειδότες, ἢ ὑποδεξάμενοι, ἢ σπουδὴν οἰανδήποτε συνεισαγαγόντες, μόνῃ τῇ ἐσχάτῃ τιμωρίᾳ ὑπόκεινται. Χώρα δὲ τοῖς εἰρημένοις, κἂν ἐχοῦσά τις τῶν εἰρημέν νων γυναικῶν ἡμαρτήθη. ΝΕ'. Ἐάν τις τῶν μνηστόρων [Ισ. μνηστήρων] μονάσῃ, οἱ ἀρραβῶνες ἀπλοῖ ἀποδίδονται, καὶ οὐδὲν ζημιοῦται. Ἐπὶ δὲ γαμησάντων οἱ ἀπὸ τελευτῆς κάσοι χώραν λαμβάνουσιν. Οὐκ ἔξεστι τοῖς γονεῦσι βουλομένους τοὺς παῖδας μονάσαι ή κληρωθήναι κωλύειν, οὔτε διὰ τοῦτο μόνον ἐξερεδητεύειν· άλλο εἰ μὲν τέ, καθ' ἑαυτοὺς διατυπώσωσιν, ἀνάγκην ἔχουσι τρεῖς οὐγκίας αὐτοῖς ἐξν· εἰ δὲ μὴ διατ πώσωσι, χώρα τοῖς ἐξ ἀδιαθέτου. Εἰ δὲ τὰς ἐκκλησίας ἢ τὰ μοναστήρια καταλίπωσι, καὶ κοσμικοί γένωνται, πάντα τὰ δίκσια αὐτῶν τῷ μοναστηρίῳ καὶ τῇ ἐκκλησία διαφέρει. Ἐὰν Χριστιανός δουλεύση Ἰουδαίῳ ἢ αἱρετικῷ, ἢ Ελληνι, ἐλευθεροῦται. Κα! ὁ μὴ ῶν μὲν Χριστιανός, προστρέχων δὲ τῇ όρο δόξῳ πίστει, κἂν ὕστερον ὁ δεσπότης χριστιανέση, οὐδὲν ὑπὲρ τιμῆς λαμβάνει, τοῦ παραβαίνοντος οὐ μόνον ποινῇ χρηματικῇ, ἀλλὰ καὶ ἐσχάτῃ τιμωρία ὑποκειμένου. η Να'. Τοῖς νομοθετηθεῖσιν ἐν τῷ τελευταίῳ κει φαλαίῳ τῆς [τεσσαρακοστῆς πέμπτης] διατάξεως τοῦ παρόντος τίτλου προστίθησιν ή παροῦσα διάταξις, ὥστε ὑπὲρ διαλύσεως ή πράσεως τοῦ διηνεκούς και ταλιμπανομένου, ὑπὲρ ἀννάλια (Γ. ὑπερανάλια] καλοῦσιν οἱ νόμοι, παρὰ τὴν δύναμιν αὐτῆς δοθήσεται, τῷ εὐαγεῖ προσκυρούμενα τόπῳ, ὑποκεῖσθαι τῷ δεδωκότι, τὴν συμβάλλοντα αὐτῷ, καὶ οἶκομεν αὐτῷ διδόναι κληρονόμου αὐτοῦ. Καὶ ὅσα παράτιτλα. Βιβ. α', τίτλος α', διάταξις γ', ἧς ἡ ἀρχή, θεσπί ζομεν. Ἐπίσκοπος ἢ κληρικός, Νεστοριαὺς ὑπάρ χων, τῆς Ἐκκλησίας ἐκβάλλονται. Βιβ. α', τίτ. α', διάταξις δ', ἧς ἡ ἀρχὴ Nemo. Κληρικός δημοσίᾳ περὶ πίστεως ζήτησιν ποιούμενος τῆς ἱερωσύνης ἐκπιπτέτω. Βιβ. α', τίτ. β', διάτ. ς', ἧς ἡ ἀρχή, Cni. Καὶ ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ οἱ παλαιοὶ κανόνες τῶν Ἐκκλησιῶν κρατείτωσαν· ὥστε ἡνίκα τι ἐκκλησιαστικὴν ἀνα κύψει, τέμνεσθαι γνώμῃ τοῦ ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, συνόδου γινομένης. Fabroti nota. legitime vel ex pacto in casum mortis exigere, 1. 54, c. cod. Lib. 1, tit. 11, const. 6. Vide supra ad tit. Fide archiep. CP. Graeci videntur legisse, sententia. lidcm vertunt, γνώμῃ, sententia, arbitrio.

13.6. α', τίτ. β', διάτ. ιβ', ἧς ἡ ἀρχή, Privilegia. Οτι τὰ παρερχόμενα ἐκ τοῦ δημοσίου ταῖς ἁγιωτάταις ἐκκλησίας λόγω πτωχῶν ἀδιστάκτως καὶ ἀμειώ τως αὐταῖς καταβάλλεσθαι χρή, ἐν οἷοισδήποτε εἴ. δεσιν δνα. Βιβ. α', τίτ. β', διάταξις ιγ', ἧς ἡ ἀρχή, Generaliler. Γυνὴ ἀφιερωμένη Θε, ἢ καὶ χήρα, δύναται Εκκλησίᾳ, ἢ μοναστηρίῳ, η κλήρῳ, ἢ πτωχοῖς ἐν διαθήκῃ ἐν κοδικίλλοις πᾶν ὅπερ βούλεται καταλιμ πάνειν. Βιβ. α', τίτο β', διάταξις ι, ἧς ἡ ἀρχή, Jubemus. Ο οικονόμος ἐκποιῶν ἀκίνητον τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως πράγμα, ἢ πολιτικοὺς ἀννώνας, ἢ γεωργούς, ἐκπίπτει τῆς οἰκονομίας. Βιβ. α', τίτλος β', διάτ. ιε', ἧς ἡ ἀρχή... Εἴ τις νοσοκομεῖον, ἢ πτωχεῖον ἢ ξενοδοχεῖον δωρεάς τρόπῳ, κτίζειν ἐπηγγείλατο, τοῦτο πληροῦν ἀναγκάζεται προνοίᾳ τῶν κατὰ πόλιν ἐπισκόπων και οικονόμων. Βιβλίον α', τίτλος β', διάταξις ις', ἧς ἡ ὀργὴ, Decernimus. Η διάτ. βούλεται τὰ τῶν κληρικών καὶ τῶν μοναχῶν προνόμια βέβαια μένειν. Β.6. α', τίτ β', διάτ. ιζ', ἧς ἡ ἀρχή, Θεσπίζε μεν. Νομοθετεῖ ἡ διάταξις περὶ ἐκποιήσεως, καὶ ἀνταλλαγῆς, καὶ ὑποθήκης, καὶ ἐμφυτεύσεως, καὶ δωρεᾶς πραγμάτων διαφερόντων ταῖς ἁγίαις ἐκκλη σίπις Κωνσταντινουπόλεως, καὶ μαρτυρίοις, καὶ ξενοδοχείοις, καὶ πτωχείοις, καὶ ὀρφανοτροφείοις αὐτῆς, καὶ τῶν δεχομένων ἐξ αὐτῆς χειροτονίαν ἐπισκόπων, πόλεως τε κλιμάτων, καὶ τῶν δεχομένων G τὰς παρὰ τῶν μητροπολιτών χειροτονίας. Ανάγνωθι οὖν αὐτὴν, ἀπὸ τοῦ ῥητοῦ σαφηνίζουσαν, καὶ ἀνελλειπῶς διαγορεύουσαν, πότε καὶ πῶς, καὶ ἐκ ποίας αἰτίας, καὶ ἐπὶ ποίοις γράμμασι, καὶ τίνα τρόπον, καὶ παρὰ τίσι γίνονται ἐκποιήσεις ἢ ἐμφυτεύσεις τῶν διαφερόντων πραγμάτων τοῖς αὐτοῖς τόποις. Μαθήσῃ γὰρ ἐξ αὐτῆς καὶ περὶ ποίων ταῦτα νομα θετεί πραγμάτων. Μὴ λάθη δέ σε ὅτι ἐπὶ τῆς ἐμφυτεύσεως τὰ αὐτὰ κρατεῖν παρακελεύεται, καὶ ἐπὶ τῶν διαφερόντων πραγμάτων τῇ Μεγάλῃ ἐκκλησίᾳ Κωνσταντινουπόλεως, ἅπερ ἐνομοθέτησε τοῖς μνημονευθεῖσιν εἰς τὰ τοῖς ἄλλοι; τόποις προσήκοντα θαύματα. Υπεξαιρεῖ δὲ τῆς οἰκείας νομοθεσίας ή διάταξις τὰ ἱερὰ ἀναθήματα. Σημείωσαι δὲ ἐκ τῶν θήματα. Βιβ. α'. τίτ. β', διάτ. ιη' ἧς ἡ ἀρχή, Η Μεγάλη. Η Μεγάλη εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ὑπὲρ προίκα θάπτεσθαι τοὺς τελευτῶντας ἑβδομήκοντα λίτρας χρυσίου ἐκ βασιλικῆς φιλοτιμίας είληφεν. Βιβ. α', τίτ. β', διάτ. ιθ', ἧς ἡ ἀρχή, Illud. Ο δωρεάν μέχρι φ' νομισμάτων εἰς ξενοδοχείον, ἢ νο σοκομείων, ἡ ὀρφανοτροφείον, ἢ εἰς αὐτοὺς τοὺς πτωχοὺς ποιούμενος υπομνημάτων οὐ χρήζει. Βιβ. α', τίτ. δ', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Si clericus. Εάν κληρικὸς πρὸ τοῦ τέλους τῆς ἀποφάσεως ἐκ1154 Lib. 1, tit. 2, constit. 12, cujus initium, Privilegia. Quæ ex publico perveniunt ad sanctissimas ecclesias ratione pauperum, sine dubitatione ac immunitione debent eis præstari, quibuscunque tandem in speciebus sint. Lib. 1, tit. 2, constit. 13, cujus initium, Generali lege. Mulier Dco consecrata, et villus, potest ecclesite, vel monasterio, vel clero, vel pauperibus, in testamento vel in codicillo, quidquid omnino vult, relinquere. Lib. 1, tit. 2, constit. 14, cujus initium, Jubemus. CEconomus, qui rem nobilem Ecclesiæ Constantinopolitane, vel amnonas civiles, vel colonos alinat, ab a'conomi officio removetur, Lib. I. tit. 2, constit. 15, cujus initium. Si quis fosocomium, vel plochium, vel xenodochium, modo donationis, exstructuram se promiserit, rem implere cogitur, episcoporum qualibet in civitate, atque œconomorum interveniente providentia. Lil. 1, tit. 2, constit, 16, cujus initium, Decernumus. Vult hæc constitutio, ut clericorum et monachorum pr.vilegia firma maneant, Lib. 1, tit. 2, constit. 17, cujus initium. Sancimus. Irc constitutio statuit de alienatione, et permulatione, et hypotheca, et emphyteusi, et donatione rerum pertinentium ad sanctas Constantinopolis ecclesias, et ad martyria, et monasteria, et x nodochia, et ptochia, et orphanotrophia ejus, et ad episcopos, qui ordinationem ab ea consequuntur; et ad eos, qui a metropolitanis civitatum ipsius ac regionum ordinantur. Quapropter illam legito, sil verium declarantem, ac plene saucientem, quando, et quomodo, et quibus ex causis, et quibus cum litteris, et quo pacto, et apud quos dant alie:ationes, vel emphyteuses rerum ad eadem loca pertinentium. Nam ex ea cognosces etiam, de quibus hæc sanciat rebus. Neque te lateat, quod in emphyteusi eadem valere jubeat in rebus ad Majorem Ecclesiam Constantinopolitanam pertinentibus, quæ statuit et de rebus ad alia indicata loca pertinentibus. Excipit autem ab hac lege constitutio anathemata sacra Et ex ipsius verbis nota, quod sola dicat non alienanda sacra donaria. ῥημάτων αὐτῆς ὅτι κινητά μόνα καλεῖ τὰ ἱερὰ ἀναLib. 1, tit. 2, constit.18, cujus initium, Η Μεγάλη. Ecclesia Major Constantinopolitana pro iis gratuito sepeliendis, qui moriuntur, 70 libras auri ex augu slali liberalitate accepit. Lib. 1, tit. 2, constit. 19, cujus initium. Illud. Qui donationem usque ad quingentos nummos in xenodochium, vel nosocomium, vel orphanotre - phium, vel in ipsos pauperes facit, actorum monumentis non indiget. Lib. 1, tit. 4, constit. 2 cujus initium, Si clericus. Si clericus ante sententiam definitivam appelAnnibalis Fabroti notæ. Constitutio 17, in fine, Anathemata sacra. vasa. Integra constitutio sup. tit. 2, ἱερά σκεύη, sucra Lib. 1, tit. 4, const. 11. V. d. 1. 4, infra,

laverit, 50 libris argenti multatur: que pauperibus & καλέσηται, ν' λίτρα; ἀργυρίου προστιμᾶται· αὗται per fidelissimum quemdam distribuentur. δὲ τοῖς πένησι διά τινος πιστοτάτου διαμερισθή Lib. 1, tit. 4, constit. 4, cujus initium, Nima. Qua scortatione simplici peccat, nequaqu habitu perpetum virginis. aut diaconissæ utitor. Lib. I, tit. 4, constit. G, cujus initiumn, Addictos. Nullus clericus, vel monachus, vel qui synodita. νυcatur, condemnatum rapiat vel delineat. Sin prater sancita, damnatum rapuerint, a præside pro dignitate puniuntor. Quod si magnam clericornm manum, et copiis suis superioren præses videril, ad imperatorem de ipsis referat, ut conveniens eis pœna irrogetur. Nec eorum locorum episcopus expers est culpæ, quibus in locis a clericis aut monachis peccatum fuerit. Nam ab ipso castigari debent horum omnia delicta, quam loquidem ipsi, cum almittuntur, reprehensionem afferant. Lib. 1, tit. 4, constit. 9, cujus initium, Judices. Debet episcopus eorum curam gerere, qui sunt in custodia, et si quidem eas negligi viderit, præsidem provinciæ de hoc moneat. Lib. 1, tit. 4, constit. 10, cujus initium, Mathematicos. Tradant mathematici libros erroris sui episcopis, ut in oculis eorum concrementur, atque ipsi hoc modo christiani fiant. Lib. 1, tit. 4, constit. 12, cujus initium, Si ':::0nes. Si quis filia, vel mancipio suo, ad lenocinium fuerit auusus, licet eis, quae ita co: ctæ prostitumntur, episcopum adire, atque hoc modo ab cjusmodi misera necessitate liberari. Lib. 1, tit. 4, constit. 15, cujus initium, Decernimus. Qui litem habet adversus clericunı, invitus haud cogitur, ut apud episcopum Constantinopolitamum litiget. Lib. I, tit. 4, constit. 18, cujus initium, Θεσπίζο pav. Cam miles queritur de bonitate specierum, quæ ipsi ammoniarum ratione praebentur, episcopus curam eorum gerere debet, qui tributa conferunt, neque permittere, ut a militibus vexentur. Lib. 1, tit. 4, constit. 49, cujus initium, Jabemus. Episcopi et clericorum suffragio defensor coustituitur. Lib. 1, tit. 4, constit. 21, cujus initium, Si præsens. Cum locum habet exceptio non numerate με cuniæ, nec præses adest, potest aliquis accedendo ad episcopum, tempus interrumpere. Lib. 1, tit. 4, constit. 22, cujus initium, Οὐδένα. Religiosissimi quovis in loco episcopi, uno scptimanæ cujuslibet die, vel feria quarta, vel in, Parasceve, custodias perscrutantor. Lib. 1, tit. 4, constit. 23, cujus initium, Ιδιωτι - κά;. Si quis in carcerem privatum conjectus fuerit, σονται. Βιδ. α', τίτ. δ', διάτ. δ', ἧς ἡ ἀρχή, Μιμαί. Η ἁπλῶς πορνεύουσα μηδαμώς κεχρήσθω σχήματι άειπαρθένου ἢ διακονίσσης. Βιδ. α', τίτ. δ', διάτ. ς', ἧς ἡ ἀρχή, Addictos. Μηδεὶς κληρικός, ἢ μοναχός, ἢ καλούμενος συνοδί της, ἁρπαζέτω τὸν κατάκριτον. Εἰ δὲ παρὰ τὰ διη γορευμένα τὸν κατάκριτον ἁρπάσωσιν, ἀξίως τινω ρείσθωσαν ὑπὸ τοῦ ἄρχοντος. Εἰ δὲ καὶ πολλὴν ἴδη τὴν χεῖρα τῶν κληρικῶν ὁ ἄρχων, καὶ κρείττονα τῆς ἑαυτοῦ δυνάμεως, ἀναφερέσθω τῷ βασιλεῖ περὶ αὐτῶν, ὅπως ἂν ἡ δέουσα τούτοις ἐπαχθῇ τιμωρία· μέμψεων; δὲ οὐκ ἔστιν ἐκτὸς ὁ τῶν τόπων ἐπίσκοπος, ἐν οἷς τοῦτο ἡμάρτητα: παρὰ τῶν κληρικῶν ἢ τῶν μοναχῶν. Πάντα γὰρ τὰ τούτων πλημμελή ματα παρ' αὐτῷ δεῖ σωφρονίζεσθαι, διότι καὶ πλημ μελούμενα την μέμψιν αὐτῷ φέρει. 1:6. α', τίτ. δ', διάτ. θ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Judices. Χρή τὸν ἐπίσκοπον προνοεῖν τῶν ἐν φυλακῇ ὄντων, καὶ εἰ παραμελουμένους αὐτοὺς ἴδῃ, διδασκέτω τὸν τῆς ἐπαρχίας ἄρχοντα. Βιβ. α', τίτ. δ', διάτ. ι', ἧς ἡ ἀρχὴ, Mathematicos. Οι μαθηματικοί τοῖς ἐπισκόποις τὰ βιβλία τῆς οἰκείας πλάνης παραδιδότωσαν, ἵνα ἐπ᾿ ὄψεσιν ἐκεί των καυθῇ, καὶ οὕτως ἐκεῖνοι γένωνται Χριστιανοί. Β.6. α', τίτ. δ', διάτ. ιβ', ἧς ἡ ἀρχή, Si lenones. Εάν τις τέκνον ἢ ἀνδράποδον ἴδιον πορνοβοσκήσῃ, Εξεστι ταῖς οὕτως ἀνάγκῃ προϊσταμέναις προσιέναι τῷ ἐπισκόπῳ, καὶ οὕτως ἀπαλλάττεσθαι τῆς τοιαύτης ἀθλίας ἀνάγκης. Βιδ. α', τίτ. δ', διάτ. ιγ', ἧς ἡ ἀρχή, Deceruimus. Ο δίκην ἔχων πρὸς κληρικὸν ἄκων οὐκ ἀναγκάζεται παρὰ τῷ ἐπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως δια κάζεσθαι. 1.6. α', τίτ. δ', διάτ. ιη', ἧς ἡ ἀρχή, θεσπίζομεν. Ηνίκα ὁ στρατιώτης διαβάλλει περὶ καλλονῆς τῶν παρερχομένων αὐτῷ εἰς λόγον ἀννωνῶν εἰδῶν, χρή τὸν ἐπίσκοπον προνοεῖν ὑποτελῶν, καὶ μὴ συγχωρεῖν αὐτοὺς διατρέφεσθαι ὑπὸ τῶν στρατιωτι κῶν. Βιβ. 2', τίτ. δ', διάτ. ιθ', ἧς ἡ ἀρχή, Jubemus. Ψήφῳ τοῦ ἐπισκόπου και των κληρικῶν ὁ ἔκδικος προβαλλέσθω. Βιδ. α', τίτ. δ', διάτ. κα', ἧς ἡ ἀρχὴ, Si prasens. Ηνίκα χώραν έχει ή παραγραφή τῆς ἀναργυρίας, καὶ μὴ πάρεστιν ὁ ἄρχων, δύναταί τις προσερχόμε καὶ τῷ ἐπισκόπω, ταύτην διακόπτειν. Β.5. α', τίτ. δ' διάτ. κα', ἧς ἡ ἀρχὴ, Οὐδένα. Ο θεοφιλέστατοι κατὰ τόπον ἐπίσκοποι μίαν ἑκάστης ἐδομάδος ἡμέραν ἢ τὴν Τετράδα, ἢ τὴν Παρασκευήν, τὰς φυλακάς διερευνάτωσαν. Βιβλίον α', τίτλος δ', διάταξις κγ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Ιδιωτικάς. Εάν τις ἐμβληθῇ ἐν ἰδιωτικῇ φυλακῇ, Annibalis Fabroti noim. Lib. 1, tit. 4, const. 4. Quæ scortatione. Vide tit. 4, const. 4.

προνοίᾳ τῶν θεοφιλεστάτων ἐπισκόπων ἀφιέσθω religiosissimorum episcoporum cura estem;» e cuπαραχρῆμα τῆς φυλακής. Σημείωσαι ὅτι, ῥαθυμου μένου, τούτου τοῦ πράγματος, δεῖ τὸν ἐπίσκοπον άναφέρειν τῷ κατὰ καιρὸν προεστῶτι τῶν θείων πρι σάτων. Τοῦτο γὰρ, φησί, μή ποιήσαντες, οὐ περὶ μόνην τὴν οὐσίαν, ἀλλὰ καὶ περὶ τὴν σωτηρίαν αὐτ τὴν ὑποστήσονται κίνδυνον. Β.6. α', τίτ. ε', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Omnes. Οἱ επίσκοποι τῶν αἱρετικῶν μηδεμίαν πίστιν, ἣν οὐκ ἔχουσι, εἰκάσθωσαν. Βιβ. α', τίτ ε', διάτ. η', ἧς ἡ ἀρχὴ Quicunque. Οι επίσκοποι οἱ τὰ Εὐτυχοῦς καὶ Απολλιναρίου φροσ νοῦντες μηδὲ διάκονον, μηδὲ πρεσβύτερον, καὶ ἁπλῶς εἰπεῖν, μηδεμίαν χειροτονίαν ποιείτωσαν. Βιβ. α', τίτ. σ', διάτ. ιβ', ἧς ἡ ἀρχή, Τοὺς αἱρετικούς. Ὅπως ἂν τὰ κατὰ τῶν αἱρετικῶν νομοθε τηθέντα φυλαχθείη, προνοείτωσαν οἱ ἐπίσκοποι. Βιδ. α', τίτ. ς', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, Antistitem. Ο επίσκοπος τὸν ἤδη βαπτισθέντα ἀναβαπτίσαι τολμήσας ἀποχειροτονείσθω. Τοῦτο γὰρ τοῖς ἀποστολικοί, μάχεται παραγγέλμασιν. Βιδ. α', τίτ. ζ', διάτ. ς', ἧς ἡ ἀρχὴ, Eos qui. Οι τῆς ὀρθοδόξου θρησκείας κληρικοὶ ἡ μοναχοί, ἐὰν εἰς τὸ ᾿Απολλιναρίου ἡ Εὐτυχοῦς μετέλθωσι δόγμα, πικρώς τιμωρούνται, καὶ τοῦ Ῥωμαϊκοῦ ἐδάφους ἐξορίζονται. Βιβ. α', τίτ. θ', διάτ. ιη', ἧς ἡ ἀρχὴ, ac victura. Ο τῆς πόλεως ἐπίσκοπος μὴ ἀπαξιούτω παρὰ τοῖς ἐκδίκοις δικάζεσθαι. Εχουσι γὰρ δίκαιον τοῦ διο κάζειν καὶ τοῖς ἐπισκόποις. Σημείωσαι ἐξ ἀντιστολής. Βιβ. α', τίτ. ια', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, Προστάτ τομεν. Χρὴ τὴν τῶν Ἑλλήνων ἀσεβή θρησκείαν ἀνακύπτειν τοὺς ἐπισκόπους, καὶ μηνύειν ταῦτα τῷ τῆς ἐπαρχίας ἄρχοντα. Βιβ. α', τίτ. ι6, διάτ. γ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Paleant. Ανεῴχθεσαν. Τους ενόπλους πρόσφυγας ἀποθέσθαι τὰ ὅπλα μὴ πεισθέντας, μήτε είξαντας τῇ παραινέσει τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν κληρικῶν, καὶ τῇ επαγγελθείσῃ ἀσφαλείᾳ, μεθ᾿ ὅρκου δόσεως· οὐδὲ οὕτως ἄνευ τοῦ ἐπισκόπου γνώμης ἔξεστιν ἀποσπα σαι. Βιβλίον α', τίτλος 16', διάταξις δ', ἧς ἡ ἀρχή, Presenti. Ο υπονοούμενος κληρικὸς ἔχειν πράγματα τοῦ προσφεύγοντος λόγον διδότω τῆς οἰκείας συνειδήσεως τῷ ἐπισκόπῳ. Βιβ. α', τίτ. ιγ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχὴ, Jamdudum. Οἱ ἐπίσκοποι ἐν τάξει μαρτύρων υπογραφέτωσαν ἐν τοῖς συμβολαίοις τῶν ἐν ἐκκλησίαις ἐλευθερουμέν νων. Β.6. α', τίτ. ιγ', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Qui religiosa. Ο κληρικός, κἂν ἐν ἐκκλησίᾳ, κἂν ἐν διαθήκῃ δι' οιωνδήποτε ῥημάτων ἐλευθερώσῃ τὴν οἰκέτην, του stodia dimittitor. Nota, cum hoc negotium segniter procedit, episcopum rem ipsam deferre debere a cum, qui pro tempore præpositus fuerit rebus sacris privatis. Quippe ni fecerint, inquit, non modo crea solum patrimonium, verum etiam circa salutem ipsam periculum incurrent. Lib. 1, tit. 5, constit. 2, cujus initium, Omnes. Hereticorum episcopi nullam fidei, quam non habent, doceauit. Lib. 1, tit. 5, constit. 8, cujus initium, Quicunque. Episcopi, qui Eutychis et Apollinaris dogmata sectantur, neque diaconum, neque presbyterum, neque (simpliciter loquendo) ullam ordinationem instituant. Lib. 1, tit. 5, constit. 18, cujus initium, Τούς αἱρετικούς. Οι adversus haereticos promulgata serventur, episcopis curæ esto. Lib. 1. tit, 6, constit. 1, cujus initium, Antistitem. Episcopus, qui jam baptizatum rebaptizare fuerit ausus, ordinatione sua excidat. Hoc enim cum præceptis apostolicis pugnat. Lib. 1, tit. 7, constit. 6, cujus initium, Eos qui. Clerici vel monachi orthodoxæ religionis, si ad Apollinaris vel Eutychis dogmata transierint, acerbe puniuntur, et in exsilium extra solum Romanum pelluntur. Lib. 1, tit. 9, constit. 48, cujus initium, Ilac victura. Episcopus civitatis non deliguetur apudl defensores civitatum litigare. Nam hoc illi jus habent, nt de controversiis episcoporum cognoscere possint. Nota, hoc colligi ex distinctione contraτία Lib. 1, tit. 11, constit. 5, cujus initim, Προστάτ τομεν. * Episcopi paganorum impietatem resecure debent, et de his præsidi provinciae iudicare. Lib. 1, tit. 12, constit. 5, cujus initium, Patcant. Armatos confugas necesse est arma deponere, si non obtemperaverint, neque cesserint exhortatione episcopi, et clericorum, et promisse securitati, cu præstatione jurisjurandi, ne sic quidem eos inconsulto episcopo licet abstrahere. Lib. 1, tit. 15, constit. 6, cujus initium, Præsenti. Clericus, quem suspicio est habere res ejus, qui ad ecclesiam confugit, episcopo rationem conscic: tie sus reddit. Lib. 1, tit. 13, constit. 4, cujus initiuur, Jamdudum. Episcopi vice testium subscribant instrumentis corum qui in ecclesiis manumittuntur. Lib. 1, tit. 15, constit. 2, cujus initium, Qui religiosa. Clericus sive in ecclesia, sive in testamento, qui::ascunque verbis servam manumiserit, civem Annibalis Fabroti notæ. Nimirum hoc modo: Judæus non potest fieri difensor, ne judex sit episcoporum; ergo alius delensor judicare potest episcopos.

Romanum elicil. ac directam libertatem ei tri- λίτην Ῥωμαῖον τοῦτον ἀποτελεῖ, directam έλευθε buit, quæ competit ex dic publicatorum testamentorum. Et ejusdem tituli prima constitutio tradit, etiam episcopos in ecclesia posso manumittere, ac in testamentis libertatem relinquere. Lib. 1, tit. 55, constit. 8, cujus initium, Defensores. Etiam [civitatis defensor consensu episcopi, et clericorum, iisdemque decretum facientibus constituitur. Ejusdem vero tituli constitutio 11 requirit ut prius defensor apud acta menumentorum, præsente civitatis episcopo, cum præstatione jurisjurandi deponat, quod religioni Christianorum addictus sit. Lib. n, tit. 3, constit. 26, cujus initium, Si quis. Qui propter sacerdotium habere fori præscriptionem potest, si per scripturam ei renuntiaverit, ex penim tentia nequit eadem uti. Lib. 11, tit. 15, constit. 2, cujus initium, Ne quis. Clericus, qui regia vela, vel titulos innittere fuerit ausus, absque jussiune judicis competentis, publictione bonorum multatus, et deportatus, etiain ipsa libertate privalur. Lib. 111, tit. 2 constit…... cujus initium, ‘Anaγορεύομεν. Si exsecutor citatum vexei ob constituendum fidejussorem, quem dicat esse personam, quæ solvendo non sit, providentia et judicio episcopi eum accipiat. Lib. ut, tit.43, constit. 1(25), cujus initium, Η τῶν ρίαν αὐτῷ χαρίζεται, ταύτης αρμοζούσης, ἐξ εἶ περ ἀνηνέχθησαν αἱ διαθήκαι. Η πρώτη δὲ τοῦ αὐτοῦ τίτλου φησὶν ὅτι καὶ οἱ ἐπίσκοποι δύνανται ἐν ἐκκλησίᾳ ἐλευθεροῦν, καὶ ἐν διαθήκαις δε θερβαν καταλιμπάνειν. Βιβ. α', τίτ νε', διάτ. η', ἧς ἡ ἀρχὴ Defensores. Ο έκδικος, συναινοῦντος τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν κληρικῶν, καὶ ψηφιζομένων αὐτῶν, προβαλλέσθω. Ἡ δὲ 'α' τοῦ αὐτοῦ τίτ. διάτ. ζητεῖ τὸ πρότερον ἐπὶ πράξεως ὑπομνημάτων, παρόντος τοῦ τῆς πο λεως ἐπισκόπου, μεθ' ἔρκου δόσεως αὐτὸν κατα τίθεσθαι, ὅτι τῆς τῶν Χριστιανῶν ὑπάρχει ἔρησκείας. Βιβ. β', τίτ. γ', διάτ. κθ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Si quis. Ο διὰ ἱερωσύνην δυνάμενος ἔχειν φόρου παραγραφήν, dὰν ἐγγράφως ταύτης ἀποτάξηται, οὐ δύναται ἐκ μεταμέλου κεχρῆσθαι αὐτῇ. Βιβ. β', τίτ. ις', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Ne quis. Ο κληρικὸς ἐπιβαλεῖν βασιλικὰ βῆλα ἢ τίτλος τολμήσας άνευ προσφόρου δικαστοῦ, δημευθεὶς καὶ δεπιτευ θεὶς, καὶ αὐτῆς τῆς ἐλευθερίας στερίσκεται. Βιβ. γ', τίτ. β', διάτ...., ἧς ἡ ἀρχή, Απαγορεύο μεν. Ἐὰν ὁ ἐκβιβαστής διαστρέψῃ τὸν ὑπομνησθέντα περὶ τοῦ ἐγγυητοῦ προσώπου, φάσκων αὐτὸ ἄπο ρον, προνοίᾳ καὶ κρίσει τοῦ ἐπισκόπου τοῦτον δε χέσθων. Βιβ. γ', τίτ. μγ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχὴ, Η τῶν Κύκύβων. In ale lusu: inquirere possunt episcopi, βων. Τὴν τοῦ κόττου παιγνίαν δύνανται οἱ ἐπίσκοποι et prohibere ne flat. ' Lib. iv, tit. 30, constit. 14, cujus initium In contractibus. Qui propter difficultatem quamdam nequit per locorum præsidem, vel per defensoren, facere denuntiationem exceptionis non numeratæ pecuniae, licentiam habeat adeundi episcopi, et per ipsum episcopum hanc manifestandi credituri. Lib. v, tit. 4, constit. 25, cujus initium, Si fu riosi Quando furiosi alia nuptias est contractura, inquirere debet episcopus de illius existimatione, qui eam ducturus est. Lib. v, tit. 4, constit. 29, cujus initium, Πάσης. Scenica mulier, quæ liberari vult, et a præside impeditur, episcopum adire potest, ut ejus providentia «d vitam honestam ac pudicam se conferat. Lib. v, tit. 70, constit. 7, cujus initium, Quuni. Curatores judicio et arbitratu episcoporum constiluuntor. Lib. vi, tit. 23, constit. 23, evjus initium, Con. sulta. Ignominiosum est clericis, si præ se ferant, scire se causidicorum disciplinam. luteoque defe: sores ecclesiarum, ne quidem, si eis insinuentur, ἀναζητεῖν, καὶ κωλύειν γίνεσθαι. Βιδ. δ', τίτ. λ', διάτ. ιδ', ἧς ἡ ἀρχή, In contraclibus. Ο διά τινα δυσχέρειαν μὴ δυνάμενος διὰ τοῦ ἄρχοντος τῶν τόπων ἢ τοῦ ἐκδίκου ποιεῖσθαι τὴν περὶ τῆς ἀναργυρίας διαμαρτυρίαν ἄδειαν ἐχέτω τοῦ προσείναι τῷ ἐπισκόπῳ, καὶ δι' αὐτοῦ ταύτην ποιείν φανερὰν τῷ λεγομένῳ κρεδίτωρ:. Βιβ. ε', τίτ. δ΄, διάτ. κε', ἧς ἡ ἀρχή, Si furiosi. 'Ηνίκα ἡ τοῦ μαινομένου μέλλει γάμῳ προσομιλεῖν, χρὴ τὸν ἐπίσκοπον περὶ τῆς ὑπολήψεως τοῦ μέλλοντος αὐτὴν ἄγεσθαι ἀναζητεῖν. Βιβ. ε', τίτ. δ', διάτ. κθ', ἧς ἡ ἀρχή, Πάσης. 11 σκηνική ἀνεθῆναι βουλομένη, καὶ παρὰ τοῦ ἄρχοντος κωλυομένη, δύναται προσεῖναι τῷ ἐπισκόπων, ἵνα προνοίᾳ αὐτοῦ ἐπὶ τὸν σεμνὸν καὶ σώφρονα βιεν μετέλθῃ. Βιβ. ε', τίτ. α', διάτ. ζ', ἧς ἡ ἀρχή, Quum. Οἱ κουράτορες κρίσει καὶ δοκιμασίᾳ τῶν ἐπισκόπων προβαλλέσθωσαν. Βιβ. ς', τίτ. κγ', διάτ. κγ', Consulta. Επονείδιστον ἐστι κληρικοῖς προσποιείσθαι τὴν τῶν δικολόγων ἐπιστήμην εἰδέναι· διά τοι τοῦτο μηδὲ ἐμφανιζε μένας οἱ ἐκκλησιεκδικοι δεχέσθωσαν τελευταίας Annibalis Fabroti note. Lib. m, tit. 3. Est constitutio 3, quam restituit Cujac. ex Basilicis, lib. xit, Ous. cap. 23. Lib. r, tit. 43, const. 1. Integra constitutio incipiebat ab his verbis, ut etiam constat ex veteri ejus interpretatione, Alearum usus, etc. Lili. v, 1, 4, const. 25, Quando furiosi fία. Liberi cujuscunque sexus 1.55, c. De nup. et I. Tum dementis, 28, c. De evisc. aud.

βουλήσεις, ὡς δεῖ παρὰ τῷ μαγίστρῳ τῶν κήνσων ad se recipiant voluntates ulimus, quas apud m εμφανίζεσθαι, πεντήκοντα χρυσίου λιτρων ύφορώμε. να ζημίαν. Βιβ. 5', τίτ. μη', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, Cerias. Εν τῷ ὀγδόῳ κεφαλαίῳ φησὶν ἡ διάταξις ότι δύναται τις ληγᾶτον ἐκκλησίαν καταλιμπάνειν, ήγουν κληρονομίαν. Β.6. ζ', τίτ ξβ', διάτ. κθ', ἧς ἡ ἀρχή, Addictos. Οὐ δεῖ παρὰ τῶν κληρικῶν ἢ μοναχῶν ἢ τῶν κα• λουμένων συνοδιτῶν ἀποσπάσθαι καὶ κατέχεσθαι τοὺς ἅπαξ ὑποπεσόντας εγκλήματι, καὶ κατὰ τὴν ποιότητα τοῦ ἁμαρτήματος ἀποφάσει παραδοθέντας. Βιβ. ζ', τίτ. ζε', διάτ. δ', ἧς ἡ ἀρχή, Τοὺς συν ειδότας. Οι κληρικοί, πρὸ ἀποφάσεως εκκαλούμενοι, προτιμώνται παρὰ τοῦ ἄρχοντος ν' λίτρας άργυρίου. Ταῦτα δὲ λήψεται οὐχ ὁ φίσκος, ἀλλὰ τοῖς πένησι καὶ τοῖς δεομένοις πιστῶς ταῦτα τογευθήσε ται. Βιβ. θ', τίτ. δ', διάτ. ς', ἧς ἡ ἀρχή, Ουδένα. Ο θεοφιλέστατος κατὰ τόπον ἐπίσκοπος μίαν εκάστης ἑβδομάδος ἡμέραν, ἢ τὴν Τετράδα, ἢ τὴν Παρασκευήν, τις φυλακές διερευνάτω. Βιδ. θ, τίτ. ε', διάτ. β'. ἧς ἡ ἀρχή, Ιδιωτικός. Εάν τις ἐμβληθῇ ἐν ιδιωτικῇ φυλακῇ, προνοίᾳ τῶν θεοφιλεστάτων ἐπισκόπων ἀφελέσθω παραχρῆμα τῆς φυλακής. Σημειωτέον ότι, ῥαθυμουμένου τοῦ πράγ ματος, δεῖ τὸν ἐπίσκοπον ἀναφέρειν τῷ κατὰ καιρὸν προεστῶτι τῶν θείων προβάτων· Τοῦτο γὰρ, φησί, μὴ ποιήσαντες, οὐ τὴν περὶ μόνην τὴν οὐσίαν, ἀλλὰ τὸν περὶ τὴν σωτηρίαν αὐτὴν ὑποστήσονται κίνδυ μου. Βιβ. θ', τίτ. λε', διάτ. δ, ἧς ἡ ἀρχή, Atrocem. Σκαιὰν ὕβριν ἁμαρτάνει ὁ τὸν ἱερέα τὸ σχῆμα τῆς ἱερωσύνης επιφερόμενον υβρίσας. Βιβ. θ', τίτ. μζ', διάτ. κς', ἧς ἡ ἀρχή, Θεσπίζο γεν. Οἱ κατὰ τὸν τόπον ἐπίσκοποι φροντιζέτωσαν παραφυλαχθῆναι ἐν τοῖς ἐξοριζομένοις διηνεκώς, ή ἐπί τινα χρόνον ῥητὸν, τὰ προστεταγμένα τῇ δια τάξει. Βιδ. ι', τίτ. θ', διάτ. ι', ἧς ἡ ἀρχή, Θεσπίζομεν. Σημείωσαι ὅτι ὁ βουλευτὴς καὶ ὁ ταξιώτης δύνανται γενέσθαι κληρικοί, κἂν δημοσίᾳ χρεωστῶσιν. Ἑτέρῳ δὲ λόγῳ, ὅτι τολμηρῶς καὶ ῥιψοκινδύνως ἔρρωται ἡ ἐπὶ τούτοις χειροτονία. gistrum censuum insiumari oportet: violatore 50 librarum auri multam metoente. Lib. vi, tit. 48, constit. 1, cujus initium, Certus, Εjus octavo capite dicit constitutio, quod possit aliquis legatum, vel hæreditatem, ecclesia relinquere. Lib. vız, tit. 62, constit. 29, cujus initium, Addictos. Non debent a clericis, vel monachis, vel qui synodite vocantur, abstrahi et detineri, qui semel criminis rei facti sunt, ac pro qualitate delicti sententia traditi. Lib. vit, tit. 65, constit. 4, enjus initium, Toù; συνειδότας. Clerici ante sententiam appellantes, multantur a præside 50 libris argenti. Verum hæc non fiscus accipiet, sed pauperibus et egenis fideliter erogabuntur. Lib. ss, tit. 4, constit. 6, cujus initiuin, Οὐδένα. Religiosissimi quovis in loco episcopi uno cujusli bet septimana die, vel feris quarta, vel in Parasceve, custodias perscrutantor. Lib. is, it. 5, constit. 2, cujus initium, Ιδιωτι κάς. Si quis in carcerem privatum conjectus fuerit, religiosissimorum episcoporum cura extemplo e custodia dimittitor. Notandum, cum hoc negotium scgniter procedit, episcopum rem ipsam deferre de bere ad eum qui pro tempore propositus fuerit sacris rebus privatis. Quippe ni fecerint, inquit, non modo circa soluin patrimonium. verum etiam circa salutem ipsam periculum incurrent. Lib. ix, tit. 35, const. 4, cujus init., Alrocem. Peccat qui sacerdotein veste sacerdotali indutum injuria affecerit. Lib. 15; tit. 47, constit. 26 cujus initium, θεσπίζομεν. Episcopi cujusvis loci curent, ut in iis, qui vel in perpetuum, vel ad certum tempus rele gantur, hac constitutione præcepta serveutur. Lib. x, tit. 9, constit. 1 cujus initium Θεσπίζομεν. Nola, quod curialis et officialis ferl possint clerici, licet îsei debitores sint. Et alia quoque ratione nota, quod non sine temeritate ac periculo flat ac rata sit in eorum personis facta ordinatio. Annibalis Fabroti Lib. v, 1. 48, constit. 5. Adalidi numerum ex mus. Cod. Lib. vt, t. 62, const. 29. Lex 29, c. De appellat, ait, nulli licere. Lex autem 6, c. De episcop. 'und., ait, nulli clericorum vel monachorum, etc., at hic. Lib. vi. tit. 65, const 9. In scripto cod. videtur legi Latinis literis, abstinendum: quomodo incipit l. 4. c. Quor. appell. non recip. in qua tamen non continetur quod hic refertur ex constit. 4. De verbo ρογεύεσθαι, vide Gloss. ad Cedr. Lib. 1x, tit. 4, const. 6, feria 4, vel in Parasreve, id est, die Mercurii et Veneris. PATROL. GR. CXXXVIII. notæ. Lib. 1v, tit. 5, const. 2. Pars legis 2, c. De privat, career. inhib. conjungenda cum epitome Cujac. quam edidit in Par. C. d. L. ex lib. Lz, Basil. tit. 55. Vestigium prirali carceris saculo Justiniani exstat apud Gregor. 11, cpist. 94. Lib. 1x, tit. 47, const. 26. Portio legis alt. c. De pan. ex qua discimus non esse integramı constitutionem quæ legitur lib. Lx Bus., L. V, c. ale. Lib. x. tit. 9, const. 10. Sic in Gr. Vide tamen legem Si quis 12, c. De episc. et cler. et Nov. vi. cap. 4; Nov. cxam, c. 15 ct infra ex lib. x, tit 31, const. 26.

1.ib. x, tit. 97, constit. S cujus initium, Θεσπίζομεν σιτώνην. Arbitratu religiosissimi civiratis episcopi, et primatum inter possessores, ex ipsius regionis officio creatur frumenti comparator, sive is, qui ad oficium est allegendus, vel qui inunus hoc implet, aut implevit. Lib. x, tit. 27, constit. 4, cujus initium, 'Ηλθεν. Interveniente cura episcopi, officialis regionis frumenti comparatotes conveniunt. Lib. x, tit. 31, constit. 26, cujus init. Quidam. Si decuriones relictis civitatum muneribus, in inonasteria sese conjecerint, facultatibus suis spoliantur, vel curiis denuo redduntor. Lib. xs, tit. 40, constit. 5, cujus initium, Nemo. Qui per coactionem prostituti sunt ad fornicationem, «piscopos locorum adeant, et sic alea liberabuntur. Simile quod tradit ordine sequens constitutio, cum ait, posse clericum atque monachumn ab eadem turpi professione prostitutos vindicare. Lib. x1, tit. 41, constit. 6, cujus initium, Lenones. Quæ in potestate est, a patre vel domino suo ad fornicationein prostituta, episcopum adire potest, `el ab ejusmodi coactione liberari. Eadem quoque lex 7 tituli ejusdem generaliter tradit. Quapropter illam legito Lib. xı, tit. 75, constit. 4, cujus inition, Absit. Curatio pontium, et itinerum instructio non connumeratur inter munera sordida. Quapropter et sanctissimæ ecclesiæ coguntur hæc præstare. Lib. xii, tit. 37, constit. 19, cujus initium, Θεσπί· ζωμεν. Miles arbitratu defensoris, cum præses pro vinciæ non ɔdest, et religiosi locorum episcopi, speciem accipiat a collatore. Lib. xit, tit. 65, constit. 2, cujus initium, Θεσπίζομεν. Qui quædam nuntiando insinuaverit in provincia, si amplius 6 numinis a provinciis velit exi. gere, per episcopi providentiam depellitor. Legito quoque novellam quintam post codicem ediLam cujus est inscriptio: De monasteriis, et monachis, et abbaribus. Item 6, cujus hæc est inscriptio: Lez, Βιβ. τ, τίς, και, διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχὴ, Θεσπίζομεν σιτώνην. Δοκιμασίᾳ τοῦ θεοφιλεστάτου Επισκόπου τῆς πόλεως καὶ τῶν ἐν τοῖς κτήτορσι πρωτευόντων ἐκ τῆς κατὰ χώραν τάξεως ὁ σιτώνης προχειρίζεται, ήγουν μέλλων ἐν τῇ τάξει καταλέγεσθαι, ἢ πληρών, ἢ πληρώσας. Βιβ. ι', τιτ. κζ', διάτ. δ, ἧς ἡ ἀρχή, Ελθεν. Προνοίᾳ ἐπισκόπου οἱ κατὰ χώραν ταξείται τὴν σιτωνίαν μετέρχονται. Βιβ. ι', τίτλος λβ, διάτ. κς', ἧς ἡ ἀρχή. Quidam. Ἐὰν βουλευταί, τὰ λειτουργίας τῶν πόλεων κατ λιπόντες, ἑαυτοὺς εἰς μοναστήριον ἐμβάλλωσι, τῶν πραγμάτων ἐκπιπτέτωσαν, ἢ πάντα ἀποδιδόσθωσαν τοῖς βουλευτηρίοις. Βιβ. ια', τίτ. με', διάτ. ε, ἧς ἡ ἀρχή, Nemo. Οἱ ἐξ ἀνάγκης προτεθέντες εἰς πορνείαν τοῖς ἐπισκό ποις τῶν τόπων προσίτωσαν, καὶ ταύτης ἀπαλλαγήσονται. Ὅμοιον καὶ ἡ ἐφεξῆς λέγουσα, καὶ ὅτι κλητ ρικὸς καὶ μοναχὸς δύνανται τῆς αἰσχράς ταύτης προστασίας τοὺς προσταθέντας διεκδικεῖν. Βιβ. ια', τίτ. μα', διάτ. Γ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Lenones. Η υπεξουσία παρὰ τοῦ ἑαυτῆς πατρὸς ἢ δεσπότου ἐπὶ πορνεία προτεθείσα δύναται προσεῖναι τῷ ἐπισκόπῳ, καὶ ἀπαλλάττεσθαι τῆς τοιαύτης ἀνάγκη;. Τὰ αὐτὰ καὶ ἡ ἑβδόμη διάταξις τοῦ αὐτοῦ τίτλου για νικῶς φησιν. 'Ανάγνωθι οὖν αὐτήν. belt. Βιβ. ια', τίτ. δε', διάτ. δ', ἧς ἡ ἀρχή. Η τῶν γεφυρῶν ἐπιμέλεια καὶ ὁδοστρωσία οὐ συνε αριθμείται τοῖς ῥυπαροῖς λειτουργήμασι. Διό καὶ Ο αἱ ἀγιώταται Ἐκκλησίαι ταῦτα ποιεῖν ἀναγκά ζονται. Βιβ. ιβ', τίτ. 25, διάτ. ιθ', ἧς ἀρχή, Θεσπίζομεν. Ο στρατιώτης δοκιμασίᾳ τοῦ ἐκδίκου, ἐν ᾧ μὴ πάρεστιν ὁ τῆς ἐπαρχίας ἄρχων καὶ τοῦ θεοφιλούς τῶν τόπων ἐπισκόπου λαμβανέτω τὸ εἶδος παρὰ τοῦ συντελεστοῦ. Βιβ. ιβ', τίτ. Εγ', διάτ β', ἧς ἡ ἀρχή, θεσπίζομεν. Ο μήνυσίν τινα ἐμφανίσας ἐν ἐπαρχίᾳ, καὶ πλέον εξ νομισμάτων βουλόμενος διαγράψαι τὰς ἐπαρχία;, προνοίᾳ τοῦ ἐπισκόπου ἀπωθείσθω. Ανάγνωθι καὶ τὴν ε' διάταξιν, ἧς ἡ ἐπιγραφή Περὶ μοναστηρίων καὶ μοναχῶν, καὶ ἡγουμένων καὶ τὴν Γ'. ἧς ἡ ἐπιγραφὴ· Περὶ τοῦ πῶς δεῖ χει· qua tradit, quomodo sint ordinandi episcopi, et presby- ροτονεῖσθαι τοὺς ἐπισκόπους καὶ πρεσβυτέρους, teri, et diaconi, etc. Item 22, cujus inscriptio est: De secundas nuptia: celebrantibus. Item 75, cujus inscriptio est: Næc constitutio priorem constitutionem interpretatur, quæ est de ingredientibus in monasterium, etc. Item 73, cujus inscriptio est: Apud καὶ διακόνους, καὶ τὰ ἑξῆς· καὶ τὴν κβ', ἧς ἡ ἐπισ γραφή· Περὶ τῶν δευτερογαμούντων. Καὶ τὴν οι, ἧς ἡ ἐπιγραφή 'Η διάταξις ερμηνεύει την προτί ραν διάταξιν τὴν περὶ τῶν εἰσιόντων εἰς μονα στήριον, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ τὴν ογ', ἧς ἡ ἐπιγραφή Annibalis Fabroli nola. Lil. x, ι. 97, const. 2. Εpitomne legis 3, c. U: nem. lic, in coempt. spect. quam edidit Cuj. ex Basil. Nota autem sententiam magis constitutionis, quam verba illic proponi, ut constat ex verbo θεσπίζομεν. Sire is qui, clc. Corrigenda est versio, hoc modo: id est, qui ad officium est allegendus, etc., hoc sensu, ut qui art sitoniam promovendus est, vel ad officium deligi debeat, vėl jam munus hoc impleat, aut impleverit; denique nt sit ex cohortalibus: Ητοι, ἀντὶ τοῦ, ἦ, με alias. V. Scholiast. Theophili ad $ * De jure nat. et ad lit. De re divis. in princ. in d. 1. 3 sic habetur: Ταξεωτῶν τῶν στρατευομένων, καὶ τῶν ἀποθεμένων τὴν τάξιν Ex officialibus militantibus, vel qui jam militariat, eamque curam sustinuerint. In Græco legendum, προχειρίζεται. V. tit. 4, 1. 17.

Η διάταξις παρίστησι δικάζεσθαι μοναχοὺς καὶ quos oporteat litigare monachos el astelrius. Item 80 ἀσκητρίας. Καὶ τὴν π', ἧς ἡ ἐπιγραφή "Η διάταξης cujus inscriptio est: Constitutio,qua per dignitates ἡ τῶν ἀξιωμάτων καὶ ἐπισκοπῆς ἐλευθεροῦσα τῆς el episcopalum a patria potestate liberat. υπεξουσίας. Εὑρήσεις γὰρ ἐν μὲν τῇ ε', πῶς δεῖ κτίζεσθαι τὰ μοναστήρια, καὶ ποίαν δίαιταν χρὴ τοὺς μονήρη βίον ἀναιρουμένους ἔχειν, καὶ ἐντὸς πότου χρόνου χρή αὐτοὺς τὸ μοναχικόν σχήμα λαμβάνειν, καὶ ποια τιμωρία υποβάλλεται ὁ τὸν μονήρη βίον καταλιπών. Ἐν δὲ τῇ ς', πῶς δεῖ χειροτονεῖσθαι τοὺς ἐπισκό πους, καὶ τοὺς πρεσβυτέρου;, καὶ διακόνους, και διακονίσσας· καὶ ποῖα ἐπιτίμια ώρισται κατὰ τῶν παραβαινόντων τὴν διάταξιν, καὶ παρὰ τὸν ὅρον αὐτ τῆς χειροτονουμένων. Ἐν δὲ τῇ κβ', ὥστε μηδένα γαμεῖν τῶν ὑπὸ γει ροτονίαν ὄντων ἀπὸ ὑποδιακόνου καὶ ἄνω. Εἰ δὲ ἀναγνώστης ἢ ψάλτης γαμήσοι, οὐκέτι δύναται προκόπτειν εἰς διακονίαν, καὶ πρὸς τὰ μείζω τῆς ἐξω ρωσύνης. Ομοίως δὲ πᾶς μὴ ἔχων γυναῖκα ἐκ παρα θενίας οὐ δύναται χειροτονίας ἀξιωθῆναι ὑποδιακό νου, ἢ διακόνου, ἢ πρεσβυτέρου. Ἐν δὲ τῇ σε', ὡς δεῖ πάντα εἰς μοναστήρια εἰσ· ιόντα ἔχοντα παῖδας, εἴτε ἀνὴρ ἐστιν εἴτε γυνή, διατίθεσθαι τὰ καθ᾿ ἑαυτούς. Ερμηνεύει δὲ καὶ τὴν ἔκτην διάταξιν τοῦ παρόντος συντάγματος. Ἐν δὲ τῇ οη', ὡς πάντες οἱ μοναχοὶ καὶ αἱ μονάστρίαι παρὰ τῷ κατὰ χώραν ἐπισκόπῳ δικάζονται, οὐ μὴν πρὸς τοὺς τῆς ἐπαρχίας ἄρχοντας. Ἐν δὲ τῇ πε', ὡς πᾶς τις ἐπίσκοπος ἀξιωθεὶς ἐλευθεροῦται, καὶ βουλευτικῆς τύχης καὶ ὑπο εξουσιότητος. Περὶ ἐπισκοπικῆς ἀκροάσεως, καὶ διαφόρων 8φαλαίων ἀνηκόντων πρὸς δικαιοδοσίαν καὶ φροντίδα, καὶ αἰδὼ ἱερατικήν. Α'. 'Ερμηνεία. Εἰ καὶ τῷ θείῳ οἴκῳ διαφέρουσιν οἱ πραγματευταί, διδόασι τὰ πραγματευτικά τέλη. Nan invenies in quinta quidem novella, qnomolo struenda sint monasteria, et quali diæt, qui solitariam vitam suscipiunt, uti debeant; et intra quot annos habitum monachicum sumere, et quali pœnæ subjiciatur, qui vitam solitariam reliquerit, In sexta vero, quonam ordinari modo debeant episcopi, et presbyteri, et diaconi, et diaconissa: quære statutæ sint pœnæ tam adversus violatores hujus constitutionis, quam qui prater sanctiones ejus ordinantur. In vicesima secunda, ne quisquam ex iis matri - monium contrahat, qui sub ordinatione sunt, ນ subdiacono sursum numerando. Quo:l si lector, aut cantor matrimonium contraxerit, amplius ad diaconatum, et majores sacerdotii gradus progredi nequit. Consimiliter quisquis uxorem non ducit virginem, ordinationem subdiaconi, vel diaconi, vel presbyteri consequi non potest, In septuagesima sexta, quod omnes ingredientes monasterium, qui liberos habent, sive vir, sive nu - lier sit, pro se testari debeant. Interpretatur etiamı constitutionem sextam præsentis operis. In septuagesiına octava, quod omnes monachi et monastria apudl episcopum loci litigent, non opusil præsides provinciæ. In octogesima, quod quicunque praefectorium vel episcopatus dignitatem consecutus est, 120 conditione curiali, quam potestate patria liberetur. TITULUS IV. De episcopali audientia et diversis capitulis, qua pertinent ad jurisdictionem, curamque et reverenliam pontifcalem. I. Eliamsi negotiatores ad divinam (37') - mum pertinent, negotiatoria tributa præs!ant. Annibalis Faliroti nota. Audientia. Severus Sulpitius, Hisl, sacr. ut: Aliis episcopis audientiam reservare. V. Leonis M. epist. 91. Etiamsi. Non videntur interpretes intellexisse legen 1, c. h. t. cujus hanc putant esse sententiam, episcopos curare debere, ut negotiatores justo pretio merces distrahant. Ego dicebam, ad curam episcoporum pertinere, ne negotiatores, qai ad divinam domini pertinent, obtentu domnus Augustæ in populi perniciem modum excedant in comparan.lis niercibus: quo forte curius vendant, qua vilius emerint: misi enim ejusmodi hominum licentia cohibeatur, non modicum exinde ad pauperes damnum pervenire, prærepta eis mercan li facultate. Ex diverso, si mercatores qui ad sacram domum pertinent, molum mercandi servaverint, pauperibus non erit ea res fraudi, quibus emendi copia non auferetur. Verum, ne quid dissimulem, videor bic Triboniauismum odorari: cum enim Valentinianus et Valens rescripsissent. episcopos, qui rebus venalibus præerant, 1. Munerum 18, vers. Trenarchia, D. De muner. et hon., curare debere, “e negotiatores divinæ domus seu principis mercandi modum excederent, Tribonianus id retulit ad episcopos et sacros antistites, quos videtur appel - lare Christianos episcopos, quibus verus cultus est, adjuvare pauperes, et positos in necessitate. quo nomine cura hæc ad Christianos episcopos magis pertinet, quam ad paganos episcopos. Itaque non esset ejicienda vox episcopi in d. I. 1. Tametsi alsit a veteri cod. Juli mi Brodaei, in quo etiam dict. I. 1 et seq. inseruntur ti'. superiori. Greci tamen in libris suis eumdem legum ordinem invenerunt, nec auctor sum ut receptus immutetur. Postremno videamus an Græci d. 1.1 perceperint, quod idem in ea caveri putent quod in l. 1, c. le commerc. et merc., ut scilicet negotiatores etiam qui ad domum principis pertinent, aurumn negotiatorum praestent, idque suadere videtur d. 1. 1 De comm., cujus pars est lex 1, c. b. t. sed eam interpretationem non patiuntur verba constitutionis, ut a Triboniano transformata sunt: omnino necesse est Græ cos vetustiores codices habuisse, quorum interpretatio verbis Tribon. nullo modo convenit. lloc est Augustum.

II. Si clericus aute sententiam definitivam ap- ▲ pellaverit, statutam ob hoc ponam in alios, quiaquaginta libraruın argenti, ab eo fiscus non accipit; sed in pauperes erogatur. III. Diebus paschalibus neino in carcere, vel in vinculis tenetur; excepto adultero (39),' et stupram incestumve committente, et rapture virginum. et violatore sepulcrorum et venefico et adulteratore monetæ et homicida, et parricida, et perduelle Nam ownes hi semper suas accipiunt pœnas, cum cæteris semel duntaxat ignoscatur. IV. Mimæ, ac meretrices, quæ corpore suo publice quæstum faciunt habitu sacrarum virgi num non utuntor. V. Archigerontes, et ergasiolarum dicecetse sunt, qui Christiani sunt. VI. Licet clericis, et monachis, et iis, qui synocitæ vocantur ut pro conlennatis criminaliter, intra certum tempus appellent, non autem, ut eos abstrahant et abducant. Quippe præsides nullam 50 librarum præstant, et primates officii capitaliter puniuntur, si confestim eos persecuti non fuerint. Sin clerici atque monachi semet eis opponunt, rem præsides ad imperatorein referunt, el episcopi reprehensione non carent, si monachos tasia perpetrantes non fuerint persecuti. Β. Εάν πρὸ τελείας ψήφου κληρικὸς ἐκκαλέσηται τὴν ὡρισμένην, τούτου ποινὴν κατὰ τῶν ἄλλων τῶν ν λιτρῶν τοῦ ἀργυρίου ὁ φίσκος οὐ λαμβάνει παρ' αὐτοῦ· ἀλλὰ τοῖς πένησι διανέμεται. Γ'. Ἐν ταῖς ἡμέραις τῆς πασχαλίας οὐδεὶς ἐγε κλείεται ἡ δεσμείται πλὴν μοιχοῦ, στου προνίνης στον πλημμελοῦντος, ἢ ἅρπαγος παρθένων, καὶ τυμβω ρύχου, καὶ γόητος, καὶ παραχαράκτου, καὶ φονέως, καὶ πατροκτόνου, καὶ τυράννου· πάντοτε γὰρ οὔτε Ráveç ¿ñolaµ¤ávovaïv. "AmaĘ &k µóver of los mod συγγινώσκονται. Δ'. Οἱ μίμοι καὶ αἱ πόρναι ἐκ τοῦ σώματος δημό. στον πόρον ποιούμεναι τῷ σχήματι τῶν ἱερῶν παρθέ νων μὴ κεχρήσθωσαν. Ε΄. Οἱ ἀρχιγέροντες καὶ οἱ διοικηταὶ τῶν ἐρ γασιωτῶν Χριστιανοί γίνονται. Γ'. Έξεστι τοῖς κληρικοῖς, καὶ μοναχοί, καὶ τοῖ; λεγομένοις συνοδίταις ὑπὲρ τῶν ἐγκληματικῶς καταδικασθέντων ἐμπροθέσμως εκκαλεῖσθαι, οὐ μὴν ἀποσπἂν αὐτοὺς ἀπαγομένους. Ἐπεὶ προστιμώνται οἱ ἄρχοντες τριάκοντα λίτρας, καὶ οἱ πρῶτοι τῆς τάξεως κεφαλικώς τιμωρούνται, εἰ μὴ παραχρῆμα τοῖς τοιούτοις ὑπεξέλθωσιν. Εἰ δὲ ἀνθίστανται οἱ κληρικοὶ ἢ οἱ μοναχοί, ἀναφέρουσι τῷ βασιλεῖ οἱ ἄρχον τες, καὶ οἱ ἐπίσκοποι οὐκ εἰσὶν ἔξωθεν λόγου μὴ ἐπεξιόντες τὰ τοιαῦτα πλημμελοῦσι μοναχοῖ;. Annibalis Fabroti notæ. Diebus paschutibns. Paschali tempore rei carcere liberantur. Leo Mag. in epist. et Balsamon. in Nomoc. Photii tit 9, cap. 25: Monachi Eutychis hi̇retici in libello supplici ad pseudosyno:l. Ephesinam in actis concilii Chalced. Pagani quoque festis diebus abstinebant suppliciis. V. CaSaul, ad Suetonium, et Meursii Græciam feriatam in epistolam 14, inter Socraticas. Excepto adultero. Genialis thori ac lectuli alleni invasore, ad differentiam adulteri monetæ, de quo infra. V. Chrys. t. 1, p. 95, 236, et not, et in Joan, p. 822 et seq. in pr. Hermogen. p. 37. Senecæ Controv. p. 563, comment, Virginum. Vox virginis deest in quibusdam: cam autem agnoscunt Græci, et Brodei codex. Violatore sepulcrorum. Novella Leonis xcvi, eos qui arcas defunctorum perscrutantur, ut quæ in its snat expilent, verberari jubet, si´iteruin deprehensi sint post veniam semel impetratam. Verba Leonis: Μάστιξι ταῖς κατὰ νώτου καὶ τοιχῶν ip:broɛ:a: xoupela. Theodorus. Balsamon ad uit. 15 Nomocanon. c. 32, in referenda d. Nov. utitur ☐ lis verbis: Τον κακόν σωφρονίζεσθαι, διά μαγκλας - Είων καὶ κουρᾶς. Εx quibus intelligimus, μαγε xiába esse flagra, verbera. Vide Glossaria nostra ad Cedrenum et Nicetam edit. Regiæ. Sed non putat idem Theodoris d. Nov. Leonis pertinere ad sepulcrorum violatores: Aliud enim, inquit, est, reliquias defunctorum transferre, et aliud furandi animo quid eorum quæ inter ipsas sunt, contrectare, tametsi et hoc quoque improprie di - catur sepulcrorum violatio. Vide lib. Lx Basıl., 8. xxii, ad leg. 3, & 4 D. Et venefico. Prætermisit Balsamo sacrilegum, iɛpójukov, ad Photii Nomocan. Lil. 9, c. 23, et malelicum, yónta, ad Phot. ibid. Adulteratore mouela. Qui Græcis naprɣzpáxins, adul.er violatorque monetar, 1. 3, c. eod. Perduelle. Κατά βασιλέως ή πόλεως μηχα pivo, Bals. ad Nom, t. 9, c. 25, lege, direlaç, ut apud Th. De pub. jud. qui contra Imp. vel remp. aliquid molitus est. Perduellis, Túpavvos. Vide Theophil. lib. I. tit. 1. et lib. iv, tit. ult. Photium Nomocan, tit. 7, c. 1, reus perduellonis, 1. 3 c. eod. Omnes hi. Ilis omnibus principis indulgentia non prodest; cæteri leviorum criminum rei li berantur, nisi sæpins deliquerint. Eleganter in d. 1. 3: Nec in eos liberalitatis Augusta referatur kumanitas, qui impunitatem veteris admissi non emendationi potius, quam consuetudini deputaverint. V. not. ad cod.' Publice quæstum faciunt. Græci videntur legisse corporis sui quæstum faciunt publice, babitu, etc. Sic Photius, Nomocanonis lit 11, cap. 12: Δὲ πόρον ἐκ τοῦ σώματος δημοσίᾳ ποιούμενα:: Quæstum ex corpore publice facientes. Quæstuariæ mulieres prohibentur uti habita earum virginum quæ Deo dedicate sunt. Nov. cxxmi, cap. ult. Ergasiolarum. De lectione hujus loci mira est inter interpretes concertatio. Mihi constat recte legi in veteribus, Ergasiolanorum, ut hic εργασιωτών. Ergaslotae sive ergasiolani, sunt aro tilices et operarii, quorum certum erat corpus et collegium. Dicam tamen quod legi in libro cod. editionis Nivellianæ, quique Jacobi Cujacii fuisse dicebatur, his omnino verbis: Ego plane credo legendum, ez Christianorum numero deligantur, et esse vetustissimum errorent. Quæ verba ipsius esse Cujacii non dubito, quoniam ab eodem in Paratitl. cod. ita scriptum invenio: De quibus nisi vetus error insideret, et Theodosiano et Justiniano codici, legeremus, ut ex Christianorum numero deligantur. Vide tamen eumdem Cujac. Obsere. lib. XXIII, c. 3, et infra tit. 5 Paratitla. V. Fradini cuit. Qui synodila vocantur. Socrates, Dist. Eccles, v, c. 23. 1. librarum. Græca, Tosáxovta hispŵv. Et in 1. 6, c. eod.

CONSTIT. ECCLES COLI.ECTIO). Σ'. Ἐπὶ μόνων χρηματικών, μεταξύ συναινούντων, Α' σὲ μὴν ἀκόντων, ἰσχυρῶς δικάζει ἐπίσκοπος. Ε. Ἡ τῶν ἐπισκόπων ψῆφο; ἔρδωται μεταξύ τῶν ἐπιλεξαμένων αὐτούς· καὶ ἔοικε ταῖς τῶν ὑπάρχων ψήφος, ἀφ᾽ ὧν ἐκκαλεῖσθαι οὐκ ἔξεστιν, Εκβιβάζονται δὲ διὰ τῶν τάξεων τῶν ἀρχόντων. Θ'. Τους φυλαττομένους ὁ ἄρχων κατὰ Κυριακὴν ἐξάγων ἐρωτάτω μή τι παρὰ τῶν φυλάκων ἀπάνθρωπου ὑφίστανται· καὶ ὀριζέτω τροφὴν τοῖς ἐνδεέσι διὰ τῶν κουμμενταρίων, καὶ! κελευέτω τοὺς χρείαν ἔχοντας ἀσφαλῶς λούεσθαι. Παρορωμένων δὲ τούτων, + ἄρχων προστιμᾶται εἴκοσι λίτρας. Καὶ τοσαύτας ή τάξι, καὶ ἡ βουλὴ γ'. Ὁ δὲ ἐπίσκοπος προνοεῖ καὶ ὑπομιμνήσκεται τὸν ἄρχοντα. 1. Οι μαθηματικοί, μὴ καίοντες ἐπὶ τῶν ἐπισκό πων τὰς βίβλους αὐτῶν, καὶ μὴ προσιόντες τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει, πάσης ἀπωθοῦνται πόλεως. Εἰ δὲ ἐν πόλει εὑρεθῶσι τὰ τῆς ἰδίας θρησκείας δημο σιεύοντες, ξεπορτατεύονται. ΙΑ'. Προνοείτωσαν οι Χριστιανοὶ παρὰ μηδενὸς κρατεῖσθαι ἡ ὑβρίζεσθαι, ή ζημιούσθαι τοὺς ὑπου στρέφοντας αἰχμαλώτους Ρωμαίους. ID Ἐὰν προαγωγός ἀναγκάσῃ δούλας ἰδίας, ἢ θυγατέρας ἁμαρτάνειν, προσιοῦσα: τοῖς ἐπισκόποις, τῆς ἐντεῦθεν ἀθλώσεως ἀπολύονται. Γ. Βουλόμενο; ὁ ἐνάγων, οὐ μὴν ἄκων, ἐνάγει παρὰ τῷ ἐπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως, τῷ οἰκονόμῳ καὶ τοῖς ἄλλοις αὐτοῦ κληρικοῖς, εἴτε πρὸς αὐτοὺς, εἴτε πρὸς τὴν ἐκκλησίαν ἔχει. ΙΔ΄. Μήτε τοῖς σκηνικοῖς ἐξέστω δούλην ἢ ἐλευθέ ραν εἰς πορνείαν προάγειν, ή προϊστᾷν. Ἐπεὶ ἡ δούλη ἐλευθεροῦται πάντως αζημίως τοῖς ἄρχουσιν ἢ τοῖς ἐπισκόποις προσιοῦσα· οἷστισι μέλλει μὴ συγ χωρεῖν ἄκουσαν δούλην, ἢ ἐλευθέραν συνείναι μίμοις ἢ χοροί, η θέαν ἄ λην ἐν τοῖς θεάτροις ἐκτελεῖν. ΙΕ. Εάν τις, μὴ ὢν ὀρθόδοξος, γενηται συνηγο VIT. Iu cansis duntaxat pecuniariis, inter com. sentientes, non invitos, recte cognoscit episcopus. VII. Episcoporum sententia rata est inter eos, qui episcopos judices elegerunt; et similis est scitentiis praefectorum praetorio a quibus appellarè non licet. Mandantur autem exsecutioni per apparitores prasidum IX. Eos, qui sunt in custodia, præses die Dominico prolucens, interroget nun quid inhumani a custodibus perpetiantur: et egenis assignet alimenta per commentarienses ac præcipiat eo«, quibus hoc opus crit, tuio larari. Qur si negliganlur, præses 20 libris multatur, ac tantunem prestat ipsum officium: decurionum ordine tres libras solvente. Rem ipsam curat episcopus, et præsidem adionet. X. Mathematici livros suos prasentit us cpiscopis now concremantes, nec ad fidem orthodoxam accedentes, ex omnibus civitatibus expelluntur. Sin autem in civitatibus reperti fuerint, superstitionem suam publicantes, deportantur. XI. Provideant Christiani, ne a quoquam detineantur, vel injuriis aut daninis afficiantur captivi Roraui, qui revertuntur. XII. Si perductor ancillas suas, vel filias, peccare coegerit, aut episcopos accedentes, ea miseria libe rantur. XIII. Actor volens, non invitus, apud archiepiscopum Constantinopolitanum agit adversus œconomum, et reliquos ejus clericos, sive contra ipsos, sive contra Ecclesiam habeat actionem. XIV. Ne scenicis quidem liceat, ut ancillam, vel ingenuam, ad scortationem perducant, aut prosti - tuant. Quippe omnino ancilla vindicatur in libertatem absque ulla jactura, si ad præsides aut episco - pos accedat: quibus etiam erit curæ, ne permittant ancillam, vel ingenuam mulierem, invitam versati cum minis, aut churis, aliudve spectaculum in theatris exhibere. XV. Si quis non orthodoxus fictus fuerit Annibalis Fabroti notæ. Præfectorum prætorio. sententia episcopi non appellatur. Hæc lex dirigitur ad prefecum pratorio, a cujus sententiis etiam appel- D. Jare non licet, I. 19 et 50, r. De appellat. Per apparitores præsidum. Per publicum officium, in Appendice cod. Theod, num. 18, quam conferre cum l. 8. c. cod. operae pretium erit. Episcopus igitur suæ sententie non habet exse. cutionem, sicut nec judices delegati (L. e dive Pio 45. 3). De re judic.) Num quid inhumani. Ne his humanitas claus's per corruptos carcerum custodes megetur, in 1. 9) c. eod. Græci sic accipiunt, quasi legeretur, Num his. Humanitatem quidam interpretantur victualem exbibitionem, seu cibum potumque humanitati sufficientem, ut Cassiodl. Var. 7, 33. Εχει Græcis assentior humanitatem hic accipientibus ἀντὶ τῆς φιλανθρωπίας. Vide lih, vt Basil. tit. 5 m. 17 V. Gothofr. ad Lilian. p. 20. Commentarienses. Carcerum custodes. Mus velogiam Greeman meuse Jan. Επισπάται πρὸς τὴν τον κομενταρίσιο, Αθανάτων. Gilyla s Marcelli, Surii l. 1: Eductum de carcere; erat enim commentariensis, etc. Vide ad Glossas Bsilic. 1. Mathematici. Theodorus Balsamon ad Photii Nomacan. ut 12. cap. 3: Οι μαθηματικοί μὴ καίοντες ἐπὶ τῶν ἐπισκόπων τάς βίβλους αὐτῶν, καὶ τῇ ὀρθοδοξία προσιόντες, πάσης ἀπωλοῦνται πόλεως, ευρισκόμενοι δὲ ἐν ταῖς πόλεις, διπορτα. τεύονται (κι martematici coram episco:is libros suos non concremɲit, neque ad orthodoxam fidem accedunt, omnibus pel'uniur civitatibus: iurenti deportantur. Idem dicit ad titulum 9, cap. 25, p. 119. Superstitionem. Τα τῆς ἰδίας θρησκείας δημος.εύοντες, Ρotus, Nom. tit. 9, c. 25; que in terpretantur verba lene legis 100, c. h. i. Vel se creta erroris sui e: professionis insinuazerint. Si quis non orthodoxus. Alii quam Chri - stiani, advocati non recipiun'ur. Judicis vel papanis causas agendi vel militandi licentiam den gousis constit. Theol. ad Valentin. num. 6, ότι Append. col. Theod

elvocatus apud praefectos pretorio, centum libris ρος τῶν ὑπάρχων, ἢ ἐπιχωρίου ἑτέρου δικαστηρίου, ipsum officium multatur. Qui vero fieri advocatus, et patrocinium præstare fuerit ausus, ab advocatosum numero removetur, et bonis per proscriptionem anissis, in perpetuum relegatur: regionis autem præses, dimidia patrimonii parte multatus, exsilio quinquennii punitur. XVI. Si non probibitum lege sit matrimonium sed spousa propter diversitatem religionis spousum recuset: siquidem id noverant ipsius parentes prius, quam arrhas accepisset, duplas restituit. Sin cheinceps intercessit hæc causa, restituit simplas. Idem in sponsa quoque obtinet, ad recipiendas vel perdendas rrhas. XVII. Delectu episcopi et primatum inter possessores, Π: comparator frumenti, ex illis, qui militant in ejus regionis officio, sive munus suum impleverint, sive adhuc militaturi sint. Moc qui tarsgreditur, 50 libris multatur XVIII. Milites, qui præpositi sunt (60°), et intenti a¿endis excubiis, in stationibus suis, species, quæ per agrorum culturam in civitate, vėl iu ejus territorio proveniunt, annonarum suarum nomine accipiant, arbitratu episcopi et præsidis, aut defen⚫ soris, si præses absit. Nec collator adærationem praestare cogitur. XIX. Defensores per episcoporum, et clericorum, et in dignitate constitutorum et possessorum, et eurialium decreta constituuntur: prius illis qui cos cognoscunt, in actis monumentorum, esse ipsos – orthodoxos jurantibus. Actus ipse, in episcopi præsentia celebratur. ἡ μὲν τάξις τῶν ὑπάρχων ρ', λίτρας προστιμάται ο ὁ δὲ συνήγορος γενέσθαι καὶ συνηγορήσαι τολμήσεις ἐκβάλλεται τοῦ καταλόγου· καὶ δημευόμενος διηνε πῶς ἐξορίζεται· ὁ δὲ ἐπιχώριος ἄρχων εἰς τὸ ἥμισυ τῆς οὐσίας δημευόμενος ἐπὶ πενταετίαν ἐξορίζεται. ΙϚ'. Ἐὰν τῷ νόμῳ μὴ κεκώλυται ὁ γάμος, ἀλλ' ἡ μνηστὴ διὰ τὴν διάφορον θρησκείαν αὐτὸν παραιτεί ται· εἰ μὲν ᾔδεσαν τοῦτο οἱ γονεῖς αὐτῆς πρὶν ἢ λάβη τοὺς ἀρραβώνας, ἑαυτοῖς μεμφέσθωσαν· εἰ δὲ ηγνόουν, ἢ μετὰ τοὺς ἀρραβῶνας ἡ αἰτία γέγονεν, ἁπλοῦς αὐτοὺς ἀναδίδωσι. Τὰ αὐτὰ δὲ ἐπὶ μνήστορος εἰς τὸ ἀναλαβεῖν ἢ ἀπολέσαι τοὺς ἀρραβῶνας. ΙΖ΄. Επιλογῇ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν πρώτων οικητόρων γίνεται ὁ σιτώνης ἀπὸ τῶν στρατευομένων ἐν τῇ ἐπιχώρῳ τάξει, ἢ τῶν πληρωσάντων, ἢ τῶν μελλόντων στρατεύεσθαι· καὶ ὁ παραβαίνων τ' λίτρες προστιμάται. ΙΗ'. Οἱ ὑφεστῶτες ἐν τῇ φυλακῇ, προσκαρτερούν τις στρατιωτταῖς, ἐν τοῖς σεδέτοις αὐτῶν τὸ προσφε ρόμενον εἶδος ἐκ τῶν ἐν τῇ πόλει ἢ τῇ ἐνορίᾳ αὐτῆς γεωργουμένων δεχέσθωσαν ὑπὲρ τῶν ἀννωνῶν αὐτῶν δοκιμασίᾳ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τοῦ ἄρχοντος, ἢ τοῦ ἐκδίκου ἐξ ἀπολείψεως τοῦ ἄρχοντος· καὶ οὐκ ἀναγ χάζεται ὁ συντελεστής απαργυρισμον διδόναι. 10'. Οἱ ἔκδικοι κατὰ ψήφισμα τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν ἀξιωματικῶν κληρικῶν καὶ κτητόρων και βουλε τῶν γίνονται, πρότερον ομνύντων ἐν ὑπομνήμασιν ὀρθοδόξους αὐτοὺς εἶναι τῶν τοῦτο γινωσκόντων. Η δὲ πράξις παρουσίᾳ τοῦ ἐπισκόπου συνίσταται. Κ'. Οὐδεὶς στρατεύεται, εἰ μὴ ἐν ὑπομνήμασι μαρτυρηθῇ ἐπὶ τριῶν ἐπὶ τῶν ἁγίων Ευαγγελίων Χριστιανὸς ὀρθόδοξος, συνισταμένης της πράξεως παρὰ τῷ ἄρχίντι, ἔνθα μέλλει στρατεύεσθαι, δύο να μισμάτων ὑπὲρ αὐτῆς δεδομένων. Εἰ δὲ τοῦτο παρα μεληθῇ, δίδωσιν ὁ ἄρχων πεντήκοντα λίτρας, καὶ ἡ τάξις αὐτοῦ κ', καὶ ὁ στρατευόμενος δέκα, καὶ ἐκε βάλλεται. Καὶ οἱ ψευδομαρτυρήσαντες σωματικῶς τιμωρούνται. Αἱ ποιναὶ τοῖς προβάτοις εἰσάγονται κινδύνῳ τοῦ κόμητος. XX. Nullus ad ullam militian admittitur, uisi per tres in actis monumentorum, propositis sacrosauctis evangeliis, ei testimonium perhibitum fuerit, quod sit Christianus orthodoxus: qui quidem aclus apud ejus loci præsidem celebratur ubi militaturus est, duobus solidis ejus nomine solvendis. Quod si neglectum fuerit, praeses 10 libras solvit, et officium ‹jus 20, et qui militiam consecutus est, 10, simulque loco movetur. Qui falsum dixere testimonium, pvna corporali amiciuntur, atque ipse multz, periculo comitis rerum privatarum, privatis inferuntur. XXI. Si quis denuntiationem pecuniæ non numeΚΑ'. Ἐὰν διαμαρτυρίαν ἐπὶ ἀναργυρία πέμψαι rate mittere nequeat, propterea quod ipsius ad- τις οὐ δύναται, διὰ τὸ ἄρχειν τῆς ἐπαρχίας τὸν ἀνα versarius provinciæ præses sit: alium magistratum τίδικον αὐτοῦ, προσίτω ἄρχοντι ἑτέρῳ πολιτικῷ civilem vel militarem adeat, eique rem manifestet: Η στρατιωτικῷ, καὶ τοῦτο φανερούτω· ἢ ἐν ἀπορίς Annibalis Fabroti notæ. Natrimonium. Sperate nuptiæ in 1. 16, id est, sponsalia, I. Si puellas 6, d. De sponsalib.; legibus inter orthodoxum et hæreticum nuptiæ permissir sunt, ut scribit Photius, Nonocan. tit. 42, c. 13. Quid autem sacris canonibus ea de re catum sit, vide in concilio Laodic. et Chalced. 18. Jure autem miratur Balsamon ad d. L. 12, quodl “piscoporum negligentia apud Hispanos parentes orthodoxi filias suas Saracenis nuptum collocent. Propter diversitatem. Hæc non sunt in Basilicis, auciore Balsamone, d. c. 13. Delectu. Vide supra Parat. ad lit. 5. in fine. Corrige et hic versionem hoc modo: Vel qui munus hoc impleverint, vel qui militaturi sint, L. libris nult. Man. Peiresc. habet λ'. Milites, qui propositi sunt. Milites qui in stativis sunt; de sedelis dixi adl Theoph. De mill. testam. Annonarum, ἀννώνων. Vide Glossarium ad Cedrenum. In dignit. constit. Honoratorum. 1. 19, C. eod. Vide quæ dixi supra ad l. 18 cod., De eris op. es cleric. Nu!lus ad ullam militiam. Alii quam Christiani militare non possunt. Theodosius et ValenLin. in Appendice C. Theodosiani, nom. 9: Paganis causas agendi, vel militandi licentiam denegamus, Vide ad 1. 12, 11. 3.

τούτων τῷ ἐπισκέπῳ, καὶ οὕτως ἐκκόπτει τὸν χρόνον. vel in horum defecti, adeal episcopum, atque lia Τοῦτο καὶ ἐπὶ ἀναργυρίας προικός. ΚΒ'. Μηδεὶς ἐμβαλλέσθω φυλακή χωρίς προστάξεως τῶν ἀρχόντων ἢ τῶν ἐκδίκων. Τοὺς ἐμβαλλο μένους δὲ ἅπαξ τῆς ἑβδομάδος βλεπέτωσαν οἱ επίσκοποι, καὶ τὰς αἰτίας πολυπραγμονούντες, παν ρασκευαζέτωσαν τοὺς ἄρχοντας πρᾶξαι τὰ νόμιμα, ἀδείας οὔσης τοῖς ἐπισκόποις ἀναφέρειν τῇ βασι λείᾳ περὶ τῆς ῥαθυμίας τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν τάξεων. ΚΓ. Ιδιωτικαὶ φυλακαὶ μὴ ἐστωσαν, τῶν ἐμβαλο λομένων αφιεμένων προνοίᾳ τῶν ἐπισκόπων. ΚΔ'. Οὐδεὶς δύναται τὰ ἐκτιθέμενα βρέφη ἐξ ἐλευ θέρων ἢ δούλων τεχθέντα ἐκδικεῖν, ὡς δοῦλα ἡ εναπόγραφα, ἢ γεωργικά κολωνά· οὐδὲ μετὰ τοιαύτης διαστίξεως ἔξεστιν αὐτὰ εἰς τροφὴν ἀναλαμβάV.LY • ἀλλ᾽ εἰσὶν εὐγενεῖς, καὶ τὰ τικτόμενα παρ ραπέμπουσι τέκνα ἐξωτικοῖς, ὡς βούλονται, καὶ προνοοῦσι τούτων οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἄρχοντες. ΚΕ'. Προνοοῦσιν οἱ ἐπίσκοποι τῶν νενομοθετημέ νων ἐπὶ τῇ κωλύσει τῶν κύβων, καὶ τοὺς ἀκοσμοῦν τας σω ρονίζουσι διὰ τῶν ἀρχόντων καὶ πατέρων, καὶ ἐκδίκων τῶν πόλεων. ΚϚ'. Ο τὰ πολιτικὰ διοικήσας λογοθετεῖται ἢ ἑκών, ἢ διὰ τοῦ ἄρχοντος ἀζημίως αναγκαζόμενος κατ' ἐνιαυτ'ν παρὰ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τριῶν τῶν ἐν τῇ πόλει προεχόντων ἐπὶ πράξεως προκειμένων τῶν ἁγίων Εὐαγγελίων, καὶ φανερουμένου τί μὲν ἐδαπάντα, τί δὲ, ὡς εἰκὸς, λοιπασθεὶς ἔδωκεν· καὶ ἔχει τὸ ἀσφαλὲς, ἕως ἂν ἡ βασιλεία τὸν αὐτῇ δου κ ῦντα στέλῃ ἐποπτεύσοντα τὰ λογοθέσια· καὶ εἴπερ ὀρθῶς αὐτὰ εὕρῃ γινόμενα, τὸ ἀσφαλὲς περιποιεί διὰ ψήφου τῷ διοικήσαντι, καὶ οὐκέτι δευτέραν δ (σταται ζήτησιν. Οὐκ ἔξεστι τοῖς ἄρχουσι πέμπειν εἰς τὰς ἐπαρχίας δισκούστορας, ἢ λογοθέτας, ἢ ἐξισωτὰς ἐπὶ ταῖς ἐξω στάτεσι τῶν δημοσίων λογισμών. Αλλ' εἰ μὲν θεῖον τύπον ἐκ συναρπαγῆς ἐπιφέρωνται, ἄδειαν ὁ ἐπίσκο πος έχει προσδέχεσθαι αὐτὸν, καὶ μηνύειν τῇ βασι θείᾳ· εἰ δὲ πρόσταξιν ἢ κομμονιτώρια, ἢ ψήφους ἀργικά; ἔχει, παντελῶς αὐτὰ οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ ἄρχοντες. σιωπῶν δὲ ὁ ἐπίσκοπος ἀγανακτεῖται. ῾Ο ἐμφανίζων ἐν ἐπαρχίᾳ θείους τύπους,, ἢ διατά ξεις, ή προαγωγὰς ἀρχόντων, ἢ ὑπάτων, ἢ καθιδρύ tempus interrumpat. Idem locum habet etism în exceptione non numeratæ dotis. " XXII. Nemo conjicitur in carcerem, non interveniente presidum, vel defensorum actu. Et eus qui in carcerem conjiciuntur, episcopi semel in septimana visitent, et curiose causas inquirentes, of ſiciant, ut legibus consentanea præsides agant: habentibus facultatem iisdem episcopis, ut de culpa præsidium et officiorum imperatoriam majestatemi referant. XXIII. Privati carceres mulli sunto, dimitter.dis iis, qui in eos conjiciuntur, episcoporum prανί dentia. XXIV. Nemo potest infantes, ex ingenuis, vel servis natos, qui exponuntur, sili vindicare tanquam mancipia, vel ascriplitie, colomarizere conditionis, neque cum tali distinctione, livet eos nutriendos suscipere; sel iugenui sunt, et que acquirunt, ad liberos suos, vel extraneos, quo modo voluerint, transmittunt; quarum sane rerum curam præsides et episcopi gerunt. XXV. Solliciti sunt episcopi de iis, quæ sancita sunt in prohibitione alearum, et inhoneste se gerentes, opera præsidum castigant. XXVI. Qui res municipales administravit, obuoxius est reddendis rationibus, vel sponte, vel interveniente absque damno coactione præsidis, idque quotannis, apud acta monumentorum, in præsentia episcopi et trium primorum in municipio, propositis sacris evangeliis; ubi manifestantum, quas impensas fecerit, et quid reliquorum nomine (ceu consentaneum est) solverit: ac securitatem habet, donec imperatoria majestas aliquem arbitratu suo mittat, qui rationes inspiciat: qui si recte faclas invenerit. per decretum ei, qui administravit, cavet, nec alteri deinceps obnoxius est inquisitioni. ad Non licet præsidibus, ut in provincias discussores sive ratiocinatores, vel peraqualores, discutiendas rationes publicas, mittant: sed si qui sacram formulam subreptitiam asserunt, epicopi potestatem ejus accipiendæ habent, et ad imperatoriam majestatem referendi. Caeteraque ejusmodi mandala, vel commonitoria vel decrcla praesidalia ne prorsus admittantur, eficiant episcopi. Quod si rem silentio præterit episcopus, indignationem incurrit. Qui sacras in provincia formulas, vel constita - tiones, vel presidum consulumve perductiones Annibalis Fabroti notæ. Absque damno. Absque ullo sumptu, ut apud Justin. Quid alien. tic., § 21. Sine omni damno, δίχα πάσης δαπάνης, Th. sine ullo sumptu. Χω ρίς ζημίας πάσης, sine omni damno, in integra const c. h. t. Confer legem 28, infra cum 1. 28, c. rod. Discussores. Recte hie, et in integra const. Δισκούσσορας ἢ λογοθέτας. Τὸ ἢ, est ἑρμηνευτικών, discussorem enim Graci λογοθέτη vocant. Vide tit. c. De discussor. et ibi Cuj. Sacram formulam. Θεῖον τύπον, sacram for mam. typum. Commonitoria. Κομμαντώρια, Sic ctiam scribitur in constit. integra. Glossae juris: Κομμα ντέριον, ἐπιστολὴ ἀποστελλομένη μετά προστά ξεως. Epistola missa cum praecepto, jussione. lite Cam iil. Consulumre perductiones. Προαγωγές Εργα χόντων. Contius vertit: Consulum precessiones.

vel statuarum erectiones insinual, si amplius sex σεις ανδριάντων, ἐὰν πλέον ἐξ νομισμάτων ἐξ ὅλης melidis acceperit ex universa provincia, quadruplum λάβῃ τῆς ἐπαρχίας, τὸ τετραπλοῦν τοῦ περιττού • jus, quod banc quantitatem superat, restituit: liabente hujus rei prohibends potestatem episcopo, et pœna docem auri librarum incumbente præsidi, atque olirio, et ipsi episcopo, si summa majoris exactionem non prohibuerint. Non admittendus est, qui cum formula mittitur a presidibus ad expurgationem sequzductuum, vel demolitionem ædificiorum. aliorumve talium, vel imaginum causa. Qui hoc non probibet episcopus, midem obnoxius est pœnæ. Debet episcopus, et municipii pater providere, ue loca municipii jure nullo ab aliquibus possideanfur, neve sine formula sacra Incentur; et eos perquirere, qui ex formula sacra possessiones squarum habent; me minus hic, illa ples, quain par sit, habeat. ἀποδίδωσιν, ἄδειαν ἔχοντος τοῦ ἐπισκόπου τοῦτο κωλύειν, καὶ ποινῆς δέκα χρυσίου λιτρῶν ἐπικειμέν νης τῷ ἄρχοντι, καὶ τῇ τάξει, καὶ τῷ ἐπισκόπῳ, εἰ μὴ τὴν ὑπερπραξίαν κωλύσωσιν. Θὰ δεῖ προσδέχεσθαι τὸν μετὰ τύπου παρὰ τῶν αρχόντων στελλόμενον ἐπὶ καθαιρέσει ὁλκῶν, ή και θαιρέσει οικοδομημάτων, ἢ τοιούτων ἄλλων· ἡ καὶ μὴ κωλύων ὁ ἐπίσκοπος, τῇ αὐτῇ ὑπόκειται ποινῇ. Δεῖ τὸν ἐπίσκοπον καὶ τὸν πατέρα προνοείν τοῦ μὴ παρά τινων αλόγως κατέχεσθαι τοὺς πολιτικού τόπους, μηδὲ τούτους ἐκδίδοσθαι χωρίς θείου τύπου καὶ ἀναζητεῖν τοὺς ἐκ θείου τύπου νομὰς ὑδάτων ἔχοντας· ὥστε μὴ τὸν μὲν ἧττον, τὸν δὲ πλέον ἔχεις τοῦ προσήκοντος. Εἰ μὲν ἀκίνητον ἔχουσιν οὐσίαν οἱ ἐν ἐπαρχίαις υπομνησθέντες ἐξωμοσίας, καταπιστεύονται· εἰ δὲ μή, πρὸς τὴν ὑπόθεσιν ἐγγυητήν διδόασι μέχρι τῆς ήδη κρατούσης ποσότητος. Εἰ δὲ περὶ τῆς ἀξιοπιστίας τῶν ἐγγυητῶν ἀμφιβάλλεται, δοκιμάζονται παρά τοῦ ἐπισκόπου καὶ τοῦ πατρὸς, καὶ τοῦ ἐκδίκου εἰς ταυτὸ συνιόντων· καὶ ὁ σταλεὶς οὐδὲν λαμβάνει ὑπὲρ τῆς ἐξωμοσίας ἢ τῶν ἐγγυητών. Εἰ δὲ ἐξ ἰδικῆς τοῦ βασιλέως κελεύσεως ή προστάξεως ἄρχοντος ἐπιτραπείη τὸ πρόσωπον ὁ πράκτωρ ἄγειν ἐγγύῃ μὴ και ταπιστευόμενος, τοῦτο ποιεῖ ἀζημίως, καὶ ταῦθα τῶν αὐτῶν ἐπιτιμίων κρατούντων κατὰ τοῦ ἐπισκό που καὶ τοῦ ἄρχοντος, εἰ παραβαθῆναι συγχωρήσειεν, ἢ παραβαινομένου τινός, μὴ θάττον μηνύσωσι τῇ βασιλείᾳ. Δεῖ δὲ αὐτοὺς φυλάττειν μηδὲν πλέον τοῦ διατεταγμένου δίδοσθαι σπόρτουλα. Ἐξ ἀνάγκης οὐ δεν γίνεσθαι διάγραφα πλὴν τῶν ἀνωτέρω εἰρημένων ἐξ νομισμάτων ἐπιφανείς διατάξεων καὶ λοιπῶν αἰ τιῶν, καὶ τῶν εἰς κοινωφελεῖς πολιτικάς χρείας καὶ πᾶσιν ἀρεσκούσας. Παραφυλάξει δὲ ὁ ἐπίσκοπος τα νομοθετηθέντα περὶ κωλύσεως αφοπλισμοῦ καὶ ἀπαρ γυρισμοῦ μητάτων. Si habent patrimonium în aliqua re soli constiLuam, qui commoniti sunt in provinciis: juratoria eautione præstita, fidel suæ committuntur. Sin autem, pro ipsius causæ modo dant fidejussorem vsque ad summam, quæ nunc est in us. Quod si, wum fidejussores solvendo sint ambigitur, ab episcopo. et municipii patre, et defensore, in unum conven‘entibus, explorantur: nec qui missus est exactor, quidquam nomine juratoriæ curationis, aut satisdationum accipit. Sin ex speciall jussu principis, aut mandato msximi magistratus, impe-C ratum exactori fuerit, ut ipsam personam abducat, nec eam ejussioni committat, hoc ipsum, absque factura tamen ipsius, faciat: habentibus hic quoque locum penis iisdem adversus episcopum alqne praesidem, si legem hanc violari permulerint; aut cuan aliquid delinquitur, confestim id principi non indicaverint. Et oportet cos non amplius sibi retinere, quam constitutum sit dari nomine sportularum: neque per coactionem aliqua fieri debet exactio, præter indicatos superius sex solidos, in constitutionum publicatione, causisque cæteris: et quæ in publico utiles, et eos municipii usus, qui probentur universis, expenduntur. Servabit etiam episcopus ea, quae sancita sunt de ademptione armorum et adæratione metalorum XXVII. Si pater furioso curatorem in testamento reliquerit, is absque satisdatione Ot curator. Si nullum reliquit, agnatus ejus, qui ex lege vocatur, curationem accipit. Sin agnatus nullus exstet, aut non idoneus inveniatur; alius arbitratu præsi·lis constituitur. Ac siquidem patrimonium sufficiens habet, non satisdat; sin autem, pro modo facultatam suarum fiilejussorem præstal. Et utroque casu ΚΖ'. Εἰ μὲν ὁ πατὴρ ἐάσῃ κατὰ διαθήκας τῷ μαινομένῳ κουράτορα, γίνεται χωρὶς ἐγγυῶν· εἰ δὲ μὴ κατέλιπεν, ὁ ἐκ τοῦ νόμου καλούμενος συγγενής αὐτοῦ, γίνεται. Η συγγενούς μὴ ὄντος, ἢ ἀνικάνου εὑρισκομένου, καὶ ἕτερος κατὰ δοκιμασίαν τοῦ ἄρ χοντος γίνεται· καὶ εἰ μὲν ἔχῃ ἀξιόχρεων οὐσίαν οὐ δίδωσιν ἐγγύας· εἰ δὲ μή, δίδωσι πρὸς τὸ ἐγχωροῦν. Εφ' ἑκατέρου δὲ θέματος ενωμάτως Annibalis Fabroti notæ. Municipii paler. Pater civitatis, qui sinplieiler hic πατὴρ dicitur, ut in l. integra. Nomine sportularum. Σπόρτουλα. Utitur Justin. inira l. 29. lden Nov. Lxxsul, c. 7, Επί τοῖς σπορτούλοις. Basil ca interptelautur, ἐπὶ ταῖς συνηθείαις. Ιn sportulis seu consuetudinibus. Utitur etiam Theophilus in & trip'i De action., ubi agitur de salariis quæ dantur litium exsecutoribus conventionis nomine. Utitur et concilium Chalcedon. act. 10: Λαμβάνων Δανιήλος ἐπίσκοπος σπόρτουλα. Vide Glossas Basilic. De ademptione armorum. Non recte quidam interpretantur, de rapinarum prohibitione. Αφοπλισταί enim dicuntur, qui privatis bouiuik arma habere non concedunt, Juliano Antecessori Nov. xv, c. ult. Δάστε one melatorum. Adaratio metalorum est illatio pecuniæ vice metalorum,

CONSTIT. BCCLES. COLLECTIO. ἐπὶ πράξεως κατατίθεται, τῶν Εὐαγγελίων απτόμε- tam juramento, quam actis interveulentibus, Evanνας παρουσίᾳ τοῦ ἄρχοντος καὶ τοῦ ἐπισκόπου και τριῶν πρωτευόντων, ἐπὶ συμφέροντι τοῦ μαινομένου πάντα ποιεῖν. Ποιεῖ δὲ καὶ δημόσιον ἱμβεντὸν, καὶ οὕτως λαμβάνει τὰ πράγματα, καὶ διοικεῖ αὐτὰ πρὸς τὴν ἰδίαν δοκιμασίαν, καὶ ὑπόκεινται τὰ πράγματα αὐτοῦ καθ' ομοιότητα τοῦ ἐπισκόπου καὶ τοῦ κουρά τορος του νέου. ΚΗ. Οἱ παῖδες τῶν μαινομένων καὶ τῶν παραφροσ νούντων δύνανται γαμείν, προικός προγάμου δωρεάς επιδιδομένης παρὰ τῶν κουρατέρων αὐτῶν, κατά δου κιμασίαν ἐνταῦθα μὲν τοῦ τῆς πόλεως υπάρχου, ἐν δὲ ταῖς ἐπαρχίαις, τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ἐπισκόπων, τῆς ὑπολήψεως τῶν προσώπων καὶ τοῦ ποσοῦ τῶν ἐπιδεδομένων σκοπουμένου. Ταῦτα δὲ γίνεται χωρίς δαπάνης, παρόντων καὶ τῶν κηδεμόνων καὶ τῶν ἐπισήμων συγγενῶν τοῦ μαινομένου καὶ τοῦ παράφρονος. gelia tangens, in presentia præsilis, et episcopi, el trium primatum deponit; omnino re res furiosi ad utilitatem ejus gesturum. Facit etiam publicum Inventarium, atque ita res accipit, et administrat eas arbitratu suo; manentibus interim sub hypotheca rebus ipsius, ad similitudinem episcopi, et curatoris pupilli. XXVIII. Furiosorum et mente captorum liberi, natrimonium contrahere possunt; tam dole, quam donatione, ante nuptias, a curatoribus eorum præstanda: sic tamen, ut hic qui:lem æstimatione præfecti urbi, in provinciis vero ipsorum præsidum et episcoporum, tam opinio personarum quam rerum præstandarum summa spectetur. Et funt hæc absque sunapiu præseutilus curatoribus, et insignioribus furiosi demen:isque cognatis. ΚΘ'. Μηδεὶς ἐκ πρώτης αιτιάσθω κληρικὸν παρά τῷ πατριάρχῃ, ἀλλὰ παρὰ τῷ ἐπισκόπῳ αὐτοῦ· εἰ δὲ πρὸς αὐτὸν ὑπόπτως ἔχει, παρὰ τῷ μητροπολίτῃ. Εἰ δὲ κἀκεῖνος· ὑποπτός ἐστι, δεῖ συνδικάζειν αὐτῷ ἐκ προσώπου τῆς ὅλης συνέδου τρεῖς, τους κατά τὴν τάξιν τῆς χειροτονίας πρωτεύοντας. Καὶ εἰ μὴ στερχθῇ τὰ κεκριμένα, τὸν τῆς διοικήσεως πατριάρ χὴν ἐπικαλεῖσθαι, καὶ τοῖς παρ' αὐτοῦ κρινομένοις ἐμμένειν, ὡσανεὶ ἐξ ἀρχῆς αὐτός διώκησεν. Ούτε γὰρ ἐκκαλοῦνται αἱ τῶν πατριαρχῶν ψῆφοι. Τὸ αὐτὸ καὶ περὶ τῶν τοῖς ἐπισκόποις εναγόντων. Εξεστι δὲ παρὰ τῷ πατριάρχῃ αἰτιᾶσθαι ἐφ᾽ ᾧ διὰ γραμμάτων αὐτοῦ τὴν ὑπόθεσιν ἐπισκόπῳ παραπεμφθῆναι· καὶ οὐδὲν πλέον δ' κερατίων ὑπὲρ σπουρτούλου λαμβάκι ὁ παρὰ τοῦ πατριάρχου ἢ μητροπολίτου πεμπόμενος κληρικός· ἢ ἔνθα ἐπίσκοπος ὁ πεμφθείς εἴη, οὐ πλέον τῶν ἐξ νομισμάτων ἐφ' οιαδήποτε αἰτία ἢ ποσότητι. Ο δὲ πατριάρχης ἀκροᾶται τῆς ἐκκλήτου, τῶν κατ' ἐπιτροπὴν αὐτοῦ δικαστῶν ἐπισκόπων Η μητροπολιτών. Ο παρὰ ταῦτα ποιῶν διπλοῦν δίδωσι τὸ ὑπερπραχθέν, καὶ γίνεται παρὰ τοῦ πατριάρχου ἢ τοῦ μητροπολίτου ὑπὸ ἐκκλησιαστικὸν ἐπιτίμιον, ἐκβαλλόμενος τῶν ἐκκλησιαστικῶν καταλόγων. Ταῦτα μὲν, ἔνθα πρὸς ἐκκλησιαστικὴν ὁρῶν κατάστασιν· εἰ δὲ πολιτικὴ εἴη ή αμφισβήτησις, οὐκ Αναγκάζεται ὁ κατηγορῶν ταῦτα φυλάττειν, ἀλλὰ ἄδειαν ἔχει παρὰ τοῖς ἄρχουσι κινεῖν. Α'. Πάσα κηδεμονία, τῆς οὐσίας ουσης ἄχρι φ' νομισμάτων, οὐ παρὰ τῷ ἄρχοντι γίνεται, ἀλλὰ παρὰ τῷ τῆς πόλεως ἐκδίκῳ ἢ στρατηγῷ· καὶ ἐν Αλεξανδρείᾳ παρὰ τῷ ἰουριδίκῳ ἅμα τῇ ἐπισκόπῳ ἢ δημοσίοις προσώποις, εἰ ΧΧΙΧ. Nullus ab initio clericum accuset apud patriarcham, sed apud episcopum ipsius: quer şi suspectum habet, agat apud metropolitanoin. Sin et ille suspertus est, una cum ipso judices esse debent ex totius synodi persona tres, qui ordinationis serie priores sint Quorum sententiis si non contentus sit, diœcesis snæ patriarcham imploret, ac pronuntiatis ab illo acquiescat, quasi si ab initio jus ille dixisset. Nam a patriarcharun sententiis non appellatur. Idem et in iis locum habet, qui episcopos conveniunt. Licet autem in eum fixem apud patriarcham conqueri, ut is per literas euas causam ad episcopum remittat: nec amplius quatuor siliquis nomine sportularum accipit clericus, qui a patriarcha vel metropolitano mittitur. Vel si, qui accusatus est, episcopus sit, non amplius sex solidis, in quacunque causa vel summa. De appellatione patriarcha cognoscit, et judices per ipsius commissionem sunt episcopi, vel metropolitani. Qui præter bæc agit, duplum restituit ejus, quod ultra modum exegit, et a patriarcha vel metropolitano ecclesiasticæ pœnæ subjicitur, et a catalogis ecelcsiasticis removetur. Et hæc quidem, si ad ecclesiasticum statum causa spectet. Sin disceptatio civilis sit, non cogitur actor hæc servare, sed apud præsides conveniendi facultatem habet. XXX. Omnis curatio; si patrimonium ad quingen tos usque solidos se porrigat, non apui præsidem constituitur; sed apud defensorem civitatis, vel duumvirum, et Alexandriæ apud juridicum, præsente episcopo, vel personis publicis si earum in Annibalis Fabroti notæ. Furiosorum. In Basilicis additur, nec patris consensum exspectant, lib. xxvmt), till., c. 19. Abaque sumpts. Recte, ut l. 26, supra. Nullus ex totius synodi persona. Εκ προσώπου τῆς ὅλης συνόδου. Delegati a synodo. Collatio S Maximi cum Theodosio episcopo Cesareæ: Ex persona Petri Constantinopolitani præsulis missus. Hem: Nittemus ad eum ex persona nostra patricios duos. Vide quæ diximus ad Theophium tit. De suspect. Iul. Qui ordinationis serie priores sunt. Gregor, M. 1. cpist. 114. patriarcharum sententiis. Si appelletur a sententia, julicis delegati a patriarcha, tunc άρχι ρατικός θρόνος, il est patriarchica sedes appella tionem dirimat. Photius, Nomoc: tit. 9, c. 6. Vide Bulsamon. ad cau. 11 syn.Antioch. Vel personis publicis. Ex hoc loco constat

civitate, copia sit: faejussore pro modo patrimonii & τούτων ή πόλις εύπορο η· εγγυητοῦ διδομένου præstando, dictarum personarum arbitratatu, atque cæteris, quæ creandis curatoribus fieri solent, observandis; ac duobus aureis solvendis: eo, qui creationem majoris lucri causa differt, vel amplius accipit, id omne triplum restituente, et munus curationis amittente. Cæterum ubi cnţatorem defensor episcopo præsente dat, gesta in archivo ecclesiæ reponenda sunt. Constantinopoli quidem apud prætorem duntaxat curatores creantur XXXI. Si is, qui detinet rem ad me pertinentem, aliseus est, vel in magistratu constitutus, vel infans, vel furiosus, nec tutorem aut curatorem habet: licitum mihi est ut intra constitutum tempus hoc nomine præsidem adeam, vel libellum porrigam, et tempus interrumpitur. Quod si præsidem accedere nequeo, convento episcopo per scripturam animi mei sententiam manifestare debeo. XXXII. Cum dominus in recipienda emphyteutica re moram interponit, emphyteuta potestatem habet ejus signandæ; ac Constantinopoli quidem sub trionuit finem attestationis facien«le apud praele elos pratorio, vel praefectum urbi, vel judicem ei, qui emphyteusim recipere recusat, competentem; vel apnd patriarcham denique, si dominus emphyteutica rei potens sit: in pravinciis autem, apud præsidem, vel absente præside, apud defensorem vel episcopum ejus civitatis, in qua recusans degit: atque horum alterutrius testimonium accipiendi. Quod si ue ita quidem receperit ille rem employ. " teuticam, sane nec contractus emphytenticus solvitur et emphyteuta sequentis etiam temporis pensionem lacratur; donec ipse dominus attestationem miserit, qua eam exigit. Tunc enim illam ab attestatione facta non ratione præteriti temporis, accipiet: exactoque triennio post factam atleslationem, si contumax emphy:enta sit, eum expellere potest. πρὸς τὸ μέτρον τῆς οὐσίας, δοκιμασία τῶν είρη μένων προσώπων, καὶ τῶν ἄλλων τῶν εἰωθότων ἐπὶ ταῖς κηδεμονίαι; προϊόντων, καὶ δύο νομισμάτων διδ' μένων· τοῦ τὴν χειροτονίαν ὑπερτιθεμένου διὰ μείζον κέρδος, ἢ πλέον λαμβάνοντος, ἅπαν ἀναδι δόντος τριπλοῦν, καὶ τοῦ φροντίσματος ἐκπίπτοντος. Ενθα δὲ κηδεμονίαν ὁ ἔκδικος παρουσίᾳ τοῦ ἐπι σκόπου ποιεῖ, δεῖ τὰ πραττόμενα ἐν τῷ τῆς Ἐκκλησίας ἀρχείῳ ἀποτίθεσθαι. Ἐν Κωνσταντινουπόλει δὲ παρὰ μόνῳ τῷ πραίτωρ: αἱ κηδεμονίαι γίνονται. ΛΑ'. Ἐὰν ὁ κατέχων πράγμα διαφέρων μας ἄπεστιν, ἢ iufans ἐστὶν, ἢ μαίνεται, καὶ οὐ κηδε μονεύεται, Εξεστί μοι εμπροθέσμως ἄρχοντι περὶ τούτου προσιέναι, ἢ λίβελλον ἐπιδιδόναι, καὶ χρόνος εκκόπτεται. Εἰ δὲ μὴ δύναται ἄρχοντι προσελθεῖν, δεῖ με πρὸς τὸν ἐπίσκοπον εἰσιόντα ἐγγράφως τὴν γνώμην μου φανερώσει. ΛΒ'. 'Αναβαλλομένου τοῦ δεσπότου δέξασθαι τὸ ἐμφύτευμα, ἄδειαν ὁ ἐμφυτευτής έχει σφραγίζειν αὐτό· καὶ ἐν μὲν Κωνσταντινουπόλει ἐν τῷ πέρατι της τριετίας ἐκμαρτύρασθαι τοῦτο παρὰ τοῖς υπάρχοις, ἢ τῷ ἐπάρχῳ, ἢ παρὰ τῷ προσφόρῳ τοῦ παραιτουμένου ἄρχοντι, ἢ παρὰ τῷ πατριάρχῃ, τοῦ δεσπότου δυνάστου ὄντος· ἐν δὲ ταῖς ἐπαρχίαις παρὰ τῷ ἄρχοντι· ἢ μὴ ἐνδημοῦντος αὐτοῦ, παρὰ τῷ ἐκε δίκῳ ἢ τῷ ἐπισκόπῳ τῆς πόλεως, καθ᾽ ἦν ἐστιν ὁ παραιτούμενος, καὶ τὴν τοῦ ἑνὸς αὐτῶν προσλα δεῖν μαρτυρίαν. Καὶ εἰ μηδὲ οὕτω δέξηται, οὔτε τὸ εμφύτευμα λύεται, καὶ κερδαίνει τὸ τέλος ὁ ἐμφυτευ τὴς καὶ τοῦ ἑξῆς χρόνου, ἕως ἂν ὁ δεσπότης στείλη διαμαρτυρίαν ἀπαιτῶν. Ἐξ ἐκείνου γάρ, οὐ μὴν ὑπὲρ τοῦ προλαβόντος χρόνου λήψεται· καὶ ἐπὶ τριετίαν μετὰ τὴν μαρτυρίαν ἀγνωμονοῦντα τὸν ἐμφυτευτὴν ἐξωθεῖσθαι δύναται XXXIII. Qui ancillam, vel ingenuum, invitam in ΑΓ. Ο δούλην ἢ ἐλευθέραν ἄκουσαν εἰς σκηνὴν seenam orchestramve trahit, vel prohibet hac illam Η ορχήστραν καθέλκων, ἢ ἀπαλλαγῆναι κωλύων, ἡ professione liberari, vel a fidejussoribus ejus aurum τοὺς ἐγγυητὰς αὐτῆς ἀπαιτῶν χρυσίον, δημεύεται exigit, a præside ac episcopo proscribitur, et civila- διὰ τοῦ ἄρχοντος καὶ τοῦ ἐπισκόπου, καὶ τῆς πό te pellitur. Quod si preses ipse est, qui vim nulli- λεως ἐξωθεῖται. Εἰ δὲ ὁ ἄρχων ἐστὶν ὁ βιαζόμενος, bet, ab episcopo prohibetur, vel rem Imperatori κωλύεται παρὰ τοῦ ἐπισκόπου, ἢ μηνύει τῷ βασι episcopus indicat. Fidejussores absque jactura ser- λεῖ ὁ ἐπίσκοπος. Φυλάττονται δὲ οἱ ἐγγυηταὶ ἀφή wantur. Et ejusmodi mulieres legitime nubunt, etiam μιοι. Αἱ δὲ τοιαῦται γυναῖκες, εὐγενεῖς οἶσαι, να Annibalis Fabroti notæ. " 8 Vos autem, instit. De Auil. tut. legen lu, vel aliis publics personis, ut etiam observavit Cuj in notis post, ad d. §. Si is qui... vel in magistratu constitutus. He non sunt in Peirescii colice. Auctores autem Basilicon non vid utur percepisse hæc verba legis, vel in summa potestate constitutio; sic enim acc:- perunt, quasi in potentioris personæ potestate con titutus sit adversarius: sic enim malo vertere haec illorum verba, ἢ καὶ δυνατῷ ὑποκειμένου προσώπῳ, B.sil. lib. vii, tit. 4, c. 3, quam veram δι stiniani mentem sequi, et a Græcorum mente aberrare. Cæterum lubet hic per occasionem totara legem 31 emendare ad fidem veteris codicis, quo 8:epe usus sum beneficio v. cl. Juliani Brodæi: Sancimus si quando, etc., et desiderat. Mox: Proponere: non ei licentia sit abs. suo adv. etc., an. cloritate sua usurpare: sed licentia ei detur adire præsidem, vel libellum porr. Et mox: interruptionem temporis lacere. Quum dominus in recip. emphyteutica re. Εμφύτευμα est vectigal sen canon emphyleuricus, Hec lex integrior castat lib. xx Basilic. tit. 2, Vel apud patriarcham si domings emphyteutic rei nolens sit. Hæc non sunt in Basilicis.

118f μιμος γαμουνται καὶ ἀξιωματικοῖς χωρίς βασιλικῆς in dignitate constitutis, ac siue rescriplo principis: ἀντιγραφῆς, μετὰ μέντοι προικῶν. Τὰ αὐτὰ καὶ περὶ θυγατέρων σκηνικών. ΔΔ'. Επίσκοπος ή κληρικός κυβεύων ή κοινωνῶν τοῖς κυβεύουσιν, ή παρακαθήμενος, ἢ θέατρον ἢ κυνήγιον θεωρῶν, ἀφορίζεται τῆς ἁγίας λειτουρ γίας, καὶ τῶν σιτήσεων αὐτοῦ στερεῖται, καὶ ὁρία ζεται αὐτῷ χρόνος εἰς μετάνοιαν. Καὶ ἐὰν εἴσω τοῦ χρόνου ἀξίως φανῇ μετανοήσας, ἱερατικής ἀξιοῦται φιλανθρωπίας. Εἰ δὲ καὶ μετὰ τὸν χρόνον ἐπιμείνῃ, τελέως ἐκβάλλεται τοῦ κλήρου, καὶ γίνε ται βουλευτής μετὰ τῆς αὐτοῦ περιουσίας τῆς πόλ λεως ἧς ἦν κληρικός· ἡ τῆς πόλεως ἐκείνης οὐκ ἐχούσης βουλευτήριον, γίνεται εἰς τὴν χρήζουσαν ἐκ τῶν πλησιαζουσῶν. Εἰ δὲ οὐσίαν οὐκ ἔχει, γίνε και ταξιώτης. Παραφυλάττουσι δὲ ταῦτα οἱ πα τριάρχαι, καὶ οἱ ἐπίσκοποι, καὶ οἱ ἐκκλησιέκδικαι, καὶ οἱ ἑκάστης διοικήσεως ύπαρχοι, λοιποὶ ἄρχοντες καὶ ἔκδικοι ταῦτα τοῖς ἱερεῦσι προσαγγέλλουσι. Δεῖ δὲ ταῦτα μετὰ τῶν ἀκρι βῖν ἐπὶ τῶν Εὐαγγελίων ζητεῖσθαι, καὶ τοὺς συκο· φάντα; ἀγανακτείσθαι. Έχει διαφόρους ποινάς κατά τῶν ἀρχόντων, καὶ τάξεων, καὶ τῶν ἐκδίκων, εἰ, ταῦτα μανθάνοντες, μὴ προσαγγείλωσι τοῖς προσφόροις ἱερεῦσιν. Καὶ ὅσα παράτιτλα. και οι Βιδ. α', τίτ. β' διάτ. Γ'. ἧς ἡ ἀρχή, Omni. Καὶ ἐν τῷ Ἰλλυρικῷ οἱ παλαιοί κανόνες τῶν Ἐκκλησιῶν κρατείτωσαν· ὥστε, ηνίκα ἐκκλησιαστικόν τι ανακύψει, τεμνέσθω γνώμῃ τοῦ ἐπισκόπου Κωνσταν τις υπόλεως, συνόδου γινομένης. Βιβ. α'., τίτ. β', διάτ. ιε', ἧς ἀρχή.. Ο νοσοκο- G μεῖον, ἢ πτωχεῖον, ἢ ξενοδοχεῖον κτίζειν ἐπαγγειλάμενος, προνοίᾳ τοῦ κατὰ χώραν ἐπισκόπου οικοδομεῖν ταῦτα ἀναγν σθήσεται. Βιδ. α' τίτ. γ' διάτ. δ', ἧς ἡ ἀρχή, Pars actorum. Οὐδὲ κατὰ τιμήν, οὐδὲ κατά νόμον ἀπαιτεῖται μαρτ τυρεῖν ὁ ἐπίσκοπος· ὅθεν μὴ μαρτυρείτω. Βιβ. α', τίτ. γ', διάτ. κ', ἧς ἡ ἀρχή, Si quis. Τοῦ Επισκόπου ἀδιαθέτου τελευτῶντος, ἡ ἐκκλησία τὸν τούτου κλῆρον ὑπεισέρχεται. Β.6. α', τίτ. γ', διάτ. κα', ἧς ἡ ἀρχὴ, Ad similitu dinem. "Ο βουλευτή, ἐπίσκοπος γινόμενος, δύναται διὰ τοῦ ὑποκαταστάτου κινδύνῳ τῆς ἰδίας ὑποστάσεως τὰς ἐποφειλομένας παρ' αὐτοῦ λειτουρ γίας ἐκπληροῦν τῇ πατρίδι. Βιδ. α', τίτ. γ', διάτ. κβ', ἧς ἡ ἀρχή, Si qua Ο συκοφαντήσας ἐπίσκοπον τριάκοντα λίτρα; χρυσίου τῷ δημος!: κατατίθησιν. Καὶ αἱ πολλαὶ διατάξεις τοῦ αὐτοῦ τίτλου το παρόντι τίτλῳ ἁρμόζουσι, περὶ ἐπισκόπων διαλαμβάνουσαι. Β.6. α'. τίτ. ε', διάτ. ιζ', ἧς ἡ ἀρχὴ τῆς ἁγίας. Annibalis Qui alea ludit. Vide infra lib. 111, tit. 1. Lib. 1, tit. 3, const. 21. Lex 21, cod. De episc, et cleric. non loquitur de decurione qui factus sit episcopus, sed ait eos, qui ex decurionibus etiam dotalibus tamen instrumentis intervenientibus. Eadem locum habent etiam in filiabus scenicorum. XXXIV. Epicopus aut clericus, qui alea ludit vel societatem cum alea ludentibus habet, vel qui aliis assislet, theatri venationisve spectator, a ministerio sacro segregatur, et annonis suis privatur. Simul ei tempus ad pœnitentiam constituitur, intra quod tempus si digne visus fuerit egisse poenitentiam, humanitatem pontificiam Impetrat. Quod si eo tempore exacto, perseveraverit, prorsus a clero submovetur, et una cum patrimonio suo fit curialis ejus municipii, cujus erat clericus: ant si municipium illud ordinem decurionum nullum habeat, curialis lit municipii vicini, quod ejusmodi persona indiget. Si patrimonium nullum habet, fit apparitor. Observant autem hæc patriarchær, et episcopi, et ecclesiæ defensores, et præfecti prætoriis cujusque dioeceseos; cæterique præsides, ac defensores, hæc ipsis sacerdotibus nuntiabunt. Et inquirendum de talibus, accuratis explorationibus intervenientibus, ipsis etiam propositis Evangeliis, ac indignationi calumniatores subjiciendi. Habet etiam constitutio diversas pœnas adversus præsides, et officia et defensores, si cum hæc intelligent, episcopis competentibus non nuntiarint. Tituli paratitla. Libri 1, tit. 2, coust. `vi, cujus initium, Omni. Etiam in Illyrico antiqui canones ecclesiastici rati sunto: ita quidem, ut cum ecclesiasticum aliquod dubium emerserit, arbitrio Constantinopolitani episcopi, synodo coacta, decidatur. Lib. 1, tit. 2, constit. 15, cujus initium... Qui nosocomium, vel ptochium, vel xenodochium se structurum promisit, interveniente cura episcopi regionis illius, hæc adificare cogetur. Lib. 11, tit. 3, constit. 7, cujus initium, Pars actorum. Nec honore, nec lege ab episcopo exigitur, ut testimonium dicat. Ideoque testimonio dicendo non adhibetur. Lib 1, til 3, constit. 20, cujus initium, Si quis. Cum episcopus nullo testamento condito decedit, ha reditatem ejus adit ecclesia. Lib. I, tit. 3, constit. 21 cujus initium, ΑΙ similitudinem. Decurio factus episcopus, potest per substitutum, periculo facultatumn suarum, præstare functiones, quas patriae debet. Lib. 1, tit. 3, constit., 22, cujus initium, Si qua. Qui calumniatus est episcopum, disco auri triginta libras iufert. Præterea complures per eundem tertium tituluna constitutiones, ad hunc præsentem titulum quadrant; cum de episcopis tractent. Lib. I, tit. 5, constit. 17 cujus initium, Fabroti notæ. honorario titulo illustrem dignitatem consecuti sun, per subrogatos decurionum munus subire perielo suo al similitudinem episcoporum. 84) Lib. 1, tit 3, const. 17. Iliec igitur const-

Τῆς ἁγίας. Οι quae adversus Samarites statuta sunt, & (πως ἂν τὰ κατὰ τῶν Σαμαρειτών νομοθετηθέντα custodiantur, provideant episcopi. Lib. 1, tit. U, constit. 1, cujus initium, Antistes. Episcopus eum, qui jam baptizatus est, si rebaptisare fuerit susus, ordine suo removetur. Hoc enim præceptis apostolicis repugnat. Lib. I, tit. 12, constit. 5, cujus initium, Ανεώχ θωσαν. Armati confuge arma deponere debent. Si non paruerint, neque cesserint promisse ab episco po et clericis securitati, cum jurisjurandi præstatione, ne sic quidem eos absque seutentia episcopi licet abripere. Lib. I, tit. 13, constit. 1, cujus Initium, Jamdudum. Episcopi testium vice subscribant instrumentis eorum, qui manumittuntur in ecclesia. Lib. 1, tit. 15, const. 8, cujus initium, Defenso - res. Civitatis defensor, assentiente episcopo, constitailor. Lib. 111, tit. 2, constit. 2, cujus initium, Пpoaγορεύομεν. Si exsecutor citatuull vexel daudi fidejussoris causa, quem dicat esse personam, quæ solvendo non sit, providentia et judicio episcopi cum accipiat. Lib. 111, tit. 43, constit. 1, cujus initium, 'H xvOwr. In alex lusum inquirere possunt episcopi, et prohibere ne flat. φυλαχθῇ, προνοείτωσαν οἱ ἐπίσκοποι. Βιβ. α', τίτ. Γ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, Antistes. Ο επίσκοπος τὸν ἤδη βαπτισθέντα αναβαπτίσει πολ μήσας ἀποχειροτονείται. Τοῦτο γὰρ τοῖς ἀποστολι τοῖς μάχεται παραγγέλμασιν. Β.6. α', τίτ. ιβ', διάτ. γ, ἧς ἡ ἀρχή, Ανεώχθη σαν. Τοὺς ἐν ὅπλοις πρόσφυγας ἀποθέσθαι τὰ ὅπλα μὴ πεισθέντας, μήτε είξαντας τῇ παρὰ τοῦ ἐπισκό που καὶ τῶν κληρικῶν ἐπαγγελθείσῃ ἀσφαλεία, μεθ' ὅρκου δόσεως, οὐδὲ οὕτως ἄνευ τῆς τοῦ ἐπι σκόπου γνώμης ἔξεστιν ἀποσπάσθαι. Βιβ. α', τίτ. ιγ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, Jamesdum. Οἱ ἐπίσκοποι ἐν τάξει μαρτύρων υπογραφές τωσαν ἐν τοῖς συμβολαίοις τῶν ἐν ἐκκλησίᾳ ἐλευ θερουμένων. Lili, tv, tit. 30, constit. 14, cujus initium, in contractibus. Qui propter didicultatem quamidam nequit per locorum præsidem, vel per defensorero facere denuntiationem exceptionis non numeratæ pecuniæ, I centiam habeat adeundi episcopum, et per eum hanc manifestam faciundi creditori. Lib. v, tit. 4, constit. 29 cujus initium, Adơy. Scenica mul.er, quæ liberari vult et a præside Impedltur, episcopum adire potest, et ejus provideutia ad vitam honestam ac pudicam se conferat. Lib. v, tit. 70, constit. 7, cujus initium, Cum. Curatores episcoporum judicio et discussione constituuntor. Lib. vt, tit. 40, constit. 2, cujus initium, Ut perfeclius. Potest aliquis, adlito episcopo, currens ad. versus se lempus interrampere. Lib. vult, Lit. 52, consill. 3, cujus initium, Sancimus. Episcopus provideat ne infans expositus in servitutem redigatur. Lib. ix, tit. 4, constit. 6 cujus initium, Oddéra. fteligiosissimi quovis in loco episcopi uno cujuslibet spitimane die, vel feria quarta, vel in Parasceve, custodi is perscrutanior. Lib. is, tit. 5, constit. 2 cujus initinm, Ιδιωτικά Si quis in carcerem privatum conjectus Βιβ. α' τίτ. ν', διάτ. η, ης ἡ ἀρχή, Defensores. Ο ἔκδικος συναινοῦντος τοῦ ἐπισκόπου προβαλλέσω. Βιβ. γ'. τίτ. ιβ', διάτ. η', ἧς ἡ ἀρχή, Προαγο ρεύομεν. Ἐὰν ὁ ἐκβιβαστής διαστρέφῃ τὸν ὑπου μνησθέντα περὶ τοῦ ἐγγυητοῦ, πρόσωπον φάσκων αὐτὸ ἄπορον, προνοίᾳ καὶ κρίσει τοῦ ἐπισκόπου τοῦτο δεχέσθω, Βιβ. γ', τίτ. μγ', διάτ. α', της ἡ ἀρχή, Η τῶν κύβων. Τὴν τοῦ κόττου παιγνίαν δύνανται οἱ ἐπίσ σκοποι ἀναζητεῖν, καὶ κωλύειν γενέσθαι. Βιβ. δ', τίτ. λ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, In contraclibus. Ο διά τινα δυσχέρειαν μὴ δυνάμενο; διὰ τοῦ ἄρχοντος τῶν τόπων, ἢ τοῦ ἐκδίκου ποιεῖσθαι τὴν περὶ τῆς ἀναργυρίας διαμαρτυρίαν, ἄδειαν ἐχέτω τοῦ προσιέναι τοῦ ἐπισκόπῳ, καὶ διὰ τούτου ταύτην ποιεῖν φανερὰν τῷ κρεδίτωρ, τῷ δανει στῇ, ή, οἶμαι τῳ πραίτωρι. Βιβ. ε', τίτ. δ', διάτ. κθ', ἧς ἡ ἀρχή, Πάσῃ. Ι σκηνικὴ ἀνεθῆναι βουλομένη, καὶ παρὰ τοῦ ἄρχον τος κωλυομένη, δύναται προσιέναι τῷ ἐπισκόπε, ἵνα προνοίᾳ αὐτοῦ ἐπὶ τὸν σεμνὸν καὶ σώφρονα βίον μετέλθῃ. Βιβ. ε', τίτ. ο', διάτ. ζ', ἧς ἡ ἀρχή, Cum. Οι κου ράτωρες καὶ κρίσει καὶ δοκιμασίᾳ τῶν ἐπισκόπων προβαλλέσθωσαν. Βιβ. ζ', τίτλος μ', διάταξις β', ἧς ἡ ἀρχή, Perfe clius. Δύναταί τις προσιών τῷ ἐπισκέπῳ τὸν τρέ η χοντα κατ' αὐτὸν χρόνον διακόπτειν. Βιβ. η', τίτ. ε', διάτ. γ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Sancimus. Το ἐκτεθὲν βρέφος μὴ καταδουλούσθω προνοίᾳ τοῦ Επισκόπου. Βιβ. θ', τίτ. δ', διάτ. ς', ἧς ἡ ἀρχὴ, Οὐδένα. Οἱ θεοφιλέστατοι κατὰ τόπον ἐπίσκοποι μίαν εκάστης ἑβδομάδος ἡμέραν, τὴν δ', ἢ τὴν δ' τὰς φυλακάς διερευνάτωσαν. Β.6. θ', τίτ. ε', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Ιδιωτικός. Εάν τις βληθῇ ἐν ἰδιωτική φυλακή, προνοία των Annibalis Fabroli nola. tutio Græce edita est, et falluntur qui scribunt, initium ejus fuisse, Sante. Lib. v. tit. f, cost. 99. In ms. Peir. πᾶσιν. (86; Lab. ix, tit, 4, const. 6. Episcopi loci die Mercurii aut Veneris custodias visitare debent. Vide Appendicem cod. Theodos. num. 13. Lib. Is, tit. 5, coust. 2. Προεστώς τῶν θείων πιβάτων, cst comes rerum privatarum.

θεοφιλῶν ἐπισκόπων, ἀφιέσθω παραχρῆμα τῆς φυ- fuerit, religiosis.inorum episcoporum cura cafeλακή;. Σημείωσαι ὅτι, ῥᾳθυμουμένου τοῦ πράγματος τούτου, δεῖ τὸν ἐπίσκοπον ἀναφέρειν τῷ κατὰ και ρόν προεστῶτι τῶν θείων προβάτων· τοῦτο γὰρ, φησί, μη ποιήσαντες, οὐ μόνον περὶ τὴν οὐσίαν, ἀλλὰ καὶ περὶ τὴν σωτηρίαν αὐτὴν ὑποστήσεται (Γ. ὑποστήσονται] κίνδυνον. Βιβ. ιβ', τίτ. Εγ', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Θεσπίζου μεν. Ο μήνυσίν τινα ἐμφανίσας ἐν ἐπαρχίᾳ, καὶ πλέον ἐξ νομισμάτων βουλόμενος διαγράψαι της επαρχίας, προνοίᾳ τοῦ ἐπισκόπου ἀπωθείσθω. Ανάγνωθι τῶν μετὰ τὰς νεαρὰς τὴν Γ', διάταξιν, ἧς ἡ ἐπιγραφὴ· Νόμος περὶ τοῦ πῶς δεῖ χειρο τονεῖσθαι τοὺς ἐπισκόπους, καὶ τὰ ἑξῆς. Καὶ τὴν στ' ἀνεπίγραφον μὲν οὖσαν, ἀναγκαίαν δὲ καὶ φιλάνθρωπον· καὶ τὴν ρδ', ἧς ἡ ἐπιγραφή Διάταξις παρὰ εἰσι δικάζεσθαι δεῖ μοναχοὺς καὶ ἀσκητρίας. Καὶ τὴν π', ἧς ἡ ἐπιγραφή "Η διὰ τῶν ἀξιωματι κῶν· καὶ τῆς ἐπισκοπῆς ἐλευθεροῦσα τῆς ὑπο εξουσιότητος. Εὑρήσεις γὰρ ἂν μὲν τῇ δ', πῶς δεῖ χειροτονεῖσθαι τοὺς ἐπισκόπους, καὶ ποῖα ἐπιτίμια ὥρισται κατὰ τῶν παραβαινόντων τὴν διάταξιν, καὶ παρὰ τὸν δρον αὐτῆς χειροτονουμένων. Ἐν δὲ τῇ ρκδ', ὥστε, τὸν ἄρχοντα μὴ βουλόμενον ὑπακούειν τοῦ προσέλευσιν ποιησαμένου πρὸς αὐτ τὸν, καταναγκάζεσθαι ἐκ τοῦ ἐπισκόπου ἀκροάσασθαι τῆς ὑποθέσεως· καὶ ὥστε, εἰ εὔλογος ὑπεστιν αἰτία, συνακροάσασθαι τῷ ἄρχοντι τὸν ἐπίσκοπον καὶ εἰ ἀδίκως τινὰ κατεδίκασεν ὁ ἄρχων, καὶ τοῦτο σκοπῆσαι τὸν ἐπίσκοπον· καὶ εἰ συνίδοι, καταδικάσαι τὴν ἄρχονται καὶ μηδεὶς προσερχέσθω βασιλεί, μὴ ἐπιφερόμενος γράμματα τοῦ ἐπισκόπου τῆς αὐτ τοῦ πόλεως. Ἐπεὶ τὰς αὐτὰς ὑφέξει τιμωρίας, ἃς ὁ ἄρχων ἔμελλε πάσχειν, εἰ, προσέλευσιν δεξάμενος, κατεφρόνησε, καὶ οὐκ ἠκροάσατο τῆς ὑποθέ σεως. Πάλιν δὲ ἡ αὐτὴ διάταξις φησιν ὥστε τὸν ἐπίσκοπον μὴ συγχωρείν μαγιστριανῷ σκούρτουλα μεθοδεύειν πλέον τῆς ὡρισμένης ποσότητο; ἐν τῇ διατάξει. Ἐν δὲ τῇ ση', ὡς πάντες οἱ μοναχοὶ καὶ πᾶσαι αἱ μονάστρια: παρὰ τῶν κατὰ χώραν ἐπισκόπων δικάζονται, δίκην ἔχουσαι πρός τινα. Ἐν δὲ τῇ π', ὡς πας τις ἐπισκοπῆς ἀξιωθεὶς ἐλευ θεροῦται, καὶ βουλευτικής τύχης, καὶ ὑπεξουσιότητος. ΤΙΤΛΟΣ Ε'. Περὶ αἱρετικῶν, καὶ Μανιχαίων, καὶ Σαμαρει· τῶν. Ερμηνεία Α'. Τὰ προφάσει τῆς θρησκείας φιλο τιμηθέντα προνόμια οὐκ ἔχουσιν οἱ αἱρετικοί, ἀλλὰ ταῖς λειτουργίαις ὑπόκεινται. Β. Οἱ αἱρετικοὶ μὴ διδασκέτωσαν μηδὲ ἐμφανι plo e custodia dimittitor. Nora, quum lioc negotium negligenter agitur, episcopum rem ipsam deferre debere ad eum, qui pro tempore præpositus fuerit Scris rebus privatis. Quippe ni hoc fecerint, inquit, non modo circa solum patrimonium, verum etiam circa salutem ipsam periculum incurrent. Lib. xus, tit. 63, constit. 9 cujus initium, Θεσπιζομεν. Qui quadam nuntiando iusinuaverit in provincia, si amplius sex solidis a provinciis (88') velit exigere, per episcopi providentiam depellitor. Legito quoque novellam 6 post codicem editam, cujus inscriptio est, Lex, quæ tradit, quomodo sint ordinandi episcopi, etc. Ile: 75, quæ inscriplione quidem caret, sed necessaria est, et huma. ua. Item 104 cujus inscriptio est: Constitutio, apud quos oporteat litigare monachos el ascetas. Tiem 431, cujus inscriptio est: Constitutio, quæ per dignitates et episcoparum a patria potestate liberal. Invenies enim in sexta quidem, quonam ordinari modo episcopos oporteat: et quæ constitutæ pœnæ sint adversus violantes hanc constitutionem, et eos, qui præter ipsius sanctionem, ordinantur. In vicesima vero prima novella sancitur, ut præses, qui audire non vult eum, qui ad ipsum accessit, ab episcopo causam audire cogatur; atqne uti si justa subsit causa, cum præside causam cognoscat episcopas: et si quem præses injuste condemnaverit, hoc ipsam quoque inspiciat episcopus; ac si facti conscius sit, præsilem condemnet. Nec imperatorem quisquam adea', qui non adfert litteras al ejnsdem civitatis episcopo. Nam poenas easdem perferet, quas præses passurus erat si accessione admissa, causain neglexerit, et non cognoverit. Rursus tradit endem constitutio, ut magisteriano non concedat episcopus licentiam exigendi majores sportulas ea quantitate, qnæ hacin constitutione definita est. In novella vero 77 statuitur, omnes monachos, et omines monastrias apud episcopuni regionis litigare debere, si quam adversus aliquem litem habeant. Ju 80 vero novella traditur, ut quicunque dignitatem episcopi sit consecutus, liber sit a conditione curiali et potestate patria. TITULUS V. De hæreticis et Manichæis, et Samaritis. 1. Quæ per causam religionis indulta sunt privilegia, non habent hæretici: sed muneribus subjecti sunt. 'I. Ilæretici non doceant vel insinuent infidelitaAnnibalis Fabroti notæ. Lib. xit, tit 63, const. 2. Ηujus constitutiovis epitomen edidit Cujacius. Rectius επαρχιωτών, provincialibus. In 80 vero. Episcopatus patria potestate et curia liberat. Νov. Lxxxi, c. ult. et Nor. Lxs cap. 4.

TIIEOD. BALSAMONIS tem suam nec clericos faciant Ilæreti- (étwoxy shy ȧnieríav aŭtwv, µhite rolelTWO ZV XÀP,- cus autem est et legibus adversus hæreticus latis obnoxius, qui vel paulum ab orthodoxa fide dcclinat. III. Orthodoxa ecclesia conventiculis hæreticorum destinata loca consequitur, licet in privatis sintædibus. Nec litanias faciunt noctu, vel interdiu. Si quid ejusmodi publice faction fuerit vel in domo privata, officium præfecti prætorio, quod rem ſleri permittit, centum libris, at officium provinciale, libris 50 multatur. IV. Crimen adversus Manichæos et Donatistas publicum est, et ad divini Numinis injuriam fertur. Nec commune quid ex moribus, aut legibus habent: et proscribuntur et omni liberalitate successioneque privantur, nec aliquid donant, nec vendunt nec emunt, nec quocunque modo contrabunt: et post mortem, tanquam in crimine læsæ majestatis, accusantur omnisque suprema voluntas eorum fit irμικούς. Αἱρετικός δέ ἐστι, καὶ τοῖς κατὰ τῶν αἱρε τικῶν ὑπόκειται νόμοις, ο μικρόν γοῦν ἐκκλίνων τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Γ'. 'Π ἐρθόδοξος Ἐκκλησία τὰ τῶν αἱρετικῶν συνακτήρια λαμβάνει, κἂν ἐν ἰδιωτικοῖς οίκοις ὦσιν. Οὐ λιτανεύουσι δὲ νίκτωρ ή μεθ' ἡμέραν. Εἰ δέ τι τοιοῦτο δημοσία, ἢ ἐν ἰδιωτικῷ οἴκῳ γένηται, ἡ μὲν τάξις τοῦ ὑπάρχου. συγχωρούσα, ρ' λίτρα;, αἱ δὲ ἐπιχωρίοι ρ' προςτιμώνται. Δ΄. Πούβλικόν ἐστι τὸ κατὰ τῶν Μανιχαίων καὶ Δονατιστών Εγκλημα, καὶ ὅπερ εἰς ὕβριν τοῦ θείου φέρεται. Καὶ οὐκ ἔχουσί τι κοινὸν πρὸς τὰ ἔθη ή τους νόμους. καὶ δημεύονται, καὶ πάσης στερούνται φιλοτιμίας καὶ διαδοχῆς, καὶ οὔτε δωροῦνται, ούτε πωλοῦσιν, οὔτε ἀγοράζουσιν, οὔτε ὁπωσοῦν συναλ λάσσουσι· καὶ μετὰ θάνατον, ὡς ἐπὶ τῆς καθοσιώ σεως κατηγορούνται· καὶ πᾶσα τελευταία βούλησ Annibalis Fabroti notæ. Infidelitatem suam. Fidem, quam non habent, 1. 2, c. cod. perfidiam, B. Hieronymus contra Rufinum: Ista machine hæreticorum sunt, ut convicti de perfidia, nd maledicia se conferant. Facundus Hermian. lib. n: Nullus ignotus processit hæreticus, nulla nostris est temporibus nala perfidia. Lucifer Calaritanus pro S. Athan.: Si apostolicam evangelicamque anathematizantes fidem, Arianam susceperitis perfidiam. Vigilius in disputat. inter Sab., Phot., Ar. et Athan.: Sabellii est perfidia refutata. Justinian. in 1. 1, c. De offi. præf. præl. Af. Rebaptizando ad suam perfidiam transferebant. V. Sozom. v, 2: Suid. in Gratiano. Nec clericos factant. Gratianus in 1. 2, c. cod. et ministros creare qui non sunt. Basilica: Μηδὲ ὑπηρέτας χειροτονεῖν αὐτοὶ μὴ κεχειρότονηpivot, qui ipsi ministri non sunt. Hæreticus autem est. Hæreticus est, qui in quibusdam deerrat a fide orthodoxa, sive ut ait Zon., Εν τισι σφαλλόμενος καὶ διαφερόμενος τοῖς 6p008;, ad can. 15 concil. Chalc., et nomen trahit a pervinaci et perticaci spiriti. Denique hæreticum facit pertinax offensionis defensio Facundus, lib. x; obstinatio, lib. xt in fine: Obstinala defensio falsitatis, lib. x11; idem contra Mocianum: Hæreticum non humanæ infirmitatis rgnorantia, sed pervicacia facit. Animus obstinatior, 1.2. C. De summa Trin. Tertullian. De præscript. hæreticorum, a Græca voce deducit: læreses, inquit,dicte Græca voce ex interpretatione electionis, qua quis sive ad instituindas, sive ad suscipiendas eas utitur. Anastasius Bibliothecar. in Epist. ad Joann. diaconuin: Cum hæreticus non ex erroris tantum deceptione, quantum ex electione non recta el contenitusa pertinacia generetur. Igitur hæresim accipe pravam, eamque obstinatam et obfirmatam: hæretici enim prætrácie tuentur opinionem quam elegermit ex suo arbitrio et humana præsumptione, Hinc philosophorum acctæ alpiari; dictae, quia sibi ex arbitrio ρευρειο δόγματά τινα deligum. Glossa Latino-Gr. Secia, αίρεσις, φιλοσόφου δόγμα, aywy.. Graco-Lat. Abyuz, secia. Varro: Secia quos Menippi hæresis nutricatur. Nec litanias faciunt. Libri veteres in 1. 4, c. cod. ad lelanium faciendam. Basilica lib. 1, lib. 1. c. 22, hithjv noiely. B. Chrysostomus homilia antequam iret in exsilium: Αὔριον εἰς λιτανεῖον ἐξελεύ σομαι μεθ' ὑμῶν· Cras vobiscum iuo ad suppli cationes. Anastas, de Vit. PP. p. 82 et 130, ed t. Reg. Basilius epist. 63. Concilium Algantin, sub Leone I can. 32. Allatius de Græcor. temp. Zonar. p. 537, 543 in fine, et concilia Galliæ. Publice factum fuerit. Codex Brodæi: vel in publicis, vel in privatis ædibus. Crimen adversus Manichæos, Manichæi extra solum Romanum pulsi constitutione Valen - tiniani et Marciani, quæ exstat in concil. Chalcedon. parte 3. De his vide Theophan. p. 446 et 413. Nusquam in Romanum locum conveniendi facultatem habeant, 1. 3 h. tit. Hereticorum bona fisci viribus addicta. Vide eumdem Theoph. p. 153, et Cedrenum, p. 106 et 107. V. conc. Chalc. part. 3. c. 12, Petr. Sicul. Proscribuntur. Oŋuevovtal, publicantur. Et omni liberalitate. Meminit Victor, De Persecut. Vandal. lib. I, constitutionis adversus hæreticos latæ, qua similis pœna continetur bis verbis: In populos quoque præfati imperatores similiter sævientes, quod eis nec donandi libertas, nec testandi, aut capiendi, vel ab aliis derelictum penitus subjaceret, non fideiconumissi nomine, non legati, non donationibus, aut relictione, quæ mortis causa appellatur, vel quolibet codicillo, aliisve forsilan scripturis. Fisco tamen præferuntur ascendentes et descendentes et venientes ex latere cognati, exque his descendentes usque ad secundum gradum: ita tamen ut proximior gradu præferatur; tunc autem bona eis concedimus, si non et ipsi pari conscientia polluuntur, quæ sunt in Basilicis, lib. 1,., c. 23, et in C. Theodos. Post mortem accusantur. Sicut apostatæ, 1. 2 cod. De apostatis. Facundus Hermian. lib. x: Dicunt probare se posse nescio quos hæreticos post mortem fuisse damnatos. Concil. œcumen. v, act. 5, c. 28, tit. 1, lib. 1, Basil.v, vi syn. act. 13; Rigordus, in gestis Philippi Augusti, de Amalrico: Etiam post mortem fuit excommunicatus et condemnulus, el a cœmeterio sacro dejectus, et ossa el cinis ejus per sterquilinia sunt dispersa. Adde auclorem Chronici Altissiodorensis, pag. 105 vers., Joannis Viclefi ossa post obitum ejus publice cremata sunt. Barlaamus et Acindynus mionachi post mortem excommunicati, ut scribit Joan. Canlac. 1. iv, c. 23. V. c. 2, De summa Tria, extra.— Justinianus in edicto de lide: • Quantum ad insipientiam dicentium non oportere anathematizarı post mortem eos qui in sua impietate mortui sunt, oportebat nec eos qui injuste condemnati suat Patres, post mortem revocari, quale contigit in Joanne sanctæ recordationis episcopo Constantino-

is abūv ¿xupoutal, xal oleh peva αὐτῶν οἱ παῖδες, εἰ μὴ τῆς φαυλότητος αὐτῶν ἀναχωρήσωσι. Τιμωρούνται δὲ καὶ οἱ κρύπτοντες αὐτοὺς ἐν εἰδήσει. 'Ανεύθυνοι δὲ γίνονται οι δοῦλοι αὐτῶν μετιόντες εἰς τὴν καθολικὴν πίστιν. Ε΄. Οι Αρειανοί, καὶ Μακεδονιανοί πνευματομάχοι, και Απολλιναρισταί, καὶ Νανατιανοί, ήγουν Σαββατιανοί, Ευνομιανοί, Παπιανισταί, Μοντανισταί, ήγουν Πρισκιλλιανισταί, Φρύγες, ήγουν Πεπουζίται, Μαρκιωνισταί, Βορβοριανοί, Μεσσαλιανοί. Ευτυ χίται, ήγουν Ενθουσιασταί, Δονάτισται, Ανδριαvol, 'Yôponapzerátai, 'Asxodpouyo!, Baßpaxtitat, Παυλιανοί, Μαρκελλιανοί, Ὀφεται, Ἐγκρανῖται, Αποτακτῖται, Ερημίται, Σακκοφόροι, καὶ οἱ πάνω των χείρους Μανιχαῖοι, οὐ δύνανται συνάγεσθαι ή εὔχεσθαι· οἱ δὲ Μανιχαίοι, τῶν πόλεων ἐκβάλλον. ται, καὶ ἐσχάτως τιμωρούνται. Κύρια δέ εἰσι πάντα τὰ κατὰ τῶν αἱρετικῶν νομοθετηθέντα περὶ τῶν δωρουμένων ἢ τῶν καταλιμπανομένων αὐτοῖς, στρατιῶν, καὶ περὶ τῶν συνακτηρίων αὐτῶν· ὥστε τὰς Εκκλησίας τοὺς οἴκους λαμβάνειν, ἐν οἷς γνώμῃ ἢ ἀποπροσποιήσει τῶν δεσποτῶν συνῆλθον. Εἰ δὲ οἱ rits nec hæredes eorum filii sunt, nisi a pravitate ipsorum recesserint. Puniuntur et illi, qui scientes et prudentes eos occultan', Servi vero ipsorum extra culpam sunt, si ad fidem catholicam transjeriut. V. Ariani, et Macedoniani pneumatomachi et Apollinaristæ. Navatiani sive Sabbatiani, Ennomiani, Papianista, Montanistæ, sive Priscillianistae, Phryges, sive Pepuzitz, Marcionistr, Borboliani, Messaliani (4-5), Euchitæ, vel Enthusiaster, Donalista, Andriani Hydroparasta!, Ascodrugi (β).. Bam tracitæ, Pauliani Marcelliani, Ophitæ, Encratitæ, Apolactite, Eremita, Saccophori, et omnium pessim mi Manichæi habere conventicula nequeunt: el Manichæi le civitatibus quoque pelluntur, ultimoque supplicio afficiuutur Sunt etiam rata omnia, qua adversus hæreticos sancita sunt, de iis, quæ et douantur ipsis, aut in testamento relinquuntur, ut de militiis ipsorum, et de conventiculis ut ecclesiæ domos accipiant, in quibus de sententia dominorum vel iisdem dissimulantibus convenerint. Quod si prccuratores hoe dominis ignorantibus admiserint, si quiAnnibalis Fabroti nota. politanæ civitatis, ab universali Ecclesia post mortem revocato, et in Flaviano sanctæ memoriæ et Ipso episcopo Constantinopolitane civitatis, injuste quidem in vita condemnato, juste autem post mortem revocato, tain a sanctæ memoriæ papa Leone, quam a saneta Chalcedonensi synodo. Ex hoc autem contingit secundum illorum verba, hæreticos quidem sanctis Patribus connumerari, ut puta liberatos debita eis condemnatione; sanctos antem Patres injuste condemnatos hæreticis conjungi, ut puta non soluta contra eos facta iniqua daninatione Agitur autem hic de Manichæis, qui ad imam usque scelerum nequitiam pervenerant, ut est in lib. v. C. h. t. Fit irrità. Si modo et cognati eorum Manichæi erunt: alioquin rata erit, d. c. 23. Qua de re vide Cujacium, Observ. 1. 12, c. 30. Nisi a pravitate. Liberi admittuntur, si a paterna pravitate recesserint; pœnitentibus enim venia datur, l. 4 c. eod., 1. 41 C. Theod. eod. Flaccus Alcuinus Confessionis fidei part. IV, cap. 9: Nemo est hæreticus, nisi contentione fat hæreticus. Ast qui reprehendi non erubescit, neque corrīgi dedignatur, nequaquam dici potest hæreticus. Pneumatomachi. Perperam in quibusdam editionibus colicis, additur virgula ante hanc dictionem. Facundus, lib tu: Macedoniani, qui et Pneumatomachi. V. Theodoret. Hær. Jab. 1. 4, c. 5; 8. Hieron. De hæresibus. Navaliani. Navāto Græci vocant, Latini Novatum; itaque scribe, Novatiani, seu Sabbatiani, Eunomiani, Papianista, Montaniste sive Priscillianista, Phryges vel Pep. Marcion. Borboriani, Messaliani, Eutychita sive Enth. Audiani, Hydr. Ascodrugi, Batrac. Pauliani, Marcell. O. etc. (4-5) Messaliani, Euchyta. Puto et hic abundare virgulam. Facundus, d. lib. vir: Massalianos quos et Euchitas dicimus. Vide B. Augustinum, De hæresib. c. 57, ubi Messaliani vocantur, et Theodor. Ascodrugi. Sic Basilic. lib. 1, t. 4, c. 51 et 1. 18, b. t. Apud Theodoretum. Hæret. fub. lib. 1 lemma capitis 10 ita legend. videtur: Пapt twy ἀσχεδρουγῶν ἢ ἀσκοδρουγιτῶν καλουμένων. Unde autem dicantur Tascodrougitæ tradit Græens int. ad. d 1. pen lib. xxı Basil. tit. 1, c. 41: Tascodrugi, 1. pen. h. t. in 1. 5. C. eod. Tascodrogite, et apud Balsamon, ad Photii Nomoc. tit. 9, c. 2, Taoxodpouyitat, ex fide vett. codicum. In Agilæi tamen codice legebatur, doxodpovy?zar. V. Epiphan. Pauliani. De his Augustin. De hæres. c. 44. Habere conventicula nequeunt. Verte: non possint convenire, aut orare, ut in 1. 5 c. cod. Nusquam in Romanum locum conveniendi orandique habeant facultatem; sic legerunt Græci, Basil. lib. I, tit. 1, c. 23: Μηδέποτε ἐν Ῥωμαϊκῷ ἐδάφει τοῦ συνεἶναι ἡ προσεύχεσθαι εὐχέρειαν ἐχέσ Twoav Nusquam in Romano solo conveniendi, aut orandi facultatem habeant. In libro Cujacii emen - datum erat, veniendi orandique, sic enim suadent verba que præcedunt in Romanum locum. Sed verior est quorumdam codicum lectio, in Romano solo conv. ut legerunt Græci. Item muss. omnes etiam Jul. Brod:ri, habent, orandique. Ultimoque supplicio afficiantur. L. 11 et 12. et infra. Ergo hæretici supplicio afficiendi sunt. De quo tamen hic inquirendum est. Equidem non ignoro quid B. Augustinus senserit, epist. 48 ct 50, quas vide. Sub Alexio Comneno Basilius quidam hæresiarcha combustus est. Zonaras tonio III. Lactantius: Si sanguine, si tormentis, si malo religionem defendere velis, jam non defendetur ille, sed polluetur utque violabitur. De conrenticulis. In 1. 5 c. eod.: In hæreticorum conventicula, quæ ipsi andacter ecclesias nuncupare conantur. B. August. epist. 56: Sed circuli utque conventicula Donatistarum vel Maxımianensium, etc. De circulis in 1. vit, c. eod.: convocandi cœtus, vel circulos contrahendi. S. Cyprianus, De unit. ecclesiarum: Et cum hæreses et schismata postmodum na:n sint, dum conventicula sibi diversa constituunt. De sententia dominorum Can. 93 Eccl. Afric.: Simal etiam petendum ut illam legem, quie a religiosæ memoriæ eorum patre Theodosio de auri libris decem in ordinatores, vel ordinatos bæreticos, seu etiam in possessores, ubi eorum congregatio deprehenditur, promu gata est, deinceps confirmari præcipiant. De eadem constitutione vide B. Augustini d. ep. 50 et 1 Contra Crescon. c. 47, et Possidonium in Vita Augustini,

dem iugenui sint, decem librorum multam praestant, ή προκουράτορες ἀγνοούντων αὐτῶν τοῦτο πετραχα aut relegantur; sin servi, dagris emduntur, et iu meCallum damnantur. Non etiam publice conveniunt, vel difcaut conventiculis destinata loca, nec quidquam faciunt ad circumscriptionem legis, omni civili et militari auxilio destituti, decurionibus etiam hæc servantibus sub pena viginti librarum: uec speciale privilegium adversus leges ab ipsis impetratum), valet. Rata sunt etiam, quæ promulgata sunt adversus eos, circa penam, et militis prohibitionem. VI. Nestoriani vocantur Simoniani nec licet ea quæ ab ipsis adversus Ephesinaın synodum scripla sunt habere, vel legere, vel describere, sed conburuntur. Cum etiam de fide quæritur nulla ¡µsorum est faciunda mentio. Nec in quocunque loco sno quisquam eos excipere ‹lebet. Qui legem violarit, bonorum publicatione punitur. lidem Nestoriani non appellantur Christiani VII. Qui sunt in curiis, vel militiis, vel collegiis, ligeretici: tam pecuniariis quam personalibus obligati sunt muneribus. VIII. Qui Entychis et Dioscori doctrinam sequuntur, similes sunt Apollinaristis, et pœnis iisdem subjacent, si uon sequuntur sacrosancta quatuor concilia, nec licet eis episcopos aut clericos creare. Nam et is qui hoc facit, et qui fit, exsilio punitur et bonoruin publicatione. Non etism construunt ecclesias aut monasteria, vel religionis causa conveniunt. Quippe demain illam, vel pradium ubi convenerint, accipit ipsa ecclesia, modo probatum fuerit apud præsidem, eos illuc volente domino convenisse. Sin præter voluntatem domini, vel is, qui pensiones domus exigit, vel aðîn:nistrator prædii, vel alius quispiam susceperit eos ad parasynaxim vel in monasterium: vilis quidem conditionis exsistens, publice fustibus cæditur: honestior vero, decem librarum σιν, εὐγενεῖς μὲν ὄντες προστιμώνται δέκα λίτρα;, ἢ ἐξορίζονται· δοῦλο: δὲ μαστίζονται, ή μεταλλί ζονται, καὶ οὐ συνέρχονται δημοσίᾳ, ἣ κτίζουσι συνακτήρια, οὔτε τι ποιοῦσιν εἰς περιγραφὴν τοῦ νόμου, πάσης πολιτικῆς καὶ στρατιωτικής βοηθείας εστερημένοι, καὶ τῶν βουλευτῶν ταῦτα φυλαττόν των ὑπὸ κοινῆς κ' λιτρῶν· καὶ οὔτε προνό μου [προνόμιον] ἰδικὸν παρανόμως αὐτοῖς ποριζόμε νον ἔῤῥωται. Ισχύει δὲ καὶ τὰ κατ᾿ αὐτῶν νομοθετηθέντα εἰς ποινὴν καὶ κώλυσιν στρατιάς. Γ. Οι Νεστοριανοί Σημωνιανοὶ λέγονται· καὶ οὐκ ἔξεστι τὰ κατὰ τῆς ἐν Ἐφέσῳ συνόδου αὐτοῖς γραφέντα ἔχειν ἢ ἀναγινώσκειν, ή μεταγράφε σθαι, ἀλλὰ καίο ται. Καὶ ἐν τῷ ζητεῖν περὶ πίστεως οὐ δεῖ αὐτῶν μεμνήσθαι, οὔτε δεῖ αὐτοὺς ἐν οἰῳδήποτε ἰδίῳ τόπῳ δέχεσθαι. Ο δὲ παραβὰς τὸν νόμον δημεύεται. Οὐ λέγονται δὲ οἱ Νεστοριανοί Χριστιανοί. Ζ'. Οἱ ἐν βουλαῖς, ἢ στρατιαῖς, ἡ σωματείοις όνο τις αἱρετικοί, και χρηματικῶς καὶ σωματικῶς λειτ τουργοῦσιν. Η΄. Οἱ τὰ Εὐτυχοῦς καὶ Διοσκόρου φρονοῦντες ὅμοιοι τοῖς 'Απολλιναρισταῖς εἰσι, καὶ τοῖς αὐτοῖς ὑπόκεινται, μὴ ἀκολουθοῦντες ταῖς ἁγίαις τέσσαρσι συνόδοις· καὶ εὐκ ἔξεστιν αὐτοῖς ἐπισκόπους κληρικούς ψηφίζεσθαι· ἐπεὶ καὶ ὁ ποιῶν καὶ ὁ γινόμενος ἐξορίζεται καὶ δημεύεται· οὔτε ποιοῦ. σιν ἐκκλησίας, ἢ μοναστήρια, ή συνάγονται ἐπὶ θρησκείᾳ· ἐπεὶ τὸν οἶκον ἢ τὴν κτῆσιν, ἔνθα συν ἦλθον, ἡ ἐκκλησία λαμβάνει, ἐν ᾧ συνελθεῖν γνώμῃ τοῦ δεσπότου δειχθῇ παρὰ τῷ ἄρχοντι. Εἰ δὲ παρὰ γνώμην τοῦ δεσπότου ἐνοικολόγος Η διοικητής τοῦ χωρίου, ἡ ἕτερος ὑπεδέξατο ἐπὶ πα ρασυνάξει, ἢ ἐν μοναστηρίῳ, εὐτελὴς μὲν ὤν, δη μοσίᾳ ῥαβδίζεται· σεμνὸς δὲ, τ' λίτρας προστιμάται τῷ φίσκω. Ούτε στρατεύονται, καὶ ἐὰν στρατευθῶν Annibalis Fabroti nctæ. Nec speciale privilegium. Socrat. llist. 1, rap. 6. conc. Chalced. p. 362, 363, d. 371, col. 4, conc. Ephes. It p., c. 45. V. Syn. p. 554. Vide v syn. p. 630; cone Ephes, p. 469 el seq. Nestoriani vocantur Simoniani. Ex hoc igitur loco, Balsamone, Photio Nomoc. tit. 12, c. 2. et libris veteribus, emendanda est 1. 6, c. end. hoc molo: Damnato portentuosa εκperstitionis auctore Nestorio, nola congrni nominis ejus inuratur gregalibus, ne Christianorum appellatione abutantur: sed quemadmodum Ariani leye diræ memoriæ Constantini ob similitudinem impietatis, Porphyriani a Porphyrio nuncupantur, sic ubique participes nefaria sccia Nestorii, Simoniani vocentur. Julius Polo lus in Chronico: Καὶ τοὺς ὁμοίους ἀποκηρύττων καὶ προστάττων, Πορφυριανούς αὐτοὺς ὀνομάζε σύαι, καὶ τὰ ὑπ' αὐτῶν συγγραφέντα πυρὶ παραδοθῆναι. Τοὺς δὲ ἔχοντας καὶ μὴ πυρὶ παραδιδόντας, θανάτῳ ζημιούσθαι. De fide quæritur. In religionis disputatione, 1. 6, e. cod. Eus exci,ere. Conventiculam præbeat d. 1.6, sic vell. C. Nestoriani non appellantur Christiani. Lacifer Calritauus, lib. i, pro S. Athanasio de Ariuis: Dicat denique se non esse Christianum, fateatur se Arianum. Εt paulo post: Odis Athanasium, quod Christianus sit, quod esse noluerit Arii, ut tu diris, discipulus. Ilem de regibus apostatis, lib.1: Quo possint deinceps non esse Chrisliani, quod nos sumus, sed, quod eos estis, Ariani. Idem scribit in libro de non conveniendo cum hæreticis. S. Athanasias, oral. 2, contra Arias. Οἱ τούτους καλοῦντες Χριστιανούς πολύ και λίαν πλανώνται: Qui hos (Arianus) Christianos ampelo lanl, largiler errant. Leo M. epist. 73: Non solum ad sacerdotii honorem adminli nequeant (tærclici), sed ab ipso Christiano nomine mereantur abscindi. Sanctos Hilarius, in lib. ad Constan'ium A.: Chri stianus sum, now Arianus. B. Augustinus ail esse falsos Christianos, de doctrina Christiana lib. 11, c. 33. Vide supra ad l. 1, tic. 1, et inira Parat. tit. 5, lıb. 1, tit. 4, coust. 5, quam confer cum l. 5, c. de Episc. aud. Vide et Novelle cix prefat. Tam pecuniariis. Facultatum muneribus, in 1. 7, c. eod. 1. 8. Quippe domum illam vel prædium. Viae sapra ad 1. 5, et sententiam Marcellini post co:laLionem Carthag. 3, Acta couc. Chalced. V. Cone. Constantin. sub Menna p. 714, ι. 11 Couc. et al. eaind. p. 715, a. Ad parasyna rim. V. infra ad l. 16.

σιν, ἀποστρατεύονται, καὶ οὔτε κοινωνοῦσι τῷ ra- multam fisco praestat. Non etiam militant Eutychiani, λατίῳ, οὔτε ἄλλῃ πόλει, οὔτε ἐν ᾗ ἐγεννήθησαν ἢ ἐν χωρίῳ διάγουσιν. Οἱ δὲ γεννηθέντες ἐν Κωνσταν τινουπόλει πάσης ἀπελαύνονται μητροπόλεως. Ούτ δενὶ ἔξεστι κατά τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου γράφειν, ἢ ἀναγινώσκειν, ἢ ὑπαγορεύειν, ἢ ἔχειν συγγράμματα· ἐπεὶ διηνεχῶς ἐξορίζεται. Καὶ ὁ προσελθὼν ἐπὶ τὸ μαθεῖν δέκα λίτρας δίδωσι τῷ φίσκῳ· καὶ ὁ διδάσκων τὰ κεκωλυμένα ἐσχάτως τιμωρείται. Πάντα δὲ τὰ συγγράμματα τοῦ Εὐτυχοῦς καὶ ᾿Απολλινα ρίου καιέσθωσαν. Εἰ δὲ παρίδωσι ταῦτα οἱ ἄρχοντες καὶ αἱ τάξεις αὐτῶν, ἢ οἱ ἔκδικοι, ἀπὸ δέκα λιτρῶν τῷ φίσκῳ προτιμώνται. Θ'. Οἱ αἱρετικοί κατὰ τὸ νεμομισμένον οὐ θάπτονται. 1. Οὔτε ὀρθόδοξος δύναται καθ' οιονδήποτε τρό που μεταφέρειν εἰς αἱρετικὸν ἀκίνητον πράγμα, ἔχων ἐκκλησίαν ὀρθόδοξον· ἐπεὶ φισιοῦται. ΙΑ'. Οπουδήποτε οι Μακιγαῖοι εὑρισκόμενοι κεφαλικῶς τιμωρούνται. ΙΒ'. Οἱ μὲν Μανιχαίοι πανταχόθεν ἐλαύνονται, καὶ κεφαλικῶς τιμωροῦνται· οἱ δὲ λοιποὶ αἱρετικοὶ (αἱρετικὸς δέ ἐστι πᾶς μὴ ὀρθόδοξος·) καὶ οἱ Ελληνες, καὶ οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ οἱ Σαμαρείται κωλύονται ἄρχειν, καὶ ἀξίας ἔχειν, ἢ δικαιολογεῖν, ἢ ἐκε δικεῖν, ἢ πόλεως πατέρες γίνεσθαι· ἵνα μὴ αχῶσιν ἄδειαν ἐπηρεάζειν ἢ δικάζειν Χριστιανοῖς ἢ ἐπισκόποις, ἢ στρατεύεσθαι, πλὴν τῶν ἐκ γένους κορο ταλίνων. Οὗτοι γὰρ μένουσι τὰ μὲν βάρη ὑπέχον τις, μὴ προκόπτοντες δὲ, μήτε τοὺς ὀρθοδόξους ἐκδιβάζοντες ἐπὶ δημοσίαις ἡ ἰδιωτικαῖς αἰτίαις. 'Ο δὲ πειραθείς τι τούτων εγχειρίσαι, πρὸς ἀπρά κτῳ τῇ ἐγχειρήσει δίδωσιν εἴκοσι λίτρας. Καὶ οἱ ταῖς δημοσίαις αὐτοὺς ἀπογραφαῖς ἐντάττοντες είν κόσι καὶ οἱ ἄρχοντες ν'· καὶ πᾶσαι τοῖς πριβάτοις εἰσκομίζονται. Εξῄρηνται οι Γότθοι, οι γίνονται φοιδεράτοι, καὶ ἄλλως πρὸς τὸ δοκοῦν τῇ βασιλείᾳ τιμώνται. ac si quidem militiæ fuerint adscripti exaliclorantur,et palatii communione privantur.Non etiam vel in alia, vei in qua nati sunt civitate, vel vico, versantur. Qui Constantinopoli nati sunt, ex omui metroplitaua civitate pelluntur. Nemini licet adversug Chalcedonense concilium aliquid scribere, vet legere, vel dictare, vel alioruin babere scripta: perpetua namque deportatione damnantur. Item, qui ad eos accesserit discendi causa, decem libras fisco solvit et qui prohibita docet, ultimo supplicio coercetur. Omnia vero scripta Eutychis et Apollinaris concremantor. Quod si præsides hæc neglexerini, vel eorum officia, vel defensores, decem librarum multam fisco præstant. IX. Hæretici more consueto non sepeliuntur. X. Ne quidemn orthodoxus aliquis ullo modo transferre potest in hæreticum rem aliquam soli, quæ orthodoxain contineat ecclesiam. Fisco namque vindicatur. XI. Ubicamque Manichæi reperiantur, capitis supplicio puniuntur. XII. Undique Manichæi pelluntur, et capitis sup plicio puniuntur. Reliqui vero hæretici (et læreti cus est, quisquis non est orthodoxus) et pagani, et Judæi, et Samaritæ, prohibentur gerere magistratum et habere dignitates, aut fieri patroni causarum, aut defensores, aut patres civitatum ne potesta tem habeant injuriis afficiendi, vel judicandi Christia nos, aut episcopos; vel etiam militandi extra. quam si genere colorlalini sint Manent enim hi milites, onera quidem sustinentes; verumn ad majora non provehuntur, nec orthodoxis dantur exsecutores in publicis privatisve causi3. Qui vero tentaverit aliquid horum fieri, præterquam quod ipse conatus effectum nullum habiturus est, 20 libras solvit; et qui publicis eos descriptionibus inserunt, libras 20, et praesides libras 50; quæ quidem omnes rebus privatis inferuntur. Excipiuntur Gouthi παί fcederati funt, et prout imperatorias najestali visum fuerit, alios honores consequuntur. notæ. Annibalis Fabroti Militiae fuerint ascripti. V. inf. ad 1. 12. Haretici. Hæreticis solemnnia sepultura non negantur. Cujac. in Paral. cod. eod. In Leunclavii codice legebatur, οὐ θάπτονται. Quasi hæretici sine ullo funeris solemni sepeliri debeant, vel etiamı sepultura privari. Male, ut constat ex lib. 1 Basil. tit. 1. c. 26, ubi humanitatis ratione permittitur hæreticoruin sepultura. Vide tamen cap. 2, de hæret. in 6. Gofridus Vindocinensis, lib. 1, epist. 38 Auctoritate sanctorum canonum firmiter tenemus, et nullatenus dubitamus, quia quibus vivis non communicamus, nec mortuis communicare debemus. Balsamon tamen in Photii Nomoc. tit. 12, c. 2, inquit: Hæretici legitimis ne tradantur sepulturis. Ne quidem orthodorus. Harelicus prædium, in quo orthodoxæ fider ecclesia constituta est, comparare non potest: Theophilus ad § 2 Institut. De inutilib, stipulat. Aut patres civitatum. Vide tit. 9, c. 18. Judicandi Christianos aut episcopos, vel etiam PATROL. GR. CXXXVIII. Dmililandi. Hujus legis, quæ Justini est. meminit Justinianus, novella cix_praef. Cohortalini sint. Nulla his præter cohorta - linam in provinciis et castrensem indulgeuda militia. l. llareticorum, 65, G. Theod. eod. Colortalini sunt gregarii et viliores milites. V. Cuj. ad lib. x cod. tit. xxi, 1. 3, et ejus prælectiones ad tit. 61, lib. vi C. et Parat. C. Excipiuntur Gotthi. Qui Ariani erant. B. Angustin. epist. 50. Theophanes de Gotthis, HypogolThis, Gepidibus et Vandalis: Πάντες δὲ τῆς ᾿Αρείου ὑπάρχουσι κακοπιστίας. Federali. De Gotthis foederatis Malchus in exccrptis de Legationibus, p. 91 el. Regiz: Πρέσβεις ἦλθον ἐκ Θράκης τῶν ὑποσπόνδων Γότθων, ας δη καὶ φο:δεράτους οι Ρωμαίοι καλοῦσι. Venerunt Thracia legati Gotthorum, qui fœdus cum Romanis contraxerant, quos Romani fœderalos vocant. De fœderatis vide Glossarium nostrum ad Cedrénam.

Cum parentes inter se dissident, plns valeat is qui liberos ad orthodoxam fidem vult adducere. Parentes hæretici cum nullam habent legitimam causam accusandi liberos orthodoxos, coguntur eis pro modo patrimonii sui suppeditare alimenta, cum necessariis rebus cæteris, et cum orthodoxis eosdem matrimonio copulare, dotesque cum donationibus ante nuptias præstare, præsidum et episcoporum interveniente cura. XIII. Orthodoxi hæreticorum liberi, si non peccaverint adversus eos, alisque diminatione capiunι id, quod eis ab intestato competit: et quæ præter haec facta fuerit supremna voluntas, irrita redditur, salvis tamen libertalibus, nisi quo jure probibeantur. Si vero commiseriat aliquid adversus parentes, et accusantur, et puuiuntur Sed tamen etiam cum in eos peccaverint, ipsorum patrimonii quadrantem or testamentis conditis habent. Eadem locum habent etiam in Judæis et Samaritia. XIV. Hæretici conventicula celebrare, vel parasynaxes vel concilia, vel ordinationes, vel baptismata nequeunt.; aut primates habere, vel ollicia patrum (34-35), aut defensorum consequi, vel curare, seu adininistrare villas per seipsos, aut [per subjectam personam; vel quid ipsis prohibitum facere. Qui legein violat, in periculo capitis est constitutus. XV. Manichæis orthodoxi liberi duntaxat ab intestato succedunt, quibus non exstantibus, res eorum fiscus vindicat, sive testati sint, sive lega· verint, sive donaverint. XVI. Qui a Manichmis deficiens factus est orthodoxus, si quæ illius erroris sunt, facere deprehensus fuerit, aut nude com Manichæis conversari, vel colloqui, nec confestim eos legitimo judici tradi1196 Αμφισβητούντων τῶν γονέων, ἐπικρατέστερός ἐστιν ὁ θέλων τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει τοὺς παῖδα, προσ αγαγεῖν. Αἱρετικοί πατέρες, μηδὲν ἔχοντες νόμι μον ἐγκαλεῖν τοῖς ὀρθοδόξοις παισὶν, ἀναγκάζονται πρὸς τὰς οὐσίας αὐτῶν τροφάς χορηγεῖν, καὶ τὰ λοιπὰ ἀναγκαῖα, καὶ συνάπτειν ὀρθοδόξοις, καὶ διΕίναι προίκας καὶ προγαμιαίας δωρεάς, προνοί τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν ἐπισκόπων. ΙΓ΄. Οἱ ὀρθόδοξοι παίδες τῶν αἱρετικῶν, μή ἁμαρτήσαντες κατ' αὐτῶν, ἀμείωτον λαμβάνουσι τὸ ἐξ ἀδιαθέτου αὐτοῖς ἁρμόζον· καὶ ἡ παρὰ ταῦτα γενομένη τελευταία βούλησις ἀκυροῦται, φυλαττο μένων τῶν ἐλευθεριῶν, εἰ μὴ κατά τινα νόμον κωλύονται. Εἰ δέ τι πλημμελήσωσιν εἰς τοὺς γονεῖς. κατηγορούνται καὶ τιμωρούνται. Εχουσι δὲ καὶ οἱ ἡμαρτηκότες τὸ τέταρτον τῆς οὐσίας αὐτῶν κατά διαθήκας. Τὰ αὐτὰ καὶ περὶ Ἰουδαίων καὶ Σαμα ρειτῶν. ΙΔ΄. Οἱ αἱρετικοι συνακτήρια ποιεῖν οὐ δύνανται, ή παρασυνάξεις, ή συνόδους, ή χειροτονίας, ή βαπτίσματα, ἢ ἐξάρχους ἔχειν ἢ πατερίας, ἡ ἐκδικίας ἐγχειρίζεσθαι, ή φροντίζειν, ἢ διοικεῖν χωρία δι' ἑαυτῶν ἢ διὰ παρενθέτων προσώπων, ἤ τι τῶν ἀπηγορευμένων προσώπων ποιεῖν. Ο δὲ παραβα νων ἐσχάτω; κινδυνεύει. ΙΕ΄. Οἱ Μανιχαίοι παρὰ μόνων ὀρθοδόξων παίδων ἐξ αδιαθέτου διαδέχονται. Μὴ ὄντων δὲ τούτων, ὁ φίσκος τὰ πράγματα διεκδικεῖ, εἶτε διέθεντο, είτε ἐληγάτευσαν, εἴτε ἐδωρήσαντο. 1Ϛ΄. Ὁ ἀπὸ Μανιχαίων γενόμενος ὀρθόδοξος, άν εὑρεθῇ τὰ τῆς πλάνης ποιῶν, ἡ ψιλώς συνδιά γων, ἢ ὁμιλῶν Μανιχαίοις, καὶ μὴ παραχρῆμα διδοὺς αὐτοὺς νομίμῳ δικαστῇ, ἐσχάτως τιμωρείται Annibalis Fabroti nota. Ρlus ta cal is. Κἂν εἴη πατὴρ ὁ ἀντιλέγων, quamvis pater sit qui contradicit, ut ait Theodorus Hermopolites. Parentes hæretici. Photius, 12, 2: Καὶ πῶς ἀναγκάζονται τοὺς παῖδας ὀρθοδόξους ὄντας τρέφειν, καὶ γράφειν κληρονόμους, καὶ διδόναι αὐτοῖς προ και, καὶ προγάμους δωρεάς. Ει quomodo coguntur filios qui sunt orthodoxi, alere, et hæredes scribere, et dare eis dolem el donationem provler nuptias. Et ¡bi Balsamon. Cum nullam. Si queratur tantum quod factus sit Christianus. Vide Parat. ad tut. 9. Accusantur et puniuntur. Auctores Basilicon expunxerunt hæc verba: quo nomine Theodorus Balsamon eis gratias agil, Καὶ χάρις τῷ ταῦτα συνθεμένῳ, ad Photii Nowocanonem, tit. 12, c. 2, in line. Imo non sine flagitio videntur hoc fecisse: licet enim parentes hæretici sint, non tamen vioJandum est·pietatis officium. Dīcis impium esse, pater tamen est: Εἰ γὰρ καὶ τῶν νόμων ὑπερόπτης εἴη, καὶ ἀσεβῆς, ἀλλὰ πατὴρ ὅμως ἐστί: Licet enim legum contemptor el impius sit, lamen pater est, ut ait Justinianus, Nov. xi, c. 2. Quadrantem. Melior est eorum conditio, quam exhæredatorum, quibus nihil relinquitur. Sic adrogator impuberis jubetur quartam partem bonorum suorum ei relinquere, si eum exhæredaverit, § 5 Instil., de adopt. Parasynuxes. hæreticorum conventicula Ecclesiae non sunt, sed quasi ecclesiae, I. 5 C. co., vel potius latibula et spelunca. Epiphanius, Panarii lib.ut: Τὰς αὐτῶν ἐκκλησίας ήτοι φωλεοὺς καὶ σπήλαια· οὕτω γὰρ εἴποιμι τὰς τῶν αἱρετικῶν συνελεύσεις· Ιρsorum ecclesias seu latibula et s luncas: sic enin merito appellaverim hæreticorum conventicula. Existimantur esse ecclesiæ, sed non sunt, Oplains Milevitanus, lib. r: Interea dizisl, apud hæreticos dotes Ecclesiæ esse non posse, el reels dixisti: scimus enim hæreticorum ecclesias singulo rum, prostitutas, nullis legalibus sacramentis, et sim 3 jure honesti matrimonii esse. Quas non necessarius recusal Christus, qui est Sponsus unius Ecclesiæ, sicut in Canticis canticorum ipse testatur. Qui cum anamn laudat, caleras damnal, quia preter unam, quæ est vera catholica, cæteræ apud hæreticos puiantur esse, sed non sunt. Item synaxes non sunt, sed parasynaxes, 1. 8 C. eodem, adulteræ collecta, ut loquitur interp. Novella cxxxi. Theophanes, de Theodosio: Ευνόμιον μὲν ἐξώρισε παρασυνα γωγές ποιοῦντα καὶ λαοὺς ἀπατῶντα: Εunomium in exsilium egit adulterinos conventus facientem el populos decipientem. Non baptismata, sed parabaptismata d. Nor. cxxxi, adulterina baptismata, cademque ratione παραβαπτισταὶ dicuntur Arriano Dissert. Epict. 2, cap. 9. (34-35) Vel officia patrum. Hæretici nec patres civiatum, nec defensores fieri possunt. Hæc est hujus loci sententia. De patre civitatis vide infra til. 9, cap. ult. Manichæis. Vide ad 1. 4, supra eod

CCNSTIT. ECCLES. COLLECTIO. καὶ οἱ ἐν ἀξίαις καὶ στρατιαῖς ὄντες ἐπιμελῶς τοὺς derit, ultimo supplicio allicitur. Item qui sunt in ἐν αὐτοῖς τοιούτους ὄντας ἀναζητείτωσαν, καὶ παραδιδότωσαν. Ἐπεὶ συλλαμβανόμενος ὁ Μανι χαῖος, ἐὰν εἴπῃ γινώσκεσθαι παρά τινων, ἁρμοδίως τιμωροῦνται, ὡς τὰ αὐτὰ ἁμαρτάνοντες, κἂν μὴ ἦσαν τοιοῦτοι. Τὰ αὐτὰ γὰρ ἁμαρτάνειν δοκοῦσιν οἱ γινώσκοντες μὲν τὸν ἁμαρτάνοντα, μὴ ποιοῦντες δὲ τοῦτον κατάδηλον. 'Ο ἔχων βιβλία μανιχαϊκά, καὶ μὴ φέρων ἐπὶ τῷ καυθῆναι τιμωρεῖται. ΙΖ΄. Αἱ τῶν Σαμαρειτών συναγωγαὶ καθαιροῦνται, καὶ ἐὰν ἄλλας ἐπιχειρήσωσι ποιῆσαι, τιμωρούνται. Οὐ δύνανται δὲ διαδόχους ἔχειν ἐκ διαθήκης, ἢ ἐξ ἀδιαθέτου, πλὴν ὀρθοδόξων· οὔτε δωροῦνται, ή ἄλλως ἐκποιοῦσι τοῖς μὴ οὖσιν ὀρθοδόξοις· ἀλλὰ ὁ φίσκος αὐτὰ ἐκδικεῖ προνοίᾳ τῶν ἐπισκόπων καὶ τῶν ἀρχόντων Η΄. Τὰ περὶ τῶν Σαμαρειτών νομοθετηθέντα ἐπὶ ταῖς συναγωγαῖς καὶ ταῖς διαδοχαίς κρατεί καὶ ἐπὶ τοῖς Μοντανισταῖς καὶ τοῖς Ασκοδρούγοις καὶ Ὀφίταις. Μόνε: γὰρ ὀρθόδοξοι κληρονομούσιν αὐτοὺς ἐκ διαθήκης καὶ ἐξ ἀδιαθέτου, καὶ ληγάτα λαμβάνουσιν. Οἱ δὲ λοιποὶ αἱρετικοί, τουτέστιν αἱ μὴ ὀρθόδοξοι, καὶ οἱ Ἕλληνες, καὶ οἱ Σαμαρείται, οὐ στρατεύονται, οὔτε ἀξιωματικοί γίνονται, ούτε δημόσιον μετέρχονται φρόντισμα, οὔτε παιδεύουσιν, οὔτε συνηγοροῦσιν. Εἰ δέ τις ὑπὲρ τοῦ τυχεῖν τινος τούτων, προσποιησηται τὸν ὀρθόδοξον, καὶ μὴ φανῇ ἔχων γυναῖκα, ἢ παῖδας αἱρετικούς, καὶ μὴ προσαγάγῃ αὐτοὺς τῇ ὀρθοδοξίᾳ, ἐκβάλλεται. Εἰ δὲ καὶ λάθοι, οὐ δύναταί τι τοῦ αὐτοῦ δωρεῖσθαι, ἢ ἄλλως ἐκποιεῖν αἱρετικῶν· ἀλλὰ ταῦτα καὶ τὴν αἱρετικὴν καταφερομένην αὐτοῦ κληρονομίαν ἐκδικεῖ τὸ δημόσιον. Καθόλου γὰρ οἱ μετασχόντες στρατείας ἢ ἀξίας, ἡ συνηγορίας, ή δημοσίας φιλοτιμίας, ή συγκροτήσεως, παρὰ μόνων ὀρθοδόξων κληρονομοῦνται, καὶ τὰ ἐξ αὐτῶν ὁπωσοῦν εἰς αἱρετικὸν ερχόμενα τὸ δημόσιον ἐκδικεῖ. Ἐὰν ἕτερος τῶν συνοικούντων ὀρθόδοξος, ἢ καὶ ἄλλος αἱρετικός, δεῖ γενέσθαι τοὺς παῖδας αὐτῶν ὀρθοδόξους. Εἰ δὲ οἱ μὲν ὀρθόδοξοι γίνωνται, οἱ δὲ μείνωσιν αἱρετικοί, μόνοι κληρονομοῦσιν ἑκατέρου γονέω; οἱ ὀρθόδοξοι. Εἰ δὲ πάντες εἰσὶν αἱρετικοί, συγγενεῖς ὀρθόδοξοι κληρονομοῦσιν· ἢ μὴ ὄντων αὐτῶν, ὁ φίσκος. Εχει διαφόρους ποινὰς κατὰ τῶν ῥᾳθυμούντων, καὶ μὴ ἐξιόντων, ἢ μηνυόντων ἀρχόντων καὶ τάξεων πολιτικῶν καὶ στρατιωτικῶν ἐπισκόπων· οἵτινες καὶ περὶ τῶν ῥαθυμούντων ἀρχόντων ἀναφέρουσι τῷ βασιλεῖ. Αἱ δὲ ποιναὶ τῷ φίσκῳ ἀομόζουσιν. dignitatibus et militiis constituti, studiose tales inter se perquirant ac tradant. Quippe cum Manichæus, qui comprehenditur, ait se notum aliquibus esse pœna illi competente afficiuntur, velut iisdem pcccatis obnoxii, licet ejusmodi non essent. Nam eadem videntur admittere, qui cum peccantem norint, tainen cum non faciunt manifestum. Qui libros label Manichaicos, nec eos inanifestal ut comburantur, punitur. XVII. Synagoge Samaritarumn abolentur, et alias si facere conati fuerint, puniuntur. Nec habere successores possunt ex testamento, vel ab inte tato, præter orthodoxos; nec donationes faciunt aliove modo quid alienant in eos, qui non sunt orthodoxi, sed vindicat ea fiscus, cura episcoporum et præsidum interveniente. XVIII. Quæ de Samaritis promulgata sunt, ad synagogas el successiones eorum spectantia, rasa sunt etiam in Montanistis, et Ascodrugis, et Ophitis. Quippe soli orthodoxi hæreditates corum adeunt ex testamento, vel ab intestato, et legala capiunt. Reliqui autem heretici, hoc est, non orthodoxi, et pagani, et Samaritæ, non militant, neque dignitates adipiscuntur, neque curam publicam suscipiunt, neque professores funt, neque causis patrocinantur. Quod si quis, ut horum aliquid impetret, orthodoxum se simulaverit, eumque constiterit habere uxorem aut liberos bæreticos, nec ipsos ad religionem orthodoxam adduxerit, pellitur. Quod si aluerit, nequit ex rebus suis quidquam donare, Ivel alio modo transferre ad hæreticum; sed tam hæc, quam hæreditatem hæreticam, quæ ad ipsuni devolvitur, fiscus sibi vindicat. In universum enim, qui participes fuere militiae, vel dignitatis, vel advocationis, vel publica liberalitatis, vel sustentationis orthodoxos duntaxat hæredes habent, et quæ ab ipsis ad hæreticum quocunque modo perveniunt, fiscus sibi vindicat. Si conjugnm alter orthodoxus sit, alter hæreticus, eorum liberi orthodoxi fieri debent. Quod si partim orthodoxi facti sint, partim hæretici manserint, soli sunt hæredeg utriusque parentis orthodoxi. Sin universi sunt haeretici, orthodoxi agnati, vel cognati succedunt, aut iis non exstantibus, ascus. Continet etiam diversas pœnas contra negligentes, et non persequentes, aut indicantes praesides, et officia, tam civilia, quam militaria, et episcopos: qui quidem de negligentibus præsidibus ad imperatorem deferunt. Multæ autem fisco competunt. Annibalis Fabroti notæ. Qui libros habet. Hæc deerant in Leunclavii codice. (38 Synagoge Samaritarum. Hanc legem videtur Intelligere Procopius in arcana, et Cyrillus Seythepolitanus, quem citat Nicolaus Alemannus, ibid. in Notis. Procopius ait, Samaritarum liberos et cognatos nibil ex testamentis parentum vel cognatorum capere posse: quod tacite significatur in 1. Justin. ex qua Samaritae non alios habent leredes testamentarios aut legitimos, quam orthodoxos. Id tamen quod scribit Cyrillus, Samaritas a rep. gerenda summoveri, magis pertinet ad 1. 12 et 18, h. t., qua Samarita prohibentur gerere magistratus et habere dignitates. Cæterum hanc legem abrogavit Justinianus, Novella cxxix, in qua singula d. legis capita recensentur. Justinus vero postea d. Novellam Justiniani sustulit Nov. CXLIV, quæ exstat Paratitl. lib. 111, c. 3. Sustentationis. Glossæ Græco-Lat. συγκροτά, sustenta, συγκρότησις, sustentatio.

XIX. Si parens uterque sit hæreticus, solis orthodoxis (40)) liberis, non hæreticis, donationes redunt, et ab iisdem hæreditas ipsorum aditur. Cum autem omnes hæretici sunt, agnali vel cognati orthodoxi succedunt, aut illis non exstantibus, fiscus. Itidem pro modo facultatum suarum hæretici liberos orthodoxos alere coguntur, et quotidianas eis expensas præbere, dare dotes, et ante nuptias donationes perscribere. XX. Hæretici communicantes, aut synaxes, aut baptismata celebrantes, tanquam legum violatores puuiuntur, et qui domos suas aul hoc eis præbent, jam constitutis subjacent. Orthodoxi duntaxat intra septa sacra tabernas habentes, privilegiis fruantur, nou etiam hæretici; qui nec intra septa sacra negotiantur, idque propterea, ne audiant divina mysteria. Montanistæ cum iis, qui ex eorum numero flunt orthodoxi, non commorantur: et qui ex eis licuntur episcopi vel clerici Constantinopoli pelluntur. Mancipia mercari prohibentur, et xis, qui egeni sunt inter ipsos, non suppeditantur a tribunalibus vel ab ecclesiis solatia quæ in dignitate constitutorum, et ecclesiastica dicuntur. Et qui patrocinium eis citra rationem præstal, decem libraruin multam solvit, et ipsi præsides ob negligentiam libras decem, itemque comes rerum privatarum, et horum officium. ¡XXI. Judæus vel hæreticus testimonium adversus orthodorum in lite (non dicit. ΙΘ'. Ἐὰν ἑκάτερος γονεύ; αἱρετικός εἴη, μόνοις τοῖς ὀρθοδόξοις παισὶν, οὐ μὴν τοῖς αἱρετικοῖς δι ρεῖται, καὶ παρ' αὐτῶν διαδέχεται. Πάντων δὲ αἱρετικῶν ὄντων, ὀρθόδοξοι συγγενείς κληρονομούσι· τούτων δὲ μὴ ὄντων, ὁ φίσκος. Πρὸς δὲ τὴν οὐσίαν αὐτῶν οἱ αἱρετικοὶ ἀναγκάζονται τοὺς ὀρθοδόξους παῖδες τρέφειν, καὶ τὰ καθ᾿ ἡμέραν χορηγεῖν, καὶ διδόναι προῖκας, καὶ προγαμιαίας καταγράφειν δωρεάς. Κ΄. Οἱ αἱρετικοί κοινωνοῦντες, ἢ συνάξεις ή βά πτισμα ποιοῦντες, τιμωρούνται, ὡς οἱ τοὺς νόμους παραβαίνοντες, καὶ οἱ τοὺς οἴκους αὐτοῖς ἐπὶ τούτῳ παρέχοντες, τοῖς ἤδη νομοθετηθεῖσιν ὑπόκεινται. Μόνοι οἱ ὀρθόδοξοι, ἐν τόποις τῶν ἱερῶν περιβόλων ἔχοντες ἐργαστήρια, κέχρηνται προνομίοις, οὐ μὴν οἱ αἱρετικοί· οὔτε εἴσω τῶν ἱερῶν περιβόλων πραγ ματεύονται, διὰ τὸ μὴ τῶν θείων ἀκροᾶσθαι μυ στηρίων. Οἱ δὲ Μοντανισταὶ οὔτε συνδιαιτώνται τοῖ; ἐξ αὐτῶν γινομένοις ὀρθοδόξοις· καὶ οἱ λεγό μενοι ἐξ αὐτῶν ἐπίσκοποι ἢ κληρικοὶ ἐξωθοῦνται Κωνσταντινουπόλεως. Κωλύονται ἐμπορεύεσθαι άν δράποδα, καὶ οὐ χορηγοῦνται οἱ πενόμενοι αὐτῶν τὰ λεγόμενα ἀξιωματικὰ ἐκ τῶν δικαστηρίων ἢ τῶν ἐκκλησιῶν. Καὶ ὁ νέμων αὐτοῖς ἄλογον προστασίαν δέκα λίτρας προτιμᾶται· καὶ δέκα οἱ ἄρχοντες ἐξ ἀμελείας, καὶ ὁ κόμης τῶν πριβάτων, καὶ ἡ τάξις αὐτῶν. ΚΑ'. Ἰουδαῖος ἡ αἱρετικὸς ἐν δίκῃ οὐ καταμαρτυρεῖ ὀρθοδόξου. Κατ' ἀλλήλων δὲ μαρτυροῦσιν, Ipsi tamen adversus se invicem testiinonia εξῃρημένων Μανιχαίων, καὶ Βορβοριτῶν, καὶ Ελο perhibent, exceptis Manichæis, et Borboritis, et Paganis, et Samaritis, et qui similes ipsis sunt, Montanistis, et Ascodrugis, et Ophitis. Nam his omne testimonium, et omnis legitimus actus est interdictus. Alii vero hæretici et in testamentis, ultimisque voluntatibus, et in instrumentis, sine distinctione testes sunt, ob majorem in probationibus facilitatem. XXII. Ne quidem ex militari testamento hæreticus vel haereditatem, vel legatum accipit λήνων, καὶ Σαμαρειτῶν, καὶ τῶν ὁμοίων αὐτοῖς Μοντανιστῶν, καὶ τῶν Σκοδρούγων και υφιτών. Τούτοις γὰρ καὶ πᾶσα μαρτυρία, καὶ πᾶσα νόμιμος ἀπηγόρευται πράξις. Οἱ δὲ ἄλλοι αἱρετικοὶ ἐν δια θήκαις καὶ τελευταίαις βουλήσεσι, καὶ συμβολαίοις ἀδιστάκτως μαρτυροῦσι διὰ τὴν εὐχέρειαν τῶν ἀποδείξεων. Annibalis Fabroti notæ. Solis orthodoris. Vide Zonarain ad can. 23 concilii Carthaginiensis. Episcopi vel clerici. Adde ex Basilicis, Hefumeni et exarchi, lib. 1, tit. 1, cap. 50. Hoc est Christiana. Solatia. Αξιωματικά. Salaria quæ dantur his qui in dignitate constituti sunt, sive axiomaticis Anastasius Bibliothecarius, in Hist. ecclesiaslica: Tribus quidem comitibus, duobus vero axiomaticis. Photius, Nomocanon. tit. 8, cap. 7. Et qui patrocinium. Προστασίαν. Glossa Gr. Lat. προστασία, patrocinium. Juamus. Justinian. in I. pen. c. eod., vel his etiam qui Judaicam superstitionem colunt, id est, Nestorianis, Græci Basil. lib. xxi, t. 1, c. 44, imo Judæis, ut mox in d. 1. pen. Inter se autem haereticis, vel Judaeis. Vel hareticus. Judzus igitur leretici appellatione non continetur, ut notat Balsamon, ad Tit. 9 Parat, et separantur etiam in epigraphe Ait. 10, v, Camn. Eccl. Afric. p. 129. Adversus orthodoxum. Photius, in Nomocanunc, lib. 13, cap. 2. Ipsi tamen. Justinianus in d. 1. pen. snter se autem hæreticis vel Judæis, ubi litigandum existimaverint, concedimus fœdus permistum, et dignos litigatoribus etiam testes introduci. Foedus permistum, Basilica vertunt, αίσχος ἐπίμικτον, lib. 1, 1. 1. c. 51; αἶσχος est dedecus, opprobrium. Paulus in 1. 47, De ritu nupt. Quæ se in tantum fœdus deduxit. Glossarium Arabico-Latinum: feditas vel ſedus, sine diphthongo. Ait, et dignos litigatoribus, etc., ut in novella xLv, cap. 1: 'Αξίων ἀλλήλοις ὄντων καὶ τῶν δικαζομένων καὶ τῶν μαρ τυρούντων. Dignis invicem exsistentibus et litigar tibus, et testimonium perhibentibus. Ob majorem in probationibus. Propter utilitatem necessarii usus d. 1. pen. Διὰ τὴν λυσιτέλειαν τοῦ ἀναγκαίου πράγματος, Propter utilitatem τεὶ necessaria. Basil. d. c. 51, του πλάτους χάριν ἀποδείξεων, Quo plenior sit probationum faculiss. Basil. d. c. 44. Alam autem hujus constitutionis cpitomen vide apud Balsamonem, Nomoc. tit. 9, c. 2, et Phot, tit. 12, e 2. Legatum accipit.Samaritano t:tili.er legalnu non felin jartur, Greet ad 1. 2. D. de probat.

Καὶ ὅσα παράτιτλα. 13:δ. α', τίτ. α', διάταξις α', ἧς ἡ ἀρχὴ, Cunctos. Οι αἱρετικοί πάντες άτιμο! εἰσιν. Β.6. α', τίτ. α', διάτ. β', ἧς ἡ ἀρχή, Νullus. Ού δεὶς ἀφώρισται τόπος πρὸς τὸ συναγωγὰς ἐκεῖσε ποιεῖν. Καί φησιν ἡ διάταξις ὅτι οἱ αἱρετικοὶ ἄτιμοί εἰσιν. Πᾶς δὲ ὁ μὴ τῇ ὀρθοδόξῳ πίστει τῶν ἐν Νι καίᾳ ἀκολουθῶν αἱρετικός ἐστιν. Βιβ. α', τίτ. α', διάτ. ε', ἧς ἡ ἀρχή, Τῆς ὀρθῆς. Η διάταξις ὅρον ἐκτίθεται τῆς ὀρθοδόξου πίστεως· ἂν οἱ παραβαίνοντες, ὡς αἱρετικοὶ ὁμολογούμενοι, τὰ τούτων ἐπιτίμια ὑπομένουσι. Τὰ αὐτά φησι καὶ ἡ ἑβδόμη διάταξις τοῦ αὐτοῦ τίτλου, ἧς ἡ ἀρχή, Γινώσκειν. Βιβ. α', τίτ. γ΄, διάτ. λβ', ἧς ἡ ἀρχή, Omnes. Ο ἐκβιβαστὴς ὀρθόδοξος Εστω. Καθόλου γὰρ αἱρετικὸν οὐ θέμις στρατεύεσθαι. Βιβ. α', τίτ. γ', διάτ. νδ', ἧς ἡ ἀρχή, Deo nobis. Ἐν τῷ γ' κεφαλαίω φησὶν ἡ διάταξις ὅτι οὐδεὶς αἱρετικής δύναται Χριστιανὸν ἀνδράποδον ἔχειν. Βιδ. α', τίτ. α', διάτ. γ'. ἧς ἡ ἀρχή, θεσπίζομεν. Οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ κληρικοί, Νεστοριανοὶ ὄντες, τῶν ἐκκλησιῶν ἐκβάλλονται. Β.6. α', τίτ. δ', διάτ. ε', ἧς ἡ ἀρχή, Αρχιγέροντες. Μηδεὶς αἱρετικὸς ἀρχιγέρων ή διοικητής σω ματείου, ἢ τῶν ἐργασιωτῶν, ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ για νέσθω, ἀλλὰ πάντως Χριστιανός προνοίᾳ τοῦ Αὐγουσταλίου, καὶ τῆς πειθομένης αὐτῷ τάξεως. Βιβ. α', τίτ. δ', διάτ. ιε'. ἧς ἡ ἀρχή, Nemo. Μηδὲ ς παρὰ τῷ ἐπάρχῳ τῶν πραιτωρίων, μηδὲ παρ' ἄλλῳ οἰῳδήποτε ἄρχοντι δικαιολογείτωσαν οἱ αἱρε τικοί. Βιδ. α', τίτ. δ', διάτ. ις', ἧς ἡ ἀρχή. Si legibus. °ι) ἐν εἰδήσει αἱρετικῷ προσώπων μνηστευθείς, ἐὰν βούληται λῦσαι τὴν μνηστείαν, διπλοῦς ἀναδίδωσι τοὺς ἀῤῥαβῶνας. Εἰ δὲ ἡγνόει, συγγινώσκεται. Βιδ. α', τίτ. δ', διάτ. γ', ἧς ἡ ἀρχή, Nelli. Ο αἱρετικές, ἀναβαπείσαι τινὰ πειραθείς, ἐξορία διηνεκεῖ ὑποβάλλεται, καὶ οὐ δύναται ὁ ἄρχων τὴν κατ' αὐτοῦ ὡρισμένην τιμωρίαν σμικρύνειν. Β.δ. α', τίτ. Γ', διάτ. Γ'. ἧς ἡ ἀρχή, Ευς. Κληρι καὶ καὶ μοναχοὶ ἀπὸ ὀρθοδόξων, Ευτυχιανισταὶ ἢ Απολλιναρισταί γενόμενοι, ἔξω τῆς Ρωμαϊκῆς ἐλαυνέσθωσαν πολιτείας, καὶ ὡς αἱρετικοί, ταῖς τῶν αἱρετικῶν ὑποκείσθωσαν τιμωρίαις. Βιβ. α', τίτ. θ', διάτ. ιβ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Calicolas ruν. Οἱ κελικόλας, ἐὰν μὴ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν μεταδιώξωσιν, ὡς αἱρετικοὶ τιμωρούνται. Βιδ. β', τίτ. ς', διάτ. η', ἧς ἡ ἀρχή, Nemo. Μη· δεὶς ἀλλότριος τῆς τῶν Χριστιανών θρησκείας τυγχάνων εἰς δικολόγους χωρείτω, ἐκ παραβασίας Tituli V Paratilla. Libri 1, tit. 1, constit. 1, cujus initium, Cunctos. Hæretici omnes infames sunt. Lib. s, tit. 1, constit. 2, cujus initium. Nullus. Nullus deputatus est locus bæreticis, ad faciundas in eo congregationes. Dicit etiam hæc constitutio bæreticos esse infames, et quicunque non sequatur orthodoxam Nicænorum Patrum fidem, hæreticum esse. Lib. I, tit. 1, constit 5, cujus initium, Τῆς ὀρθῆς. Hæc constitutio tradit orthodoxæ fidei definitionem, quam qui transgrediuntur, tanquam leretici cou fessi legum supplicia perpetiuntur. Eadem statnit ejusdem tituli septima quoque constitutio, cujus initium, Γινώσκειν. Lib. 1, tit. 3, constit. 39 cujus initium, Omnes. Exsecutor orthodoxus erit in universum non fas est, ut hæreticus militet. Lib. 1, tit. 3, constit. 54, cujus initium, Deo nob.s. In tertio capite dicit constitutio, neminem hæreticuni posse Christianum mancipium habere. ab Lib. r, tit. 1. constit. 3, cujus initium, Θεσπίζομεν. Episcopi et clerici, qui Nestoriani sunt, ecclesiis ejiciuntur. Lib. 1, tit. 4, constit. 3 cujus initium. Archigerontes. Nullus hæreticus Alexandriæ fiat archigeron, vel collegii, vel ergasiolarum administrator; sed omnino sit Christianus, interveniente cura præfecti Augustalis, et parentis illius oficii. Lib. 1, tit. 4, constit. 13, cujus initium, Nemo. Nec apud praefectum praetorio, nec apud aliunt quemcunque præsidem, advocatorum officio fungamfor heretici. Lib. 1, tit. 4, constit. 16, cujus initium, Si legis bus. Qui sciens hæreticam sibi personam despon-fet, si sponsalia solvere velit, arrhas duplas restituit. Sin autem ignorabat, veniam mereur. Lib. 1, tit. 6, constit. 3, cujus initium, Nulli. Hæreticus, qui aliquem rebaptizare tentaverit, exsilio perpetuo subjicitur, nec potest præses statutam ir illum pœnam remittere. Lib. 1, tit. 7, constit. 6, cujus initium, Eos. Clerici et monachi, qui ab orthodoxis deficientes, Entychianistas facti fuerint, extra Romanam rempa - blicam pelluntør, et tanquam hæretici pœuis hææreticorum subjiciuntor. Lib. r. tit. 9, constit. 12, cujus initium, Calicolarum. Cœlicoke, nisi fidem orthodoxam sectati fuerint, tanquam heretici puniuntur. Lib. 11, tit. 6, constit. 8, cujus initium, Nemo. Nemo, qui a religione Christianorum est alienus, inter advocatos refertor, ex violatione legis amisnotæ. Annibalis Fabroti Lib. 1, tit. 3, const. 32. Quod hic dicitur de exsecutore orthodoxo, non puto exstare in d. coust. 52, nisi ita voluerunt interpretari verba S Præterea, ne dam crsecutoris pertinax et avara protervitas, etc. In versione autem lege: In universu:n enim, etc. Lib. 1, t. 4, const. 5. Vide ad d. constit. 5. Vel collegii vel ergasiolarum. Lege, vel collegii erg. Interveniente cura præf. Ad quem d. 1. 6 scripta est; perperam enim in quibusdam legitur Gennadio P. V. pro præfecto Augustali.

sionem pollicii formidaturus et bonorum publicatio. υφορώμενος ἔκπτωσίν τε του οφφικίου καὶ δήμουnem, et exsilium perpetuum. σιν διηνεκή, καὶ perpetuam εξορίαν. Lib. v, tit. 1, constit. 5, cujus initium, Mulier. Potest sponsa, quæ cum hæretico sponsalia contraxit, propterea quod ille sit hæreticus, sponsalibus restiare. Quippe duntaxat arrhas, quas accepit, restituit. Idem locum habet, si sponsus quidem Christianus sit, sponsa vero non orthodoxs. Lib. x, tit. 31, constit. 49 cujus initium, Omnes. Quicunque curiali conditioni sunt obnoxii. cujuscunque sectæ vel religionis exsistant, ad implenda munera tenentur. Legito quoque novellam post codicem editain 50, cujus initium est, Ne liberentur a curiali conditione Judæi, et cætera. Nam in ea reperies, nullum hæ. reticum a curiali conditione liberari, nec ipsos testimonium posse dicere, nisi cum de aliquo.liscus dubitat, quasi qui curialis sit, et o collegiis, aut numero curialiuın aufugiat. TITULUS VI. Ne sanctum baptisma iteretur, hoc est, ne rebaptisatio fiat. 1. Episcopus, qui secundo baptizat eundem, loco movetur 11. Qui rebaptizat orthodorum una cum ipso allicitur ultimo supplicio, si quidem illius erat ætatis, quæ criminis esset capax. III. Non permittitur hæreticis, ut orthodoxum hominem ingenuum, vel servum, ad baptisma suum perducant nec uti servis suis, necdum ipsorum fidei conjunctis, prohibeant, ne al religionem orthodoxam accedant. Qui fecerit, vel in se fieri passus fuerit, vel non detulerit, ingenuus quidem exsilio plectitur, et libris auri decem multatur, nec uterque donandi, vel teslandi facultatem habet. Præses vero, qui non vindicaverit, aut in cxsequendo modicus fuerit, iisdem pœnis est obnoxius. Hic titulus paratitla non habet. Βιβ. ε', τίτ. α', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχή, Malier. Δύναται καὶ ἡ μνηστή τον αἱρετικών μνηστευσαμένη, διὰ τὸ εἶναι αἱρετικὸν, ἀπομνηστεύσασθαι. Μόνους γὰρ ἀναδίδωσιν οὓς ἔλαβεν ἀρραβῶνας. Το αὐτό ἐστι, κἂν Χριστιανὸς μὲν εἴη 6 μνήστωρ, μὴ ὀρθόδοξος δὲ ἡ μνηστή. Βιβλίον ι', τίτλος λβ', διάτ. δ', ἧς ἡ ἀρχή, Omnes. Όσοι βουλευτικῇ ὑπόκεινται τύχῃ, κἂν οιασδήποτε τύχης ὦσιν, αἱρέσεως ή θρησκείας ὄντες, εἰς τὸ πληροῦν τὸ λειτουργήματα κατέχονται. Ανάγνωθι δὲ καὶ τῶν μετὰ τὰς Νεαρὰς ν διά ταξιν, ἧς ἡ ἐπιγραφή· Περὶ τοῦ μὴ ἐλευθερω θῆναι βουλευτικῆς τύχης Ιουδαίους, καὶ τὰ ἑξῆς. Εὑρήσεις γὰρ ἐν αὐτῇ ὡς οὐδεὶς αἱρετικός ελευθεροῦται βουλευτικῆς τύχης, καὶ ὡς οὐ δύναν ται οὗτοι μαρτυρεῖν, ἡνίκα τὸ δημόσιον ἀμφιβάλλει πρός τινα, ὡς οὐ βουλευτὴν ὄντα, καὶ φεύγοντα τῶν σωμάτων πολιτευομένων. Περὶ τοῦ μὴ τὸ ἅγιον βάπτισμα δευτεροῦσθαι, τουτέστι μὴ γίνεσθαι αναβαπτισμόν. Ερμηνεία Α'. Ἐπίσκοπος, δεύτερον τὸν αὐτὸν βαπτίζων, καθαιρεῖται. Β'. Ο ἀναβαπτίζων ὀρθόδοξον σὺν αὐτῷ ἐσχάτως τιμωρεῖται, είγε ἡλικίας ἦν δεκτικῆς ἐγκλήματος. Γ΄. Οὐκ ἐφεῖτα: τοῖς ἀἱρετικοῖς ὀρθόδοξον δούλων ἡ εὐγενῆ τῷ ἰδίῳ προσάγειν βαπτίσματι,· οὔτε τοὺς ἰδίους δούλους μήπω ἐνωθέντας τῇ πίστει αὐτῶν κωλύειν προσιέναι τῇ ὀρθοδοξίᾳ. Ὁ δὲ τοῦτο ποιήσας, ἢ παθεῖν ἀνασχόμενος, εὐγενὴς ὤν, καὶ μηνύ σας ἐξορίζεται, καὶ δέκα λίτρα; ζημιοῦται, καὶ οὐδέτερος αὐτῶν δωρεῖται ἡ διατίθεται. Ὁ δὲ ἄρ χων μὴ ἐπεξιών, ή μετριώτερον, τοῖς αὐτοῖς ὑπό κείται. Οὗτος ὁ τίτλος οὐκ ἔχει παράτιτλα. Annibalis Fabroti notæ. Lib. x, ι. 51, const. 49. Ibi, Cujuscunque seda, ut in l. Curiales 7, c. eod. superstitionis, ut in l. Omnes 49, c. De decurionib. Episcopus qui secundo baptizat. Constantinus Harmenopulus in Epitome Canonum (in compendium retulit Canon. apostolicum 46, alias 47) ait cum qui rebaptizat baptizatum, deponendum esse, et loquitur canon de episcopo vel presbytero, qui rebaptizat: Τὸν κατ' ἀλήθειαν ἔχοντα βάπτισμα, Qui rerum baptisma habet. Tertullianus, De pudicitia, c. 16: Denso ablui non licet. Εt De baptismo, cap. 15: Semel lavacrum minus, seinel delicta diluuntur, quia ea iterari non oportet. D. Augustin. epist. 205: Rebaptizare catholicum, inmanissimum scelus est. Avitus Viennensis, in Fra gment, ex libris contra Arianos: Unum baptisma non ileramus. llugo a Sancto Victore, ut De sacramentis, part. xv, cap. 15: Ut qui semel sacramentum baptismi percepisse cognoscitur, nulla ranone illud iterato accipiat, sive in Ecclesia, sive extra Ecclesiam, hoc est, sire ab hæretico fuerit baptizatus. Et si dubitetur an sit baptizatus, denno baptizari potest, can. 84 synodi vi in Trullo; bis tamen verbis præmissis: Non te rehaptizo, sed si Nondum baptizatus es, baptizo te in nomine Patris. et Filii, et Spiritus sancti. Capitula Caroli H. lib. vi, c. 181; concilium Arelatense 1, c. 8, de Afris, quod propria lege sua utebantur, et rebapti. zabant, Placuit, ut si ad Ecclesiam aliquis de bac haresi venerit, interrogent eum Symbolum. et si perviderint cum in Patre, el Filio, et Spiritu sancto esse baptizatum, manus tautum ei impomantur. Quod si interrogatus Symbolum, non responderit, iu Trinitate baptizetur. Ergo baptizati ab hæreticis qui in Triuitate non baptizabant, rebaptizabantur. "Vide Cap. Car. M. lib. vn, c. 319, Loco movetur. Καθαιρεῖται. Τῆς ἱερωσύνης ἐκβάλλεται, sacerdotio ejicitur, Basilic. lib. ii, tit. 1. e. 7. Ut orthodoxum, elc. Liber Peir. ερβολάξου δοῦλον: orthodoxi servum. Rectius in cod. Leuncl. legebatur, ὀρθόδοξον. Nec uterque. In l. 3. c. cod. utrique deneganda licentia. Sic liber Brodei. Emendationem confirmant Basilica lib. 1, tit. 1, cap. 53, et lib 1.x, tit. 3:4, c. 22.

ΤΙΤΛΟΣ Ζ'. Περὶ ἀποστατών. Ερμηνεία Α'. Ὁ ἀπὸ Χριστιανών γινόμενος του δαῖος δημεύεται. Β΄. Ο λέγων τὸν τελευτήσαντα μὴ δύνασθαι διατίθεσθαι διὰ τὸ ἀπὸ Χριστιανῶν αὐτῶν Ἰουδαῖον Έλληνα γενέσθαι εἴσω τῆς ὡρισμένης τῇ de inolfeioso πενταετίας ενάγει. Γ΄. Ο ἐξ ὀρθοδόξου γενόμενος αἱρετικὸς οὐ συνανα τρέφεται τοῖς ἀνθρώποις, καὶ οὐ μαρτυρεῖ, οὔτε διατίθεται, οὔτε κληρονομεί, καὶ οὐκ ἔχει μετάνοιαν, ὡς ἐν τοῖς ἄλλοις αμαρτήμασιν. Δ'. Ο Χριστιανὸς ἀποστὰς καὶ θύσας, ἢ ἑτέρῳ Οὗται εντειλάμενος, παρὰ παντὸς κατηγορείται, μὴ ἀντιθεμένης χρονίας παραγραφῆς· καὶ οὔτε δωρεῖται ἐξ οὗ ἀπέστη, οὐδὲ ἐν σχήματι πράσεως περιγράφει τὸν νόμον, οὔτε διατίθεται· ἀλλ' ἐξ ἀδιαθέτου πάντα τοῖς Χριστιανοῖς αὐτοῦ συγγενέσιν ἁρμόζει, οἷς καὶ μετὰ θάνατον ἀφίεται κατηγορεῖν, εἰ καὶ μὴ γέγονε κατὰ ζῶντος τοῦ μικροῦ προ κάταρξις. Καὶ ἀνατρέπονται αἱ δωρεαὶ καὶ αἱ διαθής και αὐτῶν, καὶ τοῖς ἀπὸ νόμου καλουμένοις άρμό ζουσιν. Ε΄. Ὁ δοῦλον ἢ εὐγενῆ Χριστιανὸν ἄκοντα ἢ διὰ συμβουλής μετάγων εἰς ἀθέμιτον θρησκείαν κεφαλικῶς τιμωρεῖται, καὶ δημεύεται. Γ'. Ο ὀρθόδοξος κληρικός, ἢ μοναχός, θρησκεύων τὰ Εὐτυχοῦς ἢ Απολλιναρίου, υπόκειται τοῖς κατὰ αἱρετικῶν νόμοις, καὶ τῆς Ῥωμαϊκῆς ἐξωθεῖται πολιτείας, κατὰ τὰ περὶ Μανιχαίων νομοθετηθέντα. Καὶ ὅσα παράτιτλα. Β:6. α', τίτ. θ', διάτ. ιη', ἧς ἡ ἀρχὴ, Hac viciura. Ο Σαμαρείτης 1η Ἰουδαῖος τῆς τῶν Χριστιανῶν TITULUS VII. De apostatis 1. Qui a Christianis deficiens it Juliens, publicatione bonorum punitar. 11. Qui ait defunctum propierea testari non potuisse, quod a Christianis deficiendo Judæus aut paganus factus fuerit: intra constitutum actioni inofficiosi quinquennium agit. III. Qui ex orthodoxo factus fuerit hæreticus non versatur in hominum consortio, ncc testis est, nec testamentum condit nec hæreditates adit, nec pœnitentiæ locum habet, nti fit in aliis delictis. IV. Christianus, qui a regione deficit, et sacri ficavit, vel alteri mandavit, ut sacrificaret, a quovis accusatur nec exceptio longi temporis opponitur, ac neque donationes facit, ex quo defecit a fde, nec specie venditionis legem circumscribit, nec testamentum condit: sed ab intestato Christianis ejus propinquis omnia competunt, licet adversus profanum tunc hominem vivum nulla litis contestatio facta sit. Eorumdem donationes et testamenta rescinduntur, et iis competunt, qui ex lege vocantur. V. Qui servum Christianum, vel ingenuum, sive vi sive suasione adhibita, traducit ad religionemi nefandam, supplicio capitis et bonorum publica– tione plectitur. VI. Orthodoxus clericus aut monachus, qui Επιtychis vel Apollinaris superstitionem sequitur, legibus adversus hæreticos latis subjacet, et ex imperio Romano pellitur, secundum ea, quae de Manichæis promulgata sunt. Tituli VII Paratitla. Lib. r, tit. 9, constit. -18, cujus initium, llac victura Samarita vel Judæus quif a reliAnnibalis Fabroti notæ. Apostatas. Avitus Vienn. ab standi firmitate deciduos vocat epistola 4, id est, qui a fide desciverunt. Exhæredes fidei, Cyprianus, epistola 31. Constitutionis hæc est sententia: Qui religionem desernit atque violavit, post mortem intra quinquennium accusari potest, deque ejus testamento quæri, quasi nec facere potuerit: Eustathius de temporain intervallis, c. de quinquennio: 'O ¿moª στὰς τῆς Ἐκκλησία: καὶ γενόμενος Ελλην ἡ Ἰουδαῖος, καὶ μετὰ θάνατον κατηγορεῖται ἐντὸς πέντε χρόνων συναπτῶν· Qui Ecclesiam deseruit, et facius est paganus aut Judæns, etiam post mortem accusatur intra quinquennium continuum. Vide lib. Lx Basil. tit. 54, cap. 24. et scholia ibi: Ἐὰν λέγηταί τις στὸ χριστιανῶν εἶναι, clc.: Si quis dicatur fidem Christianam deseruisse, etc. Facius fuerit hereticus. Greci confundunt nereticos cum apostatis: quem errorem haus-runt ex his verbis legis 3, c. eod., hæretica superst lione, qua: perperam ei legi inserta fuisse Cujacius existithat in Paratitl. Cod., eumdemque errorem secutus est Photius, Nomocan. tit. 9, c. 39. Nec testamentum condit. Africani Patres In Cole canonum Ecclesis Africana, c. 93: Peleidum etiam ut illam legem, quæ a religiosæ memoriæ Cornm pa're Theodosio de auri libris decem in ordinatores, vel ordinatos hæreticos, seu etiam in possessores, ubi corum congregatio deprehenditur, pro-nu!gata est, ita deinceps confirmari præcipiant. Nec penitentie. Apostalarum crimen po. n tentiafuon aboletur, cum lame: hæreticos, etiam Manichæos insigniores hæreticos, pœnitentia ab omni noxa liberet, 1. Licet 41. C. Theod. De hæret. Africani Palres in d. c. 93. Sed laser posterior pars non est in Basilicis, ut observat Balsamo ad Photii Nomocan. tit. 9, cap. 25: inhumanum enitu visum est crimen omne pœnitentia non aboleri. Samaritis pœnitentibus venia datur, Novell. cxxix, cap. 3, sicut et cateris hæreticis, I. 4, 5 Sed nec Glios, hoc tit. Sed nec illud quod dicitur, apostatas a consortio omnium segregari Basilica agnoscunt. quovis accusatur. Culex Brodaei in l. 4 c. end., Vox continure accusationis incessit. Nec specie venditionis. Basilica: Μήτε διά πράσεω: εἰκονικῆς εἰς ἀπάτην τοῦ νόμου φερέτω neque venditione imaginaria in fraudem legis fertur. Lib. 1, 1. 9. Hac viciura. Now, hac valitura, ut in quibusdam edit. In Appen.lice Cod. Theod. n. 14: Præsentis legis æternitate cunclis observandum constituimus, et n. 15: Placituræ omnibus legis æternitate sancimus. Samarita vel Judaus. Neminem Judzum. Sic legitur in C. Brod, in l. ult. c. De Jud. Νο vella Theodosii, neminem Judæum, neminem Samaritanum: d. 1. ult. non meminit Samaritarum, nt videantur Græci quædam addidisse ex codice Theodos.

gione Christiana quosdam abducere tentaverit, et 1 πίστεως ἀποστῆσαι τινα πειραθεὶς καὶ δημεύσει bonorum publicationi sub'icitur, et capite ple- ὑποβάλλεται, καὶ τὴν κεφαλὴν ἀποτέμνεται. clitur. Lib. 1, tit. 12, constit. 1, cujus initiam, Judai. Judæus, qui circumscribendi criminis, aut intervertendi debili causa, Christianus feri voluerit, non aliter admittendus erit, nisi quod ei crimen infertur, diluerit, aut es alienum dissolverit. TITULUS VIII. Β:6. α'. τίτ. ιβ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχὴ, Judai. Ἰουδαῖος διὰ τὸ περιγράψει ἔγκλημα, ἢ χρέος ἀποστερῆσαι, βουληθείς γενέσθαι Χριστιανός, μὴ ἄλλως ἔσται δεκτὸς, εἰ μὴ τὸ ἔγκλημα τὸ ἐπαγόμε νον αὐτῷ ἢ τὸ χρέος διαλύσῃ. ΤΙΤΛΟΣ Ε. Neminiscere signum Salvatoris Christi humi, vel περὶ τοῦ μηδενὶ ἐξεῖναι το σημείον του Χριστού lapide, vel marmore sculpere, vel pingere. Gravissime punitur, qui in solo, vel in lapide humi sito, venerandam crucem sculpit, aut pingit; et quod factum fuerit, tollitur. Ilic titulus paratitla non habet. TITULUS IX. De Judais, et celicolis. 1. Quod Judæorum universitati legatur, non peritur. 11. In festis suis Judæi (munera corporalia non obeunt. III. Judæi, qui ex suis aliquem Christianizantem saxis petunt, vel in eum furiosius aliquid designant, cum facti participibus concremantur [V. lu Judzorum synagogis metata facere propterea non oportet, quod eæ sint loca religioni deputata. V. muneribus enrialibus Judæi non liberantur. VI. Tam Christianus, qui Judæam uxorem accipit, quam Christiana, quæ Judæo nubit, adulterii publice accusantur. VII. Judæi legem suam in matrimoniis non serἐν τῷ ἐδάφει, ἢ ἐν λίθω, μαρμάρω γλύφειν ή γράφειν. Ερμηνεία Δ'. Βαρύτατα τιμωρεῖται ὁ ἐπ' ἐδέ φου; ἢ λίθου χαμαὶ κειμένου γλύφων ἢ γράφων τὸν τίμιον σταυρὸν, καὶ περιαιρεῖται τὸ γεγονός. Οὗτος ὁ τίτλος οὐκ ἔχει παράτιτλα. ΠΤΔΟΣ Θ'. Περὶ Ἰουδαίων, καὶ τῶν θρησκευόντων τῷ οὐ ρανῷ. Ερμηνεία Δ'. Τὸ τῇ ὁμάδι τῶν Ἰουδαίων ληγατευόμενον οὐκ ἀπαιτεῖται. Β΄. Εν ταῖς ἑορταῖς αὐτῶν οἱ Ἰουδαίοι σωματικῶς οὐ λειτουργοῦσιν. Γ. Οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ἐξ αὐτῶν χριστιανίζοντα δια θάζοντες, ή τι μανιώδες εἰς αὐτὸν ποιοῦντες καίον· ται, καὶ οἱ μετασχόντες αὐτοῖς. Δ'. Ἐν ταῖς συναγωγαῖς τῶν Ἰουδαίων οὐ δεν ποιεῖν μιτάτα, διὰ τὸ εἶναι αὐτὰς τόπους θρησ σκείας. Ε΄. Οἱ Ἰουδαίοι βουλευτικών λειτουργιών οὐκ ἀπολύονται. Γ. Χριστιανός λαμβάνων Ιουδαίαν γαμετήν. Χριστιανὴν Ἰουδαῖος, πουβλίκως ἐπὶ μοιχεία κατη γορούνται. Ζ'. Οἱ Ἰουδαῖοι τὴν νόμον αὐτῶν ἐν ταῖς γάμος Annibalis Fabroli notæ. Venerandam crucem. Signum Salvatoris Curisti, In 1. eit. c. eod. Basilica, τὸν άγιον στα ρόν, sanctam crucem, ut in 1. 48. C. Thi. De jud. et 1. 11. C. Just. eod. Græci in 1. 38, § 2, d. de auro arg. leg. signum Dei verterunt σταυρόν, prefor mentem Ï. C. infra lib. 11, tit. 4. Quod autem nit Minutius in Octavio, Cruces nec colimus, nec optamus, hoc quoque inhibetur can. 73 synodi Habita in Trullo, ὡς ἂν μὴ καταπατῆται παρά τῶν βαδιζόντων τὸ κατὰ τοῦ διαβόλου τρόπαιον ἡμῶν, ut ait ibidem Balsamo: ne ab incedentibus f conculcetur nostrum adversus diabolum tropæum. Gregor. Turon. Histor. lib. v. c. 19, de Tiberio imper. Deambulans per palatium vidit in paviamento domus tabulam marmoream, in qua crux Dominica erat sculpta et ait: Cruce tua, Domine, frontem nostram munimus et pectora, et ecce crucem sub pedibus conculcamus. Et dicto citius jussit cum auferri, etc. Ainoinus monachus, De gestis francorum, lib. ius, c. 9: In Keneti f. Scotorum legibus religiosis hec legitur: Sepulcrum omne Ancrum habeto: idque crucis signo adornato. Quod ne pede aliquando conculces, cavelo. Quod Judaorum. Christianorum collegio militer relinquitur, quia specialiter hoc ei indulInm est l. 1 supra De sacros. Eccles., non Judzorum collegio, quia speciali privilegio subnixum non est 1. 8, c. De hæred. instit. Vel in cum. Pracipimus, ut si quispiam Judrorum, reserans januam vitæ perpetua, sanctis se cultibus mancipaverit, et Christianus esse dolegerit, ne quid a Judæis inquietudinis vel molestie patiatur. Quod si ex Judæo Christianum factum aliquis Judæorum injuria putaverit esse pulsanduw. volumus istius contumeliæ machinatorem pro criminis qualitate commissi, pœnis ultricibus subjugari. Honor, et Theod. const. 5. in appendice Cad. Then l. vide I. 5, C. Th. De Jad Concremantur. Flammis delendus est. Sic legitur in vet. C. I. 2, C. eod. Μειαια facere. Μιτάτα ut supra tit. 5. cap. 1, concilium Constantinopolitanum sub Menna aci. 2: Νομίζοντες δὲ καὶ ἐν τῷ μιτάτῳ αὐτοῦ, ἐνώ πάλαι κατέμεινεν, εὑρίσκεσθαι αὐτόν. Gie πείας Turon. Hiel. v, 18: Recedente vero rege ad metatum suum. Fiodoard. Hist. Rem. lil. I, σ. 10: Explorantesque quomodo a metalu suo ad reg:s colloquium stipatoribus vallatus proficisci seleret. Μετά τον seu elatum est hospitium quod milit:bn3 praebetur a provincialibus. Vide supra ad l. 4. tit. 3, legem 4. G. cod. obiter enendemus: in synagoga (ἐν τῇ συναγωγή, Basil. lib. 1, t. 1. c. 54 Jud. I. velut hospitii merito iur. m. i. em. quos pr. dom. non religionum loca (sic Brod. Cod.) habitationum merito con. att. hospitii merito, ξενίας λόγῳ, Basil. non rel. οὐ θρησκειῶν, habitationum mcrito, οἰκειώσεως λόγῳ.

où quàάttousiv, cŭra molìai; &ņa ouvántovat. vant, nec pluribus simul uxoribus copulantur. Ι'. Θί Ἰουδαῖοι κατὰ τους νόμους παρὰ τοῖ; ἄρ· χουσιν ἐνάγουσι καὶ ἐνάγονται περί τε φόρου και Ορησκείας καὶ τοῦ νόμου. Εξεστι δὲ αὐτοῖς ἐπὶ μόνοις χρηματικοί; αἱρεῖσθαι δικαστές Ἰουδαίου; • καὶ ἐκβιβάζουσι τὰς ψήφους αὐτῶν οἱ ἄρχοντες, ὡς τὰς τῶν παρ' αὐτῶν δοθέντων δικαστών. Θ'. Οἱ Ἰουδαῖοι ἀγορανομοῦσι τὰ ἴδια, καὶ ἄλλος παρ' αὐτοῖς τοῦτο ποιῶν τιμωρεῖται. Δίκαιον γάρ ἐστιν ἕκαστον ἐπιτρέπεσθαι τὰ ἴδια. Γ. Οἱ βουλευταί Ἰουδαῖοι ταῖς βουλαῖς αὐτῶν ἀποδίδονται. ΙΔ΄. Οἱ Ἰουδαῖοι μὴ ἐν σχήματι του ᾿Αμᾶν τὸν τύπον τοῦ σταυροῦ καιέτωσαν. Ἐπεὶ καὶ τῆς ἐπισ τετραμμένης αὐτοῖς θρησκείας στερούνται, 1Β'. Οἱ τὸν οὐρανὸν θρησκεύοντες τοῖς κατὰ τῶν αἱρετικῶν ὑπόκεινται νόμοις, καὶ τὰ συνακτήρια αὐτῶν ἡ Ἐκκλησία λαμβάνει. Τὸ γὰρ ἀπάγον τῆς Χριστιανικῆς πίστεως ἐναντίον αὐτῆς ἐστιν. ΑΓ. Οι Ιουδαίο: ἐν τῷ Σαββάτῳ καὶ ταῖς ἄλλαις αὐτῶν ἑορταῖς μηδὲν ποιείτωσαν, μήτε διὰ δημοσίαν, Η ιδιωτικὴν αἰτίαν ἐναγέσθωσαν, ἢ Χριστιανοῖς ἐναγέτωσαν. VIII. Judæi sccundum leges apud præsides agunt et conveniuntur tam in iis, quæ ad forum, quam quæ ad superstitionem ipsorum, ac legem pertinent. Licet autem eis in pecuniariis duntaxat causis eligere judices Judæos, quorum sententias ipsi præsides exsequuntur, veluti sententias datorum ab se judicum. IX. Judæi|(76) rerum in foro suo pretia statnunt, et si quis alius apud ipsos hoc facit, punitur. Quippe justum est cuique sua committi. ✗. Judæi decuriones curiis suis restituuntur. XI. Judæi formam crucis in Amanis specie non combarant. Nam alioquin etiam {permissam sibi religionem amittunt. XII. Qui cœlum colunt promulgatis adversus hæreticos legibus subjacent, et deputata conventiculis eorum loca sibi vindicat Ecclesia. Nam quod a Christiana fide abducit, eidem contrarium est. XIII. Judei Sabbato, cæterisque festis suis, nihil faciant, neque propter aliquam fiscalem privatamve causam conveniantur aut Christianos ipsi conveniant. Annibalis Fabroti notæ. Nec pluribus uxoribus. Judæi coaem lenipore plures habebant uxores: Josephus, Antiq. xvii, a. 4; Justinus Martyr ad Tryphonem Jud,; B. Chrysostomus in I ad Timoth. c. III, hom. 10; Theodoretus, ibid. Hodie Judæi plures simul uxores habere prohibentur. Apud præsites. Judæi solebant apud certum judicem couveniri, sed ejus consuetudinis ratio habita non est, quod aliquando contradicto judicia confirmata non esset, ut scribit Balsamon 1 Photi Nomoc. tit. 1. c. 3; litigant igitur apud quemcunque judicem. Agunt et conveniuntur. In 1. c. eod. Omnesone Romanis legibus conferant et excipiant actiones. Quidam codices habent, inferant. Brodei, conferani. Tam in iis, quæ ad forum, quam quæ ad sup. Sic legitur in 1. 8, c. h. 1. In codice autem Theoios. quæ non tam ad superstitionem. Quam lectionem probat Fornerius ad Cassiod, var. 2, 27. Ait, superstitionem, ut 1. pen. c. De hæret. Et Quintil. Lectionem codicis Justiniani confirmant Basil. lib. 1, t. 4, c. 37, et Balsamo. Judæi. Alia hujus constitutionis epitome exstat in Basilicis, lib. 1, tit. 1. cap. 38, Oùôzì; ελλοεθνής έφορος γενέσθω τοῖς Ἰουδαίοις. Quis sit Ephorus docet Glossarium illustrissimi viri Petri Sornierii Fr. Cancellarii, his verbis: "Epopor xλοῦνται οἱ τὰ τῶν πόλεων ὤνια ἐπισκεπτόμενοι, Ου res venales inspiciunt, eisque pretia statuunt. Vult preterea constitutio, neminem exterum religionis Judeorum discussorem aut moderatorem fieri posse, sient nec externs Ephorus fieri potest. Moderator est peræquator. Vide Cujae, ad tit. c. De collat. ær. 1. u!t, et de censibus. Munus igitur Ephori diversiu a discussoris, et moderatoris munere. In Amanis specie. Cujac. obs. lib. xit, c. 30, monuerat nihil mutasse Tribonianum in 1.44 c. end., sed scripsisse omnino ut erat in cod. Theodosiano. Judæos quodam festivitatis snæ solemni Amau, Imo non aliter legi in lib. Auredani tcsiantur viri docti, quibus accedit auctoritas Balsamonis. Qui cælum colunt. Gloss Græco-Lat. 'O alBUY TÂN QÚGZydy, cœlicola. An cœlicolæ dicti, quia Judæi cœlum adorabant, qua de re vide. Diodori Siculi excerpta, lib. xt., Origenemn Contra Celsum, lib. v; Juvenalem, sat. 44: Nil præter nubes et cœli numen adorant. Vide Salmasium de Coma, pag. 668. Sic enim legi malo quam lumen. De nubibus quas colere dicebantur” Judæi, præter Juvenalis interpretes. ride Tertullian. Apolog. c. 24, et ibi viri cl. et do1 ctissimi Nicolai Rigaltii observationes, et virum elian cl. et eru·litissimum Gerardum Joannem Vossium, De origine et progressu idololatria. lib. 11. c. 12, in line. Sic etiam Persæ cœlum colehant,. Thy odozvòy fyoúµɛvot Alz: Cœlum Jovem esse existimantes. De colicolis vide Josephnen Scaligerum, De emendatione temporum, p. 22. Prolegom, in Cyrin, n. 85, et contra Serrarium. Elenchi cap. ult. et Minerval Serrarii contra Sea: liger, et Drus, lib. v, c. ult. Judæi, etc., conveniantur. Itaque recte in 1. 13 c. eod. libri vett. habent, ex parte conveniri, Dnt in Basilicis, useOut, lib. 1, tit. 1, cap. 59; Synesii epist. 4: Erat tum dies quam Judai P. rasceven vocant, cujus noctem cum sequenti die computant, qua die nulli manum licet operi admovere, sed eam sanctissime veuerantes ab omni lahore feriantur. Ἡ μέρα μὲν οὖν ἦν, ήν τινα ἄγω Gy of Lubalo pasxury, etc. Josephus, 16, 10: Εγραψε δὲ καὶ Σιλουανῷ τῷ στρατηγῷ ἵνα Σάββατι μηδεὶς ἀναγκάζῃ Ἰουδαῖον ἐγγύας όμο Lyziv. Syllano etiam magistratui scripsit ne Julai sabbatis cogantur ad præstanda vadimonia. Joseph. XIV, 12, de Judæis: "0; 8: TE TO Elvos xxl διαιτᾷ κρίσεις, καὶ συμβολαίων ἐπιμελεῖται καὶ προς ταγμάτων ὡσὰν πολιτείας ἄρχων αὐτοτελούς. Παbet etiam proprium magistratum qui suæ gentis res adminis'ret et controversias cx jure dirimat, et contractus atque pacta rata habcat, non aliter quam fit in absoluta republica.

XIV. Jukei non amiciendi sunt injuriis, aut synagogæ, vel domus eorum lædendæ. Nam si quid admiserint per præsides pœnæ fit exsecutio. Ipsi quoque nihil adversus religionem Christianam facere debent. XV. Quæ inter Christianos et Judæos lites exsistant non borum seniores sed præsides ipsi decidunt. XVI. Judæi Christianum circumcidentes, vel mandantes ut circumcidatur, puplicatione bonoTilm et exsilio perpetuo plectuntur, XVII. Judæorum primates canonem coronarium quotannis periculo suo sacris largitioniIns inferunt. ΙΔ΄. Οὐ δεῖ τοὺς Ἰουδαίους ἐπηρεάζειν, ἢ τὰς συναγωγάς, ἢ τοὺς οἴκους αὐτῶν βλάπτεσθαι. Εἰ γὰρ πλημμελήσωσιν, ἡ ἐπεξέλευσις γίνεται δια τῶν ἀρχόντων. Δεῖ δὲ καὶ αὐτοὺς μηδὲν κατὰ τῆς θρησκείας τῶν Χριστιανῶν ποιεῖν. ΙΕ΄. Τὰς μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν καὶ τῶν Ἰου δαίων ἀμφισβητήσεις οὐχ οἱ γέροντες αὐτῶν, ἀλλ' οἱ ἄρχοντες τέμνουσιν. ις. Οἱ Ἰουδαῖοι, Χριστιανόν περιτέμνοντες, ή περιτεμεῖν ἐντελλόμενοι, δημεύονται, καὶ διηνεκώς ἐξορίζονται. ΙΖ'. Οἱ τῶν Ἰουδαίων ἔξαρχοι τὸν στεφανικὸν κα νόνα κατ' ἐνιαυτὸν ἰδιοκινδύνως ταῖς λαρνιτιόπι εἰσκομίζουσιν. ΙΗ'. Οὔτε ἀπὸ βασιλικῆς κελεύσεως Ἰουδαίος μετέρχεται διοίκησιν, ἢ ἀξιωματικός γίνεται, ἢ ἐκδι χος. ἵνα μὴ σχῇ ἄδειαν ὀρθοδόξοις δικάζειν ἐπισκό παις, ἢ πατὴρ πόλεως τας δὲ πτῶσιν ἀπειλούσας αὐτῶν συναγωγάς ὀρθοῦσιν. Εἰ γὰρ νέας ποιήσωσιν, ἡ Ἐκκλησία λήψεται αὐτὰς καὶ ὁ ἀρξάμενος ποιεῖν ν' λίτρα; ζημιούται. Ο δὲ τὸν μὴ ὄντα τῆς αὐτῆς θρησκείας ἐναντίᾳ διδασκαλία μετάγων εἰς αὐτοὺς δημεύεται, καὶ κεφαλικώς τιμωρεῖται. XVIII. Judaeus ne quidem interveniente imperatoria jussione suscipit aliquam adininistrationem, vel inter constitutos in dignitate refertur, vel defensor fit, ne licentiam habeat in causis orthodoxorum, aut episcoporuin, pronuntiandi, vel civitatis fit pater Synagogas suas ruinain minantes erigunt. Quas novas fecerint, Ecclesia consequetur, et qui fabricæ fecarit initium, libraruin 50 damum feret. Qui vero quempiam non exsistenteın religionis ipsorum, doctrina diversa traducit ad ipsos, publicatione bonorum et capitis supplicio plectitur. Tituli ΙΧ Paratisla. Lib. I, tit. 5, const. 12 cujus initium, Τοὺς αἱρετικούς. Judzus neqne dignitatem adipisci potest, nec magistratum gerere, nec aliquod in militia imperium habere, nec inter advocatos referri. Subjectus est autein conditioni cohortalinorum, et provenientibus hinc oneribus. Qui vero ad indicata studuerit aspirare, tam iis excidit, quam centum [supra, xx] librarum auri pœna plectitur. Cum autem alternter parentum fieri vult filium Christianum, voluntas ejus est rata. Judæus filium alere Καὶ ἔσα παράτιτλα. Βιβ. α', τιτ. ε', διάτ. ιβ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Τοὺς αἱρε τικούς. Οὔτε τυχεῖν ἀξιώματος Ἰουδαῖος δύναται, οὔτε ἀρχὴν πράττειν, οὔτε στρατεία παραγγέλλειν, οὔτε συνηγορίᾳ ἐγκαταλέγεσθαι. Υπόκειται δὲ τῇ εύχῃ τῶν χορταίνων, καὶ τοῖς ἐντεῦθεν βάρεσιν. Ὁ δὲ τῶν εἰρημένων ἐντὸς σπουδάσας γενέσθαι, καὶ τούτων ἐκπίπτει, καὶ ποινῇ ζημιούται 2 χρυ σίου λίτρας. θατέρου δὲ τῶν γονέων βουλομένου τὸν παῖδα γενέσθαι Χριστιανόν, ἡ τούτου γνώμη κρατεί. Δεῖ δὲ αὐτὸν καὶ τρέφειν τὸν παῖδα, καὶ τὰ πρὸς Annibalis Faproti notæ Nam et quad admiserint, etc. His verbis continetur interpretatio horum verborum, cum alioquin, etc. Ne quisquam sibi ipsi permittere valeat ultionem. Liles exsistunt. Αμφισβήτησις. Basilica, φιλονεικία καὶ δίκη: contentio, et 'lis. in 1. 18, ε. cod. contentio. Sed libri veteres habent, intentio. Sic apud Anastasium Bibliothecarium ubi editi habent, contentio, semper in cod. Thuani legitur, inlentio, ut in Bonifacio fl, ordinatur sub contentione, ms. præfert, sub intentione. Non horum seniores. Οι γέροντες. Basilica, οι πρεσβύτεροι. Ergo seniores Judæorum lites etiam et controversias dirimebaut. Vide Bertramum, De rep. Hebraorum, et ibi adnotat. Constantini l'Empereur, pag. 69. Judcorum primales. Εξαρχοι Canonem coronarium. Aurain coronarium quod olim Judæi quotannis conferebant patriarchis lierosolymitanis, imperatores procedente tempore sibi vindicarunt. Vide Cujac. ad lit. cod. De auro coron. lib. x, et de emendatione atque interpretatione legis 17, c. eod. Vide Samuelis Petiti observat. lib. m, c. 3, p. 207, et virı el. doctissimique De libertal. Eccl. Gallic. dissertat. lib. 1, c. 3, p. 26. De patriarchis etiam Judæorum vide Josephi Scaligeri canones Isagogicos p. 297. Civitatis fit pater. Monuit Cujac. observ. lib. χα, cap. 30, in l. ult. c eod. legendum, nec patris honorem, auctoribus libris Basilic. lib. 1, tit. 1. c. 43, in l. 2, c. Ut nemini lic. in coempt. spec. Τοῦτο δὲ παραφυλαττέτωσαν καὶ οἱ πατέρες τῶν πόλεων: Illud auten observent et patres civitatum. Quarum autem rerum curam haberent patres civitatum qui et curatores reip. dicebantur, docet Cuj. ad Nov. Lxxxv, et d. c. 30. Ruinam minantes. Veteres synagogas reparare Judæis conceditur, novas exstruere non licet. B. Ambrosius, epist, 29 et 50. Theodoricus in re scripio ad Judæos Genuenses, apud Cassiodorum variar. 2, 27, v. c. 8 et 7, ext. De Ind. Publicatione bonorum. Sc etiam Photins interpretatur illa verba legis ult. C. cod. Cernat bona sua proscripia, mox pane sanguinis destinandus. Nomioc. tit. 9, c. 25. Εt capitis. Hæc non esse iu Basilicis tesla tur Balsamon, ad d. c. 25, el verum est, nt copstat ex lib. 1, tit. 1 cap. 45. Sunt tamen in sexagesimo. tit. 54. c. 31. Cæterum falluntur qui inter legem Judzorum 17 et l. ult. c. cod. aliam iuterserout ex Basilicis et Nomocanone; est enim tantum pars d. I. ult Lib. 1, tit. 5, const. 13. Ibi centum norarum, ins. Peir. habet 2' triginta r. d. const. 19.

$213 ἐναγκαίαν δαπάνην χορηγεῖν, προϊκά τα ὑπὲρ ου- debet, et quae requiruntur ad necessariam expeus:t γατρὸς ἐπιδιδόναι, καὶ πρὸ γάμου δωρεὰς ὑπὲρ τῶν υἱῶν κατὰ τὴν ἀξίαν τῆς οὐσία;· εἰ τὰ ἄλλα θερα κευόμενος τοῦτο μόνον ἐγκαλεῖν ἔχοι, διὰ τί γέγονε Χριστιανός. Βιβλίον α', τίτ. ε', διάταξις και ἧς ἡ ἀρχή, Quoniam. Σημείωσαι ὅτι τῇ τοῦ αἱρετικοῦ προσηγορία 4 Ἰουδαῖος οὐ περιέχεται. Κωλύσασα γὰρ ἡ διάταΕις αἱρετικὸν ἐν δικαστηρίῳ μαρτυρεῖν, προσέθηκε, Μήτε Ἰουδαῖος μαρτυρείτω. Ωστε οὖν, δι' ὧν κεχω ρισμένως τὴν ὀνομασίαν τούτων ἡ διάταξις ἐποιή σατο, οὐ βούλεται αὐτοὺς τῇ τῶν αἱρετικῶν προσηγορία συμπεριλαμβάνεσθαι. Βιβ. α', τίτ. ζ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχὴ, Si quis. Ο ἀπὸ Χριστιανῶν Ἰουδαῖος γενόμενος, καὶ ἐλεγχθείς, δημεύσει ὑποβάλλεται. Βιβ. α', τίτ. ια', διάτ. ς', ἧς ἡ ἀρχή, Christianis. Οι Χριστιανοί μὴ ἀποκεχρήσθωσαν τῇ δυναστεία τῆς θρησκείας, καὶ τοὺς Ἰουδαίους ήσυχάζον τας, καὶ οὐδὲν θορυβώδες ποιοῦντας βιαζέσθω σαν. Βιβ. α', τίτ. ιβ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχὴ, Judaei. Ἰουδαῖος διὰ τὸ περιγράψα. Εγκλημα, ἢ χρέος ἀπ' στερῆσαι βουληθείς, καὶ Χριστιανὸς γενέσθαι, μὴ ἄλλως ἔσται δεκτός, εἰ μὴ τὸ ἔγκλημα τὸ ἐπαγόμενου αὐτῷ, ἢ τὸ χρέος ἐπιλύσῃ. ΤΙΤΛΟΣ Ι. ei suppeditare, filiabus dotes constituere, pro fliis donationes ante nuptias, pro modo patrimonii, facere: si, dum in cateris a flio recte colitur, hoc solum babeat, quod reprehendat illum scilicet factum esse Christianum. Lib. 1, tit. 5, const. 21, cujus initium, Quoniam. Nota, Judæum hæretici appell:tione non contineri. Postquam enim prohibuit hæc constitutio, ne testis in judicio sit haereticus, adjicit, Nec Judzus testimonium dicat. Quo fit, ut cum separatim borum mentionem constitutio fecerit, Judæos hæreticorum appellatione comprehendi nolit. Hoc nota, veluti de quo valde quaeritur. Lib. ι, tit. 7, constit. 1, cujus initium, Si quis. Qui a Christianis deficiens, Judæus factus fuerit, et criminis hujus convictus, publicationi facultatum subjicitur. Lib. I, tit. 11, constit. 6, cujus initium, Christianis. Christiani religionis auctoritate non abutuntor, nec Judæis quiete degentibus, neque turbulentuin quidquam molientibus, vim inferant. Lib. 1, tit. 12, constit. 1, cujus initium, Judai. Judeus, qui circumscribendi criminis, aut intervertendi debiti cansa, Christianus fieri voluerit, non aliter admittendus erit, nisi quod ei crimen infertur, diluerit, aut æs alienum dissolverit. TITULUS X. Περὶ τοῦ Χριστιανὸν ἀνδράποδον μὴ αἱρετικόν, G Ne Christianum mancipium hæreticus, vel Judaus. ἢ Ἰουδαῖον, ἢ Ελληνα, ἢ νέμεσθαι, ἢ περιτέμνειν. Ερμηνεία Α΄. Ἰουδαῖος Χριστιανὸν ἀνδράποδον ἢ ἄλλης αἱρέσεως, ἢ ἔθους, καθ' οιονδήποτε τρόπον μὴ ἐχέτω. Εἰ δὲ ἔχει καὶ περιτέμνει αὐτό, τὸ μὲν ἀνδράποδον ἐλευθεροῦται, αὐτὸς δὲ κεφαλικῶς τις μωρεῖται. vel paganus habeat, vel possideat, vel circumcidal. 1. Judens Christian:.. mancipium, vel alte rins sectæ vel nationis, quocunque modo ne habeto Sin habet, et circumcidit, ipsum qui dem mancipium libertatem consequitur Judzus vero capitis supplicio punitur. Annibalis Fabroti notæ. Judæus Christianum. Ex lege Constantini Judæus servum Christianun possidere non potest. Eusebius Iv De vita ejus. Sed statim liber fit, vide l. 1 c. Th. et Append. cod. Th. num. 4. Fisco vindicatur ex Constantii et Constantis constituione. Cedren.: Κωνστάντιος δὲ καὶ Κώνστας ἐνομοθέτησαν, Ἰουδαῖον μὴ ὠνεῖσθαι δοῦλον· ἐπεὶ ἀφαι ρεῖσθαι αὐτὸν εἰς τὸν δημόσιον λόγον· εἰ δὲ καὶ περιτεμείν τολμήσοι δοῦλον, ξέρει τιμωρεῖσθαι, καὶ τὴν τούτου δημεύεσθαι οὐσίαν. Constantinus et Constans legem tulerunt, ne quis Judæus servum emeret, emplum publicari jusserunt. Si quis circum • cidere serrum ausus essel, gladio feriri, el bona ejus publicari. Sozomenus, lib. I', c. 17; Amastasius Biblioth. in Hist. eccles.: Constantius autem et Constans leges edidere Judæum non emere servum, alioquin auferri eum, et publicis rationibus tradi. Paulus diaconus lib. 11 Hist, miscell, idem dicit. Constat enim ex cod. Th. vetitam olim fuisse Jud.eis emptionem servorum Christianorum, et donationis causa factam traditionem. Et Justiniauns omnem acquirenḍorum servorum causam Jud:eis ad:mit 1. 5 cod. Th. De contrah. emption. Novell. cxliv. Gregor, epist. 3, cap. 21. Flodoard, p. 105, Ut Christiani Judæis vel gentilibus non vendantur. Agobard. De insol. Jud: Porro si et circumcidere servum Christianum ausus fuerit, gladio puniri talia præsumenten. Quod jus in Gallia receptum est. Capitularia Carol. M. lib. vi, cap. 318, οι lib. vu cap. 809, quae sunt Amiani ad l. cod. ne occasione dominii sectam venerandi reli. gionis inmulent. I. 63 cod. Th. cod. Αppend. coral. Th. num. G. col. Vel alerius secta. Αἱρέσεως. Basilica, και alterius religionis, ἄλλης θρησκείας, ύ. Lx, lib. Quocunque modo ne habeto. Nec comparare debebit, nec largitaris, vel alio quocunque Litu!c consequatur. I. 1, cod. eod. quae in veterilus codd. tribuitur Constantino, subscriptio hoc modo esse debet: Imperator Constantinus A. ad Evn. grium. Et in fine ejus 1. 1, ibid. Aug. CP. Constantino A. V111, et Constantio Cas. V1, COSS Alius codex habet, D. Kalend. Decemh. CP. Con. stantio A. VIII, et Const. 111. Consilium Tolet^n. iv, can. 65. Libertalem consequitur. Si servus rem g stam detulerit, pro præmio accusationis liber efficitur, Basilica libro ux, tit. 54, cap. 32. Alioquin fisco vindicatur, 1. 2 cod. Theod. cod.

II. Paganus et Judens, et Samarita et quicunque non est orthodoxus habere Christianum mancipium nequit. Nam et ipsum mancipium in libertatem vindicatur, et qui mancipium comparavit, libras 30 privatis largitionibus solvit. Tituli X Paratitlu. Lib. 1, tit. 3, constit. 54, cujus initium, Deo nobis. Nullus Judæus, aut paganus, aut bæreticus, mancipium Christianum habeat. Si tale quid deprehensum fuerit, confestim servus in libertatem abripiatur, Lib. 1, tit. 7, constit. 5, cujus initium, Eum. Qui servum adhibita vi, vel persuasione, traduxerit a Christianismo ad nerandam sectam, publicato patrimonio, capite plectatur. Lib. 1, tit. 9, constit. 16, cujus initium, Judæi. Bonorum publicationem, et exsilium perpetuum Judæis inferimus, qui Christianum circumcidisse convicti fuerint: vel alteri, ut id faceret, mandaverint. TITULUS XI. De paganis sacrificiis, et templis. 1. Templa clauduntor nec quisquam sacriftcato. Si quis hoc perpetraverit, capite plectitur, el facultates publicatas amittit. Pœna simili rector aut præses afficitur, qui exsecutionem non fecerit Β'. Ελλην, καὶ Ἰουδαῖος, καὶ Σαμαρείτης, καὶ πᾶς μὴ ῶν ὀρθόδοξος, οὐ δύναται Χριστιανὸν ἀνδράποδον ἔχειν· ἐπεὶ καὶ αὐτὸ ἐλευθεροῦται, καὶ ὁ κτησάμενος δίδωσι τοῖς πριβάτοις λ' λιτρας. Καὶ ὅσα παράτιτλα. Βιβ. α', τίτ, γ', διάτ. ιδ', ἧς ἡ ἀρχή, Deo nobis. Μηδείς Ιουδαίος, η Έλλην ή αἱρετικὸς ἀνδράποδον εχέτω Χριστιανόν. Εἰ δὲ τοιοῦτο εὑρεθῇ, εὐθέως δοῦλος εἰς ἐλευθερίαν αρπαζέσθω. Βιδ. α', τίτ. ζ', διάτ. ε', ἧς ή αρχή, Eum. δοῦλον βιαζόμενος, ἢ πείθων ἀπὸ Χριστιανῶν εἰς ἀθέμιτον αἵρεσιν μετελθεῖν, ἀποτεμνέσθω. Βιβ. α', τίτ. θ', διάτ. ις', ἧς ἡ ἀρχή, Judei. Δήμευσιν καὶ διηνεκή τοῖς Ἰουδαίοις ἐξορίαν ἐπά γομεν, τοῖς ἐλεγχομένοις ὡς Χριστιανὸν περιέτεμον, ἢ τοῦτο ἄλλῳ ἐνετείλατο. TITAOE IA'. De naganis sacrificiis, et templis. Ερμηνεία Δ'. Τὰ ἱερὰ κλειέσθω, καὶ μηδεὶς Ουέτω. Εἰ δέ τις ἁμαρτήσῃ τοῦτο, ἀποκεφαλίζεται, καὶ δημεύεται· καὶ μὴ ἐπεξελθὼν ὁ ἄρχων, ὁμοίως τιμωρεῖται. Annibalis Fabroti notæ. Paganus. Carojus M. in synodo apud Othlo- Christo dedicatis templis addicerentur. Idem scribit num Fuld. Samarita. Servus Christianus quem Samarita emerit. station liber fit, ex Justini Novella constitutione cap. 2, quæ inter Novellas Justiniani est CXLIV. Et quicunque non est orthodoxus. Hrreti ens enim est! quisquis non est orthodoxus, l. 12 De hæret. Haque hæreticis etiam interdictum est ne servos Christianos habeant, 1. Deo nobis, 54, cod. De episc. et cleric. Græci ad 1. 9, § ult. D. De clonal. "Οσα μὴ δύναται γενέσθαι τῆς δεσποτείας τινός, ταῦτα οὐ δύναται αὐτῷ δωρηθῆναι Χριστιανή, ἀνδράποδον αιρετική προσώπῳ. Qure alicujus fieri non possunt, ea donari ei non pos. sunt: ut mancipium Christianum hæretico, ex 1. 2. h. tit. Servus continuo liber fit, et emptor triginta auri libris multatur. Basilica d. tit. 54, cap. ult. Non modo autem Christianum mancipium habere et circumcidere Judæus probibetur, sed et cate- p chumenum, Basilica lib. 1, tit. 4, cap. 47, ex 1. 2, h. tit Templa clauduntur. Constantinus M. sacrificia paganorum sustulerat, et eorum fana, deinbra, templa clau:li jusserat, imo etiam dirai, et ccclesias ædificari. Orosius, Histor. lib. vi, c. 28, in fin.: Statuit citra ullam nominum cædem paganoram templa claudi. Nicephor. lib. vult, c. 18, 25. Gregorius magnus de consecrandis gentilium teniplis decretum condidit. Et ante Gregorium, Constantinum M. templa gentilium Christo addixisse scribi Cefrenus his verbis: paper 8 xxl ενώ οι νόμον, τοὺς τῶν εἰδώλων ναοὺς ἀποδίδο σκαι της τῷ Χριστῷ ἀφιερωμένοις ναούς. Talit e tam leges. Prima ut fana simulacris consecrata, Theophanes de eodem Constantino M. his verbis: Οὗτος πρὸς τὸν νόμον ἔγραψε πρῶτον τοὺς εἰδώλων ναούς ἀποδίδοσθαι τοῖς τῷ Χριστῷ ἀφιερωμέν νοις. Συνενομοθέ· ει δὲ αὐτῷ καὶ ὁ Κρίσπος ὁ υἱὸς autoHic ad leges addidit, Crispo ejus filio un cum eo sanciente, primum idolorum templa viris Christo cousecratis addicenda. Et ex eodem Theophane Anastasius in Historia eccles.: Iste, inquit, primam legem scripsit, idolorum templa his tradi, quæ Christo sunt deputata, Cassiodorus tamen in Chronico scribit, edicto Constantini gentilium templa subversa esse, quæ Senator exscripsit ex Hicronyıni Chronico. Julius Pollux in Chronico; cujus scholiastes addit, tria templa eum diruisse Constantinopoli, Solis, Dianæ, et Veneris. Justinianum etiam hæreticorum quasi ccclesias Christianis addixisse scribunt Gedrenus et Theophanes. Sed ut scriptores qui dirui et qui claudi tantum jussisse dicunt, hoc modo in concordiam adduci possint, ut nimirum quædam claudi, et quædam everti jusserit. Certe non omnia statim eversa satis constat ex l. 1 c. eod., in qua Constantius sancit in omnibus locis atque urbibus universis claudi potins templa, et accessu verito omnibus licentiam delinquendi perditis abnegari. Minut. in Octavio, Perditis sceleratisque tribuit altaria: Item: Confluxerant perditi, facinorosi, etc. Vide que olim diximus ad 1.3 co:1. Th. eod. Cæterum hæc 1, non est in Basilic. ut Photius etiam monet Nomoc. tit. 12 c. 4. Quod Basilii et Leonis temporibus panci pagani superessent, vide quæ dixi ad Parat. Cujac. h. tit. Qui ersecutionem non fecerit. Qui persoqni ct vindicare neglexerit.

B'. Mr onhayyveszenia; patεvéσow. Πικρῶς γὰρ τιμωρεῖται ὁ τῶν ἐνεστώτων ἢ τῶν μελλόντων παρὰ τὸ κεκωλυμένον ζητῶν τὴν ἀλή θειαν. Γ. Αἱ θυσίαι κεκώλυνται, καὶ ὁ κόσμος τῶν δημοσίων έργων μὴ περιαιρείσθω. Εἰ δέ τις ἀντιγραφὴν ἢ νόμον προφέρει ἐπὶ τῇ τούτων καθαιρέσει, ἀφαιρεῖται παρ' αὐτοῦ, καὶ βασιλεῖ ἀναφέρεται. Δ'. *Ανευ θυσιῶν και θρησκείας ἀπηγορευμένης initedɛlobwsay πple thy ȧpxαió:ŋza al dŋpwδεις θέαι, καὶ τὰ πρὸς ἱλαρίαν τοῦ δήμου συμβο πόσια. Ε΄. Οἱ ἐν Καρθαγένῃ ἱερατικοί τόποι τῷ θείῳ ołxy diapepitwoav, nλty tŵy iĘ autŵv ȧnd faciλέων δωρηθέντων προσώποις ἢ ἐκκλησίᾳ. Γ. Εάν οι Χριστιανοί βιάσωνται ἢ ἁρπάσωσι τὰ προσήκοντα τοῖς ἡσυχάζουσιν Ελλησί τε καὶ Ἰουδαίοις, τὸ ἁρπαγὴν ἀποδιδόασι διπλοῦν, καὶ εἰ ἄρχοντες, καὶ αἱ τάξεις, καὶ οἱ πολιτευόμενοι μή ἐκδικήσαντες, ἀλλὰ συγχωρήσαντες ταῦτα πλημ μεληθῆναι παρὰ τοῦ δήμου, ὁμοίως τιμωρούνται. II. Nemo per extispicinam divinationes instituat. Nam acerbe punitur (1-2), qui præsentium vel futurorum veritatem contra vetitum inquirit. III. Sacrificia prohibita sunt, at publicorum operum ornatus ne tollitor. Quod si quis rescriptum, aut legemn, ad horun eversionem profert, id ipsum ei eripitur, et ad imperatorem refertur. IV. Absque sacrificiis, et superstitiene prohibita, juxta consuetudinem antiquam, spectacula publica quæque flunt ad hilaritatem populi convivia perficiantur. V. Loea sacra quæ Carthagine sunt, ad Angustam domum pertinento, exceptis iis, que ab imperatoribus vel alicui personæ, vel ecclesiis sunt donata. VI. Si Christiani vim attulerint, ant rapuerint ea, quæ pertinent ad quiete degentes paganos ac Judæos: quod rapuere, duplam restitumut et præsides, et officia, et decuriones (13-14), si non vindicaverint, sed hæc a populo designari permiserint, pœna simili afficiuntur. Annibalis Fabroti nota. Nemo per extispicinam. Inspectione_jecoris, friorumque 1. 2. c. eod. Ὡς ἐφορᾶν τὸ ἦπαρ καὶ τὰ σπλάγχνα του Ουομένου θρέμματος διὰ τὸ ἐπαγ μέλλεσθαι τὰ μέλλοντα: Οι inspiciat jecur et exia sietimæ ad futura denuntianda. Petronius arbiter: Recluso pectore extraxit fortissimum jecur, et inde mihi futura prædixit, Auctor incertus apud Suidam: Έλληνες τότε καλλιερείν νομίζουσιν, όταν δαίμον τινι θύσαντες αἰτίων ἐπιτύχωσι σημείων ἐν τῷ ήπατι τοῦ ἱεροῦ. Exstant totidem fere ver bis apud auctorem magni Etymologici in v. KaλApnua. De extis Virgil. Iv Eneid. spirantia consulit exta. Zeno Veronensis episc. Serm. de Jona: Rapti je. coris spirantes consulunt fibras. Consulit ille deos spirantibus extis. In coil. Justiniano additur: Vel, quod est deterius, futura sub exsecrabili consultatione cognoscat. Quænam illa est exsecrabilis consultatio? An quia reclusis hominum pectoribus exta consulerent? ¿sic videtur. Scribit enim Porphyrius De abstinendo ab animatis, lib. 11, p. 34, edit. Florentine, melius futura prænosci in extis hominum: Επιφαίνεται γὰρ μᾶλλον, ὥς φασι, τοῖς τούτου σπλάγχνοις τὰ μέλη λοντα· καὶ πολλοί γε τῶν βαρβάρων δι' ἀνθρώπων σπλαγχνεύονται. Hac inuniani et exsecrabili consultatione Julianus utebatur, ut scribit Cedrenus p. 501 et 508 edit. R. (1-2) Nam acerbe punitur. Basilica lib. 1, cap.12, Ἐπήρτηται αὐτῷ τιμωρία τῆς σταυρώσεως: Ιmmnet ei pana furcæ. Idein scribit Balsamon ad Photii Nomoc. tit. 1, cap. 25. Sacrificia prohibita. Ex hoc loco constat in 1. 5 c. cod. superesse vocem, templorum, quæ nec in Basil. lib. 1, t. I, c. 13, exstat, nec in vet. c. Brod. Ornatus. Simulacra, statuas, quæ civitatibus ornamento sunt. V. Firmic. de error. profan. rel. Ad horum eversionem. Recte igitur in d. 1. 3 legitur in vet. Qui ea conantur evertere: Basilica, xatalúzy, quod est, dirnere, destruere. In eadem 1. melius Brod, c. quam alii: Ac ne sibi aliqua auct, Spectacula publica, Voluptates, 1.4, c. cod. Ludi. Vide quæ diximus ad 1. 5 c. Th. cod. Trebellius Pollio in Gallienis: Et quæ voluptates paratæ sunt, et qualis cras erit scena, quales circenses. Ad hilaritatem populi. Ipò; ihaplay, lætitiam in d. 1. 4, non Ecentiam, ut in quibusdam manusc., in qua etiam legendum est, exhiberi, el iniri etiam, ex vett. De festis conviviis vide quæ dixi ad l. 17 c. Th. cod. Quod autem dicitur in d. 1. 4, quando exigunt publica vota. Basilica sic interpretantur, εἴποτε ταῦτα γενέσθαι ἡ τῶν δημο σίων βοτῶν ἱλαρότης ἐπιζητεῖ: Si quando hæc fieri publicorum votorum hilaritas postulet. Bord Græco. Barbara dictio est quæ exstat in can. 62 concilij in Trullo. Loca sacra. Loca quæ sacris error veterum deputavit, 1. 5 c. eod. id est, loca sacris gentilium deputata. Ad augustam domum. Nostræ rei volumus sociari. Sic vett. et Basil. Thiding fuwv oùsix βουλόμεθα συνάπτεσθα: • Private rei nostra volu mus sociari. In cod. tamen Theod. 1. 20 eod, ex qua d. 1. 5 sumpta est, et in Brod. colice legitur, jubemus, quod mutandum non est. Prosper Λημίtan. De promiss. Dei, parte m. Vel ecclesiis. In d. 1. 5 legendum est, volniaus pertinere, ut in Basil. †бouiñonµsv, ct in 1. 20 c. Th. eod. ut supra, voluit pervenire. Ad quiete deg. Securos, 1. 6 c. cod. fouxázovtas,, Basil. v. Cassiod. Chron. Duplum restituunt. In c. Th. in triplum et quadruplum. Tribonianus immutavit, quasi rapina Judæis aut Græcis facta, dupli tantum pœna coercenda sit, tripli autem aut quadrupli si alits. (15-14) Decuriones. Evoμevoi. Basilica, rowτεύοντες τῶν πόλεων. Principales civitatum. Līb. 1. tit. 1, c. 46 Glossæ Gr.-Lat. Opwtɛúosv, principalis. Principales sunt decurionum primi, de quibus Cujacius ad tit. c. De decurion. 1. 35. populo designari. Ταῦτα πλημμεληθῆναι mapà tù ôfpov: a populo, admitti, perpetrari.

THEOD. BAI.SAMONIS Vll. Nemo voli causa templum ingrelitor, nec simulacra honore afficito, nec templa sertis redimito nec ignem aris injicito vel tbus adoleto non libationes facito vel hostias Immolato. Nam publicatione bonorum, capitisque supplicio punitur, cum quidem publica sit bujus criminis accusatio Przses vero, qui post legitimam accusationem, et probationem, faciuus non vindicaverit, quinquaginta libras, sicut et officium libras totidem, fisco solvit. Ζ'. Μηδεις δι' εὐχὴν εἰς ναὸν εἰδωλικὸν εἰσιέτω, μηδὲ τιμάτω τὰ ξόανα, μηδὲ στεφανούτω τοὺς ναούς, μηδὲ πῦρ τοῖς βωμοῖς βαλλέτω, ή λίβανον θυσια ζέτω, μηδὲ σπενδέτω ή θυσιαζέτω. Ἐπεὶ δημεύεται, καὶ κεφαλικῶς κολάζεται, που βλίκως οὔσης τῆς κατηγορίας. Ὁ δὲ ἄρχων, μετὰ νόμιμον κατη Ο γορίαν καὶ ἀπόδειξιν μὴ ἐπεξιών, ν' λίτρας δίδωσι τῷ φίσκῳ, καὶ ἡ τάξις πεντήκοντα. Η΄. Ἐὰν οι Ελληνες ἀπηγορευμένον τι πράξωσι, που βλίκως κατηγοροῦνται· καὶ ἐὰν ἐν ἀλλοτρίῳ τόπῳ πλημμελήσωσιν, εἰδότος τοῦ δεσπότου, καὶ ὁ τόπος καὶ ἡ λοιπὴ οὐσία δημεύεται, καὶ στε ρεῖται στρατείας ἢ ἀξίας. Ιδιώτης δὲ ὤν, σωματι VIII. Si pagani prohibitum quid fecerint, publice accusantur: et si quid in alieno loco, sciente domino, perpetraverint, tam locus ipse quam reliquum patrimonium ejus proscribitur, et ipse dignitatem, vel militiam amittit. Sin privatus est, jena corporali aficitur, et in opus metalli perpe• κως τιμωρεῖται, καὶ διηνεκῶς εἰς ἔργον μετάλλου Luo relegatur. IX. Si quid donatum fuerit, aut relictum locis, ant personis, vel ad fulciendum errorem paganum, id ea civitas accipiet, in qua illæ personæ habitant, vel sub qua sita sunt ipsa loca: rebus ips.s expendendis ad similitulinem redituum municipalium Impietates vero paganoruin præ sides ipsi puniunt, et quæ potestatem corum excedunt, ad imperatorem referunt. ἐξορίζεται. Θ. Εάν τι δωρηθῇ, ή καταλειφθῇ τόποις ἢ προσώποις, ἢ ἐπὶ συστάσει τῆς τῶν Ἑλλήνων πλάνης, Η πόλις αὐτὸ λήψεται ἐν ᾗ τὰ πρόσωπα οἰκεῖ, 1 ἀφ᾽ ἣν οἱ τόποι διάκεινται, καὶ δαπανώνται καθ' ὁμοιότητα τῶν πολιτικών προσώπων [προσόδων al. cod.]. Τὰ δὲ τῶν Ἑλλήνων ἀσεβήματα τιμωρούνται οἱ ἄρχοντε;, καὶ τὰ ὑπερβαίνοντα αὐτοὺς ἀναφέρουσι τῷ βασιλεῖ. 1. Οἱ μετὰ τὸ ἅγιον βάπτισμα τῇ πλάνῃ τῶν Ελλήνων ἐπιμένοντες ἐσχάτως τιμωρούνται. Οἱ δὲ μήπω βαπτισθέντες, ἑαυτοὺς καὶ παῖδας, καὶ γαμετὰς, καὶ πάντας τοὺς αὐτῶν προσαγέτωσαν ταῖς ἁγίαις ἐκκλησίαις. Καὶ τὰ μὲν αὐτῶν τέκνα, μία X. Qui post sanctum baptisma in errore paga - norum manent, ultimo supplicio puniuntur: qui vero necdum baptizati sunt, tam seipsos, quam liad beros, alque conjuges, cum omnibus suis, sacrosanctas ecclesias adducunt: ac liberi quidem, qui minoris ætatis suut absque dilatione baptizantur: adulti vero prius Scripturas secundum πρότερον τὰς Γραφὰς καὶ τοὺς κανένας διδάσκονται. Annibalis Fabroti notæ. Nemo voti causa. Δι' εὐχήν. In I. 7 c. eod., Nemo venerantis adorantisque animo. Sic libri vet. Brod. Basilica d. t. I, c. 17: μηδεὶς ἐν διαθέσει καὶ ψυχῇ {προσκυνοῦντος ἢ εὐχομένου. Nemo venerantis orantisque proposito et animo, ut in l. 3 supra De karet., conveniendi orandique habeant facultatem. Sic adorare apud Tertuilian. de oral. cap. 1, orare est. Idem de Pudicitia, c. 2: Et tu ne adoraveris pro populo.Videntur tamen impp. in d. 1. 7, ἓν διὰ συcίν dixisse. Glossa Gr. Lat. προσ. κύνησις, adoratio, adveneratio. Item. προσκυνῶ, adoro, venero. In l. 10, c.Th. eod.: Templus adoraturus intraverit. Est autem proprie adorare, ma' num ori admovere. V. Minut. in Octavio. Nec templa sertis redimito. In l. 7 c. cod. Templorum posles. Theodosius in l. Nullus 12, c. Τ. eol., Nullus seria suspendat. Vide quæ ibi dixi. Addle Theodoret. «le Grac. adecl. curandis serm. 7: Τῶν στεμμάτων οἷς που τὸν νεών κατεκόσμησεν: Serta quibus templum adornabut. Nec ignem aris injicito. In 1. 7 c. end. pro. fanos aris accendi ignes. Ms. Brod. profanis. Thus adoleto. Virgil. Ecl. 8: Verbenasque adole pingues et mascula turn.. Servius, incende. Iden Virg. Georg. 4: Panchæis adolescunt ignibus aræ. Serv. id est, thure: adolescunt autem pro incenduntur. Non libationes facio. Pateris viua libari, d. 1. 7. Theodoretus d. lib. vit De ture et rino: Καὶ λιβανωτὸν προσέφερον, καὶ οἶνον ἔσπενδον· Ει thus adolebant, et vinum libabant. Virgil. vu Eneid., Nunc pateras libale Jovi. Publica accusatio. Apud publicum judicem κρὰ ὄντα, χωρὶς ἀναβολῆ; βαπτίζονται, οἱ δὲ τέλειοι accusetur, d. 1. 7. Licita cunctis accusatione ad exemplum majestatis, 1. Nullus 12, c. Th. eod Vide 1. 8 c. eod. Tum locus ipse. Vide d. leg. 12, et 1. 10 c. De heretic. Ad similitudinem redituum. Rectius in cod. Leunclavii legebatur, πολιτικών προσόδων, quani in ms. Peir, προσώπων, et in Coutiano, βασιλικῶν προσόδων. Impietates vero pag. Vide Basil. lib. 1, t. 1, c.19. Qui minoris ætatis sunt. Ergo baptistous in adultam ætatem differendus non est, ne si moriuntur ἀβάπτιστοι, non baptizati, site calestis expertes sint. Seio quid de infantium baptismo scriserint viri docti: inter quos Egbertus archiepiscopus Eborac. num. 41, in Excerptionib. aít: Placuit de mfantibus quoties non inveniuntur certissími testes, qui eos buvtrzutos esse testentur, reque ipsi sunt per ætatem idonei de traditis sibi sacramentis respondere, absque ullo scrupulo hos esse baptizandos, ne ista trepidatio eos faciat sacramentorum purgatione privati. Idem traditur de omnibus, de quibus dubium est an baptizati fuerint, cap. 2 b. tit. Ordo Romanus de uflic. divinis: Illud autem de parvulis providendum est, ne postquam baptizatı fuerint, ullum cibum accipiant, neque lacientur sine summa necessitate, antequamR communicent sacramento corporis Christi. Joannes Hierosolymitan. ex flomilia in Psalm. xiv: Adducit quispiam infantem adhuc ubera sagentem, και baplizetur, et statim sacerdos exigit ab infirma ælate pacta conventa, et assensionis et minoris œtalė ji. dejussorem accipit susceptorem, et interrogat: Renuntrat Satana', etc,

El Ek dik th tuyel» orparzia; 7 å§la;, † oislav canones docentur. Si vero propterea quod miἔχειν, σχηματίσονται βαπτίσασθαι, καὶ τοὺς παῖδας, ἢ τὰς γαμετὰς αὐτῶν, ἢ τοὺς ἐν τοῖς οἴκοις αὐτῶν ἐπὶ τῆς πλάνης ἑάσωσι, καὶ τοὺς αὐτοῖς προσήκοντας, δημεύονται, καὶ δεόντως τιμωροῦνται καὶ τῆς πολιτείας οὐ μετέχουσιν· εἰ δὲ μὴ βαπτισθῶσιν, οὐ μετέχουσί τινος τῆς πολιτείας, οὔτε κυριεύουσιν οὐσίας, κινητῆς, ἡ ἀκινήτου· ἀλλὰ τὸ δημόσιον αὐτὰ ἐκδικεῖ· καὶ ἁρμοδίως τιμωρούνται, καὶ ἐξορίζονται. Εἰ δὲ φανῶσι θυσιάζοντες, ἢ εἰδωλολατροῦντες, ὡς Μανιχαίοι τιμωροῦνται. Οὐ παιδεύουσι δὲ Ελλην νες οιανδήποτε παιδείαν, οὔτε δημοσίας ἀπολαύουσι σιτήσεως, οὔτε κατὰ θεῖον τύπον. litiam vel dignitatem adepti sint, vel quod facultates habeant, specie tenus ipsi baptizantur, at liberos, uxoresve suas, aut domesticos et necessitudine sibi junctos, in errore reliquerint, publicatione bonorum damnantur, et pro merito puniuntur, nec republica fruuntur. Quod si plane baptizati non fuerint, nullius in republ ca beneficii participes sunt, neque dominium patrimonii mobilis aut iunmobilis habent, sed fiscus ea sibi vindicat, et præterea pœnis competentibus plectuntur, ac relegantur. Quod si constiterit eos sacrificare, vel simulacra colere, sicut Manichæi puniantur. Cæterum pagani cujuscunque disciplinæ professores esse nequeunt, nec annona publica ne quidem sanctione sacra interveniente, fruuntur, Οὗτος ὁ τίτλος παράτιτλα οὐκ ἔχει. ΤΙΤΛΟΣ ΙΒ'. Περὶ τῶν ἐκκλησίαις προσφευγόντων, καὶ ἐκβοή σεσιν ἐκεῖσε κεχρημένων. Ερμηνεία Α'. Ἰουδαῖος διὰ τὸ φυγεῖν ἔγκλημα, * χρέος, θέλων χριστιανίσα:, μὴ προσδεχέσθω, πρὶν ἂν ἀνεύθυνος φανῇ, καὶ τὸ χρέος καταβάλῃ. Β'. Ο τοὺς προσφεύγοντας ταῖς ἐκκλησίαις ἀποστῶν τῷ δὲ majestatis ὑπόκειται. Γ΄. Οὐ δεῖ τοὺς προσφεύγοντας ἔχειν οιαδήποτε ὅπλα, οὐ μὴν ἐντὸς τοῦ ναοῦ ἐσθίειν ἢ καθεύδειν· ἀσφαλῶς γὰρ διάγουσιν ἐντὸς τῶν πρώτων θυρῶν, ἐν αὐλαῖς, καὶ στοαῖς, καὶ λουτροῖς, καὶ κήποις. Εἰ δὲ παρὰ τῶν κληρικῶν προτραπέντες, καὶ ὅρκον ἐπὶ τῇ ἀσφαλείς λαβόντες, μὴ ἀποθώνται τὰ ὅπλα, δι' llic titulus paratitla non habet. TITULUS XII. De his qui ad ecclesias confugiunt, et clamoribus ibi utuntur. 1. Judæus qui fugiendi criminis aut debiti causa Christianizare vult, non suscipiatur prius, quam eum cuipe expertem esse eustiterit, et debitum solverit. II. Qui abstrahit confugientes ad ecclesias, majestatis crimine tenetur. 111. Confugas arma quæcunque habere non oportet, nec intra templum cibum sommumive capere Nam tuto degunt intra primas januas in areis, et porticibus, et balneis, et hortulis. Quod si a clericis admoniti, accepto quoque securitatis causa juramento arma non depoAnnibalis Fabroti notæ. Secundum canones. Vide Photii Nomoc. Cost;, Basil. lib. 1, tit. 1, c. 44. tit. 2, c. 4. Disciplinæ professores. Sic Julianus edicto præcepit ne quis Christianus docendorum tiberalium studiorum professor esse, ut scribit Orosius, lib.vn, c. 30. Vide quæ notavi ad 1. 7 c. Th. eod. Nec annona publica. In 1. 19 c. Th. annone templorum ad milites transferumur. Ad immunitatem ecclesiarum pertinet, ut sontes qui ad eas confugerint inde abduci non possint, sed loci reverentia et intercessione defendantur, can. 6, distinct. 87; concil. Arelatens. 1, can. 1 et 2; et concil. Aurelian. IV, can. 21, Herardus archiepisc. num. 129: De reis ad ecclesias, vel ad earum atria confugientibus, ut inde non abstrahantur. Si qui autem confugas avellere tentaverint, non solum adversus homines iniquissimi, sed et adversus Deum impiissimi erunt. Sic etiam ex principum constitutionibus ecclesiæ præstant confugis securitatem, sive aram salutis, aram misericordiæ, 1. 3 c. De his qui ad eccles. conf., cujusmodi ara fuit etiam Athenis, ut scribit Theoph. ad Jus civile, De jur. nat. Quod tamen non pertinet ad reos majorum criminum, cap. 6, De imm. ecclesiar. neque ad eos, qui tristem (sententiam passuri sunt, ut est in Capitulari Carol. M. his verbis: Ut homicide et cæteri qui mori legibus debent, si ad ecclesiam confugerint, non excusentur, neque eis ibidem victus detur. De homicidis vidé Exodi cap. xxi, et Nov. xvii, cap. 7, et Nov. GxvII, cap. ult. Vide concil. Anglic. p. 620; epist. B. Augustmi 187 ad Bonifac. c. 6; extrav. De immun, eccl. c. Reum. 17, q. 4. Fugiendi crimmis. In 1. 1 c. eod. ut evitare possint crimina, id est, accusationes, lyxànAut debiti causa. În d. 1. 1. pondera debitorum. Bas. à ßápŋ tiùy xperùy. Onus aris alieni. Creditoribus obnoxii, vel rei criminum ad ecclesiam confugiebant, vel etiam ad Ecclesiami catholicam transibant. De his in conciliis Africanis. Vel denique se in clericorum consortium allegi postulabant. B. Augustinus in Breviculo collationis diei 3, c. 12 Quidam etiam in eadem (pistola facinorosi arguebantur, et fisci debitores, qui occasione persecutionis, vel carere vellent onerosa multis debitis vitu, vel purgare se putarent, el quasi abluere faci. noru sun, etc. Qui abstrahit. Ecclesiæ securitatem præbent confugis, ita ut inde avelli non possint: qui antem abducunt, in crimen majestatis incidunt, et quodammodo deos violare dicebantur: Où póvov Eloi neplavoprov;. In 1.3 c. cod. vetus codex habet, fideli denuo præceptione. In registro Gregorii, lib. x, ep. 54. Zonaras ad can. 97 synodi vi in Trullo. Cibum somnumve capere. Vesci vel cubare Intra primas januas. Vide 1. 3 ibi, et post loca p. c. eod. conjuncta Basil. interp. lib. v. i. i, c. 11, in pr. Securitatis causa juramento. Hæc sunt in Græca constitutione, son in Latina, 1.5 c. end. et ita quoque accepit Photius, Nomocan. tit. 9, c. 17, ubi în cditione priore corrupte legitur p. 91, ot yoûv pro xxxw; āv. Adde autem Agylæi interpretationi post verbum, coguntur, clerici enim sunt. Vigilius papa în epistoia encyclica ad Orientales, p. 226.

suerint, per armatos abstrahentur: hoc autem non ενόπλων ἀποσπώνται. Τοῦτο δὲ ποιεῖν οὐκ ἐξ licet facere sine jussu episcoporum, et defensorum. IV. Si servus armatus ad templum confugerit, vel domino tradatur, vel illi, a quo aufugt. Si fretus armis, resistit, domino permittitur, uι cum, quibus id faciundum putarit viribus, abstrahat. Ac siquidem in resistendo fuerit interemplus, noxæ dominus expers est V. Non licet in a clesiis conclamationibus nti, vel tumultuari, nec cum multitudine seditionem in civitate movere. Nam is, cui fit injuria, potius quam ut hæc facias, præsides adeat. Qui contra legem hanc agit, vel seditionem movet ultimo supplicio punitur. VI. Qui confugas abstrahere conatur, supplicio capitali amicitur. Nec alimentis, aut veste, quieleve privandi sunt Ac siquidem in ipsa conspίciantur ecclesia servata locis ipsis reverentia per judicis competentis sententiam commonentur, et responsum dant, quod ipsis dandum videtur. Si Intant in ecclesiæ finibus, per œconomum, vel defensorem, vel em, cui res ab episcopo commissa fuerit, perquiruntur: et cum inveniuntur, decenter commonentur; et potestatem habent vel per seipsos, vel per instructos procuratores, in competenti judicio respondendi. Si dilationem interponunt, legitime per edicta citantur, ac siquidem res immobiles habent, carum sive traditio, sive distractio fit, pro quantitate debiti, tam privali, quam publici. Quod si extra ecclesian res mobiles occultatas habent, per exsecutores perquiruntur, et ex eis fit satisfactio. Sin res eorum in ipsa occultantur ecclesia, per œconomum et defensorem inquiruntur. Quod si sola de aliquo est suspicio, jussu episcopi sui jusjurandum præstat Eadem etiam in fidejussoribus mandatoribus, et rebus corum, et familiaribus, et sociis, et omnino in iis, qui easdem ob causas obno- ▲ii sunt, ac una cum ipsis ad ecclesias confugiunt, observantur: uti scilicet ex rebus corum debita solvantur. S vero servi vel ascriptitii, εστι παρὰ κέλευσιν τῶν· ἐπισκόπων καὶ τῶν ἐχε δίκων. Ἐὰν δοῦλος ἔνοπλος προσφύγῃ ναῷ, παραδι δόσθω τῷ δεσπότῃ, ἢ ἐξ οὗ ἀπέδρα. Εἰ δὲ τοῖς ὅπλοις θαῤῥῶν ἀνθίσταται, συγχωρεῖται ὁ δεσπότης μεθ' οἷας ἂν νομίσῃ δυνάμεως αὐτὸν ἀποσπᾷν· καὶ ἐὰν ἀνθιστάμενος ἀποθάνῃ, ἀνεύθυνος ἐστιν ὁ δε σπότης. Ε΄. Οὐκ ἔξεστιν ἐν ἐκκλησίαις ἐκβοήσεσι κεχρή σθαι, ἢ θορυβεῖν, οὔτε μετά πλήθους ἐν πόλεσι στα σιάζειν. Ο γὰρ ἀδικούμενος, ἀντὶ τοῦ ταῦτα ποιεῖν, προσίτω τοῖς ἄρχουσιν. Ο δὲ παρὰ τὸν νόμον ποιῶν, ἢ κινῶν στάσιν, ἐσχάτως τιμωρεῖται. ἐντι Γ'. Ο τοὺς προσφυγόντας ἐπιχείρων αποσπασει κεφαλικώς τιμωρεῖται. Οὐ δεῖ δὲ αὐτοὺς στερεῖσθαι τροφῆς, ἡ ἐνδύματος, ἢ ἡσυχίας. Καὶ εἰ μὲν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ φαίνονται, τῆς τιμῆς φυλαττομένης τοῖς τόποις, υπομιμνήσκονται ψήφῳ τοῦ προσφόρου δια καστοῦ, καὶ διδόασι τὴν νομιζομένην αὐτοῖς ἀπό κρισιν· εἰ δὲ λανθάνουσιν ἐν τοῖς ὄροις, ἀναζητούν ται διὰ τοῦ οἰκονόμου, ἢ τοῦ ἐκδίκου, ἢ τοῦ ἐπιτρε πομένου παρὰ τοῦ ἐπισκόπου· καὶ εὑρισκόμενο:, ευσχημόνως ὑπομιμνήσκονται, καὶ ἄδειαν ἔχουσιν ἢ δι᾽ ἑαυτῶν, ἡ δὲ ἐντολέων, instructos, ἐν τῷ προσ φύρῳ δικαστηρίῳ ἀποκρίνασθαι. Εἰ δὲ ὑπερτίθενται, νομίμως cdictis καλοῦνται· καὶ εἰ μὲν ἔχωσιν ἀκί νητα, παραδίδονται, ἢ πιπράσκονται πρὸς τὸ ποσόν τοῦ χρέους ἰδιωτικοῦ τε καὶ δημοσίου· εἰ δὲ καὶ έχωσιν ἔξωθεν τῆς ἐκκλησίας κινητὰ κεκρυμμένα, ζητούνται διὰ τῶν ἐκβιβαστῶν, καὶ ἐξ αὐτῶν τὸ ἱκανὸν γίνεται. Εἰ δὲ ἐν τῇ ἐκκλησία κρύπτονται τὰ αὐτῶν, ζητοῦνται διὰ τοῦ οἰκονόμου καὶ τοῦ ἐχε δίκου. Εἰ δὲ περί τινός έστι μόνη υπόνοια, κελεύσει τοῦ ἐπισκόπου αὐτοῦ ὀμνύει. Ταῦτα καὶ ἐπὶ ἐγγυητῶν, καὶ μανδατόρων, καὶ πραγμάτων αὐτ τῶν, καὶ οἴκων καὶ μετοχῶν, καὶ ὅλως τῶν ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς ἐνεχομένων φυλάττονται τῶν σὺν αὐτοῖς προσφευγόντων· ὥστε καὶ ἐκ τῶν πραγμάτων απ τῶν ἀποδοθῆναι τὰ χρέη. Εἰ δὲ δοῦλοι, ἢ ἐναπόγρα φοι, ἢ κολωνοί, ἢ ἀπελεύθεροι, μετὰ πραγμάτων ἢ Annibans Fabroti notæ. Si servus. Justinianus in Aurea Bulla majori Ecclesiae concessa: Δούλος, μάτην τῇ ἐκκλησία προς χωρήσας, ἀξίως παιδευέτω, καὶ τῷ ἰδίῳ διδόσθω κυρίῳ: Servus qui lemnere ad ecclesiam confugerit, pro dignitate castigetur, et domino sno restituatur. Norce dominus expers est. In l. 3 c. eod. nulla erit ejus noxa, nec conflandi criminis reliuquetur occasio. Sic legitur in Brodiei codice. Basilica: Κἂν μαχόμενος τελευτήσῃ, ἀνεύθυνος ὁ ἐπελθὼν ἔστω δεσπότης. Εἰ εἰ in pugna interimu tur, insons esto dominus, qui eum vi adortus est, lib. v, tit. 4, c. 13. Quicere privani sunt. Η ησυχίας ή ύπνου κωλύονται· Αut quiete aut somno prohibentur. Bas. In ipsa conspiciantur Ecclesia. Ilinc defendi potest lectio d. I. 6 ibi, Appareant in ecclesia pu. blice; quanquam in quibusdam libris hæc absint: vel cum apparent in ecclesia publice, vel in tinbus ccclesiasticis latit out, ut mus subjicitur. Jussu episcopi sui jusjurandum prestat Es his intelliges, verba illa d. 1. 6, § 1: De sua etiam conscientia satisfacere auctoritate venerabilis antistitis jubeatur. Eadem etiam in fidejussorions. In d. 1. 6, sic legendum est ex ver. cod. In fidejussorum vel mand. seu rer. ad eos perl. vel fam. et soc. vel perticipum, et omnimodo in hisdem causis obn. pers., ctc. Uti scilicet ex rebus eorum. Ex hoc loco corrigenda est 1. 6, § 1, eod. ibi, Ut eorum quoque bonis publica debila, etc., et legendum, ut es corum. Sic in Basilicis d. tit. 1, c. 14: Ἐκ τῶν τούτοις ὑπαρχόντων, ex eorum bonis. Si vero servi. In. d. 1. 6 additur, Conques salis rebus certis alque subtractis, etc. Basilica d. c. 14: Αποσυλήσας τινά των πραγμάτων του δεσπότου, ἡ διαφθείρας: Subtractis quibusdam re bus domini, aut corruptis.

χωρίς προσφύγωσιν, ἀποδίδονται παραχρήμα, ή vel coloni, vel liberti, cumn rebus, aut absque reσωφρονιζόμενοι πρὸς τὸ ἁμάρτημα καὶ τὴν ἐκκλησ σιαστικήν κατάστασιν· ὥστε μὴ καὶ τοὺς ἔχοντας αὐτοὺς ἐκ τῆς αὐτῆς ἀπουσίας βλάπτεσθαι, μήτε αὐτοὺς ἐπὶ βλάβῃ τῆς ἐκκλησίας ἐκ τῆς δαπάνης τῶν πτωχῶν ἀποτρέφεσθαι. Δεῖ δὲ τὸν οἰκονόμον καὶ τὸν ἔκδικον ἀναζητεῖν τοὺς προσφεύγοντας, καὶ τὰς αἰτίας αὐτῶν, καὶ διδάσκειν τοῖς ἄρχουσιν ἢ οἷς ἀνήκουσιν· ὥστε τὰ τῷ δικαίῳ συμβαίνοντα γενέ σθαι. Η διάταξις οὐκ ἔχει χώραν ἐν Κωνσταντινουπόλει. Τὰ γὰρ ἐν αὐτῇ συμβαίνοντα, ὡς ἂν ἐθέλοι ὁ βασιλεὺς διατίθησιν. Ζ΄. Ο ἔχων ἀγωγὴν ἢ πρᾶγμα πρός τινα μή θορυβείτω τὰς ἐκκλησίας δι᾿ ἑαυτοῦ ἢ δι᾽ ἑτέρου ἀλλὰ προσίτω τοῖς ἄρχουσιν. Εἰ δὲ τοῦ βασιλέως ἐπὶ ἁμαρτήμασι χρήζει, διὰ τοῦ ἀρχιεπισκόπου αὐτὸν διδασκέτω. Ὁ δὲ παρὰ ταῦτα ποιῶν σωφρονίζεται. Η'. Ο τοῦ βασιλέως εἰς τὴν Μεγάλην Εκκλησίαν ἐν ἑορτῇ προϊόντος ἐκβοήσεσι χρώμενος ἐκπίπτει τοῦ πράγματος, καὶ διὰ τοῦ ἐπάρχου ἐκβαλλόμενος, σωφρονίζεται. Ο δὲ διὰ δυνατὸν πρόσωπον τῇ ἐκκλησίᾳ προσφεύγων διδασκέτω τὴν βασιλείαν διὰ τοῦ πατριάρχου καὶ τῶν ἐκκλησιεκδίκων. Καὶ ὅσα παράτιτλα. Βιβ. α', τίτ. γ', διάτ. κ', ἧς ἡ ἀρχὴ, Si qua. Τὰ ἐπὶ τοῖς προσφεύγουσιν εἰς τὰς ἐκκλησίας βέβαια Έστω προνόμια. Βιβ. α', τίτ. μθ', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχὴ, Nemo. Ο ἄρχων μετὰ διαδοχὰς ὀφείλει ν ἡμέρας ἐν τῇ ἐπαρχίᾳ ποιεῖν, μὴ κρυβόμενος ἐντὸς τῶν σεπτῶν δρων. Βι6. ι', τίτ. ιθ', διάτ. η', ἧς ἡ ἀρχὴ, Θεσπίζομεν. Περὶ τῶν προσφευγόντων ταξεωτῶν ἢ πολιτευομένων, ὅπως δεῖ αὐτοὺς ἀπαιτεῖσθαι τὰς δημοσίους εἰσφοράς, φησὶν ἡ διάταξις παρακελευσαμένη μηδένα καταβάλλειν ἐπ' αὐτοὺς τὰς συντελείας, εἰ μὴ ἐμοσιάσωσιν. Ἐπὶ γὰρ τοὺς προσφεύγοντας ἄλλως κρύβοντας ἑαυτούς, οὐδεμίαν βούλεται για νεσθαι παρὰ τῶν συντελεστῶν ἐπ᾿ αὐτοὺς κατα Εολήν. ΤΙΤΛΟΣ ΙΓ'. Περὶ τῶν ἐν ἐκκλησίαις ελευθερουμένων. Ερμηνεία Α'. Καλῶς τις τὸν ἴδιον δοῦλον ἐν " bus, ad ecclesias confugerint, confestim traduntur et pro inodo delicti, proque ratione disciplinæ ecclesiastica, castigantur: ne ii, quoru sunt, ex ipsorum absentia damuum capiaut; nec ipsi ad ecclesiæ detrimentum, ex sumptu pauperum alantur. Debent autem et œconomus et deſensor in eos, qui ad ecclesias confugiunt, et in causas eorum inquirere; atque prasides, vel illos ad quas personæ causæque pertinent, instruere, ut æquitali convenientia fiant. Caeterum haec constitutio Constantinopoli locum non habet. Nain quæ illa in urbe accidunt, imperator arbitratu suo disponit. VII. Qui actionem (45°) vel negotium adversus a¦¦- quem habet, non turbet ecclesias per seipsum, vel per alium; sed prasides adeat. Quod si ei propter adinissa quædamn, opus ipso sit imperatore, archiepiscopi opera ipsum instruat. Qui secus facit, castigatur. VIII. Qui, procedente in aliquo festo Majorem ad Ecclesiam imperatore, conclamationibus utitur, et ipsam causam amittit et per præfectum urbis pellitur, atque castigatur. Qui vero propter aliquan personam potentem, adl ecclesiam confugit, imperatoriam majestatem tam patriarchæ quam ecclesiæ defensorum opera instruat. Tituli 12 puratilla. Libri 1. tit. 3, constit. 22, cujus initium: Si qun. Quæ nonine confugientium ad ccclesias concess sunt privilegia, firma sunto. Lib. 1, tit. 49, constit. 1, cujus initiumn: Nemc. Præses, postquam ei successum est, quinquaginta dies in provincia sic debet exigere, ut intra terininos religiosos non occultetur. Lib. x, tit. 19, constit. 10 cujus initium: Θεσπίζομεν. De confugientibus adl ecclesias appa. ritoribus, vel curialibus, disserit hæc constitutio quomodo sint ab eis exigenda tributa publica; præcipiens, ne quisquam collationes super eos solvat nisi hoc ipsum publicaverint. Nam super illos, qui ad ecclesias confugiunt, vel alio quo modo semet occultant, nullam fieri vult a collatoribus solutionem. Annibalis Fabroli Confestim traauntur. Additur in d. 1. 6: Ad locum statumque proprium revertuntur, rebus quas secum habuerint, reformandis: diutius enim eos intra Ecclesias non convenit commorari. Sic legitur in Brodaei codice. Basilica: Εἰς τὸν τόπον ὡρισμένον καὶ οἰκεῖον ὑποστρεφέτωσαν • Ad locum statutum et proprium revertantur, ut ita videantur legisse in d. i. 6, in qua tamen nihil mutandum est, ad sta - tum enim proprium reverti dicuntur servi, coloni, ascriptitii, familiares sive liberti, de quibus antea actum est. Ut aquitati. Sic legendum in d. 1. 6. Cum hac epitoma confer caput 15. d. tit. 1. (45') Hæc et proxime sequens epitomna hic tantum exstant; leges integræ perierunt. PATROL. Gn. CXXXVIII. TITULUS XIII. De his qui in ecclesiis manumittuntur. J. Recte quis servum suum in ecclesia ca - nola. Causam amittit. Licet bonam causam haLere videatur, Basilica d. tit. 1, cap. 16. Patriarche. Διὰ τοῦ ἀρχιεπισκόπου, per archiepiscopum, Basii. c. cod. Lib. x, tit. 19, const. 10. In libro Peirest. legitur, διατ. η', constit. 8. De hac manumissione Africani Patres in cod. can. Eccles. Afric. canone 64; Balsamon in synodo Carthaginiensi can. 67 et 85; concilium Anglicanum Berghamstede can. 9: Si quis servum suum ad all are manumiserit, liber esto, et habilis sit ad gandendum hæreditate et wirgildo, et fas sit ei ubi volet sine limite versari. Manumissionis aute formula hæc exstat apad Ivonem Carnot. sexta parte c. 131,

tholica, populo et sacerdotibus præsentibus, na- καθολική Εκκλησίᾳ, τοῦ λαοῦ καὶ τῶν ἱερέων και numittit; et propter memoriam, vice actorum, qualiscumque fit scriptura, quæ ab episcopis subsiguatur. Ipsi etiam episcopi, prout volunt dant vel relinquunt libertates: modo tamen eorum voluntas manifesta fiat. II. Qui in ecclesia, episcopo et universo populo præscute, manumittitur, at civis Romanus. Clericus autem, si vel in extrema voluntate dederit, vel quibuscunque verbis dari libertatem præceperit, facit, ut directa libertas ex ipso die publicati tostamenti competat. Tituli 13 paratitla. Lib. I. tit. 8, constit. 54, cujus initium: Deo nobis. Servus, qui pagano, vel Judzo, vel SamariLa, vel hæretico servit, tametsi necdum Christianus est, nunc autena Christianus feri vult; statim atque sigillum (baptismi scilicet] acceperit, in libertateın eripitur; nec potest ipsum dominus ejus in servitatem reducere, licet etiam is postea Christianus factus fuerit. Lib. vis, tit. 15, constit. 1, cujus initium: Sancimus. Capite secundo tradit hæc constitutio, posse Alium mandato patris servos suos in ecclesia manumittere. ρόντων ελευθεροί, καὶ διὰ μνήμην ἐν τάξει ὑπομνη μάτων, οιαδήποτε γραφή γίνεται, φέρουσα τῶν ἐπισκόπων ὑπομείωσιν (f. υποσημείωσιν]. Καὶ αἱτοὶ δὲ οἱ ἐπίσκοποι, ὡς ἂν θέλωσι, διδόασιν ἢ κατα λιμπάνουσιν ἐλευθερίας· ὥστε μέντοι δηλωθῆναι τὴν γνώμην αὐτῶν. Β'. Ὁ ἐν ἐκκλησίᾳ τοῦ ἐπισκόπου καὶ τοῦ λαοῦ παντὸς παρόντος ελευθερούμενος, Ρωμαίος γίνεται· ὁ δὲ κληρικὸς, καὶ ἐν τελευταίᾳ βουλήσει ἢ βήμασιν cἰοισδήποτε ἐπιτρέψῃ ἐλευθερίαν δοθήναι, directam ἁρμόσαι ποιεῖ ἐξ αὐτῆς τῆς ἡμέρας δημοσιευθῆναι τὴν βούλησιν. Καὶ ἔσα παράτιτλα. Β.6. α', τίτ. γ', διάτ. νδ', ἧς ἡ ἀρχή, Deo nobis. Ο δούλος Ελληνι, η Ἰουδαίω, η Σαμαρείτη, Η αἱρετικῷ δουλεύων, εἰ καὶ μή έστι Χριστιανό, βούλεται δὲ νῦν γενέσθαι, ἅμα τῷ σφραγισθῆναι εἰς ἐλευθερίαν ἁρπάζεται, μὴ δυναμένου τοῦ δε σποτου αὐτοῦ τοῦτον ἀναδουλοῦν, εἰ καὶ αὐτὸς μετά ταῦτα Χριστιανός γέγονε. Βιδ. α', τίτ. ιε', διάτ. α', ἧς ἡ ἀρχὴ, Sancimus. Ἐν τῷ δευτέρῳ κεφαλαίῳ φησὶν ἡ διάταξις ὅτι δύναται ὁ υἱὸς κατὰ μανδάτον τοῦ πατρὸς τοῦ ἑαυ τοῦ οἰκέτας ἐν ἐκκλησίᾳ ἐλευθεροῦν. Annibalis Fabroti notæ. Prout volunt. Id est, ἐγγράφως καὶ ἀγρά XLVIII, tit, 14, cap. 2, dummodo constet de manuφως, in scriptis et sine scriptis. Basilic. lib. missoris voluntate. LIBER SECUNDUS. ΣΥΝΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΣΠΟΡΑΔΩΝ ΕΝ ΤΟΙΣ ΔΙΓΕΣΤΟΙΣ ΚΑΙ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟΙΣ ΚΕΙΜΕΝΩΝ ΠΕΡΙ ΙΕΡΩΝ ΤΟΠΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΝ ΑΥΤΟΙΣ ΓΙΝΟΜΕΝΩΝ ΤΕ ΚΑΙ ΠΛΗΜΜΕΛΟΥΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΙΕΡΕΩΝ, ΕΤΙ ΔΕ ΚΑΙ ΙΟΥΔΑΙΩΝ ΚΑΙ ΘΥΣΙΩΝ, ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΑΓΟΝΤΩΝ ΤΙΝΑΣ ΠΡΟΣ ΑΠΗΓΟΡΕΥΜΕΝΗΝ ΘΡΗΣΚΕΙΑΝ· ΚΑΙ ΠΕΡΙ ΑΠΟΣΤΡΟΦΗΣ ΠΑΙΔΩΝ, ΓΕΡΟΝΤΩΝ, ΚΑΙ ΑΣΘΕΝΩΝ. COLLECTIO SPARSIM EXPOSITORUM IN DIGESTIS, ET SANCTIONIBUS PRINCIPUM, ET INTRODUCTORUS LEGIBUS, SIVE INSTITUTIS, DE REBUS DEQUE LOCIS SACRIS. ET DE HIS QUE IN EIS FACTA SUNT, ET QUE IN EIS COMMITTUNTUR: ET DE SACERDOTIBUS, ET Sacrificiis, ET JUD.EIS: ET DE HIS QUI ALIQUOS AD PROHIBITAM RELIGIONEM ADDUCUNT: ET DE PUERORUM, SENUM AC INFIRMORUM ALIMENTIS. De rebus et locis sacris, et de his, quæ in eis facta sunt, el quæ in eis committuntur. Digestorum lib. 1, tit. 8, digestum primum Gaii. Περὶ ἱερῶν τόπων τε καὶ πραγμάτων, καὶ τῶν ἐν αὐτοῖς γινομένων τε καὶ πλημμελουμέν Β.Ε. α', τίτ. τ', δίγιστον α' Γαΐου. Τα σάκρα

Θείου δικαίου εἰσὶ, καὶ ὑπ᾽ οὐδενὸς δεσπόζονται. Res sacra divini juris sunt, nec in ullius sunt doΣάκμον δὲ πρᾶγμά ἐστι τὸ δημοσίᾳ ἀνιερωθέν. Τα γὰρ Ιδιωτικὰ οὐκ εἰσὶ σάκρα, ἀλλὰ βέβηλα· εἰ δὲ καταπέσῃ τὸ οἰκοδόμημα, μένει σάκρος ὁ τόπος, ὡς Μαρκιανού δίγεστ. ς'. Καθιεροῦνται δὲ τὰ σάκρα καὶ ἐν πόλει καὶ ἐν χωρίοις. Δημόσιος δὲ τόπο; παρὰ κέλευσιν βασιλέως οὐ γίνεται σάκρος, ὡς Μαρκιανοῦ καὶ Οὐλπιανοῦ δίχεστον η' καὶ θ'. Τὸ δὲ σάχρον ἀδιατίμητόν ἐστιν, ὡς ὁ Πομπώνιος δια γέστ. ι'. Βιβλίον α', τίτλος ις', δίγ. ζ'. Ὁ ἀνθύπατος ἐπιο βλεπέτω τὰ ἱερὰ, καὶ παρασκευαζέσθω αὐτὰ φιλοκαλεῖσθαι. Τίτλος ιη', διγ. ιγ'. Ο ἄρχων ζητείτω του; Ιεροσύλους. Β.6. ς', τίτ. ιδ', δίγ. ξ', Pomponius. Οὐ καλῶς τις πακτεύει μὴ καθιερῶν τὸν ἴδιον τόπον. Βιβ. ς', τίτ, α, δίγ. κγ'. Pauli. Τα σάκρα ἐκδικεῖν ὡς ἡμέτερα οὐ δυνάμεθα. Βιβ. η', τίτ. α', δίγ. ιδ' Pauli. Τόπου παρεντιθε μένου, καί τοι ἐμποδίζεται. Δουλεία γὰρ διὰ τοιούτου τόπου οι συνίσταται. Β.6. ι', τίτ. β', δίγ. δ' Ουλπιανοῦ. Τα κληρονο μιαία δικαιώματα μετὰ τῆς ἐν τῷ ῥητῷ διαστίξεως ἢ κατὰ ψῆφον ἢ συναίνεσιν τῶν κληρονόμων ἐν ναῷ ἀποτίθενται. Β.6. ια', τίτ. δ', δίγ. α΄ Ούλπιανοῦ. Τοὺς φυγάδας δούλους συλλαμβανομένους ἀσφαλῶς δεῖ φυλάττεσθαι, καὶ ἐν ναῷ προσγράφεσθαι τὰ ὀνόματα απο τῶν, καὶ τίνων ἑαυτοὺς λέγουσι, καὶ τὰ σημεῖα αὐτ τῶν, τυχὸν εἰ ώτειλὰς ἔχουσιν. Βιβ. ια', τίτ. ζ', δίγ. λς', Pomponius. Τα σάκρα γι νόμενα ὑπὸ τοὺς πολεμίους παύονται εἶναι τοιαῦτα· ὥσπερ ὁ ἐλεύθερος δουλωθείς· ἀπολυθέντα δὲ τῆς συμφορά;, ἀναλαμβάνουσι την προτέραν κατάστασιν διὰ τῆς ὑπογραφῆς. Β:6. ιβ', δίγ. ε', Ulpianas. Πᾶς ὑποθεμιτὸς ὅρκος ἐξ ἐπαγωγῆς ὀμνύμενος φυλάττεται, καὶ ὅν τις ὀμόσῃ κατὰ τῆς ἰδίας θρησκείας. Δίγεστον λγ'. Ulpianus. Ο κατὰ τῆς ἑαυτοῦ σωτηρίας ἐμοὺς δοκεῖ μὲν ἐμνύναι κατὰ τοῦ Θεοῦ· minio. Sacra vero res est, qure publice cal consecrata. Nam private res, non sunt sacræ, sed profanæ. Quod si corruerit ædificium, locus sacer manet, ut tradit Marciani digestum sextum. Cæterum sacræ res dedicantur et in civitate et in agris. Locus autem publicus absque jussu imperatoris non fit sacer, ut est in Marciani et Ulpiani digesto 8 el 9. Sacra vero res imæstimabilis est, ut alt Pomponius digesto 10. Lib. 1. tit. 46, digesto 7. Ædes sacras proconsul iuspicial, et curet eas expoliri Tit. 18, digesto 15. Præses sacrilegos conquirat. Lib. m, tit. 14, digesto CO. Pomponius. No recte quis paciscitur, ne locum suum dedicet. Lib. vi, tit. 1, digestum 23 Pauli. Quæ sacra sunt, vindicare tanquam nostra non possumus. Lib. viii, tit. 1, digestum 14 Pauli. Cum locis sacer interponitur, etiam iter impeditur. Nam servitus per ejusmodi locum non consistit. Lib. x, tit. 9, digestum 4 Ulpiani. Tabulæ testamenti, cum corum distinctione, quæ in textu exponitur, vel per decretumn vel consensuu hæredum, in templo reponuntur. Lib. xi. tit. v. digestumn 1 Ulpiani. Servos fugitivos, qui apprehenduntur, tuto custodiri opor tet, ac in templo eorumn ascribi nomina, et quorum esse se dicant; itemque notas eorum puta, si cicatrices habeant. Lib. xı, tit. 7, digesto 56, Pomponius. Loca sacra, cum in hostium potestatem veniunt, desinuit esse lalia sicut honio liber, in servittem redactus. Liberata vero ab hac calamitate, statuın pristinum per jus postliminii recipiunt. Lib. xi, tit. 2, digesto 5, Ulpianus. Omne licitum jusjurandum, quod delatum præstatur, ser.. vari debet; licet aliquis per superstitionem suam juraverit. Digesto 33, Ulpianus. Qui per salutem suam juravit, per Deum quidem jurare videtur: sed si Annibalis Fabroti nota. Sacra vero res. Res Deo dedicata non recipit των σημείων τυχὸν, εἰ ωτειλας ἔχουσι. Cujac. Et restinationem, Græci ad l. 9 D, eod. Bas. lis. XLVI, tit. 3, c. 7. Digest. lib. 1, t. Vill. Ut est in Marciani, dig. 8. In libris nostris Marcianus in 1. viu D. de rer. divis. non agit de rebus sacris. Lib. I. Α. 16, Expoliri, φιλοκαλεῖσθαι, refici. Lib. x, Per decretum. Κατά ψῆφον. per surfragium, I. 5, D. eod. Lib. ii, Ac in templo. Καὶ ἐν ναῷ προσγράφεσθαι· et in ade ascribi eorum nomina. Itaque in l. 1. D. De (agit. legendum videtur, vel in rede proponas. Basilica lib Lx, tit. 7, c. 1, in fiue, και προγράφεσθαι ταῦτα ἐν ναῷ ἡ τόπῳ δημοσί mallemn, προσγράφεσθαι, ut hic: Ει sas ascribere in templo, vel loco publico. Itemque notas corum. Bas. loco citato; Καὶ nolis forte, si cicatrices habeant. Puto ita distinguendum: Σημείων, τυχὸν εἰ ώτ. Εt nolis, forle si c. h. Nota autem fugitivorum proponebantur, puta, nigro colore, crispis capillis. Vide Galenum, De dignosc. pulsib. lib. i. Desinunt esse talia. Cicero in Verrem: Sacra Syracusarum victoria profana fecerat. Item: Has tabulas M. Marcellus cum omnia illa victoria suu profana fecisset, tamen religione impeditus non attigit. Lib. x11. Per superstitionem. Sic etiain Bals. ad can. 94 syn. 4 in Trullo, et in scholiis adl tit. 13 Nomoc. c. 19. Hoc autem intelligo cum in probata religio non est, ut puta Manichæorum, ant Donatistarum, aut quæ alia prohibita in republic, religio, Græci ad 1. D. De jurejur. Basilic, lib. xx11, tit. 5.

jusjurandumn ita non sit ei delatum, denuo ju- εἰ δὲ μὴ οὕτως ἐπενεχθῇ, ἄνωθεν ἔμνυσιν. Ολος δὲ rat Cæterum totus iste titulus de juramen- ὁ τίτλος περὶ ἔρχων διαλαμβάνει. tis tractat. Lib. xvi, tit. 3, digesto 1, Ulpiauus. Si quidam de hæreditate defuncti contendant nec eorum aliquis illi caveat, qui apud se rem depositam haLet, non cogitur depositarius, ut conveniri se palia tur, sed rem in templo deponit, donec de bærediLale judicatum fuerit. Digestum 5 Pauli (61 ). Quod depositum est apud sequestrum ex justa causa, judicis arbiIratu, in templo deponitur. Lib. xvii, tit. 2, digesto 63, Pomponius. Si res communis consecraia fuerit, solv.tur ejus nomine contracta societas. Lib. xvm, tit. 1, digestum 5 Pauli. Constat emptio rei sacræ, si emptor ignoret esse rem satram. Sin autem novit mom coustal, ut ait Pomponius. gesto 6. Qui per ignorationem, rem sacram, quasi privatam, euit, licet emptio non constet tamen actionem ex empto adversus venditorem habet; ut consequatur id, quod ejus intererat, ue slcciperet. Sic ait Modestinus digesto 62. Eodem titulo, digestum 22 Ulpianus. Non est supervacuum ita pacisci: Si quil sacrum sit, ejus nihil venisse. Nam hoc ad exigua loca pertinet. Quippe si deprehensum fuerit, o.uniuo sacrum esse, non valet emptio. Sed et quod solutum est, repetit emptor. Cæterum non computantur in modum lundi veuditi loca sacra fundo conjunta, nisi huc aperte sit iudicatum, quemadmodum Paulus ait digesto 51. Dig. 73, Papian. Etiamsi locus sacer dirutus sit, non fit profanus, neque venditur. Lib. xxt, tit. 4, digesto 17 Servis confugere ad asyli loca licct, ac postulare ut emantur. Lil. say, tit. 1, digestumn 5 Ulpianus. Βιβ. ις', τίτλος γ', δίγεστον α', Ουλπιανός. Εάν φιλονεικώσί τινες περὶ τοῦ κλήρου τοῦ τελευτή σαντος, καὶ μὴ ἀσφαλίζηται τις αὐτῶν τὸν ἔχοντα δεπόσιτον, οὐκ ἀναγκάζεται ο δεπσιτάριος ένα αχθῆναι, ἀλλ' ἀποτίθεται τὸ πρᾶγμα ἐν ναῷ, ἕως οὗ τὰ περὶ τῆς κληρονομίας κριθή. Δίγεστον ς' Pauli. Σε παρατεθέν μεσίτη seque stro, ἐξ εὐλόγου αἰτίας κατὰ δοκιμασίαν τοῦ δικα στοῦ ἐν ναῷ ἀποτίθεται. Βι6. ι5', τίτλος β', δίγεστον Εγ', Pomponius. Εάν ἀνερωθῇ τὸ κοινὸν πράγμα, λύεται ἡ ἐπ' αὐτῷ κα νωνία. Βιδ. ιτι', τίτλος α', είγεστον ε' Pauli. Τοῦ σέκρου πράγματος αγορασία συνίσταται, ἐὰν ἀγκῇ ὁ ἀγο ραστή; σάκρον αὐτὸ εἶναι. Εἰ δὲ γινώσκει, οὐ συν ίσταται, ὡς ὁ Πεμπώ ιος. Δίγεστον ς'. ῾Ο ἐν ἀγνοίᾳ τὸ σάκρον ὡς ἰδιωτικὸν ἀγοράζων, εἰ καὶ μὴ συνίσταται ἡ πρᾶσις, όμως ἔχει κατὰ τοῦ πράτου τὴν ἐξέμπτο, εἰς ὅπερ αὐτό διέφερε μὴ ἀπατηθῆναι, ὡς ὁ Modestin. διγέστῳ ξβ'. Βιβ. τὸ αὐτό, καὶ τίτλος, δίγεστον κλ', Ulpianus, Οὐκ ἔστι π:ρ:ττὸν συμφωνεῖν, ὡς Ἐάν τί ἐστι σάκρον, μηδὲν αὐτοῦ πεπρᾶσθαι. Τοῦτο γὰρ πρὸς μικροὺς ἀνήκει τόπους· εἰ γὰρ εὑρέθη ὅλως σάκρος, οὐκ ἔρρωται ἡ πράσις, ἀλλὰ καὶ τὸ δεθὲν μεπετιτεύει ὁ ἀγοραστής. Οι λογίζονται δὲ εἰς τὸ μέτρον τοῦ πραθέντος ἀγροῦ οἱ συνημμένοι αὐτῷ σάκρα τύποι, εἰ μὴ τοῦτο ῥητῶς ἔδοξεν, ὡς Παῦλος δίγ. να'. Δίγ. γ', Παπανός. Καὶ πεσόντος τοῦ σάκρου, ὁ τόπος οὐ γίνεται βέβηλος· ἔθε, οὐδὲ πωλεῖται. Β.6. κα', τίτ. α', δίγ ις'. Εξεστι τοῖς δούλοι; προσφεύγειν ἀσύλοις τόποις, καὶ ἐξαιτεῖν πράσιν. Annibalis Fabroti Dig. 33, Denuo jurat. Ut scilicet delatum est jusjurandum, Græci ad d. 1. 33. Lib. xvi, Contendant. Utroque dicente se defuncti hæredem esse ex asse, et unus offerat cautionem de depositario defendendo adversus alterum, depositum ei restitui debet. Si mullus oflerat cautionem, neutri reddenda res est, sed interim dum de hæreditate disceptabitur, in æde aliqua res deponi debet, Digestum 5 Pauli, Ulpiani. Sed in auctο rum nominibus frequenter errant Græci. Apad sequestrum. Si velit sequeater oficium quod suscepit deponere. Lib. xvi. Solvitur. Res euim conditionem mutavit. Lib. xvm. Sin autem novit. Alienatio nou est, si scias ejus rei alienationem prohibitam esse. Lege igitur in l. 6 De contr. empt. Nec cujuscunque rei, si scias, alienationem esse. Ei qui sciens emit non subvenitur; ipse enim se circumvenit. Dig. 6. Licet emptio non constel. Secundum plurium sententiam rei sacræ emptio intelligitur, st ab ignorante ematur, non ut res alienetur, sel ut ex empto agat, ut consequatur quod ejus inΒ.δ. κα', τίτ. α', δίγ. ε'. Ούλπ. Καλώς δωροῦμαι notæ. terfuit non decipi, l. iv et vi.l. 62, § 1 et 1. 70. D. De contr. cupί. Sic ea res explicanda est. Lodem titulo digest. 22. Utilis pactio est si res modica sit, quia 1 ci modici emptio valet, et accedit emptioni majoris partis: nisi nominatim venditioni hec les dicta sit, id est exceptus sit locus sacer vel religiosus. Nulla autem emptio est, si res quæ veuiit omnino sacra vel religiosa sit, 1. 22 ei 24. Nou computantur in modum fuudi. Fac venditorem fundi sui modum aixisse, puta decem jageruim esse, loca sacra vel religiosa non cedent in mo lum fundi: nisi si id artum sit ut cederent, 1. 51 D. De cont. empl. et l. 7, § 1. D. De peric. el comm. rei vend. Lib. xi, t. 1. dig. 17. Se venales postulant qui veniunt in locum certum, ubi venates producuntur. Lib. xxiv, t. 1, dig. 5, Ulp. In 1. 5, § Proinde, D. de doua!. int. vir. et uxor. Perperam additur τὸ κι, quod abest a Pond. Florent. lluc ait IC. να lere donationem si maritus uxori rem donaverit ut cum Deo offerret, vel locum in quo opus publi cum qued promiserat facere, dedicaret, vel æ

τῇ γαμετῇ μου πράγμα, ἐφ᾽ ᾧ προσάγειν αὐτὴ τῷ Recte dono rem aliquam uxori mcæ, ut offerat eam Θεῷ, ἢ τόπον, ἐφ᾽ ᾧ ποιῆσαι ναὸν ἐν αὐτῷ. Και για Dew: vel locum aliquem, ut in eo templum faciat. νεται ὁ τόπος ἱερός. Et locus ille fit sacer. Βιβ. κδ', τίτ. α', δίγ. ξα'. Gaius. Καλώς τι δια ρεῖται τῷ συνοίκῳ repudii causa. Πολλάκις γὰρ διὰ Ιερωσύνην συμφέρει τὸν γάμον λυθῆναι bona gra tia. Βιβ. κζ', τίτ. ιδ', δίγ. ιβ', Marcianus. Ὁ τοῦ μαινομένου κουράτωρ οὐ δύναται πράγμα αὐτοῦ καθιεροῦν. Β:6. λ', δίγ. λθ'. Ο σάκρα ληγατεύων μαίνεσθαι δοκεῖ, καὶ οὔτε τὸ τίμημα αὐτῶν δίδοται· ἐπειδὴ οὐδὲ ὅλως πωλεῖτα:. Βιβ. λα', δίγ' ση' Παπιανοῦ, θέμα κζ'. Ἐὰν δι' ἐπιστολῆς δωρήσωμαι τῷ υἱῷ μου κτῆμα, μὴ χρησάμενος ἐν αὐτῇ ρήμασι βdeicommissi, καὶ τὴν ἐπι στολὴν ἐν ἱερῷ παραθῶμαι, καὶ γράψω τῷ ἱερεῖ οὕτως· Τὸ instrumentum τῆς βουλήσεώς μου θέλω μετὰ τὴν τελευτήν μου δοθῆναι τῷ υἱῷ μου, καὶ ἀποθάνω ἀδιάθετος ἐπὶ πολλοῖς κληρονόμοις, λαμβάνει ὁ παῖς τὰ ἐν τῇ ἐπιστολῇ κτήματα. Β.6. λγ', τίτ. α', δίγ. κς'. Σκεβόλας. Ἐὰν ληγατεύσω τοῖς ἱεροφύλαξιν ι νομίσματα δοθῆναι τῷ καιρῷ τῆς ἑορτῆς αὐτῷ τῷ ἱερῷ, δοκῶ διηνεκῶς τὰ δέκα νομίσματα ἐτήσια καταλιπεῖν. Β.6. λγ', τίτ. α', δίγ. ιζ'. Σκεβόλας. Ἐὰν ἀφορία σας δούλους μου εἰς παραφυλακὴν τοῦ παρ' ἐμοῦ κτιζομένου Ιερού, ληγατεύσω αὐτοῖς menstrua cibaria, et annua vestiaria, λαμβάνουσιν ἀπὸ τῆς τελευτής μου, μέχρις οὗ πληρωθῇ ὁ ναός. Δούλος δὲ μένουσι τοῦ κληρονόμου, οὓς ὁ τεστάτωρ εἰς παραφυλακὴν ἀφιέρωσε τοῦ παρ' αὐτοῦ κτισθέντος ἱεροῦ εἰ μὴ αὐτοὺς ἠλευθέρωσεν ὡς βιβ. μ', τίτλος ιβ', δίγεστον λε' Παπιανοῦ, Β:6. λδ', τίτ. β', δίγ. λζ'. Scævola. Ἐὰν εἴπω γενέσα: σταυροὺς ἀπὸ ρ' λιτρῶν, καὶ ἀνατεθῆναι ἐν τῷδε τῷ ἱερῷ· πάντες δὲ οἱ ἐν τῷ αὐτῷ ἱερῷ ἀργυ ροῖ καὶ χαλκο! εἰσιν, ἀργυροῦς ὁ κληρονόμος αναγκάζεται ποιεῖν. Βιβ. λε', τίτ. β', δίγ. α' Pauli. Καὶ ἐπὶ τοῖς ληγατευομένοις τῷ Θεῷ, χώρα τῷ Φαλκιδίῳ. Β.6. λε', τίτ. β', δίγ. α' Ουλπιανοῦ. ῾Η περὶ τῆς καινοτομίας παραγγελία χώραν ἔχει, ἵνα μὴ γένηται παρὰ τὸν νόμον ἐν ἱερῷ τόπῳ. Lib.xxiv, tit. 1, digesto 61 (70'), Gaius. Recte quid donatur conjugi, repudii causa. Nam sæpe propter sacerdotium expedit matrimonium dissolvi bona gratia. Lib. xxvi, tit. 10, digesto 12. Marcianus. Curator furiosi non potest rem furiosi dedicare. furere Lib. xxx, digesto 39. Qui sacra legal, videtur; nec velæs:iuatio eorum praestatur. Quippe omnino non distrahuntur. Lib. xxxi, digesto 78, llenate 27. Papianus. Si per epistolam Alio meo prædia donavero, non usus in ea verbis fideicommissi, atque illam epistolai in æde sacra deposuero, et in hanc sententiam sacerdoti scripsero: Instrumentum voluntatis meœ; post mortem meam, filio meo tradi volo: et po· stea moriar pullo testamento (72 )condito, pluribus hæredibus exstantibus; filius ea prædia, quorum in epistola mentio fit, accipit. Lib. xxxmt, tit. 1, digesto 26, Scævola. Si legavero lierophylacibus hoc est, redituis] decem solidos, qui solvantur tempore festivi:atis eorum cos decem solidos annuos templo videor in perpetuum relinquere. Lib. xxxiv, tit. 1, digesto 17, Scævola. Si depu· tatis servis meis ad custodiam templi, quod a inc exstruitur, legavero menstrua cibaria, et annua vestiaria, accipiunt ea, a tempore mortis meæ, donec templum exstructum fuerit. Manent autem servi hæredis, quos testator ad custodiam exstructi ab se templi consecravit, nisi eos manumisit, quemadmodum libro x1, titulo 12, digesto 55, Papinianus ait. L. b. xxxiv, tit. 2, digesto 37, Scævola. Si dixero in testamento, lie i debere crucem (75)ex libris centum, ac illa in æde sacra reponi; omnes autem cruces in illo templo argenteæ sint, et ea, argenteas hæres facere cogitur. Lib. xxxv, tit. 2, digesto 1, Paulus. Etiam in iis, quæ Den legantur, locus est legi Falcidiæ Lib. xxsis, tit. 2, digesto 1, Ulpianus. Operis novi nuntiatio locum habet, ne quid fiat contra legen in loco sacro. Annibalis Fabroti note. publican; fortasse non male legeretur: in quo opus publicum, quot promiserat, faceret, vel medem publicam dedicaret. Lib. xxiv, 1.˚1, dig. 61. Bona gratia. Sine querela et justa causa. Propter sacerdotium. Vide lib. it, tit. 2, ex lib. xxiv, 1. 4, dig. 61. Lib. xxx, etc. Nullo testamento. Sic etiam legitur infra tit. 2. Cujacius in recitat. ad l. 77, § Donationis, de leg. 2, legit: Pluribus haredibus institutis. Lib. xxxi, t. 1. etc. Festivitatis eorum. Tempore mundinarum, I. 20, § 1, D. de an. legat. Clossae Lat. Gr. mundinarum, ἑορτῶν, πανηγύρεων. L b. xxxiv, t. 1, etc. Ad custodiam templi, V. vett, insc. de servis ad custodiam temp.. Lib. xxxiv, t. 2. Crucem. Signum Dei in 1. Tilia 38, § 2. D. de auro arg. Glossae, ζώδιον, signumn. Lib. xxxv, t. 2, etc. Locus est legi F. Recte igitur in Florentinis: vel etiam ea que Deo relinquantur, lex Falcidia pertinet, 1. 1, § 2 D. ad leg. Falc. quam lectionem sequitur Photius, et Theodor. Balsamon Nomocan. tit. 2. c. 1. Quislam lamen interpretes Græci putant d. 1. 1 abrogatam esse novella Justiniani cxxx, cap. 12, secundum quam. nt putant, non deducitur la cidia ex legatis piis: quos refellit Balsamnon d. c.1, quem sequitur Cujac, ad dietam novellam.

Til. 3, digesto 1, Ulpianus. Locus est actioni aquæ pluviæ arcendæ adversus eum, qui aquam avertit, el agro alieno nocuit, licet aqua in loco sacro oriatur. Digestum 17, Paulus. Cum locus sacer interponitur, servitus non consistit. Lib. x1., tit. 7, digestum 4, Paulus. Si hæres absit rei publicæ causa, vel exspectat eum statuliber, vel pecuniam vi e conalgnatam in templo deponit, et sta im fit liber. Lib. xει. tit. 2, digesto 30, Paulus. Possidere desinimus locum, qui fit sacer, licet eum non ut talem, sed ut privat':nt, teneamus. Tit. 3, digesto 9, Gaius. Res sacræ non recipiunt usucapionem. Lib. xlın, tit. 1, digesto 4, Ulpianus. Etiam de sacris interdicta competunt. Veluti, ne quid fat juxta locum sacrum, vel, ut quod factum est, restituatur, quemadmodum Paulus ait digesto 2. Tit. 5, digesto 3. Convenitur interdicto de tabulis exhibendis etiam ædi:uns(79), qui testamenti tabulas custodiæ causa suscepit. Digestum 5, Jabolenus. Si ex ipsis testamenti tabulis nascatur de hæreditate controversia, vel si ad publicam quæstionem pertinet, Interdictum de tabulis exhibendis mihi non competit, sed interim in templo deponuntur. Tit. 6, digesto 1, Ulpianus Non licet aliquid in loco sacro facere, vel in eum immittere, quod el deformitatem, non ornamentumn affert. Caterum hoc interdictum ad sacraria nun pertinet. Custodia vero templorum mandatur iis, qui saeris ædibus sunt praepositi. Τιι. 8, digesto 2, Ulpianus. Non licet juxta locum sacrum ædificare, sed et quod ædificatum est, diruitur Lib. xliv, tit. 6, digestum 3, Gaius. Non licet ra:n litigiosam Deo dedicare Et qui hoc fecerit, duplum adversario suo praestat ob eam causam, quod illa potentiori sit adversario tradita, quam esset ipsc. Tit. 7, digratum 1, Gaius. Inutiliter quis stipu latur de loco religioso. Lib. xLv, tit. 1, digestum 26, Ulpianus. Inutiliter quis promittit, facturum se sacrilegium: nec conpetit inde actio. Digestum 38, Ulpianus. Recte stipulor, ædem le facram odificaturumn: et facta lujus operis causa locatio va!et. Ο Τίτ. γ΄, δίγ. σ' Ουλπιανοῦ. Χώρα τῇ squx pluvia areends κατὰ τοῦ στρέψαντος τὸ ὕδωρ, καὶ βλάψαν τοῦ τὸν ἀλλότριον ἀγρὸν, κἂν ἐν ἱερῷ τόπῳ τίκτηται ύδωρ. Δίγ. εξ'. Paulus. Σάκρου τόπου παρεντιθεμένου, δουλεία οὐ συνίσταται. Βιβ. μ', τίτ, ζ', δίγ. δ', Paulus. Ἐὰν ὁ κληρονό μος reipublica causa ἄπεστιν, ἢ περιμένει αὐτὸν ὁ στατουλίδες, ἢ ἀποτίθεται τὰ νομίμως εσφραγι σμένα ἐν ναῷ, καὶ εὐθέως ἐλευθεροῦται. Β.6. μα', τίτ. β', δίγ. λα'. Paulus. Πανόμεθα νέο μεσθαι, τοῦ τόπου γινομένου σάκρου, κἂν μὴ ὡς τοιοῦτον, ἀλλ' ὡς ἰδιωτικὸν αὐτὸν ἔχωμεν. Τίτλος γ', δίγ. C. Gaius. Τα σάκρα εἰ; χρῆσιν οὐ λαμβάνεται. Βιβ. μγ', τίτ. α', δίγ. σ' Ούλπιανοῦ. Καὶ περὶ σάκρων κοινοῦνται ἐντέρδικτα, ώστε μηδένα γενέσθαι κατὰ τοῦ ἱεροῦ τόπου, ἡ ὥστε τὸ γενόμενον ἀποχαταστῆναι, ὡς Παῦλος διγέστω α'. Τίτλος ε', δίγο γ'. Ἐνάγεται τῷ de tabulis exbibendis καὶ νεωκόρος λαβὼν ἐπὶ παραφυλακῇ δια θήκην. Δίγεστον ε', debolenus. Ἐὰν ἐξ αὐτῆς τῆς διαθή τῆς ἀναφύηται φιλονεικία περί κληρονομίας, εἰ ἀνήκει πρὸς δημόσιον ζήτησιν, οὐχ ἁρμόζει τὸ de tabulis exhibendis, ἀλλ' ἐν τῷ μεταξὺ ἐν ναῷ τε ρατίθεται. Τίτλος Γ', δίγ. α', Ούλπιαν. Οὐκ ἔξεστι ποιεῖν ἢ λαμβάνειν ἱερῷ τόπῳ, ὅπερ ἀμορφίαν καὶ οὐ κόσμον αὐτῷ φέρει. Οὐκ ἀνήκει δὲ τὸ ἱντέρδικτον πρὸς τὰ σακράρια. Η δὲ φυλακὴ τῶν ἱερῶν τοῖς προεστώ σιν αὐτῶν ἐπιτρέπεται. Τίτλος η', δίγεστον β', Ούλπιαν. Οὐκ ἔξεστι κατά τόπου ἱεροῦ κτίζειν, ἀλλὰ καὶ τὸ κτισθὲν καταλύε ται. Βιβ. μδ', τίτλος δ', δίγ. γ', Gaius. Οὐκ ἔξεστι τὸ litigioson τῷ Θεῷ καθιεροῦν. Καὶ ὁ τοῦτο ποιήσας δίδωσι τὸ διπλοῦν τῷ ἀντιδίκῳ αὐτοῦ, ὑπὲρ ὧν δυ νατωτέρῳ αὐτοῦ ἀντιδίκῳ παρεδόθη. Τίτλος ζ', δίγεστον α', Gaius. Αχρήστως επερωταταί τις τόπον φελιγίστον. Βιβ. με', τίτλος α', δίγ. κς', Ούλπιαν. Ανισχυρώς ὁμολογεῖ τις ἱεροσυλεῖν, καὶ οὐχ ἁρμόζει ἐκ τούτου ἀγωγή. Δίγεστον λη', Ούλπιαν. Καλῶς ἐπερωτῶ σε κτίσαι σάκρον· καὶ ἡ ἐπὶ τῷ τοιούτῳ ἔργῳ μίσθωσις ἔρζωνται. Annibalis Fabroti nota Dig. 17, Paulus. Cum locus. Vide supra ex lib. vi, tit. 1, dig. 14. Lib. xi, tit. 7, dig. 4. Rite consign.. Τα vα μίμως ἐσφραγισμένα. Ιn Glossis Basilic. legitur, τα νομίσματα, Aurcos consigualos, quod probo. In Leunclivii codice fortasse legebatur, τα χρήματα νομίμως εσφραγ Tit. 5. dig. 3, Ædituus. Apud Vestales te̱- staircuta deponi solita. Sueton. Aug. c. 101. Tacit. Am'. 1, Plutarch. in Ant. Bio. Tit. 6, dig. 1, Ulp. Legendum: Ούκ έξεστ τι ποιεῖν ἐν τῷ ἱερῷ τόπῳ, καὶ ἐμβάλλειν εἰς αὐτὴν ὅπερ. Tit. 8, dig. 2. Diruitur. IC. În 1. 2. D. Ne quid in loco pub. factum restituere jubemur, id est, diruere, ut hic, et Photii Nomoc, tit. 2, c. 1. (*2) Lib. suiv, tit. 6, dig. 4. Dedicare. Phot. Nomoc. tit. 9, c. 1. Dig. 38. Et facta. IC. in 1. 58, in fi. D. Br verb, oblig.: Alioquin nec ex locato agere possuLIRNS Videndus omnino Balsamon Nom. d. t. II, c. 1, abi dilucide id interpretatur.

Δίγεστον πγ', Paulus. Οὐ δυνατόν σάκρον επερωτῶν, καὶ εἰ δύναται γενέσθαι ιδιωτικός. Εἰ γὰρ Ιδιωτικὴν ἐπερωτηθῶ τόπον, καὶ συμβῇ αὐτὸν χω ρίς δόλου καθιερωθήναι, ἐλευθεροῦμαι· καὶ εἰ συμβῇ ἔκ τινος νόμου πάλιν γενέσθαι ιδιωτικὴν τὸν τόπον, οὐκ ἐνέχομαι. Δίγεστον τὸ αὐτό. Οὐ δύναμαι σάκρον επερωτᾷν ὑπὸ αἴρεσιν τὴν Ὅταν ιδιωτικόν γένηται· ἐκεῖνα γὰρ ἐπερωτήν δυνάμεθα, ὅσα κατὰ τὸν καιρὸν τῆς ερωτήσεως, τῆς χρήσεως, καὶ τῆς δεσποτείας ἡμῶν εἶναι δύναται. Δίγεστον ha' Pauli. Ἐὰν τὸ ἐπερωτηθὲν πραγμά ἐστι μὲν φύσει, οὐ δύναται δὲ δοθῆναι διὰ τὸ τυχὸν αὐτὸ γενέσθαι σάχρον· εἰ μὲν ἐν καιρῷ τῆς ἐπερω τήσεων, ἢ μετὰ ταῦτα τοῦ ἐπερωτηθέντος ἦν, καὶ οὕτως γέγονε σάκρον, ενέχεται, ὥσπερ καὶ ὁ τοῦ (?) δι' ἑτέρου πωλήσαντος, αὐτὸ γέγονε σάκρον. Εἰ δὲ, τοῦ πράγματος ὄντος ἀλλοτρίου, συμβῇ δι' ἑτέρου σάκρον αὐτὸ γενέσθαι, οὐκ ἐνέχεται ὁ ἐπερωτηθεὶς, εἰ μὴ μετὰ ποιῆσαι αὐτὸν moram γέγονε τὸ πρᾶγμα σάο χρον. Δίγεστον ροζ, Venuleius. Οὐκ ἰσχυρῶς ἐπερωτῶ ὑπὸ αἵρεσιν ὑπὸ τοῦ νόμου κεκωλυμένην. Οίον, Δίδως, Εάν τις πωλήσῃ τὸ σάκρον, εἰ καὶ δυνατόν ἐστιν ὕστερον ἐναλλαγῆναι τὸ δίκαιον αὐτοῦ. Βιβ. μζ', τίτ. κβ', δίγ. β', Ούλπιανός. Οἱ σὺν ὅπλοις κατασχόντες τόπον ἱερὸν ὑπόκεινται ποινῇ. Κινείται γὰρ κατ' αὐτῶν ὁ δεμαιεστάτις· ὡς βιβλίον μή, τίτλος δ', δίγεστον α' Ουλπιανοῦ τῷ αὐτῷ. Ο δε μαιεστάτις ὁμοιός ἐστι τῷ περὶ ἱεροσυλίας. Βιβ. μη', τίτ. ιγ', δίγ. α', Ούλπιανός. Ο de peculatu κινείται κατὰ τοῦ ὑφελομένου ἐκ τῶν ἱερῶν χρημάτων, ἢ στρέψαντος εἰς ἰδίας χρείας, ή παρασκευάσαντος κατὰ δόλον γενέσθαι τι τούτων. Δίγεστον δ', Μαρκιανός. Οι Ιερόσυλοι πρὸς τὸ ποῖον τοῦ ἁμαρτήματος τιμωρούνται. Δίγ. ς'. Μαρκιανός. Τὸ ἐξ ἱεροῦ χρήματα ἰδιωτικὰ ὑφελέσθα: οὐκ ἔστιν ἱεροσυλία, και χώρα τῇ furti. Ἐν δὲ τῷ ις' δίγ. τοῦ ιθ' τίτ. τοῦ αὐτοῦ μη βιβλίου λέγει τὸν τόπον διακρίνειν τὸν κλέπτην ἀπὸ τοῦ ἱεροσύλου. Digestum 83, Faulus. Fieri nequit, ut rem quis sacram stipuletur, quamvis privata feri possit. Nam et cum locum privatumn stipulatus fuero (S4), atque acciderit ut is absque dolo meo dedicaretur; rursumque contigerit ut aliqua lege feret locus privatus: equidem non teneor. Idem digestum. Non possum stipulari locum sacrum sub hac conditione: Cum privatus factus fuerit. Namn ea stipulari possumus, quæcunque tempore stipulationis, et usus et doninii nostri csse possunt Digestum 91 Paulus. Si res quæ venit in stipulationem,in rerum natura quidem cst,verumn dari non potest; puta, quod sacra facta sit: siquidem tempore stipulationis, vel postca, stipulantis erat, atque ita facta est sacra, tenetur, quemadmodum et cum per alium, postquam ipse vendidit, facta est sacra. Sin autem, cum res allerius sit, acciderit eam per alium fleri sacram, non tenetur is, qui stipulatus est nisi res facta sit sacra, posteaquam solutioni moram ipse interposuit. Digestumn 137. Venuleius. Inutiliter stipulor sub conditione quæ lege prohibita est. Verbi gratia: Dabis, si rem sacram quis vendiderit: licct feri pos sit, ut jus ejus postea mutetur. Lib. xlvit, tit. 22, digestum 2, Ulpianus Qui cum armis occupaverint locum sacrum, pœnæ sunt obnoxii. Nam agitur in eos ex lege de crimine miajestatis, sicut et libro alvi, tit. 4, digesto 1, UICpianus ait: Lex de crimine majestatis similis est legi de crimine sacrilegii. Lib. xvmm, tit. 13, digesto 1, Ulpianus. Ex lege de peculatu agitur in eum, qui abstulit ex pecu. niis sacris, vel ea in rem suam vertit, vel dolo malo fecit, ut horum aliquid fieret. Digestum 4, Marcianus: Sacrilegi pro qualitate delicti extra ordiner, puniuntur. Digestum 5. Marcianus Ex æde sacra pecunias privatas subripere, non est sacrilegium, et locus est actioni furti. At vero digesto 16, tit. 19 ejusdem xɩviti libri dicitur locum discernere fu:em a sacrilego. Annibalis Fabroti notæ. Dig. 83. Stipulatus fuero. Promisere. Absque dolo meo. Sine facto meo 1. 83, § Sncrum. D. De verb obligat. Sic in 8 Si res legala, instit. De leg. quod ait Justin. sine facto, Theop. interpretatur, δίχα δόλου, absque dolo. Quacunque tempore, Duplex ratio adfertur a IC. in d. 1. 83, quia stipulatio ejusmodi præsen - tis tempo is obligationem recipere non potest, nam ca tantum recte stipulamur quæ subjici usibus dominioque nostro statim possunt. Čujusmodi non suut res sacrae. Nec convalescet stipulat o, si res sacra profana esse cœperit: nam secundum præsenLis temporis jus æslinari debet stipulatio, Ι. 157, ξ Cum quis, eod. Secunda hæc est, quia ea dutaxat quæ natura sui possibilia sunt, deducuntur in obligationem. Impossibilis autem videtur esse bæc conditio in libero homine et re sacra. Digest. 91. Cum res alterius. Si rem alienam quis promiserit. Qui stipulatus est. Promi sor co nomine non tenetur, quia nihil fecit: nisi interim dum moratur solutionem, res sacra facta sil. Lib. XLVII, tit. 22. Jurisconsultus in 1. 2, D. De colleg. Quisquis illicitum collegium usurpaverit, ea pœna tenetur, qua tenentur qui hominibus armatis loca publică vel templa occupasse judicati sunt. Bas. Ο παράνομον ποιῶν σύστημα, qui illegitimum collegium facit. Usurpare in malo positum. Vide Rittershusium ad Salvian. p. 54. Lex de crin, majest. Vide Graecos ad l. 1. D. ad leg.Jul. Mai. Lib. Lx Basil., tit. 56. Digest. 3, Marcianus. Non est sacrilegium. De quo non conveniebat inter rhetores. Atrox scilicet crimen est aperire loca sacra, et quæ in eis sunt furto auferre, licet sacra non sint⚫ nee enim privatorum deposita in tuto eruat: sive, ut niunt Sopater et Marcellinus in Hermogenem: Δεινὸν τὸ τὰ ἱερὰ ἐπανοίγειν, καὶ τὰ ἐν αὐτοῖς κλέπειν, και μὴ ἱερὰ τυγχάνῃ. Οὔτε γὰρ τὸ ἀσφαλὲς ἐξουσιν αἱ τῶν ἰδιωτῶν παρακαταθήκαι, μας. 217.

Digestum G, Ulpianus. Sacrilego para pro qualitate personarum, et delicti, et temporis, et zlatis, et sexus, aut gravior, aut levior infertur. Nam aliqui dantur ad bestias aliqui suspenduntur in furca(93). Moderata vero poena est, bestiis tradi sacrilegum nocturnum: diurnum vero, qui modicum aliquod sacrilegium committat, in metallum dammari, vel si loci sit honestioris, deportari. Digeatnm 7, Venuleius. Crimen peculatus post quinquennium, ex quo admissum fuit, non accusalur [objicitur). Digestum 9. Paulus. Sacrilegi capitaliter puniuntur. Sunt autem sacrilegi, qui publica templa compilant. At qui privata sacra, vel parva templa incustodita compilant minus quidem quam sacrilegi, sed amplius quam fures, puniuntur. Extraneus, qui suðuratur res sacras, tenetur lege de peculatu. Nam is, cui credita est eorum custodia, licet aliquid ex eis auferat, hac lege non tenetur. Digestum 10. Marcianus Deportatur, qui hominem in area: immiserit, eumque deposuerit in templo, si quidem is egressus ex arca, res quaɛdam de templo clepserit. Digestum 14. Papianus. Judicium peculatus etiain adversus hæredes competit. Nam in eo de pecuniis ablatis est quæstio. Lib. 1. tit. 12, digesto 2. Si quis rem voverit, obligatur ipse, non res. Cum autem soluta res fue rit, ipsa quidem sacra non efficitur, sed liberatur is, qui promisit. Ceterum tali voto teuentur patres familiarum, puberes; non etiam ii, qui adhuc in potestate sunt, absque patrum vel dominorum au1240 Βιβ. μη', τίτ. ιγ', δίγ. 5, Ουλπιανός. Η τοῦ ἱερωσύ λου ποινὴ ἀπὸ τῆς ποιότητος τῶν προσώπων, καὶ τοῦ ἁμαρτήματος, καὶ τοῦ καιροῦ, καὶ τῆς ἡλικίας καὶ τῆς φύσεως, ή βαρυτέρα ή ελαφροτέρα επιφέ ρεται. Τινὲς γὰρ θηρίοις παραδίδονται, τινές φου κίζονται. Με μετρημένη δὲ ποινή ἐστι τὸ θηρίοις παραδοθῆναι τὸν νυκτερινὴν ἱερόσυλον· τὸν ἡμερινὸν δὲ μέτριόν τι ἱεροσυλοῦντα μεταλλίζεσθαι· τὸν δὲ τίμιον δεπορτατεύεσθαι, διηνεκεῖ ἐξορίᾳ παραπέμ πεσθαι, Δίγεστον θ'. Crimen δεπεκουλάτους μετά πεντα τίαν τοῦ ἁμαρτηθῆναι οὐ κινείται. Δίγεστον ια' Pauli. Οἱ ἱερόσυλοι κεφαλικώς κολά ζονται. Ἱερόσυλοι δέ εἰσιν οἱ τοὺς δημοσίους ναούς κλέπτοντες. Οἱ δὲ τὰ ἰδωτικά σάκρα καὶ τοὺς μια κροὺς ναοὺς ἀφυλάκτους ὄντας κλέπτοντες, ἧττον μὲν τῶν ἱεροσύλων, πλέον δὲ τῶν κλεπτών τιμω ρούνται Ο ἐξωτικὸς ὑποκλέπτων τὰ ἱερὰ ὑπόκειται τῷ δεπεκουλάτους, τῷ περὶ ἐρημώσεω. Ο γὰρ πιο πιστευμένος τὴν αὐτῶν φυλακήν, κἂν ὑφέληταί τι ἐξ αὐτῶν, οὐχ ὑπόκειται τούτῳ τῷ νόμῳ. Αίγ. ιβ'. Μαρκιανός. Δεπορτατεύεται ὁ ἐμβαλών ἄνθρωπον ἐν κιβωτίῳ, καὶ παραθέμενος αὐτὸν ἐν ναῷ, ἐὰν ἐκεῖνος, ἐξιὼν τῆς κιβωτού, κλέψῃ τινά τοῦ ἱεροῦ. Δίγεστον:ς' Παπιανοῦ. Τὸ δεπεκουλάτους και κατά κληρονόμους ἁρμόζει. Περὶ γὰρ χρημάτων ὑφαιρεθέντων ἐν αὐτῷ ἐστιν ἡ ζήτησις. Βιδ. ν', τίτ. ιβ', δίγεστον β' Ουλπιανοῦ. Ἐάν τις πράγμα καρποφορήσῃ, γίνεται αὐτὸς ἔνοχος, οὐ μὴν τὸ πράγμα. Οτε δὲ καταβληθῇ τὸ πράγμα, αὐτὸ μὲν ἱερὸν γίνεται· ἐλευθεροῦται δὲ ἐπαγγειλάμενος. Περὶ δὲ τῆς τοιαύτης επαγγελίας ἀνέχονται αὐτεξούσιο: Έφηβοι οὐ μὴν καὶ ὑπεξούσια, Annibalis Fabrot notæ. Ilem Sopater. in Divisione questionum. pag. 350: Αποροῦντες οἱ ἄνθρωποι τί καὶ δράσειαν, μία εύρον ταύτην καταφυγὴν τὸ τοῖς θεοῖς παραθέσθαι τα χρήματα, τὸ τοῖς ἱεροῖς πρὸς φυλακὴν χρήσασθαι τῶν χρημάτων. Οθεν λαθών οὗτος καὶ τοὺς αὐ τοὺς ἐν παρέργῳ θέμενος, οὐκ αἰδεσθεὶς τὸν τόπον, οὐ τοὺς ἐφόρους δαίμονας, ὑφείλετο τὰ χρήματα· Cum dubitarent homines quid agendum esset, hoc unum invenerunt effugium ut pecunias diis commendarent, et ad custodiam pecuniarum locis sacris nterentur. Unde hic delitescens. deque diis parum sollicitus, nec locum rereritus, aut inspectores deos, pecunias sustulit. V. Syrianum in Hermogene, p. 285. Quintilianus, declam. 252: Eadem pecunia sublata ex privato furtum erit: ex sacrario temploque sacrilegium. Idem scilicet sentit ac Claudius Saturninus in l. aut facta 16, § 5 De pan., locam facere utidem vel furtum, vel sacrilegium sit. Atqui divi Severus et Antoninus rescripserunt, furti actionem, non sacrilegii esse. Theodorus B1samon hoc dissidium ita componit ad Photij Nomocan. tit. 2. c. 2. in âne: Ὁ μὲν ἰδιωτικά χρή ματα κλέπτων, κἂν ἐξ ἱεροῦ τόπου, κλέπτης ἐστίν. 'Ο δὲ τὰ ἀνατεθειμένα τῷ Θεῷ κλέπτων κἂν ἐξ ιδιωτικού τόπου κλέψῃ, ως ιερόσυλος ἐνέχεται πλὴν ἐπεὶ εἰσί τινα ἱερὰ μὴ ἀνατεθειμένα τῷ Θεῷ ὡς τὰ ἰδικῶς ἡμῖν διαφέροντα εἰκονίσματα, καὶ λοιπά μήπως ναοίς, ἢ μοναστηρίο; ἀνατεθέντα, κατά τοῦτο λέγει τὸ ις' κεφ. τοῦ ιθ' τίτ. τὸν τόπον ποιεῖν τὴν κλοπήν, ἢ τὴν ἱεροσυλίαν. Οὐ γὰρ τερά συλής ἐστιν ἡ κλέψας τὸ μηδέ τω καθιερωθέν • Qui privatas quidem res suffuratur, tametsi ex loco sacro furetur, für est: qui autem Deo dedicata furatur, lametsi ex loco privato suffuratus sit, sacrilegii tenetur. Sed sunt quædam res sacre, Deo nou dedicatæ, ut imagines, qua ad nos privatim pertinent, et celera quæ nondum sunt templis vel monasteriis dedicatn, et ea ratione dicit 16 caput tit. 19, locum facere furtum vel sacrilegium. Non enim sacrilegus est, qui rem nondum consecratam furatur. Digestum 6 Ulpian.: Damnantur ad bestias, θηρίοις παραδίδονται, dantur ad bestias, ut in l. Circumcidere 11, D. Ad leg. Corn. de sicar. Onisit poenam vivicouburii, cujus meminit IC. in I. 5 D. Ad leg. Jul. peculal. Salvianus vi De Provid. S1crilegus suis criminibus concrematur. Gertullian. Ad Scapulam, circa finem: Pro Deo vivo cremamur, quod nec sacrilegi, nec hostes publici, verum nec tot majestat's rei pati solent. Aliqui suspenduntur in furca. φουρκίζονται, Cruci suffiguntur. Vide Glossarium nostrum ad Anastasii Hist. ecclesiasticam in hoc verbo. Incustodita compilant. Κλέπτοντες. Edict - las incustoditas tentaverunt, 1. 9; cod, libro 11, tit. 1 Justitit. rasa sacra; Justinianus, donaria, id est, ἱερὰ ἀναθήματα,

παρὰ γνώμην τῶν πατέρων καὶ δεσποτών. Εἰ δέ ctoritate. Quod si quis decimam partem bonorun τις τὸ δέκατον μέρος τῶν αὐτοῦ καρποφορήσῃ πραγμάτων, ἕως ἂν αὐτὸ χωρήσῃ, οὐ παύεται εἶναι τῆς οὐσίας αὐτοῦ. Εἰ δὲ τελευτήσῃ μὴ χωρίς σας, ἐνέχονται οἱ κληρονόμοι αὐτοῦ. Διαβαίνει γάρ εἰς κληρονόμους ή της καρποφορίας ἐνοχή. Τίτ. ις', είγ. ι5' Ουλπιανοῦ. Τα σάκρα οὐκ εἰσὶ πούβλικα. Λέγει δὲ ἐν τῷ ῥητῷ ποιά εἰσι τὰ πού όλικα. Institutione a', τίτ. α'. Σοφία νόμου ἐστὶν ἡ γνώσις τῶν θείων καὶ ἀνθρωπίνων πραγμάτων. Βιβ. β', τίτ. α'. Σάκρα ἐστὶ τὰ ὀρθῶς καὶ διὰ τοῦ ἱερέως τῷ Θεῷ ἀνιερωμένα· ὡς οἱ ναοὶ καὶ τὰ σκεύη ἅτινα ούτε πιπράσκεται, οὔτε ὑποτίθεται, εἰ μὴ δι' ἀνάῤῥυσιν αἰχμαλώτων. Καὶ τοῦ ναοῦ δὲ καταπεσόντος, μένει ὁ τόπος ἱερός. Οὐκ ἔστι δὲ σάκρος, ὅν τις κατ' οἰκείαν αὐθεντίαν ὡς σάχρον ποιήσῃ. Τίτο τοῦ αὐτοῦ. Ὁ κατὰ τύχην εὑρὼν θησαυρὸν ἐν σάκρῳ τόπῳ δεσπόζει αὐτοῦ. Τίτλος ς'. Τὰ σάκρα οὐκ οὐσουκαπιτεύεται. Institut. γ', τίτλος ιθ'. Οὐκ ἰσχυρῶς τὰ σάκρα τις Επερωτάται. Τίτλος κγ'. Οὐδεὶς ἂν εἰδήσει ἀγοράζει σάκρον. Εἰ δὲ ἀπατηθεὶς ἡγόρασεν, ὡς ἰδιωτικόν, κινεῖ τὴν ἐξέμπτο ἐπὶ τὸ διαφέροντα. Τίτ. κς'. Οὐκ ἐῤῥωμένος, εντέλλομαί σοι ἱεροσυ λῆσαι. Κἂν γὰρ ἐντεῦθεν μὴ ζημιωθῇς τι, οὐδεμίαν ἀγωγὴν ἔχεις κατ᾿ ἐμοῦ. Τίτ. κα'. Εστιν ὅτε κατὰ πλάνην Ινδεβίτω; δια δόμενον οὐ ξεπετιτεύεται· ὡς ἐπὶ τῶν ληγατευομέν μένων εὐαγέσιν οἴκοις σκοπῷ θρησκείας ή εύσε βείας. Institutione δ', τίτ. ις'. Ἐὰν ὁ κελευσθείς περασχεῖν εὐαγέσι τόποις ληγᾶτον ἢ φιδεῖκόμισσον ὑπερθῆται, καὶ εἰς δίκην κληθῇ, διπλοῦν τὸ καταλειφθέν δίδωσιν, Τίτλος ιε'. Προσιτώριον Ιντέρικ τον αρμόζει, ἵνα μηδεὶς ἐν σάκρῳ κτίσῃ. Τίτλος ις'. Τὸ ληγατευόμενον εὐαγέσι τόποις ἐξ ἀρνήσεως διπλασιάζεται. Τίτλος ιη'. Ο δεπεκουλάτους ἁρμόζει κατὰ τῶν Ιεροσύλων. Περὶ ἱερέων. Β.6. β', τίτ. δ', δίγ. β', Οὐλπ. Οὐ χρὴ καλεῖν εἰς δίκην ἱερέα ἐν ὅσῳ ἱερατεύει, οὔτε τοὺς μὴ δυναμέ τους διὰ τὴν τοῦ τόπου θρησκείαν ἐξ αὐτοῦ ἀναχορῆσαι. suorum voverit, donec eam separaverit, in ipsius esse patrimonio non desinit. Sin prius decesserit, quam separationem fecerit, hæredes ejus tenentur. Quippe transit ad hæredes voli obligatio. Tit. 16, digesto 17, Ulpianus. Sacra non referuntur inter publica. Traditur autem in eo textu quænam sint publica. Ex institutione prima, titulo primo. Jurisprudentia est divinarum atque humanarum rerum notitia. Llb. n, tit. 1. Sacræ res sunt, quæ rite ac per sacerdotem Deo consecratæ sunt, veluti templa et vasa sacra, quæ nec distrahuntur, nec obligantur, nisi ex causa redemptionis captivorum. Ac templo dirulo, locus ipse manet sacer. Nec sacrum est, quod auctoritate sua quasi sacrum quis fecit Eodem titulo. Qui fortuito casu thesaurum invenerit in loco sucro, dominium cjus consequitur. Til. 6. Res sacrae non usucapiuntur. Institutione 3, tit. 19. Nullius est momenti, si quis res sacras stipnictur. Tit. 23. Nemo sciens emit rem sacram. Si vero deceptus emerit veluti rem privatam, agit ex emplo ad id, quod ejus interest. Tit. 26. Non valet, si tibi manolo, ut sacrilegium committas. Licet enim dammum aliquol inde acceperis, actionem adversus me nullam habes. Til. 57. Est et ubi per errorem solutum indebitum, non repetitur: sicut in iis, quæ legantur venerabilibus domibus, religionis aut pietatis intuitu. Institut. 4, tit. 6. Si is, qui jussus est prostare venerabilibus locis legatum, aut fideiconmissum moram interposuerit, et in jus vocatus fuerit, id quod relictum est, duplum solvit. Tit. 15. Prohibitorium interdictum etiam tunc competit, ne quis in loco sacro ædificet, Tit. 16. Quod locis venerabilibus legatur, ex inficiatione fit duplum. Til. 18. Lex de peculatu competit adversus sacrilegos. De sacerdotibus. Lib. 1, tit.4, digesto 2. Ulpianus. In jus vocare scerdotein non oportet, dum sacerdotale munus obit; nec eos, qui propter loci religionein, ex eo se movere nequeunt. Annibalis Fabroti notæ. T 126, Ut sacrilegium. Ex lege 22, & Qui :lem De Mand. Nec enim haec sunt in Instit. Theoph. Sacerdotem. IC. Pontificem dium sacra facit; id enim non tantum honori personarum, sed et majestati Dei indulgetar, cujus saris vacare sacerdotes oportet, ut est in l. Non distingucmus 52, §3, D. De recept, qui arb. Εx eo se movere. Discedere ab eo siue religione non possunt: quosdam cnim exsilia loro tenent, quasdam sacerdotia, ut ait Seneca. To tranquillitate Greci al 1.2 D. De in ius rec., id quod de pagana superstitions Jurisconsultus dixeral, ad μοναστικὴν φιλοσοφίαν transtulere. Theodorus Mermopolites in Regis colice: Οὔτε τοὺς μὴ δυναμένους διὰ τὴν τοῦ τόπου θρησκείαν ἐξ αὐτοῦ ἀναχωρήσαι, ήγουν τους εγκλείστους μοναχούς ἢ τοὺς προσμοναρίους Nec eos qui proper loci religionem inde sccedere non possunt, id est in clusos monachos, vel mansionarios, Leo Grammaticus: Καθολικὴ γὰρ ἦν τότε ἡ Ἐκκλησία έχοντα προςμονάριον Νικόλα». Perperam in Regio codice legitur, προς μονάριον Tunc enim catholica erat Ecclesia habens mansionarium cognomento Nice-

Lib. m. tit. 3, digesto 18, Molestinus. Causa justa est, cur etiam post litis contestationem muLetur procurator, quod factus sit sacerdos. Lib. iv, tit. 8, digesto 32, Paulus. Si sacerdos(98) factus fuerit judex compromissarius, non cogitur sententiam dicere. De iis vero, quorum causa post depositum sacerdotinm factus est judex compromissarius, ferre sententiam cogitur. Lib. v, tit. 3. digesto 50, Papianus. Sj testator sibi monumentum fieri jusserit, subtili quidem jure (f) nulla competit adversus hæredes actio, ut id faciant, sed tamen per imperatorem et sacerdoles coguntur, ut obsequium defuncto preslent. Lib. xi, tit. 7. digestumn 7 Gii. Si princeps aut sacerdos mihi non permiserit, ut ab alio illatum in locum qui ad me pertinet, aut ossa ibidem sepulta ejicl:m, injuriarum actione teneor. Tit. 8, digesto 5, Ulpianus. Sepulcra jussa pontificum interveniente reficiuntur. Lib. xxiv, tit. 1, digesto 61, Hermogenianus. Disordio separatus, deri sacerdos potest. Lib. xxxı, \digesto 78, themate 27, Papianus. Si per epistolam filio meo prædia donavero, non usus in ea verbis f.deicommissi, atque illam epistolam in æde sacra deposuero, et in hanc sententiam sacerdoti scripsero: Instrumentum voluntatis meæ; post mor:em, filio meo tradi volo; et postea moriae, nullo lestamento con lito, pluribus hærelibus exstantibus: filius ea prædia, quorum in epistoli mentio fit, accipit. Lib. xxxi, tit. 1, digesto 26, Scævola. Si legavero hierophylacibus hou: est, ediluis] deremu solidus, qui solvantur tempore festivitatis eorum: cos decem solidos annuos templo videor in perp.- tuum relinquere. Lib. xum, tit. 5, digesto 3, Ulpianus. Æditnus, qui testamenti tabulas custodia causa suscepit, interdicto de tabulis exhibendis convenitur. Tit. 6, digesto 4, Ulpianus. Custodia templorum manda:ur iis, qui sacris ædibus sunt præpositi. Β.5. γ'. τίτ. γ', δίγ ιη', Μοδεστ. Εὐλογός έστιν αἰτία τοῦ καὶ μετὰ προκαταρξιν ἀλλαγῆναι τὸν προκουράτορα, τοῦ γενέσθαι αὐτὸν ἱερέα. Βιβ. δ', τίτ. η', δίγ. λη' Pauli. Ἐὰν ἱερεὺς γένηται ὁ κομπρομισάριος, οὐκ ἀναγκάζεται ψηφίζεσθαι. Περὶ δὲ ὧν μετὰ τὴν ἱερωσύνην γέγονε κουπρομ σάριος, ἀναγκάζεται. Βιδ. ε', τίτ. γ΄, δίγ. ν', Παπιανός. Ἐὰν ὁ τεστάτωρ εἴπῃ μνημεῖον αὐτοῦ γενέσθαι, κατὰ μὲν ἀκρίβειαν, οὐκ ἔστιν ἀγωγὴ κατὰ τῶν κληρονόμων εἰς τὸ πα σαι· ὅμως μέντοι διὰ τοῦ βασιλέως καὶ τῶν ἱερέων ἀναγκάζεται πειθαρχῆσαι τῷ τελευτήσαντι. Βιδ. ια', τίτ. Γ', 3 γ. ξ' Γαΐου. Ἐὰν παρὰ χέλευσιν βασιλέως ἢ ἱερέως ἐκβαλὼν τὸν ἐξ ἄλλου εἰς τόπον διαφέροντά μοι ταφέντα, ἢ τὰ τεθέντα ὀστέα, συνέχομαι τῇ ἰνιουριάρουμ. Τίτ. ιη', δίγ. ε' Ουλπιανοῦ. Οἱ τάφοι πελεύσει τῶν ἱερέων ἀνανεούνται. Βιβ. κδ', τίτλος α', δίγεςτον ξα'. Hermogenianus. Διαζευχθείς δύναται γενέσθαι ιερέα. Βιδ. λα', δίγ. ση', Papiani, θέμ. κλ'. Ἐὰν δὲ ἐν ἐπιστολῇ δωρήσωμαι τῷ υἱῷ μου κτῆμα, οι χρησά μενος ἐν αὐτῇ βήματα οιδε κόμισσα, καὶ παραθῶμαι τὴν ἐπιστολὴν ἐν ἱερῷ, καὶ γράψω τῷ ἱερεῖ οὕτως ο To instrumentum τῆς βουλῆς μου· μετὰ τελευτήν μου θέλω δοθῆναι τῷ υἱῷ μου· καὶ ἀποθάνω ἀδιά θετος ἐπὶ πολλοῖς κληρονόμοις· λαμβάνει ὁ παῖς τὰ ἐν τῇ ἐπιστολῇ κτήματα. Β.6. λγ', τίτ. α', δίγεστον κ'. Scavola. Ἐάν λησ γατεύσω τοῖς ἱεροφύλαξε νομίσματα δίδοσθαι τῷ καιρῷ τῆς ἑορτῆς αὐτῷ τῷ ἱερῷ· δοκῶ διηνεχῶς τὰ δέκα νομίσματα ἐτήσια καταλιπεῖν. Β.Π. με', τίτ. ε', δίγ. γ', Ulpian. Ο νεωκόρος λαβὼν ἐπὶ παραφυλακήν διαθήκην, ἐνάγεται τῷ de tabulis exhibendis. Τίτλος σ', δίγεστον α', Ούλπιαν. Ἡ φυλακὴ τῶν ἱερῶν τοῖς προεστῶσιν αὐτῶν ἐπιτρέπεται. Annibalis Fabroti notæ. nodo sententiam ferre debet: sacerdos nimirum qui arbitriam recepit, cogi potest ut sententiam dicat. Is autem qui ante sacerdotium arbitrium recepit, sacerdotio postea obveniente, cogendus non est, officio quod suscepit perfungi. Dele igitur verbum depositum, quod hujus loci sententiam corrumpit. laum. Man-ionarius a manendo dictus videtur, quod cæterum si postea suscepit, iste quoque omniin Ecok sia permaneret officio sun peragendo. De quo B. Gregorius Dialogorum lib. i, cap. 5. De inensis seu reclu-is vide Glossarium nostrum ad Cedrenuum in v. "Εγκλειστη. Scholiastes Synopsens Basilicon, lib. vi, iut. 8, at 1. 2: Οποιοι είσιν οἱ τόποι οἷστισιν ἑαυτοὺς περικλείουσιν οἱ λεγόμενοι στηλίτα.· Quales sunt loci quibus se includunt qui dicuntur stelite seu columnarii. Theodorus Sindita, Catechesi xxxvi, Suilita in primis, etc. στηλία τις πρώτον. Ergo audiendi non sunt qui legunt in d. 1. 2 Inde semoveri non possunt. Lib. iv, rit. 8, dig. 33. Si sacerdos. Si arbiter saerdos factus fuerit, non cogitur senten - tiam dicere. Basilicalib vit, tit. 2, c. 53, § 3: Εάν ἱερεὺς ἢ ἀρχιερεὺς γένηται ὁ αἱρετός δικαστής, etc. Si arbiter sacerdos aut episcopus factus sit. Post depositum sacerdotium: Μετὰ τὴν ἱε ρωτώ ην. Sic cliam Basilica d $ 5. Jurisconsultus, Lib. v. tit. 3. Subtili quidem jure. Κατὰ μὲν ἀκρίβειαν, stricto jure; hoc enin mandatum Dul lam obligationem parit, 1. Quintus Mutius 7, D. De ann. legat Et sacerdotes. Scholiastes Basilic. lib. XLII, tit. 1, c. 50, p. 639, per episcopum, ex l. 45 C. De episc et cleric. Lib. xxiv. tit. 1, dig. Gl. Divortio. Melius in litto Peirescii, bona gratia διαζευχθείς Bona gratia scparatus. Vide leg. 6.), 81 D. De divor. Π

Βιβλίον ν', τίτλος ε', δίγεστον ιγ', Ούλπιαν. Ο παντελῶς δικάσαι μή δυνάμενος excusatur, ὡς γενόμενος Ιερεύς. Institutione a', τίτ. κε'. Ἐν ταῖς ἐπαρχίαις καὶ οἱ ἐπίσκοποι σὺν τοῖς ἐκδίκοις ἐπιτρόπους διδόασιν, Ενθα μή ἐστιν οὐσία ὑπὲρ τὰ φ' νομίσματα. Περὶ Ἰουδαίων. Βιβλίον κλ', τίτ. α', δίγε τον ιζ'. Mod. Καὶ Ἰου δαῖοι τῶν μὴ Ἰουδαίων επιτρέπουσι, καὶ τὰ λοιπά λειτουργοῦσι, χωρὶς τῶν χραινόντων τὴν θρησκείαν αὐτῶν. Βιβλίον μη', τίτ. η', δίγεστον ια'. Mod. Τοῖς Ἰου δαίοις ἀφίεται τὰ ἴδια τέκνα περιτεμεῖν. Εἰ δὲ πε ριτέμωσιν ἕτερον, ὡς οἱ εὐνουχίζοντες τιμωρούν ται. Βιβ. ν', τίτ. β', δίγεστον γ'. Ούλπιαν. Οἱ Ἰου δαῖοι τὰς μὴ βλαπτούσας τὴν θρησκείαν αὐτῶν τιμάς ἐξ ἀνάγκης πράττουσιν. Περὶ θυσιῶν, καὶ ἀστρολόγων, καὶ μάντεων, καὶ φαρμάκων, καὶ τῶν παρατρεπόντων τινὰς εἰς ἀπηγορευμένας θρησκείας. Βιβλίον θ', τίτ. β', δίγ. ζ', Ούλπιαν. Ο φάρμακον ἀντὶ ἱατρείας δούλῳ δεδωκώς υπόκειται in factum, ὡ; αἰτίαν θανάτου παρασχών, καὶ προπετώς δοὺς φάρμαχον, ὡς ὁ Γάϊος διγέστω η'. Δίγ. θ', Ο'λπ. Ἰατρῖνα εἰ μὲν τῇ δούλῃ δὲν φάρο μακον, ἡ δὲ λαβούσα τελευτήσῃ, χώρα τῇ ἐμφάκτουμε εἰ δὲ χερσὶν οἰκείαις Ιατρίνα τὸ φάρμακον ὑπέβαλεν, ὁ ᾿Ακουΐλιος ἁρμίζει, ὡς ὅτε ἀλείψῃ τινὰ φάρμακον, [ἶσο φαρμάχῳ) ἢ ἐμβάλῃ αὐτὰ διὰ στόματος ή κλυπτήρος βία ή συμβίου [ms. συμβουλής]. Βιβλίον ι', τίτλο; β', είγε στον δ'. Οὐ διαιρούνται Lib. 1,tit. 5, digesto 13, Ulpianus. Qui omnino judicis officio fungi non potest, excusatur, veluti qui sacerdos factus est. Institut. 1. tit. 20. In provinciis episcopi quoa que cum defensoribus dant tutores, ubi patrimonium quingentos solidos non excodit. De Judais. Lib. XXVII, tit. 4, digestum 17, Modestinus. Judæi quoque tutores sunt eorum qui non sunt Judzi, et reliqua munera prastant: iis exceptis, quæ religionem ipsorum polinunt. Lib. xLv111, tit. 8, digestum 11, Modestinus. Judæis filios suos circumcidere permittitur. Quod si alium circumciderint, puniantur ut castrantes Lib.L. tit. 2, digestum 3 Ulpianus. Judæi honores, qui religionem ipsorum non lædunt, necessario gerere coguntur. De sacrificiis, et astrologis, et divinatoribus, el veneficis, et avertentibus aliquos ad religionem prohibitam. Lib. 1x, tit. 2, digesto 7, Ulpianus. Qui servo venenum pro medicamento dedit, Aqui'ja tenetur, veluti qui causam mortis præstiterit et temere venenum porrexerit ut loquitur Gaius dige810 8, Digesto 9, Ulpianus. Si quidem ancille pharmacum dedero, quo illa sumpto mortua fuerit, locus est in factum actioni. Si vero pharmacum manibus suis suppo uit obstetrix, Aquilia competit, veluti si quis uuxerit aliquem veneno, vel iufuerit per os, aut per clusterem, idque vi vel snasu. Lib. x, tit. 2, digesto 4. Ulpianus. Non dividunAnnibalis Fabroti notæ. Lib. xxv, tit. 4, dig. Religionem. Opna c 1. 15, D. De excus; vel superstitionem, nam for 3xzła utrunque significa!. Gloss:v: 0 proxila, superstitium, religio, ritus, et alibi superstitio dicitur; Tacitus, Hist. 11, c. 4, de Jud. Ob ingenium mentis et pervicaciam superstitionis. Vide tit. 9, lib. 1, c. 8, et infra h. t. Lib. xuvin, tit. 8, Filios suos circumcidere. De Judæorum circumcisione Michael Ephesins in lib. 11 De partibus animulium: "Est: ≥ ȧxpoποσθία τὸ περιέχον δέρμα τον βάλανον τοῦ αἰδείου, 8 καὶ τέμνουσιν οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ Αἰγύπτιοι, λέγουσι τὴν τοιαύτην τομήν περιτομήν• Est autem præputium pellis que ambit glandem pudendi virilis, quam præcidunt Judæi ei Ægyptii; camque incisionem vocant c rcumcisionem. 'Axporos){ dicit, quæ in veteri et novo foedere ȧxposuis dicitur. Glossæ, &xpoбvetla, præputium. Tacitus, Hist. v. c. 5: Circumcidere genitalia instituere, ut diversitate noscantur. Eamdemque rationein circumcisionis affert Rabbi Moses Maimonides More Nevochim, parte, cap. 49. Vid. Tertullianum, Adversus Judæos, cap. 5; Theodoret. Quæst. in Genes. q. 68; Arrianum Epict, Puniuntur ut castrantes. Basilica: Kapz. xwwpova: xal dŋusjovtat Capite puniuntur et publicantur. Lex Wisigothorum, lib. vn, Lit. 5, 84(v): Illi vero qui carnis circumcisiones in Judæis vel Christianis exercere præsumpserint: quis. quis hæc aut intulit alteri, aut fieri ab altero p.rmià, rit sibi, veretri ex toto amputatione plectetur. Lib. 1., tit. 2, Honores necessario. Divi Scverus et Ant ninus cos qui Julaican superstitionem sequnutur, non solum honores gerere permiserunt, sed necessitatem quoque corum gerendorum imposuerunt: nisi eorum superstitionem la derent, 1. 3, § 2. D. De decurion. Sunt qui putent his verbis Christianos intelligi, quorum re'igionem et pietatem pagani superstitionem vocabant. Suetonius Neronis c. 16: Christiani genus hominum superstitionis nora et maleficæ. Tacitus, Ann, xv: Repressaque in præsens exitiabilis superstitio. Minut, Felix in Octavio: Ita ecrum (Christianorum) vana et demens superstitio sceleribus gloriutur. Sed verius est hic et in 1. 15 D. De excusat., cos intelligi qui religione Judæi smut. Christianorum enim nomen adeo illis temporibus exosum erat, ut ad civilia munera non putem vocates. Certe in illo Sactonii loco: Juda os impulsore Christo assidue tumultuantes Roma expulit, Tiberii cap. 25, Christianos omnino intelligendos constat. V. Phot. Bibl. p. 367. Aquilia. Non. Aquilia, sed in factum actione tenetur, 1. 7, § Sed si quis D. ad leg. Aq. id est, mili Aquilia. Et temere venenum. Qui perperam et incaute pro medicamento sanitatem corroborante, it dedit quod eam corrumperet, utili Aquilia tenetur. Venenum porr. Medicamentum perperam datum, venenum esse videtur, Græci lib. 60 Basil. tit. 5, cap. 8. Dig. 9. Ulp. idque vi. Ut in 1. 1, § occisorum, D. de senatuse, Silan. Si venenum per vim infusum sit.

TUEOD. BALSAMONIS tur inter hæreles inventa in læreditale m:!a μεταξύ κληρονόμων τὰ ἐν τῇ κληρονομίᾳ εὐρεθέντα pharmaca, vel libri magici, vel similia, sed judicis officio corrumpuntur Lib. xvur, tit. 1, digesto 35, Gaius. Venena mala non venduntur Si tamen arripientia misturam, utilia fuerint, ut in antidotis d'strahuntur. De homicida. Lib. XLVII, tit. 8, digestum 2, Ulpianus. Lege de sicariis tenetur, qui necandi hominis causa venenum conficit, aut vendit, aut habet Sunt autem quaedam pharmaca quæ sanitati conducunt, item quæ appellantur amatoria Quod si quis non malo avimo dederit mulieri medicamentuin ad conceptionem utile, atque illa sumpto mecamento deresserit, relegatur. Ρ'gmentarius " etiam, qui tomere dederit alicui cicutam vel salemandram vel aconitum, vel pityocampen, vel bubrostím vel mandragoram vel canκακά φάρμακα, ή μαγικά βιβλία, ἢ καὶ τὰ ὅμοις· ἀλλ' ἐφφικίῳ τοῦ δικαστοῦ φθείρονται. Β.6. η'. τίτ. α'. δίγ. λε', Γαΐου. Τὰ κακὰ φάρμακα οὐ πιπράσκεται. Ε! μέντοι δεχόμενα διμιξιν (σ. δια μίξιν ] χρησιμεύσῃ, ὡς ἐπὶ τῆς ἀντιδότου πο πράσκεται. Περί φονέως. Βιβλίον μη', τίτλος η', δίγεστον β', Ούλπιαν. Τῷ de sicariis κατέχεται ὁ διὰ τὸ φονεῦσαι ἄνθρωπον ποιῶν φάρμακον, ή πιπράσκων, ἡ ἔχων. Εἰσὶ δὲ φάρμακα υγίειαν ἐμποιοῦντα καὶ τὰ λεγόμενα φίλ τρα. Εἰ δὲ καί τις μὴ κακῷ λογισμῷ δώσει γυναικὶ συλληπτικὸν, καὶ τελευτήσει λαβοῦσα, ἐξορίζεται· καὶ ὁ πιγμεντάριος προπετώς δούς τινι κώνειον, ή σαλαμάνδραν, ἢ ἀκόνιτον ἢ πιτυοκάμπην, βουβρώστην, ή μανδραγόραν, ή κανθαρίδας, ὡς δίγεστον spitov. 'Aváyvos xal a' blYESTOV TOU AUTOŪ τίτλου. Annibalis Fabroti notæ. Lib. x. tit. 2. Non diridantur. Balsamon ad Nomocanon. Photii tit. 9. c. 25, scribit, in Digestis quidem scriptum esse, ea non dividi, sed rectius in Pasilicis, dividi; hæc enim in dominio fuisse, sed judicis officio comburi, ne cui noccatur: Kalɛσθαι αὐτὰ διὰ τὸ μή τινας ἐκ τούτων βλαβῆναι. Idemque tit. 12. c. 3, scribit, legein 4 D. fam. erc. referri a Photio uti erat ante Basilica repetitæ prælectionis, πρὸ τῆς ἀνακαθάρσεως. Itaque Balsamon hic secutus est Digesta. Corrumpuntur. Delportal, corrumpenda sunt. 1. 4. $1, 1). Famil, ercise., quo loco Hispanus quidam qui comburenda legil, a Græcis refellitur. Balsamen, d. c. 25: Occluidy loti riffixactoū παραχρήμα τὰ τοιαῦτα φθείρειν. Oficium est judicis ea statim corrumpere, ex lib. Basific. 42, tit. 3, cap. 4, quanquam ex sententia legis, corrumpi est comburi. Itaque idem Balsamon nit, xzlsaðas aŭzá, comburi. Adde Paulum v. Sentent. tit. 24. Venena mola. Veronum in utramque partem dicitur; nam et medicamenta venena sunt, ut ait Caius in 1. 236 De verb. sign.; B. Augustinus, De cirit. Dei. lib. xvii, cap. 18; Servius ad illud Georg. Ille malum virus: Bene, inquit, ad discre - tionem epitheton addidit; nam virus et bonum et malum est, sicut venenum; nam idem est. Venit autem a Græco; nam illi qȧppaxov medium habent, id est, bonum et malum. Vide Etymologicum magnum in v. yippaxov. Unde adjectione alterius distinctio fit, ut in 1. 9. § 1 D. Ad leg. Aq. d. 1. 35; 1. 7 D. De lege Pomp. de parric.; et 1. 3, § 1, D. ad leg. Cornel. de sicar.; et in lege quam interpretatur Cicero in Cluentiana: Qui venenum malum ferit, fecerit. Solinus cap. 44: Veneni mali poculo animam expulit. Vulgo tamen veneni appellatione magis intelligimus quod mortis causa datur. Glossæ, re-emmin, Bavásipov pápµaxov: Mortiferum medi· camentum. Vide Quintiliani declamat. 246: Medicomentum quoque anceps verbum est. Itaque mala medicamenta dicunt IC, in 1. 4, § 1 D. Famil. erc; 1. 3. D. ad leg. Corn. de sic., et § 5 Inst. de publ. jud. Magis tamen obtinuisse videtur ut medicamenta dicantur quæ juvant, non quæ nocent, il. 1. 256. Et abusive Varro Napt ¿ṭaywyñc, referente Nonio Marcello in medicamentum: quærit ibidem ab Annibale cur biberit medicamentum, id est, vcnenum. Lib. x, tit. 2. Non venduntur. Veneni mali non contrahitur emptio, emptio nulla est. Ut in antidotis. Antidotus ut legitur Flor. in 1. 35, § 2 D. De contr. empt., cl A. Gellii lib. xvi, c. 16, ut Græce deltos, vel antidotum, contra venenum, ex pluribus conficitur, nt Mithridaticum antidotum quod ex rebus 54 componi scribit Plin. lib. xxix, c. 1; licet autem venena misceantur, salubre tamen medicamentum est, et venennm`voneno solvitur. Autidoti igitur emptio contrabitur. et aliorum quæ mista aliis materiis naturam nocendi deponunt. De bis accipiendus Homeri versus relatus in d. 1. 236: φάρμακα πολλὰ μὲν ἐσθλε pepiyµiva. Venena multa quidem bona mista. Lib. XLVIII, etc. Quædam pharmaca. Ea sunt non mala veliena, Habet. Theophrastus 1 Historiæ plant. Amatoria. Galenus, lib. x. De simplic. medic. fac. non multo post initium. Xenophon 'Axoμνημ. 2, εἶναι καὶ φίλτρα οἷς οἱ ἐπιστάμενοι πρὸς οὐ: ἂν βούλωνται χρώμενοι, φιλοῦνται ὑπ' αὐτῶν. Cicero, pro Cluentio; Epiphan. lib. 1, t. III: synodus Realicin. c. 25: Dæmones philtrorum auctores. V. Porphyr. p. 203, et Theodoret. De Græc. pass. 1, p. 47. De pana corum qui amatorium poculum dant, vide 1. 38, & 5 D. De poen. et dissertationem nostram 6. Vide et canones datos sub Edgaro. Anglorum rege, can. 41, pag. 467 Conciliorum Angliæ. Ad conceptionem. Eulantxóv. Glossæ: Συλλαμβάνω, ἐπὶ γυναικί, concipio. Pigmentarius. Scribonius Largus c. 22: Pigmentarii institores. Scholiastes Basilic. lib. LI, tit. 59, c. 3. & 3. nuevrápiol (sic scribitur et in Glossis juris) εἰσιν, οἱ τινές εἰσιν ἀφωρισμένοι ἐπὶ τῷ τὰς βοτάνας συλλέγειν· qui destinati sunt colligendis herbis. Cicutam. Hlomini quæ est acre venenum. Lncretius. Glossa: Cicula, κώνειον, φάρμαχον. ἐν τοῖς βουκολικοῖς, καὶ β' γεωργικών. Errat Glossgraphus, aut quod verius est, exscriptor: et omnino ita legendum est: Ciruta, κώνειον, φάρμακον. Gicula... ἐν τοῖς βουκολικούς (ecl. 2 et 5), καὶ β' γεωρY:xov. Salamandram, Pityocampen. Galenus, lib. 11, De simplic. medic. fac. circa finem. Bubrostim. Bouбpustny. Basilica, Bouspes6. Sic etiam legitur Florentiæ, V. Nicandri Ther. et schol, p. 44 edit. Gull. Morelli. Plinio et aliis, Buprestis. Scribonius Largus c. 190: Buprestis facit tumorem, stomachique infinitum dolorem, et inflat tolum corpus in speciem hydropici. Mandragoram. Meminit Nicander in The riacis.

tharias pœna legis tenetur, ut digesto 3 dicitur. Legito etiam digestum ejusdem tituli primum. Τίτλου τοῦ αὐτοῦ δίγεστον ιγ', Μο. Ὁ ποιῶν ἢ Έχων ἀπηγορευμένας θυσίας τῷ de sicariis ὑπό κειται. Τίτλος 10', δίγεστον λ'. Ὁ ποιῶν τι πρὸς τὸ διαστρέψαι τοὺς ἁπλουστέρους εἰς τὴν περὶ τὸ θεῖον θρησκειαν ἐξορίζεται. Δίγεστον λη', Paulus. Ο δεδωκώς τὸ πῶμα προς φίλτρον ἢ ἀμβλωθρίδιον, κἂν χωρὶς δόλον, εὐτελῆς μὲν ὧν, μεταλλίζεται· τίμιος δέ, ἐξορίζεται μετά μερικής δημεύσεως. Ἐσχάτη δὲ τιμωρία επάγεται. ἐάν τις ἐκ τούτου ἀπέθανε. Βιβ. μζ', τίτ. ι', δίγ. ιε', Ούλπιαν. Ο παράφρονή oal sıva qappáxy noifjong ¿véxɛtaɩ tỷ injuriarum. Διγέστου τοῦ αὐτοῦ. Ἐὰν ἀστρολόγος, ἢ ἄλλην τινὰ ἀπηγορευμένην μαντείαν μετιών, ερωτηθείς εἴπῃ xhántŋy tòv uh övta, tỷ µìv injuriarum oùx ¿vézɛται, ὑπόκειται δὲ ταῖς διατάξεσιν. Περὶ ἀποτροφῆς παίδων, γερόντων, καὶ ἀσθενῶν. Βιβλίον λ', οίγεστον ρκδ', Paulus. Εἰ; τιμὴν τῶν πόλεων ἐστι τὸ ληγατευόμενον εἰς ἀποτροφὴν ἀσθε νῶν, παίδων, ἢ γερόντων. Β.6. λγ', τίτ. β', δίγ. λγ'. Σκα:βόλα. Οὕτως εἶπον· Τοὺς γέροντας καὶ ἀσθενεῖς μου ἀπελευθέρους ἐν τοῖς τόποις οἷς εἰσι, θέλω γηροκομεῖσθαι. Δοκώ λέγειν οὕτως αυτούς διάγειν, ὡς ἐν ζωή μου διήγον. Ejusdem tituli digestum 13, Modestinus. Lege de sicariis tenetur, qui sacrificia vetita facit aut habet. Tit. 49, digesto 50, Modestinus. Qui aliquid facit, quo simpliciores in religione erga Numea vexentur relegatur. Tit. ejusdem digesto 58, Paulus. Qui poculum dederit amatorium vel abortionis licet absque dolo si quidem vil's est conditio - nis, in metallum damnatur: sin honorato loco (32, natus, parte honorum publicata relegatur. Ultimum vero supplicium infertur, si quis ex eo mortuus fuerit Lib. xlvit, tit. 10, digestum 15. Ulpianus. Qui aliquem medicamento desipicntem effecerit injuriarum tenetur. Eodem digesto. Si astrologus, vel qui aliam quamdam divinationem velitam profitetur, interio gatus, aliquem furem dixerit, qui non est, injuriatum quidem non tenetur, sed constitutionum pœnis est obnoxius. De puerorum, senum, et infirmorum ¦alimentis, Lib. xxx, digesto 124. Paulus. Ad honorem civitatum pertinet, quod in alimenta infirmorum puerorum, aut senum legatur. Lib. xxxm, tit. 2, digestum 33, Scævola. Ita dixi: Senes et infirmos libertos meus, in locis, in quibus nunc sunt, habere gerocomium rolo. D:- cere videor, ut ad eum modum degant, ad quem modum me vivo degebant. Annibalis Fabroti nota. Licet absque dolo. Quia mali exempli res est, 1. Si quis 38, D. de pæn, ut in 1. 5, § 1, 1). ad leg. Cornel, de sicar. malo exemplo medicamentum ad conceptionem dedit. Si quidem vilis. Eůzekt, humiliar, Vel cantharidas. IC.in d. 1. 5. Et id quod 8; Amm. Marcell. p. 57. lustramenti causa, dederint cantharidas. Il se explirat Casaubonus ad Theophrasti Char. Seid verior est interpretatio Cujac. Observ. lib. xv, c 27. Vide tamen an ibi legendum sit, Et hi qui lust. His autem quæ annotavit adde que sequuntur. Galenus de theriaca al Pisonem: Κανθαρίς μόνη μὲν διδομένη τὴν κύστιν ἕλκει, καὶ πολέμιον αὐτῆς ἐστι τὸ φάρμακον, καὶ ἀναιρεῖ τῇ ἰσχυρῇ δυνάμει τὴν alipwo moλaxi;. Scribonius Largus c. 189: Cantharides potæ stomachi dolorem morsusque excitant, præcipue vesicæ; quamobrem qui biberunt eus, difficulter urinam et cum sanguine reddunt, exulceTala scilicet vesica. Tit. 19, dig. 30, Vexentur. Hæc lex non est in Basilicis. Tit. ejusdem, dig. 38, Amatorium. Amoris poculum. Glossa: lepov, amatorium, Uśµa np); qizτpov, Basil. Vide supra ad Dig. 2. Vel abortionis. 'Authwoplo:ov. Balsamon Li, et Basilica. Athenagoras in legatione pro Christianis, abortivum. 'Aµ6%wbplatov pippaxov, Ju!. Pollux, lib. 11, c. 2, et lib. iv, c. ult. Synodus vi in Trullo, c. 93, medicamentam quo conceptum excutitur. Si plura desideras vide Joannis Henrici Meibomii eruditissimi viri Commentarium in jusjurandum Hippocratis, pag. 153 et seqq. Politic. 1, Si honora o loco. Timo;. lionestior, vetuste honestum pro divite poni notat Asconius in Ver. 5; Arnobius 7, advers. G.: Si ex duobus facientibus res sacrus, honestus unus et locuples, alter augusto lure. Mortuus fuerit. Aristoteles, Magner, moral. 1, τ. 17: Φατί ποτέ τινα γυναῖκα φίλτρον τιν. δοῦναι πιεῖν. Εἶτα τὸν ἄνθρωπον ἀποθανεῖν ἀπὸ τοῦ φίλο apov· Aiunt mulierem cuidam amatorium dedisse, qui ex eo decesserit. Lib. xvi, tit. x, dig. 15, Desipientem eff. Ut puta si quis amoris poculum dederit, quo mentem alicujus alienaverit. Philıra nocent animis, vimque furoris habent, vide_d. exercitationem 6, tonetur et lege de veneficis, Græci ad hanc legem. Vel qui aliam, Græci videntur legisse, vel qui aliam quam. Lib. xxx, Infirmorum. Puta puerorum aut seniorum. Lib. xxx, lab. in locis gerocomium. In locis senescere patiamini,

LIBER TERTIUS. ΕΚ ΤΩΝ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΚΩΔΙΚΑ ΝΕΑΡΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ. EX EDITIS POST CODICEM NOVELLIS. TITULUS I. ΤΙΤΛΟΣ Α'. De episcopis, et clericis, et monachis, et monastriis. 1. Lex, quomodo sinι ordinandi episcopi, et presbyteri, et diaconi, tam mares, quam feminæ. 11. De episcopis, et clericis. 111. Ut cum accedentis ad se jura prasides an. dire differunt, ab episcopis compellantur, ut id faciant, et qua deinceps sequuntur. IV. Ut clerici apud episcopos respondeant V. De Anthimi, et Severi, et Petri, et Zooræ depositione. Vl. Ne in privatis domibus res sacra mysteriorum peragatur. VII. Ne quisquam ædificet oratoriam domUIN absque voluntate episcopi, et quæ deinceps. VIII. Ut quæ circa Viminacium sub Romanis sunt civilales, sub speciali sint archiepiscopo, non sub Thessalonicensi. IX. Quod definitus sit numerus clericorum Majoris Ecclesiæ, atque reliquarum ecclesiarum. X. Ut clerici ex alia ecclesia in aliam transferantur, in deficientium statutum numerum, XI. Ut quæ insinuativa vocantur in clericis, et quæ deinceps sequuntur. XII. Ubi clerici quidam abscedunt, alios autem suo loco substituunt, et quæ deinceps. XIII. De monasteriis et monachis, et quæ deinceps. XIV. Quomodo vivere monachos oporteat. XV. Constitutio, apud quesnam litigare monachi vel ascetria debeant. XVI. Hæc constitutio priorem interpretatur constitutionem, de his, qui ingrediuntur in monasteria, et quæ deinceps. XVII. De ordinatione episcoporum, et clericorum: e: dc synodis, et ollatione. Ο Περὶ ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν, καὶ μοναχῶν, καὶ μοναστριών. Δ΄. Νόμος περὶ τοῦ πῶς δεῖ χειροτονεῖσθαι ἐπισκόπους, καὶ πρεσβυτέρους, καὶ διακόνους, ἄῤῥενάς τε καὶ θηλείας. Β'. Περὶ ἐπισκόπων καὶ κληρικών. Γ. Ὥστε ὑπερτιθεμένους τοὺς ἄρχοντας ἀκού ειν τῶν τοῦ προσιόντος δικαίων, συνελαύνεσθαι ὑπὸ τῶν ἐπισκόπων τοῦτο πράττειν, καὶ τὰ ἑξῆς. Δ'. Περὶ τοῦ τοὺς κληρικούς τοῖς ἐπισκόποις ἀποκρίνασθαι. Ε'. Περὶ καθαιρέσεως Ανθίμου, καὶ Σευήρου, καὶ Πέτρου, και Ζωορά. Γ'. Περὶ τοῦ ἐν ἰδιωτικοῖς οἴκοις ἱερὰν μυστα γωγίαν μὴ γίνεσθαι. Ζ'. Περὶ τοῦ μηδένα κτίζειν εὐκτήριον οἶκεν χωρὶς γνώμης τοῦ ἐπισκόπου, καὶ τὰ ἑξῆς. Πʹ. Ωστε τὰς περὶ τὸ Viminacium γινομένας ὑπὸ 'Ρωμαίους πόλεις ὑπὸ ἴδιον ἀρχιεπίσκοπον είναι, μὴ μὴν ὑπὸ τὸν Θεσσαλονίκης. Θ. Περὶ τοῦ ὡρισμένον εἶναι τὸν ἀριθμὸν τῶν κληρικῶν τῆς Μεγάλης εκκλησίας, καὶ τῶν λοιπῶν Ἐκκλησιῶν. Γ'. Περὶ τοῦ κληρικοὺς ἐξ ἑτέρας ἐκκλησίας μετατίθεσθαι εἰς ἑτέραν, εἰς τὸν τῶν λειπόντων καὶ στατούτων αριθμόν. Α'. Ωστε τὰ καλούμενα εμφανιστικὰ ἐπὶ τῶν κληρικῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. ΙΒ΄. Ενθα τινὲς ἀφίστανται κληρικοί, ἕτεροι δὲ ἀντικαθίστανται, καὶ τὰ ἑξῆς. Π. Περὶ μοναστηρίων, καὶ μοναχῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. [Δ' Περὶ τοῦ πῶς δεῖ βιοῦν μοναχούς. ΙΕ΄. Διάταξις, παρὰ εἰσι δικάζεσθαι μοναχοὺς ἢ ἀσκητρίας. ΙϚ'. Η διάταξις ερμηνεύει τὴν προτέραν διά ταξιν, τὴν περὶ τῶν εἰσιόντων εἰς μοναστήρια, καὶ τὰ ἑξῆς. ΙΖ'. Περὶ χειροτονίας ἐπισκόπων, καὶ κληρικῶν καὶ περὶ συνέδ., καὶ προκομιδής.

ΤΙΤΛΟΣ Β'. Περὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. Α΄. Περὶ τοῦ μὴ ἐκποιεῖσθαι ἢ ἀνταλλάττεσθαι τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα, καὶ τὰ ἑξῆς. Β'. Περὶ διαφόρων εκκλησιαστικών κεφαλαίων. Γ'. Περὶ ἐκκλησιαστικών τίτλων. Δ΄. Ὥστε τὴν Ἐκκλησίαν 'Ρώμης ἔχειν τὴν τῶν ἑκατὸν ἐνιαυτῶν παραγραφήν. Ε΄. Διάταξις ἀναιροῦσα τὴν τῶν μ' ἐνιαυτῶν παραγραφὴν ἐπὶ τῶν εὐκτηρίων οίκων. Γ'. Περὶ τῶν ἐν Αφρικῇ ἐκκλησιών. Ζ'. Περὶ τοῦ τὴν ἐκκλησίαν τῆς Αγίας Ανα στάσιω;, καὶ τὰ ἑξῆς. Η΄. Περὶ τῆς τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ἐκποιήσεώς τε καὶ καταβολῆς. ε'. "Ωστε τοῦ λοιποῦ ἀμείψεις ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων μὴ ὡς ἔτυχεν γίνεσθαι πρὸς τὸν εὐ σεβέστατον βασιλέα, καὶ τὰ ἐξῆς. Ι. Περὶ τοῦ τὰ γήδια, ἢ οἴκους, ἢ ἀμπελῶνας καταλιμπανομένους τῇ Εκκλησίᾳ Μυσίας εἰς ἀν ῤῥυσιν αἰχμαλώτων, ἢ εἰς ἀποτροφήν πτω χῶν, καὶ τὰ ἐξῆς. ΙΑ'. Περὶ τῶν ἐργαστηρίων τῆς Κωνσταντινου πόλεως Εκκλησίας, καὶ τὰ ἑξῆς. ΙΒ'. 'Η διάταξις τάττει τὰς ἀγειλούσας γίν νεσθαι περὶ τῶν τελευτώντων κηδείας. Περὶ αἱρετικῶν, καὶ Ἰουδαίων, καὶ Σα αρειτῶν. Δ'. Περὶ αἱρετικῶν καὶ γαμετῶν αὐτῶν. Β. Περὶ Σαμαρειτών. Γ'. Περὶ Σαμαρειτῶν ἀναιροῦσα τὴν πρὸ ταύτης. Δ'. Ιδικτον περὶ αἱρετικῶν. Ε΄. Ωστε ἄδειαν εἶναι τοῖς βουλομένεις Εβραίοις ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν διὰ τῆς ῾Ελληνίδος φωνῆς, ἡ τῆς Ἰταλικῆς, ἢ καὶ διὰ τῆς τῶν ἄλλων γλώττης συμμεταλαμβανομένης τοῖς τόποις, ἀναγινώσκειν τὰς ἱερὰς Γραφάς. Καὶ τὰ ἑξῆς. ΤΙΤΛΟΣ Α. Περὶ ἐπισκόπων, καὶ κλης νῶν, καὶ μοναχῶν, καὶ μοναστμῶν. Δ'. Νόμος περὶ τοῦ πῶς δεῖ χειροτονεῖσθαι ἐπισκό πους καὶ πρεσβυτέρους καὶ διακόνους, ἄῤῥενας τε καὶ θηλείας. Αὐτοκράτωρ Ιουστινιανός Επιφανίῳ ἀρχιεπισκό πω Κωνσταντινουπόλεως. Μέγιστα ἐν ἀνθρώποις ἐστὶ δῶρα Θεοῦ. Ο μέλ λων χειροτονείσθαι ἐπίσκοπος ἐπὶ χρηστῇ μαρτυρείσθω ὑπολήψει, καὶ μὴ ἔστω βουλευτής ἢ ταξει TITULUS II. Dę rebus et titulis ecclesiasticis. 4. Ut res ecclesiastica non alienentur, aut permutentur, et quæ deinceps. 11. De diversis capitulis ecclesiasticis. 11. De titulis ecclesiasticis. IV. U. Ecclesia Romana centum scriptionem habeat. annorum prα V. Constitutio, quæ centum amorum praescriptionem abrogat in ædibus oratoriis. Vi. De ecclesiis constitutis in Africa. VII. De ecclesia Sanctæ Resurrectionis, et quæ deinceps. VIII. De rerum ecclesiasticarum alienatione ac solutione. IX. Ut in posterum rerum ecclesiasticarum permutationes non fortuito fiant erga religiosissimum imperatorem, et quæ deinceps. X Ut qui agros, aut domos, aut vineas Ecclesiæ My:iæ relinquunt ad redemptionem cap.irorum, vel ad alimenta puuperum, et quæ deinceps. XI. De officinis ecclesiæ Constantinopoli'anæ, et qua deinceps. XII. Hæc constitutio sumptus ordinat, qui ia decedentium funeribus fieri debent. TITULUS III. De hæreticis, et Judais, et Samaritis. I. De hareticis, et eorum uortibus. II. De Samaritis. III. De Samaritis, quæ constitutionem ante hanc latam abrogat. IV. Edicium de hæreticis. V. Ut licitum sit llebrais, siquidem veliat, in synagogis suis vel Græca, vel lala, vel aliorum populorum lingua. cum locis ipsis mutanda, legere Scri turas sacras, et ut expellantur e quovis loco, qui judicium, vel resurrectionem negant, aut angelos non esse Dei creaturam dicunt. TITULUS 1. De episcopis, et clericis, et monachis, et nouastris. 1. Lex, quomodo sint ordinandi episcopi, et Presby eri, et diaconi, tam mares quam feuina. Imperator Justinianus Epiphanio archiep'scopo Constantinopolitano. Maxima sunt dona, quæ a Deo concessa sulit hominilus. Qui ordinaulus est episcopus, existi. marionis bonae testimonium habeat, nec sit notæ. Annibalis Fabroti Existimationis bona. Ἐπὶ χρηστῇ μαρτυρείσθω υπολήψει: Testimonium vita honestieris ka beat, ut in I. & C. de his qui ven. at. imp. Testimonium vitæ honestieris edoceant. Basilica, il.il. Ὑπολήψεως ἀγαθῆς μαρτυρούμενοι. Υπόληψις exponitur in Glossis, opinio, existimatio. Eaque ἀγαθὴ vel χρηστή passim in Bas:hcis dicitur de viris integræ opinions, vel existimationis. Justimianus uov. 11, cap. 1: Ε! σεμνός τε καὶ ἄμεμπτος καὶ παντα, όλεν ἀνεπίπλητος εἴη, καὶ ἐπ᾿ ἀγαθοῖς μεμαρτυρημένο; τε καὶ ἱερεῖ πρέπων: Si venerabilis et inculpatus. et undique irreprche..sib.lis sit, et ut bonis testimonium habeat, et sacerdotem deren:. Σεμνά, οι μον. cxxi, c. 1: καὶ σεμνοῦ εἶναι βίου. Julianus et vetus interpres, honesta ese rile. in Gl..ssis auten σεμνός «χρο: itur venerabilis, ca stus. Sic vetus interpres Pauli ad Titum, c. u, vers. 2: Σεμν pudicum interpretatur. Glossae

curialis, aut apparitor, nisi a prima alale vitam της, εἰ μὴ ἐκ νέας μονάδας ἡλικία; ἐλευθερωθῇ τ'; solitariam amplexus, a curia liberatus sit, quarta βουλῆς, τέταρτον μέρος τῆς ἰδίας ὑποστάσεως τῷ parte patrimonii sui curiæ præstita. Caterum laicus non statim ad episcopatumi traducitor, nec cum concubina episcopus cohabitato, vel liberos habeto vel uxorem secum degentem sed virgo sit ca conjux quæ olim a βουλευτηρίῳ παρασχόμενος. Μὴ εὐθὺς δὲ λαϊκὸς εἰς ἐπίσκοπον παραγέσθω, μηδὲ παλλακή συνοικείτω, ἢ παῖδας ἐχέτω, ἢ γαμετὴν συζῦσαν ἀλλ᾽ ἡ παρθέ νος ἔστω ἡ γαμετή. ἐκ παρθενίας πρώην συζήσας, Μη γινέσθω δὲ ἐπὶ δόσει, ἵνα μὴ καὶ δ δέδωχεν Annibalis Fabroti notæ. Bɛuvózne, pu'icitia. Justinianus autem hæc sum - psit ex epist. Pauli ad Tim. c. 111, 2, et ad Titum. c. 1, 7. B. llieronym. sic cas exponit adv. Jovinianum. Carterum laicus non statim. Jure civili per gradus honores geruntur; et majorein magistratum quis gerere non potest, nisi prius minorem susceperit, 1. Qua utiliter 45. D. De neg. gest. et 1. honor. 14, § Gerendorum 4. D. De minor. el honor. In sacris etiam Eleusinis prius mysta fiebat, quain epopta institueretur, id est, priusquam admitteretur ad inspectionem arcanorum, et annus interponebatur tentamenti causa. Similiter ad majores Ecclesiæ dignitates quis non promovetur, nisi minoribus prius functus sit. Itaque laicus repente et mediis neglectis non eligitur episcopus, sed xarà βαθμούς διεξελθών, ut de Dionysio Areopagita scribit Simeon Metaphrastes M. Octob.Quod et Sardic. concilii can. 10 cautum est, B. Cyprian. 52, ad Antonianum de Cornelio P.: Non ipse ad episcopalum pervenit, sed per omnia ecclesiastica officia promotus, et in divinis administrationibus Dominum sæpe promeritus, ad sacerdotii sublime fastigium cunctis religionis gradibus ascendit. R. Hieronymus in Epitaphio Nepotiani: Fit clericus et per solitos gradus presbyter ordinatur. Eleganter S. Gregor. Nazianz. orat. 1, w; pólis. Et luse in oratione 20. Idemque in laudem Anastasii: Kal nisav tÀY TWY βαθμῶν ἀκολουθίαν διεξελθών, ἵνα τὰ ἐν μέσῳ συντέμνω, τὴν τοῦ λαοῦ προεδρίαν πιστεύεται· Cuncisque ecclesiasticorum graduum muneribus deinreps perfunitus, ut quæ media sunt resecem, populo præficuar. Zosim. epist. 9; B. Chrysost. De sacerdotio; Fulbertus, p. 47; P. Chrysologus, p. 412; Anast. De Vitis PP.; synod. vin C.P. sub Adriano II, e. 8, tom. III Concil. p. 1, sect. 2, p. 673, collar. 2, Conc. Barcinon.. c 3, tom. II, conc. 11, p. 303, collat. 1, can. 10; Concil. Sarais. et Synod. Const. c. 17; Vigilius papa, epist. 4; Fulgentius Ferrand. in Breviatione canonum, § 2: Ut quicunque laicus ad episcopatum eligitur prius annum in ministerio per omnes gradus transeat, ex concilio Suffetulensi. Itaque Gofridus a,bas Gufrido Carnotenɛi ep:- scopo objicit quod ante sacros ordines episcopis electus sit, epi 1. 27, 1. 3. Idemque exprobrat Raynaldo Andegavensi, epist. 2, lib.: Omnes postmodum, inquit, ordines sed sine ordine, quia in octo diebus, et non certis temporibus, accepistis propter episcopatus ambitionem. Nec sincerius apud Cracos prisci Patrum canones' observati: Georgus Acropolites; Manuel Arsenius, p. 423 b. Sed fave non ita semper rigide observata: nam ex diacom:s etiam assumelantur episcopi, Leo Magn, in Epistolis. Itaque Nicolaus 1, in epist. 6, graviter conqueritur quod Photius D. Ambrosii et Nectarii exemplo (de quibus Sozomen. vII, 8; Socrat. iv), ex lasco, etc., et summus pontifex apud Krantz. Hist. Brem, lib. vn: Vidimus, inquit, electum vestrum, placet persona, placet scientia, plucet eloquentiu: placent etiam, quantum nerimas, mores. Verum modus electionis displicet, præsertim quiu est infra sacros ordines, non dico subdiaconatum, sed acolythatum electus. Sie Demetrius statim mysta fieri et epoptes voluit, et tanquam res insolita et nova notata, ut scribit Plutarchus in Demetrio, et Philochorus apud Barpocrationem. Ex hac novella cob ordinatur episcopus ex monachis vel clericis, misi sex mensibus inter clericos constiterit. Es novella autem cxxiii, cap. 1, § ult., laicus etiam ad episcopatum electus ordinatur tantum post tres menses a cooptatione in clerum. Interdum tamen ex causa et dispensatione summi pontificis gradatini non ascenditur. Auctor Histor. PP. Rom. qui in Gallia sederunt, in Clemente VI: Facta autem hujusmodi ordinatione, religiosus effectus est, et habitum Prædicatorum assumpsil: dicins vero papa demum ipso instante el procurante Joanne rege Francia memorato jam suo successore effecto, fecit patriarcham Alexandrinum, et F.cclesiam Rhemensem sibi perpetuo commender I, el causa ipsum honorandi magis, ne forte a præmissis in posterum possel resilire, in propria norte Natalis Domini ipsum ad omnes sacros ordines uno contextu ordinarit. Cum concubina. Balsamon p. 961. Robertus monachus cœnobii S. Mariani apud Altissiodoram in Chronico Altissiodorensi: Uxorum quoque el concubinarum contubernia presbyteris, diaconibus, rub. diaconibus ibi (in concilio Remis indicto) sunt pen‹- tus interdicta. Vel liberos kabeto, vel uxorem. Qui uxorem habebat initio nascentis Ecclesiæ ad episcopatum vocari poterat; cum uxore tamen veluti cum sorore versabatur apostolorum exemplo, de quibus Ch mens Alexandrinus Stromate 11. Noti sual versus Venantii Fortunati de Placidina Leontii epis opi Burdigalensis uxore: Coñor amore etiam Placidinæ pauca referre, Quæ tibi tunc conjux, est modo chara soror. Quæ erat arcana germanitas, ut loquitur Paulinus epist. 2, ad Victricium. Et cum inhiberentur con· sortia extranearum mulierum, excipiebatur tamen quæ usor ante sacerdorimin fuerat, 1. Eum qui, 19, C. de episc. el cler. De continentibus Epiphanias in compendio veritatis Ecclesiæ. Sed tandem placuit ut nonnisi cælebs episcopus crearetur et.orbus, novel. cxxxvi, c. 2, quæ quidem abrogata est quod ad liberos attinet, et ideo relata non est in Basilicis propter novellam 11 Leonis, ut scribit Balsamon ad canonem 48 sextæ syno.li. Uxorem secun degentem. Ex sententia Balbabet, episcop is creari non potest, sed tantum qui samonis, qui uxorem superstitein et conviventem artatem caste egit, vel certe qui quondam uxorem virginem duxerit. Certum est enim Petrum apostolorum principem uxorem habuisse. De Paulo non convenit; uxorem enim habuisse tr dit Clemens Alexandrinus Stromatum II, alii contra putant, Theodoretus Cyrensis ex Epistola Pauli ad Conn- th.us. Sed virgo sit ea conjux. Locus leviter corruplus in Græcis, graviorem in errorem compulit.Sic igi ur restituendus est, ἀλλ' ἡ π. Ε. ἡ γαμετὴ ἐκ παρθενίας π. σ. Sed aut ipse virgo sit, και αποτ que prius ei nupserat, virgo fuerit. Vide novell. Justin. c. 1, § 3. Innocentius epist. 2, ad Vi- ¿tricium Rotomagensem, cap. 4:” Mulierem· clericus non ducat uxorem, quia scriptum est: Sacerdos uxorem virginem accipiat, non viðiuam, nec ejeclum mulierem, id est, jam virum expertam.

ἀπολέσῃ, τῇ ἐκκλησία τούτου προσκυρουμένου, καὶ virginitate cum eo vixerit. Per largitionem Πε τῆς ἱερωσύνης ἐκπέσῃ. Μὴ ἔστω ἄπειρος δογμάτων. Γινέσθω δὲ ἐκ μοναχῶν, ἢ ἐν κλήρῳ οὐκ ἔλαττον μηνῶν ἐξ καταλεγείς, ὁμολογῶν τοὺς ἱεροὺς φυλάττειν κανόνας. Ο γὰρ παρὰ ταῦτα χειροτονούμενος ή χει ροτονῶν τῆς ἱερωσύνης ἐκπίπτει. creator, quo nec id quod dedit ecclesiæ applicatum amittat, et ipso pontificatu privetur, Ne doginatum imperitus esto Monachorum numero deligitor, vel qui uon minus sex mensibus clericatui fuerit ascriptus; et qui spondeat, sacros se canones servaturum. Nam qui præter hæc vel ordinatur, vel ordinat, pontificatum amittit. Ἐὰν ἐπίσκοπος ἢ κληρικὸς ἔλαβέ τι ὑπὲρ χειροτονίας, καὶ τὰ δοθέντα τῇ ἐκκλησίᾳ ἀποκαταστήσει, καὶ τῆς ἱερωσύνης ἐκβάλλεται. Εἰ δὲ λαϊκός ἐστιν ὁ λαβών, διπλοῦν τὸ ληφθὲν ἀποδώσει τῇ ἐκκλησίᾳ, καὶ ἐξορία διηνεκεῖ ὑποβάλλεται, ἐκπίπτων καὶ ἧς ἔχει τυχὸν ἀρχῆς τοῦ δεδωκότος ἐπισκόπου μηδὲ ἣν είχε πρότερον ἱερατικὴν ἀξίαν ἐκδικεῖν δυναμένου. Ο χειροτονων ἐπίσκοπον εἰς ἐπήκοον παντὸς τοῦ λαοῦ προσαγορευέτω τῷ μέλλοντι χειροτονεῖσθαι· ὡς μαθὼν αὐτὸν πάντα ἔχειν τε καὶ φυλάττειν τα προειρημένα, ἐπιτίθησιν τῷ τὴν χειροτονίαν. Ο βουλόμενος κατηγορείτω τοῦ μέλλοντος χειρο- Si quid episcopus, aut clericus, ordinationis nomine acceperit et data restituet ecclesiæ, et a sacerdotio removetur. Sin laicus est, qui accepit, duplum ejus, quod accepit, ecclesiæ solvet, et exsilio perpetuo damnabitur, eum quoque magistratum amittens, quein forte gerebat: nec qui dedit episcopus, illam quoque dignitate sacerdotalem vindicate sibi poterit, quam prius habebat. Qui episcopum ordinat, audiente universo populo compellet eum qui ordinandus est: quod cum norit eum habere ac servare omnia prædicta, manus eidem imponat. Quicunque vult acouset eum, qui ordiAnnibalis Fabroti notæ. thios, cap. VII vers. 8, ibi: Si sic permanserint, sicut et ego. "Εδειξε πάλιν, inquit, ἑαυτὸν τῆς τῶν αγάμων όντα συμμορίας - Ostendil rursus se esse ex ordine eorum qui uxores non duxerunt. Hugo tamen Grotius in annotationibus ad d. Epistolam scribit, ex eodem loco non improbabiliter coiligi, Paulo fuisse uxorem, sed cum hæc scriberentur, mortua. Vide hac de re disscrentem Jacobum Usserium archiepiscopum Armacanum in epistolas Ignatii prolegomenon cap. 17. Sed sive Paulus uxorem habuerit, sive non, satis est, Petro uxorem fuisse, ut dicatur, conjugatum etiam primæ, sedis episcopum constitutum fuisse. Licet autem Petrus uxorem habuerit, maritum tamen esse desiisse constat; nam ut est in canonibus Ælfrici ad WIphinum episcopum, quamprimum factus est discipulus Christi, qui castitatis exemplum præbuit, uxorem dereliquit et mundana omnia. Petri ad exemplum totus clericorum ordo compositus est. Conjugatus igitur episcopus creari quidem potuit, nt Clemens Constitutionum lib. 11, c. 2: Inquirendum, ait, an honestam uxorem habeat, vel habuerit, sed non aliter quam si castitati perpetuæ se astringeret. B. Hieronym. epistola 50, ad Pammachium, et 1, contra Jovinian. Concil. Arelat. 11. Vide can. Episcopus, et seq., distinct. 31; Paulin. epist. ad Aprum episcop. epist. 3; Concilium Carthaginense, 11, c. 2: Omnibus placet ut episcopi, presbyteri, et diaconi, vel qui sacramenta contrectant, pudicitia custodes, etiam ab uxoribus se abstineunt. Ab omnibus dictum est: Placet ut in omnibus et ab omnibus pudicitia custodiatur qui altario deserviunt. Concilium Arelat. 1. Gregor. Nazianzen. orat. 19. Conjugati enim non sunt ordinandi, d. conc. Arelat. 1, c. 2; Agathense, can. 16; Arausic., c. 22; Tolet. 11. Quod etiam stalu um est can. 12, synod. va in Trullo, ad quem vide Zonaram, et ad can. 39 et 48. Vide Balsamoa. m synod. v! in Truilo, can. 48; et ad can. 5 apostol. et Zonaram p. 159. Itaque cum Joanni Cantacuzino objicerent episcopi Joannem quemdam ad patriarchatum evehi non posse, quod conjugem et liberos haberet, respondit pse obicem hunc tolli posse, si Joannes uxoris consuetudine non uteretur, et cætera sit idoneus, lib. ut Historia, cap 21, τουτο κώλυμα καθάπαξ ànootrooµévov. Sie Joannes Glycys cum uxorem et PATROL. GR. CXXXVIII. liberos habens patriarcha Constantinopolitanus esset, uxor ejus statim habitum monasticum induit, ut scribit Nicephor. Gregor. Histor. vn. Vide Gregorjum Turonensem, lib. 1, cap. 44. De conjugio presbyterorum vide Gregor. Nazian. epist. 40 et 95; in Addit. de Theoseb. De uxoribus clericor. concilium Turonicum 1; concil. Matiseon, c. 11; Agathense c. 9. Et manebat lex conjugalis, conc. Toletanum III, c. 5. Vide quæ dixi ad 1. 47 sup. de episc. et cl. Auctor Constit. apostol. lib. 11, c. 2, qualis esse debeat episcopus, si uxorem honestam habeat, vel habuerit. Vide etiam Leonis M. decreta p. 406. Per largitionem. Vide dicta ad 1. 30, sup. de Episc. et cler. Quone id. Vide Novellam vĩ, c. 4, § 9, et Nov. CXXIII, c. 2, § 1. Ne dogmatum imperitus esto. Sozomenus, lib. iv, cap. 23, scribit Neonem episcopatu exaucioratum, quod nonnullos sacrarum litterarum legumque Ecclesiæ ignaros, et vitam inconsiderate disso. luteque instituentes, episcopos designasset. Monachorum e numero. Joannes Cassianus, collat. 11, c. 2: Qui rapius de unachoretarum calu, et episcopus Panephisi oppido datus, tanta districtione omni ævo suo propositum solitudinis custodivit, ut nihil de præ erita humilitatis tenore laxaverit, aut de adjecto sibi honore blanditus sit. Marcellinus comes in Chronico: Severus Entychetis perfidiæ, Anustasio Cæsure volenie, sedem Flaviani antistitis ex monacho occupavit. Epiphanius in Comp ver. Eccl. p. 9; S. Sev. Sulpitius, De Vita suncti Martini. Monachi tamen episcopi non funt sine licentia. Vide notas Sirmondi ad cap. Caroli Calvi, p. 54; vide tamen ludicem, et synodum viii, sub Adriano, e. 26. Fatriarcha ex monacho, vide Nicephor Ggoram, p. 116 in fin. et 117 in medio; Chronic. Constantinopol. p. 400, in lin, et 423; Cramizium, Histor. Bremens, Eccles. lib. viii, cap. 9. Non minus sex mensibus. Hoc mutatur Novella exxit, c. 1, § 2; sufliciunt enim tres menses. Ordinationis nomine acceperit. Vide Novell. Isaac Comm ni apud Balsamonein ad Nomoc. Phoui, tit. I, C. 24. Quicunque vult. Vetus Ecclesiæe mos in or40

nandus est episcopus: ut instituta quæstione, si roversial inoxónou· [va, inthisew; Yimoućini, εl probatum fuerit eum veritatem dicere, ordinatio inhibeatur; sin eum culpæ constiterit experteni esse, qui ordinandus est, vel si accusator deseruerit accusationem, flat ordinatio. Sed tamen accusator ipse perpetua excommunicationis pœnæ subjicietur. Quod si negligatur examen accusationis, tam is, qui ordinavit, quam qui ordinatus est, sacerdotio privatur. Al.sque litteris principis nullus episcopus ultra annum absit ab ecclesia sua. Sin boc fecerit, el canonice citatus a patriarcha suo vel metropolitano fuerit, ac non comparuerit, ab episcopatu removetor, et alius ordinator. Nullus episcopus absque commendatitiis litteris archiepiscopi sul vel metropolitani, δειχθείη αληθεύων, ἐπισχεθῇ ἡ χειροτονία. Ε: & ἀνεύθυνος φανείη ο μέλλων χειροτονεῖσθαι, ἢ ὁ κατ ήγορος εκλέπῃ τὴν χειροτονίαν, [σ. κατηγορίαν ἡ μὲν χειροτονία γίνεται, αὐτὸς μέντο: ἐπιτιμίῳ διηνεκούς ἀκοινωνησίας υποβληθήσεται. Παρορωμέ νης δὲ τῆς ἐπὶ τῇ κατηγορία ἐξετάσεως, καὶ ὁ χειρ Tovheas, xa! 6 Xespoor. The isoin txxiπτουσι χωρίς θείων γραμμάτων. Μηδεὶς ἐπίσκοπος ὑπὲρ ἐνιαυτὸν τῆς ἰδία; ἀπολιμο πανέσθω ἐκκλησίας. Εἰ δὲ τοῦτο πράξῃ, καὶ κληθείς κανονικῶς ἀπὸ τοῦ ἰδίου πατριάρχου ή μητροπολίτη μὴ παραγένηται, ἐκβαλλέσθω τῆς ἐπισκοπῆς, καὶ ἕτερος χειροτονείσθω. Μηδεὶς ἐπίσκοπος χωρίς συστατικών γραμμάτων to lolov apxus of preporokitou &view ty nota. Annibalis Fabroti dinandis episcopis, ut plebe præsente detegerentur malorum crimina, vel bonorum merita præilicarentur: cujus moris testis est præter alios Zonaras ad can. 1 apostolorum. Itaque licebat cuilibet ordimandum accusare. Perpetuæ excommunicationis. Photius Nomocanonis tit. 4, c. 8, scribit hoc satis nuvuni esse ut accusator episcopi, si non impleverit accusationem, perpetuam excommunicationi subdatur: et ideo id non stare in libris Basilic. sicut nee illud quod cavetur in Novella cxxii, cap. 2, accusatori provincia in qua lares posuit interdici: humanius autem agi novella cxxxvir, c. 3; clericum enim qui litem destituit, de gradu suo dejici, laicum autem competenti pœnæ subjici. Sacris litteris exceptis. Hunc locum non intellexit interpres, qui sic erat vertendus: Absque litteris principis nullus episcopus, etc., ab illis igitur verbis incipiendum est novum thema. Justinianas dixeral κατά κέλευσιν βασιλικήν. Jussu principis. Epitome canonum Adriani Pontificis ex concilio Sardicensi Ut episcopi ad comitatum non vadant, nisi ab imperatore vocali, aut necessitatibus oppressorum subventuri. Vide Novell. cxxııı. Nullus episcopus ultra annum. Crisconias in Breviario canonico, c. 160: Quod non I ceat epi· scopo a sua Ecclesia plus tribus hebdomadibus abesse Concilio Sardic. tit. 21. Absque commendatitiis litteris. Ex commneudatitiis, seu commendatoriis probatur proficiscendi licentia. De his vide Constantinum Harmeṇopulum in Epitome cann. sect.1, et ad Can, apostol. sect. 2,tit.3; Balsaion. in can. 11 synod. Chalced; Theophanes: μετὰ γὰρ γραμμάτων συστατικῶν ἐν ᾿Αλεξανδρείᾳ AREAUSEY Cum litteris commendatitiis in Alexandiam dimisit. S. Basilius epist. 11; Julius Pollux in Chronien: Ἰουλιανὸς τοὺς δήμου: ἀπατᾷν επόμενος εἰς Χριστιανῶν εὐπ τας μιμεῖσθαι καθυπεκρίνατο. Διδ ξενῶσι καὶ πτωχείαις χορηγείσθαι προσέταττε, καὶ τις συστατικές Επιστολὰς ἐσπούδαζε γράφεσθαι, καὶ τὰς λοιπὰς εὐσεβείας ἤθελε γίνεσθαι. Δηλοῖ δὲ τοῦτο ἡ ἐπιστολή, ἣν πρὸς ᾿Αρσάκιον τὴν ἀρχιερέα τῶν ἐν Γαλατίᾳ Ελλήνων ἐπέσταλκεν Julianus cum populum decipere existimaret, Christianorum laudandas actiones imitari simulabut. Itaque res ad vi. clum necessarias, renonibus et plochiis erogari præce;', et commendatorias litteras scribi, et alia p:e. tates officia peragi roluit: quod ostendit epistola quam ad Arsacium payanorum in Galutia patriarcham misit. Capit. Caroli M. Aquisgranense concil. cap. 3. Item in eodem concilio, nec non et in Antiocheno can. 20: Ut fugitivi clerict et peregrini a nullo recipiantur, nec ordinentur sine commucuda - tillis litteris, el sni episcopi vel abbaits licentia, Litteræ commendatitiæ dicuntur quia eos qui migrant, commendant episcopis, non suis. Paulinus Nolanus in epistola 21, ad Ainandum episcopum: Marium portitorem hujus epistolæ commendatum specialiter unanimitati tuæ, ut sicut rogarimus sancium episcopum el patrem nostrum, ita ordinetur robis. Ébroinus Bituricensis in Formata ad Magno. nem Senonensem archiepiscopum: Has litteras commendatilias more ecclesiastico factes, ad sɔxclitatem vestram misimus, ut scire valeat Deo digra charitas vestra, eum nec fuga lapsum, nec sua malitia a nobis ejectum, sed nostra voluntate destinatum. Hæ litteræ etiam dicuntur dimissoriæ. Synodus Trullaya anolutixă; vocat; Glossæ Græcolatinæ ámodurixh, id est, dimissoria. Clerici enim qui in alia dicecesi mansuri erant, absolvebantur el dimit. tebautur ab episcopo proprio, ut in Formata Wolfeonis Constantiensis episcopi ad Bernaltum Argentariensein: Commendatum ergo sum curæ restra suscipile, el nostris ex partibus absolutum in vestrarum ovium numero custodite. Dicebantur et canonicæ, ut in Formata Hinemari Remensis ad Eueam Parisiensem, et in Formata Ratbodi Trevirensis episcopi ad Robertum episcopum Metensem. Denique Formate dicta passim in conciliis, quoniam in illıs TURO; seu forma signi episcopalis impressa erai. Vigilius Papa in Epistola ad episcopos Galliæ:Ilud pari auctoritate mandamus,ne quisquam sine prædicti fratris et coepiscopi nostri formata luæ fraternitalis ad longinquiora loca audeat proficisci. Et in epistola ad Aurelianum episc. Arelatensem: Ne quis sine formala tuæ fraternitulis ad longinquiora loca audeat proficisci, sed ut consuetudinem illam debeami cusiodire, quam consial semper nostræ sedis habuisse Hcarium, et a vobis formatam postulent, si causarum suarum necessitate compulsi ad longiora itinera destinare disponant. Vide B. Augustin. epist. 463 et eruditissimum Sirmonduri ad Sidonium. Dimissoriæ proprie pertinent ad eos, qui in aliam parœciam sive dioecesim transibaut, at in ea perpetuo manerent, ut in d. formuata Wulfeonis et in formata Heditonis ad Rodulphum Laudemensem. Et hoc modo episcopus commendatum per dimissoriam acquirit, ut Joannis VIII epist. 138, ad Vulgarium monach. Commendatitiæ vero pertinent ad eos, qui ad tempus migrabant; puts st privati alicujus vel publici negotii causa avluturi essent, vel ad comitatum irent, id est, ubi princeps degeret, à la Cour, Archiepiscopi sui. Episcopus sine litteris metropolitani, metropolitanus sine litteris archiepiscopi ad comitatum venire prohibetur. Balsamun hic ἀρχιεπίσκοπον πατριάρχην Νον. vi, c. 2 et 5, regionis patriarcham vertit. Julian. nov. vi, nuw.

Kwvstzvt:vouzók::. Thy & otu); ávióvta xph rpw- Consta tinopolim adeat. Qui vero sie ad erit, του παραγίνεσθαι πρὸς τὸν ἁγιώτατον ἀρχιεπίσκοτου Κωνσταντινουπόλεως ἢ τοὺς ἀποκρισιαρίως τῆς κατ' αὐτὸν διοικήσεως, κἀκείνοι; κοινοῦσθαι τὸ πράγμα· καὶ εἰ δεήσοι, δι' αὐτῶν, ἢ διὰ μεφερει δαρίων τῆς Μεγάλης Εκκλησίας πως βασιλέα με νύεσθαι. Χρὴ τὸν χειροτονούμενον κληρικὸν ἄμεμπτον καὶ γραμμάτων ἔμπειρον εἶναι, καὶ μήτε ἐκ ταξεωτῶν ἢ βουλευτῶν, εἰ μὴ κατὰ τὴν πρότερον οιηθεῖσαν διά ταξιν· μήτε δεύτερον γάμον, ή παλλακῇ συνο:- κήσαντα, ἢ γυναῖκα ἔχοντα μὴ ἐκ παρθενία, αὐτῷ συναφθεῖσαν, χειροτονεῖσθαι αὐτὸν προίκα χωρίς primum accelere debet ad sanctissimum arcbiepiscopum Constantincpolitanum, vel ad diocesis ejus apocrisiarios quibuscum negotiu» communicetur, ac si quidem opus erit, per cos, vel per ecclesiæ Majoris referendarios imperatori significetur. Clericum, qui ordinatur, oportet expertem esse reprehensionis et litterarum peritum nec ex apparitoribus aut curialibus, nisi secundum ordinem prius positum. Nec eum, qu! secundas contraxerit nuptias vel qui cum concubina contubernium habuerit, aut qui uxorení Annibalis Fabroti notæ. 25, 26. Vetus interpres, regionis aut dioeceseos pr triarcham. Fulgentins in Brevial. Cann. cap. 46. Zosimus PP. in epist. 5, ad episcopos Galli:e. Constantinopolim. In sacrum comita'nın, B. Ambrosius de obitu Valentiniani: Jussit eum ad comitatum venire. Ammian. lib. xiv: Ad cuitatum imp. vinctum perduceret. Gesta de nomine Acacii: Út ad comitatum vicibus clerici dirigantur. Justinian. d. cον. vi, c. 3. προς την βασιλείαν: vet, interpres, ad imperium. Anastasius Bibliother, de vit. PP.: Ne ignoti sine commendatiis. Vide Alexandri III, epist. 19. 1 coll. in fine. Vide capit. Car. M. p. 8 et 90, 223, 232, b. cod. L.L. Antiq. p G68, tom. Jil, concil. p. 611, vid, quæ diximus ad tit. 3 lib. 1. cap. 22. Diœcesis opocrisarios. Episcopi per ap crisarios suos, vel referendarios Magnæ ecclesiae causas propter quas in cɔmitatum venerunt er. ponunt, et responsum impetrant. Vide glossaria Rostra ad Cedrenuum et Nicetam, et Photii B.biothecam, p. 266. Referendarios. Glossæ juris. papevdápio; ó τὰς ἀποκρίσεις κομίζων. Referendarius qui respons fert. lteni ῥαιφερενδάριος, ὁ τὰ ῥηθέντα αναφέρων àní tvɔ qui dicta ab aliquo refert.. Erant autem non in ecclesia modo, sed et in palano. Brams M. apud Sangallensem lip. I, cap. 3, quosdam hortatur, ut strenue litteris incumbant. Ki dabo rubis, inquit, episcopia et monasteria permaguifica. S ephanus Tornacensis in epist. 185: Vir est, que a et morum gravitas, et litterarum peritia; et honestus commendabilem reddunt. Wilelmus Malmesburiensis lib. 1 de gest. pontificum Anglor. Atque adeo litterarum peritia præsulibus semper necessaria fuit, ut sola imperitia, abdicandi sácti magistratus justa causa esse potuerit. Anselmus in epistola ad Urbanum sumphum PP. Narrat tamen Albert. Crantzius Bistorie Bremens. Eccles. 1:b. 8, cap. 53, ad archiepiscopatum admisɛum Heuricum ex comitibns de Anholt, qui vix primas litteras attigerat. Inscientiæ etiam monstrum ad patriarchalein sedem evectuan serbit Nicephor. Gregoras: Τὸν πατριαρχικών διαδέχεται θρόνον Νι φων τῆς Κυζίκου μητροπολίτης, τῳ βασιλικών θα λήματα των αρχιερέων εἰξάντων, καὶ μεταπτησάν. των αὐτὸν ἐκ Κυζίκου πρὸς τὴν τῆς πατριαρχίας περιωπήν. "Ην δὲ ὁ ἀνὴρ πάντη μὲν ἀδιὴς τῆς ἔξω παιδείας, οὐχ ὡς τὰ πολλὰ δὲ καὶ τῆς θεεττερ, ὡς μηδ' οἰκείᾳ χειρὶ τὰ τῶν γραμμάτων στο: χεῖα γράφειν εἰδώ;. Nipho Cyzici metropolitanus pontificibus imperatoris voluntati obiecuts ad patriarchatum accersitur. Erat autem ille vir Græcarum litterarum plane rudis, sacrarum etiam fere. nt qui sua manu nec elementa litterarum sciret pingere. Expertem esse reprehensionis. Clerici et episcopi debent esse irreprehensibiles, ut prescribit D. Paulus in Epist. ad Timoth. cap. mi, v. 2. Quia irreprehensibiles esse convenit, quos privesse necesse est corrigendis, ut est in can. 2, concil. Arvernews.: Τὸν γὰρ ἄρχοντα φωστήρα δεῖ εἶναι, ὥστε πρὸς τοῦτον πάντας ὁρῶντας φωτίζεσθαι, καὶ ὁδη Yeista. Illum enim qui aliis præest, veluti stellam esse oportet ad omnes in ipsum intuentes illuminandum et dirigendum, ut ait Theophylactus in D. Pauli Epistolam. Et vita clericorum immoxia et inculpata esse debet. Et illi vitæ integri, scelerisque puri. Verum hoc ita intelligendum est, ut episcopus aut clericus non sit avaµiptytos et impeccabilis, sed irreprehensibilis quantuin hamame naturæ fragilitas patitur. S. Hieronymus lib. 1, centra Pelagiaños: Vult certe Deus tales esse episcopus,- sive presbyteros, quales vas electionis docet. Irimum quod dixit irreprehensibilis, aut nullus aut rarus; quis enim qui non quasi in pulchro corpore, aut nævum, aut verrucam habeat? ia Luterarum peritum. Yozpá prov. Balsamo, γραμμάτων παντοίως ἐπιστήμονα. Sumanus Novell. vi, cap. 4, qui lit erus scia'. Julianus litterait vertit. Per contrarium ȧypȧppato; iteratus, et litterarum expers exponitur Glossis Græco Latinis, qu'il sache tire. Adde Novellam cxxit, tit. seq. concilium Romanum sub Eugenio II. c. 4. Vide distinct. 38, can. 5, in luieis ex Leomis epist. 23, cap. 7. extr. de clect.; Constit, apost, lib. it, c. 4, et lib. vii, cap. t. GaNec ex apparitoribus. Ex azeri, & BouEto, ex cohorte, vel curia: nec sit officialis aut curialis conditionis, Julianus Antecessor. Qui secundas contraxerit nuptias. Digami a sacerdotio arcentur. D. Hieronymus lib. 1 advers. Jovinianum: Quam sancta sit digamia hinc osten - ditur, quod digamus in clerum eligi non potest, D. Augustin. de bono conjugali: Sacramenta n nuptiarum sic ad unum maritum et unam uxorem redactum est, ut dispensatorem ecclesiæ non liceat ordinari, nisi unius uxoris virum. S. Epiphanius bares. 59. Tertullianus in libro de exhortatione castitatis: Presbyler esse non alius potest quam laicus semel fuerit maritus. S. Leo in epistola 87 ad episc. Cæsariensis Mauritanie: Nequaquam ad diaconi gradum, vel ad presbyterii honorem, vel að episcopulus culmen ascendat, si aut ipsum nɔn unius uxoris virum, aut urorem ejus non unius viri fuisse claruerit, Vide Hieronymi epi totam 93, ad Oceanum, et in epistolam ad fitum cap. 6.Theodoretus in i ad Timoth. cap. 5; S. Ambros. in cap. 5 Pauline I ad Timoth. Digami enti arcentur a sacris ordinibus propter defectum sacramenti, cap. Debitum extra e.d. Quia qui cune suam div1dunt, non significant unitatem Christi cum unica et immaculata sponsa Ecclesia. Can. Acutius di stinct, 26.

ματα εἰς ἐπήκοον παντὸς τοῦ λαοῦ, παραπλησίως τοῖς εἰς ἐπισκοπὴν παραγινομένοις. habeat, quæ a viginitate cum ipso copulata non η πάσης δόσεως, καὶ τὰ κανονικά δέχεται παραγγέλ fuerit. Eumdem oportet ordinari gratis absque omni largitione: et audiente populo universo accipere præcepta canonica, perinde ac de iis est traditum, qui ad episcopum pervenerunt., Neminem, qui sit illitteratus, clero ascribi oportet. Presbyter, aut diaconus aut subdiaconus, qui post ordinationem in matrimonio degit aut concubinam superinducit, aperte vel simulate, sacerdotium amittens, privatus esto Lector, qui secundas contrabit nuptias ad gradum sacerdotii ne provehitor. Si vero operalı dederit, ut provehatur, a clericatu removetor. Tertium matrimonium eidem prohibetur. Quæ ordinatur diaconissa virgo sit aut olim in unius solius viri contubernio vixerit; Annibalis (63)Ordinari gratis. Vide Ærodium rerumjudicat. p. 444 et Cassiodor. 9, 15 et seq. Presbyter nut diaconus. In ordinationibus clericis, ut loquitur Cyprianus, id etiam servari debet, ut sint avdyxantos, seu inculpati. Fulbertus epist. 61. Observanda sententia Apostoli dicentis, oportere non solum episcopum, sed presbyteruni quoque et diaconum sine crimine esse. Qui post ordinationem in matrimonio degil. Presbyter, diaconus, el subdiaconus, si matr.moaium contrahat, cadit clericatu, cap. 1 et 2, extr. qui cler, vel. vovent. matrim. contrah. possunt. Concilium Aurelianense II, c. 8, propter volum continentiæ: tam enim diaconi quam subdiaconi cum primum in clerum asciscuntur carnem suam in æternum obsignant: Hugo a Sancto Victore, de sacrament. lib. 1, cap. 30: Ordo impedit conjugium faciendum, et dirimit contractum, quia volum continentiæ sacris ordinibus est adnexum, ut licet verbis non fiat, nihilominus tamen in ipsa susceptione factum intelligatur. Concilii tamen Ancyrani can. 10, diaconis in Ecclesia Orientali nuptias contrahere permissum fuit, si ea lege ordinati essent ab episcopo ut cis liceret matrimonio jungi,nec depo nebantur, si postea uxorem ducerent, Verum ex can. 6 concil. vi in Trullo, presbyteri, diaconi, subdiaconi post ordinationem quidem nuptias jure non contrahunt, sed utuntur matrimonio contraeto, excepto tempore contrectationis sacrorum mysteriorum: κατά τους καιροὺς τῆς τῶν ἁγίων μυστηρίων μεταχειρήσεως, ex sententia Zonara ad can. concil. Carthaginensis. Privatus esto, loiwing Lotw. Justinianu, Novella vi, cap. 5, ldiweŋg korai xal haïxć;, Julianus Antecessor, sit privatus et luicus. Lector qui secundas contr. nuptias. Lector nuptias contrahere non prohibetur, can. 25 apostolorum, eoque jure utuntur Græci cap. cum olim 6,extra de cler. conjugat. Sed si secundas contraxerit, ad sacerdotii honorein provehi non potest. Diaconissa virgo sit aut olim, etc. Diaco nissa univira eligebatur, non renupta, quo verbo utitur concilium Epaonense c. 2. Paúlus ad Timoth. I, cap. 7. Disciplina Ecclesiæ et præscriptio Apostoli viduam adlegi in ordinem nisi univiram nor concedit; et de virginibus veland. cap 9, ad quam Epiphanius περὶ πίστεως καθολ. συντ. αυ ται δὲ μονόγαμοι οὖσαι. Virgo sit. Non virgines, sed viduæ primits Ecclesiæ cunabulis eligebantur, quae scilicet post matrimonium unum interceptum exinde sexuì renuntiabant, ceu loquitur Tertullianus, de exhort, castitatis cap. 1. Clemens autem ordinem viduarum Ὅτι οὐδεὶς ἀγράμματος εἰς κλῆρον καταλέγεται. Πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ἢ ὑποδιάκονος μετὰ τὴν χειροτονίαν γάμοις προσομιλῶν ἢ παλλακὴν ἐπειςάγων φανερῶς ἡ ἐσχηματισμένως, τῆς ἱερωσύνης ἐκπίπτων, ἰδιώτης ἔστω. Αναγνώστης δευτερογαμῶν μὴ προκοπτέτω εἰ; βαθμὸν ἱερωσύνης. Σπεύδων δὲ προκόψαι, πεπείσθα τοῦ κλήρου. Τριγαμεῖν δὲ κωλύεται. Η χειροτονουμένη διακόνισσα παρθένος έστω, ἢ ἐνὶ καὶ μόνῳ πρώην συνοικήσασα ἀνδρὶ, σύνεγγυς Fabroti notæ. instituisse fertur, ut est in fine lib. vs Recognitio num, quasi pro nienstro esset ut virgo in censum viduarum referretur, quas ætatis ratio frigidioris ad Ecclesiæ ministerium admitti suadebat, non jnviores, ὡς τῶν ἀκμαζουσῶν καὶ ἐργάζεσθαι καὶ τρέφεσθαι δυναμένων, &: καὶ πόνοις δαμά ειν χρὴ τῆς ἀκμῆς τὰ σκιρτήματα. Quod qua adhuc eleu vigeant, laboribus suis victum sibi possint quærere: quas etiam oportet @tatis adultæ lasciviem laboribus edomare, ut scribit Theodoretus ad d. epistólam Pauli ad Timoth. Procedente autem tempore virgines quoque ascite. Epiphanius bæresi 79: deɩnáplɛvoi osat semper virgines. Qui locus revocat mibi in mentem epistolam,S.Ignatii ad Swyrneuses in flue, quam viri docti interpola.am credunt: 'Aanagopal TOUS olxoU; TWY abɛipv ja συν γυναιξὶ καὶ τέκνοις, καὶ ἀειπαρθένους και xhipa. Velus versio: Saluto domos fratrum meorum cum uxoribus et filiis, sed et virgines el ri duas; et merito quidem: nam Ignatiano sæculo virgines non adlegebantur, sed viduæ. Alqui genuina etiam, ut creditur, Ignatii epistola virginum quoque imeminit his verbis: xaɩ tág mapbiνους τὰς λεγομένας χήρας. Versio vetus: Εt virgines vocalas viduas. De virginibus quod ait, nou sapit Ignatii sæculum, si pro diaconissis accipias. Cætera ferri possunt hoc sensu, ut vir sanctus salutet vocatas viduas, id est, non omnes, sed quæ adlectæ essent in ordinem, et in viduatu collocate, ut loquitur Tertullianus, de virginib. veland. Itaque nisi obstaret veterum codicum auctoritas, sic legi vellem in dicta epistola, καὶ τέκνοις καὶ τὰς λεγομένας χήρας, expuncta voce παρθένους. Diaconissarum ministerium continetur Nov. vi, c. 6, et can. 12 synodi Carthag. IV, et hoc significat Epiphanius d. loco si modo Loutply ibi accipi s pro baptismo. Diaconissæ igitur adhibebantur cum mulieres catechumenæ sacro lavacro lingerentur. Idem Epiphrn.: Περὶ πίστεως καθολ. διακονίσσαι καθίστανται εἰς ὑπηρεσίαν γυναικών μόνον διὰ τὴν σεμνότητα, ἂν χρεία κατασταίη λουτρού ἕνεκα, ο ἐπισκέψεως σωμάτων Diaconissa instituuntur ad ministerium mulierum duntaxat honestatis cuxsa, si necesse fuerit luvacri sex baptismatis gratia, aut inspectionis corporum. Cave enim a vrteri illius loci interpretatione (balnci gratia), Αἰι διὰ τὴν σεμνότητα, scholiastes farmenopuli in Epitome Camonum, διὰ τὸ εὐπρεπές, στο pter decorum. Hoc etiam nominatim scribitor Constitutionum apostolicar. lib. 11, cap. 15. Γυναικὸς χρήζομεν διακόνου, καὶ πρῶτον μὲν ἐν τῷ φωτίζεσθαι γυναίκας. Ο διάκονος χρίνει μὲν μόνον το μέτωπον αὐτῶν τῷ ἁγίῳ ἐλαίῳ· καὶ μετ' αὐτὸν ἡ

οἶσα τῶν ν ἐνιαυτῶν· πλὴν εἰ μὴ ἐν μοναστηρίῳ et prope absit ab aunis quinquaginta extraχειροτονεῖται. Δεχέσθω δὲ καὶ αὐτὴ τὰ κανονικά παραγγέλματα, καθ' ὁμοιότητα τῶν χειροτονουμένων κληρικῶν, καὶ μηδενὶ ἐξωτικῷ συνοικείτω, ἀλλὰ μόλις τοῖς γονεῦσ', καὶ τέκνοις, καὶ ἀδελφοῖς, καὶ θείοις. Εἰ δὲ ἑτέρῳ χωρὶς τούτων συνοικεῖ, [σ.διὰ] αὐτὸ τοῦτο μηδὲ προσαγέσθω εἰς χειροτονίαν. Ἀλλὰ και χειροτονηθεῖσα ἐκπιπτέτω, ὑποβαλλομένων αὐτῆς τι καὶ τῷ συνοικήσαντι [σ. τοῦ συνοικήσαντος] αὐτῇ τῷ τε παρόντι νόμῳ, καὶ ταῖς κατὰ τῶν φθορέων διηγορευμέναις ποιναῖς. Εἰ δὲ μετὰ τὴν χειροτονίαν γαμήσῃ, ἡ ἕτερον μετέλθῃ βίον, Ενοχές ἐστι θανάτου, καὶ τὰ πράγματα αὐτῆς τῇ ἐκκλησίᾳ, ἢ τῷ μου ναστηρίῳ ἐν ᾧ ἐχειροτονήθη, προσκυρωθήσονται· τοῦ φθείραντος ἢ γαμήσαντος αὐτὴν διὰ ξίφους τι μωρουμένου, καὶ δημεύσει καθυποβαλλομένου. Πᾶς κληρικός, εἰ καὶ ἐν τοῖς ἀναγνώσταις τέτα κται, τῆς ἱερᾶς ἀφιστάμενος ὑπηρεσίας, ἡ ἕτερον μεταδιώχων βίον, ἄπορος μὲν ὧν ἔσται ταξιώτης. Εἰ δὲ εύπορος εἴη, βουλευτής γενήσεται πρὸς τὴν El τῆς ὑποστάσεως εὐπορίαν. Τὸν ἀριθμὸν τῶν ἐν ἑκάστῃ ἐκκλησία λειτουργούν των κληρικῶν ἡ ποσότης τῆς προσόδου, καὶ κρατή quam si ad monasterium ordinetur. Accipiat autem et ipsa præcepta canonica, ad similitudinem clericorum, qui ordinantur, nec in uilius extranei contubernio sit sed duntaxat in contubernio parentun, et liberorum, et fratrum, et patruorum ac avunculorum. Sin apud alium quempiam extra hos habitat, hac ipsa de causa non perveniat ad ordinationem. Quin etiam si ordinata fuerit. removetor, tam ipsa, quam qui cohabitavit ei, lege præsenti, atque iis pœnis, quæ adversus stupratores sancitæ sunt, damnandi. Quod si post ordinationem matrimonium contraxerit vel ad aliam vitam transierit, rea mortis erit, et facultates ejus illi ecclesiæ, vel illi monasterio, in quo ordinata fuerit, addicentur: eo, qui stupro ipsam polluerit, aut uxorem duxerit, gladio pariter et bonorum publicatione puniendo. Omnis clericus, licet in ordine lectorum sit, a ministerio sacro deficiens, aut aliam vitam persequens, siquidem inops est, apparitor erit; sin locuples, curialis fet, pro facultatum patrimonii sui modo. Numerum clericorum, qui qualibet in ecclesia cultui divino servjunt, tam reditus quantitas, Annibalis Fabroti notæ. 8:áxovo; ¿heldeɩ abrά;· Muliere diaconissa indigemès, el primum quidem cum baptizantur mulieres. Diaconus unget tantum frontem ipsarum oleo sanclo, et post ipsum diaconissa ungei eas (vertunt, abs'erget eas). Idemque confirmat Hieronyinus in Epistolam Pauli ad Romanos, cap. xvi: In Orien2-libus, inquit, diaconissæ mulieres in suo sexu minis'rare videntur in baptismo sive in ministerio verbi, quod Sedulius presbyter transcripsit in explanatione ejusdem epistolæ. Sed et auctor Vitæ S. PeTagi:e, cap. 8, testatur diaconissas mulieribus baptizandis ministerium præbuisse. Videamus obiter an diaconissæ inter laicas censerentur: et in ea quidem sententia sunt viri docti, quibus erroris fundus est canon 19 concilii Nicæni, ibi: 'Ev tols · αϊκοῖς αὐτὰς ἐξετάζεσθαι, Inter laicos recenseri. Vellem observassent ejusdem canonis verba illa: wozútw; ¿è xai, etc.; sic enim habetur in omnibus fere codicibus; alii vero legunt, ty từ xavóvi ¿st. Itaque varia quoque circumfertur versio: Dionysii Exigui sic habent: Qui sub regula versantur; Isidori autem Mercatoris: Qui in eodem clero inveniuntur. Prior scriptura verior est, eamque sequuntur Theodorus Balsamon et Joannes Zonar. De sententia canonis videamus. Certe nec ipse Zonaras, nec quidem recentiores videntur eum percepisse. Hoc igitur constitutum est in d. canone, ut diaconissæ, quæ ab hæresi Paulianorum ad Ecclesiam redierint, rebaptizentur, et iis quæ in eodem habitu esse noscuntur, quod nimirum non habeant manuum impositionem, adeo ut omnino inter laicos deputentur, manus imponantur anno 40 (hoc enim tempus constitutum fuit ordinationi earum, aut ut ait Balsamon, Αξιοῦντο καὶ χειροτονίας diaxovicowy, manuum impositionem merebantur), si inveniantur idonea, alioquin manus non imponantur. Cujusmodi interpretatio Balsamoni quoque suboluit, non etiam Zonaræ, ut dixi, qui scribit, diaconissas quæ non infitiantur se in supradictain hæ esim prolapsas, inter laicos adnumerari, ad d. canonem in finc. Vide episcopuin Aurelianensem ad Optatum p. 240, in quosdam canones, et sanclum Basilium in epistola canon. ad Amphiloch. cap. 24, et concil. Epaon. c. 21. Ab annis 1.. Etatis diaconissarum legial ma non fuit constans definitio. Ne minor annis 60 vidua eligeretur Paulus præcepit ad Titum priore cap. 5. Annuin 50 circiter statuit Justinianus novell. vi, c. 6. Patribus Chalcedonensibus annum 40 sufficere visum est, canone 15, concil. Chalced. c. 15; et c. 14 concil. vi in Trullo. Ratinnem discriminis et juris varii reddit Zonaras ad d. can. 15 ut Paulus. Vide ad 1. 9 sup. de episc, et cleric. et Hieronymum ad Salvinam de viditate serv. Extra quam, si ad monasterium. Minor enim annis quinquaginta exigente necessitate ordinari potest: sed ei alibi degere non licebit, quam in asceterio sanctimonialium. Nec in ullius extranei contubernio sit. Diaconissis extraneorum consortio interdicitur. Juliauus Antecessor Nov. vi, cap. 29. Nulla autem facultas diaconissis tributa est, habere quosdam secum veluti fratres, sive cognatos, vel quos dicere solent agapitos, vel dilectos. Vide Capitula Caroli M. p. 7, b, et 107, et 117; Capitula Caroli Calvi p. 415. Vide concil. Carth. 1, c. 3 et 4; Turonens.; Toletan 11, c. 3; Arausic. c. 16; Turon. 11, c. 12, 17; Paris. lib. 1. c. 46; Trosleian. c. 9; Aurel, 111, c. 4; Hispal. it, c. 11; Forojul. c. 12; Tarrac. c. 1; Trull. c. 5: Turon. II, c. 21; Paris. c. 5; Matisc. c. 12; Meldens. c. 67; Concil. Trosleian. c. 8; concil. Aquisgran. c. 118; Aquisgran. 11, sub Ludovico parte 3; concil. Turon. sub Carolo, c. 31; Maguntin. c. 19; Remense, c. 27; Capitula Car. M. p. 155; Clemens 2 ad Jacobum fratrem Domini: Nemo tamen epist. clericorum cum extranea habitet ſemina, nisi proxima ant soror fuerit. Matrimonium contraxerit. Vide Cap. Carol. M. et Cod. legum antiquar. p. 633. Gladio pariter. Vide ad 1. 5, sup. de episc. el cler.

quan que invaluit consuetudo, determinat. Vio- za 8: lantes hanc constitutionem quilibet accusato. Cujuslibet dioecesis patriarchæ, ac metropolitani, et episcopi, et clerici, qui legem hanc non custodiunt, a sacerdotio removentur. Præsides autem qui violationes ejusdem non indicant, pœnam quinque librarum`auri solvent. Dat. xvn Kalendas Apriles, Belisario et Eutropio coss. II. De episcopis et clericis. Idem imperator Petro præfecto prætorio De administratione, ac privilegiis, aliisque diversis capitulis, et que deinceps. ouvista. Tuy rapaбavów sh. διάταξιν ὁ βουλόμενος κατηγορείτω. Οἱ ἑκάστης διοικήσεως πατριάρχαι, καὶ μητροπο λῖται, καὶ ἐπίσκοποι, και κληρικοί, μή φυλάττοντες τὸν παρόντα κανόνα, τῆς ἱερωσύνης ἐκπίπτουσιν. Οι δὲ ἄρχοντες, μὴ ὀμνύντες [ἰσ. μηνύοντες] τὰς κατ' αὐτοῦ παραβασίας, εν χρυσίου λίτρας καταθήσουσι τιμήν. Ἐγράφη Καλάνδαις Απριλλίαις ὑπὸ Βελισα ρίου καὶ Εὐτροπίου. Β'. Περὶ ἐπισκόπων καὶ κληρικών. Ὁ αὐτὸς βασιλεύς Πέτρῳ ἐπάρχω πραιτωρίων. Περὶ διοικήσεως, καὶ προνομίων, και άλλων δια φόρων κεφαλαίων. Η παρούσα διάταξις, μεταγενεστέρα οὖσα, πάντα καινίζει τὰ κεφάλαια τῆς πρὸ αὐτῆς διατάξεω;. Præsens constitutio, cum tempore posterior sit, vanovat omnia capita constitutionis ante hane lala. Sancit autem, ut cum usus postulat episco· Διατυποῖ δὲ, ἵνα χρεία γένηται τοῦ ἐπίσκοπον χειρα pum ordinari ab episcopis clerus et prirates illius civitatis de tribus personis τονηθῆναι, ο κλήρος καὶ οἱ πρωτεύοντες τῆς πόλεως Exelong in spiol mposŵnois xàrpixołę xal μovayois Annibalis Fabroti notæ. P (ro præfecto præfectorio. Non recte in edit. Hayles 4:wv Belwv oppixlwv, magistro divinorum their um. 1.0) Ordinari. Xepotor, Oral, creari, ut recte Julianus Novella cxv, c. 1, melius quam velus injespres, quem Leunclavius secutus est. Idemane Julianus in fine c. 1. xsipotovisat, recte vertit consecrare. Xɛipozovla igitur et pro clecione, et pro ordinatione seu consecratione ponitur. Glossæ: Vaspitovia, creatio, procreatio, creatura. Procreatio igitur idem quot creatio. Innocentius I. in Decretis Non sine permissu conscientiaque tua sinas episcopos procreari. Vide Glossarium nostrum ad Anastasii Biblioth. Historiam ecclesiasticam, in χειροτονία. Ab episcopis. Hæc non sunt in Græcis, nec in Novella Justin, exxin, cap. 1, et omnino abesse debent; nec enim solis eriscopis electio permissa est. Qui hæc de suo addidit fortasse respexit ad synodum Nicænam, qua cavetur ut episcopi ab episcopis eligantur, can. 4, et can. 3, Nicænæ 11, quod equidem de consecratione et manuum impositione admiserim, de electione non item, de qua hie agitur. Clerus et primates civitatis. Episcopus a clero et prinoribus civitatis eligitur. Primores civitatis, οἱ πρωτεύοντες τῆς πόλεως, Balsamori σ TOWOITHS TEw;. Justiniano Nov.cxxi,cap 4, et Bals. at Photii Nomoc. tit. 1, c. 25, sunt, qui of ży The Gregorio Nysseno in vita Gregorii Thaumat, ol ἐν τέλει. καὶ ἀξιώμασι; Theodoreto, Mislor. eclesiast. lib 4, cap. 17: Ol laumpórarai xxl ci λoyades, honorati, nobiles civitatis. Liberatus diacomus, in Breviario, cap. 14. laici nobiles ac cives, Hinemarus ad Hedehulphum Laudunensis ecclesiæ episcopuu; imo ab omni populo vetustissimis temporibus deligebatur episcopus. Clemens ant certe scriptor perantiquus Constitutionum Apostolicar. lib. vi, cap. 2. Primus igitur B. Cyprianus, epist. 68, ad clerum et plebes in Hispania consistentes, coram omni syn. p. 131, lin. 3; B. Il:eronymus in Jonam cap. 3. de Cypriano: Ad probalionem bonorum operum arbitror solum hoc satis esse, quod judicio Dei et plebis favore ad officium sacerdotii et episcopatus gradum adhuc neophytus, el ul pulatur novellus, electus est; et in Epistolam ad Galatas; Leo epistola 82, in editione Nivelliana (al. 84), ad Anastasium Thessalonicens.: Cum de summi sacerdotis electione tractabitur, ille omnibus præponatur, quem cleri plebisque consensus concorditer postularint. El epistola 87 (al. 89): Exspectarentur certe vola civium, testimonų populorum, quæreretur honoratorum arbitrium, electio clericorum. Stephanus Tornacensis epist. 173: Concurrunt in electione illa quatuor quæ a Leone | dicta sunt, rota cirium, testimonin popu'orum, honoratorum arbitrium, electio clericorum. Intelligit epistolam 87, al. 89, Leonis. Sulpitius Severus lib. De Vita B. Martini, cap. 7: Hinemarus epistola ad clerum et plebem Tornacensem: Clerum plebemque ejusdem ecclesiæ publice admonere festines, ut remoto privato studio, uno eodemque_consensu talem sibi præficiendum expetant et eligunt sacerdotem. Gregorius Turonensis: Cumque populus S. Quéntianum, qui de Ruteno ejec'us fuerat, e'egisset. Et lib 5: Farente populo episcopatus gratiam adipisceris..i. x: Gregorium diaconum plebs omuis elegit. Concilium Remense: Ne quis sine electione cleri et populi ad regimen ecclesiasticum proveheretur. Merito autem populi consensus exspectabatur, quia qui praporcudus est omnibus ab omnibus eligi debet, ut est in concilio Aurelianensi; sive, ut est in decreto cleri Landunensis de Hedenulpho electo episcopo, quia cui debet ab omnibus obediri, utique debet ab omnibus eligi: ne civitas non op atum episcopum aut contemnat aut oderit, et fiat minus religiosa civitas quam convenit, cui non licuit habere quem voluit. Denique omniu n interest electum potius habere quanì quemlibet, Multa tamen sunt quæ his quæ diximus refragari videntur; sunt enim qui putent adhibitum fuisse consensum populi ad con probandam electionem jam factain a clero. Imo populi et cleri electio fuit. B. Cyprianus d. epist. 68: Quando ipsa (de plebe loquitur) maxime habeat potestatem, vel eligendi, vel indignos recusandi. Nec aliter concilii Nicæni can. 5 accepit interpres Arabs, apud quem sic habetur: Et si populo placebit eligatur. De electione episcopi vide P. Blesensem epist. 45; Nazianzen, orat. 21; Capitula Car. M. p. 18. Coram populo statuebantur episcopi ibid. p. 209; Synesium, epist. 67; Alexandri III epist. 23; vide etiam Duval, De electo episcopo per plebem, p. 386, 589 usque ad p. 395. Vide Anastas. Bibliothecar. in Leone III, in Valentiniano, et Sergio II. Sunt qui putent electionis jus ademptum populo, et allegendum ad episcopem, ab episcopis eligi debere, can. 5 Nicænæ vii synodi; can. 13 concili De tribus personis. Duo aut tres præsentati metropolit. concil. Barcin. 11, c. 3.

σὺν αὐτοῖς δὲ, εἰ βούλονται, καὶ λαϊκοῖς, προκειμένων clericis ac monachis, et cum eis (siquidem ita τῶν ἁγίων Εὐαγγελίων, ψηφίσματα ποιῶσι, λέγον» τες ἐν αὐτοῖς ὡς κανονικούς αὐτοὺς ἴσασι, καὶ οὔτε γυναικί, οὔτε παλλακῇ συζῶσιν, ἢ παῖδας ἔχουσιν. 'Αλλ' εἰ και τις γέγονεν αὐτοῖ; γαμετή πρότερον, ὡς ἐκ παρθενίας ταύτῃ συνώκησαν. Βουλευτής ἢ ταξιώτης μη γενέσθω ἐπίσκοπος, μὴ πρότερον τε' ἔτη μονάδας. Αλλ' εἰ παρὰ ταῦτα γένηται, τῇ ἰδίᾳ ἀποδιδόσθω τύχῃ. Ήττων τῶν τριάκοντα ἐτῶν μη χειροτονείσθω επίσκοπος. Ο λαϊκός, εἰ μὴ τρεῖς μήνας καταλεγῇ ἐν κλήρω, μὴ προαγέσθω εἰς ἐπίσκοπον. Ο βουλευτής, ἐπὶ δεκαπέντε ἔτη μονάδας, χειρο τονείθω ἐπίσκοπος, καὶ τῆς τύχες ἐλευθεροῦται, τὸ velint) laicis quoque, propositis sacris Evangeliis decreta faciant quibus in decretis dicant, se illos scire canonibus conformes, et quod neque cum uxore vel concubina sint eodem in contubernio, neque liberos habeant. Quod si quanı prius babuerint nxorem, a virginitate cum illa cobabitasse. Curialis, vel apparitor, episcopus non flat, nisi prius quindecim annis solitariam vitam egerit. Si præter hæc factus fuerit episcopus, conditioni suæ restituitor. Episcopus minor annis triginta ne ordinator Laicus, nisi per tres menses clero fuerit Bascriptus, ad episcopatum non producitor. Curialis, qui vitam solitariam quindecim annis egerit, episcopus ordinator, et a conditione sua Annibalis Fabroti notæ.. eoncilii. Laodiceni. In quorum sententiam ire non possnin; verius enim est jus et facultate: eliKendi penes populum remansisse. Quoniam autem discordante inter se plebe, ad seditionem plerumque ventum erat, ideo a Patribus Laodicenis electio plebi adempta, can. 12: "Or: & stάTEL; Eveɛüßey hyɛelpovro, nt ait Zonaras ad d. canovení. De plebe ob studia privata ad seditiones prorumpente vide Gregorium Nazianz. orat. 19; Evagrinın, lib. c. 15; Theodor. Lectorem; Sozomenum, lib. v. Histor. ecclesinst. c. 23 et 24; Socratem, vi, c. 10; Anastasiun Bibliotheear. in Conone et in Sergio II; Gregor. Turonens. Histor. lib. 11, c. 43 Sidonium Apollinar. lib. iv, epist. ult. De plebis electione conqueritur Gregor. Nazianz. d. epist. 19 et alibi. Nemo nescit per initia electionem pontificis Ro. mani et reliquorum episcoporum fuisse penes clerum, populum, et principes; quanquam quod de populo dicitur, quidam sic accipiendum putant, ut consensus populi adhibitus tantum fuerit ad comprobandam electionem jain factam a clericis. Vide can. Si quis 28, 16, quæst. 1, et gloss, að verbum: Vel populi, et can. Sic vive 26, ead. causa, et quest. Hildebertus Cenomanensis episc. in epist. 12: Nam de electione quid loquar, in qua populo minime licet clerum præcedere, sed assensu prosequi eligentem. Alii contendunt episcoporum electionem penes populum fuisse, can. Sarrorum 63 distinct. cap. Querelam, extr. De elect. Verum sive populus una cum clericis episcopos elegerit, quod variis auctorum locis comprobari posset, sive electionem jam factam approbarit, tantum constat, præsente saltem, vel attestante populo, quod sine coysensu non procedit, episcopos eligi solitos. D. Hierony· inus in can. Licet 8, qu'est 1. Verum procedente tempore, desiit adhiberi populi consensus in electionibus, cap. 2 extr. Justinianus plebem non excludit, sed primates civitatis admittit, τοὺς πρώτους τῆς πόλεω;, NOV. CXXII. Quod ad principes attinet, jus populi ad eos translatum videtur. Hugo Grotius in lib. De imper. summarum potestatum circa sacra, cap. 41, núm. 20, usque ad num. 25, et Francisc. Florens, ad tit. Decretal, de electione. Decreta faciant. In tres personas suffragia conferant. Episcopus minor annis xxx. Veteri Hebræorum lege non eligebantur in sacerdotium, nisi qui implevissent annum 30, Hieronymo teste in epistola 62, ad Theophilum, et in proœmio ad Ezechiel Sacerdotibus etiam Christianis ætas quidem annorum 35 præstituta a Justiniano in Nov CXXIII, c. 1. At ex Nov. cxxxvi, cap. 2, satis est explevisse annum 30, ut et concilii Agathensis can. 17, et ex en can. Episcopus, dist. 77; concilii Lateranens. can. 3. c viri perfecti ætas est, d. can. 17, et legis Wisigothorum lib x, tit. 2, c. 3; D. Gregor. Nazianz. in oratione 40: 'Q: =shɛlav βάσανον ἀρετῆς, καὶ τοῦ διδάσκειν καιρὸν ταύτης ἐχούσης τῆς ἡλικίας Quia hæc ætas perfectum virtutis argumentum docendique maturitatem habet. Theophylactus iu Lucam, can. 5: Auth of flix!a ἐπὶ τελειοτάτη· @las illa perfectissima est. Et in Joannem cap 1: héyataı ó Kúping • Tá½z μὲν καὶ διὰ τὸ τῆς ἡλικίας τέλειον τριακονταετής yàp iбantisato. Vir autem dioitur Dominus, for- (assis propter ætatem perfectum; `quoniam 3!) annorum eral cum baptizuretur. Hildebertus Cenomanensis episcopus, epistola 12; S. Hieronymus, contra Jovinianum lib. 1: Propterea inter duodecim apostolos unus eligitur, ut capite constituto schismatis tollatur occasio. Sed cur non Joannes electus est virgo? Ætati delatum, quia Petrus senior erat, ne adhuc adolescens, el pene puer progresse ætatis hominibus præferretur. Gregorius VII, epist. 5,ad episcopos Britanniæ, non admittit juveneni quemdam præclarum genere et honestis moribus, ad episcopatus onus portandum. Scribit tamen D. Chrysostomus, non tam ætatis rationein habendam, quam virtutis et pietatis, in Epistolam Pauli ad Timoth. et D. Chrysostomus apud Georgium Alexand. in Excerptis Photianis. Hem scribit Albertus Crantzius, Histor. Bremensis lib. ix, cap. 47; et llinemarus in Vita S. Remigii ait, cum anno 22 archiepiscopum elcctum fuisse. Denique, ut cætera exempla omittam, Eleutherius propter eximiam virtutem vicesimum annum agens episcopus Illyrici ordinatus est, ut scribit Nicephor. Callist. lib. Histor, ecclesiast. Laicus nisi per tres menses. Iloc jus sequun - tur Leo et Constantinus. Synodus Avernensis u, c. 9; el Aurelianensis v annum præstituit. In Fulgentii quoque Ferrandi Breviatione canonum refertur ex concilio Sufetulensi, ut quicunque laicus ad episcopatum eligitur, prius annum in ministerio ecclesiastico per omnes gradus transeat. Refert etiam Crisconius in Breviario canonico, c. 164, ex Decretis papæ Cœlestini tit. 21, quod non conveniat, contemptis clericis Ecclesiarum, de laicis episcopum ordinari. Novella tamen sexta, c. 1, vērs. Prius autem, sex menses præstituti fuerant.

liberator: sic tamen, ut semissem cum quarta ἥμισυ τέταρτον μέρος τῆς ἰδίας ὑποστάσεως παρο patrimonii sui parte curiæ ac fisco præbeat. έχων τῇ βουλῇ καὶ τῷ δημοσίῳ. Si intra sex menses decreta de episcopis facta non fuerint, competens partriarcha vel metropo litanus, anima sum periculo, quen vult, orcinato. Si copiam trium personarum non habent, qui decreta faciunt, unum, vel duos, pro ipsius loci abundantia, decernere possunt. Qui præter hæc ordinatur, excidit ordinatione. Qui vero ipsum ordinat, ad unius anni spatium sacro ministerio separatur, facultatibus ejus ecclesize applicandis. Accusatus episcopus ordinandus, ante discussionem causa ne ordinator. Accusator, si victus fuerit, aut trimestrii spatio deseruerit accusationem, relegatur: episcopo, qui ordinal, ex vioiatione legis lisdem penis subjiciendo Omnis episcopus gratis ordinator co, qul dat, vel accipit, vel intervenit, sacerdotium amittente; præterquam quod etiam id, quod datum fuerit, ecclesiæ applicabitur. Quod si laicus-est, qui accepit, duplum ejus, quod datum fuerit, ecclesiæ restituet. Qui vero cautionem hoc nomine acceperit, et ipsam restituet et sumnam solvet, quantam illa continet. Legilo 17 praesentis tituli constitutionem, quæ cum tempore posterior sit, renovat tradita de episcoporum ordinatione. Patriarche, Romanus et Constantinopolita. nus et Alexandrinus et Theopolitanus cl Hierosolymorum archiepiscopus ab initio constituta tam cathedraticorum quam con - suetudinum nomine præstanto; viginti tamen ut curi libras non transcendant. Qui vero ab ipsis, vel ab aliqua synodo ordinantur metropolitani, ac similiter et qui a metropolitanis ad episcopatum provehuntur, si non minorem triginta libris auri reditum habet ecclesia, quain ad ecclesiam ordinandi sunt: centum solidos ordinanti nomine cathedratici solvunto, clericis et notariis ejusdem trecentos. Si vero minorem quidem triginta libris Ἐὰν ἐντὸς ἐξ μηνῶν μὴ γένωνται τὰ τῶν ἐπισκότων ψηφίσματα, ὁ ἁρμόδιος πατριάρχης ή μητροπο λίτης ἂν βούλεται χειροτονείτω κινδύνῳ τῆς ἰδίας ψυχῆς. Ότι, εἰ μὴ εὐποροῦσι τῶν τριῶν προσώπων α ψηφίσματα ποιοῦντες, δύνανται ἕνα ἢ δύο πρὸς τὴν τῶν τόπων εὐπορίαν ψηφίσασθαι. Ο παρὰ ταῦτα χειροτονούμενος ἐκπίπτει τῆς χειροτονίας. Ο δὲ χειροτονῶν ἐπὶ ἐνιαυτὸν χωρίζει ται τῆς λειτουργίας, τῇ ἐκκλησία προσκυρουμένης τῆς αὐτοῦ περιουσίας. Κατηγορηθεὶς ὁ μέλλων χειροτονεῖσθαι, πρὸ ἐξε τάσεως μὴ χειροτονείσθω. Ὁ δὲ κατήγορος, ηττηθείς, ἢ ἐπὶ τρίμηνον ἀπολιπὼν τὴν κατηγορίαν, ἐξορίζεται, τοῦ χειροτονούντος ἐπισκόπου ἐκ παραβασίας τοῖς αὐτοῖς ἐπιτιμίοις υποβαλλομένου. Πα; ἐπίσκοπος προΐνα χειροτονείσθω, τοῦ διδόντος, ἢ λαμβάνοντος, ἢ μεσάζοντος τῆς ἱερωσύ νης ἐκπίπτοντος, πρὸς τὸ καὶ τὸ δοθὲν τῇ ἐκκλη σία προςχυρωθῆναι. Εἰ δὲ λαϊκός, ἐστιν ὁ λαβὼν, διπλοῦν τὸ δοθὲν ἀναδίδωσι τῇ ἐκκλησίᾳ, ἀσφάλειαν δὲ περὶ τούτου λαβὼν, καὶ ταύτην ἀποδίδωσι, καὶ ὅσην περιέχει ποσότητα. Ανάγνωθι τὴν ιζ' τοῦ παρόντος τίτλου διάταξιν μεταγενεστέραν οὖσαν, καὶ καινίζει τὰ περὶ τῆς χειροτονίας τῶν ἐπισκόπων. Οι πατριάρχαι Ῥώμης καὶ Κωνσταντινουπόλεως καὶ ᾿Αλεξανδρείας καὶ Θεουπόλεως, ὁ ἀρχιεπίσκοπος Ἱεροσολύμων, τεταγμένα ἐξ ἀρχῆς ὑπὲρ ἐνθρονιστι κῶν καὶ συνηθειών παρεχέτωσαν, μὴ ὑπερβαίνοντες τὰς κ' τοῦ χρυσίου λίτρας. Οἱ δὲ παρ' αὐτῶν ἡ παρά τινος συνόδου χειροτονούμενοι μητροπολίται, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ παρὰ τῶν μητροπολιτῶν εἰς ἐπισκοπὴν προαγόμενοι, εἰ μὴ ἐλάττονα τριάκοντα χρυσίου λιτρῶν πρόσοδον ἡ ἐκκλησία ἔχῃ, εἰς Αν μέλλουσι χειροτονεῖσθαι, ἑκατὸν νομίσματα ὑπὲρ ἐνθρονιστικῶν παρεχέτωσαν τῷ χειροτονούντα, τους δὲ κληρικοῖς αὐτοῦ καὶ νοταρίοις νομίσματα τριακόσια. Εἰ δὲ ἐλάττονα μὲν τριάκοντα τοῦ χρυσίου Annibalis Fabroti notæ. Acéusatus episcopus. Hic de electi, nonlum tamen ordinati episcopi accusatione agitur. Vide 13:lsamonem ad Photii Nomocan. tit. 9, cap. 1, in med. lisdem panis subjiciendo. Qui ordinare festinavit, anno uno ministerio sacro abstinet, et res ejus ecclesiæ addicuntur cujus episcopus est. Gratis ordinator. Tertullianus, Apolog. c. 39; Cassiodor. ix, 15 et seq. Hoc est ultimam hujus tituli primi, quæ in Jibris Novellarum est centesima tricesima seplina. Patriarcha, Romanus. Quinque numero sunt patriarchæ in Ecclesiæ corpore, quod ab iis administratur, ad exemplum quinque corporis humani sensuum, ut scribit Petrus Antiochenus in epistola ad Dominicum Gradensem, quæ habetur in codd. ms. biblioth Regiæ, ut refuri eruditissimus Petrus de Marca, archiepiscopus Tolosanus, ip Dissertatione de primatu Lugdunensi. Theopolitanus. Hoc est Antiochenus. Julianus Anteressor. Hierosolymorum archiepiscopus. Semper ultimo loco_pouliur patriarcha Hierosolymitants, ut concilii Fiorentini sessione 25: Τον Κωνσταντινουπόλεως δεύτερον εἶναι μετὰ πάπαν, εἶτα τὸν Αλεξανδρείας, τὸν Ἀντιοχείας μετὰ τοῦτον, εἶτα τὸν Ἱεροσολύμων. Cathedraticorum Enthroniastica sive cathedratica intra modum legitimum non improbanLur. Est auten ἐνθρονιαστικόν, quod pro ordinatione episcopi datur ordinanti, vel clericis, vel notariis ecclesiasticis. Vide Novellam Isaaci Comneni: vide Balsamonem in Nomoc. Photii, tit. 1. c. 34. In mandato tamen quod metropolitano dari solebat, præcipitur ut sportulæ illæ non erdinanti, sed pauperibus erogentur. Qui a metropolitanis. Vide Servinum vol. I, p. 59.

λίτρῶν, οὐχ ἥττονα δὲ τῶν δέκα πρόσοδον ἐτησίαν auri, sed decem libris tamen non inferiorem reἡ ἐκκλησία ἔχῃ, τότε ρ' νομίσματα διδότω τῷ χειροτονοῦντι, καὶ τοῖς κληρικοῖς αὐτοῦ καὶ νοταρίοις διακόσια. Εἰ δὲ ἥττων μὲν τῶν δέκα λιτρῶν, οὐχ ήτα των δὲ τῶν πέντε ἡ ἐτησία πρόσοδος τῆς ἐκκλησίας, παρεχέτωσαν τῷ μὲν χειροτονοῦντι πεντήκοντα νομίσματα, τοῖς δὲ ἀμφ' αὐτὴν σ. Ελάττονος δὲ πέντε λιτρῶν, οὐκ ἐλάττονος δὲ τριῶν τῆς ἐτησίας προσόδου οὔσης, δεκαοκτώ νομίσματα ὁ χειροτονῶν λαμβανέτω, καὶ οἱ περὶ αὐτὸν εἰκοσιτέσσαρα. Εἰ δὲ λείπεται τῶν τριῶν λιτρῶν ἡ ἐκκλησιαστικὴ πρόσ οδος, οὐκ ἐλαττοῦται δὲ τῶν δύο, παρεχέσθω τῷ μὲν χειροτονοῦντι νομίσματα δ', τοῖς δὲ ἀμφ' αὐτὸν νο μίσματα ιβ'. Επ' ἐλάττονι δὲ προσόδῳ τῶν δύο λιο τρῶν, μηδὲν καθόλου παρεχέσθω. Εἴ τις δὲ πλέον λάβῃ τοῦ ὡρισμένου, τριπλοῦν τὸ δοθὲν ἀναδώσει τῇ ἐκκλησίᾳ. Δύναται δὲ ὁ μέλλων χειροτονεῖσθαι καὶ πρὸ τῆς ἐπισκοπῆς, καὶ μετὰ τὴν χειροτονίαν ίδια προσφέρειν πράγματα τῇ ἐκκλησίᾳ, εἰς ἣν μέλο λει χειροτονεῖσθαι. Πάσα ἐπισκοπὴ ὑπεξουσιότητος, καὶ ἐναπογράφου καὶ δουλικῆς ἀπαλλάττει τύχης. Ἐπίσκοπος ἢ μοναχὸς μὴ προσκαλείσθω πρὸς κηδεμονίαν. Οἱ λοιποί κληρικοί, εἰ βούλονται, τὰς τῶν συγγενών καταδεχέσθωσαν τεσσάρων μηνών τὴν οἰκείαν τῷ ἄρχοντι φανεροῦντες γνώμην. Πρὸς δὲ ἐξωτικὰς μὴ ἐλπέσθωσαν Μηδεὶς ἐπίσκοπος, ἢ μοναχός, ἢ κληρικός, ἐκλή πτωρ, ἡ διοικητής δημοσίων, ἢ μισθωτής τελῶν, ἡ ἀλλοτρίων κτήσεων, ἢ κουράτωρ οἴκου, ἢ ἐντολεὺς δίκης, ἢ ἐγγυητής ὑπὲρ τῶν τοιούτων ἐγγυῶν [[σ. αὐτῶν] γενέσθω, οιονδήποτε έχει βαθμὸν ἱερωσύνης· μόνοις γὰρ ἐξέσται αὐτοῖς ἱερατικῶν φροντίζειν πραγμάτων κατὰ τὴν διάταξιν τοῦ ῥητοῦ. Δύνανται αἱ ἁγίας ἐκκλησίαι καὶ οἱ λοιποὶ εὐαγείς οἶκοι ἀλλήλοις καὶ τοῖς ἰδίοις κληρικοῖς μισθώσασθαι, καὶ ἐμφυτεύσεις ἐκδιδόναι χωρὶς τῶν διοικητῶν καὶ χαρτουλαρίων, καὶ συγγενῶν αὐτῶν, καὶ ἀγχιστέων. Ο δὲ παρὰ ταῦτα ποιῶν ἐπίσκοπος τῆς ἰδίας εκπίπτει περιουσίας, ταύτης κληρουμένης τῇ ἐκκλησίᾳ. Ο δὲ κληρικὸς ποινὴν δώσει τῇ ἐκκλησίᾳ, ἣν ὁ ἐπίσκοπος ὁρίσει. Οἱ δὲ ἐκλήψεις * διοικήσεις δημοσίων ἢ ἰδιωτικῶν καταπιστεύσαντις κληρικοῖς οιουδήποτε βαθμού, ἢ μοναχοῖς, ἢ ὑπὲρ τῶν τοιούτων αὐτοὺς αἰτιῶν δεξάμενοι ἐγγυητὰς, οὐδὲ τοὺς εὐαγεῖς οἴκους, οὐδὲ αὐτοὺς τοὺς ditum annuum habet ecclesia, centum solidos dat ordinanti, clericis et notariis ejus ducentos. Quod si minor decem libris auri, non minor autem quinque libris annuus est reditus ecclesiæ, quinquaginta solidos ordinanti solvunto, septuaginta vero solidos iis, qui sub eo sunt. Si minor quinque libris, at non minor tribus est ecclesiæ reditus annuus octodecim solidos accipito, qui ordinat, et qui circa ipsum sunt, viginti quatuor. Quod si reditus ecclesiæ minor est tribus libris, at non minor duabus, ordinanti det solidos sex iis autem, qui sub eo sunt, duodecim. De reditu vero minore duabus auri libris, nihil omnino præstanto. Si quis autem plus acceperit, quam statutum sit. triplum ejus, quod datum est, ecclesie solyet. Caterum potest is, qui ordinandus est, lam sule initum episcopatum, quam post ordinationem, illi ecclesiæ, ad quam ordinandus est, facultates suns offerre. Omnis episcopatus a potestate patria 8 ascriptitia servilique conditione liberat. Episcopus aut ironachus ad cognatorum curam non vocetur. Ceteri autem clerici, si velint, eorum curam suscipiant, intra quatuor menses suam voluntatem magistratui declarantes. Ad extraneorum autem curam ne compellantur. Episcopus, aut monachus, aut clericus, non fiat exceptor vel administrator rerum fiscalium, vel conductor vectigalium, alienorumive prædiorum, aut curator aedium, aut procurator litis, aut pro causis ejusmali fidejussor: quemcunque tandem sacerdotii{ gradum) habeat. Quippe licebit eis duntaxat rerum sacerdotalium habere curam, juxta contitutionem hujus textus. Possunt ecclesix sacrosanct:e, cæteræque venerabiles domus, inter se, ac suis clericis locare, atque emphyteuses dare, absque suis administratoribus et chartulariis et cognatis et propinquis. Qui adversus hæc facit episcopus bonis suis excedit, quæ applicantur ecclesiæ, clericus autem cam pnam dabit ecclesia, quan episcopus statuerit. Qui vero vel exceptiones, vel administrationes rerum fiscalium, out privatarum, clericis cujuscunque gradus, aut monachis commiserint, aut pro talibus causis cos fidejussores acceperint, nec venerabiles domus convenire, nec ipsos clericos Annibalis Fabroti notæ. Det solidos sex. Sic legitur in Peirescii coil.; in Novella vero Justiniani c. 5, νομ. ι5' et vo.. 5', et ita in quibusdam libris Juliani, ut notator in variis. Omittitur autem hic quod colligitur ex d. Nov. in presbyterum, archidiaconum, πρῶτον τῶν πρεσβυτέρων. et archidiaconum, πρῶτον τῶν διακόνων, in Ecclesia pecuniæ distributionem habuisse, Arnulphus Lexoviensis de P. Pictaviensi archid. Fulbertus, epist. 35 et 79; Isidorus epist. ad Leudefredum episcopum de ollicio archidiaconi. Pervulgatum est quod de B. Laurentio primo archidiacono scribit Prudentius, cui hæc subnectam ex Chrysologi sermone 133: Quoniam erat archidiaconus, apud illum esse utique credeban· tur opes ecclesiæ. Augustin. in Sermone 38 De divers.: Thesauros ecclesia suscipiens Christianis pauperibus erogasti. Sulpit. Sever. in dialogo 2, de virt. S. Martini. Omnis episcop. a potest. patr. Vide sup. ad 1. 53 de episc. et clerc. Exceptor. Episcopus exceptor Soul susce ptor tributorum fieri non potest, nec conductor vectigalium. Concilium Chaleedl. c. 5; Ferrandus Diaconus, in Breviar, c. 123; Carthagin. c. 16. (9)}) Fidlejussor. Vide Clementem, Constit. lili, 11, c. 6; et Chassan, ad tit. De fidejuss, eats

vel monachos, vel eorum facultates possunt, atque κληρικούς ή μοναχούς, ἢ τὰς οὐσίας αὐτῶν εὐθύ etiam damnum, quod accidit fisco, de suo restiLuent. Episcopus ne producitor ad dicendum testimo niou sed propositis sacrosanctis Evangeliis, personis publicis præsentibus, quæ novit, leBlalor. Nemo propter causam pecuniariam vel criminaJenį absque divino jussu episcopum producat, aut sistat: præside, qui jam dicta facit, præter amissionera cinguli, tormentis et exsilio tradendo. Episcopus aut clericus absqne jussione sacra, vel absque permissa illius, qui jurisdictionem in eos habet, peregre ue profci-citor: nec profciscens, ultra spatium anni reditum differto. Nam ex ecclesia sua mullas expensas accipiet. Quod si canonice citetur, nec intra statutum tempus redierit, alius ordinator. Cum Constantinopolim venerit secundum ea quæ dicta sunt, per Constantinopolitanum patriarcham Imperatori indicator. Cæterum verba textus de his sunt hujusmodi: Interdicimus autem religiosissimnis episcopis, ne suas ecclesias relinquant. Et post alia verba: Ita tamen ut ne illis quidem episcopis, qui sub beatissimo Constantinopolis archiep scopo et patriarcha sunt, liceat absque permissu ipsius, vel absque jussu nostro, imperatoriam urbem adire. Quod si hoc etiam modo cujuscunque loci episcopus peregre profcius fuerit, non an:plius uno anto suam relinquat ercicsiam. Εt delunt episcopi, qui ad urbem imperatoriam, cen dictum est, appulerunt, cujuscunque sint diœcesis, ar.le omnia beatissimum archiepiscopum Constantinopolitanum adire, atque ita per eum ad nostram serenitatem accedere. Patriarchæ ac metropolitani semel aut bis anno publicas synodos instituunto, in quibus suas inter se, subjectorumque sibi episcoporum et clericorum causas dijudicent et emergentia capitula canonica disponant. Clericus tabula ne indito nec consortium habeto cum co, qui tabula ludit, nec ludenten spectato, nec a:l spectacula venito. Quippe si fac at, ad triennium) in monasterium immittitur. Episcopus per coactionem clericum suum dimittito. n νειν δύνανται, ἀλλὰ καὶ τὴν γινομένην τῷ δημοσίῳ βλάβην οἴκοθεν ἀποκαταστήσουσιν. Μὴ παραγέσθω ἐπίσκοπος εἰς μαρτυρίαν· ἀλλὰ προτιθεμένων τῶν ἁγίων Ευαγγελίων τῷ ἐπισκόπῳ, δημοσίων προσώπων παρόντων, μαρτυρείτω ἅπερ ἐπίσταται. Χρηματικῆς ἢ ἐγκληματικῆς χάριν αἰτίας μηδεὶς επίσκοπος χωρίς θείας κελεύσεως διαγέτω, ἢ παραστάσιμον ποιείτω· ἄρχοντος τοῦ ταῦτα τὰ εἰρη μένα προστάττοντος πρὸς τῇ ἐκπτώσει τῆς ζώνης βασάνοις καὶ ἐξορία παραδιδομένου. Μὴ ἀποδημείτω ἐπίσκοπος ἢ κληρικός χωρίς θείας κελεύσεως ἢ ἐπιτροπῆς τοῦ ἔχοντος τὴν κατ' αὐτοῦ δικαιοδοσίαν· μήτε δὲ ἀποδημῶν πλέον ἐνιαυτοῦ ὑπερτιθέσθω τὴν ἐπάνοδον, ἐπεὶ οὐ λήψεται κα πανα; εκ τῆς ἐκκλησίας αὐτοῦ. Εἰ δὲ κανονικῶς κα λούμενος μὴ ἐπανέλθοι εἴσω τοῦ ὡρισμένου χρήσ νου, ἕτερος χειροτονείσθω. Ανιὼν δὲ ἐν Κωνσταν τινουπόλει κατὰ τὰ εἰρημένα, διὰ τοῦ ταύτης πατριάρχου μηνυέσθω βασιλεῖ. Έχει δὲ τὸ περὶ τούτων ῥητὸν οὕτως· Απαγορεύομεν δὲ τοῖς θεο φιλεστάτοις ἐπισκόποις τὰς οἰκείας καταλιμπάνειν ἐκκλησίας. Καὶ μεθ᾿ ἕτερα· Οὕτω μέντοι, ἵνα μηδὲ ἐκείνοις τοῖς ἐπισκόποις οἵτινες ὑπὸ τὸν μακαριώτα τον ἀρχιεπίσκοπον Κωνσταντινουπόλεως καὶ T.Bτριάρχην εἰσιέναι ἐξείη δίχα ἐπιτροπῆς αὐτοῦ ἢ ἡμετέρας κελεύσεως εἰς τὴν βασιλίδα πόλιν. Εἰ δὲ κατὰ τοῦτον τὸν τρόπον ἐπίσκοπος οιουδήποτε τό που αποδημήσῃ, μὴ πλέον ἐνιαυτοῦ τὴν ἰδίαν καταλιμπάνειν ἐκκλησίαν. Τοὺς δὲ ἐπισκόπους τους κατὰ τὴν βασιλίδα πόλιν, ὡς εἴρηται, παραγινομέν νους, οιασδήποτε εἶεν διοικήσεως, πρὸ πάντων ἐπισ έναι πρὸς τὸν μακαριώτατον ἀρχιεπίσκοπον Κωνσταν τινουπόλεως, καὶ οὕτως δι' αὐτοῦ πρὸς τὴν ἡμετέ ραν εἰσιέναι γαληνότητα. Οἱ πατριάρχαι καὶ οἱ μητροπολῖται ἅπαξ ἢ δις τοῦ ἐνιαυτοῦ κοινὰς ποιείτωσαν συνόδους, τὰς κατ' ἀλλήλων καὶ τῶν ὑπ' αὐτοὺς ἐπισκόπων καὶ κληρι κῶν διακρίνοντες αἰτίας, καὶ τὰ ἀνακύπτοντα κανονικὰ διατιθέντες κεφάλαια. Κληρικὸς μὴ τουλιζέτω, μηδὲ κοινωνείτω τῷ ταν· λίζοντι, ἢ θεωρείτω αὐτὸν, μήτε δὲ θέαις παραβαλ λέτω, ἐπεί τοί γε εἰς μοναστήριον ἐπὶ τριετίαν ἐμβάλλεται. Ἐπίσκοπος ἐξ ἀνάγκης μὴ ἀπολυέτω δ:ον κλη ρικόν. Annibalis Fabroti notæ. Episcopus ne producitor ad teslim. Vide ad 1. 7 sup. de episc. et cleric. Aul clericus. Theodor. Balsamon hic ex Basilicis inseruit vocem clericus; Novella enim Justiniani vi, cap. 3, loquitur tantum de episcope, ut ipsemet testatur ad Nomocan. Photii, Lit. 8, c. 2. Spatium anni. Vide Balsamn. loco citato. Tabula ne ludito. Ταβλίζειν dicunt Græci recentiores, id est tabulis ludere, Novella cxxiu, cap. 10; Hesychius κυβεῦσαι, ταβλίσα:; Isaacus furphyrogenit. in Charactere Palamedis; Meursius p. 660. Hinc ταυλίον. Suidas: τάβλα όνομα παιδιά;. de Cilossarium nostrum ad Cedren. et Nicetam concilium Albiense nuper editum cum variis Galliae conciliis, cap. 15: Statuimus insuper aliquos canones innovando, ne clerici in sacris ordinībus constituti, et qui beneficiis ecclesiasticis sue· tentantur, ad aleas et taxillos non ludant. Quod velitam antea fuerat, can. 41 et 50 synouli in Trello coacta. De alia multa Joann. Sarisb. Polycral. lib. 1. cap. 5. Vide tractatumn De aleatoribus iuter opera Cypriano ascripta, et concilium Trideul. sess 22, c. 1; et concil. Elberitan., can. 79, ubi dietur: Si quis alea, id est tabula, laserit, abstintur. Episcopis etiam interdicitur ale lusus can. 42 apostol. in Ep tow. canon. 53, tit. 3, sect. 2.

Ἐπίσκοπος ἢ πρεσβύτερος, ακοινώνητον ποιῶν τινα πρὸ τοῦ ἐξετασθῆναι τὴν αἰτίαν τὴν τοῦτο γενέσθαι κατά κανόνας βουλομένην, ὑπὸ τὴν αὐτὴν ἔσται ποινήν· τοῦ μείζονος ἐπισκόπου τὸν δεθέντα λύοντος, καὶ τὸν ἐπίσκοπον τῇ ποινῇ καθυποβάλλον τος, ἐφ' ὅσον συνίδοι χρόνον. Επίσκοπος μηδένα τυπτέτω, μηδὲ ἐπιβαινέτω ής ἐξέπεσε πόλεως. Εἰ γὰρ πειραθείη υπεξελθεῖν τοῦ τύπου εἰς ὃν οἰκεῖν κατεκρίθη, ἐν ἑτέρας επαρχίας ἐμβάλλεται μοναστηρίῳ. Οι κληρικοί γραμμάτων ἔστωσαν ἐπιστήμονες παλλακὴν ἢ φυσικοὺς παῖδας μὴ ἐχέτωσαν· μήτε δὲ ἐσχηκότες χειροτονείσθωσαν. Νομίμῳ γαμετῇ ἐκ παρθενίας συζευχθείσῃ συνοικείτωσαν. Ηττων τριάκοντα ἐνιαυτῶν μὴ χειροτονείσθω πρεσβύτερος, μήτε διάκονος ἐλάττων εἰκοσιπέντε· μή. τε αναγνώστης, μὴ ἐπιβὰς τοῦ [δεκάτου] ὀγδόου ἔτου;" μήτε διακόνισσα ἡ μὴ ὑπερβᾶσα τοὺς μ' ἐνιαυτούς χειροτονείσθω. Εστω δὲ παρθένος, ἢ ἐκ παρθενίας ἀνδρὶ συνοικήσασα. Εἴ τις χειροτονουμένου κληρικου κατηγορείν βούλεται, τὸ περὶ τῶν ἐπισκόπων καὶ ἐπ' αὐτῷ κρατείτω τρακτᾶτον. Ο άγαμος μέλλων χειροτονεῖσθαι διάκονος, ἢ ὑποδιάκονος, ἐμολογείτω μένειν ἄγαμος, μὴ δυναμένου τοῦ ἐπισκόπου ἐπιτρέπειν αὐτῷ γαμεῖν, εἰ μὴ ἄρα βούλεται τῆς ἐπισκοπῆς ἐκπεσεῖν. Πρεσβύτερος ἢ διάκονος γαμῶν τῇ βουλῇ μετά τῆς οὐσίας παραδιδόσθω. 'Αναγνώστης δὲ μὴ κατὰ τὰ ἐπιτετραμμένα γαμῶν, ἢ δευτέροις ὁμιλῶν γάμεις, μὴ προκοπτέτω. Μηκέτι βουλευτής ή ταξιώτης κληρούσθω, τῆς βουλῆς καὶ τῆς τάξεως διεκδικούσης τὸν κληρω θέντα· πλὴν εἰ μή ιε' ἔτη μονάσας ἔτυχεν. Ὁ δὲ τοιοῦτος καὶ ἀπὸ μοναχῶν γενόμενος κληρικὸς μὴ γαμείτω, μηδὲ εἰ; βαθμὸν μέτεισιν ἱερωσύνης μὴ κωλύοντα τους γάμους. ῾Ο ἀπὸ κληρικῶν γενόμενος λαϊκὸς ἐπιδιδόσθω τῇ βουλῇ. Βουλευτής πρὸ τῆς διατάξεως εἰς κλῆρον καταλε γεὶς δι' ὑποκαταστάτων λειτουργείτω τα χρηματικά, τῶν σωματικῶν ἀπηλλαγμένος. Ο εἰς κλῆρον καταταττόμενος μὴ πλέον τῶν διαρίων τοῦ ἑνὸς ἐνιαυτοῦ συνηθείας παρέχεται. Annibalis Episcopus aut presbyter. Patriarchae Nicol. V. ad d. Nov. Annis triginta. Sic legitur in d. Nov. cap. 43, et perperam vetus interpres habet triginta quinque, qua de re dixi ad Theophilum tit. De jur. και. Vid. Julian. Antecessor, qui reiertur in cau. 2, dist. 78: synodus in Trullo, c. 14; Agathensis, c. 17. Nam Dominus noster tricesus aetatis suæ anno baptizatus est, et sic cœnit docere. Episcopus aut presbyter qui aliquem prius excommunicat, quam examinata causa sit, quæ secundum canones hoc fieri vult, eamdem pœnɔi incurret, episcopo majore ligatum solvente atque ipsum episcopum illi pœnæ subjiciente, tantum ad temporis spatium, quantum ei visum fuerit. Episcopus neminem percutito, nec per vim eam civitatem qua ejectus est, invadito. Quippe si conatus fuerit ex co se loco proripere, quo ut in loco degat, condemnatus est, in alterius provinenæ monasterium redigitur. Clerici litterarum periti sunto. Concubinam, aut liberos naturales ne habento: nec si habue rint, ordinantor. Cum uxore legitima, inde usque a virginitate cum eis copulata, contubernium habento. Presbyter non ordinator, qui minor est annis triginta nec diaconus, qui minor amnis viginti quinque: nec lector, qui annum decimum octavum non fuerit ingressus: nec diaconissa, que annos quadraginta non excesserit, ordinator. Sit autem virgo, vel quæ a virginitate fuerit in mariti contubernio. Si quis clericum qui ordinatur, accusare vult, valeat etiam in illo, quod a nobis de episcopo tractatum est. Cælebs ordinandus diaconus, aut subdiaconus spondeat se mansurum cælibem, nec potest epicopus ei permittere, matrimonium ut contrahat, nisi episcopatum velit amittere. Presbyter, aut diaconus, qui matrimonium contrabit; curiæ cum patrimonio suo traditor. Lector autem, qui secundum ea quæ præcepta sunt, matrimonium non contrahit, aut secundas adit nuptias, ulterius ne provehitor. Curialis aut officialis, posthac ne fat ciericus, tam ipsa curia, quam officio vindicante illum, qui clericus factus fuerit: extraquam si quindecim annis solitariam vitaın egerit. Qui talis fuerit et ex monacho factus sit clericus; matrimonium non contrahito, nec ad gradum sacerdotii pervenito qui nuptias non prohibeat. Qui ex clerico factus fuerit laicus, curiæ traditor. Curialis, qui ante latam hanc constitutionem in clerum fuerit allectus, per substitutos munera pecuniaria præstato, liberatus a muneribus corporalibus. Qui clericorum in numerum refertur, non a117plius, quam unius anni diaria, nomine consuetu - dinum præbeto. Fabroti notæ. Can. 11 concilii Neocasariensis; Gregorius Na zianzenus, orat. 59; Theophylact. in Lucam, cap. 3; et in Joannem cap. 1. Novella cxxxvII, c. 2, anni 30 requiruntur in presbytero ordinando. Ex Decretis Nicolai hoc refertur: Sacri canones xerunt, ut subdiaconus non ordinetur ante 14 annum, nec diaconus ante 25, nec presbyter ante 30. Curialis. Innocentius in canone Designat, distinct. 31.

Qui religiosam enram suscipit, gratis hoc facito et qui dat aliquid, vel accipit, vel intervenit, s2cerdotium amittito, præterquam quod id quod datuın fuerit, religioso loco sit applicandum. Sin laicus es', qui accepit, aut mediator fuit, duplum «jus, quod datum est, exigetur a curatoribus ejusdem religiosæ domus. Sed habent tamen licentiam ii qui prædictas curas gerunt, ut prius, quam eis hæ injungantur, iisdem religiosis domibus offerant, si quid voluerint, pro animæ suæ 52luc. saServus sciente, nec contradicente domino inter clericos relatus, manumittitur. Sin dominus ignorat, potest eum intra spatium anni retrahere in servitutem, post annum vero, non amplius, extraquam si ad aliam vitam transierit. Ascriptitius autem etiam præter voluntatem domini suo in pradio clericus fieri potest. Qui religiosam domum ædificat, deligat eos qui cultum sacrum in ea peragere debent, uti scilicet episcopus eos ordinet, si digni sunt. Sin autem, meliores eligat. Clerici, ad ipsos usque cantores, et ecclesiis et 8 oris ministeriis studiose sint intenti, castrense peculium sive res ab se acquisitas habentes, licet in alterius potestate sint, ac testari de iis possint, servando tam ascendentibus, quam descendentibus legitimam partem. Nota quod constitutio clericorum, usque ad cantores, mentionem fecerit. Presbyter, aut diaconus, qui falsum testimonium dixit, ad triennium a ministerio sacro separator et monasterium inhabitato. Quod si falsum testimonium dixerit in causa criminali, clericatu spoliator et secundum leges punitor, sicut et reliqui «lerici, qui quavis in causa falsi testes fuerint. De litibus adversus clericos pecuniariis cognoscat episcopus et judicata præses exsequatur, siquidem litigantes in hoc corresponderint. Sin alteruter eorum intra decem dies contradixerit, sententiam præses examinet, ac si recte concepta sit, cam ratificet, omni deinceps appellatione cessante; vel quod sibi videtur, pronuntiet: quo casu ab ejus sententia restat appellatio. Episcopus, qui jussu Imperatorio vel præsidali causam adit, appellationem subsecutam ad eum referat, qui causam ad ipsum transmisit. Si clericus apud episcopum suum criminaliter accusetur, post criminis probationem deponitor et judici competenti ad pœnas traditor. Si præses crimen examinat et clericum reum deprehendit; acta mittat episcopo, ut is eum deponat el ad pienam tradat. Episcopo contradicente, una cum pso ad imperatorem acta referat, ejusque jussiocu de ipsis exspectet. Interea clericus sub legilius cautela sit, Si episcopus recuset ant differat cognitionem pecuniariae litis, adversus clericum suum motæ, Ο εὐαγὲς μετιών φρόντισμα προίκα τοῦτο πρατ τέτω· τοῦ διδόντος τι ἡ λαμβάνοντος, ἢ μεσάζοντος τῆς ἱερωσύνης ἐκπίπτοντος πρὸς τὸ καὶ τὸ δοθὲν τῷ εὐαγεῖ τόπῳ προσκυρωθῆναι. Εἰ δὲ λαϊκός ἐστιν ὁ λαβών, η μεσίτης γενόμενο, τὸ δοθὲν διπλοῦν ἀπαι τηθήσεται ὑπὸ τῶν προνοητῶν τοῦ αὐτοῦ εὐαγούς οἴκου. Αδειαν δὲ ἔχουσιν οἱ τὰ εἰρημένα μετιόντες φροντίσματα πρὸ τοῦ ταῦτα αὐτοῖς ἐγχειρισθῆναι, προσφέρειν τοῖς αὐτοῖς εὐαγέσιν οἴκοις, εἴ τι ἂν βου ληθῶσιν ὑπὲρ σωτηρίας τῆς ἰδίας ψυχῆς. Δοῦλος, εἰδότος καὶ οὐκ ἀντιλέγοντος τοῦ δεσπότου εἰς κλῆρον καταλεγεῖς, ἐλευθεροῦται. Εἰ δὲ ἀγνοεῖ ὁ δεσπότης, δύναται ἐντὸς ἐνιαυτοῦ τοῦτον δουλαγω γεῖν, μετὰ δὲ τὸν ἐνιαυτὸν οὐκέτι, πλὴν εἰ μὴ ἔτε ρον μετέλθοι βίον. Ο δὲ ἐναπόγραφος καὶ παρὰ γνώμην δεσπότου ἐν τῷ ἰδίῳ χωρίῳ δύναται κληρού σθαι, ὑποκείμενος τῇ γεωργία. Ο κτίζων εὐαγῇ οἶκον ἐπιλεγέσθω τοὺς ἐν αὐτῷ λειτουργεῖν ὀφείλοντας, ὥστε τὸν ἐπίσκοπον χειροτο νῆσαι αὐτοὺς, εἴπερ εἰσὶν ἄξιοι· εἰ δὲ μή γε, τους καλλίονας ἐπιλεξάσθω. Οι κληρικοὶ μέχρι ψαλτῶν καὶ αὐτῶν ταῖς ἐκκλησίαις καὶ ταῖς λοιπαῖς ἱεραῖς προσκαρτερείτωσαν εὐχαῖς καὶ ὑπηρεσίαις, εἰ καὶ ὑπεξούσιοί εἰσιν, ἐν καυστρενσίο πεκουλίο τὰ ἐπικτηθέντα, καὶ δυνάμενα εἰς αὐτὰ διατίθεσθαι, φυλάττοντες τοῖς ἀν:οῦσι καὶ κατιοῦσι τὸ νόμιμον μέρος. Σημείον, ὅτι τοὺς ἄχει ψαλτῶν ὠνόμασεν ἡ διάταξις. Πρεσβύτερος ή διάκονος, ψευδομαρτυρήσας, ἐπὶ τριετίαν χωριζέσθω τῆς λειτουργίας, καὶ μοναστή ριον οἰκείτω. Εἰ δὲ ἐπὶ ἐγκληματικῇ αἰτί, ψευδομαρτ τυρήσῃ, γυμνούσθω τοῦ κλήρου, καὶ νομίμως τιμω ρείσθω, δν τρόπον καὶ οἱ λοιποί κληρικοὶ ἐν πάσῃ αἰτία ψευδομαρτυρήσαντες. Τὰς κατὰ τῶν κληρικῶν χρηματικές υποθέσεις κρινέτω ὁ ἐπίσκοπος, καὶ ὁ ἄρχων ἐκβιβαζέτω τὰ κριθέντα, εἴ γε στοιχήσαιεν καὶ οἱ δικαζόμενοι. Ει δὲ θάτερος αὐτῶν εἴσω δέκα ἡμερῶν ἀντείποι, ἐξ. εταζέτω τὴν ψῆφον ὁ ἄρχων καὶ ἡ κουρούτου [10. κυρούτω] αὐτὴν ὀρθῶς ἔχουσαν, πάσης λοιπὸν σχο λαζούσης ἐκκλήτου· ἢ τὸ δοκοῦν ἀποφαινέσθω, ixκλήτου υποκειμένης τῆς αὐτῆς ψήφου. Ἐπίσκοπος, ἐκ βασιλικῆς ἢ ἀρχικῆς κελεύσεως ἀκροώμενος ὑποθέσεως, τῷ παραπέμψαντι αὐτῷ τὴν δίκην τὴν ἐπιδοθεῖσαν ἔκκλητον αναφερέτω. Ἐὰν κληρικός παρὰ τῷ ἰδίῳ ἐπισκόπῳ ἐκκλησιαστικῶς κατηγορῆται, καθαιρείσθω μετ᾿ ἔλεγχον, καὶ τῷ προσφόρῳ δικαστῇ παραδιδόσθω προς τιμωρίαν. Εἰ δὲ ὁ ἄρχων ἐξετάζει τὸ ἔγκλημα, ἔνοχον αὐτὸν εὐ ρίσκων, πεμπέτω τῷ ἐπισκόπῳ τὰ πεπραγμένα, ἐφ' ᾧ καθελεῖν αὐτὸν καὶ παραδοῦναι προς τιμωρίαν. Αντιλέγοντος δὲ τοῦ ἐπισκόπου, αναφερέτω συν αὐτῷ βασιλεῖ τὰ πεπραγμένα, καὶ τὴν περὶ τούτων ἀναμενέτω κέλευσιν. Ο δὲ κληρικὸς ὑπὸ νομικὴν ἐν τῷ μεταξύ γενέσθω ἀσφάλεια». Ἐὰν ὁ ἐπίσκοπος παραιτείται η υπερτίθεται δικά σαι τῇ κατὰ τοῦ οἰκείου κληρικού κινουμένῃ χρημα-

CONSTIT. ECCLES. COLLECT:O. τικὴ ὑποθέσει, ὁ ἄρχων ταύτη; ἀκροάσθω, ἐνυπόθη. præses eam audiat, praestante cautionem clerico τον ὁμολογίαν όρκου χωρὶς ἐκτιθεμένου τοῦ κληρικού. Εἰ δὲ ἐκκλησιαστικὴ αὐτῷ ζήτησις ἐπάγεται, μόνος ὁ ἐπίσκοπος ταύτην κρινέτω. Επίσκοποι τινας κατ' ἀλλήλων κινούντων [ισ. κιο νοῦντες] αἰτίας παρὰ τῷ ἰδίῳ δικαζέσθωσαν μητρο πολίτῃ, συνακροωμένων δύο ἐπισκόπων τῆς συνόδου. θατέρου δὲ μὴ στοιχοῦντος τῇ τούτων κρίσει, ὁ ἀρο μόδιος πατριάρχης εξετάσει τὴν ψῆφον, μὴ δεδιώς Εκκλητον. Μητροπολίτης δὲ ἐναγόμενος παρὰ τῷ ἰδίῳ κρινέσθω πατριάρχῃ. Ὁ αὐτὸς δὲ φυλαττέσθω τρακτᾶτοῦ καὶ ἐπὶ κληρικοῦ, τῷ ἰδίῳ ἐνάγοντος ἐπισκόπῳ ἢ μητροπολίτῃ. Τὰ δὲ εἰρημένα ἅπαντα πρόσωπα, εἴτε παρὰ τοῖς ἰδίοις ἐπισκόποις, ἢ μητροπολίταις, ἢ πα τριάρχαις δικάζονται, εἴτε παρ' ἑτέροις τισίν· οὔτε δὲ ἐγγύη», οὔτε ἐξωμοσίαν ὑπὲρ τῆς δίκης παρέχουν σιν, ἀλλὰ μόνον ὑπόθηκον cauliona. Πᾶς κληρικός, εὐαγῶν τόπων διοικητής ῶν, ἀπαιτείσθω ὅσα ἂν λογοθετούμενος φανείη χρεωστών, καὶ μετὰ καταβολὴν, εἰ λέγει ἀδίκως εὐθυνθῆναι ὑπὸ τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, τὸν μείζονα ἐπίσκοπον ἐπισ καλείσθω· τούτων εχόντων χώραν καὶ ἐπὶ τῶν αὐτοῦ κληρονόμων. Ο κληρικός παρά γνώμην τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου μὴ ἀποδημείτω, τὰς προειρημένας ποινὰς εὐλαβούμενος, ἃς κατὰ τῶν ἐπισκόπων επήγαγεν ή διάταξις. Πᾶς δὲ ἐπίσκοπος, ευρισκόμενος ἐν Βυζαντίῳ, παρὰ μόνοις τοῖς ἐπάρχοις ἢ τοῖς θείοις δικασταίς ἐναγέσθω, ἐν ᾧ γέγονε προκαταρξις ἐν τῇ πατρίδι· ὅπου γὰρ ἡ προκάταρξις, καὶ τὸ πέρας τῆς δίκης γυμνάζεται. Ὁ ἀποκρισιάριος μὴ ἐναγέσθω ὑπὲρ τῶν ἀποστει λάντων αὐτόν. Εἰ δὲ καὶ ἐντολὰς ἐνάγει τινί, άντεναγέσθω. Ομοίως δὲ καὶ ὑπὲρ ὧν συνήλλαξε ταῖς ἀποκρίσεσι διακονῶν. Ταῦτα καὶ περὶ τῶν ἐπισκό πων κρατεί, διὰ χειροτονίαν ἢ πρεσβείαν ἀνελθόντων ἐν Κωνσταντινουπόλει, τῶν χρονίων παραγρα φῶν ἐκ τῆς αὐτῶν ἀπολήψεως μὴ βλαπτομένων. sub facultatum suarum obligatione, citra jusjurandum. Sin ecclesiastica lis ei intentatur, so us episcopus in illa judex esto. Cum episcopi lites adversus se invicem movent, apud metropolitanum suum experiantur, una cum illo duobus episcopis e concilio causas audientibus. Quod si horum alteruter von assentiatur illorum judicio, patriarcha competens sententiam examinabit, nullam veritus appellationem. Quod si metropolitanus sit, qui convenitur, apud patriarcham suum judicator. Idem tractatus servator etiam in clerico, qui suum convenit episcopuin, aut metropolitanum. Cæterum omnes indicatæ personæ, sive apud episcopos suós, aut 13 metropolitanos, aut patriarchas litigant, sive eliam apud alios quosdam; nec fdejussionem, vel juraloriam cautionem litis nomine præstant, sed solam securitatem sub bonorum obligatione. Ο κληρικὸς καὶ ὁ μοναχὸς καὶ δι' ἑαυτῶν καὶ δι' ἐντολέων ενυβρίστως εναγέτωσαν. Μονάστρια δὲ μὴ ἀφελκέσθω τοῦ μοναστηρίου, ἀλλὰ δι᾿ ἐντολέως ένα αγέσθω, τοῦ παραβαίνοντος δικαστοῦ τῆς ζώνης γυ- η μνουμένου· τοῦ δὲ ἐκβιβαστοῦ πρὸς [in alio mis. παρά] τοῖς εἰρημένοις βασανιζομένου καὶ ἐξοριζομένου ἄδειαν ἔχοντος τοῦ ἐπισκόπου μηνύειν βασιλεῖ περὶ τούτου. Κληρικός αἰτιαθεὶ; τέσσαρα καράτια λόγῳ σπορο πούλων παρεχέτω. Εἰ δὲ ἐν ἐπαρχίαις κατὰ θείαν κέλευσιν ἢ πατριαρχικὴν, ἢ ἄρχοντος ἐπιτροπὴν σταλῇ πρὸς αὐτοὺς ἐκβιβαστής, χρύσινον α'. Πολλῶν δὲ ὑπὲρ μιας αἰτίας υπομνησθέντων, ἓν σπόρτουλου ὑπὲρ πάντων διδόσθω. Επίσκοπος δὲ αἰτιαθεὶς ὑπὲρ ἰδίας αἰτίας διδότω σπίρτουλα. Μηδαμῶς δὲ ἐναγέσθω ὑπὲρ τῆς ἰδίας ἐκκλησίας, ἀλλ' ὁ οἰκονόμος αύτ Ab omni clerico, qui religiosorum locorum aðıi. nistrator est, exiguntor ea quæcunque constiterit eum debere, cum rationes ad ipso redduntur, ac solutione facta, si dicat injuste rationes exactas a se per episcopum suum, episcopum majorem imploret his ipsis locum habentibus etiam in bæredibus ejus. Clericus præter voluntatem episcopi sui peregre ne proficiscitor, prædictas pœnas veritus, quas adversus episcopos berc constitutio statuit. Omnis episcopus, qui Byzantii reperitur, apud solos præfectos prætorio, vel divinos judices convenitor, de quo primum facta est litis contestatio in patria. Ubi enim litis contestatio facta est, ibi finis etiam litis exercetur. Apocrisiarius eorum nomine, qui miserunt ipsum, ne convenitor. Si vero mandatis acceptis aliquem convenit, reconventio locum habeto. S. mi. liter et illorum nomine convenitor, quæ dum apocrisiarii manere fungitur, contraxit. Eadem ότι episcopis quoque focum habent, qui propter ordinationem, aut legationem aliquam, Constantino-` polim venerint: præscriptionibus longi temporis, ex ipsorum absentia, nullo modo lædendis. Clericus et monachus, tam in sua persona, quɔmi per procuratores, absque injuriis conveniuntor. Monastria vero ne abstrahitor e monasterio, sed per procuratorem convenitor, judice, qui hos transgreditur, cingulo spoliando; exsecutore vero, præter indicata, tormentis etiam subjiciendo et relegando: episcopo licentiam liabente, ut de hac re significet imperatori. Clericus accusatus, quatuor siliquas ratione sportularum præbeto Si vero in provinciis jussu imperatorio, vel patriarchali, vel permissu præsi dis exsecutor ad eos missus fuerit, soldum uaumi præstent. Quod si plures unius causæ nomine commoniti fueriut, unæ duntaxat omnium nomine prabentor sportula. Episcopus accusatus lilis sua causa nullas det sportulas. Idem nullo modo con-

ventor ecclesiae sum nomine, sed ipsius acon - του, του λαμβάνοντας σπορ ουλα ὑπὲρ τὸ διορισθέν mus. Qui vero sportulas accipit ultra statutam quantitatem, duplum ejus, quod accepit, restituit: et dignitatem, quam habebat, amittit. Clericus in contubernio duntaxat habeat inatrem et filiam et·sorores et alias a turpi suspicione renotas. Qui vero cum alia cohabitat, irisi colortatione interveniente destiterit, aut si stupri consuetudinem habuisse cum ea convictus fuerit, curiæ traditor. Episcopus omnino nullam in contu - bernio mulierem babeto. Diaconissa non degat in contubernio viri malam praebentis suspicionem. In quo si non obtemperet, perpetuo vitam exigat in monasterio, facultates suas cum liberis partiens in capita, quo scilicet ipsa de sua parte in monasterio habeat alimenta. Sin liberorum sit expers, ecclesia et monasterium hæreditatem ejus accipiet. Qui episcopum, vel clericum, in ministerio sacro, vel litania, contumeliis afficit, post adbibita tormenta relegater. Qui vero ipsum ministerium sacrum, aut litaniam impediverit, capituli supplicio plectitor. Nemo laicorum absque episcopo et clericis litanias peragat. Et cruces litaniarum in ecclesiis reponendæ sunt. Qui futurus est abbas monasterii, monachorum suffragiis eligitur, non omnino primus gradu, sed vita bonitate præs!ans. Si conditionem ejus, qui monasticam vitam amplexurus est, abbas ignoret, babitum ei non impertiatur aute triennium. Post triennium vero, tametsi servus est, tametsi colonus, tametsi ascriplilius, habitumn ci concedat. Quippe liber erit, iis domino restitutis rebus, quas in monasteriumı attulit. Sin erro factus fuerit, aut vitam mundæ nam elegerit, conditioni priori restituitur. in Omnes, qui degunt in canobio, separatim nna vel altera domo cubanto, exceptis infirmis et anachoretis. Monachi et monastriæ non degant inter se promiscue, sed aboleantur monasteria duplicia, viris inde separatis, et in alia loca redactis. Monastriæ sibi apocrisiarium deligant, qui et tondeatur et ordinetur ab episcopo; siquidem eum et honestum et juoncum esse constite rit. Exstinguitur omnis substitutio et omne fideicommissum, sub conditione nuptia:em, aut liberorum procreationis factum, tam in persona mascula, quam femina, sive spectet dotem, sive dunationem directam, sive hæreditatem; cum ii, qui præstandis hisce gravati sunt, vel ad clericatum, tel ad solitariam vitam sese conferunt et usque ad mortem in his perseverant. Extraqu.m si contingat ut ejusmodi bona cedere jubeantur ad redemptionem captivorum, aut alimenta pauperum. Nanı psis ca non expendentibus aut relinquentibus ad ποσὸν διπλοῦν ἀναδιδόντος τὸ ληφθέν, καὶ ἧς εἶχεν ἀξίας ἐκπίπτοντος. Ο κληρικός συνοικείτω μένῃ μητρί και θυγατρί. καὶ ἀδελφαῖς, καὶ ταῖς ἄλλαις ταῖς αἰσχρὸν φευγού σαις ὑποψίαν. Ὁ δὲ ἄλλῃ συνοικῶν, εἰ μὴ ἀποστῇ προτραπείς, ἢ ἐλεγχθῇ ταύτῃ συμφθαρείς, τῇ βουλή παραδιδόσθω. 'Ο δὲ ἐπίσκοπος μηδεμιά συνοικείτω γυναικί. Η διακόνισσα μὴ συνοικείτω ἀνδρὶ ὑποψίαν είσο άγοντι πονηράν. Απειθοῦσα δὲ πρὸς τοῦτο, μοναστή ριον οἰκείτω διηνεκώς, μεριζομένη μετὰ τῶν τέκνων in capita τὰ οἰκεῖα πράγματα, ἐφ᾽ ᾧ αὐτὴν ἐκ τοῦ οἰκείου μέρους ἀποστρέφεσθαι ἐν τῷ μοναστηρίῳ. Απαις δὲ οὖσα, ὑπὸ τῆς ἐκκλησίας καὶ τοῦ μοναστηρίου κληρονομηθήσεται. Ὁ ἐν λειτουργίᾳ ἡ λιτῇ ὑβρίζων ἐπίσκοπον ἢ κατ ρικόν μετά βασάνους ἐξορ: έσθω. Αὐτὴν δὲ τὴν ἰε:- τουργίαν ἢ τὴν λιτὴν κωλύσας κεφαλικώς τιμω ρείσθω. Μηδεὶς τῶν λαῖαἂν χωρὶς ἐπισκόπου ή κληρικού λιτανευέτω. Δεῖ δὲ τοὺς σταυροὺς τῶν λιτῶν ἐν ταῖς ἐκκλησίαις ἀποτίθεσθαι. Ο μέλλων ἡγεῖσθαι μοναστηρίου ψηφιζέσθω ὑπὸ τῶν μοναχῶν, μὴ πάντως ὁ πρῶτος κατὰ τὸν βαθμόν, ἀλλ' ὁ χρηστὸς τὸν βίον. Εἰ ἀγνοεῖ τὴν τύχην τοῦ μέλλοντος μονάζειν ὁ ἡγούμενος, πρὸ τριετίας μὴ διδότω αὐτῷ σχῆμα. Μετὰ δὲ τὴν τριετίαν, κἂν δοῦλός ἐστι, κἂν κολωνός, κἂν ἐναπόγραφος, παρεχέτω. Εσται γὰρ ἐλεύθερος ἀποδιδοὺς τῷ δεσπότῃ ὅσα εἰσήγαγεν ἐν τῷ μοναστηρίῳ πράγματα. Εἰ δὲ πλανήτης γένηται, ή και σμικὸν ἔληται βίον, τῇ προτέρα ἀποδίδοται τύχῃ. Πάντες οἱ ἐν κοινοβίῳ διάγοντες ἐν ἑνὶ οἴκῳ ἢ δύο κεχωρισμένοι και ευδέτωσαν, χωρὶς ἀσθενῶν καὶ ἀνα χωρητῶν. Μοναχοὶ καὶ μονάστριαι κοινῶς μὴ διαιτάσθωσαν· ἀλλὰ ἀναιρείσθωσαν τὰ διπλά μοναστήρια, τῶν ἀνα δρῶν ἐκ τούτων χωριζομένων, καὶ ἐν ἑτέροις ἐμβαλλομένων. Αἱ μονάστριας ἐπιλεγέσθωσαν ἑαυτοῖς ἀποκρισιά ριον, χειρόμενον και χειροτονούμενον ὑπὸ τοῦ ἐπισ σκόπου, εἰ σεμνὸς καὶ δόκιμος ἀποδειχθῇ. Σβέννυται πᾶσα ὑποκατάστασις και αποκατάστασις ὑπὸ αἵρεσιν γάμου ή παιδοποιίας γινομένη ἐπί τε ἄρρενος καὶ θήλεος προσώπου, ἐπί τε προϊεὶ καὶ δωρεᾷ καὶ ληγάτῳ, και κληρονομία, τῶν ταύταις βε βαρημένων, ἢ εἰς κλῆρον, ἢ εἰς μοναστήριον καταταττομένων, καὶ μέχρι τελευτῆς τούτοις εναπομε νόντων, πλὴν εἰ μὴ εἰς αἰχμαλώτων ἀνάγουσιν, ἢ πτωχῶν ἀποτροφήν κελευσθῇ προχωρῆσαι τὰ τοιαῦτα πράγματα. Εἰ δὲ μέχρι τελευτῆς τὰ εἰρημένα οι βε - βαρημένοι τῇ ὑποκαταστάσει ἢ ἀποκαταστάσει ἔχοντε, πράγματα μὴ δαπανήσωσιν ἢ καταλείψωσιν εἰς

εὐσεβεῖς αἰτίας, οὐ σβέννυνται αἱ τοιαῦται ὑποκατα- pias causas, lujusmodi sul:stitutiones aut fideiστάσεις ἢ ἀποκαταστάσεις. Υπέξελε τους μοναχούς καὶ τὰς μοναστρίας. Ἐπεὶ γὰρ τούτων διοίσουσι τὰ τοιαῦτα πράγματα τοῖς αὐτῶν μοναστηρίοις μετά τῶν ἄλλων αὐτῶν πραγμάτων, εἰ καὶ ἔτυχον οὗτοι ἀπολιπόντες τὰ οἰκεῖα μοναστήρια. Τὰ τοῦ μοναχοῦ πράγματα, εἰ ἅπαις ἐστὶ, τῷ μου ναστηρίῳ διαφερέτω· εἰ δὲ παῖδας ἔχει, δύναται και πρὸ τοῦ μονάσει, ἐν τῷ μοναστηρίῳ ὢν, διελεῖν τοῖς παισὶ τὴν οἰκείαν ὑπόστασιν, ἑνὸς παιδός μέρος ἑαυτῷ ἤτοι τῷ μοναστηρίῳ φυλάττων. Αδιάθετος δὲ τελευτῶν, ὑπὸ τοῦ μοναστηρίου κληρονομείται, τῶν παίδων τὰ ἐξ ἀδιαθέτου λαμβανόντων. Ο μονάσας αζημίως λύει τὴν πρὸς αὐτὸν συστά σαν μνηστείαν· εἰ δὲ γαμήτας μονάσει, τῷ ἀπὸ τελευτῆς ὑπόκειται κάτῳ. Αμφοτέρων δὲ μοναστάντ ἀζημίως διαλύεται ὁ γάμο;. των, commissa non exstinguuntur. Excipe monachos et monastrias. Nam quod ejusmodi personas attinat, tales falcultates, cum ceteris earum reliu +, ad ipsarum monasteria pertinent, liket ipsæ monasteria sua reliquerint. Res monachi, siquidem iberis cares, au mona sterium pertinent: sin liberos habet, potest et ante initam vitam solitariam et dum in monasterio degit, patrimonium suum in liberos suos dividere modo partem unius ex liberis sibi, hoc est, monasterio servet. Sin nullo testamento condito moritur, succelit ei nonasterium, literis ab intestato legitimam partem capientibus. Qui ad vitam solitariam sese contulit, absque damno sponsalia secum contracta solvit. Si vero contractis jam nuptiis, ad vitam solitariam transierit, obligatus est præstandis iis quæ ad casum mortis pertinent. Si ambo vitam monasticam fuerint amplexi, matrimonium sine pœna solvitur. 'Αναιρείσθω τοῖς ἀνιοῦσι καὶ κατιοῦσιν ὁ τῆς ἀχαριστίας λόγος ἐπὶ ταῖς αἰτίαις ταῖς πρὸ τοῦ μονάσαι παρακολουθησάσαις. Μηδεὶς δὲ αὐτὸ ἀφελκέτω τὸ μονάσαν πρόσωπον. Ὁ ἀπὸ μοναστηρίου εἰς ἕτερον μετελθὼν τῷ προτέρῳ τὰ οἰκεῖα παρασκευάζει προσκυρωθῆναι. Οι μοναχοὶ διὰ τῶν ἀποκρισιαρίων τὰ οἰκεῖα πραττέτωσαν. Ὁ ἀπὸ μοναχοῦ γενόμενος κοσμικός μεθ' ὧν ἐπι εκτήσατο εἰς ἕτερον ἐμβαλλέσθω μοναστήριον. Εἰ δὲ πάλιν γένηται κοσμικός, τῇ τάξει παραδιδόσθω. Εἴ τις ἁρπάσει ἡ ὑπονοθεύσει ἀσκήτριαν ἢ δια κόνισσαν, ἢ μοναστριαν, ἢ ἄλλην οἱανοῦν γυναίκα εὐλαβὴ βίον καὶ σχῆμα ἔχουσαν, κεφαλικῶ; μετά τῶν μετασχόντων τοῦ ἐγκλήματος τιμωρείσθω· τὰ δὲ πράγματα αὐτῶν προσκυρούσθω τῷ εὐαγεῖ οἴκῳ ἢ τόπῳ, ἐν ᾧ γυνὴ ᾤκει, προνοίᾳ τῶν ἀρχόντων, καὶ τῶν κατὰ τόπον ἐπισκόπων τε καὶ οἰκονόμων, τῆς γυναικός ἅμα τοῖς οἰκείοις πράγμασιν εἰς ἀσφαλέ στερον μοναστήριον ἐμβαλλομένης. Εἰ δὲ ἡ τοιαύτη γυνή διακόνισσα ἦν, καὶ παίδων μήτηρ, τὸ νόμιμον μέρος τῶν αὐτῆς πραγμάτων διδόσθω τοῖς παισί. Τὰ δὲ εἰρημένα πράγματα, εἰ μὴ ἐντὸς ἐνιαυτοῦ ἐκδικήσωσιν οἱ σεπτοὶ οἶκοι, ὁ φίσκος ἀπαιτήσει. Μηδείς σκηνικὸς ἢ κοσμικός εὐλαβὲς μιμείθω σχῆμα, ἢ ἐμπαιζέτω, εἰδὼς ὡς καὶ βασανίζεται καὶ τιμωρείται τοῦτο ποιῶν. Ἐγράφη μηνὶ Μαρτίῳ βασιλείς Ἰουστινιανοῦ τὸ κ' μετὰ τὴν ὑπατείαν Βελισαρίου. 1. Ὥστε ὑπερτιθεμένους τοὺς ἄρχοντας· ἀκούειν τῶν τοῦ προσιόντος δικαίων συνελαύνεσθαι ὑπὸ τῶν ἐπισκόπων τοῦτο πράττειν· καὶ τὰ ἑξῆς. Ὁ αὐτὸς βασιλεὺς.... Ἐξ οὗπερ ἡμᾶς ὁ Θεός. Χρηματικῶς ἢ ἐγκληματικῶς ἀδικηθεὶς ὑπό τινος, Ingratitudinis ratio nullum nec in ascet.deutilus, nec descendentibus, locum habeat ob eas causas, que ante transitum ad vitam monasticam intercesserunt. Nec quisquam eorum personam, quæ vitam solitarium est amplexa, absirabat e monasterio. Qui ex uno transiit ad aliud monasterium, facit ut bona sua priori applicentur. Monachi per apocrisiarios negotia sua peragunto. Qui ex monacho factus est mudamus, una cu rebus iis, quas acquisivit, in aliud monasterinm mittitor. Quod si denuo mandanus factus fuerit, curiæ traditor. Si quis rapuerit, aut sollicitaverit, aut stupraverit ascetriam, vel diaronissam, vel monastriam, vet aliam quamcunque mulierem, quæ religiosam vitam et habitum præsefert, supplicio capitis afficitor una cum iis qui participes criminis fuerint: bona vero ipsorum addicuntor illi venerabili domo vet loco, in quo mulier babitabat; hanc rem curantibus præsidibus, et locorum episcopis, et œcenomis: ipsa muliere cum rebus suis in monasterium tutius immittenda. Quod si mulier hujusmodi dias conis a liberorum mater erat, legitimam partenr bonorum suorum liberis præbeat. Cæterum nisi dictas res intra spatium anni venerabiles domus vindicaverint, fiscus eas exiget. Nullus mundanus, aut scenicus, religiosum imitetur habitum, aut eidem illudat, sciens se, siquidem id faciat, et tormentis subjicienduin, et exsilio puniendum. Dat. mense Maio, imperii Justiniani anno vicesimo, post consulatum Belisarii v. III. Ut cum accedentis ad se jura præsides audive diſſerunt, ab episcopis compellantur ut id faciant; et quæ deinceps sequun'ur. Iden ump... Er que nos Deus, et ca era. Qui civiliter ant criminaliter ab aliqua læ us

est, si adito prasile responsum non tulerit, acce- εξ, προσελθὼν τῷ ἄρχοντι, μὴ πάθῃ ἀπόκρισ.. dat episcopum, ut is ad præsidem mittens, vel ipsemet euin conveniens, efficiat ut interpellator impetrato jure suo discedat. Quippe si præses eptscopum non audeat, indignationem imperatoriam incurret, ubi qui jus et æquum non impetravit, hoc ipsum imperatori, sumptis secum episcopi litteris, ostendet. Absque quibus si molestus imperatori fuerat, casdem pœnas sustinebit, quas præses laturus erat, si convinceretur illi jus et æquum mon servasse, qui ad eum accesserat. Si quis in lite præsidem suspectum habuerit, episcopum iili judicem adju..gat, qui una cuin præside causa cognita, vel scripta: ei, vel non scriptam decisionem ex æquo et bono imponat. Cui præses ipsé facturus est injuriam, judicem habeat episcopum. Si vero preses ab episcopo judicatis non steterit, et imperator cognoverit episcopum recte judicasse, pauis ultimis subjicietur. Curet episcopus, ut essecutores, vel apparitores, sportulas ampliores aut salaria pro exsecutione non sumant ultra quam legibus statutum sit. In civitatibus, ubi præsto non sunt præsides, a defensoribus lites audiantur. Si vero suspecti sunt, una cum ipsis episcopi judicent, sine personarum acceptatione semet in omnibus prædictis perpetuo gerentes. Episcopos, aut clericos, aut monachos, absque litteris commendatitiis illius, qui juridictionem in cos aabet, Constantinopolim venire non oportet. Quippe si hoc fecerint, de sacerdotio pericliCantatur. Potest episcopus ex negligentia præsidis delinquentes exsecutores delerre, qui majores, quam legibus constitutum sit, sportulas exigunt. Dut...... imperii Justiniani ammo.... IV. Ut clerici apud episcopos espondeunt. Idem imp., Joanni prafecto prælorio. Postquam multas leges sacras scripsimus, et quae sequuntur. Clerici lites pecuniarias apud episcopos suos suscipiant, qui si nequeant cas decidere, præsides examen instituant, et via compendiaria decidant, ita tamen ut clericis, quæ habent privilegia, servent. In delictis civilibus clerici provinciarum præsidibus subjecti sunto, et episcopus eum, quem præses reum putat, loco movere cogitu: Annibalis Au: monachos, absque litteris commendatitiis. Vide supra tit. 1. Exsecutures. Μάγιστριανός, ἡ ἐπαρχικός, Νι vella LXXXVI, cap ult. Μάγιστιανὸν Julianus Antecessor agentem in rebus interpretatur. Clossæ Lab. Gr. agcus in rebus Μαγιστριανός. Theophanes προσίτω τῷ ἐπισκόπῳ, ἵνα στέλλων ή παραγινόμε νος πρὸς αὐτὴν παρασκευάσῃ τὸν προσελθόντα μετ τὰ τοῦ δικαίου ἀπαλλαγῆναι. Τοῦ γὰρ ἐπισκόπου παρακούων ὁ ἄρχων, ὑπὸ βασιλικὴν ἀγανάκτησιν γενήσεται, του μή τυχόντος δικαίου τοῦτο αὐτὸ βασιλέα διδάσκοντος μετὰ γραμμάτων τοῦ ἐπισκό που. Εἰ δὲ χωρὶς τούτων παρενοχλήσῃ τῷ βασιλεῖ, τὰς αὐτὰς ὑφέξει ποινάς, ᾶς ἔμελλεν ὁ ἄρχων ἐλεγχό μενος ὑπομένειν, ὡς μὴ φυλάξας τῷ προσελθόντι τὸ δίκαιον. Εἴ τις ἐν δίκῃ ὑποπτεύσει τὸν ἄρχοντα, συνδικαστὴν λαμβανέτω τὸν ἐπίσκοπον, ὡς ἅμα τῷ ἄρχοντι διακρίνας τὴν ὑπόθεσιν, ἔγγραφον ἢ ἄγραφον αὐτῇ μετὰ τοῦ δικαίου ἐπιθήσει τομήν. Ο παρ' αὐτοῦ τοῦ ἄρχοντος μέλλων ἀντιδικεῖσθαι, δικαστὴν ἐχέτω τὸν ἐπίσκοπον. Εἰ δὲ τοῖ; κρινομέ νοις ὑπ' αὐτοῦ μὴ στοιχήσῃ ὁ ἄρχων, γνῷ δὲ ὁ βα σιλεὺς ὀρθῶς τὸν ἐπίσκοπον δεδικακέναι, ταῖς ἐσχάταις ὑποβληθήσεται τιμωρίαις, ὁ ἀρχών δηλαδή. Προνοείτω ὁ ἐπίσκοπος τοὺς ἐκβιβαστὰς ἢ ταξεί τας πλείονα σπόρτουλα ἡ ἐκβιβαστικὰ μὴ πριν τοῦ νενομισμένου λαμβάνειν. Ἐν ταῖς πόλεσιν, ἐν οἷς μὴ ἐνδημοῦσιν οἱ ἄρχον τες, ἀκροάσθωσαν τῶν δικῶν οἱ ἔκδικοι. Εἰ δὲ ὑπο πτοί είσι, συνδικαζέτωσαν αὐτοῖς οἱ ἐπίσκοποι, ἀπροσωπολήπτως ἐπὶ πᾶσι τοῖς εἰρημένοις διαγινό μενο.. Οὐ χρὴ ἐπισκόπους ή κληρικούς ή μοναχούς ἄνευ γραμμάτων συστατικῶν τοῦ ἔχοντος τὴν κατ' αὐτῶν δικαιοδοσίαν ανιέναι ἐν Κωνσταντινουπόλει. Τοῦτο γὰρ πράξαντες, περὶ τὴν ἱερωσύνην κινδυνεύου σιν. Δύνατα: ὁ ἐπίσκοπος ἐκ ῥᾳθυμίας τοῦ ἄρχοντος καταμηνύειν τῶν ἐκβιβαστῶν, τῶν πλείονα τοῦ νενο μισμένου σπόρτουλα μεθοδευόντων. Εγράφη βασι λείς Ἰουστινιανοῦ. Δ'. Περὶ τοῦ τοὺς κληρικοὺς τοῖς ἐπισκόποις ἀποκρίνεσθαι. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Ιωάννῃ ἐπάρχω. Γέγραφε νόμους. Τὰς χρηματικὰς δίκας οι κληρικοὶ παρὰ τοῖς ἰδίοις επισκόποις ὑποδεχέσθωσαν. Τούτων δὲ μὴ δυναμέ νων αὐτὰς τέμνειν, οἱ ἄρχοντες ἐξεταζέτωσαν [καὶ συντόμως τεμνέτωσαν], φυλάττοντες τοῖς κληρικοίς τὰ προσόντα προνόμια. Οι κληρικοὶ ἐπὶ τοῖς πολιτικοῖς ἁμαρτήμασιν ὑπου κείσθωσαν τοῖς ἄρχουσι τῶν ἐπαρχιῶν, ἀνάγκην ἔχοντος τοῦ ἐπισκόπου καθελεῖν τὸν ὑπεύθυνον παρέ τοῦ ἄρχοντος νομιζόμενον. Fabroti notæ. et synod. Nicæna 11. Vide ad Glossas Basilixēv. loco movere cogitur. Ordine. Si civile seu commune sit clerici crimen, cansa aoud præsident provinciæ intra duos menses finietur, et nousi de regradato supplicium sumetur: si vero ecclesiasticum sit, disceptabitur apud episcopum. Cr-

Ο τε εἴσω δύο μηνῶν ἐξετασθῆναι, καὶ πέρας λαδεῖν τὸ κατὰ τοὺς κληρικούς ἔγκλημα. Εἰ δὲ ἐκκλησιαστικῷ ἁμαρτήματι ὑποπέσῃ ὁ κληρικής, τοῦτο ὁ ἐπίσκοπος καθ' ἑαυτὸν κρινέτω, μὴ δυναμένου τοῦ ἄρχοντος πάροδον πρὸς τοῦτο ἔχειν. Ε΄. Περὶ καθαιρέσεως Ανθίμου, καὶ Σευήρου, καὶ Πέτρου, καὶ Ζωορά. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Ιωάννῃ ἐπάρχῳ πραιτωρίων. Πράγμα οὐκ ἄθεσμον τῇ βασιλεία. Αναθεματίζουσα τους προγεγραμμένους ἡ διάταξις κελεύει τοὺς αἱρετικούς μήτε διδάσκειν τὰ οἰκεῖα δόγματα, μήτε παραβαπτίσματα ποιεῖν, ἢ κοινω νίαν διδόναι, ἀπελαύνουσα τούτους, καὶ τοὺς ὑποδε χομένους αὐτοὺς τιμωρουμένη. Τοὺς δὲ οἴκους καὶ τὰς κτήσεις, ἐν οἷς λειτουργοῦσιν, ἢ ἐξ ὧν ἀποτρέ φονται, ὀρθοδόξοις ἐκκλησίαις προσκυροί, θεσπίζουσα τὰ Σευήρου συγγράμματα πυρὶ παραδίδοσαι, καὶ τοὺς μεταγράφοντας αὐτὰ τῆς δεξιᾶς στερεῖσθαι χειρό;. 4. Περὶ τοῦ ἐν ἰδιωτικοῖς οἴκοις ἱερὰν μυστα γωγίαν μὴ γίνεσθαι. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς τῷ αὐτῷ. Καὶ τοῖς πάλαι διαγορεύεται νόμοις. Εἰς ἰδιωτικὸν οἶκον ἱερὰ μυσταγωγία μή γινέσθω, ἢ ἑτερόν τι πρὸς ἱερατικὴν βλέπον κατάστασιν· εἰ μὴ πρότερον αἰτηθεὶς ὁ τῶν τόπων ἐπίσκοπος ἐπι· τρέψῃ τοῖς ἐντοπίο:ς κληρικοῖς τοῦτο πράξαι. Εἰ δὲ παρὰ ταῦτα γένηται, ὁ μὲν οἶκος δημεύεται, καὶ ὁ δεσπότης αὐτοῦ ὑπὸ τὴν βασιλικὴν ἀγανάκτησιν ἔσται· ν' χρυσίου λίτρας καταθήσουσι ποινήν· τὴν ἐμοίαν καὶ τῆς τάξεως υφισταμένης ζημίαν. Ζ΄. Περὶ τοῦ μηδένα κτίζειν εὐκτήριον οἶκον χωρὶς ἐπισκόπου. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Μηνᾷ ἐπισκόπῳ Κωνσταντι νουπόλεως. Περὶ τῶν ἁγιωτάτων ἐκκλησιῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. Παλαιόν σεπτὸν οἶκον ὁ βουλόμενο; ἀνανεούται μετὰ γνώμης τοῦ ἐπισκόπου. Καινὸν δὲ κτίζειν μή ἄλλως συγχωρείσθω, εἰ μὴ πρότερον γνώμῃ καὶ δοκιμασία τοῦ ἐπισκόπου ἀφορίσῃ τὰς ὀφειλούσας γίνεσθαι δαπάνα, περὶ τὴν ἐπιμέλειαν καὶ λυχνοκαῖαν τοῦ σεπτοῦ οἴκου, καὶ τὰς σιτήσεις τῶν μελλόντων ἐν αὐτῷ λειτουργεῖν δωρεάν, ἰδικῶς περὶ τούτων εἰς τὸν σεβάσμιον ἐκτιθέμενος οἶκον. Ανάγνωθι διάταξιν β' του υποκειμένου τίτλου καὶ διάταξιν γ' τοῦ ἑξῆς, τὸ πῶς διατυποῦσιν αἱ αὐτ τα διατάξεις μεταγενέστεραι οὖσαι τοῦ παρόντος κεφαλαίου. Χρὴ τοὺς ἐπισκόπους ταῖς οἰκείαις προσκαρτερεῖν Intra duos menses examinetur, et finem accipiat accusatio, contra clericos instituta. Sin clericus in ecclesiasticum delictum inciderit, de hoc seorsum judicet episcopus, nec prases ad cognitionem ejus aditum habere potest. V. De Anthimi, et Severi, et Petti, et Zoora depositione. Idem imp. Mena archiepiscopo et patriarchæ. Rem non insolitam imperio, et catera. alllæc constitutio, damnans anathemate superius scriptos, jabet ut hæretici nec dogmata sua deceant, nec baptismata seorsum instituant, communionem impertiantur; simul coɛ expellit, et receptatores ipsorum punit. Domos autem que prædia, in quibus cultum suum obeunt, vel ex quibus habent alimenta, ecclesiis orthodoxis addicit, sanciens ctiam, ut igni scripta Severi tradautur, et qui ea transcribunt, manum dextramı amittauit. VI. Ne in privatis domibus res sacra mysteriorum peragalur. Iden inp. eidem. Εt priscis interdictuin legibus est, et catera. In domo privata sacrum ministerium non fiat, nec quid aliud, quod ad statum sacerdotalem spectat, misi rogatus antea locorum episcopus degentibus in ea regione clericis permiserit, ut hoc faciant. Si adversus hæc factum fuerit, domus ipsa fisco vindicatur, et dominus cjus indignatio nea imperatoriam incurret. Praesidus, vero si quis dem hoc scientes non correxerint, pœnam quinquaginta librarum auri solvent, parem et officia multam sustinente. VII. Ne quisquam ædificet oratoriam domum absque volun:ale episcopi, etc. Idem imp. Mena episcopo Constantinopolitano. Licet ea, quæ ad sanctissimas ecclesias pertinent, el quæ sequuntur. Venerabilem domum antiquam instauret ex episcopi voluntate, qui vult; at novam exstruere non aliter cuiquam permissum esto, nisi prius volente, probante episcopo, deputaverit expensas, que fieri debent ad domus venerabilis cultum, el accensionem luminum, et eorum annonas, qui sacrum in ea ministerium sunt obituri: quarum rerum nomine donationem erga venerabilem domnm specialiter faciet. Legito constitutionem secundam præsentis tituli, et constitutionem tertiam deinceps sequentis. Videbis enim, quo pacto statuant eædem constitutiones, tempore posteriores, de iis quæ hoc præsenti capite continentur. Oportet episcopos sedulo suis ecclesiis intentos Annibalis Fabroti notæ. men commune est veluti homicidium. Ecclesiasticrum veluti Ιεροσυλία, ἢ ἐπὶ δόσει χρημάτων χειμοτονία, ἡ ἀρχιερατικοῦ δικαίου τινός τελεσιουργία ἐν ἀλλοτρίᾳ ἐνορία χωρίς γνώμης τοῦ ἐκεῖσε άρχισ PATROL. GR. CXXXVIII. ρεως. Zonar. ad can. 6 synodi Constantinopolit. drumenice 11. Petri et Zooræ. Quos condemnavit v synodus Constantinopolitana.

THROD. BALSAMONIS esse, nec ab illis abesse magnum ad temporis εκκλησίαις, καὶ μὴ πολὺν χρόνον τούτων ἀπολιμπά intervallum, scientes omnino futurum, ut nec impensæ suppoditentur eis ab administratoribus ecclesia sum, atque penis etiam subjiciantur, qua de his statutæ sunt. Legito constitutionem bujus tituli secundam de præsenti capite, quæ est in textu constitutionis 197. Res immobiles ecclesiarum, quæ sunt in metropolibus, non aliter alienentur, nisi præsente metropolitano, et aliis duobus episcopis ejusdem viciuiz, deputatis a synodo, uti res ipsis præsentibus agatur. Legito constitutionem secundam tituli proxime soquentis, quæ tempore posterior est ea, quæ exstat in textu constitutionis 127, de alienatione rerum ccclesiasticarum. Dat. Kalend. Mails, imperii Justiniani anno duodecimo, Joanne cos. VIII. Ut quæ circa Viminacium Romanis subjiciuntur civitates, sub speciali sint archiepiscopo, non sub Thessalonicensi. 11em imp. Castellioni episcopo primæ Justinianæ. Multis et variis modis, etc. Omnes episcopi civitatum, quæ sunt circa Viminacium, subsint archiepiscopo primæ Justinianæ, quandoquidem et præfectura Paunoniæ illuc est translate. Dat. mense Maio, Belisario cos. IX. Lex, qua statuitur ut definitus sit numerus clericorum sunctæ Majoris ecclesiæ atque reliquarum ecclesiaruın. Idem imp. Epiphanio archiepiscopo Constantinopolitano. Jum quidem communi et speciali lege, etc. Hæc constitutio, quæ localis est, ordinat eorum clericorum numerum, qui cultui sacro in ecclesia Najore Constantinopolitana, et in venerabilibus sub ea domnibus, inservire debent, prohibens in posterum ordinari aliquem absque diariis, et per patrocinium ah ecclesia in aliam ecclesiam transferri. Dat. d. xix Kal. Ap. Belisario cos. νεσθαι, εἰδότας ὡς οὔτε δαπάναι χορηγηθήσονται αὐτοῖς ἐκ τῶν διοικητῶν τῆς κατ' αὐτοὺς ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ ποιναῖς ὑποβληθήσονται ταῖς περὶ τούτων διηγουμέναις. 'Ανάγνωθι β' διάταξιν τοῦδε τοῦ τίτλου περὶ τοῦ παντής κεφαλαίου, τὴν ἐν τῷ ῥητῷ ρας. Τὰ ἀκίνητα πράγματα τῶν ἐν ταῖς μητροπόλεσιν ἐκκλησιῶν μὴ ἄλλως ἐκποιείσθω, εἰ μὴ παρόντος τοῦ μητροπολίτου, καὶ ἄλλων δύο ἐπισκόπων τῆς αὐτῆς παροικίας δέχριτον ἐπ' αὐτοῖς πραχθῇ. Ανάγνωθι διάταξιν β' τοῦ ἑξῆς τίτλου, μεταγενε στέραν οὖσαν τῆς ἐν τῷ ῥητῷ ρας περὶ ἐκποιήσεως ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων. Εγράφη καλάνδαι; Μεΐαις, βασιλεία; Ἰουστιν:α· νοῦ τὸ ιβ', ὑπάτου Ιωάννου. Η'. Ὥστε τὰς περὶ τὸ Viminacium γινομένας ὑπὸ Ρωμαίους πόλεις ὑπὸ ἰδικῶν ἀρχιεπισκόπων εἶναι, μὴ μὴν ὑπὸ τὸν Θεσσαλονίκης. Ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Καστελλίωνι ἐπισκόπε Ιουστινιανῆς α'. Multis et variis modis. Τῶν περὶ τὸ Viminacium πόλεων καὶ οἱ ἐπίσκο ποι πάντες ὑπὸ τὸν ἀρχιεπίσκοπον έστωσαν πρώτης Ἰουστινιανῆς· ἐπειδὴ καὶ ἡ ἐπαρχιότης ἡ περί Παννονίαν ἐκεῖσε μετέστη. Εγράφη μηνὶ Malῳ, υπατεία Βελισαρίου. Θ. Νόμος περὶ τοῦ ὡρισμένον εἶναι τὸν ἀριθμὸν τῶν κληρικῶν τῆς ἁγίας Μεγάλης Εκκλησίας καὶ τῶν λοιπῶν ἐκκλησιῶν. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Επιφανίῳ ἀρχιεπισκόπο Κωνσταντινουπόλεως. Ηδη μὲν κοινῷ τε καὶ ιδικῷ νόμῳ. Η διάταξης τοπική οὖσα τάττει τὸν ἀριθμὸν τῶν ὀφειλόντων λειτουργεῖν κληρικῶν ἐν τῇ Μεγάλῃ ἐχε κλησίᾳ Κωνσταντινουπόλεως, καὶ ἐν τοῖ; ὑπ' αὐτὴν σεπτοῖς οἴκοις, κωλύουσα τοῦ λοιποῦ ἀδίαμον χειρο τονεῖσθαι, καὶ σουπερνούμερον ἀπὸ ἐκκλησία; εἰς ἑτέραν ἐκκλησίαν μεταφέρεσθαι. Εγράφη πρὸ ιθ'. Καλανδῶν ᾿Απριλίων, ὑπατείᾳ Βελισαρίου. Χ. Ut clerici ex alia eclesia ut aliam transfe- Ι'. Περὶ τοῦ κληρικοὺς ἐξ ἑτέρας ἐκκλησίας μετ rantur, in deficientium statutum numerum Idem imp. Anthimo [al. Anthemio\ episcopo Constantinopolitano. Legem nuper scripsimus, et ca tera. Localiṣ cst bæc quoque constitutio, quæ jubet, ut in locum corum clericorum, qui deficiunt in venerabili clero Majoris ccclusie Constantinopolitanæ, non introducatur paganus, nec super nume- ¡um, ex aliis ecclesiis, donec ad expressum ab initio statutum redigatur numerus corum, qui qualibet in ecclesia sacrum ministerium obeunt. Cæterum ejiciens eos, qui de paganis in aliorum τατίθεσθαι εἰς ἑτέραν, εἰς τὸ τῶν ἑλλειπόντων καὶ στατούτων ἀριθμόν [ἴσ. εἰς τὸ τῶν ἐλλει πόντων στάτουτον καὶ ἀριθμόν]. Ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Ανθίμῳ ἐπισκόπῳ Κωνσταν τινουπόλεως. Νόμον ἔναγχος εγράψαμεν. Τοπικὴ καὶ αὕτη ἡ διάταξις, κελεύσασα ἀντὶ τῶν Ελλειπόντων κληρικῶν τῷ εὐαγεῖ κλήρῳ τῆς Μεγά λης Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως μὴ ἀντεισ ἀγεσθαι παγανὸν, ἀλλὰ καὶ σουπερνούμερον ἐκ τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν· ἕως ἂν εἰς ῥηθὲν ἐξ ἀρχῆς στά τούτον περιστῇ ὁ ἀριθμὸς τῶν ἐν ἑκάστῃ ἐκκλησίᾳ λειτουργούντων. Εκβάλλουσα δὲ τοὺς ἀπὸ παγινῶν ἀντεισαχθέντας, σωφρονίζει τοὺς οἰκονό μου;

τῇ ἀναπράξει τῶν χορηγηθέντων αὐτοῖς διαρίων. locum introducti sunt, castigat cronomos per exaΕγράφη εἰδοῖ; Αὐγούστου, ὑπατεία Βελισαρίου. ΙΑ'. Ὥστε τὰ καλούμενα εμφανιστικὰ ἐπὶ τῶν κληρικῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Μηνᾷ ἐπισκόπῳ Κωνσταντι νουπόλεως. Παρὰ πολλῶν προσελεύσεις δεχόμενοι. Μόνοι οι χειροτονούμενοι ἐν τῇ Μεγάλη Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως ἀπαιτείσθωσαν συνηθείας· οἱ δὲ τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν κληρικοί, ἀπαιτοῦντες συνηθεία; τοὺς ἐν αὐταῖς χειροτονουμένους, τῆς ἱερωσύ νῆς ἐκπιπτέτωσαν, τῶν ἀπαιτηθέντων τοὺς αὐτῶν ὑπεισιόντας [in alio mis. ὑπεισιόντων] βαθμούς. Εγράφη πρὸ γ' νώνων Νοεμβρίων, βασιλεία τουστινιανοῦ τὸ ια', μετὰ τὴν ὑπατείαν Βελισαρίου τὸ γʹ, ινδικτίων: α'. 11. "Ενθα τινὲς ἀφίστανται κληρικοὶ, ἕτεροι δὲ ἀντ᾿ αὐτῶν ἀντικαθίστανται, καὶ ἑξῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς τῷ αὐτῷ. Πολλοὶ πολλάκις κληρικοί. Τὸ α' κεφάλαιον τῆς διατάξεως γενικόν ἐστι. Κελεύει γὰρ τοὺς ἀντεισαχθέντας κληρικοὺς εἰς τὴν τάξιν τῶν ἀναχωρησάντων τὰς ἐκείνων κομίζεσθαι σιτήσεις, ἐκείνων λοιπὸν μὴ προσδεχομένων. Το β' κεφάλαιον τοπικόν προαγορεύει γὰρ τοῖς ἐπισκόποις Κωνσταντινουπόλεως κατὰ δοκιμασίαν ποιείσθαι τὰς χειροτονίας τῶν ὑπ' αὐτοὺς κληρικῶν, μὴ ἐπιστρε φομένους ταῖς αἰτήσεσι τῶν προσαγόντων αὐτούς" εἰ καὶ αὐτοὶ χορηγίαν ποιοῦνται τῆς δαπάνης τῶν αὐτῶν εὐαγῶν οἴκων, εἰς οὓς αὐτοὺς ἀξιοῦσι χειροτονηθῆναι. Εγράφη βασιλείᾳ Ἰουστινιανοῦ τὸ ια', μετὰ τὴν ὑπατείαν Βελισαρίου. 11. Περὶ μοναστηρίων καὶ μοναχῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Επιφανίῳ ἐπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ ἐν ἀσκήσει μοναχικῇ. Μηδείς ἐπιβαλλέτω κτίζειν μοναστήριον, εἰ μὴ πρότερον εὐχὴς ἡγησαμένης ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου παγῇ ἐν τῷ τόπῳ ὁ τίμιος σταυρός. Μ δεις λαμβανέτω σχήμα μοναχικὸν, εἰ μὴ πρός τερον τριετίαν ἐν μοναστηρίῳ καρτερήσῃ, τὴν περὶ τὴν ἄσκησιν ἐνδεικνύμενος συντονίαν. ῾Ο δὲ οὕτω μονάτας, εἰ καὶ δοῦλός ἐστιν, ἐλευθεροῦται μετα τριετία». Ο ύποσχών περὶ καταστάσεως ζήτησιν, εἰ δὴ εἰς ἕτερον μετέλθοι βίον, καταδουλούται. Εξε στι δὲ τῷ δεσπότῃ λόγον ἀπαθείας παρέχοντι πρὸ τριετίας τὸν ἴδιον ἐκδικεῖν δοῦλο, μεθ' ὧν ὑφείλετο καὶ εἰσήγαγεν ἐν τῷ μοναστηρίῳ πραγμάτων. Εἰ δὲ μηδὲν αὐτῶν διελεγχθῇ πταίσμα, δείκνυται δὲ σεμνός, καὶ περὶ τὴν ἄσκησιν σπουδαῖος ὁ οἰκέτης, οὐ δύναται αὐτὸν οὐδὲ πρὸ τῆς τριετίας λαμβάνειν. Τὰ μέντοι πράγματα, ἃ φαίνεται ἐν τῷ μοναστηρίῳ εἰσαγαγών, εἰσπράξει. Εἰ δὲ ἀπολίποι τὸ μοναστή ριον οὗτος αὐτὸς ὁ μονάσας οἰκέτης, ἔξεστι τῷ δε σπότῃ ἕλκειν αὐτὸν εἰς δουλείαν. ctionem suppeditatorum illis diariorum. Dal. id. Aug. Belisario cos. XI. Ut quæ insinuativa vocantur in clericis, et cætera. Idem imp. Menæ episcopo Constantinopolitano. multis aditi, el quæ sequuntur. Ab iis, qui ordinantur in ecclesia Majore Constantinopolitana, consuetudines exiguntor. Aliaru ar vero ecclesiarum clerici ab iis, qui ad eas ordinantur, si consuetudines exigant, sacerdotium amittant, succedentibus ad gradus ipsorum iis ipsis, a quibus exactæ consuctudines fuerint. Dat. a. d. t Non. Novembris, imperii Justinia: anno undecimo, post consulatum Belisarii tertio, Indictione L. XII. Ubi clerici quidam abscedunt, alios antem SHO loco substituunt, et cætera. Idem imp. eiden. Multi surpe clerici, etc. Primum constitutionis hujus caput generale est. Jubet enim, ut clerici qui subrogati sunt in locum aliorum, qui successerunt, ipsorum annonas accipiant, nec illos deinceps admittendos. Alterum caput est locale: nam denuntiat epi-copis Con stantinopolitanis, ut examine interveniente clericorum sibi subjectorum ordinationes faciant, nullam habentes rationem petitionum illorum, qui eos producunt, licet ipsi sumptumn eisdem venerabili - bus domibus suppeditem, ad quas illos ordinari cupiunt. Dat, imperii Justiniani anno undecimo, post consulatum Belisarii tertio. XIII. De monasteriis et monachis, et quæ seyunnlur. Idem imp. Epiphanio episcopo constantinopolitano, Vita, quæ in exercitatione solitaria consumi - tur, etc. Nemo exstruere monasterium incipiat, nisi prius precibus conceptis ab episcopo defixa fuerit in co laco crux venerabilis. Habitum solitarium nemo sumat nisi prius triennium in monasterio perseveraverit, et in exercitatione studium intentum probaverit. Qui vero vitam solitariam ita fuerit amplexus, fametsi servus est, post triennium fit liber. Qui status quæstionem sustinuit, si ad alteram vitam transierit, in servitutem retrahitur, Licet autem domi o, caventi de non lærdendo servo, ante triennium vindicare servum suum cum rebus iis, quas abstulit el in monasterium invexit. Si vero nullius eum uelicti coarguit, et si constet eum honestum esse ac sedulum in exercitatione, non potest ejusmodi servum, ne quidem ante triennium recipere. Verumtamen cas res, quas ipsum constat in monasterium inve xisse, dominus exiget. Sin autem servus iile, qui vitam monasticam amplexus est, monasterium reliquerit, licitum est domino, ut eum in serviturem trali.it.

Debent in communi loco monachi degere, is exceptis, qui a secessu et quiete vocantur anachoretæ et hesychasiæ Res ejus monacbi, qui ad aliam vitamı transierit, ad monasterium ipsius pertinebunt. Qui solitariam vitam amplexurus est, prius de rebus suis testetur, sciens futurum, ut res ejus ad monasterium una cum ipso perveniant, mouasterii dominio vindic.nde. Qui vitam solitariam est amplexurus, liberis suis det, quod eis ex lege (Falcidia scil.) debetur, vel eam partem prius suppleat, uxori vero dotem, et que illi ex casu mortis competunt. Nota ex hac constitutione, quod tamn dos, quam ante nuptias donatio, computentur in quantitatem partis legitime. Monachus si militaverit, res suas amittens, NL apparitor. Nemo suscipiat cum qui de monasterio in aliud monasterium transit: nam substantia ipsius ad monasterium prius pertinebit. Qui ex monacho factus fuerit clericus, uxorem non ducat, nec scorletur. Etenim alioqui privatam ad vitam redigetur, nec ulli militiæ semet dedere poterit. Abbatem non simpliciter gradus, sed vitæ bonitas constituit. Quæcunque de monachis et clericis maribus dicta sunt, eadem et in feminis locum habent. Dat. a. d. Kal. April. Belisario cos. XIV. Quomodo vivere monachos oporteat. Idem imp. Mene episcopo Constantinopolitano. Vita solitaria, et cetera. Hre constitutio confirmans positam ante se constitutionem in live opere, magis accuratam pro monachis vivendi rationem et observationen adjungit. Probibet etiam, ne sepulcra virorum in monasteriis muliebribus fiant, neve mulieres in monasteriis virilibus sepeliantur: quorum utrumque peccatis occasionem præbere dicit. Nec item ob aliam quampiam causam in monasteriis virilibus conspici feminam permittit, aut viros in muliebria monasteria venirc Χρὴ τοὺς μοναχοὺς ἐν κοινοβίῳ διατάσθαι χωρίς τῶν ἀναχωρητῶν καὶ ἡσυχαστῶν. Τὰ πράγματα τοῦ εἰς ἕτερον βίον μετελθόντος για ναχοῦ τῷ κατ' αὐτὸν διοίσουσι μοναστηρίῳ. Ο μέλλων μονάζειν προδιατιθέσθω τὰ οἰκεῖα, εἱ. δὼς ὡς συνεισελεύσονται τῷ μοναστηρίῳ τὰ πράγμα τα, καὶ τῆς τούτου γενήσονται δεσποτείας. Ο μέλλων μονάζειν, τοῖς μὲν παισὶ τὸ ἐκ νόμων εποφειλόμενον διδότω, ἢ προσαναπληρούτω μέρος, τῇ δὲ γαμετῇ τὴν προίκα καὶ τὰ ὑπὸ κάσου τῆς τελευτῆς ἁρμόζοντα. Σημείωσαι ἐκ τῆς διατάξεω;, ὅτι καὶ ἡ προὶξ καὶ ἡ πρὸ τοῦ γάμου δωρεά συμψηφίζεται εἰς τὸ ποσόν τοῦ νομίμου μέρους. Μοναχές, εἰ στρατευθήσεται, τῶν οἰκείων ἐκπίπτων, ταξιώτης γίνεται. Μηδεὶς δεχέσθω τὸν ἀπὸ μοναστηρίου εἰ; μονα στήριον ἕτερον μεταβαίνοντα· ἡ γὰρ τούτου ὑπόστα σις τῷ προτέρῳ διοίσει μοναστηρίῳ. Ὁ ἀπὸ μοναχῶν γενόμενος κληρικὸς μὴ γαμείτω, ή πορνευέτω. Επεί τοί γε ἰδιώτης ἔσται μὴ δυνάμενος στο τεία παρεμβάλλειν. Τὸν ἡγούμενον οὐχ ἁπλῶς ὁ βαθμός, ἀλλ' ὁ χρηστὸς προχειρίζεται βίος. Οσα περὶ μοναχῶν κληρικῶν εἰρηται ἀῤῥένων, ταῦτα καὶ ἐπὶ θηλειών κρατεί. Ο Εγράφη πριν καλαιῶν ᾿Απριλλίων, υπατεία Βε λισσαρίου. [Δ' Περὶ τοῦ πῶς βιοῦν μοναχούς. Ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Μηνῇ ἐπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως. Ο μονήρης βίος. Η διάταξις, κυροῦσα τὴν πρὸ αὐτῆς κειμένην ἐν τῷδε τῷ συντάγματι, ἀκριβεστέραν τοῖς μοναχοίς προστίθησι δίαιτάν τε καὶ παραφυλακήν. Κωλύει δὲ καὶ τάφους ἀνδρῶν εἰς γυναικῶν τίθεσθαι μοναστή ρια, καὶ γυναῖκας ἐν ἀνδρείοις θάπτεσθαι, ἑκάτερον ἁμαρτημάτων πρόξενον εἶναι λέγουσα. Οὔτε δὲ ἄλλης ἕνεκεν αἰτίας ἐν ἀνδρικοῖς μοναστηρίοι; ἐρά σθαι γυναῖκα συγχωρεί, ἢ ἄνδρες εἰς γυναικῶν παρα βαλλόμενοι μοναστήρια. Nota regulam, quod monachi cognatione carcant, Σημείωσαι κανόνα, ότι συγγένεια μοναχοῖς οὐκ si qui vitam cœlestem æmulantur. Dat. Non. Maiis, imperii Justiniani anno tertio cle ino, Apione cos. XY. Constitutio, apud quosnam litigare monachi vel monastriæ debeant. Idem imp. eidem. Cum rem didicerimus, etc. Haec constitutio monasticam vitam agentium, tara virorum, quam feminarum, atque etiam virginum consecratarum causas eximeus ab audientia præsidum, mandat constitutis in quolibet loco episcopis, ut eas examinent, el via compendiaria ἔστι, τοῖς γε τὸν ἐν οὐρανοῖς ζηλώσασι βίον. Εγράφη δ' νώτων Μαρτίων, βασιλείᾳ Ἰουστινια νοῦ τὸ ιγ', ὑπατείς Αππίωνος. ΙΕ΄. Η διάταξις παρὰ τίσι δεῖ δικάζεσθαι μοναχοὺς ἢ μοναστρίας. Ο αὐτὸς βασιλεὺς τῷ αὐτῷ. Πράγμα μαθόντες. Η διάταξις, ἐξαιροῦσα τῆς τῶν ἀρχόντων ἀκριά σεως τὰς τῶν μοναζόντων ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, καὶ μὴν καὶ ἱερωμένων παρθένων ὑποθέσεις, παρακελεύεται τοῖς κατὰ τόπον ἐπισκόποις ἐξετάζειν ταύτας, καὶ τέμνειν συντόμως κατὰ τοὺς νόμους Annibalis Fabroti notæ. Hesychasia. D. Basilius, p. 734, Joannes Moschopolus, c. 52, ήσυχαστήρια, concilium Floreutinum p. 723 et in constitutione relata a Balsamone ad can. 12 synodi vıs.

και τους ἱερούς κανόνας· τῶν μὲν ἄρχοντων, εἰ secundum leges ac sacros canones decilant: preταῦτα μὴ φυλάξωσι, τῆς ἀρχῆς ἐκπιπτόντων, καὶ ι' χρυσίου λίτρας ποινὴν τῷ δημοσίῳ καταβαλλόντων τῶν δὲ παρξη πάντων ἐκβιβαστῶν ἕνα τῶν εἰρημένων ὑπομνήσαι, εἰς τὴν ἐκκλησιαστικὴν ἐγκλείστραν ἐμβαλλομένων, καὶ ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου σωφρονι ζομένων. Εγράφη εἰδοῖς Μαΐαις, βασιλείας Ἰουστινιανοῦ τὸ ιβ', ὑπατείς Αππίωνος. Ι'. 'Η διάταξις ερμηνεύει την προτέραν διά ταξιν τὴν περὶ τῶν εἰσιόντων εἰς μοναστήρια, καὶ τὰ ἑξῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Ιωάννῃ ἐπάρχῳ πραιτωρίων. Πράγμα τοιοῦτον εἰς ἡμᾶς. Τὴν βουλομένην διάταξιν τὰ τῶν ἀποταστομένων πράγματα οἷς ἐμόνασαν προσκυρούσθω [ισ. προσκυρούσθαι] μοναστηρίοις, κελεύει ἡ παροῦσα διά ταξις εἰς τὰ πρὸ αὐτῆς μὴ ἐκτείνεσθαι φάχτα, τοῖς προτέροις νόμοις τὴν τούτων παραδιδούσαν τομήν. Εγράφη εἰδοῖς Οκτωβρίου, βασιλείας Ιουστινια τοῦ τὸ 13', ὑπατείᾳ Ιωάννου. ΙΖ'. Περὶ χειροτονίας ἐπισκόπων και κληρικῶν, καὶ περὶ συνόδων, καὶ προσκομιδῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Πέτρῳ μαγίστρῳ. Εἰς τοὺς πολιτικούς νόμους. Χρὴ ψηφίσματα των χειροτονουμένων ἐπισκόπων ὑπὸ τῶν κληρικῶν καὶ τῶν πρωτευόντων ἐν ταῖς πόλεσι γίνεσθαι, προκειμένων τῶν ἁγίων Ευαγγε λίων ἐπὶ τρισὶ προσώποις· καὶ ἕκαστον ἐμνύειν κατ' αὐτὸν ὅτι οὐ διὰ δόσιν, ἢ ὑπόσχεσιν, ἢ φιλίαν, ἢ χάριν, ἢ ἄλλην οιανδήποτε προσπάθειαν, ἀλλ' εἰδότες τοὺς ψηφισθέντας ὀρθῆς πίστεως και σεμνοῦ βίου, καὶ ὑπὲρ τὸ τριακοστὴν ἔτο; εἶναι, τούτους ἐπελέξαντο· καὶ ὡς οὐδὲ γαμετήν, οὐδὲ παῖδας ἴσασιν αὐτοὺς ἔχοντας νομίμους ἢ φυτικούς, ἢ παλ λαχὴν ἐσχηκέναι ἢ ἔχειν· ἀλλ᾽ εἰ καὶ πρότερόν τις αὐτῶν γαμετὴν ἔσχεν, ὡς μίαν ταύτην, καὶ ἐκ παρθενίας αὐτῷ συνοικήσασαν. Προστιθέναι δὲ τοῖς ψηφίσμασιν ὡς οὐδὲ πολιτευόμενον ἢ ταξεώτην τινὰ τὸν ψηφιζόμενον εἶναι γινώσκουσιν· πλὴν εἰ μὴ ἐν μοναστηρίῳ οὐκ ἔλαττον ἢ δεκαπέντε ένιαυτῶν μοναδικῷ νόμῳ ὁ πολιτευόμενος ἢ ταξιώτης βίον ἀδιάβλητον ἐξετέλεσεν· ἵνα ἐκ τῶν οὕτω ψηφιζομένων τριῶν προσώπων ἐπίσκοπος χειροτο. νηθείη τῇ ἐπιλογῇ καὶ τῷ κρίματι τοῦ χειροτο νοῦντος. Χρὴ δὲ τὸν μέλλοντα χειροτονεῖσθαι λίβελλον ἀπαιτεῖσθαι παρὰ τοῦ μέλλοντος αὐτὸν χειροτονεῖν, τὴν αὐτοῦ πιστούμενος πληροφορίαν. Απαγγέλλειν δὲ καὶ τὴν ἁγίαν προσκομιδὴν τὴν ἐπὶ τῇ ἁγίᾳ κοινωνία γινομένην, καὶ ἐπὶ τῷ ἁγίῳ βαπτίσματι προϊοῦσαν εὐχὴν, καὶ τὰς λοιπάς προσευχάς· οι μνύναι δὲ καὶ αὐτὸν τὸν χειροτονούμενον, ὡς οὔτε δι' ἑτέρου [σ. οὔτε δι' αὐτοῦ] προσώπου δέδωκέ τι, ἢ ὑπέσχετο, ἢ μετὰ ταῦτα δώσει, ἢ τῷ χειροτονοῦν ει αὐτὸν, ἢ τοῖς τὰ ψηφίσματα εἰς αὐτὸν πεποιημένοις τῆς χειροτονίας. Τούτων δὲ μὴ φυλαττομένων, καὶ τὸν χειροτονούμενον καὶ τὴν χειροτονοῦντα τῆς ἐπισκοπῆς ἐκβάλλεσθαι. Κατηγορηθέντος δὲ sidibus, si hec non observaverint, magistratum suum amittentibus, ac decem librarum auri pœnain fisco solventibus: exsecutoribus autem, qui vel unam ex personis indicatis ausi fuerint commonere, conjiciendis in claustrum ecclesiasticum et ab episcopo castigandis. Dat. Id. Malis, imperii Justiniani anno decimo tertio, Apione cos. XVI. Hæc constitutio priorem interpretatur constitutionen, de his, qui. ingrediuntur in monasteria, et catera. Idem imp. Joanni P. P. Res ejusmodi ad nos, el quæ sequuntur. Constitutionem illam quæ vult, ut res eorum, qui mundo renuntiant, addicantur iis monasteriis, in quibus solitariæ vitæ se dederunt, jubet hæc constitutio non extendi ad ea, quæ ante ipsam facta fuerunt, decisionem eorum legibus prioribus attribuens. Dat. Iul. Octobr, imperii Justiniani anno dudecimo, Joanne cos. XVII. De ordinatione episcoporum, et de synodis, et oblatione. Item imp. Petro magistro officiorum. Si leges ciriles, et catera. Oportet de iis, qui ordinantur episcopi, decretum a clero et civitatum primatibus fieri, propositis sanctis Evangeliis, in tres personas, et queml bet de iis jurare, quod non per largitionem, vel promissionem, vel amorem, vel gratiam, vel aliam quamcunque affectionem, sed quod sciren! hos suffragiis decretos, esse recte fidei et honest: vitæ, et annis triginta majores, idcirco eos delcgerint: item, quod sciant eos nec uxorem, ncc liberos habere, legitimnos aut naturales; vel concubinam habuisse, vel habere; quin etiam si quis eornm prius uxorem habuerit, quo eam habuerit solami, et quæ a virginitate sua in ejus contubernio fuerit. Debent etiam decretis adjicere, quod neque cur..lem ant apparitorem ex iis, quibus suffragia tribuuntur, aliquem esse noverint: extraquam si in monasterio non minus quindeci.n annis lege solitaria curialis aut apparitor vitam reprehensionis expertem egerit; ut ex tribus hisce personis, quibus suffragia sic tribuuntur, episcopus ordinetur, idque per electionem et judicium ordinantis episcopi. Debet item ab illo, qui ordinandus est, exigi libellus per eum, qui ordinaturus est, quo de ipsius in doctrina integritate caveatur. Enuntiet etiam sacrosanctani oblationem, quæ fit in communione sacra, et precationem. quæ in sacrosancto baptismate concipi solet, cum precationibus cæteris. Ipse praeterea, qui ordinatur, juret, quod neque per se, neque per aliam personam dederit aliquid, vel promiserit, vel deinceps daturus sit ordinanti episcopo, vel iis, qui ordinationis decreta de ipso fccerunt. Quæ si non serventur, tam is qui ordinatur, quam qui ordinat, episcopatu spoliatur.

Cum accusatus fuerit, qui ordinaudus est episco- τοῦ μέλλοντος χειροτονεῖσθαι ἐπισκόπου, ἢ πρεσβυ pus, vel presbyter, vel diaconus, aliusve clericus, ant abbas, tunc is, qui ordinationem vel creationem perficiet, praesente actore ac litem persequente, accusationem examinet. Quod si judicium actor deserit, etiam ita disquisitionem accusationis accuratissimam instituat intra tres menses: ac si quidem reum inveniat illum, qui ordinandus est, sive secundum canones sive secundum leges civiles, ordinationem differat. Accusator autem si non probaverit, vel aufugerit, si quidem clericus est, gradu sua dejicitor, sin laicus, castigationem competentem sustineto. Quæ si nou serventur, consimiliter tam is, qui ordinat, quam qui ordinatus cst, expellitor. Ceterumn quæ dicta sunt, etiam in abbatis creationc locum habent. Synodum episcoporum haberi oportet Octobri mense quotannis, et convenire illos, qui jus metropoliticum habent, apud competentem patriarcham, episcopos vero apud suos metropolitanos: ut apud eos perquiratur de causis canonicis, et de iis, quæcunque nonnulli ex ipsis episcopis, et clericis, et monachis, et abbatibus in medium proferunt, veluti quæ præter divinos canones admittantur, secundum ordinem jurisdictionis suæ. Quæ quidem ita servabuntur, non ipsorum duntaxat episcoporum cura, verum etiam magistratuum civilium. Debent illi, qui oblationem faciunt, vel precationem sacrosancti baptismatis concipiunt, clara voce preces ipsas et oblationem pronuntiare. Nam hoc et a Paulo principe apostolorum, et a sanctis Patribus præcipitur. Sacerdotes vero, qui hoc non faciunt, obnoxios esse dicit hac constitutio magni Dei judicio, nec vigoren imperatorium effugere. Dat. x Kal. April. Constantinopoli, imperatoris Justiniani anno tricesimo none, post consulatum Basilii vicesimo quarto. Tituli I Paratitla. Tit. 2, hujus tertiæ partis, constitutio 3. Prima sacerdotii (9-10) sedes est Romana, secunda Con. stantinopolitana. τέρου, ἢ διακόνου, ἢ ἄλλου κληρικοῦ, ἡ ἡγουμένου, ὁ μέλλων τὴν χειροτονίαν ἢ τὴν προβολὴν ποιεῖσθαι παρόντος τοῦ κατηγόρου καὶ ἐπεξιόντος ἐξεταζέτω τὴν κατηγορίαν. Εἰ δὲ ἀπολιμπάνεται, ποιείσθω καὶ οὕτω ζήτησιν ἀκριβεστάτην τῆς κατηγορίας είσω μηνῶν τριῶν· καὶ εὑρίσκων αἴτιον τὸν μέλλοντα χειροτονεῖσθαι, εἴτε κατὰ τοὺς κανόνας, είτε κατά τοὺς πολιτικούς τύπους, υπερτιθέσθω την χειροτο νίαν. Ο δὲ κατήγορος, μὴ συστὰς ἡ ἀποφυγών, εἰ μὲν κληρικός ἐστιν, ἐξωθείσθω τοῦ οἰκείου βαθμοῦ· εἰ δὲ λαϊκὸς, τὸν προσήκοντα σωφρονισμόν ύπομε νέτω. Τούτων δὲ μὴ παραφυλαττομένων, ὡσαύτως ὁ χειροτονῶν καὶ ὁ χειροτονηθεὶς ἐκβαλλέσθω. Τὰ δὲ εἰρημένα καὶ ἐπὶ προβολῆς ἡγουμένων κρατεί. Χρὴ δὲ σύνοδον γίνεσθαι τῶν ἐπισκόπων κατὰ τὸν ὀκτὼ μήνα [ Οκτώβριον] εκάστου έτους, καὶ συνιέ καὶ τοὺς μὲν μητροπολιτικὸν ἔχοντας δίκαιον παρά τῷ προσφόρῳ πατριάρχῃ, τοὺς δὲ ἐπισκόπους παρά τοῖς οἰκείοις μητροπολίταις, ἐφ᾽ ᾧ παρ' αὐτοῖς δια ζητεῖσθαι τάς τε κανονικὰς αἰτίας, καὶ ὅτε τινές αὐτῶν τε τῶν ἐπισκόπων, καὶ τῶν κληρικῶν, καὶ τῶν μοναχῶν, καὶ των ἡγουμένων, καταλέγουσιν, ὡς παρὰ τοὺς θείους κανόνας τι διαπραττομένων, κατὰ τὴν τάξιν τῆς οἰκείας δικαιοδοσίας, τούτων φυλαττομένων οὐ μόνον παρ' αὐτῶν τῶν ἐπισκόπων, ἀλλὰ καὶ παρὰ τῶν πολιτικῶν ἀρχόντων. Ὅτι χρὴ τοὺς προσκομίζοντας ἢ τὴν εὐχὴν τοῦ ἁγίου βαπτίσματος ποιοῦντας ἐκφωνεῖν τὰς εὐχές καὶ τὴν προσκομιδήν. Ἐπειδὴ τοῦτο καὶ Παύλῳ τῷ κορυφαίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ τοῖς ἁγίοις διαγο ρεύεται Πατράσι. Τοὺς δὲ μὴ τοῦτο ποιοῦντας ἱερεῖς ὑπευθύνους εἶναι τῇ κρίσει τοῦ μεγάλου Θεοῦ, καὶ μὴ ἐκφεύγειν κίνησιν βασιλικήν. Δατ. καλενδ. Απρ., Κωνσταντ. βασιλείᾳ Ἰουστι νιανοῦ λθ', μετὰ τὴν ὑπατείαν.. Τὰ παράτιτλα τοῦ τίς. Δ'. Τίτλου β' διάταξις γ΄. Πρῶτος ἐστιν ἱερωσύνης θρόνος ὁ 'Ρώμης, δεύτερος ο Κωνσταντινουπόλεως. Archiepiscopus primæ Justinians in subjectis Ὁ ἀρχιεπίσκοπος της πρώτης Ἰουστινιανῆς ἐν sibi provinciis locum obtinet apostolica sedis Bo- ταῖς ὑπ' αὐτὸν ἐπαρχίαις τὸν τύπον ἐπέχει τοῦ wanæ, et similem liabet sacerdotii graduin episcopus Carthaginis in Africa. Oportet episcopos, qui jus metropoliticum halent, codem perpetuo frui. Episcopi debent administrationes corum inspicere, qui provisores in quibusdam venerabilibus domibus constituti sunt ab iis qui easdem vencrabiles domos exstruxerunt. ἀποστολικοῦ θρόνου Ρώμης, καὶ τὸν ὄμκον τῆς ἱερωσύνης βαθμὸν τοῦ ἐπισκόπου [ἴσ. ὁ ἐπίσκοπος] Καρθαγένης τῆς Ἀφρικῆς. Χρὴ τοὺς ἐπισκόπους τοὺς ἔχοντας μητροπολιτι κὸν δίκαιον ἀπολαύειν τούτου διηνεκώς. Χρὴ τοὺς ἐπισκόπους ἐποπτεύειν τὰς διοικήσεις τῶν ἔν τισιν εὐαγέσιν οἶκοις καταστάντων προ νοητῶν τοὺς αὐτῆς εὐαγεῖς οἴκους οικοδομησάντ των. Annibalis Pabroti nols. Intra Les menses. Balsamon ad Numocam. Photii tit. 1, c. 8, scribit singulare esse ut absente accusatore ejus qui ad episcopatum electus est. nec accusationem implente, intra tres men - ses rem definiat is qui episcopum ordinaturus est: Ἰδικόν ἐστι διὰ τὸ χρήσιμον τῆς χειροτονίας. (9-10) Prima sacerdotii. Vide Zonar. ad canon. synodi Constantinop. 1, et ad c. 8 concil. Chalced.

Διατυποῖ ἡ διάταξις τί χρὴ πράττειν τὸν ἐπίσκο. που περὶ τῶν εἰς διάδοσιν πτωχῶν, ἡ ἀνάῤῥυσιν τῶν αἰχμαλώτων, ἀπροσώπως τε καὶ ἀνωνύμως καταλειφθέντων. Τὰς τῶν διαδόχων καὶ ἀδιαθέτων ἐπισκόπων, καὶ λοιπῶν ἱερατικῶν προσώπων περιουσίας αἱ κατ' αὐτοὺς ἐκκλησίαι διαδέχονται. Τίτλου τοῦ αὐτοῦ διάταξις θ'. Δεῖ τοὺς οἰκονόμους τῶν ἐκκλησιῶν ἀδεῶς ἐκδικεῖν τὰ περιελθόντα εἰς τὴν βασιλείαν τῶν εὐαγῶν οίκων ἀκίνητα πράγματ τα, καὶ ἀμείψεως τρόπον [σ. τρόπῳ, ἐὰν πρὸς ἕτερον μετέλθωσι πρόσωπον. Σημείωσαι δὲ ὅτι τὸ ἐναντίον φησὶν ἡ διάταξις τοῦ τίτλου μεταγενεστέρα οὖσα. Τίτλου δ' διάταξις α' ἐστὶν ἐν τῷ ῥητῷ ριη'. Χρὴ τοὺς ἐπισκόπους ἅμα τοῖς κτήτορσι τὰς ἀδικίας τῶν ἀρχόντων τῷ βασιλεῖ προσαναφέρειν. Χρὴ τοὺς ἐπισκόπους τὰς κανονικάς ζητήσεις ἅμα τοῖς ἄρχουσι τῶν ἐπαρχιῶν ἐξετάζειν. Ανάγνωθι τὴν δ' διάταξιν τοῦ παρόντος τίτλου. Κωλύει γὰρ τὸν ἄρχοντα εἰς κανονικὴν ἀκρόασιν παραβάλλειν ἑαυτόν. "Εστι δὲ ἐν τῷ ῥητῷ πβ'. Διάταξις κβ' ἐστὶν ἐν τῷ ῥητῷ ρν. Οὐ χρὴ τὸν ἐπίσκοπον συγχωρεῖν βιοκωλυτὴν ἢ λῃσταδιώκτην χρηματίζειν ἐν τόπῳ. Ὅτι οὐ δεῖ τὸν ἐπίσκοπον συγχωρεῖν τοῖς ἄρχουσι τοῖς πολιτικοῖς ἢ στρατιωτικοῖς, ἢ ταῖς τάξεσιν αὐτῶν κωλύειν διαθήκας γενέσθαι, ἡ ἐμφανείας αὐτῶν, ἡ γάμους, ή γαμικάς δωρεάς, ἢ τοὺς τε λευτήσαντας ταφῆς ἀξιωθῆναι, ἢ ἐλθεῖν ἢ [ἰσ. εἰς] Ετερόν τι τοῖς νόμοις οὐκ ἀπαγορευόμενον. Ὅτι οὐ δεῖ μοναστριαν τῶν ἰδίων ἀφέλκεσθαι τόπων. Παρακελεύεται ἡ διάταξις τὰς μοιχευθείσας γυναῖκας σωφρονιζομένας εἰς μοναστήριον ἐμβάλ λεσθαι, διατυποῦσε τὰ περὶ τῆς ὑποστάσεως αὐτῶν, εἴτε παῖδας είτε γονεῖς ἔχοιεν, εἴτε καὶ μή. Τίτλου τοῦ αὐτοῦ διάτ. κδ' ἐστὶν ἐν τῷ ῥητῷ ιε'. Κατά ψήφισμα τοῦ ἐπισκόπου καὶ τῶν κτητόρων προκειμένων τῶν ἁγίων Εὐαγγελίων οἱ ἔκδικος τῶν πόλεων προχειριζέσθωσαν. & Τίτλου ι' διάταξις β' ἐστὶν ἐν τῷ ῥητῷ κβ'. Ο δι' ἄσκησιν λύων τὸν ἴδιον γάμον τῷ ἀπὸ τελευτῆς ὑπόκειται κάσῳ. Τίτλου ιβ' διάτ. β' ἐστὶν ἐν τῷ ῥητῷ μη'. Οτι χρὴ τὸν ἐπίσκοπον προνοεῖν τοῦ μὴ κωλύεσθαι τὰς σκηνικές βουλομένας τῆς σκηνῆς ἀταλλάτο τε σθαι [ἀπαλλάττεσθαι]. Τίτλου την διάταξις η' κεῖται ἐν τῷ ῥητῷ να'. Οτι χρὴ τοὺς ἐπισκόπους παραφυλάττειν τὰ περὶ τῶν εὐνουχιζομένων. Statuit eadem constitutio, quid cpiscopus facere debeat de iis, quæ pauperibus distribuenda, vel ad redemptionem captivorum, absque personarum ac nominum expressione relicta sunt. In episcoporum, et reliquarum sacerdotalium personarum, sine successoribus et sine tabulis decedentium facultatibus, ipsorum ecclesiæ sint bæredes. Ejusdem tituli constitutio 9. Oportet œconomos ecclesiarum impune vindicare res immobiles renerabilium domorum, quæ ad imperatoriam majestatem titulo permutationis pervenerunt, si ad aliam personam translatæ fuerint. Notabis autem, quod contrarium dicat constitutio 54, tempore posterior Til. 3, constitutio 1, quæ in textu est 118 Οportet episcopos una cum possessoribus injustitias præsidum ad imperatorem referre. Oportet episcopos quæstiones canonicas una cum provinciarum præsidibus examinare. Legito constitutionem 4 presentis tituli. Pro - hibet enim ne præses audientiæ canonicæ semet ingerat. Et est în textu constitutio 82. Constitutio 22 est in textu 150. Episcopum permittere non oportet ut aliquis in ullo sit loco violentiæ cohibitor, aut latronum persecutor. Item, non debet episcopus permittere praesidibus civilibus, aut militaribus, aut corum officiis, ut prohibeant fleri testamenta, vel ea publicari, vel nuptias contrahi, vel instrumenta donationum nuptialium contici, vel defunctos sepultura maxdari, vel ad aliud quidpiam procedi, quod legibus non sit interdictum. Item, non debere monastriam suis ex locis abspraki. Jubet eadem constitutio, debere mulieres adul· teras, quæ castigandæ sunt, in monasterinm immitci: sanciens, quid de ipsarum substantia ßeri debeat, sive liberos aut parentes habeant, sive non habeant. Tit. ejusdem constitutio 24, quæ est in textu 15. Per decretum episcopi et possessorum, propositis sanctis Evangeliis, defensores civitatum constituuntor. Tit. 10, constitutio 2, quæ est in textu 22. Qui propter exercitationcin solitariam matrimoninum suum solvit, ex mortis casu tenetur. Tit. 12, constit. 2, quæ in textu est 48. Quod cpiscopus curare debeat, ne prohibeantur scenica mulieres, siquidem ita velint, a scena discedere. Tit. 18, constitutio 8, quæ in textu posita est 51. Quod observare debeant episcopi sancita de iis qui castrantur.

TITULUS II. DE REBUS Et titulis ECCLESIASTICIS. 1. Lcx de eo lata, ut res ecclesiasticæ non alienentur, aul permulcntur, et quæ deinceps. Idem imp. Epiphanio archiepiscopo Constantinopolitano. Omnia propemodum jura præsentis instituti ad unam quasi summain revocat, et ad regulain dirigit hæve constitutio, ceu tempore posterior exsislens. Siquidem Anastasii constitutionem 17, in 1 tulo 2. primi libri Codicis, abolens, et Leonis constitutionem 14 ejusdem tituli recipiens, el pœnis, quæ in ea continentur, subjiciens illos, qui contra sanctionem alienare tentaut res immobiles ecclesiarum, vel aliarum venerabilium domorum, vel monasteriorum, vel collegiorum, legem quoque generalem promulgat de sitis in qualibet provincia, et quibusvis Jocis, ecclesiaruin et sacerdotum rebus, inter quas et civiles annonas numerat: uti scilicet ex nullo inodo alienentur, vel in emphyleusin perpetuam dentur, vel hypothece specialis titulo præbeantur, vel permutaLionis nomine concedantur, impuratore duntaxat excepto, cum necessarius usus id postulat. ΤΙΤΛΟΣ Β'. ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ. Α'. Νόμος περὶ τοῦ μὴ ἐκποιεῖσθαι ἢ ἀνταλλάτ τεσθαι τὰ ἐκκλησιαστικά πράγματα· καὶ τὰ ἑξῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Επιφανίῳ ἀρχιεπισκόπο Κωνσταντινουπόλεως. Πάντα σχεδόν τα νόμιμα τῆς παρούσης ἀνακε φαλαιοῦται καὶ καινίζει διατάξεως, μεταγενεστέρα οὖσα. Αὕτη δὲ τὴν ιζ' τοῦ δευτέρου τίτλου τοῦ πρώτου βιβλίου τοῦ κώδικος Αναστασίου διάταξη ἀναιροῦσε, καὶ ἀποδεχομένη τὴν Λέοντος διάταξιν ιδ' οὖσαν τοῦ αὐτοῦ τίτλου, καὶ ταῖς περιεχομένει; αὐτῇ ποιναῖς ὑποβάλλουσα τους παρὰ τὴν διαγόρευ σιν τοῦ δ', τοῦ βουλομένου ἐκποιεῖν ἐγχειροῦντας ἀκίνητα τῶν ἐκκλησιῶν, ἡ ἑτέρων εὐαγῶν οίκων, ἢ μοναστηρίων, ἢ συστημάτων· ἡ γενικὴν ποιεῖται νομοθεσίαν περὶ τῶν ἑκάστῃ ἐπαρχίᾳ καὶ τόπῳ διακειμένων ἐκκλησιαστικῶν καὶ ἱερατικῶν πραγ μάτων, οἷς συναριθμεῖ καὶ τὰς πολιτικές αιτήσεις, κατ' οὐδένα τρόπον ἐκποιηθῆναι, ἢ διηνεκῶς ἐμφυτεύεσθαι, ἢ κατ' ἰδικὴν ὑποθήκην παρέχεσθαι, ή εἰς ἀλλαγὴν δίδοσθαι, πλὴν μόνω βασιλεῖ δι' ἀναγκαίαν χρείαν. Rerum, inquit, innobilium ail sacerdotes pr tinentium emphyteusis temporaria flat, usque ad vitam ejus, qui emphyteusin accepit, et liberoru ipsius, et nepotuin, atque etiam uxoris et mariti, siquidem ita express convenerint, sexta pristini reditus parte relevan Ja. Ecclesiarum ac venerabilium domorum suburbana luna non pro quantitate reditus in cuphyleusini conceduntor; sed eorum æstimatione facta, quan - tis potest cogi reditus ex suburbani pretio, in annos viginti distributus, tantum reditum annuum paciscatur is, qui emphyteusin accepturus est, ac partem vicesimam factæ suburbani æstimationis spondeat emphyteuta se annui reditus nomine prestaturum. Contumacia non solventis emphyteuticum canonom, si ad biennium sese porrigat, contractum euphyteuticum solvit. Actionem præterea de emponematum petitione adimit emphyteutæ constitutio, subjiciens et ipsum, et res ipsius, et hæredes, si prædium deterius factum fuerit, prisci slatus restitutioni. Cum semiruta quædam ad collegia sacra pertinent, vel ipsis locis emphyteuticis inharent, quί architecti munere in iis locis fungitur, propositis sacris Evangeliis, et præsentibus religiosarum domuum administratoribus, et quinque presbyteris, et duobus diaconis, siquidem sacra domus illa tam muitos habet, quid p:o eis pendendum sit. statuit: ita ut qui emphyteusin accipit, ad ædificationem materiis utatur, quæ in iisdem senirutis reperiuntur. Cæterum continuari personis iisdem sacerdutalium rerum immobilium emphyteuses hæc constitutio non permittit. Γινέσθω, φησίν, ἀκινήτων ἱερῶν πραγμάτων πρόσκαιρος εμφύτευσις μέχρι τῆς ζωῆς τοῦ ἐμφυτευσαμένου, καὶ παίδων αὐτοῦ καὶ ἐκγόνων, ἀλλὰ μὴν καὶ γαμετῆς καὶ ἀνδρὸς, εἰ ῥητῶς τοῦτο συνεφώνησαν, τῆς ἔκτης μοίρας κουφιζομένης τῆς ἀρ χαίας προσόδου. Τὰ τῶν ἐκκλησιῶν καὶ σεπτῶν οίκων προάστεια Τσ. ἐμφυτεύεται], μὴ προσόδων, ἀλλὰ διατιμήσεως τούτων γινομένης, ὅτην συνάγειν δύναται πρότοδον, ἢ ἀποτίμησιν τοῦ προαστείου, εἰ; εἴκοσιν ἔτη διαιρουμένη· τοσαύτην ο μέλλων αὐτὸ ἐμφυτεύσασθαι Επερωτάσθω πρόσοδον ετησίαν· τὸ κ' μέρος τῆς γινομένης διατιμήσεως τοῦ προαστείου καθομολο γείτω ὁ ἐμφυτευτή; εἰς ἐτησίαν παρέχειν πρόςοδον. Αγνωμοσύνη τοῦ ἐμφυτευτικοῦ κανόνος ἐπὶ διετίαν ἐκτεινομένη λύει τὴν ἐμφύτευσιν. Καὶ περὶ τῶν ἐμπονημάτων ἀπαίτησιν ἀναιρεῖ τῷ ἐμφύτευση. ὑποβάλλουσα αὐτὸν καὶ τὰ αὐτοῦ πράγματα, καὶ κληρονόμους αὐτοῦ, εἰ χεῖρον γένηται τὸ πρᾶγμα, τῇ ἀποκαταστάσει τῆς παλαιᾶς ἔψεω;. Ερειπίων ἱερατικοίς προσηκόντων συστήμασιν, ή τόποις εμφυτευομένων, ὁ ὑπὲρ τούτων ἐν τοῖς τόποις ἀρχιτεκτονῶν, προκειμένων τῶν ἁγίων Εὐαγγελίων, καὶ παρόντων τῶν διοικητῶν τῶν εὐαγῶν οίκων, καὶ πέντε πρεσβυτέρων, καὶ β' δια κόνων. εἴπερ εὐπορεῖ ὁ οἶκος τοσούτων, ὥστε τὸν λαμβάνοντα τὴν ἐμφύτευσιν κεχρῆσθαι πρὸς οἰκη. δομὴν ταῖς εὑρισκομέναις ὕλαις ἐν τοῖς αὐτοῖς ἐρει πίοις, τοῖς αὐτοῖς ἐπισυνάπτεσθαι προσώποις εἰς τῶν κινητῶν ἴσ. ἀκινήτων] ἱερατικῶν πραγμάτων ἐμφυτεύσει; οἱ συγχωρεῖ ἡ διάταξις.

Ὁ εὐσούφρουκτον Ιερατικών λαμβάνων πράγμα εὔπορος ἔστω, καὶ ἕτερον ἔμοιον πράγμα δωρείσθω τῷ εὐαγεῖ οἴκῳ· ὥστε ἑκάτερον μετὰ τὴν αὐτοῦ τελευτήν κατά δεσποτείαν ἐπανελθεῖν εἰς τὸν σεπτὸν οἶχον. Ο τολμήσας ἀκίνητον ἱερατικὴν πράγμα αγοράσαι τῶν τιμημάτων καὶ τοῦ πράγματος αποστε ρεῖται, ἀναδιδοὺς καὶ τοὺς καρποὺς τοῦ μέσου χρόνου, τῶν πεπρακότων οἰκονόμων τε και διοικη τῶν τοῖς κοιναῖς ὑποβαλλομένων τῆς διατάξεως Λέοντος. Ο κατὰ δωρεάν λαβὼν πρὸς τῷ μὴ ἀπολοῦνται τοῦ ἑωρηθέντος καὶ ἕτερον παραπλήσιον ἀποδώσει. Ὁ κατ' ἐνα λαγήν κτησάμενος, καὶ ὁ ἔλαβεν ἀναδώσει, καὶ τοῦ δοθέντο: ἐκπετεῖται. Ο εἰς ἰδικὴν ὑποθήκην λαβὼν τοῦ χρέους καὶ τῆς ὑποθήκης ἐκπίπτει. Οἱ δὲ προειρημένοι πάντες τὰς προσφόρους αγωτὰς κατὰ τῶν συναλλαξάντων αὐτοῖς οἰκονίμων καὶ ξ οικητῶν δύνανται κινεῖν, καὶ τὸ ἀζήμιον ἑαυτοῖς περιποιεῖν. Οὐ κωλύεται ὁ εὐαγής οἶκος ἐπὶ γενικῇ ὑποθήκη δανείζεσθαι. Ο διηνεκῶς ἐμφυτευσά ενός, ἐκπίπτων του πράγματος, μένει τῷ κανόν: τῆς ἐμφυτεύσεως διηνεχῶς ὑποκείμενος. Ο τα ελλίων τοῖς εἰρημένοις ὑπουργήσας συναλλάγματιν αειφυγια ζημιούται, μηδὲ ἐκ θείων τύπων προσδοκῶν ἐπάνοδον. Οι άρχοντες τοιαῦτα ὑπαγορευθῆναι ἡ πραχθῆναι παρ' αὐτοῖς ἀνεχόμενοι συμβόλαια ἀρχῆς τε καὶ ἐξουσίας ἐκπίπτουσι, καὶ δημεύσει καθυποβάλ λονται. Τὰ ἱερὰ σκεύη ἐπὶ μόνῃ ἀναβλύσει αἰχμαλώτων ἐκποιείσθω, τῶν παραβαινόντων ταῖς ποιναῖς ὑποβαλλομένων τῆς Λέοντος διατάξεως. Τὰ ἐκ τῆς διατάξεως κεκωλυένα οὐδὲ διὰ πραγ ματικού τύπου δύναται τις κατορθώσει, τοῦ ὑπαγορεύοντος questoros, καὶ τῶν προσδεχομένων ἀρχόντων ποινὴν ἀνὰ ν' χρυσίου λιτρῶν ἀπαιτου μένων, τοῦ ὑπουργήσαντος ταβελλίωνος ταῖς ποιναῖς υποβαλλομένου τῆς διατάξεως Λέοντος, τῶν τε Επισκόπων καὶ διοικητῶν καὶ οἰκονόμων, εἰ τὸν τοιοῦτον δέξονται τύπου, περὶ τὴν ἱερωσύνην κινδυνευόντων. Οἱ διοικηταὶ καὶ οἰκονόμοι τῶν εὐαγῶν οἴκων τε καὶ συστημάτων ἄκοντες μισθώσεις ἢ ἐμφυτεύσεις τῶν ἱερατικῶν ἀκινήτων πραγμάτων ή πρατο τέσθωσαν, μηδὲ θετός τιν περὶ τούτου πορισθείη τύπος. Μὴ ἐκποιείσθω μοναστήριον, ἐν ᾧ θυσιαστήριόν ἐστιν, ἢ λειτουργία γέγονεν, ἐφ᾽ ᾧ εἰς ιδιωτικών μετατιθέναι. Επεί τοί γε ὁ ἀγοράσας ἐκπίπτει τῶν τιμημάτων, τῆς ἐκκλησίας τῷ ἀρχαίῳ σχήματι ἀποδιδούσης τὸ ἐκποιηθέν μοναστήριον, ἀργούσης ὑποθήκης. Απορον κτησιν μηδὲ κατὰ δω εάν λαμβανέτω εὐαγής οἶκος. Εἰ δὲ ἔλαβον, αζημίως ἀφιστάσθω, Qui utendi fruendi causa rem ecclesiasticam accipit, locuples esto, et aliam rem similem religiosæ domui donato: ita ut utraque, post mortem ejus, ratione proprietatis ad venerabilem domum redeat. Qui ecclesiasticam rem immobilem ausus fuerit cmere, tam pretium, quam ipsam rem amittit, tiam nelii temporis fructus restituens, reconomis et administratoribus, qui vendidere, pœnis constitutionis Leonianæ subjiciendis. Qui titulo donationis accepit, præterquam quod re donata non fruetur, ctiam alteram illi similem praestabit. Qui titulo permutationis acquisivit, tam quod accepit, restituet, quam quod dedit, amittet. Qui specialis hypothecæ titulo accepit, tam credito, quam hypotheca excidet, Cæterum oinnes hi, qui prædicti sunt, actiones competentes adversus œconomos et administratores, qui cum eis contraxerunt, movere possunt, et indemnitati sur consulere. Venerabilis domus sub, hypotheca generali muluum sumere non prohibetur. Qui emphyteusin accepit in perpetuum, ipsam rem amittit, et canoni emphyteuscos subjectus in perpetuum inanet. Tabellio, qui ad contractus indicatos operam suam locavit, exsilio perpetuo multatur, ne quidem ex sacris sanctionibus reditum sperans Præsides, qui ejusmodi apud se instrumenta dictari, vel actis inseri patiuntur, tam magistra - tim, quam dignitatem amittunt et bonorum publicationi subjiciuntur. Vasa sacra duntaxat ad captivorum redemptio - nein alienantur, legis violatoribus penis Leon'aut constitutionis subjiciendis. Quæ hac constitut. prohibita sunt, ne quidem per sanctionein pragmaticam aliquis facere potes!: quæstore sanctionem dictante, atque præsidibus qui eam recipiunt panam 50 lib. solventibus, et tabellione, qui operam suam accommodaverit, constitut, Leonian penis subjiciendo, episcopis antein, et administratoribus, et acconomis, si sanctionem ejusmodi receperint, amittendi sacerdoti periculum incurrentibus. Administratores el economi venerabilium domorum et collegiorum inviti locationes aut emphyteuses ecclesiasticarum rerum immobilium nou faciant, ne quidem si de his alicui saera sanctio concessa fuerit. Monasterium ne alienator, in quo est altare, val in quo sacrum ministerium factum est, ut in førmam privatam redigatur. Nam alioquin et is, qui comparavit, pretium datum amittit, ipsa ecclesia formæ pristinæ monasterium alienatus; restituente, et hypotheca cessat. Prælium sterile ne quidem per donationcu accipiat religiosa domus. Sin acceperit, absque

damno relinquat, non redditis iis, quæ (cent con- μὴ ἀναδιδοὺς τὰ ὡς εἰκὸς ὑπὲρ τούτου αὐτῷ παραsentaneum est) pro eo sunt ipsi data. Nam qui dodere, competentes actiones movent adversus curatores et administratores, qui cum ipsis contraxerunt. Non modo pontificibus, verum etiam civilibus et militaribus magistratibus constitutionis hujus observatio commissa est, quolibet habente potestatem violatores ejus accusandi. Nota regulain, quod ea, quæ in commune, et religiose, et ad omnium utilitatem sunt promulgata, potius valere debeant, quam quæ studio quorumdam ad publicarum legum corrup:elam facta sunt: ac preterea, quod ipsa consti:utio curiose non inquirat in ea, quæ specialite: ei proposita non sunt; et quod illa nullo modo innovet. Data. d. svit Klen.las Maius, post consulatum Belisarii anno secumulo. Il. De diversis capitulis ecclesiasticis. Idem imp. Petro P. P. Cum plures et diversæ leges, et catera. Nemo ecclesiæ Constantinopolitana, vel tan Constantinopoli, quam in ejus (erritorio sitarum venerabilium domorum, vel xenonum (exceptis venerabilibus monasteriis) rem immobilem, aut civilem annonam, aut rusticum mancipium dietrahat, aut donet, aut quocunque.modo aljenet, sola permutatione ad domum augustalem permissa, prohibitis iis, quæ jura colonaria vocantur. Emphyteusis ab eadem sanctissima ecclesia, et subjectis ei venerabilibus domibus duntaxat in personam accipientis, et alios deinceps duos ejus successores flat, sexta canonis subsistentis parte relevanda. Si vero suburbanum est, quod in emphyteusin datur, et reditum habet, sub prestatione solidi canonis, aut etiam cum accessione locator. Sin reditus nullus est, carumdem venerabilium domorum administratores sub certa quantitate, si velint, concedant. Cum id, quod in emphyteusin datur, per modum aliquem ad personam imperatoris, vel ad aliquam civitatem, vel ad fiscum, vel ad curiam, vel ad aliam domum religiosam pervenit, licitum ¡is esto, qui concesserunt in emphyteusin, uti vel ipsis rem relinquant, vel emphyteusin rescindant. Semiruta, quæ religiosa domus ædificare non possunt, in perpetuam emphyteusin concedant recipere volentibus, sub præstatione tertiæ pensionum partis, quæ integris adhuc edifciis, de iisdem colligebantur; eaque pars tertia statim ab initio contractus cedat. Sin mavult emphyteuta postquam dilicaverit ipse statui nomine canonis emphyteutici partem dimidium pensionum, quæ post absolutum ædificium colliguntur: sane hoc ipsum cinphyteuseos nomine solvat, et utatur ad ædificium illis materiis, quæ in semirutis reperiuntur. Qui rem immobilem venerabilium domorum σχεθέντα. Κινοῦσι γὰρ οἱ δεδωκότες της προσφόρους ἀγωγὰς κατὰ τῶν συναλλαξάντων προνοητῶν καὶ διοικητών. Οὐ μόνον τοῖς ἱερεῦσιν, ἀλλὰ καὶ τοῖς πολιτικοῖς καὶ στρατιωτικοῖς ἄρχουσιν ἡ παραφυλακή δέδοται τῆς διατάξεως, παντή; δυναμένου τῶν παραβαινόντων αὐτὴν κατηγορεῖν. Σημείωσαι κανόνα, ὅτι τὰ κοινῇ καὶ εὐαγῆ, καὶ ἐπὶ τῆς πάντων ὠφελεία; νομοθετηθέντα μάλλον κρι τεῖν χρή· εἰ γὰρ τὰ κατά τινων σπουδὴν ἐπὶ πε ραφθορᾷ τῶν κοινῶν γενόμενα νόμων, καὶ ὅτι τὰ ἰδικῶς προκείμενα αὐτῇ οὐ περιεργάζηται ή διάταξις, οὐδὲ κατά τινα καινίζει τρόπον. Εγράφη πρὸ ιζ' καλανδών Μπίων, υπατεία Βε λισαρίου τὸ ιβ'. Β'. Περὶ διαφόρων εκκλησιαστικών κεφαλαίων. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Πέτρῳ ἐπάρχῳ πραιτωρίων. Πολλῶν καὶ διαφόρων νόμων. Μηδεὶς τῆς ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως τῶν ἐν αὐτῇ καὶ τῇ αὐτῆς ἐνορία ιδρυμένων σεπτών οίκων ἢ ξενώνων, ἐξῃρημένων τῶν εὐαγῶν μοναστη ρίων, πράγμα ἀκίνητον, ἢ πολιτικήν σίτησιν, γεωργικὸν ἀνδράποδον πιπρασκέτω ἡ δωρείσθω, ή ὁπωσοῦν ἐκποιείσθω, μόνης τῆς ἀνταλλαγῆς πρὸς βασιλικὴν οἰκίαν ἐπιτετραμμένης, κεκωλυμένων τῶν λεγομένων παροικιών. Εμφύτευσις παρὰ τῆς αὐτῆς ἁγιωτάτης εκκλη σίας καὶ τῶν ὑπ' αὐτὴν σεπτῶν οίκων γινέσθω, μόνον εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ λαμβάνοντος καὶ ἄλλων δύο ἐφεξῆς αὐτοῦ διαδόχων, τῆς ἐκτης μοίρας κου φιζομένης τοῦ ὑφεστῶτος κανόνος. Εἰ δὲ προάστειον ἐστι τὸ εἰς ἐμφύτευσιν παρεχόμενον, πρόσοδον ἔχον· ἐπὶ ὁλοκλήρῳ τῷ κανόνι, ή καὶ μετὰ προσθήκης ἐκδιδόσθω. Μὴ οὔση; δὲ προσόδου, οι διοικηταὶ τῶν αὐτῶν σεπτῶν οίκων ἐπὶ ῥητῇ ποσότητι, εἰ βούλονται, ἐπιδιδότωσαν. Τοῦ δὲ εἰς ἐμφύτευσιν δοθέντος κατά τινα τρό που εἰς βασιλικόν πρόσωπον, ἢ εἰς πόλιν, ἢ εἰς ταμιείον, ἢ εἰς βουλευτήριον, ἢ ἄλλον εὐαγή οἶκον περιερχόμενον, ἐξέστω τοῖς δεδωκόσιν αὐτὸ εἰς ἐμφύτευσιν, ἢ προσίεσθαι καὶ ἐπ' αὐτοῖς τὴν ἐμφύτευσιν, ἢ ἀνατρέπειν αὐτήν. Τὰ δὲ ἐρείπια ἃ μὴ δύνανται ἀνοικοδομήσει, παρ εχέτωσαν τοῖς βουλομένοις εἰς διηνεκή εμφύτευσιν ἐπὶ τρία μέρη τῶν στεγονομίων, ἅτινα ἐστώτων ἐπὶ τοῖς αὐτοῖς οἰκήμασι συνήγετο· ἐξ ἀρχῆς μέντοι τοῦ συναλλάγματος. Εἰ δὲ βούλεται ὁ ἐμφυτευτής, μετὰ τὸ κτίσαι, ὁρισθῆναι τὸν ἐμφυτευτικὸν κανόνα ἥμισυ μέρος τῶν μετὰ τὸ κτίσαι αθροιζομένων ολα κιῶν, παρεχέτω λόγῳ ἐμφυτεύσεως, χρώμενος προς οἰκοδομὴν, ἀκίνητον πράγμα, τῶν αὐτῶν εὐαγῶν οἴκων ταῖς εὑρισκομέναις ἐν αὐτοῖς ὕλαις. Ο εἰς χρήσιν λαμβάνων ἀκίνητον πράγμα τῶν

αὐτῶν εὐαγῶν οίκων παρ' αὐτὰ [ἰσ. παραυτίκα] utendan fruendam accipit, statin det cis jure proδιδότω αὐτοῖς εἰς δεσποτείαν πράγμα ὁμοίας προςόδου τε καὶ συντελείας, ἐφ᾽ ᾧ μετὰ τὴν αὐτοῦ τε λευτὴν ἢ τὸν ὁριζόμενον χρόνον μὴ ὑπερβαίνοντα τὴν τούτου ζωὴν καὶ τὸ δοθὲν αὐτῷ περιελθεῖν εἰς τὸν εὐαγέστατον οἶχον. Αἱ μισθώσεις τῶν εἰρημένων σεπτῶν οίκων μὴ ὑπερβαινέτωσαν τριακονταετίαν. Εἰ δεῖται χρημάτων εἷς τῶν εὐαγῶν οἴκων εἰς δημοσίαν ἢ εἰς ἄλλην χρείαν, διδόσθω ἀκίνητον πρᾶγε μα εἰς ἰδικὸν ἐνέχυρον, ἵνα ὁ δανειστής, πληρού μενος ἐξ αὐτοῦ τὸ κεφάλαιον καὶ τοὺς ἀπὸ τετάρτου ἑκατοστῆς τόκους, ἀναδώσει τὸ ἐνέχυρον. Αἱ ἐμφυτεύσει; καὶ αἱ ὑπὲρ πενταετίαν μισθώ σεις παρὰ γνώμην τοῦ ἀρχιεπισκόπου ἢ τῶν προςστώτων τῶν εὐαγῶν οίκων μή προβαινέτωσαν. Δεῖ γὰρ ομνύειν τοὺς οἰκονόμους και χαρτουλαρίους ὡς οὐδεμίαν περιγραφὴν ἔχει τὸ συνάλλαγμα. Τούτων δὲ μὴ ὄντων, τοὺς προεστῶτας τῶν εὐαγῶν οίκων προκειμένων τῶν ἁγίων Ευαγγελίων ποιεῖσθαι τὸ συνάλλαγμα, τοῦ αὐτοῦ ἐγγραφομένου ἐν τοῖς προτού σε συμβολαίοις. Μηδεὶς τῶν τρακτευτῶν ἢ διοικούντων τὰ πράγ ματα τῶν σεπτῶν οίκων, ἢ συγγενὴς αὐτῶν ἢ ἀγο χιστής, εμφυτεύσεις ἢ ὑποθήκας τῶν αὐτῶν σεπτών οίκων λαμβανέτω δι' ἑαυτοῦ ἢ παρενθέτου προσώπου. Επεί τοί γε, αὐτοῦ λαμβάνοντος καὶ τῶν οἰκονόμων καὶ χαρτουλαρίων, τὰς οὐσίας οἱ σεπτοὶ ἐκδικοῦσιν οἶκοι. Ἐπὶ τοῖς ἀκινήτοις πράγμασι τῶν ἐν ἐπαρχίας διακειμένων ἐκκλησιῶν, καὶ σεπτῶν εὐσεβῶν οίκων, καὶ τῶν ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ πανταχοῦ ἱδρυ μένων μοναστηρίων, προβαίνει διηνεκής εμφύτευ· σις, κρατούντων ἐπ᾿ αὐτῇ πάντων τῶν εἰρημένων ἐπὶ ταῖς ἐμφυτεύσεσι ταῖς ἐκ τῶν ἐκκλησιῶν τῆς βασιλευούσης πόλεως ὁ διδομέναις. 'Ανάγνωθι κεφάλαιον β' τῆσδε τῆς διατάξεως. prietatis rem consimilis reditus et collationis, nt post ejus mortem, vel post definitum tempus, quo:l tamen ejus vitam non excedit, etiam ipsa res data perveniat ad domum religiosam. Locationes ab indicatis religiosis domibus factæ, spatium annorum triginta non excedant. Si cui domui religiosæ pecuniis opus est, ad fl. scalem, vel aliam necessitatein, det rem aliquam Immobilem în speciale pignus, ut cum ex ea creditori satisfactum fuerit tam nomine sortis, quam usuræ, parte centesimæ quarta definitæ, pignus ille restituat. Emphyteuses et locationes, quæ uitra quinquennii spatium extenduntur, absque voluntate archiepiscopi, vel eorum, qui religiosis domibus præsunt, non procedant. Nam jurare tam œcenomos, quam chartularios oportet, nullam inesse contractui circumscriptionem. Quod si nulli sint chartularii, contractus ab iis, qui religiosis domibus præsunt, sacrosanctis Evangeliis propositis, fiat, hoc ip instrumentis, quæ super co conficiuntur, inscribendo. Nullus actor, aut administrator rerum, quæ ad venerabiles domos pertinent, nec eorum cognatus, aut propinquus, emphyteuses vel hypotheeas earumdem venerabilium domorum accipiat per seipsum, aut per subjectan personam. Nam alioqui lam ipsius accipientis, quam œconomorum et chartulariorum facultates, ipsæ domus venerab les sibi vindicant. In rebus immobilibus sitarum in provinciis ecclesiarum, ac venerabilium piarumque domumm, et constitutorum tam in urbe Constantinopolitana, quam ubique monasteriorum, locum habet emplyleusis perpetua: sic tamen, ut obtineant in ea cuncta superius dicta de emphyteusibus, quæ ab ecclesiis urbis imperatoriæ conceduntur. Lege caput secundum hujus constitutionis. Si qua dictarum ecclesiarum, aut venerabilium domorum, pecuniis indiget ad solutionem tributorum fiscalium, aut expeditionem æris alieni, neque res mobiles habet, ex quibus dissolvi debitum Ἐὰν μία τῶν εἰρημένων ἐκκλησιῶν ἢ σεπτῶν οἱ· κων δεῖται χρημάτων εἰς καταβολὴν δημοσίων, ἢ εὐλύρτωσιν χρέους, καὶ μὴ ἔχει κινητά πράγματα, ἀφ' ὧν δυνατὸν λυθῆναι τὸ ἔφλημα, διδόσθω ἀκίνητον πράγμα εἰς ἰδικὸν ἐνέχυρον τῷ δανειστῇ, ἵνα ἐξ αὐ- possit, res immobilis in speciale pignus creditori τοῦ τὸ χρέος, καὶ τοὺς ἀπὸ τετάρτου ἑκατοστῆς κλη· ρωθῇ τόκους. Εἰ δὲ τοιοῦτον ἐνέχυρον μή ἐστιν ἱκαν νὸν ἐπιλύσαι τὸ χρέος, πράσεως αζημίως συνισταμένης παρὰ τοῖς προσφόροις πατριάρχαις τε καὶ μητροπολίταις, καὶ ἐπισκόποις, ομνύτωσαν οἱ τῶν εὐαγῶν οἴχων διοικηταί, ὡς οὐκ ἔστιν ἕτερος τρόπος διαλύων τὸ χρέος· καὶ φανερούτωσαν την ποσότητα τῶν ὀφειλομένων, καὶ οὕτω προβαινέτω ἡ πρᾶσις ἀκινήτου πράγματος, δημοσίων προγραμμάτων ἐπὶ κι ἡμέρας προτιθεμένων, καὶ προτρεπόντων τους αγοράζειν βουλομένους, ἵνα ὁ πλέον παρέχων προτιμηθῇ. Τούτων δὲ προϊόντων, γινέσθω ἡ πρᾶσι;· καὶ τὸ τίμημα ὁ ἀγοραστής καταβαλλέτω τῷ δανειστῇ καὶ τοῦτο ῥητῶ; ἐγγράφου μεθ' ὅρκου ἐν τῇ detur, ut eidem ex ea tam sortis, quam. usurarum nomine, ad quartai usque centesimă partein, satisfiat. Quod si pignus ejusmodi non suflicit ad dissolvendum æs alienum, per gesta monumentorum, quæ sine impensa conficientur apud competentes patriarchas, et metropolitanos, et episcopos jusjurandum præstent venerabilium domorum administratores, quod non sit alius modus æris alicni dissolvendi, et quantitatem eorum, quæ debentur, patefaciant, atque ita procelatur ad vendition immobilis rei, proscriptionibus ad viginti dies expositis, que cohortentur emere volentes, ut qui plus solvit, ceteris sit potior. Quibus ita succedentibus, venditio fiat; et cuptor pretium creditori

THEGD. BALSAMOVIS περιγραφὴν γέγονε τοῦ εὐαγοὺς οἴκου. Εἰ δὲ μὴ εὐ ρεθῇ ὁ ἀγοραστής μετὰ τὸ εἰρημένον πρόγραμμα, ὁ δανειστής pro soluto τὸ πρᾶγμα λαμβανέτω τελείαν δεσποτείαν δεκάτης μοίρας προστιθεμένης τῇ ἀκριδεῖ τοῦ πράγματος διατιμήσει. Είτε δὲ πρᾶσι; γίνε ται, εἴτε ὁ δανειστής pro soluto τὸ πρᾶγμα λαμβά νει, οι διοικηταὶ τοῦ εὐαγούς οίκου καὶ τὸ πλέον μέρος τῶν ἐν αὐτῷ λειτουργούντων συναινεσάτωσαν τοῖς γινομένοις. Τὸ δὲ ἐκποιούμενον μὴ κατ' ἐπιλογὴν τοῦ δανειστοῦ διδόσθω, ἀλλὰ πρὸς ἀναλογίαν τῆς ἀπόρου κτήσεως. numeret; atque hoc expresse, jurejurando interve- ὠντική συγγραφή, καὶ ὡς οὐδὲν πρὸς βλάβην ή niente, syngraphæ emptioni inscribitur; quodque nibil ad detrimentum vel circumscriptionem vinerabilis domus factum sit. Quod si nullus emptor inventus fuerit, prædicta proscriptione facta, pro soluto rem pleno jure dominii creditor accipiat, decima par:e accurate rei ms:inationis adjicienda. Verum stre-alistractio rei fal, sive creditur pro 60luto re…a accipiat, administratores venerabilis domus, el eorum pars major, qui cultui sacro in ea deserviunt, assensun contractui praebeant. Εt quod alienatur, nou ex creditoris electione detur, sed habita rat'one prædiorum fertili'atis et sterilitatis. Eis qui mutuati sunt, aut deinceps mutuo sulment, non aliter ercl sia, vel religiosa do: us.ac. ceptas ferat pecunias, nisi prius probatum fuerit, " χρήματα, εἰ μὴ πρότερον δειχθῶσιν εἰς χρείας τῶν cas ad ccclesiarum aut venerabilium domorum usus expensas. Credi or autom, ante probationes hasce, competentes instituat actiones adversus ros, qui contraxerunt, et adversus eorundem hæredes: at contra venerabiles domos ut agat, licitum ei non 3+10. Religiosæ domus inter se permuta:iones faciant, cum majoris partis illorum, qui cultui sacro in eis deserviunt, consensu. Quæ ad aliquem religiosum locum ab imperatore pervenerunt, aut perventura sunt, non distrahuntor, aut obligantor, aut peruulator, aut alio modo quopiam alienantor. Nec si tale quid inter se religiosæ domus ipsæ fecerint, ratum esto. Si alienatum fuerit monasterium ad statum privatuin, per ecclesiam formæ pristinæ restituitor. Juutilia damnosaque prædia religiosarum domum, sub gestis monumentorum administratores carum alienanto, sancta Constantinopolitana ecclesia duntaxat excepta. Œconomii, et administratores, et chartularii venerabilium domorum, et eorum cognati et affines, qui quocunque modo emunt aut tractant rem immobilem carumdem venerabilium domoruin, vel per seipsos, vel per subjectas personas, poenis subjiciuntur, quæ superius de ipsis expositie sunt. Τοῖς δεδανεισμένοις ἡ ὕστερον δανειζομένοι· μή ἄλλως ἡ ἐκκλησία ἢ εὐαγής οἶκος καταλογιζέσθω τα ἐκκλησιῶν ἢ τῶν σεπτῶν οίκων προχωρήσαντα. 'Αλλ' ὁ δανειστής πρὸ τῶν τοιούτων ἀποδείξεων κατὰ τῶν συναλλαξάντων καὶ κληρονόμων αὐτῶν τὰς προσφόρους κινείτω ἀγωγάς, μὴ ἔχων ἄδειαν κατά τῶν εὐαγῶν οἴκων χωρείν. Ποιείτωσαν ἀζημίως πρὸς ἀλλήλους ένα λαγές εὐαγεῖς οἶκοι μετά συναινέσεως τοῦ πλείονος μέρους τῶν ἐν αὐτῷ [in ms. Just. αὐτοῖς] λειτουργούντων. Τὰ ἀπὸ βασιλέως εἰς εὐαγή περιελθόντα τόπον, ή περιελευσόμενα, μὴ πιπρασκέσθω, ἢ ὑποτιθέσθω, ἢ ἐναλλαττέσθω, ἢ ἄλλως ἐκποιείσθω. Μηδὲ εἰ πρὸς ἀλλήλου; εὐαγεί; οἶκοι τοιοῦτό τι πράξωσιν, ερΟ φώσθω. Emphyteuta conductorque rei pertinentis ad re-D ligiosas domos, si per biennium contumax sit in anai parti praestatione vel re: ipsam deteriorem reddat, ab emphyleusi removetur, nec potestate» habeat agendi emponematum nomine: vel ab co canon emphyteuticus exigitor, rum co, q ad interest, si quidem hoc con:luere venera!ili l:co visum iterit. Ecclesia Hierosolymitana quas lɔbet in ipsa civitate domos, pretio vendat æquan'e pensiones annuas quæ annis quinquaginta ex cis colliguntur. Ecclesire Onlessi, et Tonensis, res immobiles ad reἘὰν ἐν μοναστηρίῳ (ἐσ. ἐν μοναστήριον] εἰς ἰδιω τικὴν κατάστασιν ἐκποιηθῇ, τῷ ἀρχαίῳ σχήματι διά τῆς ἐκκλησίας ἀποδιδόσθω. Τὰς ἀνωφελεῖς ἢ ἐπιβλαβεῖς κτήσεις τῶν εὐαγῶν οίκων πραττομένων υπομνημάτων ἐκποιείτωσαν οἱ τούτων διοικηταί, μόνης ἐξῃρημένης τῆς ἁγίας ἐκε κλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Οἱ οικονόμοι, καὶ οἱ διοικηταί, και οι χαρτουλά ριο: τῶν σεπτῶν οίκων, καὶ οἱ συγγενεῖς αὐτῶν καὶ οἱ ἀγχιστεῖς, καθ' οιονδήποτε τρόπον ἀγοράζοντες ἡ μεταχειριζόμενοι πράγμα τῶν αὐτῶν εὐαγῶν οίκων ἀκίνητον, δι' ἑαυτῶν ἢ διὰ παρενθέτων προσώπων, ταῖς ἔμπροσθεν ῥηθείσαις περὶ αὐτῶν ὑποβάλλονται ποιναίς. Ο μισθωτής καὶ ὁ ἐμφυτευτὴς τῶν εὐαγῶν οἱ κων, ἐπ. διετίαν ἀγνωμονῶν τὸ ἐτήσιον πακτον, ἢ καὶ χεῖρον ποιῶν τὸ πρᾶγμα, ἐκβαλλέσθω τῆς ἐμφυτεύσεως, μὴ δυνάμενος περὶ ἐμπονημάτων κινεῖν, ἢ ἐπαιτείσθω τὸν ἐμφυτευτικὸν κανόνα, καὶ τὰ διαφέρον, εἰ τοῦτο νομεσθῇ συμφέρον τῷ εὐαγεῖ οἰκ. Ἡ ἐκκλησία Ἱεροσολύμων οὓς ἔχει ἐν τῇ αὐτῇ πόλει πιπρασκέτω οἴκους, εἰς ν ἔτη τοῦ ἀθροιζο μένου ετησίου στεγονομίου. Η εκκλησία Ὀδύσσου και Τομέως δύναται Annibalis Fabroti notæ. {11) Pacti præstatione. Pactum pro canone, of observat Gajac, ad Nov. cxx.

ἀκίνητα πράγματα ἐπὶ ἀναῤῥύσει αἰχμαλώτων ἐκ- demptionem captivarum alienare passunt, nisi si ποιεῖν· πλὴν εἰ μὴ ἰδικῶς ἀπηγορεύθη αὐτοῖς ἡ ἐκε specialiter interdicta sit eis alienatið). ποίησις. Αἱ περιελθοῦσαι εἰς εὐαγεῖς οἴκους άποροι κτήσεις αναδιδόσθωσαν τοῖς δεδωκόσιν αὐτάς· τοῦ ἀζημίου παρ' αὐτῶν πρὸς τούτοις γινομένου τοῖς εὐαγέσιν οἶκοις, πρὸς τὸ καὶ τὸ δεθὲν αὐτοῖς ὡς εἰκὸς ὑπὲρ τούτου χρυσίον μὴ ἀναδοθῆναι τοῖς. δεδωκόσιν. Μὴ ἀναγκαζέσθω σεπτός οἶκος ἄπορον ἡ εὔπορον ὠνήσασθαι κτῆσιν. Σημείωσαι ἐκ τῆς ἀντιδιαστολής ὅτι οἱ ἅπαντες [in Just. ms. ἄλλοι ἅπαντες] ἀναγκάζονται. Ο βουλόμενος εἰς χρῆσιν λαβεῖν ἱερατικὸν ἀκίνη του πράγμα τῇ προειρημένῃ περὶ τούτου κεφαλαίῳ δ' ἐπέσθω διαιρέσει. Τὰ σεπτὰ κειμήλια ἐπὶ μόνῃ ἀναρρώσει αἰχμαλώ των ἐκποιείσθωσαν. Εἰ δέ τι ἐν αὐτοῖς περιττεύει, ἢ ἀχώνευτον ἑτέρῳ σεπτῷ οἴκῳ, ἢ χωνευόμενον, τῷ βουλομένῳ πιπρασκέσθω, τῆς τιμῆς προχωρούσης εἰς εὐλύτρωσιν χρεῶν. Ο παρὰ τὰ εἰρημένα συναλλάττων ἀναδιδότω τῷ σεπτῷ οἴκῳ τὸ πρᾶγμα μετὰ τῶν καρπῶν τοῦ μέσου χρόνου, τοῦ δοθέντος τιμήματος, ἢ ἀντιδώρου, καὶ τοῦ εἰς ἀλλαγὴν, ἢ ὑπὲρ ἄλλης αιτίας παρασχεθέν τος, μὴ ἀναδιδομένου παντελῶς. Ο παρὰ τὸν νόμον ἐμφυτευσάμενος παραδιδότω τὸ πρᾶγμα, τῷ ἐμφυτευτικῷ μένων διηνεκώς βεβαρημένος κανόν:. Ο κατὰ δωρεὰν λαβὼν διπλάσιον τὸ ληφθὲν ἀπο· δώσει μετά τῶν ἐν μέσῳ καρπῶν. Ο δανειστὴς ἐκπίπτει τῆς ὑποθήκης του χρέους. Ο συντάξας παρὰ τὸν νόμον συμβόλαιον διηνεκώς ἐξορίζεται. Τὰς ἐπὶ τούτοις ὁμοίως ἀναιρεῖ ἡ διάταξις ή παροῦσα, τὰ πρὸ αὐτῆς μὴ περιεργαζομένη φάκτα. Εγράφη εἰδοῖς Ἰουνίαις, βασιλείας Ιουστινιανού τὸ ιη', μετὰ τὴν ὑπατείαν Βασιλ. τὸ γ'. Γ'. Περὶ τῶν ἐκκλησιαστικών τίτλων. Possessiones steriles, quæ ad religiosas domos pervenerunt, sic restituuntor iis, qui eas dederunt, ut etiam ab iisdem venerabilium domorum indemnitati consulatur, ac præterea si quod aurum forte datum eis fuerit, iis non restituatur, qni dedere. Venerabilis domus ad comparandum possessio nem sterilem, vel fertilem, ne cogitor. Nota ex ipsa distinctione, quod omnes alii cogantur. Qui rem ecclesiasticam utendi fruendi causa vult accipere, decisionem superius de hoc expositum capitulo quarto sequatur. Religios. cimelia duntaxat ad captivoruny relenptionem alienàntor. Quod si eis abundent ecclesiæ, vel non conflata alteri religiosæ domui, vel conflata cuilibet venduntor, pretio ad expeditioneni aeris alicui conver:endo. Qui præter indicata contrahit, religiosæ domui rem ipsam cum fructibus intermedii temporis restituat: pretio, quod solutum est, et eo, quod remunerationis, aut permutationis, aut alterius cujuscunque causæ nomine datum fuerit, omnino non restituendo. Qui præter legem hanc contraxerit emphyteusim, rem ipsam restituat, emphytertii canonis præstatione nihilominus perpetuo gravalus. Qui titulo donationis acceperit, duplum ejus quod accepit red lat, una cum medii temporis fructibus. Creditor ipsam rem obligatam, una cuin credito, amittit. Qui præter legem instrumentumi composuerit, exsilio perpetuo damnatur. Que deinceps tentata fuerint, præsens constitutio similiter rescindit, in antehac facta curiose non inquirens. Dat. ld. Junii, imperii Justiniani anno dccimno octavo, post consulatum Basilii tertio. III. De titulis ecclesiasticis. Ο αὐτὸς βασιλεύς. Περὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν Idem ump....... De canonibus ecclesiasticis, cl caκανόνων. Οἱ ὑπὸ τῶν τεσσάρων συνόδων, τῶν ἐν Νικαίᾳ καὶ Κωνσταντινουπόλει, ἐν Ἐφέσῳ καὶ ἐν Χαλκηδόνι τεθέντες όροι νόμων τάξιν εχέτωσαν, καὶ τὰ δόγματα αὐτῶν ὡς αἱ θεόπνευστοι τιμάσθωσαν Γραφαί. Πρῶτος ἱερωσύνης θρόνος ὁ Ρώμης δεύτερος δ Κωνσταντινουπόλεως. Ὁ ἀρχιεπίσκοπος τῆς πρώτης Ἰουστινιανῆς τὸν τόπον ἐπέχει ἐν ταῖς ὑπ' αὐτὸν ἐπαρχίαις τοῦ ἀπο στολικού θρόνου Ρώμης, χειροτονῶν τοὺς ἐπισκή. τους πόλεων Δακίας μεσιτεῤῥανέας, καὶ Δακίας Ρ. πενσίας, καὶ Προβόλεως, καὶ Δαρδανίας, καὶ Μυ σίας τῆς ἀνωτέρας, καὶ Παννονίας. Φυλαττέσθω τῷ θρόνῳ Ἀφρικῆς τὸ ἀρχιερατικών δίκαιον, καὶ τὸ δοθὲν αὐτῇ προνόμιον. tera. Definitiones a quatuor conciliis, Nicæno, Constantinopolitano, Ephesino et Chalcedonensi constitutæ, legum vicem obtinento, earunique dogmata tanquam inspiratæ divinitus Scripturæ coluntor. Prima sacerdotii sedes est Romana, secunda Constantinopolitana. Archiepiscopus primæ Justinianæ vicem obtinet, in subjectis sibi provinciis, apostolicæ sedis Romanæ, et ordinat episcopos civitatumi Daciæ Mediterrancæ et Daciæ Ripensis, Prævalis, Dardaniæ, Mysia superioris et Pannoniæ. Servator Africanæ sedi jus pontificatus, et datum ei privilegium.

Quotquot episcopi metropoliticum jus habent, codem perpetuo fruuntor. Ecclesiis et religiosis domibus tam privilegia sua, quam quæ ipsis varie concessa sunt imperatorum liberalitate, servantor. Ecclesiæ ab omni munere sordido et extraordi - nario, et ab exactione atque onere lucrativorum, immunes sunto, duntaxat itinerum pontiumque structuris obnoxiæ. Cujusvis præscriptionis longi temporis loco, sola quadraginta annorum exceptio religiosis domibus opponatur. Qui venerabilem domum ædificare vult, aut veInstale labascentem instaurare, tan seipsum, quam hæredeın suvin ad operis perfectionem obligat, vcnerabili cruce prius ab episcopo in doino defigenda, quæ debet exstrui. Qui sua in domo, vel suburbano, vel fundo, conventicula secreta peragit, proprietatem ejus amitLit, ecclesia loci rem accipiente. Si vero tutor, aut exceptor, aut emphyteuta, conductorve coegerit hujusmodi conventicula, domino ignorante, provincia expellitor, et ecclesiæ facultates ejus addicuntor. Legatum Christo Deo nostro relictum ipsorum locorum ecclesia sibi vindicet, quibus in locis domicilium defunctus habuit. Sin alicui sanctorum nominatim legatum relictum fuerit, cum multæ sint religiosæ domus ejus appellationis, pauperiori detur legatum. Si autem nulla sit domus sacra ejusdem appellationis in tota civitate vel ejus territorio, vel in provincia, locorum illorum ecclesia legatum sibi vindicat: idem in hæreditate obtinet. Est etiam fisco potior ecclesia Οσοι τῶν ἐπισκόπων μητροπολιτικὸν ἔχουσι - καιον, ἀπολαυέτωσαν αὐτοῦ διηνεκώς. Φυλαττέσθωσαν ταῖς ἐκκλησίαις καὶ σεπτοῖς eκαις τὰ οἰκεῖα προνόμια κατὰ τὰ διαφόρως αὐτοῖς ἐκ βασιλέων φιλοτιμηθέντα. Πάσης ῥυπαρὰς λειτουργίας, εκστραοδιναρίας δια γραφῆς, καὶ λουκρατίδων βάρους ἔστωσαν ἀτελεί; αἱ ἐκκλησίαι, μόναις ὑποκείμεναι οδοστρωσίαις καὶ γεφυροποιίαις. Αντὶ πάσης χρονιας παραγραφῆς μόνη τῶν μ' ἐνιαυτῶν ἀντικείσθω παραγραφὴ τοῖς εὐαγέσιν οἱκαις. Ο βουλόμενος κτίζειν σεπτὸν ἢ τὸν σαθρωθέντα ἐποικοδομεῖν ἑαυτὸν καὶ τὸν ἴδιον κληρονόμου υπ βάλλει τῇ πληρώσει τοῦ ἔργου, πρότερον πηγνυμέν νου τοῦ τιμίου σταυροῦ ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου ἐν τῷ μέλλοντι κτίζεσθαι οἴκῳ. Ὁ ἐν ἰδίῳ οἴκῳ ἢ προαστείῳ ἢ κτήματι παρασυνάξεις ποιῶν ἐκπίπτει τῆς τούτου δεσποτείας, τῆς ἐντοπίου ἐκκλησίας τοῦτο λαμβανούσης. Εἰ δὲ ἐπίτρο πος, ἢ ἐκλήπτωρ, ἡ ἐμφυτευτής, ή μισθωτής παρασυνήξε, τοῦ δεσπότου μὴ γινώσκοντος, ἐκβαλλέσθει τῆς ἐπαρχίας, τῶν αὐτοῦ πραγμάτων τῇ ἐκκλησία προσκυρουμένων. Τὸ καταλειφθὲν ληγάτον Χριστῷ τῷ Θεῷ ἡμῶν ἡ ἐκκλησία ἐκδικείτω τῶν τόπων, ἐν οἷς ὁ τελευτήσε; τὴν οἴκησιν εἶχεν. Εἰ δέ τινι τῶν ἁγίων ὀνόματι κατελείφθη ληγάτον, πολλῶν ὄντων εὐαγῶν οίκων τῆς αὐτοῦ προσηγορίας, τῷ πενεστέρω δεδόσθω τὸ ληγάτον. Εἰ δὲ μηδείς ἐστιν εὐαγής οἶκος τῆς αὐτῆς προσηγορίας ἐν ὅλῃ τῇ πόλει, ἢ τῇ ἐνορίᾳ αὐτῆς, ἢ τῷ ἐπαρχίᾳ, ἡ ἐκκλησία τῶν τόπων ἐκδικεῖ τὸ ληγάτον· τὸ αὐτὸ καὶ ἐπὶ κληρονομίας καὶ φίσκου κρατεί. Hæres jussus ædificare, si quidem domuni oratoriam, opus hoc intra quinquennium absolvat; sin vel nosocomium, vel aliam consimilein domum exstruere jussus, ædificium intra spatium anni non absoluerit, interea temporis emere cogitur, aut conducere domum, atque ita, quod ei pic mandatum est, ad finem perducere. Cæterum cos, qui curare domos easdem religiosas, juxta voluntatem testatoris debent, hæres eligat, potestatem habente locorum illorum episcopo, administrationem eorum iuspiciendi; ac si quidem non idoneos repererit, εὕροι, ἄλλους ἀντικαθιστᾷν. alios corum loco substituendi. Ο κληρονόμος προσταχθεὶς οἰκοδομῆσαι, εἰ μὲν εὐκτήριον οἶκον, εἴσω πενταετίας πληρούτω τὸ ἐρ γον· εἰ δὲ νοσοκομεῖον ἢ ἄλλο παραπλήσιον, με εἴτω ἐνιαυτοῦ τελειώσῃ τὴν οἰκοδομὴν, ἀναγκάζεται ἐν τῷ μεταξὺ οἶκον ἀγοράσαι ἡ μισθώσασθαι, καὶ τ εὐσεβῶς προσταχθὲν πέρατι δοῦναι. Τοὺς δὲ ὀφείλον τας προνοεῖν τῶν αὐτῶν εὐαγῶν οἴκων, κατὰ τὴν τοῦ τεστάτορος γνώμην ἐπιλεγέσθω ὁ κληρονόμος, ἄδειαν ἔχοντος τοῦ ἐπισκόπου τῶν τόπων ἐποπτεύειν τὴν αὐτῶν διοίκησιν· καὶ ἐὰν [ἱσ. μή] ἐπιτηδείους Quæ pauperibus distribuenda, vel ad redimendos captivos relicta sunt, juxta testatoris voluntatem administran:or. Ubi vero testator non aperte præcepit, quales pauperes alere de testamento relictis velit, cum omni discretione, quæ mandata sunt, in plentur. Siu is, qui jussus est facere, semel et lis per publicas personas admonitus ab episcope, differat effectum dare, quod jussus est, ipse qui - dem lucrum omne, quod ad eum a testatore pervenerit, amittit, eorum vero locorum episcopus, prelictum lucrum aliis cum rebus accipiens, νοΤὰ εἰς διάδοσιν πενήτων ἢ ἀνάῤῥυσιν αἰχμαλώτων καταλειφθέντα κατὰ τὴν τοῦ διατιθεμένου διαχεί σθωσαν βουλήν. Ἐν ᾧ δὲ ὁ [τεστάτωρ] μὴ ῥητῶς επέσκηψε ποίους πένητας βούλεται τὰ καταλειφθέν τα μεθοδεύων, μετά πάσης διακρίσεως πληρούτω τα διατεταγμένα. Εἰ δὲ, κελευσθεὶς ταῦτα διαπράξει, ἅπαξ καὶ δὶς ὑπομνησθεὶς παρὰ τοῦ ἐπισκόπου διέ δημοσίων προσώπων, ὑπέρθηται τὸ προσταχθὲν εἰς ἔργον ἀγαγεῖν, αὐτὸς μὲν παντός κέρδους περιελθέντο; εἰς αὐτὸν ἐκ τοῦ τεστάτορος εκπίπτει, ὁ δὲ τῶν τύπων ἐπίσκοπος τὸ εἰρημένον κέρδος μετὰ καὶ (11') Verba, est ctiam - ccclesia, in ipsa novella non exprimuntur.

politano, et alio quovis ejusmodi quaestionem cpiscopo morendi, ut omnino pie decretis a defuncto salis lat. τῶν ἄλλων λαμβάνων πραγμάτων, τὴν ἐκείνου πλη- luntatem ejus implebit, habente potestate: metroρώσει βουλήν· ἄδειαν ἔχοντος τοῦ μητροπολίτου, καὶ παντὸς ἑτέρου, τὴν τοιαύτην ἐπαγαγεῖν τῷ ἐπισκόπῳ ζήτησιν, ἐφ᾽ ᾧ παντοίως πληρωθῆναι τὰ δύο σεβῶς δόξαντα τῷ τελευτήσαντι εἰς ἔργον ἀχθῆναι. Τὰ εὐαγέσιν οἴκοις, ἡ ἐκκλησίαις, ἢ συστήμασι καταλειφθέντα ληγάτα εἴσω μηνῶν ἐξ τῆς ἐμφανείας τῆς διαθήκης καταβαλλέσθω. Εἰ δὲ μή γε, ὁ τούτοις βεβαρημένος καρποὺς καὶ τόκους αὐτῶν καὶ ἐπαυξήματα προσδώσει. Τὸ καταλειφθὲν εὐαγέσιν οἴκοις ἢ συστήμασιν ἀννάλιον ληγάτον μηδενὶ προσώπῳ [in ms. Just. τρόπῳ] ἐκποιείσθω· πλὴν εἰ μὴ οἱ τόποι καὶ τὰ βεβα ρημένα πρόσωπα μακρὰν διεστήκασι. Τηνικαῦτα γὰρ δύνανται οἱ σεπτοὶ οἶκοι ἀνταλλάττειν τὰ τοι αῦτα ληγάτα ἐν πλησιάζουσι τόποις, μετά προσθήκης τοῦ δ' μέρους τῆς καταλειφθείσης ετησίας ποσότητος, ἡ εἰσέτι τῆς ἐτησίας καταβολῆς ἐκποιεῖν τὸ τοιοῦτον ληγάτον. Οἱ ἐπίσκοποι καὶ οἱ διοικηταὶ τῶν εὐαγῶν οίκων τε καὶ συστημάτων τὰ πρὸ τῶν διοικήσεων ἢ τῆς ἐπισκοπῆς κτηθέντα, καὶ ὅσα ἐν ταῖς διοικήσεσι καὶ ἐπισκοπαῖς ὄντες ἐκ τελευτῆς διεδέξαντο, τῶν μέχρι [ἰσ. δ] βαθμοῦ συγγενῶν, οἷς βούλονται παρεχέτω σαν. Τὰ δὲ χωρίς τούτων κτηθέντα, εἴτε ἐκ διαδοχής συγγενῶν, ἡ καθ' ἕτερον τρόπον, αἱ κατ' αὐτοὺς ἐκε κλησίαι διαδεχέσθωσαν. Δύνανται δὲ εἰς αἰχμαλώτων ἀνάῤῥυσιν, καὶ πτωχῶν τροφᾶς, καὶ εἰς ἄλλας εὐσεβεῖς αἰτία; ταῦτα δαπανᾷν, τούτων κρατούντων καὶ ἐπὶ νοσοκόμων, καὶ ὀρφανοτρόφων, καὶ λοιπῶν διοικητῶν καὶ εὐαγῶν οίκων. Τὰς τῶν ἀδιαδόχων καὶ ἀδιαθέτων ἐπισκόπων καὶ κληρικῶν καὶ λοιπῶν ἱερωμένας περιουσίας αἱ κατ' αὐτοὺς ἐκκλησίαι κληρονομείτωσαν. Μηδεὶς εὐαγής οἶκος ἐκδιδότω αἱρετικῷ ἀκίνητον κτῆσιν, τὰς διωρισμένας τῷ νόμῳ ποινὰς μετὰ τοῦ ἐμβάλλοντος υποστελλόμενος. Λέγει δὲ ὅτι ὁ μὲν αἱρετικός, εἴ τι δέδωκεν, ἀπόλλυσιν· ὁ δὲ ἐκδοὺς πάσης ἀποκινεῖται διοικήσεως, καὶ εἰς μοναστήριον ἐμβάλλεται, καὶ ἐπὶ ἐνιαυτὸν τῆς ἁγίας κοινωνίας χωρίζεται· τὸ δὲ πρᾶγμα τῷ εὐαγεῖ οἴκῳ ἀποκαθίσταται. Τὸ ἐκποιηθὲν ὑπὸ τοῦ ὀρθοδόξου χωρίον Ἰουδαίῳ, * Σαμαρείτη, ἢ Μωντανιστῇ, ἢ ἄλλῳ αἱρετικῷ ἐκε διδότω [σ. ἐκδικείτω] εἰς ἰδίων δεσποτείαν ἡ ἐν αὐτ τῷ διακειμένη ὀρθόδοξος Εκκλησία. Τοὺς κτισθέντας ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν ναοὺς καὶ τὰς ὑπὸ Ἰουδαίων οικοδομηθείσας συναγωγάς καινὰς αἱ ἐντόπιοι ἐκκλησίαι διεκδικείτωσαν. Ὁ ἐν εἰδήσει ἐκδοὺς αἱρετικῷ ἰδίαν κτήσιν ἐκπι πτέτω τῶν προσέδων, τῆς ἐκκλησίας ταῦτα διεκδι Quæ religiosis domibus, aut ecc'esiis, aut colle. giis, relicta sunt legata, sex intra menses a publi catione tabularum testamenti solvuntor. Id si factum non fuerit, is qui gravatus est iis præstandis, etiam præterea fructus, et usuras eorum, cum ac· cessionibus, solvet. CXQuod relictum est religiosis domibus, aut colle. giis legatum annuum, nullo modo alienator traquam si loca, personæ que gravatæ longo distent intervallo. Tunc enim possunt venerabiles domus ejusmodi legata permutare vicinis in locis, cum accessione quartæ partis relictæ annuæ quantita - tis, aut eamdem rem legatam vendere pro annuo pretio, quod annis 35 numeratur. Episcopi et administratores venerabilium domnorum et collegiorum, ante administrationes, aut episcopatum acquisita, cum iis, quæ durantibus adm:- nistrationibus et episcopatu, ex cognatorum ultimis voluntatibus ad quartum usque gradum acceperunt, concedant iis, quibus volunt. Quæ vero extra hæc acquisita fuerint, sive ex cognatorum successione, vel alio aliquo modo, in iis ipsorum ecclesiz succedent. Possunt autem hæc in redemptione:n captivorum, et alimenta pauperum, aliasque pias causas expendere, iisdem locum habentibus etiam in nosocomiis et orphanotrophiis, et aliis religio. sarum domnuum adıministratoribus. Qui non habent hæredes, aut absque condito festamento decedunt, cpiscopi, et clerici, et reliqui sacerdotes, in corum facultatibus ipsorum ecclusive succedant. Nulla religiosa domus hæretico possessionein immobilem locet, atque in hoc statutas a lege pœnas una cum couductore metuat. Hoc dicere vuk constitutio, haereticuin, si quid dederit, amittere; locantem vero ab omni administratione removeri, et in monasterium mitti, et ad anni spatium a sacrosancta communione segregari; rem ipsam denique domui religiosă restitui. Alienatum ab orthodoxo fundum Judæo, vel Samaritæ, vel Montanistæ, vel alteri here:ico, viudicet in proprietatem suam orthodoxa ecclesia, quæ in illo fundo sita est. Templa ab hæreticis exstructa, novasque synagogas a Judæis ædificatas, ipsorum locorum ecclesiæ sibi vindicent. Qui sciens hæretico prædium suum locaverit, reditus amittat, vindicante hos ecclesia et hæretico Annibalis Fabroti notæ. Ad quartum gradum. Es I. 41 sup. De episc. et cleric. Episcopi, si que post electionem acquisierint, in alium transferre non possum, nisi si quæ eis obvenerint a parentibus, fratribus aut patruis. Ex Novella vero cxis), c. 13, de his libere statuere conceditur quæ ad eos pervenerunt jure cognationis usque ad quartum gradum; cat:cra servantur Ecclesia.

ex ipso prælio pellendo, ac bonorum publicationi καύσης, καὶ τοῦ αἱρετικοῦ ἐκβαλλομένου τῆς κτήσ subjiciendo. Sin fecit ignorais, iu.lemnis ester. In rebus pupillaribus, orphanotrophi tutorum curatorumque vicem gerulito, nullis fdejussionibus aut ratiouibus ab eis exigendis. Inventarium vero rerum pupillarium faciant, et competentes ipsi actiones exerceant adversus eos, qui pupillis obligati sunt. Orphanotrophium Constantinopolitanum, una cum xenone Samsonis, et omnes xenones, religiosæque domus eis subjectæ, privilegiis ecclesiæ Constantinopolitanæ Majoris utunior fruuntor. Dat. a. d. xv. Kal. April., imperii Justiniani anno decimo octavo, consulatus Basilii quarto. σεων, και δημεύσει καθυποβαλλομένου. Εἰ δὲ ἀγνοῶν τοῦτο ἔπραξεν, ἀζήμιος ἔστω. Οἱ ὀρφανοτρόφοι ἐπὶ τοῖς ὀργανικοίς πράγμασι τάξιν ἐπιτρόπων καὶ κουρατώρων εχέτωσαν, μὴ ἀπαιτούμενοι ἐγγύας ἢ λογισμοῖς ὑποκείμενοι. Ιμβεντάριον δὲ τῶν ὀρφανικῶν ποιείτωσαν πραγμάτων, καὶ τὰς ἁρμοζούσας ἐκείνοις συναγωγάς γυμναζίτωσαν κατὰ τῶν ὑπευθύνων. Τὸ ὀρφανοτροφεῖον Κωνσταντινουπ. καὶ ὁ ξενών τοῦ Σαμψών, καὶ πάντες οἱ ὑπ' αὐτῶν ὄντες ξενώνες καὶ σεπτοὶ οἶκοι κεχρήσθωσαν τοῖς προνομίοις τῆς Μεγάλης Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως. Εγράφη πρὸ ιβ' καλανδῶν ἀπριλλίων, βασιλείας Ἰουστινιανοῦ τὸ ιη', ὑπάτου Βασιλ. τὸ δ'. IV. Ut ecclesia Romana centum annorum prescriptio. Δ'. "Ωστε τὴν ἐκκλησίαν Ῥώμης ἔχειν τὴν τῶν new habeat. Idem imp. Joanni episcopo Romano. Ut legum originem, et calera. Hæc constitutio localis est, nihil amplius slatuens, quam quod inscriptione continetur. Dat. mense Main, Belisario cos. V. Constitutio, quæ centum annorum præscriptionem abrogat in ædibus oratoriis. Idem imp. Elia P. P. Illyrici. Quod medicamenta, et catera. Abrogans b:re constitutio privilegium ecclesiarum et religiosarum doinuumi, quod annorum centum præscriptionem eis opponi vult; hortatur, ut cjus loco succedat annorum quadraginta exceptio, ο qua sola tam ccclesiarum, quam religiosarum domuum actiones elidantur. Nota, quod etiam statuta de iis,quæ civ ta:ibus(14) debentur, et quæ ad redemptionem captivorum relicta sunt (quibus similiter hoc centum annorum prascriptionis privilegium dedit constitutio relata in libro primo Codicis, sub titulo secundo, quæ numero est vicesima tertia), præsens constitutio nen prorsus aboleverit. Da'. Kal. Jun., imperii Justiniani anno quinto decimo, Basilio cos. VI. De ecclesiis constitutis in Africa. 1dem imp. Solomoni prafecto pratorio Africa. Venerubilem, et calera. Afrorum ecclesiæ cimelia, vestesque sacras ipsis per Arianos ablatas, vindicanto, longi temporis præscriptione non repellenda, modo fiscalia, quæ prædiorum nomine scilicet debentur, conferant. flaereticus ne baptizato, nec esto decurio, vel Meium gerito. Iterum baptizatus, ab omni militia abstineto. Judæus Christianum mancipium non habeto, nec catechumenum circumcidito. Η ενιαυτών παραγραφήν. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Ιωάννῃ ἐπισκόπῳ 'Ρώμης. Οι legum orig new. Τοπικὴ ἡ διάταξις μηδὲν πλέον της παραγραφής νομοθετοῦσα. Έγράφη μηνὶ Μαΐῳ, ύπα είᾳ Βελισαρίου. Ε΄. 'Η διάταξις αναιροῦσα τὴν τῶν ρ' ἐνιαυτών παραγραφὴν ἐπὶ τῶν εὐκτηρίων είκων. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Ηλίᾳ ἐπάρχῳ τοῦ Ἰλλυρικοῦ. Quod melicamenia. Αναιροῦσα ἡ διάταξις τὸ προνόμιον τῶν ἐκκλησιῶν καὶ εὐαγῶν οίκων, τὸ βουλόμενον τὴν τῆς έκα τονταετίας παραγραφὴν ἀντικείσθαι αὐτοῖς, παρα κελεύεται ἀντὶ ταύτης τὴν τῆς τεσσαρακονταετίας εἶναι παραγραφήν· καὶ μόνη αὐτῇ τὰς τῶν ἐκκλη σιῶν καὶ εὐαγῶν οίκων ἐκβάλλεσθαι ἐναγωγές. Σημείωσαι ὅτι ἐπὶ τοῖς κεχρεωστημένοι; ταῖς πό λεσι καὶ τοῖς εἰς ἀνάῤῥυσιν αἰχμαλώτων καταλει φθείσιν, ἐφ' οἷς δέδωκεν ὁμοίως τὸ προνόμιον τῆς παραγραφής τῆς ἑκατονταετίας διάταξις ανηνεγ μένη ἐν τῷ πρώτῳ βιβλίῳ τοῦ κώδικος ὑπὸ τὸν β· τοῦ β' βιβλίου τὴν οὖσαν τὸν ἀριθμὸν κγ', οὐκ ἀνεἶχε παντελῶς ἡ παρούσα. Έγραψη καλάνδαις Ἰουνίαις, βασιλέως Ιουστι νινιανοῦ τὸ ιε', ὑπατεία Βασιλείου. 5. Περὶ τῶν ἐν ᾿Αφρικῇ ἐκκλησιῶν. ϋ αὐτὸς βασιλεὺς Σολομῶνι ἐπάρχω πραιτω ρίων 'Αφρικής. Venerabilem. Αἱ ἐκκλησίαι τῶν ᾿Αφρων ἐκδικείτωσαν τὰ ὑπ' αὐτῶν ὑπὸ τῶν ᾿Αρειανῶν ἀφαιρεθέντα κειμήλια καὶ ἱερὰ ἐσθήματα, μὴ ἐκβαλλόμεναι χρονια παραγραφῇ, τὰ ὑπὲρ τῶν κτήσεων δηλονότι συντελούσα δημόσια. Αιρετικὸς μὴ βαπτιζέτω, μηδὲ πολιτευέσθω, ἢ ὀφφίκιον μετιέτω. Ὁ ἀναβαπτισθεὶς πάσης ἀπεχέσθω στρατείας. Ἰουδαῖος Χριστιανὸν ἀνδράποδον μὴ ἐχέτω, μήτε κατεχόμενον περιτεμνέτω. Annibalis Fabroti notæ. Centum annorum præscriptionem. Causam hajus centenarie præscriptionis exponit Suidas in Prisco Emisseno ex Procopii 'Ανεκδ. p. 123. Quæ civitatibus. Vide Cojac. obs. 5, cap. 5, et De divers. temper, prascript. cap. peruit. De ecclesiis. Est epitomne Nov. Justin. XXXVII, et quidem plenior ea-quam llaloander edidit. Adde Photii Nomoc. tit. 4, c. 13, et ibi Bal-) samnonem.

Μηδεὶς τόπος προσευχῆς τοῖ; αἱρετικοῖ; ἔστω. Τὰ δεδομένα προνόμια τῇ Ἐκκλησία Καρθαγένης φυλαττέσθωσαν ἀκαινοτόμητα, μηδενός θαρρούντος ἐξέλκειν τινὰ τῶν αὐτῆς ὅρων, πλὴν εἰ μὴ φονεύς ἐστιν ὁ προσφυγών, ἢ παρθένων ἅρπαξ, ἢ τοὺς Χριστιανοὺς ἐβιάσατο. Τα καρποφορηθέντα ταῖς ἐκκλησίαις Αφρικής μηδεὶς ἀφαιρείσθω. Εγράφη Καλάνδαις Αὐγούστου, ὑπατείᾳ Βελισα ρίου. Ζ'. Περὶ τοῦ τὴν ἐκκλησίαν τῆς ᾿Αγίας Αναστά σεως, καὶ τὰ ἑξῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Πέτρῳ ἐπισκόπῳ Ιεροσολύμων. Ηδη μὲν καὶ τὰ περὶ τῆς κωλύ σεως. Ἡ ἐκκλησία τῶν ἁγίων τόπων δύναται τὰς ἐν τῇ πόλει διαφερούσας αὐτῇ οἰκίας ἐκποιεῖν πεντήκοντα ἔτη τοῦ ἁθροιζομένου ετησίου στεγονομίου, ἐπὶ τῇ ἐκποιήσει δεκρέτου παρὰ τοῦ ἀρχιεπισκόπου τῆς αὐτῆς πόλεως πραττομένου, καὶ τῶν τιμημάτων προχωρούντων εἰς ἐπίλυσιν τῶν δανεισθέντων αὐτῇ χρημάτων εἰς ἀγορασίαν προσόδων καὶ εἰς ἑτέρας κτήσεις. Εγράφη πρ ιε Καλανδῶν Ἰουνίων μετὰ τὴν ὑπατείαν Βελισαρίου. 11' Περὶ τῆς τῶν ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων ἐκ· ποιήσεώς τε καὶ καταβολῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Ἰωάννῃ ἐπάρχῳ πραιτω· ρίων. Καὶ τὸ περὶ τοὺς νόμους σπούδασμα. Heretici locum nullum, in quo preces coni. piaut, habento. Privilegia concessa Carthaginis Ecclesia, illibat: custodiuntor, nemine quemquam extrahere de lini - bus ejus audente, præterquam si homicida sit, quị ad cam confugit, aut raptor virginum, aut si viu Christianis attulerit. Nemo Africanis ecclesiis auferat, quæ ipsis oblata sunt. Dat. Kalendis Augustis. Belisario cus. VII. Ut ecclesia Sanctæ Resurrectionis, et quæ deinceps. Idem imp. Petro episcopo Iliercsolymitano. J.. quidem ea, quæ de prohibitione, el cætera. Ecclesia locosuni sacrorum, domos in urbe per. tinentes ad ipsam, pro pensionis annuæ pretio, quod amuis quinquaginta colligitur, alienare putest, modo de alienatione decretum archiepisco¡.i civitatis ejusdem interveniat, et ipsa pretia coferantur ad solutionem creditarum ei pecuniarum, ad comparandos reditus, aliasque possessiones. Dal. a. d. av Kalendas Junias post consulatuli Belisarii. VIII. De rerum ecclesiasticarum alienatione ac solutione. Idem imp. Joanni P. P. Et stadium circa leges, et catera. Η διάταξις τοῦ β' τίτ. τοῦδε τοῦ συντάγματος μεταγενεστέρα [αὐτῇ] τυγχάνουσα, τελείως καὶ καινοπρεπέστερον τὰ περὶ τῆς ἐκποιήσεως τῶν ἐκε κλησιαστικῶν ἀκινήτων πραγμάτων παρατίθεται. …!! δὲ παροῦσα διάταξις προγενεστέρα οὖσα, καὶ πρὸς τοὺς οἰκείους κρατοῦσα χρόνους, παρακελεύε τας μὴ ὄντων κινητών πραγμάτων ταῖς ἐκκλησίαις, ἀφ᾽ ὧν δυνατόν ἐστιν ἐπιλυθῆναι τὰ ἐποφειλόμενα παρ' αὐτῶν, δίδοσθαι ἀκίνητον πρᾶγμα τῷ δανειστῇ πρὸς ἀναλογίαν τοῦ χρέους. Εἰ δὲ δημόσιον πρόκειται όφλημα, και κινητῆς ἀπορεῖ περιουσίας ή έχε κλησία, τηνικαῦτα συνιέντων τῶν αὐτῆς κληρικῶν ἅμα τῷ ἐπισκόπῳ πρὸς τὸν ἴδιον μητροπολίτην ἐξετάζεσθαι τὰ περὶ τοῦ προκειμένου χρέους, τῶν ἁγίων προτιθεμένων Εὐαγγελίων, καὶ δεκρέτου πραττομένου, καὶ ψήφου προϊούσης παρὰ τοῦ ἄρ χοντος. ἐπιτρέποντος τὴν ἐκποίησιν, γενέσθαι ἀκι νήτου πράγματος πρᾶσιν· οὕτω μέντοι ἐφ' ᾧ τὰ τιμήματα ἐπὶ τὸ δημόσιον καταβληθῆναι, καὶ τὰς ὑπὲρ τῆς καταβολῆς δημοσίας ἀποδείξεις πραττο μένας ἐν ὑπομνήμασι μετὰ καταθέσεως τῶν ταῦτα πεποιηκότων λαβεῖν τοὺς ἀγοραστάς, καὶ ὑπεισελθεῖν τὰ τοῦ δημοσίου δίκαια, καὶ τὴν ἐντεῦθεν ἔχειν ἀσφάλειαν. Ἐξαιρεῖται δὲ τῆς οἰκείας νόμο θεσίας ή διάταξις τήν τε Μεγάλην Εκκλησίαν Κωνσταντινουπόλεως, καὶ τοὺς εὐαγεῖς αὐτῆ; οἴκους, ὧν αὕτη πρόνοιαν ποιεῖται, καὶ τὰ ὑπ' αὐτὴν μονα στήρια, καὶ τὴν ταύτης περιοικίδα. Constitutio prima tituli secundi hoc in opere, quæ hac tempore posterior est, plene ac recentissima forma de alienatione rerum ecclesiasticaruri immobilium deponit. Præsens autem constitutio, quæ tempore prior est, et suis temporibus robur habebat, precipit, ut cum ecclesiæ nullas res mobiles habent, quibus æs alienum a se contractum dissolvi possit, res immobilis creditori, pro ratione crediti, detur. Sin de fiscali debito qua ritur, et ecclesia bonis mobilius earel, tum vero clericis ejus una cum episcopo convenientibus apud metropolitanum suum, causa debis presentis examinetur, et sacrosancta proponantu: in mediuin Evangelia: cumque decretum factm Derit, et sententia praesidis publicata, qua permittitur alienatio, res soli distrahatur; ita tamen pretia fisco solvantur, atque ubi nomine solution.s apucha publica facta erit apud acta monumentorum, cum eorum depositione, qui hæc peregerunt. emptores rem ipsam accipiant; et in jura fiski succedant, et ab co cautionem habeant. Cæterum excipit a legislatione sua haec constitutio Majorem ecclesiam Constantinopolitanam, et religiosas ejus domos, quarum ipsa curam gerit, et quæ sub ra sunt monasteria, et ipsius denique continentia. Ἐγράφη πρὸ ιδ' Καλανδῶν Σεπτεμβρίων μετα τὴν ὑπατείαν Βελισαρίου. PATROL. GR. CXXXVII. Dat. a. d. xiv Kalendas Septembris, consulatu Belisarii.

IX. Ut in posterum permutationes rerum ecclesia. Θ'. "Ωστε τοῦ λοιποῦ ἀμείψεις εκκλησιαστικών sticarum non fortuito fant erga religiosissimum imperatorem, et qua deinceps. Idem imp. Mena episcopo Constantinopolitano. De quibus scripsit, et calera. Res immobiles, quæ a religiosis domibus ad ¡mperatorem pervenerunt titulo permutationis, si ad aliam personam translatæ fuerint, a cujusque temporis œconomis vindicantor. Legito titulum 9 libri quarti, et ejusdem constitutionis 10, quæ tempore posterior est, caput 10. Excepta Majore Constantinopolitana ecclesia, cæteræ domus religiosæ perpetuas inter se rerum ¡mmobilium emphyteuses contrahant: uti tamen ad aliam personam eæ non perveniant. Legito titulo secundo hujus operis, et constitutionis secunda, quæ temporis posterior est, caput 3 et 7. Dat..... Kal. Novembris, Justiniani consulatum Belisarii tertio. post Χ. Ut qui agros, aut domos, aut vineas, ecclesia Mysiæ relinquunt ad redemptionem_captivorum, vel ad alimenta pauperum, et quæ deinceps. Idem imp..... Scimus antea proma gasse, etc.. Localis est hæc constitutio, tunc permittens secundum determinationem ipsius alienari, quæ ad redemptionem captivorum, vel ad alimenta pauperum, ecclesiæ Mysiæ relinquuntur, cum ea longe dissita sunt, atque ita specialiter ordinavit is, qui reliquit. Dal. a. d. Kalendas Aprilis, imperii Justiniani anno tertio decimo, Appione cos. XI. De officinis ecclesia Constantinopolitana, et que deinceps. Idem imp. Longino præfecto urbi. Quoniam majeslas nostra curam gerit, etc. Mille centum officinis Constantinopolitana Majoris ecclesiæ largitur a muneribus præstandis immunitatem læc constitutio, pro illorum exportatione, qui ex hac vita decedunt. Jubet autem octingentas ex bis munera corporalia subire, reliquas aderationem præstare, uon permittens ut alia quæpiam officina hoc prætextu excusationem habeat. Dat. Kal. Julii post consulatum Belisarii. XII. Hæc constitutio sumptus ordinat, qui in ſuneribus decedentium fieri debent. Idem imp. Joanni P. P. Quodlibet bonum opus, et calera. Constitutio localis est, ad Constantinopolim speclans; quæ determinat summam expensarum, quæ fieri debent iis exportandis, qui Constantinopoli decedunt. Dat. tertio Non. Novemb., imperii Justiniani πραγμάτων μὴ ὡς ἔτυχε γίνεσθαι πρὸς τὸν ευ σεβέστατον βασιλέα. Καὶ τὰ ἑξῆς. Ὁ αὐτὸς βασιλεύς, Μηνᾷ ἐπισκόπῳ Κωνσταντινουπόλεως. Περὶ ὧν νόμον ἐγράψαμετ. Τὰ περιελθόντα εἰς τὴν βασιλείαν ἐξ εὐαγῶν οι κων ἀκίνητα πράγματα κατὰ ἀμείψεως τρόπον, ἐὰν πρὸς ἕτερον μετέλθωσι πρόσωπον, ὑπὸ τῶν κατά καιρὸν οἰκονόμων ἐκδικείσθωσαν. Ανάγνωθι τὸν θ' τίτλον τοῦ δ' βιβλίου τῆς αὐτῆς διατάξεως μεταγενεστέραν οὖσαν [Ισ. μεταγενεστέ ρας ούσης) κεφ. ι. Χωρὶς τῆς Μεγάλης Εκκλησίας Κωνσταντινουπό λεως οἱ λοιποὶ εὐαγεῖς οἶκοι ποιείτωσαν πρὸς ἀλλήλους διηνεκεῖς ἐμφυτεύσεις ακινήτων πραγμάτων· ἐφ᾿ ᾧ μέντοι μὴ περιελθεῖν ταῦτα εἰς ἕτερον πρέσ ωπον. Ανάγνωθι τίτλον β' τοῦδε τοῦ συντάγματος, διάταξιν β', μεταγενεστέραν οὖσαν, κεφάλαιον δ' καὶ ζ'. Εγράφη Καλάνδαι; Νοεμβρίαις βασιλεύοντος Ιουστιν. μετὰ τὴν ὑπατείαν Βελισαρίου τὸ γ'. 1. Περὶ τοῦ τὰ γήδια, οἴκους, ἢ ἀμπελῶνας και ταλιμπανομένους τῇ ἐκκλησία Μυσίας εἰς ἀνάῤῥυσιν αἰχμαλώτων ἢ εἰς ἀποτροφὴν πτω χῶν, καὶ τὰ ἑξῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεύς. Scimus ante promulgate. Τοπικὴ ἡ διάταξις τότε επιτρέπουσα κατὰ τὸν αὐτῆς προσδιορισμὸν ἐκποιεῖσθαι τὰ εἰς ἀνάῤῥυσ.ν αἰχμαλώτων ἢ ἀποτροφὴν πτωχῶν καταλιμπα νόμενα τῇ ἐκκλησίᾳ Μυσίας, ἡνίκα μακρὰν ἀπό κεινται, καὶ τοῦτο ἰδικῶς ὁ καταλιπών διετάξατο. Εγράφη Καλάνδαις 'Απριλλίαις βασιλεύοντος του στιν τὸ ια', ὑπατείᾳ Αππίωνος. ΙΑ'. Περὶ τῶν ἐργαστηρίων Κωνσταντινουπόλεως, καὶ τὰ ἑξῆς. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Λογγίνῳ ἐπάρχῳ πόλεως. Ἐπειδὴ μέλλει τῷ ἡμετέρῳ κράτει. Χιλίοις ἑκατὸν ἐργαστηρίοις τῆς Μεγάλης έκπλησίας Κωνσταντινουπόλεως ἀτέλειαν λειτουργιών φιλοτιμεῖται ἡ διάταξις ὑπὲρ ἐκκομιδῆς τῶν τελευ τώντων. Κελεύει δὲ ἐκ τούτων οκτακοσίους μὲν ἐν σώματι λειτουργεῖν, τὰ δὲ λοιπὰ ἐν ἀπαργυρισμῷ, μή συγχωροῦσα ἕτερον ἐργαστήριον προφάσει τούτου ἐξκουσατεύεσθαι. Εγράφη Καλάνδαις Ἰουλίου μετὰ τὴν ὑπατείαν Βελισαρίου. ΙΒ'. 'Η διάταξις τάττει τὰς δαπάνας τὰς όφει λούσας γίνεσθαι περὶ τὰς τῶν τελευτώντων κηδείας. ῾Ο αὐτὸς βασιλεὺς Ἰωάννῃ ἐπάρχω πραιτωρίων. Εκαστον τῶν ἀγαθῶν. Τοπική Κωνσταντινουπόλεως ή διάταξις ορίζουσα τὸ ποσὸν τῶν ὀφειλόντων γίνεσθαι δαπανημάτων περὶ τὰς ἐκκομιδὰς τῶν ἐν αὐτῇ τελευτών των. Εγράφη γ' Νωνῶν νοεμβρίων βασιλεύοντος

Ιουστιν, τὸ ιβ', μετὰ τὴν ὑπατείαν Βελισαρίου Aauno undecimo, post consulatum Belisarii, Miτὸ γ. Καὶ ἴσα παράτιτλα. Τίτ. α' διάτ. α'. Χρήματα ἐπὶ χειροτονία διδόμενα ἢ ἐπαγγελλόμενα ταῖς ἐκκλησίαις προσκυρού σθω κατὰ τὸν τύπον διατάξεως. Τὰ πράγματα τῆς φθαρείσης, ἢ γαμηθείσης δια κόνου, ἢ εἰς ἕτερον μεταβαλούσης βίον, ἡ ἐκκλησία ἢ τὸ κατ' αὐτὴν διαδέξεται μοναστήριον. Διάτ. β'. Οτι χρὴ ταῖς ἐκκλησίαις προσκυροῦσθαι τὰ ὑπὲρ χειροτονίας παρὰ τὸν τύπον τῆς διατάξεως διδόμενα. cundo. Tituli Il Paralilla. Tituli 4, constitutione 1. Pecunia, quae ord nationis nomine dantur, ecclesiis secundum sanctionem constitutionis addicuntor. Res stupratæ, vel nuptæ diaconissæ, vel ad aliam vitam aut ecclesiam transeuntis, ipsius ecclesia aut monasterium per successionem consequetur. Constitutione 2. Quod ecclesiis addici debeant ea, quæ ordinationis nomine præter sanctionem constitutionis dantur. Τὰ τοῦ ἐπισκόπου πράγματα τοῦ μισθώσεις ἢ Res episcopi, qui locationes aut emphyteuses Εμφυτεύσεις ἀκινήτων ἐκκλησιαστικῶν πραγμάτων rerum ecclesiasticarum immobilium commisit καταπιστεύσαντος, διοικηταῖς ἢ χαρτουλαρίσις τῆς P administratoribus, aut chartulariis sacrosanct κατ' αὐτῶν ἁγιωτάτης εκκλησίας, ή συγγενέσιν ecclesiæ suæ, vel corum cognatis, aut affinibus, αὐτῶν, ἡ ἀγχιστεῦσι, τῇ ἐκκλησίᾳ προσκυρωθή ecclesiæ debent addici σονται. Τὰ ὑπὲρ προσβολῆς εὐαγοῦς φροντίσματος διδό μενα ὁ τούτου δεσπόζων εὐαγὴς ἐκδικείτω οἶκος μετὰ [σ. κατά] τὸν τύπον τῆς διατάξεως. Οτι χρή τους διοικήσαντας τὰ ἐκκλησιαστικά πράγματα ἀπαιτεῖσθαι ὅσα ἂν αὐτοὺς λογοθετῶν ὁ ἐπίσκοπος εἰ θύνει, τῆς ἀπαιτήσεως καὶ εἰς κληρο νόμους διαβαινούσης. Χρὴ τὰ πράγματα τῆς διακονίσσης τῆς ἀνδρὶ συν οικούσης υποψίαν εἰσάγοντι πονηρὰν μετὰ παραγγελίαν ταῖς ἐκκλησίαις προσκυροῦσθαι κατὰ τὸν τύ που τῆς διατάξεως. Πότε τὰ πράγματα τὰ ὑπὸ αἵρεσιν γάμου ή παιδοποιίας καταλειφθέντα κληρικοῖς ἢ μοναχοῖς ταῖς ἐκκλησίαις προσχυροῦται, φησὶν ἡ διάταξις. Τα πράγματα τῶν ἁρπασάντων μοναστριαν διακόνισσσαν ἢ ἄλλην εὐλαβὴ γυναῖκα τοῖς κατ' αὐτ τὰς εὐαγέσιν οἴκοις προσχυροῦσθαι. Τίτ. τῷ αὐτῷ, διάταξις ζ'. "Οτι οὐδεὶς δύναται εὐκτήριον οἶχον κτίζειν, εἰ μὴ γνώμῃ τοῦ ἐπισκό που τῷ [σ. τὰ περὶ τὴν ἐπιμέλειαν καὶ λυχνοκαῖαν αὐτοῦ, καὶ σιτήσεις τῶν μελλόντων ἐν αὐτῷ λειτουρ γεῖν κατὰ τὴν ἰδικὴν δωρεὰν ἀφορίσει. Διάταξις ιγ'. Τα πράγματα τῶν εἰς ἕτερον βίον η μετελθόντων μοναχῶν τὸ κατ' αὐτοὺς ἐκδικήσει μου ναστήριον. Χρὴ τὸν μέλλοντα μονάζειν προδιατιθέναι τὰ οιν κεῖα· ἐπεὶ οὐκ ἔσται τούτων κύριος, ἀλλὰ τὸ μονα στήριον. Τὰ τοῦ μοναχοῦ πράγματα τοῦ εἰς ἕτερον κοινό Γιον μεταχωρήσαντος τῷ προτέρῳ διοίσουσε μονα- - στηρί Τίτ. γ΄, διάτ. γ'. "Οτι χρὴ ταῖς ἐκκλησίαις προςκυροῦσθαι τοὺς οἴκους, ἐν οἷς παρασυνάξεις ποιού σιν οἱ αἱρετικοί. Τίτ. ιδ', διάτ, κβ'. Οτι τὰ τῆς μοιχευθείσης γυναικός πράγματα, εἴτε παῖδας, ἢ γονεῖς ἔχει, εἴτε καὶ μὴ, κατὰ τὸν τύπον τῆς διατάξεως ἐκδικήσει Quæ nomine creationis ad religiosi muneris curam dantur, vindicet ea religiosa domus, quæ rerum ipsarum proprietatem habet, juxta sanctionem constitutionis. Quod exigi debeant ab ecclesiasticarum rerum administratoribus, quæcunque debitorum nomine flagitat ab eis episcopus eadem conventione ad Ipsos hæredes transeunte. Res diaconissæ, quæ in contubernio viri est, sinistramı suspicionem præbentis, post factam de. nuntiationem, ecclesiis addici juxta formam constitutionis debent. Quando ras, quæ sub conditione nuptiarum, aut liberorum procreationis, relicta sunt clericis aut monachis, applicari debeant ecclesiis, juxta constitutionis hujus formam. Res eorum, qui monastriam, vel diaconissan, vel aliam religiosam mulierem rapuerunt, ipsarum mulierum religiosis domibus addicuntur. Eodem titulo, constit. 7. Quod nemo domum oratoriam ædificare possit, nisi de sententia episcopi, per donationem specialem deputaverit ea, quæ ad curationem ædis, et Juminum accensionem, el annonas eorum, qui cultum in ea sacrum exhibituri sunt, spectant. Constitut. 13. Res corum monachorum, qui ad aliam vitam transcunt, ad ipsorum monasterium pertinebunt. Debet is, qui solitariam vitam est amplexurus, prius de rebus suis testari. Nam deinceps eas in potestate sua non habebit, sed monasterium. Res monachi, qui ad aliud cœnobium sese contulit, ad monasterium prius pertinebunt. Constitutio 3 tituli 2, cap. 13. Quod ecclesiis addici domus eæ debeant, in quibus hæretici conventicula seorsum instituunt. Tit. 4 constit. 22. Quod res mulieris adulterio pcl:ut:e, sive liberos, sive parentes habcat, sive non habeat, juxta sanctionem constitutionis- id

monasterium vindicabit, in quod immittitur. Lege τὸ μοναστήριον ἐν ᾧ ἐμβάλλεται. Ανάγνωθι όλοι totum de hoc caput: disserit enim de iis etiam, qui absque repudil causa dissolvunt matrimonia, similes eis pœnas inferens. Tit. 7, constit. 7. Res captivorum, si suis a liberis redempti non fuerint, ipsorum ecclesia sub inventario consequitur. Res ejus, qui habitum clerici sumpsit, si neque liberos, aut cognatos orthodoros, neque comianionis fidei participes habet, qui ei ab intestato succedant, usque ad anni spatium post ejus mortem ceclesia vindical, post annum vero, fiscus. Tit. 10, constit. 9. Res ejuis mulieris, quæ absque justa causa repudiuin marito misit, per successionem id monasterium adibit, in quod redigitur, juxta constitutionis sanctionem. Tituli 2, hoc libro, constit. 8. Excepta Majore Constantinopolitana ecclesia, possunt domus venerabiles, interveniente decreto, rerum immobilium alienationem ad utilitatem publicam instituere. TITULUS III. DE HERETICIS, ET JUDAIS ET SAΜΑRITIS. 1. De hæreticis et eorum uxoribus. Idem imp. Joanni conservatori provinciarum. Unicum nobis auxilium esse in omni reipublicæ alque imperii nostri loco, et cœlera. Qui non communicat cum ecclesiis, in quibus episcopi singulorum locorum conveniunt, bæreticus est, legibus adversus hæreticos latis obnoxius. Nota quod ii, qui cum Severo sentiunt, et doġmata Dioscori amplectuntur, Acephali vocentur. Uxores hæreticorum, quæ et ipsæ sunt hæreticæ, privilegio dotis, aut alio ton fruentur. Si vero, postquam resipuerint, ad Ecclesiæ communionem accesserint, et usque ad finem permanserint, eorumdem privilegiorum fructu potiantur. Data ♥ Non. Maias, imperii Justiniani anno 15, consulatu Basilii. 11. De Samaritis. Idem imp. Areobindo P. P. Nullum adeo magnum alicujus subditi nostri, et calera. Hæ constitutio permittit Samaritis facultatem testandi, et ab intestato succedendi cognatis suïs, et legata relinquendi, et donandi, et manumittendi aliosque tales contractus impune peragendi. Cum Samarita quispiam nullo condito testamento deccdit, relictis liberis, aut cognatis, tam Christianis, quam Samaritis, qui ejusdem gradus et ordinis sunt, is qui rectam fidem colit, ei hæτὸ περὶ τούτου κεφάλαιον. Διαλαμβάνει γὰρ καὶ τὸ περὶ τῶν χωρὶς αἰτίας ξεπουδίου διαλυόντων τοὺς γάμους τὰς ὁμοίας κατ' αὐτῶν ἐπάγων ποιο νάς. Τίτλος ζ', διάταξις ζ'. Τὰ τῶν αἰχμαλώτων πράγματα, εἰ μὴ ὑπὸ τῶν οἰκείων ἀναῤῥυσθῶσι παί δων, ἡ κατ' αὐτοὺς ἐκκλησία ὑπὸ ἱμεντάριον. Τα πράγματα τοῦ σχῆμα κληρικοῦ ἔχοντος, εἰ μήτε εἰς συγγενεῖς ὀρθοδόξους διαθῆται, μήτε και νωνικοὺς τοὺς ἐξ ἀδιαδέτου κληρονομούντας αὐτὸν ἔχῃ, μέχρι ἐνιαυτοῦ τῆς αὐτοῦ τελευτῆς ἡ ἐκκλησία ἐκδικεῖ· μετὰ τὴν ἐνιαυτὸν δὲ ὁ φίσκος. Τίτ. ι' διάτ. θ'. Τὰ πράγματα τῆς χωρὶς εὐλόγου αἰτίας ῥεπουδιατευσάσης τὸν ἄνδρα, τὸ ἐν ᾧ ἐμβάλ λεται μοναστήριον διαδέξεται, κατὰ τὸν τύπον τῆς διατάξεως. Τίτλος της, διάτ. α'. Χωρὶς τῆς Μεγάλης Εκκλη σίας Κωνσταντινουπόλεως δύνανται οἱ σεπτοὶ οἶκος, δεκρέτου πραττομένου, ἐναλλαγὰς ἀκινήτων πραγμάτων ἐπὶ κοινῷ συμφέροντι πρὸς ἀλλήλους ποιεῖσθαι. ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ, ΚΑΙ ΙΟΥΔΑΙΟΝ, ΚΑΙ ΣΑΜΑ ΡΕΙΤΩΝ. Α'. Περὶ αἱρετικῶν καὶ γαμετῶν αὐτῶν. ῾Ο αὐτὸς βασιλεύς Βάσῳ τοποτηρητῇ τῶν ἐπάρ χων. Μίαν ἡμῖν εἶναι βοήθειαν ἐπὶ παντὶ τῷ τῆς ἡμετέρας πολιτείας τε καὶ βασιλείας τόπῳ. Ο μὴ κοινωνῶν ταῖς ἐκκλησίαις, ἐν οἷς οἱ ἐντός πιοι συνέρχονται ἐπίσκοποι, αἱρετικός ἐστιν, ὑποκεί μενος τοῖς κατὰ τῶν αἱρετικῶν νόμοις. Σημείωσαι ὅτι οἱ τὰ Σευήρου φρονοῦντες, ἢ τὰ Διοσκόρου δεχόμενοι δόγματα, Ακέφαλοι καλούν ται. Αἱ γυναῖκες τῶν αἱρετικων, αἱρετικαὶ οὖσαι, οὐ χρήσονται τῷ τῆς προικὸς ἢ ἑτέρῳ προνομίων πλην εἰ μὴ μεταμεληθεῖσαι γένωνται κοινωνικαὶ καὶ ἐπι μείνωσι μέχρι τέλους. Εγράφη ε' Νωνῶν Μαΐων, βασιλέως Ιουστινιανού το ιε', ὑπατεία Βελισαρίου. Ε΄. Περὶ Σαμαρειτών. Ὁ αὐτὸς βασιλεὺς ᾿Αβδαίῳ ἐπάρχω πραιτωρίων, Οὐδὲν οὕτω μέγα τῶν ὑπηκόων τινός των ἡμετέρων. Η διάταξις ἐπιτρέ ε: Σαμαρείται; διατίθεσθαι. καὶ ἐξ ἀδιαθέτου κληρονομείσθαι καὶ ληγατεύειν, καὶ δωρεῖσθαι, καὶ ἐλευθερίαν διδόναι, και πάντα κατὰ νόμους πράττειν τὰ συναλλάγματα Σαμαρείτου ἀδιαθέτου τελευτήσαντος ἐπὶ παισὶν ἢ συγγενέσι, Χριστιανοῖς τε καὶ Σαμαρείταις, τοῦ αὐτοῦ βαθμοῦ, καὶ τῆς αὐτῆς τάξεως, ὁ Χριστιανός αὐτοῦ παῖς ἢ συγγενής διαδεχέσθω αὐτὸν, προτιμώ Annibalis Fabroti notæ. Ace,hali. Facundus episcop. til. 4: Tanquam sine capite remanentes, Acephati vocantur a Græcis, quos significantius nos Semieutychianos possumus appellare. Idem lib. i scribit.

μενος τοῦ Σαμαρείτου παιδὸς ἢ συγγενοῦς. Εἰ res esto, potioris Samarita conditionis. Sin proδὲ προσεχέστερός ἐστι περὶ τον βαθμὸν ἢ τὴν τάξιν ὁ Σαμαρείτης, προτιμάσθω τοῦ Χριστιανοῦ. ἶσθε δὲ, ὁ ἀποκλειόμενος Σαμαρείτης μετὰ ταῦτα Χριστιανός γενόμενος τὸ οἰκεῖον ἀπολαμβάνει μέσ ρος παρὰ τοῦ Χριστιανού συγκληρονόμου, τοὺς ἐν μέσῳ ζημιούμενος καρπούς. pior sit orthodoxo, ratione gradus vel ordinis, Samarita, Christiano praefertur. Scias autem, Samaritam, qui excluditur a successione, si postca Christianus orthodoxus factus fuerit, partem suam capere cum aliis, qui ab initio erant orthodoxi, fructibus tamen qui interim producti sunt, frustratum. Samaritæ suos ascendentes, et descendentes, qui Samaritæ sunt, pro arbitrio suo scribunt hæredes. Si vero cum eis et Christiani ejusdem gradus ad successionem vocantur, non ulterius Samaritas scribant hæredes, quam ex duabus facultatum suarum unciis. Possunt antem el ascendentes, et descendentes orthodoxi, querelam Οι Σαμαρείται εἰς τοὺς ἀνιόντας· καὶ κατιόντας αὐτῶν Σαμαρείτας ὄντας ὡς βούλονται διατιθέσθω σαν. Εἰ δὲ σὺν αὐτοῖς Χριστιανοὶ τοῦ αὐτοῦ τυγχά νουσι βαθμοῦ, εἰς μόνον τὸ τέταρτον μέρος τους Σαμαρείτας γραφέτωσαν κληρονόμους. Εἰς δὲ τὸ ὑπόλοιπον τοὺς Χριστιανούς δυναμένων αὐτῶν, εἰ περὶ τοῦτο παραφθῶσι τὸ μέρος, τὴν δὲ ἱννοφικίοσο κινεῖν κατὰ τῆς ἐκείνων διαθήκης, τῶν εἰρημένων de inofficioso adversus corum testamenti tabulay ἐν τῇ προτέρᾳ διαιρέσει περι τῶν μετανοούντων Σαμαρειτῶν καὶ ἐνταῦθα κρατούντων. Καὶ σημείωσαι ὅτι δύνανται οἱ Σαμαρεῖται ἐκ τοῦ ἡμίσεως τρίτου μέρους ἐκ διαθήκης ἁρμόζοντος τοῖς Χριστιανῶν αὐτῶν διαδόχοις legata καὶ πρε σβεία Χριστιανοῖς καταλιμπάνειν, οὐδὲν λοιπὸν τοῦ δημοσίου ἐκ τῆς αὐτῶν ἐκδικοῦντος περιουσίας, οἷα δὴ τῆς παρούσης διατάξεως καὶ εἰς τὰ προλα βόντα φάκτα τὴν οἰκείαν ἐναγούσης νομοθεσίαν. Εγράφη πρὸ ιζ Καλανδών Ιουλίων, βασιλέως Ιουστινιανοῦ τὸ κε' μετὰ τὴν ὑπατείαν βελισαρίου. Γ'. Περὶ τῶν Σαμαρειτών, Αυτοκράτωρ Ιουστινιανός Διομήδει ἐπάρχε πραιτωρίων. Τὴν ἀσεβῇ τῶν Σαμαρειτών αἴρεσιν, καὶ τὴν παράλογον τούτων μανίαν. Η διάταξις ἀναιρεῖ τὴν β' τοῦδε τοῦ τίτλου διά ταξιν, καὶ παρακελεύεται τοῦ λοιποῦ Σαμαρείτας μὴ κληρονομεῖν ἐκ διαθηκῶν ἢ τούτων χωρίς, μηδὲ πρεσβείαν λαμβάνειν, ἢ κατὰ δωρεᾶ; [1σ. τρόπου τρόπων κομίζεσθαι πρᾶγμα. ᾿Αλλὰ μηδὲ κατὰ τὴν ἐξ ἀδιαθέτου κλῆσιν διαδόχους ἔχειν Σαμαρείτας, ή ὅλως αἱρετικούς, μηδὲ σχηματιζομένους τὴν ὀρθὴν τῶν Χριστιανῶν προσδέχεσθαι πίστιν, ταῖς δὲ ἀλη θείαις οὐχ οὕτω φρονοῦντας. Μηδὲ μὴν διαθήκας εἰς αὐτοὺς γράφειν, ή ληγάτα καταλιμπάνειν, ἢ δωρεῖσθαι, πλὴν εἰ μὴ ὀρθόδοξοι εἶεν καὶ πίστει καὶ ἔργοις οἱ ταῦτα ληψόμενοι. Εἰ γὰρ μηδεὶς τούς των εἴη, τῷ ἱερωτάτῳ τὰς τούτων περιουσίας μετὰ τελευτὴν προσήκειν παρακελεύεται. Εξαιρεῖται δὲ τῆς οἰκείας νομοθεσίας τους τὰ Σαμαρειτῶν πρεσβεύοντας γεωργούς πρὸς σύστα σιν τῶν παρ' αὐτῶν γεωργουμένων χωρίων, συγ χωροῦσα τούτοις, γεωργοῦσι μέντοι τα γέλια, καὶ κληρονόμους, καὶ ληγαταρίους, καὶ γράφειν τοὺς αὐτῶν ἁνιόντας καὶ κατιόντας, καὶ τοὺς ἐκπλαγίου συγγενεῖς, κἂν Σαμαρεῖτα! εἰσι. Μηδενὸς δὲ τού των ευρισκομένων τὸν κύριον τοῦ χωρίου ἐν ᾧ γεωργὸς ἦν ὁ τελευτήσας, τὰ παρ' ἐκείνου καταλειφθέντα κομίζεσθαι πράγματα ἐπιτρέπει, καὶ τὴν instituere, iis, quæ sancita sunt in priori constitutione de his, qui resipiscunt, uti scilicet pares sint ab initio Christianis, hic quoque locum habcntibus. Nota, quod Samarite orthodoxis hæredibus relicta parte tertia, quæ ipsis ex testamento competit, etiam legata Christianis dare possunt, nullam postea facultatem habente fisco, quidquam ex ipsorum patrimonio accipiendi, cun præscns isla constitutio legem ante hanc promulgatam aboleat. Dat..... imperii Justiniani anno vicesimo quinto post consulatum Basilii... III. De Samaritis, quæ constitutionem ante hanc latam abrogat. Imp. Justin. Diomedi P. P. Impiam Samaritarum haresim, et absurdam vesaniam, et catera. Hæc constitutio secundam hujus tituli constitutionem abolet, ac præcipit ut Samarite nullam hæreditatem adeant ex testamento, vel ab intestato, neque legata capiant, ullamve rem titulo donationis consequantur. Praeterea nec ab intestato vocentur ad eorum successionem Samaritæ, vel omnino hæretici; ne quidem si præe se ferant rectam se Christianorum fidem amplecti, cum reapse non ita sentiant. Nec item illos in testamiento hæredes instituant, vel legata relinquant, vel doneut; extraquam si tam fide, quain factis orthodoxi sint, qui ea sunt accepturi. Quippe si nullus talis exstet, eorum patrimonia ad sacratissimum fiscum debere post mortem eorum perLinere, statuit. Cæterum eximit a legislatione sua coientes Samaritarum religionem agricolas, ut eis agros, qui ab ipsis excoluntur, commendet. His enim concedit, mudo tamen agros ipsos colant, tamn harcdes, quam legatarios instituere suos ascendentes, et descendentes, et cognatos ex transverso, tametsi Samaritæ sint. Quod si nullus horum inveniatur, ejus prædii dominum, in quo defunctus agricolæ munus exercebat, ab ipso relicta ferre vult permissione quadam, et fisci vicem in his

cum obtinere, veluti qui tributa Oscalia pro eo τοῦ ταμιείου τάξιν ἐπὶ τούτοις ἔχειν αὐτὸν, οἷο prastet. Prolibet etiam, ne Samarite militent, aut advocati sint, aut assessores, aut omnino civilem aliquam curam obeant. Qui vero prius Samaritæ, in errore suo perseverare volunt, dum Sabbata servant, aut alia quædam agunt, de quibus coargnuntur simulate sacrosanctum baptismum accepisse, proscribi, et exsilio perpetuo damuari jubet, iisdem pœnis et illos plectens, qui adversus ractam Christianorum fdem impium eis patrocinium præstant. Præterea vult, ut ad baptismum currentes non facile admittantur, sed ut l¡, qui omnino bonæ doctrinæ sensum aliquem habent, annis dnobus erudiantur, atque ita baptizentur. Admodum vero juvenes, et doctrinam ipsam non intelligentes, etiamı absque hac observatione sacrosanctum baptismum consequantur. Non permittit autem Samaritano Christianum servum habere, sed hunc station rapit ad libertatem. Si vero Samaritanus vult fieri Christianus, statim et huic libertas daV. Edictum de hæreticis. Imp. Justinianus Constantinopolitanis. Primum ac maximum esse. Prohibet bæc constitutio, ne conventicula seorsum habeant hæretici, ac præcipit, ut er domus, ubi quid ejusmodi delinquitur, ecclesiis addicanδὴ καὶ τοὺς δημοσίους φόρους ὑπὲρ ἐκείνου πλη ροῦντα. Κωλύει δὲ καὶ Σαμαρείτας στρατεύεσθαι, συνηγορεῖν, συνεδρεύειν, ἢ ὅλως πολιτικόν τι μετ τιένα: φρόντισμα. Τοὺς δὲ ἀπὸ Σαμαρειτών ἐπιμείναντα; τῇ προτέρᾳ πλάνῃ, καὶ Σάββατα φυλάττοντας, ἢ καὶ ἄλλα τινὰ πράττοντας τὰ διελέγχοντα τούτους ἐν ὑποκρίσει λαβεῖν τὸ ἅγιον βάπτισμα, δημεύε σθαι καὶ διηνεκῶς ἐξορίζεσθαι παρακελεύεται τοῖς αὐταῖς ὑποβάλλουσα ποιναῖς, καὶ τοὺς ἀσεβῆ προστασίαν κατὰ τῆς ὀρθῆς τῶν Χριστιανῶν πίστεω;! τούτοις ἀπονέμοντας. Πρὸς τούτοις θεσπίζει μὴ προχείρως αὐτοὺς δέχεσθαι ἐπὶ τὸ ἅγιον βάπτι μα· ἀλλὰ τοὺς μὲν χρὴ τῆς διδασκαλίας αἰσθαν μένους ἐπὶ διετίαν κατηχεῖσθαι, καὶ οὕτω βαπτί ζεσθαι, τοὺς δὲ νέους πάνυ, καὶ τῆς διδασκαλίας οὐ συνιέντας, καὶ χωρὶς τῆς παρατηρήσεως ταύτης ἀξιοῦσθαι τοῦ ἁγίου βαπτίσματος. Σαμαρείτην δε Χριστιανὸν οἰκέτην ἔχειν οὐ συγχωρεῖ, ἀλλ' εύθέως τοῦτον εἰς ἐλευθερίαν ἁρπάζει. Εἰ δὲ Σαμα ρείτης οἰκέτης θέλει γενέσθαι Χριστιανός, εὐθέως καὶ τούτῳ ἐλευθερίαν χαρίζεται. Δ'. Ηδικτον περὶ αἱρετικῶν. Αὐτοκράτωρ Ἰουστινιανός, Κωνσταντινουπολί ταις. Πρώτον εἶναι καὶ μέγιστον ἀγαθόν. Προαγορεύει τοῖς αἱρετικοῖς τὸ ἥδιστον μὴ ποιεῖν παρασυνάξεις, καὶ κελεύει τοὺς οἴκους ἐν οἷς συνέρχονται, ταῖς ἐκκλησίαις προσκυροῦσθαι, καὶ αὐτ tur, atque uli tam ii, qui conventiculorum aucto. τοὺς αἱρετικοὺς ταῖς νομίμοις ὑποβάλλεσθαι ποι res sunt quam qui ad eos conveniunt, ipsarum constitutionum pœnis subjiciantur. Dat. I Nonas Aprilis, imperii Justiniani anno decimo octavo, post consulatum Basilii primo. V. Ut licitum sit_ Hebræis, si quidem velint, in synagogis suis vel Græca, vel Itala, vel aliorum populorum lingua, cum locis ipsis mutanda, legere Scripturas sacras: ut qui conveniunt intelligant lectionem secundum Septuaginta et Aquile editioNem, et ita ut omnino prohibita sit ea quæ ab Hebrais secundaria lex dicitur, ut quæ sacris non sit comprehensa libris. Et ut expellantur e quovis loco, qui judicium vel resurrectionem negant, aut angelos non esse Dei creaturam dicunt, Idem imp.Areobindo P. P. Debebant quidem Hebræi libros sacros audientes, et cætera. llæc constitutio nihil amplius tradit, quam quod inscriptione continetur, nisi quod archiplerecil:s aut seniores, qui Græca lingua, vel linguis aliis, præter Hebraicam, fieri Scripturaναῖς. Εγράφη δ' Νωνῶν ἀπριλλίων βασιλείας Ἰουστ:- νιανοῦ τὸ ιη' μετὰ τὴν ὑπατείαν Βασιλείου [In m. Just. Βελισαρίου] τὸ α'. Ωστε άδειαν εἶναι τοῖς βουλομένοις ῾Εβραίοις ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν διὰ τῆς Ελληνικῆς φωνῆς, καὶ τῆς Ἰταλικῆς, ἢ καὶ διὰ τῆς τῶν ἄλλων γλώττης συμμεταβαλλομένας [ίσ. συμμεταβαλλομένης] τοῖς τόποις, ἀναγινώσκειν τὰς ἱερὰς Γραφάς· ὥστε νοεῖν τοὺς συνερχομένους τὴν ἀκρόασιν κατὰ τὴν τῶν Εβδομήκοντα καὶ τὴν Ἀκύλου παράδοσιν, καὶ ὥστε τὴν παρ' 'Εβραίοις μεγομένην δευ τέρωσιν, ὡς μὴ ταῖς ἱεραῖς ἀνειλημμένην βιο βλοις, κωλυθῆναι τελείως. Καὶ ὥστε τοὺς μὴ λέγοντας κρίσιν καὶ ἀνάστασιν παντὸς ἀπ ελαύνεσθαι τόπου, ἅμα δὲ καὶ τοὺς μὴ ὁμολο γοῦντας κτίσμα εἶναι Θεοῦ τοὺς ἀγγέλους. Ὁ αὐτὸς βασιλεὺς Αρεοκίνδᾳ ἐπάρχω πραιτω ρίων. Εχρῆν μὲν ῾Εβραίους τῶν ἱερῶν βίβλων ἀκούοντας, κ. τ. λ. Οὐδὲν πλέον τῆς ἐπιγραφῆς διδάσκει ἡ διάταξη; πλὴν ὅτι τοὺς κωλύοντας ἀρχιφερεκίτας ἢ πρεσόντέρους Ελληνίδι φωνῇ ἢ ταῖς ἄλλαις γλώτταις παρὰ τὴν Ἑβραϊκὴν προϊέναι τὴν τῶν Γραφῶν ἀνάμνησιν Annibalis Fabroti notæ. Traditiones Patrum intelligit quæ in textu Tamuldis continentur. · Archipherecitas. De his vide Nicolaum Serarium in Rabbine priore contra Scaligervin,

σωφρονισμῷ καὶ δημεύσει καὶ ἐξορία καθυποβάλ- rum lectionem nolunt, castigationi bonorum puλει. Τοὺς μέντοι μὴ λέγοντας κρίσιν ἢ ἀνάστασιν, ἢ τοὺς ἀγγέλους κτίσματα είναι, ταῖς πασῶν ἐσχάταις τιμωρίαις ὑποτίθησιν. Dalun ς' Φεβρουαρίου βασιλείας Ἰουστινιανοῦ ἔτους κς' μετὰ τὴν ὑπατείαν Βασιλείου τὸ ιβ'. Τα παράτιτλα τοῦ τίτ. Τίτ. α'., διάταξις ε'. 'Αναθεματίζει ἡ διάταξις Ανθιμον καὶ Σευήρον, Πέτρον καὶ Ζωοράν, ὡς αἱ ρετικούς, κελεύουσα μήτε τὰ οἰκεία διδάσκειν δόγ ματα, μήτε παραβαπτίσματα ποιεῖν, ἢ παρασυνάξεις, τοὺς οἴκους ἐν οἷς τοῦτο πλημμελείται, ταῖς ἐκκλησίαις προσκυροῦσα. Διάτ. ς'. Ἐὰν χωρίς γνώμης τοῦ ἐπισκόπου ἐν Ιδιωτικῷ οἴκῳ γένηται σύναξις, ὡς ὑπὸ αἱρετικού δεσποζόμενος, δημεύεται ὁ τοιοῦτος οἶκος. Τίτ. β', διάτ. γ΄. Ο ἐν ἰδιωτικῷ οἴκῳ ἢ προαστείῳ ἢ κτήματι παρασυνάξεις ποιῶν ἐκπίπτει τῆς τούτου δεσποτείας, τῆς ἐντοπίου ἐκκλησίας τους τοιούτους διεκδικούσης τόπους. Μηδείς εὐαγής οἶκος ἐκδιδότω αἱρετικῷ ἀκίνητον κτῆσιν, τὰς τῷ νόμῳ διωρισμένας ποινὰς μετὰ τοῦ ἐκβάλλοντος ὑποστελλόμενος. Τὸ ἐκποιηθὲν ὑπὸ ὀρθοδόξου χωρίον ἡ Ἰουδαίῳ ἢ Μωντανιστῇ ἡ ἄλλῳ αἱρετικῷ ἐκδικείτω εἰς ἰδίαν blicationis, et exsilii, et pœnæ corporalis subjicit. Eos autem, qui nullum esse dicunt judicium, vel resurrectionem, vel angelos negant esse Dei creata, omnium extremis suppliciis addicit. Dat. Id. Februariis, imperii Justiniani anno vicesitno sexto, post consulatum Basilii duodecimo. Tituli III Paratitla. Tit. 1, constit. 5. Hæc constitutio præcipit, ut hæretici nec dogmata sua tradant, nec baptismata seorsum instituant, nec prava conventicula: domos eas, in quibus cultum suum obeunt, orthodoxis ecclesiis addicens. Constit. 6. Si absque voluntate episcopi, privala in domo synaxis habita fuerit, non aliter, atque si domus ejusmodi foret in hæretici dominio, publicatur. Tit. 2, constit. 3. Qui sua in domo, vel suburbano, vel pradio, prava conventicula celebrat, ipsorum rerum proprietatem amittit, ejus loci ecclesia sibi ejusmodi loca vindicante. Nullà religiosa domus bæretico possessionem in re soli constitutam locet, statulas lege pœnas una cum conductore verita. Prædium ab orthodoxis alienatum vel Judavo, vel Samaritæ, vel Montanistæ, vel alii cuipiam hæ retico, vindicet in proprietatem suam orthodoxa δεσποτείαν ἡ ἐν αὐτῷ τῷ χωρίῳ διακειμένη ὀρθά- ecclesia, illo ipso in agro sita. δοξος ἐκκλησία. Τοὺς κτισθέντας ὑπὸ τῶν αἱρετικῶν ναοὺς καὶ τὰς ὑπὸ Ἰουδαίων οἰκοδομηθείσας νέας συναγωγάς αἱ ἐντόπιοι ἐκκλησίαι εκδικείτωσαν. ῾Ο ἐν εἰδήσει δοὺς αἱρετικῷ ἰδίαν κτῆσιν ἐκπι πτέτω τῶν προσόδων, τῆς ἐκκλησίας ταύτας διεκ δικούσης, καὶ τοῦ αἱρετικοῦ ἐκβαλλομένου τῆς κτήσεως, καὶ δημεύσει καθυποβαλλομένου. Διάταξις ς'. Αἱρετικὸς μὴ βαπτιζέτω, μηδὲ πο λιτευέσθω, μηδὲ ὀφφίκιον μετιέτω. Ὁ ἀναβαπτισθεὶς ἀπεχέτω στρατείας. Ο Ιουδαίος Χριστιανὸν ἀνδράποδον μὴ ἐγέτω, μηδὲ κατηχούμενον περιτεμνέτω. Μηδεὶς τόπος τοῖς αἱρετικοῖς εἰς εὐχὴν ἔστω. Τίτ. δ', διάταξις γ΄. Τὰ περὶ θρησκευτικών κι νούμενα ὁ ἄρχων ἐξεταζέτω πρὸς τὸ συμφέρον του δημοσίου, καὶ μηδενὶ ἑτέρῳ συγχωρείτω ταῦτα ζητεῖν, εἰ μή τοί γε ἐκ θείας κελεύσεως ἐπιτέτραπται. Διάταξις κδ'. Ὅτι χρὴ τοὺς ἐκδίκους ὀρθοδόξους είναι. Τίτ. ζ', διάτ. ζ'. Τὸ εἶναι αἱρετικοὺς παῖδας εἰς τρόπον ἀχαριστίας εἰσάνεται τοῖς νονεῦσι. Ο αἱρετικὲς γονεύς, κἂν θέλῃ, καν μή θέλη, ὑπὸ τῶν ὀρθοδόξων παίδων ἢ συγγενῶν κληρονομεῖται. Τὰ τοῦ αἱρετικού πράγματα τοῦ μὴ ἔχου τοῦ παῖδας ή συγγενείς ορθοδόξους δημεύεται. Exstructa ab hæreticis templa, el novas a Judæis ædificatas synagogas, ipsorum locorum ec. ciesim sibi vindicanto. Qui prædium suum hæretico sciens locaverit, reditibus privetur, iis ipsis ab ecclesia vindicandis, et hæretico e prædio depellendo, bonorumque publicationi subjiciendo. Constitut. 6. Iferelicus ne baptizato, nec esto decurio, nec officium aliquod gerito. Qui iterum baptizatus est, abstineat a litia. Judæus Christianum mancipium non habeto, nec catechumenum circumcidito. Nullus esto locus hæreticis adl precandum. Tit. 4, constit. 3. Quæ adversus hæreticos noventur, præses examinet ad utilitatem Gsci, et alii nemini permittat horum inquisitionem, nisi concessum hoc ei fuerit jussione divina. Constitut. 24. Quod defensores orthodoxi esse debeant. Tit. 7, constitut. 7. Quod filii sint hæretici, inter causas ingratitudinis a parentibus referri potest. Ilæreticus pater, velit aut nolit, orthodoxos lamen liberos aut propinquos, hæredes habet. Res leretici, qui nullos habet liberos, aut co. gnatos orthodoxos, publicantur. Sin habitum clerici