cum in via moribundam leænam catulis simul octo juxta porrectis offendisset, illico temporis spatium conjecit, quo sibi apud Persas commorandum esset, 518. Apollo nius quibus verbis Bardanem Babyloniorum regem est aggressus, 519. Apollonius pulchritudinis suæ nefarium amatorem graviter objurgatum repulit, 520. Apollonius Pythagoreorum ad instar lustro semper tacuit, 521. Apol lonius interprete ntitur per quem Pharaonem Indiæ re gem alloqueretur, 521. Apollonius Ægyptiae navis guber natorem se fuisse aliquando larchæ commemorat, contra vero larchas ait animam suam fuisse aliquando regiæ fortunæ corpus indutam, 525. Apollonius dæmonem ex adolescente lascivo pepulit, 530. Apollonius Eleusiniis sacris initiaturus a sacerdote Cereris prohibitus fuit et quare, 530. Apollonius Romæ velut inhonestus circulator carmina Neronis venali voce decantavit, 530. Apollonius, ut asserit Philostratus, ex pura actenuiqua utebatur diæta pestem Ephesinis imminentem præsensit, et grassantem sedavit, 534. Apollonius ideo divinandi artem callere minime poterat, quia de rebus etiam levissimis quando que interrogatus dubius hærebat, 531. Apollonius inso lenter et superbe de se loquitur, 535. Apollonius veste cæteris mortalibus non communi usus esi, 535. Apollo nius noctu in agrum profectus, Arcadem ibi puerum in frusta discerpsit, 535. Apollonius Romæ in vincula con jectus, 533. Apollonius coram Domitiano loquens evanuit e conspectu omnium astantium, 536. Apollonius de Parcarum potentia disputavit apud Iones, 538. Apollonius de Parcarum decreto ita concludit: cui fato decretum est architecto esse, vel si manus ambas truncetur, evadet in architectum, 538. Apollonius vincu lis expeditus Roma Lebadiam petiit, 540. Apollonius Tyaneus sub Nerone imperatore floruit, 512. Apollonius nbi mortuus, incertom, 541. Apollonius cum templum in gressus esset, valvis repente occlusis disparuit, nec usquam unquam visus est, ibique, ut fabulatur Philostratus, auditæ virginum voces in hunc modum, Veni, veni in cœlum, veni, 541. Apollonii comites Maximus Ægiensis et Damis philo sophus. et Philostratus Atheniensis, 512. Apollonii verba quibus Damidem est congressus, et in societatem ejus se ascivit, 517. Apollonii matricygni pro obstetricibus adfue re, 17. Apollonii mater gravida ante oculos suos Protei speciem videre sibi visa est, 517. Apollonii condiscipuli sub Euthydemo Platonis et Chrysippi sectatores, 518. Apollonii mortis aut sepulcri nullum usquam unquam ve stigium apparuit, 318. Apollonii in litterarum studiis pro fectus, felicis memoriæ vis, linguæ Atticæ usus, 518. Apol lonii ridicula divinatio, 518.Apollonii detecta coram Phraor te Indorum rege in Græcis imperitia, 522. Apollonii ridicu lum in lite contestata judicium, 522. Apollonii stulta ad Iarcham interrogata, 525. Apollonii responsum coram Domitiano de prædictione pestilentiæ, 527. Apollonii ignorantia detegitur, 528. Apollopii coram Domitiano et Vespasiano contra Euphratem cui paulo ante conjunctis simus fuerat, convicia, 532. Apollonii crus pedicis solu tum, magice, 536, 537. Apollonii verba ad Domitianum eum magiæ incusantem, 537. Apollonii arrogantissima vox, 538. Apollonii quibuscum familiaritas et conversatio, 510. Apollonii invocato nomini multi bodieque magicas inesse virtutes experiuntur, 511. Apollonio a Perside in Indiam proficiscenti Empusa occurrit, 521. Apollonio ad Brachmanas proticiscenti occurrit mulier colore spectabilis, a summo nimirum vertice ilium tenus albescens, reli quum verbo corpus nigerrima, 523. Apollonium quicun que supra philosophum esse locutum asseruerit, næ ille tanquam asinus leonina pelle indulus reclamabit, neque aliud plane quam civitatum spectabilis circulator et cla mosus sophista apparebit, 513. Apollonium ab obitu puel lam Romæ defunctam revocasse, præterquam quod Phi lostrato videtur incredibile, videtur etiam falsum, 550. Apostoli Christi cur principes Nephthalim prophetica voce dicantur, 441. Apostoli qualiter electi sini et gentes vocate, 48. Apostolorum et discipulorum Christi electio sermone prophetico adumbrata, 79. Arabes ex cygnis avibusque cæteris divinationem ut ex oraculis colligunt cor aut hepar draconum depasti, 518 Aristobolo dum esset in oppido Hierichunte, ibique nataret, vi interim sub aqua detento, Herodes neccm est machinatus, 398. Asamonæum quale apud Judæos genus fuerit, 398. Ascensus ei qui prius descenderat, ac deinceps vo catio cunctarum gentium, quæ unum et solum Deum erant cognituræ, declaratur, 259. Assyrius quid interpretatum significet, 322. Assyriorum nomine quodcunque per singula tempora gentibus im positum regnum, in litteris sacris exprimitur, 322. Barachias quid interpretatum significet, 332. Bardanes Babyloniorum rex Apollonii tempore, 519. Benedictio Dei quomodo proventura fuerat in omnes gentes, in eo semine quod progressurum erat de so bole Isaac, 45. Beneficii quo per Christum afficiendæ sunt omnes gentes, declaratio, 51. Bethlehem Christum nasciturum testimoniis prophe tarum convincitur, 341. Bethlehem natalem Christi locum fore Psalm auctoritate probatur, 342. Bonum nulla rei cujusquam aliquando subdit invidia, Boum nomine Scriptura Ecclesiæ prælatos appellare consuevit, 71. Brachmanum magister Tarchas, 523. Brachmanum circus publicus, in eoque sedilia suo ordine disposita, 523, 524. Cælibem vitam cur ducere deceat Ecclesiæ rectores atque pastores, 32. Canticum novum gentibus prophetæ testimonio can tandum quale sit, 263. Coelum ipsum et sol et luna ac reliqua sidera suapte na tura corruptioni et solutioni obnoxia sunt, quamvis dis solvenda non sint, propterea quod nolit ille qui ea composuit, ex Platonis sententia, 106. Cognitio Dei universi solis Hebræis antiquitus prodita fuit, quæ Christo seipsum exhibente perciperetur, 124. Consecratos Deo cur Moses legibus suis unguento com paralo ungi præceperit, 172. Conversio totius mundi ad fidem ac unius Dei legi timam religionem per illitteratos ac agrestes homines, miraculum est omnem fidem superans, 135. Convivium Apollinii et larchæ, et in eo mira, 524. Cornu nomine divinæ litteræ regnum appellant, 191. Corpus Christi mortuum qua virtate revixerit, 170. Corpus Christi lucernæ comparatur, 188. Correctionem orbi terræ adventus Christi in carnem attulit, 47. Corruptioni et solutioni obnoxia esse omnia cœlestía corpora suapte natura quamvis dissolvenda non sint, eo quod nolit qui ea composuit, ex Platonis senten tia, 106. Christus agnus Dei qui factus et peccatum et exsecratio, 38. Christus cum tam grandis sit, dilectus videlicet Deus et Rex scripturæ testimoniis appellatur, qui fieri potuit ut inimicos haberet et quinam sint isti inimici, 218. Christus nominatim de semine David surgens qui coru David nominatur, qui Judæos confundit inimicos, qui san ctificationem Patris renovat, 188. Christus nominatim spectus; atque omnia probra passurus describitur, 137. Christus qualiter Mosi sit conferendus, 3. Christus se cundum quam naturam sacerdos in æternum dicatur in Psalmo, 177. Christus quomodo dicatur peccata nostra sua fecisse et nostras iniquitates tulisse, 467. Christus unicus ille propheta fuisse probatur quem Moses Judæis de fratribus eorum suscitandum prædixerat, 91. Christus Dei a prima constitutione universi occulta quædam, ignotaque ratione religiosis, Deoque gratis animis præ sidet, 154. Christus qua ratione dictus sit lapis angularis, 27. Christus super pullo sedens Hierosolymiam ingres surus oraculo ostenditur, 455. Christus nominatim Do minum Patrem et protectorem adeptus, declaratur, 185. Christus unicus ille propheta fuit, quem Dens Mosi similem fore promiserat, 443. Christus tribus duntaxat annis cum semisso quod quidem tempus est hebdomadis unius dimi dium, prædicavit, et miraculorum gloria in terris claruit, 400. Christus cur prophetæ vaticinio Deus absconditus di citur, 226. Christus unicus ille fuit propheta, quem sibi similem fore Moses prædixerat, 27. Christus diaboli tentationem in deserto cur perpessus fuerit, 434. Chri stus nomination a Deo Patre exaltatur, 191. Christus salutarem se mundo per corpus ceu instrumentum quod dam ostendit. haud aliter quam musicus per lyram quam sit doctus declarat, 168, Christus qua ratione dicatur sacerdos secundum ordinem Melchisedech, 223. Christus cur maxime agrestibus ac ignobilibus ad novam doctri nam disseminandam ministris uti voluerit, 136. Christus nominatim ab Judæis circumvenitur et a gentibus agno scitur, 190. Christus nullis armis instructa acie, sed ve ritate, mansuetudine et justitia innumerabiles sibi po pulos subjugavit, 218. Christus cur impiis inevitabiles

poenas descripserit: justis vero æternam a Deo vitam promitti docuerit, 106. Christus Josephi testimonio com mendatur. Christus vocationi omnium gentium, tum facilem, tum accommodatam legem imposuit, 124. Christus nominatim domum fidelem a Patre accipit Ecclesiam suam et sacerdotem fidelem in omne tempus qui Eccle siæ suæ cum Dei cognitione præsit, 444. Christus no minatim a Patre Deo servatur, et christos suos ser vat, 191. Christus cur Nazaræus sit dictus, 349. Chri stus cur Agnus Dei dicatur, 462. Christus a seductoris nota asseritur, 107. Christus cur in omni vita sua Mosaicam legem servaverit, quam fuerat absoluturus, 24. Christus qua ratione dicatur pro nobis peccatum factus, 467. Christus-cur pastor et dux sit dictus, 343. Christus qua tribu ac quo tempore incarnandus es set prophetia evidentiori ostenditur, 5. Christus no minatim quæcunque postulet a Patre impetrare osten. ditur, 182. Christus nominatim a Deo nominatur et ab omnibus agnoscitur, Judæorum vero gentem repudiat, 186. Christus qua ratione legem Mosi et Prophetas qui post Mosen fuerunt, cognoscatur complevisse, 28. Christi nomen quid in litteris sacris significet, 171. Christus nominatim tutorem sibi Deum ascribens convincitur, 183. Christi adventu extremum rituum atque insti tutorum, que apud Judæos cum veneratione servaban tur, intectum fore probatur, 404. Christi adventus in carnem luculenter Mosis vaticinio designatur, 3. Christi admirabiles res gestas narrantibus discipulis, non cre dentium obstinatio retunditur, 109. Christi divinitatem et humanitatem psalmi secundi vaticinio declaratam effi cacissima ratione ostenditur, 182 Christi in Ægyptum profectio a nemine juste accusari potest, 126. Christi divinitas quibus argumentis queat probari, 134. Christi divinam naturam nihil detrimenti passam corporis hu mani assumptione, aptissima radiorum solis comparatione declaratur, 167. Christi in Egyptum et secundum verba et secundum sententiam adventus corporalis prædictus, omnisque in ejus adventu convertenda gentium supersti tio declaratur, 421. Christi fides quomodo propagata, 513. Christo unico convenit gratiam hominibus universis an nuntiatam communicare, 3. Christo qualia vocabula tri buat Scriptura secundum divinitatem et qualia secundum humanitatem, 462. (hristum Dei verum, quemadmodum divina quadam virtute et præstantiore quam natura .hominis fert, exsistere Hebraica ratio docet, 176. Christum venturum in humanitatem divinitus inspirati prophetæ a sæculo vetustatis Hebraicæ prædixerunt, 513. Christum Deus ipse universi Solem justitiæ vocal, 254. Christum Dei Verbum Moses modo Deum ac Dominum, modo angelum Dei appellat, 10. Christum priscis illis patribus non minus cognitum fuisse quam nobis sacrarum fitterarum testimonio comprobatur, 10. Christum Dei se ductorem fuisse existimantium impietas retunditur, 102. Christum a Juda prodendum testimonio prophetico declara tur, 441. Christum Psalmista bis Dominum evidenter confir mat, 219. Christum Hebræorum prophetarum oraculis præ nuntiatum ostenditur, 89. Christum omnipotens Deus et An gelum testamenti vocat et Dominum, 253. Christo adve niente gentium fore congregationem omniumque hominum agnitionem Dei et modum unum pietatis, et quod Æthiopes sacrificia illi offerent, 50. Christo veniente extremorum terræ et conclarum gentium conversionem ad Deum, generationemque venturam et populum qui nascetur ju stitiam ejus accepturum, demonstratur, 46. Christos ap pellatos fuisse eos qui ante Mosem familiares Dei fuerunt, sicut nos Christianos, ostenditur, 12. Christianismi quæ vera sit ratio, 24. Christianismum amplexantium vita in duas species est divisa, 29. Christianorum vivendi ratio quomodo queat comparari cum e vivendi instituto, quod Abraham, ejusque ma jores servarunt, 9. Christianorum appellationem unde sint gentes sortitæ, 39. Christianorum novum nomen in toto terrarum orbe laudibus et favore celebrandum osten ditur, 81. Creaturæ universæ naturales termini circumscribun tur, 515. Cultum divinum profitentium triplex est ordo, 22. Cultu divino occupatos ab uxorum deinceps commercio conti nere seipsos decet, 33. Dæmones malos ac omnis malitiæ auctores gentium au guriis atque oraculis præfuisse ostenditur, 205. Dæmones inalos oraculis ac responsis gentibus sæpenumero impo suisse multifariam convincitur, 203. Dæmonum vexatio nem abigere ipso Jesu nomine et paucissimis precibus, Christiane est consuetudinis, 133. Damis perægre ex Assyria cum Apollonio proficiscitur, exindeque primum alter altero uti familiariter cœpit, 513. Damis philosophus Apollonii consors, 512. Damis philoso phus inde Apollonium aliquid extra hominem esse puta vit eo quod ipse se in carcere detentum pedicis sua sponte exsolverit, 517. David regni successorem de suo semine non habuit a tem pore captivitatis Babylonicæ usque ad adventum Christi, 359. Davidica stirpis ne totos quidem quingentos annos totius Judaicæ gentis regnum obtinere potuerunt, 365. Demetrius Apollonium dehortatur Romam regredi, quem respuit, 533. Deus de coclo descendens, qui gentium quæ prius illum non cognoscebant dux exsutit, et a Judaica gente seipsum est aversatus probatur, 268. Deum esse in Deo, quemadmodum nos Patrem in Filio et Filium in Patre glorificamus, Isaia probatur testimoniol, 223. Deus puro silentio purisque de ipso cogitationibus est colendus ex Porphyrii sententia, 205. Deus manifeste ad homines venturus et omne hominum genus ad se re vocaturus declaratur, 261. Dei summi non plures filii, sed unus solus de Deo Deus jure prædicatur, 147. Deum unum esse qui olim a Judæis cognoscebatur et quem nunc fideles venerantur et colunt propheticis vaticiniis declaratur, 18. Deum ipsi Israel visibilem esse divina Scriptura probatur, quæ ipsum Dei Verbum significat, 214. Deum nemo vidit unquam, 244. Deum in terra videndum Christi ad homines adventu probatur, 262. Deum Patrem cum altero communicante de homi nis opificio Moses non ignoravit, 232. Desolationis metropolis Judæorum significatio, 55. Dextera sinistris sunt valentiora, 433. Diabolus quibus blanditiis et occultis machinationibus homines a Deo avertere et in peccato protrudere molia tur, ostenditur, 159. Diaboli cur a latere Christi casuri et non a sinistro (quod utique ex loco Psalmi latus signifi cat) perhibeantur, 437. Diaboli tentationem in deserto cur Christus perpessus fuerit, 434. Discipulis Christi admirabiles illius res gestas narranti bus non credentium obstinatio refellitur, 109. Discipulorum consuetudo omuium evidentissime probat qualis sit qui cunque aliquid profitetur, 127. Dispersio Judæorum in omnes gentes prædicitur, 56. Divina natura quando sit oleo comparata et quando un guento, 174. Divina Filii Dei incorporeaque natura detrimenti nibil accepit, nec seipsa deterior facta est corpus assumens, Divinitatem Christi quibus argumentis colligere liceat, Divinum cultum profitentium tres sunt ordines, 22 Dolii duo ex quibus Brachmanes vicinis suis ventos ac pluviam immittunt, 516. Domitiani ærea statua ad Meletem flovium sita, 540. Domitiano Romanorum imperatori Apollonius larcham et Phraortem tanquam solos hominum dignus qui dii vo centur deprædicat, 531. Ebioneorum qualis fuerit inter Judæos secta, 316. Ecclesiae Dei per gratiam Christi collata est qua dam cognitio de Patre et Filio, 61. Ecclesiæ gentium olim desertæ quanta bona Deus promiserit, 38. Ecclesiæ per secutores perdendos esse testimoniis prophetarum expli catur, 82. Ecclesiæ verbique Dei et legis progressio ac cunctarum gentium vocatio describitur, 55. Ecclesiam unam esse, eamdemque domum Dei ostenditur, 186. Ec clesiam contumelias et probra propter Christum passu ram, ostenditur, 187. Ecclesiastis auctor Salomoni,!. Eclipsis so'is qualis ac quanta in ipsa Domini morte fue rit, 485. Emmanuel quid interpretatum significet, 316. Empedocles, Democritus et Pythagoras cum magis con versati, 540. Empusa seu lamia dæmon est muliebri forma indutus,

Ephrata eadem est quæ et Bethlehem, 347. Eucharistiæ sacramentum quorum sit prophetarum ora culis pronuntiatum, 38. Euphrates philosophus primus Apollonium Tyaneum magiæ accusavit, 530. Euthydemus Phoenix præstantissimus rhetor et Apol lonii præceptor, Euxenus Heracliensis in Ponto Epicureus Apolloni præceptor, 519. Evangelicam doctrinam cur per agrestes et ignobiles homines Christus voluerit disseminari, 133. Evangelii mentionem in ipso Christo prophetas assumpsisse proba tur, 88. Evangelica prædicatio cur tonitrui nomine a prophetis appellatur, 188 Evangelica lex quot calculis redundet super legem Mosaicam, 23. Evangelica disci plinæ instituta, quam pulchre nobis beati Job vita expres serit, 15. Eversio gentis Judæorum prophetæ vaticinio præsignata ostenditur, 250 Familiares Dei qui ante Mosen fuerunt ollm Christos appellatos fuisse, sicut nos Christianos ostenditur, 12. Fati necessitas oppugnatur, 541 et seqq. Filius Dei quemadmodum ante omnem creaturam fuisse dicatur, 148. Filius Dei in ea natura, quæ nec lædi, nec pati potest, quæque incorporea est, permansit etiam quo tempore factus est homo, 169. Filius Dei est velut instru mentum quoddam animatum ac vivens, per quod Deus Pater omnia creavit atque conservat, 149. Filius Dei alios quidam est secundum efficientiam, non per seipsum ■tique essentiam nactus, 147. Filius Dei mortali quidem vim divinam suppeditans, a mortali vero ipse non contra in partem aut communitatem est adductus, 169. Filius Dei tanquam homo corpus sepeliendum reliquit, a quo tan quam Deus discessit, 166. Filius Dei cur Verbum Dei sit dictus, 229. Filius cur imago Patris dicatur, 147. Filius Dei cur mori ac rursus tertia die resurgere voluerit, 167. Filius Dei quemadmodum renovato homine omnibus no bis æternorum bonorum spem præbuerit, 111. Filius Dei unigenitus quomodo in Patre et a Patre esse dicatur, 107. Filius Dei unicus quemadmodum necessario ad ho mines translit, 161. Filius Dei quomodo inter homi nes egerit, 166. Filius Dei quatenus Jesus et Christus dictus sit, nec non per quas prophetias nominatus est aut denuntiatus, 171. Filius Dei ab æterno paternæ divinitatis plenitudinem non a seipse possessam vel a Patre separatam nec sine principio illam et ingeneratam deitatem habet, 61. Fi lius Dei divinitatem e paterna participatione veluti de jugi puteo propagatam cum plenitudine accepit, 62. Filii Dei generatio æterna non solum a nullis hominibus, sed ab illis quidem potestatibus quæ ultra omnem naturam evaserint, potest comprebendi, 216. Filii Dei natura nul lam maculam ab bumanis traxit affectionibus, quemadmo dum nec dum lyra pulsatur, aut nervi convelluntur, pati verisimile est eum, qui ita præludit, 169. Filium Dei esse æternum Patris sacerdotem et supremi Dei confessorem, David testatur, 217. Filium Dei propheticis scriptis Chri stum nominatim ante denuntiatum ostenditur, 182. Fi lium Dei ante mundi constitutionem a Patre genitum David cognovit, 221. Filium Dei quam ob rem incarnari conveniebat. Filium Dei patriarcha Jacob et Deum et an gelum Dei supremum nuncupavit, 234. Filium Dei in forma hominis patriarchæ apparuisse, convincitur, 236. Filium Dei cur genitum theologiæ loquentia oracula pro nuntient, 14. Filium Dei usque ad eos qui antiquitus mor tui erant leges humanitatis vocabant, 166. Flagellorum nomine ipsorum dæmonum efficaciæ divi nis litteris insinuantur, 436. Foliorum præstigiosa inscriptione Christiano uti non Beet, 127. Fontes Israel, oracula sunt Dei, unde nunc quoque ir rigantur Ecclesiæ, 441. Fornax cur dicta sit domus Domini, 481. Fortis suus nisi Christum dereliquisset nunquam esset eruci affixus, 494. Galilæam quautá lætitia adventà woo Christus affecerit.. Galilæam gentium cur Christus doctrina sua atque mi raculis plurimum sit dignatus, 440, Galli cantus, ut solet, dæmonum umbras fugat, 529. Generatio Filii Dei æterna non solum a nullis homini bus, sed ne ab ullis quidem potestatibus, quæ ultra om nem naturam evaserint, potest comprehendi, 216. Gene rationis æternæ qua Filius Dei extra omnem privationem, diminutionem, sectionem aut divisionem a Deo Patre ab granti corpore in omne quod extrinsecus ambit sese dif æterno est genitus, aptissima similitudo ab odore ex fra fundente, 148 et 149. Gentes Filius Dei a l'atre cœlesti hæreditatem accepit Scripturæ testimonio, 49. Gentes justitiam cognituras venturumque ipsum judit cem universi ostenditur, 263. Gentes sola coeli sidera e lumina colentes seorsum quibusdam angelis assignata sunt, 157. Gentes plurimas, earumque collectiones, quæ ex Jacob constituentur, fore, quamvis sola Judaica gens ab eo profecta sit, 46. Gentes terræ quomodo in modum si milem appellationis Abraham per Christum fuerant be nedicendæ, 45. Gentibus exterius prophetæ Judæorum antevenientes meliora quam ipsis Judæis nuntiaverunt, 44. Gentibus pietatis pariter et justitiæ promissio et Dei regnum in gentes ostenditur, 46. Gentium conversio a simulacrorum cultu ad Deum universi ostenditur, 51. Gentium quanta sit futura sub adventum Christi lætitia ostenditur, 46. Gentium quanta fuerit per adventum Christi secundum Deum lætitia, 46. Gentium universa rum unius et veri Dei etiuspiritu adorationis et celebrita tis solemnis agnitio ostenditur, 47. Gentium vocationis declaratio, ex prophetarum oraculis, 48. Gentium quæ fuerit per adventum Christi futura in Deum pietas decla ratur, 50. Gentium per Christum vocatio, 54. Gymnosophistas cum adiret Apollonius camelo inve ctus una cum comitatu ulmus eum allocuta est, 533. Hebræorum cum x tribus essent, qui factum sit ut a nulla alia, nisi ab una ipsius Juda gentis etiam nunc ap pellatio usurpatur, 172. Hebræi naturam divinam variis appellationibus significant, 594. Herodes Aristobolo pontifici, dum esset in oppido Hie ricunthe, ibique nataret vi interim sub aqua detento, ne cem est machinatus, 398. Herodes primus ex alieno ge nere Judæis præfuit, 397. Herodes Mariamnam Aristobo:i pontificis sororem duxit uxorem, quo sibi Judæorum cap taret benevolentiam, 397. Herodes cujus tempore Christus nascebatur, unde originem traxerit, 591. Herode regnante omnia quæ in suis legibus Moses sanxeral, unctio videli cet et judicium, sublata probantur, 397. Hierocles comparavit Apollonium Tyaneum Salvatori nostro Jesu Christo, 511. Hierocles Christianos arguit quod ob paucula, ut ei videtur, prodigia Jesum Deum prædicent, ipse vero Apollonium ob patrata miracula non Deum sed Deo gratum hominem esse confirmat, 512. Hierocles divum Petrum et Paulum mendacii, imperitia et imposturæ accusat, 512. Hierocles audacissime præpo nit Philostratum sacris evangelistis, 523. Hieroelis blas phema in Christum verba, 512. Hominibus salvandis, Christus animam suam volens pc suit, cum illi jus et potestatem nemo haberet, 496. Homi nes qua arte ac dolo avertere atque in peccata protru dere moliatur ostenditur, 160. Homines antiquissimis temporibus sola coelestia lumina attendebant, nullam si mulacrorum cognitionem habentes, 160. Hominibus Deus angelos ceu tutores ac curatores præfecit, 162. Hominum genus a quo primum deceptum in præsentis vitæ miserias prolapsum sit, ostenditur, 161. Humanum genus a quadam potestate Def inimica se ductum probatur, 161. Hyrcanum, qui ultimus ex successione ac serie ponti ficum Judæis præfuit, Herodes necatum sustulit e me dio, 374. Galilæam quomodo Christus sua prædicatione illustra verit, 438. Jarchas Brachmanum magister ubi primum vidit Apol lonium, nominatim illum Græce salutavit, petiitque reddi sibi epistolam quam a Phraorte sibi perferendam accepe rat, etc., 524. Tarchæ Brachmanis miracula, 326.

Idololatriæ Ægyptii primi auctores exstiterunt, 228. Imago Dei Patris cur Filius dicatur, 150. Incensis et fumigationibus ad abundantem fragrantiam, ut singulis diebus sacerdotes uterentur in templo, cur Moses legibus sanxerit, 171. Incredulitas Judæorum erga Deum ostenditur, 56. Inimici Christi qui sint censendi, 218. Iniquitates nostras qua ratione dicatur Christus tulisse, Inscriptionibus præstigiosis quorumdam foliorum Chri stiano uti non licet, 127. Israel quid interpretatum significet, 236. Jacob patriarcha quo tempore Christum futurum præ dixerit, 95. Jacob patriarcha Filium Dei in forma hominis apparuisse convincitur, 234, 235. Jesus Glius Josedech sacerdos magnus imaginem ac figuram gessit Salvatoris nostri, quod quæ jam tum invaluerat, humanarum animarum servitutem ad Deum converterit, 196. Jesu nomine ac purissimis precibus dæmonum vexationem profligere, Christianæ est con suetudinis, 132. Jesu nomine ante Mosem nemo fuisse "sus reperitur, 196. Joannes apostolus cur seipsum in suo etiam Evangelio atque Epistolis proprio nomine non exprimat, 120. Joannes Baptista cur Judæis interrogantibus prophetam se esse negaverit, 445. Joannes Baptista quibus tandem rebus insigniter gestis, homines in sui admirationem ab ipsis urbibus in desertum attraxerit, adeo ut baptismum poenitentiæ prædicanti fidem darent, 430. Joannes Bap tista cur non in ipsa Hierusalem, sed in deserto sugge stum sibi ad prædicandum elegerit, 429. Job duabus ætatibus antiquior fuit Mose, 14. Job insi gnis pietatis erga Deum imitandum exemplum, 10. Job vita quam pulchre nobis evangelicæ disciplinæ instituta ex presserit, 11. Josedecim quid interpretatum significet, 358. Josepbi de Christo laudabile testimonium, 124. Judæ proditoris adversus Christum machinatio sacri lega prophetica voce prædicta probatur, 461. Judæi hactenus sub Mosaica lege litterali sensu degen tes in ipsius Mosi exsecrationem sunt relapsi, 28. Judæi ob impias contra Deum injurias arguuntur, 58. Judæi primi omnium Dei cognitionem et confessionem suscepe runt, 61. Judæorum vívendi institutum cur Christiani.re cusent quorum tamen oracula accipiunt, 7. Judæorum bellici apparatus pernicies gentiumque pax et regnum Domini usque ad terminos orbis terræ propagandum ostenditur, 35. Judæorum rejectio et adoptio gentium Joco eorum vaticinio designatur, 16. Judæorum regno deficiente gentium de Christo exspectationem institisse certissimo vaticinio demonstratur, 365. Judæorum in om nem gentem dispersio prædicitur, 54. Judæos unum dun taxat Christi adventum falso exspectare efficacissima ra tione convincitur, 456, 457. Judaicæ gentis impietas accusatur et prædicuntur mala, quæ post Christi adventum invasura erant eos, 54. Judaicæ Kentis adversus Christum magnam fore incredulitatem pro phetica voce declaratur, 454. Judaicæ gentis eversio pro phelica voce prænuntiata ostenditur, 230. Judaicæ genti imperarunt quingentis annis post reditum de captivitate Babylonica pontifices, 366 et 371. Judaicarum urbium desolatio describitur, 57. Judais Christum triginta ar genteis venundandum prophetico testimonio comproba tar, 478. Justitiam qua ratione sibi conquisierint coram Deo. Abraham ejusque majores, 9. Lamia seu Empusa dæmon est muliebri forma indu tus, 530. Lamia sive Empusa Menippum insano amore torquens, quid? 534. Lanam apud Brachmanas terra producit vestibus ac commodam, 525. Lapis angularis qua ratione Christus sit dictus, 27. Legis novæ in Evangelio Christi sanctionem fore testi monio prophetico comprobatur, 445. Legis Mosaicæ per Christi adventum evacuatio atque cessatio, non Moysi tantum, verumetiam omnium posteriorum prophetarum oraculis est designata, 7. Legis novæ quomodo Christus factus sit institutor, postquam Mosaicæ legis omnia præ cepta plene completa, 25. Lex nova variis prophetarum nominibus appellata, 8. Lex quomodo dicatur exire de Sion et verbum Domini de Hierusalem, 8. Libani nomine in Scripturis propheticis templum ex primitur, 410, 411. Libros Judæorum cur Ecclesia receperit, quorum viven di institutum non amplectitur, 7. Libros propheticos He bræorum non casu nec temere summo studio Ecclesia complectitur, 43. Locus exprimitur quo esset oriturus Deus quem pro phetæ nuntiarunt, 340. Luminis et splendoris cum Patre et Filio in divinis litteris concinna comparatio, 147. Magi miserrimi omnium hominum quomodo magias suas exerceant, 531. Magistratuum gentis Judæorum accusatio, 55. Mantichora quadrupes animal humano capite, corpore leonino, cauda cubitalibus setis horrente quas veluti sa gittas in venantes jaculatur, 525. Marcus evangelista narrationes beati Petri apostoli de rebus gestis Jesu in commentarium retulit, 120. Mar cus evangelista nec verba Petri Christo interroganti, quem se esse homines dicerent respondentis, non ex presserit, 120. Mariamnam Aristoboli pontificis sororem Herodes uxo rem duxit, ut multitudine captaret benevolentiam, 397. Matthæus apostolus cur seipsum proprio nomine et publicanum in suo Evangelio insinuat, 17. Matrimonii cur apud Christianos contractiores sint leges quam olim fuerint apud Judæos, 31. Maximus Ægiensis Apollonii comes, 512. Metempsychosis Amasis Ægyptiorum regis, 555. Melchisedech sacerdotem fuisse, ipsoque Abraham præ stantiorem Moses ipse testatur, 10. Melchisedech quid interpretatum significet, 222. Miracula quæ Philostratus, Damis et Hierocles præ tendunt ab Apollonia patrata, refelluntur, 526, 527, 528. Miracula Christus non alia ratione edidit quam divina quadam nobisque incognita virtute, 127. Miracula sua cur Christus quandoque manifestari prohibuerit, 452 Miraculorum Christi brevis epilogus colligitur, quo se ductoris infamia Christus exuitur, 79. Miraculorum» Christo in terris factorum maximum est, per agrestes atque indoctos homines totius mundi ad lidem ac unius Dei cultum conversio, 135. Miraculorum indiciis adven Lus Christi ejusque divinitas probatur, 453. Miraculorum Christi initium factum in Cana Galilææ perhibetur aqua in vinum mutata, 439. Montium nomine quid in sacris Litteris mystice si gnificetur, 272. Moses cur Nausem filium Nave successorem sibi designa tum mutato natali nomine Jesum appellaverit, 195. Moses ipsefuturum tempus intellexisse perhibetur quo leges suæ omnibus gentibus accommodari non possent, 6. Moses omnium prophetarum primus initiator et theologus exsti tit, 206. Mosi nullus prophetarum similis exstitit præter Christum, 95. Mosi similis propheta apud Hebræos non surrexit nisi unus Salvator noster Christus, 445. Mosi in exsecrationem inciderunt Judæi hactenus, sub ipsius lege litterali sensu viventes, 28. Mosaicæ legis ces sationem non tantum Moses ipse, sed universi eo po steriore prophetæ prædixerunt, 7. Mosaicæ legis onus fidelibus suis Christus redivivus ademit, 6. Mosaicæ legis præcepta postquam Christus plene servaverit, quomodo factus sit novæ rationis et legis institutor, 24. Mosaicam legem cur Christus in omni vita sua servarit, 25. Mosal cam legem quot numeris superet lex evangelica, 13. Mosaicum vivendi institutum quam fuerit cunctis Judæis servatu difficile, 2. Mundi effectrix una duntaxat est potestas, 150. Mun dus universus Christo in terram vivente Dei laude com pletus ostenditur, 278. Musicus per lyram quam sit doctus ostendit, 168

Natalem Christi locum Bethlehem fore psalm! aucto ritate probatur, 188. Natura divina quomodo putanda sit omnia penetrare, ordinare atque perficere, 168. Naturam divinam variis appellationibus Hebræi significant, 105. Nazaræus quid interpretatum significet, 349. Ninive, Assyriæ urbs, 520. Nomen illud quatuor litterarum quod Judæi inenan tiabile esse dicunt et de solo Deo et Patre usurpare so lent, Filio quoque Dei ubi de ejus divinitate agitur, in sacris litteris tributum ostenditur, 435. Nomine Sion aut Hierusalem quando anima justi de beat appellari, 303. Novi Testamenti verbum descensu Christi in terram ad omnes homines penetrasse declaratur, 278. Nubendi ratio cur contractior sit tempore legis gratiæ, quam fuerit tempore legis naturæ vel Mosaicæ, 30. Odoris fragrantiam in templo incensis et fumigationi bus excitari cur legibus suis Moses statuerit, 172. Olei quæ sit natura atque proprietas, 173. Oleo quando comparetur divina natura et quando unguento, 174. Oleum Dei quid sacris litteris mystice designet, 172. Omnipotens Deus, quemadmodum confiteatur se mis sum, ut auferat ea quæ vitiosa sunt, 282. Oraculis propheticis demonstratur adventum Christi sub finem mundi futurum, 276. Oracula quædam de Christo ex deorum responsis auctore Porphyrio, 134. Oraculis et auguriis dæmones malos ac omnis nequitiæ auctores præfuisse ostenditur, 204. Ordo triplex divinum cultum profitentium describi tur, 22. Origenis octo volumina contra Celsi orationem scripta, Oritarum regio ubi æreæ petræ, arena ærea, quoque ipsi fluvii ramenta æris devolvunt, 527. Osanna quid interpretatum significet, 459. Osæi temporibus terræ motum factum Josephi auctori tate probatur, 291. Ovium nomine Scriptura eam in Ecclesia multitudinem solet exprimere, quæ constat ex imperfectioribus, 71 Pacis princeps cur Christus dicatur, 345. Pacis tempore cur Christus nasci voluerit, 139. Passionis tempore quæ fuerit_omnium afflictionum quæ eum premebant maxima, 592. Passio Christi ad vesperam nocte adventante est celebrata, 492. Passionis tempora quæ Christo acciderunt prophetico testimonio eventure ostenditur, 491. Passionis tempore cur fuerit Christus a Patre cœlesti derelictus, 493. Pastores tres uno tempore prophetæ testimonio sub adventum Christi Judæis auferendi, qui sint intelligendi, Pater cœlestis Christum semper exaudit, 497. Pater non locutione tenus in divinis Pater est, sed veritate et reipsa unigeniti Filii Pater, 4. Pater in divinis cur non plures sibi coæternos filios genuerit, 153. Patres Veteris Testamenti initio quidem ætatis soboli augendæ, conjugioque vacarunt, sed mature abstinebant atque cessabant, 33. Patribus antiquis Christum non minus cognitum fuisse quam nobis, sacrarum litterarum auctoritate probatur, 11. Peccatum ex contemptu quomodo purgari debuerit ex legis veteris instituto, 4. Peccatum ex ignorantia quali hostia lex vetus expiari præceperit, 4. Peccatum qua ratione dicatur Christus pro nobis factus, 467. Peccata nostra quando dicitur Christus fecisse sua, 467. Persecutores Ecclesiæ perdendos esse testimoniis pro phetarum convincitur, 82. Personarum divinarum dualitas bis planissime sine ullis involucris theologice a Mose commendatur, 232. Personarum divinarum dualitatem, Patris videlicet et Filji, et eorum alterum universi opificem Isaias testatur, 231. Personarum divinarum dualitas Psalmista auctori tate probatur, 249. Pestilentia ab Apollonio Ephesis sedata, 528. Pestilentia Apollonio visa sub habitu senis pannosi, 828. Pestilentia est corruptio circumfusi aeris, vitiumque ex putrido va poratu in morbosam qualitatem vergentis, 328. Petrus apostolus ex nimia reverentia indignum se æsti mavit qui Evangelium scriberet, 120. Petrus Romæ capite in terram verso cruci affigitur, 111. Petri negationem cur Marcus tam exacte descripserit, 121. Philalethes Hieroclis libri quibus Tyaneum Jesu Chri sto æquiparare contendit, 511. Philolaus Pythagoreæ doctrinæ conscriptor, 319. Philostratus in Apollonii consortio vixit, cujus facta memoriæ mandavit, 512. Philostratus Apollonii vitam ab incunabulis ad exitum usque contexuit, 513. Philostratus Apollonii strenue nugax defensor, 530. Philostratis et Damidis mendacia deteguntur quibus asserere conan tur Apollonium abrodidaxrev fuisse, 518. Pietatis erga Deum imitandum cunctis exemplum Job exhibuisse probatur, 16. Pincernarum apud Indos quos vidit Apollonius, motus erat magicus, 551. Pisatus nocte in templum Dei contra fas imagines Ca saris intulisse probatur, 403. Plagiarius Hierocles, 511. Plato multa e sacerdotibus Ægyptiis et prophetis audita et lecta libris suis inseruit, 540. Plato unum tandem Deum magna cum difficultate cognoscens, in publicum efferre non audebat, 129. Poenas inevitabiles car Christus impiis descripserit, justis vero æternam a Deo vitam promítti docuerit, 106, Potestatem unam divinam supra omne opificium uni versi admirari est necessum, 149. Potestatem esse quam dam Dei inimicam, in qua qui dominatur, omne homi num genus seduxerit, declaratur, 158. Potestates divinæ innumerabiles quidem creatæ sunt, una vero_duntaxat ipsius Filii Dei propter quam inducitur imago Dei Patris esse, 149 Præcepta legis Mosaicæ quam fuerint universis Judæis servatu difficilia, 5. Prædicatores et doctores in Ecclesia cur sejunctos esse oporteat a re uxoria, 31. Prælatos Ecclesiæ Scriptura boum nomine solet ex primere, 71. Præstigiator quibus indiciis agnosci queat, 125. Præ stigiatorem fuisse Christum arbitrantium error convinci tur, 125. Præstigiosis foliorum quorumdam inscriptionibus, aut herbarum, radicumque suffumigationibus Christiano uti non licet, 127. Primogenitam Dei virtutem, quam et sapientiam Dei appellat et ejusdem sobolem, quemadmodum Salomon in Proverbiis designet, 211. Promissorum divinorum eventa non in omnem Judai cam gentem, sed in paucos eorum duntaxat perventura, ostenditur, 63. Prophetam se suscitaturum cur Deus Judæis pollicitus fuerit. 443. Prophetæ Hebræorum quonam modo simul et quæ futura essent canebant et solam veram theologiam il lustrabant, 202. Prophetarum habitus, 14. Prophetarum comminationes adversus Judæos propter Salvatorem no strum Christum et post ejus adventum accidisse ostendi tur, 63. Prophetarum oracula adventum Christi spectan tia cur alia quidem obscurius, alia autem apertius dicta inveniantur, 257. Providentiæ gubernantis sapientissima decreta custo diunt et asservant universa, 515. Pygmæi et Anthropophagi, et Sciopodes apud Indos Apollonio visi, 533. Pygmæi specus subterraneos prope Gangem habitant, 525. Pythagoras Magis conversatus nullam magiæ suspicio nem incurrit, 540. Pythagoras Samius, 520. Sandaracinæ aquæ puteus apud Brachmanos, 538. Sandaracinus puteus, 523.

Satyrus Apollonil jussu apud Indos ebrius redditur, Scripta Hieroclis plagiaria, 511. Scropones Apollonio visi, 533. Simiæ apud Brachmanas montium piperiferacium custo des, 523. Tabernaculum Christi corpus ejus, litteris sacris signi ficatur, 436. Tabernaculo Christi qua ratione Psaltes præ dicet dæmonum flagella non posse accedere, 436. Temperantiæ Christi quæ sint argumenta, 126. Templum Domini cur fornaci sit comparatum, 481. Templum Judæorum quo tempore extremam vastationem passurum prophetæ prædixerint, 381. Tempus adventus Christi cur tempus retributionis voca tur, 452. Tempus adventus Christi quibus indiciis ac ar gumentis possit deprehendi, 363. Tentationem dæmonis in deserto cur Christus perpeti voluerit, 454. Terebinthus apud quem Abrahæ Deus apparuit quanto tempore duravit, 234. Terrestria incendere ac sacrificare Deo quam ob rem nobis non ita permissum sit atque olim Judæis, 34. Testamentum Novum lex nova, 7. Testamenti Novi a Veteris quæ sit distinctio, 7. Testamenti Novi rationem Ita institui oportuit ut omnibus gentibus ad vitam posset prodesse, 7. Testamenti Novi quis sit modus ac ratio, 7 Testamenti Veteris quæ sit ratio aut quæ ejus instituta atque præcepta, 22. Tetragrammaton nomen in Hebræorum libris in un tantum ineffabili atque ineuuntiabili Dei appellatione po Bitur, 435. Tonitru appellatione cur evangelica prædicatio des gnetur, 191 Triginta argenteis Christum vendendum prophetico testimonio probatur, 468. Trophonii specum intrare tentantem Apollonium incolæ tanquam magum prohibent et fugant, 540. Tubæ vox quid in sacris litteris significet, 140. Tympanistrias adolescentulas quas Psalmista spirituali ter appellet 441. Ulysses scrobe defessa aut cæsis agnis Achillem evo care solebat, 529. Unguento quando comparetur divina natura quomodo oleo, 173. Unguento odoratissimo ungi præter pontifices, prophetas et reges Mosaicæ legis instituto, nemini fas erat, 176. Unguento comparato cur consecratos Leo No ses legibus suis ungi præceperit, 171. Urbium Judaicarum eversio describitur, 57. Urias quid interpretatum significet, 332. Uxoriæ rei cur operam dare non deceat prædicatores Ecclesiæ atque doctores, 33. Verbum Dei Filius est non per incarnationem sed natu ram, 61. Verbi Dei propagatio non humanis vocibus ni titur, sed Dei virtute, 110. Verbum Deus, ac idem opi fex universi qualiter Job respon lisse, ejusque oculis visus esse dicatur, 247. Verbum Dei suam habens essentiam jussu Patris, David æque ac nos opificem universi novit, 229. Verbum Dei cum sit Dominus quomodo se a Patre missum confiteatur, 251. Verbum Deus quemadmodum patribus humana forma, sic in specie nubis Mosi et cun eto populo apparuit, 241. Verbum Dei quod Mosi non secus atque antiquis Patribus dabat responsa, etiam Jesu Mosi successori in hominis forma apparuit, 215. Verbum Deus quemadmodum ad Deum Patrem deprecationem emittal, gentium conversionem futuram significans, 255. Verbum Dei ad homines missum ad medelam ac salutem animarum, quæ quondam vexate, oppressæque erant in malis, probatur, 264. Verbum Dei non est oratio quæ con stet ex nominibus et verbis componatur, articulata alque enuntiabili similis, 204. Verbum Dei in terras missum et brevi tempore percurrens homines universos declaratur, 269. Verbum Dei Deum ac Dominum nominatim in homi ins figura et forma visum esse et antiquis responsa de disse probatur, 233. Verbum Dei ad hominum medelam esse missum a Patre David testatur, 228. Verbum Dei omnium quæ genita sunt, primum jure nuncupatur, 231. Verbum Dei unicum atque perfectum ceu sol quidam in telligentes ac rationales naturas illuminat, 155. Verbum Dei, quem Christum nos appellare consuevimus, priscis illis patribus non minus cognitum fuisse, quam nobis sa crarum Scripturarum testimonio ostenditur, 10. Verbum Dei brevi tempore universam terram suam doctrina im pleturum David testatur, 228. Vermem cur Christus se nuncupet voce prophetica, Vespasianus Cæsar Apollonio perinde ac Deo supplicasse quasique precario petiisse fertur ut se imperatorem face ret, K31, 532. Vestimenta Christi dividenda et sorte missa tunicam partiendam prophetica prænuntiatione probatur, 491. Virga duplex quid apud Jeremiam significet, 481. Virga duæ quarum una vocabatur pulchritudo et altera funiculus apud Zachariam quid mystice significetur, 481. Vita omnibus hominibus a Christo in Novo Testamento denuntiata, quænam sit, 12. Vox a sacerdotibus in templo Hierosolymitano noctu sacra munera obeuntibus ipso die Pentecostes audita pro batur: Migremus hinc, 402.