Diplomatic text · TLG-E clean (diplomatic Greek; primary witness) — PG column chips mark the printed columns.
Saint Hippolytus, Bishop of PortusΤοῦ ἁγίου Ἱππολύτου ἐπισκόπου Πόρτου ἤγουν τοῦ λιμένος…
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 10:831Τοῦ ἁγίου Ἱππολύτου ἐπισκόπου Πόρτου ἤγουν τοῦ λιμένος Ῥώμης καὶ μάρτυρος τῆς ἀληθείας ἐκ τοῦ κατὰ Βήρωνος καὶ Ἡλίκονος τῶν αἱρετικῶν περὶ θεολογίας καὶ σαρκώσεως κατὰ στοιχεῖον λόγου, οὗ ἡ ἀρχή· Ἅγιος, ἅγιος, ἅγιος κύριος σαβαὼθ ἀσιγήτῳ φωνῇ βοῶντα τὰ σεραφὶμ τὸν θεὸν δοξάζουσιν. Ἀπειροδυνάμῳ γὰρ θελήσει τοῦ θεοῦ καὶ γέγονε πάντα καὶ σώζεται τὰ γενόμενα κατὰ τοὺς ἑαυτῶν εὐκρινῶς ἕκαστα συντηρούμενα λόγους, αὐτῷ τῷ κατὰ φύσιν ἀπειροδυνάμῳ θεῷ καὶ ποιητῇ τῶν ὅλων τῆς θείας αὐτοῦ θελήσεως, ᾗ τὰ πάντα πεποίηκέ τε καὶ κινεῖ τοῖς ἑαυτῶν ἕκαστα φυσικοῖς διεξαγόμενα νόμοις, ἀκινήτου συνδιαμενούσης. τὸ γὰρ ἄπειρον κατ’ οὐδένα τρόπον ἢ λόγον ἐπιδέχεται κίνησιν, οὐκ ἔχον ὅπου καὶ περὶ ὃ κινηθήσεται. τροπὴ γὰρ τοῦ κατὰ φύσιν ἀπείρου κινεῖσθαι μὴ πεφυκότος ἡ κίνησις. διὸ καὶ καθ’ ἡμᾶς ἀληθῶς γενόμενος ἄνθρωπος χωρὶς ἁμαρτίας ὁ τοῦ θεοῦ λόγος, ἐνεργήσας τε καὶ παθὼν ἀνθρωπίνως, ὅσα τῆς φύσεώς ἐστιν ἀναμάρτητα, καὶ φυσικῆς σαρκὸς περιγραφῆς ἀνασχόμενος δι’ ἡμᾶς, τροπὴν οὐχ ὑπέμεινε, μηδενὶ παντελῶς. ὃ ταυτόν ἐστι τῷ πατρί, γενόμενος ταυτὸν τῇ σαρκὶ διὰ τὴν κένωσιν.
οἴκῳ Πατρὸς πολιτευόμενος, καὶ ὑπὸ Ἰωάννου δακτυ- Α λοδεικτούμενος· ὁ ὑπὸ Πατρὸς ἄνωθεν μαρτυρούμε νος· Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς, ἀκούετε αὐτοῦ. » Οὗτος στεφανοῦται κατὰ διαβόλου (18). Οξ- τός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ Ναζαραῖος ὁ ἐν Κανᾷ ἐν γάμοις κληθεὶς, καὶ τὸ ὕδωρ εἰς οἶνον μεταβαλών, καὶ θα λάσσῃ ὑπὸ βίας ἀνέμων κινουμένῃ ἐπιτιμῶν, καὶ ἐπὶ θαλάσσης περιπατῶν ὡς ἐπὶ ξηρᾶς γῆς, καὶ τυφλὸν ἐκ γενετῆς, ὁρᾶν ποιῶν, καὶ νεκρὸν Λάζαρον τετραή μερον ἀνιστών, καὶ ποικίλας δυνάμεις ἀποτελῶν, καὶ ἁμαρτίας ἀφεὶς, καὶ ἐξουσίαν διδοὺς μαθηταῖς, καὶ αἷμα καὶ ὕδωρ ἐξ ἁγίας πλευρᾶς ῥεύσας, λόγχῃ νυ γείς. Τούτου χάριν ἥλιος σκοτίζεται, ἡμέρα οὐ φω τίζεται, ῥήγνυνται πέτραι, σχίζεται καταπέτασμα, τὰ θεμέλια γῆς σείεται, ἀνοίγονται τάφοι καὶ ἐγεί ρονται νεκροὶ, καὶ ἄρχοντες καταισχύνονται, τὸν γὰρ Β κοσμήτορα τοῦ παντὸς ἐπὶ σταυροῦ βλέποντες καμμύ- σαντα τὸν ὀφθαλμὸν καὶ παραδώσαντα · τὸ πνεῦμα· ἰδοῦσα ἡ κτίσις ἐταράσσετο, καὶ τὴν αὐτοῦ ὑπερβάλ λουσαν δόξαν χωρήσαι οὐ δυναμένη ἐσκοτίζετο. Οὗτος ἐμφυσῶν δίδωσι τὸ Πνεῦμα μαθηταῖς, καὶ θυρῶν κεκλεισμένων εἰσέρχεται· καὶ βλεπόντων μαθητῶν ὑπὸ νεφέλης ἀναλαμβάνεται εἰς οὐρανοὺς, καὶ ἐκ δε ξ:ῶν Πατρὸς καθίζεται, καὶ ζώντων καὶ νεκρῶν παρ ραγίνεται κριτής. Οὗτος ὁ Θεὸς, ὁ ἄνθρωπος δι' ἡμᾶς ( γεγονώς, ᾧ πάντα υπέταξεν Πατήρ. Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἅμα Πατρὶ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, ἐν τῇ ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΟΡΤΟΥ, ΗΓΟΥΝ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΟΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, Ἐκ τοῦ κατὰ Βήρωνος καὶ Ηλικος (19) τῶν αἱρετικῶν Περὶ θεολογίας καὶ σαρκώσεως κατὰ στοιχεῖον γου (20), οὗ ἡ ἀρχὴ, Ἅγιος, "Αγιος, "Αγιος Κύριος Σαβαώθ, ἀσιγήτῳ φωνῇ βοῶντα τὰ Σεραφίμ τὸν Θεὸν δοξάζουσιν. Απειροδυνάμῳ γὰρ θελήσει τοῦ Θεοῦ καὶ γέγονε πάντα, καὶ σώζεται τὰ γενόμενα, κατὰ τοὺς ἑαυ ** Ηλιχος, ἡλικίωνος τῶν αἱρετι κῶν· ηλικιωτῶν αἱρε τικῶν, ι CONTRA BERONEM ET HELICONEM. meus dilectus ipsum audite "., Hic coronatur contra diabolum. Hic est Jesus Nazaræus, qui in Cana Galilææ ad nuptias vocatus, aquam in vinum mutavit; et mare vi ventorum agitatum, increpa- vit; et super mare tanquam super terram siccam ambulavit; cæcum a nativitate videre fecit ; Laza- rum jam quatriduo mortuum excitavit; varia mi- racula edidit; peccata remisit; dedit apostolis po- testatem; lancea ictus sanguinem et aquam ex sancto latere fudit. Propter hunc sul obtenebrescit, dies non illuminatur, rumpuntur petræ, scinditur velum, fundamenta terræ quatiuntur, aperiuntur sepulcra, et resurgunt mortui ; et principes pudore afficiuntur, cum vident in cruce eum qui univer- perne testimonium dedit dicens : « llic est Filius sum ornavit, claudentem oculos et tradentem spi ritum. Hæc cum creatura videret, turbabatur; et cum gloriam illius capere non posset, tenebras sibi obducebat. Hic insufflans dat discipulis Spiritum, et januis clausis ingreditur. Hic videntibus aposto- lis a nube in cœlum susceptus est, sedetque ad dexteram Patris, venturus judex vivoruin et mor- tuorum. Hic Deus et homo propter nos factus, cui omnia subjecit Pater. Ipsi gloria et imperium cum Patre et sancto Spiritu, in sancta Ecclesia, et nunc et semper et in sæcula saeculorum. Amen. SANCTI HIPPOLYTI EPISCOPI PORTUS ROMANI, ET MARTYRIS VERITATIS, Ex sermone qui est per elementum, De theologia et incarnatione, contra Beronem et Heliconem hæ reticos, cujus initium est: Sanctus, Sanctus, Suncius Dominus Sabaoth, incessanti voce clamantes Se- raphim Deum glorificant, ANASTASIO PRESBYTERO INTERPRETE. Matth. xvII, 5. quo multa Carolus Paschalius lib. vi De coronis. FABRIC. Hippolytus infra cap. 5. Pro codex Regius et Colbertinus Nicephori CP., in cujus Antirrheticis - I. Immensæ quippe virtutis voluntate Dei et facta sunt omnia, et salvantur quæ facta sunt, secun- adversus Iconomachos Hippolyti fragmenta Græce servata sunt, præfert pro quo lib. v Bibl. Graca, pag. 207, jam notavi me legendum suspicari ut sensus sit : Adversus Beronem et hare- ticos alios ejus æquales. FABRIC. (18) Στεφανονται κατὰ διαβόλου. Matth. xxvi, 29. Victores in certaminibus coronabantur : de (19) Κατὰ Βήρωνος καὶ Ηλικες. De Berone (20) Ἐκ τοῦ . . . κατὰ στοιχεῖον λόγου. He
ἀλλ’ ὥσπερ ἦν δίχα σαρκός, πάσης ἔξω περιγραφῆς μεμένηκε καὶ διὰ σαρκὸς θεϊκῶς ἐνεργήσας, ἅπερ θεότητός ἐστιν, ἀμφότερα δεικνὺς ἑαυτόν, δι’ ὧν ἀμφοτέρως, θεϊκῶς δή φημι καὶ ἀνθρωπίνως, ἐνήργησε, κατ’ αὐτὴν τὴν ὄντως ἀληθῆ καὶ φυσικὴν ὕπαρξιν θεὸν ἄπειρον ὁμοῦ καὶ περίγραπτον ἄνθρωπον ὄντα τε καὶ νοούμενον, τὴν οὐσίαν ἑκατέρου τελείως τελείαν ἔχοντα μετὰ τῆς αὐτῆς ἐνεργείας ἤγουν φυσικῆς ἰδιότητος. ἐξ ὧν μένουσαν ἀεὶ κατὰ φύσιν δίχα τροπῆς τὴν αὐτῶν ἴσμεν διαφοράν, ἀλλ’ οὐχ, ὥς τινές φασι, κατὰ σύγκρισιν, ἵνα μὴ τὸν αὐτὸν ἑαυτῷ κατὰ τὸ αὐτό, παρ’ ὃ δεῖ, μείζονα καὶ μείονα λέγωμεν· ὁμοφυῶν γάρ, οὐχ ἑτεροφυῶν, αἱ συγκρίσεις. θεῷ δὲ ποιητῇ τῶν ὅλων ποιητόν, ἀπείρῳ τε περατόν, καὶ ἀπειρίᾳ πέρας κατ’ οὐδένα συγκρίνεται λόγον, ἀεὶ κατὰ πάντα φυσικῶς ἀλλήλων, ἀλλ’ οὐ συγκριτικῶς, διαφέροντα, κἂν ἄρρητός τις καὶ ἄρρηκτος εἰς μίαν ὑπόστασιν ἀμφοτέρων γέγονεν ἕνωσις, πᾶσαν παντὸς γεννητοῦ παντελῶς διαφεύγουσα γνῶσιν.
οἴκῳ Πατρὸς πολιτευόμενος, καὶ ὑπὸ Ἰωάννου δακτυ- Α λοδεικτούμενος· ὁ ὑπὸ Πατρὸς ἄνωθεν μαρτυρούμε νος· Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς, ἀκούετε αὐτοῦ. » Οὗτος στεφανοῦται κατὰ διαβόλου (18). Οξ- τός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ Ναζαραῖος ὁ ἐν Κανᾷ ἐν γάμοις κληθεὶς, καὶ τὸ ὕδωρ εἰς οἶνον μεταβαλών, καὶ θα λάσσῃ ὑπὸ βίας ἀνέμων κινουμένῃ ἐπιτιμῶν, καὶ ἐπὶ θαλάσσης περιπατῶν ὡς ἐπὶ ξηρᾶς γῆς, καὶ τυφλὸν ἐκ γενετῆς, ὁρᾶν ποιῶν, καὶ νεκρὸν Λάζαρον τετραή μερον ἀνιστών, καὶ ποικίλας δυνάμεις ἀποτελῶν, καὶ ἁμαρτίας ἀφεὶς, καὶ ἐξουσίαν διδοὺς μαθηταῖς, καὶ αἷμα καὶ ὕδωρ ἐξ ἁγίας πλευρᾶς ῥεύσας, λόγχῃ νυ γείς. Τούτου χάριν ἥλιος σκοτίζεται, ἡμέρα οὐ φω τίζεται, ῥήγνυνται πέτραι, σχίζεται καταπέτασμα, τὰ θεμέλια γῆς σείεται, ἀνοίγονται τάφοι καὶ ἐγεί ρονται νεκροὶ, καὶ ἄρχοντες καταισχύνονται, τὸν γὰρ Β κοσμήτορα τοῦ παντὸς ἐπὶ σταυροῦ βλέποντες καμμύ- σαντα τὸν ὀφθαλμὸν καὶ παραδώσαντα · τὸ πνεῦμα· ἰδοῦσα ἡ κτίσις ἐταράσσετο, καὶ τὴν αὐτοῦ ὑπερβάλ λουσαν δόξαν χωρήσαι οὐ δυναμένη ἐσκοτίζετο. Οὗτος ἐμφυσῶν δίδωσι τὸ Πνεῦμα μαθηταῖς, καὶ θυρῶν κεκλεισμένων εἰσέρχεται· καὶ βλεπόντων μαθητῶν ὑπὸ νεφέλης ἀναλαμβάνεται εἰς οὐρανοὺς, καὶ ἐκ δε ξ:ῶν Πατρὸς καθίζεται, καὶ ζώντων καὶ νεκρῶν παρ ραγίνεται κριτής. Οὗτος ὁ Θεὸς, ὁ ἄνθρωπος δι' ἡμᾶς ( γεγονώς, ᾧ πάντα υπέταξεν Πατήρ. Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἅμα Πατρὶ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, ἐν τῇ ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΟΡΤΟΥ, ΗΓΟΥΝ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΟΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, Ἐκ τοῦ κατὰ Βήρωνος καὶ Ηλικος (19) τῶν αἱρετικῶν Περὶ θεολογίας καὶ σαρκώσεως κατὰ στοιχεῖον γου (20), οὗ ἡ ἀρχὴ, Ἅγιος, "Αγιος, "Αγιος Κύριος Σαβαώθ, ἀσιγήτῳ φωνῇ βοῶντα τὰ Σεραφίμ τὸν Θεὸν δοξάζουσιν. Απειροδυνάμῳ γὰρ θελήσει τοῦ Θεοῦ καὶ γέγονε πάντα, καὶ σώζεται τὰ γενόμενα, κατὰ τοὺς ἑαυ ** Ηλιχος, ἡλικίωνος τῶν αἱρετι κῶν· ηλικιωτῶν αἱρε τικῶν, ι CONTRA BERONEM ET HELICONEM. meus dilectus ipsum audite "., Hic coronatur contra diabolum. Hic est Jesus Nazaræus, qui in Cana Galilææ ad nuptias vocatus, aquam in vinum mutavit; et mare vi ventorum agitatum, increpa- vit; et super mare tanquam super terram siccam ambulavit; cæcum a nativitate videre fecit ; Laza- rum jam quatriduo mortuum excitavit; varia mi- racula edidit; peccata remisit; dedit apostolis po- testatem; lancea ictus sanguinem et aquam ex sancto latere fudit. Propter hunc sul obtenebrescit, dies non illuminatur, rumpuntur petræ, scinditur velum, fundamenta terræ quatiuntur, aperiuntur sepulcra, et resurgunt mortui ; et principes pudore afficiuntur, cum vident in cruce eum qui univer- perne testimonium dedit dicens : « llic est Filius sum ornavit, claudentem oculos et tradentem spi ritum. Hæc cum creatura videret, turbabatur; et cum gloriam illius capere non posset, tenebras sibi obducebat. Hic insufflans dat discipulis Spiritum, et januis clausis ingreditur. Hic videntibus aposto- lis a nube in cœlum susceptus est, sedetque ad dexteram Patris, venturus judex vivoruin et mor- tuorum. Hic Deus et homo propter nos factus, cui omnia subjecit Pater. Ipsi gloria et imperium cum Patre et sancto Spiritu, in sancta Ecclesia, et nunc et semper et in sæcula saeculorum. Amen. SANCTI HIPPOLYTI EPISCOPI PORTUS ROMANI, ET MARTYRIS VERITATIS, Ex sermone qui est per elementum, De theologia et incarnatione, contra Beronem et Heliconem hæ reticos, cujus initium est: Sanctus, Sanctus, Suncius Dominus Sabaoth, incessanti voce clamantes Se- raphim Deum glorificant, ANASTASIO PRESBYTERO INTERPRETE. Matth. xvII, 5. quo multa Carolus Paschalius lib. vi De coronis. FABRIC. Hippolytus infra cap. 5. Pro codex Regius et Colbertinus Nicephori CP., in cujus Antirrheticis - I. Immensæ quippe virtutis voluntate Dei et facta sunt omnia, et salvantur quæ facta sunt, secun- adversus Iconomachos Hippolyti fragmenta Græce servata sunt, præfert pro quo lib. v Bibl. Graca, pag. 207, jam notavi me legendum suspicari ut sensus sit : Adversus Beronem et hare- ticos alios ejus æquales. FABRIC. (18) Στεφανονται κατὰ διαβόλου. Matth. xxvi, 29. Victores in certaminibus coronabantur : de (19) Κατὰ Βήρωνος καὶ Ηλικες. De Berone (20) Ἐκ τοῦ . . . κατὰ στοιχεῖον λόγου. He
τὸ γὰρ θεῖον, ὡς ἦν πρὸ σαρκώσεως, ἔστι καὶ μετὰ σάρκωσιν κατὰ φύσιν ἄπειρον, ἄσχετον, ἀπαθές, ἀσύγκριτον, ἀναλλοίωτον, ἄτρεπτον, αὐτοσθενὲς καὶ τὸ πᾶν εἰπεῖν ὑφεστὸς οὐσιῶδες μόνον ἀπειροσθενὲς ἀγαθόν.
οἴκῳ Πατρὸς πολιτευόμενος, καὶ ὑπὸ Ἰωάννου δακτυ- Α λοδεικτούμενος· ὁ ὑπὸ Πατρὸς ἄνωθεν μαρτυρούμε νος· Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς, ἀκούετε αὐτοῦ. » Οὗτος στεφανοῦται κατὰ διαβόλου (18). Οξ- τός ἐστιν Ἰησοῦς ὁ Ναζαραῖος ὁ ἐν Κανᾷ ἐν γάμοις κληθεὶς, καὶ τὸ ὕδωρ εἰς οἶνον μεταβαλών, καὶ θα λάσσῃ ὑπὸ βίας ἀνέμων κινουμένῃ ἐπιτιμῶν, καὶ ἐπὶ θαλάσσης περιπατῶν ὡς ἐπὶ ξηρᾶς γῆς, καὶ τυφλὸν ἐκ γενετῆς, ὁρᾶν ποιῶν, καὶ νεκρὸν Λάζαρον τετραή μερον ἀνιστών, καὶ ποικίλας δυνάμεις ἀποτελῶν, καὶ ἁμαρτίας ἀφεὶς, καὶ ἐξουσίαν διδοὺς μαθηταῖς, καὶ αἷμα καὶ ὕδωρ ἐξ ἁγίας πλευρᾶς ῥεύσας, λόγχῃ νυ γείς. Τούτου χάριν ἥλιος σκοτίζεται, ἡμέρα οὐ φω τίζεται, ῥήγνυνται πέτραι, σχίζεται καταπέτασμα, τὰ θεμέλια γῆς σείεται, ἀνοίγονται τάφοι καὶ ἐγεί ρονται νεκροὶ, καὶ ἄρχοντες καταισχύνονται, τὸν γὰρ Β κοσμήτορα τοῦ παντὸς ἐπὶ σταυροῦ βλέποντες καμμύ- σαντα τὸν ὀφθαλμὸν καὶ παραδώσαντα · τὸ πνεῦμα· ἰδοῦσα ἡ κτίσις ἐταράσσετο, καὶ τὴν αὐτοῦ ὑπερβάλ λουσαν δόξαν χωρήσαι οὐ δυναμένη ἐσκοτίζετο. Οὗτος ἐμφυσῶν δίδωσι τὸ Πνεῦμα μαθηταῖς, καὶ θυρῶν κεκλεισμένων εἰσέρχεται· καὶ βλεπόντων μαθητῶν ὑπὸ νεφέλης ἀναλαμβάνεται εἰς οὐρανοὺς, καὶ ἐκ δε ξ:ῶν Πατρὸς καθίζεται, καὶ ζώντων καὶ νεκρῶν παρ ραγίνεται κριτής. Οὗτος ὁ Θεὸς, ὁ ἄνθρωπος δι' ἡμᾶς ( γεγονώς, ᾧ πάντα υπέταξεν Πατήρ. Αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος ἅμα Πατρὶ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, ἐν τῇ ἁγίᾳ Ἐκκλησίᾳ, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΠΠΟΛΥΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΠΟΡΤΟΥ, ΗΓΟΥΝ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΟΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ, Ἐκ τοῦ κατὰ Βήρωνος καὶ Ηλικος (19) τῶν αἱρετικῶν Περὶ θεολογίας καὶ σαρκώσεως κατὰ στοιχεῖον γου (20), οὗ ἡ ἀρχὴ, Ἅγιος, "Αγιος, "Αγιος Κύριος Σαβαώθ, ἀσιγήτῳ φωνῇ βοῶντα τὰ Σεραφίμ τὸν Θεὸν δοξάζουσιν. Απειροδυνάμῳ γὰρ θελήσει τοῦ Θεοῦ καὶ γέγονε πάντα, καὶ σώζεται τὰ γενόμενα, κατὰ τοὺς ἑαυ ** Ηλιχος, ἡλικίωνος τῶν αἱρετι κῶν· ηλικιωτῶν αἱρε τικῶν, ι CONTRA BERONEM ET HELICONEM. meus dilectus ipsum audite "., Hic coronatur contra diabolum. Hic est Jesus Nazaræus, qui in Cana Galilææ ad nuptias vocatus, aquam in vinum mutavit; et mare vi ventorum agitatum, increpa- vit; et super mare tanquam super terram siccam ambulavit; cæcum a nativitate videre fecit ; Laza- rum jam quatriduo mortuum excitavit; varia mi- racula edidit; peccata remisit; dedit apostolis po- testatem; lancea ictus sanguinem et aquam ex sancto latere fudit. Propter hunc sul obtenebrescit, dies non illuminatur, rumpuntur petræ, scinditur velum, fundamenta terræ quatiuntur, aperiuntur sepulcra, et resurgunt mortui ; et principes pudore afficiuntur, cum vident in cruce eum qui univer- perne testimonium dedit dicens : « llic est Filius sum ornavit, claudentem oculos et tradentem spi ritum. Hæc cum creatura videret, turbabatur; et cum gloriam illius capere non posset, tenebras sibi obducebat. Hic insufflans dat discipulis Spiritum, et januis clausis ingreditur. Hic videntibus aposto- lis a nube in cœlum susceptus est, sedetque ad dexteram Patris, venturus judex vivoruin et mor- tuorum. Hic Deus et homo propter nos factus, cui omnia subjecit Pater. Ipsi gloria et imperium cum Patre et sancto Spiritu, in sancta Ecclesia, et nunc et semper et in sæcula saeculorum. Amen. SANCTI HIPPOLYTI EPISCOPI PORTUS ROMANI, ET MARTYRIS VERITATIS, Ex sermone qui est per elementum, De theologia et incarnatione, contra Beronem et Heliconem hæ reticos, cujus initium est: Sanctus, Sanctus, Suncius Dominus Sabaoth, incessanti voce clamantes Se- raphim Deum glorificant, ANASTASIO PRESBYTERO INTERPRETE. Matth. xvII, 5. quo multa Carolus Paschalius lib. vi De coronis. FABRIC. Hippolytus infra cap. 5. Pro codex Regius et Colbertinus Nicephori CP., in cujus Antirrheticis - I. Immensæ quippe virtutis voluntate Dei et facta sunt omnia, et salvantur quæ facta sunt, secun- adversus Iconomachos Hippolyti fragmenta Græce servata sunt, præfert pro quo lib. v Bibl. Graca, pag. 207, jam notavi me legendum suspicari ut sensus sit : Adversus Beronem et hare- ticos alios ejus æquales. FABRIC. (18) Στεφανονται κατὰ διαβόλου. Matth. xxvi, 29. Victores in certaminibus coronabantur : de (19) Κατὰ Βήρωνος καὶ Ηλικες. De Berone (20) Ἐκ τοῦ . . . κατὰ στοιχεῖον λόγου. He
From the Same, from the Same DiscourseΤοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
PG 10:833Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. β Γέγονεν οὖν ἀληθῶς κατὰ τὰς γραφὰς μὴ τραπεὶς ὁ τῶν ὅλων θεὸς ἄνθρωπος ἀναμάρτητος, ὡς οἶδεν αὐτὸς μόνος, ὑπάρχων τεχνίτης φυσικὸς τῶν ὑπὲρ ἔννοιαν, κατ’ αὐτὴν ἅμα τὴν σωτήριον σάρκωσιν τῆς ἰδίας θεότητος ἐμποιήσας τῇ σαρκὶ τὴν ἐνέργειαν οὐ περιγραφομένην αὐτῇ διὰ τὴν κένωσιν, οὐδ’ ὥσπερ τῆς αὐτοῦ θεότητος, οὕτω καὶ αὐτῆς φυσικῶς ἐκφυομένην, ἀλλ’ ἐν οἷς ἂν σαρκωθεὶς θεϊκῶς ἐνήργησε, δι’ αὐτῆς ἐκφαινομένην. οὐ γὰρ γέγονε φύσει θεότης μεταβληθεῖσα τὴν φύσιν ἡ σὰρξ γενομένη τῇ φύσει θεότητος σάρξ, ἀλλ’ ὅπερ ἦν, καὶ θεότητι συμφυεῖσα μεμένηκε τὴν φύσιν καὶ τὴν ἐνέργειαν, καθὼς εἶπεν ὁ σωτήρ· τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον, ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. καθ’ ἣν ἐνεργήσας τε καὶ παθών, ἅπερ ἦν ἀναμαρτήτου σαρκός, τὴν ὑπὲρ ἡμῶν ἐπιστώσατο κένωσιν θεότητος θαύμασι καὶ σαρκὸς παθήμασι φυσικῶς βεβαιουμένην.
Α πηγαζόμενον· διὰ δὲ τῆς σωματικής μου γλώσσης ὀργανικῶς, ὡς ἔφην, ὅτε χρή προφερόμενον. Ὥσπερ οὖν (51) ἐφ' ἡμῶν, ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνεί καστον, διὰ τῆς σωματικῆς ἡμῶν γλώσσης ἀτρέπτως ἡ κατὰ φύσιν τῆς ψυχῆς λογικὴ προφέρεται δύνα- μις· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ Θεοῦ σωμα τώσεως, διὰ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκὸς, ἐν οἷς ἂν θεϊκῶς ἐνήργησε, δίχα τροπῆς ἡ παντοκρατορική, καὶ τῶν ὅλων ποιητικὴ τῆς ὅλης θεότητος ἐνέργεια διαδείκνυται (32), πάσης ἐκτὸς κατὰ φύσιν περι- γραφῆς διαμένουσα, κἂν διὰ σαρκὸς διέλαμψε φύσει πεπερασμένης (35). Οὐ γὰρ πέφυκε περιγράφεσθαι γενητῇ φύσει τὸ κατὰ φύσιν ἀγένητον· κἂν συνέφυ αὐτῷ κατὰ σύλληψιν πάντα περιγράφουσαν νοῦν· οὔτε μὴν εἰς τ' αὐτὸν αὐτῷ φέρεσθαι (34) φύσεώς ποτε καὶ φυσικῆς ἐνεργείας, ἕως ἂν ἑκάτερον τῆς ἰδίας ἐντὸς μένει φυσικῆς ἀτρεψίας. Ομοφυῶν γὰρ μόνων ἡ ταυτουργός ἐστι κίνησις σημαίνουσα τὴν οὐσίαν, ἧς φυσική καθέστηκε δύναμις, ἑτεροφυούς ἰδιότητος οὐσίας εἶναι κατ' οὐδένα λόγον, ἢ γενέσθαι δίχα τροπῆς δυναμένην. (ι) (λ) (μ) (ν) (ο) Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. δ'. Τὸ γὰρ μυστήριον τῆς θείας σαρκώσεως, ἀποστό λοις τε, καὶ προφήταις, καὶ διδασκάλοις, διττήν καὶ διαφορὰν ἔχον διέγνωσται τὴν ἐν πᾶσι φυσικὴν θεω ρίαν· ἀνελλιπούς ὑπάρχον θεότητος, καὶ πλήρους έχ δεικτικὸν ἀνθρωπότητος δν. Ἕως ἂν οὐχ (35) εἷς κατὰ τὴν οὐσίαν γνωρίζεται Λόγος μιᾶς ἐνεργείας, οὐδέποτε καθ᾽ ὁτιοῦν ἀμφοτέρων γνωσθήσεται κι - νησις. Ο γὰρ ἀεὶ κατὰ φύσιν ὑπάρχων Θεός . ὑπεραπείρω δυνάμει γενόμενος ὡς ἠθέλησεν ἄνθρω πος ἀναμάρτητος, ὅπερ ἦν ἐστι, μεθ' ὅσων νοεῖται Θεός· καὶ ὅπερ γέγονεν, ἐστὶ μεθ᾽ ὅσων νοεῖται καὶ γνωρίζεσθαι πέφυκεν ἄνθρωπος· ἑαυτοῦ καθ᾿ ἑκάτε- ρον ἀεὶ μένων ἀνέκπτωτος, οἷς θεϊκῶς ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπίνως ενήργησε, τέλειον κατὰ τὸν ἑκα τέρου λόγον σώζων ἑαυτοῦ φυσικῶς ἀναλλοίω του. Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ε'. Βήρων γάρ τις ἔναγχος, μεθ᾿ ἑτέρων τινῶν, τὴν Βαλεντίνου φαντασίαν ἀφέντες, χείρονι κακῷ κατε- νυτο. Βουτ. Σημειωτέον ὅτι τὸ πεπερασμένης τ' αὐτόν ἐστι τῷ περιγεγραμμένης. πάρησαν, λέγοντες, τὴν μὲν προσληφθεῖσαν τῷ λόγῳ σάρκα γενέσθαι ταυτουργὸν τῇ θεότητι, διὰ τὴν πρόσληψιν· τὴν θεότηνα δὲ γενέσθαι ταυτοπαθῆ τῇ σαρκί, διὰ κένωσιν· τροπὴν ὁμοῦ, καὶ φύρσιν, καὶ σύγχυσιν, καὶ τὴν εἰς ἀλλήλους ἀμφοτέρων μεταβο λὴν δογματίζοντες. Εἰ γὰρ προσληφθεῖσα ἡ σὰρξ ἕως ἂν οὖν. S. HIPPOLYTI OPP. PARS II. DOGMAT. ET HISTORIC. - ab intellectuali quidem anima mea semper natura- liter derivatum, per corporalem vero linguam meam organice, ut dixi, cum oportet, productum. Sicut ergo in nobis, quantum æstimare possu- mus quod modis omnibus est inæstimabile, per corporalem linguam nostrani inconvertibiliter, quæ secundum naturam est, animæ rationabilis produ- citur virtus: ita et in gloriosa Dei incarnatione, per sanctissimam caruem suam in quibuscunque divine operaretur, sine convertibilitate omnipoten- tiva et cunctorum factiva, totius deitatis operatio monstrabatur, absque omni secundum naturam circumscriptione permanens, (x) licet per carnem fuigeret natura circumfinita. Non enim circumscri- bitur factitia natura quod secundum naturam factum non est, licet cooriatur ei per conceptionem om. nem sensum circumscribentem; nec etiam in codem ipso sibi natura differtur aliquando et na- turalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem inconvertibilitatem. Connatu- ralium enim tantum per se operans est motus, ma- nifestans substantiam, cujus naturalem constat esse virtutem; diversæ naturæ proprietatis substantia nulla ratione esse vel fieri sine convertibilitate valente. Ejusdem, ex eodem sermone. IV. IV. Mysterium namque divinæ incarnationis apo- stolis et prophetis atque doctoribus duplam ac di- versam in omnibus habere naturalem theoriam B dignoscitur, cum sit perfectae deitatis et plena de- C monstrativum humanitatis. (5) Quarum donec unum secundum substantiam non cognitum fuerit Verbum unius operationis, cum utriusque sit, nun- quam aliquando cognoscetur motus. Cum enim semper secundum naturam exsistat Deus, superinfi- nita virtute factus, sicut voluit, homo sine peccato, quod erat est, cum quantis cognoscitur Deus : et quod factus est, est cum quantis esse cognoscitur homo. Secundum utrumque suum semper per manens sine casu, quibus divine pariter et humane operatus est; perfectionem per omrem utrius- que rationem sibi naturaliter incommutabilem sal- vans. Ejusdem, ex eodem sermone. V. V. Bero enim quidam nuper, et alii quidam, Va- Jentini phantasia deserta, deteriori irretiti sunt pra- D vitati, dicentes assumptam a Verbo carnem, fuisse eadem quæ divinitas operata est operatam : divini- tatem vero compassibilem carni propter exinani- tionem; convertibilitatem simul et commistionen, sen confusionem, atque utriusque in invicem mu- tationem dogmatizantes. Si enim assumpta caro tat hunc locum in libro contra impugnatores ima- ginum, qui ms. exstat in bibliotheca Regia et in Colbertina. SIRMOND. notationem : SIRMOND. nierius, legendum hic esse Ipsum adeas infra not. 75. Nemo autem non videt, in Anastasii versione pro Quarum » quod habent editt. Sir- mondi et Fabricii, Jegendum cum Combefisio ‹ Quan- diu ; » qui et hic adnotat : « Eadem fere concilium Chalced., Leo papa, etc.› (31) Ὥσπερ ούν. Nicephorus patriarcha CP. ci- (32) Διαδείκνυται. Legebat Anastasius διεδείκ- (35) Πεπερασμένης. Addit Nicephorus hanc ad- (34) Φέρεσθαι. Supple πέφυκε. CAPPERONN. (35) "Ewç är ovx. Persuasum habet Capperon-
διὰ γὰρ τοῦτο γέγονεν ἄνθρωπος ὁ τῶν ὅλων θεός, ἵνα σαρκὶ μὲν παθητῇ πάσχων ἅπαν ἡμῶν τὸ τῷ θανάτῳ πραθὲν λυτρώσηται γένος, ἀπαθεῖ δὲ θεότητι διὰ σαρκὸς θαυματουργῶν πρὸς τὴν ἀκήρατον αὐτοῦ καὶ μακαρίαν ἐπαναγάγῃ ζωὴν καὶ τὰ κατ’ οὐρανοὺς ἅγια τάγματα τῶν νοερῶν οὐσιῶν στομώσῃ πρὸς ἀτρεψίαν τῷ μυστηρίῳ τῆς αὐτοῦ σωματώσεως, ἧς ἔργον ἡ τῶν ὅλων ἐστὶν εἰς αὐτὸν ἀνακεφαλαίωσις. μεμένηκεν οὖν καὶ σαρκωθεὶς κατὰ τὴν φύσιν θεὸς ὑπεράπειρος, τὴν ἑαυτῷ συγγενῆ καὶ κατάλληλον ἔχων ἐνέργειαν, τῆς μὲν θεότητος οὐσιωδῶς ἐκφυομένην, διὰ δὲ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκὸς ἐν τοῖς θαύμασιν οἰκονομικῶς ἐκφαινομένην, ἵνα πιστευθῇ θεὸς εἶναι, δι’ ἀσθενοῦς φύσει σαρκὸς αὐτουργῶν τὴν τοῦ παντὸς σωτηρίαν. [
Α πηγαζόμενον· διὰ δὲ τῆς σωματικής μου γλώσσης ὀργανικῶς, ὡς ἔφην, ὅτε χρή προφερόμενον. Ὥσπερ οὖν (51) ἐφ' ἡμῶν, ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνεί καστον, διὰ τῆς σωματικῆς ἡμῶν γλώσσης ἀτρέπτως ἡ κατὰ φύσιν τῆς ψυχῆς λογικὴ προφέρεται δύνα- μις· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ Θεοῦ σωμα τώσεως, διὰ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκὸς, ἐν οἷς ἂν θεϊκῶς ἐνήργησε, δίχα τροπῆς ἡ παντοκρατορική, καὶ τῶν ὅλων ποιητικὴ τῆς ὅλης θεότητος ἐνέργεια διαδείκνυται (32), πάσης ἐκτὸς κατὰ φύσιν περι- γραφῆς διαμένουσα, κἂν διὰ σαρκὸς διέλαμψε φύσει πεπερασμένης (35). Οὐ γὰρ πέφυκε περιγράφεσθαι γενητῇ φύσει τὸ κατὰ φύσιν ἀγένητον· κἂν συνέφυ αὐτῷ κατὰ σύλληψιν πάντα περιγράφουσαν νοῦν· οὔτε μὴν εἰς τ' αὐτὸν αὐτῷ φέρεσθαι (34) φύσεώς ποτε καὶ φυσικῆς ἐνεργείας, ἕως ἂν ἑκάτερον τῆς ἰδίας ἐντὸς μένει φυσικῆς ἀτρεψίας. Ομοφυῶν γὰρ μόνων ἡ ταυτουργός ἐστι κίνησις σημαίνουσα τὴν οὐσίαν, ἧς φυσική καθέστηκε δύναμις, ἑτεροφυούς ἰδιότητος οὐσίας εἶναι κατ' οὐδένα λόγον, ἢ γενέσθαι δίχα τροπῆς δυναμένην. (ι) (λ) (μ) (ν) (ο) Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. δ'. Τὸ γὰρ μυστήριον τῆς θείας σαρκώσεως, ἀποστό λοις τε, καὶ προφήταις, καὶ διδασκάλοις, διττήν καὶ διαφορὰν ἔχον διέγνωσται τὴν ἐν πᾶσι φυσικὴν θεω ρίαν· ἀνελλιπούς ὑπάρχον θεότητος, καὶ πλήρους έχ δεικτικὸν ἀνθρωπότητος δν. Ἕως ἂν οὐχ (35) εἷς κατὰ τὴν οὐσίαν γνωρίζεται Λόγος μιᾶς ἐνεργείας, οὐδέποτε καθ᾽ ὁτιοῦν ἀμφοτέρων γνωσθήσεται κι - νησις. Ο γὰρ ἀεὶ κατὰ φύσιν ὑπάρχων Θεός . ὑπεραπείρω δυνάμει γενόμενος ὡς ἠθέλησεν ἄνθρω πος ἀναμάρτητος, ὅπερ ἦν ἐστι, μεθ' ὅσων νοεῖται Θεός· καὶ ὅπερ γέγονεν, ἐστὶ μεθ᾽ ὅσων νοεῖται καὶ γνωρίζεσθαι πέφυκεν ἄνθρωπος· ἑαυτοῦ καθ᾿ ἑκάτε- ρον ἀεὶ μένων ἀνέκπτωτος, οἷς θεϊκῶς ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπίνως ενήργησε, τέλειον κατὰ τὸν ἑκα τέρου λόγον σώζων ἑαυτοῦ φυσικῶς ἀναλλοίω του. Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ε'. Βήρων γάρ τις ἔναγχος, μεθ᾿ ἑτέρων τινῶν, τὴν Βαλεντίνου φαντασίαν ἀφέντες, χείρονι κακῷ κατε- νυτο. Βουτ. Σημειωτέον ὅτι τὸ πεπερασμένης τ' αὐτόν ἐστι τῷ περιγεγραμμένης. πάρησαν, λέγοντες, τὴν μὲν προσληφθεῖσαν τῷ λόγῳ σάρκα γενέσθαι ταυτουργὸν τῇ θεότητι, διὰ τὴν πρόσληψιν· τὴν θεότηνα δὲ γενέσθαι ταυτοπαθῆ τῇ σαρκί, διὰ κένωσιν· τροπὴν ὁμοῦ, καὶ φύρσιν, καὶ σύγχυσιν, καὶ τὴν εἰς ἀλλήλους ἀμφοτέρων μεταβο λὴν δογματίζοντες. Εἰ γὰρ προσληφθεῖσα ἡ σὰρξ ἕως ἂν οὖν. S. HIPPOLYTI OPP. PARS II. DOGMAT. ET HISTORIC. - ab intellectuali quidem anima mea semper natura- liter derivatum, per corporalem vero linguam meam organice, ut dixi, cum oportet, productum. Sicut ergo in nobis, quantum æstimare possu- mus quod modis omnibus est inæstimabile, per corporalem linguam nostrani inconvertibiliter, quæ secundum naturam est, animæ rationabilis produ- citur virtus: ita et in gloriosa Dei incarnatione, per sanctissimam caruem suam in quibuscunque divine operaretur, sine convertibilitate omnipoten- tiva et cunctorum factiva, totius deitatis operatio monstrabatur, absque omni secundum naturam circumscriptione permanens, (x) licet per carnem fuigeret natura circumfinita. Non enim circumscri- bitur factitia natura quod secundum naturam factum non est, licet cooriatur ei per conceptionem om. nem sensum circumscribentem; nec etiam in codem ipso sibi natura differtur aliquando et na- turalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem inconvertibilitatem. Connatu- ralium enim tantum per se operans est motus, ma- nifestans substantiam, cujus naturalem constat esse virtutem; diversæ naturæ proprietatis substantia nulla ratione esse vel fieri sine convertibilitate valente. Ejusdem, ex eodem sermone. IV. IV. Mysterium namque divinæ incarnationis apo- stolis et prophetis atque doctoribus duplam ac di- versam in omnibus habere naturalem theoriam B dignoscitur, cum sit perfectae deitatis et plena de- C monstrativum humanitatis. (5) Quarum donec unum secundum substantiam non cognitum fuerit Verbum unius operationis, cum utriusque sit, nun- quam aliquando cognoscetur motus. Cum enim semper secundum naturam exsistat Deus, superinfi- nita virtute factus, sicut voluit, homo sine peccato, quod erat est, cum quantis cognoscitur Deus : et quod factus est, est cum quantis esse cognoscitur homo. Secundum utrumque suum semper per manens sine casu, quibus divine pariter et humane operatus est; perfectionem per omrem utrius- que rationem sibi naturaliter incommutabilem sal- vans. Ejusdem, ex eodem sermone. V. V. Bero enim quidam nuper, et alii quidam, Va- Jentini phantasia deserta, deteriori irretiti sunt pra- D vitati, dicentes assumptam a Verbo carnem, fuisse eadem quæ divinitas operata est operatam : divini- tatem vero compassibilem carni propter exinani- tionem; convertibilitatem simul et commistionen, sen confusionem, atque utriusque in invicem mu- tationem dogmatizantes. Si enim assumpta caro tat hunc locum in libro contra impugnatores ima- ginum, qui ms. exstat in bibliotheca Regia et in Colbertina. SIRMOND. notationem : SIRMOND. nierius, legendum hic esse Ipsum adeas infra not. 75. Nemo autem non videt, in Anastasii versione pro Quarum » quod habent editt. Sir- mondi et Fabricii, Jegendum cum Combefisio ‹ Quan- diu ; » qui et hic adnotat : « Eadem fere concilium Chalced., Leo papa, etc.› (31) Ὥσπερ ούν. Nicephorus patriarcha CP. ci- (32) Διαδείκνυται. Legebat Anastasius διεδείκ- (35) Πεπερασμένης. Addit Nicephorus hanc ad- (34) Φέρεσθαι. Supple πέφυκε. CAPPERONN. (35) "Ewç är ovx. Persuasum habet Capperon-
From the Same, from the Same Discourse 2Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου 2
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Τοῦ αὐτοῦ] ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. γ.
Α πηγαζόμενον· διὰ δὲ τῆς σωματικής μου γλώσσης ὀργανικῶς, ὡς ἔφην, ὅτε χρή προφερόμενον. Ὥσπερ οὖν (51) ἐφ' ἡμῶν, ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνεί καστον, διὰ τῆς σωματικῆς ἡμῶν γλώσσης ἀτρέπτως ἡ κατὰ φύσιν τῆς ψυχῆς λογικὴ προφέρεται δύνα- μις· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ Θεοῦ σωμα τώσεως, διὰ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκὸς, ἐν οἷς ἂν θεϊκῶς ἐνήργησε, δίχα τροπῆς ἡ παντοκρατορική, καὶ τῶν ὅλων ποιητικὴ τῆς ὅλης θεότητος ἐνέργεια διαδείκνυται (32), πάσης ἐκτὸς κατὰ φύσιν περι- γραφῆς διαμένουσα, κἂν διὰ σαρκὸς διέλαμψε φύσει πεπερασμένης (35). Οὐ γὰρ πέφυκε περιγράφεσθαι γενητῇ φύσει τὸ κατὰ φύσιν ἀγένητον· κἂν συνέφυ αὐτῷ κατὰ σύλληψιν πάντα περιγράφουσαν νοῦν· οὔτε μὴν εἰς τ' αὐτὸν αὐτῷ φέρεσθαι (34) φύσεώς ποτε καὶ φυσικῆς ἐνεργείας, ἕως ἂν ἑκάτερον τῆς ἰδίας ἐντὸς μένει φυσικῆς ἀτρεψίας. Ομοφυῶν γὰρ μόνων ἡ ταυτουργός ἐστι κίνησις σημαίνουσα τὴν οὐσίαν, ἧς φυσική καθέστηκε δύναμις, ἑτεροφυούς ἰδιότητος οὐσίας εἶναι κατ' οὐδένα λόγον, ἢ γενέσθαι δίχα τροπῆς δυναμένην. (ι) (λ) (μ) (ν) (ο) Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. δ'. Τὸ γὰρ μυστήριον τῆς θείας σαρκώσεως, ἀποστό λοις τε, καὶ προφήταις, καὶ διδασκάλοις, διττήν καὶ διαφορὰν ἔχον διέγνωσται τὴν ἐν πᾶσι φυσικὴν θεω ρίαν· ἀνελλιπούς ὑπάρχον θεότητος, καὶ πλήρους έχ δεικτικὸν ἀνθρωπότητος δν. Ἕως ἂν οὐχ (35) εἷς κατὰ τὴν οὐσίαν γνωρίζεται Λόγος μιᾶς ἐνεργείας, οὐδέποτε καθ᾽ ὁτιοῦν ἀμφοτέρων γνωσθήσεται κι - νησις. Ο γὰρ ἀεὶ κατὰ φύσιν ὑπάρχων Θεός . ὑπεραπείρω δυνάμει γενόμενος ὡς ἠθέλησεν ἄνθρω πος ἀναμάρτητος, ὅπερ ἦν ἐστι, μεθ' ὅσων νοεῖται Θεός· καὶ ὅπερ γέγονεν, ἐστὶ μεθ᾽ ὅσων νοεῖται καὶ γνωρίζεσθαι πέφυκεν ἄνθρωπος· ἑαυτοῦ καθ᾿ ἑκάτε- ρον ἀεὶ μένων ἀνέκπτωτος, οἷς θεϊκῶς ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπίνως ενήργησε, τέλειον κατὰ τὸν ἑκα τέρου λόγον σώζων ἑαυτοῦ φυσικῶς ἀναλλοίω του. Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ε'. Βήρων γάρ τις ἔναγχος, μεθ᾿ ἑτέρων τινῶν, τὴν Βαλεντίνου φαντασίαν ἀφέντες, χείρονι κακῷ κατε- νυτο. Βουτ. Σημειωτέον ὅτι τὸ πεπερασμένης τ' αὐτόν ἐστι τῷ περιγεγραμμένης. πάρησαν, λέγοντες, τὴν μὲν προσληφθεῖσαν τῷ λόγῳ σάρκα γενέσθαι ταυτουργὸν τῇ θεότητι, διὰ τὴν πρόσληψιν· τὴν θεότηνα δὲ γενέσθαι ταυτοπαθῆ τῇ σαρκί, διὰ κένωσιν· τροπὴν ὁμοῦ, καὶ φύρσιν, καὶ σύγχυσιν, καὶ τὴν εἰς ἀλλήλους ἀμφοτέρων μεταβο λὴν δογματίζοντες. Εἰ γὰρ προσληφθεῖσα ἡ σὰρξ ἕως ἂν οὖν. S. HIPPOLYTI OPP. PARS II. DOGMAT. ET HISTORIC. - ab intellectuali quidem anima mea semper natura- liter derivatum, per corporalem vero linguam meam organice, ut dixi, cum oportet, productum. Sicut ergo in nobis, quantum æstimare possu- mus quod modis omnibus est inæstimabile, per corporalem linguam nostrani inconvertibiliter, quæ secundum naturam est, animæ rationabilis produ- citur virtus: ita et in gloriosa Dei incarnatione, per sanctissimam caruem suam in quibuscunque divine operaretur, sine convertibilitate omnipoten- tiva et cunctorum factiva, totius deitatis operatio monstrabatur, absque omni secundum naturam circumscriptione permanens, (x) licet per carnem fuigeret natura circumfinita. Non enim circumscri- bitur factitia natura quod secundum naturam factum non est, licet cooriatur ei per conceptionem om. nem sensum circumscribentem; nec etiam in codem ipso sibi natura differtur aliquando et na- turalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem inconvertibilitatem. Connatu- ralium enim tantum per se operans est motus, ma- nifestans substantiam, cujus naturalem constat esse virtutem; diversæ naturæ proprietatis substantia nulla ratione esse vel fieri sine convertibilitate valente. Ejusdem, ex eodem sermone. IV. IV. Mysterium namque divinæ incarnationis apo- stolis et prophetis atque doctoribus duplam ac di- versam in omnibus habere naturalem theoriam B dignoscitur, cum sit perfectae deitatis et plena de- C monstrativum humanitatis. (5) Quarum donec unum secundum substantiam non cognitum fuerit Verbum unius operationis, cum utriusque sit, nun- quam aliquando cognoscetur motus. Cum enim semper secundum naturam exsistat Deus, superinfi- nita virtute factus, sicut voluit, homo sine peccato, quod erat est, cum quantis cognoscitur Deus : et quod factus est, est cum quantis esse cognoscitur homo. Secundum utrumque suum semper per manens sine casu, quibus divine pariter et humane operatus est; perfectionem per omrem utrius- que rationem sibi naturaliter incommutabilem sal- vans. Ejusdem, ex eodem sermone. V. V. Bero enim quidam nuper, et alii quidam, Va- Jentini phantasia deserta, deteriori irretiti sunt pra- D vitati, dicentes assumptam a Verbo carnem, fuisse eadem quæ divinitas operata est operatam : divini- tatem vero compassibilem carni propter exinani- tionem; convertibilitatem simul et commistionen, sen confusionem, atque utriusque in invicem mu- tationem dogmatizantes. Si enim assumpta caro tat hunc locum in libro contra impugnatores ima- ginum, qui ms. exstat in bibliotheca Regia et in Colbertina. SIRMOND. notationem : SIRMOND. nierius, legendum hic esse Ipsum adeas infra not. 75. Nemo autem non videt, in Anastasii versione pro Quarum » quod habent editt. Sir- mondi et Fabricii, Jegendum cum Combefisio ‹ Quan- diu ; » qui et hic adnotat : « Eadem fere concilium Chalced., Leo papa, etc.› (31) Ὥσπερ ούν. Nicephorus patriarcha CP. ci- (32) Διαδείκνυται. Legebat Anastasius διεδείκ- (35) Πεπερασμένης. Addit Nicephorus hanc ad- (34) Φέρεσθαι. Supple πέφυκε. CAPPERONN. (35) "Ewç är ovx. Persuasum habet Capperon-
Κἀμοὶ γάρ, ἵνα τρανώσω παραδείγματι τὸ περὶ τοῦ σωτῆρος λεχθέν, ὁ φυσικός μου λόγος συγγενής ἐστι καὶ κατάλληλος ὄντι λογικῷ τε καὶ νοερῷ τὴν ψυχήν, ἧς κατὰ φύσιν ἐστὶν αὐτοκίνητος ἐνέργειά τε καὶ πρώτη δύναμις ἀεικίνητος ὁ λόγος φυσικῶς αὐτῆς πηγαζόμενος, ὃν ῥηματίσας τε καὶ γραμμαῖς εὖ χαράξας γλώσσῃ μὲν ὀργανικῶς, ὅτε δεῖ, προφέρω καὶ γράμμασι τεχνικῶς διὰ τῶν ἀνομοίων μὴ τραπέντα. οὐ γὰρ γλώσσης καὶ γραμμάτων ὁ φυσικός μου λόγος ἐστί, κἂν δι’ αὐτῶν αὐτοῦ ποιοῦμαι τὴν προφοράν, ἀλλ’ ἐμοῦ τοῦ κατὰ φύσιν λαλοῦντος καὶ δι’ ἀμφοῖν αὐτὸν ὡς ἐμὸν ἐκφωνοῦντος, τῆς μὲν νοερᾶς μου ψυχῆς φυσικῶς ἀεὶ πηγαζόμενον, διὰ δὲ τῆς σωματικῆς μου γλώσσης ὀργανικῶς, ὡς ἔφην, ὅτε χρή, προφερόμενον.
Α πηγαζόμενον· διὰ δὲ τῆς σωματικής μου γλώσσης ὀργανικῶς, ὡς ἔφην, ὅτε χρή προφερόμενον. Ὥσπερ οὖν (51) ἐφ' ἡμῶν, ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνεί καστον, διὰ τῆς σωματικῆς ἡμῶν γλώσσης ἀτρέπτως ἡ κατὰ φύσιν τῆς ψυχῆς λογικὴ προφέρεται δύνα- μις· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ Θεοῦ σωμα τώσεως, διὰ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκὸς, ἐν οἷς ἂν θεϊκῶς ἐνήργησε, δίχα τροπῆς ἡ παντοκρατορική, καὶ τῶν ὅλων ποιητικὴ τῆς ὅλης θεότητος ἐνέργεια διαδείκνυται (32), πάσης ἐκτὸς κατὰ φύσιν περι- γραφῆς διαμένουσα, κἂν διὰ σαρκὸς διέλαμψε φύσει πεπερασμένης (35). Οὐ γὰρ πέφυκε περιγράφεσθαι γενητῇ φύσει τὸ κατὰ φύσιν ἀγένητον· κἂν συνέφυ αὐτῷ κατὰ σύλληψιν πάντα περιγράφουσαν νοῦν· οὔτε μὴν εἰς τ' αὐτὸν αὐτῷ φέρεσθαι (34) φύσεώς ποτε καὶ φυσικῆς ἐνεργείας, ἕως ἂν ἑκάτερον τῆς ἰδίας ἐντὸς μένει φυσικῆς ἀτρεψίας. Ομοφυῶν γὰρ μόνων ἡ ταυτουργός ἐστι κίνησις σημαίνουσα τὴν οὐσίαν, ἧς φυσική καθέστηκε δύναμις, ἑτεροφυούς ἰδιότητος οὐσίας εἶναι κατ' οὐδένα λόγον, ἢ γενέσθαι δίχα τροπῆς δυναμένην. (ι) (λ) (μ) (ν) (ο) Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. δ'. Τὸ γὰρ μυστήριον τῆς θείας σαρκώσεως, ἀποστό λοις τε, καὶ προφήταις, καὶ διδασκάλοις, διττήν καὶ διαφορὰν ἔχον διέγνωσται τὴν ἐν πᾶσι φυσικὴν θεω ρίαν· ἀνελλιπούς ὑπάρχον θεότητος, καὶ πλήρους έχ δεικτικὸν ἀνθρωπότητος δν. Ἕως ἂν οὐχ (35) εἷς κατὰ τὴν οὐσίαν γνωρίζεται Λόγος μιᾶς ἐνεργείας, οὐδέποτε καθ᾽ ὁτιοῦν ἀμφοτέρων γνωσθήσεται κι - νησις. Ο γὰρ ἀεὶ κατὰ φύσιν ὑπάρχων Θεός . ὑπεραπείρω δυνάμει γενόμενος ὡς ἠθέλησεν ἄνθρω πος ἀναμάρτητος, ὅπερ ἦν ἐστι, μεθ' ὅσων νοεῖται Θεός· καὶ ὅπερ γέγονεν, ἐστὶ μεθ᾽ ὅσων νοεῖται καὶ γνωρίζεσθαι πέφυκεν ἄνθρωπος· ἑαυτοῦ καθ᾿ ἑκάτε- ρον ἀεὶ μένων ἀνέκπτωτος, οἷς θεϊκῶς ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπίνως ενήργησε, τέλειον κατὰ τὸν ἑκα τέρου λόγον σώζων ἑαυτοῦ φυσικῶς ἀναλλοίω του. Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ε'. Βήρων γάρ τις ἔναγχος, μεθ᾿ ἑτέρων τινῶν, τὴν Βαλεντίνου φαντασίαν ἀφέντες, χείρονι κακῷ κατε- νυτο. Βουτ. Σημειωτέον ὅτι τὸ πεπερασμένης τ' αὐτόν ἐστι τῷ περιγεγραμμένης. πάρησαν, λέγοντες, τὴν μὲν προσληφθεῖσαν τῷ λόγῳ σάρκα γενέσθαι ταυτουργὸν τῇ θεότητι, διὰ τὴν πρόσληψιν· τὴν θεότηνα δὲ γενέσθαι ταυτοπαθῆ τῇ σαρκί, διὰ κένωσιν· τροπὴν ὁμοῦ, καὶ φύρσιν, καὶ σύγχυσιν, καὶ τὴν εἰς ἀλλήλους ἀμφοτέρων μεταβο λὴν δογματίζοντες. Εἰ γὰρ προσληφθεῖσα ἡ σὰρξ ἕως ἂν οὖν. S. HIPPOLYTI OPP. PARS II. DOGMAT. ET HISTORIC. - ab intellectuali quidem anima mea semper natura- liter derivatum, per corporalem vero linguam meam organice, ut dixi, cum oportet, productum. Sicut ergo in nobis, quantum æstimare possu- mus quod modis omnibus est inæstimabile, per corporalem linguam nostrani inconvertibiliter, quæ secundum naturam est, animæ rationabilis produ- citur virtus: ita et in gloriosa Dei incarnatione, per sanctissimam caruem suam in quibuscunque divine operaretur, sine convertibilitate omnipoten- tiva et cunctorum factiva, totius deitatis operatio monstrabatur, absque omni secundum naturam circumscriptione permanens, (x) licet per carnem fuigeret natura circumfinita. Non enim circumscri- bitur factitia natura quod secundum naturam factum non est, licet cooriatur ei per conceptionem om. nem sensum circumscribentem; nec etiam in codem ipso sibi natura differtur aliquando et na- turalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem inconvertibilitatem. Connatu- ralium enim tantum per se operans est motus, ma- nifestans substantiam, cujus naturalem constat esse virtutem; diversæ naturæ proprietatis substantia nulla ratione esse vel fieri sine convertibilitate valente. Ejusdem, ex eodem sermone. IV. IV. Mysterium namque divinæ incarnationis apo- stolis et prophetis atque doctoribus duplam ac di- versam in omnibus habere naturalem theoriam B dignoscitur, cum sit perfectae deitatis et plena de- C monstrativum humanitatis. (5) Quarum donec unum secundum substantiam non cognitum fuerit Verbum unius operationis, cum utriusque sit, nun- quam aliquando cognoscetur motus. Cum enim semper secundum naturam exsistat Deus, superinfi- nita virtute factus, sicut voluit, homo sine peccato, quod erat est, cum quantis cognoscitur Deus : et quod factus est, est cum quantis esse cognoscitur homo. Secundum utrumque suum semper per manens sine casu, quibus divine pariter et humane operatus est; perfectionem per omrem utrius- que rationem sibi naturaliter incommutabilem sal- vans. Ejusdem, ex eodem sermone. V. V. Bero enim quidam nuper, et alii quidam, Va- Jentini phantasia deserta, deteriori irretiti sunt pra- D vitati, dicentes assumptam a Verbo carnem, fuisse eadem quæ divinitas operata est operatam : divini- tatem vero compassibilem carni propter exinani- tionem; convertibilitatem simul et commistionen, sen confusionem, atque utriusque in invicem mu- tationem dogmatizantes. Si enim assumpta caro tat hunc locum in libro contra impugnatores ima- ginum, qui ms. exstat in bibliotheca Regia et in Colbertina. SIRMOND. notationem : SIRMOND. nierius, legendum hic esse Ipsum adeas infra not. 75. Nemo autem non videt, in Anastasii versione pro Quarum » quod habent editt. Sir- mondi et Fabricii, Jegendum cum Combefisio ‹ Quan- diu ; » qui et hic adnotat : « Eadem fere concilium Chalced., Leo papa, etc.› (31) Ὥσπερ ούν. Nicephorus patriarcha CP. ci- (32) Διαδείκνυται. Legebat Anastasius διεδείκ- (35) Πεπερασμένης. Addit Nicephorus hanc ad- (34) Φέρεσθαι. Supple πέφυκε. CAPPERONN. (35) "Ewç är ovx. Persuasum habet Capperon-
ὥσπερ οὖν ἐφ’ ἡμῶν, ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνείκαστον, διὰ τῆς σωματικῆς ἡμῶν γλώσσης ἀτρέπτως ἡ κατὰ φύσιν τῆς ψυχῆς λογικὴ προσφέρεται δύναμις, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ θεοῦ σωματώσεως διὰ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκός, ἐν οἷς ἂν θεϊκῶς ἐνήργησε, δίχα τροπῆς ἡ παντοκρατορικὴ καὶ τῶν ὅλων ποιητικὴ τῆς ὅλων θεότητος ἐνέργεια διεδείκνυτο, πάσης ἐκτὸς κατὰ φύσιν περιγραφῆς διαμένουσα, κἂν διὰ σαρκὸς διέλαμπε φύσει πεπερασμένης. οὐ γὰρ πέφυκε περιγράφεσθαι γεννητῇ φύσει τὸ κατὰ φύσιν ἀγέννητον, κἂν συνέφυ αὐτῷ κατὰ σύλληψιν πάντα περιγράφουσαν νοῦν, οὔτε μὴν εἰς αὐτὸν αὐτῷ φέρεσθαι φύσεώς ποτε καὶ φυσικῆς ἐνεργείας, ἕως ἂν ἑκάτερον τῆς ἰδίας ἐντὸς μένει φυσικῆς ἀτρεψίας. ὁμοφυῶν γὰρ μόνων ἡ ταυτουργός ἐστι κίνησις σημαίνουσα τὴν οὐσίαν, ἧς φυσικὴ καθέστηκε δύναμις, ἑτεροφυοῦς ἰδιότητος οὐσίας εἶναι κατ’ οὐδένα λόγον ἢ γενέσθαι δίχα τροπῆς δυναμένην.
Α πηγαζόμενον· διὰ δὲ τῆς σωματικής μου γλώσσης ὀργανικῶς, ὡς ἔφην, ὅτε χρή προφερόμενον. Ὥσπερ οὖν (51) ἐφ' ἡμῶν, ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνεί καστον, διὰ τῆς σωματικῆς ἡμῶν γλώσσης ἀτρέπτως ἡ κατὰ φύσιν τῆς ψυχῆς λογικὴ προφέρεται δύνα- μις· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ Θεοῦ σωμα τώσεως, διὰ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκὸς, ἐν οἷς ἂν θεϊκῶς ἐνήργησε, δίχα τροπῆς ἡ παντοκρατορική, καὶ τῶν ὅλων ποιητικὴ τῆς ὅλης θεότητος ἐνέργεια διαδείκνυται (32), πάσης ἐκτὸς κατὰ φύσιν περι- γραφῆς διαμένουσα, κἂν διὰ σαρκὸς διέλαμψε φύσει πεπερασμένης (35). Οὐ γὰρ πέφυκε περιγράφεσθαι γενητῇ φύσει τὸ κατὰ φύσιν ἀγένητον· κἂν συνέφυ αὐτῷ κατὰ σύλληψιν πάντα περιγράφουσαν νοῦν· οὔτε μὴν εἰς τ' αὐτὸν αὐτῷ φέρεσθαι (34) φύσεώς ποτε καὶ φυσικῆς ἐνεργείας, ἕως ἂν ἑκάτερον τῆς ἰδίας ἐντὸς μένει φυσικῆς ἀτρεψίας. Ομοφυῶν γὰρ μόνων ἡ ταυτουργός ἐστι κίνησις σημαίνουσα τὴν οὐσίαν, ἧς φυσική καθέστηκε δύναμις, ἑτεροφυούς ἰδιότητος οὐσίας εἶναι κατ' οὐδένα λόγον, ἢ γενέσθαι δίχα τροπῆς δυναμένην. (ι) (λ) (μ) (ν) (ο) Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. δ'. Τὸ γὰρ μυστήριον τῆς θείας σαρκώσεως, ἀποστό λοις τε, καὶ προφήταις, καὶ διδασκάλοις, διττήν καὶ διαφορὰν ἔχον διέγνωσται τὴν ἐν πᾶσι φυσικὴν θεω ρίαν· ἀνελλιπούς ὑπάρχον θεότητος, καὶ πλήρους έχ δεικτικὸν ἀνθρωπότητος δν. Ἕως ἂν οὐχ (35) εἷς κατὰ τὴν οὐσίαν γνωρίζεται Λόγος μιᾶς ἐνεργείας, οὐδέποτε καθ᾽ ὁτιοῦν ἀμφοτέρων γνωσθήσεται κι - νησις. Ο γὰρ ἀεὶ κατὰ φύσιν ὑπάρχων Θεός . ὑπεραπείρω δυνάμει γενόμενος ὡς ἠθέλησεν ἄνθρω πος ἀναμάρτητος, ὅπερ ἦν ἐστι, μεθ' ὅσων νοεῖται Θεός· καὶ ὅπερ γέγονεν, ἐστὶ μεθ᾽ ὅσων νοεῖται καὶ γνωρίζεσθαι πέφυκεν ἄνθρωπος· ἑαυτοῦ καθ᾿ ἑκάτε- ρον ἀεὶ μένων ἀνέκπτωτος, οἷς θεϊκῶς ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπίνως ενήργησε, τέλειον κατὰ τὸν ἑκα τέρου λόγον σώζων ἑαυτοῦ φυσικῶς ἀναλλοίω του. Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ε'. Βήρων γάρ τις ἔναγχος, μεθ᾿ ἑτέρων τινῶν, τὴν Βαλεντίνου φαντασίαν ἀφέντες, χείρονι κακῷ κατε- νυτο. Βουτ. Σημειωτέον ὅτι τὸ πεπερασμένης τ' αὐτόν ἐστι τῷ περιγεγραμμένης. πάρησαν, λέγοντες, τὴν μὲν προσληφθεῖσαν τῷ λόγῳ σάρκα γενέσθαι ταυτουργὸν τῇ θεότητι, διὰ τὴν πρόσληψιν· τὴν θεότηνα δὲ γενέσθαι ταυτοπαθῆ τῇ σαρκί, διὰ κένωσιν· τροπὴν ὁμοῦ, καὶ φύρσιν, καὶ σύγχυσιν, καὶ τὴν εἰς ἀλλήλους ἀμφοτέρων μεταβο λὴν δογματίζοντες. Εἰ γὰρ προσληφθεῖσα ἡ σὰρξ ἕως ἂν οὖν. S. HIPPOLYTI OPP. PARS II. DOGMAT. ET HISTORIC. - ab intellectuali quidem anima mea semper natura- liter derivatum, per corporalem vero linguam meam organice, ut dixi, cum oportet, productum. Sicut ergo in nobis, quantum æstimare possu- mus quod modis omnibus est inæstimabile, per corporalem linguam nostrani inconvertibiliter, quæ secundum naturam est, animæ rationabilis produ- citur virtus: ita et in gloriosa Dei incarnatione, per sanctissimam caruem suam in quibuscunque divine operaretur, sine convertibilitate omnipoten- tiva et cunctorum factiva, totius deitatis operatio monstrabatur, absque omni secundum naturam circumscriptione permanens, (x) licet per carnem fuigeret natura circumfinita. Non enim circumscri- bitur factitia natura quod secundum naturam factum non est, licet cooriatur ei per conceptionem om. nem sensum circumscribentem; nec etiam in codem ipso sibi natura differtur aliquando et na- turalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem inconvertibilitatem. Connatu- ralium enim tantum per se operans est motus, ma- nifestans substantiam, cujus naturalem constat esse virtutem; diversæ naturæ proprietatis substantia nulla ratione esse vel fieri sine convertibilitate valente. Ejusdem, ex eodem sermone. IV. IV. Mysterium namque divinæ incarnationis apo- stolis et prophetis atque doctoribus duplam ac di- versam in omnibus habere naturalem theoriam B dignoscitur, cum sit perfectae deitatis et plena de- C monstrativum humanitatis. (5) Quarum donec unum secundum substantiam non cognitum fuerit Verbum unius operationis, cum utriusque sit, nun- quam aliquando cognoscetur motus. Cum enim semper secundum naturam exsistat Deus, superinfi- nita virtute factus, sicut voluit, homo sine peccato, quod erat est, cum quantis cognoscitur Deus : et quod factus est, est cum quantis esse cognoscitur homo. Secundum utrumque suum semper per manens sine casu, quibus divine pariter et humane operatus est; perfectionem per omrem utrius- que rationem sibi naturaliter incommutabilem sal- vans. Ejusdem, ex eodem sermone. V. V. Bero enim quidam nuper, et alii quidam, Va- Jentini phantasia deserta, deteriori irretiti sunt pra- D vitati, dicentes assumptam a Verbo carnem, fuisse eadem quæ divinitas operata est operatam : divini- tatem vero compassibilem carni propter exinani- tionem; convertibilitatem simul et commistionen, sen confusionem, atque utriusque in invicem mu- tationem dogmatizantes. Si enim assumpta caro tat hunc locum in libro contra impugnatores ima- ginum, qui ms. exstat in bibliotheca Regia et in Colbertina. SIRMOND. notationem : SIRMOND. nierius, legendum hic esse Ipsum adeas infra not. 75. Nemo autem non videt, in Anastasii versione pro Quarum » quod habent editt. Sir- mondi et Fabricii, Jegendum cum Combefisio ‹ Quan- diu ; » qui et hic adnotat : « Eadem fere concilium Chalced., Leo papa, etc.› (31) Ὥσπερ ούν. Nicephorus patriarcha CP. ci- (32) Διαδείκνυται. Legebat Anastasius διεδείκ- (35) Πεπερασμένης. Addit Nicephorus hanc ad- (34) Φέρεσθαι. Supple πέφυκε. CAPPERONN. (35) "Ewç är ovx. Persuasum habet Capperon-
From the Same, from the Same Discourse 3Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου 3
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. δ.
Α πηγαζόμενον· διὰ δὲ τῆς σωματικής μου γλώσσης ὀργανικῶς, ὡς ἔφην, ὅτε χρή προφερόμενον. Ὥσπερ οὖν (51) ἐφ' ἡμῶν, ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνεί καστον, διὰ τῆς σωματικῆς ἡμῶν γλώσσης ἀτρέπτως ἡ κατὰ φύσιν τῆς ψυχῆς λογικὴ προφέρεται δύνα- μις· οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ Θεοῦ σωμα τώσεως, διὰ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκὸς, ἐν οἷς ἂν θεϊκῶς ἐνήργησε, δίχα τροπῆς ἡ παντοκρατορική, καὶ τῶν ὅλων ποιητικὴ τῆς ὅλης θεότητος ἐνέργεια διαδείκνυται (32), πάσης ἐκτὸς κατὰ φύσιν περι- γραφῆς διαμένουσα, κἂν διὰ σαρκὸς διέλαμψε φύσει πεπερασμένης (35). Οὐ γὰρ πέφυκε περιγράφεσθαι γενητῇ φύσει τὸ κατὰ φύσιν ἀγένητον· κἂν συνέφυ αὐτῷ κατὰ σύλληψιν πάντα περιγράφουσαν νοῦν· οὔτε μὴν εἰς τ' αὐτὸν αὐτῷ φέρεσθαι (34) φύσεώς ποτε καὶ φυσικῆς ἐνεργείας, ἕως ἂν ἑκάτερον τῆς ἰδίας ἐντὸς μένει φυσικῆς ἀτρεψίας. Ομοφυῶν γὰρ μόνων ἡ ταυτουργός ἐστι κίνησις σημαίνουσα τὴν οὐσίαν, ἧς φυσική καθέστηκε δύναμις, ἑτεροφυούς ἰδιότητος οὐσίας εἶναι κατ' οὐδένα λόγον, ἢ γενέσθαι δίχα τροπῆς δυναμένην. (ι) (λ) (μ) (ν) (ο) Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. δ'. Τὸ γὰρ μυστήριον τῆς θείας σαρκώσεως, ἀποστό λοις τε, καὶ προφήταις, καὶ διδασκάλοις, διττήν καὶ διαφορὰν ἔχον διέγνωσται τὴν ἐν πᾶσι φυσικὴν θεω ρίαν· ἀνελλιπούς ὑπάρχον θεότητος, καὶ πλήρους έχ δεικτικὸν ἀνθρωπότητος δν. Ἕως ἂν οὐχ (35) εἷς κατὰ τὴν οὐσίαν γνωρίζεται Λόγος μιᾶς ἐνεργείας, οὐδέποτε καθ᾽ ὁτιοῦν ἀμφοτέρων γνωσθήσεται κι - νησις. Ο γὰρ ἀεὶ κατὰ φύσιν ὑπάρχων Θεός . ὑπεραπείρω δυνάμει γενόμενος ὡς ἠθέλησεν ἄνθρω πος ἀναμάρτητος, ὅπερ ἦν ἐστι, μεθ' ὅσων νοεῖται Θεός· καὶ ὅπερ γέγονεν, ἐστὶ μεθ᾽ ὅσων νοεῖται καὶ γνωρίζεσθαι πέφυκεν ἄνθρωπος· ἑαυτοῦ καθ᾿ ἑκάτε- ρον ἀεὶ μένων ἀνέκπτωτος, οἷς θεϊκῶς ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπίνως ενήργησε, τέλειον κατὰ τὸν ἑκα τέρου λόγον σώζων ἑαυτοῦ φυσικῶς ἀναλλοίω του. Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ε'. Βήρων γάρ τις ἔναγχος, μεθ᾿ ἑτέρων τινῶν, τὴν Βαλεντίνου φαντασίαν ἀφέντες, χείρονι κακῷ κατε- νυτο. Βουτ. Σημειωτέον ὅτι τὸ πεπερασμένης τ' αὐτόν ἐστι τῷ περιγεγραμμένης. πάρησαν, λέγοντες, τὴν μὲν προσληφθεῖσαν τῷ λόγῳ σάρκα γενέσθαι ταυτουργὸν τῇ θεότητι, διὰ τὴν πρόσληψιν· τὴν θεότηνα δὲ γενέσθαι ταυτοπαθῆ τῇ σαρκί, διὰ κένωσιν· τροπὴν ὁμοῦ, καὶ φύρσιν, καὶ σύγχυσιν, καὶ τὴν εἰς ἀλλήλους ἀμφοτέρων μεταβο λὴν δογματίζοντες. Εἰ γὰρ προσληφθεῖσα ἡ σὰρξ ἕως ἂν οὖν. S. HIPPOLYTI OPP. PARS II. DOGMAT. ET HISTORIC. - ab intellectuali quidem anima mea semper natura- liter derivatum, per corporalem vero linguam meam organice, ut dixi, cum oportet, productum. Sicut ergo in nobis, quantum æstimare possu- mus quod modis omnibus est inæstimabile, per corporalem linguam nostrani inconvertibiliter, quæ secundum naturam est, animæ rationabilis produ- citur virtus: ita et in gloriosa Dei incarnatione, per sanctissimam caruem suam in quibuscunque divine operaretur, sine convertibilitate omnipoten- tiva et cunctorum factiva, totius deitatis operatio monstrabatur, absque omni secundum naturam circumscriptione permanens, (x) licet per carnem fuigeret natura circumfinita. Non enim circumscri- bitur factitia natura quod secundum naturam factum non est, licet cooriatur ei per conceptionem om. nem sensum circumscribentem; nec etiam in codem ipso sibi natura differtur aliquando et na- turalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem inconvertibilitatem. Connatu- ralium enim tantum per se operans est motus, ma- nifestans substantiam, cujus naturalem constat esse virtutem; diversæ naturæ proprietatis substantia nulla ratione esse vel fieri sine convertibilitate valente. Ejusdem, ex eodem sermone. IV. IV. Mysterium namque divinæ incarnationis apo- stolis et prophetis atque doctoribus duplam ac di- versam in omnibus habere naturalem theoriam B dignoscitur, cum sit perfectae deitatis et plena de- C monstrativum humanitatis. (5) Quarum donec unum secundum substantiam non cognitum fuerit Verbum unius operationis, cum utriusque sit, nun- quam aliquando cognoscetur motus. Cum enim semper secundum naturam exsistat Deus, superinfi- nita virtute factus, sicut voluit, homo sine peccato, quod erat est, cum quantis cognoscitur Deus : et quod factus est, est cum quantis esse cognoscitur homo. Secundum utrumque suum semper per manens sine casu, quibus divine pariter et humane operatus est; perfectionem per omrem utrius- que rationem sibi naturaliter incommutabilem sal- vans. Ejusdem, ex eodem sermone. V. V. Bero enim quidam nuper, et alii quidam, Va- Jentini phantasia deserta, deteriori irretiti sunt pra- D vitati, dicentes assumptam a Verbo carnem, fuisse eadem quæ divinitas operata est operatam : divini- tatem vero compassibilem carni propter exinani- tionem; convertibilitatem simul et commistionen, sen confusionem, atque utriusque in invicem mu- tationem dogmatizantes. Si enim assumpta caro tat hunc locum in libro contra impugnatores ima- ginum, qui ms. exstat in bibliotheca Regia et in Colbertina. SIRMOND. notationem : SIRMOND. nierius, legendum hic esse Ipsum adeas infra not. 75. Nemo autem non videt, in Anastasii versione pro Quarum » quod habent editt. Sir- mondi et Fabricii, Jegendum cum Combefisio ‹ Quan- diu ; » qui et hic adnotat : « Eadem fere concilium Chalced., Leo papa, etc.› (31) Ὥσπερ ούν. Nicephorus patriarcha CP. ci- (32) Διαδείκνυται. Legebat Anastasius διεδείκ- (35) Πεπερασμένης. Addit Nicephorus hanc ad- (34) Φέρεσθαι. Supple πέφυκε. CAPPERONN. (35) "Ewç är ovx. Persuasum habet Capperon-
PG 10:835Τὸ γὰρ μυστήριον τῆς θείας σαρκώσεως ἀποστόλοις τε καὶ προφήταις καὶ διδασκάλοις διττὴν καὶ διάφορον ἔχον διέγνωσται τὴν ἐν πᾶσι φυσικὴν θεωρίαν, ἀνελλιποῦς ὑπάρχον θεότητος καὶ πλήρους ἐνδεικτικὸν ἀνθρωπότητος ὄν. ἕως ἂν οὐχ εἷς κατὰ τὴν οὐσίαν γνωρίζεται λόγος μιᾶς ἐνεργείας, οὐδέποτε καθ’ ὁτιοῦν ἀμφοτέρων γνωσθήσεται κίνησις. ὁ γὰρ ἀεὶ κατὰ φύσιν ὑπάρχων θεός, ὑπεραπείρῳ δυνάμει γενόμενος, ὡς ἠθέλησεν, ἄνθρωπος ἀναμάρτητος, ὅπερ ἦν, ἔστι μεθ’ ὅσων νοεῖται θεός, καὶ ὅπερ γέγονεν, ἔστι μεθ’ ὅσων νοεῖται θεὸς καὶ γνωρίζεσθαι πέφυκεν ἄνθρωπος, ἑαυτοῦ καθ’ ἑκάτερον ἀεὶ μένων ἀνέκπτωτος, οἷς θεϊκῶς ὁμοῦ καὶ ἀνθρωπίνως ἐνήργησε, τέλειον κατὰ τὸν ἑκατέρου λόγον σώζων ἑαυτῷ φυσικῶς ἀναλλοίωτον.
8$1 CONTRA BERONEM ET HELICONEM. A Ex editione Sirmondiana. II. Utraque (40) ostendeus super quæ dupliciter, divine scilicet et humane, operatum est secundum eamdem quæ veraciter vera est et naturalis sub- stantia, Deum immensum simul et circumscriptum hominem exsistentem et intellectum, substantiam utriusque perfecte perfectam habentem cum opera- tione sua, id est naturali proprietate. Et rursus : Non enim (41) facta est natura deitas transmutata natura caro, facta natura divinitatis caro: sed quod erat etiam deitati coaptata mansit caro, in- firma et passibilis natura et operatione, sicut ait Salvator: Spiritus quidem promptus, caro autem infirma *. » Et iterum : Per quam (42) operatus et patiens quæ erant carnis sine peccato, pro nobis indicavit exinanitionem deitatis, miraculis et car- nis passionibus naturaliter roboratam. Et iterum: Mysterium (43) divinæ incarnationis apostolis et prophetis atque doctoribus duplam et diversam ha- bere dignoscitur naturalem in omnibus theoriam, indiminutæ deitatis exsistens, et plenæ demonstra- tivum humanitatis. Et iterum : Quibus (44) divine pariter et humane operatus est, perfectionem, per omnem utriusque rationem, sibi naturaliter incom - mutabilem salvans. Et iterum: Nil divinum (45) nudum corpore operatus, nil humanum idem ipse privatum divinitate gerens: servans sibimet modum secundum utrumque immutabilem, per quem ope- ratus est utraque decenti more, ad approbationem perfectæ ac veræ nihilque habentis pravitatis inhu- C manationis suæ. Er editione Combefisiana (49). 812 II. Utraque ostendens se, eo quod dupliciter (di- vine scilicet et humane) operatum est, secundum eamdem quæ veraciter vera et naturalis substantia est, Deum immensum simul, et circumscriptum ex- sistere ac intelligi hominem; utriusque perfecte perfectam essentiam habentem, cum illius operatio- ne, id est, naturali proprietate. Et rursus: Non enim caro facta est natura deitas, translata natura, facta videlicet secundum naturam divinitatis caro ; sed quod erat, etiam deitati coapta, mansit, id est, caro infirma et passibilis natura et operatione, sicut ait Salvator : • Spiritus quidem promptus, ca- 10 autem infirma. » Et rursus: Qua operatus et passus, quæ erant carnis ab omni peccato immunis, B divinitatis pro nobis exinanitionem miraculis et. carnis passionibus naturaliter confirmatam, proba- vit. Et iterum: Mysterium divinæ incarnationis, apostolis et prophetis atque doctoribus, duplam ac diversam in omnibus habere compertum est natura- lem considerationem; cum perfectæ deitatis, et ple- næ vim habeat ostendendæ humanitatis. Et iterum: Quibus divine pariter et humane operatus est, per- fecte utroque sui rationem natura servans incom- mutabilem. Et iterum: Nihil divinum nudum cor- pore operatus, nihil humanum idem ipse gerens quod expers esset deitatis: qua ipsa nova decenti- que ratione utraque operatus est, utriusque ratione immunem se a mutatione servans, ad perfectæ suæ humanationis, quæ plane vera sit, nihilque aut vitii aut labis admittat, fidem astruendam. III. De his vero, qui unam deitatis et humanitatis ejus operationem, et naturam dogmatizant, dicit : Non enim circumscribi natura genita comparatumi est, quod secundum naturam ingenitum est, la- metsi ei coaluit, per conceptionem, quæ vim omnem mentis circumscribit; ac nec unquam in eandem naturam naturalemque virtutem seu operationem vertantur, donec utrumque intra propriam natura- lem inconvertibilitatem manet. Et item: Forum enim duntaxat, quæ ejusdem naturæ sunt, motus ejusdem virtutis ac efficaciæ est, substantiam desi- gnans, cujus est naturalis virtus; cum substantia diversæ natura proprietatis nulla ratione esse possit III. De his vero, qui unam deitatis et humanitatis ejus operationem, et naturam unam dogmatizant, dicit: Non enim (46) circumscribitur factitia natu- ra id quod per naturam factum non est, licet coo- riatur ei per conceptionen), omnem circumscriben- tem sensum : nec etiam in eodem ipso sibi natura differtur aliquando et naturalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem incon- versibilitatem. Et item: Counaturalium (47) quippe tantum est eadem ipsa operans motus, essentiam indicans, cujus naturalem constat esse virtutem, alterius naturæ proprietate substantiæ secundum nullam rationem esse vel fieri sine conversibilitate valente. Item: Ea quippe (48), quæ mutuo sunt D aut fieri, absque convertibilitate. Item: Ea enim, cooperantia, et eadem operantia, et ejusdem ori- ginis; profecto et compassibilia naturæ non susci- pientia differentiam : et naturis sibi confusis erit dealitas Christus, et personis separatis fiet quater- nitas: quod est nimium fugiendum. Et iterum : Si Matth. xxvi, 42. PATROL. GR. X. quæ ejusdem inter se virtutis sunt et operationis, ejusdemque prorsus originis ac earumdem passio- num, ea naturæ distinctionem non admittunt; con- fusisque secum naturis, erit Christus dualitas, personisque divisis fiet quaternitas : quod omnium sermone contra Beronem ab Anastasio desumpia, recensuit castigavitque Combefisius in editione op - rum S. Maximi, tom. I, pag. 76, eo quol in edito Sirmondiano Anastasii versio implexa passim ac mendosa noscatur. Utraque sive cum textu, sive cum notis et animadversionibus Capperonnierii infra relatis conferenda. 27 (40) Utraque. Supra cap. 4, seu testimon. 4. (41) Non enim. Testim. 2. (42) Per quam. Ibid. (43) Mysterium. Testim. 4. (44) Quibus. Ibid. (45) Nil divinum. Testim. 8. (46) Non enim. Testim. 3. (47) Connaturalium. Ibid. (48) Ea quippe. Testin. 5. (49) Hæc testimonia, ex superiore S. Hippolyti
From the Same, from the Same Discourse 4Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου 4
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ε. Βήρων γάρ τις ἔναγχος μεθ’ ἑτέρων τινῶν τὴν Βαλεντίνου φαντασίαν ἀφέντες χείρονι κακῷ κατεπάρησαν, λέγοντες τὴν μὲν προσληφθεῖσαν τῷ λόγῳ σάρκα γενέσθαι ταυτουργὸν τῇ θεότητι διὰ τὴν πρόσληψιν, τὴν θεότητα δὲ γενέσθαι ταυτοπαθῆ [τῇ σαρκὶ] διὰ [τὴν] κένωσιν, τροπὴν ὁμοῦ καὶ φύρσιν καὶ σύγχυσιν καὶ τὴν εἰς ἀλλήλας ἀμφοτέρων μεταβολὴν δογματίζοντες.
8$1 CONTRA BERONEM ET HELICONEM. A Ex editione Sirmondiana. II. Utraque (40) ostendeus super quæ dupliciter, divine scilicet et humane, operatum est secundum eamdem quæ veraciter vera est et naturalis sub- stantia, Deum immensum simul et circumscriptum hominem exsistentem et intellectum, substantiam utriusque perfecte perfectam habentem cum opera- tione sua, id est naturali proprietate. Et rursus : Non enim (41) facta est natura deitas transmutata natura caro, facta natura divinitatis caro: sed quod erat etiam deitati coaptata mansit caro, in- firma et passibilis natura et operatione, sicut ait Salvator: Spiritus quidem promptus, caro autem infirma *. » Et iterum : Per quam (42) operatus et patiens quæ erant carnis sine peccato, pro nobis indicavit exinanitionem deitatis, miraculis et car- nis passionibus naturaliter roboratam. Et iterum: Mysterium (43) divinæ incarnationis apostolis et prophetis atque doctoribus duplam et diversam ha- bere dignoscitur naturalem in omnibus theoriam, indiminutæ deitatis exsistens, et plenæ demonstra- tivum humanitatis. Et iterum : Quibus (44) divine pariter et humane operatus est, perfectionem, per omnem utriusque rationem, sibi naturaliter incom - mutabilem salvans. Et iterum: Nil divinum (45) nudum corpore operatus, nil humanum idem ipse privatum divinitate gerens: servans sibimet modum secundum utrumque immutabilem, per quem ope- ratus est utraque decenti more, ad approbationem perfectæ ac veræ nihilque habentis pravitatis inhu- C manationis suæ. Er editione Combefisiana (49). 812 II. Utraque ostendens se, eo quod dupliciter (di- vine scilicet et humane) operatum est, secundum eamdem quæ veraciter vera et naturalis substantia est, Deum immensum simul, et circumscriptum ex- sistere ac intelligi hominem; utriusque perfecte perfectam essentiam habentem, cum illius operatio- ne, id est, naturali proprietate. Et rursus: Non enim caro facta est natura deitas, translata natura, facta videlicet secundum naturam divinitatis caro ; sed quod erat, etiam deitati coapta, mansit, id est, caro infirma et passibilis natura et operatione, sicut ait Salvator : • Spiritus quidem promptus, ca- 10 autem infirma. » Et rursus: Qua operatus et passus, quæ erant carnis ab omni peccato immunis, B divinitatis pro nobis exinanitionem miraculis et. carnis passionibus naturaliter confirmatam, proba- vit. Et iterum: Mysterium divinæ incarnationis, apostolis et prophetis atque doctoribus, duplam ac diversam in omnibus habere compertum est natura- lem considerationem; cum perfectæ deitatis, et ple- næ vim habeat ostendendæ humanitatis. Et iterum: Quibus divine pariter et humane operatus est, per- fecte utroque sui rationem natura servans incom- mutabilem. Et iterum: Nihil divinum nudum cor- pore operatus, nihil humanum idem ipse gerens quod expers esset deitatis: qua ipsa nova decenti- que ratione utraque operatus est, utriusque ratione immunem se a mutatione servans, ad perfectæ suæ humanationis, quæ plane vera sit, nihilque aut vitii aut labis admittat, fidem astruendam. III. De his vero, qui unam deitatis et humanitatis ejus operationem, et naturam dogmatizant, dicit : Non enim circumscribi natura genita comparatumi est, quod secundum naturam ingenitum est, la- metsi ei coaluit, per conceptionem, quæ vim omnem mentis circumscribit; ac nec unquam in eandem naturam naturalemque virtutem seu operationem vertantur, donec utrumque intra propriam natura- lem inconvertibilitatem manet. Et item: Forum enim duntaxat, quæ ejusdem naturæ sunt, motus ejusdem virtutis ac efficaciæ est, substantiam desi- gnans, cujus est naturalis virtus; cum substantia diversæ natura proprietatis nulla ratione esse possit III. De his vero, qui unam deitatis et humanitatis ejus operationem, et naturam unam dogmatizant, dicit: Non enim (46) circumscribitur factitia natu- ra id quod per naturam factum non est, licet coo- riatur ei per conceptionen), omnem circumscriben- tem sensum : nec etiam in eodem ipso sibi natura differtur aliquando et naturalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem incon- versibilitatem. Et item: Counaturalium (47) quippe tantum est eadem ipsa operans motus, essentiam indicans, cujus naturalem constat esse virtutem, alterius naturæ proprietate substantiæ secundum nullam rationem esse vel fieri sine conversibilitate valente. Item: Ea quippe (48), quæ mutuo sunt D aut fieri, absque convertibilitate. Item: Ea enim, cooperantia, et eadem operantia, et ejusdem ori- ginis; profecto et compassibilia naturæ non susci- pientia differentiam : et naturis sibi confusis erit dealitas Christus, et personis separatis fiet quater- nitas: quod est nimium fugiendum. Et iterum : Si Matth. xxvi, 42. PATROL. GR. X. quæ ejusdem inter se virtutis sunt et operationis, ejusdemque prorsus originis ac earumdem passio- num, ea naturæ distinctionem non admittunt; con- fusisque secum naturis, erit Christus dualitas, personisque divisis fiet quaternitas : quod omnium sermone contra Beronem ab Anastasio desumpia, recensuit castigavitque Combefisius in editione op - rum S. Maximi, tom. I, pag. 76, eo quol in edito Sirmondiano Anastasii versio implexa passim ac mendosa noscatur. Utraque sive cum textu, sive cum notis et animadversionibus Capperonnierii infra relatis conferenda. 27 (40) Utraque. Supra cap. 4, seu testimon. 4. (41) Non enim. Testim. 2. (42) Per quam. Ibid. (43) Mysterium. Testim. 4. (44) Quibus. Ibid. (45) Nil divinum. Testim. 8. (46) Non enim. Testim. 3. (47) Connaturalium. Ibid. (48) Ea quippe. Testin. 5. (49) Hæc testimonia, ex superiore S. Hippolyti
εἰ γὰρ προσληφθεῖσα ἡ σὰρξ γέγονε ταυτουργὸς τῇ θεότητι, δῆλον ὅτι καὶ φύσει θεὸς μεθ’ ὅσων φυσικῶς νοεῖται θεός· καὶ εἰ γέγονε κενωθεῖσα τῇ σαρκὶ ταυτοπαθὴς ἡ θεότης, δῆλον ὅτι καὶ φύσει σὰρξ μεθ’ ὅσων φυσικῶς γνωρίζεσθαι πέφυκε σάρξ. τὰ γὰρ ἀλλήλοις ὁμοεργῆ καὶ ταυτουργὰ καὶ ὁμόφυλα πάντως καὶ ταυτοπαθῆ διαφορὰν οὐκ ἐπιδέχεται φύσεως, καὶ φύσεων αὐτοῖς συγκεχυμένων ἔσται δυὰς ὁ Χριστός, καὶ προςώπων μεμερισμένων τετράς, τὸ φευκτότατον. καὶ πῶς αὐτοῖς εἷς καὶ ὁ αὐτός, θεὸς ὁμοῦ φύσει καὶ ἄνθρωπος, ὁ Χριστός; ποίαν δὲ κατ’ αὐτοὺς ἕξει τὴν ὕπαρξιν, μεταβολῇ θεότητος γενόμενος ἄνθρωπος καὶ σαρκὸς μεταποιήσει θεός; ἡ γὰρ εἰς ἀλλήλας τούτων μετάπτωσις παντελής ἐστιν ἀμφοτέρων ἀναίρεσις. σκοπείσθω δὴ πάλιν ἡμῖν ἑτέρως ὁ λόγος.
8$1 CONTRA BERONEM ET HELICONEM. A Ex editione Sirmondiana. II. Utraque (40) ostendeus super quæ dupliciter, divine scilicet et humane, operatum est secundum eamdem quæ veraciter vera est et naturalis sub- stantia, Deum immensum simul et circumscriptum hominem exsistentem et intellectum, substantiam utriusque perfecte perfectam habentem cum opera- tione sua, id est naturali proprietate. Et rursus : Non enim (41) facta est natura deitas transmutata natura caro, facta natura divinitatis caro: sed quod erat etiam deitati coaptata mansit caro, in- firma et passibilis natura et operatione, sicut ait Salvator: Spiritus quidem promptus, caro autem infirma *. » Et iterum : Per quam (42) operatus et patiens quæ erant carnis sine peccato, pro nobis indicavit exinanitionem deitatis, miraculis et car- nis passionibus naturaliter roboratam. Et iterum: Mysterium (43) divinæ incarnationis apostolis et prophetis atque doctoribus duplam et diversam ha- bere dignoscitur naturalem in omnibus theoriam, indiminutæ deitatis exsistens, et plenæ demonstra- tivum humanitatis. Et iterum : Quibus (44) divine pariter et humane operatus est, perfectionem, per omnem utriusque rationem, sibi naturaliter incom - mutabilem salvans. Et iterum: Nil divinum (45) nudum corpore operatus, nil humanum idem ipse privatum divinitate gerens: servans sibimet modum secundum utrumque immutabilem, per quem ope- ratus est utraque decenti more, ad approbationem perfectæ ac veræ nihilque habentis pravitatis inhu- C manationis suæ. Er editione Combefisiana (49). 812 II. Utraque ostendens se, eo quod dupliciter (di- vine scilicet et humane) operatum est, secundum eamdem quæ veraciter vera et naturalis substantia est, Deum immensum simul, et circumscriptum ex- sistere ac intelligi hominem; utriusque perfecte perfectam essentiam habentem, cum illius operatio- ne, id est, naturali proprietate. Et rursus: Non enim caro facta est natura deitas, translata natura, facta videlicet secundum naturam divinitatis caro ; sed quod erat, etiam deitati coapta, mansit, id est, caro infirma et passibilis natura et operatione, sicut ait Salvator : • Spiritus quidem promptus, ca- 10 autem infirma. » Et rursus: Qua operatus et passus, quæ erant carnis ab omni peccato immunis, B divinitatis pro nobis exinanitionem miraculis et. carnis passionibus naturaliter confirmatam, proba- vit. Et iterum: Mysterium divinæ incarnationis, apostolis et prophetis atque doctoribus, duplam ac diversam in omnibus habere compertum est natura- lem considerationem; cum perfectæ deitatis, et ple- næ vim habeat ostendendæ humanitatis. Et iterum: Quibus divine pariter et humane operatus est, per- fecte utroque sui rationem natura servans incom- mutabilem. Et iterum: Nihil divinum nudum cor- pore operatus, nihil humanum idem ipse gerens quod expers esset deitatis: qua ipsa nova decenti- que ratione utraque operatus est, utriusque ratione immunem se a mutatione servans, ad perfectæ suæ humanationis, quæ plane vera sit, nihilque aut vitii aut labis admittat, fidem astruendam. III. De his vero, qui unam deitatis et humanitatis ejus operationem, et naturam dogmatizant, dicit : Non enim circumscribi natura genita comparatumi est, quod secundum naturam ingenitum est, la- metsi ei coaluit, per conceptionem, quæ vim omnem mentis circumscribit; ac nec unquam in eandem naturam naturalemque virtutem seu operationem vertantur, donec utrumque intra propriam natura- lem inconvertibilitatem manet. Et item: Forum enim duntaxat, quæ ejusdem naturæ sunt, motus ejusdem virtutis ac efficaciæ est, substantiam desi- gnans, cujus est naturalis virtus; cum substantia diversæ natura proprietatis nulla ratione esse possit III. De his vero, qui unam deitatis et humanitatis ejus operationem, et naturam unam dogmatizant, dicit: Non enim (46) circumscribitur factitia natu- ra id quod per naturam factum non est, licet coo- riatur ei per conceptionen), omnem circumscriben- tem sensum : nec etiam in eodem ipso sibi natura differtur aliquando et naturalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem incon- versibilitatem. Et item: Counaturalium (47) quippe tantum est eadem ipsa operans motus, essentiam indicans, cujus naturalem constat esse virtutem, alterius naturæ proprietate substantiæ secundum nullam rationem esse vel fieri sine conversibilitate valente. Item: Ea quippe (48), quæ mutuo sunt D aut fieri, absque convertibilitate. Item: Ea enim, cooperantia, et eadem operantia, et ejusdem ori- ginis; profecto et compassibilia naturæ non susci- pientia differentiam : et naturis sibi confusis erit dealitas Christus, et personis separatis fiet quater- nitas: quod est nimium fugiendum. Et iterum : Si Matth. xxvi, 42. PATROL. GR. X. quæ ejusdem inter se virtutis sunt et operationis, ejusdemque prorsus originis ac earumdem passio- num, ea naturæ distinctionem non admittunt; con- fusisque secum naturis, erit Christus dualitas, personisque divisis fiet quaternitas : quod omnium sermone contra Beronem ab Anastasio desumpia, recensuit castigavitque Combefisius in editione op - rum S. Maximi, tom. I, pag. 76, eo quol in edito Sirmondiano Anastasii versio implexa passim ac mendosa noscatur. Utraque sive cum textu, sive cum notis et animadversionibus Capperonnierii infra relatis conferenda. 27 (40) Utraque. Supra cap. 4, seu testimon. 4. (41) Non enim. Testim. 2. (42) Per quam. Ibid. (43) Mysterium. Testim. 4. (44) Quibus. Ibid. (45) Nil divinum. Testim. 8. (46) Non enim. Testim. 3. (47) Connaturalium. Ibid. (48) Ea quippe. Testin. 5. (49) Hæc testimonia, ex superiore S. Hippolyti
From the Same, from the Same Discourse 5Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου 5
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. 2. Εὐσεβὲς κεκύρωται δόγμα Χριστιανοῖς, κατ’ αὐτήν τε τὴν φύσιν καὶ τὴν ἐνέργειαν καὶ πᾶν ἕτερον αὐτῷ προσφυὲς ἴσον ἑαυτῷ καὶ ταυτὸν εἶναι τὸν θεόν, μηδὲν ἑαυτῷ τῶν ἑαυτοῦ παντελῶς ἄνισον ἔχοντα καὶ ἀκατάλληλον.
8$1 CONTRA BERONEM ET HELICONEM. A Ex editione Sirmondiana. II. Utraque (40) ostendeus super quæ dupliciter, divine scilicet et humane, operatum est secundum eamdem quæ veraciter vera est et naturalis sub- stantia, Deum immensum simul et circumscriptum hominem exsistentem et intellectum, substantiam utriusque perfecte perfectam habentem cum opera- tione sua, id est naturali proprietate. Et rursus : Non enim (41) facta est natura deitas transmutata natura caro, facta natura divinitatis caro: sed quod erat etiam deitati coaptata mansit caro, in- firma et passibilis natura et operatione, sicut ait Salvator: Spiritus quidem promptus, caro autem infirma *. » Et iterum : Per quam (42) operatus et patiens quæ erant carnis sine peccato, pro nobis indicavit exinanitionem deitatis, miraculis et car- nis passionibus naturaliter roboratam. Et iterum: Mysterium (43) divinæ incarnationis apostolis et prophetis atque doctoribus duplam et diversam ha- bere dignoscitur naturalem in omnibus theoriam, indiminutæ deitatis exsistens, et plenæ demonstra- tivum humanitatis. Et iterum : Quibus (44) divine pariter et humane operatus est, perfectionem, per omnem utriusque rationem, sibi naturaliter incom - mutabilem salvans. Et iterum: Nil divinum (45) nudum corpore operatus, nil humanum idem ipse privatum divinitate gerens: servans sibimet modum secundum utrumque immutabilem, per quem ope- ratus est utraque decenti more, ad approbationem perfectæ ac veræ nihilque habentis pravitatis inhu- C manationis suæ. Er editione Combefisiana (49). 812 II. Utraque ostendens se, eo quod dupliciter (di- vine scilicet et humane) operatum est, secundum eamdem quæ veraciter vera et naturalis substantia est, Deum immensum simul, et circumscriptum ex- sistere ac intelligi hominem; utriusque perfecte perfectam essentiam habentem, cum illius operatio- ne, id est, naturali proprietate. Et rursus: Non enim caro facta est natura deitas, translata natura, facta videlicet secundum naturam divinitatis caro ; sed quod erat, etiam deitati coapta, mansit, id est, caro infirma et passibilis natura et operatione, sicut ait Salvator : • Spiritus quidem promptus, ca- 10 autem infirma. » Et rursus: Qua operatus et passus, quæ erant carnis ab omni peccato immunis, B divinitatis pro nobis exinanitionem miraculis et. carnis passionibus naturaliter confirmatam, proba- vit. Et iterum: Mysterium divinæ incarnationis, apostolis et prophetis atque doctoribus, duplam ac diversam in omnibus habere compertum est natura- lem considerationem; cum perfectæ deitatis, et ple- næ vim habeat ostendendæ humanitatis. Et iterum: Quibus divine pariter et humane operatus est, per- fecte utroque sui rationem natura servans incom- mutabilem. Et iterum: Nihil divinum nudum cor- pore operatus, nihil humanum idem ipse gerens quod expers esset deitatis: qua ipsa nova decenti- que ratione utraque operatus est, utriusque ratione immunem se a mutatione servans, ad perfectæ suæ humanationis, quæ plane vera sit, nihilque aut vitii aut labis admittat, fidem astruendam. III. De his vero, qui unam deitatis et humanitatis ejus operationem, et naturam dogmatizant, dicit : Non enim circumscribi natura genita comparatumi est, quod secundum naturam ingenitum est, la- metsi ei coaluit, per conceptionem, quæ vim omnem mentis circumscribit; ac nec unquam in eandem naturam naturalemque virtutem seu operationem vertantur, donec utrumque intra propriam natura- lem inconvertibilitatem manet. Et item: Forum enim duntaxat, quæ ejusdem naturæ sunt, motus ejusdem virtutis ac efficaciæ est, substantiam desi- gnans, cujus est naturalis virtus; cum substantia diversæ natura proprietatis nulla ratione esse possit III. De his vero, qui unam deitatis et humanitatis ejus operationem, et naturam unam dogmatizant, dicit: Non enim (46) circumscribitur factitia natu- ra id quod per naturam factum non est, licet coo- riatur ei per conceptionen), omnem circumscriben- tem sensum : nec etiam in eodem ipso sibi natura differtur aliquando et naturalis operatio, donec utrumque intra propriam manet naturalem incon- versibilitatem. Et item: Counaturalium (47) quippe tantum est eadem ipsa operans motus, essentiam indicans, cujus naturalem constat esse virtutem, alterius naturæ proprietate substantiæ secundum nullam rationem esse vel fieri sine conversibilitate valente. Item: Ea quippe (48), quæ mutuo sunt D aut fieri, absque convertibilitate. Item: Ea enim, cooperantia, et eadem operantia, et ejusdem ori- ginis; profecto et compassibilia naturæ non susci- pientia differentiam : et naturis sibi confusis erit dealitas Christus, et personis separatis fiet quater- nitas: quod est nimium fugiendum. Et iterum : Si Matth. xxvi, 42. PATROL. GR. X. quæ ejusdem inter se virtutis sunt et operationis, ejusdemque prorsus originis ac earumdem passio- num, ea naturæ distinctionem non admittunt; con- fusisque secum naturis, erit Christus dualitas, personisque divisis fiet quaternitas : quod omnium sermone contra Beronem ab Anastasio desumpia, recensuit castigavitque Combefisius in editione op - rum S. Maximi, tom. I, pag. 76, eo quol in edito Sirmondiano Anastasii versio implexa passim ac mendosa noscatur. Utraque sive cum textu, sive cum notis et animadversionibus Capperonnierii infra relatis conferenda. 27 (40) Utraque. Supra cap. 4, seu testimon. 4. (41) Non enim. Testim. 2. (42) Per quam. Ibid. (43) Mysterium. Testim. 4. (44) Quibus. Ibid. (45) Nil divinum. Testim. 8. (46) Non enim. Testim. 3. (47) Connaturalium. Ibid. (48) Ea quippe. Testin. 5. (49) Hæc testimonia, ex superiore S. Hippolyti
PG 10:837εἰ τοίνυν κατὰ Βήρωνα τῆς αὐτῆς αὐτῷ προσληφθεῖσα φυσικῆς ἐνεργείας γέγονεν ἡ σαρκός, δῆλον ὅτι καὶ τῆς αὐτῆς αὐτῷ γέγονε φύσεως μεθ’ ὅσων ἡ φύσις, ἀναρχίας, ἀγεννησίας, ἀπειρίας, ἀϊδιότητος, ἀκαταληψίας καὶ τῶν, ὅσα τούτων καθ’ ὑπεροχὴν ὁ θεολογικὸς ὑπερφυῶς ἐνορᾷ τῇ θεότητι λόγος, καὶ τροπὴν ἀμφότερα πέπονθε, μηδετέρου τὸν τῆς ἰδίας φύσεως οὐσιώδη λόγον ἔτι σωζόμενον ἔχοντος. ὁ γὰρ ἑτεροφυῶν εἰδὼς ταυτουργίαν σύγχυσιν ὁμοῦ φυσικὴν καὶ διαίρεσιν αὐτῶν εἰσηγεῖται προσωπικήν, ἀδιαγνώστου παντελῶς τῇ τῶν ἰδιωμάτων μεταβολῇ τῆς φυσικῆς αὐτῶν γενομένης ὑπάρξεως.
845 CONTRA BERONEM ET HELICONEM. 846 dogmatizata est, unam voluntatem et unam operation A tivum uniuscujusque naturæ operatio et est et co- nem respuentes, et neque unam, neque duas, id est divinam et humanam voluntatem vel operationem in eo, vel quamdam ex omuibus confiteri volentes, non solum instabiles et tergiversatores, sed et hæ- reticis qui in confusione ac phantasia et divisione erraverunt, magis impios ipsi seipsos propriis ver- bis et dogmatibus monstrant. Nam illi quidem vel unam, isti vero nec unam voluntatem vel opera- tionem eum habere volunt, ac per hoc insubstan- tialeın illum et inessentialem; minus enim est di- cere, sine voluntate ac impotem (57) secundum utrasque naturas pronuntiant, cum juxta sacras de- finitiones et rationes corruptio, id est interemptio et inexsistentia naturæ, naturalium habitudinum et operationum atque virtutum infirmitas et defectus B exsistat, et quod universaliter voluntate naturali ac substantiali operatione privatur, neque est, neque aliquid est, neque est quævis ejus essentia. VI. Et non ipsum tantum, sed et Patrem, et Spiritum sanctum, insubstantivum astruunt et inex- sistentem. Ejusdem enim utrisque illis substan- tiæ, id est deitatis, et voluntatis, ac operationis Salvator exsistit, secundum quod est et dicitur na- tura Deus; ita ut subsequenter et dominam no- stram vere sanctissimam, super omnes sanctos venerandam scilicet et laudandam, ut proprie ac non fallaciter, veraciter Dei genitricem semperque virginem, non proprie ac veraciter matrem Dei de- scribant, sed ejus qui nullomodo secundum ipsos exsistit. Et isti quidem talibus ac tantis impietatibus C capti, per sua ipsius (58) dogmata propalantur. Hi vero, qui simul cum duabus voluntatibus et opera- tionibus, quæ sanctis catholicæ institutoribus Ec- clesiæ pie in Salvatore nostro Christo dicuntur, aliam unam nescio unde fingentes confiteri volunt, et ana- thematizant eos qui non consone sibi unam et duas, id est tres voluntates et operationes in eo confi- tentur; nihilominus et isti sanctos prophetas et apostolos ac doctores, quin et super hos, qui in ipsis locutus est, imo et nunc per eos affatur, sanctis- simum Spiritum anathematizant, et traditam per eos nobis ab illo sanctam et immaculatam fidem novis adulterantes adinventionibus abnegant, et aliam in Salvatore Christo naturam præter divinam et hu- manam, extraneam quamdam et omnium alienam exsistentium fingunt (59), cujus esse volunt a se fictam in illo unam voluntatem et operationein. Quo- niam omnis voluntas naturalis et substantialis ope- ratio, naturæ profecto voluntativæ ac operativæ idio- mata sunt. Et omnis operatio naturalis substantiam indicat, ex qua procedit et inest (60): et indica- Isa. 1, 22. ** Il Cor. vi, 14-16. in rebus alienam, fingunt. ComBEF. D gnoscitur naturalis: et omnis natura propriæ ope- rationis substantiali ratione cognoscitur, et omnis natura convenientem sibi seque significantem habet operationem, hanc ab aliis discernentem, definitio- nesque substantiarum naturales earum operationes vera ratio novit. Et ut compendiose dicatur, nec naturam sine operatione quæ illam substantialiter characterizet, nec rursus voluntatem vel operatio- nem constat esse sine quadam substantia, id est possibile (61); quemadmodum divina concionantur Eloquia, et ipsa rerum natura clamat. • VII. Igitur voluntatem et operationem unam præter duas circa Salvatorem Christum fingentes, et necessitate (62) etiam aliam naturam præter di- vinam, ut dictum est, et humanam extraneam quam- dam exsistentium omnium alienam plasmantes ap- plicant ei, cujus esse (63) jam dictam a se unam voluntatem, quæ inane tigmentum fictæ cogitatin- nis est, et germen quod ab idololatria nil penitus dif- fert. Deus enim simul et homo Salvator exsistens, duas tantum congruentes sibi naturas et voluntates et operationes, id est divinam et humanam habet, quemadmodum inclyti præceptores nostri ac docto- res affirmant: non unam et duas, id est tres, ut adversarii dogmatizant; quo illud evidentissime gerant, quod olim a Deo per Isaiam prophetam in calumniam dicitur, id est: Caupones tui vinum aqua miscent **. Ut enim apparet, et isti verbum veritatis cauponum more adulterando, natura- lem dualitatem voluntatum et operationum Sal- vatoris nostri Christi una voluntate ac operatione, quæ in ipso ab hæreticis qui in confusione ac divi- sione seu phantasia decepti sunt, impie dogmati- zata est, veluti vinum aqua miscentes, utrasque se- ctas confiteri compellunt; quod impium veraciter est et alienum immaculatæ fidei nostræ Christia- norum; qui ex diametro similiter ut præcessores sui etiam per hunc a veritate decidunt modum. Equale quippe ex diametro et simile malum est cum hæretica opinione paternam projicere ac re- probare orthodoxiamı, et e diverso cum hac pariter et illam confiteri et approbare: Quæ enim partici- patio justitiæ et iniquitati ? aut quæ societas luci ad tenebras ? aut quæ conventio Christi ad Belial? aut quæ purs fideli cum infideli ? qui autem consensus templo Dei cum idolis *? divinus ait Apostolus. In- quam vero et ipse: Quæ participatio, vel commu- nicatio, conventio, aut pars, aut consensus paternæ orthodoxiæ, ad nequam hæreticorum opinionem, ut cum altera altera prædicetur, vel etiam respuatur? VIII. Et hoc quoque diligenter intendant, quiz substantia, est possibile. ID. (57) Impotem.Impotentem. BAUN. (58) Ipsius. Ipsorum. ID. (59) Et omnium... fingunt. Et ab omnibus quæ sunt (60) Et inest. Cui inest. Id. (61) Constat... possibile. Constare sine quadam (62) Et necessitate. Ex necessitate. Id. (63) Cujus esse. Cujus velint esse. Id.
From the Same, from the Same Discourse 6Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου 6
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ζ. Εἰ δὲ τῆς αὐτῆς αὐτῷ μὴ γέγονε φύσεως, οὐδὲ τῆς αὐτῆς αὐτῷ ποτε γενήσεται φυσικῆς ἐνεργείας, ἵνα μὴ δειχθῇ τῇ φύσει τὴν ἐνέργειαν ἄνισον ἔχων καὶ ἀκατάλληλον καὶ τῆς αὐτοῦ δι’ ὅλων τῶν ἑαυτοῦ φυσικῆς ἔξω γεγονὼς ἰσότητος καὶ ταυτότητος, ὅπερ ἀσεβές.
845 CONTRA BERONEM ET HELICONEM. 846 dogmatizata est, unam voluntatem et unam operation A tivum uniuscujusque naturæ operatio et est et co- nem respuentes, et neque unam, neque duas, id est divinam et humanam voluntatem vel operationem in eo, vel quamdam ex omuibus confiteri volentes, non solum instabiles et tergiversatores, sed et hæ- reticis qui in confusione ac phantasia et divisione erraverunt, magis impios ipsi seipsos propriis ver- bis et dogmatibus monstrant. Nam illi quidem vel unam, isti vero nec unam voluntatem vel opera- tionem eum habere volunt, ac per hoc insubstan- tialeın illum et inessentialem; minus enim est di- cere, sine voluntate ac impotem (57) secundum utrasque naturas pronuntiant, cum juxta sacras de- finitiones et rationes corruptio, id est interemptio et inexsistentia naturæ, naturalium habitudinum et operationum atque virtutum infirmitas et defectus B exsistat, et quod universaliter voluntate naturali ac substantiali operatione privatur, neque est, neque aliquid est, neque est quævis ejus essentia. VI. Et non ipsum tantum, sed et Patrem, et Spiritum sanctum, insubstantivum astruunt et inex- sistentem. Ejusdem enim utrisque illis substan- tiæ, id est deitatis, et voluntatis, ac operationis Salvator exsistit, secundum quod est et dicitur na- tura Deus; ita ut subsequenter et dominam no- stram vere sanctissimam, super omnes sanctos venerandam scilicet et laudandam, ut proprie ac non fallaciter, veraciter Dei genitricem semperque virginem, non proprie ac veraciter matrem Dei de- scribant, sed ejus qui nullomodo secundum ipsos exsistit. Et isti quidem talibus ac tantis impietatibus C capti, per sua ipsius (58) dogmata propalantur. Hi vero, qui simul cum duabus voluntatibus et opera- tionibus, quæ sanctis catholicæ institutoribus Ec- clesiæ pie in Salvatore nostro Christo dicuntur, aliam unam nescio unde fingentes confiteri volunt, et ana- thematizant eos qui non consone sibi unam et duas, id est tres voluntates et operationes in eo confi- tentur; nihilominus et isti sanctos prophetas et apostolos ac doctores, quin et super hos, qui in ipsis locutus est, imo et nunc per eos affatur, sanctis- simum Spiritum anathematizant, et traditam per eos nobis ab illo sanctam et immaculatam fidem novis adulterantes adinventionibus abnegant, et aliam in Salvatore Christo naturam præter divinam et hu- manam, extraneam quamdam et omnium alienam exsistentium fingunt (59), cujus esse volunt a se fictam in illo unam voluntatem et operationein. Quo- niam omnis voluntas naturalis et substantialis ope- ratio, naturæ profecto voluntativæ ac operativæ idio- mata sunt. Et omnis operatio naturalis substantiam indicat, ex qua procedit et inest (60): et indica- Isa. 1, 22. ** Il Cor. vi, 14-16. in rebus alienam, fingunt. ComBEF. D gnoscitur naturalis: et omnis natura propriæ ope- rationis substantiali ratione cognoscitur, et omnis natura convenientem sibi seque significantem habet operationem, hanc ab aliis discernentem, definitio- nesque substantiarum naturales earum operationes vera ratio novit. Et ut compendiose dicatur, nec naturam sine operatione quæ illam substantialiter characterizet, nec rursus voluntatem vel operatio- nem constat esse sine quadam substantia, id est possibile (61); quemadmodum divina concionantur Eloquia, et ipsa rerum natura clamat. • VII. Igitur voluntatem et operationem unam præter duas circa Salvatorem Christum fingentes, et necessitate (62) etiam aliam naturam præter di- vinam, ut dictum est, et humanam extraneam quam- dam exsistentium omnium alienam plasmantes ap- plicant ei, cujus esse (63) jam dictam a se unam voluntatem, quæ inane tigmentum fictæ cogitatin- nis est, et germen quod ab idololatria nil penitus dif- fert. Deus enim simul et homo Salvator exsistens, duas tantum congruentes sibi naturas et voluntates et operationes, id est divinam et humanam habet, quemadmodum inclyti præceptores nostri ac docto- res affirmant: non unam et duas, id est tres, ut adversarii dogmatizant; quo illud evidentissime gerant, quod olim a Deo per Isaiam prophetam in calumniam dicitur, id est: Caupones tui vinum aqua miscent **. Ut enim apparet, et isti verbum veritatis cauponum more adulterando, natura- lem dualitatem voluntatum et operationum Sal- vatoris nostri Christi una voluntate ac operatione, quæ in ipso ab hæreticis qui in confusione ac divi- sione seu phantasia decepti sunt, impie dogmati- zata est, veluti vinum aqua miscentes, utrasque se- ctas confiteri compellunt; quod impium veraciter est et alienum immaculatæ fidei nostræ Christia- norum; qui ex diametro similiter ut præcessores sui etiam per hunc a veritate decidunt modum. Equale quippe ex diametro et simile malum est cum hæretica opinione paternam projicere ac re- probare orthodoxiamı, et e diverso cum hac pariter et illam confiteri et approbare: Quæ enim partici- patio justitiæ et iniquitati ? aut quæ societas luci ad tenebras ? aut quæ conventio Christi ad Belial? aut quæ purs fideli cum infideli ? qui autem consensus templo Dei cum idolis *? divinus ait Apostolus. In- quam vero et ipse: Quæ participatio, vel commu- nicatio, conventio, aut pars, aut consensus paternæ orthodoxiæ, ad nequam hæreticorum opinionem, ut cum altera altera prædicetur, vel etiam respuatur? VIII. Et hoc quoque diligenter intendant, quiz substantia, est possibile. ID. (57) Impotem.Impotentem. BAUN. (58) Ipsius. Ipsorum. ID. (59) Et omnium... fingunt. Et ab omnibus quæ sunt (60) Et inest. Cui inest. Id. (61) Constat... possibile. Constare sine quadam (62) Et necessitate. Ex necessitate. Id. (63) Cujus esse. Cujus velint esse. Id.
From the Same, from the Same Discourse 7Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου 7
Clean text (TLG). Diplomatic Greek text; the machine OCR of the Migne page is kept in the OCR and Page views.
Τοῦ αὐτοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. η. Εἰς ταύτην δὲ τὴν πλάνην κατήχθησαν κακῶς πεισθέντες, ἰδίαν γενέσθαι τῆς σαρκὸς τὴν δι’ αὐτῆς ἐκφανθεῖσαν ἐν τοῖς θαύμασι θείαν ἐνέργειαν, ᾗ τὸ πᾶν ὁ Χριστὸς οὐσιώσας, καθὸ νοεῖται θεός, συνέχει κρατούμενον.
845 CONTRA BERONEM ET HELICONEM. 846 dogmatizata est, unam voluntatem et unam operation A tivum uniuscujusque naturæ operatio et est et co- nem respuentes, et neque unam, neque duas, id est divinam et humanam voluntatem vel operationem in eo, vel quamdam ex omuibus confiteri volentes, non solum instabiles et tergiversatores, sed et hæ- reticis qui in confusione ac phantasia et divisione erraverunt, magis impios ipsi seipsos propriis ver- bis et dogmatibus monstrant. Nam illi quidem vel unam, isti vero nec unam voluntatem vel opera- tionem eum habere volunt, ac per hoc insubstan- tialeın illum et inessentialem; minus enim est di- cere, sine voluntate ac impotem (57) secundum utrasque naturas pronuntiant, cum juxta sacras de- finitiones et rationes corruptio, id est interemptio et inexsistentia naturæ, naturalium habitudinum et operationum atque virtutum infirmitas et defectus B exsistat, et quod universaliter voluntate naturali ac substantiali operatione privatur, neque est, neque aliquid est, neque est quævis ejus essentia. VI. Et non ipsum tantum, sed et Patrem, et Spiritum sanctum, insubstantivum astruunt et inex- sistentem. Ejusdem enim utrisque illis substan- tiæ, id est deitatis, et voluntatis, ac operationis Salvator exsistit, secundum quod est et dicitur na- tura Deus; ita ut subsequenter et dominam no- stram vere sanctissimam, super omnes sanctos venerandam scilicet et laudandam, ut proprie ac non fallaciter, veraciter Dei genitricem semperque virginem, non proprie ac veraciter matrem Dei de- scribant, sed ejus qui nullomodo secundum ipsos exsistit. Et isti quidem talibus ac tantis impietatibus C capti, per sua ipsius (58) dogmata propalantur. Hi vero, qui simul cum duabus voluntatibus et opera- tionibus, quæ sanctis catholicæ institutoribus Ec- clesiæ pie in Salvatore nostro Christo dicuntur, aliam unam nescio unde fingentes confiteri volunt, et ana- thematizant eos qui non consone sibi unam et duas, id est tres voluntates et operationes in eo confi- tentur; nihilominus et isti sanctos prophetas et apostolos ac doctores, quin et super hos, qui in ipsis locutus est, imo et nunc per eos affatur, sanctis- simum Spiritum anathematizant, et traditam per eos nobis ab illo sanctam et immaculatam fidem novis adulterantes adinventionibus abnegant, et aliam in Salvatore Christo naturam præter divinam et hu- manam, extraneam quamdam et omnium alienam exsistentium fingunt (59), cujus esse volunt a se fictam in illo unam voluntatem et operationein. Quo- niam omnis voluntas naturalis et substantialis ope- ratio, naturæ profecto voluntativæ ac operativæ idio- mata sunt. Et omnis operatio naturalis substantiam indicat, ex qua procedit et inest (60): et indica- Isa. 1, 22. ** Il Cor. vi, 14-16. in rebus alienam, fingunt. ComBEF. D gnoscitur naturalis: et omnis natura propriæ ope- rationis substantiali ratione cognoscitur, et omnis natura convenientem sibi seque significantem habet operationem, hanc ab aliis discernentem, definitio- nesque substantiarum naturales earum operationes vera ratio novit. Et ut compendiose dicatur, nec naturam sine operatione quæ illam substantialiter characterizet, nec rursus voluntatem vel operatio- nem constat esse sine quadam substantia, id est possibile (61); quemadmodum divina concionantur Eloquia, et ipsa rerum natura clamat. • VII. Igitur voluntatem et operationem unam præter duas circa Salvatorem Christum fingentes, et necessitate (62) etiam aliam naturam præter di- vinam, ut dictum est, et humanam extraneam quam- dam exsistentium omnium alienam plasmantes ap- plicant ei, cujus esse (63) jam dictam a se unam voluntatem, quæ inane tigmentum fictæ cogitatin- nis est, et germen quod ab idololatria nil penitus dif- fert. Deus enim simul et homo Salvator exsistens, duas tantum congruentes sibi naturas et voluntates et operationes, id est divinam et humanam habet, quemadmodum inclyti præceptores nostri ac docto- res affirmant: non unam et duas, id est tres, ut adversarii dogmatizant; quo illud evidentissime gerant, quod olim a Deo per Isaiam prophetam in calumniam dicitur, id est: Caupones tui vinum aqua miscent **. Ut enim apparet, et isti verbum veritatis cauponum more adulterando, natura- lem dualitatem voluntatum et operationum Sal- vatoris nostri Christi una voluntate ac operatione, quæ in ipso ab hæreticis qui in confusione ac divi- sione seu phantasia decepti sunt, impie dogmati- zata est, veluti vinum aqua miscentes, utrasque se- ctas confiteri compellunt; quod impium veraciter est et alienum immaculatæ fidei nostræ Christia- norum; qui ex diametro similiter ut præcessores sui etiam per hunc a veritate decidunt modum. Equale quippe ex diametro et simile malum est cum hæretica opinione paternam projicere ac re- probare orthodoxiamı, et e diverso cum hac pariter et illam confiteri et approbare: Quæ enim partici- patio justitiæ et iniquitati ? aut quæ societas luci ad tenebras ? aut quæ conventio Christi ad Belial? aut quæ purs fideli cum infideli ? qui autem consensus templo Dei cum idolis *? divinus ait Apostolus. In- quam vero et ipse: Quæ participatio, vel commu- nicatio, conventio, aut pars, aut consensus paternæ orthodoxiæ, ad nequam hæreticorum opinionem, ut cum altera altera prædicetur, vel etiam respuatur? VIII. Et hoc quoque diligenter intendant, quiz substantia, est possibile. ID. (57) Impotem.Impotentem. BAUN. (58) Ipsius. Ipsorum. ID. (59) Et omnium... fingunt. Et ab omnibus quæ sunt (60) Et inest. Cui inest. Id. (61) Constat... possibile. Constare sine quadam (62) Et necessitate. Ex necessitate. Id. (63) Cujus esse. Cujus velint esse. Id.
οὐ γὰρ ἔγνωσαν ἀδύνατον εἶναι, θείας ἐνεργείας φύσεως ἑτεροφυοῦς οὐσίας ἰδίωμα γενέσθαι δίχα τροπῆς, οὐδὲ συνῆκαν, ὡς οὐ πάντως ἴδιόν ἐστι τῆς σαρκὸς τὸ δι’ αὐτῆς μὲν ἐκφαινόμενον, οὐκ αὐτῆς δὲ φυσικῶς ἐκφυόμενον, καίτοι σαφοῦς αὐτοῖς οὔσης καὶ προφανοῦς τῆς ἀποδείξεως. ἐγὼ γὰρ γλώσσῃ λαλῶν καὶ χειρὶ γράφων μίαν καὶ τὴν αὐτὴν δι’ ἀμφοῖν τῆς νοερᾶς μου ψυχῆς ἐκφαίνω διάνοιαν, ἐνέργειαν αὐτῆς ὑπάρχουσαν φυσικήν, μηδενὶ λόγῳ δείξας αὐτὴν γλώσσης ἢ χειρὸς φυσικῶς ἐκφυομένην, μήτε μὴν γενομένην αὐτῶν ἢ λεγομένην διάνοιαν διὰ τὴν δι’ ἀμφοῖν αὐτῆς ἔκφανσιν. γλῶσσαν γὰρ ἢ χεῖρα διανοητικὴν συνετὸς οἶδεν οὐδείς, ὥσπερ οὐδὲ τὴν παναγίαν τοῦ θεοῦ σάρκα διὰ τὸ προσληφθῆναι καὶ τὸ δι’ αὐτῆς ἐκφανθῆναι τὴν θείαν ἐνέργειαν γενομένην κατ’ αὐτὸν φύσει δημιουργόν, ἀλλ’ εὐσεβῶς ὁμολογεῖ πιστεύων, ὅτι διὰ τὴν ἡμῶν σωτηρίαν καὶ τὸ δῆσαι πρὸς ἀτρεψίας τὸ πᾶν ὁ τῶν ὅλων δημιουργὸς ἐκ τῆς παναγίας ἀειπαρθένου Μαρίας κατὰ σύλληψιν ἄχραντον δίχα τροπῆς ἐνουσιώσας ἑαυτῷ ψυχὴν νοερὰν μετὰ αἰσθητικοῦ σώματος, γέγονεν ἄνθρωπος φύσει κακίας ἀλλότριος ὁ λόγος θεὸς ὁ αὐτός·
845 CONTRA BERONEM ET HELICONEM. 846 dogmatizata est, unam voluntatem et unam operation A tivum uniuscujusque naturæ operatio et est et co- nem respuentes, et neque unam, neque duas, id est divinam et humanam voluntatem vel operationem in eo, vel quamdam ex omuibus confiteri volentes, non solum instabiles et tergiversatores, sed et hæ- reticis qui in confusione ac phantasia et divisione erraverunt, magis impios ipsi seipsos propriis ver- bis et dogmatibus monstrant. Nam illi quidem vel unam, isti vero nec unam voluntatem vel opera- tionem eum habere volunt, ac per hoc insubstan- tialeın illum et inessentialem; minus enim est di- cere, sine voluntate ac impotem (57) secundum utrasque naturas pronuntiant, cum juxta sacras de- finitiones et rationes corruptio, id est interemptio et inexsistentia naturæ, naturalium habitudinum et operationum atque virtutum infirmitas et defectus B exsistat, et quod universaliter voluntate naturali ac substantiali operatione privatur, neque est, neque aliquid est, neque est quævis ejus essentia. VI. Et non ipsum tantum, sed et Patrem, et Spiritum sanctum, insubstantivum astruunt et inex- sistentem. Ejusdem enim utrisque illis substan- tiæ, id est deitatis, et voluntatis, ac operationis Salvator exsistit, secundum quod est et dicitur na- tura Deus; ita ut subsequenter et dominam no- stram vere sanctissimam, super omnes sanctos venerandam scilicet et laudandam, ut proprie ac non fallaciter, veraciter Dei genitricem semperque virginem, non proprie ac veraciter matrem Dei de- scribant, sed ejus qui nullomodo secundum ipsos exsistit. Et isti quidem talibus ac tantis impietatibus C capti, per sua ipsius (58) dogmata propalantur. Hi vero, qui simul cum duabus voluntatibus et opera- tionibus, quæ sanctis catholicæ institutoribus Ec- clesiæ pie in Salvatore nostro Christo dicuntur, aliam unam nescio unde fingentes confiteri volunt, et ana- thematizant eos qui non consone sibi unam et duas, id est tres voluntates et operationes in eo confi- tentur; nihilominus et isti sanctos prophetas et apostolos ac doctores, quin et super hos, qui in ipsis locutus est, imo et nunc per eos affatur, sanctis- simum Spiritum anathematizant, et traditam per eos nobis ab illo sanctam et immaculatam fidem novis adulterantes adinventionibus abnegant, et aliam in Salvatore Christo naturam præter divinam et hu- manam, extraneam quamdam et omnium alienam exsistentium fingunt (59), cujus esse volunt a se fictam in illo unam voluntatem et operationein. Quo- niam omnis voluntas naturalis et substantialis ope- ratio, naturæ profecto voluntativæ ac operativæ idio- mata sunt. Et omnis operatio naturalis substantiam indicat, ex qua procedit et inest (60): et indica- Isa. 1, 22. ** Il Cor. vi, 14-16. in rebus alienam, fingunt. ComBEF. D gnoscitur naturalis: et omnis natura propriæ ope- rationis substantiali ratione cognoscitur, et omnis natura convenientem sibi seque significantem habet operationem, hanc ab aliis discernentem, definitio- nesque substantiarum naturales earum operationes vera ratio novit. Et ut compendiose dicatur, nec naturam sine operatione quæ illam substantialiter characterizet, nec rursus voluntatem vel operatio- nem constat esse sine quadam substantia, id est possibile (61); quemadmodum divina concionantur Eloquia, et ipsa rerum natura clamat. • VII. Igitur voluntatem et operationem unam præter duas circa Salvatorem Christum fingentes, et necessitate (62) etiam aliam naturam præter di- vinam, ut dictum est, et humanam extraneam quam- dam exsistentium omnium alienam plasmantes ap- plicant ei, cujus esse (63) jam dictam a se unam voluntatem, quæ inane tigmentum fictæ cogitatin- nis est, et germen quod ab idololatria nil penitus dif- fert. Deus enim simul et homo Salvator exsistens, duas tantum congruentes sibi naturas et voluntates et operationes, id est divinam et humanam habet, quemadmodum inclyti præceptores nostri ac docto- res affirmant: non unam et duas, id est tres, ut adversarii dogmatizant; quo illud evidentissime gerant, quod olim a Deo per Isaiam prophetam in calumniam dicitur, id est: Caupones tui vinum aqua miscent **. Ut enim apparet, et isti verbum veritatis cauponum more adulterando, natura- lem dualitatem voluntatum et operationum Sal- vatoris nostri Christi una voluntate ac operatione, quæ in ipso ab hæreticis qui in confusione ac divi- sione seu phantasia decepti sunt, impie dogmati- zata est, veluti vinum aqua miscentes, utrasque se- ctas confiteri compellunt; quod impium veraciter est et alienum immaculatæ fidei nostræ Christia- norum; qui ex diametro similiter ut præcessores sui etiam per hunc a veritate decidunt modum. Equale quippe ex diametro et simile malum est cum hæretica opinione paternam projicere ac re- probare orthodoxiamı, et e diverso cum hac pariter et illam confiteri et approbare: Quæ enim partici- patio justitiæ et iniquitati ? aut quæ societas luci ad tenebras ? aut quæ conventio Christi ad Belial? aut quæ purs fideli cum infideli ? qui autem consensus templo Dei cum idolis *? divinus ait Apostolus. In- quam vero et ipse: Quæ participatio, vel commu- nicatio, conventio, aut pars, aut consensus paternæ orthodoxiæ, ad nequam hæreticorum opinionem, ut cum altera altera prædicetur, vel etiam respuatur? VIII. Et hoc quoque diligenter intendant, quiz substantia, est possibile. ID. (57) Impotem.Impotentem. BAUN. (58) Ipsius. Ipsorum. ID. (59) Et omnium... fingunt. Et ab omnibus quæ sunt (60) Et inest. Cui inest. Id. (61) Constat... possibile. Constare sine quadam (62) Et necessitate. Ex necessitate. Id. (63) Cujus esse. Cujus velint esse. Id.
PG 10:839θεότητι μὲν τὰ θεῖα διὰ τῆς αὐτοῦ παναγίας σαρκός, οὐκ ὄντα φύσει τῆς σαρκός, ἐνεργῶν, ἀνθρωπότητι δὲ τὰ ἀνθρώπινα, οὐκ ὄντα φύσει θεότητος, ἀνοχῇ πάσχων θεότητος, μηδὲν θεῖον γυμνὸν σώματος ἐνεργήσας, μηδὲν ἀνθρώπινον ὁ αὐτὸς ἄμοιρον δράσας θεότητος, τηρῶν ἑαυτῷ καὶ καθ’ ὃν ἐνήργησεν ἀμφότερα καινοπρεπῆ τρόπον τὸ κατ’ ἄμφω φυσικῶς ἀναλλοίωτον, εἰς πίστωσιν τῆς αὐτοῦ τελείας ἐνανθρωπήσεως τῆς ὄντως ἀληθοῦς καὶ μηδὲν ἐχούσης φαυλότητος. ὁ μὲν οὖν Βήρων οὕτως ἔχων, ὡς ἔφην, ἐνεργείας μονάδι τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν ἀνθρωπότητα συγχέας ὁμοῦ φυσικῶς λύει τὸν βίον, ἀγνοήσας, μόνης τῆς τῶν ὁμοφυῶν προσώπων ὁμοφυοῦς ταυτότητος τὴν ταυτουργίαν εἶναι δηλωτικήν.
λ Κατ' αὐτὴν τὴν ὄντως ἀληθῆ καὶ φυσικὴν ὕπαρξιν. Τὴν οὐσίαν ἑκατέρου τελείως τε- λείαν ἔχοντα. ᾿Αλλὰ οὐχ, ὥς τινές φασιν, κατὰ ἑτεροφύων, αἱ συγκρίσεις. Θεῷ δὲ ποιητῇ τῶν ὅλων ποιητῶν, ἀπείρῳ περατῶν καὶ ἀπειρίᾳ πέρας κατ' οὐδένα συγκρίνεται λόγον. Κἂν εἰς μίαν ὑπόστασιν ἀμφοτέ- Διὰ τῶν ἀνομοίων μὲν ὑπάρχον πέντα δεικνὺς αὐτὸν ἐξακουόμε- Ὅσον εἰκάσαι τὸ παντελῶς ἀνεί- χαστον. Κἂν διὰ σαρκὸς διέλαμψε φύσει πεπερασμένης. Κἂν συνέφυ αὐτῷ κατὰ σύλληψιν πάντα περιγράφουσαν νοῦν. Οὔτε μὴν εἰς τ' αὐτὸν αὐτῷ φέρε σθαι πέφυκε) φύσεώς ποτε καὶ φυσικῆς ἐνεργείας. Ομοφυῶν γὰρ μόνων ή ταυτουρ γός ἐστι κίνησις, σημαίνουσα τὴν μις. Ἕως ἂν οὐχ (73) οὖν εἰς κατὰ τὴν οὐσίαν οὐδέποτε καθ᾽ ὁτιοῦν ἀμφοτέρων γνωσθήσεται κίνησις. ἑαυτοῦ καθ' ἑκάτερον ἀεὶ μένων ἀνθρωπίνως ενήργησε, τέλειον και τὰ τὸν ἑκατέρου λόγον σώζων εαυ- τοῦ φυσικῶς ἀναλλοίωτον. Ποίαν κατ' αὐτοὺς ἕξει τὴν ὕπαρ ξιν, μεταβολῇ θεότητος γενόμενος τέρων ἀναίρεσις. Κατ' αὐτὴν φύσιν. τοῦ φυσικῆς ἔξω γεγονώς ισότητος καὶ ταυτότητος. τῷ τὴν αὐτήν διττὴν καὶ διαφορὰν ἔχειν θεωρίαν, Anast. versio. ☎ Secundum eamdem quæ vera- citer vera est et naturalis substan- tia (67). Utriusque perfecte perfectio- nem habentem. Sed non, sicut quidam aiunt, secundum comparationem: com- parationes sunt eorum ejusdem naturæ et non quæ diversa, cum Deo autem auctore omnium facto rum, et infinito finitore finito- rum, et cum infinitate nulla ra- tione comparatur finitum. ¶ Quanquam in unam substan- tiam (69) utriusque facta sit uni- tas (70). Quem per indissimilia non exsistentem dissimilibus non fu- gientem ostendens eum subaudi- tum (71). : Quantum æstimare possumus quod modis omnibus est inæsti- mabile. x Licet per carnem fulgeret na- tura circumfinita (72). Licet cooriatur et per conce- ptionem omnem sensum circum- scribentem. Nec etiam in eodem ipso sibi natura difertur aliquando et natu- ralis operatio. ♥ Connaturalium enim tantum per se operans est motus, mani- festans substantiam, cujus natura- lem constat esse virtutem. Quarum donec unum secun- dum substantiam non cognitum fuerit Verbum unius operationis, cum utriusque sit, nunquam ali- quando cognoscetur motus. 。 Secundum utrumque suum semper permanens sine casu, qui- bus divine pariter et humane ope- ratus est : perfectionem per om- nem utriusque rationem sibi na- turaliter incommutabilem salvans. * Quam secundum ipsos habe- bit essentiam mutatione divini- tatis factus homo, et carnis trans- latione Deus? Casus enim in al- terutras omnimoda est utrarum- que peremptio. p Secundum eamdem natu- ram (74). Et suæ ipsius per omnia eo- rum quæ sua sunt, naturalis ex- traneus factus æqualitatis et iden- titatis. CONTRA BERONEM ET HELICONEM. Græca. Guyxplotv..... popuwy rap, oux Hic aliter Græca, et Anastasii versio. Locum confer supra. pwv YéɣovEV Evwois. ta, xal did twv ávoμolwy µh spa- vov. (supple obelav fis quoixh xa¤éotŋxe Súvá- (sed legendum videtur yvwpiletal Abyos pias Evepyslas, ȧvEXTTWTOS, ois Bɛixwę dμov xal pros, xal opus peat εós; † yap els altas toutwy entwis, Rated½s totiv áµpo- Kal tñs aŭtoū dɩ' ölwv tŵy čav- git; aliunde vero confundit to avrńr (¡psam) cum (eamdem). significat, sed naturarum divinæ et humanæ con- cretionem et commistionem, quam in incarnatione Apollinaris et Eutyches commenti sunt, etsi error hic a Tertulliano contra Praxeam, c. 27, jam fue- rat confutatus. Fabricianæ, quam interpretis Anastasii. Sirmondia- na enim et Combefisiana exhibent ‹ subsistentiam, › ut suo loco notatum. to allingit interpres. Emendata. Secundum ipsam realiter veram naturalemque exsistentiam. Qui utriusque perfecte perfe- ctam habeat substantiam. Neque enim, ut dicunt aliqui, secundum concretionem et com- mistionem ; naturalium quippe sunt concretiones seu commistio nessed Deo creatori omnium creaturarum infinito finitum nulla ratione potest commisceri; nam non per concretionem seu com- mistionem differunt (68). Quanquam in unam personam utriusque facta sit unitio. Ostendens ipsum ( sermonem meum) audivi, cum per ea (litte- rarum elementa ) quæ dissimilia sunt, exsistat; nec tamen per ea ( elementa) quæ dissimilia sunt, mutationem admittat. Quantum assimilare licet id, quod omnino assimilari non po test. Licet per carnem natura sua finitam fulgeret. Licet ei coaluerit per conce- ptionem quæ mentem omnem re- frenat. Nec etiam in eamdem cum ipso naturain et naturalem operatio- nem transferri unquam potest. Eorum enim duntaxat quæ sunt cjusdem naturæ, molus eadem operatur, substantiam significans, cujus naturalis est virtus. Quandiu igitur unum secundum substantiam agnoscitur Verbum unius operationis, nulla unquam ratione cognoscetur ambarum mo- tio. Secundum utrumque a se ipso nunquam excidens, divinis pariter atque humanis operationibus suis perfectam incommutabilitatem servans secundum (essentialem) utriusque rationem. Qualem secundum ipsos exsi- stentiam habebit, factus divinitatis mutatione homo, et carnis trans- mutatione Deus? nam harum mu- tua in se invicem mutatio, est ambarum omnimoda interemptio. Secundum ipsam naturam. Et per omnia quæ sua sunt, a naturali sua æqualitate et identi tate excessisse. sed emendationi nostræ jam præluserat Franciscus Combefis. in S. Maximo tom. 1, p. 75. scus Combetis. suasum tamen habeo legendum hic esse tug av ouv. Nam supra dixerat Hippolytus incarnationis mysterium et constare divinitate atque humanitate Verbi. Itaque non vult ut Verbum sit unuin secundum substan- tiam; ait ruere mysterium, quandiu agnoscetur Verbum, unum secundum substantiam, etc. (67) Hæc versio Eutychianismum Hippolyto affin- (68) Zvrnpiois. Hoc loco non comparationem (69) Substantiam. Mendum puto potius editionis (70) Purum putum Eutychianismum S. Hippoly. (71) Ex hac versione nullus elici sensus poterat, (72) Hunc etiam locum jam emendarat Franci- (73) Quamvis Combefisius legerit twg av oùx, per- (74) Vide notam (67) ad has emendationes.
Continue reading PG 10: Epistolae Canonicae →≣ entire volume