HOMILIA IN ILLUD, DESTRUAM HORREA MEA. ut omni ex parte integer sis et perfectus Spiritus sancti ope, atque inhabitante gratia Domini nostri Jesu Christi cui gloria et imperium in sæcula sæculorum. Amen. IN ILLUD DICTUM EVANGELII secundum Lucam jora ædificabo Destruam horrea mea, et ma » ilenque de avaritia. Duplex est tentationum genns. Aut enim corda velut aurum in fornace probant ærumnæ *8, cum per patientiam integritatem eorum coarguunt, atque bonitatem aut etiam non raro ipsa vitæ prosperitas tentationis loco est compluribus. que enim arduum est in relas difficilibus servari animam sublimem et indejectain, atque in rebus prosperis ad injuriam faciendam non abripi. Et prioris quidem tentationum generis exemplum est Job, magnus ille et invictus athleta, qui vim omnem diaboli velut torrentis impetum inconcusso pectore ac immoto proposito excipiens, tanto superior exstitit tentationibus, quanto illata sibi ab hoste certamina majora videbantur, atque inextricabiliora. At vero tentationum in rebus secundis exempla cum alia 44 multa sunt, tum hic nunc nobis lectus dives, qui habebat alias quidem divitias, alias vero sperabat; nec tamen benignissimus Deus eum ob ingratam indolem initio condemnavit, sed semper opes alias adjecit prioribus; si quo modo tan4. dem accedente satietate, animum ejus posset ad 87 Luc. XII, liberalitatem atque mansuetudine: provocare. Ait enim: Hominis divitis uberes fructus ager attulit, et cogitabat intra se: Quid faciam? Destruam horrea mea, et majora edificabo ®. Cur igitur fertilis exstitit ager hominis, qui nihil erat boni ob fertilitatem facturns? Ut scilicet magis effulgeret Dei tolerantia, cujus bonitas ad tales etiam se extendat quippe Super justos et injustos pluit, facitque ut sol suus oriatur super malos et bonos". Ejusmodi autem Dei bonitas supplicium majus induci' in scelestos. Effudit pluvias in terram avaris manibus cultam dedit solem qui foveat semina, ac per ubertatem fructus multiplicet. Εt quidem a Deo accipiuntur beneficia ejusmodi, terra idonea, aeris temperatus status, seminum copia, boum opera, alia id genus, quibus solet agricultura ad ubertatem perduci atque ad copiam. Qualia vero in hoc 18. • Sap.!!!, 6. 8 Luc. XII, 16-18. Ita legitur in Colb. tertio, Ejusdem in dictum Evangelii secundum Lucam, de dirilibus. Additur in Reg. primo, et contra avaritiam. Reg. tertius Reg. secundus et editi Alii quinque simpliciter Vox videtur hoc loco usurpata fuisse a Ba silio pro rebus secundis, cum eam opponat voci qua res adverse significantur. Potest ta * Matth. v, 45. men. si mavis, ad verbum interpretari, in splendoribus, in rehus splendidis. Colb. tertius Aliquanto post idem codex Editi At niss. multi In multis mss. hic et infra pro legitur Reg. primus

homine deprehendebantur? Mores amarulenti, odium hominum, animus in dando parcissimus. Hanc ille benefico largitori vicem repe.debat. Non velit in mentem communis naturæ; non putavit superfluum bonorum in egenos distribuendum, raLionem nullam habuit hujus præcepti: Ne abstineas benefacere egeno "; item: Eleemosyna et fides ne deserant tev; et: Frange esurienti panem tuum ". Denique prophetarum omnium omniumque doctorum non audiebatur clamor, sed horrea reconditorum frumentorum multitudine angustala dirumpebantur, nec tamen cor avarum explebatur. Nam nova veteribus superaddens semper, et annuis additamentis copiam adaugens, in hanc inextricabilem consilii inopiam incidit, ut præ avaritia vetera subduci non sineret, nec posset nova o. copiam recondere. Quapropter ineficacia sunt consilia iliius et curæ ancipites. Quid faciam? Quis non misereatur hominis ita obsessi? Miser est ob fertilitatem, miserabilis ob parta bona, ob exspectata miserabilior. Non enim affert ei terra proventus ac reditus, ipsi parit suspiria: eidem non aggerit copiam fructuum, conciliat curas, molestiasque et gravem anxietatem. Lamentatur perinde ut pauperes. An non talem vocem emittit, qualem is, cui propter inopiam anguste res sunt? Quid faciam? Alimenta unde? unde indumenta? Hæc ctiam dives loquitur. Discruciatur animo, curis exesus. Nam quod alios aflicit fætitia, id avarum conficit. Neque enim laetatur, cum cellæ onnes intus replentur: sed circumfluentes divitiæ,et qua in promptuariis contineri non queunt, animum ejus compungunt; ne forte ad exteros usque eifusæ, levamenti alicujus fiant occasio egentibus. 2. Porro vitium quo anima illius laborat, vitio 45 helluonum mihi videtur assimile, qui malunt præ ingluvie disrumpi, quam egentibus reliquias impertiri. Agnosce, o homo, largitorem. Memineris tui ipsius, quis sis, quorum tibi credita dispensatio sit, a quo acceperis, cur fueris multis antepositus. Minister effectus es Dei optimi, administrator conservorum, ne existimes ventri tuo præparata esse omnia: sed de iis quæ in manibus babes tanquam de alienis statue. Parumper te obοι Prov. 111, 27. ss ibid. 3. 93 Isa. Lvult, 7. Reg. primus male. Mox Colb. tertius agri a bobus culți. Reg. primus Statim codex Combef. et Colb. tertius Codices Combefisiani et Reg. primus Μur Colb. tertius illa, legi debere cuin nota interrogationis putat Ducæus quam notam rejiciendam esse Combelisius aflirmat. Constat ejusmodi notam in aliquibus mss. reperiri. in aliis deesse. Vide jam quam sententiam sequi malis. Colb. tertius Unus ms. sed mulestiam creant animæ. Antiqui duo libri Mox codices Combefisiani et alii Εditi ublectabunt. Subinde Reg. primus Ambrosius ut alia permulta ex aliis Basilii orationibus, ita ex hac quoque non pauca mutuatus est. Exempli causa, totum illud quod mox sequitur, etc., ita expressit lib. Da Nabuthe Jezraelita cap. 7, n. 33: Imitabor sanctum Joseph humanitatis prædicatione. Clamabo voce mugna: Venite, pauperes, edite panes.

tales Domini responsiones abiisset marens 13, si cum contemptu ipsum interrogasset. Quamobrem animus illius velut commistus nobis visus est et varius, ut qui partim laude dignus, partim miserrimus ac omnino desperatus a Scriptura exhibeatur 1. Nam nosse magistrum verum, atque relieta Pharisæorum superbia, et legisperitorum opinione, et scribarum turba, appellationen hanc soli vero ac bono magistro tribuere, hoc erat quod laudabatur. Pratereaque videri sollicitum, quomodo æternam vitam adipisceretur, hoc quoque probatum erat et laude dignum. Contra, illud jam aperit totum ejus animum, non quod vere bonum esset, sed quod vulgo arrideret, spectantem, quod videlicet salutaria documenta, quæ a magistro vero didicerat, non inscripserit in suo corde, neque doctrinam exsecutus sit, sed avaritiæ vitio obcæca tus cum mæstitia abierit. Hoc enim eum inæqua lem fuisse moribus nec secum consensisse probal. ἀσύμMagistrum vocas nec tamen discipulorum par- agis? Bonum confiteris et ea quæ dat re spuis? Atqui is qui bonus est, idem profecto bo norum est largitor. Et interrogas quidem de vita æterna: sed totus praesentis vitæ deliciis addi ctus deprehenderis. Cæterum quodnam verbum χαλεmolestum aut grave, aut adeo intolerabile magister προproposuit? Vende qua habes, et da pauperibus 18. Si proposuisset tibi agriculturæ labores, aut mer caturæ pericula, aut alias quasvis molestias quæ χρηlueram sectantibus accidunt, oportebat te præce ptun aegre ferenten tristitia alici; sin via adeo – facili, neque laborem, neque sudorem habente, hæredem te æternæ vitæ facturum se pollicetur, cur non gaudes ob facilitatein salutis, sed dolens animo et mœrens discedis, atque jam exantlatos labores tibi inutiles reddis? Etenim si non occidisti, ut ais ", neque adulterium commisisti, neque furatus es, neque contra quempiam falsum tesțimonium dixisti; nihilominus tamen adhibitam in bis agendis diligentiam tibi infructuosam ellicis, 13 Matth. xix, 22. ** ibid. 23, 26. 18 ibid. 16. Editi Αt voculam delevimus mulus veteribus libris auctoribus, nec dubium quin abesse debeat. Aliquanto post mss. sex Editi olove! Subinde Reg. primus Sic mss. nostri. Editi vero Ait Ducæus, pro fortasse legi debere ut scribarum fastus cum superbia et arrogantia cæterorum conjungatur: quæ conjectura mihi quoque valde placeret, si eam libri veteres confirinarent. Utut hæc sunt, legimus in vulgatis Grecis in Latinis vero fasiu: id quod nemini probatum iri puto. Aut enim in Græcis scriptum oportuerat fastu: aut si in eis vox servaretur, vertendum fuit turba, non fastu. Nos qui vocem et in editis et in mss. invenimus, eam Stinere, eamdemque latine exprimere non dubitavinius. Edit Αt mss. 16 ilisl. 17 ibid. 18 ibid. 21. 19 ibid. 20. Mox Colb. primus nale. Subinde Reg. primus Reg. primus Ibidem editi At mss. quatuor Colb. primus Veteres aliquot libri Nec ita multo post duo mss. Colb. primus Aliquanto post idem codex Illud, dum ita Latine reddidit interpres vetus, cur reliquum studium non addis longe quidem a sententia Basilii recessit, sed quod sequitur, cum sic expressit, quo solo die in regnum poteris facilius pervenire, omnino ejus loci sensum corrupit. Quid enim buc att.net vox dies, cujus ne vestigium quidem inest in Græcis? Quomodo autem hic locus verti debeat, ex nova interpretatione perspici potest. Hoc dicit Basilius, inutile esse aliqua præcepta servare, nisi reliqua serventur. Mirari subit verba Basili Combefisio vi

HOMILIA IN DIVITES. qui quod reliquum est non adjicias, quo solo posεἰ 30 Matth. xix, 19, 20. deri duriora: in quibus quid ei tantopere displicere potuerit, non video. Cum enim hoc loco non de consiliis, sed de præceptis agatur; profecto qui aliqua servavit, debet et reliqua servare, si regnumi Dei consequi velit. Antiqui duo libri Reg. primus Editi At mss. nonnulli Haud longe Colb. tertius id quod a Domino propositum est. Editio utraque id quod ita vertit interpres, et reliqua in omnes alios dividuntur, quorum quisque suam portionem absumit, cum potius vertere debuisset, et omnes quæ sua sunt pariter dividunt, et in sese absumunt. Sed, nisi vald fallor, uihil horum voluit Basilius; nec dubito quin in vulgatis vitii aliquid insit. Puto igitur ex sis in Dei regnum ingredi. Ac quidem si medicus ea membra quæ a natura vel a quapiam infirmitate mutila labes, restituturum se promitteret, profecto id cum marore non audires: quia vero magnus animorum medicus te præcipuis rebus destitutum vult perfectum reddere, beneficium ejusmodi non accipis, sed luges ac maestus efficeris. Nam aperte atque evidenter procul abes ab illo præcepto, ac falso illud a te perfici testaris, videlicet quod dilexisti proximum tuum sicut teipsum s. Ecce enim hoc Domini præcepto convinceris quam longissime abesse a vera charitate. Nam si verum erat quod affirmasti, servasse te a juventute dilectionis præceptum, ac tantum tribuisse unicuique quantum et tibi ipsi, unde, quæso, hæc tibi divitiarumı copia? Nam egenorum cura opes absumit, cum pro sua quisque necessitate accipiat pauca, cunctique suas simul facultates partiantur, et in egenorum usus impendant. Quare qui diligit proximum uti seipsum, nibil amplius quam proximnus possidet. Αtqui constat habere te opes multas. Uudenam ha? nisi quod procul dubio levamen multorum et commoda tuis ipsius commodis post posuisti. Itaque quo magis abundas divitiis, eo magis charitate destitueris. Etenim jamdudum pecuniam cum cæteris communicare cogitasses, și proximum tuum dilexisses. Nunc autem opes tibi arctius quam ipsamet corporis membra adhærescunt; dolesque dum a te separantur, perinde ac si præcipuæ corporis partes amputarentur. Nam si induisses nudum, si dedisses esurienti panem tuum, si fores tuæ apertæ fuissent hospiti omni, si orphanorum exstitisses pater, si miseratus fuisses infirmum omnem; de quibus, quæso, opibus nunc doleres? Quomodo nunc ægre ferres residuas opes deponere, si jam pridem eas in egenos distribuendas curasses? Ad læc, in nundinis quidem nemo dolet quod pecunias suas profundat, et vicissim comparet quibus opus habet; contra, quo viliori pretio res pretiosissimas emerit, hoc magis gaudet, ut qui egregie negotiatus sit: tu vero doles, quod aurum et argentum et opes partiris; hoc est, lapidem ac pulverem tradis, ut beatam vitam acquiras. Coisl. legendum esse hoc est, in egentes. Et vero omnes qui charitatis praceptum servant, facultates suas partiuntur, easque in egenorum usus absumunt. Colb. primus Verte, Jamdudum exercitatus esses in alienandis facultatibus, si proximum dilexisses. Sic etiam paulo post, C. 12, jampridem in illis egeno distribuendis exercitatus. MARAN. Editi Sed illud, in antiquis libris deest. Codices duo Rey orinus Editi Αt muss. plerique omnes

2. Sed cui tibi usu aurum? Pretiosa te veste amicies? Atqui duorum cubitorum tunica satis tibi fuerit, et unius pallii amictus omnem indumentorum necessitatem explebit. Uterisne divitiis ad lautius vivendum? Verum panis unus exsatiando ventri sufficit. Quid igitur tristitia aliceris? cujusnam rei fecisti jacturam? an gloriæ que ex divitiis oritur? At si terrenam gloriam non quæesieris, veram illam ac splendidam gloriam, 53 quæ te in regnum coelorum deducet, invenies. Sed divitias habere, jucundum est per se, etiamsi nullus ex eis fructus capiatur. Sed certe rerum inutilium studium vanum esse et inutile, cuique notum est. Verumtamen mirum forte tibi videbitur quod dicturus sum, sed nihilominus quavis re alia certius est. Divitiæ eo quo Dominus admonet modo dispersa solent permanere; retentæ vero, ad alios transferri. Ei custodies, non habebis; si disperseris, non amittes. Dispersit enim, dedit pauperibus; justitia ejus manet in sæculum 1. Porro non vestimentorum neque alimentorum causa plerique divitiarum studio tenentur sed quoddamn est artificium a diabolo excogitatum, ut sumptuum faciendorum occasiones innumeræ suggerantur divitibus; adeo ut superflua et inutilia tanquam necessaria requirant, nihilque eis satis sit ad faciendos quos excogitarint sumptus. Bividunt enim opes et in præsentem usum, et in futurum: partem quidem sibi, partem vero liberis servant. Deinde easdem partiuntur in excogitatas variorum sumptuum occasiones. Nam audias velim ad qualia destinentur. He pecunia, inquiunt, in usu sit, illa vero maneat recondita: item quae in usu est, necessitatis excedat metam: hæc ad magnificentiam domesticam insumatur, illa pompæ et fastui externo inserviat: hæc sumptus large suppeditet iter facienti, illa domi manenti lautum victuin et magnificum instruat; sic ut subeat mihi mirari quot sint excogitati imanes sumptus. Innumeri habentur currus, aliis sarcinæ, aliis homines ipsi vehuntur, iique sunt ære et argento obiecti. as Psal. cxi, Verbum cum usitate dicatur pro eo quod est abuti, hic tamen usurpari videtur simpliciter pro eo quod est uti. Si quis tamen aliter Sentiat, ei ita interpretari licet: Abuterisne divitiis? Statim duo mss. Utraque editio Basil. et Paris. cum Reg. tertio et cum Coisl. Sed certe divitiarum curam nihil prodesse, cuique perspectum est. At Colbertini primus et tertius et Oliv. et Anglic. et Reg. secundas Sed certe rerum inutilium curam inutilem esse, cuique notum est: quod, ut mihi quidem videtur, et sanius est et verius. Nam Basilius respondet iis, qui dicerent divitias per se tales esse, ut delectationem afferrent, etiamisi ex eis nullus fructus caperetur; atque eorum sententiam irridet, quasi diceret: Quasi vero non omnibus notum sit, studium earum rerum quæ inuti'es sunt, et ex quibus nihil emolumenti percipitur, vanum esse et inutile. Reg. primus quam falsam scripturam secutus Volaterramus, ita interpretatus fuerat, Quod itaque stul tum sit pecuniarum studium, cuiris liquet. Edili Vocula abest a libris antiquis. Reg. prinus Editi Libri antiqui llidem Coisl. et tres Colbertini Ultima vox et in editis et in multis Regiis mss. deest. Subinde editi At miss. Cell. primus Alia pecunia domi maneat, lautum victum et magnificum instructura. Editio Paris. Auro et argento obtecti. Αt editio Basil. et sex mss. Aire et argento oblecli; et ita Volaterranus et legerat et verterat. Quod ait Combefisius, vertendum esse auro pro a're, non viderat videlicet libros antiquos; ob idque audiendus non est. Horum dissimilia non sunt que narrat Ambrosius lib. De Nabuthe Jezraelita, num. 54. Et quanquam breviora sunt, mihi bubium non est quin Latinus orator, cum scriberet, Græcum oratorem sibi imitandum proposuerit.

HOMILIA IN DIVITES. Equi quam plurimi, atque illorum genus, ut fit in hominibus, a majorum splendore commendatur. Alii hosce voluptarios circumvehunt per urbem alii venationi, alii itineri conficiendo inserviunt. Freni, cingula, collaria, omnia argentea, intexta auro omnia. Purpurea strata, equos velut sponsos ornantia, mulorum colore distinctorum multitudo, quorum aurigæ sibi invicem succedentes, præeunt alii, alii sequuntur. Reliquorum famulorum numerus infinitus, qui sibi ad magnificentiam omnis generis ostentandam sufficiat; procuratores, promi. agricola, ministri cujuscunque artis periti, tum ejus quæ necessaria est, tum ejus quæ ad voluptatem deliciasque inventa est, coci, pistores, pincernæ, venatores, fictores, pictores, omnigenæ voluptatis opifices. Camelorum greges, partim ad onera ferenda, partim ad pascua destinati, equorum armenta et boum, greges ovium et porcorum, horum pastores; agri qui non modo iis omnibus pascendis sufficiant, sed qui etiam per reditus ex se provenientes divitias 54 adaugeant; balnea in urbe, balnea ruri; ædes, quæ fulgent marmoribus omnis generis; aliud est ex Phrygio lapide, aliud ex Laconicis aut Thessalicis crustis: atque ex his ædibus aliæ in hieme calefaciunt, aliæ refrigerant æstate. Pavimentum calculis variatum, lacunaria auro sublita. Quidquid autem parietum incrustatum non est, id picturæ floribus exornatur. 3. Cum autem in sexcentos usus distractæ tiæ redundant adhuc, tum in terra detruduntur, et ss Matth. vi, Colb. primus Colb. tertius Editi et Colb. secundus male. Colb. tertius et Reg. itidem tertius Irene. Mux cditi Veteres aliquet libri in abditis locis asservantur. Incertum est enim quod futurum est, ne forte in quasdam inexspectatas necessitates incidamus. Imo incertum, an defosso auro sis opus habiturus: sed incerta non est inhumanorum morum pœna. Postquam enim innu、 meris artificiis aurum absumere non potuisti, tune illud sub terra occultasti. Insania ingens, dum quidem aurum in metallis erat, terram scrutari: cum autem jam in propatulo est, rursus illud in terra abscondere. Deinde, opinor, contingit tibi quisquis opes defudis, ut et cor tuum una defodias. Nam, inquit, ubi thesaurus tuus, ibi et cor ss. Ob id præcepta cos alliciunt tristitia; vitam enim ducunt sibi intolerandam, nisi inutilibus sumptibus occiipentur. Atque quod huic adolescenti aut reliquis ei consimilibus contigit, id mihi videtur esse ejusmodi, tanquam si videlicet quispiam viator urbis alicujus videndæ desiderio ductus, strenue ad eam usque contendat: deinde illic pro mœnibus in hospitiis commoratus, atque ab exiguo motu per segnitiem deterritus, et insumptum prius laborem inutilem reddat, et a videndis urbis ornamentis se ipse excludat. Tales sunt qui alia quidem mandata conIbidem Colb. secundus Subinde Colb. tertius Editi male. Libri velcres ut in contextus

αἰfcere volunt, sed opes exuere recusant. Vidi ego paucos jejunantes, orantes, ingemiscentes, pictatem omnem, quæ sine impensa exerceri potest, excolentes, at ne unum quidem obolum egenis olerentes. Quæ bis utilitas est reliquæ virtutis? Non enim excipit ipsos regnum calorum: Nam, inquit, 'facilius est camelum per foramen acus transire, quam divitem intrare in regnum cœlorum”. Utique sic perspicua sententia est; verax qui enuntiat, et tamen qui morem gerant, pauci. Et quomodo, inquit, vivemus relictis omnibus? qualis autem futura est mundi species ac status, vendentibus omnibus, et nemine sua non derelinquente! Gave scisciteris ex me eorum quæ præcepta sunt, intelligentiam. Novit legislator efficere, ut id etiam quod fieri non potest, possit tamen cum lege componi & atque aptari. Cor autem tuum velut in trutina exploratur, utrum ad vitam veram, an ad præsentes delicias declinet. Nam putare debent qui prudenter judicant, usum divitiarum ad dispensationem 55 concessum esse, non ad voluptatem; et si his exuantur, par est eos lætari velut alienis privatos, non ægre ferre quasi sua amittentes. Quid igitur afflictare? quid animo discruciare cun audis: Vende qua habes? Etenim si te sequerentur in futurum sæculum, ne sic quidem essent studiosius exquirenda, utpote quæ a præmiis illic repositis obscurentur: sin autem necesse est ea hic manere, cur, his divenditis, lucrum inde non exportamus? Tu vero aurum cum das, et emis equum, non mares: c cum vero peritura impertis, regnum cœlorum pro ipsis recepturus, lacrymas effundis, et rejicis rogantem, ac dare recusas, sexcentas tibi sumptuum causas comminiscens. 4. Quid respondebis judici tu qui parietes vestis, hominem non vestis? qui equos ornas, fratrem panniculis laceris coopertum aspernaris? qui putrescere sinis frumentum, esurientes non alis? qui defodis aurum, oppressum contemnis? Quod si habueris quoque uxorem divitiarum amantem, morbus duplo major efficitur: nam et delicias accendit, et studium auget voluptatis, et cupiditatibus vanis stimulos admovet, lapides quosdam excogiss Luc. xviit', 25. Antiqui duo libri Reg. primus Editi et Regii secundus et tertius et Colbercini secundus et tertius Νοvit legislator efficere, ut id etiam quod fieri potest, cum lege componi possit et aplari. At Coisl. et Reg. prinus et Colb. itidem primus Νovit legis lator efficere, ut id etiam quod fieri non potest, possit tamen cum lege componi et aptari: quam scripturam ut veram sequimur. Cum enim Basilius velit hoc loco commendare potentiam legislatoris atque sapientiam, voce uti debuit. Quid enim magni effecerit legislator, si cum lege conciliet quæ fieri possunt? Sed maxime potentia ejus sapientiaque commendabitur, si id etiam quod fieri non potest, cum lege componat et aptet. Ejus igitur loci hæc est sententia: Ita potens est legislator Deus, ut quæ viribus naturæ fieri non possunt, ea tamen ejus auxilio atque gratia facile effici possint. New etiam aberraturum puto, qui veroa Basilii ita accipiet: Novit legislator, id etiam quod perquam dilicile factu est, facile factu per gratiam reddere. Nam vocem pro re perquam difficili quandoque usurpari notum est. Nec quemquam movere debet corum codicum auctoritas, in quibus legitur. Verisimile enim fit, ita correctum esse ab aliquo, qui falso sibi in animum induxisset vocem duriorem esse atque asperiorem. In Colbertinis primo et tertio post illud, addita sunt hæc verba, et da pauperibus. Mox editi sed voculam xaí delevimus, fideni antiquorum librorum secuti. Quod ait Basilius, offundi tenebras a præmiis illic repositis, hanc label sententiam, vilescere die vitias, si cum præmiis vitæ æternæ comparentur. Reg. primus et Colb. itidem primus

HOMILIA IN DIVITES. tans, margaritas, smaragdos, hyacinthos: aurum itidem partim cudens, partim texens, et omnigenis ineptiis morbum adaugens. Non enim obiter lis datur opera, sed diu noctuque eadem curantur. Quin et innumeri assentatores earum cupiditatibus suppetias venientes, accersunt tinctores, auridices, unguentarios, textores, artifices acu pingentes. Ne que virum ullo tempore respirare sinit, ut quæ siduis ipsum imperiis divexet. Opes nullæ possunt muliebres cupiditates explere, ne si fluant quidem ex fluminibus quandoquidem barbaricum unguenρέη tum quasi allatum ex foro oleum exquirunt. hæc flores marini, couchylium, pinna, eaque piosior quam ovium lana. Aurum autem lapides gentis pretii connectens, partim earum fronti mento est, partim collo: itidem aliud inest zonis, aliud manus vincit ac pedes. Nam mulieres auri amantes manicis vinciri gaudent, modo aurum sit, quod ipsas viuciat. Quandonam igitur animæ curam habebit, qui muliebribus desideriis obsequitur? Nam ut putrefacta navigia procellæ et turbines, ita infirmas conjugum animas pravæ uxorum affectio nes demergunt. Cum igitur ad tot ac tantos usus distrahantur divitiæ a viro et uxore, sese vicem rerum vanarum excogitatione superantibus; non mirum, si illæ nullam opportunitatem nanciτων scantur ad exteros perveniendi. Quod si audieris, Vende quæ habes, et da pauperibus, ut habeas viaἐὰν ticum ad æternam felicitatem, abis tristis; si vero audieris, Da pecunias mulieribus luxuriosis, da G lapicidis, fabris lignariis, hominibus calculos cantibus, pictoribus, tunc perinde gaudes ac si Colb. primus Colb. prinus Mox idem codex Qui comparaverit quæ hic dicuntur de mulierum quarumdam luxu, cum iis quæ de eodem argumento scripsit Ambrosius lib. de Nab. Jez. cap. 5, num. 26, facile, opinor, fatebitur multa ex Basilianis imitata esse. Sed quod hoc ipso in loco a:t Ambrosius, delectari et compedibus mulieres, dummodo auro ligentur, id expressum fuit ad verbum e Basilio, qui paulo intra ita loquitur Regii codices et editi Culbertini etc. quidquam pecuniis pretiosius acquiras. Non vides monia hæc temporis diuturnitate collapsa, quorum reliquiæ velut scopuli quidam 56 per totam urbem eminent? Quot, cuin exstruerentur, erant in urbe pauperes, qui ob collatumn in ea stulium a diviti bus ejus temporis negligebantur? Jam vero ubinam est splendidus operum apparatus? ubi ille, qui magnopere laudabatur ob eorum magnificentiam? Nonne hæc ita prolapsa sunt et abolita, ut ea, quæ in arena a pueris ludentibus exstruuntur? nonne in inferno jacet ille ipse, quem ejus quod rebus vanis impensum est studii poenitet? Sis animo magno muri tumn parvi, tuna magni, usum eumdem explent. Quando in domum inepti viri et perquam divitis præteriens ingredior, videoque ipsam omnigenis ornamentis fulgenten, intelligo eum nihil rem Reg. priinus Colb. primus Reg. primus Nolarunt typographi Parisienses in ora libri, sermonem hic institui de Cæsarea Cappadociæ, quæ in honorem Cæsaris instaurata fuerat. Tiberium esse tradit Euse bius in Chronico, circa Olympiadem CC. Legas velim eruditissimam notam Ducæi. Reg. primus Ibidem editi Vocula abest a multis codicibus. Reg. primus sed in ora Hibri addidit librarius Quid vox sibi velit, satis non intelligere se notavit Combelisius: cujus nota a cu

bus visibilibus antiquius ac carias habere, sed or nare diligenter inanimata, animam vero incultam relinquere. Quem tandem, quæso, ampliorem usum exhibent argentei lecti, mensæ argenteæ, tori eburnei et sellæ eburneæ, sic ut horum causa divitiæ ad pauperes non transeant, quanquam innumeri stant pro foribus, nullam non emittentes vocem miserabilem? Tu vero negas te daturum, aisque sufficere te non posse rogantibus. Et lingua quidem juras te non posse, sed a manu argueris: etsi enim illa tacet, mendacium tamen tuum declarat annuli pala coruscans. Quot potest tuus annulus unus ære alieno liberare? quot domos corruentes erigere? Arca tua vestiaria vel unica potest totum populum frigore rigentem amicire; et tamen sustines pauperem non donatum dimittere, haud reveritus justam ὑποjudicis compensationem. Non misertus es, non consequere misericordiam; non aperuisti domum, regno excluderis; panem non dedisti, non accipies vitam æternam. 5. Verum pauperem dicis teipsum, atque de hoc mihi tecum convenit. Pauper enim est, qui multis indiget. Sed insatiabilis cupiditas indigos vos multarum rerum efficit. Talentis decem decem alia adjicere conaris: viginti coactis, totidem quæris, neque appetentiam sistit quod semper a te additur, imo accendit appetitum. Quemadmodum enim ebriis vini accessio bibendi lit occasio: sic etiam recens ditati ubi multa acquisierint, plura concupiscunt, semper addendo morbum nutrientes, eisque suum studium cedit in contrarium. Neque enim præsentia bona cum tanta sint, tantum illos exhilarant, quantum contristant quæ desunt; ea, inquam, quæ sibi deesse putant, adeo ut semper curis conficiatur eorum animus, dum majora comparare nituntur. Nam cum lætari ipsos par esset, ac gratiam habere, quod tam multis sunt opulentiores: contra, ægre ferunt ac dolent se forte ab uno aut altero locupletiore superari. Ubi vero fuerint hunc divitem assecuti, confestim ditiori adhuc 57 pares fieri conantur: et ubi eum quoque attigerint, studium suum ad alium transferunt. Quemadmodum ii qui scalas conscendunt, pede semper ad superiorem gradum erecto non prius conquiescunt, quam að summum perveniant: sic quoque hi non cessant ab appetenda potentia, donec in sublime evecti, riosis legi potest. Mihi satis probabile videtur, voce hac hic indicari hominem, qui ad vesperam usque vitæ divitias colligit, nec unquam iis saliatur. Verte: Quando in domum ingredior homi nis inepti et sero ditati. Homines illi sero ditati iidem sunt ac qui paulo post, n. 5, vocantur recens ditati, et idcirco magis insolescunt quam qui in magnis opibus nati sunt. Hi p. 57, dicuntur ex (sic enim apud Symeonem Logothetam legitur serm. 6, pag. 502) et cum fluminibus comparantur, quorum parva initia. MARAN Editi At multi mss. Illud Basilii, etc., sic expressit Ambrosius eodem libro De Nab. cap. 15, num. 56: Totius vitam populi poterat annuli tui gemma servare. Colb. primus Aliquanto post mss. nonnulli Colb. tertius qui tamen codex mox habet ex quo fit, ut mendum subsit in loco alterutro. At Colb. primus utroque in loco numerum multitudinis praefert, Colb. primus

HOMILIA IN D.VITES. universorum opifex hominum gratia condidit insa tiabilem; tu vero in multorum perniciem animum tuum inexplebilem effecisti. Quæcunque videt ocuJus, ea concupiscit avarus. Non explebitur oculus videndo s, neque avarus satiabitur accipiendo. Infernus non dixit, Sufficit; neque avarus unquam dixit, Sufficit ". Quandonam uteris præsentibus? quando his frueris tu, qui semper parandi labore delineare? Va qui conjungunt domum ad domum, el agrum ad agrum connectunt, ut a proximo aliquid auferant s. Τu vero quid facis? An non innumera causaris, ut rem proximi usurpes? Mihi, inquit, tenebras offundit domus vicini, turbas excitat, aut errones suscipit; aut tandem quidvis aliud allo casu scipsos contundant. Avem seleucidem 13 texens, exagitans, extrudens, trabens semper ac messem ad se non attinentem. Si contradicas, * Eccle. 1, 8. 25 Prov. xxvII, 20; xxx, 16. Colb. primus Reg. primus Editi Antiqui duo libri Alii quatuor qua voce Combefisius significari vult hæreticos. Hic enim, inquit, Basilii ætate, vexandi proximum maximus prætextus. Sed cum avari ne cogitare quidem de hæreticis soliti sint, arbitror intelligi potius debere errones qui cum omnibus hominibus infesti sint, speciosam conquerendi causam avaris illis dare polerant. Μox unus ms. Subinde Colb. lacerans, non prius finem facit, quam eum alio migrare coegerit. Quid Nabutham Jezraelitem interemit "? Nonne cupiditas Achaab vitem illius concupiscentis? Avarus, malus in urbe, malus ruri vicinus est. Novit mare terminos suos: mox antiquos limites sibi præscriptos non transgreditur. At vero avarus non veretur tempus, non agnoscit terminum, successionis ordini non cedit, sed ignis vim imitatur, invadit omnia, omnia depascitur. ut flumina ex parvo initio profecta, deinde per eas quæ paulatim fiunt accessiones intolerabiliter aucta, quidquid obsistit et objicitur, id violento impetu secum trahunt; ita etiam avari ad magnar potentiam provecti, ubi ex iis quos jam potentia sua oppressere, inferendæ injuriæ facultatem ampliorem adepti sunt, tunc reliquos una cum iis quos prius injuria affecere, redigunt in servitutem, alque potestatis incrementum fit ipsis occasio major nequitiæ. Nam qui prius damnum accepere, inviti ipsos adjuvantes, ipsi quoque noxas aliis et inju rias accersunt. Quis enim vicinus, quis contubernalis, quis ex eis quibuscum commercia habent, non attrahitur? Nihil vim sustinet divitiarum, tyrannidi cedunt omnia, potentiam omnia formidant; cum unusquisque eorum qui jam injuria affecti sunt, magis sollicitus sit, ne quid mali ulterius patiatur, quam ut de eis quæ perpessus est, vindictam sunat. Dives incitat juga boum, arat, serit, melit plage: si conquerare, ageris reus injuriarum, addiceris servituti, habitabis carcerem: parati syco26 Isa. v, 3. 17 III Reg. xxi. tertius Editi et sex mss. Sed recte adnotavit Combelisins, pro legendum esse Statim niss. nonnulli Editi Colb. tertius Colb. primus Colb. tertius Ibidem editi miss. nonnulli Editi Vox deest in mss. multis.

phantæ, qui te vocent in vita periculum. Denique tecum lene actum putabis, si etiam aliud quidpiam adjiciens his molestiis libereris. v 6. Velim te ab injustitiæ operibus paululum 58 respirare, et cogitationibus tuis otium dare, tecum ut reputes ad quem finem studium ejusmodi rerum tendat. Habes tot jugera terræ arabilis, totidem terræ arboribus consitæ, montes, campos, saltus, fluvios, prata. Quid igitur post hæc? Nonne tres tantum terræ cubiti te exspectant? Nonne paucorum lapidum onus misero corpori custodiendo erit satis? Cujus rei gratia laboras? Ob quam rem inique agis? Quid manibus colligis infructuosa? Atque utinam infructuosa, non materiam igni æterno! Num tandem resipisces ab hac ebrietate? Num recipies te ad saniorem mentem? Num tui juris eris? Num Christi judicium tibi pones ob oculos? Quam allaturus es excusationem, cum ii qui injuria affecti fuerint, jam te circumstantes, adversum te clamabunt coram æquo judice? Quid ergo facies? quos conduces patronos? quos testes produces? quomodo corrumpes judicem, qui nullis artibus decipi potest? Nullus ibi adest rhetor; non sunt verba suasoria, quibus judicis veritas circumveniri possit; non sequuntur adulatores, non pecuniæ, non fastus dignitatis: de sertus ab amicis, destitutus fautoribus, siue patrocinio, citra defensionem, pudore suffusus deprehenderis, tristis, mastus, solitarius, fiducia ac libertate loquendi carens. Quocunque enim convertes ocu los, clara et aperta conspicies scelerum argumenta, hinc pupilli lacrymas, illinc viduæ gemitum, aliunde " egenos abs te pugnis obtusos: servos, quos cecidisti: vicinos, quos ad iracundiam provocasti: insurgent adversum te omnia: te tuarum actionum malarum chorus pravus stipabit. Quemadmodum enim umbra corpus, sic peccata animas comitantur, gestorum imaginem claram exprimentia. Quapropter illic negandi non est locus, sed obturatur os vel impudentissimum. Nam ipsa cujusque opera, non quidem vocem emittentia,`sed talia apparentia, qualia a nobis peracta sunt, ferunt testimonium. Quomodo potero tibi ob oculos horrenda illa ponere? Itaque si audieris, si flectaris, recordare illius diei, in quo Revelatur ira Dei de cœlo. Veniat tibi in mentem gloriosus adventus Christi; cum Qui bona egerint, resurgent in resurrectionem vitæ; qui vero mala, in resurrectionem judicii “. Tunc verecundia æterna peccatoribus, Et ignis æmulatio, quæ 15 Rom. 1, 18. so Joan. v, 29. Colb. primus Colb. tertius At Coisl. et alii duo mss. cum editis bene. Voculam oðv addidimus ex antiquis tribus libris. Editi et Colb. tertius pudore suffusus relinqueris. Colb. secundus Αt Colb. primus et Regii tres miss. cum editione Basil. deprehenderis, rectius. Reg. primus Editio Paris. et Colb. tertius Elitio Basil. et aliquot mss. Mos duo miss. Alius Reg. primus Haud ita multo infra Colb. primus Vox abest a vulgatis. Editio Paris. Editio Basil. et quatuor mss. ut in contextu, Irevius et melius.

HOMILIA IN DIVITES. consumptura est adversarios Hæc te tristitia aliσε, » Hebr. x, 27. ss Matth. xix, 21. Colb. primus Rursus Colb. primus Alii quatuor mss. Ambrosius et hunc Basilii locum ad orationem suam pereleganter accommodavit lib. De Nab. Jez. cap. 5, num. 26. Non abnuo, inquit, gratum quemdam lapidum istorum esse fulgorem, sed tamen lapidum. Culb. tertius Μox idem codex Veteres aliquot mss. Editi PATROL. GR. XXXI. G ciant, non molestum tibi sit ipsum præceptum. Quomodo fectam te? quid dicam? Regni run teneris desiderio? non times gehennam? unde sanitas animæ tuæ conciliabitur? Etenim si te non terrent horrenda, si lacta ac hilaria non exstimulant, lapideum cor alloquimur. 7. Intuere, o homo, naturam divitiarum. Quid attonitus tantopere aurum miraris? Lapis aurum est, lapis argentum, lapis margarita, lapis lapidum unusquisque; chrysolithus, beryllus, achates, hyacinthus, amethysus et jaspis. 59 Hi sunt divitiarum flores, quorum tu partem ita recondis et abscondis, ut pellucidos quosdam lapillos tegas tenebris, alios circumferas, deque pretiosorum splendore glorieris. Dic, quæso, quid tibi prodest manum lapillis com ruscantem circumvertere? Non te pudet instar mulierum gravidarum lapillos desiderare? Hæ enim arrodunt lapillos, et tu usque adeo avidus es pulchriorum quorumcunque lapillorum, ut sardonychas, jaspidas et amethysos diligenter conquiras. Quis ex iis qui plus æquo vestium elegantian af. fectant, potuit unam diem suæ ipsius vitæ adjicere? cui pepercit mors ob divitias? a quo abstinuit morbus causa pecuniarum? Usquequo aurum, animarum laqueus, mortis hamus, peccati illecebra? Quousque divitiæ belli causa, quibus confantur arma, quibus acuuntur gladii? Propter opes cognati ignorant naturam, fratres oculis cædem spirantibus sese invicem conspiciunt; ob divitias deserta alunt homicidas, mare piratas, civitates sycophan tas. Quis est mendacii pater? quis confctæ accusationis opifex? quis parens perjurii? Nonne divitiæ? nonne earum studium? Quid facilis, o homines? quis vobis, quæ vestra sunt, in insidias vertit? Subsidium sunt vitæ. Absit enim ut pecuniæ datæ sint ad malorum incitamentum! Redemptio sunt anime. Absit enim ut occasio sint exitii! Sed, inquis, necessariæ opes sunt propter liberos. Hæc est avaritiæ speciosa causa; liberos namque prætenditis, i sterea vero satisfacitis vestro animo. Insontem às incusa: proprium dominum habet, proprium rectorem; ab alio vitam accepit, ab ipso vitæ subsidia exspectat. Numne iis qui matrimonio junguntur, scripta sunt Evangelia: Si vis perfectus esse, vende quæ habes, et da pauperibus "? Cum prolem numerosam peteres a Domino, cum rogares ut fieres liberorum pater, illudne addidisti: Da mihi liberos, tua ut violem præcepta? Da mihi sobolem, ut ad Μox Reg. primus Colb. primus Statim aliquot mss. et editi Alii mss. Invenimus in aliquibus mss. notam interrogationis post votes sed quid hac opus sit, non video. Colb. tertius Editi At mss. aliquot

gnum colorum non perveniam? Ad hæc voluntatis filii quis erit sponsor, quod videlicet datis rebus re- χρήcte usurus sit? Nam divitiæ multis exstitere libidi nis ministræ atque impuritatis. An non audis Ec- Ἐκκλησιαclesiasten dicentem: Vidi languorem gravem, divi tias custoditas ei, qui ab eis, in malum ei”. Ac rur sus: Relinquo ego ipsum homini, qui meus successor erit. Et quis novit an sapiens erit, an siutius *? Vide igitur ne divitias laboribus permultis coacervatas, aliis materiam peccatorum facias, posteaque plectaris duplici pena, tum nomine eorum, quæ ipse inique egisti; tum eorum, quæ alter abs te adjutus per petrarit. Nonne cunctis liberis propinquior tibi est anima tua? Nonne tibi majori necessitudine conjun gitur quam cætera omnia? Prima cum sit, ei præ cipuas haereditatis partes da, amplum vitæ subsi dium ipsi tribue; et tunc facultates reliquas liberis distribues. Et quidem liberi, nulla a parentibus accepta haereditate, plerumque sibiipsis domos pararunt: at tuæ animæ, si eam semel negligas, quis miserebitur? 8. Hactenus ad eos quibus liberi sunt, sermonem habui; qui vero liberis carent, quamnam speciosam parcimoniæ causam nobis afferunt? Non vendo quæ habeo, neque do pauperibus, ob necessarios vit usus. Dominus igitur magister tuus non est, neque Evangelium vitam tuam dirigit: sed tute tibi legem sancis. Vide autem in quod periculum incidas ejusmodi cogitationibus. Etenim si hæc nobis ut necessaria Dominus præcepit, tu vero eadem tanquam quæ fieri non possint, rejicis, aliud nihil agis, nisi quod teipsum legislatore prudentiorem dicis. Sed, inquis, posteaquam divitiis fruitus fuere per omnem vitam meam; post finem vitæ meæ pauperes constituam hæredes facultatum mearum, eosque tabulis publicis ac testamentis bonorum meorum dominos declarabo. Cum jam non versabere inter homines, tum humanus fies et liberalis; cum mortuum te videro, tunc dicam te fratris amantem. ss Eccle. V, 13. 33 Eccle. H, 18, 19. Editio Paris. edilio Basil. et sex miss. Hæc Ecclesiastæ verba, etc., in editione Romana eodem quo apud Basilium modo leguntur; ob idque ex hac editione nostram interpretationem mutuati sumus. Vulg.: Est et alia infirmitas pessima, quam vidi sub sole, divitiæ conservatæ in malum domini sui a quibus non multum abludit Ambrosianum illud lib. De Nab. Jez. cap. 5, num. 25: Est languor malus, quem vidi sub sole, divitias custodiri in malum possidentis eas. Hæc eo retuli, ut ostenderem quo modo verba Ecclesiastæ accipi soleant. Sed Basilius, nisi valde fallor, ea longe aliter accepit, videlicet sic ut subaudierit vocem Licebit igitur, ut mihi quidem videtur, ad Basilii sensum sic interpretari Vidi languorem gravem, divitias asservatas ei, qui ab ipso est, in perniciem ei. Hoc est, asservatas ei, qui ab ipso genitus est, in perniciem ejus. Cum enim Basilius hoc loco totus sit in redarguendis parentibus, qui aiunt congregare se divitias liberorum causa, credi merito potest verba Ecclesiastæ ad suum propositum accommodasse.. Editi Al mss. tres Hoc est, relinquo laborem. Ibidem Colb. primus Haud longe aliquot mss. Antiqui tres libri Statim Editi Αt mss. nonnulli uti in contextu. Editi sex mss. Unus e Quamnam voluptabefisianis Aliquanto post Reg. primus tis causam prætendunt? Nec ita multo infra idem codex Unus codex Colbert. Statim Reg. primus non dissimili sensu. In Colb. primo pro legitur Haud longe tres mss. Vocula aheral a vulgatis. Subinde Editi At mss. sex

HOMILIA IN DĪVITES. Multa tibi debebitur gratia ob munificentiam, quod in sepulcro jacens et in terram resolutus, jam in sumptibus faciendis largus exstiteris atque magnanimus. Dic mihi, quæso, quorumnam temporum mercedem exposces, eorumne quibus vixisti, an eorum quæ post mortem secuta sunt? Sed quo tempore vivebas, voluptatibus vitæ deditus et deliciis difluens, ne aspicere quidem egenos sustinuisti, jam autem quænam actio est mortui? quæ quoque operis merces debetur? Ostende opera, et reposce remunerationem. Nemo solutis nundinis negotiatur neque qui post certamina accedit, coronatur: neque qui post bellunı, famam strenui viri atque gloriam assequitur. Neque igitur post vilam locus ullus est pietatis excolendæ. Atramento scilicet ac tabulis fore te beneficum polliceris. Quis autem annuntiabit tibi exitus tempus? quis generis mortis sponsor erit? Quot violentis casibus abrepti sunt, quibus ne vocem quidem edere per morbum licuit? Quot mente lapsi sunt per febrim? Quid igitur exspectas tempus, in quo plerumque rationis non eris compos? Cum videlicet erit profunda nox, morbus gravis, nemo usquam, qui adjuvet: sed paratus ac expeditus, qui hæreditati iusidietur, dispensans omnia in rein suam, ac consilia tua irrita faciens. Deinde 61 conjectis huc et illuc oculis, circumstantem te solitudinem conspiciens, tunc dementiam tuam intelliges; tunc lugebis stultitiam, quod præceptum distuleris in hoc tempus, quo ut lingua resolvitur, ita manus tremula contractionibus jam conquassatur, sic ut neque voce, neque litteris aperire animum queas. Imo etiamsi clare scripta essent omnia, omnisque vox dilucide enuntiaretur, tamen transferrent hæreditatem. una littera interposita omne tuum consilium transmutare posset; unicum itidem sigillum' adulteratum, duo aut tres scelerati testes, totam ad alios * Luc. xvi, Reg. primus Vocem quae mox sequitur, ex multis veteribus libris addidimus. Illud, in multis mss. non legitur; prætereaque nota interrogationis posita est in quibusdam codicibus post vocem In Colb. tertio pro scriptum invenitur 9. Quid igitur te ipse decipis, nunc quidem ad carnis voluptatem opes male dispensans, promittens autem in posterum quæ penes te non amplius erunt? Pravum est, ut ex dictis patet, istud tuum consilium: Vivens, fruar voluptatibus; mortuus autem, exsequar statuta. Dicet et tibi Abraham Recepisti bona tua in vita tua s. Non suscipit te angusta via et arcta, cum molem non deposueris divitiarum. Exiisti opes gestans, nec enim eas, ut jussus es, projecisti. Quoad vixisti, te ipse prætulisti mandato: mortuus vero ac dissolutus, tunc inimicis præceptum anteposuisti. Etenim ne accipiat home ille, accipiat, inquit, Dominus. Jam vero id quo nomine appellabimus, inimicorumne vindictam, an dilectionem proximi? Lege tuum testaEodem illo in libro pro legitur Nec ita multo post mss. Combedsiani Reg. tertius et Colb. itidem tertius et editi Unus codex Reg. Mox. Colb. primus Editi et Reg. tertius Colber timi primus et tertius

mentum. Volebam quidem adhuc vivere, et facul talibus meis frui. Gratia morti, non tibi. Nam si fuisses immortalis, nequaquam meminisses præceplorum. Nolite errare: Deus non irridetur 35. Quod mortuum est, id ad altare non adducitur; affer victimam viventem. Non admittitur qui ex redundanti offert. Tu vero quæ post exactam omnem vitam superfuerunt, offers benefico largitori. Hospites illustres ac claros si non audes reliquiis mensæ excipere, quomodo audes Deum reliquiis tuis placare? Videte, divites, finem avaritia, et desinite pecuniis studere. Quo magis divitias arnas, eo magis nibil ex iis quæ possides, relinquas. Omnia assume tibi, exporta omnia, alienis ne relinque divitias. Fortasse autem te ne cooperient quidem famuli extremo ac funebri ornatu, sed denegabunt exsequias, jamjam hæredibus placere studentes. λοιAut forte etiam tunc adversum te philosophicis verbis utentur: Ineptum est, inquient, et a ratione alienum, mortuum ornare; et eum qui nihil jam sentit, magnis sumptibus efferre. Annon satius est περιόνsuperstites sumptuoso amictu ac splendido ornari, quam vestes pretiosas una cum cadavere putre fieri sinere? Quodnam autem monumenti eximii et sumptuosæ sepulturæ et inanis sumptus lucrum est? Par magis fuerit hæc ad vitæ necessaria pendere. Talia dicent tum, cum et morositatem ἀμυtuam ac severitatem ulciscentur, et tua tuis suc cessoribus largientur. Itaque in antecessum te ipse funera. Pulchra sepultura pietas. Omnia indutus, abi: fac divitias ornatum tibi peculiarem: habe opes tecum. Crede bono consiliario, qui te diligit Christo, qui pro nobis pauper factus est, ut nos ejus inopia ditaremur s, qui seipsum redemptionis pretium pro nobis tradidit 3. Aut ei, ut sapienti, et quod nobis conducit providenti, morem gera mus, aut ut diligentem nos, sustineamus: aut ut benefacienti nobis, vicem rependamus. Omnino au tem quæ præcepta nobis sunt exsequamur, ut næ vitæ quæ in ipso Christo est, hæredes elf ciamur: cui gloria et potestas in sæcula sæculo rum. Amen. HOMILIA DICTA TEMPORE FAMIS ET SICCITATIS. 38 Amos 111, 8. 1. Leo rugiet, et quis non timebit? Dominus Deus Locutus est, et quis non prophetabit **? Exordiamur orationem a prophetæ verbis, atque in hujus argumenti tractatione auxiliarium assumamus ipsum Amos divinitus allatum, qui his quibus infestamur, pares calamitates curavit. Videlicet exponamus 37 1 Tim. 11, 6. s Galat. vi, 7. 36 11 Cor. VIII, 9. Illud, addere ex duobus Colbertinis libuit. Editi Libri veteres Unus codex Coll. Reg. primus Idem codex Codles quidam Colb. Mox utraque editio Basil. et Paris. et Reg. primus Antiqui tres libri sententiam exponam. Reg. secundus