apso dilectio es, et rerum expetendarum vertex, μᾶλλον τὴν ὄντως ἀγάπην, καὶ τῶν ἐφετῶν τὴν tutus inhiem: ut ab omni malo in universum deflectam, concedito; meque mandatorum tuorum effectorem eximium reddito, per intercessionem unigeniti Filii tui, Servatoris nostri, Jesu Christi. Amen. ἀκρότητα, κεχηνέναι στοιχείωσον, καὶ κακοῦ παντὸς ἐκκλῖναι καθάπαξ ἀξίωσον. καὶ τῶν ἐντολῶν σου ἐργάτην ἄκρον ἀνάδειξον, πρεσβείᾳ τοῦ μονογενούς του Υἱοῦ, καὶ Σωτῆρος ἡμῶν, Ἰησοῦ Χριστοῦ, Αμήν. ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΚΑΤΑΝΥΚΤΙΚΑ ΔΙΑ ΣΤΙΧΩΝ CAPITA COMPUNCTIONIS VERSIBUS EXPOSITA. Quod ipse digans haud sim, Qui particeps tui esse Queam: fame en perire Animam vides misellam. Vitle hanc alas misertus, Servator, oro, pane; Fidelibus teipsum Qui Christe das edendum. Ut ille dives olim, Siti liquesco acerba; Flammiaque aduror intus, Que conscientia ipsa est. Vite perennis at 111 Fons, irrigato me unda Viva: sitim ferentes Qui ad te jubes venire. Incontinentia olim Me ejecit horto Edenis, Diremptus atque nostro Abs te Deo nefandus. Tu colligas vicissim Me, qui polo repos!us, Me propter, hospes imis Parth novo fuisti. Sum nudus ipse, mente Amissa, eheu, bonisque; To prodigumn stola me, Benigne Christe, vesti: Qui propter hancce causam Carnem, meam induisti, Nudusque mortem obisti Inter malos latrones. Morbo simul, gravique Me carceri illigatum (Delicta namque propter, Utrumque mi ferendum) Invise, quaeso, Christe, Tun benignitate. Medicus tu es ac redemptor, Homo factus, universis. Διὰ τὸ μὴ εἶναι με Αξιον σοῦ μετασχεῖν, Νῦν ὁρᾷς μου τὴν ψυχὴν Τελευτώσαν ἐν λιμῷ "Ην καὶ θρέψου σπλαγχνισθείς, Σώτερ, ἄρτῳ ζωηρῷ, Ο δι᾽ οἶκτον τοῖς πιστοῖς Δοὺς τροφὴν σαυτόν, Χριστέ. Ως ὁ πλούσιος, κἀγὼ Δίψη τήκομαι πικρά, Φλόγα ἔχων ἔνδοθεν, Εμαυτοῦ τὸ συνειδής. Η πηγὴ δὲ τῆς ζωῆς, Πότισόν με ὕδωρ ζῶν, Ο φωνήσας ἅπαντας Τοὺς διψῶντας σο! φοιτᾷν. Ακρασία ξένον με Τῆς Ἐδὲμ πεποίηκε" Καὶ τὸ μακρυνθῆναι με ᾿Απὸ σοῦ, φεῦ! τοῦ Θεοῦ, Σὺ δέ με συνάγαγε, Ὃς τὸν οὐρανὸν οἰκῶν, Ωφθης ξένος ἐπὶ γῆς· Ξένῳ τόκῳ δι' ἐμέ. Τὴν οὐσίαν φθείρα;, φεύ! Σύν φρεσί, γεγύμνωμαι. Σὺ δέ με τὸν ἄσωτον, Σῶτερ, σκέπασαν στολῇ, *Ος γε τούτου ένεκα Τὴν ἐμὴν ἐνδέδυσαι Σάρκα, καὶ γεγύμνωσαι Σὺν λῃσταῖς σταυρούμενος. Νόσω με τρυχόμενον, Καὶ ἐν φυλακῇ δεινῶς (Αμφω γάρ ἐστιν ἐμοὶ Αμαρτία ἡ ἐμή), Σῶτερ, ἐπιδήμησον Πρός με τῷ ἑλέει σου, Ο φανεὶς πᾶσι σαρκί Ῥύστης τε καὶ ἱατρός. In Anecdotis P. Matrange, I. II, legitur Manuelis Paleologi Anacreonticon in quemdam ignorantems et loqucem, quod hic repræscntamus: Τοῦ βασιλέως κυροῦ Μανουὴλ τοῦ Παλαιολόγου. στίχοι ᾿Ανακρεόντειοι πρός τινα ἀγαθῆ καὶ πλεῖστα φλήναφοῦντα. 'Ακριτόμυθε Θερσίτα, Ο; τοῖς μὲν μάλιστά γε, Σιωπᾶς δὲ ἥκιστά γε, Πῶς σέ τις παύτῃ ληρούντα, Φλυαρούντα, φληναφούντα, Καὶ μὴ μόνος σου συνθλάση Τὸ κρανίον εὖ ποιήσας; Ἐὰν γάρ τίς σου τὴν γλῶσσαν Πρόῤῥιζον ἐξανασπάσῃ, 'Αλλὰ σὺ καὶ ταύτῃ πλέον Παρελθὼν διενοχλήσεις, Καὶ φωναῖς ἀσήμοις αὖθις Οὐκ ἀνέξεις· ὡς γλωττίζων Ερδες κόρακας τὸ τάχος, Οὐδὲ γὰρ ἀνέχομαί σου. | |