καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. ᾿Αφείσθω δὲ τὰ νῦν ζητεῖν, πότερον ὡς μέρη ταῦτα εἰσιν ἐν ψυχῇ, ἢ ὡς δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος πάλιν διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερῆ [ καὶ ἀνομοιομερή ]· καὶ τούτων ἔτι εἰς κεφαλὴν καὶ χεῖρας καὶ πόδας· καὶ ταῦτα, εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα· καὶ ταῦτα εἰς τέσσαρα στοιχεία· καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Καὶ πολλὰ δὲ ἕτερα φιλοσοφοῦσι ἰατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσικῶν· ὧν τὴν μὲν ἑλκτικὴν, τὴν δὲ καθελκτικὴν, τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσι· πολλὰ δὲ καὶ περὶ αἰσθή σεως καὶ φαντασίας, καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύματος, ἑτέρου παρὰ τὸ λογικὸν, ὥς φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ τοίνυν ἀπό χρὴ πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τοῦ σάρκα εἰπεῖν, ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη ἄνθρωπον, ἢ φύσιν ἀνθρώπου εἰρηκότα, πάντα δηλῶσαί τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν, ἐν οἷς καὶ γνωρίζεται. Οἱ δὲ, οὐχ ἵνα αὐτὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήνωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι, καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ μὴ προσειληφότα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον, ἢ μὴ σῶον φυλάξαντα, ὅπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. imperium habet, irascens alia, et concupiscens τὸ δὲ ὀρεκτικόν τε καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν, altera. Atque harum quidem alia concipiendi et cogitandi virtus est, alia vis memoriæ et consilii, alia appetitus et attractionis, alia denique necessariæ defensionis. Pleraque alia ex his rursum dividuntur. Nec vero hic inquiramus, num hæc in anima sint tanquam partes, an tanquanı potentiæ. Ad hæc, in corpore divisio quoque locum habet in partes similes et dissimiles; earnmque rursum in caput, manus, et pedes: alque illa ipsa in ossa dividuntur, carnemque et nervos: bæc vero in quatuor elementa; ac demum ista, in materiam et formam. Quin et alia multa edisserunt medici de facultatibus naturalibus, ex quibus attrahendi aliam, aliam retinendi, aliam immutandi, aliam excernendi vim appellant. 13 Plura item de sensu et imaginatione, deque spiritu animali et organico per quod corpus conservatur ct continetur, qui alter prorsus est, ut aiunt, ab illo qui rationalis est. Quemadmodum igitur, ad isthæc omnia exhibenda satis est, ut hominis carnem dicamus et corpus; sic hominem hominisque naturam dicere sufficiat, ut cuncta significemus et exhibeamus, ex quibus ille constat, et 573 in quibus agnoscitur. lli vero ista non proferunt, nt hominem perfectum ostendant; sed ut Dominum calumnientur, atque alienum faciant ab humana natura, ita ut vel a principio non 28sumpserit id quod nostrum erat, vel non servaverit integrum quod ex nobis habuit. Finem habet liber sancti beati Joannis Mansur Damasceni, qui Pandecte nuncupatur. Τέλος είλησε ή βίβλος τοῦ ἁγίου καὶ μακαρίου Ιωάννου τοῦ Μανδὰρ τοῦ Δαμασκηνοῦ ἡ λεγομένη Πάνδεκτος. In fine ejusdem codicis Sancti-Hilarii hæc quæ sceni reperi, quorum prius ejus etiam Joannis monachi presbyteri Damasceni cognomine Mansur, de Theologia: Qua ratione imagīnem Dei homo referat. subsequuntur fragmenta alia Joannis Damanomen prafert in cod. Reg. 2428. Ιωάννου μοναχοῦ πρεσβυτέρου Δαμασκηνοῦ, ἐπίκλην Μανσούρ, περὶ θεολογίας πώς είκο νίζει τὸ θεῖον άνθρωπος. Τὸ κατ' εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ εἶναι τὸν ἄνθρω πον, τοῦτο δηλοῖ, τὸ ἐν τρισὶν ἰδιώμασιν εἶναι τὴν τούτου νοερὰν καὶ λογικὴν ψυχὴν· τουτέστι νοῦς καὶ λόγος καὶ πνεῦμα, οἷον ἐπὶ τῆς θείας ουσίας, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. "Ωσπερ γὰρ ὁ Πατήρ, Πατὴρ, καὶ οὐχ Υἱός· καὶ ὁ Υἱός, Υἱός, καὶ οὐ Πα τήρ· καὶ τὸ Πνεῦμα, Πνεῦμα ἅγιον, καὶ οὐχ Υἱὸς, ἢ Πατήρ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅ τε νοῦς, νοῦς καὶ οὐ λή γος· ὁ λόγος, λόγος καὶ οὐ πνεῦμα· καὶ τὸ πνεῦμα, νεῦμα καὶ οὐ λόγος, ἢ νοῦς. Ταῦτα οὖν οὔτε συγ χέεται τῇ ἑνότητι, οὔτε διαιρεῖται τῷ ἀριθμῷ· τὰ γὰρ τρία ἔν, καὶ τὸ ἓν εἰς τρία, ὁμοφυᾶ τε καὶ ὁμοού στα συνυπάρχοντα ἀλλήλων ἀεί. Hominem ad imaginem et similitudinem Dei esse, exinde manifestum est quod tria propria sint animæ ejus quæ intellectu et ratione prædita est, hoc est, unens, verbum seu ratio, et spiritus: p quemadmodum in divina natura sunt Pater et Filius et Spiritus sanctus. Nam veluti Pater Pater est, et non Filius; atque Filius Filius est, et non Pater: Spiritus quoque sanctus, Spiritus est, el non Filius, neque Pater: consimiliter mens, neus est, et non verbum: verbum, verbum est, non mens; et spiritus, spiritus est, et non verbum, aut mens. Quamobrem ea nec unitate confunduntur, nec numero dividuntur. Tria siquidem unum sunt, et unum in tria distinguitur, quæ naturæ substantiæque ejusdem sunt, simulque sem. per exsistunt. Ejusdem. Non tantum ex divina Scriptura Trinitatis rationem docemur, quantum ex naturæ: serie et ordine. Ejusdem de theologia. Quando de Deo sermo est, unus Deus celebratur et adoratur in tribus hypostasibus, unaque Deitas, una natura, una vis et potentia, volun - tas una; tres personæ et tres hypostases, una- • Emenda Μανσούρ. Τοῦ αὐτοῦ. Οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς θείας Γραφῆς τὸν περὶ τῆς Τριάδος διδασκόμεθα λόγον, ὅσον ἐκ τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας. Τοῦ αὐτοῦ, περὶ τῆς θεολογίας. Ἐπὶ μὲν τῆς θεολογίας εἷς Θεός δοξάζεται καὶ προσκυνεῖται ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι μία θεότης, μία φύσις, μία ουσία, μία δύναμις καὶ ἐξουσία, ἓν θέλημα· τρία δὲ πρόσωπα, καὶ τρεῖς ὑποστάσεις, ἑκάστη

καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. ᾿Αφείσθω δὲ τὰ νῦν ζητεῖν, πότερον ὡς μέρη ταῦτα εἰσιν ἐν ψυχῇ, ἢ ὡς δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος πάλιν διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερῆ [ καὶ ἀνομοιομερή ]· καὶ τούτων ἔτι εἰς κεφαλὴν καὶ χεῖρας καὶ πόδας· καὶ ταῦτα, εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα· καὶ ταῦτα εἰς τέσσαρα στοιχεία· καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Καὶ πολλὰ δὲ ἕτερα φιλοσοφοῦσι ἰατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσικῶν· ὧν τὴν μὲν ἑλκτικὴν, τὴν δὲ καθελκτικὴν, τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσι· πολλὰ δὲ καὶ περὶ αἰσθή σεως καὶ φαντασίας, καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύματος, ἑτέρου παρὰ τὸ λογικὸν, ὥς φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ τοίνυν ἀπό χρὴ πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τοῦ σάρκα εἰπεῖν, ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη ἄνθρωπον, ἢ φύσιν ἀνθρώπου εἰρηκότα, πάντα δηλῶσαί τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν, ἐν οἷς καὶ γνωρίζεται. Οἱ δὲ, οὐχ ἵνα αὐτὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήνωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι, καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ μὴ προσειληφότα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον, ἢ μὴ σῶον φυλάξαντα, ὅπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. imperium habet, irascens alia, et concupiscens τὸ δὲ ὀρεκτικόν τε καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν, altera. Atque harum quidem alia concipiendi et cogitandi virtus est, alia vis memoriæ et consilii, alia appetitus et attractionis, alia denique necessariæ defensionis. Pleraque alia ex his rursum dividuntur. Nec vero hic inquiramus, num hæc in anima sint tanquam partes, an tanquanı potentiæ. Ad hæc, in corpore divisio quoque locum habet in partes similes et dissimiles; earnmque rursum in caput, manus, et pedes: alque illa ipsa in ossa dividuntur, carnemque et nervos: bæc vero in quatuor elementa; ac demum ista, in materiam et formam. Quin et alia multa edisserunt medici de facultatibus naturalibus, ex quibus attrahendi aliam, aliam retinendi, aliam immutandi, aliam excernendi vim appellant. 13 Plura item de sensu et imaginatione, deque spiritu animali et organico per quod corpus conservatur ct continetur, qui alter prorsus est, ut aiunt, ab illo qui rationalis est. Quemadmodum igitur, ad isthæc omnia exhibenda satis est, ut hominis carnem dicamus et corpus; sic hominem hominisque naturam dicere sufficiat, ut cuncta significemus et exhibeamus, ex quibus ille constat, et 573 in quibus agnoscitur. lli vero ista non proferunt, nt hominem perfectum ostendant; sed ut Dominum calumnientur, atque alienum faciant ab humana natura, ita ut vel a principio non 28sumpserit id quod nostrum erat, vel non servaverit integrum quod ex nobis habuit. Finem habet liber sancti beati Joannis Mansur Damasceni, qui Pandecte nuncupatur. Τέλος είλησε ή βίβλος τοῦ ἁγίου καὶ μακαρίου Ιωάννου τοῦ Μανδὰρ τοῦ Δαμασκηνοῦ ἡ λεγομένη Πάνδεκτος. In fine ejusdem codicis Sancti-Hilarii hæc quæ sceni reperi, quorum prius ejus etiam Joannis monachi presbyteri Damasceni cognomine Mansur, de Theologia: Qua ratione imagīnem Dei homo referat. subsequuntur fragmenta alia Joannis Damanomen prafert in cod. Reg. 2428. Ιωάννου μοναχοῦ πρεσβυτέρου Δαμασκηνοῦ, ἐπίκλην Μανσούρ, περὶ θεολογίας πώς είκο νίζει τὸ θεῖον άνθρωπος. Τὸ κατ' εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ εἶναι τὸν ἄνθρω πον, τοῦτο δηλοῖ, τὸ ἐν τρισὶν ἰδιώμασιν εἶναι τὴν τούτου νοερὰν καὶ λογικὴν ψυχὴν· τουτέστι νοῦς καὶ λόγος καὶ πνεῦμα, οἷον ἐπὶ τῆς θείας ουσίας, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. "Ωσπερ γὰρ ὁ Πατήρ, Πατὴρ, καὶ οὐχ Υἱός· καὶ ὁ Υἱός, Υἱός, καὶ οὐ Πα τήρ· καὶ τὸ Πνεῦμα, Πνεῦμα ἅγιον, καὶ οὐχ Υἱὸς, ἢ Πατήρ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅ τε νοῦς, νοῦς καὶ οὐ λή γος· ὁ λόγος, λόγος καὶ οὐ πνεῦμα· καὶ τὸ πνεῦμα, νεῦμα καὶ οὐ λόγος, ἢ νοῦς. Ταῦτα οὖν οὔτε συγ χέεται τῇ ἑνότητι, οὔτε διαιρεῖται τῷ ἀριθμῷ· τὰ γὰρ τρία ἔν, καὶ τὸ ἓν εἰς τρία, ὁμοφυᾶ τε καὶ ὁμοού στα συνυπάρχοντα ἀλλήλων ἀεί. Hominem ad imaginem et similitudinem Dei esse, exinde manifestum est quod tria propria sint animæ ejus quæ intellectu et ratione prædita est, hoc est, unens, verbum seu ratio, et spiritus: p quemadmodum in divina natura sunt Pater et Filius et Spiritus sanctus. Nam veluti Pater Pater est, et non Filius; atque Filius Filius est, et non Pater: Spiritus quoque sanctus, Spiritus est, el non Filius, neque Pater: consimiliter mens, neus est, et non verbum: verbum, verbum est, non mens; et spiritus, spiritus est, et non verbum, aut mens. Quamobrem ea nec unitate confunduntur, nec numero dividuntur. Tria siquidem unum sunt, et unum in tria distinguitur, quæ naturæ substantiæque ejusdem sunt, simulque sem. per exsistunt. Ejusdem. Non tantum ex divina Scriptura Trinitatis rationem docemur, quantum ex naturæ: serie et ordine. Ejusdem de theologia. Quando de Deo sermo est, unus Deus celebratur et adoratur in tribus hypostasibus, unaque Deitas, una natura, una vis et potentia, volun - tas una; tres personæ et tres hypostases, una- • Emenda Μανσούρ. Τοῦ αὐτοῦ. Οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς θείας Γραφῆς τὸν περὶ τῆς Τριάδος διδασκόμεθα λόγον, ὅσον ἐκ τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας. Τοῦ αὐτοῦ, περὶ τῆς θεολογίας. Ἐπὶ μὲν τῆς θεολογίας εἷς Θεός δοξάζεται καὶ προσκυνεῖται ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι μία θεότης, μία φύσις, μία ουσία, μία δύναμις καὶ ἐξουσία, ἓν θέλημα· τρία δὲ πρόσωπα, καὶ τρεῖς ὑποστάσεις, ἑκάστη

καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. ᾿Αφείσθω δὲ τὰ νῦν ζητεῖν, πότερον ὡς μέρη ταῦτα εἰσιν ἐν ψυχῇ, ἢ ὡς δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος πάλιν διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερῆ [ καὶ ἀνομοιομερή ]· καὶ τούτων ἔτι εἰς κεφαλὴν καὶ χεῖρας καὶ πόδας· καὶ ταῦτα, εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα· καὶ ταῦτα εἰς τέσσαρα στοιχεία· καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Καὶ πολλὰ δὲ ἕτερα φιλοσοφοῦσι ἰατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσικῶν· ὧν τὴν μὲν ἑλκτικὴν, τὴν δὲ καθελκτικὴν, τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσι· πολλὰ δὲ καὶ περὶ αἰσθή σεως καὶ φαντασίας, καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύματος, ἑτέρου παρὰ τὸ λογικὸν, ὥς φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ τοίνυν ἀπό χρὴ πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τοῦ σάρκα εἰπεῖν, ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη ἄνθρωπον, ἢ φύσιν ἀνθρώπου εἰρηκότα, πάντα δηλῶσαί τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν, ἐν οἷς καὶ γνωρίζεται. Οἱ δὲ, οὐχ ἵνα αὐτὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήνωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι, καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ μὴ προσειληφότα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον, ἢ μὴ σῶον φυλάξαντα, ὅπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. imperium habet, irascens alia, et concupiscens τὸ δὲ ὀρεκτικόν τε καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν, altera. Atque harum quidem alia concipiendi et cogitandi virtus est, alia vis memoriæ et consilii, alia appetitus et attractionis, alia denique necessariæ defensionis. Pleraque alia ex his rursum dividuntur. Nec vero hic inquiramus, num hæc in anima sint tanquam partes, an tanquanı potentiæ. Ad hæc, in corpore divisio quoque locum habet in partes similes et dissimiles; earnmque rursum in caput, manus, et pedes: alque illa ipsa in ossa dividuntur, carnemque et nervos: bæc vero in quatuor elementa; ac demum ista, in materiam et formam. Quin et alia multa edisserunt medici de facultatibus naturalibus, ex quibus attrahendi aliam, aliam retinendi, aliam immutandi, aliam excernendi vim appellant. 13 Plura item de sensu et imaginatione, deque spiritu animali et organico per quod corpus conservatur ct continetur, qui alter prorsus est, ut aiunt, ab illo qui rationalis est. Quemadmodum igitur, ad isthæc omnia exhibenda satis est, ut hominis carnem dicamus et corpus; sic hominem hominisque naturam dicere sufficiat, ut cuncta significemus et exhibeamus, ex quibus ille constat, et 573 in quibus agnoscitur. lli vero ista non proferunt, nt hominem perfectum ostendant; sed ut Dominum calumnientur, atque alienum faciant ab humana natura, ita ut vel a principio non 28sumpserit id quod nostrum erat, vel non servaverit integrum quod ex nobis habuit. Finem habet liber sancti beati Joannis Mansur Damasceni, qui Pandecte nuncupatur. Τέλος είλησε ή βίβλος τοῦ ἁγίου καὶ μακαρίου Ιωάννου τοῦ Μανδὰρ τοῦ Δαμασκηνοῦ ἡ λεγομένη Πάνδεκτος. In fine ejusdem codicis Sancti-Hilarii hæc quæ sceni reperi, quorum prius ejus etiam Joannis monachi presbyteri Damasceni cognomine Mansur, de Theologia: Qua ratione imagīnem Dei homo referat. subsequuntur fragmenta alia Joannis Damanomen prafert in cod. Reg. 2428. Ιωάννου μοναχοῦ πρεσβυτέρου Δαμασκηνοῦ, ἐπίκλην Μανσούρ, περὶ θεολογίας πώς είκο νίζει τὸ θεῖον άνθρωπος. Τὸ κατ' εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ εἶναι τὸν ἄνθρω πον, τοῦτο δηλοῖ, τὸ ἐν τρισὶν ἰδιώμασιν εἶναι τὴν τούτου νοερὰν καὶ λογικὴν ψυχὴν· τουτέστι νοῦς καὶ λόγος καὶ πνεῦμα, οἷον ἐπὶ τῆς θείας ουσίας, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. "Ωσπερ γὰρ ὁ Πατήρ, Πατὴρ, καὶ οὐχ Υἱός· καὶ ὁ Υἱός, Υἱός, καὶ οὐ Πα τήρ· καὶ τὸ Πνεῦμα, Πνεῦμα ἅγιον, καὶ οὐχ Υἱὸς, ἢ Πατήρ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅ τε νοῦς, νοῦς καὶ οὐ λή γος· ὁ λόγος, λόγος καὶ οὐ πνεῦμα· καὶ τὸ πνεῦμα, νεῦμα καὶ οὐ λόγος, ἢ νοῦς. Ταῦτα οὖν οὔτε συγ χέεται τῇ ἑνότητι, οὔτε διαιρεῖται τῷ ἀριθμῷ· τὰ γὰρ τρία ἔν, καὶ τὸ ἓν εἰς τρία, ὁμοφυᾶ τε καὶ ὁμοού στα συνυπάρχοντα ἀλλήλων ἀεί. Hominem ad imaginem et similitudinem Dei esse, exinde manifestum est quod tria propria sint animæ ejus quæ intellectu et ratione prædita est, hoc est, unens, verbum seu ratio, et spiritus: p quemadmodum in divina natura sunt Pater et Filius et Spiritus sanctus. Nam veluti Pater Pater est, et non Filius; atque Filius Filius est, et non Pater: Spiritus quoque sanctus, Spiritus est, el non Filius, neque Pater: consimiliter mens, neus est, et non verbum: verbum, verbum est, non mens; et spiritus, spiritus est, et non verbum, aut mens. Quamobrem ea nec unitate confunduntur, nec numero dividuntur. Tria siquidem unum sunt, et unum in tria distinguitur, quæ naturæ substantiæque ejusdem sunt, simulque sem. per exsistunt. Ejusdem. Non tantum ex divina Scriptura Trinitatis rationem docemur, quantum ex naturæ: serie et ordine. Ejusdem de theologia. Quando de Deo sermo est, unus Deus celebratur et adoratur in tribus hypostasibus, unaque Deitas, una natura, una vis et potentia, volun - tas una; tres personæ et tres hypostases, una- • Emenda Μανσούρ. Τοῦ αὐτοῦ. Οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς θείας Γραφῆς τὸν περὶ τῆς Τριάδος διδασκόμεθα λόγον, ὅσον ἐκ τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας. Τοῦ αὐτοῦ, περὶ τῆς θεολογίας. Ἐπὶ μὲν τῆς θεολογίας εἷς Θεός δοξάζεται καὶ προσκυνεῖται ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι μία θεότης, μία φύσις, μία ουσία, μία δύναμις καὶ ἐξουσία, ἓν θέλημα· τρία δὲ πρόσωπα, καὶ τρεῖς ὑποστάσεις, ἑκάστη

καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. ᾿Αφείσθω δὲ τὰ νῦν ζητεῖν, πότερον ὡς μέρη ταῦτα εἰσιν ἐν ψυχῇ, ἢ ὡς δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος πάλιν διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερῆ [ καὶ ἀνομοιομερή ]· καὶ τούτων ἔτι εἰς κεφαλὴν καὶ χεῖρας καὶ πόδας· καὶ ταῦτα, εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα· καὶ ταῦτα εἰς τέσσαρα στοιχεία· καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Καὶ πολλὰ δὲ ἕτερα φιλοσοφοῦσι ἰατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσικῶν· ὧν τὴν μὲν ἑλκτικὴν, τὴν δὲ καθελκτικὴν, τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσι· πολλὰ δὲ καὶ περὶ αἰσθή σεως καὶ φαντασίας, καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύματος, ἑτέρου παρὰ τὸ λογικὸν, ὥς φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ τοίνυν ἀπό χρὴ πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τοῦ σάρκα εἰπεῖν, ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη ἄνθρωπον, ἢ φύσιν ἀνθρώπου εἰρηκότα, πάντα δηλῶσαί τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν, ἐν οἷς καὶ γνωρίζεται. Οἱ δὲ, οὐχ ἵνα αὐτὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήνωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι, καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ μὴ προσειληφότα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον, ἢ μὴ σῶον φυλάξαντα, ὅπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. imperium habet, irascens alia, et concupiscens τὸ δὲ ὀρεκτικόν τε καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν, altera. Atque harum quidem alia concipiendi et cogitandi virtus est, alia vis memoriæ et consilii, alia appetitus et attractionis, alia denique necessariæ defensionis. Pleraque alia ex his rursum dividuntur. Nec vero hic inquiramus, num hæc in anima sint tanquam partes, an tanquanı potentiæ. Ad hæc, in corpore divisio quoque locum habet in partes similes et dissimiles; earnmque rursum in caput, manus, et pedes: alque illa ipsa in ossa dividuntur, carnemque et nervos: bæc vero in quatuor elementa; ac demum ista, in materiam et formam. Quin et alia multa edisserunt medici de facultatibus naturalibus, ex quibus attrahendi aliam, aliam retinendi, aliam immutandi, aliam excernendi vim appellant. 13 Plura item de sensu et imaginatione, deque spiritu animali et organico per quod corpus conservatur ct continetur, qui alter prorsus est, ut aiunt, ab illo qui rationalis est. Quemadmodum igitur, ad isthæc omnia exhibenda satis est, ut hominis carnem dicamus et corpus; sic hominem hominisque naturam dicere sufficiat, ut cuncta significemus et exhibeamus, ex quibus ille constat, et 573 in quibus agnoscitur. lli vero ista non proferunt, nt hominem perfectum ostendant; sed ut Dominum calumnientur, atque alienum faciant ab humana natura, ita ut vel a principio non 28sumpserit id quod nostrum erat, vel non servaverit integrum quod ex nobis habuit. Finem habet liber sancti beati Joannis Mansur Damasceni, qui Pandecte nuncupatur. Τέλος είλησε ή βίβλος τοῦ ἁγίου καὶ μακαρίου Ιωάννου τοῦ Μανδὰρ τοῦ Δαμασκηνοῦ ἡ λεγομένη Πάνδεκτος. In fine ejusdem codicis Sancti-Hilarii hæc quæ sceni reperi, quorum prius ejus etiam Joannis monachi presbyteri Damasceni cognomine Mansur, de Theologia: Qua ratione imagīnem Dei homo referat. subsequuntur fragmenta alia Joannis Damanomen prafert in cod. Reg. 2428. Ιωάννου μοναχοῦ πρεσβυτέρου Δαμασκηνοῦ, ἐπίκλην Μανσούρ, περὶ θεολογίας πώς είκο νίζει τὸ θεῖον άνθρωπος. Τὸ κατ' εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ εἶναι τὸν ἄνθρω πον, τοῦτο δηλοῖ, τὸ ἐν τρισὶν ἰδιώμασιν εἶναι τὴν τούτου νοερὰν καὶ λογικὴν ψυχὴν· τουτέστι νοῦς καὶ λόγος καὶ πνεῦμα, οἷον ἐπὶ τῆς θείας ουσίας, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. "Ωσπερ γὰρ ὁ Πατήρ, Πατὴρ, καὶ οὐχ Υἱός· καὶ ὁ Υἱός, Υἱός, καὶ οὐ Πα τήρ· καὶ τὸ Πνεῦμα, Πνεῦμα ἅγιον, καὶ οὐχ Υἱὸς, ἢ Πατήρ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅ τε νοῦς, νοῦς καὶ οὐ λή γος· ὁ λόγος, λόγος καὶ οὐ πνεῦμα· καὶ τὸ πνεῦμα, νεῦμα καὶ οὐ λόγος, ἢ νοῦς. Ταῦτα οὖν οὔτε συγ χέεται τῇ ἑνότητι, οὔτε διαιρεῖται τῷ ἀριθμῷ· τὰ γὰρ τρία ἔν, καὶ τὸ ἓν εἰς τρία, ὁμοφυᾶ τε καὶ ὁμοού στα συνυπάρχοντα ἀλλήλων ἀεί. Hominem ad imaginem et similitudinem Dei esse, exinde manifestum est quod tria propria sint animæ ejus quæ intellectu et ratione prædita est, hoc est, unens, verbum seu ratio, et spiritus: p quemadmodum in divina natura sunt Pater et Filius et Spiritus sanctus. Nam veluti Pater Pater est, et non Filius; atque Filius Filius est, et non Pater: Spiritus quoque sanctus, Spiritus est, el non Filius, neque Pater: consimiliter mens, neus est, et non verbum: verbum, verbum est, non mens; et spiritus, spiritus est, et non verbum, aut mens. Quamobrem ea nec unitate confunduntur, nec numero dividuntur. Tria siquidem unum sunt, et unum in tria distinguitur, quæ naturæ substantiæque ejusdem sunt, simulque sem. per exsistunt. Ejusdem. Non tantum ex divina Scriptura Trinitatis rationem docemur, quantum ex naturæ: serie et ordine. Ejusdem de theologia. Quando de Deo sermo est, unus Deus celebratur et adoratur in tribus hypostasibus, unaque Deitas, una natura, una vis et potentia, volun - tas una; tres personæ et tres hypostases, una- • Emenda Μανσούρ. Τοῦ αὐτοῦ. Οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς θείας Γραφῆς τὸν περὶ τῆς Τριάδος διδασκόμεθα λόγον, ὅσον ἐκ τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας. Τοῦ αὐτοῦ, περὶ τῆς θεολογίας. Ἐπὶ μὲν τῆς θεολογίας εἷς Θεός δοξάζεται καὶ προσκυνεῖται ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι μία θεότης, μία φύσις, μία ουσία, μία δύναμις καὶ ἐξουσία, ἓν θέλημα· τρία δὲ πρόσωπα, καὶ τρεῖς ὑποστάσεις, ἑκάστη

καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. ᾿Αφείσθω δὲ τὰ νῦν ζητεῖν, πότερον ὡς μέρη ταῦτα εἰσιν ἐν ψυχῇ, ἢ ὡς δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος πάλιν διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερῆ [ καὶ ἀνομοιομερή ]· καὶ τούτων ἔτι εἰς κεφαλὴν καὶ χεῖρας καὶ πόδας· καὶ ταῦτα, εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα· καὶ ταῦτα εἰς τέσσαρα στοιχεία· καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Καὶ πολλὰ δὲ ἕτερα φιλοσοφοῦσι ἰατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσικῶν· ὧν τὴν μὲν ἑλκτικὴν, τὴν δὲ καθελκτικὴν, τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσι· πολλὰ δὲ καὶ περὶ αἰσθή σεως καὶ φαντασίας, καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύματος, ἑτέρου παρὰ τὸ λογικὸν, ὥς φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ τοίνυν ἀπό χρὴ πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τοῦ σάρκα εἰπεῖν, ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη ἄνθρωπον, ἢ φύσιν ἀνθρώπου εἰρηκότα, πάντα δηλῶσαί τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν, ἐν οἷς καὶ γνωρίζεται. Οἱ δὲ, οὐχ ἵνα αὐτὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήνωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι, καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ μὴ προσειληφότα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον, ἢ μὴ σῶον φυλάξαντα, ὅπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. imperium habet, irascens alia, et concupiscens τὸ δὲ ὀρεκτικόν τε καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν, altera. Atque harum quidem alia concipiendi et cogitandi virtus est, alia vis memoriæ et consilii, alia appetitus et attractionis, alia denique necessariæ defensionis. Pleraque alia ex his rursum dividuntur. Nec vero hic inquiramus, num hæc in anima sint tanquam partes, an tanquanı potentiæ. Ad hæc, in corpore divisio quoque locum habet in partes similes et dissimiles; earnmque rursum in caput, manus, et pedes: alque illa ipsa in ossa dividuntur, carnemque et nervos: bæc vero in quatuor elementa; ac demum ista, in materiam et formam. Quin et alia multa edisserunt medici de facultatibus naturalibus, ex quibus attrahendi aliam, aliam retinendi, aliam immutandi, aliam excernendi vim appellant. 13 Plura item de sensu et imaginatione, deque spiritu animali et organico per quod corpus conservatur ct continetur, qui alter prorsus est, ut aiunt, ab illo qui rationalis est. Quemadmodum igitur, ad isthæc omnia exhibenda satis est, ut hominis carnem dicamus et corpus; sic hominem hominisque naturam dicere sufficiat, ut cuncta significemus et exhibeamus, ex quibus ille constat, et 573 in quibus agnoscitur. lli vero ista non proferunt, nt hominem perfectum ostendant; sed ut Dominum calumnientur, atque alienum faciant ab humana natura, ita ut vel a principio non 28sumpserit id quod nostrum erat, vel non servaverit integrum quod ex nobis habuit. Finem habet liber sancti beati Joannis Mansur Damasceni, qui Pandecte nuncupatur. Τέλος είλησε ή βίβλος τοῦ ἁγίου καὶ μακαρίου Ιωάννου τοῦ Μανδὰρ τοῦ Δαμασκηνοῦ ἡ λεγομένη Πάνδεκτος. In fine ejusdem codicis Sancti-Hilarii hæc quæ sceni reperi, quorum prius ejus etiam Joannis monachi presbyteri Damasceni cognomine Mansur, de Theologia: Qua ratione imagīnem Dei homo referat. subsequuntur fragmenta alia Joannis Damanomen prafert in cod. Reg. 2428. Ιωάννου μοναχοῦ πρεσβυτέρου Δαμασκηνοῦ, ἐπίκλην Μανσούρ, περὶ θεολογίας πώς είκο νίζει τὸ θεῖον άνθρωπος. Τὸ κατ' εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ εἶναι τὸν ἄνθρω πον, τοῦτο δηλοῖ, τὸ ἐν τρισὶν ἰδιώμασιν εἶναι τὴν τούτου νοερὰν καὶ λογικὴν ψυχὴν· τουτέστι νοῦς καὶ λόγος καὶ πνεῦμα, οἷον ἐπὶ τῆς θείας ουσίας, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. "Ωσπερ γὰρ ὁ Πατήρ, Πατὴρ, καὶ οὐχ Υἱός· καὶ ὁ Υἱός, Υἱός, καὶ οὐ Πα τήρ· καὶ τὸ Πνεῦμα, Πνεῦμα ἅγιον, καὶ οὐχ Υἱὸς, ἢ Πατήρ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅ τε νοῦς, νοῦς καὶ οὐ λή γος· ὁ λόγος, λόγος καὶ οὐ πνεῦμα· καὶ τὸ πνεῦμα, νεῦμα καὶ οὐ λόγος, ἢ νοῦς. Ταῦτα οὖν οὔτε συγ χέεται τῇ ἑνότητι, οὔτε διαιρεῖται τῷ ἀριθμῷ· τὰ γὰρ τρία ἔν, καὶ τὸ ἓν εἰς τρία, ὁμοφυᾶ τε καὶ ὁμοού στα συνυπάρχοντα ἀλλήλων ἀεί. Hominem ad imaginem et similitudinem Dei esse, exinde manifestum est quod tria propria sint animæ ejus quæ intellectu et ratione prædita est, hoc est, unens, verbum seu ratio, et spiritus: p quemadmodum in divina natura sunt Pater et Filius et Spiritus sanctus. Nam veluti Pater Pater est, et non Filius; atque Filius Filius est, et non Pater: Spiritus quoque sanctus, Spiritus est, el non Filius, neque Pater: consimiliter mens, neus est, et non verbum: verbum, verbum est, non mens; et spiritus, spiritus est, et non verbum, aut mens. Quamobrem ea nec unitate confunduntur, nec numero dividuntur. Tria siquidem unum sunt, et unum in tria distinguitur, quæ naturæ substantiæque ejusdem sunt, simulque sem. per exsistunt. Ejusdem. Non tantum ex divina Scriptura Trinitatis rationem docemur, quantum ex naturæ: serie et ordine. Ejusdem de theologia. Quando de Deo sermo est, unus Deus celebratur et adoratur in tribus hypostasibus, unaque Deitas, una natura, una vis et potentia, volun - tas una; tres personæ et tres hypostases, una- • Emenda Μανσούρ. Τοῦ αὐτοῦ. Οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς θείας Γραφῆς τὸν περὶ τῆς Τριάδος διδασκόμεθα λόγον, ὅσον ἐκ τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας. Τοῦ αὐτοῦ, περὶ τῆς θεολογίας. Ἐπὶ μὲν τῆς θεολογίας εἷς Θεός δοξάζεται καὶ προσκυνεῖται ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι μία θεότης, μία φύσις, μία ουσία, μία δύναμις καὶ ἐξουσία, ἓν θέλημα· τρία δὲ πρόσωπα, καὶ τρεῖς ὑποστάσεις, ἑκάστη

καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. ᾿Αφείσθω δὲ τὰ νῦν ζητεῖν, πότερον ὡς μέρη ταῦτα εἰσιν ἐν ψυχῇ, ἢ ὡς δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος πάλιν διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερῆ [ καὶ ἀνομοιομερή ]· καὶ τούτων ἔτι εἰς κεφαλὴν καὶ χεῖρας καὶ πόδας· καὶ ταῦτα, εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα· καὶ ταῦτα εἰς τέσσαρα στοιχεία· καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Καὶ πολλὰ δὲ ἕτερα φιλοσοφοῦσι ἰατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσικῶν· ὧν τὴν μὲν ἑλκτικὴν, τὴν δὲ καθελκτικὴν, τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσι· πολλὰ δὲ καὶ περὶ αἰσθή σεως καὶ φαντασίας, καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύματος, ἑτέρου παρὰ τὸ λογικὸν, ὥς φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ τοίνυν ἀπό χρὴ πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τοῦ σάρκα εἰπεῖν, ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη ἄνθρωπον, ἢ φύσιν ἀνθρώπου εἰρηκότα, πάντα δηλῶσαί τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν, ἐν οἷς καὶ γνωρίζεται. Οἱ δὲ, οὐχ ἵνα αὐτὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήνωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι, καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ μὴ προσειληφότα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον, ἢ μὴ σῶον φυλάξαντα, ὅπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. imperium habet, irascens alia, et concupiscens τὸ δὲ ὀρεκτικόν τε καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν, altera. Atque harum quidem alia concipiendi et cogitandi virtus est, alia vis memoriæ et consilii, alia appetitus et attractionis, alia denique necessariæ defensionis. Pleraque alia ex his rursum dividuntur. Nec vero hic inquiramus, num hæc in anima sint tanquam partes, an tanquanı potentiæ. Ad hæc, in corpore divisio quoque locum habet in partes similes et dissimiles; earnmque rursum in caput, manus, et pedes: alque illa ipsa in ossa dividuntur, carnemque et nervos: bæc vero in quatuor elementa; ac demum ista, in materiam et formam. Quin et alia multa edisserunt medici de facultatibus naturalibus, ex quibus attrahendi aliam, aliam retinendi, aliam immutandi, aliam excernendi vim appellant. 13 Plura item de sensu et imaginatione, deque spiritu animali et organico per quod corpus conservatur ct continetur, qui alter prorsus est, ut aiunt, ab illo qui rationalis est. Quemadmodum igitur, ad isthæc omnia exhibenda satis est, ut hominis carnem dicamus et corpus; sic hominem hominisque naturam dicere sufficiat, ut cuncta significemus et exhibeamus, ex quibus ille constat, et 573 in quibus agnoscitur. lli vero ista non proferunt, nt hominem perfectum ostendant; sed ut Dominum calumnientur, atque alienum faciant ab humana natura, ita ut vel a principio non 28sumpserit id quod nostrum erat, vel non servaverit integrum quod ex nobis habuit. Finem habet liber sancti beati Joannis Mansur Damasceni, qui Pandecte nuncupatur. Τέλος είλησε ή βίβλος τοῦ ἁγίου καὶ μακαρίου Ιωάννου τοῦ Μανδὰρ τοῦ Δαμασκηνοῦ ἡ λεγομένη Πάνδεκτος. In fine ejusdem codicis Sancti-Hilarii hæc quæ sceni reperi, quorum prius ejus etiam Joannis monachi presbyteri Damasceni cognomine Mansur, de Theologia: Qua ratione imagīnem Dei homo referat. subsequuntur fragmenta alia Joannis Damanomen prafert in cod. Reg. 2428. Ιωάννου μοναχοῦ πρεσβυτέρου Δαμασκηνοῦ, ἐπίκλην Μανσούρ, περὶ θεολογίας πώς είκο νίζει τὸ θεῖον άνθρωπος. Τὸ κατ' εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ εἶναι τὸν ἄνθρω πον, τοῦτο δηλοῖ, τὸ ἐν τρισὶν ἰδιώμασιν εἶναι τὴν τούτου νοερὰν καὶ λογικὴν ψυχὴν· τουτέστι νοῦς καὶ λόγος καὶ πνεῦμα, οἷον ἐπὶ τῆς θείας ουσίας, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. "Ωσπερ γὰρ ὁ Πατήρ, Πατὴρ, καὶ οὐχ Υἱός· καὶ ὁ Υἱός, Υἱός, καὶ οὐ Πα τήρ· καὶ τὸ Πνεῦμα, Πνεῦμα ἅγιον, καὶ οὐχ Υἱὸς, ἢ Πατήρ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅ τε νοῦς, νοῦς καὶ οὐ λή γος· ὁ λόγος, λόγος καὶ οὐ πνεῦμα· καὶ τὸ πνεῦμα, νεῦμα καὶ οὐ λόγος, ἢ νοῦς. Ταῦτα οὖν οὔτε συγ χέεται τῇ ἑνότητι, οὔτε διαιρεῖται τῷ ἀριθμῷ· τὰ γὰρ τρία ἔν, καὶ τὸ ἓν εἰς τρία, ὁμοφυᾶ τε καὶ ὁμοού στα συνυπάρχοντα ἀλλήλων ἀεί. Hominem ad imaginem et similitudinem Dei esse, exinde manifestum est quod tria propria sint animæ ejus quæ intellectu et ratione prædita est, hoc est, unens, verbum seu ratio, et spiritus: p quemadmodum in divina natura sunt Pater et Filius et Spiritus sanctus. Nam veluti Pater Pater est, et non Filius; atque Filius Filius est, et non Pater: Spiritus quoque sanctus, Spiritus est, el non Filius, neque Pater: consimiliter mens, neus est, et non verbum: verbum, verbum est, non mens; et spiritus, spiritus est, et non verbum, aut mens. Quamobrem ea nec unitate confunduntur, nec numero dividuntur. Tria siquidem unum sunt, et unum in tria distinguitur, quæ naturæ substantiæque ejusdem sunt, simulque sem. per exsistunt. Ejusdem. Non tantum ex divina Scriptura Trinitatis rationem docemur, quantum ex naturæ: serie et ordine. Ejusdem de theologia. Quando de Deo sermo est, unus Deus celebratur et adoratur in tribus hypostasibus, unaque Deitas, una natura, una vis et potentia, volun - tas una; tres personæ et tres hypostases, una- • Emenda Μανσούρ. Τοῦ αὐτοῦ. Οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς θείας Γραφῆς τὸν περὶ τῆς Τριάδος διδασκόμεθα λόγον, ὅσον ἐκ τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας. Τοῦ αὐτοῦ, περὶ τῆς θεολογίας. Ἐπὶ μὲν τῆς θεολογίας εἷς Θεός δοξάζεται καὶ προσκυνεῖται ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι μία θεότης, μία φύσις, μία ουσία, μία δύναμις καὶ ἐξουσία, ἓν θέλημα· τρία δὲ πρόσωπα, καὶ τρεῖς ὑποστάσεις, ἑκάστη

καὶ πολλὰ ἕτερα τούτοις ὑποδιαιροῦνται. ᾿Αφείσθω δὲ τὰ νῦν ζητεῖν, πότερον ὡς μέρη ταῦτα εἰσιν ἐν ψυχῇ, ἢ ὡς δυνάμεις· ἐπὶ δὲ τοῦ σώματος πάλιν διαίρεσις γίνεται εἰς ὁμοιομερῆ [ καὶ ἀνομοιομερή ]· καὶ τούτων ἔτι εἰς κεφαλὴν καὶ χεῖρας καὶ πόδας· καὶ ταῦτα, εἰς ὀστέα καὶ σάρκα καὶ νεῦρα· καὶ ταῦτα εἰς τέσσαρα στοιχεία· καὶ ταῦτα εἰς ὕλην καὶ εἶδος. Καὶ πολλὰ δὲ ἕτερα φιλοσοφοῦσι ἰατρῶν παῖδες περὶ δυνάμεων φυσικῶν· ὧν τὴν μὲν ἑλκτικὴν, τὴν δὲ καθελκτικὴν, τὴν δὲ ἀλλοιωτικὴν, τὴν δὲ ἀποκριτικὴν ὀνομάζουσι· πολλὰ δὲ καὶ περὶ αἰσθή σεως καὶ φαντασίας, καὶ τοῦ συνέχοντος τὸ ζῶον ζωτικοῦ καὶ ὀργανικού πνεύματος, ἑτέρου παρὰ τὸ λογικὸν, ὥς φασιν, ὑπάρχοντος. Ὥσπερ τοίνυν ἀπό χρὴ πρὸς τὸ παραστῆσαι ταῦτα πάντα διὰ τοῦ σάρκα εἰπεῖν, ἢ σῶμα ἀνθρώπου· καὶ ἀπόχρη ἄνθρωπον, ἢ φύσιν ἀνθρώπου εἰρηκότα, πάντα δηλῶσαί τε καὶ παραστῆσαι τὰ ἐξ ὧν συνέστηκεν, ἐν οἷς καὶ γνωρίζεται. Οἱ δὲ, οὐχ ἵνα αὐτὸν ἄνθρωπον τέλειον ἀποφήνωσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν Κύριον συκοφαντήσωσι, καὶ τῆς ἡμετέρας αὐτὸν ἀλλοτριώσωσι φύσεως, καὶ ἡ μὴ προσειληφότα τὴν ἀρχὴν τὸ ἡμέτερον, ἢ μὴ σῶον φυλάξαντα, ὅπερ ἔσχε παρ' ἡμῶν. imperium habet, irascens alia, et concupiscens τὸ δὲ ὀρεκτικόν τε καὶ ἑλκτικὸν, τὸ δὲ ἀμυντικόν, altera. Atque harum quidem alia concipiendi et cogitandi virtus est, alia vis memoriæ et consilii, alia appetitus et attractionis, alia denique necessariæ defensionis. Pleraque alia ex his rursum dividuntur. Nec vero hic inquiramus, num hæc in anima sint tanquam partes, an tanquanı potentiæ. Ad hæc, in corpore divisio quoque locum habet in partes similes et dissimiles; earnmque rursum in caput, manus, et pedes: alque illa ipsa in ossa dividuntur, carnemque et nervos: bæc vero in quatuor elementa; ac demum ista, in materiam et formam. Quin et alia multa edisserunt medici de facultatibus naturalibus, ex quibus attrahendi aliam, aliam retinendi, aliam immutandi, aliam excernendi vim appellant. 13 Plura item de sensu et imaginatione, deque spiritu animali et organico per quod corpus conservatur ct continetur, qui alter prorsus est, ut aiunt, ab illo qui rationalis est. Quemadmodum igitur, ad isthæc omnia exhibenda satis est, ut hominis carnem dicamus et corpus; sic hominem hominisque naturam dicere sufficiat, ut cuncta significemus et exhibeamus, ex quibus ille constat, et 573 in quibus agnoscitur. lli vero ista non proferunt, nt hominem perfectum ostendant; sed ut Dominum calumnientur, atque alienum faciant ab humana natura, ita ut vel a principio non 28sumpserit id quod nostrum erat, vel non servaverit integrum quod ex nobis habuit. Finem habet liber sancti beati Joannis Mansur Damasceni, qui Pandecte nuncupatur. Τέλος είλησε ή βίβλος τοῦ ἁγίου καὶ μακαρίου Ιωάννου τοῦ Μανδὰρ τοῦ Δαμασκηνοῦ ἡ λεγομένη Πάνδεκτος. In fine ejusdem codicis Sancti-Hilarii hæc quæ sceni reperi, quorum prius ejus etiam Joannis monachi presbyteri Damasceni cognomine Mansur, de Theologia: Qua ratione imagīnem Dei homo referat. subsequuntur fragmenta alia Joannis Damanomen prafert in cod. Reg. 2428. Ιωάννου μοναχοῦ πρεσβυτέρου Δαμασκηνοῦ, ἐπίκλην Μανσούρ, περὶ θεολογίας πώς είκο νίζει τὸ θεῖον άνθρωπος. Τὸ κατ' εἰκόνα καὶ ὁμοίωσιν Θεοῦ εἶναι τὸν ἄνθρω πον, τοῦτο δηλοῖ, τὸ ἐν τρισὶν ἰδιώμασιν εἶναι τὴν τούτου νοερὰν καὶ λογικὴν ψυχὴν· τουτέστι νοῦς καὶ λόγος καὶ πνεῦμα, οἷον ἐπὶ τῆς θείας ουσίας, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Πνεῦμα ἅγιον. "Ωσπερ γὰρ ὁ Πατήρ, Πατὴρ, καὶ οὐχ Υἱός· καὶ ὁ Υἱός, Υἱός, καὶ οὐ Πα τήρ· καὶ τὸ Πνεῦμα, Πνεῦμα ἅγιον, καὶ οὐχ Υἱὸς, ἢ Πατήρ τὸν αὐτὸν τρόπον, ὅ τε νοῦς, νοῦς καὶ οὐ λή γος· ὁ λόγος, λόγος καὶ οὐ πνεῦμα· καὶ τὸ πνεῦμα, νεῦμα καὶ οὐ λόγος, ἢ νοῦς. Ταῦτα οὖν οὔτε συγ χέεται τῇ ἑνότητι, οὔτε διαιρεῖται τῷ ἀριθμῷ· τὰ γὰρ τρία ἔν, καὶ τὸ ἓν εἰς τρία, ὁμοφυᾶ τε καὶ ὁμοού στα συνυπάρχοντα ἀλλήλων ἀεί. Hominem ad imaginem et similitudinem Dei esse, exinde manifestum est quod tria propria sint animæ ejus quæ intellectu et ratione prædita est, hoc est, unens, verbum seu ratio, et spiritus: p quemadmodum in divina natura sunt Pater et Filius et Spiritus sanctus. Nam veluti Pater Pater est, et non Filius; atque Filius Filius est, et non Pater: Spiritus quoque sanctus, Spiritus est, el non Filius, neque Pater: consimiliter mens, neus est, et non verbum: verbum, verbum est, non mens; et spiritus, spiritus est, et non verbum, aut mens. Quamobrem ea nec unitate confunduntur, nec numero dividuntur. Tria siquidem unum sunt, et unum in tria distinguitur, quæ naturæ substantiæque ejusdem sunt, simulque sem. per exsistunt. Ejusdem. Non tantum ex divina Scriptura Trinitatis rationem docemur, quantum ex naturæ: serie et ordine. Ejusdem de theologia. Quando de Deo sermo est, unus Deus celebratur et adoratur in tribus hypostasibus, unaque Deitas, una natura, una vis et potentia, volun - tas una; tres personæ et tres hypostases, una- • Emenda Μανσούρ. Τοῦ αὐτοῦ. Οὐ τοσοῦτον ἐκ τῆς θείας Γραφῆς τὸν περὶ τῆς Τριάδος διδασκόμεθα λόγον, ὅσον ἐκ τῆς φυσικῆς ἀκολουθίας. Τοῦ αὐτοῦ, περὶ τῆς θεολογίας. Ἐπὶ μὲν τῆς θεολογίας εἷς Θεός δοξάζεται καὶ προσκυνεῖται ἐν τρισὶν ὑποστάσεσι μία θεότης, μία φύσις, μία ουσία, μία δύναμις καὶ ἐξουσία, ἓν θέλημα· τρία δὲ πρόσωπα, καὶ τρεῖς ὑποστάσεις, ἑκάστη

FRAGMENTA. μετὰ τῆς ἰδιότητος. Ιδιον γὰρ τοῦ Πατρὸς τὸ ἀγέν- quæque cum sua proprietate. Nam proprietas Pas νητον· ἴδιον δὲ τοῦ Υἱοῦ τὸ γεννητόν· καὶ ἴδιον τοῦ Πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν. Θεὸς ὁ Πατήρ ἄναρχος - Θεὸς ὁ Υἱὸς συνάναρχος, εἰ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός· Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, συναΐδιον καὶ συνάναρχον, ἐκ τοῦ Πατρὸς προϊόν, οὐχ υἱἰκῶς γεννώμενον ὡς Υιός, ἀλλ᾽ ἐκπορευτῶς. Εν τὰ τρία τῇ Θεότητι, κάν τρι σὶν ὑποστάσεσιν. Ἐπὶ δὲ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, καὶ συνεργίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σαρκωθέντος, δύο φύσεις ὁμολογοῦ μεν, καὶ μίαν ὑπόστασιν· ἕνα τε Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, καὶ ἐν πρόσωπον· δύο δὲ θελήσεις καὶ δύο ἐνεργείας· ἑκάστην φύσιν μετὰ τῆς ἰδιότητος, ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Ιδιον μὲν γὰρ τῆς θεότητος, τὸ νεκροὺς ἀνιστήν, καὶ τὰς θεοσημείας ἐπιτελεῖν· ἴδιον δὲ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ πεινῇν καὶ διψῆν καὶ κοπιᾷν, καὶ τὰ πάθη ὑπομένειν. Ασυγχύτως γὰρ ἡνώθη τῇ σαρκὶ καὶ ἀδιαιρέτως, μεθ᾿ ἧς σαρκὸς ἀνελήφθη, καὶ ἐκάθε ισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἥξει μετὰ δόξης ἐν τῇ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, Θεός σεσαρκωμένος. Περὶ ἐμψύχου. Έμψυχον λέγεται τὸ τρεφόμενον, καὶ αὖξον, καὶ τίκτον ὅμοιον ἑαυτῷ. Τοῦτο δὲ διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς ζῶον· τὸ δὲ ζῶον οὐκ ἔχει μόνον τὰς τρεῖς φυσικὰς ταύτας κινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεθίστασθαι· εἰς φυτόν· τοῦτο τὰς τρεῖς μόνας ἔχει· εἰς ζωόφυτον· τὸ ζωόφυτον μέσον ἐστὶ τοῦ ζώου καὶ τοῦ φυτού. Τοῦ γὰρ φυτοῦ τὰς τρεῖς ἔχοντος, τοῦ δὲ ζώου πρὸς ταῖς τρισὶν καὶ τὴν ἐκ τόπου κίνησιν, τοῦτο μέσον ὑπάρχει. Εχει γὰρ καὶ αὐτὸ κίνησιν, καὶ οὐ τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλὰ τὴν τῆς συστο λῆς, εἴ τις αὐτοῦ ἐφάψαιτο. Τὸ σῶμα διαιρεῖται εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον· τὸ ἔμψυχον εἰς αἰσθητικὸν ζῶον καὶ ἀναίσθητον· τὸ ἔψυχον εἰς ζωόφυτον και φυτόν· τὸ ζωόφυτον εἰς συχὴν· τὸ φυτὸν εἰς πόαν, θάμνον, δένδρον· τὸ ζῶον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον· τὸ λογικὸν εἰς θνητὸν καὶ ἀθάνατον· τὸ ἀθάνατον εἰς ἄγγελον, δαίμονα· τὸ θνητὸν εἰς ἄνθρωπον, βοῦν, κύνα, καὶ τὰ τοιαῦτα. Καινοτομία ἐστὶ πράγμα παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον. Οικονομία ἐστὶ πράγμα μὴ ὀφείλον γενέσθαι· για νεται καὶ κατὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειάν τινων. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν οὐσία· τὰ δὲ ἐπιτηδειό τῆς· τὰ δὲ ἐνέργεια. tris est innascibilitas; proprietas Filii, nativitas; et proprietas Spiritus, processio. Deus est Pater, qui caret initio; Deus est Filius, qui perinde initium non habuit, quamlibet sit ex Patre; Deus, Spiritus sanctus, utriusque coaternus simulque initii expers: ex Patre prodiens, non Filii more, ut genitus sit uti Filius, sed processione. Unum tria est Deitate, inque tribus hypostasibus. In dispensatione vero Dei seu Verbi Dei, quod ex complacito Patris, unaque operante Spiritu sancto factum est caro, naturas duas unamque hypostasim confitemur, unum, inquam, Filium, Dominum nostrum Jesum Christum, Deum sinul et hominem, unamque personam: voluntates autem duas duasque operationes; quamlibet naturam cum sua proprietate citra divisionem et confusionem. Deitatis siquidem proprium est suscitare mortuos, et divina miracula patrare: humanitatis 574 vero, famem, sitim, lassitudinem, laboresque, et dolores tolerare. Unitus enim est carni sine confusione ac divisione, cum qua carne assumptus est, sedetque in dextera Patris, ac tandem in fine sæculorum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos, Deus incarnatus. De animato.cövlið viljený Animatum dicitur, id quod alitur et augescit, gignitque sui ipsius simile. Illud porro in tria dividitur in animal, quod quidem præter tres illos motus naturales, hunc insuper habet, quo e loco in locum transeat; in plantam, quæ tres duntaxat motiones illas habet; et in zoophytum, quod medium est inter animal et plantam: ut cum planta tres motiones habeat, præter illas, animal locum mutet: hoc velut in meditullio exsistat. Habet enim et ipsum motus, at non e loco in locum, sed per contractionem, si quis ipsum tangat. · Corpus dividitur in animatum et inanimum. Animatum, in animal sensu præditum et insensibile. Inanimum, in zoophytum et plantam: zoophytum, in feum: planta in herbam, rubum, arborem: animal, in rationale et rationis expers. Rationale, in mortale et immortale. Immortale, in angelum et dæmonem; mortale, in hominem, ·D bovem, carnem et similia. Innovatio res est discrepans a naturæ terminis et legibus. Dispensatio res est quam fieri non oportet: efficitur vero per indulgentiam et ad quorumdam utilitatem. Lorum quæ sunt, aut essentia est, aut aptitudo, aut actus. Post Dialecticam nostri auctoris isthæc etiam alia subjiciuntur in eodem codice Sancti-Hilarii. Τῆς δὲ ψυχῆς μέρη γ'. Επιθυμητικόν, θυμικόν, λογιστικόν. Αρεταῖς δὲ τέσσαρσι τεθρόνισται ὁ ἱερώτατος τοῖς· φρονήσεως, ἀνδρείας, δικαιοσύνης, σωφροσύν νης. Partes porro animæ tres. Concupiscens, irascens et rationalis. Quatuor in virtutibus sanctissima mens veiut in throno sedet, prudentia scilicet, fortitudine, justitia et temperantia.

FRAGMENTA. μετὰ τῆς ἰδιότητος. Ιδιον γὰρ τοῦ Πατρὸς τὸ ἀγέν- quæque cum sua proprietate. Nam proprietas Pas νητον· ἴδιον δὲ τοῦ Υἱοῦ τὸ γεννητόν· καὶ ἴδιον τοῦ Πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν. Θεὸς ὁ Πατήρ ἄναρχος - Θεὸς ὁ Υἱὸς συνάναρχος, εἰ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός· Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, συναΐδιον καὶ συνάναρχον, ἐκ τοῦ Πατρὸς προϊόν, οὐχ υἱἰκῶς γεννώμενον ὡς Υιός, ἀλλ᾽ ἐκπορευτῶς. Εν τὰ τρία τῇ Θεότητι, κάν τρι σὶν ὑποστάσεσιν. Ἐπὶ δὲ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, καὶ συνεργίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σαρκωθέντος, δύο φύσεις ὁμολογοῦ μεν, καὶ μίαν ὑπόστασιν· ἕνα τε Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, καὶ ἐν πρόσωπον· δύο δὲ θελήσεις καὶ δύο ἐνεργείας· ἑκάστην φύσιν μετὰ τῆς ἰδιότητος, ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Ιδιον μὲν γὰρ τῆς θεότητος, τὸ νεκροὺς ἀνιστήν, καὶ τὰς θεοσημείας ἐπιτελεῖν· ἴδιον δὲ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ πεινῇν καὶ διψῆν καὶ κοπιᾷν, καὶ τὰ πάθη ὑπομένειν. Ασυγχύτως γὰρ ἡνώθη τῇ σαρκὶ καὶ ἀδιαιρέτως, μεθ᾿ ἧς σαρκὸς ἀνελήφθη, καὶ ἐκάθε ισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἥξει μετὰ δόξης ἐν τῇ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, Θεός σεσαρκωμένος. Περὶ ἐμψύχου. Έμψυχον λέγεται τὸ τρεφόμενον, καὶ αὖξον, καὶ τίκτον ὅμοιον ἑαυτῷ. Τοῦτο δὲ διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς ζῶον· τὸ δὲ ζῶον οὐκ ἔχει μόνον τὰς τρεῖς φυσικὰς ταύτας κινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεθίστασθαι· εἰς φυτόν· τοῦτο τὰς τρεῖς μόνας ἔχει· εἰς ζωόφυτον· τὸ ζωόφυτον μέσον ἐστὶ τοῦ ζώου καὶ τοῦ φυτού. Τοῦ γὰρ φυτοῦ τὰς τρεῖς ἔχοντος, τοῦ δὲ ζώου πρὸς ταῖς τρισὶν καὶ τὴν ἐκ τόπου κίνησιν, τοῦτο μέσον ὑπάρχει. Εχει γὰρ καὶ αὐτὸ κίνησιν, καὶ οὐ τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλὰ τὴν τῆς συστο λῆς, εἴ τις αὐτοῦ ἐφάψαιτο. Τὸ σῶμα διαιρεῖται εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον· τὸ ἔμψυχον εἰς αἰσθητικὸν ζῶον καὶ ἀναίσθητον· τὸ ἔψυχον εἰς ζωόφυτον και φυτόν· τὸ ζωόφυτον εἰς συχὴν· τὸ φυτὸν εἰς πόαν, θάμνον, δένδρον· τὸ ζῶον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον· τὸ λογικὸν εἰς θνητὸν καὶ ἀθάνατον· τὸ ἀθάνατον εἰς ἄγγελον, δαίμονα· τὸ θνητὸν εἰς ἄνθρωπον, βοῦν, κύνα, καὶ τὰ τοιαῦτα. Καινοτομία ἐστὶ πράγμα παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον. Οικονομία ἐστὶ πράγμα μὴ ὀφείλον γενέσθαι· για νεται καὶ κατὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειάν τινων. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν οὐσία· τὰ δὲ ἐπιτηδειό τῆς· τὰ δὲ ἐνέργεια. tris est innascibilitas; proprietas Filii, nativitas; et proprietas Spiritus, processio. Deus est Pater, qui caret initio; Deus est Filius, qui perinde initium non habuit, quamlibet sit ex Patre; Deus, Spiritus sanctus, utriusque coaternus simulque initii expers: ex Patre prodiens, non Filii more, ut genitus sit uti Filius, sed processione. Unum tria est Deitate, inque tribus hypostasibus. In dispensatione vero Dei seu Verbi Dei, quod ex complacito Patris, unaque operante Spiritu sancto factum est caro, naturas duas unamque hypostasim confitemur, unum, inquam, Filium, Dominum nostrum Jesum Christum, Deum sinul et hominem, unamque personam: voluntates autem duas duasque operationes; quamlibet naturam cum sua proprietate citra divisionem et confusionem. Deitatis siquidem proprium est suscitare mortuos, et divina miracula patrare: humanitatis 574 vero, famem, sitim, lassitudinem, laboresque, et dolores tolerare. Unitus enim est carni sine confusione ac divisione, cum qua carne assumptus est, sedetque in dextera Patris, ac tandem in fine sæculorum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos, Deus incarnatus. De animato.cövlið viljený Animatum dicitur, id quod alitur et augescit, gignitque sui ipsius simile. Illud porro in tria dividitur in animal, quod quidem præter tres illos motus naturales, hunc insuper habet, quo e loco in locum transeat; in plantam, quæ tres duntaxat motiones illas habet; et in zoophytum, quod medium est inter animal et plantam: ut cum planta tres motiones habeat, præter illas, animal locum mutet: hoc velut in meditullio exsistat. Habet enim et ipsum motus, at non e loco in locum, sed per contractionem, si quis ipsum tangat. · Corpus dividitur in animatum et inanimum. Animatum, in animal sensu præditum et insensibile. Inanimum, in zoophytum et plantam: zoophytum, in feum: planta in herbam, rubum, arborem: animal, in rationale et rationis expers. Rationale, in mortale et immortale. Immortale, in angelum et dæmonem; mortale, in hominem, ·D bovem, carnem et similia. Innovatio res est discrepans a naturæ terminis et legibus. Dispensatio res est quam fieri non oportet: efficitur vero per indulgentiam et ad quorumdam utilitatem. Lorum quæ sunt, aut essentia est, aut aptitudo, aut actus. Post Dialecticam nostri auctoris isthæc etiam alia subjiciuntur in eodem codice Sancti-Hilarii. Τῆς δὲ ψυχῆς μέρη γ'. Επιθυμητικόν, θυμικόν, λογιστικόν. Αρεταῖς δὲ τέσσαρσι τεθρόνισται ὁ ἱερώτατος τοῖς· φρονήσεως, ἀνδρείας, δικαιοσύνης, σωφροσύν νης. Partes porro animæ tres. Concupiscens, irascens et rationalis. Quatuor in virtutibus sanctissima mens veiut in throno sedet, prudentia scilicet, fortitudine, justitia et temperantia.

FRAGMENTA. μετὰ τῆς ἰδιότητος. Ιδιον γὰρ τοῦ Πατρὸς τὸ ἀγέν- quæque cum sua proprietate. Nam proprietas Pas νητον· ἴδιον δὲ τοῦ Υἱοῦ τὸ γεννητόν· καὶ ἴδιον τοῦ Πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν. Θεὸς ὁ Πατήρ ἄναρχος - Θεὸς ὁ Υἱὸς συνάναρχος, εἰ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός· Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, συναΐδιον καὶ συνάναρχον, ἐκ τοῦ Πατρὸς προϊόν, οὐχ υἱἰκῶς γεννώμενον ὡς Υιός, ἀλλ᾽ ἐκπορευτῶς. Εν τὰ τρία τῇ Θεότητι, κάν τρι σὶν ὑποστάσεσιν. Ἐπὶ δὲ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, καὶ συνεργίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σαρκωθέντος, δύο φύσεις ὁμολογοῦ μεν, καὶ μίαν ὑπόστασιν· ἕνα τε Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, καὶ ἐν πρόσωπον· δύο δὲ θελήσεις καὶ δύο ἐνεργείας· ἑκάστην φύσιν μετὰ τῆς ἰδιότητος, ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Ιδιον μὲν γὰρ τῆς θεότητος, τὸ νεκροὺς ἀνιστήν, καὶ τὰς θεοσημείας ἐπιτελεῖν· ἴδιον δὲ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ πεινῇν καὶ διψῆν καὶ κοπιᾷν, καὶ τὰ πάθη ὑπομένειν. Ασυγχύτως γὰρ ἡνώθη τῇ σαρκὶ καὶ ἀδιαιρέτως, μεθ᾿ ἧς σαρκὸς ἀνελήφθη, καὶ ἐκάθε ισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἥξει μετὰ δόξης ἐν τῇ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, Θεός σεσαρκωμένος. Περὶ ἐμψύχου. Έμψυχον λέγεται τὸ τρεφόμενον, καὶ αὖξον, καὶ τίκτον ὅμοιον ἑαυτῷ. Τοῦτο δὲ διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς ζῶον· τὸ δὲ ζῶον οὐκ ἔχει μόνον τὰς τρεῖς φυσικὰς ταύτας κινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεθίστασθαι· εἰς φυτόν· τοῦτο τὰς τρεῖς μόνας ἔχει· εἰς ζωόφυτον· τὸ ζωόφυτον μέσον ἐστὶ τοῦ ζώου καὶ τοῦ φυτού. Τοῦ γὰρ φυτοῦ τὰς τρεῖς ἔχοντος, τοῦ δὲ ζώου πρὸς ταῖς τρισὶν καὶ τὴν ἐκ τόπου κίνησιν, τοῦτο μέσον ὑπάρχει. Εχει γὰρ καὶ αὐτὸ κίνησιν, καὶ οὐ τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλὰ τὴν τῆς συστο λῆς, εἴ τις αὐτοῦ ἐφάψαιτο. Τὸ σῶμα διαιρεῖται εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον· τὸ ἔμψυχον εἰς αἰσθητικὸν ζῶον καὶ ἀναίσθητον· τὸ ἔψυχον εἰς ζωόφυτον και φυτόν· τὸ ζωόφυτον εἰς συχὴν· τὸ φυτὸν εἰς πόαν, θάμνον, δένδρον· τὸ ζῶον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον· τὸ λογικὸν εἰς θνητὸν καὶ ἀθάνατον· τὸ ἀθάνατον εἰς ἄγγελον, δαίμονα· τὸ θνητὸν εἰς ἄνθρωπον, βοῦν, κύνα, καὶ τὰ τοιαῦτα. Καινοτομία ἐστὶ πράγμα παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον. Οικονομία ἐστὶ πράγμα μὴ ὀφείλον γενέσθαι· για νεται καὶ κατὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειάν τινων. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν οὐσία· τὰ δὲ ἐπιτηδειό τῆς· τὰ δὲ ἐνέργεια. tris est innascibilitas; proprietas Filii, nativitas; et proprietas Spiritus, processio. Deus est Pater, qui caret initio; Deus est Filius, qui perinde initium non habuit, quamlibet sit ex Patre; Deus, Spiritus sanctus, utriusque coaternus simulque initii expers: ex Patre prodiens, non Filii more, ut genitus sit uti Filius, sed processione. Unum tria est Deitate, inque tribus hypostasibus. In dispensatione vero Dei seu Verbi Dei, quod ex complacito Patris, unaque operante Spiritu sancto factum est caro, naturas duas unamque hypostasim confitemur, unum, inquam, Filium, Dominum nostrum Jesum Christum, Deum sinul et hominem, unamque personam: voluntates autem duas duasque operationes; quamlibet naturam cum sua proprietate citra divisionem et confusionem. Deitatis siquidem proprium est suscitare mortuos, et divina miracula patrare: humanitatis 574 vero, famem, sitim, lassitudinem, laboresque, et dolores tolerare. Unitus enim est carni sine confusione ac divisione, cum qua carne assumptus est, sedetque in dextera Patris, ac tandem in fine sæculorum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos, Deus incarnatus. De animato.cövlið viljený Animatum dicitur, id quod alitur et augescit, gignitque sui ipsius simile. Illud porro in tria dividitur in animal, quod quidem præter tres illos motus naturales, hunc insuper habet, quo e loco in locum transeat; in plantam, quæ tres duntaxat motiones illas habet; et in zoophytum, quod medium est inter animal et plantam: ut cum planta tres motiones habeat, præter illas, animal locum mutet: hoc velut in meditullio exsistat. Habet enim et ipsum motus, at non e loco in locum, sed per contractionem, si quis ipsum tangat. · Corpus dividitur in animatum et inanimum. Animatum, in animal sensu præditum et insensibile. Inanimum, in zoophytum et plantam: zoophytum, in feum: planta in herbam, rubum, arborem: animal, in rationale et rationis expers. Rationale, in mortale et immortale. Immortale, in angelum et dæmonem; mortale, in hominem, ·D bovem, carnem et similia. Innovatio res est discrepans a naturæ terminis et legibus. Dispensatio res est quam fieri non oportet: efficitur vero per indulgentiam et ad quorumdam utilitatem. Lorum quæ sunt, aut essentia est, aut aptitudo, aut actus. Post Dialecticam nostri auctoris isthæc etiam alia subjiciuntur in eodem codice Sancti-Hilarii. Τῆς δὲ ψυχῆς μέρη γ'. Επιθυμητικόν, θυμικόν, λογιστικόν. Αρεταῖς δὲ τέσσαρσι τεθρόνισται ὁ ἱερώτατος τοῖς· φρονήσεως, ἀνδρείας, δικαιοσύνης, σωφροσύν νης. Partes porro animæ tres. Concupiscens, irascens et rationalis. Quatuor in virtutibus sanctissima mens veiut in throno sedet, prudentia scilicet, fortitudine, justitia et temperantia.

FRAGMENTA. μετὰ τῆς ἰδιότητος. Ιδιον γὰρ τοῦ Πατρὸς τὸ ἀγέν- quæque cum sua proprietate. Nam proprietas Pas νητον· ἴδιον δὲ τοῦ Υἱοῦ τὸ γεννητόν· καὶ ἴδιον τοῦ Πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν. Θεὸς ὁ Πατήρ ἄναρχος - Θεὸς ὁ Υἱὸς συνάναρχος, εἰ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός· Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, συναΐδιον καὶ συνάναρχον, ἐκ τοῦ Πατρὸς προϊόν, οὐχ υἱἰκῶς γεννώμενον ὡς Υιός, ἀλλ᾽ ἐκπορευτῶς. Εν τὰ τρία τῇ Θεότητι, κάν τρι σὶν ὑποστάσεσιν. Ἐπὶ δὲ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, καὶ συνεργίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σαρκωθέντος, δύο φύσεις ὁμολογοῦ μεν, καὶ μίαν ὑπόστασιν· ἕνα τε Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, καὶ ἐν πρόσωπον· δύο δὲ θελήσεις καὶ δύο ἐνεργείας· ἑκάστην φύσιν μετὰ τῆς ἰδιότητος, ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Ιδιον μὲν γὰρ τῆς θεότητος, τὸ νεκροὺς ἀνιστήν, καὶ τὰς θεοσημείας ἐπιτελεῖν· ἴδιον δὲ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ πεινῇν καὶ διψῆν καὶ κοπιᾷν, καὶ τὰ πάθη ὑπομένειν. Ασυγχύτως γὰρ ἡνώθη τῇ σαρκὶ καὶ ἀδιαιρέτως, μεθ᾿ ἧς σαρκὸς ἀνελήφθη, καὶ ἐκάθε ισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἥξει μετὰ δόξης ἐν τῇ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, Θεός σεσαρκωμένος. Περὶ ἐμψύχου. Έμψυχον λέγεται τὸ τρεφόμενον, καὶ αὖξον, καὶ τίκτον ὅμοιον ἑαυτῷ. Τοῦτο δὲ διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς ζῶον· τὸ δὲ ζῶον οὐκ ἔχει μόνον τὰς τρεῖς φυσικὰς ταύτας κινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεθίστασθαι· εἰς φυτόν· τοῦτο τὰς τρεῖς μόνας ἔχει· εἰς ζωόφυτον· τὸ ζωόφυτον μέσον ἐστὶ τοῦ ζώου καὶ τοῦ φυτού. Τοῦ γὰρ φυτοῦ τὰς τρεῖς ἔχοντος, τοῦ δὲ ζώου πρὸς ταῖς τρισὶν καὶ τὴν ἐκ τόπου κίνησιν, τοῦτο μέσον ὑπάρχει. Εχει γὰρ καὶ αὐτὸ κίνησιν, καὶ οὐ τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλὰ τὴν τῆς συστο λῆς, εἴ τις αὐτοῦ ἐφάψαιτο. Τὸ σῶμα διαιρεῖται εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον· τὸ ἔμψυχον εἰς αἰσθητικὸν ζῶον καὶ ἀναίσθητον· τὸ ἔψυχον εἰς ζωόφυτον και φυτόν· τὸ ζωόφυτον εἰς συχὴν· τὸ φυτὸν εἰς πόαν, θάμνον, δένδρον· τὸ ζῶον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον· τὸ λογικὸν εἰς θνητὸν καὶ ἀθάνατον· τὸ ἀθάνατον εἰς ἄγγελον, δαίμονα· τὸ θνητὸν εἰς ἄνθρωπον, βοῦν, κύνα, καὶ τὰ τοιαῦτα. Καινοτομία ἐστὶ πράγμα παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον. Οικονομία ἐστὶ πράγμα μὴ ὀφείλον γενέσθαι· για νεται καὶ κατὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειάν τινων. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν οὐσία· τὰ δὲ ἐπιτηδειό τῆς· τὰ δὲ ἐνέργεια. tris est innascibilitas; proprietas Filii, nativitas; et proprietas Spiritus, processio. Deus est Pater, qui caret initio; Deus est Filius, qui perinde initium non habuit, quamlibet sit ex Patre; Deus, Spiritus sanctus, utriusque coaternus simulque initii expers: ex Patre prodiens, non Filii more, ut genitus sit uti Filius, sed processione. Unum tria est Deitate, inque tribus hypostasibus. In dispensatione vero Dei seu Verbi Dei, quod ex complacito Patris, unaque operante Spiritu sancto factum est caro, naturas duas unamque hypostasim confitemur, unum, inquam, Filium, Dominum nostrum Jesum Christum, Deum sinul et hominem, unamque personam: voluntates autem duas duasque operationes; quamlibet naturam cum sua proprietate citra divisionem et confusionem. Deitatis siquidem proprium est suscitare mortuos, et divina miracula patrare: humanitatis 574 vero, famem, sitim, lassitudinem, laboresque, et dolores tolerare. Unitus enim est carni sine confusione ac divisione, cum qua carne assumptus est, sedetque in dextera Patris, ac tandem in fine sæculorum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos, Deus incarnatus. De animato.cövlið viljený Animatum dicitur, id quod alitur et augescit, gignitque sui ipsius simile. Illud porro in tria dividitur in animal, quod quidem præter tres illos motus naturales, hunc insuper habet, quo e loco in locum transeat; in plantam, quæ tres duntaxat motiones illas habet; et in zoophytum, quod medium est inter animal et plantam: ut cum planta tres motiones habeat, præter illas, animal locum mutet: hoc velut in meditullio exsistat. Habet enim et ipsum motus, at non e loco in locum, sed per contractionem, si quis ipsum tangat. · Corpus dividitur in animatum et inanimum. Animatum, in animal sensu præditum et insensibile. Inanimum, in zoophytum et plantam: zoophytum, in feum: planta in herbam, rubum, arborem: animal, in rationale et rationis expers. Rationale, in mortale et immortale. Immortale, in angelum et dæmonem; mortale, in hominem, ·D bovem, carnem et similia. Innovatio res est discrepans a naturæ terminis et legibus. Dispensatio res est quam fieri non oportet: efficitur vero per indulgentiam et ad quorumdam utilitatem. Lorum quæ sunt, aut essentia est, aut aptitudo, aut actus. Post Dialecticam nostri auctoris isthæc etiam alia subjiciuntur in eodem codice Sancti-Hilarii. Τῆς δὲ ψυχῆς μέρη γ'. Επιθυμητικόν, θυμικόν, λογιστικόν. Αρεταῖς δὲ τέσσαρσι τεθρόνισται ὁ ἱερώτατος τοῖς· φρονήσεως, ἀνδρείας, δικαιοσύνης, σωφροσύν νης. Partes porro animæ tres. Concupiscens, irascens et rationalis. Quatuor in virtutibus sanctissima mens veiut in throno sedet, prudentia scilicet, fortitudine, justitia et temperantia.

FRAGMENTA. μετὰ τῆς ἰδιότητος. Ιδιον γὰρ τοῦ Πατρὸς τὸ ἀγέν- quæque cum sua proprietate. Nam proprietas Pas νητον· ἴδιον δὲ τοῦ Υἱοῦ τὸ γεννητόν· καὶ ἴδιον τοῦ Πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν. Θεὸς ὁ Πατήρ ἄναρχος - Θεὸς ὁ Υἱὸς συνάναρχος, εἰ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός· Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, συναΐδιον καὶ συνάναρχον, ἐκ τοῦ Πατρὸς προϊόν, οὐχ υἱἰκῶς γεννώμενον ὡς Υιός, ἀλλ᾽ ἐκπορευτῶς. Εν τὰ τρία τῇ Θεότητι, κάν τρι σὶν ὑποστάσεσιν. Ἐπὶ δὲ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, καὶ συνεργίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σαρκωθέντος, δύο φύσεις ὁμολογοῦ μεν, καὶ μίαν ὑπόστασιν· ἕνα τε Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, καὶ ἐν πρόσωπον· δύο δὲ θελήσεις καὶ δύο ἐνεργείας· ἑκάστην φύσιν μετὰ τῆς ἰδιότητος, ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Ιδιον μὲν γὰρ τῆς θεότητος, τὸ νεκροὺς ἀνιστήν, καὶ τὰς θεοσημείας ἐπιτελεῖν· ἴδιον δὲ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ πεινῇν καὶ διψῆν καὶ κοπιᾷν, καὶ τὰ πάθη ὑπομένειν. Ασυγχύτως γὰρ ἡνώθη τῇ σαρκὶ καὶ ἀδιαιρέτως, μεθ᾿ ἧς σαρκὸς ἀνελήφθη, καὶ ἐκάθε ισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἥξει μετὰ δόξης ἐν τῇ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, Θεός σεσαρκωμένος. Περὶ ἐμψύχου. Έμψυχον λέγεται τὸ τρεφόμενον, καὶ αὖξον, καὶ τίκτον ὅμοιον ἑαυτῷ. Τοῦτο δὲ διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς ζῶον· τὸ δὲ ζῶον οὐκ ἔχει μόνον τὰς τρεῖς φυσικὰς ταύτας κινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεθίστασθαι· εἰς φυτόν· τοῦτο τὰς τρεῖς μόνας ἔχει· εἰς ζωόφυτον· τὸ ζωόφυτον μέσον ἐστὶ τοῦ ζώου καὶ τοῦ φυτού. Τοῦ γὰρ φυτοῦ τὰς τρεῖς ἔχοντος, τοῦ δὲ ζώου πρὸς ταῖς τρισὶν καὶ τὴν ἐκ τόπου κίνησιν, τοῦτο μέσον ὑπάρχει. Εχει γὰρ καὶ αὐτὸ κίνησιν, καὶ οὐ τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλὰ τὴν τῆς συστο λῆς, εἴ τις αὐτοῦ ἐφάψαιτο. Τὸ σῶμα διαιρεῖται εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον· τὸ ἔμψυχον εἰς αἰσθητικὸν ζῶον καὶ ἀναίσθητον· τὸ ἔψυχον εἰς ζωόφυτον και φυτόν· τὸ ζωόφυτον εἰς συχὴν· τὸ φυτὸν εἰς πόαν, θάμνον, δένδρον· τὸ ζῶον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον· τὸ λογικὸν εἰς θνητὸν καὶ ἀθάνατον· τὸ ἀθάνατον εἰς ἄγγελον, δαίμονα· τὸ θνητὸν εἰς ἄνθρωπον, βοῦν, κύνα, καὶ τὰ τοιαῦτα. Καινοτομία ἐστὶ πράγμα παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον. Οικονομία ἐστὶ πράγμα μὴ ὀφείλον γενέσθαι· για νεται καὶ κατὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειάν τινων. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν οὐσία· τὰ δὲ ἐπιτηδειό τῆς· τὰ δὲ ἐνέργεια. tris est innascibilitas; proprietas Filii, nativitas; et proprietas Spiritus, processio. Deus est Pater, qui caret initio; Deus est Filius, qui perinde initium non habuit, quamlibet sit ex Patre; Deus, Spiritus sanctus, utriusque coaternus simulque initii expers: ex Patre prodiens, non Filii more, ut genitus sit uti Filius, sed processione. Unum tria est Deitate, inque tribus hypostasibus. In dispensatione vero Dei seu Verbi Dei, quod ex complacito Patris, unaque operante Spiritu sancto factum est caro, naturas duas unamque hypostasim confitemur, unum, inquam, Filium, Dominum nostrum Jesum Christum, Deum sinul et hominem, unamque personam: voluntates autem duas duasque operationes; quamlibet naturam cum sua proprietate citra divisionem et confusionem. Deitatis siquidem proprium est suscitare mortuos, et divina miracula patrare: humanitatis 574 vero, famem, sitim, lassitudinem, laboresque, et dolores tolerare. Unitus enim est carni sine confusione ac divisione, cum qua carne assumptus est, sedetque in dextera Patris, ac tandem in fine sæculorum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos, Deus incarnatus. De animato.cövlið viljený Animatum dicitur, id quod alitur et augescit, gignitque sui ipsius simile. Illud porro in tria dividitur in animal, quod quidem præter tres illos motus naturales, hunc insuper habet, quo e loco in locum transeat; in plantam, quæ tres duntaxat motiones illas habet; et in zoophytum, quod medium est inter animal et plantam: ut cum planta tres motiones habeat, præter illas, animal locum mutet: hoc velut in meditullio exsistat. Habet enim et ipsum motus, at non e loco in locum, sed per contractionem, si quis ipsum tangat. · Corpus dividitur in animatum et inanimum. Animatum, in animal sensu præditum et insensibile. Inanimum, in zoophytum et plantam: zoophytum, in feum: planta in herbam, rubum, arborem: animal, in rationale et rationis expers. Rationale, in mortale et immortale. Immortale, in angelum et dæmonem; mortale, in hominem, ·D bovem, carnem et similia. Innovatio res est discrepans a naturæ terminis et legibus. Dispensatio res est quam fieri non oportet: efficitur vero per indulgentiam et ad quorumdam utilitatem. Lorum quæ sunt, aut essentia est, aut aptitudo, aut actus. Post Dialecticam nostri auctoris isthæc etiam alia subjiciuntur in eodem codice Sancti-Hilarii. Τῆς δὲ ψυχῆς μέρη γ'. Επιθυμητικόν, θυμικόν, λογιστικόν. Αρεταῖς δὲ τέσσαρσι τεθρόνισται ὁ ἱερώτατος τοῖς· φρονήσεως, ἀνδρείας, δικαιοσύνης, σωφροσύν νης. Partes porro animæ tres. Concupiscens, irascens et rationalis. Quatuor in virtutibus sanctissima mens veiut in throno sedet, prudentia scilicet, fortitudine, justitia et temperantia.

FRAGMENTA. μετὰ τῆς ἰδιότητος. Ιδιον γὰρ τοῦ Πατρὸς τὸ ἀγέν- quæque cum sua proprietate. Nam proprietas Pas νητον· ἴδιον δὲ τοῦ Υἱοῦ τὸ γεννητόν· καὶ ἴδιον τοῦ Πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν. Θεὸς ὁ Πατήρ ἄναρχος - Θεὸς ὁ Υἱὸς συνάναρχος, εἰ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός· Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, συναΐδιον καὶ συνάναρχον, ἐκ τοῦ Πατρὸς προϊόν, οὐχ υἱἰκῶς γεννώμενον ὡς Υιός, ἀλλ᾽ ἐκπορευτῶς. Εν τὰ τρία τῇ Θεότητι, κάν τρι σὶν ὑποστάσεσιν. Ἐπὶ δὲ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, καὶ συνεργίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σαρκωθέντος, δύο φύσεις ὁμολογοῦ μεν, καὶ μίαν ὑπόστασιν· ἕνα τε Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, καὶ ἐν πρόσωπον· δύο δὲ θελήσεις καὶ δύο ἐνεργείας· ἑκάστην φύσιν μετὰ τῆς ἰδιότητος, ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Ιδιον μὲν γὰρ τῆς θεότητος, τὸ νεκροὺς ἀνιστήν, καὶ τὰς θεοσημείας ἐπιτελεῖν· ἴδιον δὲ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ πεινῇν καὶ διψῆν καὶ κοπιᾷν, καὶ τὰ πάθη ὑπομένειν. Ασυγχύτως γὰρ ἡνώθη τῇ σαρκὶ καὶ ἀδιαιρέτως, μεθ᾿ ἧς σαρκὸς ἀνελήφθη, καὶ ἐκάθε ισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἥξει μετὰ δόξης ἐν τῇ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, Θεός σεσαρκωμένος. Περὶ ἐμψύχου. Έμψυχον λέγεται τὸ τρεφόμενον, καὶ αὖξον, καὶ τίκτον ὅμοιον ἑαυτῷ. Τοῦτο δὲ διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς ζῶον· τὸ δὲ ζῶον οὐκ ἔχει μόνον τὰς τρεῖς φυσικὰς ταύτας κινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεθίστασθαι· εἰς φυτόν· τοῦτο τὰς τρεῖς μόνας ἔχει· εἰς ζωόφυτον· τὸ ζωόφυτον μέσον ἐστὶ τοῦ ζώου καὶ τοῦ φυτού. Τοῦ γὰρ φυτοῦ τὰς τρεῖς ἔχοντος, τοῦ δὲ ζώου πρὸς ταῖς τρισὶν καὶ τὴν ἐκ τόπου κίνησιν, τοῦτο μέσον ὑπάρχει. Εχει γὰρ καὶ αὐτὸ κίνησιν, καὶ οὐ τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλὰ τὴν τῆς συστο λῆς, εἴ τις αὐτοῦ ἐφάψαιτο. Τὸ σῶμα διαιρεῖται εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον· τὸ ἔμψυχον εἰς αἰσθητικὸν ζῶον καὶ ἀναίσθητον· τὸ ἔψυχον εἰς ζωόφυτον και φυτόν· τὸ ζωόφυτον εἰς συχὴν· τὸ φυτὸν εἰς πόαν, θάμνον, δένδρον· τὸ ζῶον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον· τὸ λογικὸν εἰς θνητὸν καὶ ἀθάνατον· τὸ ἀθάνατον εἰς ἄγγελον, δαίμονα· τὸ θνητὸν εἰς ἄνθρωπον, βοῦν, κύνα, καὶ τὰ τοιαῦτα. Καινοτομία ἐστὶ πράγμα παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον. Οικονομία ἐστὶ πράγμα μὴ ὀφείλον γενέσθαι· για νεται καὶ κατὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειάν τινων. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν οὐσία· τὰ δὲ ἐπιτηδειό τῆς· τὰ δὲ ἐνέργεια. tris est innascibilitas; proprietas Filii, nativitas; et proprietas Spiritus, processio. Deus est Pater, qui caret initio; Deus est Filius, qui perinde initium non habuit, quamlibet sit ex Patre; Deus, Spiritus sanctus, utriusque coaternus simulque initii expers: ex Patre prodiens, non Filii more, ut genitus sit uti Filius, sed processione. Unum tria est Deitate, inque tribus hypostasibus. In dispensatione vero Dei seu Verbi Dei, quod ex complacito Patris, unaque operante Spiritu sancto factum est caro, naturas duas unamque hypostasim confitemur, unum, inquam, Filium, Dominum nostrum Jesum Christum, Deum sinul et hominem, unamque personam: voluntates autem duas duasque operationes; quamlibet naturam cum sua proprietate citra divisionem et confusionem. Deitatis siquidem proprium est suscitare mortuos, et divina miracula patrare: humanitatis 574 vero, famem, sitim, lassitudinem, laboresque, et dolores tolerare. Unitus enim est carni sine confusione ac divisione, cum qua carne assumptus est, sedetque in dextera Patris, ac tandem in fine sæculorum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos, Deus incarnatus. De animato.cövlið viljený Animatum dicitur, id quod alitur et augescit, gignitque sui ipsius simile. Illud porro in tria dividitur in animal, quod quidem præter tres illos motus naturales, hunc insuper habet, quo e loco in locum transeat; in plantam, quæ tres duntaxat motiones illas habet; et in zoophytum, quod medium est inter animal et plantam: ut cum planta tres motiones habeat, præter illas, animal locum mutet: hoc velut in meditullio exsistat. Habet enim et ipsum motus, at non e loco in locum, sed per contractionem, si quis ipsum tangat. · Corpus dividitur in animatum et inanimum. Animatum, in animal sensu præditum et insensibile. Inanimum, in zoophytum et plantam: zoophytum, in feum: planta in herbam, rubum, arborem: animal, in rationale et rationis expers. Rationale, in mortale et immortale. Immortale, in angelum et dæmonem; mortale, in hominem, ·D bovem, carnem et similia. Innovatio res est discrepans a naturæ terminis et legibus. Dispensatio res est quam fieri non oportet: efficitur vero per indulgentiam et ad quorumdam utilitatem. Lorum quæ sunt, aut essentia est, aut aptitudo, aut actus. Post Dialecticam nostri auctoris isthæc etiam alia subjiciuntur in eodem codice Sancti-Hilarii. Τῆς δὲ ψυχῆς μέρη γ'. Επιθυμητικόν, θυμικόν, λογιστικόν. Αρεταῖς δὲ τέσσαρσι τεθρόνισται ὁ ἱερώτατος τοῖς· φρονήσεως, ἀνδρείας, δικαιοσύνης, σωφροσύν νης. Partes porro animæ tres. Concupiscens, irascens et rationalis. Quatuor in virtutibus sanctissima mens veiut in throno sedet, prudentia scilicet, fortitudine, justitia et temperantia.

FRAGMENTA. μετὰ τῆς ἰδιότητος. Ιδιον γὰρ τοῦ Πατρὸς τὸ ἀγέν- quæque cum sua proprietate. Nam proprietas Pas νητον· ἴδιον δὲ τοῦ Υἱοῦ τὸ γεννητόν· καὶ ἴδιον τοῦ Πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν. Θεὸς ὁ Πατήρ ἄναρχος - Θεὸς ὁ Υἱὸς συνάναρχος, εἰ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός· Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, συναΐδιον καὶ συνάναρχον, ἐκ τοῦ Πατρὸς προϊόν, οὐχ υἱἰκῶς γεννώμενον ὡς Υιός, ἀλλ᾽ ἐκπορευτῶς. Εν τὰ τρία τῇ Θεότητι, κάν τρι σὶν ὑποστάσεσιν. Ἐπὶ δὲ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, καὶ συνεργίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σαρκωθέντος, δύο φύσεις ὁμολογοῦ μεν, καὶ μίαν ὑπόστασιν· ἕνα τε Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, καὶ ἐν πρόσωπον· δύο δὲ θελήσεις καὶ δύο ἐνεργείας· ἑκάστην φύσιν μετὰ τῆς ἰδιότητος, ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Ιδιον μὲν γὰρ τῆς θεότητος, τὸ νεκροὺς ἀνιστήν, καὶ τὰς θεοσημείας ἐπιτελεῖν· ἴδιον δὲ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ πεινῇν καὶ διψῆν καὶ κοπιᾷν, καὶ τὰ πάθη ὑπομένειν. Ασυγχύτως γὰρ ἡνώθη τῇ σαρκὶ καὶ ἀδιαιρέτως, μεθ᾿ ἧς σαρκὸς ἀνελήφθη, καὶ ἐκάθε ισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἥξει μετὰ δόξης ἐν τῇ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, Θεός σεσαρκωμένος. Περὶ ἐμψύχου. Έμψυχον λέγεται τὸ τρεφόμενον, καὶ αὖξον, καὶ τίκτον ὅμοιον ἑαυτῷ. Τοῦτο δὲ διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς ζῶον· τὸ δὲ ζῶον οὐκ ἔχει μόνον τὰς τρεῖς φυσικὰς ταύτας κινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεθίστασθαι· εἰς φυτόν· τοῦτο τὰς τρεῖς μόνας ἔχει· εἰς ζωόφυτον· τὸ ζωόφυτον μέσον ἐστὶ τοῦ ζώου καὶ τοῦ φυτού. Τοῦ γὰρ φυτοῦ τὰς τρεῖς ἔχοντος, τοῦ δὲ ζώου πρὸς ταῖς τρισὶν καὶ τὴν ἐκ τόπου κίνησιν, τοῦτο μέσον ὑπάρχει. Εχει γὰρ καὶ αὐτὸ κίνησιν, καὶ οὐ τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλὰ τὴν τῆς συστο λῆς, εἴ τις αὐτοῦ ἐφάψαιτο. Τὸ σῶμα διαιρεῖται εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον· τὸ ἔμψυχον εἰς αἰσθητικὸν ζῶον καὶ ἀναίσθητον· τὸ ἔψυχον εἰς ζωόφυτον και φυτόν· τὸ ζωόφυτον εἰς συχὴν· τὸ φυτὸν εἰς πόαν, θάμνον, δένδρον· τὸ ζῶον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον· τὸ λογικὸν εἰς θνητὸν καὶ ἀθάνατον· τὸ ἀθάνατον εἰς ἄγγελον, δαίμονα· τὸ θνητὸν εἰς ἄνθρωπον, βοῦν, κύνα, καὶ τὰ τοιαῦτα. Καινοτομία ἐστὶ πράγμα παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον. Οικονομία ἐστὶ πράγμα μὴ ὀφείλον γενέσθαι· για νεται καὶ κατὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειάν τινων. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν οὐσία· τὰ δὲ ἐπιτηδειό τῆς· τὰ δὲ ἐνέργεια. tris est innascibilitas; proprietas Filii, nativitas; et proprietas Spiritus, processio. Deus est Pater, qui caret initio; Deus est Filius, qui perinde initium non habuit, quamlibet sit ex Patre; Deus, Spiritus sanctus, utriusque coaternus simulque initii expers: ex Patre prodiens, non Filii more, ut genitus sit uti Filius, sed processione. Unum tria est Deitate, inque tribus hypostasibus. In dispensatione vero Dei seu Verbi Dei, quod ex complacito Patris, unaque operante Spiritu sancto factum est caro, naturas duas unamque hypostasim confitemur, unum, inquam, Filium, Dominum nostrum Jesum Christum, Deum sinul et hominem, unamque personam: voluntates autem duas duasque operationes; quamlibet naturam cum sua proprietate citra divisionem et confusionem. Deitatis siquidem proprium est suscitare mortuos, et divina miracula patrare: humanitatis 574 vero, famem, sitim, lassitudinem, laboresque, et dolores tolerare. Unitus enim est carni sine confusione ac divisione, cum qua carne assumptus est, sedetque in dextera Patris, ac tandem in fine sæculorum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos, Deus incarnatus. De animato.cövlið viljený Animatum dicitur, id quod alitur et augescit, gignitque sui ipsius simile. Illud porro in tria dividitur in animal, quod quidem præter tres illos motus naturales, hunc insuper habet, quo e loco in locum transeat; in plantam, quæ tres duntaxat motiones illas habet; et in zoophytum, quod medium est inter animal et plantam: ut cum planta tres motiones habeat, præter illas, animal locum mutet: hoc velut in meditullio exsistat. Habet enim et ipsum motus, at non e loco in locum, sed per contractionem, si quis ipsum tangat. · Corpus dividitur in animatum et inanimum. Animatum, in animal sensu præditum et insensibile. Inanimum, in zoophytum et plantam: zoophytum, in feum: planta in herbam, rubum, arborem: animal, in rationale et rationis expers. Rationale, in mortale et immortale. Immortale, in angelum et dæmonem; mortale, in hominem, ·D bovem, carnem et similia. Innovatio res est discrepans a naturæ terminis et legibus. Dispensatio res est quam fieri non oportet: efficitur vero per indulgentiam et ad quorumdam utilitatem. Lorum quæ sunt, aut essentia est, aut aptitudo, aut actus. Post Dialecticam nostri auctoris isthæc etiam alia subjiciuntur in eodem codice Sancti-Hilarii. Τῆς δὲ ψυχῆς μέρη γ'. Επιθυμητικόν, θυμικόν, λογιστικόν. Αρεταῖς δὲ τέσσαρσι τεθρόνισται ὁ ἱερώτατος τοῖς· φρονήσεως, ἀνδρείας, δικαιοσύνης, σωφροσύν νης. Partes porro animæ tres. Concupiscens, irascens et rationalis. Quatuor in virtutibus sanctissima mens veiut in throno sedet, prudentia scilicet, fortitudine, justitia et temperantia.

FRAGMENTA. μετὰ τῆς ἰδιότητος. Ιδιον γὰρ τοῦ Πατρὸς τὸ ἀγέν- quæque cum sua proprietate. Nam proprietas Pas νητον· ἴδιον δὲ τοῦ Υἱοῦ τὸ γεννητόν· καὶ ἴδιον τοῦ Πνεύματος τὸ ἐκπορευτόν. Θεὸς ὁ Πατήρ ἄναρχος - Θεὸς ὁ Υἱὸς συνάναρχος, εἰ καὶ ἐκ τοῦ Πατρός· Θεὸς τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον, συναΐδιον καὶ συνάναρχον, ἐκ τοῦ Πατρὸς προϊόν, οὐχ υἱἰκῶς γεννώμενον ὡς Υιός, ἀλλ᾽ ἐκπορευτῶς. Εν τὰ τρία τῇ Θεότητι, κάν τρι σὶν ὑποστάσεσιν. Ἐπὶ δὲ τῆς οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ εὐδοκίᾳ τοῦ Πατρὸς, καὶ συνεργίᾳ τοῦ ἁγίου Πνεύματος σαρκωθέντος, δύο φύσεις ὁμολογοῦ μεν, καὶ μίαν ὑπόστασιν· ἕνα τε Υἱὸν τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστὸν Θεὸν ὁμοῦ καὶ ἄνθρωπον, καὶ ἐν πρόσωπον· δύο δὲ θελήσεις καὶ δύο ἐνεργείας· ἑκάστην φύσιν μετὰ τῆς ἰδιότητος, ἀδιαιρέτως καὶ ἀσυγχύτως. Ιδιον μὲν γὰρ τῆς θεότητος, τὸ νεκροὺς ἀνιστήν, καὶ τὰς θεοσημείας ἐπιτελεῖν· ἴδιον δὲ τῆς ἀνθρωπότητος, τὸ πεινῇν καὶ διψῆν καὶ κοπιᾷν, καὶ τὰ πάθη ὑπομένειν. Ασυγχύτως γὰρ ἡνώθη τῇ σαρκὶ καὶ ἀδιαιρέτως, μεθ᾿ ἧς σαρκὸς ἀνελήφθη, καὶ ἐκάθε ισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ Πατρὸς, καὶ ἥξει μετὰ δόξης ἐν τῇ συντελείᾳ τῶν αἰώνων κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, Θεός σεσαρκωμένος. Περὶ ἐμψύχου. Έμψυχον λέγεται τὸ τρεφόμενον, καὶ αὖξον, καὶ τίκτον ὅμοιον ἑαυτῷ. Τοῦτο δὲ διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς ζῶον· τὸ δὲ ζῶον οὐκ ἔχει μόνον τὰς τρεῖς φυσικὰς ταύτας κινήσεις, ἀλλὰ καὶ τὸ ἐκ τόπου εἰς τόπον μεθίστασθαι· εἰς φυτόν· τοῦτο τὰς τρεῖς μόνας ἔχει· εἰς ζωόφυτον· τὸ ζωόφυτον μέσον ἐστὶ τοῦ ζώου καὶ τοῦ φυτού. Τοῦ γὰρ φυτοῦ τὰς τρεῖς ἔχοντος, τοῦ δὲ ζώου πρὸς ταῖς τρισὶν καὶ τὴν ἐκ τόπου κίνησιν, τοῦτο μέσον ὑπάρχει. Εχει γὰρ καὶ αὐτὸ κίνησιν, καὶ οὐ τὴν ἀπὸ τόπου εἰς τόπον, ἀλλὰ τὴν τῆς συστο λῆς, εἴ τις αὐτοῦ ἐφάψαιτο. Τὸ σῶμα διαιρεῖται εἰς ἔμψυχον καὶ ἄψυχον· τὸ ἔμψυχον εἰς αἰσθητικὸν ζῶον καὶ ἀναίσθητον· τὸ ἔψυχον εἰς ζωόφυτον και φυτόν· τὸ ζωόφυτον εἰς συχὴν· τὸ φυτὸν εἰς πόαν, θάμνον, δένδρον· τὸ ζῶον εἰς λογικὸν καὶ ἄλογον· τὸ λογικὸν εἰς θνητὸν καὶ ἀθάνατον· τὸ ἀθάνατον εἰς ἄγγελον, δαίμονα· τὸ θνητὸν εἰς ἄνθρωπον, βοῦν, κύνα, καὶ τὰ τοιαῦτα. Καινοτομία ἐστὶ πράγμα παρὰ τοὺς τῆς φύσεως ὅρους καὶ νόμους παρηλλαγμένον. Οικονομία ἐστὶ πράγμα μὴ ὀφείλον γενέσθαι· για νεται καὶ κατὰ συγκατάβασιν καὶ ὠφέλειάν τινων. Τῶν ὄντων τὰ μέν ἐστιν οὐσία· τὰ δὲ ἐπιτηδειό τῆς· τὰ δὲ ἐνέργεια. tris est innascibilitas; proprietas Filii, nativitas; et proprietas Spiritus, processio. Deus est Pater, qui caret initio; Deus est Filius, qui perinde initium non habuit, quamlibet sit ex Patre; Deus, Spiritus sanctus, utriusque coaternus simulque initii expers: ex Patre prodiens, non Filii more, ut genitus sit uti Filius, sed processione. Unum tria est Deitate, inque tribus hypostasibus. In dispensatione vero Dei seu Verbi Dei, quod ex complacito Patris, unaque operante Spiritu sancto factum est caro, naturas duas unamque hypostasim confitemur, unum, inquam, Filium, Dominum nostrum Jesum Christum, Deum sinul et hominem, unamque personam: voluntates autem duas duasque operationes; quamlibet naturam cum sua proprietate citra divisionem et confusionem. Deitatis siquidem proprium est suscitare mortuos, et divina miracula patrare: humanitatis 574 vero, famem, sitim, lassitudinem, laboresque, et dolores tolerare. Unitus enim est carni sine confusione ac divisione, cum qua carne assumptus est, sedetque in dextera Patris, ac tandem in fine sæculorum venturus est cum gloria judicare vivos et mortuos, Deus incarnatus. De animato.cövlið viljený Animatum dicitur, id quod alitur et augescit, gignitque sui ipsius simile. Illud porro in tria dividitur in animal, quod quidem præter tres illos motus naturales, hunc insuper habet, quo e loco in locum transeat; in plantam, quæ tres duntaxat motiones illas habet; et in zoophytum, quod medium est inter animal et plantam: ut cum planta tres motiones habeat, præter illas, animal locum mutet: hoc velut in meditullio exsistat. Habet enim et ipsum motus, at non e loco in locum, sed per contractionem, si quis ipsum tangat. · Corpus dividitur in animatum et inanimum. Animatum, in animal sensu præditum et insensibile. Inanimum, in zoophytum et plantam: zoophytum, in feum: planta in herbam, rubum, arborem: animal, in rationale et rationis expers. Rationale, in mortale et immortale. Immortale, in angelum et dæmonem; mortale, in hominem, ·D bovem, carnem et similia. Innovatio res est discrepans a naturæ terminis et legibus. Dispensatio res est quam fieri non oportet: efficitur vero per indulgentiam et ad quorumdam utilitatem. Lorum quæ sunt, aut essentia est, aut aptitudo, aut actus. Post Dialecticam nostri auctoris isthæc etiam alia subjiciuntur in eodem codice Sancti-Hilarii. Τῆς δὲ ψυχῆς μέρη γ'. Επιθυμητικόν, θυμικόν, λογιστικόν. Αρεταῖς δὲ τέσσαρσι τεθρόνισται ὁ ἱερώτατος τοῖς· φρονήσεως, ἀνδρείας, δικαιοσύνης, σωφροσύν νης. Partes porro animæ tres. Concupiscens, irascens et rationalis. Quatuor in virtutibus sanctissima mens veiut in throno sedet, prudentia scilicet, fortitudine, justitia et temperantia.

Τρισσὸς ὁ νόμος. Φυσικός, γραπτός, καὶ ὁ ἐν χάριτι πνευματικός. Τετραμερές ἐστι τὸ σῶμα, ὥσπερ τις κόσμος συνιστάμενον· τριμερὴς δὲ ἐν αὐτῷ ἡ ψυχή, προτυποῦσα τὴν ἁγίαν Τριάδα, καὶ τοῦτο ταῖς ἐνεργείαις ζωοποιοῦσα. Τριμερή δὲ λέγομεν τὴν ψυχὴν, ἔχουσαν λογικόν, θυμικόν, καὶ ἐπιθυμητικόν· ἵνα διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζηται· διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζηται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ' αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιθυμη τικὸν διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς θεϊκόν, φυσικόν, καὶ μέσον τὸ σαρκικὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ διαβολικόν. Θεϊκὸν μὲν, τὸ ἀγαπᾶν τὸν Θεόν· φυσικὸν δὲ, τὸ ἀγαπαν τὰ κατὰ φύσιν· σαρκικὸν δὲ τὸ ἀγαπᾶν τὰ παρὰ φύ σιν· οἷον, κατὰ φύσιν μὲν ὁ γάμος· παρὰ φύσιν δὲ, ἡ πορνεία, καὶ τὰ τοιαῦτα, Lex triplex. Lex naturalis, lex scripta, et spiritualis lex gratiæ. Quatuor partibus ceu mundus alter corpus constat. Tres autem habet anima in corpore residens, quibus sanctissimæ Trinitatis imaginem exprimit, et illi suis operationibus vitam præbet. Porro tripartitam esse animam dicianus, quia concupiscente, irascente, et rationali facultatibus pollet. Per rationalem quidem ratiocinatur et intelligit. Irascente vero adversus dæmones utitur, viriliter contra eos certans. Concupiscente demum utitur ad Deum amandum. Concupiscens pars trifariam item dividitur, in divinam, kaluralem, et eam, quæ medium locum.habens, carnalis dicitur: quam et diabolicam appellare licet. Divina quidem in Dei dilectione versatur. Naturalis in eorum amore quæ naturæ consentanca 575 sunt, carnalis vero in amore corum, quæ naturæ, vel adversantur, vel minime conveniunt, v. gr. uuptiæ qnidem naturæ consentaneæ sunt: contra naturam vero sunt fornicatio et similia. In alio hæc reperi. Quinque sunt animæ potentime: mens, cogitatio, judicium sive opinio, inaginatio, sensus. Mens seu inteligentia, spiritualis seusus est animi, quo per seipsum et sine conquisitione res intueri valet. Cogitatio animi virtas est, qua ratiocinando potest res cognoscere. Quapropter διάνοια vocatur, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίYeɩv (id est quasi riam quamdam aperiat). Opinio est animi facultas minime rationalis, qua res non per causas cognoscit. Imaginatio, partis anim potentia est. Sensus est animæ vis qua res materia inmersas percipit. Quæ sequuntur definitiones unionum variæ, discrepant ab iis quas Combefisius edidit Damasceni, de unione. Unio est rerum distantium in sui invicem communionem venientium concursus. Duodecim autem modis contingit: secundum temperationem, secundum coacervationem, secundum conspersionem, secundum admistionem, secundum contractionem, secundum essentiam, secundum respectum et affectum, et secundum hypostasim, unico et singulari modo. Ac unio quidem secundum temperationem est, ut in fluidis, puta in vino et aquis. Secundum coacervationem, ut in siccis, frumento et hordeo. Secundum conspersionem, qualis est inter humidum et siccum, terram et aquam. Secundum permistionem, ut in variis farinis. Secundum confusionem, ut in his quæ liquantur, auro et argento, cera et pice. Secundum compaginationem, ut in lapidibus. Secundum appositionem, ut in asseribus et tabulis. Secundum contractionem, ut in lampade ex igne prodeunte, ac rursum cum igne unita, Secundum essentiam, ut in individuis, Petro et Paulo, sive his et istis equis, sive bolus, aliisve animantibus. Εν ἄλλῳ εὗρον. Τῆς ψυχῆς εἰσι δυνάμεις πέντε νοῦς, διάνοια, δόξα, φαντασία, αἴσθησις. Νοῦς ἐστε νοερά αἴσθησις τῆς ψυχῆς, καθ' ἣν δύναται αὐτοπτιχῶς ὁρᾷν τὰ πράγματα, καὶ δίχα ζητήσεων. Διάνοια ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν μετὰ συλλογισμού δύναται γινώσκειν τὰ πράγματα· διὸ καὶ λέγεται διάνοια, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίγειν. Δόξα ἐστὶ δύο ναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν ἄνευ αἰτίας γινώσκει τὸ πράγματα. Φαντασία δύναμίς ἐστι τῆς ἀλόγου φυ χῆς. Αίσθησίς ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, ἀντιληπτική τῶν ὑλῶν. habentur in cod. Regio 2951, paucisque verbis t. ll Operum sancti Marimi, pag. 115 Περὶ ἑνώσεως, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ενωσίς ἐστι διεστώτων πραγμάτων κοινωνική συνδρομή. Γίνεται δὲ κατὰ ιβ' τρόπους· κατὰ κρᾶσιν, κατά σωρείαν, κατὰ φύρσιν,κατὰ ἀνάμιξιν, κατὰ σύγχυσιν, κατὰ ἁρμονίαν, κατὰ παράθεσιν, κατὰ συναλοιφήν, κατὰ οὐσίαν, κατὰ σχέσιν, κατὰ σύνθεσιν, καθ' ὑπό στασιν μόνως. Καὶ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν· οἴνου καὶ ὑδάτων. Κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν· σίτου καὶ κριθῇ.. Κατὰ φύρσιν, ὡς ἐπὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ· γῆς καὶ ὕδατος. Κατὰ ἀνάμιξιν, ὡς ἐπὶ διαφόρων αλεύρων. Κατὰ σύγχυσιν, ὡς ἐπὶ τηκτῶν· χρυσοῦ καὶ ἀργύ ρου, κηροῦ καὶ πίσσης. Κατὰ ἁρμονίαν, ὡς ἐπὶ λίθων. Κατά παράθεσιν, ὡς ἐπὶ σανίδων. Κατὰ συναλοιφὴν, ὡς ἐπὶ λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης καὶ αὖθις ἐνουμένης. Κατὰ οὐσίαν, ὡς ἐπὶ ἀτόμων, Πέτρου καὶ Παύλου, ἤ τινων ἵππων, ἢ βοῶν, ἢ ἑτέρων ζώων.

Τρισσὸς ὁ νόμος. Φυσικός, γραπτός, καὶ ὁ ἐν χάριτι πνευματικός. Τετραμερές ἐστι τὸ σῶμα, ὥσπερ τις κόσμος συνιστάμενον· τριμερὴς δὲ ἐν αὐτῷ ἡ ψυχή, προτυποῦσα τὴν ἁγίαν Τριάδα, καὶ τοῦτο ταῖς ἐνεργείαις ζωοποιοῦσα. Τριμερή δὲ λέγομεν τὴν ψυχὴν, ἔχουσαν λογικόν, θυμικόν, καὶ ἐπιθυμητικόν· ἵνα διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζηται· διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζηται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ' αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιθυμη τικὸν διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς θεϊκόν, φυσικόν, καὶ μέσον τὸ σαρκικὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ διαβολικόν. Θεϊκὸν μὲν, τὸ ἀγαπᾶν τὸν Θεόν· φυσικὸν δὲ, τὸ ἀγαπαν τὰ κατὰ φύσιν· σαρκικὸν δὲ τὸ ἀγαπᾶν τὰ παρὰ φύ σιν· οἷον, κατὰ φύσιν μὲν ὁ γάμος· παρὰ φύσιν δὲ, ἡ πορνεία, καὶ τὰ τοιαῦτα, Lex triplex. Lex naturalis, lex scripta, et spiritualis lex gratiæ. Quatuor partibus ceu mundus alter corpus constat. Tres autem habet anima in corpore residens, quibus sanctissimæ Trinitatis imaginem exprimit, et illi suis operationibus vitam præbet. Porro tripartitam esse animam dicianus, quia concupiscente, irascente, et rationali facultatibus pollet. Per rationalem quidem ratiocinatur et intelligit. Irascente vero adversus dæmones utitur, viriliter contra eos certans. Concupiscente demum utitur ad Deum amandum. Concupiscens pars trifariam item dividitur, in divinam, kaluralem, et eam, quæ medium locum.habens, carnalis dicitur: quam et diabolicam appellare licet. Divina quidem in Dei dilectione versatur. Naturalis in eorum amore quæ naturæ consentanca 575 sunt, carnalis vero in amore corum, quæ naturæ, vel adversantur, vel minime conveniunt, v. gr. uuptiæ qnidem naturæ consentaneæ sunt: contra naturam vero sunt fornicatio et similia. In alio hæc reperi. Quinque sunt animæ potentime: mens, cogitatio, judicium sive opinio, inaginatio, sensus. Mens seu inteligentia, spiritualis seusus est animi, quo per seipsum et sine conquisitione res intueri valet. Cogitatio animi virtas est, qua ratiocinando potest res cognoscere. Quapropter διάνοια vocatur, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίYeɩv (id est quasi riam quamdam aperiat). Opinio est animi facultas minime rationalis, qua res non per causas cognoscit. Imaginatio, partis anim potentia est. Sensus est animæ vis qua res materia inmersas percipit. Quæ sequuntur definitiones unionum variæ, discrepant ab iis quas Combefisius edidit Damasceni, de unione. Unio est rerum distantium in sui invicem communionem venientium concursus. Duodecim autem modis contingit: secundum temperationem, secundum coacervationem, secundum conspersionem, secundum admistionem, secundum contractionem, secundum essentiam, secundum respectum et affectum, et secundum hypostasim, unico et singulari modo. Ac unio quidem secundum temperationem est, ut in fluidis, puta in vino et aquis. Secundum coacervationem, ut in siccis, frumento et hordeo. Secundum conspersionem, qualis est inter humidum et siccum, terram et aquam. Secundum permistionem, ut in variis farinis. Secundum confusionem, ut in his quæ liquantur, auro et argento, cera et pice. Secundum compaginationem, ut in lapidibus. Secundum appositionem, ut in asseribus et tabulis. Secundum contractionem, ut in lampade ex igne prodeunte, ac rursum cum igne unita, Secundum essentiam, ut in individuis, Petro et Paulo, sive his et istis equis, sive bolus, aliisve animantibus. Εν ἄλλῳ εὗρον. Τῆς ψυχῆς εἰσι δυνάμεις πέντε νοῦς, διάνοια, δόξα, φαντασία, αἴσθησις. Νοῦς ἐστε νοερά αἴσθησις τῆς ψυχῆς, καθ' ἣν δύναται αὐτοπτιχῶς ὁρᾷν τὰ πράγματα, καὶ δίχα ζητήσεων. Διάνοια ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν μετὰ συλλογισμού δύναται γινώσκειν τὰ πράγματα· διὸ καὶ λέγεται διάνοια, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίγειν. Δόξα ἐστὶ δύο ναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν ἄνευ αἰτίας γινώσκει τὸ πράγματα. Φαντασία δύναμίς ἐστι τῆς ἀλόγου φυ χῆς. Αίσθησίς ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, ἀντιληπτική τῶν ὑλῶν. habentur in cod. Regio 2951, paucisque verbis t. ll Operum sancti Marimi, pag. 115 Περὶ ἑνώσεως, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ενωσίς ἐστι διεστώτων πραγμάτων κοινωνική συνδρομή. Γίνεται δὲ κατὰ ιβ' τρόπους· κατὰ κρᾶσιν, κατά σωρείαν, κατὰ φύρσιν,κατὰ ἀνάμιξιν, κατὰ σύγχυσιν, κατὰ ἁρμονίαν, κατὰ παράθεσιν, κατὰ συναλοιφήν, κατὰ οὐσίαν, κατὰ σχέσιν, κατὰ σύνθεσιν, καθ' ὑπό στασιν μόνως. Καὶ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν· οἴνου καὶ ὑδάτων. Κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν· σίτου καὶ κριθῇ.. Κατὰ φύρσιν, ὡς ἐπὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ· γῆς καὶ ὕδατος. Κατὰ ἀνάμιξιν, ὡς ἐπὶ διαφόρων αλεύρων. Κατὰ σύγχυσιν, ὡς ἐπὶ τηκτῶν· χρυσοῦ καὶ ἀργύ ρου, κηροῦ καὶ πίσσης. Κατὰ ἁρμονίαν, ὡς ἐπὶ λίθων. Κατά παράθεσιν, ὡς ἐπὶ σανίδων. Κατὰ συναλοιφὴν, ὡς ἐπὶ λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης καὶ αὖθις ἐνουμένης. Κατὰ οὐσίαν, ὡς ἐπὶ ἀτόμων, Πέτρου καὶ Παύλου, ἤ τινων ἵππων, ἢ βοῶν, ἢ ἑτέρων ζώων.

Τρισσὸς ὁ νόμος. Φυσικός, γραπτός, καὶ ὁ ἐν χάριτι πνευματικός. Τετραμερές ἐστι τὸ σῶμα, ὥσπερ τις κόσμος συνιστάμενον· τριμερὴς δὲ ἐν αὐτῷ ἡ ψυχή, προτυποῦσα τὴν ἁγίαν Τριάδα, καὶ τοῦτο ταῖς ἐνεργείαις ζωοποιοῦσα. Τριμερή δὲ λέγομεν τὴν ψυχὴν, ἔχουσαν λογικόν, θυμικόν, καὶ ἐπιθυμητικόν· ἵνα διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζηται· διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζηται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ' αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιθυμη τικὸν διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς θεϊκόν, φυσικόν, καὶ μέσον τὸ σαρκικὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ διαβολικόν. Θεϊκὸν μὲν, τὸ ἀγαπᾶν τὸν Θεόν· φυσικὸν δὲ, τὸ ἀγαπαν τὰ κατὰ φύσιν· σαρκικὸν δὲ τὸ ἀγαπᾶν τὰ παρὰ φύ σιν· οἷον, κατὰ φύσιν μὲν ὁ γάμος· παρὰ φύσιν δὲ, ἡ πορνεία, καὶ τὰ τοιαῦτα, Lex triplex. Lex naturalis, lex scripta, et spiritualis lex gratiæ. Quatuor partibus ceu mundus alter corpus constat. Tres autem habet anima in corpore residens, quibus sanctissimæ Trinitatis imaginem exprimit, et illi suis operationibus vitam præbet. Porro tripartitam esse animam dicianus, quia concupiscente, irascente, et rationali facultatibus pollet. Per rationalem quidem ratiocinatur et intelligit. Irascente vero adversus dæmones utitur, viriliter contra eos certans. Concupiscente demum utitur ad Deum amandum. Concupiscens pars trifariam item dividitur, in divinam, kaluralem, et eam, quæ medium locum.habens, carnalis dicitur: quam et diabolicam appellare licet. Divina quidem in Dei dilectione versatur. Naturalis in eorum amore quæ naturæ consentanca 575 sunt, carnalis vero in amore corum, quæ naturæ, vel adversantur, vel minime conveniunt, v. gr. uuptiæ qnidem naturæ consentaneæ sunt: contra naturam vero sunt fornicatio et similia. In alio hæc reperi. Quinque sunt animæ potentime: mens, cogitatio, judicium sive opinio, inaginatio, sensus. Mens seu inteligentia, spiritualis seusus est animi, quo per seipsum et sine conquisitione res intueri valet. Cogitatio animi virtas est, qua ratiocinando potest res cognoscere. Quapropter διάνοια vocatur, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίYeɩv (id est quasi riam quamdam aperiat). Opinio est animi facultas minime rationalis, qua res non per causas cognoscit. Imaginatio, partis anim potentia est. Sensus est animæ vis qua res materia inmersas percipit. Quæ sequuntur definitiones unionum variæ, discrepant ab iis quas Combefisius edidit Damasceni, de unione. Unio est rerum distantium in sui invicem communionem venientium concursus. Duodecim autem modis contingit: secundum temperationem, secundum coacervationem, secundum conspersionem, secundum admistionem, secundum contractionem, secundum essentiam, secundum respectum et affectum, et secundum hypostasim, unico et singulari modo. Ac unio quidem secundum temperationem est, ut in fluidis, puta in vino et aquis. Secundum coacervationem, ut in siccis, frumento et hordeo. Secundum conspersionem, qualis est inter humidum et siccum, terram et aquam. Secundum permistionem, ut in variis farinis. Secundum confusionem, ut in his quæ liquantur, auro et argento, cera et pice. Secundum compaginationem, ut in lapidibus. Secundum appositionem, ut in asseribus et tabulis. Secundum contractionem, ut in lampade ex igne prodeunte, ac rursum cum igne unita, Secundum essentiam, ut in individuis, Petro et Paulo, sive his et istis equis, sive bolus, aliisve animantibus. Εν ἄλλῳ εὗρον. Τῆς ψυχῆς εἰσι δυνάμεις πέντε νοῦς, διάνοια, δόξα, φαντασία, αἴσθησις. Νοῦς ἐστε νοερά αἴσθησις τῆς ψυχῆς, καθ' ἣν δύναται αὐτοπτιχῶς ὁρᾷν τὰ πράγματα, καὶ δίχα ζητήσεων. Διάνοια ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν μετὰ συλλογισμού δύναται γινώσκειν τὰ πράγματα· διὸ καὶ λέγεται διάνοια, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίγειν. Δόξα ἐστὶ δύο ναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν ἄνευ αἰτίας γινώσκει τὸ πράγματα. Φαντασία δύναμίς ἐστι τῆς ἀλόγου φυ χῆς. Αίσθησίς ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, ἀντιληπτική τῶν ὑλῶν. habentur in cod. Regio 2951, paucisque verbis t. ll Operum sancti Marimi, pag. 115 Περὶ ἑνώσεως, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ενωσίς ἐστι διεστώτων πραγμάτων κοινωνική συνδρομή. Γίνεται δὲ κατὰ ιβ' τρόπους· κατὰ κρᾶσιν, κατά σωρείαν, κατὰ φύρσιν,κατὰ ἀνάμιξιν, κατὰ σύγχυσιν, κατὰ ἁρμονίαν, κατὰ παράθεσιν, κατὰ συναλοιφήν, κατὰ οὐσίαν, κατὰ σχέσιν, κατὰ σύνθεσιν, καθ' ὑπό στασιν μόνως. Καὶ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν· οἴνου καὶ ὑδάτων. Κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν· σίτου καὶ κριθῇ.. Κατὰ φύρσιν, ὡς ἐπὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ· γῆς καὶ ὕδατος. Κατὰ ἀνάμιξιν, ὡς ἐπὶ διαφόρων αλεύρων. Κατὰ σύγχυσιν, ὡς ἐπὶ τηκτῶν· χρυσοῦ καὶ ἀργύ ρου, κηροῦ καὶ πίσσης. Κατὰ ἁρμονίαν, ὡς ἐπὶ λίθων. Κατά παράθεσιν, ὡς ἐπὶ σανίδων. Κατὰ συναλοιφὴν, ὡς ἐπὶ λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης καὶ αὖθις ἐνουμένης. Κατὰ οὐσίαν, ὡς ἐπὶ ἀτόμων, Πέτρου καὶ Παύλου, ἤ τινων ἵππων, ἢ βοῶν, ἢ ἑτέρων ζώων.

Τρισσὸς ὁ νόμος. Φυσικός, γραπτός, καὶ ὁ ἐν χάριτι πνευματικός. Τετραμερές ἐστι τὸ σῶμα, ὥσπερ τις κόσμος συνιστάμενον· τριμερὴς δὲ ἐν αὐτῷ ἡ ψυχή, προτυποῦσα τὴν ἁγίαν Τριάδα, καὶ τοῦτο ταῖς ἐνεργείαις ζωοποιοῦσα. Τριμερή δὲ λέγομεν τὴν ψυχὴν, ἔχουσαν λογικόν, θυμικόν, καὶ ἐπιθυμητικόν· ἵνα διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζηται· διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζηται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ' αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιθυμη τικὸν διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς θεϊκόν, φυσικόν, καὶ μέσον τὸ σαρκικὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ διαβολικόν. Θεϊκὸν μὲν, τὸ ἀγαπᾶν τὸν Θεόν· φυσικὸν δὲ, τὸ ἀγαπαν τὰ κατὰ φύσιν· σαρκικὸν δὲ τὸ ἀγαπᾶν τὰ παρὰ φύ σιν· οἷον, κατὰ φύσιν μὲν ὁ γάμος· παρὰ φύσιν δὲ, ἡ πορνεία, καὶ τὰ τοιαῦτα, Lex triplex. Lex naturalis, lex scripta, et spiritualis lex gratiæ. Quatuor partibus ceu mundus alter corpus constat. Tres autem habet anima in corpore residens, quibus sanctissimæ Trinitatis imaginem exprimit, et illi suis operationibus vitam præbet. Porro tripartitam esse animam dicianus, quia concupiscente, irascente, et rationali facultatibus pollet. Per rationalem quidem ratiocinatur et intelligit. Irascente vero adversus dæmones utitur, viriliter contra eos certans. Concupiscente demum utitur ad Deum amandum. Concupiscens pars trifariam item dividitur, in divinam, kaluralem, et eam, quæ medium locum.habens, carnalis dicitur: quam et diabolicam appellare licet. Divina quidem in Dei dilectione versatur. Naturalis in eorum amore quæ naturæ consentanca 575 sunt, carnalis vero in amore corum, quæ naturæ, vel adversantur, vel minime conveniunt, v. gr. uuptiæ qnidem naturæ consentaneæ sunt: contra naturam vero sunt fornicatio et similia. In alio hæc reperi. Quinque sunt animæ potentime: mens, cogitatio, judicium sive opinio, inaginatio, sensus. Mens seu inteligentia, spiritualis seusus est animi, quo per seipsum et sine conquisitione res intueri valet. Cogitatio animi virtas est, qua ratiocinando potest res cognoscere. Quapropter διάνοια vocatur, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίYeɩv (id est quasi riam quamdam aperiat). Opinio est animi facultas minime rationalis, qua res non per causas cognoscit. Imaginatio, partis anim potentia est. Sensus est animæ vis qua res materia inmersas percipit. Quæ sequuntur definitiones unionum variæ, discrepant ab iis quas Combefisius edidit Damasceni, de unione. Unio est rerum distantium in sui invicem communionem venientium concursus. Duodecim autem modis contingit: secundum temperationem, secundum coacervationem, secundum conspersionem, secundum admistionem, secundum contractionem, secundum essentiam, secundum respectum et affectum, et secundum hypostasim, unico et singulari modo. Ac unio quidem secundum temperationem est, ut in fluidis, puta in vino et aquis. Secundum coacervationem, ut in siccis, frumento et hordeo. Secundum conspersionem, qualis est inter humidum et siccum, terram et aquam. Secundum permistionem, ut in variis farinis. Secundum confusionem, ut in his quæ liquantur, auro et argento, cera et pice. Secundum compaginationem, ut in lapidibus. Secundum appositionem, ut in asseribus et tabulis. Secundum contractionem, ut in lampade ex igne prodeunte, ac rursum cum igne unita, Secundum essentiam, ut in individuis, Petro et Paulo, sive his et istis equis, sive bolus, aliisve animantibus. Εν ἄλλῳ εὗρον. Τῆς ψυχῆς εἰσι δυνάμεις πέντε νοῦς, διάνοια, δόξα, φαντασία, αἴσθησις. Νοῦς ἐστε νοερά αἴσθησις τῆς ψυχῆς, καθ' ἣν δύναται αὐτοπτιχῶς ὁρᾷν τὰ πράγματα, καὶ δίχα ζητήσεων. Διάνοια ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν μετὰ συλλογισμού δύναται γινώσκειν τὰ πράγματα· διὸ καὶ λέγεται διάνοια, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίγειν. Δόξα ἐστὶ δύο ναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν ἄνευ αἰτίας γινώσκει τὸ πράγματα. Φαντασία δύναμίς ἐστι τῆς ἀλόγου φυ χῆς. Αίσθησίς ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, ἀντιληπτική τῶν ὑλῶν. habentur in cod. Regio 2951, paucisque verbis t. ll Operum sancti Marimi, pag. 115 Περὶ ἑνώσεως, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ενωσίς ἐστι διεστώτων πραγμάτων κοινωνική συνδρομή. Γίνεται δὲ κατὰ ιβ' τρόπους· κατὰ κρᾶσιν, κατά σωρείαν, κατὰ φύρσιν,κατὰ ἀνάμιξιν, κατὰ σύγχυσιν, κατὰ ἁρμονίαν, κατὰ παράθεσιν, κατὰ συναλοιφήν, κατὰ οὐσίαν, κατὰ σχέσιν, κατὰ σύνθεσιν, καθ' ὑπό στασιν μόνως. Καὶ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν· οἴνου καὶ ὑδάτων. Κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν· σίτου καὶ κριθῇ.. Κατὰ φύρσιν, ὡς ἐπὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ· γῆς καὶ ὕδατος. Κατὰ ἀνάμιξιν, ὡς ἐπὶ διαφόρων αλεύρων. Κατὰ σύγχυσιν, ὡς ἐπὶ τηκτῶν· χρυσοῦ καὶ ἀργύ ρου, κηροῦ καὶ πίσσης. Κατὰ ἁρμονίαν, ὡς ἐπὶ λίθων. Κατά παράθεσιν, ὡς ἐπὶ σανίδων. Κατὰ συναλοιφὴν, ὡς ἐπὶ λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης καὶ αὖθις ἐνουμένης. Κατὰ οὐσίαν, ὡς ἐπὶ ἀτόμων, Πέτρου καὶ Παύλου, ἤ τινων ἵππων, ἢ βοῶν, ἢ ἑτέρων ζώων.

Τρισσὸς ὁ νόμος. Φυσικός, γραπτός, καὶ ὁ ἐν χάριτι πνευματικός. Τετραμερές ἐστι τὸ σῶμα, ὥσπερ τις κόσμος συνιστάμενον· τριμερὴς δὲ ἐν αὐτῷ ἡ ψυχή, προτυποῦσα τὴν ἁγίαν Τριάδα, καὶ τοῦτο ταῖς ἐνεργείαις ζωοποιοῦσα. Τριμερή δὲ λέγομεν τὴν ψυχὴν, ἔχουσαν λογικόν, θυμικόν, καὶ ἐπιθυμητικόν· ἵνα διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζηται· διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζηται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ' αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιθυμη τικὸν διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς θεϊκόν, φυσικόν, καὶ μέσον τὸ σαρκικὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ διαβολικόν. Θεϊκὸν μὲν, τὸ ἀγαπᾶν τὸν Θεόν· φυσικὸν δὲ, τὸ ἀγαπαν τὰ κατὰ φύσιν· σαρκικὸν δὲ τὸ ἀγαπᾶν τὰ παρὰ φύ σιν· οἷον, κατὰ φύσιν μὲν ὁ γάμος· παρὰ φύσιν δὲ, ἡ πορνεία, καὶ τὰ τοιαῦτα, Lex triplex. Lex naturalis, lex scripta, et spiritualis lex gratiæ. Quatuor partibus ceu mundus alter corpus constat. Tres autem habet anima in corpore residens, quibus sanctissimæ Trinitatis imaginem exprimit, et illi suis operationibus vitam præbet. Porro tripartitam esse animam dicianus, quia concupiscente, irascente, et rationali facultatibus pollet. Per rationalem quidem ratiocinatur et intelligit. Irascente vero adversus dæmones utitur, viriliter contra eos certans. Concupiscente demum utitur ad Deum amandum. Concupiscens pars trifariam item dividitur, in divinam, kaluralem, et eam, quæ medium locum.habens, carnalis dicitur: quam et diabolicam appellare licet. Divina quidem in Dei dilectione versatur. Naturalis in eorum amore quæ naturæ consentanca 575 sunt, carnalis vero in amore corum, quæ naturæ, vel adversantur, vel minime conveniunt, v. gr. uuptiæ qnidem naturæ consentaneæ sunt: contra naturam vero sunt fornicatio et similia. In alio hæc reperi. Quinque sunt animæ potentime: mens, cogitatio, judicium sive opinio, inaginatio, sensus. Mens seu inteligentia, spiritualis seusus est animi, quo per seipsum et sine conquisitione res intueri valet. Cogitatio animi virtas est, qua ratiocinando potest res cognoscere. Quapropter διάνοια vocatur, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίYeɩv (id est quasi riam quamdam aperiat). Opinio est animi facultas minime rationalis, qua res non per causas cognoscit. Imaginatio, partis anim potentia est. Sensus est animæ vis qua res materia inmersas percipit. Quæ sequuntur definitiones unionum variæ, discrepant ab iis quas Combefisius edidit Damasceni, de unione. Unio est rerum distantium in sui invicem communionem venientium concursus. Duodecim autem modis contingit: secundum temperationem, secundum coacervationem, secundum conspersionem, secundum admistionem, secundum contractionem, secundum essentiam, secundum respectum et affectum, et secundum hypostasim, unico et singulari modo. Ac unio quidem secundum temperationem est, ut in fluidis, puta in vino et aquis. Secundum coacervationem, ut in siccis, frumento et hordeo. Secundum conspersionem, qualis est inter humidum et siccum, terram et aquam. Secundum permistionem, ut in variis farinis. Secundum confusionem, ut in his quæ liquantur, auro et argento, cera et pice. Secundum compaginationem, ut in lapidibus. Secundum appositionem, ut in asseribus et tabulis. Secundum contractionem, ut in lampade ex igne prodeunte, ac rursum cum igne unita, Secundum essentiam, ut in individuis, Petro et Paulo, sive his et istis equis, sive bolus, aliisve animantibus. Εν ἄλλῳ εὗρον. Τῆς ψυχῆς εἰσι δυνάμεις πέντε νοῦς, διάνοια, δόξα, φαντασία, αἴσθησις. Νοῦς ἐστε νοερά αἴσθησις τῆς ψυχῆς, καθ' ἣν δύναται αὐτοπτιχῶς ὁρᾷν τὰ πράγματα, καὶ δίχα ζητήσεων. Διάνοια ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν μετὰ συλλογισμού δύναται γινώσκειν τὰ πράγματα· διὸ καὶ λέγεται διάνοια, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίγειν. Δόξα ἐστὶ δύο ναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν ἄνευ αἰτίας γινώσκει τὸ πράγματα. Φαντασία δύναμίς ἐστι τῆς ἀλόγου φυ χῆς. Αίσθησίς ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, ἀντιληπτική τῶν ὑλῶν. habentur in cod. Regio 2951, paucisque verbis t. ll Operum sancti Marimi, pag. 115 Περὶ ἑνώσεως, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ενωσίς ἐστι διεστώτων πραγμάτων κοινωνική συνδρομή. Γίνεται δὲ κατὰ ιβ' τρόπους· κατὰ κρᾶσιν, κατά σωρείαν, κατὰ φύρσιν,κατὰ ἀνάμιξιν, κατὰ σύγχυσιν, κατὰ ἁρμονίαν, κατὰ παράθεσιν, κατὰ συναλοιφήν, κατὰ οὐσίαν, κατὰ σχέσιν, κατὰ σύνθεσιν, καθ' ὑπό στασιν μόνως. Καὶ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν· οἴνου καὶ ὑδάτων. Κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν· σίτου καὶ κριθῇ.. Κατὰ φύρσιν, ὡς ἐπὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ· γῆς καὶ ὕδατος. Κατὰ ἀνάμιξιν, ὡς ἐπὶ διαφόρων αλεύρων. Κατὰ σύγχυσιν, ὡς ἐπὶ τηκτῶν· χρυσοῦ καὶ ἀργύ ρου, κηροῦ καὶ πίσσης. Κατὰ ἁρμονίαν, ὡς ἐπὶ λίθων. Κατά παράθεσιν, ὡς ἐπὶ σανίδων. Κατὰ συναλοιφὴν, ὡς ἐπὶ λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης καὶ αὖθις ἐνουμένης. Κατὰ οὐσίαν, ὡς ἐπὶ ἀτόμων, Πέτρου καὶ Παύλου, ἤ τινων ἵππων, ἢ βοῶν, ἢ ἑτέρων ζώων.

Τρισσὸς ὁ νόμος. Φυσικός, γραπτός, καὶ ὁ ἐν χάριτι πνευματικός. Τετραμερές ἐστι τὸ σῶμα, ὥσπερ τις κόσμος συνιστάμενον· τριμερὴς δὲ ἐν αὐτῷ ἡ ψυχή, προτυποῦσα τὴν ἁγίαν Τριάδα, καὶ τοῦτο ταῖς ἐνεργείαις ζωοποιοῦσα. Τριμερή δὲ λέγομεν τὴν ψυχὴν, ἔχουσαν λογικόν, θυμικόν, καὶ ἐπιθυμητικόν· ἵνα διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζηται· διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζηται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ' αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιθυμη τικὸν διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς θεϊκόν, φυσικόν, καὶ μέσον τὸ σαρκικὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ διαβολικόν. Θεϊκὸν μὲν, τὸ ἀγαπᾶν τὸν Θεόν· φυσικὸν δὲ, τὸ ἀγαπαν τὰ κατὰ φύσιν· σαρκικὸν δὲ τὸ ἀγαπᾶν τὰ παρὰ φύ σιν· οἷον, κατὰ φύσιν μὲν ὁ γάμος· παρὰ φύσιν δὲ, ἡ πορνεία, καὶ τὰ τοιαῦτα, Lex triplex. Lex naturalis, lex scripta, et spiritualis lex gratiæ. Quatuor partibus ceu mundus alter corpus constat. Tres autem habet anima in corpore residens, quibus sanctissimæ Trinitatis imaginem exprimit, et illi suis operationibus vitam præbet. Porro tripartitam esse animam dicianus, quia concupiscente, irascente, et rationali facultatibus pollet. Per rationalem quidem ratiocinatur et intelligit. Irascente vero adversus dæmones utitur, viriliter contra eos certans. Concupiscente demum utitur ad Deum amandum. Concupiscens pars trifariam item dividitur, in divinam, kaluralem, et eam, quæ medium locum.habens, carnalis dicitur: quam et diabolicam appellare licet. Divina quidem in Dei dilectione versatur. Naturalis in eorum amore quæ naturæ consentanca 575 sunt, carnalis vero in amore corum, quæ naturæ, vel adversantur, vel minime conveniunt, v. gr. uuptiæ qnidem naturæ consentaneæ sunt: contra naturam vero sunt fornicatio et similia. In alio hæc reperi. Quinque sunt animæ potentime: mens, cogitatio, judicium sive opinio, inaginatio, sensus. Mens seu inteligentia, spiritualis seusus est animi, quo per seipsum et sine conquisitione res intueri valet. Cogitatio animi virtas est, qua ratiocinando potest res cognoscere. Quapropter διάνοια vocatur, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίYeɩv (id est quasi riam quamdam aperiat). Opinio est animi facultas minime rationalis, qua res non per causas cognoscit. Imaginatio, partis anim potentia est. Sensus est animæ vis qua res materia inmersas percipit. Quæ sequuntur definitiones unionum variæ, discrepant ab iis quas Combefisius edidit Damasceni, de unione. Unio est rerum distantium in sui invicem communionem venientium concursus. Duodecim autem modis contingit: secundum temperationem, secundum coacervationem, secundum conspersionem, secundum admistionem, secundum contractionem, secundum essentiam, secundum respectum et affectum, et secundum hypostasim, unico et singulari modo. Ac unio quidem secundum temperationem est, ut in fluidis, puta in vino et aquis. Secundum coacervationem, ut in siccis, frumento et hordeo. Secundum conspersionem, qualis est inter humidum et siccum, terram et aquam. Secundum permistionem, ut in variis farinis. Secundum confusionem, ut in his quæ liquantur, auro et argento, cera et pice. Secundum compaginationem, ut in lapidibus. Secundum appositionem, ut in asseribus et tabulis. Secundum contractionem, ut in lampade ex igne prodeunte, ac rursum cum igne unita, Secundum essentiam, ut in individuis, Petro et Paulo, sive his et istis equis, sive bolus, aliisve animantibus. Εν ἄλλῳ εὗρον. Τῆς ψυχῆς εἰσι δυνάμεις πέντε νοῦς, διάνοια, δόξα, φαντασία, αἴσθησις. Νοῦς ἐστε νοερά αἴσθησις τῆς ψυχῆς, καθ' ἣν δύναται αὐτοπτιχῶς ὁρᾷν τὰ πράγματα, καὶ δίχα ζητήσεων. Διάνοια ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν μετὰ συλλογισμού δύναται γινώσκειν τὰ πράγματα· διὸ καὶ λέγεται διάνοια, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίγειν. Δόξα ἐστὶ δύο ναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν ἄνευ αἰτίας γινώσκει τὸ πράγματα. Φαντασία δύναμίς ἐστι τῆς ἀλόγου φυ χῆς. Αίσθησίς ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, ἀντιληπτική τῶν ὑλῶν. habentur in cod. Regio 2951, paucisque verbis t. ll Operum sancti Marimi, pag. 115 Περὶ ἑνώσεως, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ενωσίς ἐστι διεστώτων πραγμάτων κοινωνική συνδρομή. Γίνεται δὲ κατὰ ιβ' τρόπους· κατὰ κρᾶσιν, κατά σωρείαν, κατὰ φύρσιν,κατὰ ἀνάμιξιν, κατὰ σύγχυσιν, κατὰ ἁρμονίαν, κατὰ παράθεσιν, κατὰ συναλοιφήν, κατὰ οὐσίαν, κατὰ σχέσιν, κατὰ σύνθεσιν, καθ' ὑπό στασιν μόνως. Καὶ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν· οἴνου καὶ ὑδάτων. Κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν· σίτου καὶ κριθῇ.. Κατὰ φύρσιν, ὡς ἐπὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ· γῆς καὶ ὕδατος. Κατὰ ἀνάμιξιν, ὡς ἐπὶ διαφόρων αλεύρων. Κατὰ σύγχυσιν, ὡς ἐπὶ τηκτῶν· χρυσοῦ καὶ ἀργύ ρου, κηροῦ καὶ πίσσης. Κατὰ ἁρμονίαν, ὡς ἐπὶ λίθων. Κατά παράθεσιν, ὡς ἐπὶ σανίδων. Κατὰ συναλοιφὴν, ὡς ἐπὶ λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης καὶ αὖθις ἐνουμένης. Κατὰ οὐσίαν, ὡς ἐπὶ ἀτόμων, Πέτρου καὶ Παύλου, ἤ τινων ἵππων, ἢ βοῶν, ἢ ἑτέρων ζώων.

Τρισσὸς ὁ νόμος. Φυσικός, γραπτός, καὶ ὁ ἐν χάριτι πνευματικός. Τετραμερές ἐστι τὸ σῶμα, ὥσπερ τις κόσμος συνιστάμενον· τριμερὴς δὲ ἐν αὐτῷ ἡ ψυχή, προτυποῦσα τὴν ἁγίαν Τριάδα, καὶ τοῦτο ταῖς ἐνεργείαις ζωοποιοῦσα. Τριμερή δὲ λέγομεν τὴν ψυχὴν, ἔχουσαν λογικόν, θυμικόν, καὶ ἐπιθυμητικόν· ἵνα διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζηται· διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζηται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ' αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιθυμη τικὸν διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς θεϊκόν, φυσικόν, καὶ μέσον τὸ σαρκικὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ διαβολικόν. Θεϊκὸν μὲν, τὸ ἀγαπᾶν τὸν Θεόν· φυσικὸν δὲ, τὸ ἀγαπαν τὰ κατὰ φύσιν· σαρκικὸν δὲ τὸ ἀγαπᾶν τὰ παρὰ φύ σιν· οἷον, κατὰ φύσιν μὲν ὁ γάμος· παρὰ φύσιν δὲ, ἡ πορνεία, καὶ τὰ τοιαῦτα, Lex triplex. Lex naturalis, lex scripta, et spiritualis lex gratiæ. Quatuor partibus ceu mundus alter corpus constat. Tres autem habet anima in corpore residens, quibus sanctissimæ Trinitatis imaginem exprimit, et illi suis operationibus vitam præbet. Porro tripartitam esse animam dicianus, quia concupiscente, irascente, et rationali facultatibus pollet. Per rationalem quidem ratiocinatur et intelligit. Irascente vero adversus dæmones utitur, viriliter contra eos certans. Concupiscente demum utitur ad Deum amandum. Concupiscens pars trifariam item dividitur, in divinam, kaluralem, et eam, quæ medium locum.habens, carnalis dicitur: quam et diabolicam appellare licet. Divina quidem in Dei dilectione versatur. Naturalis in eorum amore quæ naturæ consentanca 575 sunt, carnalis vero in amore corum, quæ naturæ, vel adversantur, vel minime conveniunt, v. gr. uuptiæ qnidem naturæ consentaneæ sunt: contra naturam vero sunt fornicatio et similia. In alio hæc reperi. Quinque sunt animæ potentime: mens, cogitatio, judicium sive opinio, inaginatio, sensus. Mens seu inteligentia, spiritualis seusus est animi, quo per seipsum et sine conquisitione res intueri valet. Cogitatio animi virtas est, qua ratiocinando potest res cognoscere. Quapropter διάνοια vocatur, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίYeɩv (id est quasi riam quamdam aperiat). Opinio est animi facultas minime rationalis, qua res non per causas cognoscit. Imaginatio, partis anim potentia est. Sensus est animæ vis qua res materia inmersas percipit. Quæ sequuntur definitiones unionum variæ, discrepant ab iis quas Combefisius edidit Damasceni, de unione. Unio est rerum distantium in sui invicem communionem venientium concursus. Duodecim autem modis contingit: secundum temperationem, secundum coacervationem, secundum conspersionem, secundum admistionem, secundum contractionem, secundum essentiam, secundum respectum et affectum, et secundum hypostasim, unico et singulari modo. Ac unio quidem secundum temperationem est, ut in fluidis, puta in vino et aquis. Secundum coacervationem, ut in siccis, frumento et hordeo. Secundum conspersionem, qualis est inter humidum et siccum, terram et aquam. Secundum permistionem, ut in variis farinis. Secundum confusionem, ut in his quæ liquantur, auro et argento, cera et pice. Secundum compaginationem, ut in lapidibus. Secundum appositionem, ut in asseribus et tabulis. Secundum contractionem, ut in lampade ex igne prodeunte, ac rursum cum igne unita, Secundum essentiam, ut in individuis, Petro et Paulo, sive his et istis equis, sive bolus, aliisve animantibus. Εν ἄλλῳ εὗρον. Τῆς ψυχῆς εἰσι δυνάμεις πέντε νοῦς, διάνοια, δόξα, φαντασία, αἴσθησις. Νοῦς ἐστε νοερά αἴσθησις τῆς ψυχῆς, καθ' ἣν δύναται αὐτοπτιχῶς ὁρᾷν τὰ πράγματα, καὶ δίχα ζητήσεων. Διάνοια ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν μετὰ συλλογισμού δύναται γινώσκειν τὰ πράγματα· διὸ καὶ λέγεται διάνοια, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίγειν. Δόξα ἐστὶ δύο ναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν ἄνευ αἰτίας γινώσκει τὸ πράγματα. Φαντασία δύναμίς ἐστι τῆς ἀλόγου φυ χῆς. Αίσθησίς ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, ἀντιληπτική τῶν ὑλῶν. habentur in cod. Regio 2951, paucisque verbis t. ll Operum sancti Marimi, pag. 115 Περὶ ἑνώσεως, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ενωσίς ἐστι διεστώτων πραγμάτων κοινωνική συνδρομή. Γίνεται δὲ κατὰ ιβ' τρόπους· κατὰ κρᾶσιν, κατά σωρείαν, κατὰ φύρσιν,κατὰ ἀνάμιξιν, κατὰ σύγχυσιν, κατὰ ἁρμονίαν, κατὰ παράθεσιν, κατὰ συναλοιφήν, κατὰ οὐσίαν, κατὰ σχέσιν, κατὰ σύνθεσιν, καθ' ὑπό στασιν μόνως. Καὶ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν· οἴνου καὶ ὑδάτων. Κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν· σίτου καὶ κριθῇ.. Κατὰ φύρσιν, ὡς ἐπὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ· γῆς καὶ ὕδατος. Κατὰ ἀνάμιξιν, ὡς ἐπὶ διαφόρων αλεύρων. Κατὰ σύγχυσιν, ὡς ἐπὶ τηκτῶν· χρυσοῦ καὶ ἀργύ ρου, κηροῦ καὶ πίσσης. Κατὰ ἁρμονίαν, ὡς ἐπὶ λίθων. Κατά παράθεσιν, ὡς ἐπὶ σανίδων. Κατὰ συναλοιφὴν, ὡς ἐπὶ λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης καὶ αὖθις ἐνουμένης. Κατὰ οὐσίαν, ὡς ἐπὶ ἀτόμων, Πέτρου καὶ Παύλου, ἤ τινων ἵππων, ἢ βοῶν, ἢ ἑτέρων ζώων.

Τρισσὸς ὁ νόμος. Φυσικός, γραπτός, καὶ ὁ ἐν χάριτι πνευματικός. Τετραμερές ἐστι τὸ σῶμα, ὥσπερ τις κόσμος συνιστάμενον· τριμερὴς δὲ ἐν αὐτῷ ἡ ψυχή, προτυποῦσα τὴν ἁγίαν Τριάδα, καὶ τοῦτο ταῖς ἐνεργείαις ζωοποιοῦσα. Τριμερή δὲ λέγομεν τὴν ψυχὴν, ἔχουσαν λογικόν, θυμικόν, καὶ ἐπιθυμητικόν· ἵνα διὰ μὲν τοῦ λογικοῦ λογίζηται· διὰ δὲ τοῦ θυμικοῦ ὀργίζηται τοῖς δαίμοσιν, ἀνδριζομένη κατ' αὐτῶν· διὰ δὲ τοῦ ἐπιθυμητικοῦ ἀγαπᾷ τὸν Θεόν. Τοῦτο δὲ τὸ ἐπιθυμη τικὸν διαιρεῖται εἰς τρία· εἰς θεϊκόν, φυσικόν, καὶ μέσον τὸ σαρκικὸν, ὅπερ ἐστὶ τὸ διαβολικόν. Θεϊκὸν μὲν, τὸ ἀγαπᾶν τὸν Θεόν· φυσικὸν δὲ, τὸ ἀγαπαν τὰ κατὰ φύσιν· σαρκικὸν δὲ τὸ ἀγαπᾶν τὰ παρὰ φύ σιν· οἷον, κατὰ φύσιν μὲν ὁ γάμος· παρὰ φύσιν δὲ, ἡ πορνεία, καὶ τὰ τοιαῦτα, Lex triplex. Lex naturalis, lex scripta, et spiritualis lex gratiæ. Quatuor partibus ceu mundus alter corpus constat. Tres autem habet anima in corpore residens, quibus sanctissimæ Trinitatis imaginem exprimit, et illi suis operationibus vitam præbet. Porro tripartitam esse animam dicianus, quia concupiscente, irascente, et rationali facultatibus pollet. Per rationalem quidem ratiocinatur et intelligit. Irascente vero adversus dæmones utitur, viriliter contra eos certans. Concupiscente demum utitur ad Deum amandum. Concupiscens pars trifariam item dividitur, in divinam, kaluralem, et eam, quæ medium locum.habens, carnalis dicitur: quam et diabolicam appellare licet. Divina quidem in Dei dilectione versatur. Naturalis in eorum amore quæ naturæ consentanca 575 sunt, carnalis vero in amore corum, quæ naturæ, vel adversantur, vel minime conveniunt, v. gr. uuptiæ qnidem naturæ consentaneæ sunt: contra naturam vero sunt fornicatio et similia. In alio hæc reperi. Quinque sunt animæ potentime: mens, cogitatio, judicium sive opinio, inaginatio, sensus. Mens seu inteligentia, spiritualis seusus est animi, quo per seipsum et sine conquisitione res intueri valet. Cogitatio animi virtas est, qua ratiocinando potest res cognoscere. Quapropter διάνοια vocatur, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίYeɩv (id est quasi riam quamdam aperiat). Opinio est animi facultas minime rationalis, qua res non per causas cognoscit. Imaginatio, partis anim potentia est. Sensus est animæ vis qua res materia inmersas percipit. Quæ sequuntur definitiones unionum variæ, discrepant ab iis quas Combefisius edidit Damasceni, de unione. Unio est rerum distantium in sui invicem communionem venientium concursus. Duodecim autem modis contingit: secundum temperationem, secundum coacervationem, secundum conspersionem, secundum admistionem, secundum contractionem, secundum essentiam, secundum respectum et affectum, et secundum hypostasim, unico et singulari modo. Ac unio quidem secundum temperationem est, ut in fluidis, puta in vino et aquis. Secundum coacervationem, ut in siccis, frumento et hordeo. Secundum conspersionem, qualis est inter humidum et siccum, terram et aquam. Secundum permistionem, ut in variis farinis. Secundum confusionem, ut in his quæ liquantur, auro et argento, cera et pice. Secundum compaginationem, ut in lapidibus. Secundum appositionem, ut in asseribus et tabulis. Secundum contractionem, ut in lampade ex igne prodeunte, ac rursum cum igne unita, Secundum essentiam, ut in individuis, Petro et Paulo, sive his et istis equis, sive bolus, aliisve animantibus. Εν ἄλλῳ εὗρον. Τῆς ψυχῆς εἰσι δυνάμεις πέντε νοῦς, διάνοια, δόξα, φαντασία, αἴσθησις. Νοῦς ἐστε νοερά αἴσθησις τῆς ψυχῆς, καθ' ἣν δύναται αὐτοπτιχῶς ὁρᾷν τὰ πράγματα, καὶ δίχα ζητήσεων. Διάνοια ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν μετὰ συλλογισμού δύναται γινώσκειν τὰ πράγματα· διὸ καὶ λέγεται διάνοια, παρὰ τὸ ὁδόν τινα διανοίγειν. Δόξα ἐστὶ δύο ναμις τῆς ψυχῆς, καθ᾿ ἣν ἄνευ αἰτίας γινώσκει τὸ πράγματα. Φαντασία δύναμίς ἐστι τῆς ἀλόγου φυ χῆς. Αίσθησίς ἐστι δύναμις τῆς ψυχῆς, ἀντιληπτική τῶν ὑλῶν. habentur in cod. Regio 2951, paucisque verbis t. ll Operum sancti Marimi, pag. 115 Περὶ ἑνώσεως, τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ενωσίς ἐστι διεστώτων πραγμάτων κοινωνική συνδρομή. Γίνεται δὲ κατὰ ιβ' τρόπους· κατὰ κρᾶσιν, κατά σωρείαν, κατὰ φύρσιν,κατὰ ἀνάμιξιν, κατὰ σύγχυσιν, κατὰ ἁρμονίαν, κατὰ παράθεσιν, κατὰ συναλοιφήν, κατὰ οὐσίαν, κατὰ σχέσιν, κατὰ σύνθεσιν, καθ' ὑπό στασιν μόνως. Καὶ ἔστι κατὰ κρᾶσιν, ὡς ἐπὶ τῶν ὑγρῶν· οἴνου καὶ ὑδάτων. Κατὰ σωρείαν, ὡς ἐπὶ ξηρῶν· σίτου καὶ κριθῇ.. Κατὰ φύρσιν, ὡς ἐπὶ ξηροῦ καὶ ὑγροῦ· γῆς καὶ ὕδατος. Κατὰ ἀνάμιξιν, ὡς ἐπὶ διαφόρων αλεύρων. Κατὰ σύγχυσιν, ὡς ἐπὶ τηκτῶν· χρυσοῦ καὶ ἀργύ ρου, κηροῦ καὶ πίσσης. Κατὰ ἁρμονίαν, ὡς ἐπὶ λίθων. Κατά παράθεσιν, ὡς ἐπὶ σανίδων. Κατὰ συναλοιφὴν, ὡς ἐπὶ λαμπάδος ἐκ πυρός προερχομένης καὶ αὖθις ἐνουμένης. Κατὰ οὐσίαν, ὡς ἐπὶ ἀτόμων, Πέτρου καὶ Παύλου, ἤ τινων ἵππων, ἢ βοῶν, ἢ ἑτέρων ζώων.

FRAGMENTA. Κατὰ σχέσιν, ὡς ἐπὶ φίλων καὶ γνωμῶν εἰς ἕν θέλημα συνερχομένων. Κατὰ σύνθεσιν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. Καθ' ὑπόστασιν δὲ ἐπὶ μόνης λέγεται τῆς ἐν Χρι στῷ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος. Ἐν γὰρ πρόσωπον ἔσχον αἱ δύο φύσεις, καὶ οὐ δύο, κατὰ τὸν λῆρον Νεστόριον. Λέγεται δὲ καὶ οὐσιώδης ἡ τοιαύτη ἕνωσις, καὶ ἀληθὴς, καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν. Καὶ ἄλλως δὲ, καθ' ὑπόστασιν ἔνωσίς ἐστιν ἡ τῶν ἑτερουσίων εἰς μίαν ὑπόστασιν σύνοδος, σωζομένης ἑκάστῳ μετὰ τὴν Ένωσιν τῆς φυσικῆς ιδιότητος. Secundum respectum et affectum, ut in amiciș ac sententiis ad unum quid volendum consentientibus. Secundum compositionem, ut in anima et corpore. Secundum hypostasim vero, de sola divinitatis et humanitatis in Christo copula dicitur. Unamı enim personam ambæ naturæ habuerunt, non duas, ut deliravit Nestorius Porro hæc unio substantialis dicitur, quia vera, et nequaquam fictitia sive imaginaria est. Alio item modo, unio secundum bypostasim concursus est rerum diversæ essentiæ, servata unicuique post unionem sua naturali proprietate. 576 Alterum rursus Damasceni fragmentum istud reperi in Niceta Choniate Thesauro manu exarato, cujus mihi peramice, ut et aliorum multorum, copiam fecit vir clarissimus doctissimusque D. Baluzius: habeturque lib. XXIII, ubi disputatur contra Soterichum Panteugenum, qui sacrificium Patri soli offerri a Filio dicebat: unde illud cum aliis Patrum locis transumpsit ediditque Leo Allatius in Vindiciis synodi Ephesinæ, p. 596. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ο τῶν ὅλων Θεὸς καὶ Πατὴρ, καθδ Πατὴρ θέλει, ἢ καθο Θεός; Αλλ' εἰ μὲν καθὸ Πατήρ, ἄλλο τὸ αὐτ τοῦ ἔσται παρὰ τὸ τοῦ Υἱοῦ θέλημα· οὐ γὰρ Πατήρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ θέλημα φύσεως, ήγουν φυ σικόν· καὶ σὺ γοῦν κατὰ τοῦτο συλλογισάμενος, ερώτησον· Ὁ τῶν ὅλων Θεός, καθὸ Πατὴρ προσεδέξατο τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, ἢ καθὸ Θεός; ᾿Αλλ᾽ εἰ μὲν καθὸ Πατὴρ, ἄλλη αὐτοῦ ἔσται παρὰ τὴν τοῦ Υἱοῦ δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια· οὐ γὰρ Πατὴρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας Τριάδος, ἡ αὐτὴ ἁγία Τριάς καθὸ Θεὸς προσεδέξατο. Damasceni, Omnium Deus et Pater uti Deus vult, an uti Pater? Quod si uti Pater, alia erit ipsius ab ea quæ Filii est voluntas: neque enim Pater Filius est. Quod si uti Deus, Deus vero est et Filius et Spiritus sanctus: voluntas ergo naturæ est, sive naturalis. Sic tu hoc eodem modo argumentum formans, interroga: Omnium Deus et Pater, uti Pater accepit sanguinem, an uti Deus? Quod si uti Pater,` alia erit ipsius ab ea quæ Filii tumi facultas tum operatio: neque enim Filius Pater est. Quod si uli Deus, Deus vero et Filius et Spiritus sanctus est: igitur Unigeniti qui unus ex sancta Trinitate est, sanguinem ipsa sancta Trinitas uti Deus accepit. Quæ sequuntur reperi in Catena Regia in Lucam, cod. 2440, in cap. ut, v. 13. Του Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα κάτεισι. Θεὸς γάρ ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς πῦρ καταναλίσκον ἐστί. Διὰ τοῦτο πυρὶ λέγεται βαπτίζειν ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἐν είδει πυρίνων γλωττῶν ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς τὴν τοῦ Χριστοῦ χάριν ἐξέχεεν, ἢ διὰ τὸ τοῦ μέλλοντος πυρός κολαστικόν. Βάπτισμα γὰρ κἀκεῖνο τελευταῖον, οὐ σωτήριον, ἀλλὰ τῆς μὲν κακίας ἀναιρετικόν· οὐκέτι γὰρ κακία καὶ ἁμαρτία πολιτεύςται· κολάζον δὲ ἀτελεύτητα. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἐπειδὴ πολλαχῶς τὸ πνεῦμα νοεῖται, λεκτέον τὰ σημαινόμενα. Πνεῦμα τοίνυν εἴρηται τὸ ἅγιον Πνεῦμα· λέγονται δὲ καὶ αἱ δυνάμεις τοῦ ἁγίου Πνεύμα τος, πνεῦμα· ὡς τὸ, ο Ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἑπτὰ πνεύματα.» Α' γὰρ ἐνέργειαι τοῦ Πνεύματος, πνεύματα οἶμαι φίλον τῷ Ἡσαΐᾳ καλεῖν. Πνεῦμα καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἀγαθός, ὡς τὸ, ο Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα.» Πνεῦμα καὶ ὁ δαίμων, ὡς τὸ, «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν.» Πνεῦμα καὶ ἡ ψυχή, ὡς τό, «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου.» Έστι δὲ ὅτε καὶ ὁ νοῦς πνεῦμα λέγεται. * Deut. iv, 24; Hebr. PATROL. GR. XCV. Damasceni. Ac super apostolos Spiritus descendit Deus quippe est. Deus vero ignis consumens est '. Quapropter Christus igne baptizare dicitur, quia super sanctos discipulos in ignearum linguaruin specie Christi gratiam effudit: sive etiam propter ignis futuri vim puniendi; baptisma namque est et hoc postremum, non salutare, sed quo malitia aboleatur (non enim tunc amplius nequitia et peccatum locum babel), cæterum sine fine plectit. Damasceni. Quoniam vero spiritus multifarie accipitur, ejus nobis sunt edisserenda significata. Spiritus ergo dictus est Spiritus sanctus. Dicuntur etiam spiritus, virtutes Spiritus sancti, ut in illo loco: «Requiescent super eum septem spiritus '.. Opera tiones enim Spiritus, spiritus ab Isaia appellatas arbitror. Spiritus est et angelus bonus, secundum illud, Qui facit angelos suos spiritus '. • Spiritus est el damon, ut fert illud: «Spiritus mutus et surdus.. Spiritus item anima est, ut cum dicitur: In manus tuas commendo spiritum XII, 29. 4 Isa. st, 2. * Psal. cil, 17. * Matth. x, 24.

FRAGMENTA. Κατὰ σχέσιν, ὡς ἐπὶ φίλων καὶ γνωμῶν εἰς ἕν θέλημα συνερχομένων. Κατὰ σύνθεσιν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. Καθ' ὑπόστασιν δὲ ἐπὶ μόνης λέγεται τῆς ἐν Χρι στῷ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος. Ἐν γὰρ πρόσωπον ἔσχον αἱ δύο φύσεις, καὶ οὐ δύο, κατὰ τὸν λῆρον Νεστόριον. Λέγεται δὲ καὶ οὐσιώδης ἡ τοιαύτη ἕνωσις, καὶ ἀληθὴς, καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν. Καὶ ἄλλως δὲ, καθ' ὑπόστασιν ἔνωσίς ἐστιν ἡ τῶν ἑτερουσίων εἰς μίαν ὑπόστασιν σύνοδος, σωζομένης ἑκάστῳ μετὰ τὴν Ένωσιν τῆς φυσικῆς ιδιότητος. Secundum respectum et affectum, ut in amiciș ac sententiis ad unum quid volendum consentientibus. Secundum compositionem, ut in anima et corpore. Secundum hypostasim vero, de sola divinitatis et humanitatis in Christo copula dicitur. Unamı enim personam ambæ naturæ habuerunt, non duas, ut deliravit Nestorius Porro hæc unio substantialis dicitur, quia vera, et nequaquam fictitia sive imaginaria est. Alio item modo, unio secundum bypostasim concursus est rerum diversæ essentiæ, servata unicuique post unionem sua naturali proprietate. 576 Alterum rursus Damasceni fragmentum istud reperi in Niceta Choniate Thesauro manu exarato, cujus mihi peramice, ut et aliorum multorum, copiam fecit vir clarissimus doctissimusque D. Baluzius: habeturque lib. XXIII, ubi disputatur contra Soterichum Panteugenum, qui sacrificium Patri soli offerri a Filio dicebat: unde illud cum aliis Patrum locis transumpsit ediditque Leo Allatius in Vindiciis synodi Ephesinæ, p. 596. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ο τῶν ὅλων Θεὸς καὶ Πατὴρ, καθδ Πατὴρ θέλει, ἢ καθο Θεός; Αλλ' εἰ μὲν καθὸ Πατήρ, ἄλλο τὸ αὐτ τοῦ ἔσται παρὰ τὸ τοῦ Υἱοῦ θέλημα· οὐ γὰρ Πατήρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ θέλημα φύσεως, ήγουν φυ σικόν· καὶ σὺ γοῦν κατὰ τοῦτο συλλογισάμενος, ερώτησον· Ὁ τῶν ὅλων Θεός, καθὸ Πατὴρ προσεδέξατο τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, ἢ καθὸ Θεός; ᾿Αλλ᾽ εἰ μὲν καθὸ Πατὴρ, ἄλλη αὐτοῦ ἔσται παρὰ τὴν τοῦ Υἱοῦ δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια· οὐ γὰρ Πατὴρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας Τριάδος, ἡ αὐτὴ ἁγία Τριάς καθὸ Θεὸς προσεδέξατο. Damasceni, Omnium Deus et Pater uti Deus vult, an uti Pater? Quod si uti Pater, alia erit ipsius ab ea quæ Filii est voluntas: neque enim Pater Filius est. Quod si uti Deus, Deus vero est et Filius et Spiritus sanctus: voluntas ergo naturæ est, sive naturalis. Sic tu hoc eodem modo argumentum formans, interroga: Omnium Deus et Pater, uti Pater accepit sanguinem, an uti Deus? Quod si uti Pater,` alia erit ipsius ab ea quæ Filii tumi facultas tum operatio: neque enim Filius Pater est. Quod si uli Deus, Deus vero et Filius et Spiritus sanctus est: igitur Unigeniti qui unus ex sancta Trinitate est, sanguinem ipsa sancta Trinitas uti Deus accepit. Quæ sequuntur reperi in Catena Regia in Lucam, cod. 2440, in cap. ut, v. 13. Του Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα κάτεισι. Θεὸς γάρ ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς πῦρ καταναλίσκον ἐστί. Διὰ τοῦτο πυρὶ λέγεται βαπτίζειν ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἐν είδει πυρίνων γλωττῶν ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς τὴν τοῦ Χριστοῦ χάριν ἐξέχεεν, ἢ διὰ τὸ τοῦ μέλλοντος πυρός κολαστικόν. Βάπτισμα γὰρ κἀκεῖνο τελευταῖον, οὐ σωτήριον, ἀλλὰ τῆς μὲν κακίας ἀναιρετικόν· οὐκέτι γὰρ κακία καὶ ἁμαρτία πολιτεύςται· κολάζον δὲ ἀτελεύτητα. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἐπειδὴ πολλαχῶς τὸ πνεῦμα νοεῖται, λεκτέον τὰ σημαινόμενα. Πνεῦμα τοίνυν εἴρηται τὸ ἅγιον Πνεῦμα· λέγονται δὲ καὶ αἱ δυνάμεις τοῦ ἁγίου Πνεύμα τος, πνεῦμα· ὡς τὸ, ο Ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἑπτὰ πνεύματα.» Α' γὰρ ἐνέργειαι τοῦ Πνεύματος, πνεύματα οἶμαι φίλον τῷ Ἡσαΐᾳ καλεῖν. Πνεῦμα καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἀγαθός, ὡς τὸ, ο Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα.» Πνεῦμα καὶ ὁ δαίμων, ὡς τὸ, «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν.» Πνεῦμα καὶ ἡ ψυχή, ὡς τό, «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου.» Έστι δὲ ὅτε καὶ ὁ νοῦς πνεῦμα λέγεται. * Deut. iv, 24; Hebr. PATROL. GR. XCV. Damasceni. Ac super apostolos Spiritus descendit Deus quippe est. Deus vero ignis consumens est '. Quapropter Christus igne baptizare dicitur, quia super sanctos discipulos in ignearum linguaruin specie Christi gratiam effudit: sive etiam propter ignis futuri vim puniendi; baptisma namque est et hoc postremum, non salutare, sed quo malitia aboleatur (non enim tunc amplius nequitia et peccatum locum babel), cæterum sine fine plectit. Damasceni. Quoniam vero spiritus multifarie accipitur, ejus nobis sunt edisserenda significata. Spiritus ergo dictus est Spiritus sanctus. Dicuntur etiam spiritus, virtutes Spiritus sancti, ut in illo loco: «Requiescent super eum septem spiritus '.. Opera tiones enim Spiritus, spiritus ab Isaia appellatas arbitror. Spiritus est et angelus bonus, secundum illud, Qui facit angelos suos spiritus '. • Spiritus est el damon, ut fert illud: «Spiritus mutus et surdus.. Spiritus item anima est, ut cum dicitur: In manus tuas commendo spiritum XII, 29. 4 Isa. st, 2. * Psal. cil, 17. * Matth. x, 24.

FRAGMENTA. Κατὰ σχέσιν, ὡς ἐπὶ φίλων καὶ γνωμῶν εἰς ἕν θέλημα συνερχομένων. Κατὰ σύνθεσιν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. Καθ' ὑπόστασιν δὲ ἐπὶ μόνης λέγεται τῆς ἐν Χρι στῷ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος. Ἐν γὰρ πρόσωπον ἔσχον αἱ δύο φύσεις, καὶ οὐ δύο, κατὰ τὸν λῆρον Νεστόριον. Λέγεται δὲ καὶ οὐσιώδης ἡ τοιαύτη ἕνωσις, καὶ ἀληθὴς, καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν. Καὶ ἄλλως δὲ, καθ' ὑπόστασιν ἔνωσίς ἐστιν ἡ τῶν ἑτερουσίων εἰς μίαν ὑπόστασιν σύνοδος, σωζομένης ἑκάστῳ μετὰ τὴν Ένωσιν τῆς φυσικῆς ιδιότητος. Secundum respectum et affectum, ut in amiciș ac sententiis ad unum quid volendum consentientibus. Secundum compositionem, ut in anima et corpore. Secundum hypostasim vero, de sola divinitatis et humanitatis in Christo copula dicitur. Unamı enim personam ambæ naturæ habuerunt, non duas, ut deliravit Nestorius Porro hæc unio substantialis dicitur, quia vera, et nequaquam fictitia sive imaginaria est. Alio item modo, unio secundum bypostasim concursus est rerum diversæ essentiæ, servata unicuique post unionem sua naturali proprietate. 576 Alterum rursus Damasceni fragmentum istud reperi in Niceta Choniate Thesauro manu exarato, cujus mihi peramice, ut et aliorum multorum, copiam fecit vir clarissimus doctissimusque D. Baluzius: habeturque lib. XXIII, ubi disputatur contra Soterichum Panteugenum, qui sacrificium Patri soli offerri a Filio dicebat: unde illud cum aliis Patrum locis transumpsit ediditque Leo Allatius in Vindiciis synodi Ephesinæ, p. 596. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ο τῶν ὅλων Θεὸς καὶ Πατὴρ, καθδ Πατὴρ θέλει, ἢ καθο Θεός; Αλλ' εἰ μὲν καθὸ Πατήρ, ἄλλο τὸ αὐτ τοῦ ἔσται παρὰ τὸ τοῦ Υἱοῦ θέλημα· οὐ γὰρ Πατήρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ θέλημα φύσεως, ήγουν φυ σικόν· καὶ σὺ γοῦν κατὰ τοῦτο συλλογισάμενος, ερώτησον· Ὁ τῶν ὅλων Θεός, καθὸ Πατὴρ προσεδέξατο τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, ἢ καθὸ Θεός; ᾿Αλλ᾽ εἰ μὲν καθὸ Πατὴρ, ἄλλη αὐτοῦ ἔσται παρὰ τὴν τοῦ Υἱοῦ δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια· οὐ γὰρ Πατὴρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας Τριάδος, ἡ αὐτὴ ἁγία Τριάς καθὸ Θεὸς προσεδέξατο. Damasceni, Omnium Deus et Pater uti Deus vult, an uti Pater? Quod si uti Pater, alia erit ipsius ab ea quæ Filii est voluntas: neque enim Pater Filius est. Quod si uti Deus, Deus vero est et Filius et Spiritus sanctus: voluntas ergo naturæ est, sive naturalis. Sic tu hoc eodem modo argumentum formans, interroga: Omnium Deus et Pater, uti Pater accepit sanguinem, an uti Deus? Quod si uti Pater,` alia erit ipsius ab ea quæ Filii tumi facultas tum operatio: neque enim Filius Pater est. Quod si uli Deus, Deus vero et Filius et Spiritus sanctus est: igitur Unigeniti qui unus ex sancta Trinitate est, sanguinem ipsa sancta Trinitas uti Deus accepit. Quæ sequuntur reperi in Catena Regia in Lucam, cod. 2440, in cap. ut, v. 13. Του Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα κάτεισι. Θεὸς γάρ ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς πῦρ καταναλίσκον ἐστί. Διὰ τοῦτο πυρὶ λέγεται βαπτίζειν ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἐν είδει πυρίνων γλωττῶν ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς τὴν τοῦ Χριστοῦ χάριν ἐξέχεεν, ἢ διὰ τὸ τοῦ μέλλοντος πυρός κολαστικόν. Βάπτισμα γὰρ κἀκεῖνο τελευταῖον, οὐ σωτήριον, ἀλλὰ τῆς μὲν κακίας ἀναιρετικόν· οὐκέτι γὰρ κακία καὶ ἁμαρτία πολιτεύςται· κολάζον δὲ ἀτελεύτητα. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἐπειδὴ πολλαχῶς τὸ πνεῦμα νοεῖται, λεκτέον τὰ σημαινόμενα. Πνεῦμα τοίνυν εἴρηται τὸ ἅγιον Πνεῦμα· λέγονται δὲ καὶ αἱ δυνάμεις τοῦ ἁγίου Πνεύμα τος, πνεῦμα· ὡς τὸ, ο Ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἑπτὰ πνεύματα.» Α' γὰρ ἐνέργειαι τοῦ Πνεύματος, πνεύματα οἶμαι φίλον τῷ Ἡσαΐᾳ καλεῖν. Πνεῦμα καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἀγαθός, ὡς τὸ, ο Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα.» Πνεῦμα καὶ ὁ δαίμων, ὡς τὸ, «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν.» Πνεῦμα καὶ ἡ ψυχή, ὡς τό, «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου.» Έστι δὲ ὅτε καὶ ὁ νοῦς πνεῦμα λέγεται. * Deut. iv, 24; Hebr. PATROL. GR. XCV. Damasceni. Ac super apostolos Spiritus descendit Deus quippe est. Deus vero ignis consumens est '. Quapropter Christus igne baptizare dicitur, quia super sanctos discipulos in ignearum linguaruin specie Christi gratiam effudit: sive etiam propter ignis futuri vim puniendi; baptisma namque est et hoc postremum, non salutare, sed quo malitia aboleatur (non enim tunc amplius nequitia et peccatum locum babel), cæterum sine fine plectit. Damasceni. Quoniam vero spiritus multifarie accipitur, ejus nobis sunt edisserenda significata. Spiritus ergo dictus est Spiritus sanctus. Dicuntur etiam spiritus, virtutes Spiritus sancti, ut in illo loco: «Requiescent super eum septem spiritus '.. Opera tiones enim Spiritus, spiritus ab Isaia appellatas arbitror. Spiritus est et angelus bonus, secundum illud, Qui facit angelos suos spiritus '. • Spiritus est el damon, ut fert illud: «Spiritus mutus et surdus.. Spiritus item anima est, ut cum dicitur: In manus tuas commendo spiritum XII, 29. 4 Isa. st, 2. * Psal. cil, 17. * Matth. x, 24.

FRAGMENTA. Κατὰ σχέσιν, ὡς ἐπὶ φίλων καὶ γνωμῶν εἰς ἕν θέλημα συνερχομένων. Κατὰ σύνθεσιν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. Καθ' ὑπόστασιν δὲ ἐπὶ μόνης λέγεται τῆς ἐν Χρι στῷ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος. Ἐν γὰρ πρόσωπον ἔσχον αἱ δύο φύσεις, καὶ οὐ δύο, κατὰ τὸν λῆρον Νεστόριον. Λέγεται δὲ καὶ οὐσιώδης ἡ τοιαύτη ἕνωσις, καὶ ἀληθὴς, καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν. Καὶ ἄλλως δὲ, καθ' ὑπόστασιν ἔνωσίς ἐστιν ἡ τῶν ἑτερουσίων εἰς μίαν ὑπόστασιν σύνοδος, σωζομένης ἑκάστῳ μετὰ τὴν Ένωσιν τῆς φυσικῆς ιδιότητος. Secundum respectum et affectum, ut in amiciș ac sententiis ad unum quid volendum consentientibus. Secundum compositionem, ut in anima et corpore. Secundum hypostasim vero, de sola divinitatis et humanitatis in Christo copula dicitur. Unamı enim personam ambæ naturæ habuerunt, non duas, ut deliravit Nestorius Porro hæc unio substantialis dicitur, quia vera, et nequaquam fictitia sive imaginaria est. Alio item modo, unio secundum bypostasim concursus est rerum diversæ essentiæ, servata unicuique post unionem sua naturali proprietate. 576 Alterum rursus Damasceni fragmentum istud reperi in Niceta Choniate Thesauro manu exarato, cujus mihi peramice, ut et aliorum multorum, copiam fecit vir clarissimus doctissimusque D. Baluzius: habeturque lib. XXIII, ubi disputatur contra Soterichum Panteugenum, qui sacrificium Patri soli offerri a Filio dicebat: unde illud cum aliis Patrum locis transumpsit ediditque Leo Allatius in Vindiciis synodi Ephesinæ, p. 596. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ο τῶν ὅλων Θεὸς καὶ Πατὴρ, καθδ Πατὴρ θέλει, ἢ καθο Θεός; Αλλ' εἰ μὲν καθὸ Πατήρ, ἄλλο τὸ αὐτ τοῦ ἔσται παρὰ τὸ τοῦ Υἱοῦ θέλημα· οὐ γὰρ Πατήρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ θέλημα φύσεως, ήγουν φυ σικόν· καὶ σὺ γοῦν κατὰ τοῦτο συλλογισάμενος, ερώτησον· Ὁ τῶν ὅλων Θεός, καθὸ Πατὴρ προσεδέξατο τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, ἢ καθὸ Θεός; ᾿Αλλ᾽ εἰ μὲν καθὸ Πατὴρ, ἄλλη αὐτοῦ ἔσται παρὰ τὴν τοῦ Υἱοῦ δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια· οὐ γὰρ Πατὴρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας Τριάδος, ἡ αὐτὴ ἁγία Τριάς καθὸ Θεὸς προσεδέξατο. Damasceni, Omnium Deus et Pater uti Deus vult, an uti Pater? Quod si uti Pater, alia erit ipsius ab ea quæ Filii est voluntas: neque enim Pater Filius est. Quod si uti Deus, Deus vero est et Filius et Spiritus sanctus: voluntas ergo naturæ est, sive naturalis. Sic tu hoc eodem modo argumentum formans, interroga: Omnium Deus et Pater, uti Pater accepit sanguinem, an uti Deus? Quod si uti Pater,` alia erit ipsius ab ea quæ Filii tumi facultas tum operatio: neque enim Filius Pater est. Quod si uli Deus, Deus vero et Filius et Spiritus sanctus est: igitur Unigeniti qui unus ex sancta Trinitate est, sanguinem ipsa sancta Trinitas uti Deus accepit. Quæ sequuntur reperi in Catena Regia in Lucam, cod. 2440, in cap. ut, v. 13. Του Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα κάτεισι. Θεὸς γάρ ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς πῦρ καταναλίσκον ἐστί. Διὰ τοῦτο πυρὶ λέγεται βαπτίζειν ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἐν είδει πυρίνων γλωττῶν ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς τὴν τοῦ Χριστοῦ χάριν ἐξέχεεν, ἢ διὰ τὸ τοῦ μέλλοντος πυρός κολαστικόν. Βάπτισμα γὰρ κἀκεῖνο τελευταῖον, οὐ σωτήριον, ἀλλὰ τῆς μὲν κακίας ἀναιρετικόν· οὐκέτι γὰρ κακία καὶ ἁμαρτία πολιτεύςται· κολάζον δὲ ἀτελεύτητα. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἐπειδὴ πολλαχῶς τὸ πνεῦμα νοεῖται, λεκτέον τὰ σημαινόμενα. Πνεῦμα τοίνυν εἴρηται τὸ ἅγιον Πνεῦμα· λέγονται δὲ καὶ αἱ δυνάμεις τοῦ ἁγίου Πνεύμα τος, πνεῦμα· ὡς τὸ, ο Ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἑπτὰ πνεύματα.» Α' γὰρ ἐνέργειαι τοῦ Πνεύματος, πνεύματα οἶμαι φίλον τῷ Ἡσαΐᾳ καλεῖν. Πνεῦμα καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἀγαθός, ὡς τὸ, ο Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα.» Πνεῦμα καὶ ὁ δαίμων, ὡς τὸ, «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν.» Πνεῦμα καὶ ἡ ψυχή, ὡς τό, «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου.» Έστι δὲ ὅτε καὶ ὁ νοῦς πνεῦμα λέγεται. * Deut. iv, 24; Hebr. PATROL. GR. XCV. Damasceni. Ac super apostolos Spiritus descendit Deus quippe est. Deus vero ignis consumens est '. Quapropter Christus igne baptizare dicitur, quia super sanctos discipulos in ignearum linguaruin specie Christi gratiam effudit: sive etiam propter ignis futuri vim puniendi; baptisma namque est et hoc postremum, non salutare, sed quo malitia aboleatur (non enim tunc amplius nequitia et peccatum locum babel), cæterum sine fine plectit. Damasceni. Quoniam vero spiritus multifarie accipitur, ejus nobis sunt edisserenda significata. Spiritus ergo dictus est Spiritus sanctus. Dicuntur etiam spiritus, virtutes Spiritus sancti, ut in illo loco: «Requiescent super eum septem spiritus '.. Opera tiones enim Spiritus, spiritus ab Isaia appellatas arbitror. Spiritus est et angelus bonus, secundum illud, Qui facit angelos suos spiritus '. • Spiritus est el damon, ut fert illud: «Spiritus mutus et surdus.. Spiritus item anima est, ut cum dicitur: In manus tuas commendo spiritum XII, 29. 4 Isa. st, 2. * Psal. cil, 17. * Matth. x, 24.

FRAGMENTA. Κατὰ σχέσιν, ὡς ἐπὶ φίλων καὶ γνωμῶν εἰς ἕν θέλημα συνερχομένων. Κατὰ σύνθεσιν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. Καθ' ὑπόστασιν δὲ ἐπὶ μόνης λέγεται τῆς ἐν Χρι στῷ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος. Ἐν γὰρ πρόσωπον ἔσχον αἱ δύο φύσεις, καὶ οὐ δύο, κατὰ τὸν λῆρον Νεστόριον. Λέγεται δὲ καὶ οὐσιώδης ἡ τοιαύτη ἕνωσις, καὶ ἀληθὴς, καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν. Καὶ ἄλλως δὲ, καθ' ὑπόστασιν ἔνωσίς ἐστιν ἡ τῶν ἑτερουσίων εἰς μίαν ὑπόστασιν σύνοδος, σωζομένης ἑκάστῳ μετὰ τὴν Ένωσιν τῆς φυσικῆς ιδιότητος. Secundum respectum et affectum, ut in amiciș ac sententiis ad unum quid volendum consentientibus. Secundum compositionem, ut in anima et corpore. Secundum hypostasim vero, de sola divinitatis et humanitatis in Christo copula dicitur. Unamı enim personam ambæ naturæ habuerunt, non duas, ut deliravit Nestorius Porro hæc unio substantialis dicitur, quia vera, et nequaquam fictitia sive imaginaria est. Alio item modo, unio secundum bypostasim concursus est rerum diversæ essentiæ, servata unicuique post unionem sua naturali proprietate. 576 Alterum rursus Damasceni fragmentum istud reperi in Niceta Choniate Thesauro manu exarato, cujus mihi peramice, ut et aliorum multorum, copiam fecit vir clarissimus doctissimusque D. Baluzius: habeturque lib. XXIII, ubi disputatur contra Soterichum Panteugenum, qui sacrificium Patri soli offerri a Filio dicebat: unde illud cum aliis Patrum locis transumpsit ediditque Leo Allatius in Vindiciis synodi Ephesinæ, p. 596. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ο τῶν ὅλων Θεὸς καὶ Πατὴρ, καθδ Πατὴρ θέλει, ἢ καθο Θεός; Αλλ' εἰ μὲν καθὸ Πατήρ, ἄλλο τὸ αὐτ τοῦ ἔσται παρὰ τὸ τοῦ Υἱοῦ θέλημα· οὐ γὰρ Πατήρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ θέλημα φύσεως, ήγουν φυ σικόν· καὶ σὺ γοῦν κατὰ τοῦτο συλλογισάμενος, ερώτησον· Ὁ τῶν ὅλων Θεός, καθὸ Πατὴρ προσεδέξατο τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, ἢ καθὸ Θεός; ᾿Αλλ᾽ εἰ μὲν καθὸ Πατὴρ, ἄλλη αὐτοῦ ἔσται παρὰ τὴν τοῦ Υἱοῦ δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια· οὐ γὰρ Πατὴρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας Τριάδος, ἡ αὐτὴ ἁγία Τριάς καθὸ Θεὸς προσεδέξατο. Damasceni, Omnium Deus et Pater uti Deus vult, an uti Pater? Quod si uti Pater, alia erit ipsius ab ea quæ Filii est voluntas: neque enim Pater Filius est. Quod si uti Deus, Deus vero est et Filius et Spiritus sanctus: voluntas ergo naturæ est, sive naturalis. Sic tu hoc eodem modo argumentum formans, interroga: Omnium Deus et Pater, uti Pater accepit sanguinem, an uti Deus? Quod si uti Pater,` alia erit ipsius ab ea quæ Filii tumi facultas tum operatio: neque enim Filius Pater est. Quod si uli Deus, Deus vero et Filius et Spiritus sanctus est: igitur Unigeniti qui unus ex sancta Trinitate est, sanguinem ipsa sancta Trinitas uti Deus accepit. Quæ sequuntur reperi in Catena Regia in Lucam, cod. 2440, in cap. ut, v. 13. Του Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα κάτεισι. Θεὸς γάρ ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς πῦρ καταναλίσκον ἐστί. Διὰ τοῦτο πυρὶ λέγεται βαπτίζειν ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἐν είδει πυρίνων γλωττῶν ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς τὴν τοῦ Χριστοῦ χάριν ἐξέχεεν, ἢ διὰ τὸ τοῦ μέλλοντος πυρός κολαστικόν. Βάπτισμα γὰρ κἀκεῖνο τελευταῖον, οὐ σωτήριον, ἀλλὰ τῆς μὲν κακίας ἀναιρετικόν· οὐκέτι γὰρ κακία καὶ ἁμαρτία πολιτεύςται· κολάζον δὲ ἀτελεύτητα. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἐπειδὴ πολλαχῶς τὸ πνεῦμα νοεῖται, λεκτέον τὰ σημαινόμενα. Πνεῦμα τοίνυν εἴρηται τὸ ἅγιον Πνεῦμα· λέγονται δὲ καὶ αἱ δυνάμεις τοῦ ἁγίου Πνεύμα τος, πνεῦμα· ὡς τὸ, ο Ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἑπτὰ πνεύματα.» Α' γὰρ ἐνέργειαι τοῦ Πνεύματος, πνεύματα οἶμαι φίλον τῷ Ἡσαΐᾳ καλεῖν. Πνεῦμα καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἀγαθός, ὡς τὸ, ο Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα.» Πνεῦμα καὶ ὁ δαίμων, ὡς τὸ, «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν.» Πνεῦμα καὶ ἡ ψυχή, ὡς τό, «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου.» Έστι δὲ ὅτε καὶ ὁ νοῦς πνεῦμα λέγεται. * Deut. iv, 24; Hebr. PATROL. GR. XCV. Damasceni. Ac super apostolos Spiritus descendit Deus quippe est. Deus vero ignis consumens est '. Quapropter Christus igne baptizare dicitur, quia super sanctos discipulos in ignearum linguaruin specie Christi gratiam effudit: sive etiam propter ignis futuri vim puniendi; baptisma namque est et hoc postremum, non salutare, sed quo malitia aboleatur (non enim tunc amplius nequitia et peccatum locum babel), cæterum sine fine plectit. Damasceni. Quoniam vero spiritus multifarie accipitur, ejus nobis sunt edisserenda significata. Spiritus ergo dictus est Spiritus sanctus. Dicuntur etiam spiritus, virtutes Spiritus sancti, ut in illo loco: «Requiescent super eum septem spiritus '.. Opera tiones enim Spiritus, spiritus ab Isaia appellatas arbitror. Spiritus est et angelus bonus, secundum illud, Qui facit angelos suos spiritus '. • Spiritus est el damon, ut fert illud: «Spiritus mutus et surdus.. Spiritus item anima est, ut cum dicitur: In manus tuas commendo spiritum XII, 29. 4 Isa. st, 2. * Psal. cil, 17. * Matth. x, 24.

FRAGMENTA. Κατὰ σχέσιν, ὡς ἐπὶ φίλων καὶ γνωμῶν εἰς ἕν θέλημα συνερχομένων. Κατὰ σύνθεσιν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. Καθ' ὑπόστασιν δὲ ἐπὶ μόνης λέγεται τῆς ἐν Χρι στῷ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος. Ἐν γὰρ πρόσωπον ἔσχον αἱ δύο φύσεις, καὶ οὐ δύο, κατὰ τὸν λῆρον Νεστόριον. Λέγεται δὲ καὶ οὐσιώδης ἡ τοιαύτη ἕνωσις, καὶ ἀληθὴς, καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν. Καὶ ἄλλως δὲ, καθ' ὑπόστασιν ἔνωσίς ἐστιν ἡ τῶν ἑτερουσίων εἰς μίαν ὑπόστασιν σύνοδος, σωζομένης ἑκάστῳ μετὰ τὴν Ένωσιν τῆς φυσικῆς ιδιότητος. Secundum respectum et affectum, ut in amiciș ac sententiis ad unum quid volendum consentientibus. Secundum compositionem, ut in anima et corpore. Secundum hypostasim vero, de sola divinitatis et humanitatis in Christo copula dicitur. Unamı enim personam ambæ naturæ habuerunt, non duas, ut deliravit Nestorius Porro hæc unio substantialis dicitur, quia vera, et nequaquam fictitia sive imaginaria est. Alio item modo, unio secundum bypostasim concursus est rerum diversæ essentiæ, servata unicuique post unionem sua naturali proprietate. 576 Alterum rursus Damasceni fragmentum istud reperi in Niceta Choniate Thesauro manu exarato, cujus mihi peramice, ut et aliorum multorum, copiam fecit vir clarissimus doctissimusque D. Baluzius: habeturque lib. XXIII, ubi disputatur contra Soterichum Panteugenum, qui sacrificium Patri soli offerri a Filio dicebat: unde illud cum aliis Patrum locis transumpsit ediditque Leo Allatius in Vindiciis synodi Ephesinæ, p. 596. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ο τῶν ὅλων Θεὸς καὶ Πατὴρ, καθδ Πατὴρ θέλει, ἢ καθο Θεός; Αλλ' εἰ μὲν καθὸ Πατήρ, ἄλλο τὸ αὐτ τοῦ ἔσται παρὰ τὸ τοῦ Υἱοῦ θέλημα· οὐ γὰρ Πατήρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ θέλημα φύσεως, ήγουν φυ σικόν· καὶ σὺ γοῦν κατὰ τοῦτο συλλογισάμενος, ερώτησον· Ὁ τῶν ὅλων Θεός, καθὸ Πατὴρ προσεδέξατο τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, ἢ καθὸ Θεός; ᾿Αλλ᾽ εἰ μὲν καθὸ Πατὴρ, ἄλλη αὐτοῦ ἔσται παρὰ τὴν τοῦ Υἱοῦ δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια· οὐ γὰρ Πατὴρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας Τριάδος, ἡ αὐτὴ ἁγία Τριάς καθὸ Θεὸς προσεδέξατο. Damasceni, Omnium Deus et Pater uti Deus vult, an uti Pater? Quod si uti Pater, alia erit ipsius ab ea quæ Filii est voluntas: neque enim Pater Filius est. Quod si uti Deus, Deus vero est et Filius et Spiritus sanctus: voluntas ergo naturæ est, sive naturalis. Sic tu hoc eodem modo argumentum formans, interroga: Omnium Deus et Pater, uti Pater accepit sanguinem, an uti Deus? Quod si uti Pater,` alia erit ipsius ab ea quæ Filii tumi facultas tum operatio: neque enim Filius Pater est. Quod si uli Deus, Deus vero et Filius et Spiritus sanctus est: igitur Unigeniti qui unus ex sancta Trinitate est, sanguinem ipsa sancta Trinitas uti Deus accepit. Quæ sequuntur reperi in Catena Regia in Lucam, cod. 2440, in cap. ut, v. 13. Του Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα κάτεισι. Θεὸς γάρ ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς πῦρ καταναλίσκον ἐστί. Διὰ τοῦτο πυρὶ λέγεται βαπτίζειν ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἐν είδει πυρίνων γλωττῶν ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς τὴν τοῦ Χριστοῦ χάριν ἐξέχεεν, ἢ διὰ τὸ τοῦ μέλλοντος πυρός κολαστικόν. Βάπτισμα γὰρ κἀκεῖνο τελευταῖον, οὐ σωτήριον, ἀλλὰ τῆς μὲν κακίας ἀναιρετικόν· οὐκέτι γὰρ κακία καὶ ἁμαρτία πολιτεύςται· κολάζον δὲ ἀτελεύτητα. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἐπειδὴ πολλαχῶς τὸ πνεῦμα νοεῖται, λεκτέον τὰ σημαινόμενα. Πνεῦμα τοίνυν εἴρηται τὸ ἅγιον Πνεῦμα· λέγονται δὲ καὶ αἱ δυνάμεις τοῦ ἁγίου Πνεύμα τος, πνεῦμα· ὡς τὸ, ο Ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἑπτὰ πνεύματα.» Α' γὰρ ἐνέργειαι τοῦ Πνεύματος, πνεύματα οἶμαι φίλον τῷ Ἡσαΐᾳ καλεῖν. Πνεῦμα καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἀγαθός, ὡς τὸ, ο Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα.» Πνεῦμα καὶ ὁ δαίμων, ὡς τὸ, «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν.» Πνεῦμα καὶ ἡ ψυχή, ὡς τό, «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου.» Έστι δὲ ὅτε καὶ ὁ νοῦς πνεῦμα λέγεται. * Deut. iv, 24; Hebr. PATROL. GR. XCV. Damasceni. Ac super apostolos Spiritus descendit Deus quippe est. Deus vero ignis consumens est '. Quapropter Christus igne baptizare dicitur, quia super sanctos discipulos in ignearum linguaruin specie Christi gratiam effudit: sive etiam propter ignis futuri vim puniendi; baptisma namque est et hoc postremum, non salutare, sed quo malitia aboleatur (non enim tunc amplius nequitia et peccatum locum babel), cæterum sine fine plectit. Damasceni. Quoniam vero spiritus multifarie accipitur, ejus nobis sunt edisserenda significata. Spiritus ergo dictus est Spiritus sanctus. Dicuntur etiam spiritus, virtutes Spiritus sancti, ut in illo loco: «Requiescent super eum septem spiritus '.. Opera tiones enim Spiritus, spiritus ab Isaia appellatas arbitror. Spiritus est et angelus bonus, secundum illud, Qui facit angelos suos spiritus '. • Spiritus est el damon, ut fert illud: «Spiritus mutus et surdus.. Spiritus item anima est, ut cum dicitur: In manus tuas commendo spiritum XII, 29. 4 Isa. st, 2. * Psal. cil, 17. * Matth. x, 24.

FRAGMENTA. Κατὰ σχέσιν, ὡς ἐπὶ φίλων καὶ γνωμῶν εἰς ἕν θέλημα συνερχομένων. Κατὰ σύνθεσιν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. Καθ' ὑπόστασιν δὲ ἐπὶ μόνης λέγεται τῆς ἐν Χρι στῷ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος. Ἐν γὰρ πρόσωπον ἔσχον αἱ δύο φύσεις, καὶ οὐ δύο, κατὰ τὸν λῆρον Νεστόριον. Λέγεται δὲ καὶ οὐσιώδης ἡ τοιαύτη ἕνωσις, καὶ ἀληθὴς, καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν. Καὶ ἄλλως δὲ, καθ' ὑπόστασιν ἔνωσίς ἐστιν ἡ τῶν ἑτερουσίων εἰς μίαν ὑπόστασιν σύνοδος, σωζομένης ἑκάστῳ μετὰ τὴν Ένωσιν τῆς φυσικῆς ιδιότητος. Secundum respectum et affectum, ut in amiciș ac sententiis ad unum quid volendum consentientibus. Secundum compositionem, ut in anima et corpore. Secundum hypostasim vero, de sola divinitatis et humanitatis in Christo copula dicitur. Unamı enim personam ambæ naturæ habuerunt, non duas, ut deliravit Nestorius Porro hæc unio substantialis dicitur, quia vera, et nequaquam fictitia sive imaginaria est. Alio item modo, unio secundum bypostasim concursus est rerum diversæ essentiæ, servata unicuique post unionem sua naturali proprietate. 576 Alterum rursus Damasceni fragmentum istud reperi in Niceta Choniate Thesauro manu exarato, cujus mihi peramice, ut et aliorum multorum, copiam fecit vir clarissimus doctissimusque D. Baluzius: habeturque lib. XXIII, ubi disputatur contra Soterichum Panteugenum, qui sacrificium Patri soli offerri a Filio dicebat: unde illud cum aliis Patrum locis transumpsit ediditque Leo Allatius in Vindiciis synodi Ephesinæ, p. 596. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ο τῶν ὅλων Θεὸς καὶ Πατὴρ, καθδ Πατὴρ θέλει, ἢ καθο Θεός; Αλλ' εἰ μὲν καθὸ Πατήρ, ἄλλο τὸ αὐτ τοῦ ἔσται παρὰ τὸ τοῦ Υἱοῦ θέλημα· οὐ γὰρ Πατήρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ θέλημα φύσεως, ήγουν φυ σικόν· καὶ σὺ γοῦν κατὰ τοῦτο συλλογισάμενος, ερώτησον· Ὁ τῶν ὅλων Θεός, καθὸ Πατὴρ προσεδέξατο τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, ἢ καθὸ Θεός; ᾿Αλλ᾽ εἰ μὲν καθὸ Πατὴρ, ἄλλη αὐτοῦ ἔσται παρὰ τὴν τοῦ Υἱοῦ δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια· οὐ γὰρ Πατὴρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας Τριάδος, ἡ αὐτὴ ἁγία Τριάς καθὸ Θεὸς προσεδέξατο. Damasceni, Omnium Deus et Pater uti Deus vult, an uti Pater? Quod si uti Pater, alia erit ipsius ab ea quæ Filii est voluntas: neque enim Pater Filius est. Quod si uti Deus, Deus vero est et Filius et Spiritus sanctus: voluntas ergo naturæ est, sive naturalis. Sic tu hoc eodem modo argumentum formans, interroga: Omnium Deus et Pater, uti Pater accepit sanguinem, an uti Deus? Quod si uti Pater,` alia erit ipsius ab ea quæ Filii tumi facultas tum operatio: neque enim Filius Pater est. Quod si uli Deus, Deus vero et Filius et Spiritus sanctus est: igitur Unigeniti qui unus ex sancta Trinitate est, sanguinem ipsa sancta Trinitas uti Deus accepit. Quæ sequuntur reperi in Catena Regia in Lucam, cod. 2440, in cap. ut, v. 13. Του Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα κάτεισι. Θεὸς γάρ ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς πῦρ καταναλίσκον ἐστί. Διὰ τοῦτο πυρὶ λέγεται βαπτίζειν ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἐν είδει πυρίνων γλωττῶν ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς τὴν τοῦ Χριστοῦ χάριν ἐξέχεεν, ἢ διὰ τὸ τοῦ μέλλοντος πυρός κολαστικόν. Βάπτισμα γὰρ κἀκεῖνο τελευταῖον, οὐ σωτήριον, ἀλλὰ τῆς μὲν κακίας ἀναιρετικόν· οὐκέτι γὰρ κακία καὶ ἁμαρτία πολιτεύςται· κολάζον δὲ ἀτελεύτητα. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἐπειδὴ πολλαχῶς τὸ πνεῦμα νοεῖται, λεκτέον τὰ σημαινόμενα. Πνεῦμα τοίνυν εἴρηται τὸ ἅγιον Πνεῦμα· λέγονται δὲ καὶ αἱ δυνάμεις τοῦ ἁγίου Πνεύμα τος, πνεῦμα· ὡς τὸ, ο Ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἑπτὰ πνεύματα.» Α' γὰρ ἐνέργειαι τοῦ Πνεύματος, πνεύματα οἶμαι φίλον τῷ Ἡσαΐᾳ καλεῖν. Πνεῦμα καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἀγαθός, ὡς τὸ, ο Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα.» Πνεῦμα καὶ ὁ δαίμων, ὡς τὸ, «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν.» Πνεῦμα καὶ ἡ ψυχή, ὡς τό, «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου.» Έστι δὲ ὅτε καὶ ὁ νοῦς πνεῦμα λέγεται. * Deut. iv, 24; Hebr. PATROL. GR. XCV. Damasceni. Ac super apostolos Spiritus descendit Deus quippe est. Deus vero ignis consumens est '. Quapropter Christus igne baptizare dicitur, quia super sanctos discipulos in ignearum linguaruin specie Christi gratiam effudit: sive etiam propter ignis futuri vim puniendi; baptisma namque est et hoc postremum, non salutare, sed quo malitia aboleatur (non enim tunc amplius nequitia et peccatum locum babel), cæterum sine fine plectit. Damasceni. Quoniam vero spiritus multifarie accipitur, ejus nobis sunt edisserenda significata. Spiritus ergo dictus est Spiritus sanctus. Dicuntur etiam spiritus, virtutes Spiritus sancti, ut in illo loco: «Requiescent super eum septem spiritus '.. Opera tiones enim Spiritus, spiritus ab Isaia appellatas arbitror. Spiritus est et angelus bonus, secundum illud, Qui facit angelos suos spiritus '. • Spiritus est el damon, ut fert illud: «Spiritus mutus et surdus.. Spiritus item anima est, ut cum dicitur: In manus tuas commendo spiritum XII, 29. 4 Isa. st, 2. * Psal. cil, 17. * Matth. x, 24.

FRAGMENTA. Κατὰ σχέσιν, ὡς ἐπὶ φίλων καὶ γνωμῶν εἰς ἕν θέλημα συνερχομένων. Κατὰ σύνθεσιν, ὡς ἐπὶ ψυχῆς καὶ σώματος. Καθ' ὑπόστασιν δὲ ἐπὶ μόνης λέγεται τῆς ἐν Χρι στῷ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος. Ἐν γὰρ πρόσωπον ἔσχον αἱ δύο φύσεις, καὶ οὐ δύο, κατὰ τὸν λῆρον Νεστόριον. Λέγεται δὲ καὶ οὐσιώδης ἡ τοιαύτη ἕνωσις, καὶ ἀληθὴς, καὶ οὐ κατὰ φαντασίαν. Καὶ ἄλλως δὲ, καθ' ὑπόστασιν ἔνωσίς ἐστιν ἡ τῶν ἑτερουσίων εἰς μίαν ὑπόστασιν σύνοδος, σωζομένης ἑκάστῳ μετὰ τὴν Ένωσιν τῆς φυσικῆς ιδιότητος. Secundum respectum et affectum, ut in amiciș ac sententiis ad unum quid volendum consentientibus. Secundum compositionem, ut in anima et corpore. Secundum hypostasim vero, de sola divinitatis et humanitatis in Christo copula dicitur. Unamı enim personam ambæ naturæ habuerunt, non duas, ut deliravit Nestorius Porro hæc unio substantialis dicitur, quia vera, et nequaquam fictitia sive imaginaria est. Alio item modo, unio secundum bypostasim concursus est rerum diversæ essentiæ, servata unicuique post unionem sua naturali proprietate. 576 Alterum rursus Damasceni fragmentum istud reperi in Niceta Choniate Thesauro manu exarato, cujus mihi peramice, ut et aliorum multorum, copiam fecit vir clarissimus doctissimusque D. Baluzius: habeturque lib. XXIII, ubi disputatur contra Soterichum Panteugenum, qui sacrificium Patri soli offerri a Filio dicebat: unde illud cum aliis Patrum locis transumpsit ediditque Leo Allatius in Vindiciis synodi Ephesinæ, p. 596. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ο τῶν ὅλων Θεὸς καὶ Πατὴρ, καθδ Πατὴρ θέλει, ἢ καθο Θεός; Αλλ' εἰ μὲν καθὸ Πατήρ, ἄλλο τὸ αὐτ τοῦ ἔσται παρὰ τὸ τοῦ Υἱοῦ θέλημα· οὐ γὰρ Πατήρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ θέλημα φύσεως, ήγουν φυ σικόν· καὶ σὺ γοῦν κατὰ τοῦτο συλλογισάμενος, ερώτησον· Ὁ τῶν ὅλων Θεός, καθὸ Πατὴρ προσεδέξατο τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, ἢ καθὸ Θεός; ᾿Αλλ᾽ εἰ μὲν καθὸ Πατὴρ, ἄλλη αὐτοῦ ἔσται παρὰ τὴν τοῦ Υἱοῦ δύναμίς τε καὶ ἐνέργεια· οὐ γὰρ Πατὴρ ὁ Υἱός. Εἰ δὲ καθὸ Θεὸς, Θεὸς δὲ καὶ ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον· ἄρα τὸ τοῦ Μονογενοῦς αἷμα, τοῦ ἑνὸς τῆς ἁγίας Τριάδος, ἡ αὐτὴ ἁγία Τριάς καθὸ Θεὸς προσεδέξατο. Damasceni, Omnium Deus et Pater uti Deus vult, an uti Pater? Quod si uti Pater, alia erit ipsius ab ea quæ Filii est voluntas: neque enim Pater Filius est. Quod si uti Deus, Deus vero est et Filius et Spiritus sanctus: voluntas ergo naturæ est, sive naturalis. Sic tu hoc eodem modo argumentum formans, interroga: Omnium Deus et Pater, uti Pater accepit sanguinem, an uti Deus? Quod si uti Pater,` alia erit ipsius ab ea quæ Filii tumi facultas tum operatio: neque enim Filius Pater est. Quod si uli Deus, Deus vero et Filius et Spiritus sanctus est: igitur Unigeniti qui unus ex sancta Trinitate est, sanguinem ipsa sancta Trinitas uti Deus accepit. Quæ sequuntur reperi in Catena Regia in Lucam, cod. 2440, in cap. ut, v. 13. Του Δαμασκηνοῦ. Καὶ ἐπὶ τοὺς ἀποστόλους τὸ Πνεῦμα κάτεισι. Θεὸς γάρ ἐστιν· ὁ δὲ Θεὸς πῦρ καταναλίσκον ἐστί. Διὰ τοῦτο πυρὶ λέγεται βαπτίζειν ὁ Χριστὸς, ἐπειδὴ ἐν είδει πυρίνων γλωττῶν ἐπὶ τοὺς ἁγίους αὐτοῦ μαθητὰς τὴν τοῦ Χριστοῦ χάριν ἐξέχεεν, ἢ διὰ τὸ τοῦ μέλλοντος πυρός κολαστικόν. Βάπτισμα γὰρ κἀκεῖνο τελευταῖον, οὐ σωτήριον, ἀλλὰ τῆς μὲν κακίας ἀναιρετικόν· οὐκέτι γὰρ κακία καὶ ἁμαρτία πολιτεύςται· κολάζον δὲ ἀτελεύτητα. Τοῦ Δαμασκηνοῦ. Ἐπειδὴ πολλαχῶς τὸ πνεῦμα νοεῖται, λεκτέον τὰ σημαινόμενα. Πνεῦμα τοίνυν εἴρηται τὸ ἅγιον Πνεῦμα· λέγονται δὲ καὶ αἱ δυνάμεις τοῦ ἁγίου Πνεύμα τος, πνεῦμα· ὡς τὸ, ο Ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἑπτὰ πνεύματα.» Α' γὰρ ἐνέργειαι τοῦ Πνεύματος, πνεύματα οἶμαι φίλον τῷ Ἡσαΐᾳ καλεῖν. Πνεῦμα καὶ ὁ ἄγγελος ὁ ἀγαθός, ὡς τὸ, ο Ὁ ποιῶν τοὺς ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα.» Πνεῦμα καὶ ὁ δαίμων, ὡς τὸ, «Τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κωφόν.» Πνεῦμα καὶ ἡ ψυχή, ὡς τό, «Εἰς χεῖράς σου παραθήσομαι τὸ πνεῦμά μου.» Έστι δὲ ὅτε καὶ ὁ νοῦς πνεῦμα λέγεται. * Deut. iv, 24; Hebr. PATROL. GR. XCV. Damasceni. Ac super apostolos Spiritus descendit Deus quippe est. Deus vero ignis consumens est '. Quapropter Christus igne baptizare dicitur, quia super sanctos discipulos in ignearum linguaruin specie Christi gratiam effudit: sive etiam propter ignis futuri vim puniendi; baptisma namque est et hoc postremum, non salutare, sed quo malitia aboleatur (non enim tunc amplius nequitia et peccatum locum babel), cæterum sine fine plectit. Damasceni. Quoniam vero spiritus multifarie accipitur, ejus nobis sunt edisserenda significata. Spiritus ergo dictus est Spiritus sanctus. Dicuntur etiam spiritus, virtutes Spiritus sancti, ut in illo loco: «Requiescent super eum septem spiritus '.. Opera tiones enim Spiritus, spiritus ab Isaia appellatas arbitror. Spiritus est et angelus bonus, secundum illud, Qui facit angelos suos spiritus '. • Spiritus est el damon, ut fert illud: «Spiritus mutus et surdus.. Spiritus item anima est, ut cum dicitur: In manus tuas commendo spiritum XII, 29. 4 Isa. st, 2. * Psal. cil, 17. * Matth. x, 24.

meum.. Aliquando rursum mens quoque spiri- Πνεῦμα καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ «Τὸ Πνεῦμα, όπου θέ lus vocatur. Spiritus item est ventus, ut illud: λει, πνεῖ.» Πνεῦμα καὶ ὁ ἀήρ. ● Spiritus ubi vult spirat •. › Spiritus est et aer. 577 Que sequuntur De mensibus Macedonum, reperi in cod. Reg. 2910 post questiones Anastasii, et in simili codice Bodleiano, n. 297, perinde habentur post easdem Anastqsit quæstiones: nec dubium est quin excerpta sint ex ampliori quodam opere quod interierit, propter particulam yap, enim, que ipso statim initio legitur. Hujus fragmenti partem citavit Usserius in opusculo De Macedonum et Asianorum anno solari, cap. 5, ubi observat menses qui dicuntur secundum Macedones, esse menses anni georgici, secundum illud Virgilii Georg. 'I: Candidus quratis aperit cum cornibus annum Taurus, etc. In cod. Bibliotheca Medicea plut. 5, n. 50, menses iidem secundum Judeos, Gracos, Macedones, et Ægyptios, eodem ordine recensentur: sed omisso Joannis Damasceni nomine. Joannis Damasceni, De mensibus Macedonicis, ex Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, περὶ τῶν Μακεδόνων Ecclesiastion traditione. μηνῶν, ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικής παραδόσεως. Φασὶ γὰρ οἱ Ἕλληνες είναι δώδεκα ζώδια ἐξ ἀστέ ρων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐναντίαν κίνησιν ἔχοντα τῷ τε ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄλλοις πέντε πλανήταις. καὶ διὰ δώδεκα ζωδίων παρέρχεσθαι τοὺς ἑπτά. Τῶν δὲ ἑπτὰ πλανητῶν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα· Ήλιος, Σελήνη, Ζεὺς, Ἑρμῆς, "Αρης, Αφροδίτη, Κρόνος. Πλανήτας δὲ καλοῦσιν αὐτοὺς διὰ τὸ ἐναν τίαν αὐτοὺς τοῦ οὐρανοῦ χινεῖσθαι κίνησιν. Εἶναι δὲ καθ' ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανη τῶν· ἕνα μὲν ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἀνωτέρᾳ τὸν Κρόνον ο ἐνδὲ τῇ δευτέρᾳ τὸν Δία· ἐν τῇ τρίτῃ τὸν "Αρεα ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ τὸν Ἥλιον· ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ τὴν Αφροδίτην· ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ τὸν Ἑρμῆν· ἐν δὲ τῇ εβδόμῃ καὶ κατωτέρᾳ τὴν Σελήνην. Ὁ μὲν οὖν Ηλιος καθ᾿ ἕκαστον ζώδιον ἀποτελεῖ μῆνα ἕνα, καὶ διὰ τῶν δώδεκα μηνῶν τὰ δώδεκα ζώδια διέρχεται. Των δὲ δώδεκα ζωδίων τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα, καὶ οἱ τούτων μῆνες· α', Κριός· μηνὶ Μαρτίῳ κα' δέχεται τὸν ἥλιον· β', Ταῦρος· μηνὶ Ἀπριλλίω πγ γ', Δίδυμος Μαΐῳ κα'· δ', Καρκίνος Ἰουνίῳ κι' ε', Λέων Ιουλίῳ κε'· ς', Παρθένος, Αὐγούστῳ κε'. ζ', Ζυγός, Σεπτεμβρίῳ κει· η', Σκορπίος, Ὀκτωβρίῳ κε'· θ, Τοξότης, Νοεμβρίφ κε'· ι, Αιγόκερως, Δεκεμβρί κε'· ια', Υδροχόος, Ιαννουαρίῳ κ'· ιβ', Ιχθύς, Φει βρουαρίῳ κ'. Ἡ δὲ Σελήνη καθ᾿ ἕκαστον μῆνα τὰ ιβ' ζώδια διέρχεται, και κατωτέρα παροῦσα, καὶ ταχύ τερον ταῦτα διοδεύουσα· ὡς ἐὰν ποιήσῃς πόλον εν δον ἄλλου πόλου, ὁ ἔνδον πέλος μικρότερος εὑρεθή Gentiles siquidem duodecim zodiaei signa esse aiunt quæ ex stellis constant, atque in cœlo motum 'contrarium habent, tam soli, quam lunæ, et reliquis quinque planetis; per hæc vero duodecim signa septem planetas transire: cæterum septem planetarum haec esse nonrina: Sol, Luna, Jupiter, Mercurius, Mars, Venus, Saturnus. Planetas autem eos appellant, quia oppositum adversumque colo motum habent. In unaquaque vero coeli sphaera unume septem planetis versari dicunt: ac quidem în prima et suprema Saturnum; in secunda Jovem; in tertia Martem; in quarta Solem; in quinta Vemerem; in sexta Mercurium; in septima et infima Lunam. Sol itaque in quolibet zodiaci signo mensem unum insumit, et per duodecim menses duodecim hæc signa transcurrit. Hæc porro nomina sunt duodecim signorum, hique corum menses: 1. Arles, mensis Martii die vicesima prima solem excipit. 2. Taurus, mensis Aprilis die 23. 3. Geminus, Mali 24. 4. Cancer, Junii 24. 5. Leo, Julii 25. 6. Virgo, Augusti 25. 7. Libra, Septembris 25. 8. Scor pius, Octobris 25.9. Sagittarius, Novembris 25. 10. Capricornus, Decembris 25. 11. Amphora, Januarii 20. 12. Pisces, Februarii 20. Δε xero Luna singulo At quovis mense duodecim signa peragrat, cumque omnibus sit inferior, ea celerius percurrit: velut si circulum Sacias intra circulum alium, circulus imrapeus alio minor reperietur: consimiliter cursus Luare, quippe quæ in inferiori loco exsi.tit, σεται. Οὕτω καὶ ὁ δρόμος τῆς Σελήνης κατωτέρας breyior est, citiusque absolvitur. De mensibus diversis. Menses secundum Romanos. 1. Martius, dierum 51: Dulci cibo et potu utere. 2. Aprilis, 30: Ne raphanum edas. 3. Maius 51: Podocephala ne comedas. 4. Junius 31: Parumper aqua bibe. 5. Julius 51: Venereis abstine. 6. Augustus 31: Herbas crudas ne manduces. 7. September 30: Ne lacte vescaris. 8. October 31: Ab 578 acerbis abstipe. 9. November 30: Cave ne sæpius laves. 10. December 31: Ne manduces cranben. 11. Januarius 31: Hora duodecima meri tantillum bibe. Februarius 28: Ne betam comedas. • Psal. xxx, 6. • Joan. 11, 8. οὔσης ὀλιγότερος ἐστιν, καὶ ἀνύεται τάχιον. Περὶ διαφόρων μηνών. Μήνες κατά Ρωμαίους. α'. Μάρτιος λα· Γλυκοφάγει, γλυκοποτει. β'. Απρίλλιος λ· Ραφάνης μὴ φάγης. γ'. Μάϊος λα'· Ποδοκέφαλα μὴ φάγῃς. δ. Ἰούνιος λα'· Πίνε ὕδωρ ὀλίγον. ε'. Ιούλιος λα'. Απέχου ἀφροδισίων. ς'. Αύγουστος λα'· Ωμὰ λάχανα μὴ φάγῃς. ζ'. Σεπτέμ βριος 2'· Γάλα μή φάγῃς. η'. Οκτώβριος λα'· Απέχου ὀξυφαγίας. θ'. Νοέμβριος λ'. Απέχου πολυλουσίας. ι'. Δεκέμβριος λα'· Κράμβην μὴ φάγῃ;. ια'. Ἰαννουάριος λα'· Ὥρα ιβ' πίνε ἄκρατον ὀλίγον. ιβ'. Φενβρουάριος κη'· Σεύτλου μὴ φάγης.

meum.. Aliquando rursum mens quoque spiri- Πνεῦμα καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ «Τὸ Πνεῦμα, όπου θέ lus vocatur. Spiritus item est ventus, ut illud: λει, πνεῖ.» Πνεῦμα καὶ ὁ ἀήρ. ● Spiritus ubi vult spirat •. › Spiritus est et aer. 577 Que sequuntur De mensibus Macedonum, reperi in cod. Reg. 2910 post questiones Anastasii, et in simili codice Bodleiano, n. 297, perinde habentur post easdem Anastqsit quæstiones: nec dubium est quin excerpta sint ex ampliori quodam opere quod interierit, propter particulam yap, enim, que ipso statim initio legitur. Hujus fragmenti partem citavit Usserius in opusculo De Macedonum et Asianorum anno solari, cap. 5, ubi observat menses qui dicuntur secundum Macedones, esse menses anni georgici, secundum illud Virgilii Georg. 'I: Candidus quratis aperit cum cornibus annum Taurus, etc. In cod. Bibliotheca Medicea plut. 5, n. 50, menses iidem secundum Judeos, Gracos, Macedones, et Ægyptios, eodem ordine recensentur: sed omisso Joannis Damasceni nomine. Joannis Damasceni, De mensibus Macedonicis, ex Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, περὶ τῶν Μακεδόνων Ecclesiastion traditione. μηνῶν, ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικής παραδόσεως. Φασὶ γὰρ οἱ Ἕλληνες είναι δώδεκα ζώδια ἐξ ἀστέ ρων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐναντίαν κίνησιν ἔχοντα τῷ τε ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄλλοις πέντε πλανήταις. καὶ διὰ δώδεκα ζωδίων παρέρχεσθαι τοὺς ἑπτά. Τῶν δὲ ἑπτὰ πλανητῶν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα· Ήλιος, Σελήνη, Ζεὺς, Ἑρμῆς, "Αρης, Αφροδίτη, Κρόνος. Πλανήτας δὲ καλοῦσιν αὐτοὺς διὰ τὸ ἐναν τίαν αὐτοὺς τοῦ οὐρανοῦ χινεῖσθαι κίνησιν. Εἶναι δὲ καθ' ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανη τῶν· ἕνα μὲν ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἀνωτέρᾳ τὸν Κρόνον ο ἐνδὲ τῇ δευτέρᾳ τὸν Δία· ἐν τῇ τρίτῃ τὸν "Αρεα ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ τὸν Ἥλιον· ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ τὴν Αφροδίτην· ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ τὸν Ἑρμῆν· ἐν δὲ τῇ εβδόμῃ καὶ κατωτέρᾳ τὴν Σελήνην. Ὁ μὲν οὖν Ηλιος καθ᾿ ἕκαστον ζώδιον ἀποτελεῖ μῆνα ἕνα, καὶ διὰ τῶν δώδεκα μηνῶν τὰ δώδεκα ζώδια διέρχεται. Των δὲ δώδεκα ζωδίων τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα, καὶ οἱ τούτων μῆνες· α', Κριός· μηνὶ Μαρτίῳ κα' δέχεται τὸν ἥλιον· β', Ταῦρος· μηνὶ Ἀπριλλίω πγ γ', Δίδυμος Μαΐῳ κα'· δ', Καρκίνος Ἰουνίῳ κι' ε', Λέων Ιουλίῳ κε'· ς', Παρθένος, Αὐγούστῳ κε'. ζ', Ζυγός, Σεπτεμβρίῳ κει· η', Σκορπίος, Ὀκτωβρίῳ κε'· θ, Τοξότης, Νοεμβρίφ κε'· ι, Αιγόκερως, Δεκεμβρί κε'· ια', Υδροχόος, Ιαννουαρίῳ κ'· ιβ', Ιχθύς, Φει βρουαρίῳ κ'. Ἡ δὲ Σελήνη καθ᾿ ἕκαστον μῆνα τὰ ιβ' ζώδια διέρχεται, και κατωτέρα παροῦσα, καὶ ταχύ τερον ταῦτα διοδεύουσα· ὡς ἐὰν ποιήσῃς πόλον εν δον ἄλλου πόλου, ὁ ἔνδον πέλος μικρότερος εὑρεθή Gentiles siquidem duodecim zodiaei signa esse aiunt quæ ex stellis constant, atque in cœlo motum 'contrarium habent, tam soli, quam lunæ, et reliquis quinque planetis; per hæc vero duodecim signa septem planetas transire: cæterum septem planetarum haec esse nonrina: Sol, Luna, Jupiter, Mercurius, Mars, Venus, Saturnus. Planetas autem eos appellant, quia oppositum adversumque colo motum habent. In unaquaque vero coeli sphaera unume septem planetis versari dicunt: ac quidem în prima et suprema Saturnum; in secunda Jovem; in tertia Martem; in quarta Solem; in quinta Vemerem; in sexta Mercurium; in septima et infima Lunam. Sol itaque in quolibet zodiaci signo mensem unum insumit, et per duodecim menses duodecim hæc signa transcurrit. Hæc porro nomina sunt duodecim signorum, hique corum menses: 1. Arles, mensis Martii die vicesima prima solem excipit. 2. Taurus, mensis Aprilis die 23. 3. Geminus, Mali 24. 4. Cancer, Junii 24. 5. Leo, Julii 25. 6. Virgo, Augusti 25. 7. Libra, Septembris 25. 8. Scor pius, Octobris 25.9. Sagittarius, Novembris 25. 10. Capricornus, Decembris 25. 11. Amphora, Januarii 20. 12. Pisces, Februarii 20. Δε xero Luna singulo At quovis mense duodecim signa peragrat, cumque omnibus sit inferior, ea celerius percurrit: velut si circulum Sacias intra circulum alium, circulus imrapeus alio minor reperietur: consimiliter cursus Luare, quippe quæ in inferiori loco exsi.tit, σεται. Οὕτω καὶ ὁ δρόμος τῆς Σελήνης κατωτέρας breyior est, citiusque absolvitur. De mensibus diversis. Menses secundum Romanos. 1. Martius, dierum 51: Dulci cibo et potu utere. 2. Aprilis, 30: Ne raphanum edas. 3. Maius 51: Podocephala ne comedas. 4. Junius 31: Parumper aqua bibe. 5. Julius 51: Venereis abstine. 6. Augustus 31: Herbas crudas ne manduces. 7. September 30: Ne lacte vescaris. 8. October 31: Ab 578 acerbis abstipe. 9. November 30: Cave ne sæpius laves. 10. December 31: Ne manduces cranben. 11. Januarius 31: Hora duodecima meri tantillum bibe. Februarius 28: Ne betam comedas. • Psal. xxx, 6. • Joan. 11, 8. οὔσης ὀλιγότερος ἐστιν, καὶ ἀνύεται τάχιον. Περὶ διαφόρων μηνών. Μήνες κατά Ρωμαίους. α'. Μάρτιος λα· Γλυκοφάγει, γλυκοποτει. β'. Απρίλλιος λ· Ραφάνης μὴ φάγης. γ'. Μάϊος λα'· Ποδοκέφαλα μὴ φάγῃς. δ. Ἰούνιος λα'· Πίνε ὕδωρ ὀλίγον. ε'. Ιούλιος λα'. Απέχου ἀφροδισίων. ς'. Αύγουστος λα'· Ωμὰ λάχανα μὴ φάγῃς. ζ'. Σεπτέμ βριος 2'· Γάλα μή φάγῃς. η'. Οκτώβριος λα'· Απέχου ὀξυφαγίας. θ'. Νοέμβριος λ'. Απέχου πολυλουσίας. ι'. Δεκέμβριος λα'· Κράμβην μὴ φάγῃ;. ια'. Ἰαννουάριος λα'· Ὥρα ιβ' πίνε ἄκρατον ὀλίγον. ιβ'. Φενβρουάριος κη'· Σεύτλου μὴ φάγης.

meum.. Aliquando rursum mens quoque spiri- Πνεῦμα καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ «Τὸ Πνεῦμα, όπου θέ lus vocatur. Spiritus item est ventus, ut illud: λει, πνεῖ.» Πνεῦμα καὶ ὁ ἀήρ. ● Spiritus ubi vult spirat •. › Spiritus est et aer. 577 Que sequuntur De mensibus Macedonum, reperi in cod. Reg. 2910 post questiones Anastasii, et in simili codice Bodleiano, n. 297, perinde habentur post easdem Anastqsit quæstiones: nec dubium est quin excerpta sint ex ampliori quodam opere quod interierit, propter particulam yap, enim, que ipso statim initio legitur. Hujus fragmenti partem citavit Usserius in opusculo De Macedonum et Asianorum anno solari, cap. 5, ubi observat menses qui dicuntur secundum Macedones, esse menses anni georgici, secundum illud Virgilii Georg. 'I: Candidus quratis aperit cum cornibus annum Taurus, etc. In cod. Bibliotheca Medicea plut. 5, n. 50, menses iidem secundum Judeos, Gracos, Macedones, et Ægyptios, eodem ordine recensentur: sed omisso Joannis Damasceni nomine. Joannis Damasceni, De mensibus Macedonicis, ex Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, περὶ τῶν Μακεδόνων Ecclesiastion traditione. μηνῶν, ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικής παραδόσεως. Φασὶ γὰρ οἱ Ἕλληνες είναι δώδεκα ζώδια ἐξ ἀστέ ρων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐναντίαν κίνησιν ἔχοντα τῷ τε ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄλλοις πέντε πλανήταις. καὶ διὰ δώδεκα ζωδίων παρέρχεσθαι τοὺς ἑπτά. Τῶν δὲ ἑπτὰ πλανητῶν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα· Ήλιος, Σελήνη, Ζεὺς, Ἑρμῆς, "Αρης, Αφροδίτη, Κρόνος. Πλανήτας δὲ καλοῦσιν αὐτοὺς διὰ τὸ ἐναν τίαν αὐτοὺς τοῦ οὐρανοῦ χινεῖσθαι κίνησιν. Εἶναι δὲ καθ' ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανη τῶν· ἕνα μὲν ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἀνωτέρᾳ τὸν Κρόνον ο ἐνδὲ τῇ δευτέρᾳ τὸν Δία· ἐν τῇ τρίτῃ τὸν "Αρεα ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ τὸν Ἥλιον· ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ τὴν Αφροδίτην· ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ τὸν Ἑρμῆν· ἐν δὲ τῇ εβδόμῃ καὶ κατωτέρᾳ τὴν Σελήνην. Ὁ μὲν οὖν Ηλιος καθ᾿ ἕκαστον ζώδιον ἀποτελεῖ μῆνα ἕνα, καὶ διὰ τῶν δώδεκα μηνῶν τὰ δώδεκα ζώδια διέρχεται. Των δὲ δώδεκα ζωδίων τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα, καὶ οἱ τούτων μῆνες· α', Κριός· μηνὶ Μαρτίῳ κα' δέχεται τὸν ἥλιον· β', Ταῦρος· μηνὶ Ἀπριλλίω πγ γ', Δίδυμος Μαΐῳ κα'· δ', Καρκίνος Ἰουνίῳ κι' ε', Λέων Ιουλίῳ κε'· ς', Παρθένος, Αὐγούστῳ κε'. ζ', Ζυγός, Σεπτεμβρίῳ κει· η', Σκορπίος, Ὀκτωβρίῳ κε'· θ, Τοξότης, Νοεμβρίφ κε'· ι, Αιγόκερως, Δεκεμβρί κε'· ια', Υδροχόος, Ιαννουαρίῳ κ'· ιβ', Ιχθύς, Φει βρουαρίῳ κ'. Ἡ δὲ Σελήνη καθ᾿ ἕκαστον μῆνα τὰ ιβ' ζώδια διέρχεται, και κατωτέρα παροῦσα, καὶ ταχύ τερον ταῦτα διοδεύουσα· ὡς ἐὰν ποιήσῃς πόλον εν δον ἄλλου πόλου, ὁ ἔνδον πέλος μικρότερος εὑρεθή Gentiles siquidem duodecim zodiaei signa esse aiunt quæ ex stellis constant, atque in cœlo motum 'contrarium habent, tam soli, quam lunæ, et reliquis quinque planetis; per hæc vero duodecim signa septem planetas transire: cæterum septem planetarum haec esse nonrina: Sol, Luna, Jupiter, Mercurius, Mars, Venus, Saturnus. Planetas autem eos appellant, quia oppositum adversumque colo motum habent. In unaquaque vero coeli sphaera unume septem planetis versari dicunt: ac quidem în prima et suprema Saturnum; in secunda Jovem; in tertia Martem; in quarta Solem; in quinta Vemerem; in sexta Mercurium; in septima et infima Lunam. Sol itaque in quolibet zodiaci signo mensem unum insumit, et per duodecim menses duodecim hæc signa transcurrit. Hæc porro nomina sunt duodecim signorum, hique corum menses: 1. Arles, mensis Martii die vicesima prima solem excipit. 2. Taurus, mensis Aprilis die 23. 3. Geminus, Mali 24. 4. Cancer, Junii 24. 5. Leo, Julii 25. 6. Virgo, Augusti 25. 7. Libra, Septembris 25. 8. Scor pius, Octobris 25.9. Sagittarius, Novembris 25. 10. Capricornus, Decembris 25. 11. Amphora, Januarii 20. 12. Pisces, Februarii 20. Δε xero Luna singulo At quovis mense duodecim signa peragrat, cumque omnibus sit inferior, ea celerius percurrit: velut si circulum Sacias intra circulum alium, circulus imrapeus alio minor reperietur: consimiliter cursus Luare, quippe quæ in inferiori loco exsi.tit, σεται. Οὕτω καὶ ὁ δρόμος τῆς Σελήνης κατωτέρας breyior est, citiusque absolvitur. De mensibus diversis. Menses secundum Romanos. 1. Martius, dierum 51: Dulci cibo et potu utere. 2. Aprilis, 30: Ne raphanum edas. 3. Maius 51: Podocephala ne comedas. 4. Junius 31: Parumper aqua bibe. 5. Julius 51: Venereis abstine. 6. Augustus 31: Herbas crudas ne manduces. 7. September 30: Ne lacte vescaris. 8. October 31: Ab 578 acerbis abstipe. 9. November 30: Cave ne sæpius laves. 10. December 31: Ne manduces cranben. 11. Januarius 31: Hora duodecima meri tantillum bibe. Februarius 28: Ne betam comedas. • Psal. xxx, 6. • Joan. 11, 8. οὔσης ὀλιγότερος ἐστιν, καὶ ἀνύεται τάχιον. Περὶ διαφόρων μηνών. Μήνες κατά Ρωμαίους. α'. Μάρτιος λα· Γλυκοφάγει, γλυκοποτει. β'. Απρίλλιος λ· Ραφάνης μὴ φάγης. γ'. Μάϊος λα'· Ποδοκέφαλα μὴ φάγῃς. δ. Ἰούνιος λα'· Πίνε ὕδωρ ὀλίγον. ε'. Ιούλιος λα'. Απέχου ἀφροδισίων. ς'. Αύγουστος λα'· Ωμὰ λάχανα μὴ φάγῃς. ζ'. Σεπτέμ βριος 2'· Γάλα μή φάγῃς. η'. Οκτώβριος λα'· Απέχου ὀξυφαγίας. θ'. Νοέμβριος λ'. Απέχου πολυλουσίας. ι'. Δεκέμβριος λα'· Κράμβην μὴ φάγῃ;. ια'. Ἰαννουάριος λα'· Ὥρα ιβ' πίνε ἄκρατον ὀλίγον. ιβ'. Φενβρουάριος κη'· Σεύτλου μὴ φάγης.

meum.. Aliquando rursum mens quoque spiri- Πνεῦμα καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ «Τὸ Πνεῦμα, όπου θέ lus vocatur. Spiritus item est ventus, ut illud: λει, πνεῖ.» Πνεῦμα καὶ ὁ ἀήρ. ● Spiritus ubi vult spirat •. › Spiritus est et aer. 577 Que sequuntur De mensibus Macedonum, reperi in cod. Reg. 2910 post questiones Anastasii, et in simili codice Bodleiano, n. 297, perinde habentur post easdem Anastqsit quæstiones: nec dubium est quin excerpta sint ex ampliori quodam opere quod interierit, propter particulam yap, enim, que ipso statim initio legitur. Hujus fragmenti partem citavit Usserius in opusculo De Macedonum et Asianorum anno solari, cap. 5, ubi observat menses qui dicuntur secundum Macedones, esse menses anni georgici, secundum illud Virgilii Georg. 'I: Candidus quratis aperit cum cornibus annum Taurus, etc. In cod. Bibliotheca Medicea plut. 5, n. 50, menses iidem secundum Judeos, Gracos, Macedones, et Ægyptios, eodem ordine recensentur: sed omisso Joannis Damasceni nomine. Joannis Damasceni, De mensibus Macedonicis, ex Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, περὶ τῶν Μακεδόνων Ecclesiastion traditione. μηνῶν, ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικής παραδόσεως. Φασὶ γὰρ οἱ Ἕλληνες είναι δώδεκα ζώδια ἐξ ἀστέ ρων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐναντίαν κίνησιν ἔχοντα τῷ τε ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄλλοις πέντε πλανήταις. καὶ διὰ δώδεκα ζωδίων παρέρχεσθαι τοὺς ἑπτά. Τῶν δὲ ἑπτὰ πλανητῶν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα· Ήλιος, Σελήνη, Ζεὺς, Ἑρμῆς, "Αρης, Αφροδίτη, Κρόνος. Πλανήτας δὲ καλοῦσιν αὐτοὺς διὰ τὸ ἐναν τίαν αὐτοὺς τοῦ οὐρανοῦ χινεῖσθαι κίνησιν. Εἶναι δὲ καθ' ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανη τῶν· ἕνα μὲν ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἀνωτέρᾳ τὸν Κρόνον ο ἐνδὲ τῇ δευτέρᾳ τὸν Δία· ἐν τῇ τρίτῃ τὸν "Αρεα ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ τὸν Ἥλιον· ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ τὴν Αφροδίτην· ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ τὸν Ἑρμῆν· ἐν δὲ τῇ εβδόμῃ καὶ κατωτέρᾳ τὴν Σελήνην. Ὁ μὲν οὖν Ηλιος καθ᾿ ἕκαστον ζώδιον ἀποτελεῖ μῆνα ἕνα, καὶ διὰ τῶν δώδεκα μηνῶν τὰ δώδεκα ζώδια διέρχεται. Των δὲ δώδεκα ζωδίων τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα, καὶ οἱ τούτων μῆνες· α', Κριός· μηνὶ Μαρτίῳ κα' δέχεται τὸν ἥλιον· β', Ταῦρος· μηνὶ Ἀπριλλίω πγ γ', Δίδυμος Μαΐῳ κα'· δ', Καρκίνος Ἰουνίῳ κι' ε', Λέων Ιουλίῳ κε'· ς', Παρθένος, Αὐγούστῳ κε'. ζ', Ζυγός, Σεπτεμβρίῳ κει· η', Σκορπίος, Ὀκτωβρίῳ κε'· θ, Τοξότης, Νοεμβρίφ κε'· ι, Αιγόκερως, Δεκεμβρί κε'· ια', Υδροχόος, Ιαννουαρίῳ κ'· ιβ', Ιχθύς, Φει βρουαρίῳ κ'. Ἡ δὲ Σελήνη καθ᾿ ἕκαστον μῆνα τὰ ιβ' ζώδια διέρχεται, και κατωτέρα παροῦσα, καὶ ταχύ τερον ταῦτα διοδεύουσα· ὡς ἐὰν ποιήσῃς πόλον εν δον ἄλλου πόλου, ὁ ἔνδον πέλος μικρότερος εὑρεθή Gentiles siquidem duodecim zodiaei signa esse aiunt quæ ex stellis constant, atque in cœlo motum 'contrarium habent, tam soli, quam lunæ, et reliquis quinque planetis; per hæc vero duodecim signa septem planetas transire: cæterum septem planetarum haec esse nonrina: Sol, Luna, Jupiter, Mercurius, Mars, Venus, Saturnus. Planetas autem eos appellant, quia oppositum adversumque colo motum habent. In unaquaque vero coeli sphaera unume septem planetis versari dicunt: ac quidem în prima et suprema Saturnum; in secunda Jovem; in tertia Martem; in quarta Solem; in quinta Vemerem; in sexta Mercurium; in septima et infima Lunam. Sol itaque in quolibet zodiaci signo mensem unum insumit, et per duodecim menses duodecim hæc signa transcurrit. Hæc porro nomina sunt duodecim signorum, hique corum menses: 1. Arles, mensis Martii die vicesima prima solem excipit. 2. Taurus, mensis Aprilis die 23. 3. Geminus, Mali 24. 4. Cancer, Junii 24. 5. Leo, Julii 25. 6. Virgo, Augusti 25. 7. Libra, Septembris 25. 8. Scor pius, Octobris 25.9. Sagittarius, Novembris 25. 10. Capricornus, Decembris 25. 11. Amphora, Januarii 20. 12. Pisces, Februarii 20. Δε xero Luna singulo At quovis mense duodecim signa peragrat, cumque omnibus sit inferior, ea celerius percurrit: velut si circulum Sacias intra circulum alium, circulus imrapeus alio minor reperietur: consimiliter cursus Luare, quippe quæ in inferiori loco exsi.tit, σεται. Οὕτω καὶ ὁ δρόμος τῆς Σελήνης κατωτέρας breyior est, citiusque absolvitur. De mensibus diversis. Menses secundum Romanos. 1. Martius, dierum 51: Dulci cibo et potu utere. 2. Aprilis, 30: Ne raphanum edas. 3. Maius 51: Podocephala ne comedas. 4. Junius 31: Parumper aqua bibe. 5. Julius 51: Venereis abstine. 6. Augustus 31: Herbas crudas ne manduces. 7. September 30: Ne lacte vescaris. 8. October 31: Ab 578 acerbis abstipe. 9. November 30: Cave ne sæpius laves. 10. December 31: Ne manduces cranben. 11. Januarius 31: Hora duodecima meri tantillum bibe. Februarius 28: Ne betam comedas. • Psal. xxx, 6. • Joan. 11, 8. οὔσης ὀλιγότερος ἐστιν, καὶ ἀνύεται τάχιον. Περὶ διαφόρων μηνών. Μήνες κατά Ρωμαίους. α'. Μάρτιος λα· Γλυκοφάγει, γλυκοποτει. β'. Απρίλλιος λ· Ραφάνης μὴ φάγης. γ'. Μάϊος λα'· Ποδοκέφαλα μὴ φάγῃς. δ. Ἰούνιος λα'· Πίνε ὕδωρ ὀλίγον. ε'. Ιούλιος λα'. Απέχου ἀφροδισίων. ς'. Αύγουστος λα'· Ωμὰ λάχανα μὴ φάγῃς. ζ'. Σεπτέμ βριος 2'· Γάλα μή φάγῃς. η'. Οκτώβριος λα'· Απέχου ὀξυφαγίας. θ'. Νοέμβριος λ'. Απέχου πολυλουσίας. ι'. Δεκέμβριος λα'· Κράμβην μὴ φάγῃ;. ια'. Ἰαννουάριος λα'· Ὥρα ιβ' πίνε ἄκρατον ὀλίγον. ιβ'. Φενβρουάριος κη'· Σεύτλου μὴ φάγης.

meum.. Aliquando rursum mens quoque spiri- Πνεῦμα καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ «Τὸ Πνεῦμα, όπου θέ lus vocatur. Spiritus item est ventus, ut illud: λει, πνεῖ.» Πνεῦμα καὶ ὁ ἀήρ. ● Spiritus ubi vult spirat •. › Spiritus est et aer. 577 Que sequuntur De mensibus Macedonum, reperi in cod. Reg. 2910 post questiones Anastasii, et in simili codice Bodleiano, n. 297, perinde habentur post easdem Anastqsit quæstiones: nec dubium est quin excerpta sint ex ampliori quodam opere quod interierit, propter particulam yap, enim, que ipso statim initio legitur. Hujus fragmenti partem citavit Usserius in opusculo De Macedonum et Asianorum anno solari, cap. 5, ubi observat menses qui dicuntur secundum Macedones, esse menses anni georgici, secundum illud Virgilii Georg. 'I: Candidus quratis aperit cum cornibus annum Taurus, etc. In cod. Bibliotheca Medicea plut. 5, n. 50, menses iidem secundum Judeos, Gracos, Macedones, et Ægyptios, eodem ordine recensentur: sed omisso Joannis Damasceni nomine. Joannis Damasceni, De mensibus Macedonicis, ex Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, περὶ τῶν Μακεδόνων Ecclesiastion traditione. μηνῶν, ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικής παραδόσεως. Φασὶ γὰρ οἱ Ἕλληνες είναι δώδεκα ζώδια ἐξ ἀστέ ρων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐναντίαν κίνησιν ἔχοντα τῷ τε ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄλλοις πέντε πλανήταις. καὶ διὰ δώδεκα ζωδίων παρέρχεσθαι τοὺς ἑπτά. Τῶν δὲ ἑπτὰ πλανητῶν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα· Ήλιος, Σελήνη, Ζεὺς, Ἑρμῆς, "Αρης, Αφροδίτη, Κρόνος. Πλανήτας δὲ καλοῦσιν αὐτοὺς διὰ τὸ ἐναν τίαν αὐτοὺς τοῦ οὐρανοῦ χινεῖσθαι κίνησιν. Εἶναι δὲ καθ' ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανη τῶν· ἕνα μὲν ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἀνωτέρᾳ τὸν Κρόνον ο ἐνδὲ τῇ δευτέρᾳ τὸν Δία· ἐν τῇ τρίτῃ τὸν "Αρεα ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ τὸν Ἥλιον· ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ τὴν Αφροδίτην· ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ τὸν Ἑρμῆν· ἐν δὲ τῇ εβδόμῃ καὶ κατωτέρᾳ τὴν Σελήνην. Ὁ μὲν οὖν Ηλιος καθ᾿ ἕκαστον ζώδιον ἀποτελεῖ μῆνα ἕνα, καὶ διὰ τῶν δώδεκα μηνῶν τὰ δώδεκα ζώδια διέρχεται. Των δὲ δώδεκα ζωδίων τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα, καὶ οἱ τούτων μῆνες· α', Κριός· μηνὶ Μαρτίῳ κα' δέχεται τὸν ἥλιον· β', Ταῦρος· μηνὶ Ἀπριλλίω πγ γ', Δίδυμος Μαΐῳ κα'· δ', Καρκίνος Ἰουνίῳ κι' ε', Λέων Ιουλίῳ κε'· ς', Παρθένος, Αὐγούστῳ κε'. ζ', Ζυγός, Σεπτεμβρίῳ κει· η', Σκορπίος, Ὀκτωβρίῳ κε'· θ, Τοξότης, Νοεμβρίφ κε'· ι, Αιγόκερως, Δεκεμβρί κε'· ια', Υδροχόος, Ιαννουαρίῳ κ'· ιβ', Ιχθύς, Φει βρουαρίῳ κ'. Ἡ δὲ Σελήνη καθ᾿ ἕκαστον μῆνα τὰ ιβ' ζώδια διέρχεται, και κατωτέρα παροῦσα, καὶ ταχύ τερον ταῦτα διοδεύουσα· ὡς ἐὰν ποιήσῃς πόλον εν δον ἄλλου πόλου, ὁ ἔνδον πέλος μικρότερος εὑρεθή Gentiles siquidem duodecim zodiaei signa esse aiunt quæ ex stellis constant, atque in cœlo motum 'contrarium habent, tam soli, quam lunæ, et reliquis quinque planetis; per hæc vero duodecim signa septem planetas transire: cæterum septem planetarum haec esse nonrina: Sol, Luna, Jupiter, Mercurius, Mars, Venus, Saturnus. Planetas autem eos appellant, quia oppositum adversumque colo motum habent. In unaquaque vero coeli sphaera unume septem planetis versari dicunt: ac quidem în prima et suprema Saturnum; in secunda Jovem; in tertia Martem; in quarta Solem; in quinta Vemerem; in sexta Mercurium; in septima et infima Lunam. Sol itaque in quolibet zodiaci signo mensem unum insumit, et per duodecim menses duodecim hæc signa transcurrit. Hæc porro nomina sunt duodecim signorum, hique corum menses: 1. Arles, mensis Martii die vicesima prima solem excipit. 2. Taurus, mensis Aprilis die 23. 3. Geminus, Mali 24. 4. Cancer, Junii 24. 5. Leo, Julii 25. 6. Virgo, Augusti 25. 7. Libra, Septembris 25. 8. Scor pius, Octobris 25.9. Sagittarius, Novembris 25. 10. Capricornus, Decembris 25. 11. Amphora, Januarii 20. 12. Pisces, Februarii 20. Δε xero Luna singulo At quovis mense duodecim signa peragrat, cumque omnibus sit inferior, ea celerius percurrit: velut si circulum Sacias intra circulum alium, circulus imrapeus alio minor reperietur: consimiliter cursus Luare, quippe quæ in inferiori loco exsi.tit, σεται. Οὕτω καὶ ὁ δρόμος τῆς Σελήνης κατωτέρας breyior est, citiusque absolvitur. De mensibus diversis. Menses secundum Romanos. 1. Martius, dierum 51: Dulci cibo et potu utere. 2. Aprilis, 30: Ne raphanum edas. 3. Maius 51: Podocephala ne comedas. 4. Junius 31: Parumper aqua bibe. 5. Julius 51: Venereis abstine. 6. Augustus 31: Herbas crudas ne manduces. 7. September 30: Ne lacte vescaris. 8. October 31: Ab 578 acerbis abstipe. 9. November 30: Cave ne sæpius laves. 10. December 31: Ne manduces cranben. 11. Januarius 31: Hora duodecima meri tantillum bibe. Februarius 28: Ne betam comedas. • Psal. xxx, 6. • Joan. 11, 8. οὔσης ὀλιγότερος ἐστιν, καὶ ἀνύεται τάχιον. Περὶ διαφόρων μηνών. Μήνες κατά Ρωμαίους. α'. Μάρτιος λα· Γλυκοφάγει, γλυκοποτει. β'. Απρίλλιος λ· Ραφάνης μὴ φάγης. γ'. Μάϊος λα'· Ποδοκέφαλα μὴ φάγῃς. δ. Ἰούνιος λα'· Πίνε ὕδωρ ὀλίγον. ε'. Ιούλιος λα'. Απέχου ἀφροδισίων. ς'. Αύγουστος λα'· Ωμὰ λάχανα μὴ φάγῃς. ζ'. Σεπτέμ βριος 2'· Γάλα μή φάγῃς. η'. Οκτώβριος λα'· Απέχου ὀξυφαγίας. θ'. Νοέμβριος λ'. Απέχου πολυλουσίας. ι'. Δεκέμβριος λα'· Κράμβην μὴ φάγῃ;. ια'. Ἰαννουάριος λα'· Ὥρα ιβ' πίνε ἄκρατον ὀλίγον. ιβ'. Φενβρουάριος κη'· Σεύτλου μὴ φάγης.

meum.. Aliquando rursum mens quoque spiri- Πνεῦμα καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ «Τὸ Πνεῦμα, όπου θέ lus vocatur. Spiritus item est ventus, ut illud: λει, πνεῖ.» Πνεῦμα καὶ ὁ ἀήρ. ● Spiritus ubi vult spirat •. › Spiritus est et aer. 577 Que sequuntur De mensibus Macedonum, reperi in cod. Reg. 2910 post questiones Anastasii, et in simili codice Bodleiano, n. 297, perinde habentur post easdem Anastqsit quæstiones: nec dubium est quin excerpta sint ex ampliori quodam opere quod interierit, propter particulam yap, enim, que ipso statim initio legitur. Hujus fragmenti partem citavit Usserius in opusculo De Macedonum et Asianorum anno solari, cap. 5, ubi observat menses qui dicuntur secundum Macedones, esse menses anni georgici, secundum illud Virgilii Georg. 'I: Candidus quratis aperit cum cornibus annum Taurus, etc. In cod. Bibliotheca Medicea plut. 5, n. 50, menses iidem secundum Judeos, Gracos, Macedones, et Ægyptios, eodem ordine recensentur: sed omisso Joannis Damasceni nomine. Joannis Damasceni, De mensibus Macedonicis, ex Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, περὶ τῶν Μακεδόνων Ecclesiastion traditione. μηνῶν, ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικής παραδόσεως. Φασὶ γὰρ οἱ Ἕλληνες είναι δώδεκα ζώδια ἐξ ἀστέ ρων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐναντίαν κίνησιν ἔχοντα τῷ τε ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄλλοις πέντε πλανήταις. καὶ διὰ δώδεκα ζωδίων παρέρχεσθαι τοὺς ἑπτά. Τῶν δὲ ἑπτὰ πλανητῶν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα· Ήλιος, Σελήνη, Ζεὺς, Ἑρμῆς, "Αρης, Αφροδίτη, Κρόνος. Πλανήτας δὲ καλοῦσιν αὐτοὺς διὰ τὸ ἐναν τίαν αὐτοὺς τοῦ οὐρανοῦ χινεῖσθαι κίνησιν. Εἶναι δὲ καθ' ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανη τῶν· ἕνα μὲν ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἀνωτέρᾳ τὸν Κρόνον ο ἐνδὲ τῇ δευτέρᾳ τὸν Δία· ἐν τῇ τρίτῃ τὸν "Αρεα ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ τὸν Ἥλιον· ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ τὴν Αφροδίτην· ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ τὸν Ἑρμῆν· ἐν δὲ τῇ εβδόμῃ καὶ κατωτέρᾳ τὴν Σελήνην. Ὁ μὲν οὖν Ηλιος καθ᾿ ἕκαστον ζώδιον ἀποτελεῖ μῆνα ἕνα, καὶ διὰ τῶν δώδεκα μηνῶν τὰ δώδεκα ζώδια διέρχεται. Των δὲ δώδεκα ζωδίων τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα, καὶ οἱ τούτων μῆνες· α', Κριός· μηνὶ Μαρτίῳ κα' δέχεται τὸν ἥλιον· β', Ταῦρος· μηνὶ Ἀπριλλίω πγ γ', Δίδυμος Μαΐῳ κα'· δ', Καρκίνος Ἰουνίῳ κι' ε', Λέων Ιουλίῳ κε'· ς', Παρθένος, Αὐγούστῳ κε'. ζ', Ζυγός, Σεπτεμβρίῳ κει· η', Σκορπίος, Ὀκτωβρίῳ κε'· θ, Τοξότης, Νοεμβρίφ κε'· ι, Αιγόκερως, Δεκεμβρί κε'· ια', Υδροχόος, Ιαννουαρίῳ κ'· ιβ', Ιχθύς, Φει βρουαρίῳ κ'. Ἡ δὲ Σελήνη καθ᾿ ἕκαστον μῆνα τὰ ιβ' ζώδια διέρχεται, και κατωτέρα παροῦσα, καὶ ταχύ τερον ταῦτα διοδεύουσα· ὡς ἐὰν ποιήσῃς πόλον εν δον ἄλλου πόλου, ὁ ἔνδον πέλος μικρότερος εὑρεθή Gentiles siquidem duodecim zodiaei signa esse aiunt quæ ex stellis constant, atque in cœlo motum 'contrarium habent, tam soli, quam lunæ, et reliquis quinque planetis; per hæc vero duodecim signa septem planetas transire: cæterum septem planetarum haec esse nonrina: Sol, Luna, Jupiter, Mercurius, Mars, Venus, Saturnus. Planetas autem eos appellant, quia oppositum adversumque colo motum habent. In unaquaque vero coeli sphaera unume septem planetis versari dicunt: ac quidem în prima et suprema Saturnum; in secunda Jovem; in tertia Martem; in quarta Solem; in quinta Vemerem; in sexta Mercurium; in septima et infima Lunam. Sol itaque in quolibet zodiaci signo mensem unum insumit, et per duodecim menses duodecim hæc signa transcurrit. Hæc porro nomina sunt duodecim signorum, hique corum menses: 1. Arles, mensis Martii die vicesima prima solem excipit. 2. Taurus, mensis Aprilis die 23. 3. Geminus, Mali 24. 4. Cancer, Junii 24. 5. Leo, Julii 25. 6. Virgo, Augusti 25. 7. Libra, Septembris 25. 8. Scor pius, Octobris 25.9. Sagittarius, Novembris 25. 10. Capricornus, Decembris 25. 11. Amphora, Januarii 20. 12. Pisces, Februarii 20. Δε xero Luna singulo At quovis mense duodecim signa peragrat, cumque omnibus sit inferior, ea celerius percurrit: velut si circulum Sacias intra circulum alium, circulus imrapeus alio minor reperietur: consimiliter cursus Luare, quippe quæ in inferiori loco exsi.tit, σεται. Οὕτω καὶ ὁ δρόμος τῆς Σελήνης κατωτέρας breyior est, citiusque absolvitur. De mensibus diversis. Menses secundum Romanos. 1. Martius, dierum 51: Dulci cibo et potu utere. 2. Aprilis, 30: Ne raphanum edas. 3. Maius 51: Podocephala ne comedas. 4. Junius 31: Parumper aqua bibe. 5. Julius 51: Venereis abstine. 6. Augustus 31: Herbas crudas ne manduces. 7. September 30: Ne lacte vescaris. 8. October 31: Ab 578 acerbis abstipe. 9. November 30: Cave ne sæpius laves. 10. December 31: Ne manduces cranben. 11. Januarius 31: Hora duodecima meri tantillum bibe. Februarius 28: Ne betam comedas. • Psal. xxx, 6. • Joan. 11, 8. οὔσης ὀλιγότερος ἐστιν, καὶ ἀνύεται τάχιον. Περὶ διαφόρων μηνών. Μήνες κατά Ρωμαίους. α'. Μάρτιος λα· Γλυκοφάγει, γλυκοποτει. β'. Απρίλλιος λ· Ραφάνης μὴ φάγης. γ'. Μάϊος λα'· Ποδοκέφαλα μὴ φάγῃς. δ. Ἰούνιος λα'· Πίνε ὕδωρ ὀλίγον. ε'. Ιούλιος λα'. Απέχου ἀφροδισίων. ς'. Αύγουστος λα'· Ωμὰ λάχανα μὴ φάγῃς. ζ'. Σεπτέμ βριος 2'· Γάλα μή φάγῃς. η'. Οκτώβριος λα'· Απέχου ὀξυφαγίας. θ'. Νοέμβριος λ'. Απέχου πολυλουσίας. ι'. Δεκέμβριος λα'· Κράμβην μὴ φάγῃ;. ια'. Ἰαννουάριος λα'· Ὥρα ιβ' πίνε ἄκρατον ὀλίγον. ιβ'. Φενβρουάριος κη'· Σεύτλου μὴ φάγης.

meum.. Aliquando rursum mens quoque spiri- Πνεῦμα καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ «Τὸ Πνεῦμα, όπου θέ lus vocatur. Spiritus item est ventus, ut illud: λει, πνεῖ.» Πνεῦμα καὶ ὁ ἀήρ. ● Spiritus ubi vult spirat •. › Spiritus est et aer. 577 Que sequuntur De mensibus Macedonum, reperi in cod. Reg. 2910 post questiones Anastasii, et in simili codice Bodleiano, n. 297, perinde habentur post easdem Anastqsit quæstiones: nec dubium est quin excerpta sint ex ampliori quodam opere quod interierit, propter particulam yap, enim, que ipso statim initio legitur. Hujus fragmenti partem citavit Usserius in opusculo De Macedonum et Asianorum anno solari, cap. 5, ubi observat menses qui dicuntur secundum Macedones, esse menses anni georgici, secundum illud Virgilii Georg. 'I: Candidus quratis aperit cum cornibus annum Taurus, etc. In cod. Bibliotheca Medicea plut. 5, n. 50, menses iidem secundum Judeos, Gracos, Macedones, et Ægyptios, eodem ordine recensentur: sed omisso Joannis Damasceni nomine. Joannis Damasceni, De mensibus Macedonicis, ex Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, περὶ τῶν Μακεδόνων Ecclesiastion traditione. μηνῶν, ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικής παραδόσεως. Φασὶ γὰρ οἱ Ἕλληνες είναι δώδεκα ζώδια ἐξ ἀστέ ρων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐναντίαν κίνησιν ἔχοντα τῷ τε ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄλλοις πέντε πλανήταις. καὶ διὰ δώδεκα ζωδίων παρέρχεσθαι τοὺς ἑπτά. Τῶν δὲ ἑπτὰ πλανητῶν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα· Ήλιος, Σελήνη, Ζεὺς, Ἑρμῆς, "Αρης, Αφροδίτη, Κρόνος. Πλανήτας δὲ καλοῦσιν αὐτοὺς διὰ τὸ ἐναν τίαν αὐτοὺς τοῦ οὐρανοῦ χινεῖσθαι κίνησιν. Εἶναι δὲ καθ' ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανη τῶν· ἕνα μὲν ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἀνωτέρᾳ τὸν Κρόνον ο ἐνδὲ τῇ δευτέρᾳ τὸν Δία· ἐν τῇ τρίτῃ τὸν "Αρεα ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ τὸν Ἥλιον· ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ τὴν Αφροδίτην· ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ τὸν Ἑρμῆν· ἐν δὲ τῇ εβδόμῃ καὶ κατωτέρᾳ τὴν Σελήνην. Ὁ μὲν οὖν Ηλιος καθ᾿ ἕκαστον ζώδιον ἀποτελεῖ μῆνα ἕνα, καὶ διὰ τῶν δώδεκα μηνῶν τὰ δώδεκα ζώδια διέρχεται. Των δὲ δώδεκα ζωδίων τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα, καὶ οἱ τούτων μῆνες· α', Κριός· μηνὶ Μαρτίῳ κα' δέχεται τὸν ἥλιον· β', Ταῦρος· μηνὶ Ἀπριλλίω πγ γ', Δίδυμος Μαΐῳ κα'· δ', Καρκίνος Ἰουνίῳ κι' ε', Λέων Ιουλίῳ κε'· ς', Παρθένος, Αὐγούστῳ κε'. ζ', Ζυγός, Σεπτεμβρίῳ κει· η', Σκορπίος, Ὀκτωβρίῳ κε'· θ, Τοξότης, Νοεμβρίφ κε'· ι, Αιγόκερως, Δεκεμβρί κε'· ια', Υδροχόος, Ιαννουαρίῳ κ'· ιβ', Ιχθύς, Φει βρουαρίῳ κ'. Ἡ δὲ Σελήνη καθ᾿ ἕκαστον μῆνα τὰ ιβ' ζώδια διέρχεται, και κατωτέρα παροῦσα, καὶ ταχύ τερον ταῦτα διοδεύουσα· ὡς ἐὰν ποιήσῃς πόλον εν δον ἄλλου πόλου, ὁ ἔνδον πέλος μικρότερος εὑρεθή Gentiles siquidem duodecim zodiaei signa esse aiunt quæ ex stellis constant, atque in cœlo motum 'contrarium habent, tam soli, quam lunæ, et reliquis quinque planetis; per hæc vero duodecim signa septem planetas transire: cæterum septem planetarum haec esse nonrina: Sol, Luna, Jupiter, Mercurius, Mars, Venus, Saturnus. Planetas autem eos appellant, quia oppositum adversumque colo motum habent. In unaquaque vero coeli sphaera unume septem planetis versari dicunt: ac quidem în prima et suprema Saturnum; in secunda Jovem; in tertia Martem; in quarta Solem; in quinta Vemerem; in sexta Mercurium; in septima et infima Lunam. Sol itaque in quolibet zodiaci signo mensem unum insumit, et per duodecim menses duodecim hæc signa transcurrit. Hæc porro nomina sunt duodecim signorum, hique corum menses: 1. Arles, mensis Martii die vicesima prima solem excipit. 2. Taurus, mensis Aprilis die 23. 3. Geminus, Mali 24. 4. Cancer, Junii 24. 5. Leo, Julii 25. 6. Virgo, Augusti 25. 7. Libra, Septembris 25. 8. Scor pius, Octobris 25.9. Sagittarius, Novembris 25. 10. Capricornus, Decembris 25. 11. Amphora, Januarii 20. 12. Pisces, Februarii 20. Δε xero Luna singulo At quovis mense duodecim signa peragrat, cumque omnibus sit inferior, ea celerius percurrit: velut si circulum Sacias intra circulum alium, circulus imrapeus alio minor reperietur: consimiliter cursus Luare, quippe quæ in inferiori loco exsi.tit, σεται. Οὕτω καὶ ὁ δρόμος τῆς Σελήνης κατωτέρας breyior est, citiusque absolvitur. De mensibus diversis. Menses secundum Romanos. 1. Martius, dierum 51: Dulci cibo et potu utere. 2. Aprilis, 30: Ne raphanum edas. 3. Maius 51: Podocephala ne comedas. 4. Junius 31: Parumper aqua bibe. 5. Julius 51: Venereis abstine. 6. Augustus 31: Herbas crudas ne manduces. 7. September 30: Ne lacte vescaris. 8. October 31: Ab 578 acerbis abstipe. 9. November 30: Cave ne sæpius laves. 10. December 31: Ne manduces cranben. 11. Januarius 31: Hora duodecima meri tantillum bibe. Februarius 28: Ne betam comedas. • Psal. xxx, 6. • Joan. 11, 8. οὔσης ὀλιγότερος ἐστιν, καὶ ἀνύεται τάχιον. Περὶ διαφόρων μηνών. Μήνες κατά Ρωμαίους. α'. Μάρτιος λα· Γλυκοφάγει, γλυκοποτει. β'. Απρίλλιος λ· Ραφάνης μὴ φάγης. γ'. Μάϊος λα'· Ποδοκέφαλα μὴ φάγῃς. δ. Ἰούνιος λα'· Πίνε ὕδωρ ὀλίγον. ε'. Ιούλιος λα'. Απέχου ἀφροδισίων. ς'. Αύγουστος λα'· Ωμὰ λάχανα μὴ φάγῃς. ζ'. Σεπτέμ βριος 2'· Γάλα μή φάγῃς. η'. Οκτώβριος λα'· Απέχου ὀξυφαγίας. θ'. Νοέμβριος λ'. Απέχου πολυλουσίας. ι'. Δεκέμβριος λα'· Κράμβην μὴ φάγῃ;. ια'. Ἰαννουάριος λα'· Ὥρα ιβ' πίνε ἄκρατον ὀλίγον. ιβ'. Φενβρουάριος κη'· Σεύτλου μὴ φάγης.

meum.. Aliquando rursum mens quoque spiri- Πνεῦμα καὶ ὁ ἄνεμος, ὡς τὸ «Τὸ Πνεῦμα, όπου θέ lus vocatur. Spiritus item est ventus, ut illud: λει, πνεῖ.» Πνεῦμα καὶ ὁ ἀήρ. ● Spiritus ubi vult spirat •. › Spiritus est et aer. 577 Que sequuntur De mensibus Macedonum, reperi in cod. Reg. 2910 post questiones Anastasii, et in simili codice Bodleiano, n. 297, perinde habentur post easdem Anastqsit quæstiones: nec dubium est quin excerpta sint ex ampliori quodam opere quod interierit, propter particulam yap, enim, que ipso statim initio legitur. Hujus fragmenti partem citavit Usserius in opusculo De Macedonum et Asianorum anno solari, cap. 5, ubi observat menses qui dicuntur secundum Macedones, esse menses anni georgici, secundum illud Virgilii Georg. 'I: Candidus quratis aperit cum cornibus annum Taurus, etc. In cod. Bibliotheca Medicea plut. 5, n. 50, menses iidem secundum Judeos, Gracos, Macedones, et Ægyptios, eodem ordine recensentur: sed omisso Joannis Damasceni nomine. Joannis Damasceni, De mensibus Macedonicis, ex Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ, περὶ τῶν Μακεδόνων Ecclesiastion traditione. μηνῶν, ἐκ τῆς ἐκκλησιαστικής παραδόσεως. Φασὶ γὰρ οἱ Ἕλληνες είναι δώδεκα ζώδια ἐξ ἀστέ ρων ἐν τῷ οὐρανῷ, ἐναντίαν κίνησιν ἔχοντα τῷ τε ἡλίῳ, καὶ τῇ σελήνῃ, καὶ τοῖς ἄλλοις πέντε πλανήταις. καὶ διὰ δώδεκα ζωδίων παρέρχεσθαι τοὺς ἑπτά. Τῶν δὲ ἑπτὰ πλανητῶν τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα· Ήλιος, Σελήνη, Ζεὺς, Ἑρμῆς, "Αρης, Αφροδίτη, Κρόνος. Πλανήτας δὲ καλοῦσιν αὐτοὺς διὰ τὸ ἐναν τίαν αὐτοὺς τοῦ οὐρανοῦ χινεῖσθαι κίνησιν. Εἶναι δὲ καθ' ἑκάστην ζώνην τοῦ οὐρανοῦ ἕνα τῶν ἑπτὰ πλανη τῶν· ἕνα μὲν ἐν τῇ πρώτῃ καὶ ἀνωτέρᾳ τὸν Κρόνον ο ἐνδὲ τῇ δευτέρᾳ τὸν Δία· ἐν τῇ τρίτῃ τὸν "Αρεα ἐν δὲ τῇ τετάρτῃ τὸν Ἥλιον· ἐν δὲ τῇ πέμπτῃ τὴν Αφροδίτην· ἐν δὲ τῇ ἕκτῃ τὸν Ἑρμῆν· ἐν δὲ τῇ εβδόμῃ καὶ κατωτέρᾳ τὴν Σελήνην. Ὁ μὲν οὖν Ηλιος καθ᾿ ἕκαστον ζώδιον ἀποτελεῖ μῆνα ἕνα, καὶ διὰ τῶν δώδεκα μηνῶν τὰ δώδεκα ζώδια διέρχεται. Των δὲ δώδεκα ζωδίων τὰ ὀνόματα εἰσὶ ταῦτα, καὶ οἱ τούτων μῆνες· α', Κριός· μηνὶ Μαρτίῳ κα' δέχεται τὸν ἥλιον· β', Ταῦρος· μηνὶ Ἀπριλλίω πγ γ', Δίδυμος Μαΐῳ κα'· δ', Καρκίνος Ἰουνίῳ κι' ε', Λέων Ιουλίῳ κε'· ς', Παρθένος, Αὐγούστῳ κε'. ζ', Ζυγός, Σεπτεμβρίῳ κει· η', Σκορπίος, Ὀκτωβρίῳ κε'· θ, Τοξότης, Νοεμβρίφ κε'· ι, Αιγόκερως, Δεκεμβρί κε'· ια', Υδροχόος, Ιαννουαρίῳ κ'· ιβ', Ιχθύς, Φει βρουαρίῳ κ'. Ἡ δὲ Σελήνη καθ᾿ ἕκαστον μῆνα τὰ ιβ' ζώδια διέρχεται, και κατωτέρα παροῦσα, καὶ ταχύ τερον ταῦτα διοδεύουσα· ὡς ἐὰν ποιήσῃς πόλον εν δον ἄλλου πόλου, ὁ ἔνδον πέλος μικρότερος εὑρεθή Gentiles siquidem duodecim zodiaei signa esse aiunt quæ ex stellis constant, atque in cœlo motum 'contrarium habent, tam soli, quam lunæ, et reliquis quinque planetis; per hæc vero duodecim signa septem planetas transire: cæterum septem planetarum haec esse nonrina: Sol, Luna, Jupiter, Mercurius, Mars, Venus, Saturnus. Planetas autem eos appellant, quia oppositum adversumque colo motum habent. In unaquaque vero coeli sphaera unume septem planetis versari dicunt: ac quidem în prima et suprema Saturnum; in secunda Jovem; in tertia Martem; in quarta Solem; in quinta Vemerem; in sexta Mercurium; in septima et infima Lunam. Sol itaque in quolibet zodiaci signo mensem unum insumit, et per duodecim menses duodecim hæc signa transcurrit. Hæc porro nomina sunt duodecim signorum, hique corum menses: 1. Arles, mensis Martii die vicesima prima solem excipit. 2. Taurus, mensis Aprilis die 23. 3. Geminus, Mali 24. 4. Cancer, Junii 24. 5. Leo, Julii 25. 6. Virgo, Augusti 25. 7. Libra, Septembris 25. 8. Scor pius, Octobris 25.9. Sagittarius, Novembris 25. 10. Capricornus, Decembris 25. 11. Amphora, Januarii 20. 12. Pisces, Februarii 20. Δε xero Luna singulo At quovis mense duodecim signa peragrat, cumque omnibus sit inferior, ea celerius percurrit: velut si circulum Sacias intra circulum alium, circulus imrapeus alio minor reperietur: consimiliter cursus Luare, quippe quæ in inferiori loco exsi.tit, σεται. Οὕτω καὶ ὁ δρόμος τῆς Σελήνης κατωτέρας breyior est, citiusque absolvitur. De mensibus diversis. Menses secundum Romanos. 1. Martius, dierum 51: Dulci cibo et potu utere. 2. Aprilis, 30: Ne raphanum edas. 3. Maius 51: Podocephala ne comedas. 4. Junius 31: Parumper aqua bibe. 5. Julius 51: Venereis abstine. 6. Augustus 31: Herbas crudas ne manduces. 7. September 30: Ne lacte vescaris. 8. October 31: Ab 578 acerbis abstipe. 9. November 30: Cave ne sæpius laves. 10. December 31: Ne manduces cranben. 11. Januarius 31: Hora duodecima meri tantillum bibe. Februarius 28: Ne betam comedas. • Psal. xxx, 6. • Joan. 11, 8. οὔσης ὀλιγότερος ἐστιν, καὶ ἀνύεται τάχιον. Περὶ διαφόρων μηνών. Μήνες κατά Ρωμαίους. α'. Μάρτιος λα· Γλυκοφάγει, γλυκοποτει. β'. Απρίλλιος λ· Ραφάνης μὴ φάγης. γ'. Μάϊος λα'· Ποδοκέφαλα μὴ φάγῃς. δ. Ἰούνιος λα'· Πίνε ὕδωρ ὀλίγον. ε'. Ιούλιος λα'. Απέχου ἀφροδισίων. ς'. Αύγουστος λα'· Ωμὰ λάχανα μὴ φάγῃς. ζ'. Σεπτέμ βριος 2'· Γάλα μή φάγῃς. η'. Οκτώβριος λα'· Απέχου ὀξυφαγίας. θ'. Νοέμβριος λ'. Απέχου πολυλουσίας. ι'. Δεκέμβριος λα'· Κράμβην μὴ φάγῃ;. ια'. Ἰαννουάριος λα'· Ὥρα ιβ' πίνε ἄκρατον ὀλίγον. ιβ'. Φενβρουάριος κη'· Σεύτλου μὴ φάγης.

Μήνες κατὰ Ἰουδαίους. FRAGMENTA Menses secundum Judæos. α'. Νισάν. β'. Πάρ' γ'. Σιουάν. δ'. Θαμούς. ε'."Α6. 1. Nisan. 2. Jar. 3. Sivan. 4. Thamuz. 5. Ab. 6. Γ΄. Αλούλ. ζ'. Θερσή 4. η'. Μαρσουάν. Θ'. Χασλού. Η Elul. 7. Tisri. 8. Marchsouan. 9. Chasleu. 10. ι. Τιδήθ. ια'. Σαβάτ. ιβ'. 'Αδάρ. Μῆνες κατὰ Μακεδόνας α΄. Ταῦρος. β'. Δίδυμος γ'. Καρκίνος. δ'. Λέων. ε'. Παρθένος. ς' Ζυγός. ζ'. Σκορπίος. η'. Τοξότης. θ'. Αἰγόκερως. ι'. Υδροχόος. ια'. Ιχθύς. ιβ'. Κριός. Μῆνες κατὰ "Ελληνας α'. Ξανθικός. β'. 'Αρτεμίσιος. γ'. Δαίσιος. δ'. Πάνε - μος. ε'. Λῷος. ς'. Γορπιαίος. ζ'. Υπερβερεταῖος. η'. Δίος. θ'.Απηλλαῖος. ι'. Αὐδυναῖος, τα'. Περίτιος. ιβ'. Αύστρος. Μῆνες κατὰ Αίγυπτίους. σ'. Φαρμουθί. β'. Παχών. γ'. Παυνί. δ'. Επιφί. ε'. Μεσωρί. ς'. Θώθ. ζ. Φαωφί. η'. 'Αθύρ. θ'. Χοιάκ. :. Τυδί. ια'. Μεχείρ. ιβ'. Φαμενώθ. Emenda. Bapt. Tebeth. 11. Sabat. 12. Adar Menses secundum Macedones. 4. Taurus. 2. Geminus. 3. Cancer. 4. Leo. 3. Virgo. 6. Libra. 7. Scorpius. 8. Sagittarius. 9. Capricor nus. 10. Hydria. 11. Pisces. 12. Aries. Menses secundum Græcos. 4. Xanthicus. 2. Artemisius. 3. Dæsius. 4. Panemus 5. Lous. 6. Gorpiæus. 7. Hyperberetæus. 8. Dius. 9. Appellæus. 10. Audinæus. 41. Peritius. 12. Dystrus. Menses secundum Ægyptios. 1. Pharmuthi. 2. Pachon. 3. Pauni. 4. Epiphi, 5. Mesori. 6. Thoth. 7. Paophi. 8. Athyr. 9. Chœak. 10. Tybi. 11. Mechir. 12. Phanemoth. NOTÆ. Karà Mazedovas, secundum Macedones: Europros scilicet, non Asiaticos. Karà "Ellovac, secundum Græcos: seu SyroMacedones qui, Alexandro Magno duce, Asiam et Syriam occuparunt, de quorum anno solari dissertationem scripsit Usserius, tum subinde eminentissimus Cardinalis Norisius. Athenienses menses. suos nominibus aliis nuncupabant. 579 IN CANONEM PASCHALEM ADMONITIO. Quem hic exhibeo Canonem Paschalem, seu laterculum ad inveniendum diem Paschæ, in duobus Regiis codicibus reperi, necnon cap. 10 Computi Isaaci Argyri, quem Petavius edidit in Uranologia: habent et alii aliarum Europe Bibliothecarum codices, et ubique sancti Joannis Damasceni nomen ei præfixum est. In Reg. 2700: Τοῦτό ἐστι τὸ Πασχάλιον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Hic est Canon Paschalis sancti Joannis Damasceni. In altero, Πασχάλιον σὺν Θεῷ συντεθέν παρὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Canon Paschalis Deo dante com positus a sancto Patre nostro Damasceno. Apud Argyrum denique cap.10: Kavóvtov HC TOÙ BEβασμίου καὶ μεγάλου Πάσχα εὑρέσεως παρὰ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ Laterculus venerandi et magni Paschatis inveniendi a sancto Joanne Damasceno conditus. Ejus auctorem esse Joannem nostrum Damascenum haud melius probavero, quam allato doctissimi Petavii judicio, quo in Isaaci Argyri circa Canonem hunc inconsiderantiam et axpislav animadvertit, pag. 320 Canonem Paschalem, inquit, quem cap. x proposuit, cujusque terminos Paschales biduo Nicephorus anticipavit, conditum esse suspicatur ante annos 608, quam ista proderet. Quoniam biduum Paschata Judaica moratur; etsi nondum expletos illos esse duos dies asserit: sed de iis superesse adhuc horas tres, quibus exhauriendis anni octo et triginta desiderantur. Siquidem cyclo ineunte 3 (hic est annus Christi Dionysianus 1373) plenilunium Judaicum incidit post horas tres æquabiliter ab ortu solis diei viu Aprilis. Erat annus Constantinopolitanus 6881. Itaque post annos triginta octo, videlicet anno 6919, qui est Dionysianus 1411, plena fiet, inquit, bidui mpohynois. Hæc Argyrus. Et quidem revera anno illo, quem dicit, Christi 1373, Judaicum plenilunium contigit horis circiter tribus post solis exortum. Erat annus Judaicus 5133, cujus Tisri iniit Augusti, 30, feria 2, anno Christi 1372, cyclo solis Romano IX, littera D. C. Nam illius character erat 2, 3, 606. Nisan autem character 5, 20, 757, feria 6 ob translationem; Martii 25, cyclo solis Romano X, littera... anno Christi 1373. Plenilunium ergo commissum est Apr. 8, fer. 6, 15, 73, post ortum solis. Nam epilogismus Judaicus ab occasu solis incipit. Sed mirus hominis stupor: qui non animadverterit terminos Paschales, qui in hoc laterculo descripti sunt, cui Damascenus auctor inscribitur, non alios esse quam Nicænos, quibus Theophilus, Cyrillus, et Catholici deinceps usi sunt. At Isaacus circa annum Christi 765, Canonem illum conditum ac terminos esse constitutos, existimat. Detractis enim 608 de 1373, exsistit annus 765. Sane Joannes Damascenus koc sæculo vixit, qui laterculi hujus artificiosi conditor esse potuit: non tamen terminos instituit. Sed Argyrum fefellit id de quo ante monui. Pulavit eo tempore quo Paschales fixi sunt termini, plenam lunam in eos incurrisse: quod quidem sancti Damasceni ætate contigit: cum olim Nicæno sæculo biduo fere plenilunia prævenirent. Joannes Hierosolymitanus Damascenum astronomiæ peritissimum fuisse refert in ejus Vita, idque colligi posse ait ex paucis illis que ad rudiorum eruditionem scripsit: in quibus utique fuerit hic Canon paschalis. Hujus porro condendi vel potius describendi occasionem fortasse Damasceno nostro dederit dissensio hæreticorum a Catholicis quam Theophanes anno 20 Copronymi accidisse refert, ut Catholici die sexto Aprilis Pascha celebrarint, hæretici die 13, quod tamen doctissimus Antonius Pagi in annum 19 ejusdem Copronymi et Christi 759, rejiciendum observat, atque Gallos nostros secundum cyclum Victorinum, una cum Alexandrinis Paschæ festivitatem perinde egisse, alque adeo cum Cophtis Jacobitis, quos ejusdem sectæ Syri imitabantur.

Μήνες κατὰ Ἰουδαίους. FRAGMENTA Menses secundum Judæos. α'. Νισάν. β'. Πάρ' γ'. Σιουάν. δ'. Θαμούς. ε'."Α6. 1. Nisan. 2. Jar. 3. Sivan. 4. Thamuz. 5. Ab. 6. Γ΄. Αλούλ. ζ'. Θερσή 4. η'. Μαρσουάν. Θ'. Χασλού. Η Elul. 7. Tisri. 8. Marchsouan. 9. Chasleu. 10. ι. Τιδήθ. ια'. Σαβάτ. ιβ'. 'Αδάρ. Μῆνες κατὰ Μακεδόνας α΄. Ταῦρος. β'. Δίδυμος γ'. Καρκίνος. δ'. Λέων. ε'. Παρθένος. ς' Ζυγός. ζ'. Σκορπίος. η'. Τοξότης. θ'. Αἰγόκερως. ι'. Υδροχόος. ια'. Ιχθύς. ιβ'. Κριός. Μῆνες κατὰ "Ελληνας α'. Ξανθικός. β'. 'Αρτεμίσιος. γ'. Δαίσιος. δ'. Πάνε - μος. ε'. Λῷος. ς'. Γορπιαίος. ζ'. Υπερβερεταῖος. η'. Δίος. θ'.Απηλλαῖος. ι'. Αὐδυναῖος, τα'. Περίτιος. ιβ'. Αύστρος. Μῆνες κατὰ Αίγυπτίους. σ'. Φαρμουθί. β'. Παχών. γ'. Παυνί. δ'. Επιφί. ε'. Μεσωρί. ς'. Θώθ. ζ. Φαωφί. η'. 'Αθύρ. θ'. Χοιάκ. :. Τυδί. ια'. Μεχείρ. ιβ'. Φαμενώθ. Emenda. Bapt. Tebeth. 11. Sabat. 12. Adar Menses secundum Macedones. 4. Taurus. 2. Geminus. 3. Cancer. 4. Leo. 3. Virgo. 6. Libra. 7. Scorpius. 8. Sagittarius. 9. Capricor nus. 10. Hydria. 11. Pisces. 12. Aries. Menses secundum Græcos. 4. Xanthicus. 2. Artemisius. 3. Dæsius. 4. Panemus 5. Lous. 6. Gorpiæus. 7. Hyperberetæus. 8. Dius. 9. Appellæus. 10. Audinæus. 41. Peritius. 12. Dystrus. Menses secundum Ægyptios. 1. Pharmuthi. 2. Pachon. 3. Pauni. 4. Epiphi, 5. Mesori. 6. Thoth. 7. Paophi. 8. Athyr. 9. Chœak. 10. Tybi. 11. Mechir. 12. Phanemoth. NOTÆ. Karà Mazedovas, secundum Macedones: Europros scilicet, non Asiaticos. Karà "Ellovac, secundum Græcos: seu SyroMacedones qui, Alexandro Magno duce, Asiam et Syriam occuparunt, de quorum anno solari dissertationem scripsit Usserius, tum subinde eminentissimus Cardinalis Norisius. Athenienses menses. suos nominibus aliis nuncupabant. 579 IN CANONEM PASCHALEM ADMONITIO. Quem hic exhibeo Canonem Paschalem, seu laterculum ad inveniendum diem Paschæ, in duobus Regiis codicibus reperi, necnon cap. 10 Computi Isaaci Argyri, quem Petavius edidit in Uranologia: habent et alii aliarum Europe Bibliothecarum codices, et ubique sancti Joannis Damasceni nomen ei præfixum est. In Reg. 2700: Τοῦτό ἐστι τὸ Πασχάλιον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Hic est Canon Paschalis sancti Joannis Damasceni. In altero, Πασχάλιον σὺν Θεῷ συντεθέν παρὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Canon Paschalis Deo dante com positus a sancto Patre nostro Damasceno. Apud Argyrum denique cap.10: Kavóvtov HC TOÙ BEβασμίου καὶ μεγάλου Πάσχα εὑρέσεως παρὰ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ Laterculus venerandi et magni Paschatis inveniendi a sancto Joanne Damasceno conditus. Ejus auctorem esse Joannem nostrum Damascenum haud melius probavero, quam allato doctissimi Petavii judicio, quo in Isaaci Argyri circa Canonem hunc inconsiderantiam et axpislav animadvertit, pag. 320 Canonem Paschalem, inquit, quem cap. x proposuit, cujusque terminos Paschales biduo Nicephorus anticipavit, conditum esse suspicatur ante annos 608, quam ista proderet. Quoniam biduum Paschata Judaica moratur; etsi nondum expletos illos esse duos dies asserit: sed de iis superesse adhuc horas tres, quibus exhauriendis anni octo et triginta desiderantur. Siquidem cyclo ineunte 3 (hic est annus Christi Dionysianus 1373) plenilunium Judaicum incidit post horas tres æquabiliter ab ortu solis diei viu Aprilis. Erat annus Constantinopolitanus 6881. Itaque post annos triginta octo, videlicet anno 6919, qui est Dionysianus 1411, plena fiet, inquit, bidui mpohynois. Hæc Argyrus. Et quidem revera anno illo, quem dicit, Christi 1373, Judaicum plenilunium contigit horis circiter tribus post solis exortum. Erat annus Judaicus 5133, cujus Tisri iniit Augusti, 30, feria 2, anno Christi 1372, cyclo solis Romano IX, littera D. C. Nam illius character erat 2, 3, 606. Nisan autem character 5, 20, 757, feria 6 ob translationem; Martii 25, cyclo solis Romano X, littera... anno Christi 1373. Plenilunium ergo commissum est Apr. 8, fer. 6, 15, 73, post ortum solis. Nam epilogismus Judaicus ab occasu solis incipit. Sed mirus hominis stupor: qui non animadverterit terminos Paschales, qui in hoc laterculo descripti sunt, cui Damascenus auctor inscribitur, non alios esse quam Nicænos, quibus Theophilus, Cyrillus, et Catholici deinceps usi sunt. At Isaacus circa annum Christi 765, Canonem illum conditum ac terminos esse constitutos, existimat. Detractis enim 608 de 1373, exsistit annus 765. Sane Joannes Damascenus koc sæculo vixit, qui laterculi hujus artificiosi conditor esse potuit: non tamen terminos instituit. Sed Argyrum fefellit id de quo ante monui. Pulavit eo tempore quo Paschales fixi sunt termini, plenam lunam in eos incurrisse: quod quidem sancti Damasceni ætate contigit: cum olim Nicæno sæculo biduo fere plenilunia prævenirent. Joannes Hierosolymitanus Damascenum astronomiæ peritissimum fuisse refert in ejus Vita, idque colligi posse ait ex paucis illis que ad rudiorum eruditionem scripsit: in quibus utique fuerit hic Canon paschalis. Hujus porro condendi vel potius describendi occasionem fortasse Damasceno nostro dederit dissensio hæreticorum a Catholicis quam Theophanes anno 20 Copronymi accidisse refert, ut Catholici die sexto Aprilis Pascha celebrarint, hæretici die 13, quod tamen doctissimus Antonius Pagi in annum 19 ejusdem Copronymi et Christi 759, rejiciendum observat, atque Gallos nostros secundum cyclum Victorinum, una cum Alexandrinis Paschæ festivitatem perinde egisse, alque adeo cum Cophtis Jacobitis, quos ejusdem sectæ Syri imitabantur.

Μήνες κατὰ Ἰουδαίους. FRAGMENTA Menses secundum Judæos. α'. Νισάν. β'. Πάρ' γ'. Σιουάν. δ'. Θαμούς. ε'."Α6. 1. Nisan. 2. Jar. 3. Sivan. 4. Thamuz. 5. Ab. 6. Γ΄. Αλούλ. ζ'. Θερσή 4. η'. Μαρσουάν. Θ'. Χασλού. Η Elul. 7. Tisri. 8. Marchsouan. 9. Chasleu. 10. ι. Τιδήθ. ια'. Σαβάτ. ιβ'. 'Αδάρ. Μῆνες κατὰ Μακεδόνας α΄. Ταῦρος. β'. Δίδυμος γ'. Καρκίνος. δ'. Λέων. ε'. Παρθένος. ς' Ζυγός. ζ'. Σκορπίος. η'. Τοξότης. θ'. Αἰγόκερως. ι'. Υδροχόος. ια'. Ιχθύς. ιβ'. Κριός. Μῆνες κατὰ "Ελληνας α'. Ξανθικός. β'. 'Αρτεμίσιος. γ'. Δαίσιος. δ'. Πάνε - μος. ε'. Λῷος. ς'. Γορπιαίος. ζ'. Υπερβερεταῖος. η'. Δίος. θ'.Απηλλαῖος. ι'. Αὐδυναῖος, τα'. Περίτιος. ιβ'. Αύστρος. Μῆνες κατὰ Αίγυπτίους. σ'. Φαρμουθί. β'. Παχών. γ'. Παυνί. δ'. Επιφί. ε'. Μεσωρί. ς'. Θώθ. ζ. Φαωφί. η'. 'Αθύρ. θ'. Χοιάκ. :. Τυδί. ια'. Μεχείρ. ιβ'. Φαμενώθ. Emenda. Bapt. Tebeth. 11. Sabat. 12. Adar Menses secundum Macedones. 4. Taurus. 2. Geminus. 3. Cancer. 4. Leo. 3. Virgo. 6. Libra. 7. Scorpius. 8. Sagittarius. 9. Capricor nus. 10. Hydria. 11. Pisces. 12. Aries. Menses secundum Græcos. 4. Xanthicus. 2. Artemisius. 3. Dæsius. 4. Panemus 5. Lous. 6. Gorpiæus. 7. Hyperberetæus. 8. Dius. 9. Appellæus. 10. Audinæus. 41. Peritius. 12. Dystrus. Menses secundum Ægyptios. 1. Pharmuthi. 2. Pachon. 3. Pauni. 4. Epiphi, 5. Mesori. 6. Thoth. 7. Paophi. 8. Athyr. 9. Chœak. 10. Tybi. 11. Mechir. 12. Phanemoth. NOTÆ. Karà Mazedovas, secundum Macedones: Europros scilicet, non Asiaticos. Karà "Ellovac, secundum Græcos: seu SyroMacedones qui, Alexandro Magno duce, Asiam et Syriam occuparunt, de quorum anno solari dissertationem scripsit Usserius, tum subinde eminentissimus Cardinalis Norisius. Athenienses menses. suos nominibus aliis nuncupabant. 579 IN CANONEM PASCHALEM ADMONITIO. Quem hic exhibeo Canonem Paschalem, seu laterculum ad inveniendum diem Paschæ, in duobus Regiis codicibus reperi, necnon cap. 10 Computi Isaaci Argyri, quem Petavius edidit in Uranologia: habent et alii aliarum Europe Bibliothecarum codices, et ubique sancti Joannis Damasceni nomen ei præfixum est. In Reg. 2700: Τοῦτό ἐστι τὸ Πασχάλιον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Hic est Canon Paschalis sancti Joannis Damasceni. In altero, Πασχάλιον σὺν Θεῷ συντεθέν παρὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Canon Paschalis Deo dante com positus a sancto Patre nostro Damasceno. Apud Argyrum denique cap.10: Kavóvtov HC TOÙ BEβασμίου καὶ μεγάλου Πάσχα εὑρέσεως παρὰ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ Laterculus venerandi et magni Paschatis inveniendi a sancto Joanne Damasceno conditus. Ejus auctorem esse Joannem nostrum Damascenum haud melius probavero, quam allato doctissimi Petavii judicio, quo in Isaaci Argyri circa Canonem hunc inconsiderantiam et axpislav animadvertit, pag. 320 Canonem Paschalem, inquit, quem cap. x proposuit, cujusque terminos Paschales biduo Nicephorus anticipavit, conditum esse suspicatur ante annos 608, quam ista proderet. Quoniam biduum Paschata Judaica moratur; etsi nondum expletos illos esse duos dies asserit: sed de iis superesse adhuc horas tres, quibus exhauriendis anni octo et triginta desiderantur. Siquidem cyclo ineunte 3 (hic est annus Christi Dionysianus 1373) plenilunium Judaicum incidit post horas tres æquabiliter ab ortu solis diei viu Aprilis. Erat annus Constantinopolitanus 6881. Itaque post annos triginta octo, videlicet anno 6919, qui est Dionysianus 1411, plena fiet, inquit, bidui mpohynois. Hæc Argyrus. Et quidem revera anno illo, quem dicit, Christi 1373, Judaicum plenilunium contigit horis circiter tribus post solis exortum. Erat annus Judaicus 5133, cujus Tisri iniit Augusti, 30, feria 2, anno Christi 1372, cyclo solis Romano IX, littera D. C. Nam illius character erat 2, 3, 606. Nisan autem character 5, 20, 757, feria 6 ob translationem; Martii 25, cyclo solis Romano X, littera... anno Christi 1373. Plenilunium ergo commissum est Apr. 8, fer. 6, 15, 73, post ortum solis. Nam epilogismus Judaicus ab occasu solis incipit. Sed mirus hominis stupor: qui non animadverterit terminos Paschales, qui in hoc laterculo descripti sunt, cui Damascenus auctor inscribitur, non alios esse quam Nicænos, quibus Theophilus, Cyrillus, et Catholici deinceps usi sunt. At Isaacus circa annum Christi 765, Canonem illum conditum ac terminos esse constitutos, existimat. Detractis enim 608 de 1373, exsistit annus 765. Sane Joannes Damascenus koc sæculo vixit, qui laterculi hujus artificiosi conditor esse potuit: non tamen terminos instituit. Sed Argyrum fefellit id de quo ante monui. Pulavit eo tempore quo Paschales fixi sunt termini, plenam lunam in eos incurrisse: quod quidem sancti Damasceni ætate contigit: cum olim Nicæno sæculo biduo fere plenilunia prævenirent. Joannes Hierosolymitanus Damascenum astronomiæ peritissimum fuisse refert in ejus Vita, idque colligi posse ait ex paucis illis que ad rudiorum eruditionem scripsit: in quibus utique fuerit hic Canon paschalis. Hujus porro condendi vel potius describendi occasionem fortasse Damasceno nostro dederit dissensio hæreticorum a Catholicis quam Theophanes anno 20 Copronymi accidisse refert, ut Catholici die sexto Aprilis Pascha celebrarint, hæretici die 13, quod tamen doctissimus Antonius Pagi in annum 19 ejusdem Copronymi et Christi 759, rejiciendum observat, atque Gallos nostros secundum cyclum Victorinum, una cum Alexandrinis Paschæ festivitatem perinde egisse, alque adeo cum Cophtis Jacobitis, quos ejusdem sectæ Syri imitabantur.

Μήνες κατὰ Ἰουδαίους. FRAGMENTA Menses secundum Judæos. α'. Νισάν. β'. Πάρ' γ'. Σιουάν. δ'. Θαμούς. ε'."Α6. 1. Nisan. 2. Jar. 3. Sivan. 4. Thamuz. 5. Ab. 6. Γ΄. Αλούλ. ζ'. Θερσή 4. η'. Μαρσουάν. Θ'. Χασλού. Η Elul. 7. Tisri. 8. Marchsouan. 9. Chasleu. 10. ι. Τιδήθ. ια'. Σαβάτ. ιβ'. 'Αδάρ. Μῆνες κατὰ Μακεδόνας α΄. Ταῦρος. β'. Δίδυμος γ'. Καρκίνος. δ'. Λέων. ε'. Παρθένος. ς' Ζυγός. ζ'. Σκορπίος. η'. Τοξότης. θ'. Αἰγόκερως. ι'. Υδροχόος. ια'. Ιχθύς. ιβ'. Κριός. Μῆνες κατὰ "Ελληνας α'. Ξανθικός. β'. 'Αρτεμίσιος. γ'. Δαίσιος. δ'. Πάνε - μος. ε'. Λῷος. ς'. Γορπιαίος. ζ'. Υπερβερεταῖος. η'. Δίος. θ'.Απηλλαῖος. ι'. Αὐδυναῖος, τα'. Περίτιος. ιβ'. Αύστρος. Μῆνες κατὰ Αίγυπτίους. σ'. Φαρμουθί. β'. Παχών. γ'. Παυνί. δ'. Επιφί. ε'. Μεσωρί. ς'. Θώθ. ζ. Φαωφί. η'. 'Αθύρ. θ'. Χοιάκ. :. Τυδί. ια'. Μεχείρ. ιβ'. Φαμενώθ. Emenda. Bapt. Tebeth. 11. Sabat. 12. Adar Menses secundum Macedones. 4. Taurus. 2. Geminus. 3. Cancer. 4. Leo. 3. Virgo. 6. Libra. 7. Scorpius. 8. Sagittarius. 9. Capricor nus. 10. Hydria. 11. Pisces. 12. Aries. Menses secundum Græcos. 4. Xanthicus. 2. Artemisius. 3. Dæsius. 4. Panemus 5. Lous. 6. Gorpiæus. 7. Hyperberetæus. 8. Dius. 9. Appellæus. 10. Audinæus. 41. Peritius. 12. Dystrus. Menses secundum Ægyptios. 1. Pharmuthi. 2. Pachon. 3. Pauni. 4. Epiphi, 5. Mesori. 6. Thoth. 7. Paophi. 8. Athyr. 9. Chœak. 10. Tybi. 11. Mechir. 12. Phanemoth. NOTÆ. Karà Mazedovas, secundum Macedones: Europros scilicet, non Asiaticos. Karà "Ellovac, secundum Græcos: seu SyroMacedones qui, Alexandro Magno duce, Asiam et Syriam occuparunt, de quorum anno solari dissertationem scripsit Usserius, tum subinde eminentissimus Cardinalis Norisius. Athenienses menses. suos nominibus aliis nuncupabant. 579 IN CANONEM PASCHALEM ADMONITIO. Quem hic exhibeo Canonem Paschalem, seu laterculum ad inveniendum diem Paschæ, in duobus Regiis codicibus reperi, necnon cap. 10 Computi Isaaci Argyri, quem Petavius edidit in Uranologia: habent et alii aliarum Europe Bibliothecarum codices, et ubique sancti Joannis Damasceni nomen ei præfixum est. In Reg. 2700: Τοῦτό ἐστι τὸ Πασχάλιον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Hic est Canon Paschalis sancti Joannis Damasceni. In altero, Πασχάλιον σὺν Θεῷ συντεθέν παρὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Canon Paschalis Deo dante com positus a sancto Patre nostro Damasceno. Apud Argyrum denique cap.10: Kavóvtov HC TOÙ BEβασμίου καὶ μεγάλου Πάσχα εὑρέσεως παρὰ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ Laterculus venerandi et magni Paschatis inveniendi a sancto Joanne Damasceno conditus. Ejus auctorem esse Joannem nostrum Damascenum haud melius probavero, quam allato doctissimi Petavii judicio, quo in Isaaci Argyri circa Canonem hunc inconsiderantiam et axpislav animadvertit, pag. 320 Canonem Paschalem, inquit, quem cap. x proposuit, cujusque terminos Paschales biduo Nicephorus anticipavit, conditum esse suspicatur ante annos 608, quam ista proderet. Quoniam biduum Paschata Judaica moratur; etsi nondum expletos illos esse duos dies asserit: sed de iis superesse adhuc horas tres, quibus exhauriendis anni octo et triginta desiderantur. Siquidem cyclo ineunte 3 (hic est annus Christi Dionysianus 1373) plenilunium Judaicum incidit post horas tres æquabiliter ab ortu solis diei viu Aprilis. Erat annus Constantinopolitanus 6881. Itaque post annos triginta octo, videlicet anno 6919, qui est Dionysianus 1411, plena fiet, inquit, bidui mpohynois. Hæc Argyrus. Et quidem revera anno illo, quem dicit, Christi 1373, Judaicum plenilunium contigit horis circiter tribus post solis exortum. Erat annus Judaicus 5133, cujus Tisri iniit Augusti, 30, feria 2, anno Christi 1372, cyclo solis Romano IX, littera D. C. Nam illius character erat 2, 3, 606. Nisan autem character 5, 20, 757, feria 6 ob translationem; Martii 25, cyclo solis Romano X, littera... anno Christi 1373. Plenilunium ergo commissum est Apr. 8, fer. 6, 15, 73, post ortum solis. Nam epilogismus Judaicus ab occasu solis incipit. Sed mirus hominis stupor: qui non animadverterit terminos Paschales, qui in hoc laterculo descripti sunt, cui Damascenus auctor inscribitur, non alios esse quam Nicænos, quibus Theophilus, Cyrillus, et Catholici deinceps usi sunt. At Isaacus circa annum Christi 765, Canonem illum conditum ac terminos esse constitutos, existimat. Detractis enim 608 de 1373, exsistit annus 765. Sane Joannes Damascenus koc sæculo vixit, qui laterculi hujus artificiosi conditor esse potuit: non tamen terminos instituit. Sed Argyrum fefellit id de quo ante monui. Pulavit eo tempore quo Paschales fixi sunt termini, plenam lunam in eos incurrisse: quod quidem sancti Damasceni ætate contigit: cum olim Nicæno sæculo biduo fere plenilunia prævenirent. Joannes Hierosolymitanus Damascenum astronomiæ peritissimum fuisse refert in ejus Vita, idque colligi posse ait ex paucis illis que ad rudiorum eruditionem scripsit: in quibus utique fuerit hic Canon paschalis. Hujus porro condendi vel potius describendi occasionem fortasse Damasceno nostro dederit dissensio hæreticorum a Catholicis quam Theophanes anno 20 Copronymi accidisse refert, ut Catholici die sexto Aprilis Pascha celebrarint, hæretici die 13, quod tamen doctissimus Antonius Pagi in annum 19 ejusdem Copronymi et Christi 759, rejiciendum observat, atque Gallos nostros secundum cyclum Victorinum, una cum Alexandrinis Paschæ festivitatem perinde egisse, alque adeo cum Cophtis Jacobitis, quos ejusdem sectæ Syri imitabantur.

Μήνες κατὰ Ἰουδαίους. FRAGMENTA Menses secundum Judæos. α'. Νισάν. β'. Πάρ' γ'. Σιουάν. δ'. Θαμούς. ε'."Α6. 1. Nisan. 2. Jar. 3. Sivan. 4. Thamuz. 5. Ab. 6. Γ΄. Αλούλ. ζ'. Θερσή 4. η'. Μαρσουάν. Θ'. Χασλού. Η Elul. 7. Tisri. 8. Marchsouan. 9. Chasleu. 10. ι. Τιδήθ. ια'. Σαβάτ. ιβ'. 'Αδάρ. Μῆνες κατὰ Μακεδόνας α΄. Ταῦρος. β'. Δίδυμος γ'. Καρκίνος. δ'. Λέων. ε'. Παρθένος. ς' Ζυγός. ζ'. Σκορπίος. η'. Τοξότης. θ'. Αἰγόκερως. ι'. Υδροχόος. ια'. Ιχθύς. ιβ'. Κριός. Μῆνες κατὰ "Ελληνας α'. Ξανθικός. β'. 'Αρτεμίσιος. γ'. Δαίσιος. δ'. Πάνε - μος. ε'. Λῷος. ς'. Γορπιαίος. ζ'. Υπερβερεταῖος. η'. Δίος. θ'.Απηλλαῖος. ι'. Αὐδυναῖος, τα'. Περίτιος. ιβ'. Αύστρος. Μῆνες κατὰ Αίγυπτίους. σ'. Φαρμουθί. β'. Παχών. γ'. Παυνί. δ'. Επιφί. ε'. Μεσωρί. ς'. Θώθ. ζ. Φαωφί. η'. 'Αθύρ. θ'. Χοιάκ. :. Τυδί. ια'. Μεχείρ. ιβ'. Φαμενώθ. Emenda. Bapt. Tebeth. 11. Sabat. 12. Adar Menses secundum Macedones. 4. Taurus. 2. Geminus. 3. Cancer. 4. Leo. 3. Virgo. 6. Libra. 7. Scorpius. 8. Sagittarius. 9. Capricor nus. 10. Hydria. 11. Pisces. 12. Aries. Menses secundum Græcos. 4. Xanthicus. 2. Artemisius. 3. Dæsius. 4. Panemus 5. Lous. 6. Gorpiæus. 7. Hyperberetæus. 8. Dius. 9. Appellæus. 10. Audinæus. 41. Peritius. 12. Dystrus. Menses secundum Ægyptios. 1. Pharmuthi. 2. Pachon. 3. Pauni. 4. Epiphi, 5. Mesori. 6. Thoth. 7. Paophi. 8. Athyr. 9. Chœak. 10. Tybi. 11. Mechir. 12. Phanemoth. NOTÆ. Karà Mazedovas, secundum Macedones: Europros scilicet, non Asiaticos. Karà "Ellovac, secundum Græcos: seu SyroMacedones qui, Alexandro Magno duce, Asiam et Syriam occuparunt, de quorum anno solari dissertationem scripsit Usserius, tum subinde eminentissimus Cardinalis Norisius. Athenienses menses. suos nominibus aliis nuncupabant. 579 IN CANONEM PASCHALEM ADMONITIO. Quem hic exhibeo Canonem Paschalem, seu laterculum ad inveniendum diem Paschæ, in duobus Regiis codicibus reperi, necnon cap. 10 Computi Isaaci Argyri, quem Petavius edidit in Uranologia: habent et alii aliarum Europe Bibliothecarum codices, et ubique sancti Joannis Damasceni nomen ei præfixum est. In Reg. 2700: Τοῦτό ἐστι τὸ Πασχάλιον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Hic est Canon Paschalis sancti Joannis Damasceni. In altero, Πασχάλιον σὺν Θεῷ συντεθέν παρὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Canon Paschalis Deo dante com positus a sancto Patre nostro Damasceno. Apud Argyrum denique cap.10: Kavóvtov HC TOÙ BEβασμίου καὶ μεγάλου Πάσχα εὑρέσεως παρὰ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ Laterculus venerandi et magni Paschatis inveniendi a sancto Joanne Damasceno conditus. Ejus auctorem esse Joannem nostrum Damascenum haud melius probavero, quam allato doctissimi Petavii judicio, quo in Isaaci Argyri circa Canonem hunc inconsiderantiam et axpislav animadvertit, pag. 320 Canonem Paschalem, inquit, quem cap. x proposuit, cujusque terminos Paschales biduo Nicephorus anticipavit, conditum esse suspicatur ante annos 608, quam ista proderet. Quoniam biduum Paschata Judaica moratur; etsi nondum expletos illos esse duos dies asserit: sed de iis superesse adhuc horas tres, quibus exhauriendis anni octo et triginta desiderantur. Siquidem cyclo ineunte 3 (hic est annus Christi Dionysianus 1373) plenilunium Judaicum incidit post horas tres æquabiliter ab ortu solis diei viu Aprilis. Erat annus Constantinopolitanus 6881. Itaque post annos triginta octo, videlicet anno 6919, qui est Dionysianus 1411, plena fiet, inquit, bidui mpohynois. Hæc Argyrus. Et quidem revera anno illo, quem dicit, Christi 1373, Judaicum plenilunium contigit horis circiter tribus post solis exortum. Erat annus Judaicus 5133, cujus Tisri iniit Augusti, 30, feria 2, anno Christi 1372, cyclo solis Romano IX, littera D. C. Nam illius character erat 2, 3, 606. Nisan autem character 5, 20, 757, feria 6 ob translationem; Martii 25, cyclo solis Romano X, littera... anno Christi 1373. Plenilunium ergo commissum est Apr. 8, fer. 6, 15, 73, post ortum solis. Nam epilogismus Judaicus ab occasu solis incipit. Sed mirus hominis stupor: qui non animadverterit terminos Paschales, qui in hoc laterculo descripti sunt, cui Damascenus auctor inscribitur, non alios esse quam Nicænos, quibus Theophilus, Cyrillus, et Catholici deinceps usi sunt. At Isaacus circa annum Christi 765, Canonem illum conditum ac terminos esse constitutos, existimat. Detractis enim 608 de 1373, exsistit annus 765. Sane Joannes Damascenus koc sæculo vixit, qui laterculi hujus artificiosi conditor esse potuit: non tamen terminos instituit. Sed Argyrum fefellit id de quo ante monui. Pulavit eo tempore quo Paschales fixi sunt termini, plenam lunam in eos incurrisse: quod quidem sancti Damasceni ætate contigit: cum olim Nicæno sæculo biduo fere plenilunia prævenirent. Joannes Hierosolymitanus Damascenum astronomiæ peritissimum fuisse refert in ejus Vita, idque colligi posse ait ex paucis illis que ad rudiorum eruditionem scripsit: in quibus utique fuerit hic Canon paschalis. Hujus porro condendi vel potius describendi occasionem fortasse Damasceno nostro dederit dissensio hæreticorum a Catholicis quam Theophanes anno 20 Copronymi accidisse refert, ut Catholici die sexto Aprilis Pascha celebrarint, hæretici die 13, quod tamen doctissimus Antonius Pagi in annum 19 ejusdem Copronymi et Christi 759, rejiciendum observat, atque Gallos nostros secundum cyclum Victorinum, una cum Alexandrinis Paschæ festivitatem perinde egisse, alque adeo cum Cophtis Jacobitis, quos ejusdem sectæ Syri imitabantur.

Μήνες κατὰ Ἰουδαίους. FRAGMENTA Menses secundum Judæos. α'. Νισάν. β'. Πάρ' γ'. Σιουάν. δ'. Θαμούς. ε'."Α6. 1. Nisan. 2. Jar. 3. Sivan. 4. Thamuz. 5. Ab. 6. Γ΄. Αλούλ. ζ'. Θερσή 4. η'. Μαρσουάν. Θ'. Χασλού. Η Elul. 7. Tisri. 8. Marchsouan. 9. Chasleu. 10. ι. Τιδήθ. ια'. Σαβάτ. ιβ'. 'Αδάρ. Μῆνες κατὰ Μακεδόνας α΄. Ταῦρος. β'. Δίδυμος γ'. Καρκίνος. δ'. Λέων. ε'. Παρθένος. ς' Ζυγός. ζ'. Σκορπίος. η'. Τοξότης. θ'. Αἰγόκερως. ι'. Υδροχόος. ια'. Ιχθύς. ιβ'. Κριός. Μῆνες κατὰ "Ελληνας α'. Ξανθικός. β'. 'Αρτεμίσιος. γ'. Δαίσιος. δ'. Πάνε - μος. ε'. Λῷος. ς'. Γορπιαίος. ζ'. Υπερβερεταῖος. η'. Δίος. θ'.Απηλλαῖος. ι'. Αὐδυναῖος, τα'. Περίτιος. ιβ'. Αύστρος. Μῆνες κατὰ Αίγυπτίους. σ'. Φαρμουθί. β'. Παχών. γ'. Παυνί. δ'. Επιφί. ε'. Μεσωρί. ς'. Θώθ. ζ. Φαωφί. η'. 'Αθύρ. θ'. Χοιάκ. :. Τυδί. ια'. Μεχείρ. ιβ'. Φαμενώθ. Emenda. Bapt. Tebeth. 11. Sabat. 12. Adar Menses secundum Macedones. 4. Taurus. 2. Geminus. 3. Cancer. 4. Leo. 3. Virgo. 6. Libra. 7. Scorpius. 8. Sagittarius. 9. Capricor nus. 10. Hydria. 11. Pisces. 12. Aries. Menses secundum Græcos. 4. Xanthicus. 2. Artemisius. 3. Dæsius. 4. Panemus 5. Lous. 6. Gorpiæus. 7. Hyperberetæus. 8. Dius. 9. Appellæus. 10. Audinæus. 41. Peritius. 12. Dystrus. Menses secundum Ægyptios. 1. Pharmuthi. 2. Pachon. 3. Pauni. 4. Epiphi, 5. Mesori. 6. Thoth. 7. Paophi. 8. Athyr. 9. Chœak. 10. Tybi. 11. Mechir. 12. Phanemoth. NOTÆ. Karà Mazedovas, secundum Macedones: Europros scilicet, non Asiaticos. Karà "Ellovac, secundum Græcos: seu SyroMacedones qui, Alexandro Magno duce, Asiam et Syriam occuparunt, de quorum anno solari dissertationem scripsit Usserius, tum subinde eminentissimus Cardinalis Norisius. Athenienses menses. suos nominibus aliis nuncupabant. 579 IN CANONEM PASCHALEM ADMONITIO. Quem hic exhibeo Canonem Paschalem, seu laterculum ad inveniendum diem Paschæ, in duobus Regiis codicibus reperi, necnon cap. 10 Computi Isaaci Argyri, quem Petavius edidit in Uranologia: habent et alii aliarum Europe Bibliothecarum codices, et ubique sancti Joannis Damasceni nomen ei præfixum est. In Reg. 2700: Τοῦτό ἐστι τὸ Πασχάλιον τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Hic est Canon Paschalis sancti Joannis Damasceni. In altero, Πασχάλιον σὺν Θεῷ συντεθέν παρὰ τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ. Canon Paschalis Deo dante com positus a sancto Patre nostro Damasceno. Apud Argyrum denique cap.10: Kavóvtov HC TOÙ BEβασμίου καὶ μεγάλου Πάσχα εὑρέσεως παρὰ τοῦ ὁσίου καὶ θεοφόρου Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ Laterculus venerandi et magni Paschatis inveniendi a sancto Joanne Damasceno conditus. Ejus auctorem esse Joannem nostrum Damascenum haud melius probavero, quam allato doctissimi Petavii judicio, quo in Isaaci Argyri circa Canonem hunc inconsiderantiam et axpislav animadvertit, pag. 320 Canonem Paschalem, inquit, quem cap. x proposuit, cujusque terminos Paschales biduo Nicephorus anticipavit, conditum esse suspicatur ante annos 608, quam ista proderet. Quoniam biduum Paschata Judaica moratur; etsi nondum expletos illos esse duos dies asserit: sed de iis superesse adhuc horas tres, quibus exhauriendis anni octo et triginta desiderantur. Siquidem cyclo ineunte 3 (hic est annus Christi Dionysianus 1373) plenilunium Judaicum incidit post horas tres æquabiliter ab ortu solis diei viu Aprilis. Erat annus Constantinopolitanus 6881. Itaque post annos triginta octo, videlicet anno 6919, qui est Dionysianus 1411, plena fiet, inquit, bidui mpohynois. Hæc Argyrus. Et quidem revera anno illo, quem dicit, Christi 1373, Judaicum plenilunium contigit horis circiter tribus post solis exortum. Erat annus Judaicus 5133, cujus Tisri iniit Augusti, 30, feria 2, anno Christi 1372, cyclo solis Romano IX, littera D. C. Nam illius character erat 2, 3, 606. Nisan autem character 5, 20, 757, feria 6 ob translationem; Martii 25, cyclo solis Romano X, littera... anno Christi 1373. Plenilunium ergo commissum est Apr. 8, fer. 6, 15, 73, post ortum solis. Nam epilogismus Judaicus ab occasu solis incipit. Sed mirus hominis stupor: qui non animadverterit terminos Paschales, qui in hoc laterculo descripti sunt, cui Damascenus auctor inscribitur, non alios esse quam Nicænos, quibus Theophilus, Cyrillus, et Catholici deinceps usi sunt. At Isaacus circa annum Christi 765, Canonem illum conditum ac terminos esse constitutos, existimat. Detractis enim 608 de 1373, exsistit annus 765. Sane Joannes Damascenus koc sæculo vixit, qui laterculi hujus artificiosi conditor esse potuit: non tamen terminos instituit. Sed Argyrum fefellit id de quo ante monui. Pulavit eo tempore quo Paschales fixi sunt termini, plenam lunam in eos incurrisse: quod quidem sancti Damasceni ætate contigit: cum olim Nicæno sæculo biduo fere plenilunia prævenirent. Joannes Hierosolymitanus Damascenum astronomiæ peritissimum fuisse refert in ejus Vita, idque colligi posse ait ex paucis illis que ad rudiorum eruditionem scripsit: in quibus utique fuerit hic Canon paschalis. Hujus porro condendi vel potius describendi occasionem fortasse Damasceno nostro dederit dissensio hæreticorum a Catholicis quam Theophanes anno 20 Copronymi accidisse refert, ut Catholici die sexto Aprilis Pascha celebrarint, hæretici die 13, quod tamen doctissimus Antonius Pagi in annum 19 ejusdem Copronymi et Christi 759, rejiciendum observat, atque Gallos nostros secundum cyclum Victorinum, una cum Alexandrinis Paschæ festivitatem perinde egisse, alque adeo cum Cophtis Jacobitis, quos ejusdem sectæ Syri imitabantur.