veterum Latinis de una persona et duabus naturis Domini, Tigur. 1571, fol., et in Biblio thecis Patrum, Paris. 1575, tom. V, et 1589, tom. IV, et 1644-1654, tom. III, et Colon. 1618, tom. VI, et Lugd. 1672, tom. IX. Hunc cum Joanne Scythopolitano plerique eumdem Taciunt. Ejus stylum laudat Photius cod. 95, pro synodo Chalcedonensi, bene scripsisse testatus cod. 231. Joannem Maxentium et socios ejus monachos Scythas (qquorum nomina, ut Justinianus in epist. ad Hormisdam papam testatur, sunt, Achilles, Joannes, Leontius, Maxentius) fuisse palam Eutychianos per fidos, damnatos a Romana Ecclesia et ingentes turbas in Ecclesia catholica excitasse, cum Constantino poli, tum Romæ, ex multis relationibus et epistolis legatorum Hormisdæ papæ quæ habentur tom. I Episto farum Romanorum pontificum, et ex variis epistolis ejusdem S. Hormisdæ, illa præsertim ad Posses sorem episcopum, apertissime intelligitur: profitebantur enim specie tenus se concilii Chalcedonensis assertores, ut videre est in toto hoc opere, ac potissimum in præmissa fidei professione, cum revera fidem concilii Chalcedonensis arte subdola, ac vafritie hæreticis insita labefactare niterentur:……….. (Cf. Baron., t. VII Annal. eccles. ad ann. 519, cap. 81 usque ad 89, et c. 97 usque ad 126, et ad ann. 520, cap. 12 usque ad 28.) Quocirca omnia quæcunque hic ponuntur opera Maxentii cautissime legenda, nec illis fidendum, cum lateat Eutychianæ hæreseos venenum. Excusandusque Cocleus, qui opera Maxentii sub nomine ortho doxi Patris primus edidit, si technas et imposturas callidi Eutychiani vir probus et sincerus non intro spexerit, cum epistolas tempore Hormisdæ papæ ultro citroque datas, in quibus doli fraudesque Maxentri ac sociorum detegebantur, ad manum non habuerit. Vide eumdem töm. VII Annal., anne Christi 519, c. 103, et anno 520, c. 27. Ex Bellarmino De scriptoribus ecclesiasticis. Joannes Maxentius, monachus, et, at creditur, presbyter Antiochenus, vixit tempore Hormisdæ papæ, contra cujus epistolam scripsit. Ejus opera exstant in quarto tomo Bibliothecæ SS. Patrum. Scripsit autem Catholicæ fidei professionem, item Libellum contra Acephatos, item Dialogorum contra Nestorianos libros duos, item Responsionem ad Epistolam pape Hormisde, in quibus disputat adversus Nestorianos, et adversus Faustum Regiensem Semipelagianum. Et quidem Faustum et Pelagianos egregie refellit, ex libris S. Augustini: at Nestorianos ita refellit, scribens contra Possessorem episcopum Africanum, ut ad Eutychianos declinare videatur. Certe S. Hormisdas papa Possessorem defendit, et Joannem cum suis monachis acriter insectatus est. Scripsit autem Maxentius contra epistolam 534 Hormisdæ negans illam esse Hormisdæ, ne videretur contra summum Pontificem_ scribere; sed re vera negari non potest epi stolam illam vere esse Hormisdæ. Dominis viris beatissimis, Germano et Joanni, epi scopis, Felici et Dioscoro diaconis, Blando presby tero, et universæ legationi Sedis apostolicæ, ab exiguo Maxentio, el omnibus qui mecum sunt, salutem. Quoniam nonnulli videntes nos contra eos qui inimico proposito venerabilis Chalcedonensis con cilii fidem nituntur evertere, Patrum proferre sen tentias, et novis pravorum argumentationibus ver bis catholicis obviare, augmentum aliquod nos in fide facere judicant, aut certe contra statuta venire concilii, necessarium credimus probabilibus docu mentis hanc inconvenientem ab eorum animis ex

i purgare opinionem, docentes nullatenus esse con- propriæ fidei explanare, ita de se manifesta voce trarium, si ex corum Patrum sententiis, quas ipsa recipit synodus, falsam docuerimus hæreticorum esse sententiam, qua eam quasi contraria alque inconvenientia docere quæ ante se fuerunt, conci liis tentant astruere. Et primo quidem catholicam fidem augmentum aliquod posse recipere improbum est credere, quia cum sit perfecta et plena in om nibus, augmentum recipere non potest. Hoc enim sine dubio augmentum recipit, quod est imperfe ctum. Ši autem non de intelligentia fidei, sed de verbis agitur, hoc non est semper contrarium, quia aliquando explanationem fidei verborum facit ad jectio, aliquando corruptionem quod non `augmen tum, sed detrimentum est potius fidei. Quapropter tunc adjectio verborum vitanda est, quando non explanationem, sed corruptionem,aut contrarieta tem fidei operatur. Quod si omnis adjectio verbo rum catholicæ fidei noxia creditur, cur B. Cyrillus, ‹ad destruendam Nestorii impiam interpretationem sancti Symboli, in concilio Ephesino, tam multas sanctorum Patrum sententias proferens, nullum reprehensionis dignum recipere augmentum credi 'tur? Quod si ideo augmentum recipere non credi *tur, quia non ipso sancti Symboli mathemate ipsas sanctorum Patrum sententias inseruit, sed eas ex trinsecus proferens sincerissimum sensum ejusdem sancti Symboli reddidit manifestum æque ergo et de nostra parvitate convenit judicare, qui non in ipso termino venerabilis Chalcedonensis concilii testentur, dicentes: Sequentes igitur et nos san ctissimos Patres, confitemur, etc. Qui autem re tractationem concilii esse judicant contra hæreti corum novas adinventiones quippiam in libris pro ferre sanctorum, aut id quod convenienti ratione collectum fuerit, primo arguant, B. Cyrillum, qui (sicut superius edocuimus) perfecto et primo sancto rum Patrum manente Symbolo, ad destruendam impiam interpretationem Nestorii diversorum Pa arum sententias protulit, et B. Leonem, que similiter sanctorum Patrum testimoniis statuta venerabilis Chalcedonensis synodi cum fide Patrum convenire docuit. Et tum demum nos quasi retractatores con cilii arguere poterunt, qui per sanctorum Patrum bene prolatas sententias, repellimus hæreticorum fallaciam. Nemo enim recte reprehendatur retra clare synodum, nisi qui de ipsius statutis judicans, non pro ipsa sed contra ipsam Patrum proferre tental sententias, sicut hæretici faciunt. Qui au tem non contra ipsam, sed pro ipsa, Patruin sen tentias proferunt, defensores sunt, non retractato res concilii. Frustra ergo omnino nos synodum retractare arguunt, quos vident non contra ipsam, sed pro ipsa Patrum proferre sententias. Quia syno dus alteram fidem aut mathemata præter sanctorum Patrum tradere his qui ad catholicam fidem confu giunt, prohibuit: non autem hæreticorum pravi tati, aut eis qui sensam ejus moliuntur corrum pere, rationabilibus documentis velit obviare. Unde superfluum est etiam illud quod nobis objicitur. quia quod synodus non dicit, nullatenus dici de bere. Quia multa sunt quæ non dicuntur a synodo, nec in ulla scriptura canonica, et tamen cum ratio postulaverit, ca nullatenus proferre ambigimus sicut est Trinitas, aut cum de Patre dicimus quia ingenitus est, et alia plura. Nec enim in rebus con siderandum est (sicut dicit beatissimus Augusti nus) quid vel sinat vel non sinat dici usus sermo nis nostri, sed quis rerum ipsarum intellectus elu ceat. His ita se habentibus, beatissimi ad expu gnandam et auferendam ab omnium animis suspi cionem, sicut jam superius præfati sumus, nunc jam qualiter de incarnatione tantum Dominica inserimus Patrum sententias, sed eis extrinsecus contra inimicos pro ipsius defensione proferimus. Sic denique B. papa Leo etiam post defensionem ejusdem concilii coactus, diversorum Patrum sen tentŕis, per illa quæ dicuntur Encyclia, contradi centium ora obstruere, et pravorum novas adin ventiones atque calumnias dissipare. Quorum etiam nos exempla sequentes, his qui errorem propriæ impietatis ex auctoritate synodi confirmare nitum tur, et verba simpliciter atque integre a sanctis Patribus edita, ad suam pravitatem conantur retor quere, compulsi sumus sanctorum virorum proba tissimorumque doctorum sententiis armati occur rere, et impias assertiones eorum per Dei gratiam refutare: evidenter arguentes, eos a fide sancto- sentiamus, sive quid de gratia Dei, non qua crea rum Patrum ejusdemque concilii esse penitus alie 'nos. Quid enim contra synodum et non magis pro synodo est, si contra inimicos Chalcedonensis con 'cìlii qui eum contra sanctorum Patrum fidem ve misse calumniantur, sanctorum virorum (qui ante ipsam in Ecclesia claruerunt) sententias proferen tes: docuerimus nihil novum, aut sanctorum Pa trum fidei contrarium a memorato fuisse concilio statutum? Præsertim cum incipientes beatissimi Patres qui in ipsa synodo convenerunt, sensum mur, sed ea qua recreamur, sapiamus, necessario vobis credimus facere manifestum. Quia nulla nobis nunc de Filii Dei divinitate, qua constat et unitus est Patri et Spiritui sancto, dubietas. Si quid ergo in hac satisfactione Adei nostræ, contrarium catholicæ fidei, aut sanctorum Patrum traditionibus vestra sanctitas judicaverit, instruere et emendare digne tur: si autem convenientem, propria auctoritate firmare.