III. EJUSDEM SERMO HORTATORIUS DE TEMPERAntia (a). Qui disciplinis aliquibus incumbentes, urgente do toris auctoritate, diligentiam adhibent, a magistri metu puerorumi sedulitas provenire existimatu quando autem,absente magistro, rerum bonarum stu dium retinent, voluntatis puræ hic laboris amor est. Jejunii documentorum nos quoque sumus discipuli verum quando,instante jejunii tempore, philosophiam præ nobis ferimus, tanquam ex institutione pæda gogica, laboris amantes sumus: nunc autem jejunio paulum intermittente, qui a satietate nimia abstinent, sinceram habent propositi laudem, utpote absque ne cessitate philosophi, atque ex proprio arbitrio tem perati, ut qui sciant bona illa retinere, quæ ex priscis laboribus nacti sunt. Qui enim ad immoderatum ci borum usum progreditur, nescit qur jejunans collegit, nescit quos fructus congessit; sed quasi nihil habeat intus depositum, et quasi nullum sibi thesaurum col legisset, immodic:c voluptati se dedit, affectibus suis claustra et moderationis ostia non objicit. Nihilque mirum. Talis enim est inops omnis: januarum el claustrorum curam nullam habet, insidias non metuit, sine sollicitudine dormit, utpote qui nihil habeat quod fures provocet, cum nibil inopi possit auferri. Iis vero qui opulentam domum habent, custodia est pro re conditis thesauris, et ostiarii qui ab ingressu arceant. Nos etiain jejunio facti sumus divites; et divitiarum indicia manifesta sunt: voluptates in servitutein re daciæ sunt; ventri dominamur, cui prius servieba mus; incorpoream vitam acquisivimus; nova absti nentia domo tegimur, cujus fundamenta posuimus. Opus illud firmitate indiget, opusque habet labore ut constabiliatur: non confirmantium vero, sed dissol ventium est ebrietas; enervantium bases, non robo rantium. Nemo fundamentum labefactat quod (vir sapiens) firmavit; nemo divitis promptuarium fur tim aperire potest. Jejunantis vero anima est divitis conspicui apotheca, quæ diligenti custodia opus habet, ne furto subjiciatur: anima quippe velut domus ex (a) Alias, Chrysostomi (sermo) de jejunio; in quo (ser moue) nonnulla de Davide propheta aminadvertuntur. pilatur. Refertam bonis animæ domum habuit David; verum illa a latrocinante voluptate direpta fuit: in gressum enim apertum reliquit, nec sobrietatis clans tro obfirmavit. Quinam vero erat ille sobrietatis ne glectus? Nimia corporis requies: ait enim: Accidit ut surgeret David de strato suo post meridiem, et deam bularet in solario domus regiæ (II Reg. XI, 2): vespere, et surrexit e somno et deambulavit: somnus, et post somnum deambulatio mollitiem appetentis. Quid inde damni? Viditque mulierem se lavantem ex adverso su per solarium suum: erat autem pulchra valde. Et mit tens concubuit cum illa. Quod viderit, inculpatuin est; nemo enim oculos incusaverit quod ea quæ sese offe runt videant: sed modus ille videndi reprehensione dignus fuit, quod ad peccatum induceret. Non enim vidit formam et aversatus est, sed ex pulchritudine allectus, spectaculo infixit oculos: neque ultra in oculis pupillas (xópa;) habuit, sed meretrices. Tan tum est malum oculorum appetitio, nisi illam repri mas. Eadem est nobis potestas circa cibum, qualis erat Davidi circa oculorum usum: sed peccati trans gressio id reprehensione dignum efficit quod cri mine carebat. Quid ergo? Alimento quidem foveatur corpus; Dignus est enim operarius cibo suo (Luc. X, 7) nobiscum vero prandentibus una adsit Paulus, et si viderit nos in cibo incomposite nos gerere, velut me dicus, inordinatis clamabit: Habentes autem alimenta et quibus tegamur, his contenti simus (1 Tim. VI, 3). Alimenta, non delicias; alimenta, non ex ebrietate subversionem. Deliciæ olim Israelem ad idololatricamı saltationem excitarunt: ebrietas enim animam cap tivam effecerat: nam, Sedit, inquit, populus mandu care et bibere, et surrexerunt ludere (Exod. XXXII, 6). Observemus igitur quod usui sufficiat; curetur ali mento corpus, relaxationis solamen quæramus, ple nitudinis onere ne frangamur, moderato cibo utamur, ebrietatis turpitudinem et periculum evitemus: obse quamur Paulo hortanti: Non inebriari vino, in quo esi luxuria, sed impleri Spiritu sancto (Ephes. V, 18); cui gloria in secula. Amen. IV. EJUSDEM, QUOD GRAVE sit dei clemeNTIAM CONTEMnere. dicta AUTEM FUIT POSTQUAM DECEM MILLIUM TALENTORUM PARABOLA LECTA FUERAT; ET CONTRA JUDÆOS, CUM TERRA! Clementi Domini nostri magnificentia, quam nunc andivistis, peccatoribus exhibita, ingentem et decem millium peccati talentorum remissionem effecit. Plu rini vero sæpe contra Domini clementiam agentes, et male donis ejus utentes, clementiæ divitias in the saurum supplicii sibi convertunt: siquidem non te. mere largiens misericordiam, neque ninio magnifi centie studio affectus, clementiæ suæ divitias exhibet, sed munerum abundantia persuadet. Cum autem frus tra projecta videt clementiæ suæ dona, claudit bono rum fontes, retinet clementiæ imbres, defessus est gratificando. Quot olim bonorum imbribus Jud:corum populun rigans, ut vidit illos gratitudinis fructu va cuos, ingratum illorum animum non ferens clamabat, Fucti estis molesti mihi (Isai. 1, 14)! Ex mea erga vos clementia magis contentiosi apparuistis: defessus sum vobis gratificando: Facti estis molesti mihi. Ra tioni competit illa erga ipsos patientiæ meta: nullus enim superest ipsos corrigendi modus V. EJUSDEM, IN SANGUINIS FLUXU LABORANTEM, EX Evangelio secundum Lucam (Luc. VIII, 43). Aliis quidem alias negotiationes vite scopus dis pertivit, cuique illam attribuens quæ utilis et congrua esse videtur; unicam vero nobis largitus est Deus negotiationem Spiritus, quæ per fidem fit multiplex, ac maxima edit bona opera, sicut scriptum est: Idem vero Spiritus, dividens singulis pront vult (I Cor. XII, 11). Sola enim ſides cum possessoribus manet: ac cipientem non decipit, se tenentem non deserit, fures non metuit, raptorum non habet suspicionem, sigillis non indiget, custodes non requirit. Deuin enim cus todem habet, qui per hanc omnia omnibus prompte administrat. Ilanc habere cupiunt reges; sed privati possident, primates quærunt: illa vero ad humiles currit, et tenues amplectitur; ad infir:nos venit, et apprehensos manu ducit, sine mercede curationes largiens. Cum igitur vides, o dilecte, Christum e monte descendentem, iterumque in montem ascen dentem, paludem trar seuntem, per mare navigantem, versantem in agris, urbibusque et vicis; cum itineri bus hic infra peractis memor etiam esto eorum quæ supra fecit; ne obliviscaris cathedræ Cherubinorum, ne humanorum causa negligas divina, cœlum ne tra das oblivioni, ne excidat e memoria tua Verbum fac tum fuisse carnem, sicut ipsi beneplacitum fuit. Ver bum enim caro factum est: ut caro ambulat, ut Verbum recedit; ut caro in montem ascendit, ut Ε. Τοῦ αὐτοῦ εἰς τὴν αἱμοῤῥοοῦσαν, ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγελίου. Ἄλλοις μὲν ἄλλας ὁ τοῦ βίου σκοπὸς ἐμπορίας ἐμέ-ρισε, διαιρῶν ἑκάστῳ τὴν δοκοῦσαν εἶναι χρειώδη καὶ συμφέρουσαν· ἡμῖν δὲ μίαν ἀπένειμεν ὁ Θεὸς τὴν ἐμ-πορίαν τοῦ Πνεύματος, πολλαπλῆν οὖσαν διὰ πίστεως, καὶ κατορθοῦσαν τὰ μέγιστα κατὰ τὸ γεγραμμένον· Τὸ δὲ αὐτὸ Πνεῦμα διαιροῦν ἰδίᾳ ἑκάστῳ καθὼς βούλε-ται. Μόνη γὰρ πίστις παραμένει τοῖς ἔχουσιν· οὐ ψεύ-δεται τὸν λαμβάνοντα, οὐκ ἀθετεῖ τὸν κτησάμενον, οὐκ εὐλαβεῖται τοὺς κλέπτας, οὐχ ὑφορᾶται τοὺς ἅρπαγας, οὐ χρῄζει σφραγίδων, οὐ ζητεῖ τοὺς φυλάττοντας· Θεὸν γὰρ ἔχει φύλακα τὸν πάντα τοῖς πᾶσι διὰ ταύτης ἑτοί-μως παρέχοντα. Ταύτην ἐπιθυμοῦσιν ἔχειν βασιλεῖς, ἀλλ’ ἰδιῶται κέκτηνται· ζητοῦσι δυνάσται, αὐτὴ δὲ τα-πεινοῖς προστρέχει, καὶ τοὺς εὐτελεῖς περιπτύσσεται· ἔρχεται πρὸς τοὺς ἀῤῥώστους, καὶ τούτους παρακρα-τοῦσα χειραγωγεῖ, ἀμισθὶ τὰς ἰάσεις δωρουμένη. Ὅταν οὖν ἴδῃς, ἀγαπητὲ, τὸν Χριστὸν ἐξ ὄρους κατερχόμενον, Γ. Τοῦ αὐτοῦ λόγος παραινετικὸς περὶ ἐγκρατείας. Ὅσοι μαθήμασί τισι προσεδρεύοντες φιλοπονίαν ἐνδείκνυνται, τῆς τοῦ διδάσκοντος ἐπικειμένης ἀνάγκης, τοῦ διδασκαλικοῦ φόβου τὸ τῶν παίδων νενόμισται σπούδασμα· ἐπειδὰν δὲ ἀπόντος διδασκάλου τῆς τῶν καλῶν ἐπιμελείας ἀντέχονται, προαιρέσεως καθαρᾶς τὸ φιλόπονον. Τῶν τῆς νηστείας ἐσμὲν καὶ ἡμεῖς φοιτηταὶ μαθημάτων· ἀλλ’ ὅτε μὲν τῆς νηστείας παρούσης φιλοσοφίαν ἐνδείκνυμεν, ὥσπερ ἐκ παιδαγωγικῆς ἐσμεν φιλόπονοι· νῦν δὲ δὴ ταύτης πρὸς μικρὸν ὑπεκστάσης, οἱ περὶ τὸν ἄμετρον ἐγκρατευόμενοι κόρον, καθαρὸν ἔχουσι τῆς γνώμης τὸν ἔπαινον, ὡς χωρὶς ἀνάγκης φιλόσοφοι, ὡς κατὰ γνώμην καρτερικοὶ, ὡς εἰδότες τὰ καλὰ περισφίγγειν, ἃ τοῖς προλαβοῦσιν ἐθησαύρισαν κόποις. Ὁ μὲν γὰρ εἰς ἀμετρίαν τῶν βρωμάτων ἐκβαίνων, οὐκ οἶδεν ἃ νηστεύων συνήγαγεν, οὐκ οἶδεν οὓς συνέλεξε πόρους, ἀλλ’ ὡς οὐδὲν ἔχων ἀποκείμενον ἔνδον, ὡς οὐδὲν ἐν ἑαυτῷ θησαυρίσας, ἀνέῳκται πρὸς τροφῆς ἀμετρίαν, οὐκ ἐπιβάλλει ταῖς ὀρέξεσι κλεῖθρα, οὐ θύραις συμμετρίας ἑαυτὸν ἀσφαλίζεται· καὶ θαυμαστόν γε οὐδέν. Τίς δὲ ἡ περὶ τὴν νῆψιν ἀμέλεια; Ἡ πλατεῖα τοῦ σώματος ἄνεσις· Ἐγένετο γὰρ, φησὶν, ἐν τῷ καιρῷ τῆς δείλης, καὶ ἀνέστη Δαυὶ̈δ ἀπὸ τῆς κοίτης αὐτοῦ, καὶ περιεπάτει ἐπὶ τοῦ δώματος ἐν τῷ οἴκῳ τῶν βασιλείων· δείλης, καὶ ἀνέστη ἀπὸ τοῦ ὕπνου καὶ περιεπάτει· ὕπνος, καὶ μετὰ τὸν ὕπνον περίπατος ὀρεγομένου ἀνέσεως. Πλατὺς τῇ γαστριμαργίᾳ περίπατος. Τί οὖν τὸ βλάβος; Καὶ εἶδεν, ἀπὸ τοῦ δώματος γυναῖκα λουομένην· καὶ ἡ γυνὴ καλὴ τῷ εἴδει σφόδρα. Καὶ ἀποστείλας κατῄσχυνεν αὐτήν. Τὸ βλέπειν ἀνέγκλητον· οὐδεὶς γὰρ ἂν ὀφθαλμοὺς ἐγκαλέσειεν, ὅτι τὰ βλεπόμενα βλέπουσιν· ἀλλ’ ἔχει τὸ ἀνέγκλητον ἔγκλημα πρὸς ἁμαρτίαν ὁδεῦσαν· οὐ γὰρ εἶδε τὴν μορφὴν καὶ παρεῖδεν, ἀλλ’ ὥσπερ προςηλώθη τῷ κάλλει· ἐνέπηξε τὸ βλέμμα τῷ σώματι, ἐβάπτισε τῇ θεωρίᾳ τὰς κόρας· οὐκ ἔτι κόρας εἶχεν ἐν ὀφθαλμοῖς, ἀλλὰ πόρνας. Τοσοῦτον κακὸν καὶ βλέμματος ὁρμὴ, ἐὰν ἀχαλίνωτον ἀφιῇς. Οὕτω καὶ νῦν ἔστιν ἡμῖν πρὸς τροφὴν ἐξουσία, ὥσπερ καὶ τότε τῷ Δαυὶ̈δ τοῦ χρῆσθαι τοῖς ὄμμασιν· ἀλλ’ ἡ τῆς ἁμαρτίας παρέξοδος ὑπ’ ἔγκλημα ποιεῖ τὸν ἀναίτιον. Τί οὖν; Τροφῇ μὲν κολακευέσθω τὸ σῶμα· Δ. Τοῦ αὐτοῦ, ὅτι βαρὺ τῆς τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίας καταφρονεῖν. Ἐῤῥέθη δὲ τῆς τῶν μυρίων ταλάντων ἀναγνωσθείσης παραβολῆς. Καὶ κατὰ Ἰουδαίων, τοῦ σεισμοῦ γενομένου. Ἡ μὲν τῆς Δεσποτικῆς φιλανθρωπίας ἀρτίως ἀκουομένη φιλοτιμία πολλὴν καὶ μυρίων ἁμαρτίας ταλάντων χρεοκοπίαν εἰργάσατο ἁμαρτωλοῖς δωρουμένη· πολλοὶ δὲ πολλάκις τῆς Δεσποτικῆς κατασκιρτῶντες χρηστότητος, καὶ κακῶς ταῖς παρ’ αὐτῆς δωρεαῖς κεχρημένοι, τὸν τῆς φιλανθρωπίας κατασκευάζουσι πλοῦτον θησαυρισμὸν ἑαυτοῖς τιμωρίας. Οὐ γὰρ σκορπίζων ἁπλῶς τοὺς οἰκτιρμοὺς ὁ Θεὸς, οὐδὲ νοσῶν ἀσωτίαν φιλοτιμίας, τὸν τῆς φιλανθρωπίας ἐπιδείκνυται πλοῦτον, ἀλλὰ τῇ τῶν δωρεῶν δυσωπῶν ἀφθονίᾳ· ὅταν δὲ ἴδῃ μάτην αὐτῷ τὰ τῆς φιλανθρωπίας ῥιπτούμενα, συστέλλει τῶν ἀγαθῶν τὰς πηγὰς, κατέχει τῆς φιλανθρωπίας τοὺς ὄμβρους, ὀκνεῖ χαριζόμενος. Πόσοις ποτὲ τοὺς Ἰουδαίων δήμους ἀγαθῶν ὑετοῖς ἐπικλύζων, ὡς εἶδεν ἀκάρπους πρὸς εὐχαριστίας καρποὺς, ὥσπερ ἐμπλησθεὶς τῆς ἐκείνων ἀγνωμοσύνης, ἐβόα· Ἐγένεσθέ μοι εἰς πλησμονήν. Τῆς ἐμῆς εἰς ὑμᾶς ὤφθητε, φησὶ, πρός με φιλανθρωπίας φιλονεικότεροι· ἔκαμνον ὑμῖν χαριζόμενος·

III. EJUSDEM SERMO HORTATORIUS DE TEMPERAntia (a). Qui disciplinis aliquibus incumbentes, urgente do toris auctoritate, diligentiam adhibent, a magistri metu puerorumi sedulitas provenire existimatu quando autem,absente magistro, rerum bonarum stu dium retinent, voluntatis puræ hic laboris amor est. Jejunii documentorum nos quoque sumus discipuli verum quando,instante jejunii tempore, philosophiam præ nobis ferimus, tanquam ex institutione pæda gogica, laboris amantes sumus: nunc autem jejunio paulum intermittente, qui a satietate nimia abstinent, sinceram habent propositi laudem, utpote absque ne cessitate philosophi, atque ex proprio arbitrio tem perati, ut qui sciant bona illa retinere, quæ ex priscis laboribus nacti sunt. Qui enim ad immoderatum ci borum usum progreditur, nescit qur jejunans collegit, nescit quos fructus congessit; sed quasi nihil habeat intus depositum, et quasi nullum sibi thesaurum col legisset, immodic:c voluptati se dedit, affectibus suis claustra et moderationis ostia non objicit. Nihilque mirum. Talis enim est inops omnis: januarum el claustrorum curam nullam habet, insidias non metuit, sine sollicitudine dormit, utpote qui nihil habeat quod fures provocet, cum nibil inopi possit auferri. Iis vero qui opulentam domum habent, custodia est pro re conditis thesauris, et ostiarii qui ab ingressu arceant. Nos etiain jejunio facti sumus divites; et divitiarum indicia manifesta sunt: voluptates in servitutein re daciæ sunt; ventri dominamur, cui prius servieba mus; incorpoream vitam acquisivimus; nova absti nentia domo tegimur, cujus fundamenta posuimus. Opus illud firmitate indiget, opusque habet labore ut constabiliatur: non confirmantium vero, sed dissol ventium est ebrietas; enervantium bases, non robo rantium. Nemo fundamentum labefactat quod (vir sapiens) firmavit; nemo divitis promptuarium fur tim aperire potest. Jejunantis vero anima est divitis conspicui apotheca, quæ diligenti custodia opus habet, ne furto subjiciatur: anima quippe velut domus ex (a) Alias, Chrysostomi (sermo) de jejunio; in quo (ser moue) nonnulla de Davide propheta aminadvertuntur. pilatur. Refertam bonis animæ domum habuit David; verum illa a latrocinante voluptate direpta fuit: in gressum enim apertum reliquit, nec sobrietatis clans tro obfirmavit. Quinam vero erat ille sobrietatis ne glectus? Nimia corporis requies: ait enim: Accidit ut surgeret David de strato suo post meridiem, et deam bularet in solario domus regiæ (II Reg. XI, 2): vespere, et surrexit e somno et deambulavit: somnus, et post somnum deambulatio mollitiem appetentis. Quid inde damni? Viditque mulierem se lavantem ex adverso su per solarium suum: erat autem pulchra valde. Et mit tens concubuit cum illa. Quod viderit, inculpatuin est; nemo enim oculos incusaverit quod ea quæ sese offe runt videant: sed modus ille videndi reprehensione dignus fuit, quod ad peccatum induceret. Non enim vidit formam et aversatus est, sed ex pulchritudine allectus, spectaculo infixit oculos: neque ultra in oculis pupillas (xópa;) habuit, sed meretrices. Tan tum est malum oculorum appetitio, nisi illam repri mas. Eadem est nobis potestas circa cibum, qualis erat Davidi circa oculorum usum: sed peccati trans gressio id reprehensione dignum efficit quod cri mine carebat. Quid ergo? Alimento quidem foveatur corpus; Dignus est enim operarius cibo suo (Luc. X, 7) nobiscum vero prandentibus una adsit Paulus, et si viderit nos in cibo incomposite nos gerere, velut me dicus, inordinatis clamabit: Habentes autem alimenta et quibus tegamur, his contenti simus (1 Tim. VI, 3). Alimenta, non delicias; alimenta, non ex ebrietate subversionem. Deliciæ olim Israelem ad idololatricamı saltationem excitarunt: ebrietas enim animam cap tivam effecerat: nam, Sedit, inquit, populus mandu care et bibere, et surrexerunt ludere (Exod. XXXII, 6). Observemus igitur quod usui sufficiat; curetur ali mento corpus, relaxationis solamen quæramus, ple nitudinis onere ne frangamur, moderato cibo utamur, ebrietatis turpitudinem et periculum evitemus: obse quamur Paulo hortanti: Non inebriari vino, in quo esi luxuria, sed impleri Spiritu sancto (Ephes. V, 18); cui gloria in secula. Amen. IV. EJUSDEM, QUOD GRAVE sit dei clemeNTIAM CONTEMnere. dicta AUTEM FUIT POSTQUAM DECEM MILLIUM TALENTORUM PARABOLA LECTA FUERAT; ET CONTRA JUDÆOS, CUM TERRA! Clementi Domini nostri magnificentia, quam nunc andivistis, peccatoribus exhibita, ingentem et decem millium peccati talentorum remissionem effecit. Plu rini vero sæpe contra Domini clementiam agentes, et male donis ejus utentes, clementiæ divitias in the saurum supplicii sibi convertunt: siquidem non te. mere largiens misericordiam, neque ninio magnifi centie studio affectus, clementiæ suæ divitias exhibet, sed munerum abundantia persuadet. Cum autem frus tra projecta videt clementiæ suæ dona, claudit bono rum fontes, retinet clementiæ imbres, defessus est gratificando. Quot olim bonorum imbribus Jud:corum populun rigans, ut vidit illos gratitudinis fructu va cuos, ingratum illorum animum non ferens clamabat, Fucti estis molesti mihi (Isai. 1, 14)! Ex mea erga vos clementia magis contentiosi apparuistis: defessus sum vobis gratificando: Facti estis molesti mihi. Ra tioni competit illa erga ipsos patientiæ meta: nullus enim superest ipsos corrigendi modus V. EJUSDEM, IN SANGUINIS FLUXU LABORANTEM, EX Evangelio secundum Lucam (Luc. VIII, 43). Aliis quidem alias negotiationes vite scopus dis pertivit, cuique illam attribuens quæ utilis et congrua esse videtur; unicam vero nobis largitus est Deus negotiationem Spiritus, quæ per fidem fit multiplex, ac maxima edit bona opera, sicut scriptum est: Idem vero Spiritus, dividens singulis pront vult (I Cor. XII, 11). Sola enim ſides cum possessoribus manet: ac cipientem non decipit, se tenentem non deserit, fures non metuit, raptorum non habet suspicionem, sigillis non indiget, custodes non requirit. Deuin enim cus todem habet, qui per hanc omnia omnibus prompte administrat. Ilanc habere cupiunt reges; sed privati possident, primates quærunt: illa vero ad humiles currit, et tenues amplectitur; ad infir:nos venit, et apprehensos manu ducit, sine mercede curationes largiens. Cum igitur vides, o dilecte, Christum e monte descendentem, iterumque in montem ascen dentem, paludem trar seuntem, per mare navigantem, versantem in agris, urbibusque et vicis; cum itineri bus hic infra peractis memor etiam esto eorum quæ supra fecit; ne obliviscaris cathedræ Cherubinorum, ne humanorum causa negligas divina, cœlum ne tra das oblivioni, ne excidat e memoria tua Verbum fac tum fuisse carnem, sicut ipsi beneplacitum fuit. Ver bum enim caro factum est: ut caro ambulat, ut Verbum recedit; ut caro in montem ascendit, ut Ε. Τοῦ αὐτοῦ εἰς τὴν αἱμοῤῥοοῦσαν, ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν Εὐαγγελίου. Ἄλλοις μὲν ἄλλας ὁ τοῦ βίου σκοπὸς ἐμπορίας ἐμέ-ρισε, διαιρῶν ἑκάστῳ τὴν δοκοῦσαν εἶναι χρειώδη καὶ συμφέρουσαν· ἡμῖν δὲ μίαν ἀπένειμεν ὁ Θεὸς τὴν ἐμ-πορίαν τοῦ Πνεύματος, πολλαπλῆν οὖσαν διὰ πίστεως, καὶ κατορθοῦσαν τὰ μέγιστα κατὰ τὸ γεγραμμένον· Τὸ δὲ αὐτὸ Πνεῦμα διαιροῦν ἰδίᾳ ἑκάστῳ καθὼς βούλε-ται. Μόνη γὰρ πίστις παραμένει τοῖς ἔχουσιν· οὐ ψεύ-δεται τὸν λαμβάνοντα, οὐκ ἀθετεῖ τὸν κτησάμενον, οὐκ εὐλαβεῖται τοὺς κλέπτας, οὐχ ὑφορᾶται τοὺς ἅρπαγας, οὐ χρῄζει σφραγίδων, οὐ ζητεῖ τοὺς φυλάττοντας· Θεὸν γὰρ ἔχει φύλακα τὸν πάντα τοῖς πᾶσι διὰ ταύτης ἑτοί-μως παρέχοντα. Ταύτην ἐπιθυμοῦσιν ἔχειν βασιλεῖς, ἀλλ’ ἰδιῶται κέκτηνται· ζητοῦσι δυνάσται, αὐτὴ δὲ τα-πεινοῖς προστρέχει, καὶ τοὺς εὐτελεῖς περιπτύσσεται· ἔρχεται πρὸς τοὺς ἀῤῥώστους, καὶ τούτους παρακρα-τοῦσα χειραγωγεῖ, ἀμισθὶ τὰς ἰάσεις δωρουμένη. Ὅταν οὖν ἴδῃς, ἀγαπητὲ, τὸν Χριστὸν ἐξ ὄρους κατερχόμενον, Γ. Τοῦ αὐτοῦ λόγος παραινετικὸς περὶ ἐγκρατείας. Ὅσοι μαθήμασί τισι προσεδρεύοντες φιλοπονίαν ἐνδείκνυνται, τῆς τοῦ διδάσκοντος ἐπικειμένης ἀνάγκης, τοῦ διδασκαλικοῦ φόβου τὸ τῶν παίδων νενόμισται σπούδασμα· ἐπειδὰν δὲ ἀπόντος διδασκάλου τῆς τῶν καλῶν ἐπιμελείας ἀντέχονται, προαιρέσεως καθαρᾶς τὸ φιλόπονον. Τῶν τῆς νηστείας ἐσμὲν καὶ ἡμεῖς φοιτηταὶ μαθημάτων· ἀλλ’ ὅτε μὲν τῆς νηστείας παρούσης φιλοσοφίαν ἐνδείκνυμεν, ὥσπερ ἐκ παιδαγωγικῆς ἐσμεν φιλόπονοι· νῦν δὲ δὴ ταύτης πρὸς μικρὸν ὑπεκστάσης, οἱ περὶ τὸν ἄμετρον ἐγκρατευόμενοι κόρον, καθαρὸν ἔχουσι τῆς γνώμης τὸν ἔπαινον, ὡς χωρὶς ἀνάγκης φιλόσοφοι, ὡς κατὰ γνώμην καρτερικοὶ, ὡς εἰδότες τὰ καλὰ περισφίγγειν, ἃ τοῖς προλαβοῦσιν ἐθησαύρισαν κόποις. Ὁ μὲν γὰρ εἰς ἀμετρίαν τῶν βρωμάτων ἐκβαίνων, οὐκ οἶδεν ἃ νηστεύων συνήγαγεν, οὐκ οἶδεν οὓς συνέλεξε πόρους, ἀλλ’ ὡς οὐδὲν ἔχων ἀποκείμενον ἔνδον, ὡς οὐδὲν ἐν ἑαυτῷ θησαυρίσας, ἀνέῳκται πρὸς τροφῆς ἀμετρίαν, οὐκ ἐπιβάλλει ταῖς ὀρέξεσι κλεῖθρα, οὐ θύραις συμμετρίας ἑαυτὸν ἀσφαλίζεται· καὶ θαυμαστόν γε οὐδέν. Τίς δὲ ἡ περὶ τὴν νῆψιν ἀμέλεια; Ἡ πλατεῖα τοῦ σώματος ἄνεσις· Ἐγένετο γὰρ, φησὶν, ἐν τῷ καιρῷ τῆς δείλης, καὶ ἀνέστη Δαυὶ̈δ ἀπὸ τῆς κοίτης αὐτοῦ, καὶ περιεπάτει ἐπὶ τοῦ δώματος ἐν τῷ οἴκῳ τῶν βασιλείων· δείλης, καὶ ἀνέστη ἀπὸ τοῦ ὕπνου καὶ περιεπάτει· ὕπνος, καὶ μετὰ τὸν ὕπνον περίπατος ὀρεγομένου ἀνέσεως. Πλατὺς τῇ γαστριμαργίᾳ περίπατος. Τί οὖν τὸ βλάβος; Καὶ εἶδεν, ἀπὸ τοῦ δώματος γυναῖκα λουομένην· καὶ ἡ γυνὴ καλὴ τῷ εἴδει σφόδρα. Καὶ ἀποστείλας κατῄσχυνεν αὐτήν. Τὸ βλέπειν ἀνέγκλητον· οὐδεὶς γὰρ ἂν ὀφθαλμοὺς ἐγκαλέσειεν, ὅτι τὰ βλεπόμενα βλέπουσιν· ἀλλ’ ἔχει τὸ ἀνέγκλητον ἔγκλημα πρὸς ἁμαρτίαν ὁδεῦσαν· οὐ γὰρ εἶδε τὴν μορφὴν καὶ παρεῖδεν, ἀλλ’ ὥσπερ προςηλώθη τῷ κάλλει· ἐνέπηξε τὸ βλέμμα τῷ σώματι, ἐβάπτισε τῇ θεωρίᾳ τὰς κόρας· οὐκ ἔτι κόρας εἶχεν ἐν ὀφθαλμοῖς, ἀλλὰ πόρνας. Τοσοῦτον κακὸν καὶ βλέμματος ὁρμὴ, ἐὰν ἀχαλίνωτον ἀφιῇς. Οὕτω καὶ νῦν ἔστιν ἡμῖν πρὸς τροφὴν ἐξουσία, ὥσπερ καὶ τότε τῷ Δαυὶ̈δ τοῦ χρῆσθαι τοῖς ὄμμασιν· ἀλλ’ ἡ τῆς ἁμαρτίας παρέξοδος ὑπ’ ἔγκλημα ποιεῖ τὸν ἀναίτιον. Τί οὖν; Τροφῇ μὲν κολακευέσθω τὸ σῶμα· Δ. Τοῦ αὐτοῦ, ὅτι βαρὺ τῆς τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπίας καταφρονεῖν. Ἐῤῥέθη δὲ τῆς τῶν μυρίων ταλάντων ἀναγνωσθείσης παραβολῆς. Καὶ κατὰ Ἰουδαίων, τοῦ σεισμοῦ γενομένου. Ἡ μὲν τῆς Δεσποτικῆς φιλανθρωπίας ἀρτίως ἀκουομένη φιλοτιμία πολλὴν καὶ μυρίων ἁμαρτίας ταλάντων χρεοκοπίαν εἰργάσατο ἁμαρτωλοῖς δωρουμένη· πολλοὶ δὲ πολλάκις τῆς Δεσποτικῆς κατασκιρτῶντες χρηστότητος, καὶ κακῶς ταῖς παρ’ αὐτῆς δωρεαῖς κεχρημένοι, τὸν τῆς φιλανθρωπίας κατασκευάζουσι πλοῦτον θησαυρισμὸν ἑαυτοῖς τιμωρίας. Οὐ γὰρ σκορπίζων ἁπλῶς τοὺς οἰκτιρμοὺς ὁ Θεὸς, οὐδὲ νοσῶν ἀσωτίαν φιλοτιμίας, τὸν τῆς φιλανθρωπίας ἐπιδείκνυται πλοῦτον, ἀλλὰ τῇ τῶν δωρεῶν δυσωπῶν ἀφθονίᾳ· ὅταν δὲ ἴδῃ μάτην αὐτῷ τὰ τῆς φιλανθρωπίας ῥιπτούμενα, συστέλλει τῶν ἀγαθῶν τὰς πηγὰς, κατέχει τῆς φιλανθρωπίας τοὺς ὄμβρους, ὀκνεῖ χαριζόμενος. Πόσοις ποτὲ τοὺς Ἰουδαίων δήμους ἀγαθῶν ὑετοῖς ἐπικλύζων, ὡς εἶδεν ἀκάρπους πρὸς εὐχαριστίας καρποὺς, ὥσπερ ἐμπλησθεὶς τῆς ἐκείνων ἀγνωμοσύνης, ἐβόα· Ἐγένεσθέ μοι εἰς πλησμονήν. Τῆς ἐμῆς εἰς ὑμᾶς ὤφθητε, φησὶ, πρός με φιλανθρωπίας φιλονεικότεροι· ἔκαμνον ὑμῖν χαριζόμενος·

19 SPURIA QUEDAM. ώς θος ἀθρόον εἰς χαρὰν μετεβάλλετο. Ἰδοὺ καὶ τήμερον ὄχλῳ περισφιγγόμενος ἐκλάμπει τὸ κράσπεδον, καὶ τῷ 5μβρῳ τῆς πίστεως τὴν φύσιν κατέκλυσε. Τί γὰρ ἡμῖν ἀρτίως ὁ εὐαγγελιστὴς εισηγήσατο, τα κέρδη τῆς πιο δ στεως εἰσφέρων πολύτροπα; "Ην γάρ τις ἀρχισυνάγων γος, τῶν Μωϋσέως νόμων θεραπευτής, καὶ τοῦ λαοῦ παιδευτής, τὴν δὲ κλῆσιν Ιάειρος. Τούτῳ μίαν χάριν ἡ φύσις δέδωκε, μονογενή θυγατέρα, εἰς τὴν ὄχλος σχόλητο ἀναγκαῖος, ὡς ἔθος υπάρχει γενέτη φιλόπαιδι. 'Αλλ', ὡς ἔοικεν, ἐλάνθανεν, οὐκ εἰς διαδοχὴν, ἀλλ᾽ εἰς πρόωρον ταφὴν ταύτης ἐπιμελούμενος. Νόσημα γὰρ αὐτῇ τι χα λεπὸν ἐπελθὸν, γείτονα μὲν ταύτην τοῦ θανάτου ποιεῖ, τὸν δὲ πατέρα τῆς ἐπ' αὐτῇ χρηστῆς ἐξέκοψεν ἐλπίδος. Αλλ' οὐκ ἐνίκησε τὴν πίστιν τὸ πάθος· εὐθὺς γὰρ ἐπὶ τὸν Σωτῆρα χωρεῖ ὁ Ἰάειρος, καὶ παρακαλεῖ φθάσαι τὸ δωμάτιον. Προφθάνει δὲ τὸν καλοῦντα τῇ προθυμία δ Κύριος · Εγερθεὶς γὰρ, ἠκολούθησεν αὐτῷ. Αλλ' · ὅρα, πιστέ, οἷα παρὰ γυναικὸς δικαία καινοτομεῖται βία, οἷα σοφὴ οἰκονομεῖται κλοπή, οἷα παρὰ θήλεος ἐπινοεί ται ἀκίνδυνος ἁρπαγή, δεῖ γὰρ αὐτῷ πρὸς τὴν κίνησιν ἐπειγομένῳ καὶ τὴν ὁδὸν ἐκείνην ἀνύειν συντόμως. Γυ- τὴ, φησὶν, αἱμοῤῥοοῦσα δέκα δύο ἔτη, προσελθοῦσα ὄπισθεν ήψατο του κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ἔλεγε γὰρ ἐν ἑαυτῇ, ὅτι Ἐὰν μόνον ἄψωμαι, σωθής σομαι. Οὗτος γὰρ, φησίν, ὁ ἰατρὸς ἐξ οὐρανοῦ παραγέ- γονεν· οὐκ ἐπιτάττει φαρμάκων πολυδαπάνων ὕλην οὐ κατατέμνει σιδήρῳ, οὐκ ἐπάγει τὰς ὀδύνας· οἶδε τὰ τοῦ θήλεος· ἐκ παρθένου γὰρ μητρὸς ὡς ἠθέλησεν ἐπ εδήμησεν· οὐ μολύνεται τὰ λανθάνοντα διερευνώμενος πάθη· αὐτός ἐστι τῶν κρυφίων επόπτης. Γυνή είμι, καὶ περιφέρω πάθος αἰσχρὸν καὶ κρυπτόν· ἔχω γὰρ αι μάτων ἀκένωτα ῥεῖθρα, καὶ κρήνας ἀνελλιπεῖς ὀχετῶν ἀκαθάρτων. Χρήζω τοίνυν πηγῆς, ἥτις ἐστὶν αὐτὸς, ἵνα μου λάθρα καθαρίσῃ τὴν ἀσχήμονα φύσιν · νόμος γὰρ τὴν τοιαύτην οὐ προσίεται νόσον. Όχλος με τὴν ἀθλίαν ὡς μυσαρὰν ἀπωθεῖται· ἀλλ' ὁ παρών Ιατρός, τῆς φύσ σεως ὢν δημιουργός, ὃς ἀνέπλασεν ἐκ πλευρᾶς, ἀπαλ λάξαι φθορᾶς οὐκ ἂν παραιτήσηται· λόγῳ γὰρ μόνῳ κελεύει, καὶ τὸ πάθος οὐ μένει · ταράττεται τῷ Πνεύ ματι, [212] καὶ τὸν ᾄδην τοὺς νεκροὺς ἀναπράττει· ἐξ ὀλίγων ἄρτων ἐμπιπλᾷ χιλιάδας, νίπτεται δάκρυσι καὶ πηγάζει τὴν ἄφεσιν. Αλλ' οὐδεὶς τοῦτο θαῤῥεῖ, εἰ μὴ μόνη πίστις ἀδίστακτος· ταύτην οὖν παραλαβοῦσα χειρό αγωγὸν κατὰ ψυχήν πρότειμι λαθοῦσα, καὶ σιγῇ λῃσ στεύω τὴν θεραπείαν ἀφῇ· κἂν μὲν λάθω, κέρδος το πᾶν, οἶδα γὰρ ὅτι σωθήσομαι· εἰ δὲ μὴ λαθοῦσα εἰς μέσον κληθείην, οὐκ ἂν ἐγκληθείην διὰ θεραπείαν τολ μήσασα, οὐδὲ ἀναπραχθήσομαι ἅπερ ἡ πίστις ἐσύλησεν· ἀμεταμέλητα γὰρ ὡς Θεοῦ ὑπάρχει πάντα τὰ ταύτης χαρίσματα· ὁ γὰρ εἰπὼν τῇ θαλάσσῃ. Σιώπα, περίμενε σο, καὶ τὴν ἐμὴν ἀφανῆ ἀναστομώσει πηγήν. Δεύρο τοίνυν, ἡ πίστις, το μέλλον κυβέρνησον, καὶ τῷ κύματι τῶν ὄχλων συντόμως διάκοψον, ἵνα μου τὸ σαθρὸν σκά- φος τοῦ σώματος εἰς τὸν γαληνὸν ἐκεῖνον προσορμίσω λιμένα· δύναται γὰρ ἡ ῥανὶς τῆς αὐτοῦ βοηθείας τὸν ἐν ἐμοὶ τῶν αἱμάτων ἀκαμάτως ἀποπνίξαι βυθόν· οὕτω δὲ ταῦτα βουλευσαμένη καλῶς τοῖς ἀτολμήτοις ἐπιτολ μα, καὶ οὔτε χρόνον δέδιεν, οὐ πενίαν λογίζεται, οὐ πλῆθος ἀριθμεῖ· πάντα δὲ ταῦτα διὰ τῆς πίστεως, μᾶλο λον δὲ μετὰ τῆς πίστεως ὑπερπηδήσασα, λάθρα του Δε σποτικοῦ χιτῶνος ἀψαμένη, τῆς ἰάσεως τὸ κέρδος εὐ καίρως ἐσύλησε, τὴν πρὸς αὐτὸν ἔνωσιν ἀπαλλαγὴν εἶ και του πάθους πιστεύσασα· ὄντως ἀπαλλαγήν· ἰάθη γὰρ Εὐθέως ἀπὸ τῆς μάστιγος. Δώδεκα γὰρ ἔτη τῇ • 20 ή νότῳ πυκτεύουσα καθ' ἡμέραν καὶ κατ᾽ ἔτος, τὴν ζωὴν ὑπέκλεπτε, σφαττομένη πάντοτε, καὶ τέως μὴ θνήσκου- σα· πρῶτος γὰρ ἐνιαυτὸς, καί τινων ὀδυνῶν καὶ πόνων εἰς αἴσθησιν ἤρχετο · δεύτερον ἔτος ἦν, καὶ πόλεως τῆς ἀφανοῦς ταύτης εθορύβει τὰ κρύφια - τρίτος παρῆν ἐνιαυτὸς, καὶ τῇ τῶν νεύρων καὶ φλεβῶν ὀγκώσει συν είχετο· τέταρτον ὑπῆρχεν ἔτος, καὶ πηγή τις ἐξ αὐτῆς αἱμάτων προήρχετο· πέμπτος ἐνιαυτὸς, καὶ πανταχόθεν ἰατροὶ συνέτρεχον, μέλη παραγυμνοῦντες ἃ μὴ θέμις. ὁρᾶσθαι τοῖς ἄῤῥεσιν· ἔκτον ἔτος ἡνύετο, καὶ εἰς πλέον τὸ δεινὸν ἐπετείνετο · ἑβδομος ἐνιαυτὸς, καὶ πλούτου τοσούτου κενουμένου ἡ τῶν αἱμάτων φθορὰ ἀνεξάντλη τος ἔμενεν· ἔγδοον ἔτος ἐπέστη, καὶ τὴν ἦταν ὡμολό γουν οἱ ἰατρεύοντες· ἔννατος ἦν ἐνιαυτὸς, καὶ ταύτην παντελῶς ἀπεγνωσμένην καταλείποντες ἀπῄεσαν· δέ κατον ἔτος ήγγισεν, καὶ ἦν ἡ γυνὴ οὐσίας καὶ ὑγείας καθάπαξ ἀπερίστατος· ἐνδέκατος ἐνιαυτὸς, καὶ βοηθὸς οὐδεὶς τῇ κατωδύνῳ παρίστατο· δωδέκατον ἔτος ήρι θμεῖτο, καὶ παρὴν ὁ τῶν ψυχῶν ἰατρὸς ἐν τῇ ἐσχάτη ὥρᾳ, ἀφῇ καὶ λόγῳ καὶ πίστει τὰς νόσους ιώμενος. Τούτῳ συντυχοῦσα, καὶ τὸ μέλλον πιστεύσασα, ἔλαβεν ὅπερ ἤθελεν· ἀλλ' ἔτρεμεν εἰδυῖα ἔτιπερ οὐκ ἔλαθεν. Τι γάρ φησιν ὁ Σωτήρ; Τίς ὁ ἀψάμενός μου ; ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ' ἐμοῦ. Οὐκ εἶπε, Τίς ἡ αψαμένη μου; ἵνα μή πως οἱ παρόντες εἰς ἀμφίβολον ζήτησιν γυναίου ἑαυτοὺς ἀπασχολήσωσιν· ἀλλ' εἶπε, Τίς ὁ ἁψάμενός μου, ἐν μετεώρῳ καταλείπων τὴν φωνὴν, ἵνα ἕκαστος ἀκούων, ἀνδρὸς εἶναι νομίσῃ τὴν τοιαύτην επιχείρησιν· Τίς ὁ ἀψάμενός μου; ἐγὼ γὰρ δύναμιν ἔγνων ἐξελθοῦσαν ἀπ' ἐμοῦ. [213] Τί λέγεις, ὦ Δε σποτα; εἰς τὸ συλᾶσθαι τὰ τὰ παραγέγονας; εἰς ἁρπαγὴν θέλων τοῖς πιστοῖς τὴν βασιλείαν προέθηκας ; καὶ πῶς ἐρωτᾷς ὅ οἶδας, καὶ ζητεῖς ὁ οὐκ ἀγνοεῖς; Εἰ μὴ θέλων ἐκ- λάπης τὴν ἐξελθοῦσαν δύναμιν, ὤφειλες ἐπισχεῖν· εἰ δὲ βου ληθεὶς ἐσυλήθης, τί δυσχεραίνεις διδοὺς ἀπερ ἡ πίστις παρὰ σου λαμβάνειν βιάζεται; Εχαρίσω μὴ αἰτηθεὶς, καὶ μετὰ τὸ δοῦναι ἐγκαλεῖς ; ἀοράτως ἐθεράπευσας, καὶ μετὰ τὴν ἴασιν δικαστήριον συγκροτείς; Ναί, φησίν· οἶδα τήν με συλήσασαν, οὐκ ἀγνοῶ τὴν εὐδοκίμως ληστεύσασαν, βούλομαι δὲ ταύτην εἰς μέσον ἐλθεῖν, ἵνα γένηται κήρυξ ἧς ἐπέτυχε χάριτος. Παρ' αὐτῆς γὰρ οὕτως ἡδέως συληθεὶς, τὴν αὐτῆς δωρεὰν ἐπὶ πάντων κυρῶσαι προήρημαι· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. Εχε, φησίν, ὅπερ έκλεψας εὐφυῶς - κράτει, γύναι, ὅπερ ήρπασας ἀφανῶς· κτή σαι κτῆσιν γνησίαν, ἣν σοι παρέσχεν ἡ πίστις· ἀντὶ γὰρ δούλης θυγάτηρ, ἀντὶ μεμιαμμένης ἠλειμμένη σήμερον ὠνομάσθης. Ισθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγος σου. Ορᾷς, ἀγαπητέ, πόσα δύναται πίστις, πῶς ἐν μια ροπή θαύματα ήνυσεν; σιωπῇ τὴν τρέμουσαν παραθαρσύνουσα, τὸν ἰατρὸν ἐκδυσωπήσασα. Οὕτως ἡ ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία, τὴν αἱμόρρουν ζηλώσασα, καὶ πίστει τῷ Δεσπότη σιωπή προσπελάσασα, τὴν μυ σαρὰν τῶν νομικῶν αἱμάτων ανεστόμωσε πηγὴν, καὶ θυγάτηρ κληθεῖσα πολλῶν ὑπάρχει μήτηρ, μάρτυρα κεκτημένη τὸν πάλαι βοήσαντα · Οτι πολλὰ τὰ τέ- κνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα· λέγω δὴ τῆς συναγωγής, ἧς ἀνὴρ ὁ νόμος, ἀρχισυν ἀγωγος, Δεσπότην σήμερον εἰς τὴν ἔγερσιν καλῶν τῆς τελευτησάσης παιδός. Ἀλλὰ τῆς ὥρας ὠθούσης τοῦ κατ' αὐτὴν θαύματος χρεώστην ἐπαγγέλλομαι, τὸν πλουτοδότην Κύριον προσκαθιστῶν ὑμῖν ἔγγυον · ᾧ δόξα πρέπει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Γ'. Τοῦ αὐτοῦ, ὅτι θαλάσσῃ παρείκασται ὁ βίος οὗτος, καὶ εἰς τὸ, ε Οτε ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς μετὰ τῶν μαθητ τῶν αὐτοῦ εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἀφύπνωσεν. » Οἱ πελάγιοι πλωτῆρες, ἐπειδὰν εὐθυβόλῳ πνεύ- ματι καταφυσώμενοι τὸν πλοῦν ἀνύωσι, χαροποιοῖς τοῖς προσώποις γινόμενοι, ἀντίμιμον τῆς γαλήνης τὴν ἅψιν ῥυθμίζουσιν· ἐπειδὰν δὲ τῆς γαλήνης ἡ εὐδία παραμείνασα τοὺς ναύτας ἐκλύσῃ, καὶ τοὺς μὲν καθο εύδειν, τοὺς δὲ καὶ παιδίοις ἐμπιστεύειν τὰ τῆς ὁλο κάδος πηδάλια παρασκευάσῃ, καὶ τοῦ μὲν κυβερνή του ἀμεριμνοῦντος, τῶν δὲ ναυτῶν τὸν πόνον τῆς τέ χνης τῇ εἰδίᾳ λυσάντων, ἄφνω δὲ λαίλαπος τραχυτά του κατασπιλάσαντος, ἐπὶ τὸ πέλαγος αδοκήτως ἐκ. δράμωσιν οἱ ἄνεμοι, καὶ ἄρξηται ἡ θάλασσα ἐξ- αγριαινομένη μορμύρειν, καὶ ἡ τῶν κυμάτων πληθὺς ἐμποδίζειν τῇ νηϊ, καὶ αἱ τῶν πολυπλόκων σχοι- νίων διατάσεις αἱ ἀμφὶ τὸν ἱστὸν ἠρτημέναι τῇ τῶν ἀνέμων βιαίᾳ ἐμβολῇ μαστιζόμεναι συρίζωσινα· τότε δὴ, ἀγαπητοί, θροῦς μὲν ζαλώδης καὶ [214] κλαυθμυρώδης ὑπὸ τῶν ἐπιβατών γίνεται, βύθινον θάνατον παρά τὸν φυσικὸν προσδοκώντων. Εστι δὲ ἰδεῖν τοὺς ναύ- τας ὑπὸ τῆς ἔξωθεν αὐτοὺς περιεχούσης ζάλης χει- μαζομένους, πλέον δὲ ὑπὸ τῆς τῶν ἔνδοθεν ὀλοφύρο * Ita conjectum, pro vulg. : · τῇ νηί, καὶ τῶν π. σχ. δια- τάσεις αἳ ἀμφὶ τὸ ἱστόν.... συρίζουσιν. Digitized by ... Google

19 SPURIA QUEDAM. ώς θος ἀθρόον εἰς χαρὰν μετεβάλλετο. Ἰδοὺ καὶ τήμερον ὄχλῳ περισφιγγόμενος ἐκλάμπει τὸ κράσπεδον, καὶ τῷ 5μβρῳ τῆς πίστεως τὴν φύσιν κατέκλυσε. Τί γὰρ ἡμῖν ἀρτίως ὁ εὐαγγελιστὴς εισηγήσατο, τα κέρδη τῆς πιο δ στεως εἰσφέρων πολύτροπα; "Ην γάρ τις ἀρχισυνάγων γος, τῶν Μωϋσέως νόμων θεραπευτής, καὶ τοῦ λαοῦ παιδευτής, τὴν δὲ κλῆσιν Ιάειρος. Τούτῳ μίαν χάριν ἡ φύσις δέδωκε, μονογενή θυγατέρα, εἰς τὴν ὄχλος σχόλητο ἀναγκαῖος, ὡς ἔθος υπάρχει γενέτη φιλόπαιδι. 'Αλλ', ὡς ἔοικεν, ἐλάνθανεν, οὐκ εἰς διαδοχὴν, ἀλλ᾽ εἰς πρόωρον ταφὴν ταύτης ἐπιμελούμενος. Νόσημα γὰρ αὐτῇ τι χα λεπὸν ἐπελθὸν, γείτονα μὲν ταύτην τοῦ θανάτου ποιεῖ, τὸν δὲ πατέρα τῆς ἐπ' αὐτῇ χρηστῆς ἐξέκοψεν ἐλπίδος. Αλλ' οὐκ ἐνίκησε τὴν πίστιν τὸ πάθος· εὐθὺς γὰρ ἐπὶ τὸν Σωτῆρα χωρεῖ ὁ Ἰάειρος, καὶ παρακαλεῖ φθάσαι τὸ δωμάτιον. Προφθάνει δὲ τὸν καλοῦντα τῇ προθυμία δ Κύριος · Εγερθεὶς γὰρ, ἠκολούθησεν αὐτῷ. Αλλ' · ὅρα, πιστέ, οἷα παρὰ γυναικὸς δικαία καινοτομεῖται βία, οἷα σοφὴ οἰκονομεῖται κλοπή, οἷα παρὰ θήλεος ἐπινοεί ται ἀκίνδυνος ἁρπαγή, δεῖ γὰρ αὐτῷ πρὸς τὴν κίνησιν ἐπειγομένῳ καὶ τὴν ὁδὸν ἐκείνην ἀνύειν συντόμως. Γυ- τὴ, φησὶν, αἱμοῤῥοοῦσα δέκα δύο ἔτη, προσελθοῦσα ὄπισθεν ήψατο του κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ἔλεγε γὰρ ἐν ἑαυτῇ, ὅτι Ἐὰν μόνον ἄψωμαι, σωθής σομαι. Οὗτος γὰρ, φησίν, ὁ ἰατρὸς ἐξ οὐρανοῦ παραγέ- γονεν· οὐκ ἐπιτάττει φαρμάκων πολυδαπάνων ὕλην οὐ κατατέμνει σιδήρῳ, οὐκ ἐπάγει τὰς ὀδύνας· οἶδε τὰ τοῦ θήλεος· ἐκ παρθένου γὰρ μητρὸς ὡς ἠθέλησεν ἐπ εδήμησεν· οὐ μολύνεται τὰ λανθάνοντα διερευνώμενος πάθη· αὐτός ἐστι τῶν κρυφίων επόπτης. Γυνή είμι, καὶ περιφέρω πάθος αἰσχρὸν καὶ κρυπτόν· ἔχω γὰρ αι μάτων ἀκένωτα ῥεῖθρα, καὶ κρήνας ἀνελλιπεῖς ὀχετῶν ἀκαθάρτων. Χρήζω τοίνυν πηγῆς, ἥτις ἐστὶν αὐτὸς, ἵνα μου λάθρα καθαρίσῃ τὴν ἀσχήμονα φύσιν · νόμος γὰρ τὴν τοιαύτην οὐ προσίεται νόσον. Όχλος με τὴν ἀθλίαν ὡς μυσαρὰν ἀπωθεῖται· ἀλλ' ὁ παρών Ιατρός, τῆς φύσ σεως ὢν δημιουργός, ὃς ἀνέπλασεν ἐκ πλευρᾶς, ἀπαλ λάξαι φθορᾶς οὐκ ἂν παραιτήσηται· λόγῳ γὰρ μόνῳ κελεύει, καὶ τὸ πάθος οὐ μένει · ταράττεται τῷ Πνεύ ματι, [212] καὶ τὸν ᾄδην τοὺς νεκροὺς ἀναπράττει· ἐξ ὀλίγων ἄρτων ἐμπιπλᾷ χιλιάδας, νίπτεται δάκρυσι καὶ πηγάζει τὴν ἄφεσιν. Αλλ' οὐδεὶς τοῦτο θαῤῥεῖ, εἰ μὴ μόνη πίστις ἀδίστακτος· ταύτην οὖν παραλαβοῦσα χειρό αγωγὸν κατὰ ψυχήν πρότειμι λαθοῦσα, καὶ σιγῇ λῃσ στεύω τὴν θεραπείαν ἀφῇ· κἂν μὲν λάθω, κέρδος το πᾶν, οἶδα γὰρ ὅτι σωθήσομαι· εἰ δὲ μὴ λαθοῦσα εἰς μέσον κληθείην, οὐκ ἂν ἐγκληθείην διὰ θεραπείαν τολ μήσασα, οὐδὲ ἀναπραχθήσομαι ἅπερ ἡ πίστις ἐσύλησεν· ἀμεταμέλητα γὰρ ὡς Θεοῦ ὑπάρχει πάντα τὰ ταύτης χαρίσματα· ὁ γὰρ εἰπὼν τῇ θαλάσσῃ. Σιώπα, περίμενε σο, καὶ τὴν ἐμὴν ἀφανῆ ἀναστομώσει πηγήν. Δεύρο τοίνυν, ἡ πίστις, το μέλλον κυβέρνησον, καὶ τῷ κύματι τῶν ὄχλων συντόμως διάκοψον, ἵνα μου τὸ σαθρὸν σκά- φος τοῦ σώματος εἰς τὸν γαληνὸν ἐκεῖνον προσορμίσω λιμένα· δύναται γὰρ ἡ ῥανὶς τῆς αὐτοῦ βοηθείας τὸν ἐν ἐμοὶ τῶν αἱμάτων ἀκαμάτως ἀποπνίξαι βυθόν· οὕτω δὲ ταῦτα βουλευσαμένη καλῶς τοῖς ἀτολμήτοις ἐπιτολ μα, καὶ οὔτε χρόνον δέδιεν, οὐ πενίαν λογίζεται, οὐ πλῆθος ἀριθμεῖ· πάντα δὲ ταῦτα διὰ τῆς πίστεως, μᾶλο λον δὲ μετὰ τῆς πίστεως ὑπερπηδήσασα, λάθρα του Δε σποτικοῦ χιτῶνος ἀψαμένη, τῆς ἰάσεως τὸ κέρδος εὐ καίρως ἐσύλησε, τὴν πρὸς αὐτὸν ἔνωσιν ἀπαλλαγὴν εἶ και του πάθους πιστεύσασα· ὄντως ἀπαλλαγήν· ἰάθη γὰρ Εὐθέως ἀπὸ τῆς μάστιγος. Δώδεκα γὰρ ἔτη τῇ • 20 ή νότῳ πυκτεύουσα καθ' ἡμέραν καὶ κατ᾽ ἔτος, τὴν ζωὴν ὑπέκλεπτε, σφαττομένη πάντοτε, καὶ τέως μὴ θνήσκου- σα· πρῶτος γὰρ ἐνιαυτὸς, καί τινων ὀδυνῶν καὶ πόνων εἰς αἴσθησιν ἤρχετο · δεύτερον ἔτος ἦν, καὶ πόλεως τῆς ἀφανοῦς ταύτης εθορύβει τὰ κρύφια - τρίτος παρῆν ἐνιαυτὸς, καὶ τῇ τῶν νεύρων καὶ φλεβῶν ὀγκώσει συν είχετο· τέταρτον ὑπῆρχεν ἔτος, καὶ πηγή τις ἐξ αὐτῆς αἱμάτων προήρχετο· πέμπτος ἐνιαυτὸς, καὶ πανταχόθεν ἰατροὶ συνέτρεχον, μέλη παραγυμνοῦντες ἃ μὴ θέμις. ὁρᾶσθαι τοῖς ἄῤῥεσιν· ἔκτον ἔτος ἡνύετο, καὶ εἰς πλέον τὸ δεινὸν ἐπετείνετο · ἑβδομος ἐνιαυτὸς, καὶ πλούτου τοσούτου κενουμένου ἡ τῶν αἱμάτων φθορὰ ἀνεξάντλη τος ἔμενεν· ἔγδοον ἔτος ἐπέστη, καὶ τὴν ἦταν ὡμολό γουν οἱ ἰατρεύοντες· ἔννατος ἦν ἐνιαυτὸς, καὶ ταύτην παντελῶς ἀπεγνωσμένην καταλείποντες ἀπῄεσαν· δέ κατον ἔτος ήγγισεν, καὶ ἦν ἡ γυνὴ οὐσίας καὶ ὑγείας καθάπαξ ἀπερίστατος· ἐνδέκατος ἐνιαυτὸς, καὶ βοηθὸς οὐδεὶς τῇ κατωδύνῳ παρίστατο· δωδέκατον ἔτος ήρι θμεῖτο, καὶ παρὴν ὁ τῶν ψυχῶν ἰατρὸς ἐν τῇ ἐσχάτη ὥρᾳ, ἀφῇ καὶ λόγῳ καὶ πίστει τὰς νόσους ιώμενος. Τούτῳ συντυχοῦσα, καὶ τὸ μέλλον πιστεύσασα, ἔλαβεν ὅπερ ἤθελεν· ἀλλ' ἔτρεμεν εἰδυῖα ἔτιπερ οὐκ ἔλαθεν. Τι γάρ φησιν ὁ Σωτήρ; Τίς ὁ ἀψάμενός μου ; ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ' ἐμοῦ. Οὐκ εἶπε, Τίς ἡ αψαμένη μου; ἵνα μή πως οἱ παρόντες εἰς ἀμφίβολον ζήτησιν γυναίου ἑαυτοὺς ἀπασχολήσωσιν· ἀλλ' εἶπε, Τίς ὁ ἁψάμενός μου, ἐν μετεώρῳ καταλείπων τὴν φωνὴν, ἵνα ἕκαστος ἀκούων, ἀνδρὸς εἶναι νομίσῃ τὴν τοιαύτην επιχείρησιν· Τίς ὁ ἀψάμενός μου; ἐγὼ γὰρ δύναμιν ἔγνων ἐξελθοῦσαν ἀπ' ἐμοῦ. [213] Τί λέγεις, ὦ Δε σποτα; εἰς τὸ συλᾶσθαι τὰ τὰ παραγέγονας; εἰς ἁρπαγὴν θέλων τοῖς πιστοῖς τὴν βασιλείαν προέθηκας ; καὶ πῶς ἐρωτᾷς ὅ οἶδας, καὶ ζητεῖς ὁ οὐκ ἀγνοεῖς; Εἰ μὴ θέλων ἐκ- λάπης τὴν ἐξελθοῦσαν δύναμιν, ὤφειλες ἐπισχεῖν· εἰ δὲ βου ληθεὶς ἐσυλήθης, τί δυσχεραίνεις διδοὺς ἀπερ ἡ πίστις παρὰ σου λαμβάνειν βιάζεται; Εχαρίσω μὴ αἰτηθεὶς, καὶ μετὰ τὸ δοῦναι ἐγκαλεῖς ; ἀοράτως ἐθεράπευσας, καὶ μετὰ τὴν ἴασιν δικαστήριον συγκροτείς; Ναί, φησίν· οἶδα τήν με συλήσασαν, οὐκ ἀγνοῶ τὴν εὐδοκίμως ληστεύσασαν, βούλομαι δὲ ταύτην εἰς μέσον ἐλθεῖν, ἵνα γένηται κήρυξ ἧς ἐπέτυχε χάριτος. Παρ' αὐτῆς γὰρ οὕτως ἡδέως συληθεὶς, τὴν αὐτῆς δωρεὰν ἐπὶ πάντων κυρῶσαι προήρημαι· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. Εχε, φησίν, ὅπερ έκλεψας εὐφυῶς - κράτει, γύναι, ὅπερ ήρπασας ἀφανῶς· κτή σαι κτῆσιν γνησίαν, ἣν σοι παρέσχεν ἡ πίστις· ἀντὶ γὰρ δούλης θυγάτηρ, ἀντὶ μεμιαμμένης ἠλειμμένη σήμερον ὠνομάσθης. Ισθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγος σου. Ορᾷς, ἀγαπητέ, πόσα δύναται πίστις, πῶς ἐν μια ροπή θαύματα ήνυσεν; σιωπῇ τὴν τρέμουσαν παραθαρσύνουσα, τὸν ἰατρὸν ἐκδυσωπήσασα. Οὕτως ἡ ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία, τὴν αἱμόρρουν ζηλώσασα, καὶ πίστει τῷ Δεσπότη σιωπή προσπελάσασα, τὴν μυ σαρὰν τῶν νομικῶν αἱμάτων ανεστόμωσε πηγὴν, καὶ θυγάτηρ κληθεῖσα πολλῶν ὑπάρχει μήτηρ, μάρτυρα κεκτημένη τὸν πάλαι βοήσαντα · Οτι πολλὰ τὰ τέ- κνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα· λέγω δὴ τῆς συναγωγής, ἧς ἀνὴρ ὁ νόμος, ἀρχισυν ἀγωγος, Δεσπότην σήμερον εἰς τὴν ἔγερσιν καλῶν τῆς τελευτησάσης παιδός. Ἀλλὰ τῆς ὥρας ὠθούσης τοῦ κατ' αὐτὴν θαύματος χρεώστην ἐπαγγέλλομαι, τὸν πλουτοδότην Κύριον προσκαθιστῶν ὑμῖν ἔγγυον · ᾧ δόξα πρέπει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Γ'. Τοῦ αὐτοῦ, ὅτι θαλάσσῃ παρείκασται ὁ βίος οὗτος, καὶ εἰς τὸ, ε Οτε ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς μετὰ τῶν μαθητ τῶν αὐτοῦ εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἀφύπνωσεν. » Οἱ πελάγιοι πλωτῆρες, ἐπειδὰν εὐθυβόλῳ πνεύ- ματι καταφυσώμενοι τὸν πλοῦν ἀνύωσι, χαροποιοῖς τοῖς προσώποις γινόμενοι, ἀντίμιμον τῆς γαλήνης τὴν ἅψιν ῥυθμίζουσιν· ἐπειδὰν δὲ τῆς γαλήνης ἡ εὐδία παραμείνασα τοὺς ναύτας ἐκλύσῃ, καὶ τοὺς μὲν καθο εύδειν, τοὺς δὲ καὶ παιδίοις ἐμπιστεύειν τὰ τῆς ὁλο κάδος πηδάλια παρασκευάσῃ, καὶ τοῦ μὲν κυβερνή του ἀμεριμνοῦντος, τῶν δὲ ναυτῶν τὸν πόνον τῆς τέ χνης τῇ εἰδίᾳ λυσάντων, ἄφνω δὲ λαίλαπος τραχυτά του κατασπιλάσαντος, ἐπὶ τὸ πέλαγος αδοκήτως ἐκ. δράμωσιν οἱ ἄνεμοι, καὶ ἄρξηται ἡ θάλασσα ἐξ- αγριαινομένη μορμύρειν, καὶ ἡ τῶν κυμάτων πληθὺς ἐμποδίζειν τῇ νηϊ, καὶ αἱ τῶν πολυπλόκων σχοι- νίων διατάσεις αἱ ἀμφὶ τὸν ἱστὸν ἠρτημέναι τῇ τῶν ἀνέμων βιαίᾳ ἐμβολῇ μαστιζόμεναι συρίζωσινα· τότε δὴ, ἀγαπητοί, θροῦς μὲν ζαλώδης καὶ [214] κλαυθμυρώδης ὑπὸ τῶν ἐπιβατών γίνεται, βύθινον θάνατον παρά τὸν φυσικὸν προσδοκώντων. Εστι δὲ ἰδεῖν τοὺς ναύ- τας ὑπὸ τῆς ἔξωθεν αὐτοὺς περιεχούσης ζάλης χει- μαζομένους, πλέον δὲ ὑπὸ τῆς τῶν ἔνδοθεν ὀλοφύρο * Ita conjectum, pro vulg. : · τῇ νηί, καὶ τῶν π. σχ. δια- τάσεις αἳ ἀμφὶ τὸ ἱστόν.... συρίζουσιν. Digitized by ... Google

19 SPURIA QUEDAM. ώς θος ἀθρόον εἰς χαρὰν μετεβάλλετο. Ἰδοὺ καὶ τήμερον ὄχλῳ περισφιγγόμενος ἐκλάμπει τὸ κράσπεδον, καὶ τῷ 5μβρῳ τῆς πίστεως τὴν φύσιν κατέκλυσε. Τί γὰρ ἡμῖν ἀρτίως ὁ εὐαγγελιστὴς εισηγήσατο, τα κέρδη τῆς πιο δ στεως εἰσφέρων πολύτροπα; "Ην γάρ τις ἀρχισυνάγων γος, τῶν Μωϋσέως νόμων θεραπευτής, καὶ τοῦ λαοῦ παιδευτής, τὴν δὲ κλῆσιν Ιάειρος. Τούτῳ μίαν χάριν ἡ φύσις δέδωκε, μονογενή θυγατέρα, εἰς τὴν ὄχλος σχόλητο ἀναγκαῖος, ὡς ἔθος υπάρχει γενέτη φιλόπαιδι. 'Αλλ', ὡς ἔοικεν, ἐλάνθανεν, οὐκ εἰς διαδοχὴν, ἀλλ᾽ εἰς πρόωρον ταφὴν ταύτης ἐπιμελούμενος. Νόσημα γὰρ αὐτῇ τι χα λεπὸν ἐπελθὸν, γείτονα μὲν ταύτην τοῦ θανάτου ποιεῖ, τὸν δὲ πατέρα τῆς ἐπ' αὐτῇ χρηστῆς ἐξέκοψεν ἐλπίδος. Αλλ' οὐκ ἐνίκησε τὴν πίστιν τὸ πάθος· εὐθὺς γὰρ ἐπὶ τὸν Σωτῆρα χωρεῖ ὁ Ἰάειρος, καὶ παρακαλεῖ φθάσαι τὸ δωμάτιον. Προφθάνει δὲ τὸν καλοῦντα τῇ προθυμία δ Κύριος · Εγερθεὶς γὰρ, ἠκολούθησεν αὐτῷ. Αλλ' · ὅρα, πιστέ, οἷα παρὰ γυναικὸς δικαία καινοτομεῖται βία, οἷα σοφὴ οἰκονομεῖται κλοπή, οἷα παρὰ θήλεος ἐπινοεί ται ἀκίνδυνος ἁρπαγή, δεῖ γὰρ αὐτῷ πρὸς τὴν κίνησιν ἐπειγομένῳ καὶ τὴν ὁδὸν ἐκείνην ἀνύειν συντόμως. Γυ- τὴ, φησὶν, αἱμοῤῥοοῦσα δέκα δύο ἔτη, προσελθοῦσα ὄπισθεν ήψατο του κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ἔλεγε γὰρ ἐν ἑαυτῇ, ὅτι Ἐὰν μόνον ἄψωμαι, σωθής σομαι. Οὗτος γὰρ, φησίν, ὁ ἰατρὸς ἐξ οὐρανοῦ παραγέ- γονεν· οὐκ ἐπιτάττει φαρμάκων πολυδαπάνων ὕλην οὐ κατατέμνει σιδήρῳ, οὐκ ἐπάγει τὰς ὀδύνας· οἶδε τὰ τοῦ θήλεος· ἐκ παρθένου γὰρ μητρὸς ὡς ἠθέλησεν ἐπ εδήμησεν· οὐ μολύνεται τὰ λανθάνοντα διερευνώμενος πάθη· αὐτός ἐστι τῶν κρυφίων επόπτης. Γυνή είμι, καὶ περιφέρω πάθος αἰσχρὸν καὶ κρυπτόν· ἔχω γὰρ αι μάτων ἀκένωτα ῥεῖθρα, καὶ κρήνας ἀνελλιπεῖς ὀχετῶν ἀκαθάρτων. Χρήζω τοίνυν πηγῆς, ἥτις ἐστὶν αὐτὸς, ἵνα μου λάθρα καθαρίσῃ τὴν ἀσχήμονα φύσιν · νόμος γὰρ τὴν τοιαύτην οὐ προσίεται νόσον. Όχλος με τὴν ἀθλίαν ὡς μυσαρὰν ἀπωθεῖται· ἀλλ' ὁ παρών Ιατρός, τῆς φύσ σεως ὢν δημιουργός, ὃς ἀνέπλασεν ἐκ πλευρᾶς, ἀπαλ λάξαι φθορᾶς οὐκ ἂν παραιτήσηται· λόγῳ γὰρ μόνῳ κελεύει, καὶ τὸ πάθος οὐ μένει · ταράττεται τῷ Πνεύ ματι, [212] καὶ τὸν ᾄδην τοὺς νεκροὺς ἀναπράττει· ἐξ ὀλίγων ἄρτων ἐμπιπλᾷ χιλιάδας, νίπτεται δάκρυσι καὶ πηγάζει τὴν ἄφεσιν. Αλλ' οὐδεὶς τοῦτο θαῤῥεῖ, εἰ μὴ μόνη πίστις ἀδίστακτος· ταύτην οὖν παραλαβοῦσα χειρό αγωγὸν κατὰ ψυχήν πρότειμι λαθοῦσα, καὶ σιγῇ λῃσ στεύω τὴν θεραπείαν ἀφῇ· κἂν μὲν λάθω, κέρδος το πᾶν, οἶδα γὰρ ὅτι σωθήσομαι· εἰ δὲ μὴ λαθοῦσα εἰς μέσον κληθείην, οὐκ ἂν ἐγκληθείην διὰ θεραπείαν τολ μήσασα, οὐδὲ ἀναπραχθήσομαι ἅπερ ἡ πίστις ἐσύλησεν· ἀμεταμέλητα γὰρ ὡς Θεοῦ ὑπάρχει πάντα τὰ ταύτης χαρίσματα· ὁ γὰρ εἰπὼν τῇ θαλάσσῃ. Σιώπα, περίμενε σο, καὶ τὴν ἐμὴν ἀφανῆ ἀναστομώσει πηγήν. Δεύρο τοίνυν, ἡ πίστις, το μέλλον κυβέρνησον, καὶ τῷ κύματι τῶν ὄχλων συντόμως διάκοψον, ἵνα μου τὸ σαθρὸν σκά- φος τοῦ σώματος εἰς τὸν γαληνὸν ἐκεῖνον προσορμίσω λιμένα· δύναται γὰρ ἡ ῥανὶς τῆς αὐτοῦ βοηθείας τὸν ἐν ἐμοὶ τῶν αἱμάτων ἀκαμάτως ἀποπνίξαι βυθόν· οὕτω δὲ ταῦτα βουλευσαμένη καλῶς τοῖς ἀτολμήτοις ἐπιτολ μα, καὶ οὔτε χρόνον δέδιεν, οὐ πενίαν λογίζεται, οὐ πλῆθος ἀριθμεῖ· πάντα δὲ ταῦτα διὰ τῆς πίστεως, μᾶλο λον δὲ μετὰ τῆς πίστεως ὑπερπηδήσασα, λάθρα του Δε σποτικοῦ χιτῶνος ἀψαμένη, τῆς ἰάσεως τὸ κέρδος εὐ καίρως ἐσύλησε, τὴν πρὸς αὐτὸν ἔνωσιν ἀπαλλαγὴν εἶ και του πάθους πιστεύσασα· ὄντως ἀπαλλαγήν· ἰάθη γὰρ Εὐθέως ἀπὸ τῆς μάστιγος. Δώδεκα γὰρ ἔτη τῇ • 20 ή νότῳ πυκτεύουσα καθ' ἡμέραν καὶ κατ᾽ ἔτος, τὴν ζωὴν ὑπέκλεπτε, σφαττομένη πάντοτε, καὶ τέως μὴ θνήσκου- σα· πρῶτος γὰρ ἐνιαυτὸς, καί τινων ὀδυνῶν καὶ πόνων εἰς αἴσθησιν ἤρχετο · δεύτερον ἔτος ἦν, καὶ πόλεως τῆς ἀφανοῦς ταύτης εθορύβει τὰ κρύφια - τρίτος παρῆν ἐνιαυτὸς, καὶ τῇ τῶν νεύρων καὶ φλεβῶν ὀγκώσει συν είχετο· τέταρτον ὑπῆρχεν ἔτος, καὶ πηγή τις ἐξ αὐτῆς αἱμάτων προήρχετο· πέμπτος ἐνιαυτὸς, καὶ πανταχόθεν ἰατροὶ συνέτρεχον, μέλη παραγυμνοῦντες ἃ μὴ θέμις. ὁρᾶσθαι τοῖς ἄῤῥεσιν· ἔκτον ἔτος ἡνύετο, καὶ εἰς πλέον τὸ δεινὸν ἐπετείνετο · ἑβδομος ἐνιαυτὸς, καὶ πλούτου τοσούτου κενουμένου ἡ τῶν αἱμάτων φθορὰ ἀνεξάντλη τος ἔμενεν· ἔγδοον ἔτος ἐπέστη, καὶ τὴν ἦταν ὡμολό γουν οἱ ἰατρεύοντες· ἔννατος ἦν ἐνιαυτὸς, καὶ ταύτην παντελῶς ἀπεγνωσμένην καταλείποντες ἀπῄεσαν· δέ κατον ἔτος ήγγισεν, καὶ ἦν ἡ γυνὴ οὐσίας καὶ ὑγείας καθάπαξ ἀπερίστατος· ἐνδέκατος ἐνιαυτὸς, καὶ βοηθὸς οὐδεὶς τῇ κατωδύνῳ παρίστατο· δωδέκατον ἔτος ήρι θμεῖτο, καὶ παρὴν ὁ τῶν ψυχῶν ἰατρὸς ἐν τῇ ἐσχάτη ὥρᾳ, ἀφῇ καὶ λόγῳ καὶ πίστει τὰς νόσους ιώμενος. Τούτῳ συντυχοῦσα, καὶ τὸ μέλλον πιστεύσασα, ἔλαβεν ὅπερ ἤθελεν· ἀλλ' ἔτρεμεν εἰδυῖα ἔτιπερ οὐκ ἔλαθεν. Τι γάρ φησιν ὁ Σωτήρ; Τίς ὁ ἀψάμενός μου ; ἐγὼ γὰρ ἔγνων δύναμιν ἐξελθοῦσαν ἀπ' ἐμοῦ. Οὐκ εἶπε, Τίς ἡ αψαμένη μου; ἵνα μή πως οἱ παρόντες εἰς ἀμφίβολον ζήτησιν γυναίου ἑαυτοὺς ἀπασχολήσωσιν· ἀλλ' εἶπε, Τίς ὁ ἁψάμενός μου, ἐν μετεώρῳ καταλείπων τὴν φωνὴν, ἵνα ἕκαστος ἀκούων, ἀνδρὸς εἶναι νομίσῃ τὴν τοιαύτην επιχείρησιν· Τίς ὁ ἀψάμενός μου; ἐγὼ γὰρ δύναμιν ἔγνων ἐξελθοῦσαν ἀπ' ἐμοῦ. [213] Τί λέγεις, ὦ Δε σποτα; εἰς τὸ συλᾶσθαι τὰ τὰ παραγέγονας; εἰς ἁρπαγὴν θέλων τοῖς πιστοῖς τὴν βασιλείαν προέθηκας ; καὶ πῶς ἐρωτᾷς ὅ οἶδας, καὶ ζητεῖς ὁ οὐκ ἀγνοεῖς; Εἰ μὴ θέλων ἐκ- λάπης τὴν ἐξελθοῦσαν δύναμιν, ὤφειλες ἐπισχεῖν· εἰ δὲ βου ληθεὶς ἐσυλήθης, τί δυσχεραίνεις διδοὺς ἀπερ ἡ πίστις παρὰ σου λαμβάνειν βιάζεται; Εχαρίσω μὴ αἰτηθεὶς, καὶ μετὰ τὸ δοῦναι ἐγκαλεῖς ; ἀοράτως ἐθεράπευσας, καὶ μετὰ τὴν ἴασιν δικαστήριον συγκροτείς; Ναί, φησίν· οἶδα τήν με συλήσασαν, οὐκ ἀγνοῶ τὴν εὐδοκίμως ληστεύσασαν, βούλομαι δὲ ταύτην εἰς μέσον ἐλθεῖν, ἵνα γένηται κήρυξ ἧς ἐπέτυχε χάριτος. Παρ' αὐτῆς γὰρ οὕτως ἡδέως συληθεὶς, τὴν αὐτῆς δωρεὰν ἐπὶ πάντων κυρῶσαι προήρημαι· Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. Εχε, φησίν, ὅπερ έκλεψας εὐφυῶς - κράτει, γύναι, ὅπερ ήρπασας ἀφανῶς· κτή σαι κτῆσιν γνησίαν, ἣν σοι παρέσχεν ἡ πίστις· ἀντὶ γὰρ δούλης θυγάτηρ, ἀντὶ μεμιαμμένης ἠλειμμένη σήμερον ὠνομάσθης. Ισθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγος σου. Ορᾷς, ἀγαπητέ, πόσα δύναται πίστις, πῶς ἐν μια ροπή θαύματα ήνυσεν; σιωπῇ τὴν τρέμουσαν παραθαρσύνουσα, τὸν ἰατρὸν ἐκδυσωπήσασα. Οὕτως ἡ ἐξ ἐθνῶν Ἐκκλησία, τὴν αἱμόρρουν ζηλώσασα, καὶ πίστει τῷ Δεσπότη σιωπή προσπελάσασα, τὴν μυ σαρὰν τῶν νομικῶν αἱμάτων ανεστόμωσε πηγὴν, καὶ θυγάτηρ κληθεῖσα πολλῶν ὑπάρχει μήτηρ, μάρτυρα κεκτημένη τὸν πάλαι βοήσαντα · Οτι πολλὰ τὰ τέ- κνα τῆς ἐρήμου μᾶλλον ἢ τῆς ἐχούσης τὸν ἄνδρα· λέγω δὴ τῆς συναγωγής, ἧς ἀνὴρ ὁ νόμος, ἀρχισυν ἀγωγος, Δεσπότην σήμερον εἰς τὴν ἔγερσιν καλῶν τῆς τελευτησάσης παιδός. Ἀλλὰ τῆς ὥρας ὠθούσης τοῦ κατ' αὐτὴν θαύματος χρεώστην ἐπαγγέλλομαι, τὸν πλουτοδότην Κύριον προσκαθιστῶν ὑμῖν ἔγγυον · ᾧ δόξα πρέπει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Γ'. Τοῦ αὐτοῦ, ὅτι θαλάσσῃ παρείκασται ὁ βίος οὗτος, καὶ εἰς τὸ, ε Οτε ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς μετὰ τῶν μαθητ τῶν αὐτοῦ εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἀφύπνωσεν. » Οἱ πελάγιοι πλωτῆρες, ἐπειδὰν εὐθυβόλῳ πνεύ- ματι καταφυσώμενοι τὸν πλοῦν ἀνύωσι, χαροποιοῖς τοῖς προσώποις γινόμενοι, ἀντίμιμον τῆς γαλήνης τὴν ἅψιν ῥυθμίζουσιν· ἐπειδὰν δὲ τῆς γαλήνης ἡ εὐδία παραμείνασα τοὺς ναύτας ἐκλύσῃ, καὶ τοὺς μὲν καθο εύδειν, τοὺς δὲ καὶ παιδίοις ἐμπιστεύειν τὰ τῆς ὁλο κάδος πηδάλια παρασκευάσῃ, καὶ τοῦ μὲν κυβερνή του ἀμεριμνοῦντος, τῶν δὲ ναυτῶν τὸν πόνον τῆς τέ χνης τῇ εἰδίᾳ λυσάντων, ἄφνω δὲ λαίλαπος τραχυτά του κατασπιλάσαντος, ἐπὶ τὸ πέλαγος αδοκήτως ἐκ. δράμωσιν οἱ ἄνεμοι, καὶ ἄρξηται ἡ θάλασσα ἐξ- αγριαινομένη μορμύρειν, καὶ ἡ τῶν κυμάτων πληθὺς ἐμποδίζειν τῇ νηϊ, καὶ αἱ τῶν πολυπλόκων σχοι- νίων διατάσεις αἱ ἀμφὶ τὸν ἱστὸν ἠρτημέναι τῇ τῶν ἀνέμων βιαίᾳ ἐμβολῇ μαστιζόμεναι συρίζωσινα· τότε δὴ, ἀγαπητοί, θροῦς μὲν ζαλώδης καὶ [214] κλαυθμυρώδης ὑπὸ τῶν ἐπιβατών γίνεται, βύθινον θάνατον παρά τὸν φυσικὸν προσδοκώντων. Εστι δὲ ἰδεῖν τοὺς ναύ- τας ὑπὸ τῆς ἔξωθεν αὐτοὺς περιεχούσης ζάλης χει- μαζομένους, πλέον δὲ ὑπὸ τῆς τῶν ἔνδοθεν ὀλοφύρο * Ita conjectum, pro vulg. : · τῇ νηί, καὶ τῶν π. σχ. δια- τάσεις αἳ ἀμφὶ τὸ ἱστόν.... συρίζουσιν. Digitized by ... Google