μὴ φαίνεσθαι, χεῖρας ἀνδρῶν μὴ καταφιλεῖν. Κατ- ηχούμενο: δὲ ἰδίᾳ εὐχέσθωσαν, ἢ ἔξωθεν τοῦ βηλοῦ. Ὁ δὲ πᾶς λαὸς ἐν φόβῳ καὶ σιωπῇ ἀκουέτω τὸν λό- γον τοῦ Κυρίου. Οὐ μόνον δὲ οἱ ἁμαρτάνοντες δίκην ἀποτίσουσιν, ἀλλὰ καὶ οἱ χαίροντες ἐπὶ τοῖς ἁμαρ τάνουσι. Περὶ δὲ τῶν προσφορῶν ὀφείλει νήφειν ὁ ἱερούς· ἐὰν γὰρ λάβῃ παρὰ στρατευομένου ἐκχέοντος αἷμα, ἢ διασείσαντος, ἢ κλέψαντος, ἢ πραγματευτοῦ, ἢ ἐπιόρκου, ἢ παρὰ πλουσίου ἀποστερητοῦ, ἢ παρὰ τελώνου ἐπιπράττοντος, ἢ τοκογλύφου, ἢ τιμιολκοῦ ἐπὶ σίτου, ἢ παρὰ παντὸς ἁμαρτωλοῦ· ὁ τοιοῦτος ἱερεὺς, ἀπὸ τοιούτων ἐὰν λάβῃ, χωλῶν καὶ τυφλῶν προσφέρει ἐξ αὐτῶν τῷ Θεῷ. Σοὶ δὲ τῷ λαϊκῷ οὐκ ἔξεστι κρῖναι τὸν ἱερέα, εἰ μὴ, ἐὰν εἰδῇς παραβάτην, φεύγε ἀπ' αὐτοῦ. Ἐὰν ταῦτα φυλάξῃς, ὁ ἱερεὺς, βα θμὸν ἀγαθὸν ἑαυτῷ περιποιῇ, καὶ πολλὴν παρρησίαν τὴν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ Κυρίῳ ἡμῶν, μεθ᾽ οὗ τῷ Πατ τρὶ σὺν ἁγίῳ Πνεύματι ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Β ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΤΥΠΩΣΙΣ ΤΩΝ ΘΕΛΟΝΤΩΝ ΕΝ ΗΣΥΧΙΑ ΔΙΑΓΕΙΝ. χὸν, ἀπεχόμενον ἀπὸ γηίνων πραγμάτων· οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ Χριστοῦ στρατιώτην, ἄϋλον, ἀμέριμνον, πάσης πραγματευτικῆς ἐννοίας καὶ πράξεως εκτός. Ἐν τούτοις ήτω ὁ μοναχὸς, μάλιστα ὁ πᾶσαν ὕλην τοῦ κόσμου τούτου καταλιπών· καὶ ἐπὶ τὰ ὡραῖα κάλλη τῆς ἡσυχίας ἡ ἄσκησις, ἡδὺς ὁ βίος, ἡ πρᾶξις Τερπνή. Βούλει τοιγαροῦν, ἀγαπητέ, τὸν μονήρη βίον ἀναλαβεῖν, καὶ ἐπὶ τὰ τῆς ἡσυχίας ἀποτρέχειν τρό- παια· ἄρες ἐκεῖ τὸν κόσμον καὶ τὰς τοῦ κόσμου φροντίδας, τάς τε ἐπὶ τούτων ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, τουτέστι μόνος αῦλος ἔσο, ἀπαθὴς, πάσης ἐπιθυμίας ἐκτὸς, ἵνα, τῆς ἐκ τούτων περιστάσεως ἀλλότριος γενόμενος, δυνηθῇς ἡσυχάζειν καλῶς. Εἰ μὴ γάρ τις τούτων ἑαυτὸν ὑπεξάρῃ, οὐκ ἂν δυνηθῇ ταύτην κατο ορθῶσαι τὴν πολιτείαν. Τροφῶν βραχέων ἀντέχου καὶ εὐκαταφρονήτων, μὴ πολλῶν καὶ εὐπεριστάτων, ἢ μᾶλλον ἀπεριστάτων. Ἐὰν δὲ καὶ ὡς φιλοξενίας χάριν περὶ τὰ πολυτελή λογισμός γένηται, ἄφες τοῦτον ἐκεῖ, μὴ ὅλως πεισθῇς αὐτῷ· ἐνεδρεύει γάρ σε διὰ τούτου ὁ ὑπεναντίας, τοῦ ἀποστήσαι τῆς VITÆ MONASTICE INSTITUTIO. A manus virorum osculari. Catechumeni autem seor sim orent et extra limen. Omnisque populus cum reverentia et silentio audiat verbum Domini. Porro non ii solum qui peccant, sed etiam qui de pecca toribus gaudent, pœnas luent. Oblationes quod spectat, vigilandum est sacerdoti: nam si a milite acceperit qui efuderit sanguinen, a turbulento, fure, ab improbo negotiatore, a perjuro, aut a di- vite defraudatore, a publicano exactore, a fenera- tore, vel ab eo qui pretium frumenti auxerit, vel a quolibet peccature; hujusmodi sacerdos, inquam, qui talia acceperit, clauda et cæca hinc Deo offert. Tibi laico non licet sacerdotem judicare; quod si prævaricatorem adverteris illum, fuge ab illo. Si hæc tu sacerdos servaveris, gradum bonum tibi acquires ; nullamque fduciam in Christo Jesu Domino nostro, cum quo Patri et Spiritui sancto gloria in sæcula saculorum. Amen. B IN SEQUENS OPUSCULUM MONITUM. Brevem hanc vitæ monasticæ Institutionem syntagmati apposite subjicimus, quod ambo ejusdem prorsus sint argumenti. Sequens autem opusculum inelegans est omnino, et a quodam Græculo Athanasii nomine confictum, ut quivis eruditus, vel primo aspectu existimabit. MAGNI ATHANASII INSTITUTIO EORUM QUI IN QUIETE VITAM AGERE CUPIUNT. hguy!ff as | Tin. III, 13. D a terrenis rebus abstinentem, ac præterea Christi militem, materia expertem, sollicitudinibus va- cuum, extra omnem negotiorum cogitationem et exercitium. In his sit et degat monachus, is ma- xime qui totam mundi hujus materiam dereliquit. Omnes speciosas pulchritudines superat ascesis illa, quieta et tranquilla est vita. Age ergo, dilecte, mo- nasticam amplectere vitam, et accurre ad illa quie- Lis tropæa. Relinque ibi mundum, mundique cu- ras, mundanos item principatus et potestates; id est, solus et materia esto, passionibusque vacuus, omnis expers desiderii, ut, earum rerum circum- stantia alienus, quietam probe vitam agere possis. Nisi enim quis sese ejusmodi rebus eximat, nun- quam potuerit eam agere vitæ rationem. Paucis et vilibus utere cibis, non vero copiosis, et probe pa- ratis, imo potius improbe paratis. Quod si hospitze litatis causa te lauti cibi cogitatio subeat, missam fac illam, nec prorsus illi obtemperes. 111- sidiatur enim tibi per cam adversarius, ut te a plieka retrabat vita 4. Τοιοῦτος ὁ μοναχὸς, καὶ οὕτω χρὴ εἶναι τὸν μονα- C 1. Talem et hujusmodi oportet esse monachum,

μὴ φαίνεσθαι, χεῖρας ἀνδρῶν μὴ καταφιλεῖν. Κατ- ηχούμενο: δὲ ἰδίᾳ εὐχέσθωσαν, ἢ ἔξωθεν τοῦ βηλοῦ. Ὁ δὲ πᾶς λαὸς ἐν φόβῳ καὶ σιωπῇ ἀκουέτω τὸν λό- γον τοῦ Κυρίου. Οὐ μόνον δὲ οἱ ἁμαρτάνοντες δίκην ἀποτίσουσιν, ἀλλὰ καὶ οἱ χαίροντες ἐπὶ τοῖς ἁμαρ τάνουσι. Περὶ δὲ τῶν προσφορῶν ὀφείλει νήφειν ὁ ἱερούς· ἐὰν γὰρ λάβῃ παρὰ στρατευομένου ἐκχέοντος αἷμα, ἢ διασείσαντος, ἢ κλέψαντος, ἢ πραγματευτοῦ, ἢ ἐπιόρκου, ἢ παρὰ πλουσίου ἀποστερητοῦ, ἢ παρὰ τελώνου ἐπιπράττοντος, ἢ τοκογλύφου, ἢ τιμιολκοῦ ἐπὶ σίτου, ἢ παρὰ παντὸς ἁμαρτωλοῦ· ὁ τοιοῦτος ἱερεὺς, ἀπὸ τοιούτων ἐὰν λάβῃ, χωλῶν καὶ τυφλῶν προσφέρει ἐξ αὐτῶν τῷ Θεῷ. Σοὶ δὲ τῷ λαϊκῷ οὐκ ἔξεστι κρῖναι τὸν ἱερέα, εἰ μὴ, ἐὰν εἰδῇς παραβάτην, φεύγε ἀπ' αὐτοῦ. Ἐὰν ταῦτα φυλάξῃς, ὁ ἱερεὺς, βα θμὸν ἀγαθὸν ἑαυτῷ περιποιῇ, καὶ πολλὴν παρρησίαν τὴν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ Κυρίῳ ἡμῶν, μεθ᾽ οὗ τῷ Πατ τρὶ σὺν ἁγίῳ Πνεύματι ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Β ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΤΥΠΩΣΙΣ ΤΩΝ ΘΕΛΟΝΤΩΝ ΕΝ ΗΣΥΧΙΑ ΔΙΑΓΕΙΝ. χὸν, ἀπεχόμενον ἀπὸ γηίνων πραγμάτων· οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ Χριστοῦ στρατιώτην, ἄϋλον, ἀμέριμνον, πάσης πραγματευτικῆς ἐννοίας καὶ πράξεως εκτός. Ἐν τούτοις ήτω ὁ μοναχὸς, μάλιστα ὁ πᾶσαν ὕλην τοῦ κόσμου τούτου καταλιπών· καὶ ἐπὶ τὰ ὡραῖα κάλλη τῆς ἡσυχίας ἡ ἄσκησις, ἡδὺς ὁ βίος, ἡ πρᾶξις Τερπνή. Βούλει τοιγαροῦν, ἀγαπητέ, τὸν μονήρη βίον ἀναλαβεῖν, καὶ ἐπὶ τὰ τῆς ἡσυχίας ἀποτρέχειν τρό- παια· ἄρες ἐκεῖ τὸν κόσμον καὶ τὰς τοῦ κόσμου φροντίδας, τάς τε ἐπὶ τούτων ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, τουτέστι μόνος αῦλος ἔσο, ἀπαθὴς, πάσης ἐπιθυμίας ἐκτὸς, ἵνα, τῆς ἐκ τούτων περιστάσεως ἀλλότριος γενόμενος, δυνηθῇς ἡσυχάζειν καλῶς. Εἰ μὴ γάρ τις τούτων ἑαυτὸν ὑπεξάρῃ, οὐκ ἂν δυνηθῇ ταύτην κατο ορθῶσαι τὴν πολιτείαν. Τροφῶν βραχέων ἀντέχου καὶ εὐκαταφρονήτων, μὴ πολλῶν καὶ εὐπεριστάτων, ἢ μᾶλλον ἀπεριστάτων. Ἐὰν δὲ καὶ ὡς φιλοξενίας χάριν περὶ τὰ πολυτελή λογισμός γένηται, ἄφες τοῦτον ἐκεῖ, μὴ ὅλως πεισθῇς αὐτῷ· ἐνεδρεύει γάρ σε διὰ τούτου ὁ ὑπεναντίας, τοῦ ἀποστήσαι τῆς VITÆ MONASTICE INSTITUTIO. A manus virorum osculari. Catechumeni autem seor sim orent et extra limen. Omnisque populus cum reverentia et silentio audiat verbum Domini. Porro non ii solum qui peccant, sed etiam qui de pecca toribus gaudent, pœnas luent. Oblationes quod spectat, vigilandum est sacerdoti: nam si a milite acceperit qui efuderit sanguinen, a turbulento, fure, ab improbo negotiatore, a perjuro, aut a di- vite defraudatore, a publicano exactore, a fenera- tore, vel ab eo qui pretium frumenti auxerit, vel a quolibet peccature; hujusmodi sacerdos, inquam, qui talia acceperit, clauda et cæca hinc Deo offert. Tibi laico non licet sacerdotem judicare; quod si prævaricatorem adverteris illum, fuge ab illo. Si hæc tu sacerdos servaveris, gradum bonum tibi acquires ; nullamque fduciam in Christo Jesu Domino nostro, cum quo Patri et Spiritui sancto gloria in sæcula saculorum. Amen. B IN SEQUENS OPUSCULUM MONITUM. Brevem hanc vitæ monasticæ Institutionem syntagmati apposite subjicimus, quod ambo ejusdem prorsus sint argumenti. Sequens autem opusculum inelegans est omnino, et a quodam Græculo Athanasii nomine confictum, ut quivis eruditus, vel primo aspectu existimabit. MAGNI ATHANASII INSTITUTIO EORUM QUI IN QUIETE VITAM AGERE CUPIUNT. hguy!ff as | Tin. III, 13. D a terrenis rebus abstinentem, ac præterea Christi militem, materia expertem, sollicitudinibus va- cuum, extra omnem negotiorum cogitationem et exercitium. In his sit et degat monachus, is ma- xime qui totam mundi hujus materiam dereliquit. Omnes speciosas pulchritudines superat ascesis illa, quieta et tranquilla est vita. Age ergo, dilecte, mo- nasticam amplectere vitam, et accurre ad illa quie- Lis tropæa. Relinque ibi mundum, mundique cu- ras, mundanos item principatus et potestates; id est, solus et materia esto, passionibusque vacuus, omnis expers desiderii, ut, earum rerum circum- stantia alienus, quietam probe vitam agere possis. Nisi enim quis sese ejusmodi rebus eximat, nun- quam potuerit eam agere vitæ rationem. Paucis et vilibus utere cibis, non vero copiosis, et probe pa- ratis, imo potius improbe paratis. Quod si hospitze litatis causa te lauti cibi cogitatio subeat, missam fac illam, nec prorsus illi obtemperes. 111- sidiatur enim tibi per cam adversarius, ut te a plieka retrabat vita 4. Τοιοῦτος ὁ μοναχὸς, καὶ οὕτω χρὴ εἶναι τὸν μονα- C 1. Talem et hujusmodi oportet esse monachum,

μὴ φαίνεσθαι, χεῖρας ἀνδρῶν μὴ καταφιλεῖν. Κατ- ηχούμενο: δὲ ἰδίᾳ εὐχέσθωσαν, ἢ ἔξωθεν τοῦ βηλοῦ. Ὁ δὲ πᾶς λαὸς ἐν φόβῳ καὶ σιωπῇ ἀκουέτω τὸν λό- γον τοῦ Κυρίου. Οὐ μόνον δὲ οἱ ἁμαρτάνοντες δίκην ἀποτίσουσιν, ἀλλὰ καὶ οἱ χαίροντες ἐπὶ τοῖς ἁμαρ τάνουσι. Περὶ δὲ τῶν προσφορῶν ὀφείλει νήφειν ὁ ἱερούς· ἐὰν γὰρ λάβῃ παρὰ στρατευομένου ἐκχέοντος αἷμα, ἢ διασείσαντος, ἢ κλέψαντος, ἢ πραγματευτοῦ, ἢ ἐπιόρκου, ἢ παρὰ πλουσίου ἀποστερητοῦ, ἢ παρὰ τελώνου ἐπιπράττοντος, ἢ τοκογλύφου, ἢ τιμιολκοῦ ἐπὶ σίτου, ἢ παρὰ παντὸς ἁμαρτωλοῦ· ὁ τοιοῦτος ἱερεὺς, ἀπὸ τοιούτων ἐὰν λάβῃ, χωλῶν καὶ τυφλῶν προσφέρει ἐξ αὐτῶν τῷ Θεῷ. Σοὶ δὲ τῷ λαϊκῷ οὐκ ἔξεστι κρῖναι τὸν ἱερέα, εἰ μὴ, ἐὰν εἰδῇς παραβάτην, φεύγε ἀπ' αὐτοῦ. Ἐὰν ταῦτα φυλάξῃς, ὁ ἱερεὺς, βα θμὸν ἀγαθὸν ἑαυτῷ περιποιῇ, καὶ πολλὴν παρρησίαν τὴν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ Κυρίῳ ἡμῶν, μεθ᾽ οὗ τῷ Πατ τρὶ σὺν ἁγίῳ Πνεύματι ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Β ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΙΑΤΥΠΩΣΙΣ ΤΩΝ ΘΕΛΟΝΤΩΝ ΕΝ ΗΣΥΧΙΑ ΔΙΑΓΕΙΝ. χὸν, ἀπεχόμενον ἀπὸ γηίνων πραγμάτων· οὐ μὴν δὲ ἀλλὰ καὶ Χριστοῦ στρατιώτην, ἄϋλον, ἀμέριμνον, πάσης πραγματευτικῆς ἐννοίας καὶ πράξεως εκτός. Ἐν τούτοις ήτω ὁ μοναχὸς, μάλιστα ὁ πᾶσαν ὕλην τοῦ κόσμου τούτου καταλιπών· καὶ ἐπὶ τὰ ὡραῖα κάλλη τῆς ἡσυχίας ἡ ἄσκησις, ἡδὺς ὁ βίος, ἡ πρᾶξις Τερπνή. Βούλει τοιγαροῦν, ἀγαπητέ, τὸν μονήρη βίον ἀναλαβεῖν, καὶ ἐπὶ τὰ τῆς ἡσυχίας ἀποτρέχειν τρό- παια· ἄρες ἐκεῖ τὸν κόσμον καὶ τὰς τοῦ κόσμου φροντίδας, τάς τε ἐπὶ τούτων ἀρχάς τε καὶ ἐξουσίας, τουτέστι μόνος αῦλος ἔσο, ἀπαθὴς, πάσης ἐπιθυμίας ἐκτὸς, ἵνα, τῆς ἐκ τούτων περιστάσεως ἀλλότριος γενόμενος, δυνηθῇς ἡσυχάζειν καλῶς. Εἰ μὴ γάρ τις τούτων ἑαυτὸν ὑπεξάρῃ, οὐκ ἂν δυνηθῇ ταύτην κατο ορθῶσαι τὴν πολιτείαν. Τροφῶν βραχέων ἀντέχου καὶ εὐκαταφρονήτων, μὴ πολλῶν καὶ εὐπεριστάτων, ἢ μᾶλλον ἀπεριστάτων. Ἐὰν δὲ καὶ ὡς φιλοξενίας χάριν περὶ τὰ πολυτελή λογισμός γένηται, ἄφες τοῦτον ἐκεῖ, μὴ ὅλως πεισθῇς αὐτῷ· ἐνεδρεύει γάρ σε διὰ τούτου ὁ ὑπεναντίας, τοῦ ἀποστήσαι τῆς VITÆ MONASTICE INSTITUTIO. A manus virorum osculari. Catechumeni autem seor sim orent et extra limen. Omnisque populus cum reverentia et silentio audiat verbum Domini. Porro non ii solum qui peccant, sed etiam qui de pecca toribus gaudent, pœnas luent. Oblationes quod spectat, vigilandum est sacerdoti: nam si a milite acceperit qui efuderit sanguinen, a turbulento, fure, ab improbo negotiatore, a perjuro, aut a di- vite defraudatore, a publicano exactore, a fenera- tore, vel ab eo qui pretium frumenti auxerit, vel a quolibet peccature; hujusmodi sacerdos, inquam, qui talia acceperit, clauda et cæca hinc Deo offert. Tibi laico non licet sacerdotem judicare; quod si prævaricatorem adverteris illum, fuge ab illo. Si hæc tu sacerdos servaveris, gradum bonum tibi acquires ; nullamque fduciam in Christo Jesu Domino nostro, cum quo Patri et Spiritui sancto gloria in sæcula saculorum. Amen. B IN SEQUENS OPUSCULUM MONITUM. Brevem hanc vitæ monasticæ Institutionem syntagmati apposite subjicimus, quod ambo ejusdem prorsus sint argumenti. Sequens autem opusculum inelegans est omnino, et a quodam Græculo Athanasii nomine confictum, ut quivis eruditus, vel primo aspectu existimabit. MAGNI ATHANASII INSTITUTIO EORUM QUI IN QUIETE VITAM AGERE CUPIUNT. hguy!ff as | Tin. III, 13. D a terrenis rebus abstinentem, ac præterea Christi militem, materia expertem, sollicitudinibus va- cuum, extra omnem negotiorum cogitationem et exercitium. In his sit et degat monachus, is ma- xime qui totam mundi hujus materiam dereliquit. Omnes speciosas pulchritudines superat ascesis illa, quieta et tranquilla est vita. Age ergo, dilecte, mo- nasticam amplectere vitam, et accurre ad illa quie- Lis tropæa. Relinque ibi mundum, mundique cu- ras, mundanos item principatus et potestates; id est, solus et materia esto, passionibusque vacuus, omnis expers desiderii, ut, earum rerum circum- stantia alienus, quietam probe vitam agere possis. Nisi enim quis sese ejusmodi rebus eximat, nun- quam potuerit eam agere vitæ rationem. Paucis et vilibus utere cibis, non vero copiosis, et probe pa- ratis, imo potius improbe paratis. Quod si hospitze litatis causa te lauti cibi cogitatio subeat, missam fac illam, nec prorsus illi obtemperes. 111- sidiatur enim tibi per cam adversarius, ut te a plieka retrabat vita 4. Τοιοῦτος ὁ μοναχὸς, καὶ οὕτω χρὴ εἶναι τὸν μονα- C 1. Talem et hujusmodi oportet esse monachum,

δοσιν τῶν πενήτων· κρεῖσσον γὰρ λόγος ἀγαθὸς ὑπὲρ δόμα· ἔστι γὰρ καὶ αὕτη ἀπάτη τοῦ πονηροῦ πρὸς κενοδοξίαν πολλάκις καὶ εἰς πολυπραγμοσύνης αιτίαν ἐμβάλλουσα τὸν νοῦν. Περὶ δὲ ἱματίων, μὴ ἐπιθυμή σης πολλὰ ἔχειν ἱμάτια· ἀλλὰ τὰ ἀρκοῦντα τῇ ἀνάγ κῃ τοῦ σώματος μόνα προνοοῦ. Ἐὰν δέῃ τροφῶν ἢ ἱματίων, μὴ αἰσχυνθῇς τὰ παρ' ἑτέρων σοι προσφε ρόμενα λαβεῖν· τοῦτο γὰρ ἐστιν ὑπερηφανίας εἶδος. Ἐὰν δὲ καὶ αὐτὸς ἐν τούτοις περισσεύης, δίδου τῷ ὑστερουμένῳ· οὕτως ὁ Θεὸς τοὺς ἑαυτοῦ παῖδας οι κονομεῖσθαι βούλεται. Ἔχων τοῦ ἐνεστῶτος καιροῦ τὰ δέοντα, εἰς τὸν μέλλοντα μὴ μεριμνήσης καιρὸν, οἷον ἡμέρας μιᾶς, ἡ ἑβδομάδος, ἢ μὴν ἐνεστῶτος καιροῦ· αὐτὸς ὁ καιρὸς ἐπιχορηγήσει τὰ δέοντα. ᾿Αλλὰ μᾶλλον ζήτει μάλιστα τὴν βασιλείαν τῶν οὐ ρανῶν. Τῆς ἑαυτοῦ ὠφελείας πάντοτε φρόντιζε, καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας περιποιοῦ τρόπον. Μὴ ἀγαπήσεις οἰκῆσαι μετὰ ἀνθρώπων ὑλικῶν καὶ ἐμπερισπάστων ἢ μόνος οἴκει, ἢ μετὰ ἀνθρώπων ἀΰλων καὶ ὀμορμό νων· ὁ γὰρ μετὰ ἀνθρώπων ὑλικῶν καὶ ἐμπεριστά στων οἰκῶν, πάντως κοινωνήσει καὶ αὐτὸς τῇ τούτων περιστάσει, καὶ δουλεύσει ἀνθρωπίναις επιταγαῖς, λαλιαῖς τε ματαίαις, καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασι δεινοῖς, ὀργῇ, λύπη, μανίᾳ τῶν ὑλῶν, φόβῳ τῶν σκανδάλων, γονικαῖς μερίμναις, συγγενικαῖς φιλίαις. Ἀλλὰ γὰρ τῆς πρὸς τούτους συντυχίας παραιτοῦ, μήποτέ σε ἀπολέσωσι τῆς ἐν τῷ κελλίῳ ἡσυχίας, καὶ περὶ τὰς ἑαυτῶν περιστάσεις ἀγάγωσιν. τον ᾖ, φεύγε, καὶ αὐτοῦ μὴ φείσῃ, μὴ ἑλκυσθῇς εἰς ἀγάπην αὐτοῦ. Πάντα ποίει, πάντα πράττε, ὅπως δυνηθῇς ἡσυχάσαι, καὶ σχολάσαι, καὶ σπουδάσαι για νέσθαι ἐν τοῖς τοῦ Θεοῦ θελήμασι, καὶ ἐν τῇ πάλη τῶν ἀοράτων. Εἰ μὴ δύνασαι ῥᾳδίως ἡσυχάσαι ἐν τοῖς σοῖς μέρεσι, δός σου ἐπὶ ξενιτείαν τὴν πρόθεσιν, καὶ ἐπὶ ταύτην κατάσπευδέ σου τὸν λογισμόν· γενοῦ καθά περ τις πραγματευτής ἄριστος, τὰ πάντα πρὸς ἡσυχίαν δοκιμάζων, καὶ τὰ πρὸς ταύτην ήσυχα καὶ χρήσιμα. Πλήν λέγω σοι, ξενιτείαν ἀγάπα· ἀπαλ- λάττει γάρ σε τῶν κατὰ τὴν ἰδίαν χώραν περιστά σεων, καὶ τῆς κατὰ τὴν ἡσυχίαν ὠφελείας μόνον ἀπολαύειν ποιεῖ. Τὰς ἐν πόλει διατριβὰς φεύγε, καὶ ἐν ἐρήμῳ καρτέρησον, εἰ δυνατὸν τὸ καθόλου. Εἰς πόλιν μὴ ἀπαντήσῃς· οὐδὲν γὰρ εὔχρηστον, οὐδὲν ὠφέλιμον τῇ πολιτείᾳ σου ἐκεῖ θεάσῃ. Μὴ δειλιάσης ἦχον αὐτῶν, ἢ πτοηθῇς· μηδὲ ἀποφύγῃς τὸ στάδιον τῆς σῆς ὠφελείας. Αφόβως ὑπόμεινον, καὶ ὄψει τοῦ Θεοῦ τὰ μεγαλεῖα, τὴν ἄλλην ἅπασαν ἐπὶ σωτηρίαν πληροφορίαν. συντυχίας· διὰ μακροῦ γὰρ αὐτοῖς συντυγχάνων εὐ χάριστος ἔσῃ. Ἐὰν δὲ κατανοήσῃς διὰ τούτων αὐτῶν βλάβην σοι γινομένην, μηδόλως ἐγγίσῃς· φίλους γὰρ ἔχειν σε χρὴ τοὺς ὠφελίμους καὶ συλλαμβανομένους τῇ σῇ πολιτεία. Φεύγε τῶν πονηρῶν ἀνδρῶν καὶ μα S ATHANASIUS. tas; melior enim sermo bonus est, quam donum. Est quippe illa item maligni fraus, qua ad inanemi gloriam plerumque et ad multam negotiationem mentem conjicit. Vestimenta quod spectat, ne cu- pias multas habere vestes; sed eas solum tibi pro- vide quæ necessitati corporis satis sint. Si tibi ali- mentis aut vestibus sit opus, ne pudeat ea acci- pere, quæ tibi ab aliis offeruntur : est enim illud quoddam superbiæ genus. Quod si tibi aliquid in hisce superfluum fuerit, da egeno. Hanc Deus filios suos vult œconomiam servare. Cum præsenti tem- pore necessaria suppetunt, ne futuri temporis sol- licitudinem geras, ne unius quidem diei aut hebdo- madis: de praesenti solum cura : ipsum tempus sibi necessaria suppeditabit. Sed in primis quære B regnum coelorum. Tuam semper utilitatem curato, et quietæ vitæ modum tibi constitue. Ne cum ho- minibus materiæ deditis, et ultro citroque distra- ctis habites vel solus habita, aut cum hominibus materia expertibus et tecum consentientibus. Nam qui cum hominibus materiæ deditis, et ultro citro- que distractis babitat, is prorsus eorum distractio- nis particeps erit, humanisque serviet mandatis, obnoxius vanis sermocinationibus, aliisque malis omnibus, iræ, moerori, materialium rerum insano anori, metui scandalorum, patrimonialium bono- rum sollicitudinibus, cognatorum amicitiis. Eorum itaque consortium devita, ne forte tuam in cellula quietem adimant, et ad sua ultro citroque negotia pertrahant amœna sit, ſuge ab illa, ne parcas, ne fortasse ejus amore pertrahare. Nihil non age, nihil non ope- rare, ut possis quietæ et tranquillæ vitæ vacare, atque curare, ut juxta Dei voluntatem degas, et cum invisibilibus inimicis pugnes. Si non potes in tuis partibus tranquille et quiete degere, transfer pro- positum tuum ad hospitalitatem, in eamque cogita- tiones tuas quamprimum repone. Esto velut quidam optimus negotiator, qui omnia ad quietam vitam probat et ordinat; et quæ tranquilla et utilia sunt perquirit. Caeterum dico tibi, hospitalitatem dilige, nam liberat te a casibus in regione tua obvenire solitis, tibique præstat ut quietæ et tranquillæ vi- tæ utilitate perfruare. Fuge moras in civitate, et in eremo persevera, si fieri omnino possit. In urbem ne accedas: nihil enim utile, nihil tuo vitae insti- tuto fructuosum illic conspicies. Ne timeas neque formides earum rerum sonitum, neque aufugias a stadio utilitatis tuæ. Absque timore sustine, et vi- debis Dei magnitudinem, omnia scilicet alia salutis signa et manifestationes. fabulationes ; si enim perraro colloquare cum ipsis, gratus Deo eris. Quod si deprehenderis per eos tibi damnum obvenire, ne prorsus accedas ad illos. Par quippe est amicos te habere qui tuo vitæ instituto utiles ac dediti sint. Fuge malignorum et conten. C D - SPURIA. 8:8 2. Cave ne divitias pauperibus erogandas expe- Α 3. Si porro cellula in qua degis circumquaque 4. Amicos si habes, fuge eorum frequentes con- 2. Ορα μὴ ἐπιθυμήσῃς πλοῦτον ἔχειν πρὸς διά 5. Ἐὰν δὲ καὶ τὸ κελλίον ἐν ᾧ καθέζῃ εὐπερίστα 4. Ἐὰν φίλους ἔχῃς, φεύγε τούτων τὰς συνεχεῖς

δοσιν τῶν πενήτων· κρεῖσσον γὰρ λόγος ἀγαθὸς ὑπὲρ δόμα· ἔστι γὰρ καὶ αὕτη ἀπάτη τοῦ πονηροῦ πρὸς κενοδοξίαν πολλάκις καὶ εἰς πολυπραγμοσύνης αιτίαν ἐμβάλλουσα τὸν νοῦν. Περὶ δὲ ἱματίων, μὴ ἐπιθυμή σης πολλὰ ἔχειν ἱμάτια· ἀλλὰ τὰ ἀρκοῦντα τῇ ἀνάγ κῃ τοῦ σώματος μόνα προνοοῦ. Ἐὰν δέῃ τροφῶν ἢ ἱματίων, μὴ αἰσχυνθῇς τὰ παρ' ἑτέρων σοι προσφε ρόμενα λαβεῖν· τοῦτο γὰρ ἐστιν ὑπερηφανίας εἶδος. Ἐὰν δὲ καὶ αὐτὸς ἐν τούτοις περισσεύης, δίδου τῷ ὑστερουμένῳ· οὕτως ὁ Θεὸς τοὺς ἑαυτοῦ παῖδας οι κονομεῖσθαι βούλεται. Ἔχων τοῦ ἐνεστῶτος καιροῦ τὰ δέοντα, εἰς τὸν μέλλοντα μὴ μεριμνήσης καιρὸν, οἷον ἡμέρας μιᾶς, ἡ ἑβδομάδος, ἢ μὴν ἐνεστῶτος καιροῦ· αὐτὸς ὁ καιρὸς ἐπιχορηγήσει τὰ δέοντα. ᾿Αλλὰ μᾶλλον ζήτει μάλιστα τὴν βασιλείαν τῶν οὐ ρανῶν. Τῆς ἑαυτοῦ ὠφελείας πάντοτε φρόντιζε, καὶ τὸν τῆς ἡσυχίας περιποιοῦ τρόπον. Μὴ ἀγαπήσεις οἰκῆσαι μετὰ ἀνθρώπων ὑλικῶν καὶ ἐμπερισπάστων ἢ μόνος οἴκει, ἢ μετὰ ἀνθρώπων ἀΰλων καὶ ὀμορμό νων· ὁ γὰρ μετὰ ἀνθρώπων ὑλικῶν καὶ ἐμπεριστά στων οἰκῶν, πάντως κοινωνήσει καὶ αὐτὸς τῇ τούτων περιστάσει, καὶ δουλεύσει ἀνθρωπίναις επιταγαῖς, λαλιαῖς τε ματαίαις, καὶ τοῖς ἄλλοις ἅπασι δεινοῖς, ὀργῇ, λύπη, μανίᾳ τῶν ὑλῶν, φόβῳ τῶν σκανδάλων, γονικαῖς μερίμναις, συγγενικαῖς φιλίαις. Ἀλλὰ γὰρ τῆς πρὸς τούτους συντυχίας παραιτοῦ, μήποτέ σε ἀπολέσωσι τῆς ἐν τῷ κελλίῳ ἡσυχίας, καὶ περὶ τὰς ἑαυτῶν περιστάσεις ἀγάγωσιν. τον ᾖ, φεύγε, καὶ αὐτοῦ μὴ φείσῃ, μὴ ἑλκυσθῇς εἰς ἀγάπην αὐτοῦ. Πάντα ποίει, πάντα πράττε, ὅπως δυνηθῇς ἡσυχάσαι, καὶ σχολάσαι, καὶ σπουδάσαι για νέσθαι ἐν τοῖς τοῦ Θεοῦ θελήμασι, καὶ ἐν τῇ πάλη τῶν ἀοράτων. Εἰ μὴ δύνασαι ῥᾳδίως ἡσυχάσαι ἐν τοῖς σοῖς μέρεσι, δός σου ἐπὶ ξενιτείαν τὴν πρόθεσιν, καὶ ἐπὶ ταύτην κατάσπευδέ σου τὸν λογισμόν· γενοῦ καθά περ τις πραγματευτής ἄριστος, τὰ πάντα πρὸς ἡσυχίαν δοκιμάζων, καὶ τὰ πρὸς ταύτην ήσυχα καὶ χρήσιμα. Πλήν λέγω σοι, ξενιτείαν ἀγάπα· ἀπαλ- λάττει γάρ σε τῶν κατὰ τὴν ἰδίαν χώραν περιστά σεων, καὶ τῆς κατὰ τὴν ἡσυχίαν ὠφελείας μόνον ἀπολαύειν ποιεῖ. Τὰς ἐν πόλει διατριβὰς φεύγε, καὶ ἐν ἐρήμῳ καρτέρησον, εἰ δυνατὸν τὸ καθόλου. Εἰς πόλιν μὴ ἀπαντήσῃς· οὐδὲν γὰρ εὔχρηστον, οὐδὲν ὠφέλιμον τῇ πολιτείᾳ σου ἐκεῖ θεάσῃ. Μὴ δειλιάσης ἦχον αὐτῶν, ἢ πτοηθῇς· μηδὲ ἀποφύγῃς τὸ στάδιον τῆς σῆς ὠφελείας. Αφόβως ὑπόμεινον, καὶ ὄψει τοῦ Θεοῦ τὰ μεγαλεῖα, τὴν ἄλλην ἅπασαν ἐπὶ σωτηρίαν πληροφορίαν. συντυχίας· διὰ μακροῦ γὰρ αὐτοῖς συντυγχάνων εὐ χάριστος ἔσῃ. Ἐὰν δὲ κατανοήσῃς διὰ τούτων αὐτῶν βλάβην σοι γινομένην, μηδόλως ἐγγίσῃς· φίλους γὰρ ἔχειν σε χρὴ τοὺς ὠφελίμους καὶ συλλαμβανομένους τῇ σῇ πολιτεία. Φεύγε τῶν πονηρῶν ἀνδρῶν καὶ μα S ATHANASIUS. tas; melior enim sermo bonus est, quam donum. Est quippe illa item maligni fraus, qua ad inanemi gloriam plerumque et ad multam negotiationem mentem conjicit. Vestimenta quod spectat, ne cu- pias multas habere vestes; sed eas solum tibi pro- vide quæ necessitati corporis satis sint. Si tibi ali- mentis aut vestibus sit opus, ne pudeat ea acci- pere, quæ tibi ab aliis offeruntur : est enim illud quoddam superbiæ genus. Quod si tibi aliquid in hisce superfluum fuerit, da egeno. Hanc Deus filios suos vult œconomiam servare. Cum præsenti tem- pore necessaria suppetunt, ne futuri temporis sol- licitudinem geras, ne unius quidem diei aut hebdo- madis: de praesenti solum cura : ipsum tempus sibi necessaria suppeditabit. Sed in primis quære B regnum coelorum. Tuam semper utilitatem curato, et quietæ vitæ modum tibi constitue. Ne cum ho- minibus materiæ deditis, et ultro citroque distra- ctis habites vel solus habita, aut cum hominibus materia expertibus et tecum consentientibus. Nam qui cum hominibus materiæ deditis, et ultro citro- que distractis babitat, is prorsus eorum distractio- nis particeps erit, humanisque serviet mandatis, obnoxius vanis sermocinationibus, aliisque malis omnibus, iræ, moerori, materialium rerum insano anori, metui scandalorum, patrimonialium bono- rum sollicitudinibus, cognatorum amicitiis. Eorum itaque consortium devita, ne forte tuam in cellula quietem adimant, et ad sua ultro citroque negotia pertrahant amœna sit, ſuge ab illa, ne parcas, ne fortasse ejus amore pertrahare. Nihil non age, nihil non ope- rare, ut possis quietæ et tranquillæ vitæ vacare, atque curare, ut juxta Dei voluntatem degas, et cum invisibilibus inimicis pugnes. Si non potes in tuis partibus tranquille et quiete degere, transfer pro- positum tuum ad hospitalitatem, in eamque cogita- tiones tuas quamprimum repone. Esto velut quidam optimus negotiator, qui omnia ad quietam vitam probat et ordinat; et quæ tranquilla et utilia sunt perquirit. Caeterum dico tibi, hospitalitatem dilige, nam liberat te a casibus in regione tua obvenire solitis, tibique præstat ut quietæ et tranquillæ vi- tæ utilitate perfruare. Fuge moras in civitate, et in eremo persevera, si fieri omnino possit. In urbem ne accedas: nihil enim utile, nihil tuo vitae insti- tuto fructuosum illic conspicies. Ne timeas neque formides earum rerum sonitum, neque aufugias a stadio utilitatis tuæ. Absque timore sustine, et vi- debis Dei magnitudinem, omnia scilicet alia salutis signa et manifestationes. fabulationes ; si enim perraro colloquare cum ipsis, gratus Deo eris. Quod si deprehenderis per eos tibi damnum obvenire, ne prorsus accedas ad illos. Par quippe est amicos te habere qui tuo vitæ instituto utiles ac dediti sint. Fuge malignorum et conten. C D - SPURIA. 8:8 2. Cave ne divitias pauperibus erogandas expe- Α 3. Si porro cellula in qua degis circumquaque 4. Amicos si habes, fuge eorum frequentes con- 2. Ορα μὴ ἐπιθυμήσῃς πλοῦτον ἔχειν πρὸς διά 5. Ἐὰν δὲ καὶ τὸ κελλίον ἐν ᾧ καθέζῃ εὐπερίστα 4. Ἐὰν φίλους ἔχῃς, φεύγε τούτων τὰς συνεχεῖς