✓ que nihil efficiens, equalibus risum movet. Alter και διαμαρτάνον ώς τα πολλά, γίνεται τοίς ήλιξι τελως ad se manus attraheus, ac totumn animalculo curpus injiciens, atque id voleus hac ratione capere, quo pacto non voluptatem et risum cieat? Vident illum præstɔntem corpore? Tandem enim, ac vix sane, capto quodam ex iis quæ a siccis membranarum alis nomen habent, præ gaudio bacchanti similem se gerit,extremæque tunicæ fimbriam sustollens, ut pradam captam huic involval, abiturus alterius quærendi causa, nou animadvertit eas se corporis nudare partes, quæ tegendlæ erauit. Sedenim festivior is per est, qui ætate minor. Nam admodum tenui filo animalcula duo colligata volare sinit, extremnisque digitis stamen ipsum ex intervallo retinens, vola - tum impedit, quo minus eis ex more succedat; et ridet, et ketus est, et exsilit, Indierman hoc pro re seria ducens. Ad summam, ars testi operis iuvital ocutum, voluptatemque spectatoribus conciliat. Ournium aatein hormin causa ver est: quod tristltiam dissipat, vel si navis, bitaritatem conciliat. ἄλλο δὲ τὸ χεῖρε ἔχον παρ' ἑαυτῷ, ὅλον ἐπιρρίπτον τὸ σῶμα τῷ ζωϋφίες, καὶ θηράσαι τοῦτο ταύτῃ βο λόμενον, πῶς οὐχὶ ἡδὺ καὶ γελοίον; ὁρᾷς τὸ ὑπερ· φέρων τῷ σώματι; ὀψὲ γὰρ δὴ καὶ μόγις τινὲς λα σόμενον τῶν, ὦ καλοῦσιν ἔνιοι πτιλωτά, βακχεύοντι ἔοικεν, ὑπὸ τῆς χαρᾶς, καὶ τὰ κράσπεδα ἀνελόμενον τοῦ τελευταίου χιτῶνος, ὡς ἑλίσσον τούτοις τὸ θηραθεν, πορεύεσθαι ζητεῖν ἕτερον, οὐκ αἰσθάνεται γυμνοῦν & δέον κρύπτειν τοῦ σώματος. Ἐκεῖνο μέντοι γε αστειότερον, τὸ τὴν ἡλικίαν βραχύτερον. Νήματι γὰρ πάνυ λεπτῷ πεδῆσαν δύο τῶν ζωϋφίων, iᾷ δῆθεν πέτεσθαι. Κατέχον δ' ἄκροις δακτύλοις ἐκ διαστήματος τὴν ἡτράν, εἴργει τὴν πτήσιν, κατά τρόπον τουτοισὶ γίγνεσθαι, καὶ γελᾷ, καὶ γέγηθε, καὶ ὀρχεῖται, σπουδαῖόν γέ τι νομίζον τὴν παιδιά». "Ολω; δὲ ἡ τέχνη τῶν ὑφασμένων ἐστιᾷ τὸν ὀφθαλ μόν, τρυφή γιγνόμενα θεαταίς. Αίτιον δὲ τὸ ἔαρ. κατηφεία; λύσις, εἰ δὲ βούλει, φαιδρότητος πρόξενον. IN PERSONA TAMERLANIS Quibus usus sit verbis Persarum Scytharumque Τίνας ἂν εἶπε λόγους ὁ τῶν Περσῶν τε καὶ Σκυ dux, ad Turcorum tyrannum, magna quædam ac superba proferentem, et minis intolerabilem, rebus adhuc prosperis: post victorium vero, diversam in partem mulatum. Quod ex longo temporis intervallo, et ipso quidem ab initio, simultates exercere vult, infestum est natura, ceu videtur, impetuque naturali commotum, continere se nequit, quo minus ægre facere quovis tempore nitatur. Itidem tu quoque 'nullo non tempore, cum peragenda mente versareris, in hoc incumbens, meis ut institutis quacunque posses arrogantia petulantiaque adversareris (non enim factis poteras), nunc illo tibi supercilio dejecto, quod prius elatum erat et grave, vanoque fastu in nihilum redacto, nibilominus alio quodam modo nobis infestus esse pergis. Victus enim dum ploras (cum vitam hanc varie reciprocis plenam fluctibus esse nesciveris, nec exspectaveris, ut ipsa res indicat, fortuna prosper mutationem, quanquam ea perusitata sit, et nec abs re contingat, nee ita comparata sit, ut nunquam accidere possit), præclarum facinus meum extenuas, nec modo minus, quam anteliac, eo ipso me wordes, quod animum wox abjeceris. Ego verò palabam, me claram et durabilem habiturum glorian, veluti victo viro claro, qui res magnas ges sisset. Hanc opinionem tu meam minine veram redarguis, dum ignominia leipsum allicis, teque victu facilem fuisse demonstras, minime viriliter hanc calamitatem ferendo. Quamobrem fortuito, non per virtutem antohaç adeptus es victorias: θῶν ἐξηγούμενος τῷ τυραννοῦντι τῶν Τούρ κων, μεγάλα τε καὶ σοβαρὰ φθεγγομένῳ, καὶ ἀφορήτῳ ὄντι ταῖς ἀπειλαῖς, ἡνίκα εὖ ἔπραττε, τραπέντι δὲ πρὸς τοὐναντίον μετὰ τὴν νίκην. Ως ἔοικε, τὸ πόρρωθεν ἐθέλον καὶ ἐξαρχῆς πολεμεῖν φύσει πολέμιόν ἐστι, καὶ τῷ πεφυκότι κινού μενον, οὐ δύναται κατέχειν ἑαυτὸ, τοῦ μὴ λυπεῖν ἐπιχειρεῖν ἐν ἅπασι τοῖς καιροί;. Καὶ σὺ δὴ πάντα τὸν χρόνον, ἡνίκα τὰ πρακτέα σοι κατὰ νοῦν ἔτρεχε, τοῖς ἐμοῖς ἐναντιοῦσθαι πειρώμενος αλαζονείαις καὶ ὕβρεσιν (οὐδὲ γὰρ τοῖς πράγμασιν ίσχνες), ἤδη τῆς ὀφρύος σοι πεπτωκυίας, τῆς ἐπηρμένης τε καὶ πολλῆς, καὶ τοῦ κενοῦ φρυάγματος εἰς οὐδέν σοι λήξαντος, οὐχ ήκιστά γε καὶ νῦν ἐχθρῶς πρὸς ἡμᾶς διάκεισαι τρόπον ἕτερον. Κλάων γὰρ μετὰ τὴν ἦτ ταν (οὐ γὰρ ἐπέγνως τόνδε τὸν βίον πολλῆς παλιρ βοίας γέμοντα, οὐδὲ προσεδόκησας, ώς δηλοῖ τὰ πράγματα, τὴν ἀγαθήν σοι τύχην μεταπεσεῖσθαι, και τοι εἰωθὸς ἐν πρᾶγμα, οὐκ ἀπεικός, οὐδ᾽ ἀνένδεκτον), τοὐμὲν ἀνδραγάθημα σμικρύνεις, καὶ δάχνεις γε οὐχ ἧττον νῦν ἢ πρὸ τοῦ, τῷ τὸ φρόνημα αὐτίκα ἀποβαλέσθαι. Καίτοι γε μην ἐγὼ λαμπράν τινα καὶ διαρκέσουσαν σχήσειν εύκλειαν, ὡς δῆθεν γε ἀνδρὸς λαμπρού περιγεγονώς, ἀρετῇ μεγάλα κατωρθωκότος. Σὺ δὲ ἐλέγχεις τὴν δόξαν οὐκ ἀλησ θεύουσαν, αἰσχύνην σεαυτοῦ καταχέων, καὶ ἀποφαί νων σεαυτὴν εὐεπιχείρητον ἄνθρωπον, ἐν οἷς οὐ φέρεις κατ' ἄνδρα τὴν συμφοράν. Τύχῃ σοι τοίνυν τὸ νικᾷν, οὐκ ἀρετῇ συγκεκλήρωται· καί μοι νῦν ἀντιπίπτεις, καὶ λυμαίνῃ τοῖς ἐμοις κατορθώματι, Qui Bajaretum regem Tureorum, Græcis infestum, ceperat.

EPISTOLA. τὴν δόξαν περιτρέψας εἰς τοὐναντίον τὴν περὶ σοῦ. mihique nunc adversaris, et rebus a me fortiter Ο γὰρ μὴ γενναίου κρατήσας ἐγὼ πῶς ἂν ταύτῃ γενναῖος δόξαιμι; Εῤῥέτω τοίνυν χρυσός, ἐῤῥέω λάφυρον ἅπαν, καὶ ὁ πολὺς σοι πλοῦτος πολλαχόθεν συνειλεγμένος, ἀκούσης δόξης, ἧς ήρων. Αύτη με τερμάτων τῆς γῆς γεγηρακότα κατήγαγεν ἐπὶ σέ. Καὶ νῦν ἐρῶ μου τοὺς πόνους ἠπατημένους. gratis oficis, opinione de te mea diversam in par tem traducta. Nam qui victoria de viro non forti potitus sum, quonam pacto vir furtis hujusce facinoris causa videbor? Valeat igitur aurum, valeant universa spolia, magnæque divitiæ tuæ, undecunque collectæ, quando abest gloria, quam equidem expetebam. Ea me senio confectum, ab ipsis terræ finibus adversum te duxit. Nunc meos labores irritos fuisse video. ΕΝ ΕΙΔΕΙ ΨΑΛΜΟΥ, Περὶ Κεραυνοῦ τοῦ 'Αγαρηνοῦ· ὁπότε ἐπεσκέ ψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ, καὶ διὰ τῶν έχε θρῶν αὐτοῦ τὸν παντοδαπὸν ἀπέκτεινε θῆρα. Ὕψιστος ὁ Κύριος ἐν ἀρχῇ, ὅθεὸς ἡμῶν εἰς αἰῶνα β αἰῶνος ἐν τῷ οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν, πρὸ τοῦ τὰς δυνάμεις παρήχθαι, ἦν· καὶ ὁ αὐτὸς μενεί. Νῦν οἱ κτηνώδεις συνήκαν. Καὶ γὰρ εἶδον τὰ θαυ μάσια αὐτοῦ, ἐπ' αὐτοὺς γεγενημένα, καὶ τὰ βέλη αὐτῶν ἐξησθενηκότα· τὸν δὲ κεραυνὸν, ἐμπρησθέντα τῇ ἰδίᾳ ματαιότητι· ὃς ἀναβαλλομένης τῆς ἀγαθότητος, καὶ τῆς προνοίας οἰκονομούσης, κατωλιγώρει. Ἐπέσχεν ὁ Θεὸς ὀργήν, ὁ δὲ ὑπερεφρόνει· βλασφημοῦντος, ἐμακροθύμει· καὶ ὁ ἀσεβὴς ὑψοῦ τὴν κε φαλὴν ἦρεν. Ονειροπόλει τὴν γῆν, καὶ τὸν οὐρανοῦ Δεσπότην οὐκ ἐδίδου ταύτης ἄρχειν. Αλλ᾽ ἐν τῷ μεγαλαυχεῖν ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ, καὶ πολυχειρία θαρρούνται κατεπαίρεσθαι τῆς ποίμνης τοῦ Θεοῦ, ἔφθασεν ἡ σύῤῥοια τῶν κακῶν· καὶ τὰ ἐξαρχῆς ἀδικήματα ἅμα ἀποδέδωκε. Γνώτω δὴ πᾶσα ἡ γῆ. καὶ μὴ ὑψούσθω ἐν ἑαυτῷ γηγενής. Τῷ γὰρ Θεοῦ· νεύματι ἅπαν εἴχει· καὶ εἰς μακρὸν ἀνεχόμενος, εξάπινα ἀποδίδωσιν. Ὁ δὲ ἐλπίζων ἐπ' αὐτὸν μὴ φοβηθήτω κακά. Τοὺς γὰρ ὑπομένοντας σώζει, ἐὰν παρ' αὐτῶν θυσίαν ἐξομολογήσεως λάβῃ, καὶ ἀντα ποδοίη ὑπὲρ αὐτῆς, ὅτι χρηστότητος πέλαγος. Δύτω δόξαν ὁ λαὸς αὐτοῦ, καὶ ἐλπίδων ἀγαθῶν ἐμφορεί σθωσαν οἱ πεποιθότες ἐπ' αὐτόν. Ilderim. Sic appellant Turci Bajazetum. IN FORMA PSALMI. De fulmine Agareno: quo tempore Deus populum suum resperit, et per hostes suos illam versulam belluam necavit. Altissimus ille Dominus in principio, Deus noster infinitis seculis, in caelo et in universa terra, priusquam cœlestes illæ copiæ creatæ forent, erat; et idem manebit. Nunc tandem intellexere belluini. Viderunt enim ipsius prodigia, quæ in eos facta sunt, telaque sua debilitata; fulmen ipsum, stoliditate sua suceensum; qui vir procrastinante divína bonitate, providentiaque dispensante, Borci Deum faciebat. Iram Deus inhibere, contemptim hic illum habere; hoc Deum proscindente conviciis, diuturna Deus uti patientia, quo factum, ut impius iste caput in altum sustulerit. Terram universam per somnium devorabat, nec ejus imperium cœli Domino permittebat. Sed dum magnifice vires ob suas se jactal, copiarumque multitudine fretus, contra Dei gregem semet effert, hominem malorum colluvies antevertit, et injuriis priscis mercedem una vice persolvit. Norit hoc universa terra, nec intra se terra editus semet attollat. Quippe Dei nutui quidlibet cedit, et diuturna utens ille tolerantia, subito retribuit. Qui vero sperat in eum, mala non metuat, Nam servat adversa sustinentes, si confessionis sacrificium ab eis acceperit, ac vicem pro eo rependerit. Bonitatis enim pelagus est. Tribuat ei gloriam populus ipsius, et qui confidunt in eo, spe bona pleni sint. Fragmentum epistole Munnetis Paleologi ad Manuelem Chrysolorami, ab imperatore scriptæ cum in aulu regis Anglurum Henrici quarti versaretur, auxilium labenti imperio emendicans. Μάλιστα δὲ πάντων ὁ ἄρχων παρ' ᾧ τανῦν διατρί- ὀρέγων, καὶ ἑαυτὸν παντοδαπὸν ἐπίκουρον παρεχό βομεν, ὁ τῆς Βρετανίας ῥῆς τῆς Μεγάλης, τῆς δεν τέρας, ὡς ἂν εἴποι τις, αἰκουμένης, ὁ πολλοῖς περι δεόμενος ἀγαθοῖς καὶ παντοδαπαῖς κομῶν ἀρεταῖς, καὶ τοῖς μὲν αὐτὸν οὐκ εἰδόσι τῇ φήμη θαυμαζόμενος, πρὸς δὲ αὖ τοὺς ἀπαξ ἰδόντας λαμπρῶς τὴν φήμην ελέγχων μηδαμῶς θεὸν οὖσαν, ἅτε δὴ μὴ δυναμένην δεῖξαι τὸν ἄνδρα ἡλίκον ή πείρα παρίστησιν οὗτος ὁ λαμπρότατος μὲν τὸ σχῆμα, λαμπρότατο; δὲ τὴν γνώμην, καὶ τῇ μὲν ῥώμῃ πάντας ἐκπλήττων, τῇ δὲ συνέπει φίλους ποιούμενος, καὶ χεῖρα πᾶσιν μενος τοῖς χρήζουσι βοηθείας, καὶ νῦν τῇ φύσει χρησάμενος ἀντὶ λιμένος ἡμῖν κατέστη μετὰ διπλοῦ τοῦ χειμῶνος, τοῦ τε τῆς ὥρας, τοῦ τε τῆς τύχης, εἰς αὐτόν τε καὶ τοὺς τρόπους τοὺς αὐτοῦ κατηρεύ σιν, ἡδὺς δὲ μάλα φαινόμενος ταῖς συνουσίαις, καὶ διὰ πάντων ἡμᾶς εὐφραίνων, καὶ τιμῶν ὡς μάλιστα καὶ φιλῶν οὐχ ἥκιστα, καὶ ὑπερβολαῖς ἐν ἅπασι κεχρημένος τοῖς εἰργασμένοις, μικροῦ δοκεῖ καὶ ερυθριᾷν, πολὺ τοῦ δέοντος ἐλλείπειν μόνος οιόμενος· οὕτω μεγαλόψυχος ὁ ἀνήρ...