(ANG. MAI, Spicileg. Rom. 1. III, p. 710.) Timotheo successit in Alexandrina cathedra, pessimis erroribus jam maculata, Theo dosius qui novæ sectæ factus est auctor Theodosianorum seu Corrupticolarum. Et qui dem hæreticos Theodosianos memorat adhuc Alexandriæ vigentes sequente sæculo, id est septimo, sanctus Sophronius mirac. XII, p. 170. Hujus quoque Theodosii fragmenta aliquot recitat Græce Cosmas lib. x, p. 331 sed quæ cum copiosis nostris Arabici codi cis 101, ad quem denuo revertimur, minime congruunt.. Vide hujusce Patrologiæ t. LXXXVIII. 435. QUAM IN SUA AD ALEXANDRINUM PATRIARCHATUM PROMOTIONE SCHIPSIT THEODOSIUS Confiteor Verbum Deum consubstantiale esse Pa- præter nostram, assumpsisset naturam, cum qua tri suo Deo, idemque quominus cum eo exsisteret unum essentialiter factum esset, eamque impassi nunquam cessasse, lumen de lumine, veritatem de veritate, viventem Patris imaginem unde habet ex sistentiam, et postremo sumpta carne factum esse hominem. Affirmamus iis, qui sapienter amanter que grande audiunt mysterium, Verbum natura Deum, factum insuper esse hominem, quin tamen a sua vera divinitate cessaverit; paupertatem spon te suscepisse, et nihil omisisse quod pertinet ad humanitatem; unumque effectum cum carne sine proprietatum suarum mutatione; carnem dico cum suis passionibus, et cum anima rationabili ac intelligente; similitudinem nostram in cunctis as sumpsisse absque peccato. Aiunt enim Scripturæ quod iniquitatem non fecerit, neque dolus inventus fuerit in ore ejus. Æquum enim erat ut quam habuit Adamus naturam, in ea quoque victoriam con sequeretur, mortemque destrueret. Quamobrem Paulus ut nos doceret qua de causa Salvator noster factus sit homo, ait: Quia pueri communicaverunt carni et sanguini, et ipse similiter participarit eisdem, ut per mortem destrueret eum qui habebat mortis imperium, id est diabolum, et liberaret eos qui timore mortis per totam vitam obnoxii erant servituti⭑. Si nos, de quibus dæmon triumphavit, certæ cujus dem naturæ essemus, Deus autem Verbum aliam, Hebr. 11, 14, 15. Non Christum unum hic intelligit cum ortho doxis Theodosius, sed unam naturam cum Mono physitis designat; quæ est perpetua in horum scrip. bilem atque immortalem dum carnem sumebat, reddidisset, ceu quidam hæresiarchae audacter dixerunt; tunc inanis fides mostra foret, neque ma gnum quid videretur quod de diabolo Dominus triumphavisset. Rursus nisi Christus victoriam de eo retulisset, neque in sua carne cas qualitates habuis set qua: sine peccato consistere possunt, scilicet nisi ejus caro par nostræ esset, tum quod ad essentiam attinet, tum etiam quod ad patiendum; denique nisi mortem carne sua destruxisset, nunquam sti mulus mortis destructus fuisset, id est peccatum, consequenterque ne mortis quidem imperium ex stinctum fuisset. Sed cum is reapse de Davidis se mine originem traxerit; nostrique, fratrum quippe suorum, similitudinem in cunctis asciverit, excepto peccato, ut sapiens ait Paulus, morte sua trium phavit, quam sponte in suam carnem recepit natu ra passibilem; quæque veré passiones nostras exce perat, quotquot peccato carent: triumphavit, inquan), de eo qui mortis imperium tenet. Quan quam ut Deus vere est impassibilis. Quid ni igitur tali de victoria gloriemur, de servitio in libertatem vindicati? Quis non miretur mysterium Scriptura rum, quæ expellunt Eutychem, atque alienum ah Ecclesia cum fautoribus suis declarant. tis labes, Ægyptiorum scilicet, Syrorum, atque Ar meniorum, quotquot ei hæresi adhærent." Eutychem intelligit.

sit. Si quis dixerit vivificum Christi corpus in se pulcro fuisse corruptum, anathema sit; etenim scriptum est d, animam ejus in inferno non per mansisse, neque corpus ejus corruptionem vidisse. Si quis dixerit, in sacro corpore pretiosoque san guine Christi, quæ super altare extollimus dum ipsorum liturgiam perficimus mortem ejus ac passionem commemorantes, passionem aut mor tem aut corruptionem intervenire, anathema sit. berare eum voluit, quem dæmon devicerat; ideo- phantasmati aut umbræ simile fuerit, anathema que ex eo sumpsit, quod reapse sumpsit; passio nesque etiam recepit, quatenus eum decebant, nec peccato reddebant obnoxium. Secus vero, si Ver bum ad nos venisset cum cœlesti corpore, vel carnem sine passionibus innocuis suscepisset, ut volunt Phantastici, ad gloriam minime pervenire mus. Nunc quia ipse de semine Abrahæ ortus est, seque similem fratribus suis effecit in omni re, præter peccatum, ut hactenus diximus; cumque passiones in carne exceperit, mortemque etiam nostri gratia, qui alioquin quatenus Deus impas sibilis immortalisque est, pulchram enimvero glo riam acquisivimus, atque ab amaræ mortis minis expediti sumus. Hæc firma ac rata apud vos omni tempore sint. Aliam quoque sanctissimæ Trinitatis personam confitemur, vivificum nempe Spiritum qui a Patre procedit, æqualiterque cum Patre ac Filio semper glorificatur. Valete in Domino. Meum vobis, cha rissimi, in Domino amorem significo. Vos pro Sic igitur, fratres mei dilectissimi, credite. (Cu mulat deinceps furiosus homo anathematismos suos mea quoque infirmitate orate, ut clementissimus contra orthodoxos, qui duas in Christo naturas con fitentur. Deinde prosequitur contra phantasticos, et incorrupticolas, aliosque hæreticos.) Si quis dixerit Verbum ante resurrectionem suam habuisse cor pus sine passionibus iis quæ carent peccato, ita ut d Psal. xv, 10. En novum testimonium palmare perspicuum de corporis sanguinisque Christi præsentia in tremendo altaris mysterio. Et quidem vix apud Dominus noster in recta fide nos servet ad extre mum spiritum, quæ nostra unica spes est. Patri, Filio ac Spiritui sancto laus sit nunc et semper per omnia sæculorum sæcula. Amen. Orientales ecclesias vestigium ullum, aut ne vix quidem, contrarii erroris conspicitur. Confer etiam sequentem homiliam. Qua confitetur TRINITATIS SANCTE ÆQUALITATEM, CONTRA SUORUM TEMPORUM PERFIDOS. Trinitas increata. Neque vero Filius creatus fuit, sed a Deo Patre genitus; Spiritus denique ex hoc ipso diffusus. Aversemur itaque amaram illam vo cem verbaque diabolica Arii veritatis hostis, cujus nomen non est commemorandum. Cuncti enim cœlestes ordines exhorruerunt, cum is duram illam protulit vocem, Filium nempe Dei esse crea tum. Perfidiam æque repudiemus hostium Spiritus sancti, qui bellum ei inferunt, dum sub alieno imperio constitutum affirmant; quo dicto hi per fidi adversarii imperfectionem in sanctam Trini tatem invehunt. Neque item maledicta Sabellii verba admittamus, qui unam in Trinitate saneta agnoscit personam. Sonora illa prophetæ Isaiæ vox ait cap. vi, cum С Patre, Spiritus autem ab eodem diffusus. Una est magnam Dei gloriam vidisset: Vidi Dominum exer cituum sedentem super solium excelsum atque su blime; Seraphim eum circumibant; sex alæ erant uni, et sex alæ alteri; duabus facies suas velabant, duabus item pedes suos; duabus denique volabant; et clamabant invicem alter alteri dicentes: Sunctus, sanctus, sanctus Dominus exercituum *. Quibus vo cibus tria nomina innuebant, Patrem scilicet, Fi lium, et Spiritum sanctum, tres personas, tres subsistentias. Dixerunt Dominus exercituum ut no bis affatim demonstrarent unum esse Deum. Dixe runt unum simulque tres, quia Deus in tribus hy postasibus est seu personis, unus tamen quod at tinet ad naturam, sicuti una est Trinitas sancta. Harum personarum una est potestas, una gloria, una deitas, unum imperium. Pater antea non sic exstitit ut postea Filium genuerit, aut Spiritum san ctum; sed ita æternus est Pater, ut coæterni sint ei Filius ac Spiritus sanctus. Filius genitus est a Isa. VI, Profecto haud ita nos docuerunt multis oculis præditi Seraphim, quos in illum ignem intendere non valebant, nempe in Dominum exercituum, cujus gloria coeli ac terra redundant. Jam qui aspicit terram et facit eam tremere Deus Verbum, Dicta fuit hæc homilia postquam in exsilium pulsus fuerat.