rito futilem Gelasii Cyziceni Diobolaris pawcov auctoritatem opposuerim, qui Alexandrum istum hoc tempore CP. Ecclesiæ necdum præfuisse affir mat; quemque paulo post Nicæno concilio priva tum adhuc presbyterum pro Metrophane extrema senectute confecto interfuisse scribit. Cujus fidem incerti quoque auctoris narratio de cccxv Nicæni concilii Patribus sequitur, quæ in Historia sancto rum Lipomani exstat; cujus exemplar ex regio co dice in Galliis aliquando me transcripsisse memini. Hæc, inquam, tanti non sunt, ut Theodoriti alio rumque meliorum auctorum fidem apud nos ele vent. Hactenus Holstenius. Neque abs re fuerit consulere Montfauconium, qui erudite admodum inquirit (i), quid sit hac ipsa in epistola (j) tóμos sive tomus ille, quem episcopis per orbem subscri bendum Alexander Alexandrinus ad Alexandrum Byzantium misit. tissimum præsulem cum iis quas ad ipsum re- circulum missa ostendam. Neque ego hic Theodo scripserunt episcopi per singulas urbes constituti, pro catholicæ sententiæ defensione in unum volu men congessisse, præter Socratem (a) testatur So zomenus (b). At ex omnibus epistolis quas Alexan drum perscripsisse tradit antiquitas, duæ tantum modo integræ hodie superant; quibus accedit ejusdem Alexandri brevis allocutio de Arii et sociorum de positione ad presbyteros et diaconos Alexandriæ et Mareolae. Epistolarum itaque prior quam Theodo rito acceptam referimus (c), homonymo Alexandro Constantinopolitano episcopo inscribitur. Hanc vero epistolam post celebratam synodum Alexandrinam fuisse exaratam, ex iis compertum habemus quæ sub initium occurrunt. Sic enim sanctus Pater (d) Ac nos quidem, inquit, cum ea quæ vitæ ipso rum (Arianorum) ac nefariis conatibus competunt, serius propter ipsorum latebras deprehendissemos; communi omnium suffragio ex cœtu Ecclesiæ quæ Christi divinitatem adorat, eos ejecimus. › Præter ea, ut observat cl. Valesius, ex alio ejusdem epi stolæ loco (e) discimus eam scripsisse Alexandrum ante illam quam ad omnes Ecclesias direxit. Siqui dem eo loci sic loquitur beatus antistes: ‹ Nescio quo modo ordinati in Syria tres episcopi, illis (Aria nis) consentiendo, eos ad pejora incitant. › Intelli git nimirum, ait vir criticus Eusebium Cæsareæ Palæstinæ episcopum, Theodotum Laodiceæ et Paolinum Tyri hos enim anathemate damnatos fuisse a nostro præsule Alexandrino testatur Arius in epistola ad Eusebium Nicomediensem episcopum, quam recitat Theodoritus (g). Cujus quidem Nico mediensis episcopi mentionem facere haud omisis set Alexander in hac ad cognominem Alexandrum epistola, si eam loco posteriore scripsisset. IV. Cæterum ad ejusdem epistolæ inscriptionem quod attinet, præter ea quæ ad illam ex Pagio et Baluziɔ adnotavimus, sententiam Holstenii viri do clissimi huc adducere juverit. Sic igitur ille (h) Cum in hac epistola, non unum aliquem, sed plures subinde alloquatur Alexander;.... mihi fixa hæc sedet sententia, non privatam aliquam sive tractatoriam hanc epistolam esse, sed circularem ac generalem, missam ad diversos Europæ episco pos. Quod nemo facile negaverit, qui hujus episto læ partem extremam, et ecclesiasticarum epistola rum formam modumque non plane ignoret…………. Non ut Alexandro Constantinopolitano episcopo hanc epistolam scriptam negem; sed ut ad alios quoque vicinos episcopos, vel in regia urbe negotiorum causa tum versantes, ejusdem quoque exempla per (a) Socr. I. c. sub fin. (b) Sozom. Hist. eccl. lib. 1. cap. 1, sub fin. (c) Theodor. Hist. eccl. lib. 1, cap. 4. (d) Alex. Epist. 1, § 2. (e) Id. ibid., § 9. Vales. ad Theodor. Hist. eccl., pag. 16, note 2, elit. Cantabr. 1720. (g) Theodor. Hist. eccl. lib. 1, cap. 5. (h) Holsten. ad calcem Theodor. Vales. dissert. 1, V. De reliquis duobus litterarum monumentis quæ superius excipiunt, cum ea sint ex præclara Athanasianorum editione descripta, præstat pro plerea ipsummet celeberrimum editorem ita de iis præloquentem audire (k): ‹ Edimus, inquit, Kaðal peσir seu Depositionem Arii et sociorum, ita scili cet nuncupatam in codice Regio unde ea desumpta est; licet proprie nihil illa sit aliud nisi oratio qua Alexander archiepiscopus accitos Alexandrinos Mareoticosque presbyteros atque diaconos, coram hortatur, ut encyclicam suam epistolam qua nar ratur Arii sociorumque damnatio, muniant suffra gio suo atque subscriptione. Hoc opusculum antea ineditum V. C. Cotelerius suis ad PP. primi sæculi notis inseruit ne scilicet prorsus interiret. Sed cum extra proprium locum ibi positum sit, huc visum est adjicere, cum præsertim implicatissimis Arianorum exordiis haud parum lucis afferat. Huic adjungimus encyclicam Alexandri episto lam, quæ ita præcedenti Depositioni cohæret, ut nullatenus debeat ab ea segregari: quare operæ pretium fuit illas invicem sejunctas hic copulare, prout in eodem Regio codice jacent. Habetur hæc epistola apud Socratem (m), sed multis mendis re spersa, desideranturque ibi Alexandrini cleri sub scriptiones. Item legitur illa apud Gelasium (n) cum subscriptionibus, sed mendis etiam obsita: sub scriptionesque adeo mutilæ sunt, ut necessum prorsus fuerit novam ejus editionein parare, ut inspicienti cuique palam erit. Narrat hic Alexander res gestas in exortu Arianæ hæresis, inque Arii et sectatorum damnatione; monetque episcopos ne pag. 606, edit. Cantabr. (i) Montfauc. præfat. ad tom. II Collect. PP. Gra c., animadv. 6. pag. 20. (j) Alex. Epist 1, § 14. (k) Montfauc., Opp. Athan., tom. I, part. 1, pag. Cotel. ad Const. apost. lib. vin, cap. 28. (m) Socr. Hist. eccl. lib. 1, cap. 6. (n) Gelas. Cyz. Hist. conc. Nic. lib. 11, cap. 3.

ctionibus. Ut vero existimem, interpretationem Arubicam ex secunda Syriaca esse derivatam, utor hoc indi cio, quod Arabicum codicis 101 fragmentum cum illo posteriore Syriaco magis congruit quam cum priòre. Itaque etiamsi decreveram additamentum illud omittere, quia valde simile sermoni integro videbatur, atta men quia postea comperi partem Arabicam cum hac potius parte Syriaca conspirare, ne mei argumenti vim ullatenus infirmarem, hanc quoque Syriacam repetitionem minoribus saltem formis imprimendam curavi. Age vero edendi sermonis hujus grata opportunitas adest, quia hoc tempore ex Anglorum typis prodeunt magni Athanasii festales epistolæ seu orationes (Græce deperdita) in Syriaco pariter codice inventæ: quibus kic jure meritoque comes fiet Alexandri sermo. Fuit quippe Alexander Athanasii a pueris educator, quem familiarem semper, adolescentem senex, et charissimum habuit, mensa etiam quotidianæ participem, et fide ſem librarium: eumdem ipse diaconum ordinavit, secumque ad Nicænum concilium duxit, ut illic operam sibi navaret, ovvaywvišóµevov aůty Exeľ, ut diserte ait Socrates Hist. lib. 1, 15; quem denique moriens sæpe nomine compellavit, atque ut sibi successor fieret, Alexandrinum clerum enixe rogavit, quod reapse cum infinita rei Christianæ utilitate contigit: ita ut Athanasium talem tantumque episcopum, Alexandri curis ac ceptum referamus. Jam ut Alexander Athanasium adolescentem omni officio complexus est, ita idem Alexan der antea juvenis Petro episcopo martyri familiaris apprime fuerat, atque ab eo successor post Achillam ejusdem fratrem designatus. Namque, ut legitur in Petri Vita (a) a nobis edita Spicil. t. III, p. 682, martyr inclytus in carcere positus, et jam pro fide plectendus, ambos illos Alexandrinæ sedi post se destinavit epi scopos, dicens: ‹ Te quidem Achillam primum, Alexandrum vero secundum. Et mox· Osculantes Petri ma rus ac pedes Achillas atque Alexander, conversi in lacrymas singultu amarissimo quatiebantur. > Quidquid hactenus scriptorum Alexandri exstabat, ab historicis ecclesiasticis conservatum, id Arium ejus que alumnos oppugnat; duas intellige epistolas, quarum prior prorsus insignis, tractatus plenissimi instar est, et omni laude major. Atqui hæ duæ ex septuaginta supersunt; tot enim ab eo scriptas testatur Epipha wins her. xx, 4: ، 'AéFavöpog £v£cxoro, Ypápe érgcola, Exuxiou,, arva, Tapa pouálo, Et siu vra£, &» sdv apr0pdv t68opufxov-z. Alexander episcopus scribit epistolas encyclicas, quw adhuc apud stuܜ diosos servantur, numero fere septuaginta. › Unius ex his fragmenta tenuia citantur a Maximo opp. t. 11, p. 152, 155. Utinam hæ in codicibus saltem Syriacis conspiciendas se darent, quod nuper felicissime acci dit Athanasianis! Nunc in tanto scriptorum Alexandri naufragio, sermonem saltem unum in populi concione habitum libenti animo excipiamus, in quo, præter cætera utilia, Christi divinitas passim prædicatur. Neque abest eloquentia (quam ei tribui a Ge:asio diximus), nitida scilicet, popularis, et ore episcopali digna. Sermonem hunc Alexandri suppeditavit codex Syriacus Vat., membraneus, vetus, Chaldaicis litteris duplici in laterculo exaratus. Habuit is sexaginta homilias (quarum nunc novem, ob amissa folia, desunt) Patrum ortho doxorum Greg. Nysseni, Greg. Theologi, Basilii, Amphilochii, Joan. Chrysostomi, Procli, Isaaci (unum etiam Eu sebii Alex., nam mendum est in catalogo, alio nomine substituto, De die Dominica). Inter hos vicesimum locum tenet Alexandri hic sermo; quem auctor Græce scripserat, Syri et Arabes, ut demonstravi, in linguas suus transtulerunt; de cujus sinceritate testimonia prædicta codicum et auctorum dubitare nos nullo modo sinunt. (a) Vide supra, col. 458. DE ANIMA ET CORPORE DEQUE PASSIONE DOMINI. 1. Verbum, quod sine invidia de cœ lo demittitur, cordibus nostris irrigan dis idoneum est, si nos virtuti ejus pa 91, 0, rati fuerimus, non dicendo tantummo Ita in cod. episcopi, ut est etiam in magna ejus epistola dogmatica, non archiepiscopi, ut deinde appellati fuerunt præsules Alexandrini; vel potius hic titulus pro libito variat in codd.

ܕܡܬܐ. ܠܘܓܝܪ ܒܝܕ ܗܝ ܕܢܐܡܪ ܚܝܠܰܐ. ܐܠܰܐ do rerum elismauseultando. Nam sic ut imber sine terra fructus non gignit, neque terra sine imbre; ita ne ver bum quidem sine auditu fructificat, ne ܡܛܪܐ. ܗܟܢܐ ܐܦܠܰܐ ܡܠܬܐܝܺܗܒܐ ܦܐܪ̈ܐ ܣܛܪ qun auditns sine verbo. Porro verbum tunc fit fructuosum, cum id pronun tiamus; auditus pariter, cum auscul tamus. Igitur cum verbum vim suam expromit, vos quoque haud invide au ܗܟܝܠ ܡܠܬܐ ܚܝܠܰܐ. ܐܦ ܐܢܬܘܢ ܕܠܰܐ, rem prwbeto: et cum ad audiendunu ܐܢܬܘܢ ܡܕܟܝܢ ܐܢܬܘܢ ܡܢܟܘܢ ܟ݁ܽܠܗܛܢܢܳܐ -el incredulitas, quarum utraquejusi ܘܠܐܗܚܡܢܘܬܐ. ܩܢܝܢܐܓܝܪ ܒܝܫܐ. ܛܢܬܵܐ ܘܠܳܐ -tiw adversatur: etenim invidia charita acceditis, omni vos invidia et incredu litate expurgate. Pessimæ res invidia tiæ No ti opponitur, fidei incredulitas: haud secus quam amaritudo dulcedini, luci tenebræ, bono malum, vitæ mors, que his repugnantibus virtuti vitiis abundant, ii mortui quodammodo sunt charitatem fidemque oderunt; quod qui faciunt, bas? hostes Dei constituuntur. ܕܗܝܡܢܘܬܐ. ܐܟܙܢܐ ܕܣܝܡ ܕܠܩܘܒܢܳܐ ܕܚܠܝܐ -veritati mendacium, Age vero quiean ܘܡܘܬܐܕܚܐ. ܘܟܕܒܘܬܐܕܫܪܪܐ ܐܝܠܝܢ namque invidi et increduli chnrial ܗܟܝܠ ܕܡܬܡܠܝܢ ܡ ܗܠܝܢ,oderunt; quod qni faciunt ܟܕ ܝܕܥܝܢ ܐܢܬܘܢ ܗܟܝܠ ܚܒܝܒܝ ܕܐܝܠܝܢ,Cum vos itaque, fraires charissimi.2 homines invidos atque incredulos ju stitiæ hostes esse sciatis, ab his videlicet ܐܝܬܝܗܘܢܕܙܕܚܩܘܬܐ ܛܪܘܢܦܫܟܘܢ ܡܢ cavete: idem charitatemque ampei ܒܥܠܕܒܒܝܗ ܕܟܐܢܘܬܐ. ܘܩܒܠܘܗܝܡܢܘܬܐ mini, quarum ope:-salutem conseeui sunt quotquot ab orbis initio usque ad hodiernam diem sancti homines exsti ܠܟܠܗܘܢ ܩܚܕܝܫܐ ܡܢ ܫܘܪܝܐ ܘܥܕܡܐ terunt. Cbaritatis autom fructam ba ܠܝܘܡܠܐ. ܚܝܘܘܗܟܝܠ ܦܐܪ̈ܐ ܕܚܘܒܐ. ܠܘ verbis: tantum exserite, yerunm etiam ܒܠܚܘܕ ܒܡܬܐ ܐܠܐ ܘܒܥܒܕܐ ܕܥܒܕܐ ܒܝܕ operibus id est pia propter Deum

suam erga nos charitatem ostendit, non quoniam semet pro salute nostra tium tradidit. Pretereanos haud quenu patientia. Ecee enim Dominus ipse- ܡܣܝܒܕܢܘܬܐܕܠܘܬ ܡܪܝܐ. ܗܐ ܓܝܪ ܐܦ ܗܘ ,verbis tantummodo sed etiam opere ܡܪܢ ܚܘܝܠܘܬܢ ܚ ܘܟܗ ܠܘ ܒܠܚܘܕ pre܄ ܒܡܠܬܐ. ܐܠܐ ܘܒܥܒܕܐ ܕܚܗܒ ܢܦܫܗ admodum mundus reliquos, verbo ܦܘܪܩܢܳܐܚܠܦܝܢ. ܘܬܘܒ ܕܠܐ ܗܘܐ ܐܝܟ ܥܠܡܐ creati taimus, sed simul opere. Quippe ܗܘܝܢ ܒܡܬܐ ܐܠܰܐ ܘܒܥܒܕܐ. ܠܠܠܡܐܓܝܪ existere; nos tamen verbi pariter ope ܒܡܠܬܐ ܩܝܡ.ܠܢ ܕܝܢ ܘܒܡܬܐ ܘܒܥܒܕܐ. risque emcacia produxit. Etenim Deo ܠܘܓܝܪ ܣܦܩܬ ܠܗ ܠܐܠܗܐ ܗܝ ܕܢܐܡܪܝ mundum unius verbi vi Deus fecit haud satis fuit dicere: Faciamus homi nem ad imaginem similitudinemque no stram ', sed opera verbum statim subse cuta est: nam sumpto de humo pulve re, hominem ex eo formavit, imagini suæ similitudinique conformem, in eumque inspiravit vitæ spiraculum, ut .ieret Adam anima vivens ܂ ܢܫܡܬܐ ܕܚܝܐ ܕܢܗܘܐ ܐܕܡ ܠܢܦܫ ܚܝܐ܀ voeitatur. Discidium ergo erat animw ܡܬܦܪܫܐ ܗܘܬ ܡ ܦܓܪܐ ܡܬܠܒܟܐ ܗܘܬ 3. Sed enim cum subinde homo errore suo se inclinasset ad mortem, necesse fuit ut illa forma denuo ad So, salutem ab eodem artifice suo refor maretur. Etenim forma quidem sub terra putris jacebat; verumtamen in spiratio illa, quæ instar spiraculi vi tæ fuerat, corpore separata tene broso loco detinebatur, qui infernus a corpore; illa ad inferos relegata, hoc in pulverem resoluto: magnumque erat intervallum, quominus invicem convenirent; quia carne soluta, corpus 6 × actio. Sicut enim, tradito in vincula rege, ruit civitas; aut capto duce, dissipatur mergitur navigium; ita vinculis animæ injectis, corpus ejus dilapsum est, ceu sine rege civitas, membra ejus disso so, atque in mortem demersa, quod rumpitur; ligata anima, cessat ejus ܘܦܓܪܐ. ܘܗܕܐ ܡܢ ܐܝܬܝܗ ܗܘܬ ܐܣܝܪܬܐ ܝ exereius; aut gubernatore depulsoܢ ܕܝܢ ܕܗܠܝܢ ܪܘܚܩܐ ܪܒܐ ܕܢܦܫܐ ܘܕܦܓܪܐ. eivitas ܢܦܫܐ ܕܝܢ ܠܐ ܬܬܡܨܐ ܟܕ uta, velati se in exercitu duce amis ܕܡܠܟܐ ܟܕ ܡܫܬܒܐ ܡܕܝܢܬܐ ܡܫܬܪܝܐ. nari usuvenil gubernatore destitute ܐܰܘ ܗܺܓܡܘܢܐ ܟܕ ܢܬܙܤܪ ܦܠ ܽܘܬܗ Anime igitur hominem dirigebat, 'quam ܡܬܒܕܪܐ. ܐܘ ܩܘܒܪܢܝܛܐ ܕܢܦܠܐ̈ܠܦܗ » Gen. 1, 26.

diu corpus supererat; ceu rex urbem, dux exercitum, navim gubernator. Attamen ei regendo impotens fuit, ex quo ipsa immobiliter alligata fuit, at ܡܕܒܪܢܐ. ܘܛܒܥܘ ܒܡܘܬܐ ܐܝܟ ܐܠܦܐ ܕܠܐ que in errorem demersae; propterea quod a recta via declinavit, tentatores sectata est, fornicationi, idolorum cul ܢܦܫܐ ܠܒܪܢܫܗ ܕܐܝܬܝܗ ܗܘܬ ܠܦܓܪܐ ܐܝܟ: tui, cruentis cwdibus, operam dedi ܡܠܟܐܕܡܕܝܢܬܐ ܐܝܟܞܓܡܘܢܳܐܕܟܠܚܘܬܐ. quibus facinoribus proprium destruxit ܘܒܪܢܝܛܐܕܐܠܦܐ.ܘܠܐܡܟܝܠ bominem. Sed ipsa demum in inter- n num delata, illic ab improbo tentatore detenta fuit. Cæteroquin illa, ceu rex ܢܦܝܐܠܳܐܡܬܙܝܥܢܝܬܐ. ܛܥܝܐ ܗܘܐܓܝܪ lapsam urbem restituit, dux dispersum ܒܬܘܫܐܢܦܝܳܐܠܳܐܡܬܬܐܝܥܢܝܬ. ܠ exercitum colligit, nauta fraotam nrrim reparat; sic, inquam, anima, corpori adhuc suo suppetias ferebat, ante quam ܪܗܛܐ ܕܡܢܣܝܝܐ. ܠܘܬܪܢܝܘܬܐ ܘܕܚܝܰܬ illud in pulrerem solveretur, nondum ܦܬܟܪ̈ܐ ܘܩܛܠ̈ܐ ܘܕܡܐ. ܕܒܗܘܢ ܐܘܒܕܬ ipsa vinculis alligata. Sed postquam anima non materialibus vinculis, sed peccatis alligata fuit, ideoque ad agen dum facta impotens, tunc corpus suum ܐܟܙܢܳܐܓܝܪ ܕܡܠܟܐ ܡܩܝܡ ܡܕܝܢܬܐ in terra destituit, atque in internnm ܕܢܦܠܬ. ܐܘܞܓܡܘܢܳܐ ܡܝܺܐܫܦܠܚܢܳܐ depressa, scabellum mortis elTeca est et cunctis despicabilis. 4. Exivit de paradiso homo ad eam regionem quæ injustitiæ, fornicatio nis, adulteriorum cruentarumque éc

dium sentina erat, ubi etiam exitium nactus est; etenim omnia ad necem ejus conspirarunt, et vix huc ingres sum pessumdederunt. Carebat interim quolibet solatio homo, omnique op ܐܰܝܬܘܗܝ ܗܘܐ ܗܟܝܠܒܪܢܫܐ ܕܠܳܐ ܥܘܟܒܐ et quiele. Quandonam enim bene ho mini fuit? Num materno in utero? At qui ibi conclusus, parum a mortuo ܡܬܘܡ. ܐܡܬܝܓܝܪ ܚܕܐ ܒܪܢܫܐ. ܒܟܪܣܐ dimerebat. An dum sinus lacte nutri ܕܐܡܗ. ܐܠܰܐ ܘܗܕܐ ܩܪܝܒܐ ܗܝ ܠܡܘܬܐ. ܘܐܠ̈ܐ retur? Ne tum quidem gaudium ullin ¸ ܟܕ ܕܡܬܬܪܤܐ ܚܠܒܐ ܒܥܘܒܐ.ܐܠܰܐܘܠܰܐ ersensit. An potius dum adolesceretr " ܡܬܘܡ ܐܬܒܣܡ. ܐܠܰܐ ܟܕ ܡܬܠܳܠܰܠܡ denique dam senosceret Enimvero ܐܝܬܘܗܝ ܡܛܠ ܥܠܝܡܘܬܐ ܕܐܪ̈ܓܝܓܬܐ. ressus et mortis exspectatione. Quid ܗܘܐ ܡܛܠܤܝܒܘܬܐ ܘܡܛܠ ܤܘܟܝܗ Atqui tunc maxime impendebant peri cula propter juveniles cupiditates. Num tunc ingemiscere cœpit, senii pondere enim aliud senectus est, nisi mortis exspectatio? Reapse terricolæ omnes moriuntur, juvenes ac seniores,. par vuli adultique: nulla enim corporum statura a morte eximit. Cur ergo mw rore tanto angitur homo? Nimirum mortis aspeclus tristitiam parit: spe ܡܘܫܚܬܐܕܩܘܡܬܐ.ܐܠܳܐܐܝܟܢܳܐܫܚܝܩܗܘܐ etamus enim in homine exstincto fa ܒܪܢܫܐ. ܐܝܬܝܗ ܗܘܬ ܕܝܢ ܟܪܝܘܬܐ ciem mutatam, figuram emortuam, corpus macie constrictum, os tacitur num, frigidam cutem, oculos depressos,. artus immotos, cadaver bumi abjectum, carnes dilapsas, gelidas venas, ossa albida, articulos resolatos, omnia in pulverem redigi, hominem diutius non exsistenlem. Quid ergo homo est ܗܘܬ ܒܐܪܥܐ.ܒܣܪܐ ܡܕܝܒܐ. ܓܕܐ ܡܣܝܐ. Flos, uquam, temporarius, qui in ܓܪ̈ܡܐ ܚܘܪܐ.ܫܪ̈ܝܬܐܕܡܫܬܪ̈ܝܢ. ܘܕܚܝܚܐ materno sinu non apparet, juventute vigescit, senio in mortem marcidus.

ܒܬܪܗܟܝܠܟܿܠܗܕܐܬܫܡܫܬܗܕܡܘܬܐ Age vero post hoc omne mortis.5 ܘܡܬܚܒܠܢܘܬܐ ܕܒܪ ܐܢܫܐ. ܣܥܪ ܐܗܐ,servitium, et hominis corruptelam visitavit Deus creaturam suam, quam ad imaginem similitudinemque pro ܕܝܠܗ. ܡܛܠܗܢܳܐܓܝܪ ܐܦ ܣܥܪܗ ܕܠܳܐ ܘܣpriam iormaverat; idque egit, no h ܬܗܘܐ ܢܝܫܗ ܕܡܘܬܐ ܐܡܝܠܰܐܬ.ܫܕܪfܠܗܐ.perpetuum mortis: ludibrium foret ܠܒܪܗ ܡܢ ܫܡܝܐ ܠܳܐ ܡܒܣܪܐ ܕܝܺܬܒܣܪ ܡ Filium suum, ut in virgineo sinu Misit ergo Deus de cœlo incorporeum carnem sumeret; atque ita æque ac ܕܐܝܬܝܟ. ܕܢܦܪܘܩ ܠܒܪܢܫܐ ܕܐܒܝܕ ܗܘܐ. tu, homo factus est, ut hominem uer- n ܠܒܪܢܫܐ. ܘܠܝܢ ܟܢܫ ܡܫܝܚܐ ܟܕ ܚܝܕܗ -copulavit, id adunavit. quodl separa ditum salvificaret, ejusque omnia sparsa membra colligeret. Etenim Christus, dum hominem personæ suæ tione corporis mors disperserat. Passus est Christus, ut nos æternum viva mus. «Secus enim cur Christo «moriendum erat? Numquid morte ■ diguum commiserat? Cur carnem sibi induit, qui gloria convestie «batur? Cumque Deus esset, cur homo ܫܘܒܚܐ. ܠܡܢܳܐ ܕܝܢ ܐܦ ܒܪܢܫܐ ܕܢܗܘܐ. -est factus? Et eum is in ewlo regna» ، ret,, cur in terram se demisit, et in «Virginis utero incarnatus est?«Quw «nam, oro, necessitas Deum coegit ■ in terram descendere, carnem assu ܐܠܨܐ ܗܘܬ ܕܐܠܗܐ ܢܐܬܐ ܥܠ ܐܪܥܐ.,mere, panninulis in prwcepi involvi ܘܕܢܬܒܣܪ. ܘܢܬܥܙܪܪܒܐܘܪܝܐ. ܘܢܳܬܬܰܪܣܐ lactante sinnali, baptismum a famulo» «suscipere, in crucem tolli, terreno «sepulcro infodi, a mortuis tertia die ܘܬܬܠ̈ܐ ܒܩܝܣܐ. ܘܕܬܩܒܪ ܒܐܪܥܐ.,rosurgere?» Quwnam eum, inquam» ܘܕܢܩܘܡ ܡܢ ܡܝܬܐ ܝܰܬܬܐ ܝܘܡܝܢ. ܡܢܳܐ -necessitas compellebat? Satis expo liso ratum est, opprobria ilium hominis Sequentia, quæ uncis inclusimus, edita jam a nobis fuerant sub ejusdem Alexandri_nomine in Spicilegii Rom. tomo III, p. 699, inter excerpta Patrum ex codice Arabico Vaticano 101, quo continetur opus celebre monophysiticum, cui est titulus Fides patrum. Constat ergo sermonem hunc Græce ab Alexandro conscriptum, postea non in Syriacam tantummodo sed etiam in Arabicam linguam fuisse translatum. Porro hoc Alexandri, et aliis aliorum Patrum similibus testimoniis abutebantur Monophysitæ, ut unicam Christi naturam astruerent; quia videlicet idiomatum (ut theologi loquuntur) communicatio nem ignorantes vel negantes, res passionesque humanas, divinæ naturæ proprias faciebant, quam ipsi solam in Christo agnoscebant, absorpta guttæ instar: ut aiebant, humanitate ab oceano veluti deita tis. MAI.

gratia esse perpessum, ut eum: morte ܤܝܒܪ ܨܠܪܐ ܕܠܗܢܳܐ ܒܪܢܫܐ ܢܦܪܘܩ ܕܐܒܝܕ parturiens " Re sane vera pertulit pro ܕܚܡܤܐܬܐܝܟܝܠܕܬܐ. ܒܫܪܪܐܓܪ expediret, et ore veluti;prophete ex clamasse dicentem: Pertuli tanquam nobis dolores, ignominiam, cruciatus, necemque ipsam ac sepulturam. Sic enim ipsemet per prophetam ait: Des cendere me fecit in profundum". Quis porro eum descendere fecit? Impius ܠܥܘܡܩܐ. ܡܠܰܘ ܗܟܝܠܕܐܚܬܗ. ܥܡܐ ,g nimirum populus. Aspicite, o homines ܪܫܝܥܐ. ܚܐܘܐܘ ܒܢܝܢܫܐ.ܚܙܘܦܘܪܥܬܵܐ aspicite quam fecerit Israel remunera tionem Benefactorem suum interemit, malum pro bono reddens, pro gaudio ܛܒܬܗܘܢ ܟܕ ܦܪܥܘܗܝ ܒܝܫܬܐ ܚܠܦ afflictionem, pro vita necem! Ligno suffixum necaverunt eum qui illorum mortuos suscitaverat, claudos sana yera, leprosos mundaverat, cwoos illu ܡܝܬܚܗܘܢ. ܘܡܐܣܐ ܗܘܐ ܚܓܪ̈ܚܗܘܢ. minaverat. Aspicite, o homines, aspi ܘܡܕܟܐ ܗܘܐܓܪ̈ܒܝܗܘܢ. ܘܝܗܒ ܢܘܗܪܐ cite omnes populi, prodigia nova! Ligno eum suspenderunt, qui terram expandit: clavis eum confixerunt, qui mundirandamenta stabilivit: cir ܟ݁ܽܠܟܝܢ ܫܪ̈ܒܬܐ ܬܡܝܗܬܐ ܚܕܬܬܐ.ܬܠܘ cumscripserunt eum quicowlum circum ܠܰܠܩܝܤܐܠܗܘܕܬܠܗܠ̈ܐܪܥܐ. ܘܩܒܥܘܗܝ scripsit: yinxerunt illum, qui pecca tores absolvit aceto potaverunt illum, qui justitiæ potum præbuit; felle eum ;quijustitia potum prebuit ܕܡܢܗ paverunt, qui vits cibum obtulit ܘܐܫܩܝܘܗܝܚܠܰܐ ܠܗܘܕܐܫܩܝܕܝܩܘܬܐ. manus pedesque ejus corruperunt, qui illorum manibus pedibusque `me delam fecit:.illius oculos yi clauden dos curarunt, qui visnm ipsis restitue rat: sepulcro eum tradiderunt, qui mortuos tum ante suam passionem .um etiam in igno pendens suscitavit ܕܡܩܝܡܗܘܐ ܡܝܬܐ ܩܕܡ ܕܢܚܫ. ܐܠܳܐ ܕܝܢ × Isa. XLII, 14. 5º Jon. 11, 4. Huc pertinet fragmentum quod Mocaffæus, ut in Monito dixi, ex Alexandri hoc sermone excer psit. MAI.

6. Etenim cum Dominus noster in ligno pateretur, monumenta dirupta sunt, patuit infernus, animæ prosilie ܢܦܝܬܐ. ܘܩܡܘܡܝ̈ܬܐ. ܘܐܬܚܙܝܘ ܣܓܝܐܐ,runt, morlui ad vilan sunt regressi ܡܢ ܐܝܠܝܢ ܕܩܡܘ ܒܐܘܪܫܠܡ.ܟܕܡܫܬܡܠܰܐ -maliqne ex his visi sunt Hierosoly ܗܘܐ ܪܐܐܗ ܕܨܠܝܒܐ. ܡܪܢܓܝܪ ܕܫܗ ܠܡܘܬܐ܂ -dom erueis mysterium perleie ܘܫܪܗܠܒܥܠܕܒܒܘܬܐ. ܘܐܣܪܗ ܠܚܝܣܝܢܳܐ,mortem calcavit, inimicitiam dissolvi mis, perficie- 1100522? batur quo tempore Dominus noster fortes alligavit, crucisque tropæum erexit, corpore suo in id sublato, ut corpus appareret sublime, mors autem sub carnis pede depressa. Tunc cele stes virtutes miratæ sunt, angeli ob stupuerunt, tremuere elementa, crea tura omnis concussa est, dum myste rium novum spectaculumque terrificum in orbe editum cerneret. Plebs tamen ܥܡܐ ܟܕ ܡܡܝܩ ܗܘܐ ܚܕܐ ܗܘܐ ܐܝܟ ܚܕܐ universa, mysterii inscia, deridend Christo exsultabat; quanquam terra nutaret, quaterentur montes vallesque ܘܢܚ ܠܰܐ ܡܐ ܐܬܬܐܝܥ et pelagus, atque universa Dei ereatura ܐܬܕܠܚܬ ܟܠܗܒܪܬܐܕܐܠܗܐ.ܕܝܺܠܘ -tumultu ferveret, Celi luminaria exra noo verunt, sol fugit, luna disparuit, sidera Jumen suum subtraxerunt, dies cessa vit; templo excessit attonitus post ve ܡܠܰܐܟܐ ܢܦܩ ܟܕ ܕܠܚ ܡܢ ܗܝܟܠܐ ܘܡܤܕܩ -lum discissum angelus, tenebrw teliu ܐܦܝ ܬܪ̈ܥܐ ܕܗܝܟܠܰܐ. ܚܫܘܟܐ ܟܣܗܠܳܐܪܥܐ ren obruerunt in qua Dominus eis Oculos clauserat. Interim infernus luce splenduit, quoniam illuc astrum de- Dy lis dem corpore sed spiritu venit. Is vide licet operabatur ubique: etenim dum ܠܫܝܘܠ. ܥܗܠܓܝܪ ܕܢܚܬ ܟܘܟܒܬܐ. -soondit. Ad inferosDominus haud equi ܐܠ̈ܐ ܒܪܘܚܐ. ܒܟܠܕܘܟܓܝܪ ܡܥܒܕ ܗܘܐ. corpore: mortuos suscitabat., spiritu ܒܦܓܪܐ ܡܢ ܡܩܝܡ ܗܘܐ ܡܝܬܐ. ܒܪܘܚܐ animas liberabat. Nam corpore Domini ܕܝܢ ܫܪܐ ܗܘܐ ܢܦܫܬܐ ܡܢ ܫܝܘܠ ܐܡܬܝ,nostri suixo, sepulers, ut diximus ܓܝܚܪ ܕܬܠܰܐ ܗܘܐ ܦܓܪܗ ܕܡܪܢ. ܗܝܕܝܢ vitam receperunt, animw in mundum ܐܨܛܪܝܘܩܒܪ̈ܐ. ܘܫܝܘܠܐܬܦܬܚܬ. sunt remissw; quia Dominus inferos aperta sunt, reclusus infernus, mortui

1^ 250 vicerat, mortem calcaverat, hostem puܬ ܩܝܡܝܢ ܗܘܘ. ܟܕ ܢܦܫܬܐ dore suffuderat; ideoque animæ ex inferis prodierunt, mortuique in terris apparuerunt. 7. Cernitis itaque quanta Christi mortis vis fuerit! siquidem neque creatura occasum ejus æquo animo tu lit, neque ejusdem passionem ele menta, neque tellus ejus corpus reti nui, nequo infernus spiritum. Cuncta ܐ݇ܬܕܠܝ ܘܟ݁ܽܠܡܕܡ ܐܬܬܪ̈ܝܥܒܚܫܗܕܡܫܝܚܐ. in Christi pasiono turbata fuerant at ܐܰܙܥܩ ܡܪܐ ܐܝܟ ܕܒܠܠܐܪ. ܕܦܘܩܘ ܡܝܬܐ ܡܢ ,quo conrulsa. Dominus ܩܟܬܰܚܟܘܢ. ܘܦܚܘܩܚܘ ܡܓܘܪ̈ܢܝܟܘܢ. que convulsa. Dominus, ut antea La zaro, inclamavit: Exite de vestris tumu lis, mortui, vestrisque loculis: etenim ego chrisus rosureetionem vobis ܡܫܝܚܐ.ܗܝܕܝܢ ܐܪܥܐܠܳܐ ܤܝܒܪܬ ܦܓܪܗ communico. Tunc enimvero terra cor us Domini nostri sepultum diutias ܡܐ. ܕܡܪܝ ܚܘܣ ܥܠܝ ܡܢ ܒܝܫܬܐ.ܐܩܠ ܕminsmi,exclamavit,iniquitatibus meis ܠܝܪܘܓܐܐ ܫܪܝܢܝ ܡܢ ܠܘܛܬܐ ܚܠܦ ,ira ܘܦܓܐ ܕܐܢܫܐ. ܬܘܒ continere non potuit; sed indulge, Do Loop? No? Nizo? iræ me exime, maledicto absolve, quod justorum sanguinem exceperim, nec non corpora humana, tuumque ip sum corpus obruerim. Quale demum hoc est nirum mysterium? Cur, Do ܠܰܐܪܥܐ. ܐܠܰܐ ܡܛܠ ܒܪ ܐܢܫܐ ܗܘ ܕܡܒܕܪ ܗܘܐ mine, in terram descendisti, üisi pro ܒܟܠ ܕܘܟܐ. ܒܟܿܠܕܘܟܐ ܓܝܪ ܡܒܕܪ ܗܘܐ pter hominem ubique terrarum disper sum? quandoquidem omni loco pul ehra imago tua disseminata erat. Quol ܗܘܝܬ ܟܠܗܘܢ ܦܓܪ ܐ ܩܝܡܝܢ ܗܘܘ ܩܘܕܡܝܟ. si tu vel una vocula imperasses, cun cta se illico corpora coram te stetissent. Nunc quia in terram venisti, figmenti que tui membra quæsisti, hominem tuum suscipe, depositum recipe, ima sinem tuam Adamumque tuum recu ܬܠܝܬܝܘܐܐ ܒܠܚܘܕܝܘܬܐ ܠܒܪܢܫܐ. ܗܝܕܝܢ

ܟܿܠܗܝܢ ܫܪ̈ܒܬܐ ܕܒܢܝ ܐܢܫܐ ܐܬܦܬܩܝܢ * pora. Tunc Dominus tertia ab obitu die resurrexit, hominem ad Trinitatis cognitionem perducens. Tunc omres humani generis nationes per Chri stum salvæ exstiterunt. Unus judicium ܘܦܪܩܗ ܠܒܪܢܫܐ ܤܠܩ ܠܪܘܡܐ ܕܫܡܝܐ. -subiit, millia plurima absoluta fue ܟܕ ܡܣܡ ܩܘܪܒܢܳܐ ܠܰܐܒܐ. ܠܘܕܗܒܐ ܘܠܳܐ -runt. Ille autem homini quem salva verat similis factus, in cœli culmen conscendit, Patri haud aurum argen minem oblaturus quem ad imaginem ܒܨܠܡܗ ܘܒܕܡܘܬܗ ܠܗܢܐ ܐܒܐ -tumve aut pretiosos lapides, sed ho ܟܕ ܪܡܪܡ ܒܝܡܝܢܳܐ ܕܝܠܗ ܒܟܘܪܣܝܐ ܪܡܐ 1;similitudinemqus suam formavermt ܥܒܕܗܕܝܢܐܕܥܡܡܐ. ܪܝܫ ܬܰܠܚܕܬܐ -atque hunc Pater sua dextera extol n ܕܡܠܰܐܟܐ. ܘܗܢܝܘܟܐܕܟܪ̈ܘܒܐ ܘܒܪܗ pulorum judicem iecit., angelicorum lens, sublimi solio collocavit, et po exercituum ducem, cherubinorum au rigam, veræ Hierusalem filium, virgi nis sponsum, et regem, per omnia sæ cula seculorum. Amen. ADDITAMENTUM IN CODICE CUM VARIA LECTIONE. Igitur formam suam Deus visitare vo-. 9 lens, quam ad imaginem ac similitudi ܕܓܟܠ: ܐܝܟ ܨܠܡܐ ܕܝܠܗ ܘܕܡܘܬܗ ܫܝܕܪ nem suam inxerat, postremis tempo ܕܡܐ ܕܐܬܓܝܫܡ ܡܢ ܡܪܒܥܐ ܒܬܪܠܝܐ. in virgineo sinu incarnatus, homopere ribus Filium suum incorporeum uni cumque in orbem terrarum misit, qui fectus nasceretur, ut perditum homi nem erigeret, dispersa ejus membra moriendum fuit? Num ipse reus mor ܐܢܫܐ ܕܐܒܕ ܟܕ ܡܟܢܫ ܗܕܡܘܗܝ ܕܡܒܕܪ̈ܝܢ. recolligens. Secus enim, cur Christo ܘܐܠܐ ܠܡܢܐ ܐܦ ܡܐܬ ܡܫܝܚܐ. ܠܡܐܓܪ -tis erat? Cumque Deus eset, cur in ܕܝܢܐ ܕܡܘܬܐ ܚܐܒ ܗܘܐ. ܠܡܢܳܐܓܝܕ ܗܘܐ ctus est homo? Cur ad terram descendit, n ܠܡܢܐ ܕܝܢ ܐܦ ܢܚܬ ܠܵܐܪܥܐ. ܠܡܐܓܝܪܐ sancta Virgine carnem sumere,faii» ܡܡܠܟ ܗܘܐ ܒܫܡܝܐ. ܠܡܢܐ ܗܟܝܠ ܐܰܠܨܐ,Iordano baptizari, a populo ili» qui in cœlo regnabat? a Quis Deum «coegit in terram se demittere, de «in præsepi involvi, lacte nutriri, in ■ ligno configi, in terræ sinu sepeliri, a tertioque die ex mortuis resurgere, Totus hic, quem virgulis distinguimus, locus exstat, ut in Monito diximus, ex ejusdem Alexandri noiuinalin sermone in Arabicam linguam translato, apud nos Spicil. Rom. t. III, p. 699. El quide:n punc patet unum esse fragmentum, non autem in duo divisum, ut perperam fieri videbatur in codice Arabico. Mar. ܒܬܘܠܬܐܩܕܝܺܫܬܐ. ܘܢܬܟܪܟ ܒܥܙܪܘܪ̈ܐ redemptionis causa animam dana»

,A «pro anina, pro sanguine sanguinem ܒܐܘܪܝܶܐ. ܘܢܬܬܪܣܐ ܚܠܒܐ ܒܟܢܦܐ. ܘܢܥܡܪ «mortem pro morte obeundo? Nam «Christus moriens mortis debitum, cui * homo erat obnoxius, dissolvit. O no * vum mysterium atque ineffabile! ju «dex judicatus est: is qui a peccatis «qui mundum formaverat: extensus ,absolvit, ligatus fuit: illusum ei fait ' ܦܘܪܩܐܐܠܦܫܐ ܚܠܦܢܦܫܐ.ܝܺܣܪܐܚܠܦ inruce) est, qui culum extenderat - ܒܣܪܐ. ܘܕܡܐ ܚܠܦ ܕܡܐ. ܘܡܘܬܐ ܚܠܦ felle pastus ille est, qui manna cibi - ܡܘܬܐ. ܡܘܬܐܓܝܪ ܗܘ ܕܚܐܒ ܗܘܐܒܪ ܐܢܫܐ. virinae; sepulcro tradius, qui - ® ܗܢܳܐ ܡܫܝܚܐ ܦܪܥܟܕ ܡܝܬ. ܐܘܠܪܐܐ ܚܕܬܐ a loco suppeditavit; mortuus est qui «vivificat «mortuos resuscitat. Obstupuere vir a tutes, mirati sunt angeli, trepida * runt elementa, res creata universa «concussa est, terra tremuit, ejusque a fundamenta nutarunt: sol fugit, ele «menta subversa sunt, lux diurna re a cessit; quia Dominum suum crucifi a xum cernere non sustinuerunt. Crea «tura attonita dixit: quæ est hæc myste «rii novitas? Judex judicatur, et tacet; c invisibilis cernitur,nec confunditur «gnatur: immensus mensura contine «tur, nec repugnat: impassibilis pati «tur neque suam injuriam ulciscitur «noritur immortalis, neque conqueri «tur: cwlestis sepelitur, idque aquo «animo fert. Quale hoc, inquam, my «sterium est? Certe creatura stupore de figitur.»Cum autem Dominus noster de morte surrexit eamque conculcavit, cum fortem alligavit, hominemque liberavit, epitur incomprehensibilis, nec indi- ܒܪܝܬܐܐܙܕܥܙܥܬ.ܪܥܬܐܪܥܐ:ܐܐܕܥܪܥܝ tunc omnis creatura propter Adamum ܘܠܐ ܡܙܕܥܦ. ܠܐ ܡܬܡܫܚܢܳܐ ܡܬܡܫܚܘܠܐ mirata est judicatum judicem, visum invisibilem,possum impssibilem, mot ܡܥܨܐ ܠܐ ܚܫܘܫܐ ܚܐܫ ܘܠܐ ܬܒܥ. ܠܐ ܡܝܘܬܐ uumimmortalem, colestem terra sepul ܡܐܬ ܘܠܐ ܡܦܠܰܐ ܦܬܓܡܐ.ܫܡܝܢܐ ܡܬܩܒܪ tum. Nam Dominus noster factus homo; damnatus est, ut misericordiam imperti – sus, ut liberaret; passus, ut passiones nostras sanaret; mortuus, ut vitam no retur; ligatus, ut solverat; comprehen ܒܪܝܬܐ. ܐܠܐ ܟܕ ܩܡ ܡܪܢ ܡܢ ܒܝܬ ܡܝܺܬܐ bis redderet; sepultus, ut nos suscita ܠܒܪ ܐܢܫܐ ܗܝܕܝܢ ܐܬܒܝܢܬ ܟܠܗ ܒܪܝܬܐ؛

S. ALEXANDRI ALEXANDRINI SERMO DE ANIMA ET CORPORE. ܕܡܛܠ ܐܕܡ ܕܝܢܳܐ ܐܬܕܝܢ. ܘܠܐ ܡܬܚܙܝܢܐ rel. Etenim patiente Domino, nostro passa est ejus humanitas, quam similem homini habebat; atque illius passiones, scendit, ut mortem persequens, rebel lem hominum interfectricem occideret. ܫܡܝܢܐ ܐ݇ܬܩܒܪ. ܡܪܢܓܝܪ ܟܕ ܗܘܐ ܒܪܢܫܐ.,qui ei similis erat, dissolvit; el moriens ܐܬܕܝܢ ܥܠܕܢܪܚܡ.ܐܐܣܪܥܠܕܢܫܪܐ. -mortem peremit.1dcirco in terram de ܡܝܬ ܥܠܕܢܚܐ. ܐܬܩܒܪ ܥܠܕܢܩܝܡ. ܟܪ Unus quippe judicium subiit, myriades ܓܝܪ ܚܫ ܡܪܢ. ܗܠܝܢ ܕܕܡܝܢܗܘܝܠܕܒܪܢܫܐ, iberatw foerunt: unas sepultus ܂ est ܚܫܝ ܥܡ ܐܢܫܘܬܐ. ܟܕܠܚܝܐ ܕܗܘ ܕܕܡܐ, myriades resurrexerunt, Hic est inter Deum et homines Mediator: hic est omnium resurrectio et salus: hic est errantium dux, pastor hominum libera auriga, angelorum antesignanus, et rex regum; cui gloria in secula seculo rum. Amen. ܠܗ ܠܡܘܬܐ. ܢܩܛܘܠܠܡܪܘܕܐ ܩܛܠ torum, rita mortuorum, cherubinorum