Diplomatic text · vision-corrected transcription of the Migne scan (complete), over scholarios OCR (cleaned, language-split) — PG column chips mark the printed columns.
col. 2099–2100page 1 of 6
Notitia
PG 86:2099λοις καὶ πᾶσιν ἀνθρώποις, καὶ πολὺ πρότερον τῷ Πατρὶ καὶ Ποιητή. Εὐαγρίου. Ο ἀπὸ τῆς φιλαυτίας τῆς πάντα με σούσης 1 ΤΙΤ. Περὶ φονέων. Φίλωνος ἐκ τῶν ἐν τῷ νόμῳ ζητημάτων. Ὡς δεινὸν παρὰ τὸ δέον παθεῖν, καὶ ἁρπάζειν τι παραδοθέν. ΤΙΤ. Περὶ ὀφθαλμοῦ Φίλωνος ἐκ τοῦ α' τῶν ἐν Εξόδῳ ζητημάτων. Ορασις παρὰ τὰς ἄλλας αἰσθήσεις καὶ ταύτῃ διαφέρει, ότι αἱ μὲν ἄλλαι τοῖς αἰσθητοῖς ἐγκατα μίγνυνται, οἷον ἡ γεῦσις ἀνακιρνάται τοῖς χυμοῖς, καὶ ἡ ὄσφρησις τοῖς ἐπαναδιδομένοις ἀτμοῖς, καὶ αἱ ἀκοαὶ ταῖς φωναῖς ἐνδυομέναις εἰς τὰ ὦτα. Ἐπὶ δὲ τῆς ὁράσεως τὸ παραπλήσιον οὐ γίνεται· οὔτε γὰρ αὕτη διὰ τοῦ βάθους τῶν σωμάτων χωρεί, ψαύει δὲ τῶν ἐπιφανειῶν μόνον κατὰ τὴν προσβολήν, οὔτε τὰ σώματα εἰς τὴν ὄψιν εἰσδύεται. τὰ αὐτὰ καθήκοντα, (α) Πατριάρχης Θεουπόλεως 229. Ος τῶν ἱερῶν τῆς Αντιοχείας θεσμών,
col. 2101–2102page 2 of 6
PG 86:2101πρὸς τοὺς ἀποσχίστας Καλλινίκου,: ὅτι τὰ παρὰ ταύτην (τὴν τοῦ Θεοῦ Ἐκκλη 425. Ο Μεδιολάνων, ἐν τῷ περὶ ἡ ἐνανθρωπήσεως λόγῳ, 422, 423, ὁ θαυμάσιος όμο λογητής, 415. Ἐν τῷ λόγῳ, ὃς ἐπιγράφεται, Περί ἑρμηνείας τῆς πίστεως. 415, 425, 429. Ἐν τῷ λόγῳ, ὃν ἐπέγραψε, Γρατιανῷ τῷ βασιλεῖ, 423. ῥήσεσι, 414. Απολογαὶ τοῦ ιβ' ἀναθεματισμοῦ, 420. Ἐν τῷ κατὰ Συνουσιαστών λόγῳ, 416 Ἐν τῇ ἑρμη νείᾳ τοῦ ἀποπομπαίου, 416, 420. Ἐκ τῶν θησαν περὶ πίστεως λόγῳ, 424. Ἐκ διαφόρων λόγων, 420, Ὁ ἐκ τῆς Καππαδοκίας πᾶσαν φωτίσας τὴν οἰκουμένην, 414. Ολαμπρὸς τῆς Ἐκκλησίας κῆρυξ, 434. Ἐν τῷ περὶ πίστεως, 416, 424. Περὶ εὐχαριστίας 420. Ἐν τῷ κατὰ Εὐνομίου λόγῳ, 430, 434. Ἐν τῷ πρώτῳ κεφαλαίῳ, εἰς τὰ Θεοφάνια λόγω, 435 431. Εννάτῳ λόγῳ τῶν ὑπομνημάτων τὸν εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην ὑπομνήματος βιβλίου β'. τοῦ περὶ ἀπαθείας λόγου, 420. Περὶ πάθους, 420. Ἐν τῷ κατὰ ᾿Αρείου λόγῳ, 452. Περὶ ἐνανθρωπήσεως, 420, 423, 430, 435. Ἐν τῷ περὶ τῆς ἐν πνεύματι λατρείας ἑβδόμῳ, 451. Εννάτῳ βιβλίῳ. 424, 432. Ἐν τῷ τρίτῳ κεφαλαίῳ τῶν ἀναθεματισμῶν, 427. Ἐκ τῶν σχολίων, 420, 425, 427, 431, ἐν τῷ περὶ ἐνανθρωπήσεως καὶ εἰς τὸν μαργαρίτην, 430. 424. Ἐν τῷ περὶ αἱρέσεως πρώτῳ
col. 2103–2104page 3 of 6
Fragmenta
PG 86:2103Ο μέγας, ὁ τῆς ᾿Αντιοχέων ἱερεύς, 4 Ἐν διαφόροις λόγοις, 416, 420, 421, 424. Ἐν τῷ περὶ βαπτίσματος. λόγῳ, 411. Ἐν τοῖς γενεθλίοις, 495. Ἐν τῷ περὶ Υἱοῦ δευτέρῳ λόγῳ, 493. ὁ ὁμολογητής, ὁ θεοφόρος, 405. Καὶ μάρτυς, Σμυρναίοις ἐπιστέλλων, 421. πράξεις καὶ βίος, Το κατὰ Ἰωάννην ἀναπτύσσων Εὐαγγέλιον. Ἐν ἐνδεκάτῃ ὁμιλία, Ο σοφός Ιωάν νης, 430. Ἐν τῷ περὶ τῆς ἀναλήψεως λόγῳ, 455. 456. Ἐκ τοῦ περὶ τῆς ἐν Χριστῷ ἑνώσεως τοῦ σώ ματος πρὸς τὴν θεότητα, 495. Ἐν τῇ πρὸς Δόκιον Επιστολή, 424. Πρὸς τοὺς κατὰ τῆς θείας τοῦ Λόγου σαρκώσεως αγωνιζομένους, 427. Ἐν τῷ λόγῳ τῷ περὶ ὁμοουσίου, 456. Παῦλος ὁ Ἐμέσης ἐπίσκοπος, κατενώπιον ὁμιλήσας Κυρίλλου. ο κορυφαῖος, τὸ στόμα ἀπο στόλων, 495. Ἐν τῇ τεσσαρακοστῇ, Ἐν τῷ εἰς τὸ γενέθλιον λόγῳ, καὶ ἐν ἄλλοις διαφόροις, 423. Έν Πουλχεριαναῖς μετὰ τὸ γενέθλιον, 430. ὁ Γαβάλων, ἐν τῷ δ' περὶ πίστεως λόγῳ, 423. Ἐν τῷ περὶ ἑνώσεως, οἱ ἀπὸ Σευήρου, 404, 405, 410, 420, 122, 427. Ή τοῦ Σευήρου αἵρεσις, 410. πίστις ἦν οἱ τιη' ἅγιοι Πατέρες ἐξέθεντο, 456, 437. - κατὰ Νεστορίου Κύριλλος ἐν Εφέ σῳ διεπράξατο, 498. Κατὰ τὴν ἱερὰν τρίτην σύνοδον παρήγαγε μαρτυρίας κατά Νεστορίου, 435. 404. Τὴν τῶν ρν' σύνοδον οὐδ᾽ εἰ γέγονε, τῶν Αἰγυπτίων τινὲς εἰδέναι ἠθέλησαν, 456. ληστρική, 419. Τοῦ ἁγίου Εφραίμ ἀρχιεπισκόπου Αντιοχείας. ἐξ ἧς ἐποιήσατο ἀπολογίας ὑπὲρ τῆς ἐν Χαλκηδόνι συνόδου καὶ τόμου τοῦ ἁγίου Λέοντος. Εἰπὲ δὲ ἡμῖν, ὦ τἄν, πάσης τῆς ἀντιπαθείας ἀκεραίας φυλάττων τὴν διάνοιαν, ἦν ποτε καιρός
col. 2105–2106page 4 of 6
PG 86:2105ἀπὸ τῆς ἐνανθρωπήσεως ὅτι ὁ σεσαρκωμένος Λόγος, Θεὸς ὤν, οὐκ εἶχε τὴν ἰδίαν αὐτοῦ ἔμψυχον σάρκα τελείαν; ἢ ἐπειδὴ ἐπέζευσεν ἐπάνω τῶν κυμάτων τῆς θαλάσσης, οὐκ ἐφύλαττον οἱ πόδες τὸ ἰδίωμα τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως; 'Αλλ', ὦ βέλτιστε, ἐν τῇ ἀνθρωπίνη φύσει τὰ ὑπὲρ φύσιν ἔπραττε Χριστὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, οὐκ ἀνῃρημένης ἢ ἀφανισθείσης τῆς ἀνθρωπίνης ιδίας αὐτοῦ σαρκός· κἂν αὐτῆς δὲ τῆς Ενεργείας ἡ ἰδέα πείσῃ σε την σάρκα ἐπὶ τῆς οἰκείας μεμενηκέναι φύσεως ὁμολογῆσαι· τὸ γὰρ πεζεύειν καὶ ποσὶ βαδίζειν, εἰ μὴ κατὰ φαντασίαν ἐγένετο, πρόδηλον ότι ποδῶν ἐστιν ἡ ἐνέργεια τῆς ἡμετέρας φύσεως. Ὥστε αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς ἐνεργείας βοᾷ τὴν τῆς σαρκὸς ἐπὶ τῶν ἀρχαίων μέτρων φυλακήν, καὶ τὴν τοιαύτην πορείαν πάντες σωματικήν τε καὶ αἰσ θητὴν λέγουσι· τὸ ἐπὶ τῆς θαλάσσης πεζεύειν, τοῦτο τῆς θεότητος ὑπῆρχε διὰ σαρκὸς ἀνθρωπίνης ἐνα εργούσης. Εἰ μὲν οὖν γυμνῇ τῇ σαρκὶ τὴν ἐνέργειαν ἐλέγομεν γίνεσθαι τοῦ γεγονότος, ἄπορος ἦν ὁ λου γισμός· καθάπερ καὶ εἰ μόνῃ τῇ θεότητι βαδίζειν ἀνετίθεμεν, πορείαν υποτιθέμενοι, καὶ πεζεύειν ὁμο λογοῦντες. Νῦν δὲ σεσαρκωμένον Θεὸν Λόγον ἐνηρο γηκέναι τὴν τοιαύτην ενέργειαν ὁμολογοῦντες, τὸ μὲν ἀκολούθως φαμὲν πρὸς τὴν τῆς σαρκὸς γεγενῆσθαι φύσιν· τὰ δὲ διὰ τὴν τῆς θεότητος ὑπερφυά φύσ σιν· ὥστε καὶ ἐνταῦθα δύο ενεργείας. Οὐκ ἐπειδὴ δὲ εἶχε τὸ θεοπρεπές, μηνύοντος τοῦ Θεοῦ Λόγου τὴν καθ᾽ ὑπόστασιν ἔνωσιν, ἡ ἐνέργεια, παρὰ τοῦτο τολ. μητέον εἰπεῖν ὡς ἡ σὰρξ οὐκ ἀνελλιπής ἦν ἐν τοῖς οἰκείοις ἰδιώμασιν, ἀλλ᾽ ἐλλιπής τε καὶ ἀτελῆς ὑπῆρ χε, ταυτὸν δὲ εἰπεῖν, χείρων ἡ ἀνούσιος παντελῶς. Ἐφραὶμ τοῦ ἁγιωτάτου ἐπισκόπου Αντιοχείας ἐκ τοῦ κατὰ Σεβήρου τρίτου λόγου. Ὥσπερ οὖν ἐν τῇ θείᾳ φύσει διάφορα λέγομεν φύσ σεως ίδια, τουτέστι τὸ ἄκτιστον, τὸ ἄναρχον, τὸ ἀναλλοίωτον, τὸ ἀπερίγραπτον, τὸ ἄτρεπτον καὶ τὰ τούτοις ἀδελφά τε καὶ σύμφωνα καὶ τῇ θείᾳ οὐσίᾳ μόνη ἁρμόζοντα· οὕτω καὶ ἐν τῇ θελητικῇ τοῦ Θεοῦ δυνάμει πολλὰ Θεοῦ ἐν ταῖς θείαις Γραφαῖς λέγονται. εἶναι θελήματα. Τὸν αὐτὸν δὲ τρόπον καὶ ἐπὶ τῆς κατ' εἰκόνα Θεοῦ γεγενημένης νόησον ψυχῆς· μίαν γὰρ καὶ αὐτὴν νοερὰν καὶ λογικὴν ἔχει τὴν ἐπιθυμητικὴν οὐσιωδῶς δύναμιν ἣν εἴληφε πρὸς τὸ ἐμ φύεσθαί τε καὶ πράττειν τὰ θεῖα προστάγματα. Ητις δύναμις κατὰ φύσιν ἐστῶσα, οὔτε ἁμαρτία λέγεται οὔτε δικαιοσύνη, ἀλλ᾽ ἕξις ψυχῆς θελητική. Ταύτης τοίνυν τῇ αὐτεξουσίῳ τῆς ψυχῆς δυνάμει, θελημά των προβολαί γίνονται δύο, λέγω δὴ θεϊκοῦ τε καὶ πονηροῦ· καὶ ὅτε μὲν τὴν ροπήν δῶμεν πρὸς τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, θεϊκὸν ὀνομάζεται ἡμῶν τὸ θέλη μα, οὐ κατ' οὐσίαν ἀλλὰ κατὰ τὴν πρᾶξιν· ὅταν δὲ πάλιν πρὸς τὴν ὑπακοὴν τοῦ Πονηροῦ κατασύρηται, τότε σαρκικὴν εἰκότως προσαγορεύεται θέλημα· οἷον, φέρε εἰπεῖν, τῆς φύσεως τῆς λογικῆς ἡμῶν ἐστι θέ
col. 2107–2108page 5 of 6
PG 86:2107λησις τὸ ἀγαπῶν τὴν ζωήν· σαρκικὴ δὲ πάλιν βού λησις τὸ ἐμπαθῶς ζῆν· θεϊκὸν δὲ θέλημα, τὸ κατα φρονεῖν καὶ ἀρνεῖσθαι τὴν ζωήν. Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ εἰς τὸ ἀποστολικὸν ῥητὸν λόγου τὸ φάσκον·. Πεπειρασμένων δὲ κατὰ πάντα δίχα μόνης τῆς ἁμαρτίας.» Ἐντεῦθεν δὲ ὁρμώμενος ὁ τῶν Πατέρων χορός, τέ λείον τὸν Χριστὸν πρεσβεύει ὥσπερ ἐν θεότητι, οὗ τω καὶ ἐν ἀνθρωπότητι· ὁμοούσιον ἡμῖν ὄντα κατά πάντα τρόπον, δίχα μόνης τῆς ἁμαρτίας· καὶ ὥσπερ μία ἦν καὶ ἀδιαίρετος ἡ τῆς Σιναΐτιδος βάτων ὑπό στασις πάντοθεν ἀβλαβῶς περιειλημμένη τῷ πυρί, μήτε τῆς τοῦ φυτοῦ πόας ἀμαυρούσης τὴν ἐνέργειαν τοῦ πυρὸς, μηδ' αὐτῆς ἐνεργείας τῆς φλογὸς λυμαινομένης τῷ φυτῷ, οὕτω δὴ ἐν τῷ ἐνικῷ προσώπῳ Χριστοῦ ἀμαχεί μοι νόει τὴν θείαν καὶ ἀνθρωπίνην ιδιότητα. Καὶ μεθ' ἕτερα· Διὰ τοῦτο ὁμοίωμα καὶ προτύπωμα τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ καμίνῳ τῶν παίζων προεξεικονίσθη. Ωσπερ γὰρ ἡ τῶν παίδων ἐκείνων ἀνθρωπίνη φύσις σχεδόν συγκεκραμένη ελη τῇ ἐνεργείᾳ καὶ φύσει τῆς φλογὸς τῇ τοῦ σώματος κινητικῶς καὶ μεταστατικῶς περιεπάτει ενεργεία, καὶ τῇ θελήσει τῇ νοερᾷ ἐξετέλει τὴν ὑμνῳδίαν, καὶ οὐδὲν ἐμίανε τὸ πῦρ τῶν σωματικών ή ψυχικῶν αὐτῶν ἰδιωμάτων, ἀλλὰ τέλειος ἦν Αζαρίας ἐν πυρό τητι καὶ ἐν ἀνθρωπότητι· οὕτω καὶ ἐπὶ τοῦ Εμ μανουήλ νοητέον τὸ τῆς θεότητος αὐτοῦ πῦρ ὥσπερ τινὰ πνοὴν ζωῆς συγκεκραμένον τῇ ψυχῇ καὶ τῷ σώ ματι, ἡγίασε μὲν ταῦτα, οὐ μὴν ἐμείωσέ τι τῶν κατ' οὐσίαν τῆς ψυχῆς τοῦ σώματος. Τοῦ ἁγίου Εφραίμ εἰς τὸν μαργαρίτην. Τελείαν ἔχει τὴν διπλὴν φύσιν ὁ Χριστὸς, ἵνα μὴ ἀπολέσαι τὰς δύο· οὔτε ἡμίθεος ὤφθη ἐπὶ γῆς, οὔτε ἡμιάνθρωπος ἀνέβη εἰς οὐρανούς. Ἀλλ᾽ ἴσως ἐροῦσιν οἱ τῆς ἀληθείας ἐχθροὶ, ὡς Κύριλλος ἐν τῇ πρὸς Νε στόριον ἐπιστολῇ φησιν, ότιπερ οὐκ ἔστι διπλοῦς ὁ εἷς καὶ μόνος Χριστός· ὁμοίως καὶ ἐν δευτέρῳ τόμῳ κατὰ Νεστορίου φησίν, ὅτι οὐ διπλούς ἦν. Αρα οἱ ταῦ τα λέγοντες, οὐ φανερῶς συγκρίνουσι τοὺς Πατέρας ἑαυτοῖς τε καὶ ἀλλήλοις, καὶ μάχην ἐξ ὁμοδόξων συν ιστῶσι, καὶ οἷς ὁ Χριστὸς τὴν ἑαυτοῦ εἰρήνην κατα έλιπε, τούτοις εἰσφρισαντες διάβολον μιμούνται, τοὺς ὁμόφρονας ὡς ἐναντίους διασύροντες, καὶ αὐτὸν δὲ Κύριλλον ἑαυτῷ δεῖξαι μαχόμενον ἐπειγόμενοι; Αλλ' οὐχ οὕτως ἡμεῖς, οὐδ᾽ ὅστις οὖν εὖ φρονῶν· ἀλλὰ καὶ κατὰ Γρηγόριον καὶ τοὺς λοιποὺς Πατέρας σὺν Κυ μέλλῳ φαμέν, ὅτι περ διπλούς κατὰ τὴν οὐσίαν· καὶ πάλιν κατὰ τὸν αὐτὸν Κυρίλλου σκοπὸν, ὡς οὐ δι πλοὺς τῇ χαρακτηριστικῇ ὑποστάσει· εἶ; γὰρ ἔμεινε καὶ ἐνανθρωπήσας ὁ Θεὸς Λόγος. Τοῦ ὁσίου Εφραίμ, ἐκ τοῦ λόγου τοῦ εἰς τὸν μαργαρίτην, κατὰ Μαρκίωνος. βλέπεις καὶ ψηλαφάς, γενέσθω σοι μαρτυρία
col. 2109–2110page 6 of 6
PG 86:2109ἡ φύσις, ἣν εἰπεῖν οὐκ ἐπίσταται, ὅτι υἱὸς ἄνευ σποράς γίνεται, καὶ δύο ὑπεναντία οὐσιωδῶς ώμου νόησαν, τῆς ὑποστάσεως δειχνυμένης ἐπὶ ἑκάστης φύσεως. (Ανά. ΜΑ, 1. Χ, 94.) Τοῦ μεγάλου Εφραίμ, ἐκ τοῦ εἰς τὸν μαργαρίτην λόγου. Τῶν δύο φύσεων μετέχει ὁ μαργαρίτης ὁ πολύ τιμος, ἵνα δείξῃ Χριστόν, ὅτι, Αόγος ὢν Θεοῦ, ἐκ Μαρίας ἄνθρωπος γεγέννηται. Οὐ μερικὴν ἔσχε τὴν φύσιν, ἐπεὶ οὐδ᾽ ἕτερον ἂν ζῶον ἐτύγχανε· ἐκ τελείου τέλειος, ἐξ ἀνθρώπου ἄνθρωπος, ἐκ Θεοῦ Θεός, ἐκ Παρθένου Χριστός. Μπι, 38 ) Εφραίμ του Σύρου, ἐκ τοῦ εἰς τὸν μαργαρίτην. Ἐπίβλεψον τῷ μαργαρίτῃ, καὶ βλέπεις τὰς δύο φύσεις συνέχοντα· φαιδρότατός ἐστι διὰ τὴν θεότητα, λευκὸς διὰ τὴν πρόληψιν. Τοῦ ἁγίου Εφραιμίου ἀρχιεπισκόπου Αντιοχείας, ἐκ τοῦ γ' κεφαλαίου τοῦ περὶ τοῦ γραμματικού Ιωάννου καὶ τῆς συνόδου. Αὐτάρκης ἐστὶν ἡ ἀλήθεια τοὺς πειρωμένους δια φιλονεικεῖν, πρὸς ἑαυτὴν μεθιστᾷν· ὅπως ἂν διαρρή δεν γνωρίζοιτο, ὡς ἀήττητον ὅπλον καὶ παντάπασιν άμαχον καθέστηκεν. Τοῦ ἁγίου Ἐφραὶμ, ἐκ τοῦ εἰς τὴν Κάϊν. Μὴ ἀπιστήσῃς, αἱρετικά, ὅτι ἔστι κρίσις ψυχῶν καὶ σωμάτων, ἐπειδὴ ἔχεις τεκμήριον. Σόδομα ζῇ, καὶ νεκρά ἐστι· ζῇ κρινομένη, καὶ τέθνηκε κατηργημένη. Βλέπεις τὸ πῦρ, καὶ οὐχ ὁρᾷς αὐτό· Σμύχεται, καὶ οὐ καπνίζεται· φθείρεται, καὶ οὐ φθεί μεται· μειοῦται, καὶ τέθηλεν· ἔχει ὑπόστασιν, καὶ εἰς οὐδέν ἐστι χρήσιμον. Ο τῆς Θεοῦ σοφίας! ὅτι ἐλέγχων σιωπᾷ, καὶ διδάσκων οὐ πάρεστι, καὶ ἀπειλῶν οὐ φαίνεται. Ὢ τῆς ἐνεργείας τῆς θεότητος! ὅτι ἔδωκε τὴν ἀπόφασιν ἐν τοῖς μὴ πάσχουσιν, ᾐν! ξατο ἐν τῇ γῇ τῶν Σοδόμων τὴν μέλλουσαν ἀπέ ραντον κόλασιν, ἵνα προαναστομώσῃ τῶν κακῶν τὴν μοχθηρίαν, ὅτι μετάνοια τοῖς ἀποβλήτοις οὐ δί δοται. Ωσπερ γὰρ ἡ γῆ Σοδόμων ἔχει πᾶσαν ὑπό στασιν, ἐνεργεῖν δὲ οὐ δύναται· οὕτω καὶ οἱ ἀσεβεῖς τότε κρίνονται, τῆς προαιρέσεως μὲν καὶ τοῦ λογικού ἔχοντες τὴν ὑπόστασιν, ἐστερημένοι δὲ τῆς πρά ξ:ως διὰ τὴν κόλασιν· Εἰ τοίνυν ἐν ἀψύχῳ γῇ κρατεῖ διηνεκῶς ἡ ἀπόφασις, πόσῳ μᾶλλον ἐν λογικοῖς ἀνθρώποις! Έχεις πρὸ ὀφθαλμῶν τὸ πῦρ τὸ φλέγον, καὶ μὴ καταφλέγον· ἔχεις καὶ τὸ πρόσκαιρον αἰώνιον, καὶ τὸ θνητὸν ἀθάνατον. Φοβηθῶμεν τὸ μέλλον, ἐκ τῶν ὑποδειγμάτων τὰ δεινὰ μανθάνοντες. [
Continue reading PG 86: Paulus Silentiarius →≣ entire volume