iis quæ ad divinitatem attinent. Hæc cum ita se habeant, Dionysiusque episcopus ex suis scriptis pius demonstratus sit, quid jam acturi sint Ario manitæ? Quem ultra falso accusare audebunt, cum ex supradictis mendacii convicti sint? Necesse enim est illos a fundamento apostolorum lapsos, flu ctuantique mente praditos sustentaculum quærere, et cum non inveniant, Patres in posterum falso ac cusare. Sed nemo illis ultra fidem adhibebit, etiamsi nitantur calumnias spargere: ab omnibus 207 enim eorum hæresis damnata est: nisi forte de dia bolo deinceps loquantur, is enim solus cum illis consentit, imo potius ipse est qui hæresim illis sug gessit. Quis igitur etiamnum eos quorum diabo lus dux est, Christianos nominarit, et non potius diabolicos? ut non solum Christi hostes, sed et diabo lici audiant? Nisi forte mutata sententia, quam ex cogitaverunt impietatem abnegent, veritatemque agnoscant: hoc enim e re illorum fuerit. Nos au tem decet pro cunctis errantibus hæc precari. Reg. et Basil., in praesenti. Sed melius alii cum editis, Mox Reg. Basil. et editi, Alii, Paulo post Taurin. Colb. Jes. Fr. Reg. cum editis, Taur. Colb. Jes. Fr. 1, Reg. Basil. et editi, Reg., Reg. Taurin. Colb. Jes. Fr. 1, Editi, Μox iidem, Editi, 1. Dracontius monachus monachorumque præfectus in episcopatum Alexandrini agri seu Hermopolis parvæ cooplatus, tum ut mox futuram persecutionem declinaret, tum quod tantum subire munus perti mesceret, aufugit seseque occultavit. Quod ubi Athanasio allatum est, Dracontium ille ad impositum onus revocare nititur, et ad calamitates Christi gregisque sui causa perferendas cohortatur. Tum affert exempla Mosis, Eliæ, Elisæi et apostolorum, qui gravissima olim pro populo Dei subire certamina non abnuerant. Monachos item recenset qui ad episcopatum promoti, id oneris cum laude populorumque emolumento perferrent. His Athanasii monitis morem gessisse Dracontium palam est. Initio namque persecutionis ab Georgio Ariano concitatæ, episcopus cum esset, exsulure coactus est. Ac in exsilii sui loco, Clysma no mine, aliquot annis commoratus, demum post obitum Constantii, dala Ecclesiæ pace, synodo interfuit Alexandrina. Sed hac alias. 11. Imminente autem Constantii postrema persecutione, instanteque Paschatis solemnitate, scriptam fuisse hanc epistolam suadent complurimi ejusdem loci. Quare ad annum 354 vel 355 referenda videtur. Nequil enim ultra annum 355 hujus epistola tempus differri: nam initio anni 356 anle Quadragesimam grassari cupit immanis illa Arianorum persecutio. Nec potest illa ante annum 354 scripla fuisse: quippe sub finem duntaxat anni 353 diu post Quadragesimam, Ariani insidias conspirationesque in Athanasıungin) in Catholicos aperte machinati sunt. In alterutrum ergo annum 354 vel 355 conferenda videtur: ad uirum pertineat, incertum.