Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
PG 156:577ΕΑΡΟΣ ΕΙΚΩΝ ΕΝ ΥΦΑΝΤΑ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑΤΙ ΡΗΓΙΚΟ. Προς ώρα, καὶ δηλοῖ τὰ ἄνθη, καὶ λευκὸς οὗτος ἀὴρ διακεχυμένος ἐπ' αὐτὰ μάλα ἡμέρως. Διὰ τοῦτο ψιθυρίζει ἡδὺ τὰ φύλλα, καὶ δοκεῖ κυμαίνεσθαί πως ἡ πόα, αὔραν δή τινα δεχομένη, φιλίαις ταύτην ύπου κινοῦσα ἐπιφοραῖς. Χάριεν ἰδεῖν. Ποταμοὶ δὲ ἤδη ταῖς ὄχθαις σπένδονται, καὶ ὁ πολὺς ἐπέχεται ῥοῦς, καὶ τὰ πρὶν πλημμύραις ἀφανιζόμενα τῶν ὑδάτων ὑπερφαίνεται, καὶ παρέχει χερσὶ θηρᾶσθαι τὰ παρ' ἑαυτοῖς ἀγαθά. Τούτων ἂν τὸ χειρωθὲν ἤδη τῷ νεα νίσκῳ· 8 κατέχων τῇ λαιᾷ, κεκυφώς †ρέμα, καὶ συγκαθίσας, ὅσον μὴ τῷ ῥεῖθρῷ τοὺς μυκτήρας βι πτίσαι, τὴν δεξιὰν ἀψοφητί γυμνὴν τοῖς ὕδασιν ἐ:1 βαλὼν, τὰς ὑπὸ τὸ ῥόθιον χαράδρας διερευνᾶται, ψη. λαφῶν καὶ τοῖς δακτύλοις τὰς τρώγλας, μή τι τῶν ὑδάτων ταρασσομένων τοῖς ποσὶ τοῦ νεανίσκου, φόβῳ τῶν πατάγων ἐγκέκρυπται. Οἱ δὲ δὴ πέρδικες γαί ρουσι, τὴν ἀποβληθεῖσαν αὐτοῖς ἰσχὺν ὑπερβολαῖς τῶν πεφυκότων λυπεῖν, ἀπολαμβάνοντες ἤδη, ἀκτῖ νος ταύτην αὐτοῖς ἐπανασωζούσης, μηδὲν λυπούσης δι' ἀμετρίαν. Οθεν δὴ σὺν εὐθυμία τοῖς ἀγροῖς ένα διαιτῶνται, καὶ τὰ νοσσία πρὸς τροφὴν ἄγοντες, πρῶτοι ταύτης άπτονται, ἔργῳ δεικνύντες τὴν τράπεζαν. Οδικοὶ δὲ ὄρνιθες τοῖς δένδρεσιν ἐγ καθήμενοι, ὀλίγον μὲν ἅπτονται τῶν καρπῶν, τὸ πολὺ δὲ τούτοις τοῦ χρόνου εἰς τὸ δειν ἀναλίσκει ται. Κηρύττειν οἶμαι βούλεσθαι τουτοισὶ τὴν φωνὴν, τα κρείττω παραγίγνεσθαι, τῆς τῶν ὡρῶν βασιλίσσης ἐπιλαμψάσης, καὶ λοιπὸν εἶναι αἰθρίαν μὲν ἀντὶ τῆς νεφέλης, γαλήνην δὲ ἀντὶ τρικυμίας, καὶ ὅλως ἀντὶ τῶν λυπούντων τὰ τερπνά. Πάντα παρρησιάζει ο ται, καὶ αὐτὰ τῶν ζωυφίων τὰ φαῦλα, ἐμπίδες, μέλιτται, τέττιγες, γένη τῶν τοιούτων παντοδαπά· ὧν τὰ μὲν τῶν σίμβλων ἐξορμηθέντα, τὰ δὲ τὴν γένεσιν ἐσχηκότα τῇ συμμετρίᾳ τῆς ὥρας, εἰ δὲ βούλει, τῇ τῆς θέρμης εἰσβολῇ πρὸς ἀνάλογον υγρότητα, περι βομβεῖ τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἐδαπόρου προΐσταται, καὶ ᾄδοντί που τούτῳ συνάδει τὰ μουσικώτερα. Ενια μὲν ἁμιλλάται, ἔνια δὲ μάχεται, τὰ δ' ἐφιζάνει τοῖς ἄνθεσι. Πάντα δὲ ἡδὺ θεαθῆναι. Τὰ δὲ παιδία παρὰ τὸν κῆπον ἀθύρωντα, ἐκεῖνα θηρεύειν ἐπιχειρεῖ μάλα ἀκεραίως ἅμα και χαριέντως. Τὸ μὲν γὰρ ἤδη τῶν παιδίων γυμνώσαν τὴν αὐτοῦ κεφαλὴν τοῦ καλύμμα πος, ἀντ᾿ ἄλλου τινός θηράτρου τούτῳ κατακέχρηται,
IMAGO VERIS.
ΕΑΡΟΣ ΕΙΚΩΝ
ΕΝ ΥΦΑΝΤΑ ΠΑΡΑΠΕΤΑΣΜΑΤΙ ΡΗΓΙΚΟ.
IMAGO
VERIS
IN AULEO TEXTILI, OPERIS PHRYGI!.
Προς ώρα, καὶ δηλοῖ τὰ ἄνθη, καὶ λευκὸς οὗτος
ἀὴρ διακεχυμένος ἐπ' αὐτὰ μάλα ἡμέρως. Διὰ τοῦτο
ψιθυρίζει ἡδὺ τὰ φύλλα, καὶ δοκεῖ κυμαίνεσθαί πως
ἡ πόα, αὔραν δή τινα δεχομένη, φιλίαις ταύτην ύπου
κινοῦσα ἐπιφοραῖς. Χάριεν ἰδεῖν. Ποταμοὶ δὲ ἤδη
ταῖς ὄχθαις σπένδονται, καὶ ὁ πολὺς ἐπέχεται ῥοῦς,
καὶ τὰ πρὶν πλημμύραις ἀφανιζόμενα τῶν ὑδάτων
ὑπερφαίνεται, καὶ παρέχει χερσὶ θηρᾶσθαι τὰ παρ'
ἑαυτοῖς ἀγαθά. Τούτων ἂν τὸ χειρωθὲν ἤδη τῷ νεανίσκῳ· 8 κατέχων τῇ λαιᾷ, κεκυφώς †ρέμα, καὶ
συγκαθίσας, ὅσον μὴ τῷ ῥεῖθρῷ τοὺς μυκτήρας βι
πτίσαι, τὴν δεξιὰν ἀψοφητί γυμνὴν τοῖς ὕδασιν ἐ:1βαλὼν, τὰς ὑπὸ τὸ ῥόθιον χαράδρας διερευνᾶται, ψη.
λαφῶν καὶ τοῖς δακτύλοις τὰς τρώγλας, μή τι τῶν
ὑδάτων ταρασσομένων τοῖς ποσὶ τοῦ νεανίσκου, φόβῳ
τῶν πατάγων ἐγκέκρυπται. Οἱ δὲ δὴ πέρδικες γαί- & taus, ne quid undis ab adolescentis pedibus turbaρουσι, τὴν ἀποβληθεῖσαν αὐτοῖς ἰσχὺν ὑπερβολαῖς
τῶν πεφυκότων λυπεῖν, ἀπολαμβάνοντες ἤδη, ἀκτῖνος ταύτην αὐτοῖς ἐπανασωζούσης, μηδὲν λυπούσης
δι' ἀμετρίαν. Οθεν δὴ σὺν εὐθυμία τοῖς ἀγροῖς ένα
διαιτῶνται, καὶ τὰ νοσσία πρὸς τροφὴν ἄγοντες,
πρῶτοι ταύτης άπτονται, ἔργῳ δεικνύντες τὴν
τράπεζαν. Οδικοὶ δὲ ὄρνιθες τοῖς δένδρεσιν ἐγκαθήμενοι, ὀλίγον μὲν ἅπτονται τῶν καρπῶν, τὸ
πολὺ δὲ τούτοις τοῦ χρόνου εἰς τὸ δειν ἀναλίσκει
ται. Κηρύττειν οἶμαι βούλεσθαι τουτοισὶ τὴν φωνὴν,
τα κρείττω παραγίγνεσθαι, τῆς τῶν ὡρῶν βασιλίσ
σης ἐπιλαμψάσης, καὶ λοιπὸν εἶναι αἰθρίαν μὲν ἀντὶ
τῆς νεφέλης, γαλήνην δὲ ἀντὶ τρικυμίας, καὶ ὅλως
ἀντὶ τῶν λυπούντων τὰ τερπνά. Πάντα παρρησιάζει ο tranquilliatem pro tempestate, pro molestis deniται, καὶ αὐτὰ τῶν ζωυφίων τὰ φαῦλα, ἐμπίδες, μέ- que sequi junda. Ommia liberius se movent, etiam
animalcula viliora: culices, apes, cicadæ, huju - que
modi variæ species. Harum alia de alveolis progress, alie runc primum natar, propter ipsum
temperamentum hujus anni tempāris, vel si mavis,
propter accessum caloris ad humoreni sibi respondentem, circum bominem strepunt, et ante viato:
rem provolant; quæque magis canore sunt, cuim
eo canente canunt. Quædam inter se certaißen suscipiunt, qua:lam pugnant, quædam furibus insi
dent.
Veris hoc tempus est, et indicio sunt flores, ac screnus hic aer, in eos leniter admodum diffusus. Propterea
suave folia susurrant, el gramen quasi fluctuare videtur, auram quamdam excipiens, amicis illud commoventem flatibus. Res sane visu grata. Flumina
vero jam fœdera cum ripis incunt, eorumque vehemens inhibetur impetus; et quæ pr'us aquarum
inundatione tecta latebant, ea nunc extra undas
eminentia conspiciuntur, facultatemique præbent
manibus ipsorum bona prehendendi. Ex his unti
est, quod adolescens hic cepit, qui quidemcid mana
sinistra tenens, et paulatim demisso capite conisidens, tantum ut nares in flumine non mergat, nuda
dextra sine strepitu aquis injecta, unl'arum explos
rat alvcos; ipsis etiam digitis foramina perseruλίτται, τέττιγες, γένη τῶν τοιούτων παντοδαπά· ὧν
τὰ μὲν τῶν σίμβλων ἐξορμηθέντα, τὰ δὲ τὴν γένεσιν
ἐσχηκότα τῇ συμμετρίᾳ τῆς ὥρας, εἰ δὲ βούλει, τῇ
τῆς θέρμης εἰσβολῇ πρὸς ἀνάλογον υγρότητα, περι
βομβεῖ τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἐδαπόρου προΐσταται,
καὶ ᾄδοντί που τούτῳ συνάδει τὰ μουσικώτερα. Ενια
μὲν ἁμιλλάται, ἔνια δὲ μάχεται, τὰ δ' ἐφιζάνει τοῖς
ἄνθεσι.
Πάντα δὲ ἡδὺ θεαθῆναι. Τὰ δὲ παιδία παρὰ τὸν
κῆπον ἀθύρωντα, ἐκεῖνα θηρεύειν ἐπιχειρεῖ μάλα
ἀκεραίως ἅμα και χαριέντως. Τὸ μὲν γὰρ ἤδη τῶν
παιδίων γυμνώσαν τὴν αὐτοῦ κεφαλὴν τοῦ καλύμμαπος, ἀντ᾿ ἄλλου τινός θηράτρου τούτῳ κατακέχρηται,
"
tis, strepitus metu in cis abditum lateat. Perdices
vero gaudent, se robur amissum per res nlmis natura sua ledere solitas, modo recuperare; sokaribus radiis vires eis restituentibus, qui nunc ob teniperamenti æquabilitatem minime sunt noxii. Quapropter alacres in agris degunt, et pullos ad pastum
adducentes, ipsi primi cibos attingunt, Leto nesam indicantes. Aves auteur canolæ arboribus
insitutes, raro
insidentes, raro fructus attingunt, majoremque
temporis partem canendo consumum Earum ocem hoc prædicare velle puto, meliora nunc s‹ili -
cet imminere, postquam anni temporum regina illuxerit; adeoque deinceps serenitatem pro nebula,
Omnia spectatu jucunda. Puelli vero propter
hane hortum Indentes istæc animalcula venarį
magna, cum simplicitate pariter et lepore conantur,
Nam ille quidem muduto capite, pro instrumento
ad venandu', velamento capitis utitur; ac plerum-
Continue reading PG 156: In persona Tamerlanis →≣ entire volume