sibi divinitus concedi serio rogavit. Sic enim quodam in loco Deum precatur: Milte illam de cœlis sanctis tuis, et a sede magnitudinis ac gloriæ tuæ, nt mecum sit et mecum isbo ret. Et alibi: Dabis servo tuo cor docile, ut possit discernere inter bonum et malum. Qnam sane ab causam etiam secta Peripatetica principes patronique sapientiam cum voluptate conjunctam summum constituisse bonum veramque hominis felicitatem non male collo casse videntur. Cæterum non quamcunque sed eam duntaxat sacri vates nos jubent amplecti sapientiam, quæ nobis ad timorem et cognitionem Dei, vel ut apertius loquar, ad sapientiam cœlitus revelatam iter quoddam præmonstrat, ad eumque finem collímat, ut Deum agnoscamus, celebremus, illiusque veneratione gaudeamus. Hunc nainque Deus optimus maximus homini finem constituit, eumque ob hanc causam tanta arte condidit, tantaque donorum varietate excellentiaque exornavit, atque in hoc mundi domicilium tum amplissimum, tum pulcherrimuin collocavit, ut Creatorem agnosceret, honorarel, et perpetuis laudibus summa cum lætitia prosequeretur. Nec sane alius sapientiæ scopus agnoscendus quam iste, ut omnem proinde debeamus repudiare scientiam, quæcunque cognitionem et timorem Dei non promovet, adeoque cum una simplexque sit veritas, unam etiam solamque illam amplecti sapientiam. Etsi vero animus noster mole impeditus terrestri, contagioque peccati corruptus, rerum naturas penitus introspicere, ipsasque formas internas dijudicare non possit, noluit tamen nos Deus in vita esse prorsus otiosos, sed perpetuo exerceri, talentumque cuilibet conimissum in lucem proferri, ut tandem multis variisque in hac vita documentis expeditiores reddamur ad fruitionem perfectæ illius contemplationis, quam in futura exspectamus vita, ideoque non prorsus nudi iare niamur, si coelestis illius sapientiæ vestimento indui cupiamus. Quod cum ita sit, nou possum non nefandam quorumdam barbariem admirari, qui ventri abdominique servien tes, superbo fastu omnia sapientiæ studia fastidiunt contemnunique, hanc illis mente qua cœno intemperantia scatet, dictante sive ratiunculam, sive deceptiunculam, nibil posse in hac vita perfecte sciri, et nos cæcutire in rerum etiam manifestissimarus contemplatione, ideoque omnia esso incerta, et præsertim illa, quæ jam retro wallis sæculis non tam a viriş maximis inventa prolataque, quam certis sensuum judiciis expera probataque sunt. Quamvis enim sint plurima ad quorum cognitionem nondum perse nimus, et vere sit dictum a Themistio, quod maxima pars eorum quæ habentur ab hominibus minima pars sit earum, quæ nesciuntur, non tamen omnia ignoramus, nec brutorum duntaxat more res sensui subjectas aspicimus, imo beneficio divinioris cujus dam auræ in nobis, cujus nos nen frustra fecit participes divina benignitas, suljecia rerum formasque quodammodo pers; icimus atque hæc ab ipsis naturis sensui subjectis discernere valemus, Inprimis vero rerum natural um cognitio ad salutarem jucundaïque nos deducit rerum divinarum contemplationent apprehensionemque, ut ii quidem qui sa pientiæ studiis imbuti sunt, quædam de Deo depionstrative scire possint, quæ alii sola tantum fide cognoscunt atque credunt, idque multis de causis. Sunt namque res ille divinæ admodum abstrusæ remotæque a sens'bus, et nostræ mentis acies, non statim a partu effulget, sed longi temporis utens progressu intellectum aliquem acquirit solidiorem. Præter a non pauca sunt, quin potius plurima, quorum cognitio requiritur, priusqnam rerum divinarum demonstrationem quispiam animo possit concipere, nec illa licet exigun temporis spatio assequi. Adde, quod multi vitio defectuque aliquo naturæ laborant, cor pusque obtinent vel debile vel depravatum, cui divinus inclusus animus suas vires nequit exserere, contemplandoque ad scientiam aliquam altiorem pervenire. Omitto idem, quod constat maximam hominum partem comparandis rebus vitæ necessari's satagere ideo que as omni abstrahi rerum divinarum contemplatione. Quæ sane impedimenta si removeantur ab animis hominum, tnm certe abstrusam aliditamque rerum naturam contemplando ad aliquam rerum div narum cognitionem pervenient, et ex visibilibus, ut sacra loquitur Scriptura, invisibilem Dei gratiam potentiamque tanquam sensibus subjectam agnoscent. Annon enim, ut aliquo idipsum declarem exemplo, mundum aliquando coepisse, nec ab æterno exst tisse præter sacratissimam fidei nostræ auctoritatem etiam rationes humanæ convincunt? Certe quidem si quis mundum facit æternum, is vel Deum esse, vel Deo equalem constituit, id quod prorsus esse absurdum, et a nemine sano concedenduin nemo non videt. Idem quoque qui factum negat mundum, negabit interiturum, nec hominum late bitur bene appellari microcosmum, qui nimirum instar mundi non semper fuerit, nec per petuo durare soleat. Quid? quod ab illo qui æternum facit mundum, interrogabimus, curnam per tot tamque innumerabilium seriem cursumque sæculorum non fuerit is cultus, quo jam utimur, curnam litterarum usus, quo solo memoriæ fulcitur æternitas? cur quædam nunc innotescunt, quæ sit consentaneum, si mundus esset æternus, retro tot ia finitis sæculis in usum notitiamque pervenire debuisse. Præterea, cum constat divina pro videntia mundum gubernari eademque et fieri quæ fiunt et destrui quæ destruuntur, derin non erit a ratione alienum,credere eumdem Deum etiam hoc universum fabricatum esse, ideoque mundum ab æterno non exstitisse. Et ipse tandem mundus, ut inquit Augustinus, de seipso testatur quod factus sit. Ordinatissima namque sua mutabilitate et mobilitate, et visibilium omnium pulcherrima specie, quodammodo factuin se esse demonstrat, et vọn nisi a Deo ineffabiliter ac invisibiliter magno et invisibiliter pulchro fieri potuisse procls mat. Eum igitur, qui mundum factum negat, oportebit fateri, Deum aut esse rerum opi fi:om aut nihil posse facere, quod sit summe excellens atque eximium, id quod neato qui

mente consistat concedit, quin potius omnes naturali quodam instinctu Deum ornipo tentem asserunt. Jam si etiam hoc concedunt, ipsum summum et maximum esse artificem, oportebil certe deinceps fateri ab eodem piaximum pulcherrimumque opus, quod animo cogitari aut usquam inveniri possit, factum esse; et quodnam tandem erit illud opus? Annon mundus? Quod si autem Peripatetico illi,mundum asserenti æternum, hæc magis esse sive dialectica sive probabilia viderentur, quam apodictica, sive scientifica, age cum illo argu mentis a natura d-sumptis ulterius conferemus. Ac primum quidem illud constat, non posse fieri ut sit aliquid æternum, quod e principiis conflatum est corruptioni obnoxiis, qualem esse scimus mundum, cujus partes assidue mutantur, dum quædam fiunt, quædani intereunt. Nec refert quod quidam partem mundi nobilissimam, cœlum nimirum, immor tale faciunt, nullique dissolutioni subjecturn. Eodem namque modo etiam hominem quis piam appellabit immortalem, ob partem ipsius præcipuam, quam animum vocamus, am nisque corruptionis expertem constituimus. Omitto jam quod multis, iisque indubitatis rationibus probari possit, non esse cœlum corruptionis expers, ipsumque etiam tandem urgere ad interitum. Quod si quis fluvii instar mundum credit subinde fluere, partemque hujus quæ effluxit, a fonte quasi quodam perenni, semper restitui, is sane novum semper mundum constituit, et quem factum fuisse nolebat fateri, eumdem jam infinities concedit. Ut enim in eodem quidem alveo semper decurrit fluvius, sed aliam subinde aquam haurit, ita non eumdem esse hodiernum mundum, qui fuisset heri, sed novum subinde suecedere, necessario sequeretur. Aliam quoque incurret ille absurditatem, qui mundum facit æter num. Animam plerique sana mentis inter Peripateticos fatentur esse immortalem, et item hoc, namero infinita dari non posse reipsa sive actu. Mundo igitur constitu!o æterno, annon anime constituentur actu infinito? Siquidem anni jam præterierint infiniti, homines que numero infiniti mortui, quorum omnium numero carentium sunt animæ actu super stites? At hic quidam hujus absurdi vitandi gratia furiosa quadam impudentia, muniero unicam esse animam rationalem in omnibus hominibus ünxere. Hoc vero figmentum annon omnem providentiam atque justitiam Dei tollit atque exstinguit? Hac namque ratione ho mines numero non different quorum nimirum unica esset forma, nec u'la superessent præmia recte factorum, nullæ pœnæ male factorum, idemque esset Socrates quod Plato, nee melior bonus quam sceleratus, sapiens quam stultus, et sic deinceps. Id quod cum sit absurdum, illud item quo affirmabatur, unicam esse omnium hominum animam absurdum esse necesse erit. Sed desino tam plures cumulare probationes, quibus mundus non esse æternus demonstretur. "Addam potius adhuc unumi idque breve exemplum, quo n'agis taciau planum rerum naturalium cognitionem esse præviam veri luminis per quam nimirum homo deducitur ad contemplationem sui Creatoris. Hunc mundum itaque a Deo regi, quæ probent rationes, breviter exponam. Ac primum quidem, quis non videt diversa abue contraria per se conjungi atque ad unam aliquam formam reduci non posse, nisi al terius cujuspiam opera auxilioque intercedente connectantur? Jam vero mun lum hunc ex tam diversis contrariisque videmus constare partibus, in quo nimirum frigida jun guntur calidis, humentia siccis, aliaque ex diversis conflata naturis in unam formam Conveniunt. Uum itaque esse aliquem fateri oportet, qui tam diversa copulavit, univit athe conjunxit. An quis aspiciat tabulam diversis pictan coloribus, variisque partibus constantem, et certum aliquem magistrum exstare dubitet, qui tam scite illam finxeri!? An quis intueatur pocula variis cœlata atque aspera signis, nec protinus exclam:et, divini opus Alcimodontis? Illud sero constat inter omnes, diversa contrariaque suo quodam impetu dissolvi atque di-jungi ab invicem, nisi sit aliquis a quo conservantur. Idem itaque etiam mundo contingeret, quem in unam formam ex diversis partibus compactum naturarum ipsa diversitas invicem discors dissociaret procul dubio atque dive Jerci, nisi esset unus, qui quod uexuit contineret. An vero aliquid carens gubernaculis certo atque regulari semper ordine moveri posset suapte sponte? id quod fieri cernimus in mundo, cujus ordo tam certus procedit, vel eædem sint perpetuo vicissitudines die rum atque nortium, commutationesque temporum quadripartiæ ad maturitatem frugum et ad temperationem corporum aptæ. Quid de sole dicam lunaque et cæteris stellis? quo rum tam certi sunt motus, ut sol quidem orbem in duodecim partes distributum semel quotannis perambulet tum recedens a nobis, tum accedens ad nos: Juna vero accretione et diminutione luminis mirabili quasi fastorum notet et significet dies, ad eumdem re currens locum menstruo spatio; tum in eodem orbe stellæ tam certo feruntur, ut eosdem cursus constantissimos servent disparibus inter se motibus. Quæ quidem et alia innumerabilia cum cernimus tam certum ordinem observare, tamque dispositos motus locis temporibus efficientia spatiis qualitatibus retinere, possumusne dubitare, quin sit unus, qui bas mutationum varietates manens ipse moderetur et disponat? His igitur ct aliis que hoc loco non possunt omnia enumerari, humanis, loc est physicis argumentis quispiam mundum providentia Dei gubernari probare posset, unde satis perspicuum esse arbitror, sapientiæ studia, quæ philosophiam vocamus, ad pietatem rerumque divinarum cognitionem munitum conferre, ideoque ab homine Christiano excolenda esse merito at que amplectenda. Neque tamen philosophiam tanquam ducem sequemur, quin potius illa tanquam ministra utemur, atque tum demum nos recte philosophatos arbitrabimur, quando id philosoph¨æ ope ministerio que tutabimur, quod sacris non repugnat litteris, quæ sunt veritatis amusses. Ex quo sane sequitur, genus philosophie Platonicum viro Christiano

imprimis esse persequendum, quod nimirum inter alia et pietatem maxime nos edocet, ad eamque quam ex sacris Scripturis hausimus veritatem quam proxime accedit. Annon enim Christianæ religionis consentanea est illa Platonicorum de idæis disputatio? que maxime huc pertinet, ut ostendat Deum esse hujus mundi conditorem, certique ordinis, qui in ipso conspicitur, auctorem? Omitto jam illud, quod multi fere eadem, quae de Filio Dei et Verbo et constructione universi a Christianis dicuntur, etiam Platonicos di cere arbitrantur. Annon gratam de Deo famam spargunt in disputatione de natura, quam Dei esse voluntatem ostendunt? in disputatione de cœlo, quod per se esse mortale aiunt, sed propter præsentiam animæ motricis immortale reddi? in disputatione de ente uni voco non æquivoce? imprimis autem, quando animos esse immortales alque divinos crebro tamque copiose inculcant? id quod maximum est nostræ fidei fundamentum. Qua quidem omnia illi a Platone præceptore ac magistro non arripuerunt, sed hauserunt, quod non doceat Plato sed instituat, non instituat sed imbuat. Quapropter hunc divinum, hunc sapientissimum, hunc sanctissimum, hune Homerum philosophorum appellant, quos secutus etiam Cicero non eloquentiae solum, sed sapientiæ quoque parens, eumdem tanti fecit, ut se sola hujus auctoritate frangi dicat, quamvis nullam Plato afferret rationem. Cæterum hic non possum non mirabiles artium et philosophiæ periodos commemorare. Neque enim etiam artes ipsæ eodem semper in honore habentur, sed alias magis vigent, alias minus, et nunc illud nunc aliud floret philosophiæ genus. Nostro igitur sæculo ge nus philosophandi Platonicum fere exolevit, in scholis vero omnibns Aristotelica tradus tur, unde accidit ut præceptores et recta institutio ad Platonis philosophiam desideres tur hodie, quibus tamen omnino opus est volenti recte ad istud philosophandi genus et cum fructu accedere. Sunt enim Platonica pleraque tam obscura, præsertimque illa qua numeris et figuris sunt involuta, ut proverbio locum dederint, quo aliquid dicitur, «No meris Platonicis esse ob curius.» Etate vero Ciceronis contra accidit, qua nimirum pausi fuerunt, quibus philosophia peripatetica esset cognita. Omnes itaque schola tum Plate nem legebant, discebant, convertebant, neglecto interim spretoque Aristotele, vel saltem secundas post Platonem partes obtinente. Sed hæc hactenus. Ad te venio, princeps reverendissime, cui rationem instituti mei bre viter exponam. Cum ego commemoratas ob causas Platonis scripta etamem et admirari soleam, non potui prætermittere quin libellum de comparatione Platonis et Aristotelis Græce con scriptum a Georgio Gemisto in Latinam transferrem linguam, quo et mihi redderem ſami liarem, simulque aliis quibus lingua Græca minus esset cognita hac translatione pro dessem. Neque me operam perdidisse opinor, quod hujus auctoris opusculum in manus sumpserim neque alios qui idem sunt lecturi, tempus inaniter contrituros existimo. Fuit enim Gemistus hic vir in omni scientiarum genere eminentissimus, cognomenque Ple thonis accepit, quasi Platonis, eo quod Platoni philosophorum principi proxime acce deret. Hanc igitur translationem T. R. patrocínio offerre volui, quod nimirum tum alias tum præsertim nuper datis ad T. R. litteris cognovissem T. R. tanto philosophie, præsertim Christianæ, qualis est Platonica, amore teneri, tantisque studiosos illius bene ficiis persequi, ut vere Mecænas ejusdem appellari possit. Præterea quod audivissem T. R. locupletissimam omnium omdis linguæ ac disciplinæ scriptorum bibliothecam in suo collegio instruere, undique conquisitis magna pecunia editis libris. Quamobrem facere non potui quin hoc stipatus munuscule T. R. iterum accederem, nec dubito quin hoc quoque scriptum philosophi atque mathematici præstantissimi 1. R. eo sil complexura animo, quo Musas el optimos quosque scriptores amplecti solet, suæque bibliothecæ ornamentum judicare. Quod sane exiguum munusculum si T. R. quo non dubito animo susceperit, ipsumque suo favore complectetur, dabo certe manibus pedi bus operam, ut majora dignioraque T. R. auspicio beneficioque, ad manus T. R. perveniant, bibliothecæque tuæ inserantur. Quod superest, Deum precor, ut T. R. diu servet salvam atque incolumem, quo possit literarum studia promovere ad nominis divini gloriam aliorumque hominum salutem. Basilea, die Laurentii anno 1574. T. R. addictissimus GeorGIUS CHARIANDER.

qua universum hoc constat eœlum, assignamus, atque ▲ quosdam ex veteribus secutum, quibusdam vero sic rebus quæ sum plena reddimus genera causarum. Talia itaque dicent (Gr. col. 928 C) ii qui species constituunt occurrentes objectionibus Aristotelicis, ubi sane a suis ipsorum principiis non discrepant quidquam, Aristotelem autem convincunt partim calumniis, uti, partim non id conficere quod vellet, tum maxime ipsum in multis ignorantiam suam prodere. Et quanam tandem ratione reprehensio– nem ignorantiæ effugiet Aristoteles in rebus maxi mis et multis aliis, quæ jam recitavimus et cum primis, quod sempiteruis essentiis sive naturis nullum auctorem sive propagatorem assignet, neque illas ex omnibus cuiquam, quod sint, acceptum ferre velit? id quod Plato non fecit, neque illi qui Platonem sequuntur, qui nimirum, principem illam omniumque regem Deum rebus quæ sunt præficientes, hune ipsum omnium alio rum, quæ possint aliquil generare patrem et pro creatorem omnium quæcunque consitio certo quip piam efficiant conditorem atque effectorem consti tuunt, nihilque plane corum, que sunt, non ad illum referunt. Il¡ud quoque silentio prætermittere non possum Platonem in scriptis suis fateri se non assentiri. At Aristoteles, licet omnibus pro miscue contradicat, omnesque reprehendat, nullam tamen nominat, cujus se institutione eruditum fa leatur, ex quo fapparet ¡psum se omnium quæ scripsit inventorem volnisse videri, id quod plane est sophisticum et alienum a moribus veri philoso pbi, quo etiam illud pertinet, quod in tine logico rum gloriatur snam esse totum opus de methodo dialectica, et addit, ¡llius methodi non hæc quidem pars erat explorata, illa vero non erat, sed nulla prorsus erat. At constat Archytem ante ipsum lo gicam artem contexuisse, cujus præceptis ipse Aristoteles usus fuit, quin etiam Plato partim prineipia disciplinarum logicarum tradidit, partim etiam iis ipsis non sine arte in suis scriptis est usus, et artem logieam vocal tanquam exploratam sed nondum exploratam, nequo tamen tanquam prorsus non inventam sed jam omuino in usa ver santem. Quid igitur dicat quispiam? non esse di gnos Aristotelis libros qui legantur; etiam omnino propter utilia quæ in iis ipsis continentur, modo simus memores multos esse üsdem errores per mistos. libelli. Præfatio in qua disseritur de comparatione Pla tonis et Aristotelis, secundum judicium veterum et recentiorum. Non possum autem hic non comme morare quædam quæ de vita moribusque Aristotelis prodiderunt quidam antiqui et celeberrimi scripto ∙res, quo evidentíus appareat non omnes hujus philo sophi assumptiones pro veris semper amplectendas, ideoque a Gemisto non temere confutari. Nam quo ‹melior vir quis putatur, hoc similiora vero vi dentur quæ sentit. Theodoretus Cyrensis episcopus libro contra gen tiles Græcos duodecimo ita scribit: Morem eum fuisse Aristoteli ut oleum venderet quo calido se prius perunxisset. Cumque is olim in Chalcidem navigasset, publicanos explorato ejus navigto invenisse ollas ejus olei quatuor el septuaginta vel ut alii referunt tre centas. Idem libro quinto: Aristoteles autem Platoni ad huc viventi manifeste adversarium se præbuit contra Academiam bello suscepto, neque doctrinæ illi hono rem ullum rependit, quam liberalissime olim perce pit, neque celeberrimi viri gloriam est reverilus, neque Platonicæ eloquentiæ vim pertimuit, sed impudenter illi adversarium se gessit, cum tamen nequaquam ‹meliorum dogmatum, sed multo pejorum quam Plato, ipse auctor exstiterit. Nam cum ille animam dixeril immortalem, hic esse mortale dixerit Deum res omnes p₁ mque ille mple xum esse, hic quantum possunt ejus rationés terrarum orbem divinæ providentiæ exsortem facit. 'Subscribit Theodoreto Laurentius Valla prologo in Dialecticam suam. Quæ compilat, inquit, non illis refert accepta a quibus sumpsia, sed sibi vindicat ( ubicunque eosdem peccasse opinatur, citius ardentem flammam ore continere posse quam non nominare. CAPUT I. Quid Plato de Deo et rerum omnia.a creatione, quod Aristoteles senserit. Quo in loco etiam explicatur, quomodo Plato animam genitam et ingenitam appellaverit. CAPUT II. Reprehenditur Aristoteles quod Deum summum omnium præsidem ac regem unum að movenda omnia idoneum non censeat, verum ili socias movendi alias quasdam mentes adjungat. Caput III. Illumue sit genus omnium earum re rum quæʻsunt, id est an ens sit tale quippiam, quod decem prima genera univoce hon æquivoce com plectatur. Caput IV. Utrum Aristoteles genera et species recte seeundas; individua vero primas substantias appellaverit, hoc est, an genera et species minus sint quam singularia, et secundo loco ad essentix rationem pertineant an contra. Caput V. Utrum universum rationem obtineat materiæ, formæ autem pars, id est, an ad materiam spectet universum potius quam pars.

Caput VI. Sensune antiquius sit id quod sensu ipso percipi potest, quod vocant sensibile an simul ¿trumque natura. Quo in loco relativorum natura simul declaratur. Caput VH. Indefinitæ propositionis natura alque proprietas declaratur et quæritur verumne sit quod docetur apud Peripateticos, eamdem illam veram tam affirmantem quam negantei inveniri posse. Caput VIII. Num necessaria conclusio sequatur ex duobus præmissis, quarum altera sit necessaria, altera simplex, an vero simplex duntaxat. Ubi si mul natura medii termini et proloquiorum sive præmissarum examinatur. CAPUT IX. Discrimen Dei, mentium sive intelli gentiarum et animæ declaratur, et to SnepovGLOV quidem esse simpliciter unato, hoc est, ut supremo Deo et esse et posse et efficere, sive magis placet, essentiam potentiam et actum nullo modo distincta haberi, hoc est ut alias sit, alias possit, alias effi ciat, sed ut simul et sit et possit et efficiat. Unde postea reprehenditur Aristoteles, qui animam defi niverit esse actum; de qua re libet etiam Jacobi Ziegleri viri docti censuram adscribere qui sic seri bit quodam in loco: Sed quam sectatur rogo (intel ligens Aristotelem) demonstrationum necessitatem, qui a scriptis suis sicut libitum est discedit. Aut de finſens animam, ¡demonstratione usus est? anima (inquit) est actus corporis organici physici, vitam ha bentis in potentia. Ergo alius secutus exemplum de finiat, auriga est actor curriculi motum habentis in potentia. Num ille quæ ad substantiam hominis atti nebant, dico genus et differentiam essentialem, a qui bus desumi definitionem oportebat, attigit. CAPUT X. Platonicum dogina defenditur, quo docetur animas e cœlo descendentes hauriendo oblivionem rerum divinarum, quaruín in cœlo erant consciæ, alias vero magis, alias minus, in terris non discere sed reminisci, quod illic ante cognoverint. Caput XI. Anima sitne immortalis apud Aristo telem, et num aliqua boua post mortem co.si tuenda sint. CAPUT XII. Num virtutes qualitate et quantitate sint metiendæ et an mediocritates dicendæ, ut contendit Aristoteles. Caput XIII. Quod sit summum bonum et an Aristoteles recte summam felicitatem in voluptate contemplativa collocaverit. CAPUT XIV. Cœlum esse igneæ naturæ et dari mon oportere quintum quoddam corpus præter ele menta quatuor. CAPUT XV. De immobilitate siderum et quam recte Aristoteles corpora cœlestia animata consti tuat. Caput XVI. Num cœlestia corpora vi et natura ignea calefaciant hæc inferiora, an motu duntaxat. CAPUT XVII. Utrum ars et natura deliberent, dum aliquid agunt. Caput XVIII. Utrum quæ fiunt omnia, fiant ne cessario, an et aliqua contingenter, et utrum dan dum sit aliquid in iis quæ fiunt quod non habeat causam sui esse. Tale vero tractat toto capite ar gumentum Gemistus, quod si quis in conspectu ha beat, rem perspicue intelliget. Omne quod fit ab aliqua causa, necesse est fieri. Sed omnis causa quæ aliquid facit, idipsum et ne cessario et certo facit. Ergo omnia fiunt necessario. Minorem concedit quidem Aristoteles, sed majorem limitat, unde a Gemisto reprehenditur. CAPUT XIX. Motum in rebus naturalibus esse æquivocum et unuin agendo, alterum patiendo Beri. Caput XX. De ideis: sintne ideæ; tum quid sint, et cujusmodi, et quibus rationibus illas Pla tonici adversus Aristotelem adversarium suum de fendant.