ORDO RERUM QUÆ IN HOC TOMO CONTINENTUR.] Epistola nuncupatoria. Præfatio Gallandii. Prooemium. Quænam et quanta in hacce tracta tione promittantur. CAP. II.. Quinam sit modus colendi Dei ex Christia nismi præscripto. CAP. III. Quod conditio reipublicæ Mosaicæ non fue rit omnibus gentibus conveniens. CAP. IV. Quanam de causa, cum omnium Judæorum oracula acceperimus, eorumdem vivendi institutum recu saverimus. Cap. V. Quisnam modus Novi Testamenti, cujus Christus est auctor. Cap. VI. Quænam sit ea, quæ in Novo Testamento omnibus hominibus a Christo denuntiata est, vita. CAP. VII. - Quomodo Christus, postquam eæ quæ a Mose tradita sunt, plene observavit, novæ rationis et le gis introductor exstitit. CAP. VIII. Quo quæ Christianismum amplexa est. vita, in duas species divisa est. Quam ob causam non ut prisci illi, ita nos quoque numerosa soboli operam damus. CAP. X. Qua de causa non ita nobis, quemadmodum priscis,incendere et sacrificare Deo terrestria permissum est. Proœmium. CAPUT PRIMUM. - De occultiore secundum Salvatorem ac Dominum nostrum qui Christus est Dei, dispensatione. CAP. II. Quemadmodum illum ante omnem creatu ram Filium Dei fuisse dicemus. CAP. III. Quod non plures supremi Dei filii, sed unus solus de Deo Deus, jure a nobis prædicari soleat. CAP. IV. Quod ad constitutionem universi, necessa ria unici Dei Pilit antecessio, assignetur. CAP. V. Quod innumerabiles quidem fatemur esse creatas divinas potestates, unam vero duntaxat ipsius Fi lif, propter quam inducitur, imaginem Dei Patris esse, theologice demonstramus. CAP. VI. Quod a prima constitutione universi, occulta quadam ignotaque ratione, Christus Dei religiosis Deo que gratis animis præsidet. CAP. VII. Quod solis Hebræis antiquitus cognitio Dej universi prodita sit, quæ Christo seipsum exhibente per ciperetur. CAP. VIII. — Quod sola cœli sidera et lumina reliqua gentes colerent, quæ seorsum quibusdam angelis assigna tæ sint. CAP. IX. De inimica ac ipsi Deo adversante potestate, et eo qui in hac dominatur, et quemadmodum per hanc omne hominum seductum est genus. Quemadmodum necessario unicus Dei Filius Quemadmodum inter homines vitam egerit. ad homines transiit. Quod non casu, neque temere pro pheticos Hebræorum libros omni studio complexi sumus. CAP. XII. Quod usque ad eos qui antiquitus mortui erant, leges humanitatis illum vocabant. Quemadmodum meliora de nobis ex ternis gentibus Prophetæ illorum ante venientes nuntia verunt. CAP. II. Quemadmodum iidem fore, ut in adventu Christi, ejus Dei qui olim a Judæis solis cognoscebatur, cognitio nem et cultum omnes gentes acciperent, vaticinati sunt. CAP. III. Quemadmodum in vocatione gentium, quæ per Christum facienda erat, Judæorum gentem a ritu pro prio, cultuque Dei cadere oportebat. CAP. IV. Quod non in omnem Judaicam gentem, sed in paucos eorum duntaxat, divinorum promissorum eventa pervenerint. CAP. XIII. Quod in ea natura, quæ nec pati, nec lædi potest, quæque incorporea est permanserit, etiam quo tempore factus est homo. Quemadmodum, renovato homine, omni bus nobis æternorum bonorum spem præbuerit. CAP. XV. Quid sibi velit, quidve significet ipse Chri sti adventus, et quod Deus, et Dominus, et Pontifex Del universi, per prophetas Hebræorum Christus appellatns CAP. XVI. Quam multis scripturis Christus nomina tim, qui a regibus et principibus et gentibus et populis circumvenitur, et ab ipso Deo gignitur, et Filius hominis appellatur, gentiumque et unium terræ accipit a Patre, antea sit enuntiatus. est. CAP. XVII. Quod etiam Jesu nomen apud priscos Dei familiares in pretio fuerit. Procemium. Quod prophetæ in ipso Christo Evan geli mentionem assumpserint. Quod de Christo vaticinati sunt prophetæ Hebræorum. Adversus eos qui Christum Dei seductorem fuisse existimant. CAP. II. (Sine principio). CAP. IV. - De divinioribus Christi gestis. Adversus eos qui non credunt Salvatoris nostri discipulis, admirabiles illius res gestas narrantibus. CAP. VI. Contra eos qui præstigiatorem putant Chri stum Dei fuisse. CAP. VII. - Quod efficacia ipsa atque evidentia, illius divinæ virtutis vim perspicue ostendit amatoribus verita tis. Oracula de Christo. Proœmium. Quisnam modus fuerit, quo apud He bræos prophetæ, simul et quæ futura essent canebant, et solam veram theologiam illustrabant. Quemadmodum apud Hebræos sa pientissimus Salomon, in Proverbiis novit quamdam pri mogenitam Dei virtutem, quam et sapientiam Dei, et ejusdem sobolem appellat: sicut interim nos quoque eanidem glorificamus. CAP. III. Quod idem propheta etiam in ctx psalmo bis Dominum evidenter confitetur: semel, cum de eo. loquitur qui et Deus et Pater est; iterum cum de eo. quem ipse suum nuncupat Dominum. Et quod hunc Do minum ipse quoque novit genitum esse ante mundi con stitutionem, et quod æternum Patris sacerdotem, et su premi Dei consessorem, similem utique opinionem in hoc nostræ Adei de Christo præ se ferens.
CAP. IV. Quod etiam Isaias, prophetarum maximus, plane novit Deum esse in Deo, idque affirmat, sicut etiam nus qui Patrem in Filio, et Filium in Patre glorificamus. CAP. V. Quod Dei verbum suam habens essentiam jussu Patris, David æque ac nos opificem universi novit; et quod idem Dei Verbum, idem propheta ad hominum me delam esse missum a Patre testificatur; et quod brevi tempore universam terram sua doctrina impleturum ca nit. CAP. VI. Quod Isaias similiter ut David, duos, Patrem et Filium, confitetur, et eorum alterum universi Opifi cem, quemadmodum ipsi quoque credimus. CAP. VII. Quod etiam maximus Dei servus Moses, in mundi fabricatione, cognovit Patrem Deumque uni versi, cum altero communicantem de hominis opificio, hoc porro divinum e se Verbum ante didicimus. 379 CAP. VIII. Quod quidem Moses bis planissime Do minum, sine ullis involucris, theologice commendat. CAP. IX. Quod idem Deum Verbum, significat Deum ac Dominum prius nominatum et quod in hominis forma, et figura, et visum esse, et antiquis responsa dedisse conscribit. CAP. X. Quod idem propheta in Jacob, manifestius cum de quo agitur, indicat Dominum: quem sane et Deum et angelum supremum Dei vocat. CAP. XI. Quod etiam Jacob eum, de quo proxime dictum est, et Deum et Dominum, præterea angelum similiter, ut Abraham in hominis forma contemplatur, in ea historia quæ sic se habet. CAP. XII. Quod rursus in Jacob genitum Deum, pla ne ipsa oratio præ se fert. CAP. XIII. Quod Deus Pater, cum Mosi responderit per angelum se patribus apparuisse, non amplius per angelum, sed per Filium docet. CAP. XIV. Quod quemadmodum patribus humana forma, sic in specie nubis Moysi, et cuncto populo Deus Verbum apparuit. CAP. XV. Quod angelica non fuerit natura, quæ Moy si dabat responsa, sed præstantior quam ut ad ɔngelum referri possit. CAP. XVI. - Quod idem Dominus de alio docet, scilicet Filio. decem præceptis legis. CAP. XVII. Quod is rursus Dominus, qui Moysi re sponsa dabat, alium a quo erat agnoscens, Patrem uti que, hanc ipsum suum Deum vocabat. CAP. XVIII. Quod Deum ipsi Israel visibilem esse divina docet Scriptura, quæ ipsum Dei Verbum significat CAP. XIX. - Quod Dei Verbum, quod Moysi non secus atque antiquis patribus dabat responsa, etiam Jesu Moysis successori in hominis forma, visus est. rus. tur Deus, et omne genus hominum ad seipsum revocatu CAP. IV. Quod vivendus in terra diceretur, per Chri sli ad homines adventum. CAP. V. Adventus Domini in terram regnumque ejus inter gentes, et novum Canticum non ipsi Israel, sed gen tibus exhibendum. CAP. VI. Canticum novum, gentiumque cognitio justi tiæ, venturusque ipse judex universi. CAP. VII. -Verbum Dei ad homines missum ad mede lam et salutem animarum, quæ quondam vexatæ oppres sæque erant in malls. CAP. VIII. Gentium vocatio, Deusque manifeste apparens, et benedictus qui venit in nomine Domini. CAP. IX.· Dominus de cœlo descendens salutis homi num gratia, canticumque novum super hac re canendum, Novi videlicet Testamenti. CAP. X. Dei Verbum in terram missum, et brevi tempore percurrens universos homines. CAP. XI.· Dominus de cœlo descendens, qui gentium, quæ prius illum non cognoscebant, dux exsistit, et a Ju daica gente seipsum est aversurus. CAP. XII. Deus de colo descendens, et cum homini bus in terram habitans. Cap. XIII. De descenso de cœlo ad homines, ac de futura in adventu ejus Judaicæ gentis rejectione, et reli quarum omnium gentium adoptione. CAP. XIV. Quod veniens Dei Verbum, venturum ne que moraturum caneretur a prophetis. CAP. XV. Quod terribilis sit auditus descensus Do mini de coelo, et facta illius cum admiratione, quodque cum ipse venerit, universa terra ipsius laude complebi tur, et Novi ipsius Tertamenti verbum ad omnes homines penetrabit. CAP. XVI. Quemadmodum Dominus omnipotens confitetur se missum, ut auferat ea, quæ vitiosa sint. CAP. XVII. Quod ipse Dominus venturum se de cœlo, et inter homines habitaturum, gentesque ad ipsum con fugituras, canit: et quod missum se esse a Domino om nipotente confitetur." CAP. XVIII. De Domini adventu, et de iis quæ in passione ejus eventura erant. CAP. XIX. Quemadmodum ipse prophetarum Dens, cum omnem viam scientiæ per eam legem, quæ a Moyse data est, iis qui ad circumcisionem pertinent, ordinasset, posterioribus in terra olim conspiciendus, atque inter homines versaturus canitur. Quemadmodum Christus in Ægyptum itu rus canebatur, et quæcunque in adventu ejus futura fue rant. CAP XXI. Bonorum promissio ad eam, quæ prius deserta erat, ex gentibus collectam Ecclesiam, et ad al flictas vexatasque animas manifestus Dei adventus, et salutares miraculorum prodigiorumque ostentationes. CAP. XXII. Quemadmodum primum sempiternumque Dei Verbum, ipse universi Opifex a Domino Patre etiam nunc se missum esse confitetur. CAP. XXIII. Quemadmodum ipse Dominus Judæorum gentem redarguit, eo quod venturum ipsum suscepturi non sint, neque vocanti sibi auscultaturi, et quæ passurus sit ab eis. CAP. XX. Quod similiter ipsi Job, quemadmodum patribus ipse Opifex universi Deus Verbum, et respon disse, et oculis visus esse dicitur. CAP. XXI. Quod duas personas etiam propositus agnoscit psalmus. De Deo Verbo et Patre, sicut de Domino. CAP. XXIII. - De Salvatore nostro, sicut de Domino, et de Patre, sicut de Deo: et de Judæorum gentis ever sione. CAP. XXIV. - De duobus Dominis, Patre scilicet et Filio, et gentium vocatione. CAP. XXV.. Quemadmodum Deus Verbum, cum sit Dominus, missum se a Patre confitetur. Idem, iterum de vocatione gentium. Quod angelum Testamenti Christum, et eumdem Dominum omnipotens Deus vocat. CAP. XXIX. Quod solem justitiæ Christum, ipse uni versi Deus nominat. Quod rursus Dominus de alio quodam, constat autem quod de Patre suo loquitur. Proœmium. CAP. XXIV. Quemadmodum ipse qui in propbetis olim canebat Dominus, venturus ad homines, et ipsis oculis inspiciendus, et a gentibus cognoscendus, exspe ctaretur. CAP. XXV. Quod rursus Dominus, ipsum plane Dei Verbum, venturus et gentes congregaturus caneretur. Dei ad homines adventus ostenditur, item vocatio gentium. CAPUT PRIMUM. Quisnam modus accessus Domini ad homines. Quemadmodum Deus Verbum, ad Patrem deprecationem emittit, gentium conversionem futuram signißcans. Procemium. Cap. II. De loco ubi esset oriturus is Deus, quem prophetæ nuntiarunt: et quemadmodum de Bethlehem regione Palæstinæ procedet a sæculo præexsistens piorum gentis princeps, el quemadmodum ille Dominus ducturus divinatur eos qui ab ultimis usque terræ ônibus in eum crediderint. CAP. II. Ascensus Dei qui prius descenderat: ac deinceps vocatio cunctarum gentium, quæ unum et solum Deum erant cognituræ. CAP. III. — Quod manifeste ad homines venturus dici Promium. CAP. III. Ex qua gente et ex qua Judæorum tribu progressurus Christus prædicebatur. Quibus temporibus Christus ad homi
Fragmentum libri xv Demonstrationis evangelicæ. 791 Des advenerit. Quemadmodum et quibus temporibus re gnum apud Hebræos defecerit, iisdem gentium instabit exspectatio: quod sane etiam factum est sub ipsum Sal vatoris nostri adventum. Cap. II. Quemadmodum post annorum spatium septies LXX quæ summa efficitur CDXC annorum, cum Christus hominibus se videndum præbuerit, prophetiæ quæ apud Judæos exstabant, et quod antea apud eosdem celebre, clarumque erat sacerdotium, dissolvetur, et ipsi quidem diluvii cu usdam instar assiduis obsidionibus ca ptivi fient, sacrum autem ipsorum templum extremam vastationem patietur. CAP. III. Signa hæc temporum descensus Domini ad homines futura canit propheta, extremum rituum atque institutorum, quæ apud Judæos cum veneratione serva bantur, interitum agnitione ejus Dei qui a prophetis ven turus denuntiabatur, pacem omnium gentium profundissi mam. Signa temporum Dei ad homines adventus, et vocatio gentium, extremaque urbis Jerusalem eversio. CAP. V. - Signa temporum adventus Domini: Ægy ptiorum agnitio Domini prophetarum. Procemium. CAPUT PRIMUM. De rebus secundum humanam ab illo assumptam naturam gerendis, et de stella quæ in ortu Salvatoris nostri apparuit. CAP. II. Quemadmodum Dominus insistens illud quod de sancta Virgine assumpsit corpus, venturus in Ægyptum et secundum verba, et secundum sententiam prædictus est, omnisque in ejus adventu evertenda gentium super stitio. Quemadmodum Christus in Ægyptum ven turus, atque illinc reversurus prædictus fuerit. CAP. IV. Item de illo quod dictum est: ‹ Ex Ægy pto vocavi Filium meum, › et de Herode rege, et ever sione regni Judæorum. De curis Biblicis Eusebii. Monitum. I. Cur evangelista Josephi, non autem Mariæ, ge nus scribant. II. Cur alter evangelista superne ab Abrahamo exorsus deducat genealogiam; alter autem inferne sub grediatur; neque in Abrahamo sistat, sed ad Adamum ac Deum usque deveniat. III. Quomodo Matthæus a Davide ejusque successore Salomone ad Jacobum et Josephum prosapias deducat Lucas autem a Davide atque Nathane atque a liberis bu jus ad Helim et Josephum, contraria Matthæo ratione ge nealogiam scribens. liis est. Africani super genealogia quæ in sacris Evange V. Cur Matthæus ante Abrahamum ponat Davidem in Christi genealogia dicens: Liber generationis Jesu Christi, filii Davidis, filii Abrahami.» VI..· Cur Matthæus post Davidem ad consectaneos generis successores non veniat, sed transiliat ad Abraha mum, non tamen ad Adamum, neque ad alium quemlibet ex antiquis Deo dilectis hominibus. VII. Cur Thamara facta mentione, nullam præterea mulierem commemoraverit Matthæus factorum laude il lustrem. Cur uxoris Uriæ meminerit in genealogia evan gelista. IX. Cur Ruthæ meminerit evangelista. Cap. V.De Joannis in deserto prædicatione. Cap. VI. Item de solitudine, ipsoque nominatim Jordane fluvio, apud quem Joannes baptizabat. 671 CAP. VII. De Christi post baptismum tentatione. CAP. VIII. De Galilæa gentium, in qua Salvator no ster maximam suorum miraculorum partem edidit, et de apostolorum ipsius vocatione. CAP. XII. - De ambulatione Christi in mari. X. Cur Joacinum nomine Jechoniæ appellaverit evangelista. XI. Cur evangelista utatur distinctionibus in genea logia, haud simul contexens generationes ab Abrahamo ad Christum quadraginta duas, sed dividens successio nes per ea quæ scribit, segmenta. XII. Cur cum a Davidis temporibus usque ad Jecho niam seu ad Babylonicam captivitatem septemdecim reges fuerint, generationes quatuordecim 'dicat evangelista. XIII. Cur cum a Jechonia ad Josephum duodecím in genealogia sint, evangelista quatuordecim rursus dicat. De apostolorum vocatione. CAP. X. - De prophetica lectione, quam ipse Dominus noster in conventu Judæorum exhibuit. De novæ legis in Evangelio Christi sanctio ne. De rebus ab ipso admirabi.ibus gestis. CAP. XIV. De signis et prodigiis quæ edidit. CAP. XV. De enuntiando aut indicando, dum miracu la ederet Christus. CAP XVI. De eo quod Judaicus populus in ipsum crediturus non esset. XIV. Cur fabri filios Servator noster maluerit quam nobilis alicujus illustrisque viri videri. XV. Quonam pacto dicatur Jesus super Davidis thro num sedisse. CAP. XVII. Quemadmodum super pullo sedens Hie rosolyma ingressurus oraculo dicatur. De acclamatione, Hosanna filio David. Proœmium. De Juda proditore, et iis qui cum eo insidias adversus Salvatorem nostrum construxere. Cap. II. - Item de Juda et de iis qui cum eo adversus Christum conjurationem fecerunt. CAP. III. Item de Juda, et de suffecto in locum ejus apostolo, et de gente Judaica. CAP. IV. - Item de Juda et argenteis quibus Domi num prodidit, deque rejectione apud Judæos, tam eo rum qui imperabant, quam eorum quibus imperabatur. XVI. Qui fit ut Bethlehemo Matthæus quidem in Egyptum, Lucas autem Hierosolyma atque inde Nazare thum a parentibus delatum narret Jesum. I. - Quomodo apud Matthæum videatur Servator sero Sabbatorum resurrexisse, apud Marcum autem mane una Sabbatorum. Quomodo Magdalena, quæ secundum Matthæum sero Sabbatorum resurrectionem viderat, eadem secun dum Joannem stans flebat apud monumentum una Sabba ti. III. - Quomodo quæ secundum Matthæum sero Sabba torum Magdalena cum altera Maria tetigit Servatoris pe des, eadem mane una Sabbati secundum Joannem audivit Noli me tangere. IV. De sepulcro et de repugnantia apparente. CAP. V. Item de Juda nominatim. SUPPLEMENTA Quæstionum ad Stephanum. Interitu. CAP. VI. De solis defectu, qui in ipsa Salvatoris nostri passione accidit, et de extremo Judaicæ gentis SUPPLEMENTA Quæstionum ad Marinum. SUPPLEMENTA minora Quæstionum ad Marinum. CAP. VII. — Item de solis defectu, et de tempore salu taris Passionis. CAP. VIII. De iis quæ in ipsa salutari Passione facta sunt. Monitam. Liber primus.
Liber secundus. Liber tertius. Monitum. Liber quartus. Eusebii epistola ad Eucarpium. FRAGMENTA de vitis prophetarum. FRAGMENTA ex libro Eusebii deperdito cui titulus Generalis elementaria introductio. Index analyticus ad libros De demonstratione evangeli– ca. Imprimerie MIGNE, au Petit-Montrouge.