ab sphara consistente facto, de axe, polo, et iis si deribus, quæ arctici circuli ambitu clauduntur, sermonem instituit; cujusmodi sunt, Ursa, Draco, et quæ ab cingulo ad pedes Cephei pertinent; tum de iis quæ arcticum inter et zodiacum collocata videntur. Ac de iis quidem, quæ inter arcticum et zodiacum, atque antarcticum sita sunt, ita scribit Atque alia quidem inter aquilonem et iter solis In medio fusa sunt; alia ab inferiori parte incipiunt. Verum conversam postea contemplatus eamdem sphæram, 150 ortuum, ac simul orientium et occidentium enarrationem iniit ab oriente Cancro, culminante Ariete, et occidente Capricorno. Orsus autem ab exortu Cancri, cum eoque simul orientia et occidentia ex adverso sidera persecutus, [deinceps eumdem ordinem non tenuit, sed variis modis usus est: ut e regione interdum occidentia primum, post simul orientia describeret; in aliis vice versa, a coorientibus inciperet, iisque contrarium occasum facientia subjiceret. Sed poeticum hoc opus plerique depravarunt, pictores, astronomi, grammatici, geometræ; cum ad suam quisque mentem ac voluntatem privatas picturas et interpretationes exigeret. Proferuntur a nonnullis Phænomena sine ullo proœmio in hunc modum Hæ quidem nihilominus multæ, et alibi aliæ posita; quidam diversa procemia referunt, velut De sole et insigni luna Dicite mihi, Musa. In aliis exemplaribus Anclide hospitum sacrum germen, age tu mihi Cœlestem attingas ad semitam; alia, Antigone, hospitum sacrum germen. Verum omni prorsus carere proœmio opus istud, indecorum est; ac cum hujus poetæ præstanti facultate, tum vero tanti argumenti majestate minus dignum, sic enim initii ac velut capitis expers esset hoc poema. Ab iis autem exordiis inchoari, Anclide, et id genus cateris, non eo solum videtur absurdum, quod propter cacozeliam ab Arati stylo isti versus abhorreant; sed inest id in eo quoque pugnans, quod annis septuaginta ad idem punctum revocari solis curricula credantur. Tale est enim commentitium illud exordium Septies cum decenniis conversis annis. Cum tamen Aratus novemdecim annorum spatio restitui solem in idem principium noverit, ita scribens Jam enim celebrati sunt Novemdecim circuli splendidi solis. Tum quotcunque ab cingulo ad extremum Orionem Nox evolvit, et ad canem audacem Orionis. Unde si prooemium illud admiserimus, in eo septuaginta annorum orbem poeta constituerit: in ts Deest nomen * Deest aliquid. 4

sequentibus, annorum novemdecim; ac secum ipse pugnabit; quod est absurdum. Satius est igitur initium illud adsciscere, quod in exemplaribus plerisque cernitur, nimirum Ab Jove auspicemur: quem nunquam viri sinimus. Est enim consentaneum inde illum auspicari, qui de coelestibus rebus explicare instituit. Quinetiam poetis maxime convenit hoc exordium. Nam in conviviis tres miscebant crateras: primum Jovis Olym pii, secundum Castorum et heroum, tertium Jovis Sospitatoris. Unde Theocritus Ab Jove, inquit, incipiamus, et in Jovem desinite, 11 Musa. Orpheus vero tempus omne Jovi tribuit his verbis Jupiter initium; Jupiter medium; ab Jove omnia faὉ [cta sunt. Quamobrem, ut et vetus consuetudo ferebat, et proposito argumento congruebat, ab Jove cœpit exordium. Sunt qui reprehendant poetam, quod præpositionem sex polius, quam cab, usurpaverit. Dicendum enim fuerat, inquiunt, ‹ab Jove, › non c ex Jove. Sed nesciunt nimirum eodem more loquendi usum esse Pindarum ita scribentem: Unde et Homeridæ, consutorum carminum poetæ, sæpius incipiunt Jovis ex proæmio.» Item Alcman: Ego vero semper tibi me ex Jove incipiens. Ac videtur præterea illa vox cab nescio quid male ominatum habere: quasi dicas: c procul ab.» Cæterum Jovem alii cœlum interpretantur, alil æthera, alii solem, alii ad fabulosum illum Jovem referunt. Qui cœlum esse defendunt, pro se poetam citant ita loquentem 151 Ac veluti cum crebræ nives ab Jove volitant; id est, e ccelo. Necnon ipsummet Aratum, qui in sequentibus de Equo sic scribit, In Jore volvitur; sed qui de æthere Jovem accipiunt, testem Euripidem adducunt, cujus hæc verba sunt Vides hunc in sublimi immensum æthera; Qui terram circum continet humidis in ulnis Hunc tu puta Jovem: hunc arbitrare Deum. Ac nescio annon Zijva propterea quis illum dixerit, quod igneus sit æther. Quippe ab eo quod est id est ardere, nominatus est @ther ab eo vero, quod est ac propter fervorem, dixerunt. Jam qui Jovem malunt esse solem, aiunt Sophoclem eodem vocabulo solem appellasse, cum scripsit ... Sol miserescat mei; Quem sapientes aiunt genitorem deum, Patremque omnium. Cujus opinionis in mentem venisse poetæ volunt; cum ita loquitur:. Sonus amborum pervenit in æthera, Jovisque splan [dorem; item et mox etc. Μox, Forte Epir PATROL. GR.

Solque, qui cuncta vides, audisque cuncta. Propterea quod omnia conspicit Jovis oculus, et omnia cognoscit. Qui Jovem aerem interpretantur, testimonio comici Philemonis utuntur; cujus hæc verba sunt: Quem nemo latet, neque bonum, neque malum... hic sum aer quem merito quis appellaverit et Jovem. Hinc Aratum addidisse volunt Pleni autem Jovis sunt omnes vici, Omniaque hominum fora. Nam in omnibus Jove opus habemus. Quippe baurientes aerem respiranus. Quin communi inter homines usu loquendi dicimus, ‹ pluere Jovem; › item quasi e Jovis ostenta, nominamus; et • Nubicogum, apud poetas invenimus. Quæ omnia, et horum similia in aere contingunt. Alii Jovem illum e fabulis Saturno genitum intelligunt. Nos trifariam ab Arato proferri Jovem arbitramur: primum fabulose, ut cum ait Si revera certe Creta illæ utique Jovis magni consilio; licet enim et ex rerum natura, et ex fabularum commentis enarrare proœmium; jam illud Ut autem cum crebræ nives ex Jove volitant, sic accipere, quasi idem sit atque • e colo,» penitus est confictum. Siquidem Homerus imbrium auctorem facit Jovem. Sic illud quoque: ‹ In Jovis volvitur; eodem interpretari sensu, stolidum est. Non enim scripsit: c in Jove,» sed: In Jovis tractu vel domicilio; nimirum in cœlo, per subauditionem; quemadmodum dicimus, apud pædotriba,» vel c fidicinis. Aptissime porro ab Jove orsus est, velut opifice, ac rerum omnium domino. Quocirca cætera proœmpia repudianda sunt. Etenim Hesiodus, quem unum ex omnibus æmulatumn maxime esse dicimus Aratum, ab Jove cepit. Fuere qui poetam castigarent, quod litteram inseruerit vocabulo Sed huic simile est apud poetam Tum vero, Tecum omnes certamus, dizit, tanquam communia omnibus dicens; non, ut Apollonio visum est, ex propria tantummodo persona. Orsus a te, Phabe, quem nunquam... Articulus præpositivus pro sul·junctivo öv, ad vitandam collisionem. vocabulo, id est viri, quod particulare est, pro generali, hominis, uti voluit; cui simile istud est Alii quidem dii, et viri ex equis pugnantes. Plena autem Jove sunt omnes quidem viæ. Poetæ omnnituentem 152 ubique Jovem nominant, ut O Jupiter omnituens; item, Sol qui omnia lustras. sunt vici, per quæ membra, movemus; at fora sunt conciones. Nam et Bulæus, id ss Deest participium aut simile aliud. Videntur autem senarii.

est Consiliarius, appellatur Jupiter; sicut Hospitalis, Socialis, Amicus, Serius, Frugifer. Plenum est mare, et portus. Dicitur enim Portumnus et Lucrio negotiatoribus. Hic vero mitis homɩnibus, quoniam pater est virumque deumque. Ob id et mitis dicitur. Pater vero ceu milis erat. Admonet autem quandonam gleba optima est. Alias id est r arabilis. Sed non congruit. Nam subjieit: bobus et ligonibus. At ligonibus arat nemo.Circumvallare est «circumfodere.» Quippe rotundum omne appellatur, ut, rotundus in humeris. Sequitur: Ipse enim hae signa in celo firmavit, nempe stellas et imagines. Itaque ab eo quod est id est stellas, vocavit. Alii ab Astræo dictas volunt. Atque hoc firmandi verbo, ad fixarum immobilitatem allusit; facta, præterito usus est pro futuro; ut apud poetam Si quidem possum perficere, et si perfectum est. Hoc est, si potest perfici. Pergit: Ut stata omnia nascantur; hoc est, ut tuto conserant, passivum pro activo; aut ut videatur, tanquam funes dissoluti sunt. Viris tempestatum, pro Salve, pater, magnum miraculum, magna hominibus utilitas. Nou dicit, et magna. Salve tu ipse, et prior generatio. Jupiter, tu et progenies tua: nempe Titanes. Velut apud Antimachum Terrigenasque deos, antiquioresque origine Titanas. Sic Homerus, Oceanumque Deum originem, et matrem Tethyn. Quodsi ad homines vox illa, prior, referenda sit, de quarta ab aureo genere semideorum progenie loquetur. Nam nos in quinta progenie censemur. Ac propterea Titanas salvere jubet, quoniam in sequentibus Astræum, unum de Titanibus, prædicat his verbis Sive igitur Astræi illius proles: quem aiunt Astrorum antiquum patrem esse. Hoc ipsum vero tam cum præcedentibus, quam cum sequentibus copulari potest, quemadmodum istud: Salvete, Musa, per seipsum: deinde, admo dum omnes, conjunctim D..... Mihi quidem ad stellas dicendas Si fas est, precanti promite omnem cantum. Vox illa, fas, ambigua est. Nam aut antecedentibus, aut sequentibus annectenda est. Videlicet ut ita construatur: ad stellas dicendas, ut decet, promite; vel: precanti ut decentia date mihi dicere, a Musa. Est autem ad fnem usque dicite; téxµwp enim ‹ finem» significat. 40 " Deest aliquid. Quod nos supplendo e versione, uncis inclusimus. Epirτ.)