EUSEBII CÆSARIENSIS OPP. PARS II. EXEGETICA. Luc. Mar.-Luc. Joan".:vel denique cujusque evan- conveniunt: nempe Marci e', Lucæ ty', Joannis u. geliste esse proprias et peculiares. Istas igitur universas reduxit ad decem tabulas: pericopas scilicet in quibus quatuor evangelistæ concordant, ad tabulam primam; in quibus Mat. Mar. Luc. ad secundam; in quibus Matth. Luc. Joan. ad tertiam; in quibus Mat. Mar. Joan. ad quartam; in quibus Mat. Luc. ad quintam; in quibus Mat. Mar. ad sextam; in quibus Mat. Joan. ad septimam; in quibus Luc. Mar. adoctavam; in quibus Luc. Joan. ad nonam: reliquas vero, quæ cuique evangelistæ sunt peculiares, ad decimam. Digestis hoc modo in decem tabulas numeris Ammonianis, mox iisdem suffixit in margine Evangeliorum unam aliquam e primis litteris alphabeti, quæ significaret tabulam, ad quam numerus iste foret referendus: a scilicet primam tabulam, ß secundam, y tertiam, et sic deinceps. Hoc quidem pacto statim ad oculum repræsentavit, in quibus locis duo, tres, vel quatuor evangelistæ inter se concordarent; vel ubi ipsorum aliquis quædam haberet, quæ non essent in reliquis tribus. Ex. gr. Matth. 11, 16, ad verba, Kal ẞantiobels ¿ 'Iŋooūs appositum vides in margine numerum to', cum a subscripto: quod indicat pertinere numerum istum ad tabulam primam. EQ, autem in bac tabula invento, juxta apparent loca reliquorum Evangeliorum, quæ cum ipso a) Mill., Nov. Test. Gr., pag. 1 seg. (b) Martian., edit. Hieron. tom. 1, pagg. 1429Sic Matth. v, 27, ad ista, notatum videmus ad oram codicis cum suffixo; quod ostendit pericopen istam ad tabulam decimam referri, ideoque peculiare quoddam argumentum tractare, cæteris evangelistis intactum. Neque vero mirandum, si argumenta singula distincta ad suas tabulas haud redegerit Eusebius. Neque enim boc sine plurium ad marginem sectionum additione præstari poterat. Illud ipsi datum, ut Ammonianis numeris, quales adpicti fuerant ad oram codicis ejus, adaptaret suos Canones; hoc est, in ipsos digereret singula argumenta, quæ notis Ammonianis distincta reperit, non item ut alias notas adderet. Hactenus Millius. Cæterum tum epistolæ, tum Canonum textum Eusebianum, ex præclara ejusdem Millii editione Novi Testamenti Græci desumpsimus (u): ad quem item exegimus eorumdem Canonum versionem, quam inter S. Hieronymi opera edidere Martianæus (b) et Vallarsius (c): sed ex collatione Græci textus Milliani complura menda sustulimus, quæ in utramque Hieronymianam editionem irrepserunt, ut cuilibet attendenti compertum fiet. Veterem alltem Latinam Epistolæ Eusebianæ versionem ex Fabricio (d) descripsimus. (c) Vallars., edit. Hieron. tom. X, pagg. 671 682. (d) Fabr., Bibl. Gr. tom. VI, pag. 97. EUSEBII CÆSARIENSIS EPISTOLA IN SUBSEQUENTES CANONES EVANGELIORUM. EUSEBIUS CARPIANO FRATRI IN DOMINO S. Ammonius quidem Alexandrinus, magno studio atque industria uuum nobis pro quatuor Evangeliis dereliquit. Namque trium Evangeliorum sensus exceptos, omnes similes contextus Matthei Evangelio quasi ad unum congestos, annexuit: ita ut eorumdem, quantum ad tenorem pertinet lectionis, sequens jam stylus interruptus esse videatur. Verum ut salvo corpore sive textu, cæterorum Evangeliorum propria et familiaria loca, in quibus eadem similiterque dixerunt, scire possis ac vere disserere, accepta occasione ex prædicti viri studio, alia ratione decem numerorum tibi titulos designavi. Quorum primus quatuor in se continet numeros, in quibus similia ab universis dicta sunt, Matthæo, Marco, Luca, Joanne. Secundus, in quibus tres, Matthæus, Marcus, Lucas. Tertius, in quíbus tres, Matthæus, Lucas, Joannes. Quartus,

in quibus tres, Matthæus, Marcus, Joannes. Quintus, in quibus duo, Matthæus, Lucas. Sextus, in quibus duo, Matthæus, Marcus. Septimus, in quibus duo, Matthæus, Joannes. Octavus, in quibus duo, Marcus, Lucas. Nonus, in quibus duo, Lucas, Joannes. Decimus, in quibus singuli de quibusdam proprie scripserunt. Et quidem subjectorum titulorum id est argumentum: clara vero eorum narratio hæc est. Etenim per singula loca Evangeliorum quidam numerus videtur appositus, paulatim incipiens a primo, deinde secundo, postremo tertio, et per ordinem librorum ad finem usque progrediens. Itaque per singulos numeros supputatio, per lineæ distinctionem invenitur inserta, significans cui de decem. titulis appositus numerus assignetur. Veluti si quidem primum, certum est in primo. Si vero secundum, in secundo, et eodem modo usque ad decem. Si igitur evoluto uno qualicunque cum quatuor Evangeliis, cuilibet capitulo velis insistere, et rescire qui similia dixerint, et loca propria agnoscere singulorum, in quibus eadem sunt prolocuti ejusdem sensus quem tenes; relegens propositum numerum, quæsitumque eum in titulo quem demonstrat tituli subnotatio, continuo scire poles er suprascriptionibus, quas in fronte notatas invenies, qui aut quot de his quæ inquiris, similia dixerint. Veniens etiain ad reliqua Evangelia per eumdem numerum quem continent, videbis appositos per singulos numeros, atque eos in suis propriisque locis similia dixisse reperies. INCIPIT CANON PRIMUS IN QUO QUATUOR. P&S REIZI§‹x5 5555g *x*x* xxvij exi exxix exxxi exlii ccxxxviij cel cexliv

EUSEBII CASARIENSIS OPP. PARS III. celxxxv celxxix cls cexiv ks pos CLE occxlix cccxxxvi ccis Canon primas explicit. INCIPIT CANON SECUNDUS, IN QUO TRES. TCE lxxxh

xevii exliv lxaxiii Ly LE phe FLY Pho exciv Phe GXXX exxxvil OVE celxv

EUSEBI CÆSARIENSIS OFP. PARS HI. excvii cecxl cexxiv TVY INCIPIT CANON TERTIUS, IN QUO TRES. Explicit Canon secundus. 2e2 u us FF៖ 88888 ៖៖៖ ង Explicit Canon tertius. INCIPIT CANON QUARTUS, IN QUO TRES. NATTHÆÆUS. va pxs pxs celxxxvii citi FY

cexi Explicit Canon quartus. 9 INCIPIT CANON QUINTUS, IN QUO DU». ij exci lsv clxxij hr txix pve cvij Explicit Canon quintus. INCIPIT CANON SEXTUS, IN QUO DUO.

EUSEBI CÆSARIENSIS OPP. PARS III. MARC. MT. por p.vẞ lxxviji cccxti celii exlix Explicit Canon sextus. INCIPIT CANON SEPTIMUS, IN QUO DUO. cevii Explicit Canon septimus, INCIPIT CANON OCTAVUS, IN QUO DUO. Explicit Canon octavus. INCIPIT CANON NONUS, IN QUO DUO. LUCAS. JOANNES. A. celxii cexix cxxit cexxix Explicit Canon nonus.

CANON X, IN QUO SINGULI EVANGELISTÆ PROPRIE. ha eclxxiii TYE Explicit Canon X, in quo Matthaus proprie. Explicit Canon X, inquo Marcus proprie. j cecxxxix phs Explicit Canon X, in quo Lucas proprie. alifi PATROL. GR. XXII.

pva ccxxvj Explicit Canon X, in quo Joannes proprie. AD LIBROS DE DEMONSTRATIONE EVANGELICA ET CONTRA HEROCLEM. Revocatur Lector ad numeros typis crassioribus expressos. Abraham ejusque majores qua ratione justitiam sibi conquisierint coram Deo. 9. Abraham ejusque majores qua ratione evaserint justi et accepti coram Deo, 10. Abraham quomodo præcepta et maudata et cæremonias, et quæ in legibus posita sunt Dei, ante Mosi constitutionem servaverit, 13. Abrahæ Deus respondens, duo promisit de iis qui ab illo erant orituri, 73. Achilli umbra Apollonio visa et quomodo, 528. Adolescentulas tympanistrias quas Psalmista mystice appellet, 441. Adoratio corporalis Judæorum ex Lege Mosi, rejicitur, spiritali introducta in omnes gentes adoratione per Chrisium, 83. Adorationis honorem soli Deo tribuere Christus edocuit, 107. Adventus et regni Christi renovatio, et vocatio omnium gentium, quæ in eo facta est, declaratur, 54. Adventus Christi declaratio, 52. Adventus Christi duplex, utriusque quanta sit disparitas declaratur, 376. Adventus Christi ad homines, quisqam fuerit modus, 308. Adventus Christi cur ad ipsa extrema tempora post longum multumque ævum sit prorogatus, 363. Adventus Dominici tempus quæ signa ex prophetica prænuntiatione declarent, ostenditur, 404. Adventus Domini ad homines ostenditur, 258. Adventus Domini in terra, regnumque ejus inter gentes el novum Canticum non ipsi Israel, sed gentibus exhibendum comprobatur, 260. Adventus Christi in carnem luculenter Mosi vaticinio designatur, 171.) Adventum Christi spectantia prophetarum oracula, cur alia quidem obscurius, alia autem apertius inveniantur, 3. Adventum Christi quo tempore futurum patriarcha prædixerit, 95. Adventum Christi qualiter expletis Lxx hebdomadibus Daniel propheta prædixerit, 381. Adventum Christi primum olim præteriisse duobus potissimum signis colligitur, 309. Adventu secundo Christi futura, Judæi falso referunt ad primum, 190. Adventu Christi Judæis rejectis gentes esse adoptandas filiorum loco ostenditur, 271. Egiæ Ciliciae oppidum ubi Apollonius Esculapio sacrificavit, 512. Ægyptii omnium nationum superstitiosissimi primique erroris, quo simulacra colerentur, portas aperuerunt, 228. Emulatio et invidia non paucos in extremas calamitates præcipitarunt, 1. Esculapius Apollonium aqua intercute laborantem sa navit, 520. Agnus Dei cur Christus sit dictus, 462. Agricultura nondum inventa homines glandibus vescebantur, 15. Amasis Egyptiorum rex per metempsychosin in canem transformatus adolescentem momordit, eumque sanavit Apollonius, 533. Lex Mosaica uni Judaicæ genti accom modari poterat, et huic ipsi propriam terram incolenu duntaxat quodque idcirco altero propheta alteraque lege opus fuerit, 1. Angeli naturam quoties Scriptura sacra volt significare, neque Deum, neque Dominum, sed absque ulla obscuritate angelum nominat, 258. Angelos Deus hominibus cea tutores ac curatores præfecit, 156. Angelos cognoscere et vene rari, soli vero Deo adorationis honorem. tribuere, Christus edocuit, 106. Angelica natura non fuit, quæ Mosi dabat responsa, sed præstantior quam ut ad angelum referri possit, 240. Anima una, unaque vis rationalis plurimarum pariter rerum est opifex. 151. Anima omnis carnis, quomodo sanguis ejus esse dicatur, 35. Animam hominis immortalem esse ac nulla in parte brutis animantibus similem probatur, 106. Animai sapientis cædi aut puniri, dum corpas illius torquetur, dicere merito nemo potest, 169. Animalia diis sacrificare atque offerre cur quidam Gra corum, id est gentilium nefas duxerint, 34. Amalia cur prisci illi patres pro delictis Deo obtulerint, 35. Annuli planetarii dono dati ab larcha Apollonio, 526. Anthropophagi, pygmæi et Sciopodes apud Indos pollonio visi, 533. Antisthenes officiosus adolescens Apollonio sese adjungere parans, deterretur, 529. Antithesis novæ veterisque legis, 3. Apollonius Egis Cicilise oppido Esculapio deorum hnmanissimo sacrificavit, 512. Apollonius Tyaneus nullum inter philosophos, nedum inter mediocris ac usitate probitatis viros locum habuit, multo minus Salvatori Jesu Christo conferendus, 514. Apollonius in Esculapii templo cultus, 517. Apollonius ab Epicurea secta non penitus abhorruit, 518. Apollonius annos quatuordecim natus a parente suo.Tarsos deductus est ad Euthydemum rhetorem, 518. Apollonius, si fabuloso credimus Philostrato, etiam brutarum animantium voces intelligebat, 518. Apollonius