PG 152Matthaeus Cantacuzenus Imp. CP
Matthew Cantacuzenus, Emperor of Constantinople
≣ Whole volume (continuous scroll)Scripture in the FathersSubject indexFull searchNotebook
Printed pages · scan text
vision-corrected · Migne scan
Index
⬅ Printed pages
Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
« first‹ prevPage 4 of 4

Part LXXXIVPars LXXXIV

col. 1445–1446page 225 of 238
PG 152:1445του θεαρέστου έργου καὶ σωτηρίου, ἐπειδὴ τῆς ἁρπα· οὐκ ἔστι καλὴ συνήθεια τοῦτο, αἱ ἐκκλησίαι πᾶσαι γῆς ταύτης ἕνεκα καὶ τὸ σκάνδαλον τῆς Ἐκκλησίας τῆς οἰκουμένης μαρτυρούσιν, αἵτινες συνήθειαν θρόνον οὐκ ὀλίγον προχώρησε, καὶ ἡ λύμη τῶν ἔχουσι τοῦ πατριάρχου μνημονεύειν στερούμεναι τῶν τοσούτων ψυχῶν εἰσεφθάρη· ὅθεν καὶ ἡ τοιαύτη τοῦ οἰκείων ἀρχιερέων. Ποία τῶν μητροπόλεων ἢ τῶν θείου δικαίου ἀπόδοσις καὶ ἡ πρὸς τὴν καθολικὴν ἐπισκοπῶν, ὅτε ἐπίσκοπον ἔχει ἡ μητροπολίτην, οὐ Ἐκκλησίαν καταλλαγὴ καὶ ὑποταγὴ ἕξει τὸ μόνιμόν μνημονεύει τοῦ πατριάρχου; καὶ τὸ πανταχοῦ τῆς τε καὶ ἀκατάλυτον μέχρι τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος, οἰκουμένης γινόμενον ὑμεῖς λέγετε μὴ ἔχειν συνή εἴπερ τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ πύλαι ᾅδου οὐ καὶ θειαν ποιεῖν; Ορᾶτε, πῶς οὐκ ἔστι καλὴ ἡ ὑμετέρα τισχύσουσιν. Εἴ τις δὲ τῶν ἁπάντων, τῶν τε νῦν δνσυνήθεια. Τοῦτο δὲ καὶ ἀπὸ φυσικῶν λογισμῶν καὶ των, τῶν τ' ἐσομένων καὶ μετ᾿ ἐμὲ τῆς κατ' ἐμὲ κοινῶν ἐννοιῶν ἀποδειχθήσεται· ἔστι γὰρ ὁ μὲν πα ταύτης ἐπειλημμένων ἀρχῆς, εἰς οὐδὲν λογισάμενοι τριάρχης κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας πάσης, οἱ δὲ λοι τὴν ἑαυτῶν σωτηρίαν, παριδών μὲν τὸ τοῦ Θεοῦ ποὺ ἀρχιερεῖς μέλη, οὓς ἔχουσιν ἕκαστοι τῶν ὑπ' αὐτ δίκαιον, ἀθετήσας δὲ τοὺς θείους καὶ ἱερούς κανόνας, τοὺς ὡς κεφαλὴν ἕκαστον· πῶς οὖν οὐ γελοίον τού ἁρπάσει πάλιν τὰς ἐκκλησίας τολμηρῶς καὶ ἀθέως τους μὲν μνημονεύεσθαι ζώντας παρὰ τῶν ὑπηκόων, καὶ τῆς κοινῆς ἀποστερήσει μητρός, ἐκπέσοι τῆς τοῦ μέλη τῆς Ἐκκλησίας ὄντας, ἀποθανόντων δὲ μὴ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ πνευματικής συναφείας καὶ χάριτος – μνημονεύεσθαι τὴν πατριάρχην, τὴν κεφαλὴν τῆς καὶ ζωῆς, ἐπείπερ ἡ τοῦ σώματος του μέλους ἀπο κοπὴ καὶ τῆς κεφαλῆς ἐστι χωρισμὸς, καὶ τῶμα μὲν ἔστιν ἡ Ἐκκλησία, κεφαλὴ δὲ ὁ Χριστὸς, ἀλλὰ καὶ τὸς ἀρὰς ἐπισπάσαιτο τῶν ἁγίων τριακοσίων δέκα καὶ ὀκτὼ θεοφόρων Πατέρων τῶν ἐν Νικαίᾳ, ἐπειδήπερ ἐκεῖνοι μὲν ὑπὲρ τῆς ἐκκλησιαστικῆς συνῆλθον ενώσεως καὶ εἰρήνης, οὗτος δὲ τὴν ἐναντίαν ἐκεῖνοις βαδίζει. Ασφαλείας δὲ μείζονος χάριν καὶ τὸ παρὸν ἐξετέθη γράμμα τῆς βασιλείας μου ἐν μηνὶ Μαρτίῳ ινδικτιώνος ς' τοῦ ςωος' ἔτους. Ἐκκλησίας καὶ κεφαλὴν τῆς τῶν ὑπηκόων κεφα λῆς; Εἶτα ἐκείνου πολλάκι; οὐ μνημονεύουσί τινες ζητοῦντος μνημόσυνον, δν φοβοῦνται, μή ποτε διὰ τοῦτο καὶ τὴν ἀρχὴν ἐκείνων ἀκόντων λάβῃ, ὥσπερ γίνεται πολλάκι; ἔν τισι τῶν ἀρχόντων τόπων, τινῶν ζητούντων μνημόσυνον παρὰ τῶν πλησίον αὐτῶν πόλεων, καὶ διὰ τὴν εἰρημένην αἰτίαν, ἀναβαλλομένων τοῦτο αὐτῶν, ἔνθα δέ ἐστί τι; ἄρχων καὶ κύριος καὶ ἐξουσίαν ἔχων, ο βούλεται, ποιῆσαι, πῶς ἐστι δίκαιον λέγειν εἶναι συνήθειαν μὴ μνημονεύεσθαι † Εἶχε καὶ ὑπογραφὴν Σερβικήν· Δεσπότης τοῦτον; Οτι δὲ τὴν ἀρχὴν τῆς Ἐκκλησίας ταύτης Ιωάννης Ούγκλισης. + Πιττάκιον πρὸς τοὺς ἐν τῇ Θεσσαλονίκῃ ἐκκλησιαστικοὺς ἄρχοντας ὑπὲρ τοῦ πατριαρχικού μνημοσύν νου. ἔχω ἐγώ, τοῦτο πρόδηλον, καὶ ὑμεῖς μαρτυρήσετε καὶ γὰρ ἐγὼ κρατῶ ταύτην νῦν, καὶ ἄδειαν ἔχω πάνω στα ποιεῖν καὶ πρόνοιαν διδόναι καὶ χειροτονίας ποιεῖν, καὶ πάντα τῇ ἡμετέρᾳ ἐξουσίᾳ ὑπόκεινται τὰ αὐτῆς· ἐγὼ δὲ ὁ ταῦτα δυνάμενος οὐκ ἔχω άδειαν καὶ ἐν αὐτῇ μνημονεύεσθαι; "Η ἕως μὲν ὁ μητροπολίτης ζῇ, ἡ ὑμῶν κεφαλὴ μνημονεύει τοῦ πατριάρχου, καὶ ἀδύνατόν ἐστιν ἄλλως γίνεσθαι, οὐδὲ γὰρ ἂν εἴη μητροπολίτης ὁ τοῦτο· μὴ ποιῶν· ἐκείνου δὲ ἀποθανόντος οὐ μνημονεύειν ὑμᾶς ἐστι δίκαίον τους ὑποτεταγμένους ἐκείνῳ, οὗ ἐκεῖνος ζῶν ἐμνημόσ νευεν; Ορᾶτε πῶς καὶ ἀπὸ τῶν κανόνων καὶ ἀπὸ τῆς συνηθείας τῶν ἐκκλησιῶν ἀπασῶν καὶ ἀπὸ φυ σικῶν λόγων καὶ κοινῶν ἐννοιῶν ἀποδείκνυται τοῦτο δίκαιον εἶναι καὶ κανονικόν; Ἐγὼ διὰ τοῦτο ἔγραψα πρὸς ὑμᾶς εἰς πλάτος περὶ τούτου, ἵνα γινώσκητε ταῦτα καὶ λογίσησθε, ὅτι οὕτω πρέπει· ὅπερ γὰρ προείπον, αἰσχύνην λογίζομαι τοῦτο τῆς ὑμετέρας πατρίδος. Ὑμεῖς δόξαν μεγάλην καὶ τιμὴν ἔπρεπεν ἵνα ἔχητε, τοῦτο καὶ ἐγκαυχᾶσθαι ἔδει καὶ ἐγκαλλωπίζεσθαι τούτῳ, ὅτι ἄξιοί ἐστε ἀντὶ μητροπολίτου κεφαλὴν ἔχειν τὸν πατριάρχην καὶ αὐτοῦ μνημονεύειν, καὶ εἴπερ ἀφήρπασε τις ὑμῶν τοῦτο, ἀδοξίαν μεγάλην ἔτει λογίζεσθαι ὑμᾶς τὸ πρᾶγμα καὶ ἀτι μίαν, λέγοντας, ὅτι οὐκ ἐσμὲν ἄξιοι μνημονεύειν τοῦ πατριάρχου. Ταῦτα λέγω πρὸς ὑμᾶς, οὐχ ὡς πα τριάρχης μόνον καὶ ζητῶν τὸ ἡμέτερον δίκαιον, ἀλλὰ καὶ αὐτόθι, εἴπερ ήμην Θεσσαλονικεύς, εἴτε ἀρχιερεὺς, εἴτε ἐκκλησιαστικός, εἴτε τῆς πολιτεία; ἄρχων, ταῦτα ἔμελλον λέγειν, ὅτι δίκαιά εἰσι καὶ ἀληθῆ καὶ κανονικά. ᾿Απὸ τοῦ νῦν οὕτω γενέσθω καὶ ἐν ταῖς καθολικαῖς ἐκκλησίαις καὶ ἐν τοῖς μοναστηρίου; καὶ † Τιμιώτατοι καὶ ἐντιμότατοι ἐκκλησιαστικοὶ ἄρ χοντες τῆς ἁγιωτάτης μητροπόλεως Θεσσαλονίκης, ἐν Κυρίῳ τέκνα ἀγαπητὰ τῆς ἡμῶν μετριότητος χάρις ὑμῖν εἴη καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ παντοκράτορος. Εγνώρισεν ἡ μετριότης ἡμῶν, ὅτι ἀποθανόντος τοῦ μητροπολίτου ὑμῶν οὐ μνημονεύετε ἐμοῦ, καὶ θαυ μάζω, πῶς ἄνθρωποι φρόνιμοι ὄντες καὶ πεπαιδευμένοι εἶτα ποιεῖτε τοῦτο. Εβουλόμην ἐγώ, ἵνα μὴ ἀκούσω τοῦτο γινόμενον ἐν τῇ ὑμετέρᾳ πατρίδι, τῇ περιφανεῖ καὶ περιωνύμῳ Θεσσαλονίκῃ, ὅπου πολλοὶ φρόνιμοι ἄνθρωποι καὶ καλοὶ καὶ πεπαιδευμένοι, καὶ ὅπου πολλὴ τῶν ἀγαθῶν ἡ σωρεία· αἰσχύνην γὰρ λογίζομαι τοῦτο τῆς ὑμετέρας πατρίδος, οὐ δι' ἐμαυ τὸν, ἐγὼ γὰρ ἔντιμος εἰμι πανταχοῦ, ἀλλὰ δι' αὐτὴν, ὅτι τῆς οἰκουμένης ἁπάσης τῆς ἀπὸ περάτων ἕως περάτων οὕτω ποιούσης, αὕτη μόνη φαίνεται τῇ ἀταξίᾳ ταύτῃ χρωμένη· εἰ δὲ λέγετε, καθὼς ἀκούω παρά τινων, ὅτι λέγετε, ὅτι συνήθειαν ἔχετε μὴ μνημονεύειν τοῦ πατριάρχου, ὅταν ἀποθάνῃ μητροπολίτης, καὶ διὰ τοῦτο τηρεῖτε τὴν τῆς πόλεως συν ήθειαν, θαυμάζω, πῶς τοῦτο λέγετε· οὕτως ἔδει τηρεῖσθαι τὴν συνήθειαν, εἴπερ ἦν δικαία καὶ νόμι μος καὶ κανονική, ὅπου δὲ τοῦτο οὐκ ἔστιν, ἀλλὰ τοὐναντίον μᾶλλον κανόνων κατάλυσις καὶ νόμων, τί δεῖ τὴν συνήθειαν προβάλλεσθαι; Ὅτι μὲν γὰρ

Part LXXXVPars LXXXV

col. 1447–1448page 226 of 238
PG 152:1447ἐν ταῖς κοσμικαῖς ἐκκλησίαις πάσαις μνημονευέσθω ἡ νεύεσθαι ἐν τῷ ἐκεῖσε ὄντι παλαιῷ ναῷ τοῦ ἐν ἁγίοι; ἡ μετριότης ἡμῶν, καὶ μηδεὶς προβαλλέσθω την προ τέραν συνήθειαν. Ἐγὼ πρὸς τοὺς ὑμετέρους ἑξάρ χους Εμελλον ἀναθήσειν, ἵνα γένηται τοῦτο· οὐδὲ γὰρ ἐβουλόμην γράψαι· ἵνα δὲ μάθητε ταῦτα πάντες, δέον ἔκρινα γράψαι. Γινώσκετε δὲ ὅτι τὸ παρὸν γράμμα ἐτέθη ἐν τοῖς κωδικίοις τοῦ ἱεροῦ χαρτοφυ λακίου τῆς καθ' ἡμᾶς ἁγιωτάτης τοῦ Θεοῦ Μεγάλης Εκκλησίας εἰς δικαίωσιν αὐτῆς. Αλλως οὖν μηδὲν γένηται. Η τοῦ Θεοῦ χάρις εἴη μεθ' ὑμῶν. † Εἶχε καὶ διὰ τιμίας πατριαρχικῆς χειρὸς τό Μηνὶ Μαΐῳ, ινδ. θ. + Σιγίλλιον πατριαρχικὸν ἐπὶ σταυροπηγίῳ πα τριαρχικῷ περὶ τὸν Μελένικον ἀνεγερθέντι παρά τοῦ τιμιωτάτου ἐν μοναχοῖς κῦρ Καλλίστου του Αγγελικούδη. + Φθάνει δήπου καὶ τοῦτο τοῖς ἱεροῖς κανότι πάλαι προτεθεσπισμένον, τὸ ἐξεῖναι δηλαδὴ τοῖς βουλομέν νας φροντιστήρια καὶ θείους οίκους ἀνεγείρειν ἐπὶ τῶν ἑκασταχοῦ μητροπόλεων καὶ τούτους μὴ ὑπά γειν τῇ ἐπικρατείᾳ τῶν ἐν αὐταῖς προέδρων, ἀλλ' ἀξιοῦν τελεῖν αὐτοὺς ὑπὸ τῷ οἰκουμενικῷ πατριάρχη διὰ τῶν κατ' ἔθος γινομένων ἐν αὐτοῖς σταυροπη γίων και μηδαμὴ τοὺς τῶν πόλεων μητροπολίτας καὶ προέδρους μνήμην ἔχειν τοῦ ὀνόματος αὐτῶν ἐν ταῖς ἱεροτελεστίαις ταῖς ἐν αὐτοῖς δήπου τοῖς ναοῖς καὶ τοῖς φροντιστηρίοις γινομέναις· καὶ γοῦν όρ χαίου ὄντος τούτου δὴ τοῦ ἔθους καὶ κανονικοῦ, δύο ξαν ἤδη καὶ τῷ τιμιωτάτῳ ἐν μοναχοῖς κῦρ καλλίστῳ τῷ ᾿Αγγελικούδῃ, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητῷ υἱῷ τῆς ἡμῶν μετριότητος, ἐκ βάθρων ἀνεγείρει θεῖον καὶ σεβάσμιον ναὸν ἐν τοῖς κατὰ τὸν Μελενίκον μέρεσιν ἐν τῷ ἰδίῳ αὐτοῦ καθίσματι, ἔπειτα τοῦτον Θεοῦ βουλομένου ἀποκαταστῆσαι καὶ εἰς ἀν δρῷον μονύδριον, μὴ μέντοι ὑποκεῖσθαι τῇ ἁγιωτάτῃ μητροπόλει Μελενίκου, ἀλλ᾽ εἶναι πατριαρχικὸν καὶ μνημονεύεσθαι τὸν κατὰ καιρὸν τοὺς τῆς Ἐκ κλησίας οίακας ιθύνοντα οἰκουμενικὸν πατριάρχην, διδόναι τε ἐτησίως καὶ πρὸς τὸν διέποντα τὰ ἐκεῖ πατριαρχικὰ ἐξαρχικά δίκαια τὸ σύνηθες ἅπαν και νονικόν, κἀντεῦθεν ἐδέησε προβῆναι ἐπὶ τούτῳ καὶ γράμμα σιγιλλιώδες τῆς ἡμῶν μετριότητος τούτῳ τε τῷ κῦρ Καλλίστῳ καὶ τοῖς ἐνασκουμένοις τῷδε τῷ μονυδρίῳ, ὥστε εἶναι τοῦτο κατὰ τὸ διηνεκές εἰς τοὺς ἑξῆς χρόνους πατριαρχικόν. Η μετριότης ἡμῶν, τὸ παρὸν ἀπολύουσα σιγιλλιώδες γράμμα, παρακελεύεται ἐν ἁγίῳ Πνεύματι, εἶναι καὶ εὑρίσκεσθαι τοῦτο δὴ τὸ μονύδριον καθ' ἑαυτὸ ὡς πατριαρχικών κατὰ τὸ ζήτημα καὶ τὴν βούλησιν τοῦ τιμιωτάτου ἐν μονα χοῖς κῦρ Καλλίστου, καὶ μηδαμῶς ἔχειν ἡντινοῦν ανάκρισιν παρὰ τῶν κατὰ καιρούς προεδρεύειν λα χόντων τῆς ἁγιωτάτης μητροπόλεως Μελενίκου, μήτε μήν τινας τῶν τοῦ κλήρου ταύτη; εἰσέρχεσθαι ἐν αὐτῷ, καὶ ἀπαιτεῖν οἱ σδήτινας ἀπαιτήσεις καὶ ζη μιοῦν αὐτό, ἀλλὰ τοῦτο καὶ μόνον ἔχειν τὸν Μελενί καὶ ἐν τῷ τοιούτῳ καθίσματ: δίκαιον, τὸ μνῆμος παμμάκαρος καὶ θαυματουργοῦ Νικολάου, καὶ ἔτει ρον οὐδὲ ἕν, οὐ μὴν δὲ καὶ εἰσέρχεσθαι ἢ τὴν μητροπολίτην ἐν αὐτῷ ή τινα τῶν τοῦ κλήρου διὰ τὴν αἰ τίαν ταύτην τοῦ μνημοσύνου, καὶ ἀπαιτεῖν δίκαια καὶ ποιεῖν καταμονὴν ἐν αὐτῷ καὶ κατατρίβειν αὐτό, ἀλλὰ τοῦτο καὶ μόνον ἔχειν τὸ μνημόσυνον αὐτοῦ ἐν τῷ δηλωθένει παλαιῷ ναῷ, ὡς εὑρεθέντι ἐν τῷ τοι οὕτῳ καθίσματι πρότερον καὶ ὑπὸ τὸν μητροπολίτην Μελενίκου τελοῦντι, ὀφειλομένως ενεργουμένου καὶ ἀποδιδομένου τοῦ πατριαρχοῦ μνημοσύνου ἐν τῷ δη λωθέντι μονυδρίῳ· τάς γε μὴν διορθώσεις τῶν ψυχια κῶν σφαλμάτων ποιείτω ὁ εὑρισκόμενος κατά και ροὺς ἔξαρχος, καὶ διορθούσθω κανονικῶς. Ἐπεὶ δὲ ἐζήτησεν ὁ τοιοῦτος τιμιώτατος ἐν μοναχοῖς κύρ Κάλλιστος καὶ ἐδεήθη τῆς ἡμῶν μετριότητος κατα γραφῆναι ἐν τῷ παρόντι αὐτῆς σιγιλλίῳ καὶ 2 κέν κτηται κτήματα δι' ἐπίσκεψιν καὶ κυβέρνησιν καὶ προμήθειαν τῶν μετ' αὐτοῦ μοναχῶν ἅτινά εἰσιν ἀμπέλιον, ὅπερ ἔδωκεν ὁ Τριάτζος τῷ μονυδρίῳ περὶ τὸν τόπον εὑρισκόμενον τὸν καλούμενον Μάλε σταν, ἕτερον ἀμπέλιον περὶ τὴν Βιτζάγκλαβαν, ὅπερ ἔδωκεν ὁ Ὑπέρπυρος, ἕτερον ἀμπέλιον καὶ ζευγη λατεῖον εὑρισκόμενα περὶ τὸν τόπον τῆς Κορεμ στης, ἅπερ ἔδωκεν ὁ εὐτυχέστατος δεσπότης Σερβίας ὁ Ούγκλεσης. Εζήτησε δὲ τοῦτο, ὡς ἂν ἀναφαίρετα καὶ αὐτὰ ταῦτα καὶ ἄλλα, ὅσα ἂν δοθεῖεν πρὸς τὴ μονύδριον, καὶ ἀναπόσπαστα καθάπαξ διατηρώνται ἀπ' αὐτοῦ· τῇ παρακλήσει καὶ ταύτῃ προσσχοῦσα ἡ Ο μετριότης ἡμῶν παρακελεύεται αὖθις, ὡς ἂν ἔχῃ καὶ ταῦτα τὸ δηλωθέν μονύδριον κυρίως καὶ δεσποτι πῶς καὶ ἀναφαιρέτως εἰ; αἰῶνα τὴν ἅπαντα μήτε παρὰ τῶν ἐκκλησιαστικήν περιεζωσμένων ἰσχὺν ἀρχιερέων δηλονότι καὶ ἱερέων καὶ κληρικῶν, μήτε παρὰ τῶν τὰ κοσμικὰ καὶ δημόσια ενεργούντων τὴν τυχούσαν εὑρῆσαν ποτε τῶν καιρῶν διενόχλησιν καὶ ἐπήρειαν ἐπὶ τῇ κατοχῇ καὶ νομῇ καὶ δεσποτείᾳ καὶ κυριότητι τούτων ἁπάντων· ὁ γὰρ ἐνοχλήσων αὐτῷ. ἢ ἀφαιρήσων τι, ἀφ᾽ ὧν τὸ τοιοῦτον μονύδριον κέκτηται ἢ εἰς τὸ ἑξῆς προσκτήσεσθαι μέλλει κτημάτων καὶ ἄλλων δικαιωμάτων καὶ προνομίων, ὁποῖος ἂν καὶ εἴη ὁ τοῦτο τολμήσων, εἴτε τοπικές ἀρχιερεὺς ἢ κληρικό; ἢ ἄρχων ἢ καὶ δημόσιος, ίστω, ὡς ἔνοχο; ἔσται τῷ παρὰ τῆς ἡμῶν μετριότητος ἐπιτιμίῳ τοῦ ἀφορισμοῦ, ὡς ἱερόσυλος ἄντικρυς κριθήσεται, έπει δὴ ὁ ἀποστὰν καὶ ἀφαρπάζειν πειρώμενος τὰ τῷ Θεῷ ἅπαξ ἀνατεθέντα καὶ ἀφιερωθέντα τοῖς τῶν ἱεροσύλων ἐπιτιμίοις ὑπόκειται. Οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ πᾶν, υπερ ἂν βουληθείη ποιήσειν ἐν αὐτῷ ὁ τιμιώτατος οὗτος ἐν μοναχοῖς κῦρ Κάλλιστος, ἀφορῶν εἰς σύστασιν καὶ βελτίωσιν αὐτοῦ καὶ πάντων τῶν ἐν αὐτῷ πνευματικὴν ἐπίδοσιν τε καὶ προκοπήν, τὸ στέργον ἔχειν ὀφείλει καὶ παντελῶς ἀπαρεγχείρητόν τε καὶ ἀκατάλυτον. Ἐπὶ τούτῳ γὰρ γεγονὸς καὶ τὸ παρὸν σιγιλλιώδες γράμμα τῆς ἡμῶν μετριότητος ἀνατέθη τῷ δηλωθέντι μονυδρίῳ εἰς διηνεκἢ τὴν ἀσφάλειαν καὶ βεβαίωσιν. Εν μηνὶ Μαΐῳ τῆς ἐνάτης δικτιώνος τοῦ ἑξακισχιλιοστοῦ ἐκτακοσιοστοῦ Εἑδομηκοστοῦ ἐνάτου ἔτους.

Part LXXXVI - LXXXVIIIPars LXXXVI - LXXXVIII

col. 1449–1450page 227 of 238
PG 152:1449+ Εἶχε καὶ διὰ τιμίας πατριαρχικης χειρός τό Φιλόθεος, ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης, καὶ οἰκουμενικός πατριάρχης.. (τὴν Ἰαλίταν καὶ τὰ περὶ αὐτὴν πάντα καὶ ὅσα ἐν τῇ ἐνορίᾳ τῆς Γοτθίας πατριαρχικά δια καια). † Πιττάκιον τοῦ κράτη της Βλαχίας, τοῦ Καζημή ρου, πρὸς τὸν παναγιώτατον ἡμῶν δεσπότην, τὸν οἰκουμενικὸν πατριάρχην, δι' ὅπερ καὶ ὁ ἐκεῖθεν ἐπίσκοπος ἐλθὼν κῦρ 'Αντώνιος εἰς μητροπολίτην Γαλίτζης ψήφῳ τῆς ἱερᾶς καὶ θείας συνόδου προεβιβάσθη. σε † Πρὸς τὸν πρωτόθρονον πανιερώτατον πατριάρ την Κωνσταντινουπόλεως οἰκουμενικῆς συνόδου προσκύνημα καὶ πολὺς δαρμὸς τοῦ προσώπου ἀπὸ τὸν υἱόν σου, τὸν κράλην Καζήμερον τῆς γῆς τῆς Λαχία; καὶ τῆς Μικρᾶς Ρωσίας καὶ ἀπὸ τοὺς ῥη γάδας τῆς Ρωσίας, οἵτινες εἰς τὴν τῶν Χριστιανών πίστιν πιστεύουν, καὶ ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τῶν Ρώ σων πολὺς δαρμός τῶν μετώπων· ζητοῦμεν παρὰ σοῦ τοῦ ἡμετέρου ἀρχιερέως· πᾶσα γῆ φθείρεται νῦν ἄνευ νόμου, ὅτι ὁ νόμος χαώνεται· ἐξ αἰῶνος αἰώνων μητρόπολις Ακούετο ή Γάλιτζα εἰς πάντα τὰ μέρη, καὶ θρόνος ἦν μητροπόλεως ἐξ αἰῶνος αιών νων· πρῶτον ἦν μητροπολίτης τῆς ὑμῶν εὐλογίας ὁ Νίφων, δεύτερος μητροπολίτης ὁ Πέτρος, τρίτος μητροπολίτης ὁ Γαβριήλ, τέταρτος μητροπολίτης δ Θεόδωρος, οὗτοι πάντες ἦσαν εἰς αὐτὸν τὸν θρόνον τῆς Γαλίτζης, ἦσαν συγγενεῖς οἱ ῥηγάδες τῆς Ῥω σίας ἡμέτεροι, καὶ οὗτοι οἱ ῥῆγες διέβησαν τῆς Ρω σίας, καὶ ἡ γῆ χήρα ἦν, καὶ μετὰ ταῦτα κέρδησα ἐγώ, ὁ κράλης τῆς Λαχίας, τὴν γῆν τῆς Ῥωσίας. Καὶ νῦν, ἅγιε Πάτερ πατριάρχα τῶν οἰκουμενικῶν συνόδων, ζητοῦμεν παρὰ σοῦ τοῦ ἡμετέρου ἀρχιερέως, ὅτι μὲ τοῦ Θεοῦ τὸ ἔλεος καὶ τὴν ὑμῶν εὐλο γίαν καὶ μετὰ τῶν ἡμετέρων ῥηγάδων καὶ ἀρχόντων ἐκλεξάμεθα ἄνθρωπον ἄξιον, καλόν, καθαρᾶς πολι τείας καὶ τεταπεινωμένης καρδίας, τὸν ἱερώτατον ἐπίσκοπον Αντώνιον, εἰς τοῦτο εἰς τὴν ὑμετέραν εὐλογίαν καὶ διὰ τὸν Θεὸν καὶ δι᾿ ἡμᾶς καὶ τὰς ἁγίας ἐκκλησίας, ἵνα ἐγένετο ἡ εὐλογία σας καὶ ἐπάνω τοῦ ἀνθρώπου τούτου, ἵνα μὴ ἐκλείπῃ ὁ θρό νος τῆς τοιαύτης μητροπόλεως, χειροτονήσατε μη τροπολίτην τὸν ᾿Αντώνιον, ἵνα μὴ ὁ νόμος χαωθῇ τῶν 'Ρώσων, ἵνα μὴ καταλυθῇ· εἰ δ᾽ οὐ γενήσεται το ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ εὐλογία σας τούτῳ τῷ ἀνθρωπί, μετὰ ταῦτα μηδὲν λυπεῖσθε καθ᾿ ἡμῶν· ἡ ἡμῶν ἀνάγκη ἔσεται εἰς τὴν τῶν Λατίνων πίστιν βαπτίζειν τοὺς Ρώσους, εἰ οὐκ ἔστι μητροπολίτης εἰς τὴν Ρωσίαν, διότι ἡ γῆ οὐ δύναται εἶναι ἄνευ νόμου. † Πράξις συνοδικὴ ἐπὶ τῷ ἀπὸ τῆς Μικρᾶς Ρω σίας ἐλθόντι ἐπισκόπῳ κῦρ Αντωνίῳ μετατιθέντι εἰς μητροπολίτην Γαλίτζης. † Τῆς ἁγιωτάτης μητροπόλεως Γαλίτζης ἐκ πολ λῶν ἤδη χρόνων γνησίου χηρευούσης ἀρχιερέως. ἐπεὶ ἀναγκαῖον ἦν προστήσασθαι ταύτης μητροπολίτην ἐπὶ διδασκαλίᾳ τῶν θείων τοῦ Χριστοῦ ἐντολῶν καὶ τῇ ἐντεῦθεν αὐξήσει καὶ ἐπιδώσει τοῦ Χριστωνύμου λαοῦ; ἔδοξε τῇ ἡμῶν μετριότητι ἅμα τῇ περὶ αὐτὴν ἱερᾷ καὶ θείᾳ συνόδῳ συνδιασκεψαμένη ψηφίσασθαι ἀρχιερέα εἰς τὴν τοιαύτην αγιωτάτην μη τρόπολιν Γαλίτζης· καὶ ἐπεὶ οἰκοθεν ἐλθὼν ὁ θεοφιλέστατος Επίσκοπος κῦρ Αντώνιος, χρόνον πολύν ἐνταῦθα προσκαρτερήσας καὶ ἀκριβεῖ δοθείς βασάνω καὶ ἐξετάσει καὶ δοκιμασία, προεκρίθη καὶ ἐξελέγη παρὰ τῆς συνοδικῆς ταύτης ψήφου εἰς τὴν προεδρίαν καὶ προστασίαν τῆσδε τῆς ἁγιωτάτης μητροπόλεως Γαλίτζης ἁρμόδιος καὶ ἱκανὸς, καντεῦθεν προεδιδά σθη καὶ ἐγένετο οὗτος ἐξ ἐπισκόπου μητροπολίτης τῆς τοιαύτης μητροπόλεως συνοδικῇ ψήφῳ καὶ γνώ μῃ τῶν ἱερωτάτων ἀρχιερέων καὶ ὑπερτίμων, τοῦ Ἡρακλείας, τοῦ Νικαίας, τοῦ Βρύσεως, τοῦ ᾿Αθη νῶν, τοῦ Σηλυβρίας, τοῦ Σωζοπόλεως καὶ τοῦ ἀρχι επισκόπου Δέρκω, ὀφείλει ἔχειν τὴν τοιαύτην ἅγια τάτην μητρόπολιν, ἀπολαύων τοῦ ταύτης ονόματος ἔν τε στάσεσι καὶ καθέδραις ταῖς μετὰ τῆς ἱερᾶς συνόδου καὶ ἀλλαχοῦ, καὶ τοῦ ἐν τοῖς ἱεροῖς διπτύχοις, ὡς εἴθισται, μνημοσύνου κατὰ τὴν κανονικὴν ἀκρίβειάν τε καὶ παρατήρησιν, ὀφείλων ἐγκαθιδρυ θῆναι καὶ τῷ ἱερῷ συνθρόνῳ τῆς κατ' αὐτὸν ἐκκλησίας, σφραγίζειν τε αναγνώστας καὶ ὑποδιακόνους καὶ διακόνους καὶ πρεσβυτέρους χειροτονεῖν καὶ πάντα τὰ ἱερὰ πράττειν ἀκωλύτως, ὡς γνήσιος ἀρο χιερεὺς καὶ ὢν καὶ ὀνομαζόμενος, ἔτι τε ἐπιλαβέσθαι καὶ τῶν ὀθενδήποτε διαφερόντων τῇ κατ' αὐτὸν ταύτῃ ἐκκλησίᾳ δικαίων, καὶ μὴ ἔχειν άδειάν τινα τῶν ἁπάντων ἢ τῶν πλησιοχώρων ἀρχιερέων ἢ καὶ ἄλλον τινὰ ὑποκρατῆσαί τι τῶν ὑπὸ τὴν ἐνορίαν πᾶσαν αύ τοῦ δικαίων, καὶ χεῖρα πλεονεκτικὴν αὐτοῖς ἐμβαλεῖν ἐπεὶ οὗτος καὶ μόνος ἐστὶ τῆς ἐκκλησίας ταύτης καὶ προστάτης καὶ ἀρχιερεὺς, καὶ τῶν αὐτῆς δικαίων καὶ οἰκονόμος καὶ κύριος καὶ διδάσκαλος ἀποκατέστη παρὰ τῆς καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας καὶ φροντιστὴς τῶν ὑπ᾽ αὐτὴν εὑρισκομένων Χρι στιανῶν, καὶ ἀνάγκην ἔχει πᾶσαν παραινεῖν καὶ εἰσηγεῖσθαι αὐτοῖς τὰ ψυχωφελῆ, καὶ ὁδηγεῖν αὐτοὺς ἐπὶ τὰ κρείττω καὶ σωτηρίας ἐχόμενα, ὡς λόγου ὑπὲρ αὐτῶν τῷ Θεῷ ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἀποδώσων, Οφείλει δὲ λαβεῖν ἐπιδόσεως λόγῳ καὶ τὰς ἁγιωτάτας ἐπισκοπάς, τό τε Χόλμην, τὸ Τούροβον, τὸ Πε ρεμούσκλην καὶ τὸ Βολοδίμοιρον, μέχρις ἂν διαλυθῶσιν αἱ ἐκεῖ νῦν οὖσαι μάχαι, καὶ γένηται εἰρήνη καὶ διάλυσις τῶν σκανδάλων, καὶ ἔχειν ἄδειαν διδά σκειν τὸν ἐν αὐταῖς Χριστώνυμον τοῦ Κυρίου λαόν καὶ σφραγίζειν αναγνώστας ἐκ τῶν ἐν αὐταῖς, ὅπου διακόνους καὶ διακόνους προβιβάζειν καὶ πρεσ βυτέρους χειροτονεῖν, καὶ μὴν καὶ ἐπισκόπους, πλὴν ἐπεὶ οὐκ ἔχει ἀρτίως ἐπισκόπους, μεθ' ὧν ἂν χειροτονήσῃ αὐτοῦ;, ὀφείλει μετὰ τὸ ἀπελθεῖν εἰς τὴν ἐκκλησίαν αὐτοὺς ἐκλέξασθαι, οὔ; ἂν διακρί

Part LXXXIX, XCPars LXXXIX, XC

col. 1451–1452page 228 of 238
PG 152:1451νοι, καὶ παραγενέσθαι πρὸς τὸν ἱερώτατον μητροποκαὶ ταῦτα ὅλα ἀπῆραν, καὶ τοῦ σταυροῦ τὸ φίλημα λίτην Ουγγροβλαχίας, ὡς ἂν ἐκεῖ μετ' αὐτοῦ ποιή σηται καὶ τὰς ψήφους τῶν ἐπισκόπων καὶ τὰς χειροτονίας. Οφείλουσι δὲ καὶ οἱ ἐν πάσῃ τῇ ἐνορίᾳ ὄντες τῆς κατ' αὐτὸν ἁγιωτάτης Εκκλησίας καὶ οἱ τῶν εἰρημένων ἐπισκοπῶν, ἱερωμένοι, μονάζοντες, ἄρχοντες, ἰδιῶται καὶ ὁ λοιπὸς Χριστώνυμος τοῦ Κυρίου λαὸς τιμὴν ἀπονέμειν αὐτῷ καὶ αἰδῶ καὶ ὑποταγήν, καὶ εὐπείθειαν τὴν προσήκουσαν ὡς ἀρχιερεῖ αὐτῶν γνησίῳ, διδασκάλῳ τε καὶ ποιμένι καταστάντι καὶ ἐκλεγέντι ψήφῳ τῆς ἱερᾶς καὶ θείας συνόδου καὶ ἐπικρίσει τῆς ἡμῶν μετριότητος, καὶ ὑπείκειν τούτῳ καὶ ὑποτάσσεσθαι, ἐγ᾽ οἷς ἂν ἔχοι λέγειν πρὸς αὐ τοὺς ψυχωφελέσι καὶ σωτηριώδεσι· ἡ γὰρ εἰς αὐτὸν γινομένη τιμὴ καὶ αἰδὼς εἰς αὐτὸν τὸν Θεὸν τὴν ἀναφορὰν ἔχει, οὗ τὴν εἰκόνα φέρει ὁ ἀρχιερεύς. Καὶ εἰς τὴν περὶ τούτου δήλωσιν καὶ ἀσφάλειαν ἀπολέλυται καὶ τῷ διαληφθέντι Ιερωτάτῳ μητροπολίτῃ Γαλίτζης καὶ ὑπερτίμῳ, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητῷ ἀδελφῷ τῆς ἡμῶν μετριότητος και συλ λειτουργῷ, ἡ παροῦσα αὐτῆς συνολική ψήφος και πρᾶξι; κατὰ μῆνα Μάϊον τῆς θ' ὶνδ. τοῦ ςωοθ ἔτους. δ + Εἶχε τὸ πρωτότυπον καὶ διὰ τιμίας πατριαρχικῆς χειρὸς τό· Φιλόθεος, ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης, καὶ οἰκουμενικὸς πατριάρχης. + Πιττάκιον τοῦ ῥηγὰς τῶν Λητῶν, τοῦ ᾿Αλγέρδου, πρὸς τὸν παναγιώτατον ἡμῶν δεσπότην, τὸν οι κουμενικὸν πατριάρχην. οὐ κατέθηκαν οὔτε τὰ ὁρκωμοτικὰ ἀπέπεμψαν, καὶ ἡμεῖς ταῦτα πάντα μὴ ὑπομείναντες αὐτοὺς πάλιν ἐκουρσεύσαμέν τους, καὶ ἐὰν οὐδὲν ὀρθώνουν εἰς ἐμὲ οὐδὲ τόρα τους θέλω υπομείνειν, κατὰ τὴν εὐ λογίαν σου ὁ μητροπολίτης αὐτῶν εὐλογεῖ εἰς τὰς αἱματεκχυσίας μέχρι τοῦ νῦν. Οὔτε εἰς τοὺς πατέρας μας τοιοῦτοι μητροπολῖται οὐκ ἐγένοντο, οἷος οὗτος ὁ μητροπολίτης, εὐλογεῖ τοὺς Μοσχεδίωτας εἰς αἰ ματεκχυσίας, καὶ εἰς ἡμᾶς οὐδὲν ἔρχεται, οὔτε εἰς τὸ Κύειον ὑπαγένει, καὶ ὅστις φιλήσει σταυρὸν εἰ; ἐμὲ, καὶ φύγῃ πρὸς ἐκείνους, ὁ μητροπολίτης ἐκ βάλλει τοῦ σταυροῦ τὸ φίλημα ἀπ' ἐκείνου. Γίνεται τοῦτο εἰς τὸν κόσμον, ὅτι νὰ ἐκβάλωσι τοῦ σταυροῦ τὸ φίλημα; ὁ Ἰωάννης του Κοζελήσκου, δοῦλός μου, ἐφίλησεν εἰς ἐμὲ μὲ τὴν μάναν του καὶ μὲ τὰ ἀδέλ φιά του καὶ μὲ τὴν γυναῖκά του καὶ τὰ παιδία του, ὅτι νὰ ἕνα εἰς ἐμέναν, καὶ ἐκεῖνος τὴν μάναν καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ παιδία ἀφεὶ; ἔφυγε, καὶ ὁ μητροπολίτης ὁ ᾿Αλέξιος τοῦ σταυροῦ τὸ φίλημα ἐξέβαλεν τῆς το... ὁ Ἰωάννης του Βαζεμίσκου ἐφίλησε σταυρὸν, καὶ ἔφυγε καὶ τοὺς ἐγγυητὰς ἐξέδωκε, καὶ ὁ μητροπολίτης ἐξέβαλεν τον ἀπὸ τοῦ σταυροῦ τὸ φίλημα. Ο Ναούμπνικος ὁ Βασίλειος ἐφίλησεν εἰς τὸν ἐπίσκοπον, καὶ ὁ ἐπίσκοπος ἐγένετο ἐγγυητής τούτου, καὶ ἐκεῖνος ἐξέδωκε τὸν ἐπίσκοπον εἰς τὴν ἐγγύην, καὶ ἔφυγε, καὶ ὁ μη τροπολίτης ἐξέβαλεν τον ἀπὸ τοῦ σταυροῦ τὸ φίλημα, καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἔφυγον, καὶ ἐκεῖνος λύει αὐτοὺς τοῦ ὅρκου ἤτοι τοῦ φιλήματος τοῦ σταυροῦ. Επρεπε τὸν μητροπολίτην, ἵνα εύλογῇ τοὺς Μοσχοβίωτας, ὅτι νὰ ἐβοηθοῦσαν μας, διότι ἡμεῖς μαχόμεθα μετά τῶν ᾿Αλαμάνων δι᾽ ἐκείνους, καὶ λαλοῦμεν τὸν με τροπολίτην πρὸς ἑαυτοὺς, καὶ ἐκεῖνο; οὐδὲν ἔρχεται πρὸς ἡμᾶ;; δὸς ἡμῖν ἄλλον μητροπολίτην εἰς τὸ Κύεβον, εἰς τὸ Σμολένσκον, εἰς τὸ Τυφέριν, εἰς τὴν Μικρὰν Ρωσίαν, εἰς τὸ Νιβοσίλιν, εἰς τὸ Χαμηλὸν Νοβογράδιν. † ᾿Απὸ τὸν βασιλέα Λητῶν, τὸν ᾿Αλγερδον, εἰς τὸν πατριάρχην προσκύνημα. Επεμψας εἰς ἐμὲ γράμμα μετὰ τοῦ Θεοδώρου μου, ὅτι λυπεῖται πρὸς σὲ ὁ μητροπολίτης ἐπάνω μου. Λέγει οὕτως· Ἐκούρο σευσέ μας ὁ βασιλεὺς, ὁ ᾿Αλγερδος. Ἐγὼ οὐκ ἠρξάμην τοῦ κουρσεύειν, ήρξαντο ἐκεῖνοι πρῶτον τοῦ κουρσεύειν, καὶ τοῦ σταυροῦ τὰ φίλημα, ὅπερ εἶχον πρὸς μὲ, οὐ κατέθηκαν, οὔτε τὰ ἐρκωμοτικὰ ἀπέ πεμψαν πρός με, ἐκούρσευσάν με ἐννέα φοράς, καὶ † Πιττάκιον πατριαρχικὸν πρὸς τὸν ἱερώτατον μη τὸν γυναικάδελφόν μου τὸν ῥῆγα Μιχαήλ ενόρκως ἔκραξαν εἰς ἑαυτούς, καὶ ὁ μητροπολίτης ἐξέβαλεν τροπολίτην Κυέβου καὶ πάσης Ρωσίας. + Ἱερώτατε μητροπολίτα Κυέβου καὶ πάσης Ῥω ἀπ' ἐκείνου τὸν φόβον, ὅτι νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ ὑπάγῃ μὲ Ὁ σίας, ὑπέρτιμε, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητὲ ἀδελφὲ τὸ θέλημά του, καὶ ἐπίασάν τον, καὶ τὴν γαμβρόν μου, τὸν ῥῆγα τὸν Μπορίσην τοῦ Χαμηλού Νοσο γραδίου, ἐπίατάν τον, καὶ ἐπῆραν καὶ τὸ ῥηγατίον του, τὸν γαμβρόν μου, τὸν ῥῆγαν τὸν Ἰωάννην τοῦ Νοβοσιλίου, καὶ τὸ ῥηγατίον του κούρσευσαν, καὶ τὴν μάναν του ἐπίασαν την, καὶ τὴν θυγατέρα μου ἀπῆραν την, καὶ τὸν ὅρκον, ἂν εἶχον πρὸς ἐκείνους, οὐ κατάθηκαν, ἐπάνω τούτου τοῦ σταυροφλήματος, ἐπέρασιν ἀπ' ἐμοῦ κάστρα τὸ Ρόδα, το Σήζκα, τὸ Γούδην, τὸ ὑσηέτζειο, τὸ Γορήσενο, τὸ Τάσιου, τὸ Λούμι τὸ μέγα, τὸ Κλήτζεν, καὶ Βτέλους, τὸ Βέλγο, τὸ Κοζλάβο, τὸ Λήπητζη, τὸ Τέσοβ, τὸ Χλέ πεν, τοῦ Θωμᾶ τὸ κάστρον, τὸ Μπερεζούη, την Κο λούγαν, τὸ Μεζένισκον. Ταῦτα πάντα εἰσὶ κάστρα, τῆς ἡμῶν μετριότητος καὶ συλλειτουργέ, χάρις εἴη καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ τῇ σῇ ἱερότητι. Ο δεν ἡ ἱερό της σου, πόσην ἀναδοχὴν καὶ εὐμένειαν δεικνύει εἰς σὲ ἡ μετριότης ἡμῶν. Ἔγραψά σοι γὰρ κατὰ τὸν πέρυσι καιρὸν μετὰ τοῦ ἀνθρώπου σου, του '16 κούμ, καὶ ἔδειξά σοι, ὅτι φίλον σε εἶχον ἀπ' ἀρχῆς, καὶ πάλιν οὕτω σε ἔχων, καὶ ἀγαπῶ καὶ ἀναδέχομαι 03 ° πάλιν οὖν τὰ αὐτά σοι γράφω, ὅτι τὴν φιλίαν, ἣν εἶχον πρὸς σέ, καὶ τὴν ἀναδοχὴν πάλιν ἐκείνην ἔχω καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν εὐμένειαν. ᾿Ακούω δὲ τινα παρὰ τῶν ἐρχομένων αὐτόθεν γενόμενα παρά τῆς σῆς ἱερότητος, καὶ λυποῦμαι· ἤκουσα γὰρ, ὅτι ἀφῆκας τοὺς Χριστιανοὺς πάντας τοὺς εὑρισκομένους αὐτόθι εἰς πάντα τὸν τόπον τῆς Ρωσίας, καὶ κάτ
col. 1453–1454page 229 of 238
PG 152:1453θῆσαι εἰς ἓν μέρος, τὸ δὲ ἄλλο ἀφῆκες ἀποίμαντον ἡ ἐγώ, ὅτι ἡ ἱερότης του λυπηθήσεσθαι μέλλεις, πῶς καὶ χωρὶς διδασκαλίας και πνευματικῆς ἐπισκέψεως Διὰ τοῦτο καὶ ἡ μετριότης ἡμῶν ἐλυπήθη καὶ ἡ ἱερὰ σύνοδος, ὅτι οὐ γίνεται καλῶς, οὐδὲ κατὰ τὴν τῶν ἱερῶν κανόνων παρακέλευσιν. Ωσπερ γὰρ ἡ μετριότης ἡμῶν ἐτάχθη παρὰ Θεοῦ ποιμὴν καὶ δι δάσκαλος πάσης τῆς οἰκουμένης, οὕτως ἐχειροτόνησα καὶ τὴν σὴν ἱερότητα πατέρα καὶ διδάσκαλον παντὸς τοῦ ἔθνους αὐτοῦ, ἵνα διδάσκῃς πάντας καὶ ἐπιμελῆσαι πάντων ἐπίσης, καὶ ἔχῃς μετὰ πάντων ἀγάπην καὶ φιλίαν πατρικὴν, καὶ εἴπερ συμβήσεται καὶ μέσον αὐτῶν ἔχθρα, ἵνα έχης σὺ ἀνάγκην ὥστε εἰρηνεύειν αὐτοὺς πρὸς ἀλλήλους ὡς πατήρ καὶ διο δάσκαλος. Γνωστὸν οὖν ἔστω σοι, ὅτι διότι ἀφῆκας τοὺς τοσούτους χρόνους τὴν Μικρὰν Ρωσίαν, καὶ οὐκ ἐπεσκέψω αὐτὴν, ἔπεμψεν ἐνταῦθα εἰς τὴν ἡμῶν μετριότητα ὁ κράλης τῆς Λαχίας, ὁ Καζίμοιρος, ὅστις κρατεῖ καὶ τὴν Μικρὰν Ρωσίαν, καὶ οἱ ἔτεροι βῆγες ἔπεμψαν ἐνταῦθα ἐπίσκοπον καὶ γράμματα μετ' αὐτοῦ, λέγοντες, ότι ο Πάσα ή γή φθείρεται ἄνευ νόμου, ὅτι ὁ νόμος χαώνεται, ἐπεὶ οὐκ ἔστιν ἀρχιερεὺς, καὶ διὰ τοῦτο ἐξελεξάμεθα ἄνθρωπον καλόν, καθαρᾶς πολιτείας, τὸν ἐπίσκοπον ᾿Αντώνιον, εἰς τοῦτο, καὶ διὰ τὸν Θεὸν καὶ τὰς ἁγίας Ἐκκλησίας καὶ δι' ἡμᾶς χειροτονήσατε τοῦτον, ἵνα μὴ ὁ νόμος χαωθῇ τῶν 'Ρώσων καὶ ἡ πίστις τῶν Ρώσων, ἵνα μὴ καταλυθῇ· εἰ δ' οὐ γενήσεται τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ εὐλογία σα; εἰ; τὸν ἄνθρωπον τοῦτον, μετὰ ταῦτα μηδὲν λυπεῖσθε καθ᾿ ἡμᾶς, ἡ ἡμῶν ἀνάγκη ἔσται εἰς τὴν τῶν Λατίνων πίστιν βαπτίζειν τους Ρώσους, διότι ἡ γῆ οὐ δύναται εἶναι ἄνευ νόμου. Ταῦτα ἔγραψε καὶ ἀνέφερε καὶ πρὸς ἐμὲ καὶ πρὸς τὴν σύνοδον, καὶ ἡ ἀναφορὰ αὐτοῦ ἐνταῦθα φυλάσε σεται. Τί οὖν ἔπρεπεν, ἵνα ποιήσωμεν; Σε ποιοῦμεν εἰς ταῦτα κριτήν, τί λέγεις; ἔπρεπεν, ἵνα ἀποπέμψωμεν αὐτὸν, καὶ ἵνα ἐάσωμεν καὶ ἡμεῖς τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ οὕτω χωρὶς ἐπισκέψεως καὶ Ἐπιμελείας πνευματικῆς, ὥσπερ ἀφῆκας καὶ σὺ αὐτόν; Οὐδόλως ἔπρεπε τοῦτο, καὶ παρὰ τοῦ Θεοῦ γὰρ μεγάλην καταδίκην εὑρήσειν ἐμέλλομεν, καὶ παρὰ τῶν ἀνθρώ των πολλὴν μέμψιν καὶ κατηγορίαν, ἄλλως τε καὶ, εἰ ἦν ὁ αὐθέντης τοῦ τόπου ὀρθόδοξος καὶ τῆς ἡμετές ρας πίστεως, ἴσως ἐμέλλομεν προσκαρτερήσειν τοῦτο καὶ παραπετάσειν, καίτοι γε οὐδὲ τοῦτο ἦν ἂν καλόν, διὰ σὲ δὲ ἴσω; ἐποιοῦμεν τοῦτο. Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἔστιν ἡμέ τερος, ἀλλὰ Λατίνος, ἔπρεπεν, ἵνα ἀποπέμψωμεν αὐτ τὸν κενόν; καὶ ἔμελλε ποιήσειν παραυτίκα μητροπολίτην Λατίνου, καθὼς ἔλεγε, καὶ βαπτίζειν τοὺς Ρώσους εἰς τὴν πίστιν τῶν Λατίνων, ὅπερ διακρίνοις οὐ, ὅτι καλὸν ἦν, εἰ ἐγένετο; Ἐγὼ πολλὰ εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ, ὅπως οὐκ ἐποίησε τοῦτο, ἀλλ' ἔγραψε καὶ ἐζήτησε παρ' ἡμῶν μητροπολίτην· διὰ ταῦτα ἀναγ κασθέντες ἡμεῖς ἐχειροτονήσαμεν, ὃν ἀπέστειλεν, καὶ οὐκ ἔπρεπεν, ἵνα ποιήσωμεν ἄλλως· δεδώκαμεν δὲ αὐτῷ τὴν Γάλιτζαν, ἵνα ἔχῃ ὡς μητρόπολιν, ἐπισ σκοπὰς δὲ τὸ Βολοδίμοιρον, τὸ Περεμούσλιν καὶ τὸ Χόλμιν, ἅτινά εἰσιν ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τοῦ κράλου τῆς Λαχίας, πλέον δὲ τούτου οὐδὲν ἐδώκαμεν αὐτῷ, οὔτε τὸ Λουτζικὸν, οὔτε ἄλλο τί ποτε. Οίδα μὲν οὖν ἐγένετο τοῦτο, ἀλλὰ οὐδὲν ἔπρεπεν, ἵνα γένηται ἄλλως· πῶς γὰρ ἐμέλλομεν ἀφήσειν τὸ πρᾶγμα οὔτ τως, ἵνα ἔχῃς καὶ σὺ μεγάλην ἁμαρτίαν, διότι ἀφῆ καὶ τοὺς Χριστιανοὺς τὸν τοσοῦτον καιρὸν χωρίς διδασκαλίας; Διὰ τὴν ἀνάγκην γοῦν ταύτην ἐγένετο, καὶ πρέπει, ἵνα μὴ λυπῆται· ἀπὸ σοῦ γὰρ ἐγένετο τοῦτο. Γνωστὸν ἔστω σοι καὶ τοῦτο, ὅτι ἐγὼ διὰ τὴν ἀγάπην σου ἀκούσας τὴν κατάλυσιν τῶν Χριστιανῶν τὴν γενομένην αὐτόθι παρὰ τοῦ μεγάλου ῥηγὸς τῶν Λιτβῶν, τοῦ ᾿Αλγέρδου, ἔγραψα πρὸς ἐκεῖνον περὶ τούτου, ἐκεῖνος δὲ ἀντέγραψε μοι, λέγων ού τως· «Ἐγὼ οὐκ ἠρξάμην, ήρξαντο ἐκεῖναι τοῦ κουρσεύειν πρῶτον, καὶ τοῦ σταυροῦ τὸ φίλημα, ὅπερ εἶχον πρός με, οὐ κατέθηκαν, οὔτε τὰ ὁρκωμοτικὰ ἔπεμψαν πρός με, ἐκούρσευσάν με εννέα φοράς, καὶ τὸν γυναικάδελφόν μου τὸν ῥῆγα Μιχαήλ ενόρκως ἔκραξαν εἰς ἑαυτοὺς, καὶ ὁ μητροπολίτης ἐξέβαλλεν ἀπ' ἐκείνου τὸν φόβον, ὅτι νὰ ἔλθῃ καὶ νὰ ὑπάγῃ μὲ τὸ θέλημάν του, καὶ ἐπίασάν τον· τὸν γαμβρόν μου, τὸν ῥῆγα τὸν Μπορήσην τοῦ Χαμη λοῦ Νοσογραδίου, ἐπίασαν τον, καὶ ἐπῆραν καὶ τὸ ῥηγατίον του· τὸν γαμβρόν μου, τὸν ῥῆγα τὴν Ἰωάννην τοῦ Νοβογραδίου, καὶ τὸ ῥηγατίον του ἐκούρσευσαν, καὶ τὴν μάναν του ἐπίασαν· καὶ τὴν θυγατέρα μου ἐπῆραν την, καὶ τοῦ σταυροῦ τὸ φι λημα οὐ κατέθηκαν· ἐπάνω τούτου τοῦ σταυροφο λήματος ἀπῆραν ἀπ᾿ ἐμοῦ κάστρα Εγγυς τῶν εἴκο σιν, ἐκεῖνος δὲ γράφει καὶ τὰ κάστρα κατ' όνομα. ο Καὶ ἡμεῖς ταῦτα μὴ ὑπομείναντες αὐτοὺς πάλιν ἐκουρσεύσαμεν, καὶ ἂν οὐδὲν ὀρθώσουν εἰς ἐμὲ, οὐδὲ τόρα τοὺς θέλω ὑπομείνειν. Κατὰ τὴν εὐλογίαν σου ὁ μητροπολίτης αὐτῶν εὐλογεῖ εἰς τὰς αἱματεκχυσίας. Μέχρι τοῦ νῦν οὔτε εἰς τοὺς πατέρας μας τοιοῦτοι μητροπολῖται οὐκ ἐγένοντο, οἷος οὗτος ὁ μητροπολίτης, εὐλογεῖ τοὺς Μοσχοβίωτας εἰς αἱματεκχυσίας, καὶ εἰς ἡμᾶς οὐκ ἔρχεται, οὔτε εἰς τὸ Κύεδον ὑπαγένει. Ο Ιωάννης του Κοζέλισκου καὶ ὁ Ἰωάννης τοῦ Βασεμίσκου καὶ ὁ Ναούμπνικος ὁ Βασίλειος ἐφίλησαν σταυρὸν εἰς ἐμὲ, καὶ ἔδωκαν καὶ ἐγγυητὰ;, τελευταῖον ἀφῆκαν τὰς γυναῖκας καὶ τὰ παιδία των, καὶ ἔφυγον καὶ ἀπῆγαν ἐκεῖ, καὶ ὁ μητροπολίτης ἐξέβαλε τοῦ σταυροῦ τὸ φίλημα ἀπ' ἐκείνους. Επρεπε τον μητροπολίτην, ἵνα εὐλο γῇ τοὺς Μοσχοβίωτας, ὅτι νὰ ἐβοήθουν ἡμᾶς, διάτι ἡμεῖς μαχόμεθα μετὰ τῶν ᾿Αλαμάνων δι' ἐκείνου, καὶ λαλοῦμεν τὸν μητροπολίτην πρὸς ἑαυτούς, καὶ ἐκεῖνος οὐδὲν ἔρχεται. Δὸς ἡμῖν ἄλλον μητροπολίτη εἰς τὸ Κύεδον, εἰς τὸ Σμολένισκον, εἰς τὸ Τιφέριν. εἰς τὴν Μικρὰν Ρωσίαν, εἰς τὸ Νοβοσίλιν καὶ εἰς τὸ Χαμηλὸν Νοβογράδιν.» Ταῦτα πάντα ἔγραψεν ἐκεῖνος πρὸς ἐμέ. Διὰ τοῦτο ἀπέστειλα ἐγὼ πρὸ; τὴν σὴν ἱερότητα τὸν γνήσιον τὸν ἰδικόν μου τὸν Ἰωάννην, ὅστις ἐστὶν ἄνθρωπος φρόνιμος καὶ καλὸς καὶ ἐπιτήδειος καὶ πεπαιδευμένος καὶ κατὰ πά τα ἡμέτερος, καὶ γράφω σοι, εἴ τι ἀναγκαῖον ἦν, ἵνα ἔλθῃς σὺ ἐνταῦθα διὰ ταῦτα πάντα. Ἐπεὶ δὲ οὐκ ἔχεις εύκολον σύ, πέμψον ἄνθρωπον ιδικόν σου και λεν, ἵνα ἔλθῃ, καὶ μάθωμεν ἀκριβῶς περὶ πατών Ο

Part XCI - XCIIIPars XCI - XCIII

col. 1455–1456page 230 of 238
PG 152:1455τῶν ὑποθέσεων, καὶ σκεψώμεθα καὶ ἴδωμεν, πῶς ἡ μετριότητα, μετὰ τοῦ ἀνθρώπου σου ἦλθε καὶ ἔφορέ μέλλομεν πράξειν, μήποτε ποιήσωμεν τί ποτε, καὶ γένηται εἰς βάρος σου. Μη δὲν γοῦν γένηται ἄλλως. Η χάρις τοῦ Θεοῦ εἴη μετὰ τῆς σῆς ἱερότητος. † Εἶχε καὶ διὰ τιμίας πατριαρχικῆς χειρὸς τό Μινι Αὐγούστῳ, Ινδ. θ'. μοι καὶ τὰ γράμματά σου, ἀφ' ὧν ἐγνώρισα, ὅσα ἔγραφες καὶ ἐζήτεις. Απέστειλα γοῦν τὸν γνήσιών μου, τὴν ἰδικόν μου τὸν Ἰωάννην εἰς τὸν ἱερώτατον μητροπολίτην Κυέβου καὶ πάσης Ρωσίας, τοῦτον λέγω, ὅστις φέρει πρὸς τὴν εὐγένειάν σου τὸ παρὸν γράμμα, καὶ ἔγραψα πρὸς ἐκεῖνον τὸν μητροπολίτην, ἵνα πέμψῃ ἄρχοντας αὐτοῦ, καὶ ἔλθωσιν ἐνταῦθα, καὶ γένηται κρίσις, καθὼς ἐζήτεις. Ετάχθη δὲ καὶ διωρία μέχρι καὶ τοῦ Σεπτεμβρίου μηνός τῆς σὺν Θεῷ ἐλευσομένης ενδεκάτης Ινδικτιῶνος. Γράφει γοῦν καὶ πρὸς τὴν σὴν εὐγένειαν ἡ μετριότης ἡμῶν, καὶ παρακελεύεται, ἵνα, οπόταν γνωρίσῃς ὅτι ἔ χονται ἄνθρωποι τοῦ ἐκείνου ἐνταῦθα, πέμψῃς καὶ σὺ εὐθὺς ἰδικούς σου καλούς ἄρχοντας, ἵνα γένηται † Ετερον πιττάκιον πατριαρχικὴν εἰς τὸν αὐτόν. + Ιερώτατε μητρορολῖτα Κυέβου καὶ πάσης 'Ρω σίας, ὑπέρτιμε, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητὲ ἀδελ φὶ τῆς ἡμῶν μετριότητος καὶ συλλειτουργέ, χάρις εἴη καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ τῇ σῇ ἱερότητι. Η μετ τριότης ἡμῶν ἔπεμπεν αὐτόθι πρὸς σὲ τὸν γνήσιον. μου τὸν ἰδικόν μου Ἰωάννην τὸν Δοκιανόν. Αφ' ότου γοῦν ἐγράφησαν τὰ γράμματά μου καὶ ἡτοιμάσθη ἡ κρίσις. Εἰ μὲν οὖν ἔλθοιεν καὶ οἱ ἐκείνου ἄνθρωποι καὶ εἰ ἰδικοί σου, ἤδη καλὸν, καὶ γενήσεται ἐν ταῦθα ἡ κρίσις· ἐὰν δὲ οὐκ ἔλθωσιν, τότε γενήσεται τὸ ἄλλο, ὃ ἐζήτησας. Πρόσεχε δὲ, μή ποτε οἱ μὲν ἐκείνου ἄνθρωποι ἔλθωσιν, οἱ δὲ τῆς εὐγενείας σου οὐδὲν ἔλθωσι, ἀλλὰ πέμψον καὶ σὺ τοὺς ἰδικούς σου, οπόταν μάθῃς ὅτι οἱ τοῦ ἐκείνου.... περὶ τῆς συγχωρήσεως μέλλεις μαθεῖν παρὰ τούτου τοῦ ἀν θρώπου μου. † Εἶχε καὶ διὰ τιμίας πατριαρχικῆς χειρὸς τόν Μηνὶ Σεπτεμβρίῳ, ίνδ. ί. καὶ οὗτος, καὶ ἤρχετο αὐτόθι, ἦλθεν ἀπὸ τοῦ ῥηγές τοῦ Τιφερίου τοῦ Μιχαὴλ καὶ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ ὁ ἀρχιμανδρίτης ὁ Θεοδόσιος, καὶ ἔφερε τῇ ἡμῶν μετριότητι γράμμα καὶ ἀναφ' ρὰν ἐκείνων, οἵτινες λέγουσι κατὰ τῆς σῆς ἱερότητος πολλὰ, καὶ ζητοῦν σιν, ἵνα κριθῶσι μετὰ σοῦ. Ἐπεὶ γοῦν ζητοῦσι κρίσιν, διέκρινεν ἡ μετριότης ἡμῶν, ἵνα γένηται. Διὰ τοῦτο γράφω πρὸς τὴν σὴν ἱερότητα, ἵνα ἢ σὺ αὐτὸς ἔλθῃς ἐνταῦθα, ὥστε κρ θῆναι μετ' αὐτῶν, ἢ κατὰ πᾶσιν ἀνάγκην πέμψης ἄρχοντας καλοὺς ἰδια κούς σου, καὶ κριθῶσιν ἀντὶ σοῦ· ἐδόθη δὲ καὶ διω μία μέχρι καὶ τοῦ Σεπτεμβρίου τῆς σὺν Θεῷ ἐλευ σομένης ενδεκάτης Ινδικτιώνος. Γενέσθω γοῦν ἀπα ραιτήτως, καθώς σοι γράφω, καὶ ἢ σὺ ἔλθῃ, ἢ πέμψον ἄρχοντας ιδικούς σου, ἵνα ἀπολογηθῶσιν, ὅτι ἐτάχθη, ἵνα καὶ ὁ ρήγας Μιχαὴλ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ πέμψωσιν ἀνθρώπους αὐτῶν, καὶ μέλλουσιν ἐλθεῖν. Εἰ μὲν ἔλθῃ; ἢ σύ ἢ ἄνθρωποί σου, καλόν ἐὰν δὲ οὐδὲν γένηται τοῦτο, πρόσεχε, ἵνα μὴ λυπη θῆς ἐπάνω ἡμῶν. Ἡμεῖς γὰρ, ὅσον πρέπει εἰς τὴν φιλίαν σου, ποιοῦμεν. Ἐκεῖναι ἐζήτησαν, ἵνα συγ χωρηθῶσιν παρὰ τῆς ἡμῶν μετριότητος, ἐπεὶ εἰσιν ἐπιτετιμημένοι παρὰ σοῦ, ἐγὼ δὲ οὐδὲν ἔκρινα και λὴν, ἐπεὶ ἐπετιμήθησαν παρὰ σοῦ, ἵνα ἔχωσι παρ' ἐμοῦ συγχώρησιν. Λέγω δὲ, ὅτι ὁπόταν ἴδῃς τοὺς ἀνθρώπους αὐτῶν ἐρχομένους ἐνταῦθα, ἔρχονται δὲ καὶ οἱ ἄνθρωποί σου, συγχώρησον αὐτοῖς, ἐπεὶ εἰς κρίσιν ἔρχονται, καὶ πρὸ τῆς κρίσεως οὐκ ὀφεί» λουσιν καταδικάζεσθαι καὶ ἐπιτιμᾶσθαι· μετὰ δὲ ἀποπέμπονται τὸν ἱερώτατον μητροπολίτης Λαρίσ τὴν κρίσιν, εἴ τι ἂν εὑρεθείη δίκαιον ἢ καταδίκη, μέλλουσι λαβεῖν αὐτό. Τοῦτό μοι δοκεῖ δίκαιον, καὶ γενέσθω. Τοῦτο γενέσθω καὶ πρὸς τὸν ἐπίσκοπον. Η χάρις τοῦ Θεοῦ εἴη μετὰ τῆς τῆς ἱερότητος. Ο ἀρχιμανδρίτης οὗτος ὁ Θεοδόσιος, ἐπειδὴ ἦλθε καὶ προσκεύνησέ με, μηδὲν τύχῃ παρὰ σοῦ ὀργῆς, ἀλλὰ τυχέτω συγχωρήσεως. 1. † Ἐπεὶ ὁ ἱερώτατος μητροπολίτης Λαρίσσης, ὑπέρτιμος καὶ ἔξαρχος δευτέρας Θετταλίας και πάν σης Ἑλλάδος καὶ τὸν τόπον ἐπέχων τῆς Σίδης, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητὸς ἀδελφὸς τῆς ἡμῶν μετριότητος καὶ συλλειτουργός, ανήνεγκεν εἰς τὴν ἡμῶν μετριότητα, ὡς πολλῶν ἐξ ἀρχῆς ὑποτεταγμένων ἐπισκοπῶν τῇ κατ' αὐτὸν ἐκκλησίᾳ, ἀρτίως διὰ τὰς πλείους ὑπὸ βαρβάροις τελεῖν καὶ ἀλλοφύλοις ἔθνεσι καὶ πολὺν χρόνον ἔχειν δίχα τῆς δεούσης ἀρχιερατικῆς ἐπισκέψεως εἰς τοσοῦτον κατέστη τὸ κατ' αυτ τάς, ὥστε καὶ ἀγνοεῖν τοὺς εὐρισκομένους ἐκεῖ, εἴ γε καὶ ἑτέλουν ὅλως ὑπὸ τὸν τῆς μητροπόλεως Λαρίσ στις θρόνον· εἰ δέ που καί τινές εἰσιν οἱ τοῦτο κατὰ διαδοχήν ἔχοντες ἐκ προγόνων, εκόντες καὶ οὗτοι τοὺς ἀγνοοῦντας ὑποκρινόμενο: μετὰ τῶν ἄλλων σης, βουλόμενον διορθοῦσθαί τινα τῶν δεομένων τῆς παρ' αὐτοῦ διορθώσεως, ἔν τισι καὶ χειροτονεῖν ἐπ σκόπους, καὶ ζητοῦντά τινα δίκαια αὐτοῦ, λέγοντες, μὴ ἔχειν ἄδειαν ταῦτα διενεργεῖν ἐν αὐταῖς· μηδὲ γὰρ ὑποκεῖσθαι τούτους τῇ κατ' αὐτὸν ἐκκλησία. Καὶ ἐζήτησε διὰ ταῦτα καὶ παρεκάλεσε τὴν ἡμῶν μετ τριότητα ὁ ἱερώτατος μητροπολίτης Λαρίσσης ἐπι + Εἶχε καὶ διὰ τιμίας πατριαρχικῆς χειρὸς τὸν χορηγηθῆναι αὐτῷ γράμμα σιγιλλιώδες αὐτῆς, παι Μηνὶ Σεπτεμβρίῳ, ινδ. δεκάτης. + Ευγενέστατε μέγα ῥῆμα τοῦ Τιφερίου Μιχαήλ, ὁ ἀρχιμανδρίτης Θεοδόσιος, ἂν ἔπεμψας εἰς τὴν ἡμῶν ρακελευόμενον, ἄδειαν ἔχειν αὐτὸν ἐπὶ πάσαις ταῖς ἄνωθεν ὑποτεταγμέναις τῇ τῆς Λαρίσσης ἐκκλησίᾳ ἐπισκοπαῖς πάντα διενεργεῖν ἀκωλύτως τὰ ἀρχιε ρετικά. Η μετριότης ἡμῶν τὴν αὐτοῦ δέησιν εἴλο γον κρίνασα καὶ δικαίαν καὶ κανονικὴν, τὸ παρὸν ἀπολύει σιγιλλιώδες γράμμα, δι' οὗ καὶ παρακελεύε

Part XCVPars XCV

col. 1457–1458page 231 of 238
PG 152:1457ται, ὡς ἂν πᾶσαι αἱ ὑπὸ τὴν ἁγιωτάτην τῆς Λαρίστικούς, καὶ κατεδίκασας πρεσβύτερον μόνος μετ' σης μητρόπολιν ἐπισκοπα, ἡ Δημητριάς, το Φάρο σαλον, ἡ Θαυμακός, τὸ Ζητούρνιον, ή Εζερ, τὸ Λοιδορίκιον, ἡ Μουντινίτζα, ἡ Σταμή, ή Τρίκη, ή Δομένικος, ἡ Κατρία, τὸ Γαρδίκιον, ἡ Περιστερά, τὸ Ραδοβίσδιον, ἡ Πατζουνὰ καὶ ἡ Βέσαινα ὦσιν ἅπα σαι ὑποτεταγμέναι τῇ ἐκκλησίᾳ ταύτῃ τῆς Λαρίσ της, καθὼς καὶ ἀπ' ἀρχῆς ἦσαν, καὶ ἔχῃ ἄδειαν ὁ ἱερώτατος μητροπολίτης Λαρίσσης πάντα διενεργεῖν ἀκωλύτως ἐν αὐταῖς τὰ ἀρχιερατικὰ κατὰ τὴν δια ταγὴν τῶν ἱερῶν κανόνων, καὶ διδάσκῃ τὸν ἐν αὐτ ταῖς Χριστώνυμον τοῦ Κυρίου λαὸν, καὶ ἐξετάζη τοὺς ἱερεῖς, καὶ ἀνακρίνῃ καὶ ἀνερευνά πάντα μετὰ τῆς δεούσης νομίμου καὶ κανονικῆς ἀκριβείας, καὶ λαμβάνῃ καὶ ἀποφέρηται πάντα τὰ κανονικὰ αὐτοῦ δίκαια ανεμποδίστως πάντη καὶ ἀταράχως· ἔνθα δ' ἂν διακρίνῃ, καὶ ἐπισκόπους χειροτονήσῃ, ὀφείλοντας καὶ αὐτοὺς ὑποκεῖσθαι τούτῳ καὶ κεφαλὴν ἔχειν αὐτὸν καὶ κατὰ πάντα αὐτῷ ὑποτάσσεσθαι, ὀφειλόν των καὶ πάντων τῶν εὑρισκομένων ἐν αὐταῖς ἱερω μένων, μοναχῶν, ἀρχόντων καὶ παντὸς τοῦ Χριστωνύμου πληρώματος στέργειν αὐτὸν καὶ τιμᾶν ὡς οἰκεῖον ποιμένα καὶ διδάσκαλον, καὶ ὑποταγὴν ἀπο νέμειν αὐτῷ καὶ εὐπείθειαν τήν προσήκουσαν, γινω σκόντων, ὡς εἴ τις ἀντιλέγειν αὐτῷ πειραθείη και ἀνθίστασθαι, τῷ παρὰ τῆς ἡμῶν μετριότητας ἐπιτιμίῳ τοῦ ἀφορισμοῦ καθυποβληθήσεται. Τούτου γὰρ χάριν ἀπολέλυται καὶ τὸ παρὸν σιγιλλιώδες γράμμα τῆς ἡμῶν μετριότητος τῷ ἱερωτάτῳ μητροπολίτη Λαρίσσης, ὑπερτίμῳ καὶ ἐξάρχῳ δευτέρας Θετταλίας καὶ πάσης Ἑλλάδος καὶ τὸν τόπον ἐπέχοντι τοῦ Σ δῆς, ἐν ἁγίῳ Πνεύματι ἀγαπητῷ ἀδελφῷ τῆς ἡμῶν μετριότητος καὶ συλλειτουργῷ, ἐπὶ τῷ προσεῖναι αὐτῷ καὶ τῇ κατ' αὐτὸν ἐκκλησίᾳ εἰς ἀσφάλειαν κατὰ μήνα Σεπτέμβριον τῆς ἐνισταμένης ι Ινδ. τοῦ σω: ἔτους. + Εἶχε καὶ διὰ τιμίας πατριαρχικῆς χειρὸς τό· Φιλόθεος, ἐλέῳ Θεοῦ ἀρχιεπίσκοπος Κων. σταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης, καὶ οἰκουμενι κὺς πατριάρχης. 11. † Εδόθη τῷ ἱερωτάτῳ μητροπολίτη Λαρίσσης κατά μήνα Σεπτέμβριον τῆς ι' Ινδικτιῶνος δι' ἐνταλ τηρίου γράμματος τὰ ὑπὸ τὴν ἐνορίαν αὐτοῦ πᾶσαν πατριαρχικά δίκαια, ἵνα κρατῇ αὐτὰ ἐφ' ὅρῳ τῆς ζωῆς αὐτοῦ πάσης. Τούτου γὰρ χάριν ἐγένετο ἐνταῦθα καὶ ἡ παροῦσα παρατημείωσις. ο αὐτῶν, σύνοδον δῆθεν συγκροτήσας καὶ τόμον και θαιρέσεως τολμήσας ἀκανονίστως ἐκθέσθαι. Καὶ ούτ δὲν λέγω, ὅτι ἐὰν συνάξῃς πάντων τῶν ἀνθρώπων τὰς ἁμαρτίας τῶν μετὰ τὴν χάριν, ἀλλ' ἐὰν συνάξης πάντων τῶν ἱερέων τὰς ἁμαρτίας ἀπὸ τοῦ πρώτου λαβόντος τὴν χάριν μέχρι καὶ τοῦ τελευταίου, καὶ θῇς ἐπ' αὐτῷ, οὐδὲ οὕτως ἐποίησας καλῶς, καὶ αὐτ τὸς μὲν ὁ μυρίας ἁμαρτίας, ὡς λέγετε, πεποιηκὼς οὔπω κατεδικάσθη δικαίως. Σὺ δὲ, ἐπίσκοπε, οὐκ ἔκρινας οὐδὲ κατεδίκασας κανονικῶς καὶ δικαίως. Καὶ λέγω καὶ γράφω τοῦτο πολλάκις, καὶ σὺ οὐδὲν θέλει; οὐδόλως, ἵνα ὁμολογήσῃς, ὅτι κακῶς ἐποίησας ἀλλὰ γίνωσκε, ὅτι καὶ δίκαια καὶ ἀληθῆ ἐὰν ὦσιν ἴπως τὰ κατ' αὐτοῦ λαληθέντα καὶ γραφέντα, ἀλλο ἐπεὶ ἡ κρίσις σου ἐκείνη κατέλυσε τοὺς ἱερούς κανό. νις, καὶ ἄδεκτός ἐστι καὶ ὁ λεγόμενος ἐκεῖνος τόμος καὶ καταλελυμένος καὶ ἀπόβλητος, ἕως ἂν γένηται σύνοδος κανονικὴ καὶ δικαία ή παρὰ τοῦ μητροπολίτου του Η πατριαρχική, καὶ τότε γενήσεται καὶ ἡ δικαία καὶ ἔννομος κρίσις τε καὶ ἀπόφασις, καὶ τότε ἴσως μαθήσῃ καὶ σὺ πράγμασιν αὐτοῖς τὴν ἐπὶ τούτοις κανονικὴν καὶ ἔννομον κρίσιν τε καὶ ἀπόφασιν, ἐπεὶ λόγοις τε καὶ γράμμασιν ἐνιαυτὸν ὅλον ἐκεῖνα διδασκόμενος παρ' ἐμοῦ οὔπω καὶ νῦν ἐδυνήθης μαθεῖν. Περὶ δὲ τῶν Λαυριωτῶν τί ἵνα σοι γρά φω; Η Λαύρα καθ᾿ ἑαυτὴν οὐδὲν εἰρηνεύει, καὶ μετὰ σοῦ πῶς μέλλοι εἰρηνεύειν; Οἱ καλοὶ ἄνθρωποι καὶ οὐδὲν εἰρηνεύουσι μετὰ τῆς Λαύρας. Οταν δῷ ὁ Θεὸς καὶ εἰρηνεύσει ἡ Δαύρα πρὸς ἑαυτὴν, τὴν εἰρήνην ἐκείνην λέγω τὴν τοῦ Χριστοῦ, τότε μέλλομεν καὶ ἡμεῖς γράφειν, καὶ μέλλουσιν εὑρί σκειν τὰ γράμματα ἡμῶν τόπον, καὶ τότε εἰρηνεύσεις καὶ σὺ μετὰ τῆς Λαύρας. Η χάρις τοῦ Θεοῦ εἴη μετὰ σοῦ. * Πιττάκιον πατριαρχικὸν πρὸς τὸν ῥῆγα Τυφερίου. + Ευγενέστατε μέγα ῥῆγα τοῦ Τυφερίου Μιχαήλ, γνωστὸν ἔστω σοι, ὅτι ἐγὼ ἔπεμπον ἄνθρωπόν μου εἰς τὸν ἱερώτατον μητροπολίτην Κυέβου καὶ πάσης Ῥωσίας, κῦρ Αλέξιον, διὰ δουλείας Εικάς μου ὅτε δὲ ἐξήρχετο ὁ ἄνθρωπός μου, ἦλθε πρὸς τὴν ἡμῶν μετριότητα μετά γράμματός σου ὁ ἀρχιμανδρίτης Θεοδόσιος, καὶ ἀπὸ τοῦ γράμματός σου ἐγνώ ρισα, ὅσα ἔγραφες, πρὸς δὲ τοῖς ἄλλοις ἔγραφες καὶ ἐζήτεις κρίσιν, ἵνα κριθῇς μετὰ τοῦ μητροπολίτου σου· καὶ ἐγὼ κατὰ τὸν δίκαιον λόγον ἔγραψε πρὸς Η Πιττάκιον πατριαρχικὸν τῷ ἐπισκόπῳ Ιερισσοῦ ἐκεῖνον, ἵνα ἡ ἐκεῖνος αὐτὸς ὁ μητροπολίτης ἔλθῃ καὶ ῾Αγίου Ορους. + Επίσκοπε, ἐπίσκοπε, οὐδὲ ἐγὼ λέγω, ὅτι ὁ δεῖνα οὐκ ἔστιν ἁμαρτωλός, ἀλλὰ λέγω μὲν καὶ ἐγώ, ὅτι ἴσως ἁμαρτωλός ἐστι, καὶ ἐνδέχεται εἶναι ἀληθὲς τοῦτο, πλὴν λέγω, ὅτι ἀκανόνιστον ἐποίησας τὴν κρίσιν σου καὶ διὰ τοῦτο καὶ ἄδικον καὶ παράλογον. Τῶν γὰρ ἱερῶν κανόνων λεγόντων, ὑπὸ ἐξ ἐπισκόπων κρίνεσθαι τὸν πρεσβύτερον ἐπὶ ἐγκληματικαῖς ὑποθέσεσι, σὺ συνῆξες πρεσβυτέρους καὶ πνευματ εἰς τὴν κρίσιν, ἢ πέμψῃ ἄρχοντάς του, πέμψης δὲ καὶ σὺ ἄρχοντας ιδικούς σου, καὶ κριθῶσι μετ' ἐκείνων. Ἔγραψα δὲ τότε καὶ πρὸς τὴν σὴν εὐγέ νειαν περὶ τούτου, τὰ αὐτὰ λέγων καὶ πρὸς σὲ, ἅπερ ἔλεγον καὶ πρὸς ἐκεῖνον, ήγουν ἵνα γένηται κρίσις καὶ κριθῆτε. Νῦν δὲ φαίνεταί μοι καλὸν, καὶ γράφω σα, ὅτι οὐδὲν πρέπει, οὐδὲ συμφέρον ἔνι ούτε εἰς τὴν ψυχήν σου, οὔτε εἰς τὴν τιμὴν τοῦ γένους σου, ἵνα ἔχῃς μετὰ τοῦ μητροπολίτου κρίσεις και μάχα,

Part XCVIPars XCVI

col. 1459–1460page 232 of 238
PG 152:1459και σκάνδαλα, διότι αἱ μάχαι καὶ τὰ σκάνδαλα τοῦ διαβόλου ἔργα εἰτί. Ποῖος τῶν ῥηγῶν ἐκρίθη ποτέ μετὰ τοῦ μητροπολίτου; Ο πατήρ σου ἐκρίθη ποτέ ἢ ὁ πάππος σου ἢ ποῖος ἄλλος τοῦ γένους σου; "Αφες γοῦν καὶ σὺ τὰ σκάνδαλα καὶ τὴν κρίσιν, καὶ πρόσε ελθε καὶ εἰρήνευσον μετὰ τοῦ πατρός σου, τοῦ μητροπολίτου, καὶ ζήτησον παρ' αὐτοῦ συγχώρησιν, να σοι συγχωρήσῃ, καὶ ποίησον μετάνοιαν, ἵνα σὲ δέ ξηται καὶ ἀγαπᾷ καὶ ἔχῃ σε ὡς υἱόν του· αὐτὸς παι τήρ σου ἔνι καὶ ὡς πατήρ. Εἴπερ ἐποίησεν εἰς σὲ τίποτε, ἔπρεπεν, ἵνα τὸ ὑπομείνῃ;, καὶ νὰ τὸν προσ ἐλθῃς μᾶλλον, καὶ νὰ ζητήσῃ; παρ' αὐτοῦ εὐλογίαν καὶ συγχώρησιν, οὐχ ἵνα ζητῆς κρίσιν, οὐδὲ ἔχῃς ὄχλησιν, οὕτως ἔπρεπεν, ἵνα ποιήσῃς τότε· ἐπεὶ δὲ οὐκ ἐποίησας τοῦτο τότε, νῦν ποίησον αὐτό, καὶ ζή τησον παρ' αὐτοῦ εὐλογίαν καὶ συγχώρησιν, καὶ εἴ περ ἔσφαλες καὶ τίποτε, ποίησον τὴν διόρθωσιν, τοῦτο ἔνι εἰς τιμὴν καὶ δόξαν σὴν καὶ τοῦ γένους σου, καὶ εἰς ὠφέλειαν τῆς ψυχῆς σου. Ἐγὼ ἔγραψα νῦν καὶ πρὸς τὸν μητροπολίτην σου, καὶ ἐὰν ποιήσῃς μετάνοιαν, μέλλει σε δέξασθαι καὶ ἀγαπᾶν πλέον παρὰ πρότερον, ὡς υἱόν του γνήσιον· μηδὲν οὖν ποιήσητε ἄλλως, παρ' γράφω πρὸς ἐσᾶς· εἰ δὲ οὐδὲν βούλεσθε τοῦτο, ζητεῖτε δὲ κρίσιν, ἐγὼ ταύτην οὐδὲν τὴν κωλύω, προσέχετε δὲ, μήπως φανῇ εἰς ἐσᾶς βα ρύ. Ποιήσατε γοῦν, ὅπερ γράφω καὶ συμβουλεύω, ὅτι τοῦτο συμφέρει εἰς ἐσᾶς, καὶ ἐὰν ποιήσητε, και θὺς γράφω, εἰρηνικὴν κατάστασιν, τότε πέμψον και σὺ καὶ ὁ μητροπολίτης ἀνθρώπους σας, ὅτι τὸ γνώ μίσω καὶ ἐγώ, καὶ τότε μέλλω σε ἀγαπᾶν καὶ ἐγὼς καὶ εὔξασθαι καὶ εὐλογήσειν καὶ συγχωρήσειν καὶ ἔχειν ὡς υἱόν μου γνήσιον. Γνωστὸν ἔστω σοι και τοῦτο, ὅτι ἡ παράβασις τοῦ φιλήματος τοῦ σταυροῦ ἐστιν ἄρνησις τοῦ Θεοῦ· οὕτω γὰρ διδάσκουσιν ἡμᾶς τοῦτο οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅτι ἡ ἐπιορκία άρνησί; ἐστι τοῦ Θεοῦ, καὶ ὁ ἀρνησάμενος τὸν Θεὸν πρὸς τίνα ἄλλον θεὸν μέλλει καταφυγεῖν; Ετερος γὰρ Θεὸ; οὐκ ἔστι πλὴν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Οἱ ἅγιοι ἀπόστολος καὶ ἡμέτεροι Πατέρες καὶ πρὸ τούτων ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς διδάσκουσιν ἡμᾶς, ὅτι ὁ ἀρ νησάμενος τὸν Θεὸν τῇ κολάσει παραπέμπεται, ὁ δὲ μὴ ἀρνησάμενος τὸν Θεὸν, ἀλλὰ τηρῶν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ, ἔχει ζωὴν αἰώνιον. Διὰ τοῦτο γράφω καὶ πα ραινῶ σοι ὡς πατήρ σου, ἵνα προσέχῃς καὶ τηρῇς τὸ φίλημα τοῦ σταυροῦ· κρεῖττον γάρ ἐστί σοι μή παραβάντι τὸ φίλημα τοῦ σταυροῦ ἀποθανεῖν σωματικῶς, ἢ τοῦτο παραβάντι ἀποθανεῖν ψυχικῶς καὶ ζῆν σωματικῶς. Πρόσεχε γοῦν, ὅσον ἔνι δυνατόν, καὶ μὴ παράβαινε τὸ τοῦ σταυροῦ φίλημα, εἰ καὶ θάνατος πρόκειται σοι· ἀλλὰ σπούδασον καὶ ἐπιμελήθητι, ὅση σου δύναμις, ἵνα ποιῇς οὕτως, καθώς σοι παρα κελεύομαι. † Μηνὶ ᾿Απριλλίῳ, ἡμέρᾳ ε', ἰνδ. δεκάτης, προ καθημένου τοῦ παναγιωτάτου ἡμῶν δεσπότου, τοῦ οἰκουμενικοῦ πατριάρχου, ἐν τοῖς κατὰ τὸν ἅγιο Θεοφύλακτον κελλίοις τῆς μεγάλης ἁγιωσύνης αύ τοῦ, συνεδριαζόντων αὐτῷ καὶ τῶν ἱερωτάτων ἀρο χιερέων καὶ ὑπερτίμων, τοῦ Ἐφέσου, τοῦ Ἡρα κλείας, του Βρύσεως. τοῦ Σωζοπόλεως, τοῦ ἀρχιεπισκόπου Μαρωνείας καὶ τοῦ Τενέδου διὰ γνώμη, ἐλαλήθη κατὰ τοῦ ἀπὸ τοῦ Φάρου Ιερομονάχου του. ὅτι Χριστιανοί τινες αιχμάλωτος τῆς αἰχμαλωσίας διαδράντες καὶ πρὸς τὸ εἰρημένον κά στρον ἐλθόντες κατέφυγον εἰς τὴν τοῦ ἁγίου μεγα λομάρτυρος καὶ τροπαιοφόρου Γεωργίου ναόν, ἐν ᾧ ἦν οὗτος ἱερατικῶς ἐκδουλεύων. Ζητουμένων δὲ αὐτ τῶν παρὰ τοῦ ἐκεῖσε λαοῦ ἐπὶ τῷ πρὸς τοὺς Τούρ κους πάλιν αὐτοὺς ἀγαγεῖν, οὗτος οὐ μόνον αὐτῶν τὴν πονηρὰν γνώμην οὐκ ἐκώλυσεν, ἀλλὰ καὶ κοινῇ μετ' αὐτῶν καὶ μάλιστα πρὸ τῶν ἄλλων αὐτὸς τοῦ τε θείου ναοῦ τούτους ἐξέβαλον, καὶ ἔν τινι σανδαλίψ τούτους εἰσήγαγον, καὶ τοῖς ναύταις ἀπελθόντες πρὸς τοὺς Τούρκους παρέδωκαν· τῶν δὲ αἰχμαλώτων καὶ ταῦτα μετὰ δακρύων ζητούντων, ἀπολυθῆναι παρ' αὐτῶν, καὶ πρὸς τοὺς Τούρκους (μή) πάλιν ἐπανελθεῖν (ἐγίνωσκον γὰρ, ὡς ἐπειδὰν οἱ Τοῦρκοι τὴν αὐ τῶν φυγὴν μάθωσι, κακῶς αὐτοὺς τιμωρήσουσι καὶ φονεύσουσι), αὐτοὶ οὐκ ἠθέλησαν, ἀλλὰ παρέδωκαν αὐτοὺς τοῖς Τούρκοις. Τούτου γοῦν οὕτω γεγονότος καὶ οὐκ ἄλλως, ὡς ἐγνωρίσθη καὶ παρὰ τοῦ τιμιωτάτου σακελλίου τῆς ἁγιωτάτης τοῦ Θεοῦ Μεγάλης Ἐκκλησίας, διακόνου κῦρ Ἰωάννου τοῦ Τοξοτηνοῦ, ἀπελθόντος ὡς ἔξαρχος ἐκεῖ ἐξ ἀποστολῆς τοῦ παν αγιωτάτου ἡμῶν δεσπότου, τοῦ οἰκουμενικοῦ πε τριάρχου, καὶ τὴν περὶ τούτου ποιησαμένου έρευναν, οὐ μὴν ἀλλὰ καὶ αὐτοῦ τούτου τοῦ ἱερομονάχου ὁμολογήσαντος τοῦτο καὶ δι᾿ ἀνάγκην τινὰ διατεινομένου τοῦτο πεποιηκέναι ο διέγνωσται τοῖς ἱερωτάτοις ἀρχιερεῦσι καὶ ὑπερτίμοις, ἐπιψηφισαμένου καὶ τοῦ παναγιωτάτου ἡμῶν δεσπότου, τοῦ οἰκουμενικού πατριάρχου, τοῖς μὲν ἄλλοις ἐκείνοις τοῖς λαϊκος; φονέως δοθῆναι ἐπιτίμια, τοῦτον δὲ καθῃρημένον εἶναι καὶ γεγυμνωμένον πάσης ἱερωσύνης· ὅσον γὰρ τὸ κατ' αὐτοὺς, αὐτοὶ ἐφόνευσαν ἐκείνους· παραδοθέντες γὰρ εἰς τοὺς Τούρκους παρ' αὐτῶν, οὐ μόνον πολλὰς τιμωρίας ἔπαθον, ἀλλὰ καί τινες ἐξ ἐκείνων ἀπέ [θανον], τῇ ὁμολογία εγκαρτερήσαντες. Έσται γοῦν οὗτος ἀπὸ τοῦ νῦν καθῃρημένος, καὶ οὐ δια πράξεται τί ποτε ἱερατικὸν κατὰ τὴν ἐξενεχθεῖσαν κατ' αὐτοῦ συνοδικὴν ταύτην διάγνωσιν, ἐπεὶ καὶ εἰ; ἀσφάλειαν καὶ τὸ παρὸν ἐγεγόνει σημείωμα. Ο
col. 1461–1462page 233 of 238

Nolitia. MANUELIS CALECE CONTRA GR.ECORUM ERRORES LIBRI QUATUOR, olim Latine versi ab Ambrosio Camalduleusi; postea ex bibliotheca Bavarica in lucem prolati et notis illustrati a Petro Stevartio, Leodio, SS. Theologiæ D. professore, et Academie Ingolstadiensis procancella rio. Incipit Auctoris Prologus. Liber I. Liber II. Liber III. Liber IV. LIBER DE ESSENTIA ET OPERATIOne. Præmittitur Fran cisci Combefisii Præfatio. DE FIDE DEQUE PRINCIPIIS CATHOLICÆ FIDEI ut ex divina Scriptura et a catholicis Ecclesiæ magistris accepimus, auctore felicis recordationis domno Manuele Caleca. 429 CAP. I. Ad eum qui quæsierat. CAP. II. De Deo uno. CAP. VIII. Num sancta Dei Ecclesia, quæ post im piam fidei novationem eosdem sanctorum judices et ac cusatores coacervavit. CAP. IX. Num sancta Dei Ecclesia, quæ diversas æruninas, longaque exsilia et ergastula et carceres ad versus justos omnes piosque decrevit ac judicavit. 789 CAP. X. Num sancta Dei Ecclesia, quæ testamenta invadat, et divinorum virorum cadavera insepulta pro jiciat. JOANNIS CYPARISSIOTA Expositio materiaria eorum quæ de Deo a theologis dicuntur, in decem decades partita. Franc. Turriano Societat. Jesu interprete e Græco. Ad ditis etiam scholiis et annotationibus. Præfatio Francisci Turriani Societatis Jesu ad illustris simum el reverendissimum D. Ant. Augustinum archiept scopum Tarraconensem. JOANNIS CYPARISSIOTE Præmeditatio expositionis. De theologia symbolica. Quod duplex sit theologia symbolica. Quod duplex sit theologia. CAP. III. Quod theologia symbolica secundum spe ciem, sive formam corpoream, semper in corpore, et secundum sensum delineatur. CAP. IV. Quod symbolicæ theologiæ, quæ in specie sub sensum cadente versatur, proprium est, ut quibus-. dam divinis et sacris visis informetur. De Deo uno qui est Trinitas. CAP. IV. Quæ tandem simulacra ac imagines de san cta Trinitate sancti tradant. CAP. V. De Dei Verbi incarnatione juxta Scriptn De septem sacramentis. ras. CAP. VII. Adhuc de incarnatione, ex rationum mo mentis quantum res patitur. CAP. V. Quod omnis etiam in angelis sacra formatio ad hanc partem symbolica theologiæ refertur. De futura mortuorum resurrectione. 617 De futura in integrum restitutione. Peroratio. Notitia historica et literaria. CAP. I.. De pace, et quomodo eam Palamas dissolve rit, facta ei ad tempus rei venia; ac quæ causa sermo num sit. CAP. II. Non posse Palamitas quicquam negare Palama lucubrationum, seu cujusquam eorum qui eum secuti sunt. CAP. III. - Auspicatum esse Palamam exitiosum dogma ab errore ac contentione. CAP. IV. Erroris symptomata jactare atque referre, ut propria sua recte facta atque munera. CAP. V. Quomodo Palamas ex multis diversisque libris suis ac sermonibus novum erroris Deum, luminis in modum consistentem fabricetur, cuncta crepantem quæ unius Dei sunt. CAP. VI. Quomodo ex talium sermonum aggrega tioue, is quem Palamas comminiscitur, ipsum non vere exsistentem ac substantia Deum, Creator appareat arbi terque omnis creaturæ, ac omnis beatitatis finis. 695 PALAMITICARUM TRANSGRESSIONUM Sermo IV. Præter omnem Christianitatis ritum ac ordinem conflatam esse Palamiticarum Ecclesiam; de quo quæruntur decemn. 699 Cap. 1. Quæ sit ratio sanctæ Dei Ecclesiæ. CAP. II. Num propter hanc talem ac illum, qui pa triarchæ exsistant, sancta Dei Ecclesia dicitur. CAP. III. Num sancta Dei Ecclesia, quæ ob confusio nem ac proditionis mercedem principatum constituit. 705 CAP. IV. Num sancta Dei Ecclesia, quæ priusquam conflaretur a divina sanctaque synodo abjecta est et ana themati tradita. CAP. V. Num sancta Dei Ecclesia, quæ ob libertatem jurisque sui præsumpta licentia, eum sibi in patriarcham præfecit, qui prius canonicis obstrictus criminibus, omni fuerat sacerdotio abdicatus. CAP. VI. Num sancta Dei Ecclesia quæ unius gregis duos simul patriarchas, sese mutuo abdicantes, ac tumul tuantes retineat ac proclamet. CAP. VII. Num sancta Dei Ecclesia, ea quæ tol pro fauas vocum novitates palum est confessa. Quot modis signetur symbolica theologia sive sub aspectum sive sub sensum aurium cadat. CAP. VII. Quod hanc symbolicam theologiam, ii in quos cecidit, visum et visionem appellaverunt. CAP. VIII. Quod ha visiones et Theophaniæ, id est, Dei apparitiones, non aliter quam intermediæ virtutes colestes informatæ sunt. CAP. IX. Quod ipse Dominus noster Jesus Christus, quatenus est Deus bomo, non refugit ab ordine Deum decente a se constituto. CAP. X. Quod omnino oportet ad altiores notiones ex utraque parte symbolice theologia adduci, sive simi litudinibus per angelos formatis, sive verbis quatenus primo aspectu apparet, absonis illis quidem et dissenta Deis. SECUNDA DECAS. De theologia densonstrativa. CAP. I. - Quod duplex sit theologia demonstrativa. 759 CAP. II. Quod theologia demonstrativa, quæ videtur esse sine integumento, per typos nobis effictos procedit. CAP. III. Quod per omnem theologiam ratio speculi et ænigmatis progreditur. CAP. IV. Quod fieri non potest, ut qui corpore pr. diti sunt, sipe corporeis de Deo philosophari possint. 763 Quod neque totam et integram de Deo cogi tationem habere in hoc seculo possumus, aut per earn de Deo plene philosophari, neque per aliam quamlibet a nobis informatam notionem. CAP. VI. Quod Deus neque ex repræsentatione Da turali cognoscitur, nec est quidquam ex intelligentibus, aut intellectis, ut ex substantia ejus liceat de eo philoso phari. CAP. VII. Unde tandem, et ex quibus sit de Dea philosophandum. CAP. VIII. Quod summi (beologi de Deo philoso phantur ex creaturis; et posteriora Dei ipsæ creature sunt, et eorum rationes. Quod iu theologia demonstrativa magis propria et præcipua est illa quæ in negationibus versa tur; et quod in hac theologia affirmationes non sunt contrariæ negationibus. CAP X. Quod Deus est supra omnem affirmationem et negationem; et quod solum nesciendo, et penitus non videndo simul eum cognoscimus, et de eo philosopha mur. De divinis emanationibus. Car. I. — Quod duplex est emanatio, una in Deo, altera

col. 1463–1464page 234 of 238

extra, ab ipso Deo ad creaturam. CAP. II. Quod omnis causa et moins et principíum, quod propter generabilia dicitur, generatio est, quæ cum effectis ipsis simul efficitur. CAP. III. Quod omnis generatio est interjecta duo bus, et impossibile est hanc exsistere altero absente ex duobus que babitudinem faciunt. CAP. IV. Quod habitudo et motio Dei ad efficiendas creaturas, et omnium creaturarum generatio et produ ctio, emanatio ejus et operatio vocatur, et sapientia et virtus et magnificentia, el quæcunque ad principium via rum ejus pertinent, quæ ex mirabili effectique creatura rum cognoscuntur. CAP. V. Quod quæcunque habent rationem operation Bis, et mudia esse probantur, natura per se nou exsistunt; et sunt solummodo, quatenus funt. CAP. VI. - Quod sicut operatio est eorum quæ fiunt, et emanationis eorum quæ emanant; sie et voluntas et expetitin eorum quæ velle et expeti contingit. 785 CAP. VII. - Quod secundum hanc voluntatem et desi derium Dei ipsius erga nos providentie dicuntur. 787 CAP. VIII. Quod generatim ombes divinæ emanatio nes providentiæ dicuntur mente contemplabiles. 787 CAP. IX. Quod secundum ipsas Dei providentias et emanationes atque operationes Gunt nostræ divinæ par ticipationes, et divina nomina. CAP. X Quod Deus est unus, et impartibilis, et nou multiplicabilis, et immobilis: in his autem emanationibus videtur moverí, et partiri, ac multiplicari, et dividi. 789 QUARTA DECAS. -- De informatione divini nominis. 791 CAP. I. Quod omne nomen Dei est nostræ mentis inventum, et ob eam causam omuis nominatio Dei dicitur vonth, id est intellectilis, sive sub intelligentiam cadens. CAP. II. Quod ab effectis Deus laudatur, et ex ipsis nominatur. CAP. III. Quæ sint effecta, et quæ eorum materia 793 CAP. IV. Quare ab effectis nominatur Deus, et non ab iis que sunt naturæ ejus. CAP. V. - Quomodo Deus fat a nobis multorum nomi num. CAP. VI. An sint ex æternitate nomina Dei. 795 CAP. VII. Quod sicut divida nomina ex effectis sum pla differentiam operationum repræsentant, sic ad Deum relata diversas res repræsentare non possunt. CAP. VIII. Si non possunt divina nomina diversas res in Deo repræsentare, relinquitur ut solam substan tiam ejus declarent, non quid est, sed quod est. CAP. IX. Quod nomina divina ad rem ipsam, Dei scilicet substantiam relata, proprie ipsam siguificant, et non per abusionem: et quod per unumquodque horum Dominum Trinitatem, que supra quam substantia est, declaramus.. CAP. X.. Quod idem ipse unus Deus quatenus quid est secaudum naturam, nomine apud nos penitus caret rursus vero multorum nominum ideni et unus efficitur, quia solum ex iis quæ produxit, cognosci potest. QUINTA DECAS. De proprietatibus divinorum nomi num. CAP. 1. Quæ sint in singulis proprietatibus divino rum nominum observanda. CAP. II. De bonitate et pulchro; et ubi copulantur, et in quibus discernuntur, et quæ eorum proprietas. 807 CAP. III. De amore, et dilectione, et quæ eorum proprietas. CAP. IV. De ente et de partibus ejus, et quæ sit in its quæ sunt, proprietas entis. CAP. V. Quomodo Deus dicitur per se esse, et per se vila, et per se sapientia, et quomodo rursus idem borum effector dicitur. CAP. VI. De potestate, sine virtute, et justitia; et quod a potestate infinite potenti, et a justitia, per se potestas, et per se justitia productæ sunt et effectæ; et quæ in eis proprietates. CAP. VII. De vita, et de sapientia, quæ in Deo est, et quod ipsa-vita et sapientia et Deus est auctor et crea tor per se vitæ, et per se sapientiæ; et quæ horum no minum proprietates. CAP. VIII. De pace, et parvitate, et magnitudine, et statione, et motu, et de altero, et de similitudine: et quod hæc in Deo una pax sint; extra Deum autem ut ab eo facta, diversa sunt; et quæ eorum proprietates. 827 CAP. IX. De omnipoteule, susceptore, adjutore, et de aliis nominibus quæ de Deo dicuntur, et sunt eorum quæ dicuntur ad aliquid et de divinitate, et similita dine, et habitudine, quæ in deificatis, et imitantibus, et similitudinem capientibus dicuntur secundum imitatio nem, et similitudials informationem, et habitudinem Dei, qui est omni habitudine solutus, et omnem imitationem superat, el de deificatione secundum habitudinem, et de iis quæ dicuntur ut excellentiam declarent, ut rex reguin, Deus deorum. CAP. X. -· De requalitate, perfectione, unitate, el qua eorum in rebus proprietates. SEXTA DECAS. De apparitionibus divini luminis. 839 CAP. I. Quod omne lumen sub sensum cadens ex Den est, et quod sol imago est bonitatis ipsius. 859 Quod ignis sub sensum cadens non so'un. imagines augelorum, qui sim 1.tudinem Dei gerunt exhi bet, sed ipsius etiam Dei; et quæ ejus proprietates. 841 CAP. II. Quod Deus a sensilibus et nobilioribus sol et lumen nominatur, a mediſs autem ignis; et quod contemplatio luminum symbolicorum est multiplic.s no minis. CAP. IV. Quod facies Domini nostri, quæ tanquain sol in divinissima transfiguratione resplenduit, et splen dor ejusdem decorem corporis post resurrectionem glo rificati, et futurum ejus fulgorem naturalem figuravil, et idcirco in aspectum oculorum cecidit. CAP. V. Quod lumen, quo in Thabor Dominus splen duit, neque substantia ejus erat, neque defluxio quædam ipsius, ac fulger, sed symbolum occulta, et nou appa rentis nunc divinitatis Verbi Dei, et imago tenuis illius glorie, quæ ipsi futura erat, et simulacrum regui co·lo rum, et adnumerabile aliis Christi supra naturam mira culis. CAP. VI. Quod omnes diversis temporibus luminis' divini apparitiones, persons unius Filii Dei effectus sunt; et quod exemplar corporis ejus glorificati symne lum fuit divinitatis ejus propter uniouem dusrum in Christo secundum hypostasim naturarum, et quia idem erat Deus et homo; uude in singalls miraculis Christi divinitas ostendebatur, et detegebatur, atque aperieba tur. Cap. VII. Quod eam pulchritudinem, quam Adam ante peccatum non obediendi habuerat, nune naturam humanam recuperasse Dominus in monte Thabor in se` quidem prius ad vivum expressit, postea vero post re surrectionem suam sicut ipse Dominus eodem lumine multo copiosiore, naturaliter splendebit, si secum habe bit justos consequentes sole splendidiores, scilicot resti tuens eos in illam beatitudinem quæ erat ante peccatum Ads. CAP. VIII. Quod sit secundum essentiam futurum lumen resurrectionis, et quod sit regnum Dei nobis præ paratum, et que civitas cœlestis, quæ ad regnum Dei pertinet. CAP. IX. Quod omne lumen sive sensile, sive intel lectile, ex vero et supra substautiam lumjne refulget: ef quod lumen intellectile Deus est. CAP. X. Quod divinus Moyses, et ei similes omnia lumina sive sub sensum cadentia, sive sub intelligentiam relinquentes, in caliginem splendidissimam ingredium tur, in unum cum infinito Deo per ignorantiam et nihil videndo copulati. SEPTIMA DECAS. De divina participatione. CAP. I. Quod proprium Dei est, adesse omnibus se cundum substantiam; et sicut substantia adest præsens. sic etiam operatione adest: et quis modus sit præsentia ejus qui explicari non potest. CAP. II. Quod sicut adest nobis præsens Deus etiam eum participamus; si autem substantia adest, substan’iam ejus participamus. CAP. III. Quod participantes divinam substantiam, per Spiritum sanctuin Filium Dei, qui supra substantiam est, participamus; et hunc participantes, Deum Patrem participamus, atque ita efficimur divinæ naturæ et sub stantiæ participes. CAP. IV. Quod participantes divinam naturam, non gratiæ solius, et per se non subsistentis participes su inus, sed ipsius Spiritus sancti viventis, et per se exsi stentis; et quod to: us Deus trinus gratia dicitur, et simul Filius, atque Spiritus sanctus gratia; sigillatim ufus quisque horum gratia dicitur, dicitur vero homonyme gratia, id est, quod ab his personis fit. CAP. V. Quod stent Deus, qui est per se gratia, et trium personarum potestas, sive virtus, a nobis efficien ter participatur; sic idem producit et creat distributio nem divinarum gratiarum, quæ ad participandum creatæ sunt. CAP. VI. Quod banc apostolicam theologiam sequens Dionysius, quæ magis generalia sunt, effectus et partici pationes magis particularium dicit, ut jam omnia quorum Deus est creator, in participantia distributa sint. 875 CAP. VII. Quod omnia participanția, et quæ partici pantur, a sola natura, quæ secundum causam participa

col. 1465–1466page 235 of 238

CAP. VII. Quod in Trinitate, quæ est supra substan tiam, non est alia vita, vel voluntas, vel charitas, vel beatitudo, vel pulchritudo, vel sanctitas, neque bonitas, vel forma, vel regnum, nisi ipse Filius Dei, et sanctus ejus Spiritus. CAP. VIII. Quod in Trinitate nihil est quod non sit substantia, et persona; nec est in ea aliquid naturale et substantiale Patri, quod quidem non sit Filius, et Spiri tus sanctus; neque quidquam aliud sunt in Deo rationes eorum quæ sunt, nisi implicite unigenitum Dei Verbum. tur, producia alia quidem simpliciter ab ipsa ad partici pationem edita suut, alia vero sunt secundum exsisten tiam participantium. CAP. VIII. Quod omnia quæ sunt ad participandum, sive proposita sint secundum participationem, sive se cundum exsistentiam, quia non sunt idonea subjecta reci pientia, multiplicationem et differentiam participationum subeunt; sola autem natura quæ secundum causam parti cipatur hane differentiam funditus non admittit. 881 CAP. IX. Quod sola natura divina secundum rationem causæ est participabilis; et quod proprium Dei est vocare omnia ad communionem; et quæ plura Dei dona partici pant, propinquiora Deo sunt. CAP. X. Quod Deus participabilis est, et folus non participabilis; et non aliquid in eo participabile, el ali quid non participabile. OCTAVA DECAS. De infinitate Dei in creaturis. 887 CAP. I. Quod nibil eorum quæ sunt, carel causa, solusque Deus sine causa est, qui est omnium causa. 887 CAP. II. Quod nihil eorum que sunt, a se productum est, so us Deus ex nihilo creat, el est omnium quæ sunt, effector. Cap. II. Quod omni creatura ex nihilo creata volun tate Dei, neque ævum, sive saculum coæternum est Deo infinito, neque tempus, nec aliud quidquam ex iis quæ cum ævo vel tempore subt. Inscribitur vero etiam sic Quod mbil eorum quæ sunt, coæternum est auctori; so!us autem Deus ex æternitate est ante sæculum. Cap. IV.-- Quod nihil eorum quæ sunꞌ, caret principio, quin potius vel est ex principio temporis, vel ex principio vi, sive sæculi; Deus autem simpliciter et infinite est sine tempore. CAP. V. Quod nihil eorum quæ sunt, ex se ipso pro diens, est non divisum: Deus autem secundum unam suam potestatem multiplicatus, et in omnia prodiens, est non divisus, et a se non exiens. CAP. VI. Quod secundum unam singularem causam omnia fit Dens; nibil autem, eorum quæ ab ipso facta sunt, est non creatum. CAP. VII. Quod nullus numerus duorum, aut multi tudo post numerum duorum, aut aliud quid secundum superius et inferius procedens, infinitum et sine principio esse potest. CAP. VIII. Quod sit etiam species circumscriptionis et termini, comprehensio alque visio, Deus autem uno modo omnibus est incircumscriptus, et inaspectabilis, si gillatim vero nobis angeli et animæ sunt inaspectabiles. CAP. IX. Quod nihil eorum quæ sunt, ab oppositis nomen accipit: Deus autem cuni alioqui ab oppositis nominetur, tamen secundum exsistentiam suam omuino caret nomine. CAP. X. Quod nihil eorum quæ sunt, est non crea tum et infectum: solus vero Deus est non creatus et in ſectus; omnia autem post naturam divinam sunt facta, id est, creata. De infinitate in Deo. CAP. I. Quod in Deo, qui est supra substantiam. non est quidquam aliud non creatum præter Patrem, Filium, et Spiritum sanctum unius et solfus naturæ non creatæ, nec aliud quidquam ante sæcula præter has tres personas divinas. CAP. II. Quod in Deo, qui est supra substantiam, nou est alia divinitas ejus, nisi Pater, et Filius, et Spiri tus sanctus, una et sola non creata natura; nec alia pote stas, sive virtus, et operatio in ipso, uisi hæ tres divina persona. CAP. III. Quod in Deo qui est supra substantiam, non est alia unitas, et alia Trinitas: nec est in superna Trinitate quidquam inæquale, et majus, ac minus: uec aliud quid in ea privaus, secundum se substantiae expers, et non per se exsistens. CAP. IV. Quod in Trinitate, quæ supra substantiam est, neque personale distinguitur a substantia, neque tres divinæ persona substantia distinguuntur, nec alia quapiam oppositione distinguuntur, nisi hac sola secun dum relationem. CAP. V.. Quod in Trinitate ingenitum neque sub stautia est, neque proprietas personæ Dei Patris; nec in ipsa est aliud principium fous totius divinitatis, nisi solus Pater: nec ulla alia naturalis, et propria substantiæ po testas, sive virtus, et divinitas, atque energia, sive ope ratio ex infinita ac divina substantia prodieus, misi solus Filius, et Spiritus sanctus. CAP. VI. Quod in Trinitate, non est alia operatio, el manus, per quam omnia Deus operatur, nisi Filius, et Spiritus sanctus; nec alia sapientia et virtus, et gloria, et imago Dei, nisi Filius et Spiritus. CAP. IX. Quod in Trinitate præter tres personas di vinas, que non reciprocantur, quia Pater non est Filius, neque Filius Pater, nihil est quod non sit alterum alte rus essentia. Vita enim Filli non est aliud præter Patrem; et rursus, vita Patris non est aliud præter Filium, simili ter in Spiritu sancto: et hoc est incedere personas deifi…. cas per se ipsas et in se ipsis vicissim. CAP. X. Quod supra omnein rationem et mentem est omne quod in Trinitate, quæ supra substantiam est, contemplamur, et penitus incognitum, et intelligent a incomprehensum, quomodo una et eadem essentis et in unaquaque persona ex tribus tula et sola est; et in tri bus simul eadem tota et sola; et in nulla persona ulla in re a sola et tota dimovetur, trine simul et singulariter culta. Aut sic: Quod in Trinitate, quæ supra substan tiam est, non secundùm deificas personas essentia ejus terminatur; sed est supra quam ratione comprehendi potest, una trium essentía. DECIMA DECAN. De divina simplicitate. CAP. 1. Quod non oportet qua-rere in Trinitate, quæ supra substantiam est, habitus et dispositiones, neque sunt aliqua circa ipsam, quæ substantiam ejus compleant. CAP. II. Quod non oportet quærere in Trinitate ac cidentia quæpiam, quæ in substant'a ejus exsistant: nec differentias substantiales in ipsa intelligere, siquidem et in incorporeis, quæ ab ipsa producia sunt, non oportet quærere differentiam substantiæ, et energia, neque tan quam aliud in alio ista ut exsistant, arcidere. CAP. III. Quod in unitate, quae supra substantiam est, non est quærenda ubique differentia causa, et cau sam habentis, ubi ex se ipsa dicitur exsistere; et ubi ex se ipsa prodit sua energia, sive operatio, et ubi ex so ipsa, et per se ipsam ad seipsam remeat. CAP. IV. Quod in unitate Trinitatis non oportet quærere aliud substantiam, et aliud energiam sive ope rationem: neque tegi homonymia verbi energiæ, necext stimare nou idem esse in ea substantiam et energiam. CAP. V. Quod in unitate, quæ supra substantiam est, non oportet quærere energiam per se sine substan tia, et non per se exsistentem; neque cogitare simul aliud quid cum ipsa unitate, neque ab ea distinguere suam energiam. CAP. VI. Quod in unilate Trinitatis non oportet quærere alind substantiam, et aliud bonitatem; nec aliud formam, et aliud substantiam; nec aliud vitam, vel sa pientiam, vel virtutem, aliud vero substantiam ejusdem. Cap. VII. Quod in unitate, que supra substantiam est, non est quærendum aliud esse cognitionem ejus, vel charitatem ejus, vel pulchritudinem ejus, vel immortali tatem ejus, et alia ejusdem; aliud vero singularem ejus substantiam, et exsistentiam supra quam divinam. 977 CAP. VIII. Quod in unitate supra substantiam nun oportet quærere, quia hæc est omnia, idcirco multa ejus esse et diversa omnia, est autem ea omnia ipsa divina et beata ejus substantia, quæ habet omnia non ut alia in alio, sed sine habitudine et collecte, nihil habens duplex, el supra omne unum. CAP. IX. Quod in unita'e, que supra substantiam est, neque principium ejus reperire licet, neque me dium, neque finem; neque est aliquid totum, quia in unoquoque eorum quæ intelliguntur, est tota, el rola; nec est aliquid eorum quæ sunt, quia ipsa est omnia; neque licet uno nomine eam complecti. CAP. X. Quod unitas Trinitatis supra omnem sub stantiam est, et supra omnem unitatem, et Trinitatem nobis cognitam; et quod neque substantia est, nec uni tas, neque Trinitas ab ullo cognity; nec infinita, aut in multis numerala. Index scriptorum in decadibus Cyparissiolæ citatorum. Notit a historica et literaria. IN CANTICUM CANTICORUM SALOMONIS EXPOSITIO RELIGIOSIS SIMI REGIS MATHLei CantacuZENI.

col. 1467–1468page 236 of 238

(Matthæi Canta uzeni fragmenta in Sophiam Salomonis Grace et Latine edidit Ang. Maius in notis ad Nicephori CP. patriarchæ Autirrhelicos libros adversus Coprony mum. Vide lomum nostrum C, coll. 395, 411,418, 447, 489.) CONSTITUTIONES, ETISTOLE, AB ANNO 1310 AD ANNUM 1372. 1. Ad solium patriarchale evectus, patriarcham Magne Antiochiæ Constantinopolim vocat. 11. Patriarchæ Hierosolymorum nuntiat se solium pa triarchale ascendisse. episcopatum Amyclii per adjunctionem. XLI. Synodus jubet examinari causas ecclesiasticas in metropoli Sugdææ. XLII. Synodus respondet ad petitionem metropolita Attaliæ de pravis moribus qui in ejus diocesi invalue runt. XLIII. Synodus metropolita Larissensi, qui ob bellum suam dicecesin ingredi non potest, permittil ut jura epi scopalia exerceat in episcopatu Charmanes. XLIV. Synodus metropolite Prusæ mandat ut inspi cial metropolim Aparece et monasterium patriarchale Agaurorum. XLV. Synodus Theodosio, metropolita Meliteres, con fert metropolim Keltzenes per adjunctionem. 11. Jura et privilegia monasterii Mesopotami confir mat. (Initium deest.) IV. Synodus patriarchæ confert reditus quatuor sedium metropolitanarum, V. Monachos monasteriorum Batopedii el Esphigmeni in Monte Sancto monet, ut lites componant. VII. Synodus dirimit controversiam matrimonialem. VI. Synodus absolvit monachum Ignatium monasterii Site Anne. VIII. Episcopum Chii a clericis suis accusatum in jus vocal. IX. Clericos insula Chil in synodum vocat, ut accusa tionem contra episcopum comparatam probent. 1099 X. Synodus metropolite Philipporuni mandat, ut simul cum archiepiscopo Drama causam quamdam dijudicet, XI. Synodus metropolitæ Antiquarum Patrarum confert metropolim Lacedaenioniorum per adjunctionem. 110 XII. Gregorius, patriarcha Alexandria, profitetur or thodoxam fidem. XIII. Patriarcha Joannes respondet ad professionem fidei Gregorii, patriarchæ Alexandriæ, invitans eum ut Cpolim venial. XLVI. Synodus Theodosio, metropolita Melitenes, committit inspectionem jurium patriarchalium in quibus dam ecclesiis. XLVII. Synodus confirmat exemptionem monasterit patriarchalis Marmarianorum a potestate episcopi Laris sensis. XLVIII. Andronicus II Palæologus metropolita pro . rum confert locum Euchætorum. XLIX. Synodus confirmat gratiam imperialem conces sam metropolita Aprorum. L. Synodus confert metropolitæ Smyrnenst episcopa tum Chii per adjunctionem. 1.1. Synodus confirmat imperatoris mandatum, quo epi scopatus Joanninorum in metropolim erigitur. LII. Elenchus possessionum patriarchalium in insula Lemno et apud Varnam. 1. Esaias Gregorio patriarchæ Alexandria notum facit se solium patriarchale ascendisse. II. Imperator archiepiscopalom Bryseos erigit in metro polim. III. Esaias confirmat privilegium, per quod imperator archiepiscopatum Bryseos in metropolim erexit. IV. Synodus dirimit duas controversias. V. Esaias dirimit controversiam. VI. Synodus dirimit quasdam controversias. VII. Synodus dirimit controversiam. VIII. Esaias confirmat decisionem præcedentem sy nodi. IX. Synodus sancit a metropolibus et archiepiscopati bus patriarchæ pendenda esse annua tributa. X. Imperator chrysobullo confirmat erectionem archi episcopalus Bryseos in metropolim. XI. Synodus dirimit sex controversias. XII. Synodus dirimit controversian:. XIV. Synodus quosdam ecclesiasticos condemnat. 1105 XV. Monachus quidam Joannicius promittit se amplius sacra non esse celebraturum. XVI. Synodus tres controversias dirimit. XVII. Synodus episcopum Sinopes a sede son expul sum præponit eclesiis Side, Sylæi et Leuntopoleos, quæ propter incursiones infidelium antistitibus carent. XVIII. Synodus episcopum Zeli præponit metropo i Amasie, que ob dominationem Persarum diu carebat an tistite. XIX. Joannes notum facit fidelibus metropolis Myro rum presbyterum Michaelem Archontem aliosque rite ordinatos esse. XX. Synodus dirimit controversiam. XXI. Synodus revocal decretum per quod cura anima rum in Ecclesia Leontopoleos demandabatur episcopo Sinopes, præponitque eidem Ecclesiæ metropolitam Pi sidiæ. XXH. Synodus condemnat duos clericos. XXIII. Joannes metropolitam Thessalonices jubet dis sentientibus clericis poenas ecclesiasticas imponere. 1117 XXIV. Synodus dirimit controversiam de hæreditate. XXV. Synodus metropolite Chalcedonis confort archi episcopatum Marone per adjunctionera. XIII. Synodus committit metropolita Cæsareensi cu ram variarum ecclesiarum Orientis per adjunctionem. XIV. Synodus dirimit controversiam. XV. Synodus confirmat maudatum imperatoris, quo metropolitæ Serrarum subjicitur episcopatus Nicopoleos. XVI. Imperator confirmat præcedentem actionem sy nodalem. XXVI. Synodus concedit ut duo lectores promoveantur ad diaconorum gradum. XVII. Synodus dirimit controversiam. XVIII: Synodus dirimit tres controversias. XIX. Esaias scribit catholico Ecclestie Armeniaca, se eun cum tota Ecclesia Armeniaca recipere in stuum Ecclesiae orthodoxe. AXVII. Synodus metropolita Dyrrhachii confert me tropolim Selymbria per adjunctionem. XX. Esaias scribit regi Armeniæ, se eum cum tota Ecclesia Armeniaca recipere in sinum Ecclesiæ ortho doxæ. XXVIII. Joannes metropolitam Melenici in jus vocat. XXI. Synodus dirimit controversiam. 12ll XXIX. Synodus archiepiscopo Nymphæi a sede sua pulso dat episcopatum Derci. 1. Joannes Calecas concedit Ignatio Calutheto monaste rium Sosthenii. XXX. Synodus dirimit quasdam controversias. 1125 XXXI. Joannes metropolitam Attaliæ vetat in alienis diace sibus jura episcopalia exercere. II. Synodus excommunicat metropolitam Philipporum. XXXI. Synodus electionem episcopi Macræ et Libysii irritam facit. XXXIII. Joannes metropolita Melenici in jus vocato concedit dilationem termini. III. Synodus pœnis ecclesiasticis afficit quosdam re belles piri. IV. Synodus absolvit quosdam ecclesiasticos. 1219 V. Synodus dirimit controversiam. XXXIV. Synodus absolvit presbyterom Garianum Bo gomilorum bæreseos accusatum. XXXV. Synodus dirimit quasdam controversias. 1131 XXXVI. Synodus dirimit quasdam controversias. 1133 XXXVII. Synodus metropolita Christopoleos confert metropolini Drama per adjunctionem. VII. Joannes iterum admonet Tzerentzem Georgium. VIII. Cyrillus, metropolita Sidæ, pollicetur se in Eccle sia sua esse mansurum. VI. Tribunal ecdici aflicit pœna ecclesiastica Tzereu Izen Georgium. XXXVIII. Synodus Callisto, electo metropolite Amasia, dal episcopatum Limniorum. IX. Joannes promittit Nicæensibus reversuris in siðu.n Ecclesiæ remissionem. XXIX. Synodus archiepiscopo Messenes confert me tropolim Arcadiopoleos per adjunctionem. XL. Synodus metropolita Heraclee Ponticae confert X. Jeremias, metropolita Chersonis, pollicetur se in Ecclesia sua esse mansurum. 12z7 XI. Macarius, metropolita Bitzynes, pollicetur se in Ecclesia sua esse mansurum.

col. 1469–1470page 237 of 238

XII. Joannes scribit ad cleruru Constantinopoleos de incantationibus. XIII. Joannes mandat quibusdam magistratibus ut ec clesiasticos in persequendis incantatoribus adjuvent. XIV. Synodus constituit, excommunicato metropolita Philipporum hyperpyra centum annua esse pendenda a duobus episcopalibus Ecclesia Philippopoleos, qui anti stitibus carent. XV. Joannes respondet metropolite Russia interro ganti de metropolita mortuo miracula patrante. 11. Maximus Calopherus promittit se obtemperaturum esse patriarchæ, III. Synodus absolvit bieromachum Niphonem. 1307 IV. Patriarcha nominat visitatores eisque clerum in dis ciplinam tradit. V. Callistus confirmat jura monasterii Muguliorum. 1315 VI. Callistus confirmat præbendam Amarantiuæ datam ab imperatore. VII. Callistus monet visitatorem Constantinopoleos Scutariotam ut clerum moderetur. XVI. Synodus diriinit controversiam ortam inter metro politam Thesalonices et monasterium Acapuž. XVII. Synodus dirimit controversiam. VIII. Callistus monet metropolitam Kioviæ ut parem facial cum duce Tverensi Michaele. XVIII. Synodus concedit cuidam clerico facultatem promotionis. XIX. Joannes monet Nicænos ut perseverent in fide Christiana. XX. Synodus statuit ut monasterium patriarchale Ho degetria in regione Didymotichi iterum sit cœnobium virile. Yeant. XXI. Joannes monet metropolitam et clerum Trape zuntis, ne amplius imperatoris Comneni adulterio conni XXII. Joannes jubet colligi scripta theologica damnati monachi Barlaam. XXIII. Synodus condemnat dogmata monachi Barlaam. XXIV. Synodus dirimit controversiam ortam inter me tropolitas Lacedæmoniæ et Antiquarum Patrarum de epi scopatu Amyclii. XXV. Synodi decretum de quodam monasterio monta lium. XXVI. Synodus decernit, Michaelem Cabasilam non esse reum munerum acceptationis. XXVII. Joannes scribit metropolita Philadelphiæ, ul provideat in causa Joannis Januensis. XXVIII. Synodus affirmat ecclesia Pyrgii esse in nu mero metropolium. XXIX. Joannes dirimit controversiam. XXX. Joannes declarat monasterium Salvatoris in op pido Sebria esse patriarchale. XXXI. Imperator confirmat quæ de asylis stabilita sunt. XXXII. Synodus metropolitam Coi transfert in metro polim Corinthi. XXXIII. Synodus absolvit metropolitam Pyrgil accusa tum a metropolita Ephesi. XXXIV. Joannes notum farit monachis Montis Sancti decisionem synodi in causa Balaam et Palamæ. 1269 XXXV. Synodus episcopum Sozopoleos nɔminat metro politam Pisidia. IX. Imperator monet patriarcham, ut dijudicet causans metropolitæ Cæsarem. X. Patriarcha in jus vocat monachum Joannicium. 1325 XI. Synodus metropolita Trajanupoleos confert eccle siam Peritheorii per adjunctionem. XII. Patriarcha concedit metropolita Antiquarum Pa trarum ut sedeat in monasterio dicto Mega Spelaion. 1327 XIII. Patriarcha committit metropolite Mouembɔsia jura patriarchalia curan-la in tota Peloponneso. 1329 XIV. Macarius, metropolita Antiquarum Patrarum, confirmat monasterium dictum Mega Spelaiou non esse metropoleos. XV. Synodus metropolitæ Pegarum confert metropolim Sozopoleos. XVI. Callistus populum Peritheorii monet ut episcopo obediat. XVII. Callistus jubet metropolitam Philadelphia mona sterium David inspicere. XVIII. Callistus metropolita Philadelphiæ committit jura ecclesiastica curanda in antiqua Phocæa. XIX. Patriarcha inspectionem monasterii Hodegon committit metropolita Macræ. XX. Synodus Alexium, episcopum Vladimirise, nominat metropolitain Kioviæ et tolus Russiæ. XXI. Synodus judicium fert de duobus magis. XXII. Patriarcha monet episcopum Novogradli ut ob temperet metropolita Kioviæ. XXIII. Patriarcha mouet episcopum Novogradii ut quemdam Theodoritum excommunicatum habeat. 1311 XXIV. Synodus statuit ut Vladimiriae sit sedes metro po ita Kiovia el totius Russiæ. XXV. Episeopi, qui patriarcham sequi non potuerant. confirmant decisiones ejus. XXVI. Patriarcha jubet acta iterum codici mandari. XXVII. Patriarcha metropolita Bizyæ per adjunctio nein confert archiepiscopatum Dercus. XXVIII. Synodus excommunicat metropolitam Alame. XXXVI. Libellus synodalia confirmans condemnationem monachorum Barlaam et Acindyni. XXIX. Patriarcha nominat metropolitam Rhodi et Cy cladom. 1. Isidorus metropolita Philadelphiæ committit jura patriarchalia curanda in diœcesi Smýruensi. XXX. Professio fidel Georgii Vaccæ. XXXI. Callistus dirimit controversiam ortam inter ino Dachos monasterii Iberorum in Atho. II. Isidorus confirmat mandatum imperatoris quibusdam ecclesiasticis conferentis jus ornari crucibus. XXXII. Patriarchæ Constantinopolitani epistola ad pa triarcham Antiochiæ de monasterio Hodegon. 111. Imperator Joannes Cantacuzenus metropolitæ Kio viæ notum facit, constitutiones prioris patriarchæ spe clantes ecclesiam Russiæ esse rescissas. IV. Imperator Joannes Cantacuzenus deceruit ut lofa Russia iterum subjiciatur metropoli Kioviæ. V. Imperator Joannes Cantacuzenus notum facit Deme trio Ljubart, principi Vladimiriæ, episcopum Galitza iterum subjectum esse metropolitæ Kioviæ. VI. Synodus confirmat chrysobullum imperatoris, quo iterum tota Russia uni subjicitur metropolitæ Kioriæ. VII. Isidorus metropolitam Galitzæ in jus vocat. 1291 VIII. Metropolita Monembasia Jacobi Kukuuari epi stola ad patriarcham scripta. XXXIII. Synodus transfert metropolitam Bitzines in metropolim totius Ungrovlachiæ, constituens ut. Ecclesia Ungrovlachiæ subjecta sit Ecclesie Constantinopolitana. XXXIV. Patriarchæ exhortatio de matrimoniis impube rum. XXXV. Philotheus patriarcha Jitteris datis ad patrlar cham Antiochiæ conqueritur de episcopo Tyri et Germa nipoleos. Naupacti. XXXVI. Synodus episcopum Cephalleniæ transfert in metropoli XXXVII. Synodus mores pravos in matrimoniis abolet. XXXVIII. Synodus statuit de mittendis in Russiam legatis, qui dijudicent dissensionem ortam inter metro politas Kiovim et Lithuaniæ. IX. Synodus metropolitam Antiquarum Patrarum trans fert in metropolim Monembasia. X. Isidorus monet metropolitam Bizyes ut se suspi cione liberet. XII. Isidorus tollit excommunicationes pronuntiatas ab Joanne Caleca. XI. Isidorus Georgium Perdicam mittit ad metropoli tam Bizyes. XIII. Eusebius, electus metropolitz Sugdæx, fidem profitetur. XIV. Isidori testamentum. CALLISTUS ET l'HILOTHEUS. 1. Patriarchæ exhortatio ad populum, cum Amarantina quædam, quæ magicas exercuerat artes, vitam amplecte retur monasticam. XXXIX. Patriarchæ litters ad imperatorem, consilium ei dantis in rebus Januensium et Venetorum. XL. Actio synodalis de matrimonio contrabendo inter Andronicum, filium imperatoris Joannis Palæologi, et Kyratzam, Bliam Joannis Alexandri, Bulgarorum regis. XI.I. Patriarcha metropolita Lithuaniæ scribit, se in Russiam mittere duos legatos, qui componant controver siam exortam inter dictuin metropolitam et metropolitan Kioviæ. XLII. Exhortatio Callisti patriarchæ ad clerum in Tri Lovo de patriarcha Trinovi et de ritu baptizandi. 1381

col. 1471–1472page 238 of 238
Ordo Rerum
PG 152:1471(τὴν Ἰαλίταν καὶ τὰ περὶ αὐτὴν πάντα καὶ ὅσα ἐν τῇ ἐνο ρία τῆς Γοτθίας πατριαρχικά δίκαια).
End of PG 152.≣ read PG 152 as one pagePG 153 begins →
« first‹ prevPage 4 of 4
Index
Page scan enlarged

Notebook

Full View