ΣΑΕΠ, Τοῦ αὐτοῦ. - Μή σε πλανήσωσιν ἄνδρες ἀσεβεῖς, μηδὲ πορευθῇς ἐν ὁδῷ μετ᾿ αὐτῶν· ἔκκλινον δὲ τὸν πόδα σου ἀπὸ τῶν τρίβων αὐτῶν· οἱ γὰρ πήδες αὐτῶν εἰς κακίαν τρέχουσιν. Τοῦ αὐτοῦ. ὺς καταφρονεῖ πράγματος, κατα φρονηθήσεται ὑπ' αὐτοῦ. Τοῦ αὐτοῦ. -- Ωσπερ όμφαξ ὁδοῦσι βλαβερὸν καὶ καπνὸς ὄμμασιν, οὕτω παρανομία τοῖς χρωμένοις αὐτῇ. Σιράχ. - Ὁ ποιῶν πονηρά, εἰς αὐτὸν κυλισθήσεται (α), καὶ οὐ μὴ ἐπιγνῷ πόθεν ἥκει αὐτῷ. Βασιλείου. - Μόνη κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφσί ρετον. Αρετῆς ἄσκησις, τίμιον μὲν κτῆμα τῷ ἔχοντι ἥδιστον δὲ θέαμα τοῖς ἐντυγχάνουσιν. Ὥσπερ γὰρ τῷ πυρὶ αὐτομάτως έπεται τὰ φωτί ζειν, καὶ τῷ μύρῳ τὸ εὐωδεῖν· οὕτω καὶ ταῖς ἀγα θαῖς πράξεσιν ἀναγκαίως ἀκολουθεῖ τὸ ὠφέλιμον. Ἀρχὴ πρὸς τὴν ἀνάληψιν τῶν καλῶν ἡ ἀναχώρη σις τῶν κακῶν. Εκκλινον γάρ, φησίν, ἀπὸ κακοῦ, καὶ ποίησον ἀγαθόν. Θεολόγου. - Φύσει πρόχειρον ή κακία, καὶ πολὺς ἐπὶ τὸ χεῖρον ὁ δρόμος, ἡ ῥους (ε) κατά πρανούς ῥέων, ἢ καλάμη τις πρὸς σπινθήρα καὶ ἄνεμον ῥα δίως ἐξαπτομένη καὶ γινομένη φλόξ, καὶ συνδετα νωμένη τῷ οἰκείῳ γεννήματι. Οὐ πάνυ τι ῥᾴδιόν ἐστι τῶν ἀρετῶν τὴν νικώσαν εὑρεῖν, καὶ ταύτῃ δοῦναι τὰ πρεσβεῖα καὶ τὰ νικητ τήρια· ὥσπερ οὐδὲ ἐν λειμῶνι πολυανθεῖ καὶ εὐώδε τῶν ἀνθέων τὸ κάλλιστον καὶ εὐωδέστατον, ἄλλοτε ἄλλου τὴν ὄσφρησιν καὶ τὴν ἔψιν πρὸς ἑαυτὸ μεθέλ κοντος, καὶ πρῶτον δρέπεσθαι πείθοντος. Χρυσοστ; -- Σπάνιον ἡ τοῦ ἀγαθοῦ κτήσις καὶ πρήσαντες, κἂν εἰ πολὺ τὸ μεθέλκον εἴη καὶ προκα λούμενον. Αμισθος ἡ ἀρετή, ἵνα καὶ ἀρετὴ μείνῃ, πρὸς τὸ καλόν μόνον βλέπουσα. Ποιεῖ περιβοήτους οὐ δεξιὰ πρᾶξις μόνον, ἀλλὰ καὶ κακία νικῶσα πονηρὰν εὐδοκίμησιν. Οὐκ ἔστι τὸν ἀρετῆς ἐπιμελούμενον, μὴ πολλούς ἔχειν ἐχθρούς· ἀλλ' οὐδὲν· τοῦτο πρὸς τὸν ἐνάρετον διὰ γὰρ τῶν τοιούτων λαμπρότερος ἔσται μειζόνως. ΝΟΤ.Ε. Οἱ γὰρ πόδες αὐτῶν. Καταφρονηθήσεται. καταφθαρήσεται (α) Εἰς αὐτὸν κυλισθήσεται. ἐγκυλισθήσεται, ἐγκλεισθήσεται, Πολλοί πολλάκις αὐτὰς τὰς ἀρετὰς διὰ τοὺς (ε) Καὶ πολὺς ἢ ῥους. πολύς, ή,

ΣΑΕΠ, Τοῦ αὐτοῦ. - Μή σε πλανήσωσιν ἄνδρες ἀσεβεῖς, μηδὲ πορευθῇς ἐν ὁδῷ μετ᾿ αὐτῶν· ἔκκλινον δὲ τὸν πόδα σου ἀπὸ τῶν τρίβων αὐτῶν· οἱ γὰρ πήδες αὐτῶν εἰς κακίαν τρέχουσιν. Τοῦ αὐτοῦ. ὺς καταφρονεῖ πράγματος, κατα φρονηθήσεται ὑπ' αὐτοῦ. Τοῦ αὐτοῦ. -- Ωσπερ όμφαξ ὁδοῦσι βλαβερὸν καὶ καπνὸς ὄμμασιν, οὕτω παρανομία τοῖς χρωμένοις αὐτῇ. Σιράχ. - Ὁ ποιῶν πονηρά, εἰς αὐτὸν κυλισθήσεται (α), καὶ οὐ μὴ ἐπιγνῷ πόθεν ἥκει αὐτῷ. Βασιλείου. - Μόνη κτημάτων ἡ ἀρετὴ ἀναφσί ρετον. Αρετῆς ἄσκησις, τίμιον μὲν κτῆμα τῷ ἔχοντι ἥδιστον δὲ θέαμα τοῖς ἐντυγχάνουσιν. Ὥσπερ γὰρ τῷ πυρὶ αὐτομάτως έπεται τὰ φωτί ζειν, καὶ τῷ μύρῳ τὸ εὐωδεῖν· οὕτω καὶ ταῖς ἀγα θαῖς πράξεσιν ἀναγκαίως ἀκολουθεῖ τὸ ὠφέλιμον. Ἀρχὴ πρὸς τὴν ἀνάληψιν τῶν καλῶν ἡ ἀναχώρη σις τῶν κακῶν. Εκκλινον γάρ, φησίν, ἀπὸ κακοῦ, καὶ ποίησον ἀγαθόν. Θεολόγου. - Φύσει πρόχειρον ή κακία, καὶ πολὺς ἐπὶ τὸ χεῖρον ὁ δρόμος, ἡ ῥους (ε) κατά πρανούς ῥέων, ἢ καλάμη τις πρὸς σπινθήρα καὶ ἄνεμον ῥα δίως ἐξαπτομένη καὶ γινομένη φλόξ, καὶ συνδετα νωμένη τῷ οἰκείῳ γεννήματι. Οὐ πάνυ τι ῥᾴδιόν ἐστι τῶν ἀρετῶν τὴν νικώσαν εὑρεῖν, καὶ ταύτῃ δοῦναι τὰ πρεσβεῖα καὶ τὰ νικητ τήρια· ὥσπερ οὐδὲ ἐν λειμῶνι πολυανθεῖ καὶ εὐώδε τῶν ἀνθέων τὸ κάλλιστον καὶ εὐωδέστατον, ἄλλοτε ἄλλου τὴν ὄσφρησιν καὶ τὴν ἔψιν πρὸς ἑαυτὸ μεθέλ κοντος, καὶ πρῶτον δρέπεσθαι πείθοντος. Χρυσοστ; -- Σπάνιον ἡ τοῦ ἀγαθοῦ κτήσις καὶ πρήσαντες, κἂν εἰ πολὺ τὸ μεθέλκον εἴη καὶ προκα λούμενον. Αμισθος ἡ ἀρετή, ἵνα καὶ ἀρετὴ μείνῃ, πρὸς τὸ καλόν μόνον βλέπουσα. Ποιεῖ περιβοήτους οὐ δεξιὰ πρᾶξις μόνον, ἀλλὰ καὶ κακία νικῶσα πονηρὰν εὐδοκίμησιν. Οὐκ ἔστι τὸν ἀρετῆς ἐπιμελούμενον, μὴ πολλούς ἔχειν ἐχθρούς· ἀλλ' οὐδὲν· τοῦτο πρὸς τὸν ἐνάρετον διὰ γὰρ τῶν τοιούτων λαμπρότερος ἔσται μειζόνως. ΝΟΤ.Ε. Οἱ γὰρ πόδες αὐτῶν. Καταφρονηθήσεται. καταφθαρήσεται (α) Εἰς αὐτὸν κυλισθήσεται. ἐγκυλισθήσεται, ἐγκλεισθήσεται, Πολλοί πολλάκις αὐτὰς τὰς ἀρετὰς διὰ τοὺς (ε) Καὶ πολὺς ἢ ῥους. πολύς, ή,

πόνους φεύγοντες, διὰ τὴν ἐξ αὐτῶν εὐφημίαν αἱροῦν και ποιεῖν. Ὥσπερ τὸ τῆς ζωῆς τέλος ἀρχὴ θανάτου ἐστὶν, οὕτως καὶ τοῦ κατ' ἀρετὴν δρόμου ή στάσις, ἀρχὴ τοῦ κατὰ κακίαν γίνεται δρόμου. Δυσεπίτευκτον μὲν εἶναι τὴν ἀρετὴν, μυρίοις ἱδρῶσι καὶ πόνοις, σπουδῇ· καὶ καμάτῳ μόγις κας ορθουμένην, παρὰ τῆς θείας Γραφῆς ἐδιδάχθημεν. . Χρυσοστ. - Εἰ γὰρ τῶν ἐπὶ γῆς ἀνθρώπων δ παραβαίνων τοὺς νόμους, ἀπαραίτητον ὑφίσταται τὴν κόλασιν· πόσῳ μᾶλλον ἀφορήτοις ἐκδοθήσεται βα σάνοις, ὁ τοῦ ἐπουρανίου Δεσπότου, ἀθετῶν τὰ προστάγματα; Ὥσπερ ἐπὶ τῆς κιθάρας οὐκ ἀρκεῖ μόνον ἐπὶ μιᾶς νευρᾶς τὴν μελῳδίαν ἐργάζεσθαι, ἀλλὰ πάσας ἐπιέναι δεῖ μετὰ ῥυθμοῦ τοῦ προσήκοντος, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς κατὰ τὴν ψυχὴν ἀρετῆς, οὐκ ἀρκεῖ ἡμῖν νόμος εἰς σωτηρίαν εἷς, ἀλλὰ δεῖ πάντας αὐτοὺς μετὰ ἀκριβείας φυλάττειν. Μή τοίνυν λέγωμεν, ὅτι ὁ δεῖνα φύσει κακὸς, καὶ 6 δεῖνα φύσει καλός. Εἰ γὰρ φύσει ἀγαθὸς, οὐδέποτε δυνήσεται γενέσθαι κακός· καὶ εἰ φύσει κακός, καὶ εἰ φύσει κακός, οὐδέποτε γενήσεται ἀγαθός. Οὐχ ὑπομένει τὸ σκότος τὴν τοῦ φωτὸς παρουσίαν οὐ νόσος ὑγείας ἐπιλαβούσης ἵσταται· οὐκ ἐνεργεῖ τὰ πάθη τῆς ἀπαθείας παρούσης. Ελευθέραν εἶναι προσήκει παντὸς φόβου τὴν ἀρετήν. Αδέσποτον γὰρ ἀρετὴ καὶ ἐκούσιον, παντὸς φόβου καὶ ἀνάγκης ἐλεύθερον. Οὐκ ἔστιν ἄλλην κακίας γέννησιν ἐννοῆσαι, ἢ ἀρε τῆς ἀπουσίαν, Φίλωνος. - Τοῦ φαύλου ἕτερα μὲν τὰ ἐνθύμια, ἕτερα δὲ τὰ ῥήματα, ἄλλοι δὲ αἱ πράξεις - διάφορα δὲ πάντα καὶ μαχόμενα. Κακίας Έξοδος ἀρετῆς εἴσοδον ἐργάζεται· ὡς καὶ τοὐναντίον, ὑπεκστάντος ἀγαθοῦ τὸ ἐφεδρεῦον κακὸν ἐπεισέρχεται. Κλήμεντος. – Ἡ τῶν κακῶν ἀπαλλαγὴ σωτη ρίας ἐστὶν ἀρχή. ὓς ἔοικεν, ἡ δικαιοσύνη τετράγωνός ἐστιν, ἴση καὶ ὁμοία ἐν λόγῳ, ἐν ἔργῳ, ἐν ἀποχῇ κακῶν, ἐν εὐποιίᾳ, ἐν τελειότητι γνωστικῇ· οὐδαμῆ οὐδαμῶς χωλεύουσα. ἵνα μὴ ἄδικος καὶ ἄνισος φανῇ. Διδύμου. - Σχηματίζου τὴν ἀρετὴν, οὐχ ὅπως ἀπατήσῃς, ἀλλ' όπως ὠφελήσης. Βασιλείαν Θεοῦ λεκτέον τὴν κατάστασιν τῶν κατὰ τοὺς θείους νόμους τεταγμένως βιούντων. Πάσα πρακτικὴ ἀρετὴ ἐν τῷ γίνεσθαι, καὶ οὐκ ἐν τῷ γεγονέναι, τὸ εἶναι ἔχει. Νείλου. — Χαῖρε τὴν ἀρετὴν ἡνίκα πράττεις ἀλλὰ μὴ ἐπαίρου, μή ποτε τὸ ναυάγιον ἐν τῷ λιμένι γίνηται. Κυρίλλου. – Χρὴ τὴν ἀρετὴν μὴ χωλεύειν καθ' ἑκάτερον, ἀλλ' ἔργῳ καὶ λόγῳ ὀρθὴν καὶ ἀπηρτισμέ την κατ' ἀμφότερα εἶναι.

ο Τραχεῖα ἡ ἀρετὴ, καὶ ὀρθῶς οἶμος ἐπ' αὐτήν· καὶ οὐκ ἄν τις ἔλοιτο ταύτην δίχα πόνου μακρού. Ἐκ τῶν Πατέρων. - Δια τεσσάρων πραγμάτων ἡ ψυχὴ μιαίνεται· τῷ περιπατεῖν ἐν πόλει καὶ μὴ φυλάσσειν τοὺς ὀφθαλμοὺς, καὶ τῷ ὅλως ἔχειν γνῶσιν μετά γυναικῶν, καὶ τῷ ἔχειν φιλίαν μετὰ τῶν ἐν δέξων τοῦ κόσμου, καὶ τῷ ἀγαπῆσαι τὰς σαρκικής ὁμιλίας καὶ ματαιολογίας. Πλουτάρχου. - Τῆς ἀγνοουμένης ἀρετῆς ὥσπερ τοῦ κατορωρυγμένου χρυσίου ἡ λαμπρότης οὐ βλέ πετα.. Ἡ μὲν τροφὴ τοῖς γυμναζομένοις, ἡ δὲ ἀρετὴ τοῖς πεπαιδευμένοις ἡδεία φαίνεται. Ο βίος καθάπερ νόμισμα διαβληθεὶς ἐν ἀρχαῖς, εἰς πάντα τὸν κόσμον ἀδόκιμος γίνεται. "Απαντα δόκει ποιεῖν, ὡς μηδένα λήσων. Καὶ γὰρ ἂν παραυτίκα κρύψης, ὕστερον ὀφθήσῃ. Ανθρώπου τινὸς αὐτὸν ἀδικήσαντος, καὶ περι φεύγοντος καὶ ἀπαντᾶν αἰσχυνομένου, συντυχών ἅπαξ εἶπεν· Οὐ σὲ χρὴ ἐμὲ φεύγειν, ἀλλ' ἐμὲ σὲ, φαῦλον ὄντα. Οὐκ ἔστι κυνὸς ἀντάξιος οὐδ᾽ ὄνου δειλὸς ἀνὴρ καὶ ἄναλκις, ὑπὸ πλούτου καὶ μαλακίας διεῤῥνηκώς. Οὕτως την προαιροῦ, ὡς μήτε τῶν δυνατωτέρων καταφρονεῖσθαι, μήτε τοῖς ὑποδεεστέροις φοβερές εἶναι. Δημοσθ. -- "Ωσπερ οἰκίας, οἶμαι, καὶ πλοίου καὶ τῶν ἄλλων τῶν τοιούτων, τὰ κάτωθεν ἰσχυρότερα εἶναι δεῖ· οὕτω καὶ τῶν πράξεων τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ὑποθέσεις, ἀληθεῖς καὶ δικαίας. Κλειτάρχου. - Μὴ τὸ ἔχειν ἀρετὴν καλὴν νόμιζε, ἀλλὰ τὸ ὡς δεῖ καὶ ὑπὲρ ὧν δεῖ. Αρετὴν μὲν ἔχων, πάντα ἕξεις· κακίαν δὲ, οὐδὲ σεαυτόν. Σωκράτης. Θεασάμενός τινα τῶν μαθητῶν αὐτοῦ, τοῦ μὲν ἀγροῦ ἐπιμελούμενον, τῆς πράξεις δὲ ἀμελοῦντα· Ορα, ὦ οὗτος, ἔφη, μὴ τὸν ἀγρὸν ἐξημερῶσαι βουλόμενος, τὴν ψυχὴν ἀγριώσῃς. Καταμαθών δέ τινα τῶν γνωρίμων ἐσπουδακότα ὅπως αὐτῷ ἡ εἰκὼν ὁμοία γένηται, πρὸς αὐτὸν εἶπε, Σὺ ὅπως μέν σοι ὁ λίθος ὅμοιος γένηται ἐσπούδακας όπως δὲ μὴ αὐτὸς λίθῳ ὅμοιος γένῃ, οὐ φροντίζεις. Δημώνακτ. — Τοὺς τῶν σωμάτων ἐπιμελουμέν νους, ἑαυτῶν δὲ ἀμελοῦντας ὠνείδιζεν, ὡς τῶν μὲν οἴκων ἐπιμελουμένους, τῶν δὲ ἐνοίκων ἀμελοῦντας. Δημόκριτ. Τὰς μὲν γραμμὰς ἀσφαλεστέρας τὰς δὲ πράξεις λαμπροτέρας ἔχειν δεῖ. (γ) Τὰς μὲν γραμμιὰς ἀσφαλεστέρας.

Θεοῦ ἄξιόν σε ποιήσει, τὸ μηδὲν ἀνάξιον αὐτοῦ πράττειν. Βίας. - Οὕτω πειρῶ ζῇν, ὡς καὶ ὀλίγον καὶ πολὺν χρόνον βιωσόμενος. Λάκων. — Λάκων ἐρωτηθεὶς, διατί ἀτείχιστός ἐστιν ἡ Σπάρτη. Μή ψεύδον, ἔφη· τετείχισται γὰρ ταῖς τῶν οἰκούντων ἀρεταῖς. Διογένης. Ονειδίσαντος αὐτῷ τινος, ὡς εἰς ἀκαθάρτους τόπους εἰσέρχεται, ἔφη· Καὶ ὁ ἥλιος, ἀλλ᾽ οὐ μιαίνεται. Λινδίου. Εὐσέβειαν δεῖ φυλάσσειν· πολίταις τὰ βέλτιστα συμβουλεύειν· ἡδονῆς κρατεῖν· βίᾳ μηδὲν πράττειν· τὸν τοῦ δήμου ἐχθρὸν πολέμιον. νομίζειν· οἰκέτας μεθύοντας μὴ κολάζειν· εἰ δὲ μὴ, δόξεις παροινεῖν. Λυκούργου. -- Λυκοῦργος ὁ νομοθέτης, τὸ μὲν ἀξιόχρεων τῶν ἀνθρώπων ἔφη ἐν τῇ οὐσίᾳ κεῖσθαι τὸ δὲ ἀξιόπιστον, ἐν τοῖς τρόποις. Πυθαγόρου. — Φιλήδονον, φιλοσώματον, φιλοχρή ματον καὶ φιλόθεον τὸν αὐτὸν, ἀδύνατον εἶναι. Ο γὰρ φιλήδονος πάντως καὶ φιλοσώματος· ὁ δὲ φιλο σώματος, πάντως καὶ φιλοχρήματος· ὁ δὲ φιλοχρή ματος, ἐξ ἀνάγκης καὶ ἄδικος· ὁ δὲ ἄδικος, εἰς μὲν Θεὸν ἀνόσιος, εἰς δὲ ἄνθρωπον παράνομος. ῶν τοῦ σώματος ἀπαλλαγεὶς οὐ διήσῃ, ἐκείνων καταφρόνει πάντων· καὶ ὧν ἀπαλλαγείς δεήσῃ, πρὸς ταῦτά σοι ἀσκουμένῳ Θεὸν παρακάλει γίνεσθαι συλ λήπτορα. Διοδώρου.-Πάντες ἄνθρωποι διὰ τὴν τῆς φύσεως ἀσθένειαν, βιοῦσι μὲν ἀκαριαῖόν τι μέρος τοῦ παντὸς αἰῶνος· τετελευτήκασι δὲ πᾶν τὸν ὕστερον χρόνον. Καὶ τοῖς μὲν ἐν τῷ ζῇν μηδὲν ἀξιόλογον πράξασι, ἅμα ταῖς τῶν σωμάτων τελευταῖς συναποθνήσκει καὶ τὰ ἄλλα πάντα κατὰ τὸν βίον· τοῖς δὲ δι᾿ ἀρετὴν περιποιησαμένοις δόξαν, αἱ πράξεις ἅπαντα τὸν αἰῶνα μνημονεύονται, διαβοώμεναι τῷ θειοτάτῳ τῆς ἱστορίας στόματι 8. Υπερίδου. -- Δεῖ τὸν ἀγαθὸν ἐπιδείκνυσθαι, ἐν μὲν τοῖς λόγοις, ἃ φρονεῖ· ἐν δὲ τοῖς ἔργοις, ἃ ποιεί. Ιτιάχου φιλοσόφ. - Τοὺς ἀγαθοὺς τῶν ἀνθρώ πων, Θεοῦ τι μέρος ἔχειν. Αριστοτέλ. — Θεοῦ μέν έστι πράττειν & βούλε ται· ἀνθρώπου δὲ, τὰ δέοντα προθυμεῖσθαι Αντιφάνους. Οταν εὐπορῶν τις αἰσχρὰ πράτ τῇ πράγματα, τί τούτων ἀπορήσαντα πράξειν προσ δοχής; βαλβις, Τὰ δέοντα προθυμεῖσθαι. τὰ δέοντα,

Θεοῦ ἄξιόν σε ποιήσει, τὸ μηδὲν ἀνάξιον αὐτοῦ πράττειν. Βίας. - Οὕτω πειρῶ ζῇν, ὡς καὶ ὀλίγον καὶ πολὺν χρόνον βιωσόμενος. Λάκων. — Λάκων ἐρωτηθεὶς, διατί ἀτείχιστός ἐστιν ἡ Σπάρτη. Μή ψεύδον, ἔφη· τετείχισται γὰρ ταῖς τῶν οἰκούντων ἀρεταῖς. Διογένης. Ονειδίσαντος αὐτῷ τινος, ὡς εἰς ἀκαθάρτους τόπους εἰσέρχεται, ἔφη· Καὶ ὁ ἥλιος, ἀλλ᾽ οὐ μιαίνεται. Λινδίου. Εὐσέβειαν δεῖ φυλάσσειν· πολίταις τὰ βέλτιστα συμβουλεύειν· ἡδονῆς κρατεῖν· βίᾳ μηδὲν πράττειν· τὸν τοῦ δήμου ἐχθρὸν πολέμιον. νομίζειν· οἰκέτας μεθύοντας μὴ κολάζειν· εἰ δὲ μὴ, δόξεις παροινεῖν. Λυκούργου. -- Λυκοῦργος ὁ νομοθέτης, τὸ μὲν ἀξιόχρεων τῶν ἀνθρώπων ἔφη ἐν τῇ οὐσίᾳ κεῖσθαι τὸ δὲ ἀξιόπιστον, ἐν τοῖς τρόποις. Πυθαγόρου. — Φιλήδονον, φιλοσώματον, φιλοχρή ματον καὶ φιλόθεον τὸν αὐτὸν, ἀδύνατον εἶναι. Ο γὰρ φιλήδονος πάντως καὶ φιλοσώματος· ὁ δὲ φιλο σώματος, πάντως καὶ φιλοχρήματος· ὁ δὲ φιλοχρή ματος, ἐξ ἀνάγκης καὶ ἄδικος· ὁ δὲ ἄδικος, εἰς μὲν Θεὸν ἀνόσιος, εἰς δὲ ἄνθρωπον παράνομος. ῶν τοῦ σώματος ἀπαλλαγεὶς οὐ διήσῃ, ἐκείνων καταφρόνει πάντων· καὶ ὧν ἀπαλλαγείς δεήσῃ, πρὸς ταῦτά σοι ἀσκουμένῳ Θεὸν παρακάλει γίνεσθαι συλ λήπτορα. Διοδώρου.-Πάντες ἄνθρωποι διὰ τὴν τῆς φύσεως ἀσθένειαν, βιοῦσι μὲν ἀκαριαῖόν τι μέρος τοῦ παντὸς αἰῶνος· τετελευτήκασι δὲ πᾶν τὸν ὕστερον χρόνον. Καὶ τοῖς μὲν ἐν τῷ ζῇν μηδὲν ἀξιόλογον πράξασι, ἅμα ταῖς τῶν σωμάτων τελευταῖς συναποθνήσκει καὶ τὰ ἄλλα πάντα κατὰ τὸν βίον· τοῖς δὲ δι᾿ ἀρετὴν περιποιησαμένοις δόξαν, αἱ πράξεις ἅπαντα τὸν αἰῶνα μνημονεύονται, διαβοώμεναι τῷ θειοτάτῳ τῆς ἱστορίας στόματι 8. Υπερίδου. -- Δεῖ τὸν ἀγαθὸν ἐπιδείκνυσθαι, ἐν μὲν τοῖς λόγοις, ἃ φρονεῖ· ἐν δὲ τοῖς ἔργοις, ἃ ποιεί. Ιτιάχου φιλοσόφ. - Τοὺς ἀγαθοὺς τῶν ἀνθρώ πων, Θεοῦ τι μέρος ἔχειν. Αριστοτέλ. — Θεοῦ μέν έστι πράττειν & βούλε ται· ἀνθρώπου δὲ, τὰ δέοντα προθυμεῖσθαι Αντιφάνους. Οταν εὐπορῶν τις αἰσχρὰ πράτ τῇ πράγματα, τί τούτων ἀπορήσαντα πράξειν προσ δοχής; βαλβις, Τὰ δέοντα προθυμεῖσθαι. τὰ δέοντα,

Β. ΛΟΓΟΣ Β'. Περί φρονήσεως καὶ βουλῆς. Σιράχ μ'. -- Χρυσίον καὶ ἀργύριον ἐπιστήσουσι πόδας, καὶ ὑπὲρ ἀμφότερα βουλὴ εὐδοκιμήσει Σιράχ κβ'. -- Ιμάντωσις ξυλίνη (;) ἐνδεδεμένη εἰς οἰκοδομὴν, ἐν σεισμῷ οὐ διαλυθήσεται· οὕτω καρδία ἑστηριγμένη ἐπὶ διανοήμασι βουλῆς, ἐν καιρῷ οὐ δειλιάσει. Βασιλείου.· Διπλοῦν ἐστι τὸ τῆς φρονήσεως όνομα. Ἡ μὲν γάρ τίς ἐστι φυλακτικὴ τοῦ οἰκείου συμφέροντος, οἷα ἡ τοῦ ὀφέως τὴν κεφαλὴν ἑαυτοῦ συντηροῦντος· ἡ δέ τις ἔοικεν είναι κακεντρέχεια τρόπων, ὀξέως τὸ ἴδιον λυσιτελὲς ἐξευρίσκουσα καὶ συναρπάζουσα τοὺς ἀκεραιοτέρους· ὁποία ἦν ἡ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. 'Η δὲ ἀληθῆς φρόνησις, διά γνωσίς ἐστι τῶν τε ποιητέων καὶ οὐ ποιητέων· ᾗ δ ἐπακολουθῶν, οὐδέποτε τῷ ὀλέθρῳ τῆς κακίας περι παρήσεται. Ο τοίνυν νοῶν λόγους φρονήσεως, οἶδεν τίνες μὲν σοφισματώδεις, τίνες δὲ οἱ κατὰ βίον πρακτέοι καὶ τὰ βέλτιστα ἡμῖν ὑποτιθέμενοι· καὶ ὡς δόκιμος τραπεζίτης, τὸ μὲν καλὸν καθέξει, ἀπὸ δὲ παντὸς είδους πονηροῦ ἀφέξεται. φρόνησιν Ο γὰρ τὸ τοῦ ἔφεως φρόνιμον περὶ τὸ κακὸν, τό τε τῆς περιστερᾶς ἀκέραιον περὶ τὸ καλὸν ἀνα μίξας, οὔτε τὸ φρόνιμον ἐάσει κακοῦργον γενέσθαι, οὔτε τὸ ἁπλοῦν ἀνόητον. Χρυσοστ.-Πηγὴ καὶ μήτηρ καὶ βίζα φρονήσεως, ἡ ἀρετή· ὥσπερ καὶ πᾶσα πονηρία ἐξ ἀνοίας έχει τὴν ἀρχὴν, ὥσπερ δὴ καὶ ὁ Προφήτης φησίν οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου, ἀπὸ προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου. Ο δὲ ἐνάρετος καὶ φόβον Θεοῦ ἔχων, πάντων ἐστὶ συνετώτερος. Διό καί τίς φησιν· 'Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου. Ἰγνατίου. — Τέλειοι ὄντες, τέλεια φρονείτε. Θεό λουσι γὰρ ὑμῖν εὖ πράττειν Θεὸς ἔτοιμος εἰς τὸ παρέχειν. Πλουτάρχ. — Η φρόνησις, οὐ σωμάτων, ἀλλὰ πραγμάτων ὄψις ἐστὶ, πρὶν ἐν αὐτοῖς γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον· ὅπως ἄριστα χρήσεται τοῖς ἀπαντῶσι καὶ προστυγχάνουσι, παρέχουσα διασκοπεῖν τὸ μέλλον. Τὸ μὲν οὖν σῶμα, πρόσω που μόνον ὠμμάτωται· τοῖς Βουλὴ εὐδοκιμήσει. εὐδοκιμεῖται, 20 εὐδοκεῖται, Ιμάντωσις ξυλίνη. δέσις ξύλων ἐμβαλλομένων ἐν τοῖς οἰκοδομήμασι, αἱ δέσιν τῶν τοίχων Νοn ἐν καιρῷ οὐ δειλιάσει, (;) θέλουσι γὰρ ὑμῖν εὖ πράττειν.

Β. ΛΟΓΟΣ Β'. Περί φρονήσεως καὶ βουλῆς. Σιράχ μ'. -- Χρυσίον καὶ ἀργύριον ἐπιστήσουσι πόδας, καὶ ὑπὲρ ἀμφότερα βουλὴ εὐδοκιμήσει Σιράχ κβ'. -- Ιμάντωσις ξυλίνη (;) ἐνδεδεμένη εἰς οἰκοδομὴν, ἐν σεισμῷ οὐ διαλυθήσεται· οὕτω καρδία ἑστηριγμένη ἐπὶ διανοήμασι βουλῆς, ἐν καιρῷ οὐ δειλιάσει. Βασιλείου.· Διπλοῦν ἐστι τὸ τῆς φρονήσεως όνομα. Ἡ μὲν γάρ τίς ἐστι φυλακτικὴ τοῦ οἰκείου συμφέροντος, οἷα ἡ τοῦ ὀφέως τὴν κεφαλὴν ἑαυτοῦ συντηροῦντος· ἡ δέ τις ἔοικεν είναι κακεντρέχεια τρόπων, ὀξέως τὸ ἴδιον λυσιτελὲς ἐξευρίσκουσα καὶ συναρπάζουσα τοὺς ἀκεραιοτέρους· ὁποία ἦν ἡ τοῦ οἰκονόμου τῆς ἀδικίας. 'Η δὲ ἀληθῆς φρόνησις, διά γνωσίς ἐστι τῶν τε ποιητέων καὶ οὐ ποιητέων· ᾗ δ ἐπακολουθῶν, οὐδέποτε τῷ ὀλέθρῳ τῆς κακίας περι παρήσεται. Ο τοίνυν νοῶν λόγους φρονήσεως, οἶδεν τίνες μὲν σοφισματώδεις, τίνες δὲ οἱ κατὰ βίον πρακτέοι καὶ τὰ βέλτιστα ἡμῖν ὑποτιθέμενοι· καὶ ὡς δόκιμος τραπεζίτης, τὸ μὲν καλὸν καθέξει, ἀπὸ δὲ παντὸς είδους πονηροῦ ἀφέξεται. φρόνησιν Ο γὰρ τὸ τοῦ ἔφεως φρόνιμον περὶ τὸ κακὸν, τό τε τῆς περιστερᾶς ἀκέραιον περὶ τὸ καλὸν ἀνα μίξας, οὔτε τὸ φρόνιμον ἐάσει κακοῦργον γενέσθαι, οὔτε τὸ ἁπλοῦν ἀνόητον. Χρυσοστ.-Πηγὴ καὶ μήτηρ καὶ βίζα φρονήσεως, ἡ ἀρετή· ὥσπερ καὶ πᾶσα πονηρία ἐξ ἀνοίας έχει τὴν ἀρχὴν, ὥσπερ δὴ καὶ ὁ Προφήτης φησίν οὐκ ἔστιν ἴασις ἐν τῇ σαρκί μου, ἀπὸ προσώπου τῆς ἀφροσύνης μου. Ο δὲ ἐνάρετος καὶ φόβον Θεοῦ ἔχων, πάντων ἐστὶ συνετώτερος. Διό καί τίς φησιν· 'Αρχή σοφίας φόβος Κυρίου. Ἰγνατίου. — Τέλειοι ὄντες, τέλεια φρονείτε. Θεό λουσι γὰρ ὑμῖν εὖ πράττειν Θεὸς ἔτοιμος εἰς τὸ παρέχειν. Πλουτάρχ. — Η φρόνησις, οὐ σωμάτων, ἀλλὰ πραγμάτων ὄψις ἐστὶ, πρὶν ἐν αὐτοῖς γενέσθαι τὸν ἄνθρωπον· ὅπως ἄριστα χρήσεται τοῖς ἀπαντῶσι καὶ προστυγχάνουσι, παρέχουσα διασκοπεῖν τὸ μέλλον. Τὸ μὲν οὖν σῶμα, πρόσω που μόνον ὠμμάτωται· τοῖς Βουλὴ εὐδοκιμήσει. εὐδοκιμεῖται, 20 εὐδοκεῖται, Ιμάντωσις ξυλίνη. δέσις ξύλων ἐμβαλλομένων ἐν τοῖς οἰκοδομήμασι, αἱ δέσιν τῶν τοίχων Νοn ἐν καιρῷ οὐ δειλιάσει, (;) θέλουσι γὰρ ὑμῖν εὖ πράττειν.

δὲ ὄπισθεν, τυφλόν ἐστιν. Ἡ δὲ διάνοια, καὶ τὰ παρ'υχημένα βλέπειν τῇ μνήμῃ πέφυκεν. "Αφρων αὐθημερὸν ἐξαγγέλλει ὀργὴν αὐτοῦ. Πᾶς ἄφρων, εὐθὺς καὶ μικρόψυχος (Κ)· οὐ γὰρ ἐστι πάγιος. Εί ποτέ τινα ἑώρακεν ἁμαρτάνοντα, ἔλεγε Μήσ ποτε καὶ ἐγὼ τοιούτῳ περιπέσω. Μενάνδρου. - "Απαντα δοῦλα τοῦ φρονεῖν καθ ίσταται. Βουλευόμενοι παραδείγματα ποιοῦνται παρεληλυ θότα τῶν μελλόντων. Τὸ γὰρ ἀφανές, ἐκ τοῦ φανεροῦ ταχίστην ἔχει τὴν διάγνωσιν. Ισοκράτ.— Ο κακῶς διανοηθείς περὶ τῶν οἰκείων, οὐδέποτε καλῶς βουλεύσεται περὶ τῶν ἀλλοτρίων. Κλειτάρχ. - Ἡ ἰσχὺς τοῦ σώματος μή γινέσθω τῆς ψυχῆς ἀσθένεια· ἰσχὺν δὲ ψυχῆς, φρόνησιν νό μιζε. Δημώνακτ. -- Ἐν ἀλλοτρίοις παραδείγμασι παί δευε σεαυτὸν, καὶ ἀπαθὴς τῶν κακῶν ἔσῃ. Αριστείδου. Τὸ μὲν νικἂν ἐν ταῖς μάχαις, καὶ τοῖς φαύλοις πολλάκις περιγίνεται· φρονήσει δὲ καὶ σοφίᾳ κρατεῖν δύνασθαι, μόνον ἐστὶ τῶν εἰδότων βουλεύεσθαι. Γαΐου.— Σωφρονέστερον οἶμαι τοῦ μετὰ τοῦ πάθους Εγκαλεῖν, τὸ πρὶν παθεῖν φυλάξασθαι τοῦ μὴ παθεῖν. Δημοκράτ. Φρονήσεως ἔργον, μέλλουσαν ἀδικίαν φυλάξασθαι· ἀναλγησίας δὲ, γενομένης μὴ ἀμύ νασθαι. Σόλωνος. - Συμβούλευε, μὴ τὰ ἥδιστα, ἀλλὰ τὰ ἄριστα. Επικτήτου. Βουλεύου πολλὰ περὶ τοῦ λέγειν τι ἢ πράττειν· οὐ γὰρ ἕξεις ἄδειαν ἀνακαλέσασθαι τὰ λεχθέντα ἢ πραχθέντα. Βίας. Τὸ μὲν ἰσχυρὸν τῷ σώματι γενέσθαι, φύ σεως ἔργον· τὸ δὲ λέγειν τὰ συμφέροντα τῇ πατρίδι, ψυχῆς ἴδιον καὶ φρονήσεως. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, τίς ἄριστος σύμβουλος, ἔφη "Ο καιρός. Τοὺς φρονίμους ἔλεγε μᾶλλον ὑπὸ τῶν ἀφρόνων, ἢ τοὺς ἄφρονας ὑπὸ τῶν φρονίμων ὠφελεῖσθαι· τού τους μὲν γὰρ φυλάττεσθαι τὰς ἐκείνων ἁμαρτία; ἐκείνους δὲ, τὰς τούτων μὴ μιμεῖσθαι κατορθώσεις. Δεῖ τὸν ἀγαθὸν ἄνδρα, μεμνῆσθαι μὲν τῶν γενο μένων, πράττειν δὲ τὰ ἐνεστῶτα· περὶ δὲ τῶν μελ λόντων ἀσφαλίζεσθαι. (*) Εὐθὺς καὶ μικρόψυχος. Ὁ δὲ ὀλιγόψυχος μικρόψυχος, ἰσχυρῶς ἄφρων. οὐ γάρ ἐστι πάγιος, Ὁ δὲ ἄφρων ὡς σελήνη αλλοιοῦται 11. Αναλγησίας.

ΣΙΣ, Μία ἐστὶν ἀρχὴ τοῦ καλῶς βουλεύεσθαι, τὸ γνώναι περὶ ὅτου ὁ λόγος· εἰ δὲ μή, τοῦ παντὸς ἁμαρτάνειν ἀνάγκη. Εὐριπίδου ἐν 'Αντιόπη. Ψυχῇ μέγας χαλινός ἐστιν ὁ νοῦς. Τὸ δ' ἀσθενές μου καὶ τὸ θῆλυ σώματος Κακῶς ἐμέμφθης· εἰ γὰρ εὖ φρονεῖν ἔχω, Κρείσσον τόδε ἐστὶ καρτερού βραχίονος. Σοφοκλέους ἐν Αίαντι. Ἐκ τῶνδε μέντοι τῶν τρόπων οὐκ ἂν ποτε Κατάστασις γένοιτ' ἂν οὐδενὸς νόμου Εἰ τοὺς δίκῃ νικῶντας ἐξωθήσομεν, Καὶ τοὺς ὄπισθεν εἰς τὸ πρόσθεν ἄξομεν. Αλλ' εἰκτέον τάδ' ἐστίν· οὐ γὰρ οἱ πλατεῖς, Οὐδ᾽ εὐρύνωτοι φῶτες ἀσφαλέστατοι, 'Αλλ' οἱ φρονοῦντες εὖ κρατοῦσι πανταχοῦ. Μέγας δὲ πλευρὰς βοῦς, ὑπὸ σμικρᾶς ὅμως Μάστιγος ὀρθὸς εἰς ὁδὸν πορεύεται. Ο γὰρ φρονῶν εὖ, πάντα συλλαβὼν ἔχει. ΛΟΓΟΣ Γ' '. Περὶ ἁγνείας καὶ σωφροσύνης. Ιώβ λα. - Ει εξηκολούθησεν ή καρδία μου γυναικὶ ἀνδρὸς ἑτέρου· εἰ δὲ καὶ ἐγκάθετος ἐγενό μην ἐπὶ ταῖς θύραις αὐτῆς, ἀρέσαι καὶ ἡ γυνή μου ἑτέρῳ. Σοφίας. - Μακαρία στείρα αμίαντος, ἥτις οὐκ ἔγνω κοίτην ἐν παραπτώματι· ἕξει καρπὸν ἐν ἐπι σκοπῇ ψυχῶν. Κρείσσον παρθενία μετ᾿ ἀρετῆς· ἀθάνατός ἐστιν ἡ μνήμη αὐτῆς· ὅτι καὶ παρὰ θεῷ γινώσκε ται καὶ παρὰ ἀνθρώποις. Παρουσάν τε μιμούνται αὐτὴν, καὶ ποθοῦσιν ἀπελθοῦσαν· καὶ ἐν τῷ αἰῶνι στεφανοφοροῦσα πομπεύει, τὸν τῶν ἀμιάντων άθλων ἀγῶνα νικήσασα. Σιράχ. Ὁ ἀντοφθαλμῶν ἡδοναῖς, στεφανοί ζωὴν αὐτοῦ. Ματθ. ιθ'.-Οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον, ἀλλ᾽ οἷς δέδοται. Εἰσὶν εὐνοῦχοι οἵτινες ἐκ κοιλίας μην τὸς αὐτῶν ἐγενήθησαν (η) οὕτως, κ. τ. ε. Βασιλείου. Οὔτε οὖν ἐπὶ σωφροσύνῃ ἐπαινεῖ σθαι προσήκει τοὺς ἀποκοπτομένους τὰ μόρια. Οὐδὲ γὰρ τοὺς ἵππους ὡς μὴ κερατίζοντας, οὐδὲ τοὺς βοῦς ὡς μὴ λακτίζοντας ἐπαινοῦμεν· ἀλλὰ τούτους μὲν, εἰ μὴ λακτίζουσιν, ἐπαινέσομεν· τοῖς δὲ βου σὶν, εἰ μὴ κερατίζουσι, τῆς ἡμερότητος ἀποδεξό μεθα. Οὐ γὰρ ἐν ᾧ μὴ δύναταί τις, ἀλλ᾽ ἐν ᾧ δυνάμενος οὐκ εἰς ἀδικίαν κέχρηται τῇ δυνάμει, θαυμάζεται. ΝΟΤΑ. Κρείσσον παρθενία. ἀτεχνία. παρθενία ἀτεχ νίαν παρθενία Εγενήθησαν. οὕτως,

Νεκρὸς οὐ στεφανοῦται. Οὐδεὶς δίκαιος δι' ἀδυνα μίαν κακοῦ. Δεῖ οὖν τὸν νοῦν ὥσπερ τινὰ κυβερνήτην άνω καθήμενον τῶν παθῶν, καὶ οἱονεὶ πλοίῳ τῆς σαρκὸς ἐπιβάντα· καὶ ἐμπείρως τοὺς λογισμούς ὥσπερ οία και περιστρέφοντα, καταπατεῖν γενναίως τὰ κύο ματα· ὑψηλότερον δὲ διαμένοντα καὶ δυσπρόσιτον ὄντα τοῖς πάθεσιν, μηδαμοῦ τῆς ἀπ' αὐτῶν πικρίας, ὥσπερ άλμης τινός, ἀναπίμπλασθαι. Θεολόγου. δίως. – Σύνοικον αἱροῦ μηδ' ἀδελφὸν π Υπέκκαυμα γὰρ τῆς νόσου τί δεῖ βλέπειν; Κρείσσον κατηφὲς ἦθος, ἢ τεθρυμμένον. Μύρον δοχεῖον σαπρὸν οὐ πιστεύεται. Οὔτε φλόξ μένει τῆς ὕλης δαπανηθείσης, ἀλλὰ τῷ ἀνάπτοντι συναπέρχεται· οὔτε λογισμός ἐμπαθής ὑφίσταται μαραινομένου τοῦ ὑπεκκαύματος. Οφθαλμός πορνεύων οὐ φυλάσσει τὴν παρθενίαν. Γλώσσα πορνεύουσα τῷ πονηρῷ μίγνυται. Πόδες ἄτακτα βαίνοντες ἐκκαλοῦνται νόσον ἢ κίνδυνον τῷ νῷ. Παρθενευέτω καὶ ἡ διάνοια· μὴ ῥεμβέσθω καὶ πλανάσθω. Μὴ τύπους ἐν ἑαυτῇ φερέτω πονηρῶν πραγμάτων. Καὶ ὁ τύπος, μέρος πορνείας ἐστί. Μή εἰδωλοποιείτω τῇ ψυχῇ τὰ μισούμενα. Χρυσοστ. - χλεύη, τὰ μὲν τῆς παιδοποιίας δρο γανα τηρεῖν παρθένα, τὴν δὲ γλῶσσαν μὴ τηρεῖν· ἢ τὴν γλῶσσαν μὲν τηρεῖν, τὴν δὲ ὅρασιν ἢ τὴν ἀκοὴν ἢ τὰς χεῖρας μὴ τηρεῖν· ἡ ταῦτα μὲν ἔχειν καὶ της ρεῖν παρθένα, τὴν δὲ καρδίαν μὴ τηρεῖν, ἀλλ᾽ ἑται ρίζεσθαι τύφῳ καὶ θυμῷ. ού Μὴ καταμαλάττωμεν ἡμῶν τὴν ἰσχύν, μηδὲ ἐκε κόπτωμεν τὰ νεύρα ταῖς ὁμιλίαις ταύταις. Καὶ γὰρ ἄφατος καὶ πολλὴ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν ἐντεῦθεν εἰσρεῖ κακία. Τί γάρ, εἰ καὶ μὴ αἰσθανώμεθα, τῇ φιλία μεθύοντες; Τοῦτο γὰρ αὐτὸ πάντων ἐστὶ δεινότατον, ὅτι οὐδὲ ἴσμεν ὅπως ἐκνευριζόμεθα, καὶ κηροῦ παν τός γινόμεθα μαλακώτεροι. Καθάπερ γάρ τις λέοντα γαύρον καὶ βλοσυρὸν λαβών, εἶτα ἀποκείρας μὲν την κόμην, ἀνελὼν δὲ τοὺς ὀδόντας, καὶ περιελών τοὺς ὄνυχας, αἰσχρὸν ποιεῖ καὶ καταγέλαστον, καὶ παιδίοις εὐκαταγώνιστον, τὸν φοβερὸν καὶ ἀφόρητον, καὶ ἀπὸ μόνου τοῦ βρυχήματος τὰ πάντα σείοντα οὕτω δὴ καὶ αὗται, πάντας ὅσους ἐὰν λάβωσιν, εὐ χειρώτους τῷ διαβόλῳ ποιοῦσι· μαλακωτέρους, θερα μοτέρους, ἀναισχύντους, ἀνοήτους, ἀκροχόλους, θρα σεῖς, ἀκαίρους, ἀγεννεῖς, ἀπηνείς, δουλοπρεπείς, ἀνελευθέρους, Ιταμούς, φλυάρους· καὶ ἁπλῶς πάντα τὰ γυναικεία πάθη τὰ διεφθαρμένα φέρουσαι, εἰς τὴν τούτων ἐναπομάττονται ψυχήν. Αμήχανον γὰρ δεν γυναικὶ συνοικοῦντα μετὰ συμπαθείας τοσαύτης, καὶ ταῖς ἐκείνων ενστρεφόμενον ὁμιλίαις, μὴ ἀγύρω την τινὰ εἶναι, καὶ ἀγοραῖον καὶ συρφετώδη. Καν

γὰρ φθέγγηταί τι, πάντα ἀπὸ τῶν ἱστῶν καὶ τῶν ερίων φθέγξεται, τῆς γλώττης αὐτοῦ τῇ ποιότητε τῶν γυναικείων ἀναχρωσθείσης ῥημάτων· κἂν ποιῇ τι, μετά πολλῆς τοῦτο ἐργάζεται δουλοπρεπείας, πόρρω τῆς τοῖς Χριστιανοῖς πρεπούσης Ελευθερίας. ἑαυτὸν ἀποικίσας, καὶ οὐδὲ πρὸς οὐδὲν τῶν μεγάλων κατορθωμάτων γενόμενος χρήσιμος. Γρηγ. Νύσσης. - Μακαρίζει ὁ Κύριος, οὐ τοὺς ἔξω πάθους βιοτεύοντας (οὐ γὰρ δυνατὸν ἐν ὑλώδει ζωῇ τὸν ἄϋλον καθόλου καὶ ἀπαθῆ κατορθωθῆναι βίον), ἀλλὰ πρὸς τὰς τῆς φύσεως ὁρμᾶς βραδέως καὶ δυσκινήτως έχοντας. Πάσης ὄντως κακίας οἷόν τι δέλεαρ ή ηδονή προ βληθεῖσα, εὐκόλως τὰς λιχνοτέρας ψυχὰς ἐπὶ τὸ ἄγκιστρον τῆς ἀπωλείας εφέλκεται. οὐ Κλήμεντος. – Παρθένων φθορὰ λέγεται, ού μετ νον πορνεία, ἀλλὰ καὶ ἡ πρὸ καιροῦ ἔκδοσις· ὅταν, ὡς εἰπεῖν, ἄωρος ἐκδοθῇ τῷ ἀνδρὶ, ἤτοι ἀφ' ἑαυτῆς, ἡ παρὰ τῶν γονέων. Ἐκ τῶν Πατέρων. - Διὰ τεσσάρων πραγμάτων ἐγείρεται ἡ πορνεία, ἐκ τοῦ φαγεῖν καὶ πιεῖν εἰς πλησμονήν· καὶ ὁ κόρος τοῦ ὕπνου, καὶ τὸ ἀργεῖν καὶ παίζειν καὶ ἀργολογεῖν· καὶ ὁ καλλωπισμὸς τῶν ἱματίων. Απόστησον ἀπὸ τῆς συμβίου σου τὸν εὐνοῦχον Σμάραγδον· κἂν γὰρ δοκοίη τῶν κάτω δι δύμων ἐκτετμῆσθαι, ἀλλ᾽ ἄνω ἔχει ἐν τῷ προσώπῳ πως τοὺς διδύμους ὀφθαλμούς, ἐμπαθῶς ἐμβλέποντ τας, καὶ ἐπισυρομένους ήδη πονηράς μαρτυρίας. Νείλου. ἄλλ. ὑποκείσεται. Κυρίλλου. – Καπνοῦ δίκην, ἢ καὶ ὥσπερ τινὲς ἀτμοὶ τῶν ἐμφύτων ἡδονῶν ἀνίσχουσιν ἐν ἡμῖν αἱ ορέξεις. Αλλ' ὁ μὲν σώφρων καὶ νεανικός, ἐπιτιμή τοῖς κινήμασι, καὶ περαιτέρω προελθεῖν οὐκ ἐξ· ᾧ καὶ ἀδρανὲς ὃν ἔτι τὸ πάθος ἥττηται ῥᾳδίως· ὁ δὲ ῥᾴθυμος καὶ κατημελημένος, εἰσδέχεται μὲν τὰς τῶν ἡδονῶν ἀρχὰς ὡς ἐννοίας ἔτι ψιλάς· ἐπιτρέψας δὲ προελθεῖν εἰς πλάτος, δυσχερεστάτην εὑρήσει την ἀντίστασιν (ο). Ο γὰρ προαλοὺς καὶ προηττημένος, οὐ τῶν ἰδίων ἐστὶν θελημάτων Κύριος· ὑπόκειται δὲ μᾶλλον καθάπερ τινὶ Βαρβάρῳ τῷ νικήσαντι πάθει. Μενάνδρου. Ταμεῖόν ἐστιν ἀρετῆς ἡ σωφροσύνη. Ιαμβλίχου ἐξ Ἐπιστολῶν περὶ σωφροσύνης. (ο)Δυσχερεστάτην εὑρήσει τὴν ἀντίστασιν. ἀντίδοσιν. δυσχερεστά την αντίδοσιν, ἀντίδοτον ἀντίδοσις ἀντιδοθεῖσα παρθένου.

γὰρ φθέγγηταί τι, πάντα ἀπὸ τῶν ἱστῶν καὶ τῶν ερίων φθέγξεται, τῆς γλώττης αὐτοῦ τῇ ποιότητε τῶν γυναικείων ἀναχρωσθείσης ῥημάτων· κἂν ποιῇ τι, μετά πολλῆς τοῦτο ἐργάζεται δουλοπρεπείας, πόρρω τῆς τοῖς Χριστιανοῖς πρεπούσης Ελευθερίας. ἑαυτὸν ἀποικίσας, καὶ οὐδὲ πρὸς οὐδὲν τῶν μεγάλων κατορθωμάτων γενόμενος χρήσιμος. Γρηγ. Νύσσης. - Μακαρίζει ὁ Κύριος, οὐ τοὺς ἔξω πάθους βιοτεύοντας (οὐ γὰρ δυνατὸν ἐν ὑλώδει ζωῇ τὸν ἄϋλον καθόλου καὶ ἀπαθῆ κατορθωθῆναι βίον), ἀλλὰ πρὸς τὰς τῆς φύσεως ὁρμᾶς βραδέως καὶ δυσκινήτως έχοντας. Πάσης ὄντως κακίας οἷόν τι δέλεαρ ή ηδονή προ βληθεῖσα, εὐκόλως τὰς λιχνοτέρας ψυχὰς ἐπὶ τὸ ἄγκιστρον τῆς ἀπωλείας εφέλκεται. οὐ Κλήμεντος. – Παρθένων φθορὰ λέγεται, ού μετ νον πορνεία, ἀλλὰ καὶ ἡ πρὸ καιροῦ ἔκδοσις· ὅταν, ὡς εἰπεῖν, ἄωρος ἐκδοθῇ τῷ ἀνδρὶ, ἤτοι ἀφ' ἑαυτῆς, ἡ παρὰ τῶν γονέων. Ἐκ τῶν Πατέρων. - Διὰ τεσσάρων πραγμάτων ἐγείρεται ἡ πορνεία, ἐκ τοῦ φαγεῖν καὶ πιεῖν εἰς πλησμονήν· καὶ ὁ κόρος τοῦ ὕπνου, καὶ τὸ ἀργεῖν καὶ παίζειν καὶ ἀργολογεῖν· καὶ ὁ καλλωπισμὸς τῶν ἱματίων. Απόστησον ἀπὸ τῆς συμβίου σου τὸν εὐνοῦχον Σμάραγδον· κἂν γὰρ δοκοίη τῶν κάτω δι δύμων ἐκτετμῆσθαι, ἀλλ᾽ ἄνω ἔχει ἐν τῷ προσώπῳ πως τοὺς διδύμους ὀφθαλμούς, ἐμπαθῶς ἐμβλέποντ τας, καὶ ἐπισυρομένους ήδη πονηράς μαρτυρίας. Νείλου. ἄλλ. ὑποκείσεται. Κυρίλλου. – Καπνοῦ δίκην, ἢ καὶ ὥσπερ τινὲς ἀτμοὶ τῶν ἐμφύτων ἡδονῶν ἀνίσχουσιν ἐν ἡμῖν αἱ ορέξεις. Αλλ' ὁ μὲν σώφρων καὶ νεανικός, ἐπιτιμή τοῖς κινήμασι, καὶ περαιτέρω προελθεῖν οὐκ ἐξ· ᾧ καὶ ἀδρανὲς ὃν ἔτι τὸ πάθος ἥττηται ῥᾳδίως· ὁ δὲ ῥᾴθυμος καὶ κατημελημένος, εἰσδέχεται μὲν τὰς τῶν ἡδονῶν ἀρχὰς ὡς ἐννοίας ἔτι ψιλάς· ἐπιτρέψας δὲ προελθεῖν εἰς πλάτος, δυσχερεστάτην εὑρήσει την ἀντίστασιν (ο). Ο γὰρ προαλοὺς καὶ προηττημένος, οὐ τῶν ἰδίων ἐστὶν θελημάτων Κύριος· ὑπόκειται δὲ μᾶλλον καθάπερ τινὶ Βαρβάρῳ τῷ νικήσαντι πάθει. Μενάνδρου. Ταμεῖόν ἐστιν ἀρετῆς ἡ σωφροσύνη. Ιαμβλίχου ἐξ Ἐπιστολῶν περὶ σωφροσύνης. (ο)Δυσχερεστάτην εὑρήσει τὴν ἀντίστασιν. ἀντίδοσιν. δυσχερεστά την αντίδοσιν, ἀντίδοτον ἀντίδοσις ἀντιδοθεῖσα παρθένου.

Πᾶσα μὲν ἀρετὴ τὸ θνητοειδὲς πᾶν ἀτιμάζει, τὸ ἡ δὲ ἀθάνατον ἀσπάζεται. Πολὺ δὲ διαφερόντως ἡ σω φροσύνη ταύτην ἔχει τὴν σπουδήν, ἅτε δὴ τὰς προσ ηλούσας τῷ σώματι τὴν ψυχὴν ἡδονὰς ἀτιμάζουσα, καὶ ἐν ἀγνοῖς βάθροις βεβῶσα, ὥς φησι Πλάτων. Πῶς γὰρ ἡ σωφροσύνη τελείους ἡμᾶς οὐ ποιεῖ, τὸ στελὲς καὶ ἐμπαθὲς ὅλον ἀφ᾿ ἡμῶν ἐξορίζουσα; Γνοίης δ' ἂν ὡς τοῦτο οὕτως ἔχει, τὸν Βελλεροφόν τὴν ἐννοήσας, ὡς μετὰ τῆς κοσμιότητος συναγωνι ζόμενος, τὴν Χίμαιραν καὶ τὸ θηριώδες καὶ ἄγριον καὶ ἀνήμερον φύλον πᾶν ἀνεῖλεν. Ολως γὰρ ἡ τῶν παθῶν ἄμετρος ἐπικράτεια οὐδὲ ἀνθρώπους ἀφίησιν εἶναι τοὺς ἀνθρώπους, πρὸς δὲ τὴν ἀλόγιστον αυτ τοὺς ἕλκει φύσιν καὶ θηριώδη καὶ ἄτακτον. Μέμνησο λιμοῦ καὶ δίψους· ταῦτα γὰρ δύναντα μεγάλως τοῖς σωφροσύνην διώκουσιν. 'Εκ τῶν ᾿Αριστογγοππουμμών (p).--Κρατεί ήδο νῆς, οὐχ ὁ ἀπεχόμενος, ἀλλ' ὁ χρώμενος μὲν, μή προεκφερόμενος δέ· ὥσπερ καὶ νηὸς καὶ ἵππου, οὐχ ὁ μὴ χρώμενος, ἀλλ' ὁ μετάγων ὅπου βούλεται. Ἡσαΐου. Ηγοῦμαι μεγίστην εἶναι τῶν λει τουργιῶν, τὸ καθ᾿ ἡμέραν βίον κόσμιον καὶ σώφρονα παρέχειν. Σωκράτ. — Τὸ μὲν πῦρ, ὁ ἄνεμος, τὸν δὲ ἔρωτα, ἡ συνήθεια εκκαίει. Αλέξανδρ. - Αιχμαλώτους λαβὼν τὰς Δαρείου θυγατέρας, ἐπειδὴ συνεβούλευον αὐτῷ οἱ φίλοι, εύ ειδέσιν οὖσαις αὐταῖς συγγενέσθαι,· Αἰσχρὸν, ἔφη, ἐστὶν, ἄνδρα; νικήσαντας, ὑπὸ γυναικῶν ἡττη θῆναι. Ὁ αὐτὸς εἰς Ἰλλυριούς παραγενόμενος, ἐν τῷ τοῦ Δις βωμῷ κατιδών γυναῖκα κάλλει διαφέρουσαν, ἐκπλαγεὶς αὐτῆς τὴν εὐμορφίαν, πολύν χρόνον ἐθεᾶτο· τοῦ δὲ Ἡφαιστίωνος εἰπόντος, ὅτι εἰκός ἐστι παραλαβεῖν αὐτὴν ἐρωμένην, ἔφη, Καὶ πῶς οὐ δεινὸν, εἰ οἱ ἄλλων ἀκρασίας κολάζειν βουλόμενοι, δουλεύοντες ἀκρασίαις ὑπὸ τῶν ἐκτὸς ἀνθρώπων φωραθῶμεν; Κλειτάρχου - Φιλῶν ἃ μὴ δεῖ, οὐ φιλήσεις ἃ δεῖ. Απλήρωτον γὰρ ἡ ἐπιθυμία, διὰ τοῦτο καὶ ἄπορον. Διογένης. - Δεινὸν ἔλεγεν, εἰ οἱ μὲν ἀθληταὶ καὶ οἱ κιθαρῳδοί, γαστρὸς καὶ ἡδονῶν κρατοῦσιν, οἱ μὲν τῆς φωνῆς χάριν· οἱ δὲ, τοῦ σώματος· σωφροσύνης δὲ ἔνεκα, οὐδεὶς τούτων καταφρονήσει. ΝΟΤΑ. Ἐκ τῶν ᾿Αριστογγοππουμῶν. Εκ τῶν ᾿Αριστίππου γνωμῶν ἐν πᾶσι τὴν ἡδονὴν ἀσπασάμενον. καὶ ἐπίχαριν. σώφρονα, σωφροσύνη;

Βίας. Ο Δημώνακτ. – Ένιοι πόλεων μὲν δεσπόζουσι, για ναιξὶ δὲ δουλεύουσι. Αντιφώντ. - Οστις δὲ τῶν αἰσχρῶν, ἢ τῶν κακῶν, μήτε ἐπεθύμησε, μήτε ήψατο, οὐκ ἔστι σώφρων· οὐ γὰρ ἔσθ' ὅτου κρατήσας, αὐτὸς ἑαυτὴν κόσμιον παρέχεται. Επικτήτου. κρατῶν. Οὐδεὶς ἐλεύθερος, ἑαυτοῦ μὴ Πυθαγόρου. – Ῥώμη ψυχῆς ἀπαθοῦς, σωφρο σύνη. Αὕτη γὰρ ψυχῆς ἀπαθοῦς φῶς ἐστιν. Δουλεύειν πάθεσι χαλεπώτερον ἢ τυράννοις. Ελεύ θερον ἀδύνατον εἶναι τὸν πάθεσι δουλεύοντα, καὶ ὑπὸ παθῶν κρατούμενον. Σοφοκλέους. — Ζην αἰσχρὸν αἰσχρῶς τοῖς καλῶς πεφυκόσι. Δημοσθ. - Δεῖ τὸν εὖ φρονοῦντα, τὸν λογισμὸν ἀεὶ τῶν ἐπιθυμιών κρείττω πειρᾶσθαι ποιεῖν. Δημήτριος. - Δημήτριος ο Φαληρεύς, τοὺς ἀστεί ους εἶπε τῶν νέων, ἐν μὲν ταῖς οἰκίαις τοὺς γονεῖς δεῖν αἰδεῖσθαι· ἐν δὲ τῇ ὁδῷ, τοὺς ἁπαντώντας· ἐν δὲ ταῖς ἐρημίαις, ἑαυτούς. Μενέδημος. Μενέδημος, νεανίσκου τινὸς εἰς πόντος, Μέγα ἐστὶ τὸ τυχεῖν ὧν ἄν τις ἐπιθυμῇ, εἶπεν· Πολλῷ μεῖζόν ἐστι τὸ μηδὲν ἐπιθυμεῖν ὧν μὴ δεῖ. δ Βίας. - Βίας ο Πριηνεύς, εἶπε· Μακάριος ἐστιν ὁ πλουτῶν, καὶ ὧν ἐπιθυμεῖ ἀπολαύων· ὁ δὲ μὴ ἐπισ θυμῶν, μακαριώτερος Ξάνθου. Ξάνθος ὁ σοφὸς, θεασάμενος ἐπὶ θύραις εὐπρεποῦς γυναικὸς ἄνδρα οἰκοφθόρον, ἔφτ Ούτος ηδονήν μικρὰν ἐνεῖται μεγάλῳ κινδύνω. Χαρικλείας. Ἡ γὰρ τῶν ἐρωτικῶν ἀντίβλε ψις, ὑπόμνησις τοῦ πάσχοντος γίνεται, καὶ ἀναφλέ γει τὴν διάνοιαν ἡ θέα, καθάπερ ύλη πυρί γενου μένη ὑπέκκαυμα. Υπέκκαυμα γὰρ ἐπιθυμίας λόγος ἐρωτικός. ΛΟΓΟΣ Δ'. Περὶ ἀνδρείας καὶ ἰσχύος. Μαθ. ις'. Εἴ τις θέλῃ ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρ νησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μο.. Παροιμ. κα'. Οὐκ ἔστιν ἀνθρώπῳ σοφία, οὐδὲ ἔστιν ἀνδρεία, οὐδὲ ἔστι βουλὴ κατέναντι Κυρίου ΝΟΤΑ. Κατέναντι Κυρίου. η πρὸς ἀπεξη τὸ σέβας οἱ σ σεβάσματα,

Ἵππο; ἑτοιμάζεται εἰς ἡμέραν πολέμου· παρὰ δὲ Κυρίου βοήθεια. Σιράχ ιγ'. Ισχυροτέρῳ σου μὴ κοινώνει. Τι κοινωνήσει χύτρα πρὸς λέβητα; αὕτη προσκρούσει, καὶ αὕτη συντριβήσεται. Εφ. δ'. - Ενδύσασθε τὴν πανοπλίαν Θεοῦ, πρὸ; τὸ δύνασθαι ὑμᾶς στῆναι πρὸς τὰς μεθοδείας τοῦ διαβόλου, κ. τ. ε. Βασιλείου. Ὑπένεγκε τοίνυν οὐκ ἀπαθῶς οὐδ᾽ ἀναισθήτως. Τίς γὰρ μισθὸς ἀναλγησίας; ἀλλ᾽ ἐπιπόνως μὲν καὶ σὺν ἀλγηδόσι μυρίαις, πλὴν ὑπὸ ένεγκε, ὥσπερ τις γενναῖος ἀγωνιστής, τὴν ἰσχὺν καὶ τὴν ἀνδρείαν, οὐ μόνον ἐκ τοῦ τύπτειν τοὺς ἀν τιπάλους, ἀλλὰ καὶ ἐκ τοῦ φέρειν στεῤῥῶς τὰς παρ' αὐτῶν πληγὰς ἐπιδεικνύμενος· καὶ ὥσπερ τις κυβερνήτης σοφὸς καὶ ἀτάραχος ὑπὸ τῆς ἄγαν περὶ τὸν πλοῦν ἐμπειρίας, ὀρθὴν καὶ ἀβάπτιστον καὶ παντὸς χειμῶνος ὑψηλοτέραν τὴν ψυχὴν διασώ ζων. Θεολόγου. -- Βάρσος καὶ θράσος, κἂν τοῖς ἐνός μασι πλησιάζει, πλεῖστον ἀλλήλων τῇ δυνάμει κεχώ ρισται· ἀνδρείαν τε εἶναί φαμεν καὶ ἀνανδρείαν. Τὸ μὲν γὰρ ἐν τοῖς τολμητέοις θαῤῥεῖν, ἀνδρείας ἐστὶν, ὥσπερ τὸ ὑφίεσθαι, δειλίας. Οὗ δὲ πλεῖον ὁ κίνη δυνος, ὁμόσε χωρεῖν καὶ ὠθίζεσθαι, ἀλλὰ μὴ κατ έχεσθαι, θράσεις, ὥσπερ τὸ ὑποχωρεῖν ἀσφαλείας. Χρυσοστ. - Ούτε παραιτεῖσθαι δεῖ τοὺς ἀγῶνας, οὔτε πρὸς τούτους ἐπιπηδᾷν. Οὕτω γὰρ καὶ ἡμῖν ἡ νίκη λαμπροτέρα ἔσται, καὶ ἡ ἧστα τῷ διαβόλῳ καταγελαστοτέρα. Ελκυσθέντας μὲν γὰρ γενναίως ἑπτάναι· μὴ καλουμένους δὲ, ἡσυχάζειν καὶ τὸν καιρὸν ἀναμένειν, τῶν ἀγαθῶν· ἵνα καὶ τὸ ἀκενό δοξον, καὶ τὸ γενναῖον ἐπιδειξώμεθα. Σωκράτης. – Θεασάμενος τὰς τῶν Κορινθίων πόρτας ἰσχυρῶς κεκλεισμένας, ἔφη· Μὴ γυναῖκες ἐνθάδε κατοικοῦσιν; Μενάνδρου. Ισχὺς νοῦν οὐκ ἔχουσα, τάφῳ τοὺς ἐμπίπτοντας παραδίδωσιν. Αλέξανδρ. Ο βασιλεύς. - Οὗτος παρακαλού μενος ὑπὸ τῶν φίλων νυκτὸς ἐπιθέσθαι τοῖς· που λεμίοις, εἶπεν· Οὐ βασιλικόν ἐστι κλέπτειν τὴν νίκην. Θεασάμενος δέ τινα ὁμώνυμον αὐτοῦ δειλὸν ὄντα, ἔφη· Νεανίσκε, ἢ τὸ ὄνομα ἄλλαξον, ἢ τὸν τρόπον. (θάρσος εἰ θράσος) ΝΟΤΑ. Κύριος, τὸ πρὸς, ἀσεβή,

λων καὶ αἰνιγμάτων καὶ τῆς δι' αἰσθήσεως ποικιλίας, νοητῶς τε καὶ ἀσωμάτως μανθάνοντες· καὶ αὖθις κατὰ τὸν μέλλοντα τῶν θείων ἀπαγγελῶν αἰῶνα ἑορτάζομεν τὸ πάσχα, τὸν ἀκρότατον ἀμέσως ἐσθί αντες τῆς σοφίας λόγον, πρὸς ἐν μεταποιηθέντες κατὰ χάριν θεούμεθα, τὴν πρὸς ἄλλο πάσχα διάβασιν καθ᾽ ὁτιοῦν ἄλλην οὐκ ἔχοντες, πλὴν ὅτι καὶ ἐνταῦθα παροῦσιν ἡμῖν δυνατόν ἐστι πρὸς τὴν ἑκάστου κατά στασιν εἰκονισθῇναι τῶν εἰρημένων τόπων την Ιδιότητα. Ο γὰρ ἑκάστου ἡμῶν βίος χαρακτηριστι κός ἐστι τοῦ ἐν ᾧ ἐστι τόπου. Οἷον, εἰ μὲν τὴν πρακτικὴν ἀνδρικῶς μετερχόμεθα φιλοσοφίαν, ἐν Αἰγύπτῳ τὸ πάσχα καλῶς ἐπιτελοῦμεν, μετὰ τῶν Αἰγυπτίων μὲν ὑπάρχοντες, οὐκ Αἰγύπτιοι δὲ τυγχάνοντες, ὡς ἐν σαρκὶ μὲν ὄντες, οὐ κατὰ σάρκα δὲ στρατευόμενοι. (247 6 ) Εἰ δὲ τὴν φυσικὴν ἐν πνεύματι θεωρίαν εὐσεβῶς ἐξασκούμεθα, ὅπλα τῷ Θεῷ δυνατὰ τὰς τῆς ψυχῆς ποιούμενοι δυνάμεις, πρὸς καθαίρεσιν μὲν ὀχυρωμάτων καὶ παντὸς ὑψώ ματος ἐπαιρομένου κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, θεωρίαν δὲ τῶν ἐν τοῖς οὖσι πνευματικῶν λόγων, ὥσπερ γυμνοί σώματος καὶ τῆς κατὰ τὴν αἴσθησιν ἀπατηλῆς φαντασίας ἐλεύθεροι, τὴν πρὸς τὰς θείας ἐπαγγελίας γνωστικῶς ποιούμενοι πορείαν, ἐσμὲν ἐν τῇ ἐρήμῳ, τῇ παθῶν λέγω, καὶ πάσης υλικῆς φαν τασίας καθαρευούσῃ καταστάσει. Εἰ δὲ τὴν θεολο γικήν μυσταγωγίαν ἀῤῥήτοις ναός κινήμασι μορ φαζόμεθα, τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ τὸ ὑπερβάλλον εἰς ἡμᾶς μέγεθος τῆς τοῦ Θεοῦ σοφίας κατὰ τὸ ἐφικτὸν ἀνθρώποις οὐκ ἀγνοοῦντες, ἐσμεν ἐν τῇ γῇ τῆς ἐπαγγελίας. Τὴν πρακτικὴν οὖν, καὶ τὴν φυσικὴν, καὶ τὴν θεολογικὴν φιλοσοφίαν οἶμαι διὰ τῆς διαιρέσεως τῶν τριῶν προσώπων τὸν διδά σκαλον παραινίττεσθαι, δι᾿ ὧν ἀναλόγως ἕκαστος κατὰ τὴν ὑποῦσαν αὐτῷ δύναμιν τὸ νοητὸν ἐσθίει πάσχα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου, εἰς τό· «Εἰ μέν τις εἶ Ραχήλ ή λεία, ψυχὴ πατριαρχικὴ καὶ με γάλη, καὶ τὰ εἴδωλα κλέψον ἅπερ ἂν εὔρης τοῦ σοῦ πατρὸς, οὐχ ἵνα φυλάξῃς, ἀλλ᾽ ἵνα ἀφανίσῃς· εἰ δὲ Ἰσραηλίτης σοφός, πρὸς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας μετενεγκας (47).» Ραχήλ μὲν, ὥς φασιν, ἀμνὸς ἢ ποιμαίνουσα ἑρμηνεύεται, ἡ δὲ Λεία, κοπουμένη ἢ κόπωσις ερμηνεύεται. Ποιμαίνεται οὖν καὶ ποιμαίνει καὶ ἄγεται καὶ ἄγει ἡ 'Ραχήλ, κατὰ τὴν τῆς προσηγορίας δύναμιν. Ραχήλ οὖν ἐστι πᾶσα ψυχή θεωρητική, ἡ τῷ νόμῳ τοῦ Θεοῦ ὡς ἀμνὰς ποιμαινομένη τε καὶ ἀγομένη, καὶ κατὰ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ τοῖς κατὰ πράξιν, θεσμοῖς ποιμαίνουσά τε καὶ ἄγουσα αὐτῆς τὰ κινήματα καὶ τὰ διανοήματα, καὶ τὰ πάθη τῆς σαρκὸς τῷ (248 α) γονίμῳ τῆς ἀρετῆς ὑποτάσ σουσα τέως, καὶ οὕτως. μετὰ τὴν εἰς γνῶσιν εἴσοδον παντελῶς ἀφανίζουσα. Λεία δέ ἐστι πᾶσα ψυχή πρακτικὴν τὴν ὑπὲρ ἀρετῆς ἔχουσα κόπωσιν, εν μάλιστα πρώτην πᾶς τις τὴν θείαν μετιών φιλοσο ο

λων καὶ αἰνιγμάτων καὶ τῆς δι' αἰσθήσεως ποικιλίας, νοητῶς τε καὶ ἀσωμάτως μανθάνοντες· καὶ αὖθις κατὰ τὸν μέλλοντα τῶν θείων ἀπαγγελῶν αἰῶνα ἑορτάζομεν τὸ πάσχα, τὸν ἀκρότατον ἀμέσως ἐσθί αντες τῆς σοφίας λόγον, πρὸς ἐν μεταποιηθέντες κατὰ χάριν θεούμεθα, τὴν πρὸς ἄλλο πάσχα διάβασιν καθ᾽ ὁτιοῦν ἄλλην οὐκ ἔχοντες, πλὴν ὅτι καὶ ἐνταῦθα παροῦσιν ἡμῖν δυνατόν ἐστι πρὸς τὴν ἑκάστου κατά στασιν εἰκονισθῇναι τῶν εἰρημένων τόπων την Ιδιότητα. Ο γὰρ ἑκάστου ἡμῶν βίος χαρακτηριστι κός ἐστι τοῦ ἐν ᾧ ἐστι τόπου. Οἷον, εἰ μὲν τὴν πρακτικὴν ἀνδρικῶς μετερχόμεθα φιλοσοφίαν, ἐν Αἰγύπτῳ τὸ πάσχα καλῶς ἐπιτελοῦμεν, μετὰ τῶν Αἰγυπτίων μὲν ὑπάρχοντες, οὐκ Αἰγύπτιοι δὲ τυγχάνοντες, ὡς ἐν σαρκὶ μὲν ὄντες, οὐ κατὰ σάρκα δὲ στρατευόμενοι. (247 6 ) Εἰ δὲ τὴν φυσικὴν ἐν πνεύματι θεωρίαν εὐσεβῶς ἐξασκούμεθα, ὅπλα τῷ Θεῷ δυνατὰ τὰς τῆς ψυχῆς ποιούμενοι δυνάμεις, πρὸς καθαίρεσιν μὲν ὀχυρωμάτων καὶ παντὸς ὑψώ ματος ἐπαιρομένου κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, θεωρίαν δὲ τῶν ἐν τοῖς οὖσι πνευματικῶν λόγων, ὥσπερ γυμνοί σώματος καὶ τῆς κατὰ τὴν αἴσθησιν ἀπατηλῆς φαντασίας ἐλεύθεροι, τὴν πρὸς τὰς θείας ἐπαγγελίας γνωστικῶς ποιούμενοι πορείαν, ἐσμὲν ἐν τῇ ἐρήμῳ, τῇ παθῶν λέγω, καὶ πάσης υλικῆς φαν τασίας καθαρευούσῃ καταστάσει. Εἰ δὲ τὴν θεολο γικήν μυσταγωγίαν ἀῤῥήτοις ναός κινήμασι μορ φαζόμεθα, τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ τὸ ὑπερβάλλον εἰς ἡμᾶς μέγεθος τῆς τοῦ Θεοῦ σοφίας κατὰ τὸ ἐφικτὸν ἀνθρώποις οὐκ ἀγνοοῦντες, ἐσμεν ἐν τῇ γῇ τῆς ἐπαγγελίας. Τὴν πρακτικὴν οὖν, καὶ τὴν φυσικὴν, καὶ τὴν θεολογικὴν φιλοσοφίαν οἶμαι διὰ τῆς διαιρέσεως τῶν τριῶν προσώπων τὸν διδά σκαλον παραινίττεσθαι, δι᾿ ὧν ἀναλόγως ἕκαστος κατὰ τὴν ὑποῦσαν αὐτῷ δύναμιν τὸ νοητὸν ἐσθίει πάσχα. Ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου, εἰς τό· «Εἰ μέν τις εἶ Ραχήλ ή λεία, ψυχὴ πατριαρχικὴ καὶ με γάλη, καὶ τὰ εἴδωλα κλέψον ἅπερ ἂν εὔρης τοῦ σοῦ πατρὸς, οὐχ ἵνα φυλάξῃς, ἀλλ᾽ ἵνα ἀφανίσῃς· εἰ δὲ Ἰσραηλίτης σοφός, πρὸς τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας μετενεγκας (47).» Ραχήλ μὲν, ὥς φασιν, ἀμνὸς ἢ ποιμαίνουσα ἑρμηνεύεται, ἡ δὲ Λεία, κοπουμένη ἢ κόπωσις ερμηνεύεται. Ποιμαίνεται οὖν καὶ ποιμαίνει καὶ ἄγεται καὶ ἄγει ἡ 'Ραχήλ, κατὰ τὴν τῆς προσηγορίας δύναμιν. Ραχήλ οὖν ἐστι πᾶσα ψυχή θεωρητική, ἡ τῷ νόμῳ τοῦ Θεοῦ ὡς ἀμνὰς ποιμαινομένη τε καὶ ἀγομένη, καὶ κατὰ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ τοῖς κατὰ πράξιν, θεσμοῖς ποιμαίνουσά τε καὶ ἄγουσα αὐτῆς τὰ κινήματα καὶ τὰ διανοήματα, καὶ τὰ πάθη τῆς σαρκὸς τῷ (248 α) γονίμῳ τῆς ἀρετῆς ὑποτάσ σουσα τέως, καὶ οὕτως. μετὰ τὴν εἰς γνῶσιν εἴσοδον παντελῶς ἀφανίζουσα. Λεία δέ ἐστι πᾶσα ψυχή πρακτικὴν τὴν ὑπὲρ ἀρετῆς ἔχουσα κόπωσιν, εν μάλιστα πρώτην πᾶς τις τὴν θείαν μετιών φιλοσο ο

ραθώνα ἐστρατοπεδεύσατο. 'Αθηναῖοι δὲ χιλίους ἔπεμψαν ἐπ᾿ αὐτοὺς, στρατηγοὺς αὐτοῖς δόντες, Πολύζηλον, Καλλίμαχον, Κυναίγειρον καὶ Μιλτιά δην. Συμβληθείσης δὲ τῆς παρατάξεως, Πολύζηλος μὲν ὑπὲρ ἄνθρωπον φαντασίαν θεασάμενος, τὴν ἔρασιν ἀπέβαλεν, καὶ τυφλὸς ὤν, ἀνεῖλε τεσσαρά κοντα καὶ ὀκτώ. Καλλίμαχος δὲ πολλοῖς πεπαρμένος δόρασι, καὶ νεκρὸς ἐστάθη· Κυναίγειρος δὲ Περσικάς ἀγομένην ναῦν (ε) κατέχων, έχειροκοπήθη· ὅθεν καὶ εἰς αὐτοὺς ὑπὸ Παντελείου τοιάδε γεγράφθαι λέ γεται Ο κινιού καμάτου καὶ ἀπρή του πολέμοιο! Ημετέρῳ βασιλεῖ τί λέξομεν ἀντιάσαντες; Ο βασιλεῦ, τί μ' ἔπεμπες ἐπ' ἀθανάτους πολε [μιστάς; Βάλλομεν, οὐ πίπτουσι· τιτρώσκομεν, οὐ φοβέ [ ονται. Μοῦνος ἀνὴρ σύλησεν ὅλον στρατόν· ἐν δ' ἄρα [ μέσω Ασματόεις ['Ασθματ. ] ἔστηκε σιδηρείαις [ὑπὸ ῥίζαις, Οὐδὲ θέλει πεσέειν· τάχα δ' έρχεται ἔνδοθι [νηῶν. Λέγε, κυβερνήτα, νέκυος προφύγωμεν ἀπειλάς. ΛΟΓΟΣ Ε΄ 10. Περὶ δικαιοσύνης. Ματθ. ε.-Μιχάρ:οι οἱ πεινῶντες καὶ διψῶντες τὴν δικαιοσύνην, ὅτι αὐτοὶ χορτασθήσονται. Λευίτ. 10. -Ζυγά δίκαια καὶ μέτρα δίκαια καὶ χούς δίκαιος ἔσται ὑμῖν. Ησαΐ. ις". --- Δικαιοσύνην μάθετε, οἱ ἐνοικοῦντες ἐπὶ τῆς γῆς. Παροιμ. ιδ'. - Δικαιοσύνη ύψοι ἔθνος, ἐλασσονοῦσι δὲ φυλὰς αἱ ἁμαρτίαι. Παροιμ. ιβ.-Κτήμα τίμιον ἀνὴρ καθαρός πορευό μενος ἐν ὁδοῖς δικαιοσύνης. Οδός δικαιοσύνης καὶ ἐλεημοσύνη; εὑρήσει ζωὴν καὶ δόξαν. Παροιμ. κς'. - Ορύσσων βάθρον τῷ πλησίον, ἐμπεσεῖται εἰς αὐτόν· ὁ κυλίων λίθον, ἐφ' ἑαυτὸν χυλίες. Κρείσσον ὀλίγη λῆψις μετὰ δικαιοσύνης, ἢ πολλὰ γεννήματα μετὰ ἀδικίας. Σιράχ μ. - Χρήματα ἀδίκων ως ποταμός ξηραν Ρτου. Σιν, 34. ΧΑΤΙ, Στι, βήσεται, καὶ ὡς βροντὴ μεγάλη ἐν ὑετῷ ἐξ ηχήσει (π). ΝΟΤΑ. (ε) Περσικάς αγομένην ναῦν. Ασθματόεις έστηκε. ἀσμαόδης, ἀπὸ τοῦ ᾅδω Ἐν ὑετῷ ἐξηγήσει.

Βασιλείου. -- Ο τὴν ἀληθῆ δικαιοσύνην μὴ ἔχων προεναποκειμένην τῇ ψυχῇ, ἀλλ' ἡ χρήμασι διεφθαρ μένος, η φιλία χαριζόμενος, ἢ ἔχθρα ἀμυνόμενος, ή δυναστεία δυσωπούμενος, τὸ κρῖμα κατευθύνειν οὐ δύναται. Δικαιοσύνη ἐστὶν ἕξις ἀπονεμητικὴ τοῦ κατ᾿ ἀξίαν Δυσθήρατον δὲ τοῦτο, τῶν μὲν διὰ τὸ περὶ τὴν φρό νησιν ἐλλιπὲς οὐχ εὑρισκόντων ἑκάστῳ διανείμαι τὸ ἴσον· τῶν δὲ διὰ τὸ προκατέχεσθαι ὑπὸ παθών ἀνθρωπίνων ἀφανιζόντων τὸ δίκαιον. Θεολόγου. — Θεοῦ μὲν ὀργῆς τρυγίαν τινὰ καὶ πιστεύομεν, καὶ ἀκούομεν· τὸ λείμμα τῆς κατὰ τῶν ἀξίων κινήσεως, ἐπειδὴ Θεὸς ἐκδικήσεων Κύριος. Εἰ γὰρ καὶ κλίνει διὰ φιλανθρωπίαν ἐκ τοῦ ἀποτόμου πρὸς τὸ ἐνδόσιμον, ἀλλ᾽ οὗ πᾶν συγχωρεῖ τοῖς ἀμερ τάνουσιν, ἵνα μὴ τῇ χρηστότητι χείρους γίνωνται. Χρυσοστ.--Οὔτε πάντας ἐνταῦθα ἀπαιτεῖ δίκην ὁ Θεὸς, ἵνα μὴ ἀπογνῶς τὴν ἀνάστασιν, καὶ ἀπελ πίσῃς τὴν κρίσιν, πάντων ἐνταῦθα διδόντων λόγων οὔτε πάντα ἀφίεται ἀτιμωρητί ἀπελθεῖν, ἵνα μὴ πάλιν ἀπρονόητα είναι πάντα νομίσης. Τοῦ Νύσσης. - Η τοῦ Θεοῦ δικαιοκρισία, ταῖς ἡμετέραις διαθέσεσιν ἐξομοιοῦται· καὶ οἷά περ ἂν τὰ παρ' ἡμῶν ᾖ, τοιαῦτα ἡμῖν ἐκ τῶν ὁμοίων ἀντιπαρ έχεται. Εναγρίου. - "Αδικος δικαστής, μεμολυσμένη συν είδησις. Κυρίλλου.-Πᾶς ὁ ἀδικούμενος, καταφλέγεται μεν ὑπὸ λύπης· ἀμύνασθαι δὲ οὐκ ἔχων ἢ διὰ τῶν ἴσων ἐλθεῖν (π), ἔσθ' ὅτε διὰ τὸ ἡττᾶσθαι τῆς τοῦ ἀδικοῦν τος χειρὸς, τῆς ἄνωθεν μισοπονηρίας τὸ κέντρον καλεῖ πρὸς ἐπικουρίαν. Πλάτωνος. - Τίμιος μὲν δὴ καὶ ὁ μηδένα ἀδικῶν ὁ δὲ μηδ' ἐπιτρέπων τοῖς ἀδικοῦσιν ἀδικεῖν, πλέον ἢ διπλασίας τιμῆς ἄξιος ἐκείνου. Ὁ μὲν γὰρ ἐνὸς, ὁ δὲ πολλῶν ἀντάξιος ἑτέρων. Ἐγὼ γὰρ δὴ οἶμαι, καὶ ἐμὲ, καὶ σὲ, καὶ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, τὸ ἀδικεῖν τοῦ ἀδικεῖσθαι κάκιον ἡγεῖσθαι· καὶ τὸ μὴ διδόναι δίκην, τοῦ διδόναι. Τρυγίαν τινά. τραχύτητα Τὸ, λήμμα, λείμμα, λήμα, (*) Η διὰ τῶν ἴσων ἐλθεῖν.

Αξιον τούτους ἐπαινεῖν τῶν ἀνθρώπων, οι μηδε μίαν ὠφέλειαν προαιροῦνται τοῦ δικαίου· χρήματα γὰρ ἔστι κτήσασθαι, δόξαν δὲ, χρημάτων οὐ ῥᾴδιον πρίασθαι. Μοσχίωνος. - "Αμεινον δικαίως κρίναντα, πρὸς τοῦ καταδικασθέντος ἀδίκως μεμφθῆναι, ἢ ἀδίκως κρίναντα, παρὰ τῇ φύσει δικαίως ψέγεσθαι. Ἐκ τῶν ἑπτὰ φιλοσόφων. — Δοκεί δέ μοι πόλις ἄριστα πράττειν καὶ μάλιστα σώζειν δημοκρατία», ἐν ᾗ τὸν ἀδικήσαντα τοῦ ἀδικηθέντος προβάλλον. ται (γ', και κολάζουσιν. Υπερίδου. - Διὰ δύο προφάσεις τῶν ἀδικημάτων ἄνθρωποι ἀπέχονται, ἢ διὰ φόβον, ἢ διὰ αἰσχύνην. Σωκράτ. - "Α πάσχοντες παρ' ἑτέροις ὀργίζεσθε, ταῦτα τοῖς ἄλλοις μὴ ποιεῖτε. Επικτήτου. — Ωσπερ εὐθὺς ζυγός, οὔτε πρὸς ἀληθοῦς εὐθύνεται ζυγοῦ, οὔθ᾽ ὑπὸ ψευδούς κρίνεται οὕτω καὶ ὁ δίκαιος κριτής, οὔθ᾽ ὑπὸ δικαίων εὐθύ νεται, οὔτε παρ' ἀδίκοις δικάζεται. Μὴ πρότερον ἑτέρῳ δικαστηρίῳ δικάσῃς, πρὶν αὐτὸς παρὰ τῇ δίκῃ κριθῇς, Πυθαγόρου. - Κακὰ μείζω πάσχει διὰ τοῦ συνει Ετος ὁ ἀδικῶν, βασανιζόμενος, ἢ ὁ τῷ σώματι καὶ ταῖς πληγαῖς μαστιγούμενος.. Ζήνωνος. - Ζήνων ὁ Στωικός φιλόσοφος, έρωτη θεὶς ὑπό τινος τῶν γνωρίμων, πῶς ἂν μηδὲν τῶν ἀδίκων πράττο[ι]μεν, εἶπεν· Ἐὰν διὰ παντὸς ὑπολαμ δάνητέ με συμπαρεῖναι ὑμῖν. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, εἰ δύναται λανθάνειν Θεὸν ἄνθρωπος ἀδικῶν, Ἀλλ᾿ οὐδὲ διανοούμενος, ἔφη. Σωκράτης. --- Καταδικασθεὶς ὑπὸ ᾿Αθηναίων κατα χρημνισθῆναι, τῆς γυναικὸς Ξανθίππης κλαιούσης, καὶ λεγούσης· "Ω Σώκρατες, ὡς ἀδίκως ἀποθνήσκεις! ἔφη· Σὺ οὖν ἐβούλου με δικαίως ἀποθανεῖν Μενάνδρου. Χρηστοῦ πρὸς ἀνδρὸς μηδὲν ὑπονόει κακόν. Δίκαιος ἀδικεῖν οὐκ ἐπίσταται τρόπος. Ξενοφώντι Σωκράτης. — Η οὐ δοκεῖ σοι άξιο τεκμαρτότερον τοῦ λόγου τὸ ἔργον εἶναι; Πολύ γε, νὴ Δία, έφη. Δίκαια μὲν λέγοντες πολλοί, ἄδικα ποιοῦσι δίκαια δὲ πραττόντων, οὐδ᾽ ἂν εἷς ἄδικος εἴη. ΛΟΓΟΣ Γ' ". Περὶ φίλων καὶ φιλαδελφίας. Δ' Κορ. ιγ'. - Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα Τὸν ἀδικήσαντα τοῦ ἀδικηθέντος προβάι λονται. ἐπὶ τοῦ ἀδικηθ.

Τ ὀλίγον· Ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μοι, καὶ παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμ:. χαλκὸς ἠχῶν, ἡ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ μετ' ΣΣΙΣ, 5. Αντ1, 1. τη, τι, Παροιμ. κζ'. — Αξιοπιστότερα τραύματα φίλου, ἡ ἑκούσια, φιλήματα τοῦ ἐχθροῦ Παροιμ. κθ'. - ας παρασκευάζεται ἐπὶ πρόσωπων τοῦ ἑαυτοῦ φίλου δίκτυον, περιβαλεῖ αὐτὸ τοῖς ἐσν τοῦ ποσίν. Παροιμ. ιη. - Προφασίζεται ἀνὴρ βουλόμενος χωρισθῆναι ἀπὸ φίλων. Παροιμ. ιε. - Κρείσσον ξενισμὸς λαχάνων πρὸς φιλίαν καὶ χάριν, ἢ παράθεσις μόσχων μετά Εχθρας. Σιράχ κβ. - Βάλλων λίθον τις ἐπὶ πετεινά ἐπισοδεῖ αὐτά· καὶ ὀνειδίζων φίλον, διαλύσει φιλίαν. Σιράχ. 5. -Μη ἀλλάξης φίλον ένεκεν άδε φόρου. Σιράχ δ'. — Φίλος πιστός σκέπη κραταιά· ὁ δὲ εὑρὼν αὐτόν, εὗρε θησαυρόν. Σιράχ θ.-Μὴ ἐγκαταλίπης φίλων ἀρχαῖον γὰρ πρόσφατος οὐκ ἔστιν ἐπίσης αὐτῷ. Σιράχ ς. - Φίλου πιστοῦ οὐκ ἔστιν ἀντάλλαγμα, καὶ οὐκ ἔστιν σταθμὸς τῆς καλλονῆς αὐτοῦ. Βασιλείου. -- Οὐδεὶς πονηρῶν καὶ ἀμαθῶν φίλος. Οὐδὲ γὰρ πίπτει το φιλίας καλόν, εἰς μοχθηράν διά θεσιν· διότι οὐδὲν αἰσχρὸν καὶ ἀνάρμοστον εἰς συμ φωνίαν δύναται χωρήσαι φιλίας. Τὸ γὰρ κακόν, οὐ τῷ ἀγαθῷ ἐναντίον ἐστὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ἑαυτῷ. Τὰ παρὰ φίλων, κἂν ὕβρις ᾖ, φορητά. ε Θεολόγου.- 'Δεὶ προτίμα τοὺς καλοὺς τῶν μὴ καλῶν. Κακοῖς δ' ὁμιλῶν, καὶ κακὸς πάντως ίσης Πάντα οἴσει φιλία, καὶ πάσχουσα καὶ ἀκούουσι. Κρείσσων ἐμπαθούς ὁμονοίας ἡ ὑπὲρ εὐσεβείας διάστασις. Βλαβεραὶ αἱ πρὸς τοὺς κακοὺς συνουσίας· ἐπειδὴ νόμος οὗτος· φιλίας δι' ομοιότητος πέφυκεν τοῖς συναπτομένοις ἐγγίνεσθαι· οἱ μίσος ἐν τῷ βάθει κατέχοντες, ἀγάπῃ δεικνύουσι κατακεχρωσμένην τὴν ἐπιφάνειαν, κατὰ τὰς ὑφάλους πέτρας, αἱ βραχεῖ ; ύδατι καλυπτόμεναι, κακὸν ἀπροαίρετον τοῖς ἀφυ λάκτοις γίνονται. Κακοῦ παρὰ ἀνδρὸς μή ποτε χρηστὸν πάθης. Ζητεῖ γὰρ ὧν βεβίωκε συγγνώμην ἔχειν. Τὰ μὲν γὰρ σώματα τόπῳ συνάπτεται, Ψυχαὶ δὲ πνεύματι συναρμόζονται. Έχθρας όρους γίνωσκε, φιλίας δὲ μή. Μηδεὶς οιέσθω με λέγειν, ὅτι πᾶσαν εἰρήνην ἀγα πητέον (οίδα γάρ, ὥσπερ στάσιν τινά βελτίστην, οὕτω καὶ βλαβερωτάτην ὁμόνοιαν), ἀλλὰ τήν τε καλὴν καὶ ἐπὶ καλῷ, καὶ Θεῷ συνάπτουσαν.

Τ ὀλίγον· Ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μοι, καὶ παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσομαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμ:. χαλκὸς ἠχῶν, ἡ κύμβαλον ἀλαλάζον. Καὶ μετ' ΣΣΙΣ, 5. Αντ1, 1. τη, τι, Παροιμ. κζ'. — Αξιοπιστότερα τραύματα φίλου, ἡ ἑκούσια, φιλήματα τοῦ ἐχθροῦ Παροιμ. κθ'. - ας παρασκευάζεται ἐπὶ πρόσωπων τοῦ ἑαυτοῦ φίλου δίκτυον, περιβαλεῖ αὐτὸ τοῖς ἐσν τοῦ ποσίν. Παροιμ. ιη. - Προφασίζεται ἀνὴρ βουλόμενος χωρισθῆναι ἀπὸ φίλων. Παροιμ. ιε. - Κρείσσον ξενισμὸς λαχάνων πρὸς φιλίαν καὶ χάριν, ἢ παράθεσις μόσχων μετά Εχθρας. Σιράχ κβ. - Βάλλων λίθον τις ἐπὶ πετεινά ἐπισοδεῖ αὐτά· καὶ ὀνειδίζων φίλον, διαλύσει φιλίαν. Σιράχ. 5. -Μη ἀλλάξης φίλον ένεκεν άδε φόρου. Σιράχ δ'. — Φίλος πιστός σκέπη κραταιά· ὁ δὲ εὑρὼν αὐτόν, εὗρε θησαυρόν. Σιράχ θ.-Μὴ ἐγκαταλίπης φίλων ἀρχαῖον γὰρ πρόσφατος οὐκ ἔστιν ἐπίσης αὐτῷ. Σιράχ ς. - Φίλου πιστοῦ οὐκ ἔστιν ἀντάλλαγμα, καὶ οὐκ ἔστιν σταθμὸς τῆς καλλονῆς αὐτοῦ. Βασιλείου. -- Οὐδεὶς πονηρῶν καὶ ἀμαθῶν φίλος. Οὐδὲ γὰρ πίπτει το φιλίας καλόν, εἰς μοχθηράν διά θεσιν· διότι οὐδὲν αἰσχρὸν καὶ ἀνάρμοστον εἰς συμ φωνίαν δύναται χωρήσαι φιλίας. Τὸ γὰρ κακόν, οὐ τῷ ἀγαθῷ ἐναντίον ἐστὶ μόνον, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ ἑαυτῷ. Τὰ παρὰ φίλων, κἂν ὕβρις ᾖ, φορητά. ε Θεολόγου.- 'Δεὶ προτίμα τοὺς καλοὺς τῶν μὴ καλῶν. Κακοῖς δ' ὁμιλῶν, καὶ κακὸς πάντως ίσης Πάντα οἴσει φιλία, καὶ πάσχουσα καὶ ἀκούουσι. Κρείσσων ἐμπαθούς ὁμονοίας ἡ ὑπὲρ εὐσεβείας διάστασις. Βλαβεραὶ αἱ πρὸς τοὺς κακοὺς συνουσίας· ἐπειδὴ νόμος οὗτος· φιλίας δι' ομοιότητος πέφυκεν τοῖς συναπτομένοις ἐγγίνεσθαι· οἱ μίσος ἐν τῷ βάθει κατέχοντες, ἀγάπῃ δεικνύουσι κατακεχρωσμένην τὴν ἐπιφάνειαν, κατὰ τὰς ὑφάλους πέτρας, αἱ βραχεῖ ; ύδατι καλυπτόμεναι, κακὸν ἀπροαίρετον τοῖς ἀφυ λάκτοις γίνονται. Κακοῦ παρὰ ἀνδρὸς μή ποτε χρηστὸν πάθης. Ζητεῖ γὰρ ὧν βεβίωκε συγγνώμην ἔχειν. Τὰ μὲν γὰρ σώματα τόπῳ συνάπτεται, Ψυχαὶ δὲ πνεύματι συναρμόζονται. Έχθρας όρους γίνωσκε, φιλίας δὲ μή. Μηδεὶς οιέσθω με λέγειν, ὅτι πᾶσαν εἰρήνην ἀγα πητέον (οίδα γάρ, ὥσπερ στάσιν τινά βελτίστην, οὕτω καὶ βλαβερωτάτην ὁμόνοιαν), ἀλλὰ τήν τε καλὴν καὶ ἐπὶ καλῷ, καὶ Θεῷ συνάπτουσαν.

Χρυσοστ. – Ὥσπερ ψυχὴ ἄνευ σώματος οὐ και λεῖται ἄνθρωπος, οὐδὲ ἦν σῶμα ἄνευ ψυχῆς· οὕτως οὐδὲ ἀγάπη πρὸς Θεὸν, ἐὰν μὴ ἔχῃ ἀκόλουθον καὶ τὴν πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπην. Οὐδὲν ὁμονοίας ἴσον. Ὁ γὰρ εἴς, πολλοστός ἐστιν οὕτως. Αν γὰρ ὁμόψυχοι ὦσι δύο ἢ δέκα, οὐκέτι εἷς ἐστιν ὁ εἷς, ἀλλὰ δεκαπλασίων ἕκαστος αὐτῶν γίνε ται· καὶ εὑρήσεις ἐν τοῖς δέκα τὸν ἕνα, καὶ ἐν τῷ ἑνὶ τοὺς δέκα. Κἂν ἐχθροὺς ἔχωσιν ἐν τῷ ἑνὶ προσ βαλών, ἐν τοῖς δέκα προσβαλών, οὕτως ἁλίσκεται. Ηπόρησεν ὁ εἷς, ἀλλ' οὐκ ἔστιν ἐν ἀπορίᾳ· τῷ γὰρ μείζον μέρει τὸ ἀποροῦν συσκιάζεται. Εκαστος τούτων εἴκοσι χεῖρας ἔχει καὶ εἴκοσιν ὀφθαλμούς, καὶ πόδας τοσούτους, καὶ ψυχὰς δέκα. Οὐ γὰρ τοῖς ἑαυτοῦ μόνον, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἐκείνων ἐργάζεται πάντα. Εἰ δὲ καὶ ἑκατὸν γένοιτο, τὸ αὐτὸ ἔσται πάλιν. Ο αὐτὸς καὶ ἐν Περσίδι καὶ ἐν Ῥώμῃ δύναται εἶναι καὶ ὅπερ φύσις οὐ δύναται, ἡ ἀγάπη δύναται. Ἐὰν οὖν χιλίους ἔχῃς φίλους ἢ δισχιλίους, ἐννόησον που πάλιν ὑπερβήσεται τὰ τῆς δυνάμεως. Τὸ γὰρ θαυ μαστὸν τοῦτό ἐστι, τὸ χιλιοστόν ποιῆσαι ἕνα. Βέλτιον γὰρ ἡμῖν σβεσθῆναι τὸν ἥλιον, ἢ φίλων ἀποστερη θῆναι. Πολλοὶ γὰρ τὸν ἥλιον ὁρῶντες, ἐν σκότε εἰσέ - φίλων δὲ εὐποροῦντες, οὐδ᾽ ἂν ἐν θλίψει γέ ναιντο. Οὐδὲν γάρ, οὐδὲν τῆς ἀγάπης γλυκύτερον γέν να το ἄν. Τί γὰρ οὐκ ἂν ἐργάσαιτο φίλος γνήσιος; πόσην μὲν οὐκ ἂν ἐμποιήσειεν ἡδονήν; πόσην δὲ ὠφέλειαν; πόσην ἀσφάλειαν; κἂν μυρίους θησαυ τοὺς εἴπῃς, οὐδὲν ἀντάξιον γνησίου φίλου εύροις. Καὶ καθάπερ τὰ λαμπρὰ τῶν σωμάτων ἄνθος απο μεῖ πρὸς τοὺς πλησίον τόποις· οὕτω καὶ φίλοι, οἷς ἐὰν παραγένωνται τόποις, ἑαυτῶν χάριν ἀφιᾶσι. Κρείσσον γὰρ ἐν σκότῳ διάγειν, ή φίλων είναι χωρίς. Γρηγ. Νύσσης. - Ὥσπερ τὰ εὐώδη τῶν ἀρωμά των, τῆς ἰδίας εὐπνοίας τὸν παρακείμενον αέρα πλήρη ποιοῦσιν, οὕτως ἀνδρὸς ἀγαθοῦ παρουσία τοὺς πέλας ὀνίνησιν. Ευαγρίου. — Αγάπη, τὰ φλεγμαίνοντε μόρια τοῦ θυμοῦ θεραπεύει. Φίλωνος. - Φίλον ηγητέον, τὸν βοηθεῖν καὶ ἀντ αφελεῖν ἐθέλοντα, καν μή δύνηται, Ἐκ χρυσοῦ ποτηρίου πίνειν φάρμακον, καὶ παρά φίλου ἀγνώμονος συμβουλίαν λαμβάνειν, ταυτόν ἐστιν. Σκεύη μὲν τὰ καινά, κρείττονα· φιλία δὲ, ἡ παι λαιοτέρα. Οἱ μὲν ἐκ τῆς γῆς καρποὶ κατ' ἐνιαυτόν· οἱ δὲ ἐκ τῆς φιλίας, κατά πάντα καιρὸν φύονται. Πολλοί φίλους αἱροῦνται, οὐ τοὺς ἀρίστους, ἀλλὰ τοὺς πλουτούντας ΝΟΤΑΕ. Ανθος ἀποῤῥεῖ. Τὸ σὲν γὰρ ἄνθος, παντέχνου πυρὸς σέλας. τὸν κόσμον

Πολλοί δοκοῦντες είναι φίλοι, οὐκ εἰσί· καὶ οὐ δοκοῦντες, εἰσί· σοφοῦ οὖν ἐστι γινώσκειν ἕκαστον. Φεύγειν δεῖ τὴν φιλίαν, ὧντινων ἀμφίβολος ἡ διάθεσις. Ισοκράτ. – Φίλους κτῶν μὴ πάντας τους μα λομένους, ἀλλὰ τοὺς τῆς σῆς φύσεως ἀξίους όντας. Τοῦ αὐτοῦ. Μηδένα φίλον ποιοῦ, πρὶν ἂν ἐξω ετάσῃς πῶς κέχρηται τοῖς πρότερον φίλοις. Ελπιζε γὰρ αὐτὸν καὶ περὶ σὲ γενέσθαι τοιοῦτον, οἷος καὶ περὶ ἐκείνους γέγονεν. Βραδέως μὲν φίλος γίνου γενόμενος δὲ, πειρῶ διαμένειν. Ομοίως γὰρ αἰσχρὸν μηδένα φίλον ἔχειν, καὶ πολλοὺς ἑταίρους μεταλλάττειν. Ἡ ἀληθινὴ φιλία τρία ζητεῖ μάλιστα· τὴν ἀρετὴν, ὡς καλόν· καὶ τὴν συνήθειαν, ὡς ἡδύ· καὶ τὴν χρείαν, ὡς ἀναγκαῖον. Δεῖ γὰρ ἀποδέξασθαι κρίσ ναντα, καὶ χαίρειν συνόντα, καὶ χρῆσθαι δεόμενον. Πλουτάρχ. – Ἵππου μὲν ἀρετὴν ἐν πολέμῳ, φίλου δὲ πίστιν ἐν ἀτυχίς κρίνομεν. Οὐ χρὴ τὸν ἀδελφὸν καθάπερ πλάστιγγα βέ πειν εἰς τοὐναντίον, ύψουμένου ταπεινούμενον αὐτόν. Ηδέως μὲν ἔχε πρὸς ἅπαντας, χρῶ δὲ τοῖς βελ τίστοις. Οὕτω γὰρ, τοῖς μὲν οὐκ ἀπεχθής ἔσῃ, τοῖς δὲ φίλος γενήσῃ. Φίλους κτῶ, μὴ μεθ' ὧν ἤδιστα συνδιατρίψης, ἀλλὰ μεθ' ὧν ἄριστα. Ἐκ τῶν Δίωνος Χρειῶν. — Οπόσους γὰρ ἂν τις ᾗ κεκτημένος εταίρους, τοσούτοις μὲν ὀφθαλμοῖς & βούλεται ὁρᾷ, τοσαύταις δὲ ἀκοαῖς ἃ δεῖ ἀκούει, τοσαύταις δὲ διανοίαις διανοεῖται περὶ τῶν συμφε μόντων. Διαφέρει γὰρ οὐδὲν, ἢ εἴ τι Θεὸς ἐν σῶμα ἔχοντι, πολλὰς ψυχὰς ἔδωκεν, ἁπάσας ὑπὲρ ἐκείνου προνοουμένας. Αριστοτέλ. – Χρήματα ποιεῖσθαι μᾶλλον τῶν φίλων ένεκα προσήκει, ἢ τοὺς φίλους τῶν χρη μάτων. Οὗτος ἐνειδιζόμενος ὅτι πονηροῖς συνδιατρίβει, Ἐκεῖνος, ἔφη, ἄριστος Ιατρός ἐστιν, ὃς τοὺς ὑπὸ πάντων ἀπεγνωσμένους αναλαμβάνει. Ὁ αὐτὸς ἔλεγεν, ὅτι τὸ πᾶσιν ἀρέσαι δυσχερέστε τόν ἐστιν. Σωκράτης. - Οἱ φιλίαν παραθεωρούντες, κάν τὴν ἐκ τῶν ἡδικημένων ἐκφύγωσι τιμωρίαν· αλλ' οὖν γε τὴν ἐκ Θεοῦ τιμωρίαν οὐ διακρούονται. Φιλεῖν ἀκαίρως, ἴσον ἐστὶ τοῦ μισεῖν, Φίλον γνήσιο ἐν κακοῖς μὴ φοβοῦ. Ο αὐτὸς ἐπερωτῶν Κροῖσον, τί παρὰ τῆς βασι λείας ἔσχε τιμιώτατον· εἶτα ἐκείνου ειρηκότος, Τι τοὺς ἐχθροὺς μετελθεῖν, καὶ φίλους εὐεργετείν Πέσῳ μᾶλλον, ἔφη, χαριέστερον ἐποίησας, εἰ καὶ τούτους εἰς φιλίαν μετετρόπωσας; Δημοκρίτ. Τὸ μὴ δύνασθαι βοηθεῖν τοῖ; φίλοις, ἀπορίας, τὸ δὲ μὴ βούλεσθαι, κακώς τεκμήριον.

Κλειτάρχου. Σεαυτοῦ τὰ ἀτυχήματα τῶν φί λων ἡγοῦ· τῶν δὲ ἰδίων εὐτυχημάτων κοινώνει. Τελευτησάντων τῶν φίλων, θρηνεῖν μὲν οὐκ εὐγε νές· προνοεῖν δὲ τῶν οἰκείων, ἐπιμελές. Κάτων. Οὐ τὰ χρήματα φίλοι, ἀλλ' οἱ φίλοι χρήματα. Καὶ χρήματα μὲν, φιλίαν οὐδέποτε ἂν Εργάσαιτο, ὥσπερ οὐδὲ ἡ γῆ Θεόν· φιλία δὲ χρή ματα ῥᾳδίως κτήσαιτο [κτίσ.], καθάπερ καὶ Θεὸς γῆν. Ὥσπερ μέλιτταν οὐ διὰ τὸ κέντρον μισεῖς, ἀλλὰ διὰ τὸν καρπὸν τημελεῖς· οὕτω καὶ φίλον, μὴ δ' ἐπίπληξιν ἀποστραφῇς, ἀλλὰ διὰ τὴν εὔνοιαν ἀγάπα. Όστις φίλον λυπούμενον ἔφυγεν, οὐδὲ τοῦ χαί (εντος ἀπολαύειν ἄξιος. Μενάνδρου. Καὶ φιλεῖν δεῖ ὡς καὶ μισήσοντας, Καὶ μισέειν ὡς καὶ φιλήσοντας. Χρυσὸς μὲν οἶδε δοκιμάζεσθαι πυρί, Η πρὸς φίλους δ' εὔνοια καιρῷ κρίνεται. Ο καιρῷ εὐτυχοῦντα κολακεύων φίλον, Καιροῦ φίλος πέφυκεν, οὐχὶ τοῦ φίλου. Οὐ πρότερον ἀληθινούς φίλους κτῆσαι, πρὶν τους φαύλους ἀποδιώξης. Ουδέποτε ὠρέχθην τοῖς πολλοῖς ἀρέσκειν. "Α μὲν γὰρ ἐκείνοις ηρεσκεν, οὐκ ἔμαθον· ἃ δ᾽ ᾔδειν ἐγὼ μακρὰν ἦν τῆς ἐκείνων διαθέσεως. Σωκράτης. - Οἱ ἀδελφοὺς παριόντες, καὶ ἄλλους φίλους ζητοῦντες, παραπλήσιοι εἰσι τοῖς τὴν ἑαυτῶν γῆν ἐῶσι, τὴν δὲ ἀλλοτρίαν γεωργοῦσι. Κριτίου. - "Οστις τοῖς φίλοις πάντα πρὸς χάριν πράσσων ὁμιλεῖ, τὴν παραυτίκα ἡδονὴν ἔχθραν καθ ίστησιν εἰς ὕστερον χρόνον. Πολυαίνου. — Οσῳ ἂν πλεῖον εὐεργετήσεις τὸν φίλον, τοσούτῳ μᾶλλον τὸ σαυτοῦ συμφέρον ποιή σεις. Αντεπιστρέφει γὰρ πάλιν εἰς ἡμᾶς ἡ ἐξ ἐκείνων εὔνοια. Κυψέλου. - Φίλοις εὐτυχοῦσι καὶ ἀτυχοῦσιν, ὁ αὐτὸς ἴσθι. Επικτήτου. – Φεύγειν δεῖ κακῶν φιλίαν καὶ ἀγαθῶν ἔχθραν. Σέξτ. — Μη κτήσῃ φίλον, ᾧ μὴ πάντα πιστεύεις. Κύρου. – Πέμψαντος αὐτῷ τινος κόσμον πολύν, δέδωκε τοῖς φίλοις. Ερωτηθεὶς δὲ, διατί οὐχ ὑπὸ ελείπετο αὐτῷ, ἔφη· Οτι τὸ μὲν ἐμὸν σῶμα οὐκ ἂν δύναιτο πᾶσι τούτοις κοσμεῖσθαι· φίλους δὲ κεκοσμη μένους ὁρῶν, μέγιστον ἐμαυτῷ κόσμον ἀποκεῖσθαι άξω. Τίμων. Τίμων ὁ μισάνθρωπος, ερωτηθείς διατί πάντας ἀνθρώπους μισεί, εἶπε· Διότι τοὺς μὲν πονηροὺς εὐλόγως μισῶ· τοὺς δὲ λοιποὺς, ὅτι οὐ μισούσι τοὺς πονηρούς. Ρωμύλ. — 'Ρώμυλος εγκαλούμενος ότι πονηροῖς ἀνθρώποις σύνεστιν, ἔφη· Καὶ οἱ ἰατροὶ τοῖς νοσούσ ἀλλ᾽ αὐτοὶ ὑγιαίνουσιν. Αντίγονος Βασιλεύς. --- Οὗτος θύων τοῖς θεοῖ;, ηύχετο φυλάττειν αὐτὸν ἀπὸ τῶν δοκούντων εἶνα Ει Μισάνθρωπος,

φίλων. Πυνθανομένου δέ τινος, διὰ ποίαν αἰτίαν τοιαύτην εὐχὴν ποιεῖται, ἔφη, Οτι τοὺς ἐχθρούς γινώσκων φυλάσσομαι. Αλέξανδρ. Ερωτηθεὶς ὑπό τινος, Ποῦ τους θησαυρούς έχεις; δείξας τοὺς φίλους, ἔφη, Έν τούτοις. Λιβανίου. - Συγχαίρειν χρὴ τοῖς φίλοις καλῶς πράττουσιν, ὡς καὶ συναλγεῖν λυπουμένοις. Αἱ ἐκ φίλων εἰς φίλους γενόμεναι λύπας, δυσθερά πεντοι λίαν τυγχάνουσι, καὶ μείζους τῶν ἐχθρῶν ἔχουσι τὰς ἐπηρείας. Πεισωνιανοῦ Δίωνος. — Οσῳ δ᾽ ἄν 18 τις τοὺς φίλους ἰσχυροτέρους ποιεί, οὗτος ἰσχυρότερος αὐτῶν γίνεται. Ποια μὲν συμφορά δίχα φιλίας οὐκ ἀφόρητος; ποία δὲ εὐτυχία χωρὶς φίλων οὐκ ἄχαρις; Ῥᾷον ἄν τις συμφορὰν χαλεπωτάτην φέρει μετά φίλων, ἢ μόνος εὐτυχίαν τὴν μεγίστην. Ἐκεῖνον ἀθλιώτατον κρίνω δικαίως, ὃς ἐν μὲν ταῖς συμφοραῖς πλείστους ἔχει τοὺς ἐφηδομένους, ἐν δὲ ταῖς εὐτυχίαις οὐδένα τὸν συνηδόμενον. Ο τοῖς φίλοις χαριζόμενος, ἅμα μὲν ὡς χαριζό μενος έδεται διδούς, ἅμα δὲ ὡς αὐτὸς κτώμενος. Ματθ. δ'. ἐλεηθήσονται. Δευτ. ιδ'. ΛΟΓΟΣ Ζ' 18. Περὶ ἐλεημοσύνης. Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ Οὐ μὴ ἐκλίπῃ ἐνδεής ἀπὸ τῆς γῆς. Διὰ τοῦτο ἐγώ σοι ἐντέλλομαι τὸ ῥῆμα τοῦτο, λέγων, Ανοίγων ἀνοίξεις τὰς χεῖράς σου τῷ ἀδελφῷ σου τῷ πένητι. Ἰὼβ κθ'. — Οφθαλμός ήμην τυφλών, τοὺς δὲ χωλῶν· ἐγὼ ἤμην πατὴρ ἀδυνάτων (α). Ἐλεημοσύναι καὶ πίστις μὴ ἐκλειπέτωσάν σε· ἔφαψαι δὲ αὐτὰς ἐπὶ σῷ τραχήλου, καὶ εὑρήσεις χάριν. Παροιμ. γ. Δαν. δ. — Τὰς ἁμαρτίας ἐν ἐλεημοσύναις λύτρωσαι, καὶ τὰς ἀνομίας σου ἐν οἰκτιρμοῖς περ νήτων. 33. -- Σιράκ γ. - Πυρ φλογιζόμενον κατασβέσει ὕδωρ, καὶ ἐλεημοσύνη ἐξιλάσκεται ἁμαρτίας. Σιράχ δ'. Κλίνον πτωχῷ ἀλύπως τὸ οὖς σου, καὶ ἀποκρίθητι αὐτῷ ἐν πραύτητι εἰρηνικά. Σιράχ ιβ'. Δὸς τῷ εὐσεβεῖ, καὶ μὴ ἀντιλαβοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ· εὖ ποίησον. ταπεινῷ, καὶ μὴ δῶς ἀσεβεῖ. Σιράχ κθ'. Σύγκλεισον ἐλεημοσύνην ἐν τοῖς τα μείοις σου, καὶ αὕτη σε ἐξελεῖται ἐκ πάσης κολά σεως (κακώσεως, καὶ ὑπὲρ δόρυ ἀλκῆς κατέναντι ἐχθροῦ πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ. Σιράχ 28. Ὡραῖον ἔλεος ἐν καιρῷ θλίψεως. ὡς νεφέλη ὑετοῦ ἐν καιρῷ ἀεροχίας. "Ος δ' ἄν. ΝΟΤΑ. (α) Πατὴρ ἀδυνάτων. πῦρ ἀδυνάτων, εσυμι

φίλων. Πυνθανομένου δέ τινος, διὰ ποίαν αἰτίαν τοιαύτην εὐχὴν ποιεῖται, ἔφη, Οτι τοὺς ἐχθρούς γινώσκων φυλάσσομαι. Αλέξανδρ. Ερωτηθεὶς ὑπό τινος, Ποῦ τους θησαυρούς έχεις; δείξας τοὺς φίλους, ἔφη, Έν τούτοις. Λιβανίου. - Συγχαίρειν χρὴ τοῖς φίλοις καλῶς πράττουσιν, ὡς καὶ συναλγεῖν λυπουμένοις. Αἱ ἐκ φίλων εἰς φίλους γενόμεναι λύπας, δυσθερά πεντοι λίαν τυγχάνουσι, καὶ μείζους τῶν ἐχθρῶν ἔχουσι τὰς ἐπηρείας. Πεισωνιανοῦ Δίωνος. — Οσῳ δ᾽ ἄν 18 τις τοὺς φίλους ἰσχυροτέρους ποιεί, οὗτος ἰσχυρότερος αὐτῶν γίνεται. Ποια μὲν συμφορά δίχα φιλίας οὐκ ἀφόρητος; ποία δὲ εὐτυχία χωρὶς φίλων οὐκ ἄχαρις; Ῥᾷον ἄν τις συμφορὰν χαλεπωτάτην φέρει μετά φίλων, ἢ μόνος εὐτυχίαν τὴν μεγίστην. Ἐκεῖνον ἀθλιώτατον κρίνω δικαίως, ὃς ἐν μὲν ταῖς συμφοραῖς πλείστους ἔχει τοὺς ἐφηδομένους, ἐν δὲ ταῖς εὐτυχίαις οὐδένα τὸν συνηδόμενον. Ο τοῖς φίλοις χαριζόμενος, ἅμα μὲν ὡς χαριζό μενος έδεται διδούς, ἅμα δὲ ὡς αὐτὸς κτώμενος. Ματθ. δ'. ἐλεηθήσονται. Δευτ. ιδ'. ΛΟΓΟΣ Ζ' 18. Περὶ ἐλεημοσύνης. Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ Οὐ μὴ ἐκλίπῃ ἐνδεής ἀπὸ τῆς γῆς. Διὰ τοῦτο ἐγώ σοι ἐντέλλομαι τὸ ῥῆμα τοῦτο, λέγων, Ανοίγων ἀνοίξεις τὰς χεῖράς σου τῷ ἀδελφῷ σου τῷ πένητι. Ἰὼβ κθ'. — Οφθαλμός ήμην τυφλών, τοὺς δὲ χωλῶν· ἐγὼ ἤμην πατὴρ ἀδυνάτων (α). Ἐλεημοσύναι καὶ πίστις μὴ ἐκλειπέτωσάν σε· ἔφαψαι δὲ αὐτὰς ἐπὶ σῷ τραχήλου, καὶ εὑρήσεις χάριν. Παροιμ. γ. Δαν. δ. — Τὰς ἁμαρτίας ἐν ἐλεημοσύναις λύτρωσαι, καὶ τὰς ἀνομίας σου ἐν οἰκτιρμοῖς περ νήτων. 33. -- Σιράκ γ. - Πυρ φλογιζόμενον κατασβέσει ὕδωρ, καὶ ἐλεημοσύνη ἐξιλάσκεται ἁμαρτίας. Σιράχ δ'. Κλίνον πτωχῷ ἀλύπως τὸ οὖς σου, καὶ ἀποκρίθητι αὐτῷ ἐν πραύτητι εἰρηνικά. Σιράχ ιβ'. Δὸς τῷ εὐσεβεῖ, καὶ μὴ ἀντιλαβοῦ τοῦ ἁμαρτωλοῦ· εὖ ποίησον. ταπεινῷ, καὶ μὴ δῶς ἀσεβεῖ. Σιράχ κθ'. Σύγκλεισον ἐλεημοσύνην ἐν τοῖς τα μείοις σου, καὶ αὕτη σε ἐξελεῖται ἐκ πάσης κολά σεως (κακώσεως, καὶ ὑπὲρ δόρυ ἀλκῆς κατέναντι ἐχθροῦ πολεμήσει ὑπὲρ σοῦ. Σιράχ 28. Ὡραῖον ἔλεος ἐν καιρῷ θλίψεως. ὡς νεφέλη ὑετοῦ ἐν καιρῷ ἀεροχίας. "Ος δ' ἄν. ΝΟΤΑ. (α) Πατὴρ ἀδυνάτων. πῦρ ἀδυνάτων, εσυμι

Βασιλείου. Πλεονεξίας εἶδος τὸ χαλεπώτατον, μήτε τῶν φθειρομένων μεταδιδόναι τοῖς ἐνδεέσιν. Τοσούτους ἀδικεῖς, ὅσοις παρέχειν ἡδύνατο. Θεολόγου. - Τὸ εὖ ποεῖν, τοῦ πάσχειν τιμιώτε ρον, καὶ περισπουδαστότερον κέρδους έλεος. Κρείττον μυρίων παίδων πατέρα προσαγορεύεσθαι, Η μυρίους στατήρας ἔχειν ἐν βαλαντίῳ. Τὰ μὲν γὰρ χρήματα καταλείψεις ἐνταῦθα, καὶ μὴ βουλόμενος τὴν δὲ ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς ἔργοις φιλοτιμίαν ἀποκομί σεις πρὸς τὸν Δεσπότην· ὅταν δῆμος ὅλος ἐπὶ τοῦ κοινοῦ Κριτοῦ παριστάντες σε τροφέα καὶ εὐεργε την, καὶ πάντα τὰ τῆς φιλανθρωπίας ἀποκαλῶσιν ὀνόματα· Θεὸς ἔσται ὁ ἀποδεχόμενος· ἄγγελοι εὐ φημοῦντες οἱ ἀπὸ κτίσεως ἄνθρωποι μακαρίζοντες δόξα αιώνιος, στέφανοι δικαιοσύνης, βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἆθλός σοι ἔσται. Σκορπιζόμενος ὁ πλοῦτος, καθ᾽ ἂν ὁ Κύριος ἐπισ τάττεται τρόπον, πέφυκε παραμένειν· συνεχόμενος δὲ, ἀλλοτριοῦσθαι. Ἐὰν φυλάσσεις, οὐκ ἔχεις· ἐὰν δὲ σκορπίσεις, οὐκ ἀπολέσεις. Εσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς. πένησι, Καλὸν ἐντάφιον ἡ εὐσέβεια. Πάντας περιβαλόμε νος ἀπελθε. Οἰκεῖον κόσμον τὸν πλοῦτόν σου ποίησον ἔχει αὐτὸν μετὰ σεαυτοῦ. Πείσθητε καλῶς συμβούλῳ τῷ ἀγαπήσαντί σε Χριστῷ, τῷ δι' ἡμᾶς πτωχεύ σαντι, ἵν' ἡμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσωμεν. Θεολόγου. – Ελεημοσύνη, ή πάσης ἀπηλλαγ μένη ἀδικίας· αὕτη πάντα καθαρὰ ποιεῖ. Τοῦτο καὶ νηστείας βέλτιον καὶ χαμευνίας· καίτοιγε ἐκεῖνα μοχθηρότερα καὶ ἐπιπονώτερα, ἀλλ' αὕτη κερδα λεωτέρα, χρωτίζει ψυχήν, λεπτύνει, καλὴν καὶ ὡρείαν ποιεῖ. Εκείνα μόνα κερδήσομεν, ὅσα ἂν ἐκεῖ προπέμ ψωμεν. Εκείνα μόνα ἐστὶν ἡμέτερα, ὅσα τῆς ψυχῆς ἔστι κατορθώματα, ἐλεημοσύνη καὶ φιλανθρωπία οὐ γὰρ δυνατὸν χρήματα λαβόντα ἀπελθεῖν· μᾶλλον δὲ καὶ προπέμψωμεν αὐτά, ὥστε ἑτοιμάσαι ἡμῖν σκηνὴν ἐν ταῖς αἰωνίαις μοναῖς. Ελεημοσύνης χωρίς, ἄκαρπος ή ψυχή. Πάντα ἀκάθαρτα ταύτης χωρίς, πάντα ανόνητα. Τοῦτό ἐστιν ᾧ ἐξισοῦσθαι δυνάμεθα τῷ Θεῷ, τὸ ἐλεεῖν καὶ αἰκτείρειν. Οταν οὖν τοῦτο μὴ ἔχωμεν, τοῦ παντός ἀπεστερήμεθα. Οὐκ εἶπεν, Ἐὰν πιστεύσητε, ὅμοιοί ἐστε τῷ Πατρὶ ὑμῶν. Οὐκ εἶπεν, Ἐὰν παρθενεύ σητε· ἀλλὰ τί; Γίνεσθε οικτίρμονες, ὡς ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἐλεον γάρ, φησί, θέλω, καὶ οὐ θυσίαν. Τον βουλόμεθα τυχεῖν παρὰ τοῦ Θεοῦ, τούτων πρό τεροι μεταδιδόναι τοῖς πλησίον ὀφείλομεν. Ἂν δὲ τοὺς πλησίον τούτων ἀποστερῶμεν, πῶς τούτων του χεῖν βουλόμεθα; Μακάριοι, φησίν, οἱ ἐλεήμονες,

Βασιλείου. Πλεονεξίας εἶδος τὸ χαλεπώτατον, μήτε τῶν φθειρομένων μεταδιδόναι τοῖς ἐνδεέσιν. Τοσούτους ἀδικεῖς, ὅσοις παρέχειν ἡδύνατο. Θεολόγου. - Τὸ εὖ ποεῖν, τοῦ πάσχειν τιμιώτε ρον, καὶ περισπουδαστότερον κέρδους έλεος. Κρείττον μυρίων παίδων πατέρα προσαγορεύεσθαι, Η μυρίους στατήρας ἔχειν ἐν βαλαντίῳ. Τὰ μὲν γὰρ χρήματα καταλείψεις ἐνταῦθα, καὶ μὴ βουλόμενος τὴν δὲ ἐπὶ τοῖς ἀγαθοῖς ἔργοις φιλοτιμίαν ἀποκομί σεις πρὸς τὸν Δεσπότην· ὅταν δῆμος ὅλος ἐπὶ τοῦ κοινοῦ Κριτοῦ παριστάντες σε τροφέα καὶ εὐεργε την, καὶ πάντα τὰ τῆς φιλανθρωπίας ἀποκαλῶσιν ὀνόματα· Θεὸς ἔσται ὁ ἀποδεχόμενος· ἄγγελοι εὐ φημοῦντες οἱ ἀπὸ κτίσεως ἄνθρωποι μακαρίζοντες δόξα αιώνιος, στέφανοι δικαιοσύνης, βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἆθλός σοι ἔσται. Σκορπιζόμενος ὁ πλοῦτος, καθ᾽ ἂν ὁ Κύριος ἐπισ τάττεται τρόπον, πέφυκε παραμένειν· συνεχόμενος δὲ, ἀλλοτριοῦσθαι. Ἐὰν φυλάσσεις, οὐκ ἔχεις· ἐὰν δὲ σκορπίσεις, οὐκ ἀπολέσεις. Εσκόρπισεν, ἔδωκε τοῖς. πένησι, Καλὸν ἐντάφιον ἡ εὐσέβεια. Πάντας περιβαλόμε νος ἀπελθε. Οἰκεῖον κόσμον τὸν πλοῦτόν σου ποίησον ἔχει αὐτὸν μετὰ σεαυτοῦ. Πείσθητε καλῶς συμβούλῳ τῷ ἀγαπήσαντί σε Χριστῷ, τῷ δι' ἡμᾶς πτωχεύ σαντι, ἵν' ἡμεῖς τῇ ἐκείνου πτωχείᾳ πλουτήσωμεν. Θεολόγου. – Ελεημοσύνη, ή πάσης ἀπηλλαγ μένη ἀδικίας· αὕτη πάντα καθαρὰ ποιεῖ. Τοῦτο καὶ νηστείας βέλτιον καὶ χαμευνίας· καίτοιγε ἐκεῖνα μοχθηρότερα καὶ ἐπιπονώτερα, ἀλλ' αὕτη κερδα λεωτέρα, χρωτίζει ψυχήν, λεπτύνει, καλὴν καὶ ὡρείαν ποιεῖ. Εκείνα μόνα κερδήσομεν, ὅσα ἂν ἐκεῖ προπέμ ψωμεν. Εκείνα μόνα ἐστὶν ἡμέτερα, ὅσα τῆς ψυχῆς ἔστι κατορθώματα, ἐλεημοσύνη καὶ φιλανθρωπία οὐ γὰρ δυνατὸν χρήματα λαβόντα ἀπελθεῖν· μᾶλλον δὲ καὶ προπέμψωμεν αὐτά, ὥστε ἑτοιμάσαι ἡμῖν σκηνὴν ἐν ταῖς αἰωνίαις μοναῖς. Ελεημοσύνης χωρίς, ἄκαρπος ή ψυχή. Πάντα ἀκάθαρτα ταύτης χωρίς, πάντα ανόνητα. Τοῦτό ἐστιν ᾧ ἐξισοῦσθαι δυνάμεθα τῷ Θεῷ, τὸ ἐλεεῖν καὶ αἰκτείρειν. Οταν οὖν τοῦτο μὴ ἔχωμεν, τοῦ παντός ἀπεστερήμεθα. Οὐκ εἶπεν, Ἐὰν πιστεύσητε, ὅμοιοί ἐστε τῷ Πατρὶ ὑμῶν. Οὐκ εἶπεν, Ἐὰν παρθενεύ σητε· ἀλλὰ τί; Γίνεσθε οικτίρμονες, ὡς ὁ Πατήρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. Ἐλεον γάρ, φησί, θέλω, καὶ οὐ θυσίαν. Τον βουλόμεθα τυχεῖν παρὰ τοῦ Θεοῦ, τούτων πρό τεροι μεταδιδόναι τοῖς πλησίον ὀφείλομεν. Ἂν δὲ τοὺς πλησίον τούτων ἀποστερῶμεν, πῶς τούτων του χεῖν βουλόμεθα; Μακάριοι, φησίν, οἱ ἐλεήμονες,

ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται· ἀνίλεως δὲ κρίσις τῷ Ὦ μὴ ποιήσαντι ἔλεος. Εκτεινόν σου τὰς χεῖρας, μὴ εἰς τὸν οὐρανὸν, ἀλλ᾽ εἰς τὰς τῶν πενήτων χεῖρας. Ἐὰν εἰς τὰς τῶν πενήτων χεῖρας ἐκτείνῃς τὴν χεῖρα, αὐτῆς ὕψω τῆς κορυφῆς τοῦ οὐρανοῦ· ὁ γὰρ ἐκεῖ καθήμενος λαμ βάνει τὴν ἐλεημοσύνην. "Αν δὲ ἀκάρπους ἀνατείνῃς, οὐδὲν ὤνησας. Οὐ γὰρ ἐν τῇ ἐκτάσει τῶν χειρῶν, οὐδὲ ἐν τῷ πλήθει τῶν ῥημάτων, ἀλλ' ἐν τοῖς ἔργοις ἐπακούεσθαι ἔστιν. Ακουε γὰρ τοῦ Προφήτου λέο γοντος· Οταν τὰς χεῖρας ὑμῶν ἐκτείνητε, απο στρέψω τοὺς ὀφθαλμούς μου ἀφ' ὑμῶν· καὶ ἐὰν πληθύνητε τὴν δέησιν, οὐκ εἰσακούσομαι ὑμῶν. Κρίνατε δὲ μᾶλλον ὀρφανῷ καὶ ταπεινῷ, καὶ δι καιώσατε χήραν, καὶ μάθετε καλὸν ποιεῖν. Εἰ μὴ πένητες ἦσαν, οὐκ ἂν τὸ πολὺ τῶν ἁμαρ τημάτων ὑπετέμνετο. Ἰατροὶ τῶν τραυμάτων εἰσὶ τῶν ἡμετέρων οἱ πένητες· φάρμακα ἡμῖν παρέχουσι τὰς αὐτῶν χεῖρας. Οὐχ οὕτως ἰατρὸς χεῖρας ἐκτεί νων καὶ φάρμακα ἐπιτιθεὶς, τὴν ἰατρείαν παρέχει, ὡς πένης χεῖρα ἐκτείνων καὶ τὰ παρ' ἡμῶν λαμβάν νων, ἐκμαγείον τῶν ἡμετέρων ἐστὶ κακῶν. Ἔδωκας τὸ ἀργύριον, συνεξῆλθε καὶ ἁμαρτήματα. Τοιοῦτοι γὰρ οἱ ἱερεῖς, ἁμαρτίας λαοῦ μου φάγονται. Τυφλὸς οἶδεν έλεούμενος εἰς οὐρανῶν βασιλείαν χειραγωγεῖν· καὶ τοίχοις προσκρούων, καὶ βόθροις ἐνολισθαίνων, οὗτος ὁδοποιός γίνεται τῆς εἰς οὐρα νὸν ἀναβάσεως. Τί ματαιοπονεῖς, ὦ πλούσιε, τὰ τῶν πενήτων Εν τοῖς σοῖς θησαυροῖς ἀποκρύπτων; τί αιτούμενος παρ' αὐτῶν ἀγανακτεῖς, ὡς οἴκοθεν ἀναλίσκων; Τὰ πατρία θέλουσιν, οὐ τὰ σά· τὰ ἐγχειρισθέντα σου δι' αὐτοὺς, οὐ μετὰ σοῦ γεννηθέντα. "Α ἔλαβες, δός, καὶ τὴν χρῆσιν κέρδανον. Αρκεί σοι ὅτι διδόναι, οὐ λαμβάνειν ετάχθης. Οὐδὲν οὕτως εὐφραίνει τὸν Θεὸν, ὡς ἐλεημοσύνη. Διὸ οἱ ἱερεῖς κατὰ τὸ παλαιὸν, ἔλαιον ἐχρίοντο, καὶ οἱ βασιλεῖς καὶ οἱ προφῆται. Τῆς γὰρ τοῦ Θεοῦ φιλο ανθρωπίας εἶχον σύμβολον τὸ ἔλαιον. Ἐπειδὴ ὁ Θεὸς ἐλεεῖ τοὺς ἀνθρώπους καὶ φιλανθρωπεύεται, διὰ τοῦτο ἐλαίῳ ἐχρίοντο. Καὶ γὰρ τὴν ἱερωσύνην ἀπὸ ἐλέους ἐποίησεν· καὶ οἱ βασιλεῖς ἐλαίῳ ἐχρίοντο. Ελεήσει γάρ, φησί, πάντας, ὅτι πάντα δύναται. Τοῦτο γὰρ ἀρχῆς ἴδιον, τὸ ἐλεεῖν. Εννόησον ὅτι δι' ἔλεον ὁ κόσμος συνεστάθη, καὶ μίμησαι τὸν Δεσπό την. Ελεος ἀνθρώπου ἐπὶ τὸν πλησίον αὐτοῦ· Ελεος δὲ Κυρίου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα. Μὴ χρήσῃ ῥῆμα γογγυσμοῦ μετὰ τῆς ἐπιδόσεως, ὅπερ πάσχουσιν οἱ πολλοὶ, διδόντες μὲν, τὸ δὲ προ θύμως οὐ προστιθέντες, δ τοῦ παρέχειν μεῖζόν ἐστι καὶ τελεώτερον. Μηδὲ δοκιμασίαν ζήτει τοῦ ληψο μένου, ὅστις ἄξιος, καὶ ὅστις οὐ. Πολλῷ γὰρ βέλο τιον, οἶμαι, διὰ τοὺς ἀξίους ὀρέγειν καὶ τοῖς ἀν αξίοις, ἢ τοὺς ἀξίους ἀποστερεῖν διὰ τοὺς ἀναξίους. Κρείσσον τὰ κατά δύναμιν εἰσενεγκεῖν, ἢ τὸ πλε

ἐλλείπειν. Οὐ γὰρ ὁ μὴ δυνηθείς, ἀλλ' ὁ μὴ βουλη θεὶς ὑπαίτιος. Γενοῦ τῷ πλησίον τιμιώτερος, ἐκ τοῦ φανῆναι χρηστότερος. Γενοῦ τῷ ἀτυχοῦντι θεὸς, τὸν ἔλεον τοῦ Θεοῦ μιμούμενος. Συμμετρεῖσθαι δεῖ τῷ αἰτουμένῳ τὴν αἴτησιν. Ομοίως γὰρ ἄτοπον παρὰ μικροῦ μεγάλα ζητεῖν, καὶ παρὰ μεγάλου μικρά. Τὸ μὲν γὰρ ἄκαιρον· τὸ δὲ, σμικρολόγον. Χρυσοστ. Οταν διαθρέψῃς τὸν πένητα, σαυ τον νόμιζε διατρέφειν. Τοιαύτη γὰρ ἡ τοῦ πράγμα τος φύσις, ἐξ ἡμῶν εἰς ἡμᾶς μεταχωρεῖ τὰ διδό μενα. Μὴ φοβηθῶμεν δικαστήν, πρὸ τοῦ δικαστηρίου τὴν χεῖρα προτείνοντα. Μὴ φοβηθῶμεν δικαστὴν Μη οὐκ ἀρνούμενον τὸ λαβεῖν. Πολλῆς ἀλογίας, ἀγρὸν μὲν βουλόμενον ὠνήσασθαι, τὴν εὔφορον γῆν ἐπιζητεῖν· οὐρανοῦ δὲ ἀντὶ γῆς προκειμένου, παρὸν ἐκεῖ κτήσασθαι χωρίον, μένειν ἐπὶ τῆς γῆς, καὶ τῶν ἐκ ταύτης ἀνέχεσθαι πόνων. Γρηγ. Νύσσης. - Ο πτωχῷ κοινωνήσας, εἰς τὴν μερίδα τοῦ δι' ἡμᾶς πτωχεύσαντος ἑαυτὸν κατά στήσει. Νείλου. - Καθάπερ ιδιόν ἐστι τοῦ φωτὸς τὸ φω τίζειν, οὕτως ἴδιον Θεοῦ· τὸ ἐλεεῖν καὶ οἰκτείρειν τὰ οἰκεῖα πλάσματα. Τοῦ ἁγίου Εἰρηναίου ἐκ τῆς πρὸς Βίκτωρα ἐπιστολῆς.· Έν ᾧ ἂν τις δύναιτο εὖ ποιεῖν τοῖς πλησίον, καὶ οὐ ποιεῖ, ἀλλότριος τῆς ἀγάπης τοῦ Κυρ νομισθήσεται. Φίλωνος. -- Τοιοῦτος γίνου περὶ τοὺς σοὺς οἰκέ τας, οἷον εὔχῃ σοὶ τὸν Θεὸν γενέσθαι. Ὡς γὰρ ἀκούο μεν, ἀκουσθησόμεθα ὑπὸ τοῦ Θεοῦ· καὶ ὡς ὁρῶμεν, ὁραθησόμεθα ὑπ' αὐτοῦ. Προενέγκωμεν οὖν τοῦ ἐλέου τὸν ἔλεον (β), ἵνα τῷ ὁμοίῳ τὸ ὅμοιον ἀντιλά δωμεν. Δημοσθ. Δίκαιόν ἐστιν ἐλεεῖν, οὐ τοὺς ἀδίκους τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ τοὺς παρὰ λόγον δυστυχοῦν τας. Βίαντ. — Βίας θανάτῳ μέλλων καταδικάζειν τινα, ἐδάκρυσεν. Εἰπόντος δέ τινος, Τί παθών, αὐτὸς και ταδικάζων κλαίεις; εἶπεν· Οτι ἀναγκαῖόν ἐστι, τῇ μὲν φύσει τὸ συμπαθὲς ἀποδοῦναι, τῷ δὲ νόμῳ τὴν ψήφον. Φωκίων. - Οὔτε ἐξ ἱεροῦ βωμὸν, οὔτε ἐκ τῆς μ ἀνθρωπίνης φύσεως ἀφαιρετέον τὸν ἔλεον. Δημοκρίτ. Ισοκράτ. καὶ Ἐπικτήτου. – Ξένοις μεταδίδου, καὶ τοῖς δεομένοις ἐκ τῶν ὄντων· ὁ γὰρ μὴ διδοὺς δεομένῳ, οὐδὲ αὐτὸς λήψεται δεόμενος. Πειρατῇ τινι ἐμπεσόντι εἰς τὴν γῆν, καὶ διαφθει ραμένῳ χειμώνος, περιβόλαιόν τις ἄρας, δέδωκεν, καὶ εἰς τὴν οἰκίαν εἰσαγαγών, τὰ ἑξῆς πάντα παρο έσχεν. Ονειδισθεὶς δὲ ὑπό τινος, ὅτι τοὺς πονηρούς Προενέγκωμεν τοῦ ἐλέου τὸν ἔλsoν. προσενέγκωμεν,

εὐεργετεῖ· Οὐ τὸν ἄνθρωπον, ἔφη, ἀλλὰ τὸ ἀνθρώ πινων τετίμηκα. χνη, Χαρικλείας. - Ξένῃ ἐν γῇ, τὸ μὲν ὤνιον, σπά. γιον τοῖς ἀγνοοῦσιν· τὸ δὲ αἰτούμενον, εὐμετάδοτον τοῖς ἐλεσῦσι. ΛΟΓΟΣ Περὶ εὐεργεσίας καὶ χάριτος. Λουκ. ς'. -- Καθὼς ἐθέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν εν θρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως. Α' Ιωάνν. γ. ῾Ο ἀγαθοποιῶν, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν· ὁ δὲ κακοποιῶν, οὐχ εώρακε τὸν Θεόν. Σιράχ ιη'. - Κρείσσον ὁ λόγος ἀγαθὸς, ἢ δότες γαθὸς λόγος ὑπὲρ δόμα. Σιράχ ιζ. Χάριν ἀνθρώπου, ὡς κόρην οφθαλμού συντήρησον. Σιράχ Αγ. – Ὁ ἀνταποδιδοὺς χάριτας, μέμνη ται καὶ εἰς τὰ μετὰ ταῦτα (ε)· καὶ ἐν καιρῷ πτώ σεως αὐτοῦ εὑρήσει στήριγμα. Βασιλείου. — Ωσπερ γὰρ οἱ ὀφθαλμοί, τὸ ἄγαν προσκείμενον οὐχ ὁρῶσιν, ἀλλὰ δέονται συμμέτρου τινὸς ἀποστάσεως· οὕτω καὶ αἱ ἀχάριστοι ψυχι δοίκασιν ἐν τῇ ἀπαλλοτριώσει τῶν ἀγαθῶν τῆς παρ ελθούσης χάριτος ἐπαισθάνεσθαι, Θεολόγου. - Ἕως πλεῖς ἐξ οὐρίας, τῷ ναυ αγοῦντι δὰς χεῖρα· ἕως δὲ εὐεχτεῖς καὶ πλουτεῖς, τῷ κακοπαθοῦντι βοήθησον. Οὐδὲν οὕτως ὡς τὸ εὖ ποιεῖν ἄνθρωπος ἔχει Θεοῦ. κἂν ὁ μὲν μείζω, ὁ δὲ ἐλάττω εὐεργετῇ, ἐκάτερος, οἶμαι, κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν. Χρυσοστ. Εὐεργετών, νόμιζε μιμείσθαι Θεόν. Ὁρῶμεν πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων, μετὰ τὰς εὐερο γεσίας, καθάπερ ἀνδραπόδων οὕτως ὑπερορώντας τῶν εὐεργετησάντων, καὶ τὰς ἀφοῦς ἀνασπώντων κατ' αὐτῶν. Εὐεργετῶμεν τοὺς μηδὲ αἰσθανομένους ότι εὐερ γετοῦνται, ἵνα μὴ ἀντιδιδόντες ἡμῖν τὸν ἔπαινον, ὅ τι δήποτε, ἐλαττώσωσιν ἡμῖν τὸν μισθόν. Οταν γὰρ μηδὲν παρὰ ἀνθρώπων λάβωμεν, τότε μείζονα παρὰ Θεοῦ ληψόμεθα. Αρκεί πολλαχοῦ καὶ προαίρεσις μέγα ποιῆσαι ἀγαθόν. Οὐκ εὖ ποιεῖ ὁ εὖ ποιῶν, ἀλλ᾽ εὖ πάσχει αὐτὸς, καὶ εὐεργετεῖται μᾶλλον, οὐκ εὐεργετεί. Μείζονα γὰρ λαμβάνει ἢ δίδωσι. Θεῷ γὰρ δανείζει, οὐκ ἀν θρώποις· αὔξει τὸν πλουτον, οὐ μειον· μειον δε, κάν μὴ ἐλαττώσῃ, ἐὰν μὴ δῷ, ΝΟΤΑ. Μέμνηται καὶ εἰς τὰ μετὰ ταῦτα. μέμνηται Καὶ Κύριος ἀνταποδιδοὺς χάριτας, μέμνηται. αὐτοῦ,

εὐεργετεῖ· Οὐ τὸν ἄνθρωπον, ἔφη, ἀλλὰ τὸ ἀνθρώ πινων τετίμηκα. χνη, Χαρικλείας. - Ξένῃ ἐν γῇ, τὸ μὲν ὤνιον, σπά. γιον τοῖς ἀγνοοῦσιν· τὸ δὲ αἰτούμενον, εὐμετάδοτον τοῖς ἐλεσῦσι. ΛΟΓΟΣ Περὶ εὐεργεσίας καὶ χάριτος. Λουκ. ς'. -- Καθὼς ἐθέλετε ἵνα ποιῶσιν ὑμῖν εν θρωποι, καὶ ὑμεῖς ποιεῖτε αὐτοῖς ὁμοίως. Α' Ιωάνν. γ. ῾Ο ἀγαθοποιῶν, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστιν· ὁ δὲ κακοποιῶν, οὐχ εώρακε τὸν Θεόν. Σιράχ ιη'. - Κρείσσον ὁ λόγος ἀγαθὸς, ἢ δότες γαθὸς λόγος ὑπὲρ δόμα. Σιράχ ιζ. Χάριν ἀνθρώπου, ὡς κόρην οφθαλμού συντήρησον. Σιράχ Αγ. – Ὁ ἀνταποδιδοὺς χάριτας, μέμνη ται καὶ εἰς τὰ μετὰ ταῦτα (ε)· καὶ ἐν καιρῷ πτώ σεως αὐτοῦ εὑρήσει στήριγμα. Βασιλείου. — Ωσπερ γὰρ οἱ ὀφθαλμοί, τὸ ἄγαν προσκείμενον οὐχ ὁρῶσιν, ἀλλὰ δέονται συμμέτρου τινὸς ἀποστάσεως· οὕτω καὶ αἱ ἀχάριστοι ψυχι δοίκασιν ἐν τῇ ἀπαλλοτριώσει τῶν ἀγαθῶν τῆς παρ ελθούσης χάριτος ἐπαισθάνεσθαι, Θεολόγου. - Ἕως πλεῖς ἐξ οὐρίας, τῷ ναυ αγοῦντι δὰς χεῖρα· ἕως δὲ εὐεχτεῖς καὶ πλουτεῖς, τῷ κακοπαθοῦντι βοήθησον. Οὐδὲν οὕτως ὡς τὸ εὖ ποιεῖν ἄνθρωπος ἔχει Θεοῦ. κἂν ὁ μὲν μείζω, ὁ δὲ ἐλάττω εὐεργετῇ, ἐκάτερος, οἶμαι, κατὰ τὴν ἑαυτοῦ δύναμιν. Χρυσοστ. Εὐεργετών, νόμιζε μιμείσθαι Θεόν. Ὁρῶμεν πολλοὺς τῶν ἀνθρώπων, μετὰ τὰς εὐερο γεσίας, καθάπερ ἀνδραπόδων οὕτως ὑπερορώντας τῶν εὐεργετησάντων, καὶ τὰς ἀφοῦς ἀνασπώντων κατ' αὐτῶν. Εὐεργετῶμεν τοὺς μηδὲ αἰσθανομένους ότι εὐερ γετοῦνται, ἵνα μὴ ἀντιδιδόντες ἡμῖν τὸν ἔπαινον, ὅ τι δήποτε, ἐλαττώσωσιν ἡμῖν τὸν μισθόν. Οταν γὰρ μηδὲν παρὰ ἀνθρώπων λάβωμεν, τότε μείζονα παρὰ Θεοῦ ληψόμεθα. Αρκεί πολλαχοῦ καὶ προαίρεσις μέγα ποιῆσαι ἀγαθόν. Οὐκ εὖ ποιεῖ ὁ εὖ ποιῶν, ἀλλ᾽ εὖ πάσχει αὐτὸς, καὶ εὐεργετεῖται μᾶλλον, οὐκ εὐεργετεί. Μείζονα γὰρ λαμβάνει ἢ δίδωσι. Θεῷ γὰρ δανείζει, οὐκ ἀν θρώποις· αὔξει τὸν πλουτον, οὐ μειον· μειον δε, κάν μὴ ἐλαττώσῃ, ἐὰν μὴ δῷ, ΝΟΤΑ. Μέμνηται καὶ εἰς τὰ μετὰ ταῦτα. μέμνηται Καὶ Κύριος ἀνταποδιδοὺς χάριτας, μέμνηται. αὐτοῦ,

Χρυσοστ. -- Ο μὲν πρῶτον εὐεργετών, φανεράν ἐπιδείκνυται τὴν χρηστότητα· ὁ δὲ εὐεργετηθεὶς, δ τι ἂν ἀποδῷ, ὀφείλημα ἀποδίδωσιν, οὐ χάριν ἀπο τίθεται. Κλήμεντος 'Ρώμης. — Οὐ δίκαιόν ἐστι τοῦ δεδω. κότος ἐγκαταλειφθέντος, τὰ δοθέντα παραμένειν τοῖς ἀγνώμοσιν. Του Νύσσης. – Ο θελήσας τὸ ἀγαθὸν μόνον, κωλυθεὶς δὲ πρὸς τὸ καλὸν τῷ μὴ δύνασθαι, κατ' οὐδὲν ἐλαττοῦται τῆς ψυχῆς διαθέσει, τοῦ διὰ τῶν ἔργων τὴν γνώμην δείξαντος. Φίλων. Οὐδὲν οὕτω εὐάγωγον εἰς εὔνοιαν, ὡς ἡ τῶν εὐεργετημάτων εὐφημία. Πλέον ἀγάπα, βασιλεῦ, τοὺς λαμβάνειν παρὰ σοῦ χάριτας ἱκετεύοντας, ἤπερ τοὺς σπουδάζοντας δω ρεάς σοι προσφέρειν. Τοῖς μὲν γὰρ ὀφειλέτης αμοι τῆς καθίσταται· οἱ δέ σου τὸν ὀφειλέτην ποιήσουσι. τὸν οἰκειούμενον τὰ εἰς αὐτοὺς γινόμενα, καὶ ἀμει-, βόμενον ἀγαθαῖς ἀντιδόσεσιν τὸν φιλάνθρωπον σου σκοπόν. Τοῦ αὐτοῦ, ἀλλ. Πλουτ. — Η χάρις ὥσπερ ἡ ή σελήνη, ὅταν τελεία γένηται, τότε καλὴ φαίνεται. Δημοκρίτ. -- Θεῷ ὅμοιον ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὸ εὖ ποιεῖν μὴ καπηλεύηται· καὶ τὸ εὐεργετεῖν καὶ τὸ ἀληθεύειν. Ο αὐτὸς ἰδών τινα προχείρως πᾶσι χαριζόμενον, καὶ ἀνεξετάστως υπηρετούμενον, Κακῶς, εἶπεν, ἀπόλοιο, ὅτι τὰς Χάριτας παρθένους οὖσας, πόρνας ἐποίησας. Μοσχίωνος. - Τὸ μὲν εἰς ἀχάριστον ἀναλῶσαι, ἐπιζήμιον· τὸ δὲ εἰς εὐχάριστον μὴ ἀναλῶσαι, βλα Γερόν. * Κάτωνος. - Οἱ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων, πρὸς μὲν τὰς τιμωρίας ἑτοιμοτέρως ἔχουσι· πρὸς δὲ τὰς εὐερ γεσίας καὶ φιλίας, ὑπτίως. Αλέξανδρ. — Ξενοκράτει τῷ φιλοσόφῳ πεντή κοντα τάλαντα πέμψας, ὡς οὐκ ἐδέξατο, μὴ δεῖσθαι φήσα;, ερώτησεν, εἰ μηδὲ φίλον ἔχει Ξενοκράτης Ἐμοὶ γὰρ, ἔφη, μόλις ὁ Δαρείου πλοῦτος εἰς τοὺς φίλους ήρκεσεν. Τινὸς δὲ τῶν αὐτοῦ φίλων αἰτήσαντος αὐτὸν εἰς προίκα τῆς θυγατρός, ἐκέλευσε πεντήκοντα τάλαντα λαβεῖν· αὐτοῦ δὲ φήσαντος, ἱκανὰ εἶναι' δέκα, Σολ μὲν, ἔφη, λαβεῖν, ἐμοὶ δὲ οὐχ ἱκανὰ εἶναι δέκα δοῦ ναι. Ὁ αὐτὸς πληρώσας ποτὲ ὀστέων πίνακα, ἔπεμψε Διογένει τῷ Κυνικῷ φιλοσόφῳ· ὁ δὲ λαβὼν, εἶπεν, Κυνικὸν μὲν τὸ βρῶμα, οὐ βασιλικόν δὲ τὸ δῶρον. Ὁ αὐτὸς εἶπεν, τῆς αὐτῆς ἁμαρτίας εἶναι, τὸ * Είναι οἷς μὴ δεῖ, καὶ τὸ μὴ διδόναι οἷς δεῖ., Διογένης ερωτηθεὶς ὑπό τινος, διὰ τίνα αἰτίαν οἱ ἄνθρωποι, τοῖς μὲν προσαιτοῦσι, διδόασι· τοῖς δὲ φιλοσοφοῦσιν, οὐδαμῶς, εἶπεν. Ὅτι χωλοὶ μὲν καὶ τυφλοὶ ἴσως ἐλπίζουσι γενέσθαι, φιλόσοφοι δὲ οὔ, Φιλιστίων. Τα γῇ δανείζειν κρεῖττόν ἐστιν ἡ βροτοῖς, * εις τόκους δίδωσι μὴ λυπουμένη.

Χρυσοστ. -- Ο μὲν πρῶτον εὐεργετών, φανεράν ἐπιδείκνυται τὴν χρηστότητα· ὁ δὲ εὐεργετηθεὶς, δ τι ἂν ἀποδῷ, ὀφείλημα ἀποδίδωσιν, οὐ χάριν ἀπο τίθεται. Κλήμεντος 'Ρώμης. — Οὐ δίκαιόν ἐστι τοῦ δεδω. κότος ἐγκαταλειφθέντος, τὰ δοθέντα παραμένειν τοῖς ἀγνώμοσιν. Του Νύσσης. – Ο θελήσας τὸ ἀγαθὸν μόνον, κωλυθεὶς δὲ πρὸς τὸ καλὸν τῷ μὴ δύνασθαι, κατ' οὐδὲν ἐλαττοῦται τῆς ψυχῆς διαθέσει, τοῦ διὰ τῶν ἔργων τὴν γνώμην δείξαντος. Φίλων. Οὐδὲν οὕτω εὐάγωγον εἰς εὔνοιαν, ὡς ἡ τῶν εὐεργετημάτων εὐφημία. Πλέον ἀγάπα, βασιλεῦ, τοὺς λαμβάνειν παρὰ σοῦ χάριτας ἱκετεύοντας, ἤπερ τοὺς σπουδάζοντας δω ρεάς σοι προσφέρειν. Τοῖς μὲν γὰρ ὀφειλέτης αμοι τῆς καθίσταται· οἱ δέ σου τὸν ὀφειλέτην ποιήσουσι. τὸν οἰκειούμενον τὰ εἰς αὐτοὺς γινόμενα, καὶ ἀμει-, βόμενον ἀγαθαῖς ἀντιδόσεσιν τὸν φιλάνθρωπον σου σκοπόν. Τοῦ αὐτοῦ, ἀλλ. Πλουτ. — Η χάρις ὥσπερ ἡ ή σελήνη, ὅταν τελεία γένηται, τότε καλὴ φαίνεται. Δημοκρίτ. -- Θεῷ ὅμοιον ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ὅταν τὸ εὖ ποιεῖν μὴ καπηλεύηται· καὶ τὸ εὐεργετεῖν καὶ τὸ ἀληθεύειν. Ο αὐτὸς ἰδών τινα προχείρως πᾶσι χαριζόμενον, καὶ ἀνεξετάστως υπηρετούμενον, Κακῶς, εἶπεν, ἀπόλοιο, ὅτι τὰς Χάριτας παρθένους οὖσας, πόρνας ἐποίησας. Μοσχίωνος. - Τὸ μὲν εἰς ἀχάριστον ἀναλῶσαι, ἐπιζήμιον· τὸ δὲ εἰς εὐχάριστον μὴ ἀναλῶσαι, βλα Γερόν. * Κάτωνος. - Οἱ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων, πρὸς μὲν τὰς τιμωρίας ἑτοιμοτέρως ἔχουσι· πρὸς δὲ τὰς εὐερ γεσίας καὶ φιλίας, ὑπτίως. Αλέξανδρ. — Ξενοκράτει τῷ φιλοσόφῳ πεντή κοντα τάλαντα πέμψας, ὡς οὐκ ἐδέξατο, μὴ δεῖσθαι φήσα;, ερώτησεν, εἰ μηδὲ φίλον ἔχει Ξενοκράτης Ἐμοὶ γὰρ, ἔφη, μόλις ὁ Δαρείου πλοῦτος εἰς τοὺς φίλους ήρκεσεν. Τινὸς δὲ τῶν αὐτοῦ φίλων αἰτήσαντος αὐτὸν εἰς προίκα τῆς θυγατρός, ἐκέλευσε πεντήκοντα τάλαντα λαβεῖν· αὐτοῦ δὲ φήσαντος, ἱκανὰ εἶναι' δέκα, Σολ μὲν, ἔφη, λαβεῖν, ἐμοὶ δὲ οὐχ ἱκανὰ εἶναι δέκα δοῦ ναι. Ὁ αὐτὸς πληρώσας ποτὲ ὀστέων πίνακα, ἔπεμψε Διογένει τῷ Κυνικῷ φιλοσόφῳ· ὁ δὲ λαβὼν, εἶπεν, Κυνικὸν μὲν τὸ βρῶμα, οὐ βασιλικόν δὲ τὸ δῶρον. Ὁ αὐτὸς εἶπεν, τῆς αὐτῆς ἁμαρτίας εἶναι, τὸ * Είναι οἷς μὴ δεῖ, καὶ τὸ μὴ διδόναι οἷς δεῖ., Διογένης ερωτηθεὶς ὑπό τινος, διὰ τίνα αἰτίαν οἱ ἄνθρωποι, τοῖς μὲν προσαιτοῦσι, διδόασι· τοῖς δὲ φιλοσοφοῦσιν, οὐδαμῶς, εἶπεν. Ὅτι χωλοὶ μὲν καὶ τυφλοὶ ἴσως ἐλπίζουσι γενέσθαι, φιλόσοφοι δὲ οὔ, Φιλιστίων. Τα γῇ δανείζειν κρεῖττόν ἐστιν ἡ βροτοῖς, * εις τόκους δίδωσι μὴ λυπουμένη.

Λυσάνδρ. - Λύσανδρος, Διονυσίου τοῦ τυράννου πέμψαντος ἱμάτια ταῖς θυγατράσιν αὐτοῦ τῶν πολυ τελῶν, οὐκ ἔλαβεν, εἰπών, δεδιέναι μὴ διὰ ταῦτα μᾶλλον αἰσχραὶ φανῶσιν. Ἡ χάρις, ὡς οὐδὲν ἄλλο ἐν βίῳ, τοῖς πολλοῖς τά χιστα γηράσκει. Δημοσθ. — Οἱ μὴ χρησάμενοι τοῖς καιροῖς [και κοῖς] ὀρθῶς, οὐδὲ εἰ συνέβη τι αὐτοῖς παρὰ τοῦ Θεοῦ χρηστόν, μνημονεύουσιν. Ὁ αὐτὸς ἔλεγεν, Τὸν μὲν διδόντα χάριν, χρή παρα χρήμα ἐπιλανθάνεσθαι· τὸν δὲ λαμβάνοντα, διὰ παντὸς μεμνῆσθαι. Ἡρακλείτου Φυσικού. — Ή εὔκαιρος χάρις, λιμῷ καθάπερ τροφὴ ἁρμόττουσα, τὴν τῆς ψυχῆς ἔνδειαν ἰᾶται. Μενάνδρου. Οταν ἕτερός σοι μηδὲν πλεῖον διδῷ, Δέξαι τὸ μόριον τοῦ λαβεῖν γὰρ μηδέν, Τὸ λαβεῖν ἔλαττον, πλεῖον ἔσται σοι πολύ. ΛΟΓΟΣ Θ' 10. Περὶ ἀρχῆς καὶ ἐξουσίας (α). Σιράχ λη'. - Μὴ δῷς μῶμον ἐν τῇ δόξῃ σου, καὶ ἐν ἡμέρᾳ δόξης μὴ ἐπαίρου. Βασιλείου. Βασιλεία ἐστὶν ἔννομος ἐπιστασία. Αἱ οὖν παρὰ βασιλέως διδόμεναι ὑποθῆκαι, τοῦ γε ἀληθῶς τῆς προσηγορίας ταύτης ἀξίου, πολὺ τὸ νέο μιμον ἔχουσι, τὸ κοινῇ πᾶσι λυσιτελές σκοποῦσαι, καὶ οὐχὶ πρὸς τὸν σκοπὸν τῆς ἰδίας ὠφελείας συντε ταγμέναι. Τοῦτο γὰρ διαφέρει τύραννος βασιλέως, ὅτι ὁ μὲν τὸ ἑαυτοῦ πανταχόθεν σκοπεῖ· ὁ δὲ, τό τις ἀρχομένοις ὠφέλιμον ἐκπορίζει. Παροιμ. και'. - Ε' καρδία βασιλέως ἐν χειρὶ Θεοῦ, οὐ σώζεται διὰ ὁπλιτικτὴν δύναμιν, ἀλλὰ διὰ τὴν θείαν χειραγωγίαν. Ἐν χειρὶ δὲ Θεοῦ ἐστιν, οὐχ ὁ τυχών, ἀλλ' ὁ ἄξιος τῆς τοῦ βασιλέως προσο ηγορίας. Πρὸς τὸ τοῦ ἄρχοντος ἦθος πλάττεσθαι πέφυκεν ὡς τὰ πολλὰ τὸ ἀρχόμενον· ὥστε ὁποῖεί ποτε οἱ ἄγοντες ὦσι, τοιοῦτον ἀνάγκη καὶ τὸ ἀ[να]γόμενον εἶναι. Παλαιός ἐστι λόγος, τοὺς ἀρετῆς μεταποιουμέν νους, μεθ᾿ ἡδονῆς αὐτοὺς μὴ ἐπιβάλλειν ἀρχαῖς. Ο Θεολόγου. – Ανθρώπῳ χαλεποῦ ὄντος τὸ εἰδέ ΝΟΤΑ. (α) Περὶ 'Αρχῆς καὶ ἐξουσίας.

Γ΄. Κρύπτει τον φθόνον ἐν σχήματι εὐνοίας, ο μό τον τῷ ἀδελφῷ ἐξ ἑτέρω[ν] προσφέρων. ε. "Ωσπερ αἱ σαρκικαὶ ἀρεταὶ τὴν τῶν ἀνθρώπων δίξαν, οὕτω καὶ αἱ πνευματικαὶ τὴν τοῦ Θεοῦ ἐπι σπῶνται. ια'. ᾿Αγάπη καὶ ἐγκράτεια ψυχὴν καθαίρουσι νοῦν δὲ λαμπρύνει προσευχή καθαρά. ιβ'. Δυνατὸς ἀνὴρ ἐκεῖνος ὑπάρχει, ὁ πράξει καὶ γνώσει τὴν κακίαν ἀπελαύνων. εγ'. Εὗρε χάριν οὗτος παρὰ τῷ Θεῷ, ὁ ἀπάθειαν κτησάμενος καὶ γνῶσιν πνευματικήν. ιδ. Λογισμῶν ἐμπαθῶν εἰ περιγενέσθαι θέλης, ἐγκράτειαν κτῆσαι, καὶ ἀγάπην πρὸς τοὺς πλησίον. ιε'. Φύλαξον σαυτὸν ἀπὸ ἀκρασίας καὶ μίσους, καὶ μὴ εὕρῃς πρόσκομμα ἐν καιρῷ προσευχῆς σου. ις. Ὥσπερ οὐκ ἔστιν εὑρεῖν ἐν βορβόρῳ ἀρώμα τα, οὕτως οὐδ' ἐν ψυχῇ μνησικάκου ἀγάπης εὐωδίαν. ιζ. Κράτει γενναίως θυμοῦ καὶ ἐπιθυμίας, καὶ πονηρῶν λογισμῶν τάχιστα ἀπαλλάττῃ. εη'. ᾿Αναιρεί κενοδοξίαν ή κρυπτή εργασία, ἀπὸ ελαύνει δὲ ὑπερηφανίαν τὸ μηδένα ἐξουθενεῖν. εθ'. ίδιον κενοδοξίας υπόκρισις καὶ ψεῦδος· τῆς δὲ ὑπερηφανίας, ή οίησις καὶ φθόνος. κ. Αρχων ἐκεῖνος ὁ ἑαυτοῦ ἄρξας, καὶ ψυχὴν καὶ σῶμα τῷ λόγῳ ὑποτάξας. κα'. Γνησιότης φίλου ἐν πειρασμό, δείκνυται, ἡνίκα τῆς ἀνάγκης συγκοινωνός γένηται. κα. Ασφάλισαι τὰς αἰσθήσεις τῷ τρόπῳ τῆς ἡσυχίας, καὶ δίκασον τους λογισμοὺς ἐφεστῶτας τη καρδίᾳ. κγ. Πρὸς τοὺς λυπηρούς λογισμούς, ἀμνησικά χως ἀπάντα· πρὸς δὲ τοὺς φιληδόνους ἐχθρωδῶς διάχεισο. κδ'. Ησυχία καὶ προσευχή, καὶ ἀγάπη, καὶ ἐγε κράτεια τετραπλοκόν ἐστιν ἅρμα, εἰς οὐρανοὺς ἀν άγον τὸν νοῦν. κε'. Τῆξον τὴν σάρκα σου ἀπιτίᾳ καὶ ἀγρυπνία, καὶ ἀπελαύνεις τὸν δήμιον τῆς ἡδονῆς λογισμού. κς'. α; τέκεται κηρὸς ἀπὸ προσώπου πυρ οὕτως ἀπὸ φόβου Θεοῦ ἀκάθαρτο λογισμός. κα. Κακή ζημία ψυχῆς συνετῆς ἔγχρονίσαι πάν θει ψεκτῷ. κη'. Υπόμεινον τὰς τῶν λυπηρῶν καὶ ἐλιντρών ἐπαγωγάς· διὰ γὰρ τούτων σε καθαίρει ἡ τοῦ (405 πρόνοια. κθ'. Ρίψας τὴν ὕλην καὶ τῷ κόσμῳ ἀποταξάμε νος· ἀπόταξαι λοιπὸν καὶ τοῖς πονηροῖς λογισμοῖς. λ. Ἴδιον ἔργον ὑπάρχει τοῦ νοῦ, τὸ λόγοις Θε σχολάζειν ἀεί. λα'. Ὥσπερ ἔργον Θεοῦ διοικῆσαι τὸν κόσμον, οὕτω καὶ ψυχῆς κυβερνᾶν τὸ σῶμα. λβ'. Ποίᾳ ἐλπίδι τῷ Χριστῷ ἀπαντήσωμεν ταῖς της σαρχές τουαῖς μέλος τοῦ νῦν δουλεύοντες, το

καὶ μὴ τοὺς ἀξίους ἀποστερεῖν διὰ τοὺς ἀναξίους. ο Αριστοτέλ. -- Ο πολλοῖς φοβερὸς ὤν, πολλούς φοβεῖται. Δεῖ τοὺς νοῦν ἔχοντας τῶν δυναστευόντων, μὴ διὰ τὰς ἀρχὰς, ἀλλὰ διὰ τὰς ἀρετὰς θαυμάζεσθαι, ἵνα τύχης μεταπεσούσης, τῶν αὐτῶν ἐγκωμίων ἀξιῶν ται. Ισοκράτ. — Ζήλου μὴ τοὺς μεγίστην ἀρχὴν κτην σαμένους, ἀλλὰ τοὺς ἄριστα τῇ παρούσῃ χρησαμέ νους. Κάκιστον ἔλεγεν ἄρχοντα εἶναι, τὸν ἄρχειν ἐαν τοῦ μὴ δυνάμενον. Δημοκρίτ. - Ποθητός εἶναι μᾶλλον ἢ φοβερός κατὰ τὸν βίον προαιροῦ· ἦν γὰρ πάντες φοβούνται, 13 πάντας φοβεῖται. Τὸν ἄρχοντα δεῖ ἔχειν, πρὸς μὲν τοὺς καιρούς λο γισμόν· πρὸς δὲ τοὺς ἐναντίους τόλμαν· πρὸς δὲ τοὺς ὑποτεταγμένους εύνοιαν. Δεῖ τὸν ἑτέρων μελλοντα ἄρξειν, αὐτὸν ἑαυτοῦ πρότερον ἄρχειν. Κλειτάρχ. -- Κρείσσον ἄρχεσθαι τοῖσιν ἀνοήτοις, ἢ ἄρχειν. Διογένης. -- Ερωτηθείς πῶς ἄν τις πολιτεύηται ἐξουσίᾳ ἔφη· Καθάπερ πυρὶ, μήτε λίαν ἐγγὺς εἶναι, ἵνα μὴ κατακαῇ· μήτε πόρρω, ίνα μη βια γώση. Κύρου. — Αρχειν οὐδενὶ προσήκει, ὃς οὐ κρείτ των ἐστὶ τῶν ἀρχομένων. Σόλ. — Αρχε πρῶτον μαθών ἄρχεσθαι· ἄρχε σθαι γὰρ μαθών, ἄρχειν ἐπιστήσῃ. Εἰς ἀρχὴν κατασταθείς, μηδενὶ χρῶ πονηρῷ πρὸς τὰς διοικήσεις. Τῶν γὰρ ἂν ἐκεῖνος ἁμάρτοι, σοὶ τὰς αἰτίας τῷ ἄρχοντι ἐπιθήσουσιν. Ὥσπερ τὸν ἐν δημοκρατία πολιτευόμενον, τὸ πλῆ θος δεῖ θεραπεύειν· οὕτω καὶ τὸν ἐν μοναρχίᾳ κατ οικοῦντα, τὸν βασιλέα προσήκει θαυμάζειν. Χαιρέμων. - Ολως κρείσσον οὐκ ἐᾷ φρονεῖν μέγα. Αντίγον. — 'Αντίγονος ο βασιλεύς, πρός τινα μακαρίζουσαν αὐτὸν γραῦν· Εἰ ᾔδεις, ἔφη, ὦ μή τερ, ὅσων κακῶν ἐστι τοῦτο τὸ ῥάκος, δείξας τὸ διάδημα, οὐκ ἂν ἐπὶ κοπρίας κείμενον ἐβάστασας. (γ) Πολιτεύηται ἐπ᾿ ἐξουσίᾳ. Κρείσσον. Επαμιν. — Επαμινώνδας ὁ Θηβαῖος ἰδὼν στρατ τὸ κρείσσον,

καὶ μὴ τοὺς ἀξίους ἀποστερεῖν διὰ τοὺς ἀναξίους. ο Αριστοτέλ. -- Ο πολλοῖς φοβερὸς ὤν, πολλούς φοβεῖται. Δεῖ τοὺς νοῦν ἔχοντας τῶν δυναστευόντων, μὴ διὰ τὰς ἀρχὰς, ἀλλὰ διὰ τὰς ἀρετὰς θαυμάζεσθαι, ἵνα τύχης μεταπεσούσης, τῶν αὐτῶν ἐγκωμίων ἀξιῶν ται. Ισοκράτ. — Ζήλου μὴ τοὺς μεγίστην ἀρχὴν κτην σαμένους, ἀλλὰ τοὺς ἄριστα τῇ παρούσῃ χρησαμέ νους. Κάκιστον ἔλεγεν ἄρχοντα εἶναι, τὸν ἄρχειν ἐαν τοῦ μὴ δυνάμενον. Δημοκρίτ. - Ποθητός εἶναι μᾶλλον ἢ φοβερός κατὰ τὸν βίον προαιροῦ· ἦν γὰρ πάντες φοβούνται, 13 πάντας φοβεῖται. Τὸν ἄρχοντα δεῖ ἔχειν, πρὸς μὲν τοὺς καιρούς λο γισμόν· πρὸς δὲ τοὺς ἐναντίους τόλμαν· πρὸς δὲ τοὺς ὑποτεταγμένους εύνοιαν. Δεῖ τὸν ἑτέρων μελλοντα ἄρξειν, αὐτὸν ἑαυτοῦ πρότερον ἄρχειν. Κλειτάρχ. -- Κρείσσον ἄρχεσθαι τοῖσιν ἀνοήτοις, ἢ ἄρχειν. Διογένης. -- Ερωτηθείς πῶς ἄν τις πολιτεύηται ἐξουσίᾳ ἔφη· Καθάπερ πυρὶ, μήτε λίαν ἐγγὺς εἶναι, ἵνα μὴ κατακαῇ· μήτε πόρρω, ίνα μη βια γώση. Κύρου. — Αρχειν οὐδενὶ προσήκει, ὃς οὐ κρείτ των ἐστὶ τῶν ἀρχομένων. Σόλ. — Αρχε πρῶτον μαθών ἄρχεσθαι· ἄρχε σθαι γὰρ μαθών, ἄρχειν ἐπιστήσῃ. Εἰς ἀρχὴν κατασταθείς, μηδενὶ χρῶ πονηρῷ πρὸς τὰς διοικήσεις. Τῶν γὰρ ἂν ἐκεῖνος ἁμάρτοι, σοὶ τὰς αἰτίας τῷ ἄρχοντι ἐπιθήσουσιν. Ὥσπερ τὸν ἐν δημοκρατία πολιτευόμενον, τὸ πλῆ θος δεῖ θεραπεύειν· οὕτω καὶ τὸν ἐν μοναρχίᾳ κατ οικοῦντα, τὸν βασιλέα προσήκει θαυμάζειν. Χαιρέμων. - Ολως κρείσσον οὐκ ἐᾷ φρονεῖν μέγα. Αντίγον. — 'Αντίγονος ο βασιλεύς, πρός τινα μακαρίζουσαν αὐτὸν γραῦν· Εἰ ᾔδεις, ἔφη, ὦ μή τερ, ὅσων κακῶν ἐστι τοῦτο τὸ ῥάκος, δείξας τὸ διάδημα, οὐκ ἂν ἐπὶ κοπρίας κείμενον ἐβάστασας. (γ) Πολιτεύηται ἐπ᾿ ἐξουσίᾳ. Κρείσσον. Επαμιν. — Επαμινώνδας ὁ Θηβαῖος ἰδὼν στρατ τὸ κρείσσον,

τόπεδον μέγα καὶ καλὸν, στρατηγὸν οὐκ ἔχον· 'Ηλ! κου, ἔφη, θηρίον καφαλὴν οὐκ ἔχει. Φιλίππου. — Τὸν βασιλέα δεῖ μνημονεύειν, ὅτι ἄνθρωπος ὢν ἐξουσίαν εἴληφεν [ἔλαβεν] ἰσόθεον, ἵνα προαιρῆται μὲν τὰ καλὰ καὶ θεῖα, φρονήσει δὲ ἀν θρωπίνῃ χρῆται. Εἰ βούλει τὴν οἰκίαν εὖ οἰκεῖσθαι, μιμοῦ τὸν Σπαρτιάτην Λυκοῦργον. Ον γὰρ τρόπον οὐ τείχεσ, τὴν πόλιν έφραξεν, ἀλλ' ἀρετῇ τοὺς ἐνοικοῦντας ὠχύρωσεν, καὶ διαπαντὸς ἐτήρησεν ἐλευθέραν τὴν πόλιν· οὕτως καὶ σὺ, μὴ μεγάλην αὐτὴν περίβαλε καὶ τοίχους ὑψηλούς ἀνίστα, ἀλλὰ τοὺς ἐνοικοῦντας εὐνοίς, καὶ πίστει, καὶ φιλία στήριζε, καὶ οὐδὲν εἰς αὐτὴν εἰσελεύσεται βλαβερόν, οὐδ᾽ ἂν τὸ σύμπαν τῆς κακίας παρατάξηται στίφος. Μηδεὶς τῶν φρονίμων τοῦ ἄρχειν ἀλλοτριούσθω. Καὶ γὰρ ἀσεβὲς τὸ ἀποσπᾶν ἑαυτὸν τῆς τῶν δεομέ νων εὐχρηστίας [εὐχαριστ.] καὶ ἀγενὲς τὸ τοῖς φαύ λοις παραχωρεῖν. ᾿Ανόητον γὰρ τὸ αἱρεῖσθαι κακῶς ἄρχεσθαι μᾶλλον, ή καλῶς ἄρχειν. Δεινὸν καὶ χαλεπώτατον τοὺς χείρους τῶν βελτιό νων ἄρχειν, καὶ τοὺς ἀνοητοτέρους τοῖς φρονιμωτές ροις προστάττειν. Εὐμένης. - Εὐμένης ὁ βασιλεὺς ἔλεγε τοῖς ἀδελ φοῖς διαπαντός· Ἐὰν μὲν ὡς βασιλεῖ προσφέρησθε, ὡς ἀδελφοῖς ὑμῖν χαρίσομαι· ἐὰν δὲ ὡς ἀδελφῷ, ἐγὼ ὑμῖν ὡς βασιλεύς. Κότυς. Κότυς ὁ τῶν Θρακών βασιλεύς, Θηβαίων σεμνυνομένων ότι Λακεδαιμονίων ἡγήσαντο· Ἐγώ, φησὶν, ἑώρακα χειμάρρους ποταμῶν μείζους τῶν αεννάων γενομένους, ἀλλ᾽ ὀλίγον χρόνον. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, Τίνι καταλιμπάνεις το βασί λειον; ἔφη· Τῷ δυναμένῳ. Φίλων. – Τῇ μὲν οὐσίᾳ τοῦ σώματος, ίσος παν τὸς ἀνθρώπου ὁ βασιλεύς· τῇ ἐξουσίᾳ δὲ τοῦ ἀξιώ ματος, ὅμοιός ἐστι τὸ ἐπὶ πάντων Θεῷ. Οὐκ ἔχει γὰρ ἐπὶ γῆς αὐτοῦ ὑψηλότερον. Χρὴ τοίνυν καὶ ὡς θνητὸν μὴ ἐπαίρεσθαι, καὶ ὡς Θεὸν μὴ ὀργίζεσθαι. Εἰ γὰρ καὶ εἰκόνι θεϊκῇ τετίμηται, ἀλλὰ καὶ κόνει χοϊκῇ συμπέπλεκται, δι' ἧς ἐκδιδάσκεται τὴν πρὸς πάντας ἁπλότητα (ὁμοιότητα]. Μουσωνίου. – Πειρατέον καταπληκτικὸν μάλ λον τοῖς ὑπηκόοις, ἡ φοβερὸν θεωρεῖσθαι· τῷ μὲν γὰρ σεμνότης [τὸ σεμνότητος], τῷ δὲ ἀπήνεια παρ ἀκολουθεῖ. Δημοκρίτ. - Πονηρὰ φύσις ἐξουσίας ἐπιλαβομέ νη, δημοσίας ἀπεργάζεται συμφοράς. ᾿Αντισθέν. Τότε τὰς πόλεις ἀπόλλυσθαι συμ βαίνει, ὅταν μὴ δύνωνται οἱ κρατοῦντες τοὺς φαύ λους ἐκ τῶν σπουδαίων διακρίνειν. Επισφαλές μαινομένῳ δοῦναι μάχαιραν, καὶ μου χθηρῷ δύναμιν. Μενάνδρου. Πλοῦτος ἀλόγιστος προσλαβών ἐξουσίαν, καὶ τοὺς φρονεῖν δοκοῦντας ανοήτους ποιεῖ. Δημοσθ. - Τὸ γὰρ εὖ πράττειν παρὰ τὴν ἀξίαν,

τόπεδον μέγα καὶ καλὸν, στρατηγὸν οὐκ ἔχον· 'Ηλ! κου, ἔφη, θηρίον καφαλὴν οὐκ ἔχει. Φιλίππου. — Τὸν βασιλέα δεῖ μνημονεύειν, ὅτι ἄνθρωπος ὢν ἐξουσίαν εἴληφεν [ἔλαβεν] ἰσόθεον, ἵνα προαιρῆται μὲν τὰ καλὰ καὶ θεῖα, φρονήσει δὲ ἀν θρωπίνῃ χρῆται. Εἰ βούλει τὴν οἰκίαν εὖ οἰκεῖσθαι, μιμοῦ τὸν Σπαρτιάτην Λυκοῦργον. Ον γὰρ τρόπον οὐ τείχεσ, τὴν πόλιν έφραξεν, ἀλλ' ἀρετῇ τοὺς ἐνοικοῦντας ὠχύρωσεν, καὶ διαπαντὸς ἐτήρησεν ἐλευθέραν τὴν πόλιν· οὕτως καὶ σὺ, μὴ μεγάλην αὐτὴν περίβαλε καὶ τοίχους ὑψηλούς ἀνίστα, ἀλλὰ τοὺς ἐνοικοῦντας εὐνοίς, καὶ πίστει, καὶ φιλία στήριζε, καὶ οὐδὲν εἰς αὐτὴν εἰσελεύσεται βλαβερόν, οὐδ᾽ ἂν τὸ σύμπαν τῆς κακίας παρατάξηται στίφος. Μηδεὶς τῶν φρονίμων τοῦ ἄρχειν ἀλλοτριούσθω. Καὶ γὰρ ἀσεβὲς τὸ ἀποσπᾶν ἑαυτὸν τῆς τῶν δεομέ νων εὐχρηστίας [εὐχαριστ.] καὶ ἀγενὲς τὸ τοῖς φαύ λοις παραχωρεῖν. ᾿Ανόητον γὰρ τὸ αἱρεῖσθαι κακῶς ἄρχεσθαι μᾶλλον, ή καλῶς ἄρχειν. Δεινὸν καὶ χαλεπώτατον τοὺς χείρους τῶν βελτιό νων ἄρχειν, καὶ τοὺς ἀνοητοτέρους τοῖς φρονιμωτές ροις προστάττειν. Εὐμένης. - Εὐμένης ὁ βασιλεὺς ἔλεγε τοῖς ἀδελ φοῖς διαπαντός· Ἐὰν μὲν ὡς βασιλεῖ προσφέρησθε, ὡς ἀδελφοῖς ὑμῖν χαρίσομαι· ἐὰν δὲ ὡς ἀδελφῷ, ἐγὼ ὑμῖν ὡς βασιλεύς. Κότυς. Κότυς ὁ τῶν Θρακών βασιλεύς, Θηβαίων σεμνυνομένων ότι Λακεδαιμονίων ἡγήσαντο· Ἐγώ, φησὶν, ἑώρακα χειμάρρους ποταμῶν μείζους τῶν αεννάων γενομένους, ἀλλ᾽ ὀλίγον χρόνον. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, Τίνι καταλιμπάνεις το βασί λειον; ἔφη· Τῷ δυναμένῳ. Φίλων. – Τῇ μὲν οὐσίᾳ τοῦ σώματος, ίσος παν τὸς ἀνθρώπου ὁ βασιλεύς· τῇ ἐξουσίᾳ δὲ τοῦ ἀξιώ ματος, ὅμοιός ἐστι τὸ ἐπὶ πάντων Θεῷ. Οὐκ ἔχει γὰρ ἐπὶ γῆς αὐτοῦ ὑψηλότερον. Χρὴ τοίνυν καὶ ὡς θνητὸν μὴ ἐπαίρεσθαι, καὶ ὡς Θεὸν μὴ ὀργίζεσθαι. Εἰ γὰρ καὶ εἰκόνι θεϊκῇ τετίμηται, ἀλλὰ καὶ κόνει χοϊκῇ συμπέπλεκται, δι' ἧς ἐκδιδάσκεται τὴν πρὸς πάντας ἁπλότητα (ὁμοιότητα]. Μουσωνίου. – Πειρατέον καταπληκτικὸν μάλ λον τοῖς ὑπηκόοις, ἡ φοβερὸν θεωρεῖσθαι· τῷ μὲν γὰρ σεμνότης [τὸ σεμνότητος], τῷ δὲ ἀπήνεια παρ ἀκολουθεῖ. Δημοκρίτ. - Πονηρὰ φύσις ἐξουσίας ἐπιλαβομέ νη, δημοσίας ἀπεργάζεται συμφοράς. ᾿Αντισθέν. Τότε τὰς πόλεις ἀπόλλυσθαι συμ βαίνει, ὅταν μὴ δύνωνται οἱ κρατοῦντες τοὺς φαύ λους ἐκ τῶν σπουδαίων διακρίνειν. Επισφαλές μαινομένῳ δοῦναι μάχαιραν, καὶ μου χθηρῷ δύναμιν. Μενάνδρου. Πλοῦτος ἀλόγιστος προσλαβών ἐξουσίαν, καὶ τοὺς φρονεῖν δοκοῦντας ανοήτους ποιεῖ. Δημοσθ. - Τὸ γὰρ εὖ πράττειν παρὰ τὴν ἀξίαν,

ἀφορμὴ τοῦ κακώς φρονεῖν παρὰ τὴν ἀξίαν για νεται. Ματθ. Ε. ΛΟΓΟΣ Ι' 1 Περὶ ψόγου καὶ διαβολῆς. Μακάριοι έστε, όταν ὀνειδίσωσιν ὑμᾶς καὶ διώξωσιν, καὶ εἴπωσ: πᾶν πονηρὸν ῥῆμα καθ' ὑμῶν ψευδόμενοι ἕνεκεν ἐμοῦ, Λοιδορούμενοι, εὐλογοῦμεν Β' Κορινθ. Δ'. βλασφημούμενοι, παρακαλοῦμεν. Παροιμ. Γ'. - Καλύπτουσιν ἔχθραν χείλη δέ καια οἱ δὲ ἐκφέροντες λοιδορίας, ἀφρονέστατοι εἰσι. Σιράχ ΚΗ'. — Ανὴρ ἁμαρτωλός ταράξει φίλους, καὶ ἀναμέσον εἰρηνευόντων βαλεῖ διαβολήν· κατὰ τὴν ὕλην τοῦ πυρὸς οὕτως ἐκκαυθήσεται. Εκκλησ. ΙΑ'. — Πρὶν ἐξετάσεις, μὴ μέμψη νόησον πρῶτον, καὶ τότε ἐπιτίμα. Βασιλείου. Οὐ τὰ ρήματα πέφυκε τὰς λύπας κινεῖν· ἀλλ᾽ ἡ κατὰ τοῦ λοιδορήσαντος ἡμᾶς ὑπερ οψία, καὶ ἡ ἑκάστου αὐτῶν ὑπεροψία. Πεφύκασί πως ταῖς μεγάλαις δυναστείαις αἱ ἀν ελεύθεροι αὗται παραφύεσθαι θεραπεῖαι, αἱ διὰ τὸ ἀπορεῖν οἰκείου ἀγαθοῦ δι᾽ οὗ γνωρισθῶσιν, ἐκ τῶν ἀλλοτρίων κακῶν ἑαυτοὺς συνιστῶσιν. Θεολόγου. – Τὸ μὲν γὰρ ἐπιτιμάν, οὐ μέγα βᾶστον γὰρ καὶ τοῦ βουλομένου παντός· τὸ δὲ ἀντεισ άγειν τὴν ἑαυτοῦ γνώμην, ἀνδρὸς εὐσεβοῦς καὶ νοῦν ἔχοντος. Κακῶς ἀκούειν κρείσσον, ἢ λέγειν κακῶς. Απτεται οὐ τῶν πολλῶν μόνον, ἀλλὰ καὶ τῶν ἀρίστων ὁ μῶμος. Χρυσοστ. — Ωσπερ τὸ καλῶς λέγειν καὶ ἐγχω μιάζειν ἀρχὴ φιλίας ἐστίν· οὕτω τὸ κακῶς λέγειν καὶ διαβάλλειν, ἔχθρας, καὶ ἀπεχθείας, καὶ μυρίων κακῶν ἀρχὴ καὶ ὑπόθεσις γέγονεν. Οὐ δυνατὸν τοὺς ἐν ἀρετῇ ὄντας παρὰ πάντων ἀκούειν καλῶς. Εἰ οἱ παραδεχόμενοι ἀκοὴν ματαίαν οὐκ ἂν τύ χοιεν συγγνώμης· οἱ διαβάλλοντες καὶ λοιδοροῦντες ποίαν ἔξουσιν ἀπολογίαν; Μὴ τὸ κακῶς ἀκούειν ἀλγῶμεν, ἀλλὰ τῷ δικαίως ἀκούειν κακῶς. Οἱ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων, τῶν μὲν ἰδίων ἁμαρ τημάτων συνήγοροι γίνονται· τῶν δὲ ἀλλοτρίων κατ ήγοροι. Πλουτάρχου. κῆς ἔλεγχος. Γλῶσσα βλάσφημος, διανοίας και Ισοκράτ. Εὐλαβοῦ τὰς διαβολάς, καν ψευδείς (Ι) Χείλη δίκαια.

ὦσιν. Οἱ γὰρ πολλοί, τὴν μὲν ἀλήθειαν ἀγνοοῦσι, πρὸς δὲ τὴν δόξαν ἀποβλέπουσιν. Οὗτος ἀκούσας παρά τινος, ὅτι. Ὁ δεῖνα ἐπ᾿ ἐμοῦ τάδε κατὰ σοῦ ἐλοιδόρει· Εἰ μή σύ, εἶπεν, ἡδέως ἤκουσας, οὐκ ἂν ἐκεῖνος ἐλοιδόρει. Δημοκρίτ. - Η μεν μάχαιρα τέμνει· ἡ δὲ δια Τολὴ χωρίζει φίλους. Σωκράτης. - Απαγγείλαντός τινος αὐτῷ, ὅτι Ο δεῖνά σε κακῶς λέγει, Καὶ τυπτέτω με, ἔφη, μὴ παρ όντα. Ψίθυρον καὶ διάβολον ἄνδρα, μὴ παραδέχου. Οὐ γὰρ ἕνεκεν εὐνοίας τοῦτο ποιεῖ. Ὡς γὰρ τὰ τῶν ἄλ λων ἀπόῤῥητα ἀπεκάλυψε σοι, ώσαύτως καὶ τὰ ὑπὸ σου λεγόμενα ἑτέροις ἀναθήσεται. Μοσχίωνος. — Ὑπὸ πολλῶν διαβάλλεσθαι κακῶν, οὔτε ἀληθὲς, οὔτε βλαβερόν· τὸ δὲ ἀφ' ἑνὸς ἀγαθοῦ ψέγεσθαι, καὶ ἀληθὲς καὶ λυσιτελές. Δημώνακτ. -- Τινὸς σοφιστοῦ αἰτιωμένου αὐτὸν, καὶ λέγοντος, Διατί με κακῶς λέγεις; Οτι μὴ και ταφρονεῖς, ἔφη, τὸν κακῶς λέγοντα.. Διογένης. - Λοιδορούμενος ὑπό τινος φαλακρού, ἔφη· Σὲ μὲν οὐχ ὑβρίζω, τὰς δὲ τρίχας σου ἐπαινώ, ὅτι κακὸν ἐξέφυγον κρανίον. Προδότου δέ τινος κακῶς αὐτὸν λέγοντος, ἔφη Χαίρω ἐχθρός σου γενόμενος· σὺ γὰρ οὐ τοὺς έχε θρούς, ἀλλὰ τοὺς φίλους κακῶς ποιεῖς. Αρίστιππ. - Αρίστιππος ύβριζόμενος ὑπό τι νος, ἀνεχώρει· τοῦ δὲ ἐπιδιώκοντος καὶ λέγοντος, Φεύγεις; Ναί, ἔφη· του μὲν γὰρ κακῶς λέγειν σὺ τὴν ἐξουσίαν ἔχεις, τοῦ δὲ μὴ ἀκούειν, ἐγώ. Πελοπίδ. - Πελοπίδας ἀνδρείου στρατιώτου δια βληθέντος αὐτῷ, ὡς βλασφημοῦντος αὐτόν· Ἐγὼ τὰ μὲν ἔργα, ἔφη, αὐτοῦ βλέπω, τῶν δὲ λόγων οὐκ ἤκουσα. Φιλήμον. Ηδιον οὐδὲν οὐδὲ μουσικώτερον Βς ἢ δύνασθαι λοιδορούμενον φέρειν. Καὶ γὰρ ὁ λοιδορῶν, ἂν ὁ λοιδορούμενος Μὴ προσποιῆται, λοιδορεῖται ὁ λοιδορών. Δημοσθ. - Δημοσθένης, λοιδορουμένου τινὸς αὐτ τῶν· Οὐ συγκαταβαίνω, εἶπεν, εἰς ἀγῶνα, ἐν ᾧ ὁ νι χώμενος τοῦ νικῶντός ἐστι κρείττων. Μενάνδρ. Οὐδὲν διαβολῆς ἐστιν ἐπιπονώτερον. Τὴν ἐν ἑτέρῳ γὰρ κειμένην ἁμαρτίαν, Αεὶ μέμψιν ἰδίαν αὐτὸν ἐπάναγκες λαβεῖν. Οστις δὲ διαβολαῖς πείθεται ταχύ, "Ητοι πονηρὸς αὐτός ἐστι τοῖς τρόποις, Η παντάπασι παιδαρίου γνώμην έχει. Ρηγίν. — Πολλοὶ γοῦν ἤδη μείζω κακὰ πεπόνθασι ὑπὸ τῶν διαβολῶν, ἢ τῶν πολεμίων· καὶ πολλοὶ ἤδη Αεὶ μέμψιν ἰδίαν.

μείζω ἠδίκηνται ὑπὸ τῆς τῶν ὤτων ἀσθενείας, ἢ ὑπὸ τῆς τῶν ἐχθρῶν ἐπιβουλῆς. Κλεάνθ. Κακουργότερον οὐδὲν διαβολῆς ἐστί που. Λάθρα γὰρ ἀπατήσασα τὸν πεπεισμένον, Μίσος ἀναπλάττει πρὸς τὸν οὐδὲν αίτιον. Σέξτ. - Ο ἐνδιαβάλλων φίλον, μὴ εὐδοκιμείτω, καί ἀληθῆ λέγῃ. Χρυσίππ. - Εἰπόντος αὐτῷ τινος, Ο φίλος σε λά θρα λοιδορεί, ἔφη· Μὴ ἔλεγχε αὐτὸν, ἐπεὶ φανερῶς αὐτὸ ἔχει [μέλλει] ποιεῖν. Ὁ αὐτὸς ὑπό τινος πονηροῦ πολλά λοιδορηθείς, ἔφη· Κάλλιστα ἐποίησας, μηδέν σοι τῶν προσόντων παραλιπών. Ὁ αὐτὸς, τινὸς λέγοντος ότι δέ τινες λοιδορού σιν, ἔφη· 'Αλλ' ἐγὼ οὕτως διάξω, ὥστε ἀπιστεῖσθαι αὐτούς. Λικιαν. — Τίς γὰρ οὐκ ἂν ὁμολογήσεις, τὴν μὲν ισότητα ἐν ἅπασι, καὶ τὸ μηδὲν πλέον, δικαιοσύνη; ἔργα εἶναι· τὸ δὲ ἄνισόν τε καὶ πλεονεκτόν, ἀδικίας; Ὁ δὲ τῇ διαβολῇ κατὰ τῶν ἁπάντων λάθρα χρώμα νος, πῶς οὐ πλεονέκτης ἐστίν; ὅλον τὸν ἀκροατὴν σφετεριζόμενος, καὶ προκαταλαμβάνων αὐτοῦ τὰ ὦτα, καὶ ἀποφράττων, καὶ τῷ δευτέρῳ λόγῳ παντε λῶς ἄβατα κατασκευάζων αὐτὰ ὑπὸ τῆς διαβολῆς προπεπλησμένα. ΛΟΓΟΣ ΙΔ' ". Περὶ κολακείας. Λουκ. Ϛ'. - Οὐαὶ ὅταν καλώς εἴπωσιν ὑμᾶς οἱ άνθρωποι. Ιουδ. Οὗτοί εἰσι γογγυσταί, με μψίμοιροι, κατὰ ἐπιθυμίας αὐτῶν πορευόμενοι, καὶ τὸ στόμα αὐτῶν λαλεῖ ὑπέρογκα, θαυμάζοντες πρόσωπα έχει λείας χάριν. Παροιμ. Κα'. - Λόγοι κερκώπων μαλακοί· οὗτοι δὲ τύπτουσιν εἰς ταμεία σπλάγχνων. Κρείσσον ἀνδρὸς ἐλέγχοντος, ὑπὲρ άλλου πολε κεύοντος. Ἡσαι. Γ. Οι μακαρίζοντες ὑμᾶς, πλανῶσιν ὑμᾶς, καὶ τὴν τρίβον τῶν ὁδῶν ταράσσουσιν. Βασιλείου. Φύγωμεν κολακείας καὶ θωπείας, καὶ τῆς ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον καὶ ποικίλον. Οὐδὲν γὰρ χαλεπώτερον τοῖς εὖ φρονοῦσι, τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ τὰ τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπείν, καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου. Θεολόγου. - Εἰ μὲ ὄντα κακόν, ἄριστον υπελάμ βανες, τί με ποιεῖν ἐχρῆν; εἶναι μάλλον κακόν, ἵνα πλέον ἀρέσκω σοι, οὐκ ἂν τοῦτο ἐμαυτῷ συνεβο λευσα. Οὕτως οὐδὲ εἰ κατορθοῦντά με πταίειν ὑπο λαμβάνεις, τὸ κατορθοῦν διὰ σὲ μεταθήσομαι. Οι ζω γὰρ σοὶ μᾶλλον ἢ ἐμαυτῷ. ἀρχιλόγου.

μείζω ἠδίκηνται ὑπὸ τῆς τῶν ὤτων ἀσθενείας, ἢ ὑπὸ τῆς τῶν ἐχθρῶν ἐπιβουλῆς. Κλεάνθ. Κακουργότερον οὐδὲν διαβολῆς ἐστί που. Λάθρα γὰρ ἀπατήσασα τὸν πεπεισμένον, Μίσος ἀναπλάττει πρὸς τὸν οὐδὲν αίτιον. Σέξτ. - Ο ἐνδιαβάλλων φίλον, μὴ εὐδοκιμείτω, καί ἀληθῆ λέγῃ. Χρυσίππ. - Εἰπόντος αὐτῷ τινος, Ο φίλος σε λά θρα λοιδορεί, ἔφη· Μὴ ἔλεγχε αὐτὸν, ἐπεὶ φανερῶς αὐτὸ ἔχει [μέλλει] ποιεῖν. Ὁ αὐτὸς ὑπό τινος πονηροῦ πολλά λοιδορηθείς, ἔφη· Κάλλιστα ἐποίησας, μηδέν σοι τῶν προσόντων παραλιπών. Ὁ αὐτὸς, τινὸς λέγοντος ότι δέ τινες λοιδορού σιν, ἔφη· 'Αλλ' ἐγὼ οὕτως διάξω, ὥστε ἀπιστεῖσθαι αὐτούς. Λικιαν. — Τίς γὰρ οὐκ ἂν ὁμολογήσεις, τὴν μὲν ισότητα ἐν ἅπασι, καὶ τὸ μηδὲν πλέον, δικαιοσύνη; ἔργα εἶναι· τὸ δὲ ἄνισόν τε καὶ πλεονεκτόν, ἀδικίας; Ὁ δὲ τῇ διαβολῇ κατὰ τῶν ἁπάντων λάθρα χρώμα νος, πῶς οὐ πλεονέκτης ἐστίν; ὅλον τὸν ἀκροατὴν σφετεριζόμενος, καὶ προκαταλαμβάνων αὐτοῦ τὰ ὦτα, καὶ ἀποφράττων, καὶ τῷ δευτέρῳ λόγῳ παντε λῶς ἄβατα κατασκευάζων αὐτὰ ὑπὸ τῆς διαβολῆς προπεπλησμένα. ΛΟΓΟΣ ΙΔ' ". Περὶ κολακείας. Λουκ. Ϛ'. - Οὐαὶ ὅταν καλώς εἴπωσιν ὑμᾶς οἱ άνθρωποι. Ιουδ. Οὗτοί εἰσι γογγυσταί, με μψίμοιροι, κατὰ ἐπιθυμίας αὐτῶν πορευόμενοι, καὶ τὸ στόμα αὐτῶν λαλεῖ ὑπέρογκα, θαυμάζοντες πρόσωπα έχει λείας χάριν. Παροιμ. Κα'. - Λόγοι κερκώπων μαλακοί· οὗτοι δὲ τύπτουσιν εἰς ταμεία σπλάγχνων. Κρείσσον ἀνδρὸς ἐλέγχοντος, ὑπὲρ άλλου πολε κεύοντος. Ἡσαι. Γ. Οι μακαρίζοντες ὑμᾶς, πλανῶσιν ὑμᾶς, καὶ τὴν τρίβον τῶν ὁδῶν ταράσσουσιν. Βασιλείου. Φύγωμεν κολακείας καὶ θωπείας, καὶ τῆς ἀρχιλόχου ἀλώπεκος τὸ κερδαλέον καὶ ποικίλον. Οὐδὲν γὰρ χαλεπώτερον τοῖς εὖ φρονοῦσι, τοῦ πρὸς δόξαν ζῆν, καὶ τὰ τοῖς πολλοῖς δοκοῦντα περισκοπείν, καὶ μὴ τὸν ὀρθὸν λόγον ἡγεμόνα ποιεῖσθαι τοῦ βίου. Θεολόγου. - Εἰ μὲ ὄντα κακόν, ἄριστον υπελάμ βανες, τί με ποιεῖν ἐχρῆν; εἶναι μάλλον κακόν, ἵνα πλέον ἀρέσκω σοι, οὐκ ἂν τοῦτο ἐμαυτῷ συνεβο λευσα. Οὕτως οὐδὲ εἰ κατορθοῦντά με πταίειν ὑπο λαμβάνεις, τὸ κατορθοῦν διὰ σὲ μεταθήσομαι. Οι ζω γὰρ σοὶ μᾶλλον ἢ ἐμαυτῷ. ἀρχιλόγου.

Ἔστι γὰρ ἀνδρὸς μεγαλόφρονος φίλων ἀποδέχεσθαι μᾶλλον ἐλευθερίαν, ἢ ἐχθρῶν κολακείαν. Πολλῷ βέλτιον. βραχέα λυπήσαντα μέγιστα ώφε λῆσαι, ἢ τὸ πρὸς ἡδονὴν διώκοντα, ζημιῶσαι τῷ κεφαλαίῳ. Χρυσόστ. -- Οταν μεταβολή τις γένηται πρὸς τὸ χεῖρον, τότε τῶν κολάκων ἀφαιρεῖται τὰ προσω πεία. Τότε ὁ χορὸς ἐλέγχεται τῶν ὑποκριτῶν, καὶ ἡ σκήψις τοῦ πράγματος. Ανοίγονται πάντων τὰ στόματα, Ο μικρός, λέγοντες, ὁ πονηρὸς, ὁ παμπό νῆρος. Οὐ χθὲς αὐτὸν ἐκολάκευες; οὐ τὰς χεῖρας αὐτοῦ κατεφίλεις; Προσωπείον ἦν ἐκεῖνα. Ηλθεν ὁ καιρὸς, καὶ ἔῤῥιψα τὸ προσωπεῖον, καὶ ἀπεφηνάμην τῇ διανοίᾳ. Κλήμεντος. Νόσος φιλίας ἡ κολακεία· τὰς τῶν ἀρχόντων, εὐπραγίας μᾶλλον, ἢ τοὺς ἄρχοντας αὐτοὺς ειώθασι θεραπεύειν οἱ πλεῖστοι. Πλουτάρχ. — Έοικεν ἡ κολακεία γραπτῇ παν οπλίᾳ. Διὸ τέρψιν μὲν ἔχει· χρείαν δὲ οὐδεμίαν παρέχει. Τὰ μὲν ξύλα τὸ πῦρ αὐξάνοντα, ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ πυρὸς καταναλίσκεται· ὁ δὲ πλοῦτος τρέφων τοὺς κόλακας, ὑπ' αὐτῶν τούτων διαφθείρεται. Ὥσπερ οἱ κόρακες παρεδρεύοντες εξορύσσουσι τοὺς τῶν νεκρῶν ὀφθαλμούς· οὕτως οἱ κόλακες τοῖς ἐπαίνοις τοὺς λογισμούς διαφθείρουσι τῶν ἀνω θρώπων. Λαγῷ μὲν κύνα, φίλῳ δὲ κόλακα φύσει πολέμιον ἡγητέον. Ούτε τῆς γαμετῆς τὴν ἑταίραν, οὔτε τῆς φιλίας τὴν κολακείαν δεῖ προτιμάν. Χαίρειν χρὴ τοῖς ἐλέγχουσιν, οὐ τοῖς κολακεύο ουσιν. Οἱ μὲν γὰρ ἡμᾶς λυποῦντες, διεγείρουσιν· οἱ δὲ χαριζόμενοι, ἐκλύουσι καὶ σκελίζουσιν. Ισοκράτ. - Διόρα καὶ τοὺς τέχνη κολακεύοντας, καὶ τοὺς μετ᾿ εὐνοίας θεραπεύοντας, ἵνα μὴ πλεῖον οἱ πονηροί τῶν χρηστῶν ἔχωσιν. Μίσει τοὺς κολακεύοντας ὥσπερ τοὺς ἐξαπατῶν τας· ἀμφότεροι γὰρ πιστευθέντες, τους πιστεύσαντας ἀδικοῦσι. Κράτης. - Κράτης πρὸς νέον πλούσιον πολλούς κόλακας επισυρόμενον, εἶπε, Νεανίσκε, ἐλεῶ σου τὴν ἐρημίαν.. Επικτήτου. — Οἱ μὲν κόρακες, τῶν τετελευ τηκότων τοὺς ὀφθαλμοὺς λυμαίνονται, ὅταν οὐδὲν αὐτῶν ἐστι χρεία· οἱ δὲ κόλακες, τῶν ζώντων τὰς ψυχὰς διαφθείρουσι, καὶ ταύτης όμματα τυφλώτο τουσιν. Πιθήκου ὀργὴν, καὶ κόλακος ἀπειλὴν, ἐν ἴσῳ θετέον. Αποδέχου τοὺς τὰ χρηστὰ συμβουλεύειν ἐθέλοντας, ἀλλὰ μὴ τοὺς κολακεύειν ἑκάστοτε σπεύδοντας. Οἱ μὲν γὰρ τὸ συμφέρον ἐν ἀληθείᾳ ὁρῶσιν· οἱ δὲ, πρὸς τὰ δοκοῦντα τοῖς κρατοῦσιν ἀφορῶσι· καὶ τῶν σω μάτων τὰς σκιὰς μιμούμενοι, τοῖς παρ' αὐτῶν λε γομένοις συννεύουσιν.

Ἔστι γὰρ ἀνδρὸς μεγαλόφρονος φίλων ἀποδέχεσθαι μᾶλλον ἐλευθερίαν, ἢ ἐχθρῶν κολακείαν. Πολλῷ βέλτιον. βραχέα λυπήσαντα μέγιστα ώφε λῆσαι, ἢ τὸ πρὸς ἡδονὴν διώκοντα, ζημιῶσαι τῷ κεφαλαίῳ. Χρυσόστ. -- Οταν μεταβολή τις γένηται πρὸς τὸ χεῖρον, τότε τῶν κολάκων ἀφαιρεῖται τὰ προσω πεία. Τότε ὁ χορὸς ἐλέγχεται τῶν ὑποκριτῶν, καὶ ἡ σκήψις τοῦ πράγματος. Ανοίγονται πάντων τὰ στόματα, Ο μικρός, λέγοντες, ὁ πονηρὸς, ὁ παμπό νῆρος. Οὐ χθὲς αὐτὸν ἐκολάκευες; οὐ τὰς χεῖρας αὐτοῦ κατεφίλεις; Προσωπείον ἦν ἐκεῖνα. Ηλθεν ὁ καιρὸς, καὶ ἔῤῥιψα τὸ προσωπεῖον, καὶ ἀπεφηνάμην τῇ διανοίᾳ. Κλήμεντος. Νόσος φιλίας ἡ κολακεία· τὰς τῶν ἀρχόντων, εὐπραγίας μᾶλλον, ἢ τοὺς ἄρχοντας αὐτοὺς ειώθασι θεραπεύειν οἱ πλεῖστοι. Πλουτάρχ. — Έοικεν ἡ κολακεία γραπτῇ παν οπλίᾳ. Διὸ τέρψιν μὲν ἔχει· χρείαν δὲ οὐδεμίαν παρέχει. Τὰ μὲν ξύλα τὸ πῦρ αὐξάνοντα, ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ πυρὸς καταναλίσκεται· ὁ δὲ πλοῦτος τρέφων τοὺς κόλακας, ὑπ' αὐτῶν τούτων διαφθείρεται. Ὥσπερ οἱ κόρακες παρεδρεύοντες εξορύσσουσι τοὺς τῶν νεκρῶν ὀφθαλμούς· οὕτως οἱ κόλακες τοῖς ἐπαίνοις τοὺς λογισμούς διαφθείρουσι τῶν ἀνω θρώπων. Λαγῷ μὲν κύνα, φίλῳ δὲ κόλακα φύσει πολέμιον ἡγητέον. Ούτε τῆς γαμετῆς τὴν ἑταίραν, οὔτε τῆς φιλίας τὴν κολακείαν δεῖ προτιμάν. Χαίρειν χρὴ τοῖς ἐλέγχουσιν, οὐ τοῖς κολακεύο ουσιν. Οἱ μὲν γὰρ ἡμᾶς λυποῦντες, διεγείρουσιν· οἱ δὲ χαριζόμενοι, ἐκλύουσι καὶ σκελίζουσιν. Ισοκράτ. - Διόρα καὶ τοὺς τέχνη κολακεύοντας, καὶ τοὺς μετ᾿ εὐνοίας θεραπεύοντας, ἵνα μὴ πλεῖον οἱ πονηροί τῶν χρηστῶν ἔχωσιν. Μίσει τοὺς κολακεύοντας ὥσπερ τοὺς ἐξαπατῶν τας· ἀμφότεροι γὰρ πιστευθέντες, τους πιστεύσαντας ἀδικοῦσι. Κράτης. - Κράτης πρὸς νέον πλούσιον πολλούς κόλακας επισυρόμενον, εἶπε, Νεανίσκε, ἐλεῶ σου τὴν ἐρημίαν.. Επικτήτου. — Οἱ μὲν κόρακες, τῶν τετελευ τηκότων τοὺς ὀφθαλμοὺς λυμαίνονται, ὅταν οὐδὲν αὐτῶν ἐστι χρεία· οἱ δὲ κόλακες, τῶν ζώντων τὰς ψυχὰς διαφθείρουσι, καὶ ταύτης όμματα τυφλώτο τουσιν. Πιθήκου ὀργὴν, καὶ κόλακος ἀπειλὴν, ἐν ἴσῳ θετέον. Αποδέχου τοὺς τὰ χρηστὰ συμβουλεύειν ἐθέλοντας, ἀλλὰ μὴ τοὺς κολακεύειν ἑκάστοτε σπεύδοντας. Οἱ μὲν γὰρ τὸ συμφέρον ἐν ἀληθείᾳ ὁρῶσιν· οἱ δὲ, πρὸς τὰ δοκοῦντα τοῖς κρατοῦσιν ἀφορῶσι· καὶ τῶν σω μάτων τὰς σκιὰς μιμούμενοι, τοῖς παρ' αὐτῶν λε γομένοις συννεύουσιν.

Δίωνος τοῦ Χρυσοστ. Πασῶν γὰρ, ὡς ὅπως εἰπεῖν, τῶν κακιῶν, ἐσχάτην ἄν τις εὕροι τὴν κολα κείαν. Πρῶτον μὲν γὰρ τὸ κάλλιστον καὶ δικαιότατον διαφθείρει τὸν ἔπαινον, ὥστε μηκέτι δοκεῖν πιστὸν μηδ' ἀληθῶς γινόμενον· καὶ τό γε πάντων δεινότατον, τὰ τῆς ἀρετῆς ἔπαθλα τῇ κακίᾳ δίδωσιν· ὥστε πολύ χεῖρον δρῶσι τῶν διαφθειρόντων τὸ νόμισμα. Οἱ μὲν γὰρ ὕποπτον αὐτὸ ποιοῦσιν· οἱ δὲ τὴν ἀρετὴν ἄπιστον. Διογέν. — Ἐπὶ τῆς κολακείας, ὥσπερ ἐπὶ μνή ματος, αὐτὸ μόνον τὸ ὄνομα τῆς φιλίας ἐπιγέ γραπται. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, Τί τῶν θηρίων κάκιστα δάχνει; ἔφη· Τῶν μὲν ἀγρίων, συκοφάντης· τῶν δὲ ἡμέρων, κόλαξ. Δημοσθ. Δημοσθένης ἔφη, τὸν κόλακα τοῦτο διαφέρειν τοῦ κόρακος, ὅτι ὁ μὲν ζῶντας, ὁ δὲ νετ κροὺς ἐσθίει. ᾿Αντισθέν. — Αντισθένης, φησίν· Αἱρετώτερον εἰς κόρακας έμπεσεῖν, ἢ εἰς κόλακας· οἱ μὲν γὰρ ἀποθανόντος τὸ σῶμα, οἱ δὲ ζῶντος τὴν ψυχὴν λυ μαίνονται Φαβωρίν. — Ωσπερ Ωσπερ ὁ ᾿Ακταίων ὑπὸ τῶν τρεφο μένων ὑπ' αὐτοῦ κυνῶν ἀπέθανεν, οὕτως οἱ κόλακες τοὺς τρέφοντας κατεσθίουσιν. Ζήνωνος. — "Ελεγχε σαυτόν, ὅστις εἶ, καὶ μὴ πρὸς χάριν. Ακου· ἀφαιροῦ δὲ κολάκων παρρησίαν. Πυθαγόρ.-Χαῖρε τοῖς ἐλέγχουσί σε μᾶλλον, ἢ τοῖς κολακεύουσιν· ὡς δ' ἐχθρῶν χείρονας εκτρέπω τοὺς κολακεύοντας. Σωκράτης. Ἡ τῶν κολάκων εὔνοια καθάπερ ἐκ τροπῆς, φεύγει τὰς ἀτυχίας. Φίλωνος. — Αποστρέφου τῶν κολάκων τοὺς ἀπα τηλοὺς λόγους. Εξαμβλύνοντες γὰρ τοὺς τῆς ψυχῆς λογισμούς, οὐ συγχωροῦσι [ἰδεῖν] τῶν πραγμάτων τὴν ἀλήθειαν. Η γὰρ ἐπαινοῦσι τὰ ψόγου άξια, ἢ ψέγουσι πολλάκις τὰ ἐπαίνων κρείττονα. Σωτιώνου ἐκ τοῦ περὶ ὀργῆς. Οἱ δελφίνες μέχρι τοῦ κλύδωνος συνδιανήχονται τοῖς κολυμβῶσι πρὸς δὲ τὸ ξηρὸν οὐκ ἐξοκείλουσι· οὕτως οἱ κόλακες ἐν εὐδίᾳ περιμένουσι, καὶ τοὺς φίλους εἰς ἀποδημίαν προπέμποντες μέχρι τῆς λείας συμπαρακολουθοῦσιν ἐπειδὰν δὲ εἰς τραχείαν ἔλθωσιν, ἀπίασιν. Φωκίων. Φωκίων ειώθει λέγειν πρὸς 'Αντίπατρον Οὐ δύνασαί μοι καὶ φίλῳ͵ καὶ κόλακι χρήσασθαι. ΛΟΓΟΣ ΙΒ' 19. Περὶ πλούτου, καὶ πενίας, καὶ φιλαργυρίας. Ματθ. ιθ'. —Εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διὰ τρυ πήματος ραφίδος διελθεῖν, ἢ πλούσιον εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Α' Τιμ. ζ'. Τοῖς πλουσίοις ἐν τῷ νῦν αἰώνι παράγγελλε μή υψηλοφρονείν, μηδὲ ἐλπικέναι ἐπὶ ΝΟΤΑ.

πλούτου ἀδηλότητι, ἀλλ' ἐπὶ τῷ Θεῷ, τῷ παρέχοντι & ἡμῖν πάντα πλουσίως εἰς ἀπόλαυσιν. Πλοῦτος ἀδίκως συναγόμενος ἐξεμε θήσεται. Παροιμ. ιθ'. - Κρείσσον πτωχὸς δίκαιος, ἢ πλούσ σιος ψεύστης. Εκκλη. ι. - Τῷ ἀργυρίῳ ὑπακούσεται τὰ σύμ παντα. Σιράχ λα'. Αγρυπνία πλούτου ἐκτήκει σάρ κας, καὶ ἡ μέριμνα αὐτοῦ ἀφιστῷ ὕπνον. Σιράχ λγ. Πλούτου σφαλέντος πολλοὶ ἀντιλή τορες· ἐλάλησεν ἀπόῤῥητα, καὶ ἐδικαίωσαν αὐτόν. Πλούσιος ἐλάλησε, καὶ πάντες ἐσίγησαν, καὶ τὸν λόγον αὐτοῦ ἀνύψωσαν ἕως τῶν νεφελῶν. Βασιλ. - Πενία μετ' ἀληθείας, πάσης ἀπολαύσεως τοῖς σωφρονοῦσι προτιμοτέρα. Οὐ τὸ πένεσθαι ἐπονείδιστον, ἀλλὰ τὸ μὴ φέρειν εὐγνωμόνως την πενίαν. Λογισμὸς γὰρ φυλαργυρία προειλημμένος, τρυ τάνη ἐστὶν ἐπὶ τὸ βαρὺ τοῦ κανόνος τὴν ροπὴν καταφέ ρουσα. Θεολόγου. Πένητος ἀνδρὸς οὐδὲν ἀσφαλέστερον. Πρὸς τὸν Θεὸν νένευκε, καὶ μόνον βλέπει. ὓς ἀπόλοιτο πλοῦτος, εἰ μὴ βοηθεῖ πένησιν. Κρείσσον πενία, μὴ δικαίας κτήσεως, Καὶ γὰρ νόσος γε, τῆς κακῆς εὐεξίας. Δεινὸν πένεσθαι, χεῖρον δ' εὐπορεῖν κακῶς. Χρυσόστ. Ο πηλίκον ἀξίωμα της πενίας! Θεού γίνεται προσωπεῖον. Κρύπτεται ἐν πενίᾳ Θεός καὶ πένης μὲν, ὁ τὴν χεῖρα προτείνων· Θεὸς δὲ, ὁ δεχόμενος. . Ωσπερ ἐξ ἀδηφαγίας μὲν γίνεται φλεγμονή, ἐκ δὲ φλεγμονῆς τίκτεται πυρετός, εἶτα θάνατος ἐκεῖ θεν πολλάκις· οὕτω καὶ ἀπὸ τῆς τῶν πραγμάτων καὶ ἀπὸ τῆς τοῦ πλούτου ὑπερβολῆς, ἀπόνοια γίνεται. Ὥσπερ γὰρ ἐπὶ τῶν σωμάτων φλεγμονή, οὕτω καὶ ἐπὶ τῆς ψυχῆς ἀπόνοια (). Εἶτα ἐξ ἀπονοίας ἐπι θυμία τῶν οὐ προσηκόντων ἐπακολουθεῖν εἴωθεν. Γρηγ. Νύσσης. Τὸ καλῶς ἔχειν ὀλίγα πολύ τιμιώτερον, τοῦ κακῶς ἔχειν πολλά. Οὐδείς ποτε, τοῦ κερδαίνειν γίνεται κόρος· ἀλλὰ τὸ ἀεὶ λαμβανόμενον, ὕλη καὶ ὑπέκκαυμα τῆς τοῦ πλείονος ἐπιθυμίας καθίσταται. Βαρύ χρήμα τὸ χρυσίον ἐστί· κοῦφον δὲ καὶ ἀνωφερές πρᾶγμα ἡ ἀρετή. Εἰ οὖν χρὴ τῶν ἄνω προσβαίνειν, τῶν κατελθόντων [καθελκ.] πτωχεύσω μεν, ἵνα ἐν οὐρανοῖς ἄνω γινώμεθα. Πλούτου κάλλος οὐκ ἐν βαλαντίοις, ἀλλ' ἐν τῇ τῶν χρηζόντων ἐπικουρία. ΙΣΧΙ, ΝΟΤΑ. Επὶ ψυχῆς ἀπόνοια. τῶν σωμάτων, ἀνθρώπων, τοῦ νοῦ ἐκπίπτει ἀπόνοιαν, τῇ φλεγμονῇ ἀπόνοια,

Φίλων. Δἱ μὲν χρημάτων καὶ κτημάτων Επι θυμίαι τοὺς χρόνους ἀναλίσκουσι· χρόνου δὲ φείδεσθαι, καλόν. Μείζονα καὶ σπουδαιοτέραν ἐπιμέλειαν ποιοῦ εἰς τοὺς δι' ἀρετὴν καὶ θεοσέβειαν πτωχεύσαντας ή περ νομένους· ἄλλως τε ὁμοίως καὶ εἰς τοὺς ἐκ νόσων καὶ συμπτωμάτων ἀποροῦντας, παρὰ τοὺς ἐκ κακο πραγμονίας ἢ ἀσωτίας πτωχεύσαντας. Νείλου. – Μή βούλου πλουτεῖν φιλοπτωχίας ἕνεκα· ἀπὸ γὰρ τῶν ὄντων τοῦ ἐλεεῖν ὁ Θεὸς νομοθε τεῖ τὸ δίκαιον. Πλουτάρχ. — Ἐν πολέμῳ μὲν πρὸς ἀσφάλειαν σίδηρος χρυσοῦ κρείσσων· ἐν δὲ τῷ ζῇν, ὁ λόγος τοῦ πλούτου. Οὔτε ἵππῳ χωρὶς χαλινοῦ, οὔτε πλούτη χωρίς λο γισμοῦ, δυνατὸν ἀσφαλῶς χρήσασθεί Ούτε συμπόσιον ἄνευ ομιλίας, ούτε πλούτος χωρίς ἀρετῆς ἡδονὴν ἔχει. Εοικεν ὁ τῶν φιλαργύρων βίος νεκροῦ δείπνῳ. Πάντα γὰρ ἔχων, τον ευφρανθησόμενον οὐκ ἔχει, Ούτε παρὰ νεκροῦ ὁμιλίαν, οὔτε παρὰ φιλαργύρου δεῖ χάριν ἐπιζητεῖν. Τοῦ μέλιτος μέλιτται τάχιον έρχονται ἐπ' αἴσθησιν τοῦ κέρδους δὲ, οἱ φιλάργυροι. Σφαγή ἐστι τοῦ φιλαργύρου ἡ τοῦ χρήματος ἡ πρὸς τὸ κέρδος ἐπιθυμία· ὅθεν ἡ τοῦ χρήματος ἀφαίρεσις, ὥσπερ αἵματος, ἐπιφέρει τὸν θάνατον αὐτῷ. Ετοιμάζονται τινες διὰ τοῦ βίου τὰ πρὸς τὸν βίον, ὡς βιωσόμενοι μετὰ τὸν βίον. Τοὺς πλουσίους δὲ καὶ ἀπλήστους ὑδρωπιῶσιν εοικέναι ἔλεγεν· οἱ μὲν γὰρ πεπλησμένοι ὑδάτων διψῶσιν, οἱ δὲ χρημάτων. Ούτε ἵππος εὐγενής κρίνοιτ' ἂν πολυτελή σκευὴν ἔχων· ἀλλ᾽ ὁ τῇ φύσει λαμπρός· οὔτε ἀνὴρ σπουδαίος ὁ πολύτιμον οὐσίαν κεκτημένος, ἀλλ᾽ ὁ τὴν ψυχὴν γενναίος. Καταφρόνει τῶν περὶ τὸν πλοῦτον σπουδαζόντων, χρῆσθαι δὲ τοῖς ὑπάρχουσι μὴ δυναμένων. Παραπλή στον γὰρ οἱ τοιοῦτοι πάσχουσιν, ὥσπερ ἂν εἴ τις ἵπ που κτήσαιτο καλόν, κακῶς ἱππεύειν ἐπιστάμενος. Μεγαλόφρονας νόμιζε, μὴ τοὺς μείζονα περιβαλ λομένους, ὧν οἷοί τέ εἰσι κατασχεῖν, ἀλλὰ τοὺς μετρίων μὲν ἐφιεμένους, εργάζεσθαι δὲ δυναμένους, οἷς ἂν ἐπιχειρῶσι. Ἡ Αριστοτέλ. – Η ταινία πολλῶν ἐστιν ἐνδεής ἡ δὲ ἀπληστία, πάντων. Μηδέποτε μακαρίσεις ἄνθρωπον ἐπὶ πλούτῳ καὶ δόξῃ· πάντα γὰρ τὰ τοιαῦτα τῶν ἀγαθῶν ἐλάττονι πίστει δέδεται. Οὐχ ὁ πλουτῶν, ἀλλ' ὁ μὴ χρήζων πλούτου μακάριο;. (*) Ο μὴ χρήζων πλούτου.

Μέγιστόν ἐστι πλούτου, τὸ γινώσκειν ὅτι περιττός ἐστιν. Αν μὴ πολλῶν ἐπιθυμεῖς, τὰ ὀλίγα πολλὰ δόξει. Μικρὰ γὰρ ὄρεξις πενίαν ἰσοσθενῆ πλούτου ποιήσει. Ο κατὰ φύσιν πλοῦτος, ἄρτῳ καὶ ὕδατι καὶ τῇ τυχούσῃ τοῦ σώματος σκέπη, συμπεπλήρωται. Ο δὲ περιττός, κατὰ ψυχὴν ἀπέραντον ἔχει καὶ τὴν τῆς ἐπιθυμίας βάσανον. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, πῶς ἄν τις γένηται πλούσιος Ἐὰν τῶν ἐπιθυμιών ἔσται πένης, φησίν. Οσα μὲν ἐπὶ τῇ φύσει, πάντες ἐσμὲν πλούσιοι ὅσα δ' ἐφ' ἡμῖν, πάντες ἐσμὲν πένητες. Ὁ τῷ κατὰ φύσιν ἀρκούμενος πλούτῳ, τοῦ πολλὰ κεκτημένου, πλείονα δὲ ἐπιθυμοῦντος, πολύ ἐστι πλουσιώτερος. Τῷ μὲν γὰρ οὐδὲν ἐλλείπει· τῷ δὲ, καὶ ὧν κέκτηται πολλῷ πλείονα. Ἡ τέκνοις ἄγαν χρημάτων συναγωγή, πρόφασίς ἐστι φιλαργυρίας, αν ἐλέγχουσα. Τὰ μέγιστα τῶν οι πένητες εκπεφεύγασι ἐπιβουλήν, φθόνον καὶ μίσος· οἷς οἱ πλούσιοι καθ' ἡμέ ραν συνοικούσιν. Διογένης. - Διογένης ο Κυνικός φιλόσοφος, έρω τηθεὶς ὑπό τινος, διὰ τί τὸ χρυσίον χλωρόν έστιν, εἶπεν· Οτι πολλοὺς ἐπιβούλους έχει. Ὁ αὐτὸς ἰδὼν τοὺς ᾿Αναξιμένους οἰκέτας πολλὰ σκεύη περιφέροντας, ἤρετο· Τίνος ταῦτα; Τῶν δὲ εἰπόντων, Αναξιμένους, Οὐκ αἰδεῖται, φησί, ταῦτα ἔχων ἅπαντα, αὐτὸς ἑαυτὸν μὴ ἔχων; Σωκράτης. -- Ὁ μὲν οἶνος συμμεταβάλλεται τοῖς ἀγγείοις· ὁ δὲ πλοῦτος, τοῖς τῶν κεκτημένων τρόποις. Ιδρὼς μὲν ἐκ τῶν γυμνασίων εὐσχημονέστερον πλοῦτος δὲ, ἐκ τῶν ἰδίων πόνων. Τὰ τῶν πλουσίων καὶ ἀσώτων χρήματα, ταῖς ἐπὶ τῶν χρημνῶν συχέαις είκαζεν, ἀφ᾽ ὧν ἄνθρω τον μὲν μὲ λαμβάνειν, κόρακας δὲ καὶ ἐκτίνους, ὥσπερ παρὰ τούτων ἑταίρας καὶ κόλακας. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, τίνες οἱ φιλοχρήματοι, ἔφη Οἱ τὰ αἰσχρὰ κέρδη θηρώμενοι, καὶ τοὺς ἀναγκαίους τῶν φίλων ὑπερορώντες. Ὁ τῶν φιλαργύρων πλοῦτος, ὥσπερ ὁ ἥλιος και ταδὺς εἰς τὴν γῆν, οὐδένα τῶν ζώντων εὐφραίνει. Εὐριπίδου ἐν Δανάη. Ο χρυσός δεξίωμα κάλλιστον βροτοῖς, Ως οὐδὲ μήτηρ ἡδονὰς τοίας ἔχει, Οὐ παῖδες ἀνθρώποισιν, οὐ φίλος πατήρ. Εἰ δ' ἡ Κύπρις τοσοῦτον ὀφθαλμοῖς ὁρᾷ, Οὐ θαῦμ' ἔρωτας μυρίους αὐτὴν τρέφειν. Μοσχίων. — Ὥσπερ οὐ τῷ ἵππῳ κόσμος, οὐδὲ τοῖς ὄρνεσι καλιὰ ὑψοῦσθαι καὶ γαυριᾷν δίδωσιν ἀλλὰ τῷ μὲν τοῦ ποδὸς ἡ ὠκύτης, τοῖς δὲ τῶν πτε ρῶν· οὕτως οὐδ᾽ ἀνθρώπῳ καλλωπισμὸς καὶ τρυφή, ἀλλὰ χρηστότης καὶ εὐποιία. παρto

Μέγιστόν ἐστι πλούτου, τὸ γινώσκειν ὅτι περιττός ἐστιν. Αν μὴ πολλῶν ἐπιθυμεῖς, τὰ ὀλίγα πολλὰ δόξει. Μικρὰ γὰρ ὄρεξις πενίαν ἰσοσθενῆ πλούτου ποιήσει. Ο κατὰ φύσιν πλοῦτος, ἄρτῳ καὶ ὕδατι καὶ τῇ τυχούσῃ τοῦ σώματος σκέπη, συμπεπλήρωται. Ο δὲ περιττός, κατὰ ψυχὴν ἀπέραντον ἔχει καὶ τὴν τῆς ἐπιθυμίας βάσανον. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, πῶς ἄν τις γένηται πλούσιος Ἐὰν τῶν ἐπιθυμιών ἔσται πένης, φησίν. Οσα μὲν ἐπὶ τῇ φύσει, πάντες ἐσμὲν πλούσιοι ὅσα δ' ἐφ' ἡμῖν, πάντες ἐσμὲν πένητες. Ὁ τῷ κατὰ φύσιν ἀρκούμενος πλούτῳ, τοῦ πολλὰ κεκτημένου, πλείονα δὲ ἐπιθυμοῦντος, πολύ ἐστι πλουσιώτερος. Τῷ μὲν γὰρ οὐδὲν ἐλλείπει· τῷ δὲ, καὶ ὧν κέκτηται πολλῷ πλείονα. Ἡ τέκνοις ἄγαν χρημάτων συναγωγή, πρόφασίς ἐστι φιλαργυρίας, αν ἐλέγχουσα. Τὰ μέγιστα τῶν οι πένητες εκπεφεύγασι ἐπιβουλήν, φθόνον καὶ μίσος· οἷς οἱ πλούσιοι καθ' ἡμέ ραν συνοικούσιν. Διογένης. - Διογένης ο Κυνικός φιλόσοφος, έρω τηθεὶς ὑπό τινος, διὰ τί τὸ χρυσίον χλωρόν έστιν, εἶπεν· Οτι πολλοὺς ἐπιβούλους έχει. Ὁ αὐτὸς ἰδὼν τοὺς ᾿Αναξιμένους οἰκέτας πολλὰ σκεύη περιφέροντας, ἤρετο· Τίνος ταῦτα; Τῶν δὲ εἰπόντων, Αναξιμένους, Οὐκ αἰδεῖται, φησί, ταῦτα ἔχων ἅπαντα, αὐτὸς ἑαυτὸν μὴ ἔχων; Σωκράτης. -- Ὁ μὲν οἶνος συμμεταβάλλεται τοῖς ἀγγείοις· ὁ δὲ πλοῦτος, τοῖς τῶν κεκτημένων τρόποις. Ιδρὼς μὲν ἐκ τῶν γυμνασίων εὐσχημονέστερον πλοῦτος δὲ, ἐκ τῶν ἰδίων πόνων. Τὰ τῶν πλουσίων καὶ ἀσώτων χρήματα, ταῖς ἐπὶ τῶν χρημνῶν συχέαις είκαζεν, ἀφ᾽ ὧν ἄνθρω τον μὲν μὲ λαμβάνειν, κόρακας δὲ καὶ ἐκτίνους, ὥσπερ παρὰ τούτων ἑταίρας καὶ κόλακας. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, τίνες οἱ φιλοχρήματοι, ἔφη Οἱ τὰ αἰσχρὰ κέρδη θηρώμενοι, καὶ τοὺς ἀναγκαίους τῶν φίλων ὑπερορώντες. Ὁ τῶν φιλαργύρων πλοῦτος, ὥσπερ ὁ ἥλιος και ταδὺς εἰς τὴν γῆν, οὐδένα τῶν ζώντων εὐφραίνει. Εὐριπίδου ἐν Δανάη. Ο χρυσός δεξίωμα κάλλιστον βροτοῖς, Ως οὐδὲ μήτηρ ἡδονὰς τοίας ἔχει, Οὐ παῖδες ἀνθρώποισιν, οὐ φίλος πατήρ. Εἰ δ' ἡ Κύπρις τοσοῦτον ὀφθαλμοῖς ὁρᾷ, Οὐ θαῦμ' ἔρωτας μυρίους αὐτὴν τρέφειν. Μοσχίων. — Ὥσπερ οὐ τῷ ἵππῳ κόσμος, οὐδὲ τοῖς ὄρνεσι καλιὰ ὑψοῦσθαι καὶ γαυριᾷν δίδωσιν ἀλλὰ τῷ μὲν τοῦ ποδὸς ἡ ὠκύτης, τοῖς δὲ τῶν πτε ρῶν· οὕτως οὐδ᾽ ἀνθρώπῳ καλλωπισμὸς καὶ τρυφή, ἀλλὰ χρηστότης καὶ εὐποιία. παρto

Ἐν Πέρσαις μὲν γεννηθεὶς, οὐκ ἔσπευδες οἰκεῖν τὴν Ἑλλάδα, ἀλλ' αὐτόθι διάγων εὐτυχεῖν. Ἐν πενία δὲ γεννηθεὶς, τί σπεύδεις πλουτεῖν, ἀλλ' οὐκ αὐτόθι μένων εὐτυχεῖν; Τὴν πενίαν ὁ σώφρων καρτερίᾳ καὶ γενναιότητε τιμῶν, πλούτου τιμιωτέραν ἀποφαίνει. Προὶς πολλὴ τέκνα βελτίονα οὐ ποιεῖ. Κλειτάρχ. - Εγκράτεια κρηπὶς εὐσεβείας ὄρεξις κτήσεως, ἀρχὴ πλεονεξίας. Ἐκ γὰρ φιλαρ γυρίας ἀδικία φύεται. Κάτωνος. Δόξα καὶ πλοῦτος ἄνευ φρονήσεως, οὐκ ἀσφαλῆ κτήματα. Απολλωνίου. Οὐ τὸ πένεσθαι κατὰ φύσιν αἰσχρὸν, ἀλλὰ τὸ δι' αἰσχρὰν αἰτίαν πένεσθαι, όνειδος. Ευσεβίου. Οἱ μάταιοι τῶν ἀνθρώπων, τοὺς μὲν μεγάλα χρήματα έχοντας καὶ φαύλους ὄντας, τιμώ σί τε καὶ τεθαυμάκασι·· τῶν δὲ σπουδαίων, ἐπειδὰν ἀχρηματίαν καταγνώσιν, ὑπερφρονέουσιν. Μενάνδρου. Ψυχὴν ἔχειν δεῖ πλουσίαν· τὰ δὲ χρήματα Ταῦτ' ἔστιν ὄψις παραπέτασμα βίου. Μακάριος ὅστις οὐσίαν καὶ νοῦν ἔχει. Χρῆται γὰρ οὗτος εἰς ἃ δεῖ ταῦτα καλῶς. "Οστις ὑπέχει χρυσίῳ τὴν χεῖρα, Κἂν μὴ φησί, πονηρὰ βουλεύεται. Οὐ πώποτε ἐζήλωσα πλουτούντα σφόδρα Ανθρωπον ἀπολαύοντα μηδὲν ὧν ἔχει. Λέγεις, ἃ δὲ λέγεις, ἕνεκα τοῦ λαβεῖν λέγεις. Κράτωνος. Οὐκ ἔστι πενίας μεῖζον οὐδὲν ἐν βίῳ Σύμπτωμα· καὶ γὰρ ἂν φύσει σπουδαῖος ᾖς, Καταγέλαστος ἔσῃ. Καλῶς πένεσθαι μᾶλλον, ἢ πλουτεῖν κακῶς Τὸ μὲν γὰρ ἔλεον, τὸ δ' ἐπιτίμησιν φέρει. Ἐκ τῶν Φανωρίνου. - Βοιωτὸς ἐντυχών θησαυρῷ μετὰ ἑβδομήκοντα έτη, επάρας τὸ σκέλος ἀπεματά ισε καὶ παρῆλθεν, ὡς οὐκέτι ὄντα πρὸς αὐτόν. Ὥσπερ τὸν αὐτὸν οἶνον πίνοντες, οἱ μὲν παροινοῦ σιν, οἱ δὲ πραΰνονται· οὕτω καὶ τὸν πλοῦτον. Βίωνος. Βίων καταγελάστους ἔλεγεν τους σπουδάζοντας περὶ τὸν πλοῦτον, δν τύχη μὲν παρο έχει, ἀνελευθερία δὲ φυλάττει, χρηστότης δὲ ἀφο αιρείται. Θεόγνιδος. Οὐ σὲ μάτην, ὦ πλοῦτε, θεοὶ τιμῶσι μάλιστα, Η γὰρ ρηιδίως την κακότητα φέρεις. Οὐκ ἔραμαι πλουτεῖν, οὔτ' εὔχομαι, αλλά μοι [ εξη Ζῆν ἀπὸ τῶν ὀλίγων οὐδὲν ἔχοντι κακόν. Λουκιανοῦ. Γῆς ἐπέβην γυμνός, γυμνὸς δ' ἐπὶ γαῖαν ἄπειμι, Καὶ τί μάτην μοχθώ, γυμνὸν ὁρῶν τὸ τέλος; Σιμωνίδου. – Σιμωνίδης ερωτηθείς, πότερον αἱρετώτερον πλοῦτος, ἢ σοφία· Οὐκ οἶδα, ἔφη· όμω μέντοιγε τοὺς σοφοὺς ἐπὶ τὰς τῶν πλουσίων θύρας φοιτώντας. Αριστείδου. - Αριστείδης ὁ δίκαιος, ὀνειδιζό μενος ἐπὶ πενίᾳ ὑπό τινος πλουσίου, εἶπεν· Ἐμοὶ μὲν

ἡ πενία οὐδὲν ἱστορήσει κακόν· σοὶ δὲ ὁ πλοῦτος ταραχὰς οὐκ ὀλίγας. Ιέρωνος. – Όνειδιζόμενος ὅτι πολλούς ῥητορεύ ειν διδάξας, ἐπένετο, εἶπεν· Οὔτε γὰρ ἐδίδαξα φιλαρ γυρεῖν. Μουσωνίου. Τῶν μὲν Κροίσου καὶ Κύρου θησ σαυρῶν πενίαν ἐσχάτην καταψηφιούμεθα· ἕνα δε καὶ μόνον πιστεύομεν πλούσιον, σοφὸν, τὸν δυνά μενον κτήσασθαι τὸ ἀνενδεὶς πανταχοῦ. Ξενοφώντ. φιλοσόφ. - Τὴν πενίαν ἔλεγεν αὐτο δίδακτον φιλοσοφίαν εἶναι· & γὰρ ἐκείνη τοῖς λόγοις πείθει, αὕτη τοῖς ἔργοις ἀναγκάζει. Πολλῶν κακῶν ἐπικάλυμμά ἐστιν ὁ πλοῦτος. Ὁ αὐτὸς, τὸν πλούσιον καὶ ἀπαίδευτον έφησε, δύ που είναι περιηργυρωμένον, Φιλιστίων. — Κἂν μυρίων πηχῶν γῆς κύριος υπάρχεις, θανών γενήσῃ τριῶν ἢ τεσσάρων. Δημώνακτ. Εἰσί τινες, οἳ τὸν μὲν παρόντα βίον οὐ ζῶσιν, ἀλλὰ παρασκευάζοντες πολλῇ σπουδῇ ἕτερον βίον βιωσόμενοι, οὐ τὸν παρόντα. Ἐκ τῶν ᾿Αριστίππου γνωμών. Οὐχ ὥσπερ ὑπόδημα τὸ μεῖζον ἄχρηστον, καὶ ἡ πλείων κτῆσις. Τοῦ μὲν γὰρ ἐν τῇ χρήσει τὸ περιττὸν ἐμποδίζει τῇ δὲ, καὶ ὅλῃ χρῆσθαι κατά καιρὸν ἔξεστι, καὶ μέτ ρει. Δημοσθ. Δημοσθένης ὁ ῥήτωρ, θεασάμενός τινα ἐκφερόμενον φιλάργυρον, ἔφη· Οὗτος βίον ἀδί ωτον βιώσας, ἑτέροις βίον κατέλιπεν. Ζημίαν αἱροῦ μᾶλλον, ἢ κέρδος αἰσχρόν· τὸ μὲν γὰρ ἅπαξ σὲ λυπήσει τὸ δὲ, διαπαντός. Δημοκρίτ. ἄλ. Θεοπ. Τοὺς πολλοὺς τῶν πλου σίων ἔλεγεν ἐπιτρόπους εἶναι, ἀλλὰ μὴ δεσπότας τῶν χρημάτων. Πλάτωνας. Οστις σῶμα θεραπεύει τὸ ἑαυ τοῦ, οὐχ ἑαυτὸν θεραπεύει (ι)· ὅστις δὲ χρήματα, οὔθ᾽ ἑαυτὸν, οὔτε τὰ ἑαυτοῦ, ἀλλ' ἔστι ποῤῥωτέρω τῶν ἑαυτοῦ. Διφίλου. Εἰ μὴ τὸ λαβεῖν ἦν οὐδ' εἰς πονηρὸς ἦν. Φιλαργυρία τοῦτ' ἔστιν, ὅταν ἀφεὶς σκοπεῖν Τὰ δίκαια, τοῦ κέρδους διαπαντὸς δοῦλος ᾖς. Ανακρέοντ. — ᾿Ανακρέων δωρεάν παρὰ Πολυ κράτους λαβὼν πέντε τάλαντα, ὡς ἐφρόντισεν επ' αὐτοῖς δυοῖν νυκτοῖν, ἀπέδωκεν αὐτὰ, εἰπὼν, οὐ τι μᾶσθαι αὐτὰ τῆς ἐπ' αὐτοῖς φροντίδος. Ισοκράτ. – Τίμα τὴν ὑπάρχουσαν οὐσίαν δυοῖν ἔνεκα, τοῦ τε ζημίαν μεγάλην ῥᾳδίως ἐκτίσαι, καὶ τῷ φίλῳ σπουδαίῳ δυστυχοῦντι βοηθῆσαι· πρὸς δὲ ΝΟΤΑ. Τὸ ἑαυτοῦ, οὐχ ἑαυτὸν θεραπεύει.

Λ τὸν ἄδηλον βίον μηδὲν ὑπερβαλλόντως, ἀλλὰ μετρίως αὐτὴν ἀγάπα. Στέργε μὲν τὰ παρόντα· ζήτει δὲ τὰ μέλλοντα. Λουκ. 16. ψυχῇ ὑμῶν τί ἐνδύσησθε. ΛΟΓΟΣ ΙΓ Περί αύταρκείας. Εἶπεν ὁ Κύριος " Μή μεριμνήσητε τη φάγητε, μηδὲ τῷ σωματι ὑμῶν τί Φιλιππησ. δ'. Ἐγὼ ἔμαθον, ἐν οἷς εἰμὶ, αὐτάρκης εἶναι. Οἶδα καὶ ταπεινοῦσθαι, οἶδα καὶ περισσεύειν ἐν παντὶ καὶ ἐν πᾶσι μεμύημαι· καὶ χορτάζεσθαι, καὶ πεινῶν· καὶ περισσεύειν, καὶ ὑστερεῖσθαι. Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ. Παροιμ. Χ. Πλοῦτον καὶ πενίαν μή μοι δις, Κύριε· σύνταξον δέ μοι τὰ δέοντα καὶ τὰ αὐτάρκη, ἵνα μὴ πλησθεὶς ψευδής γένωμαι, καὶ εἴπω· Τίς με ὁρᾷ, ἢ πενηθείς κλέψω καὶ ὀμόσω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Σιράχ μ'. - Ζωὴ αὐταρκείας εργάτου γλυκαν θήσεται. Σιράχ λ'. - Υπνος ὑγείας ἐπὶ ἐντέρων μετρίων. Βασιλείου. — Η οικονομοῦσα τὸ ζῶον δύναμις, αὐτάρκειαν μὲν καὶ λιτότητα ῥᾳδίως κατεκργάσατο καὶ ᾠκείωσε τῷ τρεφομένῳ πολυτέλειαν δὲ καὶ ποικιλία» βρωμάτων παραλαβοῦσα, εἶτα ἀντισχεῖν πρὸς τὸ πέρας οὐκ ἐπαρχέσασα, τὰ ποικίλα γένη τῶν νοσημάτων πεποίηκεν. Θεολόγου. -- Τὸ καλῶς ἔχειν ὀλίγα, πολύ τιμιώ τερον τοῦ κακῶς ἔχειν πολλά. Χρυσοστ. Οὐ πλούσιος ἐστιν ἐκεῖνος, ὁ πολλὰ κεκτημένος, ἀλλ' ὁ μὴ πολλῶν δεόμενος. Πρὸς χρείαν, ἀδελφοί, οὐ πρὸς ἡδονὴν ἡ ζωὴ συμ μετρείται. Τὸ οὖν περιττὸν τῆς φύσεως ἀποθέμενοι, τὸ ἀναγκαῖον μόνον ἀσπασώμεθα. Νείλου. Καλὸν τοῖς ὅροις τῆς χρείας ἐμμένειν, καὶ φιλονεικεῖν πάσῃ δυνάμει τούτους μὴ ὑπερβαί νεῖν. Ἐὰν γὰρ ὀλίγον παρενεχθῇ τις ἀπὸ τῆς ἐπι θυμίας ἐπὶ τὰ ἡδέα τοῦ βίου, οὐδεὶς λοιπὸν ἴστησε τὴν ἐπὶ τὰ πρόσω φοράν. Μέτρον κτήσεως ἐστιν ἡ χρεία τοῦ σώματος· τὸ δὲ ταύτην ὑπερβαίνειν ἀκοσμία λοιπὸν, καὶ οὐκέτι χρεία ἐστίν. Ὡς γὰρ ὁ συμμεμετρημένος τῷ σώματι χιτών, καὶ χρεία ἐστὶ καὶ κόσμος· ὁ δὲ πάντοθεν περιῤῥέων καὶ τοῖς ποσὶν ἐμπλεκόμενος, καὶ τῇ γῇ μετὰ τοῦ ἀπρεποῦς ἐπισυρόμενος, ἐμπόδιον πρὸς πᾶσαν ἐργασίαν γίνεται· οὕτως ἡ ὑπερβαίνουσα τὴν τοῦ σώματος χρείαν χρήσις, καὶ πρὸς τὴν ἀρετήν ἐστιν ἐμπόδιον, καὶ πολλὴν ἔχει κατάγνωσιν παρὰ Η πενηθεὶς κλέψω. πένης γεννηθείς.

τοῖς τὴν φύσιν τῶν πραγμάτων ἐρευνῶν δυνα μένος. Κλήμεντ. - Ολιγοδείας μὲν ἐρασταί, πολυτέ λειαν δε, ὡς ψυχῆς καὶ σώματος νόσον εκτρεπόμενοι. Η τῶν ἀναγκαίων κτήσις καὶ χρῆσις, οὐ τὴν ποιό τητα βλαβερὰν ἔχει, ἀλλὰ τὴν παρὰ τὸ μέτρον ποσότητα. Φίλωνος. Ο σπουδαῖος καὶ ὀλιγοδεής, ἀθανά του καὶ θνητῆς φύσεως μεθέριον· τὸ μὲν ἐπιδὲς ἔχων διὰ σῶμα θνητόν· τὸ δὲ μὴ πολυδιές, διὰ ψυ χὴν ἐφιεμένην ἀθανασίας. Δημοκρ. - Αύταρκίῃ τροφῆς, μικρὰ νύξ οὐδέ ποτε γίνεται. Κλειτάρχ. — Οφείλομεν ἑαυτοὺς ἐθίζειν ἀπὸ ὀλίγων ζῆν, ἵνα μηδὲν αἰσχρὸν ἕνεκεν χρημάτων μάθωμεν. Σωκράτ. - Σωκράτης ερωτηθεὶς ὑπό τινος, Τίς σοι πλουσιώτερος εἶναι δοκεί; εἶπεν· Ὁ ἐλαχίστοις ἀρκούμενος· αὐτάρκεια γάρ ἐστι φύσεως πλοῦτος. ὥσπερ εἰς ὁδὸν τὸν βίον, οὐ τὰ πολλοῦ ἄξια συν τίθει ἐφόδια, ἀλλὰ ἀναγκαιότερα. Βέλτιόν ἐστιν ἐν μιᾷ περιουσία συστελλόμενον εὐ θυμεῖν, ἢ μεγάλης τυγχάνοντα δυστυχεῖν.. Αλέξανδρ. — Εἰπόντος αὐτῷ τινος τῶν δοκούν των εὐνοεῖν, ὅτι Δύνανται αἱ πόλεις σου πλεῖον παρ έχειν ἐξόδους (η), ἔφη· Κηπουρόν μισῶ τὸν ἐκ ῥιζῶν ἐκτέμνοντα τὰ λάχανα. Δημοκρίτ. Τράπεζαν πολυτελέα μὲν τύχη πα ρατίθησιν, αὐταρκέα δὲ σωφροσύνη. Ἐκ τῶν Ἐπικτήτου καὶ Ἰσοκράτ. -Αὐτάρκεια, καθάπερ ὁδὸς βραχεῖα καὶ ἐπιτερπής, χάριν μὲν ἔχει μεγάλην, πόνον δὲ μικρόν. Οχύρωσον σαυτὸν τῇ αὐταρκείᾳ· τοῦτο γὰρ δυσάλωτόν ἐστιν χωρίον. Σωκράτ. - Ξανθίππης Σωκράτει τῷ ἀνδρὶ ἐπι τιμώσης, διότι λιτῶς παρεσκευάζετο ὑποδέξασθαι φίλους, εἶπεν· Εἰ μὲν ἡμέτεροί εἰσιν, οὐδὲν ἐκείνοις μελήσει· εἰ δὲ ἀλλότριοι, ἡμῖν περὶ αὐτῶν οὐδὲν μελήσει. Ματθ. 5 ΛΟΓΟΣ ΙΔ' 31 Περὶ προσευχῆς. Προσευχόμενοι μὴ βαττολογήσητε, ΝΟΤΑ. (α) Πλ. παρέχειν ἐξόδους. εἰς φόρους. εἴσοδος Για Έξοδος ἐξολαν εξο διάζειν,

τοῖς τὴν φύσιν τῶν πραγμάτων ἐρευνῶν δυνα μένος. Κλήμεντ. - Ολιγοδείας μὲν ἐρασταί, πολυτέ λειαν δε, ὡς ψυχῆς καὶ σώματος νόσον εκτρεπόμενοι. Η τῶν ἀναγκαίων κτήσις καὶ χρῆσις, οὐ τὴν ποιό τητα βλαβερὰν ἔχει, ἀλλὰ τὴν παρὰ τὸ μέτρον ποσότητα. Φίλωνος. Ο σπουδαῖος καὶ ὀλιγοδεής, ἀθανά του καὶ θνητῆς φύσεως μεθέριον· τὸ μὲν ἐπιδὲς ἔχων διὰ σῶμα θνητόν· τὸ δὲ μὴ πολυδιές, διὰ ψυ χὴν ἐφιεμένην ἀθανασίας. Δημοκρ. - Αύταρκίῃ τροφῆς, μικρὰ νύξ οὐδέ ποτε γίνεται. Κλειτάρχ. — Οφείλομεν ἑαυτοὺς ἐθίζειν ἀπὸ ὀλίγων ζῆν, ἵνα μηδὲν αἰσχρὸν ἕνεκεν χρημάτων μάθωμεν. Σωκράτ. - Σωκράτης ερωτηθεὶς ὑπό τινος, Τίς σοι πλουσιώτερος εἶναι δοκεί; εἶπεν· Ὁ ἐλαχίστοις ἀρκούμενος· αὐτάρκεια γάρ ἐστι φύσεως πλοῦτος. ὥσπερ εἰς ὁδὸν τὸν βίον, οὐ τὰ πολλοῦ ἄξια συν τίθει ἐφόδια, ἀλλὰ ἀναγκαιότερα. Βέλτιόν ἐστιν ἐν μιᾷ περιουσία συστελλόμενον εὐ θυμεῖν, ἢ μεγάλης τυγχάνοντα δυστυχεῖν.. Αλέξανδρ. — Εἰπόντος αὐτῷ τινος τῶν δοκούν των εὐνοεῖν, ὅτι Δύνανται αἱ πόλεις σου πλεῖον παρ έχειν ἐξόδους (η), ἔφη· Κηπουρόν μισῶ τὸν ἐκ ῥιζῶν ἐκτέμνοντα τὰ λάχανα. Δημοκρίτ. Τράπεζαν πολυτελέα μὲν τύχη πα ρατίθησιν, αὐταρκέα δὲ σωφροσύνη. Ἐκ τῶν Ἐπικτήτου καὶ Ἰσοκράτ. -Αὐτάρκεια, καθάπερ ὁδὸς βραχεῖα καὶ ἐπιτερπής, χάριν μὲν ἔχει μεγάλην, πόνον δὲ μικρόν. Οχύρωσον σαυτὸν τῇ αὐταρκείᾳ· τοῦτο γὰρ δυσάλωτόν ἐστιν χωρίον. Σωκράτ. - Ξανθίππης Σωκράτει τῷ ἀνδρὶ ἐπι τιμώσης, διότι λιτῶς παρεσκευάζετο ὑποδέξασθαι φίλους, εἶπεν· Εἰ μὲν ἡμέτεροί εἰσιν, οὐδὲν ἐκείνοις μελήσει· εἰ δὲ ἀλλότριοι, ἡμῖν περὶ αὐτῶν οὐδὲν μελήσει. Ματθ. 5 ΛΟΓΟΣ ΙΔ' 31 Περὶ προσευχῆς. Προσευχόμενοι μὴ βαττολογήσητε, ΝΟΤΑ. (α) Πλ. παρέχειν ἐξόδους. εἰς φόρους. εἴσοδος Για Έξοδος ἐξολαν εξο διάζειν,

ὥσπερ οἱ ἐθνικοί δοκοῦσι γὰρ, ὅτι ἐν τῇ πολυλογία χιν, αὐτῶν εἰσακουσθήσονται. Μὴ οὖν ὁμοιωθῆτε αὐτοῖς οἶδε γὰρ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὧν χρείαν ἔχετε, πρὸ τοῦ ὑμᾶς αὐτῆσαι αὐτόν. Ιακ. ε'. — Κακοπαθεί τις ἐν ὑμῖν; προσευχέσθω. Εὐθυμεῖ τις; ψαλλέτω. Ασθενεί τις ἐν ὑμῖν; προσο καλεσάσθω τοὺς πρεσβυτέρους τῆς Ἐκκλησίας, καὶ προσευξάσθωσαν ἐπ' αὐτὸν, ἀλείψαντες αὐτὸν ἐλαίῳ ἐν τῷ ὀνόματι Κυρίου· καὶ ἡ εὐχὴ τῆς πίστεως σώσει τον κάμνοντα, καὶ ἐγερεῖ αὐτὸν ὁ Κύριος ο κἂν ἁμαρτίας ᾖ πεποιηκώς, ἀφεθήσεται αὐτῷ. Σολομ. - θυσίαι ἀσεβῶν βδέλυγμα Κυρίῳ· προσ ευχαὶ δὲ κατευθυνόντων, δεκταὶ παρ' αὐτῷ. Σιράχ 5. - Μὴ ὀλιγοψυχήσῃς ἐν τῇ προσευχή σου. Σιράχ ιη'. Μὴ ἐμποδίσης τοῦ ἀποδοῦναι εὐχὴν εὐκαίρως. Βασιλείου. Η θεία ἀκοὴ, οὐ φωνῆς δεῖται πρὸς αἴσθησιν. Ο δε γὰρ καὶ ἐν τῷ κινήματι τῆς καρδίας γνωρίσαι τὰ ἐπιζητούμενα. Η οὐκ ἀκούεις ὅτι Μωϋσῆς μηδὲν φθεγγόμενος, τοῖς ἀλαλήτοις ἑαυτ τοῦ στεναγμοῖς ἐντυγχάνων τῷ Κυρίῳ, ηκούετο παρὰ τοῦ Κυρίου, λέγοντος· Τι βοᾷς πρός με, Εργων γὰρ δικαίων παρουσία, μεγαλοφωνία ἐστὶ παρὰ Θεῷ. Θεολόγου. - Μὴ μικρολογίαν καταγνωσθῶμεν, ἐν τῷ μικρὰ αἰτεῖν ἡμᾶς καὶ τοῦ διδόντος ἀνάξια. Χρυσοστ. -- Μέγα ἀγαθὸν εὐχὴ, ἐὰν μετὰ δια νοίας εὐχαρίστου γένηται· ἐὰν παιδεύσωμεν ἑαυτοῦ μὴ μόνον λαμβάνοντες, ἀλλὰ καὶ ἀποτυγχάνοντες εὐχαριστεῖν τῷ Θεῷ. Καὶ γὰρ ποτὲ μὲν δίδωσι, ἀμφότερα χρησίμως. Ὥστε κἂν λάβῃς, κἂν μὴ λάβης, ἔλαβες ἐν τῷ μὴ ἀπολαβεῖν. Κἂν ἐπιτύχῃς, κἂν μὴ ἐπιτύχῃς, ἔτυχες ἐν τῷ μὴ ἐπιτυχεῖν. Εστι γὰρ ὅτι τὸ μὴ λαβεῖν λυσιτελέστερον. Εἰ γὰρ μὴ συμ φέρον ἡμῖν ἦν πολλάκις τὸ μὴ λαβεῖν, πάντως ἔδω κεν ἄν. Τὸ δὲ συμφερόντως ἀποτυχεῖν, ἐπιτυχεῖν ἐστιν. ΝΟΤΑ. (ο) Τοῦ ἀποδοῦναι εὐχήν. είχαί ρως, διηνεκώς πριν εὔξασθαι ἑτοίμασον σαυτόν. Οταν ἐκ καθαρῶν χειλέων ἐξέρχηται δέησις, καὶ Τοῖς ἀλαλήτοις αὐτοῦ στεναγμοῖς. τὸ χαρᾷ ἀνεκία λήτῳ, ἀλάλητοι στεναγμοί,

ὁ δι' ἡμᾶς ἐξ ἡμῶν σαρκὶ πεφηνώς, γνώμη λέγε σθαι οὐ δύναται. Αὐτὸ γὰρ [αὐτῷ τῷ] τὸ εἶναι, ἤγουν, τὸ θεϊκῶς ὑποστήναι, φυσικῶς καὶ τὴν πρὸς τὸ καλὸν εἶχεν οἰκείωσιν, καὶ τὴν πρὸς τὸ κακὸν ἀλλοτρίωσιν, καθὼς καὶ ὁ μέγας τῆς Ἐκκλησίας ἐφθαλμὸς Βασίλειος ἐν τῇ ἑρμηνείᾳ τοῦ μδ' ψαλμοῦ διδάσκων, ἔφη· «Κατὰ τοῦτο δὲ ἐκλήψῃ καὶ τὸ Ησαΐα περὶ αὐτοῦ εἰρημένον, ὅτι Πρὶν ἢ γνῶναι ὁ παιδίον, ἢ προελέσθαι πονηρὰ ἐκλέξεται τὸ ἀγα 'όν. Διότι πρὶν ἢ γνῶναι τὸ παιδίον ἀγαθὸν ἢ και τὸν, ἀπειθεῖ πονηρίᾳ τοῦ ἐκλέξασθαι τὸ ἀγαθόν. Ο γάρ, πρὶν ἢ, δηλοῖ ὅτι οὐ καθ᾿ ἡμᾶς ζητήσας Τι βουλευσάμενος, ἀλλὰ θεϊκῶς ὑποστὰς, αὐτῷ εἶ αι, τὸ ἐκ φύσεως εἶχεν ἀγαθόν.» γνώμη ΠΥΡ. Τί οὖν; φυσικαί εἰσιν αἱ ἀρεταί; ΜΑΞ. Ναι, φυσικαί. ΠΥΡ. Καὶ εἰ φυσικαί, διὰ τί μὴ ἐπίσης πασιν νυπάρχουσι τοῖς ὁμοφυέσι; [ΜΑΞ. " Πᾶσι τοῖς ὁμοφυέσιν ἐπίσης ἐνυπάρ ουσι.] ΕΥΡ. Καὶ πόθεν ἐν ἡμῖν τοσαύτη ανισότης; ΜΑΞ. Ἐκ τοῦ μὴ ἐπίσης ἐνεργεῖν τὰ τῆς φύσεως. Ως, εἴπερ πάντες ἴσως, ἐφ᾽ ᾧ καὶ γεγόναμεν, ένηρ οῦμεν τὰ φυσικὰ, μία ἄρα ἐδείκνυτο ἐν πᾶσιν, ίσπερ ἡ φύσις, οὕτω καὶ ἀρετή, τὸ μᾶλλον καὶ ἦτ ον οὐκ ἐπιδεχομένη. ΠΥΡ. Εἰ οὐκ ἐξ ἀσκήσεως ἡμῖν τὰ φυσικὰ πρόε ιν, ἀλλ' ἐκ δημιουργίας, ἡ δὲ ἀρετὴ φυσική, πῶς τόνῳ καὶ ἀσκήσει τὰς ἀρετὰς, φυσικὰς ούσας, κτών ιεία; ΜΑΞ. Η άσκησις, καὶ οἱ ταύτῃ επόμενοι πόνοι, τρὸς τὸ μόνον διαχωρίσαι τὴν ἐμφυρεῖσαν δι' αισθή τως ἀπάτην τῇ ψυχῇ ἐπενοήθησαν τοῖς φιλαρέτοις 3 πρὸς τὸ ἔξωθεν προσφάτως ἐπεισαγαγεῖν τὰς ρετάς· ἔγκεινται γὰρ ἡμῖν ἐκ δημιουργίας, ὡς εξ ηται· ὅθεν καὶ ἅμα τελείως διακριθῇ ἡ ἀπάτη, μα καὶ τῆς κατὰ φύσιν ἀρετῆς τὴν λαμπρότητα νδείκνυται ἡ ψυχή. Ο γὰρ μὴ ἄφρων, φρόνιμος καὶ ὁ μὴ δειλὲς ἢ θρασὺς, ἀνδρεῖος· καὶ ὁ μὴ ἀκό-. γενέσεως διεφαίνετο. Τί γὰρ γέγραπται; «Ότι πρὶν ἢ γνωναι αὐτὸν ἡ προελέσθαι πονηρὰ, ἐκλέξε καὶ ἀγαθόν. τὸ γὰρ πρὶν ἢ, δηλοί, Κατὰ τοῦτο ἐκλείψει. πρὸς τὸ ἀγαθὸν αὐτοῦ οἰκείωσις, εὐθὺς ἐκ πρώτης έκδοσιν, Σοὶ δὲ φυσική τις ἐστι πρὸς τὸ ἀγαθὸν ἡ οἰκείωσις, καὶ πρὸς τὴν ἀνο μίαν ἀλλοίωσις. οἰκείωσις, 'Αλλ' οὐχὶ καὶ ὁ Κύριος οὕτως, ἀλλ᾽ ἡ

δ πυρέττων ἄνθρωπος παρακαλεῖ παρασχεῖν αὐτῷ οἶνον, προβλέπων ὁ Θεὸς τὰ μέλλοντα οὐ ποιεῖ τὸ θέλημά σου, οὐδὲ παρέχει τὴν ἀλόγιστον δέησιν. Μὴ πλοῦτον ἐν δεήσει ζητήσῃς, μὴ ὑγείαν, ἢ τῶν ἐχθρῶν ἄμυναν· μὴ δόξαν ἀνθρωπίνην· ἀλλὰ μόνον τὰ συντελοῦντα πρὸς σωτηρίαν ψυχῆς. Ὥσπερ τὸ ἀναπνεῖν οὐδέποτε ἀκαιρον, οὕτως οὔτε τὸ αἰτεῖσθαι παρὰ Κυρίου αιτήματα μυστικά μέχρις ἐσχάτης ἀναπνοῆς. Οταν περί τινος ἀγαθοῦ παρακαλέσῃς τὸν Θεόν, καὶ μὴ εἰσακούσῃ σου παραυτίκα, μὴ ὀλιγωρήσεις, μηδὲ ὀλιγοψυχήσῃς· πολλάκις γὰρ πρὸς τὸ παρὸν οὐ συμφέρει σοι τὸ αἴτημα. Αριστοτ. — Τὸν εὐχόμενον δεῖ φρόνιμον εἶναι μὴ λάθῃ τι κακὸν εὐξάμενο; ἑαυτῷ. Αλέξανδρ. — Αλέξανδρος ὁ βασιλεὺς, ἐπεὶ Ἀν τίπατρος αὐτῷ πολλὰ κατὰ τῆς μητρὸς ἔγραφεν, Αγνοεῖς, ἔφη, Αντίπατρο, ότι μητρὸς ἐν δάκρυον, πολλῶν διαβολῶν ἐπιστολὰς ἀπαλείφει; Επικούρ. - Εἰ ταῖς τῶν ἀνθρώπων εὐχαῖς δ Θεός κατηκολούθει, θᾶττον ἂν ἀπόλοιντο πάντες ἄνθρωποι, συνεχῶς πολλὰ καὶ χαλεπὰ κατ᾽ ἀλλήλων εὐχόμενο:. Ισοκράτ. - Οι άνθρωποι τότε γίνονται βελτίους, ὅταν Θεῷ προσέρχωνται· ὅμοιον δὲ ἔχουσι θεῷ, τὸ εὐεργετεῖν καὶ ἀληθεύειν. Βίας. — Οὗτος συμπλέων ποτὲ ἀσεβέσι, χειμα ζομένης τῆς νεώς, κἀκείνων Θεοὺς ἐπικαλουμέν νων, Σιγᾶτε, ἔφη, μὴ αἰσθωνται ἡμᾶς ἐνθάδε πλέοντας. Τοὺς αἰτουμένους παρὰ τῶν θεῶν φρένας ἀγαθὰς, καὶ μὴ ἑαυτοὺς παιδεύοντας, ἀναισθήτους ἔφασκεν εἶναι. Οὔτε γὰρ ζωγράφον εὐχόμενον τοῖς θεοῖς δοῦναι αὐτῷ γραμμὴν καὶ εὐχροιαν λαβεῖν ἄν, εἰ μή μάθοι τέχνην· οὔτε μουσικὸν γενέσθαι ποτ' ἂν ἕνεκεν εὐχῆς, εἰ μὴ ἂν τὰ μουσικὰ μάθοι. Τὸν δὲ αὐτὸν τρόπον, οὐδ' ἂν φρόνιμήν τινα γενέσθαι εύ χόμενον, εἰ μὴ τούτων τὴν μάθησιν λάβο:. Ματθ. ι. ΛΟΓΟΣ ΙΕ 30. Περὶ διδαχῆς καὶ λόγων Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὃς ἂν ποιήσῃ καὶ διδάξῃ, οὗτος μέγας κληθήσεται ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. ΝΟΤΕ. Περὶ διδαχῆς καὶ λόγων. καὶ ὁμιλίας, πολιτείας ὁμιλίας,

&'. Ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, καὶ βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι. Καὶ, Εἴ τις ἐν λόγῳ οὐ πταίσει, οὗτος τέλειός ἐστι, δυνάμενος χαλιναγωγῆσαι καὶ ὅλον τὸ σῶμα. Σαλομ. Εἰς ὦτα ἄφρονος μηδὲν λέγε, μή ποτε μυκτηρίσῃ τοὺς συνετούς σου λόγους. Σιράχ ΚΑ'. — Εξήγησις μωροῦ, ὡς ἐν ὁδῷ φορτίον· ἐπὶ δὲ χείλη συνετοῦ εὑρεθήσεται χάρις. Βασιλείου. – Μήποτε τῇ ἀμετρία τοῦ λόγου ἄχρηστα ποιήσωμεν ἡμῖν τὰ φιλοπόνως συνειλεγμένα. Ατονοῦσα μὲν ἡ διάνοια πάντων ὁμοῦ περιδράξασθαι, ἔμοιον πάσχει γαστρί, διὰ τὴν ὑπερβολὴν τοῦ κόρου, εἰς πέψιν ἀγαγεῖν τὰ παραπεμφθέντα μὴ δυνα μένη. ΣΧΗ, Βέλτιον τὰς ἑαυτῶν ἡνίας ἐνδιδόναι τεχνικωτέροις, ἢ ἄλλων ηνιόχους εἶναι ἀνεπιστήμονας· καὶ ἀκοὴν ο ὑποτιθέναι μάλλον εὐγνώμονα, ἡ γλῶσσαν κινεῖν ἀπαίδευτον. Θεολόγου. *Αφωνον ἔργον κρεῖττον ἀπράκτου λόγου. Βίου μὲν οὐδεὶς πώποτε ὑψώθη δίχα, Λόγου δὲ πολλοὶ τοῦ κενῶς ψοφουμένου. Η μὴ διδάσκειν, ἢ διδάσκειν τῷ τρόπῳ. Τοῦ λαλεῖν αἰσχρὰ (ε), τὸ ἀκούειν ἀτιμότερον. Χρυσοστ. - Τότε μάλιστα οἱ μαθηταὶ εἰς τὸν ἀγαθὸν ἀγωνίζονται ζῆλον, όταν παρὰ τῶν διδασκάλων ἔχωσι τὰ παραδείγματα. Οὐκ ἀκίνδυνον ἡ ἀκρόασις, ὅταν ἡ διὰ τῶν ἔργων προσθήκη μὴ γένηται. Έστι γνῶσις λόγου χωρίς, καὶ ἔστι γνῶσις μετὰ λόγου. Καὶ γὰρ εἰσὶ πολλοὶ γνῶσιν μὲν ἔχοντες, λό γον δὲ οὐκ ἔχοντες. Νείλου. — Περιστὸς πᾶς λόγος πρὸς διόρθωσιν, ὅταν ἡ τῶν ἀκουόντων πρὸς τὸ χεῖρον νεύουσα σπουδή, τοῖς κατὰ συμβουλὴν λεγομένοις εναντίως διάκειται. Διδύμου. - Τότε ἀνύει διδάσκαλος καὶ πιστεύεται λέγων, ὅταν ἀφ᾽ ὧν πράττει, παιδεύει, κατὰ τὸν αν ήρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν. Μοσχίωνος. -- Τον προσομιλοῦντα τριχή διασκο τοῦ, ὡς ἀμείνονα, ἢ ὡς ἥττονα, ἢ ὡς ἴσον· καὶ εἰ μὲν ἀμείνονα, ἀκούειν χρὴ καὶ πείθεσθαι αὐτῷ: εἰ δὲ ἥττω, ἀπειθεῖν· εἰ δὲ ἴσον, συμφωνείν. Δημώνακτ. - Ο λόγος, ὥσπερ πλάστης ἀγαθὸς τῆς ψυχῆς περιτίθεται σχῆμα. ΝΟΤ.Ε. (ε) τοῦ λαλεῖν αἰσχρά. χρὴν ἄτιμον άτιμότερον, τὸ λαλεῖν, τὸ ἀκούειν

&'. Ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, καὶ βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι. Καὶ, Εἴ τις ἐν λόγῳ οὐ πταίσει, οὗτος τέλειός ἐστι, δυνάμενος χαλιναγωγῆσαι καὶ ὅλον τὸ σῶμα. Σαλομ. Εἰς ὦτα ἄφρονος μηδὲν λέγε, μή ποτε μυκτηρίσῃ τοὺς συνετούς σου λόγους. Σιράχ ΚΑ'. — Εξήγησις μωροῦ, ὡς ἐν ὁδῷ φορτίον· ἐπὶ δὲ χείλη συνετοῦ εὑρεθήσεται χάρις. Βασιλείου. – Μήποτε τῇ ἀμετρία τοῦ λόγου ἄχρηστα ποιήσωμεν ἡμῖν τὰ φιλοπόνως συνειλεγμένα. Ατονοῦσα μὲν ἡ διάνοια πάντων ὁμοῦ περιδράξασθαι, ἔμοιον πάσχει γαστρί, διὰ τὴν ὑπερβολὴν τοῦ κόρου, εἰς πέψιν ἀγαγεῖν τὰ παραπεμφθέντα μὴ δυνα μένη. ΣΧΗ, Βέλτιον τὰς ἑαυτῶν ἡνίας ἐνδιδόναι τεχνικωτέροις, ἢ ἄλλων ηνιόχους εἶναι ἀνεπιστήμονας· καὶ ἀκοὴν ο ὑποτιθέναι μάλλον εὐγνώμονα, ἡ γλῶσσαν κινεῖν ἀπαίδευτον. Θεολόγου. *Αφωνον ἔργον κρεῖττον ἀπράκτου λόγου. Βίου μὲν οὐδεὶς πώποτε ὑψώθη δίχα, Λόγου δὲ πολλοὶ τοῦ κενῶς ψοφουμένου. Η μὴ διδάσκειν, ἢ διδάσκειν τῷ τρόπῳ. Τοῦ λαλεῖν αἰσχρὰ (ε), τὸ ἀκούειν ἀτιμότερον. Χρυσοστ. - Τότε μάλιστα οἱ μαθηταὶ εἰς τὸν ἀγαθὸν ἀγωνίζονται ζῆλον, όταν παρὰ τῶν διδασκάλων ἔχωσι τὰ παραδείγματα. Οὐκ ἀκίνδυνον ἡ ἀκρόασις, ὅταν ἡ διὰ τῶν ἔργων προσθήκη μὴ γένηται. Έστι γνῶσις λόγου χωρίς, καὶ ἔστι γνῶσις μετὰ λόγου. Καὶ γὰρ εἰσὶ πολλοὶ γνῶσιν μὲν ἔχοντες, λό γον δὲ οὐκ ἔχοντες. Νείλου. — Περιστὸς πᾶς λόγος πρὸς διόρθωσιν, ὅταν ἡ τῶν ἀκουόντων πρὸς τὸ χεῖρον νεύουσα σπουδή, τοῖς κατὰ συμβουλὴν λεγομένοις εναντίως διάκειται. Διδύμου. - Τότε ἀνύει διδάσκαλος καὶ πιστεύεται λέγων, ὅταν ἀφ᾽ ὧν πράττει, παιδεύει, κατὰ τὸν αν ήρξατο ὁ Ἰησοῦς ποιεῖν τε καὶ διδάσκειν. Μοσχίωνος. -- Τον προσομιλοῦντα τριχή διασκο τοῦ, ὡς ἀμείνονα, ἢ ὡς ἥττονα, ἢ ὡς ἴσον· καὶ εἰ μὲν ἀμείνονα, ἀκούειν χρὴ καὶ πείθεσθαι αὐτῷ: εἰ δὲ ἥττω, ἀπειθεῖν· εἰ δὲ ἴσον, συμφωνείν. Δημώνακτ. - Ο λόγος, ὥσπερ πλάστης ἀγαθὸς τῆς ψυχῆς περιτίθεται σχῆμα. ΝΟΤ.Ε. (ε) τοῦ λαλεῖν αἰσχρά. χρὴν ἄτιμον άτιμότερον, τὸ λαλεῖν, τὸ ἀκούειν

Σόλωνος. Ὅσον ἐν πολέμῳ δύναται σίδηρος, τοσοῦτον ἐν πολιτείᾳ λόγος εὖ ἔχων ἰσχύει. Ὁ αὐτὸς ἔφασκε, τὸν λόγον, εἴδωλον εἶναι τῶν ἔργων. Διογέν. Τοὺς βήτορας τὰ δίκαια μὲν ἔφη ἐσπου δακέναι λέγειν, πράττειν δὲ, οὐδαμῶς. Αττικοῦ τινος ἐγκαλοῦντος αὐτῷ, διατί Λακε δαιμονίους μᾶλλον ἐπαινῶν, παρ' ἐκείνοις οὐ διατρί σει, οὐδὲ γὰρ Ιατρός, ἔφη, ὑγείας ὢν ποιητικὸς ἐν τοῖς ὑγιαίνουσι τὴν διατριβὴν ποιεῖται.. Ετεοκλέους. Μὴ τὰς τῶν λεγόντων, ἔφη, δυνάμεις, ἀλλὰ τὰς τῶν πραγμάτων φύσεις δοκι μάζειν. Σωκράτης. — Ως ἥκιστα τοῖς δυνάσταις, ἢ ὡς ήδιστα ὁμιλεῖν. Οὐκ ἐκ τῶν λόγων τὰ πράγματα, ἀλλ' ἐκ τῶν πρα γμάτων τοὺς λόγους δεῖ κρατεῖν. Οὐ γὰρ ἕνεκα τῶν λόγων τὰ πράγματα συντελεῖται, ἀλλ' ἐκ τῶν πρα γμάτων οἱ λόγοι. Τρόπος ἔστω πείθων τοῦ λέγοντος, οὐ λόγος. Τὸ γὰρ λέγειν εὖ, δεινόν ἐστιν, εἰ φέροι Τινὰ βλάβην. Ανταγόρας. – Ανταγόρας ἐπεὶ ἀνεγίνωσκε παρὰ Βοιωτοῖς τὸ τῆς Θηβαΐδος σύγγραμμα, καὶ οὐδεὶς ὑπεσημαίνετο, κλείσας τὸ βιβλίον, Δικαίως, εἶπε, καλεῖσθε Βοιωτοί· βοῶν γὰρ ὦτα ἔχετε. Ἱέρων. - Οὗτος ἀκρόασιν ποιούμενος, εἶπε τριῶν ἐστοχάσθαι, τοὺς συνετούς ὠφελῆσαι, τοὺς ἀπείρους διδάξαι, καὶ τοὺς φθονεροὺς λυπῆσαι. Οινοπίδ. Οὗτος, ὁποία ἡ φύσις τοῦ ἀνθρώ που ἐστὶ, τοιοῦτον ἔφασκεν εἶναι καὶ τὸν λόγον. Ρωμύλ. – Οὗτος, τὸν μὲν κέραμον ἐκ τοῦ κοπτοῦ 18 ἔφη δοκιμάζεσθαι· τὸν δὲ ἄνθρωπον ἐκ τοῦ λόγου. κόπου. ΛΟΓΟΣ 10' Περὶ νουθεσίας. Ιωάνν. ε'. - Εἶπεν ὁ Κύριος τῷ παραλυτικῷ, Ἰδὲ ὑγιὴς γέγονας, μηκέτι ἁμάρτανε, ἵνα μὴ χεῖρόν τί σοι γένοιτο. Α' Θεσσ. 8. - Παρακαλοῦμεν ὑμᾶς, ἀδελφοί, δ'. νουθετείτε ὀλιγοψύχους καὶ ἀτάκτους· καὶ ἀντ έχετε τῶν ἀσθενῶν, καὶ πάντοτε τὸ ἀγαθὸν διώ Ο κετε. Σολομώντος 18'. - Διὰ τοῦτο τους παραπίπτον τας κατ' ὀλίγον ἐλέγχεις, Κύριε, καὶ ἐν οἷς ἁμαρτ τάνουσιν ὑπομιμνήσκων νουθετεῖς, ἵνα ἀπαλλαγέντες τῆς κακίας αὐτῶν πιστεύσωσιν ἐπὶ σέ. Σιράχ ιη'. -Ελεος Κυρίου ἐπὶ πᾶσαν σάρκα, ἐλέγο χων καὶ νουθετῶν καὶ ἐπιστρέφων ὡς ποιμὴν τὸ ποίο μνιον αὐτοῦ. Βασιλ. Βίαιον γὰρ μάθημα οὐ πέφυκε παρα μένειν· τὸ δὲ μετὰ τέρψεως καὶ χάριτος εἰσδυόμε νον, μονιμώτερόν πως ψυχαῖς ἐνιζάνει. Ο τὸν κείμενον ἐγείρειν βουλόμενος, υψηλότερος

εἶναι τοῦ πεπτωκότος πάντως ὀφείλει· ὁ δὲ ἐξ όπου καταπεσών, ἑτέρου καὶ αὐτὸς ἀνιστῶντος δεῖται. Θεολ. - Μήτε τὸ ἀλγεῖν ἀπαραμύθητον, μήτε τὸ εὖ πράττειν ἀπαιδαγώγητον. Χρυσοστ. -- Μὴ ἄλλους ἰατρεύειν ἐπιχειρήσω μεν, αὐτοὶ βρύοντες έλκεσιν. Συμφέρει δάκνεσθαι διὰ τῆς τῶν ῥημάτων ἀλγη δόνος τοὺς ἁμαρτάνοντας, ἵνα τῆς διὰ τῶν πραγμά των ἀσχημοσύνης ἀπαλλαγῶσιν. Μὴ δεῖ βαρύνεσθαι τὴν παραίνεσιν. Εἰ γὰρ βα ρύνεσθαι ἔδει, ἐμὲ ἔδει τὸν πολλάκις λέγοντα καὶ οὐκ ἀκουόμενον· οὐχ ὑμᾶς, τοὺς ἀεὶ μὲν ἀκούοντας, ἀεὶ δὲ παρακούοντας. Αριστοτ. - Μὴ ἔλαττον ἡγοῦ τοῦ ἐπαινεῖσθαι τὸ νουθετεῖσθαι. Διογένης. Νεκρὸν ἰατρεύειν καὶ γέροντα νου θετεῖν, ταυτόν ἐστιν. Δημοσθ. Πυνθανομένου τινός, πῶς ἄν τις ἑαυτοῦ διδάσκαλος γένηται, Εἴπερ ὧν ἐπιτιμᾷ τοῖς ἄλλοις, ἔφη, καὶ ἑαυτῷ ἐπιτιμψη μάλιστα. Δημητρίου Φαληρέως. - "Α γὰρ οἱ φίλοι τοῖς βασιλεύουσιν οὐ θαῤῥοῦσι παραινεῖν, ταῦτα ἐν τοῖς βιβλίοις γέγραπται. Ὥσπερ τὸ μέλι τὰ ἡλκωμένα δάκνει, τοῖς δὲ κατὰ φύσιν ἡδὺ ἐστιν· οὕτω καὶ οἱ ἐκ φιλοσοφίας λόγοι. Εὐριπίδο *Απαντές ἐσμεν εἰς τὸ νουθετεῖν σοφοί. Αὐτοὶ δ᾽ ὅταν ποιῶμεν, οὐ γινώσκομεν. Αἰσώπ. Αίσωπος ἔφη, δύο πήρας ἕκαστος ἡμῶν φέρειν· τὴν μὲν, ἔμπροσθεν· τὴν δὲ, ὄπισθεν καὶ εἰς μὲν τὴν ἔμπροσθεν, ἀποτιθέναι τὰ τῶν ἄλ λων ἁμαρτήματα· εἰς δὲ τὴν ὄπισθεν, τὰ ἑαυτῶν· διὸ οὔτε καθορῶμεν αὐτά. Ισοκράτ. Μηδενὶ πονηρῷ πράγματι μήτε παρ ίστασο, μήτε συνηγόρει· δόξεις γὰρ καὶ αὐτὸς τοιαῦτα πράττειν, εἰ τοῖς ἄλλοις πράττουσι βοηθεῖς. Επικτήτου. Τὸν νουθετοῦντα δεῖ πρῶτον τῆς τῶν νουθετουμένων αἰδοῦς τε καὶ αἰσχύνης ἐπιμε λεῖσθαι· οἱ γὰρ ἀπερυθριάσαντες ἀδιόρθωτοι. Κρείττον τὸ νουθετείν τοῦ ὀνειδίζειν· τὸ μὲν γὰρ, Επιόν τε καὶ φίλον· τὸ δὲ, σκληρὸν καὶ ὑβριστικόν καὶ τὸ μὲν διορθοῖ τοὺς ἁμαρτάνοντας, τὸ δὲ, μόνον ἐξελέγχει. Εμπεδοκλ. -- Ερωτηθείς, διατί σφόδρα αγανα κτεῖς κακῶς ἀκούων, ἔφη, "Οτι οὐδὲ ἐπαινούμενος αἰσθήσομαι, εἰ μὴ κακῶς ἀκούων ἀχθήσομαι. ΛΟΓΟΣ ΙΖ' 45. Περὶ παιδείας καὶ φιλοσοφίας. Ἰωάν. ζ'. Ανέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν, καὶ

ἐδίδασκε τοὺς ὄχλους. Εθαύμαζον δὲ οἱ Ἰουλίου, λέγοντες, Πῶς οὗτος οἶδε γράμματα, μὴ μεμαθη τι, χώς; Α' Κορ. γ'. Εἴ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ὑμῖν, ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, μωρός γινέσθω, ἵνα γένηται σοφές. Ἡ γὰρ σοφία του κόσμου τούτου, μωρία τα ρὰ τῷ Θεῷ ἐστιν. Παροιμ. α'. Σοφία ἐν ἐξόδοις ὑμνεῖται, ἐν δὲ πλατείαις παρρησίαν άγει. Σιράχ κς'. Οὐκ ἔστιν ἀντάλλαγμα οὐδὲν τα παιδευμένης ψυχῆς. Σιράχ δ'. Τέκνον ἐν νεότητι σου επίλεξα παιδείαν· καὶ ὡς ἀῤῥοτριῶν καὶ σπείρων πρόσελθε αὐτῇ, καὶ ἀνάμενε τοὺς ἀγαθοὺς καρποὺς αὐτῆς. Βασιλείου. Αμεινον καὶ συμφερώτερον ιδιώ τας καὶ ὀλιγομαθεῖς ὑπάρχειν, καὶ διὰ τῆς ἀγάπης πλησίον γενέσθαι τοῦ Θεοῦ, ἡ πολυμαθεῖς καὶ ἐμ πείρους δοκοῦντας εἶναι, βλασφήμους εἰς τὸν ἑαυτῶν εὑρίσκεσθαι Δεσπότην. Τοῦ αὐτοῦ. Ἐοίκασι τοῖς ὀφθαλμοῖς τῆς γλαύ κης, οἱ περὶ τὴν ματαίαν σοφίαν ἠσχοληκότες. Καὶ γὰρ ἐκείνης αἱ ὄψεις νυκτὸς μὲν ἔῤῥωνται· ἡλίου δὲ λάμψαντος, ἀμαυροῦνται. Καὶ τούτων ή διάνοια, ὀξυτάτη μὲν πρὸς τὴν τῆς ματαιότητος θεωρίαν πρὸς δὲ τὴν τοῦ ἀληθινοῦ φωτὸς κατανόησιν, ἐξ αμαυροῦται. Θεολόγου. Οἶμαι δὲ πᾶσιν ἂν ὁμολογεῖσθαι τῶν νοῦν ἐχόντων, τὴν παίδευσιν τῶν παρ' ἡμῶν ἀγαθῶν εἶναι τὸ πρῶτον. Οἱ περὶ λόγους, μὴ σφόδρα τοῖς λόγοις θαῤῥεῖτε, μηδὲ συφίζεσθε περισσὰ καὶ ὑπὲρ λόγον· μηδὲ ν.καν ἐπιθυμεῖτε πάντα κακῶς· ἀλλ᾽ ἔστιν & καὶ ἡττᾶσθαι καλῶς ἀνέχεσθε. Σοφία πρώτη, βίος ἐπαινετός καὶ Θεῷ κεκαθαρ μένος. Σοφία πρώτη σοφίας ὑπεροράν, τῆς ἐν λόγῳ πει μένης καὶ στροφαῖς λέξεων, καὶ ταῖς κιβδήλαις καὶ περιτταῖς ἀντιθέσεσιν. Ἐμοὶ δὲ γένοιτο πέντε λό γους ἐν ἐκκλησίς λαλεῖν μετὰ συνέσεως, ἡ μυρίους ἐν γλώσσῃ. Οὐ γὰρ ὁ ἐν λόγοις σοφός, οὗτός μοι σοφός. ούδ' ὅστις γλῶσσαν μὲν εύστροφον ἔχει, ψυχὴν δὲ ἀστα τον καὶ ἀπαίδευτον· ἀλλ᾽ ὅστις ὀλίγα μὲν περὶ ἀμε τῆς φθέγγεται, πολλὰ δὲ οἷς ἐνεργεῖ παραδείκνυσι, καὶ τὸ ἀξιόπιστον τῷ λόγῳ διὰ τοῦ βίου προστίθε σιν. Κρείσσων γὰρ εὐμορφία θεωρουμένη, τῆς λόγο ζωγραφουμένης· καὶ πλοῦτος ἐν αἱ χείρες κατέχουσιν. ἢ ὄνειροι πλάττουσι. Καὶ σοφία, οὐχ ἡ τῷ λόγῳ λαμπρυνομένη, ἀλλ' ἡ διὰ τῶν ἔργων ελεγχομέν Σύνεσις γὰρ ἀγαθὴ πᾶσι τοῖς ποιοῦσιν αὐτὴν φησίν, ἀλλ' οὐ τοῖς κηρύττουσιν. "Η γὰρ φιλοσοφητέον, ἢ τιμητέον φιλοσοφίαν, εξ περ μὴ μέλλοιμεν παντειῶς ἔξω τοῦ καλοῦ πίπτειν

μηδὲ ἀλογίαν κατακριθήσεσθαι λογικού γεγονότες, καὶ διὰ λόγου πρὸς λόγον απεύδοντες. Σοφώτεροι γὰρ τῶν πολλῶν οἱ κόσμου χωρίσαντες ἑαυτοὺς, καὶ τῷ Θεῷ τὸν βίον καθιερώσαντες. Οὐδὲν ἀναλωτότερον φιλοσοφίας, οὐδὲν ἀλυπότε ρον. Πάντα ενδώσει πρότερον ή φιλόσοφος. Δύο ταῦτα δυσκράτητα, θεὸς καὶ ἄγγελος, καὶ τὸ τρίτον, φιλοσοφία. [Έστι γάρ φιλόσοφος] ἄῦλος ἐν ὕλῃ, ἐν σώματι ἀπερίγραπτος, ἐπὶ γῆς οὐράνιος, ἐν πάθε σιν ἀπαθὴς, πάντων ἡττώμενος πλην φρονήματος" νικῶν τῷ νικᾶσθαι τοὺς κρατεῖν νομίζοντας. Ἐγὼ μίαν σοφίαν οἶδα, τὸ φοβείσθαι Θεόν. Αρ χή τε γὰρ σοφίας, φόβος Κυρίου. Καὶ, Τέλος λύ γου τὸ πᾶν ἄκουε, τὸν Θεὸν φοβοῦ, καὶ τὰς ἐν τολὰς φύλασσε. Ποιήσατε δικαιοσύνης ὅπλον, καὶ μὴ θανάτου, τὴν παίδευσιν. Χρυσόστ. — "Ωσπερ γῆν μὴ βρεχομένην οὐκ ἔστι και μυρία λάθη σπέρματα στάχυας ἐξενεγκεῖν· οὕτω ψυχὴν οὐκ ἔστιν μὴ ταῖς θείαις Γραφαῖς φωτισθεί σαν, καν μυρία τις εκχέῃ ῥήματα, καρπόν τινα ἐπι δείξασθαι. Διδύμ. - Εντυγχάνειν δεῖ ταῖς θείαις Γραφαῖς. Ὥσπερ γὰρ ὁ οἶνος πινόμενος ἀναπαύει λύπην, καὶ μεταβάλλει καρδίαν εἰς εὐφροσύνην· οὕτως ὁ πνευ ματικὸς οἶνος εἰς χαρὰν μεταβάλλει τὴν ψυχήν. Τὸ εἰδέναι τινὰ ὅτι ἀγνοεῖ, σοφίας ἐστίν· ὡς καὶ τὸ εἰδέναι ὅτι ἡδίκησε, δικαιοσύνης. Τον γνωστικὸν οὐδέποτε τὸ πλουτεῖν γήθειν ποιεί, οὐδὲ τὸ χρημάτων ἀπορεῖν εἰς ταπείνωσιν ἄγει· τῆς ἀρετῆς καὶ σοφίας αὐτὸν ὑπερυψούσης, καὶ ὑπερ άνω αὐτῶν ἵστασθαι παρασκευαζούσης. Φίλωνος. -- 'Ανάγκη ἀπειρία καὶ κακία ήνιό ἡνιός χου, τὰ ὑπεζευγμένα κατά κρημνών φέρεσθαι καὶ βαράθρων· ὥσπερ ἐμπειρίᾳ καὶ ἀρετῇ διασώζεσθαι. Αμήχανον τὰ μεγάλα πρὸ τῶν μικρῶν παιδευ θήναι. Κλήμεντ. -- Επεται τῇ γνώσει τὰ ἔργα, ὡς τῷ σώματι ἡ σκιά. Πλουτάρχου. Ονείρῳ ἔοικεν ὁ τῶν ἀπαιδεύ- 1 των βίος, κενάς ἔχων φαντασίας. οὔτε ἐν ἰχθύσι φωνὴν, οὔτε ἐν ἀπαιδεύτοις ἀγια τὴν δεῖ ζητεῖν. Οὔτε ὕδωρ θολερόν, οὔτε ἀπαίδευτον ψυχὴν τα ράσσειν δεῖ. Δυσάρεστοι ὄντες οἱ ἀπαίδευτοι, καθάπερ ἐξ αἱ κιῶν, τῶν προαιρέσεων καθ᾿ ἡμέραν μετοικίζονται. Οἱ μὲν ξένοι, ἐν ταῖς ὁδοῖς, οἱ δὲ ἀπαίδευτοι, ἐν τοῖς πράγμασι διαπλανώνται. Πλάτωνος. — Πᾶτα ἐπιστήμη χωριζομένη δι παμε επ τ

μηδὲ ἀλογίαν κατακριθήσεσθαι λογικού γεγονότες, καὶ διὰ λόγου πρὸς λόγον απεύδοντες. Σοφώτεροι γὰρ τῶν πολλῶν οἱ κόσμου χωρίσαντες ἑαυτοὺς, καὶ τῷ Θεῷ τὸν βίον καθιερώσαντες. Οὐδὲν ἀναλωτότερον φιλοσοφίας, οὐδὲν ἀλυπότε ρον. Πάντα ενδώσει πρότερον ή φιλόσοφος. Δύο ταῦτα δυσκράτητα, θεὸς καὶ ἄγγελος, καὶ τὸ τρίτον, φιλοσοφία. [Έστι γάρ φιλόσοφος] ἄῦλος ἐν ὕλῃ, ἐν σώματι ἀπερίγραπτος, ἐπὶ γῆς οὐράνιος, ἐν πάθε σιν ἀπαθὴς, πάντων ἡττώμενος πλην φρονήματος" νικῶν τῷ νικᾶσθαι τοὺς κρατεῖν νομίζοντας. Ἐγὼ μίαν σοφίαν οἶδα, τὸ φοβείσθαι Θεόν. Αρ χή τε γὰρ σοφίας, φόβος Κυρίου. Καὶ, Τέλος λύ γου τὸ πᾶν ἄκουε, τὸν Θεὸν φοβοῦ, καὶ τὰς ἐν τολὰς φύλασσε. Ποιήσατε δικαιοσύνης ὅπλον, καὶ μὴ θανάτου, τὴν παίδευσιν. Χρυσόστ. — "Ωσπερ γῆν μὴ βρεχομένην οὐκ ἔστι και μυρία λάθη σπέρματα στάχυας ἐξενεγκεῖν· οὕτω ψυχὴν οὐκ ἔστιν μὴ ταῖς θείαις Γραφαῖς φωτισθεί σαν, καν μυρία τις εκχέῃ ῥήματα, καρπόν τινα ἐπι δείξασθαι. Διδύμ. - Εντυγχάνειν δεῖ ταῖς θείαις Γραφαῖς. Ὥσπερ γὰρ ὁ οἶνος πινόμενος ἀναπαύει λύπην, καὶ μεταβάλλει καρδίαν εἰς εὐφροσύνην· οὕτως ὁ πνευ ματικὸς οἶνος εἰς χαρὰν μεταβάλλει τὴν ψυχήν. Τὸ εἰδέναι τινὰ ὅτι ἀγνοεῖ, σοφίας ἐστίν· ὡς καὶ τὸ εἰδέναι ὅτι ἡδίκησε, δικαιοσύνης. Τον γνωστικὸν οὐδέποτε τὸ πλουτεῖν γήθειν ποιεί, οὐδὲ τὸ χρημάτων ἀπορεῖν εἰς ταπείνωσιν ἄγει· τῆς ἀρετῆς καὶ σοφίας αὐτὸν ὑπερυψούσης, καὶ ὑπερ άνω αὐτῶν ἵστασθαι παρασκευαζούσης. Φίλωνος. -- 'Ανάγκη ἀπειρία καὶ κακία ήνιό ἡνιός χου, τὰ ὑπεζευγμένα κατά κρημνών φέρεσθαι καὶ βαράθρων· ὥσπερ ἐμπειρίᾳ καὶ ἀρετῇ διασώζεσθαι. Αμήχανον τὰ μεγάλα πρὸ τῶν μικρῶν παιδευ θήναι. Κλήμεντ. -- Επεται τῇ γνώσει τὰ ἔργα, ὡς τῷ σώματι ἡ σκιά. Πλουτάρχου. Ονείρῳ ἔοικεν ὁ τῶν ἀπαιδεύ- 1 των βίος, κενάς ἔχων φαντασίας. οὔτε ἐν ἰχθύσι φωνὴν, οὔτε ἐν ἀπαιδεύτοις ἀγια τὴν δεῖ ζητεῖν. Οὔτε ὕδωρ θολερόν, οὔτε ἀπαίδευτον ψυχὴν τα ράσσειν δεῖ. Δυσάρεστοι ὄντες οἱ ἀπαίδευτοι, καθάπερ ἐξ αἱ κιῶν, τῶν προαιρέσεων καθ᾿ ἡμέραν μετοικίζονται. Οἱ μὲν ξένοι, ἐν ταῖς ὁδοῖς, οἱ δὲ ἀπαίδευτοι, ἐν τοῖς πράγμασι διαπλανώνται. Πλάτωνος. — Πᾶτα ἐπιστήμη χωριζομένη δι παμε επ τ

οὐ σοφία φαίνεται. καιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία, ἀλλ' Ισοκράτ. Ὥσπερ τὴν μέλιτταν ὁρῶμεν, ἐφ' ἅπαντα μὲν τὰ βλαστήματα καθιζάνουσαν, ἀφ' ἑκά στον δὲ τὰ χρήσιμα λαμβάνουσαν· οὕτω δεῖ καὶ τοὺς παιδείας ορεγομένους, μηδενὸς μὲν ἀπείρως ἔχειν, πανταχόθεν δὲ τὰ χρήσιμα συλλέγειν. Μᾶλλον τήρει τὰς τῶν λόγων, ἢ τὰς τῶν χρημάτ των παρακαταθήκας. Αριστοτ. - Νομίζομεν δὲ τὴν εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν τῷ πολλὰ κεκτῆσθαι γίνεσθαι· μᾶλλον δὲ, ἐν τῷ τῇ ψυχῇ εὖ διακεῖσθαι. Καὶ γὰρ τὸ σῶμα οὐ τὸ λαμπρῇ ἐσθῆτι κεκοσμημένον, φαίη τις ἂν εἶναι μακάριον, ἀλλὰ τὸ τὴν ὑγείαν ἔχον καὶ σπουδαίως διακείμενον, καν μηδὲν τῶν παρακειμένων αὐτῷ παρῇ. Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ ψυχὴν, ἐὰν ᾗ πε παιδευμένη, τὴν τοιαύτην καὶ τὸν ἄνθρωπον εὐλαι μονα προσαγορευτέον ἐστίν· οὐκ ἄν τις ἐκτὸς ἡ λαμ πρῶς κεκοσμημένος, αὐτὸς δὲ μηδενὸς ἄξιος. Οὔτε γὰρ ἵππον ἐὰν ψέλλια χρυσᾶ καὶ σκεύη έχει πολυτε λῆ, φαῦλος ὤν, τὸν τοιοῦτον ἄξιόν, τινος νομίζομεν εἶναι· ἀλλ᾿ ὃς ἂν διακείμενος ᾖ σπουδαίως, τοῦτον μᾶλλον ἐπαινοῦμεν. "Ωσπερ γὰρ εἴ τις τῶν οἰκετῶν αὐτοῦ χείρων εἴη, καταγέλαστος ἂν γένοιτο· τὸν αὐτὸν τρόπον, οἷς πλείονος ἀξίαν τὴν κτῆσιν εἶναι συμβέβηκεν τῆς ἰδίας φύσεως, ἀθλίους τούτους εἶναι δεῖ νομίζειν. Δημοσθ. - Οὗτος, τὴν μὲν ρίζαν τῆς παιδείας ἔφη εἶναι πικράν· τοὺς δὲ καρπούς, γλυκεῖς. Δημοκρίτ. -- Η παιδεία, εὐτυχοῦσι μέν ἐστι κόσμος, ἀτυχοῦσι δὲ, καταφύγιον. Τὰς μὲν πόλεις ἀναθήμασι· τὰς δὲ ψυχάς, μαθή μασι δεῖ κοσμεῖν. Σωκράτ. Ἰδὼν πλούσιον ἀπαίδευτον, ἔφη, Ιδού καὶ τὸ χρυσοῦν ἀνδράποδον. Ο αὐτὸς ἐρωτηθείς, τί τῶν ζώων κάλλιστόν ἐστι, ἔφη, "Ανθρωπος παιδείᾳ κοσμούμενος. Ονειδιζόμενος ὑπό τινος ὅτι βαρβαρίζει, ἔφη, Ἐγὼ μὲν τῷ λόγῳ, ὑμεῖς δὲ τῷ τρόπῳ. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, τί ἄριστόν ἐστι μάθημα, ἔφη. Τὸ ἀπομαθεῖν τὰ κακά. Δημώνακτ. - Οἱ ἀπαίδευτοι, καθάπερ οἱ ἁλιευ μενοι ἰχθύες, Ελκόμενοι σιγῶσι. Διογένης. – Ερωτηθείς, τί γῆ βαρύτερον βα στάζει, ἔφη, "Ανθρωπον ἀπαίδευτον. Ερίστιππος 1 ὁ Κυρηναϊκός φιλόσοφος, παρεχει λεύετο τοῖς νέοις τοιαῦτα ἐφόδια κτᾶσθαι, άτινα αὐτοῖς καὶ ναυαγήσασι συνεκκολυμβήσει. Σόλ. Όνειδιζόμενος ποτε, ὅτι δίκην ἔχων ἐμι σθώσατο δήτορα, Καὶ γὰρ, ἔφη, ὅταν δεῖπνον ἔχω, μάγειρον μισθοῦμαι. Κλεάνθ. - Κλεάνθης, τοὺς ἀπαιδεύτους, μόν τῇ μορφῇ τῶν θηρίων διαφέρειν. 10 Αρίστιππ.

οὐ σοφία φαίνεται. καιοσύνης καὶ τῆς ἄλλης ἀρετῆς, πανουργία, ἀλλ' Ισοκράτ. Ὥσπερ τὴν μέλιτταν ὁρῶμεν, ἐφ' ἅπαντα μὲν τὰ βλαστήματα καθιζάνουσαν, ἀφ' ἑκά στον δὲ τὰ χρήσιμα λαμβάνουσαν· οὕτω δεῖ καὶ τοὺς παιδείας ορεγομένους, μηδενὸς μὲν ἀπείρως ἔχειν, πανταχόθεν δὲ τὰ χρήσιμα συλλέγειν. Μᾶλλον τήρει τὰς τῶν λόγων, ἢ τὰς τῶν χρημάτ των παρακαταθήκας. Αριστοτ. - Νομίζομεν δὲ τὴν εὐδαιμονίαν οὐκ ἐν τῷ πολλὰ κεκτῆσθαι γίνεσθαι· μᾶλλον δὲ, ἐν τῷ τῇ ψυχῇ εὖ διακεῖσθαι. Καὶ γὰρ τὸ σῶμα οὐ τὸ λαμπρῇ ἐσθῆτι κεκοσμημένον, φαίη τις ἂν εἶναι μακάριον, ἀλλὰ τὸ τὴν ὑγείαν ἔχον καὶ σπουδαίως διακείμενον, καν μηδὲν τῶν παρακειμένων αὐτῷ παρῇ. Τὸν αὐτὸν δὴ τρόπον καὶ ψυχὴν, ἐὰν ᾗ πε παιδευμένη, τὴν τοιαύτην καὶ τὸν ἄνθρωπον εὐλαι μονα προσαγορευτέον ἐστίν· οὐκ ἄν τις ἐκτὸς ἡ λαμ πρῶς κεκοσμημένος, αὐτὸς δὲ μηδενὸς ἄξιος. Οὔτε γὰρ ἵππον ἐὰν ψέλλια χρυσᾶ καὶ σκεύη έχει πολυτε λῆ, φαῦλος ὤν, τὸν τοιοῦτον ἄξιόν, τινος νομίζομεν εἶναι· ἀλλ᾿ ὃς ἂν διακείμενος ᾖ σπουδαίως, τοῦτον μᾶλλον ἐπαινοῦμεν. "Ωσπερ γὰρ εἴ τις τῶν οἰκετῶν αὐτοῦ χείρων εἴη, καταγέλαστος ἂν γένοιτο· τὸν αὐτὸν τρόπον, οἷς πλείονος ἀξίαν τὴν κτῆσιν εἶναι συμβέβηκεν τῆς ἰδίας φύσεως, ἀθλίους τούτους εἶναι δεῖ νομίζειν. Δημοσθ. - Οὗτος, τὴν μὲν ρίζαν τῆς παιδείας ἔφη εἶναι πικράν· τοὺς δὲ καρπούς, γλυκεῖς. Δημοκρίτ. -- Η παιδεία, εὐτυχοῦσι μέν ἐστι κόσμος, ἀτυχοῦσι δὲ, καταφύγιον. Τὰς μὲν πόλεις ἀναθήμασι· τὰς δὲ ψυχάς, μαθή μασι δεῖ κοσμεῖν. Σωκράτ. Ἰδὼν πλούσιον ἀπαίδευτον, ἔφη, Ιδού καὶ τὸ χρυσοῦν ἀνδράποδον. Ο αὐτὸς ἐρωτηθείς, τί τῶν ζώων κάλλιστόν ἐστι, ἔφη, "Ανθρωπος παιδείᾳ κοσμούμενος. Ονειδιζόμενος ὑπό τινος ὅτι βαρβαρίζει, ἔφη, Ἐγὼ μὲν τῷ λόγῳ, ὑμεῖς δὲ τῷ τρόπῳ. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, τί ἄριστόν ἐστι μάθημα, ἔφη. Τὸ ἀπομαθεῖν τὰ κακά. Δημώνακτ. - Οἱ ἀπαίδευτοι, καθάπερ οἱ ἁλιευ μενοι ἰχθύες, Ελκόμενοι σιγῶσι. Διογένης. – Ερωτηθείς, τί γῆ βαρύτερον βα στάζει, ἔφη, "Ανθρωπον ἀπαίδευτον. Ερίστιππος 1 ὁ Κυρηναϊκός φιλόσοφος, παρεχει λεύετο τοῖς νέοις τοιαῦτα ἐφόδια κτᾶσθαι, άτινα αὐτοῖς καὶ ναυαγήσασι συνεκκολυμβήσει. Σόλ. Όνειδιζόμενος ποτε, ὅτι δίκην ἔχων ἐμι σθώσατο δήτορα, Καὶ γὰρ, ἔφη, ὅταν δεῖπνον ἔχω, μάγειρον μισθοῦμαι. Κλεάνθ. - Κλεάνθης, τοὺς ἀπαιδεύτους, μόν τῇ μορφῇ τῶν θηρίων διαφέρειν. 10 Αρίστιππ.

Γλύκων ὁ σοφὸς, τὴν παιδείαν ἔλεγεν ἱερὸν ἄτυλον εἶναι. Γλύκων. Εμπεδοκλ. – Εμπεδοκλῆς ὁ φυσικὸς πρὸς τὸν λέγοντα, ὅτι οὐδένα σοφόν δύναμαι εὑρεῖν κατὰ λόγον, εἶπε, Τὸν γὰρ ζητοῦντα σοφόν, αὐτὸν πρότερον εἶναι δεῖ σοφόν. Ιέρων. - Ιέρων ὁ Σικελὸς τύραννος, Ξενοφάνους τοῦ Κολοφωνίου ποιητοῦ ψέγοντος Ομηρον, τρώ τησεν αὐτὸν, Πόσους οἰκέτας ἔχεις; τοῦ δὲ εἰπόντος, Δύο, καὶ τούτους μόγις τρέφειν· Οὐκ αἰσχύνῃ, φησίν, "Ομηρον ψέγων, ὃς μετηλλαχώς πλείονας ε μυρίους τρέφει; Καπιόνου φιλοσόφ. -- Φιλόσοφος ο έχων δύο ματ θητάς, ἕνα μὲν ἀφυῆ, φιλόπονον δέ· ἕτερον δὲ εὐφυῆ, ἀργὸν δὲ, εἶπεν, Αμφότεροι ἀπόλλυσθε, ὅτι σὺ μὲν θέ-; λων, οὐ δυνήση· σὺ δὲ δυνάμενος, οὐ θέλεις. Ὁ αὐτὸς ἔλεγε, μεγάλους δεν λαμβάνειν μισθούς μαθητῶν τοὺς διδασκάλους· παρὰ μὲν τῶν εὐφυῶν, ὅτι πολλά μανθάνουσι· παρὰ δὲ τῶν ἁγνῶν, ὅτι πολὺν κόπον παρέχουσιν. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθείς, τί αὐτῷ γέγονεν ἐκ φιλοσο φίας, ἔφη, Τὸ ἀνεπιτάκτως ποιεῖν, ἅ τινες διὰ τὸν ἐκ τῶν νόμων φόβον ποιοῦσιν. Φιλιστίων. Μαθημάτων φρόντιζε μᾶλλον, ἢ χρημάτων. Τὰ γὰρ μαθήματ' εὐπορεῖ τὰ χρήματα. Ἐκ τοῦ παθεῖν γίνωσκε καὶ τὸ συμπαθεῖν. Καὶ σοὶ γὰρ ἄλλος συμπαθήσεται παθών. Τα σπουδαῖα μελέτα καὶ τὸν νόμον. Εάν τι παρηκμακώς μανθάνῃς, μὴ αἰσχύνου, Βέλτιον γὰρ ὄψιμαθῆ καλεῖσθαι ἢ ἀμαθῆ. Θεόκριτ. Θεόκριτος ὁ Χίος ἀφυοῦς ποιητού ἀκρόασιν ποιούμενος, ἐρωτώμενος ὑπ' αὐτοῦ, ποῖά ἐστι καλῶς εἰρημένα, ἔφη, "Α παρέλιπες. Τοῦ αὐτοῦ. Ο μὲν γεωργός, τὴν γῆν· ὁ δὲ φι λόσοφος τὴν ψυχὴν ἐξη μερα. Ἐκ τοῦ Δημοκράτ. Ισοκράτ. καὶ Επικτήτου. Τῆς παιδείας ὥσπερ χρυσοῦ τὸ καλὸν ἐν παντὶ τόπῳ τίμιον. Σοφίαν ὁ ἀσκῶν, ἐπιστήμην τὴν περὶ Θεοῦ. ἀσκεῖ. Τοῦ αὐτοῦ. Οὐδὲν ἐν ζώοις κάλλιστόν ἐστιν, ὡς ἄνθρωπος παιδείᾳ κεκοσμημένος. Αριστοτ.- Ταῖς μὲν πόλεσι τὰ τείχη, ταῖς δὲ ψυ χαῖς ὁ ἐκ παιδείας νοῦς, κόσμον καὶ ἀσφάλειαν παρέχεται. Δημοκρίτ. 30 Νεανίσκου ἐν θεάτρῳ ἐναβρυνο μένου, καὶ λέγοντος σοφὸν εἶναι, πολλοῖς ὁμιλήσας σοφοῖς, είπέ τις, Κἀγὼ πολλοῖς πλουσίοις, ἀλλὰ Καγώ πλούσιος οὐκ εἰμί. τοῦ αὐτοῦ, αὐτοῦ

Ὁ αὐτὸς ἔφη, οὐ καλὸν πεπαιδευμένον ἐν ἀπα δεύτοις διαλέγεσθαι, ὥσπερ οὐδὲ νήφοντα μεθύουσιν. Τοῦ αὐτοῦ 30. Ο αὐτὸς ἔλεγεν, ὅτι ὁ παιδευό μενος τριῶν τούτων χρήζει, φύσεως, μελέτης, χρόνου. Οινοπίδ. Οινοπίδης ὁρῶν μειράκιον πολλά βιβλία κτώμενον, ἔφη, Μὴ τῇ κιδωτῷ ἀλλὰ τῷ στήθει. Ο αὐτὸς ἔλεγε, τὰ βιβλία, τῶν μὲν μεμαθηκότων ὑπομνήματα εἶναι, τῶν δὲ ἀμαθῶν μνήματα. Ὁ αὐτὸς εἶπε, τὸν νοῦν παραίτιον δαίμονα, τοῖς μὲν πεπαιδευμένοις, ἀγαθῶν· τοῖς δὲ ἀπαιδεύ τοις, κακῶν εἶναι. Σωκράτ. - Σωκράτης ὁ φιλόσοφος ερωτηθείς, Τί ἥδιστον ἐν τῷ βίῳ; ἔφη, Παιδεία καὶ ἀρετὴ καὶ ἱστο ρία τῶν ἀγνοουμένων. 30 ΑΙ. Δημάδης. Στίλπων. – Στίλπων ὁ Μεγαρικός φιλόσοφος, ἁλούσης αὐτοῦ τῆς πατρίδος ὑπὸ Δημητρίου του τυράννου καὶ διαρπαγείσης, ἀναχθεὶς ἐπὶ τὸν βασιλέα, καὶ ἐρωτώμενος, εἴ τι δὴ αὐτὸς ἀπώλεσε, Τῶν ἐμῶν μὲν οὐδὲν, ἔφη· τὸν γὰρ λόγον καὶ τὴν παιδείαν ἔχω τὰ δὲ λοιπά, διατί μᾶλλον ἐμὰ, ἢ οὐχὶ τῶν πολιορ κούντων; Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθεὶς τῆς πόλεως αὐτοῦ διαρπα ζομένης ὑπὸ Δημητρίου, Μὴ καὶ τῶν σῶν, Στίλπων, τὶ ἀφαιρεῖται; εἶπεν, Οὐδέν. Οὐ γὰρ πώποτ' ἐμὰς βοῦς ήλασαν, οὐδὲ μὲν ἵππους· ἄλλως τε δὲ, οὐδένα στρατιωτῶν ἀρετὴν ἐπ' ὤμων ἐκφέροντα εἶδον. Λάσος. — Λάσος ὁ Ἑρμηνεύς (ε) ερωτηθεὶς ὑπό τινος, τί εἴη σοφώτατον, Πεῖρα, ἔφη. Ὁ αὐτὸς, ἀφυοῦς ζωγράφου λέγοντος αὐτῷ, Κονία σόν σου τὴν οἰκίαν, ἵνα αὐτὴν ζωγραφήσω, ἔφη, Ούμενουν, ἀλλὰ πρότερον αὐτὴν ζωγράφησον, ἵνα μετὰ ταῦτα ἐγὼ αὐτὴν κονιάσω. Πρωταγ. - Πρωταγόρας έλεγε, μηδὲν εἶναι, μήτε τέχνην ἄνευ μελέτης, μήτε μελέτην ἄνευ τέχνης. Επικούρ. - Οὐ προσποιεῖσθαι δεῖ φιλοσοφεῖν, ἀλλ᾽ ὄντως φιλοσοφεῖν. Οὐ γὰρ προσδεόμεθα του δοκεῖν ὑνιαίνειν, ἀλλὰ τοῦ κατ' ἀλήθειαν υγιαίνειν. Δημώνακτ. – Ο αὐτὸς ἐρωτηθεὶς, τίς αὐτοῦ διδάσκαλος γεγονὼς εἴη, Τὸ τῶν ᾿Αθηναίων, ἔφη, βῆμα, ἐμφαίνων ὅτι ἡ διὰ τῶν πραγμάτων ἐμπ ρία, κρείττων πάσης σοφιστικής διδασκαλίας ἐστίν. ΝΟΤ.Ε. Λάσος ὁ Ερμηνεύς. Λάτος Χα βρίνου, Έρμιονεύς, πόλεως τῆς Ἀχαΐας, Ερμήνη Ερμόνη Ἑρμόνην Ερμιον, Ορμιον,

σύμβαμα, 200. σύμβασις, 115 176 συμβολικῶς, 163 συμμεταβάλλω. 175 συνοπτικῶς, 219 συνουλάω, 252 συνευτιάω, 110 συντελεστής, 141 συντηρητικός, 148 συντομία, 144 συμπαραλαμβάνω, 184 203 συνύπαρξις, 250 συμμετακεράννυμι, 134 συμμετρέω, 104 Β. συμπαραδέχομαι, 204 συμπαρενύλησις, 238 συμπαχύνω, 196 συμπέρασμα, 206 συμπεριλαμβάνω, 234 8. συμπεριφέρω, 192 συμπεριφορά, 263 συμπεριφορικώς, 200 σύμπηξις, 258 2. συμποδίζω, 159 συμπροσκυνέω, 204 συμφεύγω; 219 συνυπάρχω. 120 171 13 συνυφίστημι. 115 234 συνυψω, 255 συστατικός. 110 111 112 συσταυρόω, 14:6 συστροφή, 240 σφαδάζω, 182 2. συμπληρωτικός, 201 206 σχέσις, 137 141 153 155. συμφιλοσοφέω: 499 συμφόρησις, 242 σύμφυρσις, 115 2. συναγωγός, 124 150 συναισθάνομαι 230 συναμφότερος, 229 συναναβαίνω, 145 π. συνανακεράννυμι, 107 2. συναναφαίνω. 100 1. συνάνει με 252 253 συναποδείκνυμι 109 συναποκλείω, 152 σχετικός, 149 17 174 σχηματίζω, 189 σωματόω, 104 214 σωμάτωσις, 125 σωστικός, (σωστικώτερος) 109 σωφρονισμός, 134 ταπεινόω, 116 ὑπερουσιάτης, 110 Δ. ὑπερουσίως, 202 π. υπεροχικός, 155 ὑπέρτητος, 174 3. υπερτελής, 118 ὑπερφυής, 155 2. . ὑπερώνυμος, 172 ὑπίχνιος, 140 ὑποκείμενον, τό, 148 205 υποστατικός, 107 ὑποστατικῶς, 192 ὑποσύρων, 180 220 ὑπ'τυπάω, 152 259 ὑποτύπωσις, 233 244 υπουργός, 250 ὑφηγητής, 201 ὑφιστάω, 147 υψηλοφροσύνη, 240 ὑψιτενής, 212 1. φαντάζω, 110 139 178 φαντασία, 143 1 φαντασιόω, 1.10 φανταστικός. 192 φανταστός, 192 193 ταυτότης, 107 108. 173 φθαρτικός, 180 2.241 2. φιλαμαρτήμων, 109 264 συναπωθέω, 178 τεκτονικός, 183 συναρμολογέω. 131 τελειοποιός, 221 συνδιαιρέω, 208 τελειωτής, 233 συνδιακρίνω, 123 φιλαπεχθήμων. 249 φιλικῶς, 214 φιλοδώρως, 227 συνδιαῤῥήτσω, 252 συνδιαστέλλω. 202 συνδιατέμνω, 132 165 συνδιαφθείρω, 173 συνεισκομίζω, 120 συνείστοδος, 162 συνεισφέρω, 204. συνεισφορά, 205 συνεκδοχικώς, 157 184 συνεκτείνω, 175 συνεκτικής (συνεκτικώτερος, συνε κτικώτατος),. 124 148 συνεκφαίνω, 109 111 112 συνεκφανίζω, 158 συνεκφωνέω, 208 3. συνεμπίπτω, 224 2. συνένδειξις, 158 συνεξαλλο:άω, 137 συνεπαίρω, 110 145 2122. συνεπιθεωρέω, 171 258 258 συνεπικομίζω, 457 συνεπινοέω, 169 170 171 συνεπιπλέκω, 244 3. συνεπιτείνω, 140 συνεπιφέρω, 177 συνεπτυγμένως, 242 3. συνθεωρέω, 171 217 σύνθημα, 213. συνιστάω, 197 σύννευσις, 223 σύννοια, 189 σύννομος, 211 2. σύνολος (οὐ τὴ σύνολον), 110 συνομολογέω, 112 204 συνοπτικός, 113 τελειωτικόν, το 183 τελεστικός, 216 τελεσφόρησις, 242 τετραδικός, 257 2. τετραχώς, 257 259 τιθασσεύω, 189 τιμωρητικός, 257 τμητικός, 115 2. τοιουτότροπος, 154 τομωτικός, 197 τριαδικός, 172 257 τριαδικώς, 405 258 α. τρίδος, 160 τρισσόω, 256 τρισυπόστατος, 105 258 τροπολογικῶς, 246 2. τυπικῶς, 156 164 τύπωσις, 184 Β. υλικός, 111 147 166 2. ὑλικῶς, 439 160 ὑμνῳδός, 140 1. υπαγωγή, 222 ὑπαλύσκως, 118 ὑπαρκτικῶς 231 ὕπαρξις, ὑπεμφαίνω, 150 ὑπενδίδωμι, 214 ὑπεξαιρέω, 124 ὑπεράγαθος, 150 173 ὑπεράγνωστος, 163 ὑπερακοντίζω, 151 ὑπεράπειρος, 105 307 ὑπεράῤῥητος, 154 165 ὑπερβαθῆναι, 105 150 131 ὑπερεύφημος, 104 κα υπερθετικός, 257 ὑπερίπταμαι, 151 ὑπερκύπτω, 241 φιλοζωία, 240 2. φιλοθεία, 217 φιλόθεος, 136 180 φιλοπονέω, 116 φιλοσώματος, 134 φιλοῦλος, 142 2. φίλυλος, 104 5. 134 2. φοιτητής, 145 φοιτητές, 184 φορυτός, 240 φραγγέλλιον, 181 2. φριχτός, 201 φρουρητικός, 238 φυλακτικός, 180 φυρμός, 167 φύρω, 186 250 φωταγωγέω, 161 φωτιστικός, 197 φωτοειδής, 160 χαμερπῶς, 460 2. χαρακτηριστικός, 110 114 2. χειραγωγέω, 105 2. χειραγωνικός, 194 148 χθαμαλός, 202 2. χοϊκός, 138 219 χορηγικές, 165 χρηματίζω, 106 178 207. 2. χριστοειδής, 219 π. χριστοπρεπής, 116 χυδαίος, 117 2. χύσις, 104 214 χωρητικός, 107 ψηλαφητικός, 240 ψυχέω, 106 110 114 Ο ὑπερούσιος, 105 110 111 ώμολογημένως, 180 1

σύμβαμα, 200. σύμβασις, 115 176 συμβολικῶς, 163 συμμεταβάλλω. 175 συνοπτικῶς, 219 συνουλάω, 252 συνευτιάω, 110 συντελεστής, 141 συντηρητικός, 148 συντομία, 144 συμπαραλαμβάνω, 184 203 συνύπαρξις, 250 συμμετακεράννυμι, 134 συμμετρέω, 104 Β. συμπαραδέχομαι, 204 συμπαρενύλησις, 238 συμπαχύνω, 196 συμπέρασμα, 206 συμπεριλαμβάνω, 234 8. συμπεριφέρω, 192 συμπεριφορά, 263 συμπεριφορικώς, 200 σύμπηξις, 258 2. συμποδίζω, 159 συμπροσκυνέω, 204 συμφεύγω; 219 συνυπάρχω. 120 171 13 συνυφίστημι. 115 234 συνυψω, 255 συστατικός. 110 111 112 συσταυρόω, 14:6 συστροφή, 240 σφαδάζω, 182 2. συμπληρωτικός, 201 206 σχέσις, 137 141 153 155. συμφιλοσοφέω: 499 συμφόρησις, 242 σύμφυρσις, 115 2. συναγωγός, 124 150 συναισθάνομαι 230 συναμφότερος, 229 συναναβαίνω, 145 π. συνανακεράννυμι, 107 2. συναναφαίνω. 100 1. συνάνει με 252 253 συναποδείκνυμι 109 συναποκλείω, 152 σχετικός, 149 17 174 σχηματίζω, 189 σωματόω, 104 214 σωμάτωσις, 125 σωστικός, (σωστικώτερος) 109 σωφρονισμός, 134 ταπεινόω, 116 ὑπερουσιάτης, 110 Δ. ὑπερουσίως, 202 π. υπεροχικός, 155 ὑπέρτητος, 174 3. υπερτελής, 118 ὑπερφυής, 155 2. . ὑπερώνυμος, 172 ὑπίχνιος, 140 ὑποκείμενον, τό, 148 205 υποστατικός, 107 ὑποστατικῶς, 192 ὑποσύρων, 180 220 ὑπ'τυπάω, 152 259 ὑποτύπωσις, 233 244 υπουργός, 250 ὑφηγητής, 201 ὑφιστάω, 147 υψηλοφροσύνη, 240 ὑψιτενής, 212 1. φαντάζω, 110 139 178 φαντασία, 143 1 φαντασιόω, 1.10 φανταστικός. 192 φανταστός, 192 193 ταυτότης, 107 108. 173 φθαρτικός, 180 2.241 2. φιλαμαρτήμων, 109 264 συναπωθέω, 178 τεκτονικός, 183 συναρμολογέω. 131 τελειοποιός, 221 συνδιαιρέω, 208 τελειωτής, 233 συνδιακρίνω, 123 φιλαπεχθήμων. 249 φιλικῶς, 214 φιλοδώρως, 227 συνδιαῤῥήτσω, 252 συνδιαστέλλω. 202 συνδιατέμνω, 132 165 συνδιαφθείρω, 173 συνεισκομίζω, 120 συνείστοδος, 162 συνεισφέρω, 204. συνεισφορά, 205 συνεκδοχικώς, 157 184 συνεκτείνω, 175 συνεκτικής (συνεκτικώτερος, συνε κτικώτατος),. 124 148 συνεκφαίνω, 109 111 112 συνεκφανίζω, 158 συνεκφωνέω, 208 3. συνεμπίπτω, 224 2. συνένδειξις, 158 συνεξαλλο:άω, 137 συνεπαίρω, 110 145 2122. συνεπιθεωρέω, 171 258 258 συνεπικομίζω, 457 συνεπινοέω, 169 170 171 συνεπιπλέκω, 244 3. συνεπιτείνω, 140 συνεπιφέρω, 177 συνεπτυγμένως, 242 3. συνθεωρέω, 171 217 σύνθημα, 213. συνιστάω, 197 σύννευσις, 223 σύννοια, 189 σύννομος, 211 2. σύνολος (οὐ τὴ σύνολον), 110 συνομολογέω, 112 204 συνοπτικός, 113 τελειωτικόν, το 183 τελεστικός, 216 τελεσφόρησις, 242 τετραδικός, 257 2. τετραχώς, 257 259 τιθασσεύω, 189 τιμωρητικός, 257 τμητικός, 115 2. τοιουτότροπος, 154 τομωτικός, 197 τριαδικός, 172 257 τριαδικώς, 405 258 α. τρίδος, 160 τρισσόω, 256 τρισυπόστατος, 105 258 τροπολογικῶς, 246 2. τυπικῶς, 156 164 τύπωσις, 184 Β. υλικός, 111 147 166 2. ὑλικῶς, 439 160 ὑμνῳδός, 140 1. υπαγωγή, 222 ὑπαλύσκως, 118 ὑπαρκτικῶς 231 ὕπαρξις, ὑπεμφαίνω, 150 ὑπενδίδωμι, 214 ὑπεξαιρέω, 124 ὑπεράγαθος, 150 173 ὑπεράγνωστος, 163 ὑπερακοντίζω, 151 ὑπεράπειρος, 105 307 ὑπεράῤῥητος, 154 165 ὑπερβαθῆναι, 105 150 131 ὑπερεύφημος, 104 κα υπερθετικός, 257 ὑπερίπταμαι, 151 ὑπερκύπτω, 241 φιλοζωία, 240 2. φιλοθεία, 217 φιλόθεος, 136 180 φιλοπονέω, 116 φιλοσώματος, 134 φιλοῦλος, 142 2. φίλυλος, 104 5. 134 2. φοιτητής, 145 φοιτητές, 184 φορυτός, 240 φραγγέλλιον, 181 2. φριχτός, 201 φρουρητικός, 238 φυλακτικός, 180 φυρμός, 167 φύρω, 186 250 φωταγωγέω, 161 φωτιστικός, 197 φωτοειδής, 160 χαμερπῶς, 460 2. χαρακτηριστικός, 110 114 2. χειραγωγέω, 105 2. χειραγωνικός, 194 148 χθαμαλός, 202 2. χοϊκός, 138 219 χορηγικές, 165 χρηματίζω, 106 178 207. 2. χριστοειδής, 219 π. χριστοπρεπής, 116 χυδαίος, 117 2. χύσις, 104 214 χωρητικός, 107 ψηλαφητικός, 240 ψυχέω, 106 110 114 Ο ὑπερούσιος, 105 110 111 ώμολογημένως, 180 1

των συμφορῶν κυκλούμενος, φαντάζου τὰ χρηστὰ καὶ κρείττονα. Φίλων. Χαίρειν ἐπὶ ταῖς ἑτέρων ἀτυχίας, εἰ καὶ δίκαιόν ποτε, ἀλλ' οὐκ ἀνθρώπινον. Οὐ μὴ τὸ ἀλγεῖν ἀπαραμύθητον, εἰ μήτε τὸ εὖ πράττειν ἀπαιδαγώγητον. Μεγίστη γὰρ ἐπικουρία τοῖς ἀτυχοῦσι, μεταβολής ἐλπὶς, καὶ τὸ κρεῖττον ἐν ὀφθαλμοῖς κείμενον. Πληγὴ τοῖς εὖ φρονοῦσι παίδευμα γίνεται, καὶ κρείττων ευημερίας πολλάκις κακοπάθεια. η ἐρημία τοῦ ἀνακτησομένου. Μεγίστη συμφορὰ ἀνθρώπῳ δυσπραγοῦντι, καὶ ἡ Μέγα τῷ ἀτυχοῦντι φάρμακον ἔλεος ἀπὸ ψυχῆς εισφερόμενος· καὶ τὸ συναλγεῖν γνησίως, πολύ τι κουφίζει τῆς συμφορᾶς. Εὐαγρίου. - Πᾶσα συμφορὰ κούφη ἐστὶν ἀνδρὶ μὴ κούφῳ. Πλουτάρχ. -- Οὔτε τὸν ἀῤῥωστοῦντα ή χρυσόπους ὠφελεῖ κλίνη, οὔτε τὸν ἀνόητον ἡ ἐπίσημος είν τυχία. Τοῖς μὲν νοσοῦσιν Ιατρούς· τοῖς δὲ ἀτυχοῦσι, φι λους δεῖ παρεῖναι. Ἐν μὲν ταῖς μέθαις παροινοῦσιν· ἐν δὲ ταῖς ἀτυ χίαις παρανοοῦσιν οἱ πλεῖστοι. Αῤῥωστοῦντι φορτίον ἐπιθεῖναι, ἢ ἀπαιδεύτω ψυχῇ εὐτυχίαν, ταυτόν ἐστιν. Αἱ ἐπιφανεῖς τύχαι, καθάπερ οἱ σφοδροὶ τῶν ἀνέ μων, μεγάλα ποιοῦσι ναυάγια. "Ωσπερ οἱ ἐν εὐδίᾳ πλέοντες, καὶ τὰ πρὸς τὸν χειμῶνα ἔχουσιν ἕτοιμα· οὕτως οἱ ἐν εὐτυχές φρο νοῦντες εὖ, καὶ τὰ πρὸς τὴν ἀτυχίαν ἡτοιμάκασι βοηθήματα. Νοσοῦντος δίαιτα, καὶ ἄφρονος εὐτυχία, τὸ δυσ άμεστον. Εοικεν ἡ τύχη φαύλῳ ἀγωνοθέτῃ· πολλάκις γὰρ τὸν μηδὲν πράσσοντα στεφανοί. "Η τύχη καθάπερ τοξότης, ποτὲ μὲν ἐπιτυγχάνει βάλλουσα ἐφ' ἡμᾶς, ὥσπερ ἐπί τινα σκοπόν· ποτὲ δὲ ἐπὶ τὰ σύνεγγυς παρακείμενα ἡμῖν. Ατυχίαν κρύπτε, ἵνα μὴ τοὺς ἐχθρούς σου εν φράνης. Ίσοκρ. — Μηδενὶ συμφορὰν ὀνειδίσῃς· κοινὴ γὰρ ἡ τύχη, καὶ τὸ μέλλον ἀόρατον. Νόμιζε μηδὲν εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων βέβαιεν. Οὕτω γὰρ οὔτε εὐτυχῶν ἔσῃ περιχαρής, οὔτε δυστυ χῶν περίλυπος. Καὶ κυβερνήτης ἀγαθὸς ἐνίοτε ναυαγεῖ· καὶ ἀνθρ σπουδαῖος ἀτυχεῖ. Δημοκρίτ. - Γαμβρὸν ὁ μὲν ἐπιτυχών, εὗρεν

των συμφορῶν κυκλούμενος, φαντάζου τὰ χρηστὰ καὶ κρείττονα. Φίλων. Χαίρειν ἐπὶ ταῖς ἑτέρων ἀτυχίας, εἰ καὶ δίκαιόν ποτε, ἀλλ' οὐκ ἀνθρώπινον. Οὐ μὴ τὸ ἀλγεῖν ἀπαραμύθητον, εἰ μήτε τὸ εὖ πράττειν ἀπαιδαγώγητον. Μεγίστη γὰρ ἐπικουρία τοῖς ἀτυχοῦσι, μεταβολής ἐλπὶς, καὶ τὸ κρεῖττον ἐν ὀφθαλμοῖς κείμενον. Πληγὴ τοῖς εὖ φρονοῦσι παίδευμα γίνεται, καὶ κρείττων ευημερίας πολλάκις κακοπάθεια. η ἐρημία τοῦ ἀνακτησομένου. Μεγίστη συμφορὰ ἀνθρώπῳ δυσπραγοῦντι, καὶ ἡ Μέγα τῷ ἀτυχοῦντι φάρμακον ἔλεος ἀπὸ ψυχῆς εισφερόμενος· καὶ τὸ συναλγεῖν γνησίως, πολύ τι κουφίζει τῆς συμφορᾶς. Εὐαγρίου. - Πᾶσα συμφορὰ κούφη ἐστὶν ἀνδρὶ μὴ κούφῳ. Πλουτάρχ. -- Οὔτε τὸν ἀῤῥωστοῦντα ή χρυσόπους ὠφελεῖ κλίνη, οὔτε τὸν ἀνόητον ἡ ἐπίσημος είν τυχία. Τοῖς μὲν νοσοῦσιν Ιατρούς· τοῖς δὲ ἀτυχοῦσι, φι λους δεῖ παρεῖναι. Ἐν μὲν ταῖς μέθαις παροινοῦσιν· ἐν δὲ ταῖς ἀτυ χίαις παρανοοῦσιν οἱ πλεῖστοι. Αῤῥωστοῦντι φορτίον ἐπιθεῖναι, ἢ ἀπαιδεύτω ψυχῇ εὐτυχίαν, ταυτόν ἐστιν. Αἱ ἐπιφανεῖς τύχαι, καθάπερ οἱ σφοδροὶ τῶν ἀνέ μων, μεγάλα ποιοῦσι ναυάγια. "Ωσπερ οἱ ἐν εὐδίᾳ πλέοντες, καὶ τὰ πρὸς τὸν χειμῶνα ἔχουσιν ἕτοιμα· οὕτως οἱ ἐν εὐτυχές φρο νοῦντες εὖ, καὶ τὰ πρὸς τὴν ἀτυχίαν ἡτοιμάκασι βοηθήματα. Νοσοῦντος δίαιτα, καὶ ἄφρονος εὐτυχία, τὸ δυσ άμεστον. Εοικεν ἡ τύχη φαύλῳ ἀγωνοθέτῃ· πολλάκις γὰρ τὸν μηδὲν πράσσοντα στεφανοί. "Η τύχη καθάπερ τοξότης, ποτὲ μὲν ἐπιτυγχάνει βάλλουσα ἐφ' ἡμᾶς, ὥσπερ ἐπί τινα σκοπόν· ποτὲ δὲ ἐπὶ τὰ σύνεγγυς παρακείμενα ἡμῖν. Ατυχίαν κρύπτε, ἵνα μὴ τοὺς ἐχθρούς σου εν φράνης. Ίσοκρ. — Μηδενὶ συμφορὰν ὀνειδίσῃς· κοινὴ γὰρ ἡ τύχη, καὶ τὸ μέλλον ἀόρατον. Νόμιζε μηδὲν εἶναι τῶν ἀνθρωπίνων βέβαιεν. Οὕτω γὰρ οὔτε εὐτυχῶν ἔσῃ περιχαρής, οὔτε δυστυ χῶν περίλυπος. Καὶ κυβερνήτης ἀγαθὸς ἐνίοτε ναυαγεῖ· καὶ ἀνθρ σπουδαῖος ἀτυχεῖ. Δημοκρίτ. - Γαμβρὸν ὁ μὲν ἐπιτυχών, εὗρεν

υ!έν· ὁ δὲ ἀποτυχῶν, ἀπώλεσε καὶ θυγατέρα. Σωκράτ. - Καλόν μὲν ἐπὶ τῆς ἑστίας φαίνεσθαι τὸ πῦρ λαμπρόν· ἐπὶ δὲ τῆς ἀτυχίας, τὸν νοῦν. Σωκράτης. Οἱ μὲν ἀκρατεῖς ἐν ταῖς ἀῤῥωστίαις, οἱ δὲ ἄφρονες ἐν ταῖς εὐτυχίαις εἰσὶ δυσθερά πευτοι. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθεὶς, Τί λυπεῖ τοὺς ἀγαθούς; ἔφη, Εὐτυχία πονηρῶν· φιλεῖ γὰρ εὐημερία παράλογος, ὕβρεως ἔργα προκαλεῖσθαι. "Ον ἡ τύχη προπηλακίζει, καὶ παρὰ τῶν πράων οὕτως μάστιγας εὑρίσκει. Δημώνακτ. ---- Ούτε οἱ ἄμουσοι τοῖς ὀργάνοις, οὔτε οἱ ἀπαίδευτοι ταῖς τύχαις δύνανται συναρμόσα σθαι. Δείκνυσιν ἡ μὲν τροπή, τὸν κατὰ ἀλήθειαν ἀν ἐρεῖον· ἡ δὲ ἀτυχία, τον φρόνιμον. Ἐκ τῶν Φανωρίνου. - Εὐτυχών μὴ ἔσο ὑπερή-ι φανος· ἀπορήσας, μὴ ταπεινοῦ· τὰς μεταβολὰς τῆς τύχης γενναίως ἐπίστασο φέρειν. Ἀλέξανδρ. — Αλέξανδρος ὁ βασιλεὺς ἰδὼν Διο γένην κοιμώμενον ἐν πίθῳ, ἔφη, Ο πίθε μεστέ φρε νῶν· ὁ δὲ φιλόσοφος ἀναστὰς, ἔφη· Ω βασιλεῦ μέγιστε. Θέλω τύχης σταλαγμόν, ἢ φρενών πίθον, Ης μὴ παρούσης (α), δυστυχοῦσιν αἱ φρένες. Πρὸς ἄν τις ἀντέφησε τῶν φιλοφρόνων, Ραγὶς φρενῶν μοι μᾶλλον, ἢ βυθὸς τύχης, *Ης μὴ παρούσης δυστυχοῦσιν αἱ φρένες. Επικούρου.— Η ταπεινή ψυχή, τοῖς μὲν εὐημε ρήμασιν ἐχαυνώθη· ταῖς δὲ συμφοραῖς, καθηρέθη. Δημοσθ. 88 — Τὸν μὴ βουλόμενον γενναίως φέρειν ἀτυχίαν, μηδ' εὐτυχίαν ἔφη δύνασθαι. Κυψέλου Κορινθ.- Εὐτυχῶν μέτριος ἴσθι· ἀτυ γῶν δὲ, φρόνιμος. Ἐκ τοῦ ᾿Επικτήτου καὶ Ἰσοκράτ. - Οἱ πεπαι δευμένοι καθάπερ οἱ ἐκ παλαίστρας, κἂν πέσωσι, ταχέως καὶ ἐπιδεξίως ἐκ τῆς ἀτυχίας ἐξανίστανται. Τὸν λογισμὸν ὥσπερ ἰατρὸν ἀγαθὸν, ἐπικαλεῖσθαι δεῖ ἐν ἀτυχίᾳ βοηθόν. Ο Εὐτυχίας ὥσπερ μέθης ἄφρων ἐπὶ πλεῖον ἀπο λαύσας, ἀνοητότερος γίνεται. Τῶν εὐτυχούντων ἀνταγωνιστής ὁ φθόνος. Ο μεμνημένος τί ἐστιν ἄνθρωπος, ἐπ᾽ οὐδενὶ τῶν συμβάντων δυσχερανεί. Εἰς μὲν τὸ εὐπλοῆσαι, κυβερνήτου καὶ πνεύματος 8. Δημητρ. Φαλ. (α) 'Ης μὴ παρούσης. τύχην φανίδα.

μου Κοσμᾶν, ἄνδρα καλὸν καὶ συνετόν, καὶ τοῖς κατὰ Θεὸν ἤθεσιν ὡραῖσμένον, καὶ εἰς τοὺς οἰκείου; αὐτὸν κατατάξασθαι φίλους· καὶ εἴπερ γένηται χρεία πρὸς τὸν θεοτίμητον τάπαν ὑπὲρ αὐτοῦ καταθέσθαι παράκλησιν, ἵνα τὸν ἴδιον ἀπολάβη βα θμὸν τῆς διακονίας, ἐν ᾗ τεταγμένος ἦν Ἐκκλησίᾳ, μὴ κατοκνῆσαι τοσοῦτον γὰρ γνησίως τὸν εὐσεβῆ τῶν θείων τῆς Ἐκκλησίας δογμάτων προσήκατο λόγον, ὥστε καὶ διαπύρως αὐτοῦ ὑπερμάχεσθαι, καὶ τοῦτον εἰδέναι τῆς εὐσεβείας ὅρον τε καὶ θε σμὸν, τὸ μηδὲν ἠρνῆσθαι φρονεῖν ὧν ἐστι· Χριστός μετὰ τὴν ἄφραστον ἕνωσιν· Θεὸς ὁμοῦ κατὰ ταυ τὸν ἀληθῶς ὁ αὐτὸς ὑπάρχων καὶ ἄνθρωπος. Οὐ γὰρ ἀπέβαλεν ὅπερ ἦν, γενόμενος ἀληθῶς ὅπερ οὐκ ἦν ἄτρεπτος γάρ. Οὐδ' ἠλλοίωσεν ὅπερ γέγονε, διαμείνας ὅπερ ὑπῆρχε φιλάνθρωπος γάρ' ἀλλ᾽ ἄμφω φυσικῶς καθ' ὑπόστασιν ὅλος ἐστίν· ὡς εἷς ἐξ ἀμφοῖν, καὶ δι᾽ ἑνὸς ἑαυτοῦ σώζων ἀμφότερα, δίχα τροπῆς καὶ μειώσεως, ὡς αὐτὰ καθ᾿ ἕνωσιν ὢν ἀληθῶς τὴν καθ᾽ ὑπό στασιν. Ἡ γὰρ καθ' ὑπόστασιν ἔνωσις, πρὸς τὴν διαίρεσιν ἔχουσα τὴν ἀντιδιαστολήν, ἀλλ' οὐ πρὸς την φυσικὴν τῶν κατ' αὐτὴν ἡνωμένων διαφοράν, τῆς μὲν ποιεῖται τελείαν ἀναίρεσιν, τῆς δὲ παγίαν ἐργάζεται τήρησιν ἧς ὁ ἀριθμὸς καθέστηκε δή λωσις. Επειδή ποσοῦ παντελῶς ἀμοιροῦσαν οὐκ ἂν ποτέ τις διαφορὰν ἐπινοήσειε· κἂν ὁ σοφώτατος ᾗ περὶ λόγους καὶ δυσμαχώτατος. Εως γὰρ ἂν τοῦ κατὰ σύνθεσιν ὅλου τὰ μέρη σώζεται δίχα συγχύ σεως, ἐξ ὧν τὸ ὅλον συνέστηκεν, ἡ πρὸς ἄλληλα φυσικὴ τῶν καθ' ἔνωσιν σωζομένων τοῦ ὅλου μερῶν, οὐκ ἀγνοεῖται διαφορά. Εως δ' ἂν ἐν τῷ ὅλῳ τῆς κατ' ουσίαν διαφορᾶς τῶν μερῶν ὁ λόγος μένῃ σω ζόμενος, ἀγνοεῖσθαι τὸ ποσὸν τῶν κατ᾽ οὐσίαν ἀλ λήλων διαφερόντων τοῦ ὅλου μερῶν ἀμήχανον, οὗ ποιεῖσθαι πέφυκεν ὁ ἀριθμὸς δήλωσιν, ἀλλ᾽ οὐ διαίρεσιν ὅτι μὴ τῆς σχέσεως τῶν πραγμάτων, τουτέστιν ἑνώσεως ἢ διαιρέσεως, ἀλλὰ μόνης τῆς ἀ πλῶς, ἀλλ᾽ οὐ τῆς πως ποσότητος ὁ ἀριθμὸς ὑπάρ χει δηλωτικός. Εἰ δὲ ποσότητος, ἀλλ' οὐχὶ σχέσεως ὁ ἀριθμὸς ποιεῖσθαι πέφυκε δήλωσιν, οὐ διαιρεί παντελῶς τὴν ἕνωσιν, ὁ πρὸς μόνην εὐσεβῶς τὴν δήλωσιν τῆς ἐν Χριστῷ σωζομένης τῶν ἐξ ὧν ἐστι φύσεων διαφορᾶς τῷ ἀριθμῷ χρώμενος μετὰ τὴν ἕνωσιν, ἀλλὰ γινώσκει μόνον ἀσυγχύτους μεμενη κέναι τὰς φύσεις μετὰ τὴν ἕνωσιν· ἐξ ὧν ὁ εἷς ὑπάρχει Χριστὸς καὶ Κύριος, καὶ Υἱὸς καὶ Θεὸς, δηλονότι σεσαρκωμένος, καὶ τελείως ἐνανθρωπήσας. Διὸ καὶ μίαν φύσιν αὐτοῦ τοῦ Λόγου σεσαρκωμένην, σαρκὶ ψυχὴν ἐχούσῃ τὴν νοεράν τε καὶ λογικὴν πρε σβεύει μετὰ τὴν ἕνωσιν, οὐκ ἀγνοῶν τὴν διαφοράν, ἀλλ' ἐξιστῶν καὶ οἷον ἔξω τιθεὶς τὴν διαίρεσιν ἵν' ἐμοῦ τε διὰ τουτωνὶ τῶν φωνῶν, Ἀπολιναρίου ΝΟΤΑ. Θεοτίμητον πάπαν. Joaυπος ο Ελεήμων, Τοῦ πάπα

Ο ήλιος μὴ ἐπιδυέτω ἐπὶ τῷ παρορα γι αμῷ ὑμῶν· μηδὲ δίδοτε τύπον τῷ διαβόλῳ. Πάτα πικρία καὶ ὀργὴ ἀρθήτω ἀφ' ὑμῶν, σύν πάσῃ κακία. Παροιμ. κζ'. Βαρύ λίθος, καὶ δυσβάστακτων ἄμμος· ὀργὴ δὲ ἄφρονος βαρυτέρα ἀμφοτέρων. Παροιμ. ις'. - Κρείσσον ἀνὴρ μακρόθυμος ἰσχυ ροῦ· ὁ δὲ κρατῶν ὀργῆς, ὡς καταλαμβάνων πόλιν. Θυμός βασιλέως, ἄγγελος θανάτου· ἀνὴρ δὲ σοφὸς ἐξιλάσε: αὐτόν. Σιράχ 1'. - Οργὴ καὶ θυμὸς ἐλαττοῦσιν ἡμέ ρας. Βασιλ. - Αμυνόμενος δὲ καὶ εἰς ἴσον ἀντικαθ ιπάμενος τῷ λοιδόρων, τί καὶ ἀπολογήσῃ; Ότι παρώξυνε κατάρξας; Καὶ ποίας τοῦτο συγγνώμης ἄξιον; Οὐδὲ γὰρ ὁ πύρνος ἐπὶ τὴν ἑταίραν μετατι εἰς τὴν αἰτίαν, ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν διερεθίσα σεν, ἧττον τῆς κατακρίσεως ἀξιοῦται. Τί ὀργῆς ἀφρονέστερον; Ἐὰν μείνῃς ἀόργητος, ἔσχονας τὰ ὑβρίσαντα, ἔργῳ τὴν σωφροσύνην ἐπι δειξάμενος. θυμὸς ἐγείρει μάχην, μάχη δὲ γεννα λοιδορίας· αἱ δὲ λοιδορίαι, πληγάς· πληγαὶ δὲ τραύματα· ἐκ δὲ τραυμάτων, πολλάκις θάνατος. Θεολόγου. Ούτε στέφανοι χωρίς ανταγωνιστῶν ούτε πτώμα χωρὶς ἀντιπάλου. Τυφλὸν ὁ θυμὸς καὶ ἐπίλυπον, καὶ μάλισα 24 τὸ δικαίως ἀγανακτεῖν παρῇ. Χρυσοστ. - "Οταν σέ τις υβρίσῃ, ἐννόησον τὴν κόλασιν ἣν κολάζεται· καὶ οὐ μόνον οὐχ ἕξεις ὀργήν, ἀλλὰ καὶ δάκρυα ἀφήσεις. Οὐδὲ γὰρ πρὸς πυρέττοντά τις παροξύνεται, οὔτε πρὸς τὸν φλεγ μαίνοντα ἀλλ᾽ ἐλεεῖ πάντως καὶ δακρύει. Εἰ δὲ καὶ ἀμύνασθαι βούλει, σίγησον, καὶ καιρίαν ἔδωκας αυτ τῷ τὴν πληγήν. "Αν δὲ δηχθεὶς ὑβρίσῃς, ἀναγκά ζεις ἀληθῆ νομίζεσθαι τὰ λεγόμενα. Διατί γὰρ ὁ πλούσιος ἀκούων ὅτι πένης ἐστὶ, γελᾷ; ὅτι μὴ σύντ ο δεν ἑαυτῷ πενίαν. Εἰ τοίνυν μέλλομεν γελᾶν ἐπὶ ταῖς ὑδρεσι, μεγίστην ἀπόδειξιν παρεξόμεθα, τὸ μὴ συνειδέναι τοῖς λεγομένοις. Οὐδὲν οὕτω καθαρότητα νοῦ καὶ τὸ διειδὲς θολοί τὸ τῶν φρενῶν, ὡς θυμὸς ἄτακτος, καὶ μετὰ πολλῆς τῆς ῥύμης φερόμενος. Εὐτονωτέρας ἐπὶ τῆς ὀργῆς χρήζομεν τῆς σπου δῆς. Τυραννικὸν γὰρ τὸ πάθος, καὶ πολλάκις παρα σύρει τοὺς μὴ νήφοντας, καὶ πρὸς τὸ βάραθρον αὐτὸ κατάγει τῆς ἀπωλείας. Οργίλος εἴ; ἔσο κατὰ τῶν ἁμαρτημάτων τῶν σαυτοῦ τοιοῦτος· ἐπίπληττε τῇ ψυχῇ· μάστιο ζε τῇ συνειδήσει σου (α). Σφοδρὸς ἔσο κριτὴς καὶ ΝΟΤΑ. Ο («) μάστιζε τῇ συνειδήσει σου, τὸ συνειδός σου, συνειδός, συνείδησιν,

Ο ήλιος μὴ ἐπιδυέτω ἐπὶ τῷ παρορα γι αμῷ ὑμῶν· μηδὲ δίδοτε τύπον τῷ διαβόλῳ. Πάτα πικρία καὶ ὀργὴ ἀρθήτω ἀφ' ὑμῶν, σύν πάσῃ κακία. Παροιμ. κζ'. Βαρύ λίθος, καὶ δυσβάστακτων ἄμμος· ὀργὴ δὲ ἄφρονος βαρυτέρα ἀμφοτέρων. Παροιμ. ις'. - Κρείσσον ἀνὴρ μακρόθυμος ἰσχυ ροῦ· ὁ δὲ κρατῶν ὀργῆς, ὡς καταλαμβάνων πόλιν. Θυμός βασιλέως, ἄγγελος θανάτου· ἀνὴρ δὲ σοφὸς ἐξιλάσε: αὐτόν. Σιράχ 1'. - Οργὴ καὶ θυμὸς ἐλαττοῦσιν ἡμέ ρας. Βασιλ. - Αμυνόμενος δὲ καὶ εἰς ἴσον ἀντικαθ ιπάμενος τῷ λοιδόρων, τί καὶ ἀπολογήσῃ; Ότι παρώξυνε κατάρξας; Καὶ ποίας τοῦτο συγγνώμης ἄξιον; Οὐδὲ γὰρ ὁ πύρνος ἐπὶ τὴν ἑταίραν μετατι εἰς τὴν αἰτίαν, ὡς πρὸς τὴν ἁμαρτίαν διερεθίσα σεν, ἧττον τῆς κατακρίσεως ἀξιοῦται. Τί ὀργῆς ἀφρονέστερον; Ἐὰν μείνῃς ἀόργητος, ἔσχονας τὰ ὑβρίσαντα, ἔργῳ τὴν σωφροσύνην ἐπι δειξάμενος. θυμὸς ἐγείρει μάχην, μάχη δὲ γεννα λοιδορίας· αἱ δὲ λοιδορίαι, πληγάς· πληγαὶ δὲ τραύματα· ἐκ δὲ τραυμάτων, πολλάκις θάνατος. Θεολόγου. Ούτε στέφανοι χωρίς ανταγωνιστῶν ούτε πτώμα χωρὶς ἀντιπάλου. Τυφλὸν ὁ θυμὸς καὶ ἐπίλυπον, καὶ μάλισα 24 τὸ δικαίως ἀγανακτεῖν παρῇ. Χρυσοστ. - "Οταν σέ τις υβρίσῃ, ἐννόησον τὴν κόλασιν ἣν κολάζεται· καὶ οὐ μόνον οὐχ ἕξεις ὀργήν, ἀλλὰ καὶ δάκρυα ἀφήσεις. Οὐδὲ γὰρ πρὸς πυρέττοντά τις παροξύνεται, οὔτε πρὸς τὸν φλεγ μαίνοντα ἀλλ᾽ ἐλεεῖ πάντως καὶ δακρύει. Εἰ δὲ καὶ ἀμύνασθαι βούλει, σίγησον, καὶ καιρίαν ἔδωκας αυτ τῷ τὴν πληγήν. "Αν δὲ δηχθεὶς ὑβρίσῃς, ἀναγκά ζεις ἀληθῆ νομίζεσθαι τὰ λεγόμενα. Διατί γὰρ ὁ πλούσιος ἀκούων ὅτι πένης ἐστὶ, γελᾷ; ὅτι μὴ σύντ ο δεν ἑαυτῷ πενίαν. Εἰ τοίνυν μέλλομεν γελᾶν ἐπὶ ταῖς ὑδρεσι, μεγίστην ἀπόδειξιν παρεξόμεθα, τὸ μὴ συνειδέναι τοῖς λεγομένοις. Οὐδὲν οὕτω καθαρότητα νοῦ καὶ τὸ διειδὲς θολοί τὸ τῶν φρενῶν, ὡς θυμὸς ἄτακτος, καὶ μετὰ πολλῆς τῆς ῥύμης φερόμενος. Εὐτονωτέρας ἐπὶ τῆς ὀργῆς χρήζομεν τῆς σπου δῆς. Τυραννικὸν γὰρ τὸ πάθος, καὶ πολλάκις παρα σύρει τοὺς μὴ νήφοντας, καὶ πρὸς τὸ βάραθρον αὐτὸ κατάγει τῆς ἀπωλείας. Οργίλος εἴ; ἔσο κατὰ τῶν ἁμαρτημάτων τῶν σαυτοῦ τοιοῦτος· ἐπίπληττε τῇ ψυχῇ· μάστιο ζε τῇ συνειδήσει σου (α). Σφοδρὸς ἔσο κριτὴς καὶ ΝΟΤΑ. Ο («) μάστιζε τῇ συνειδήσει σου, τὸ συνειδός σου, συνειδός, συνείδησιν,

πικρός δικαστής τοῖς οἰκείοις ἁμαρτήμασι. Τοῦτο τῆς ὀργῆς τὸ κέρδος ἐστί· διὰ τοῦτο ἡμῖν αὐτὴν ἐνέθηκεν ὁ Θεός. Εὐαγρίου. - Βρωμάτων ἢ πομάτων ἀπεχόμενος, θυμὸν δὲ ἀλόγως κινῶν, οὗτος ἔοικε ποντοπορούσῃ νηΐ, καὶ ἐχούσῃ δαίμονα κυβερνήτην. Κυρίλλου. Ποῖον οὕτω θηρίον ὠμὸν καὶ ἀν ήμερον, ὡς δύτοργος ἀνὴρ, καὶ ἀκράτῳ θυμῷ τυ ραννούμενος; Ἐκ τῶν Πατέρων. - Διὰ τεσσάρων πραγμάτων ὀργὴ ἐγγίνεται, τοῦ δοῦναι καὶ λαβεῖν, καὶ τοῦ ποιῆσα τὸ ἴδιον θέλημα, καὶ τοῦ ἀγαπᾶν δίκας, καὶ τοῦ ναο μίζειν φρόνιμον εἶναι ἑαυτόν. Διονυσίου Αλικαρν. — Τὸ ὀργίζεσθαι παρ' ἡμῖν ἄχρι τοῦ παύειν τὰ ἁμαρτήματα περιορισθή σεται. «Οργίζεσθε γὰρ, φησὶ, καὶ μὴ ἁμαρτάνετε. Απολλωνίου. Τὸ τῆς ὀργῆς πάθος μὴ καθ ομιλούμενον (ε) μηδὲ θεραπευόμενον, φυσική νόσος γίνεται. Πλουτάρχ. — Οἱ θυμοί, καθάπερ οι κύνες, τυ φλὰ τίκτουσιν ἐγκλήματα. Οἱ μὲν τραχεῖς ἵπποι τοῖς χαλινοῖς· οἱ δὲ ὀξεῖς θυμοί, μετάγονται τοῖς λογισμοίς. Τὸ μὲν εὔκρατον ὕδωρ τάς φλεγμονάς· ὁ δὲ ἐπιει κῆς λόγος, τὰς ὁρμὰς διαλύει. Ὡς γὰρ ὁ καικίας τὰ νέφη, καὶ ὁ φαῦλος βίος ἐφ' ἑαυτὸν ἕλκει λοιδορίας. Αριστοτ. "Ωσπερ καπνὸς ἐπιδάκνων τὰς ὄψεις, οὐκ ἐᾷ προβλέπειν τὸ κείμενον ἐν τοῖς ποσὶν, οὕτως ὁ θυμὸς ἐπερχόμενος, τῷ λογισμῷ ἐπισκυτεῖ, καὶ τὸ συμβησόμενον ἐξ αὐτοῦ ἄτοπον οὐκ ἀφίησι τῇ διανοίᾳ προβλέπειν. Οὐχ ὁρᾷς ὅτι τῶν ἐν ὀργῇ διαπραττομένων ἁπάν των ὁ λογισμὸς ἀποδημεί, φεύγων τὸν θυμὸν ὡς πιο κρὸν τύραννον; Ο θυμός ἐστι πάθος, θηριώδες μὲν τῇ διαθέσει, συνεχὲς τῇ θλίψει, σκληρὸν δὲ καὶ βίαιον τῇ δυνά μει, φόνου αἴτιον, συμφορᾶς σύμμαχον, βλάβης συν εργὸν καὶ ἀτιμίας, καὶ χρημάτων ἀπώλεια· ἔτι δὲ καὶ φθορᾶς ἀρχηγόν. Διονυσίου Αλικαρν. Διονυσίου Αλεξανδρέως. Μὴ καθομιλούμενον.

πικρός δικαστής τοῖς οἰκείοις ἁμαρτήμασι. Τοῦτο τῆς ὀργῆς τὸ κέρδος ἐστί· διὰ τοῦτο ἡμῖν αὐτὴν ἐνέθηκεν ὁ Θεός. Εὐαγρίου. - Βρωμάτων ἢ πομάτων ἀπεχόμενος, θυμὸν δὲ ἀλόγως κινῶν, οὗτος ἔοικε ποντοπορούσῃ νηΐ, καὶ ἐχούσῃ δαίμονα κυβερνήτην. Κυρίλλου. Ποῖον οὕτω θηρίον ὠμὸν καὶ ἀν ήμερον, ὡς δύτοργος ἀνὴρ, καὶ ἀκράτῳ θυμῷ τυ ραννούμενος; Ἐκ τῶν Πατέρων. - Διὰ τεσσάρων πραγμάτων ὀργὴ ἐγγίνεται, τοῦ δοῦναι καὶ λαβεῖν, καὶ τοῦ ποιῆσα τὸ ἴδιον θέλημα, καὶ τοῦ ἀγαπᾶν δίκας, καὶ τοῦ ναο μίζειν φρόνιμον εἶναι ἑαυτόν. Διονυσίου Αλικαρν. — Τὸ ὀργίζεσθαι παρ' ἡμῖν ἄχρι τοῦ παύειν τὰ ἁμαρτήματα περιορισθή σεται. «Οργίζεσθε γὰρ, φησὶ, καὶ μὴ ἁμαρτάνετε. Απολλωνίου. Τὸ τῆς ὀργῆς πάθος μὴ καθ ομιλούμενον (ε) μηδὲ θεραπευόμενον, φυσική νόσος γίνεται. Πλουτάρχ. — Οἱ θυμοί, καθάπερ οι κύνες, τυ φλὰ τίκτουσιν ἐγκλήματα. Οἱ μὲν τραχεῖς ἵπποι τοῖς χαλινοῖς· οἱ δὲ ὀξεῖς θυμοί, μετάγονται τοῖς λογισμοίς. Τὸ μὲν εὔκρατον ὕδωρ τάς φλεγμονάς· ὁ δὲ ἐπιει κῆς λόγος, τὰς ὁρμὰς διαλύει. Ὡς γὰρ ὁ καικίας τὰ νέφη, καὶ ὁ φαῦλος βίος ἐφ' ἑαυτὸν ἕλκει λοιδορίας. Αριστοτ. "Ωσπερ καπνὸς ἐπιδάκνων τὰς ὄψεις, οὐκ ἐᾷ προβλέπειν τὸ κείμενον ἐν τοῖς ποσὶν, οὕτως ὁ θυμὸς ἐπερχόμενος, τῷ λογισμῷ ἐπισκυτεῖ, καὶ τὸ συμβησόμενον ἐξ αὐτοῦ ἄτοπον οὐκ ἀφίησι τῇ διανοίᾳ προβλέπειν. Οὐχ ὁρᾷς ὅτι τῶν ἐν ὀργῇ διαπραττομένων ἁπάν των ὁ λογισμὸς ἀποδημεί, φεύγων τὸν θυμὸν ὡς πιο κρὸν τύραννον; Ο θυμός ἐστι πάθος, θηριώδες μὲν τῇ διαθέσει, συνεχὲς τῇ θλίψει, σκληρὸν δὲ καὶ βίαιον τῇ δυνά μει, φόνου αἴτιον, συμφορᾶς σύμμαχον, βλάβης συν εργὸν καὶ ἀτιμίας, καὶ χρημάτων ἀπώλεια· ἔτι δὲ καὶ φθορᾶς ἀρχηγόν. Διονυσίου Αλικαρν. Διονυσίου Αλεξανδρέως. Μὴ καθομιλούμενον.

Ευήνου. Πολλάκις ἀνθρώπων ὀργὴ νέον ἐξεκάλυψε Κρυπτόμενον, μανίας πολύ χεῖρον. Φιλήμον. Μαινόμεθα πάντες όταν ὀργιζόμεθα, Τὸ γὰρ κατασχεῖν ἐπὶ τῆς ὀργῆς, πόνος μέγας. Εὐριπίδ. Διδώς γὰρ ὀργῆς πλεῖον ὠφελεῖ βροτοῖς. Ὥσπερ δὲ θνητὸν καὶ τὸ σῶμ' ἡμῶν ἔφυ, Ούτω προσήκει μηδὲ τὴν ὀργὴν ἔχειν Αθάνατον, ὅστις σωφρονεῖν ἐπίσταται. Ηροδότο Ὡς ἐν τοῖς ὠσὶ τῶν ἀνθρώπων οὐκ αἰεὶ ὁ θυμός (α). Χρηστὰ μὲν γὰρ ἀκούσας, τέρψεως ἐμπιπλᾷ τὸ σῶμα· ὑπεναντία δὲ τοῖς τουτέοισιν ἀκούσας, ἀνοιδαίνει. Αρριανού. — Μεγαλόθυμοι πράως (ε) εἰσί τινες, ἡσυχῆ καὶ οἷον ἀοργήτως πράττοντες, ὅσα καὶ οἱ σφόδρα τῷ θυμῷ φερόμενοι. Φυλακτέον οὖν καὶ τὸ τούτων ἀβλέπτημα, ὡς πολὺ χεῖρον δν τοῦ διατεινό μενον ὀργίζεσθαι. Οὗτοι μὲν γὰρ ταχὺ κόρον τῆς τιμωρίας λαμβάνουσιν· οἱ δὲ εἰς μακρόν προτεί νουσιν, ὡς οἱ λεπτώς πυρέττοντες. Απολλώνιος Δημοκράτ. – Ὁ ὑπὲρ μικρών ἁμαρτημάτων ἀνυπερβλήτως ὀργιζόμενος, οὐκ ἐξ διαγνώναι τὸν ἁμαρτάνοντα, πότε έλαττον, πότε μείζον ἠδίκησεν. Σωτίων ἐκ τοῦ Περὶ ὀργῆς. ὀργῆς, Ηρακλείτῳ μὲν, δάκρυα γέλως ἐπῄει. Τοῖς σοφοῖς ἀντὶ Δημοκρίτῳ δὲ, Ὥσπερ πλοία γενναῖα, οὐχ ὅσα ἐν εὐδίᾳ πλεῖ, ἀλλ᾽ ὅσα πρὸς χειμῶνα αντέχει καὶ σώζεται· οὕτω καὶ ἄνθρωποι ὀργῇ καὶ κινήσει ἀντέχοντες, μεγάλοι καὶ ἀνδρεῖοι. Δημοκρίτ. - θυμῷ μάχεσθαι μὲν χαλεπόν· ἀν δρὸς δὲ τὸ κρατέειν εὐλογίστου. Πλάτων.— Οργιζόμενος ποτε τῷ οἰκέτῃ, ἐπι στάντος Ξενοκράτους, Λαβὼν τοῦτον, ἔφη, μαστίγω σον· ἐγὼ γὰρ ὀργίζομαι. Φασὶ δὲ αὐτὸν καὶ ἐπανατεινόμενον τῷ παιδὶ βα κτηρίαν, εστάναι χρόνον πολύν μετέωρον ταύτην ἔχοντα· καὶ τὴν αἰτίαν ερωτώμενον, φῆσαι κολάζειν τὸν ἐξ αὐτοῦ προορμήσαντα θυμόν. Ναυκράτ. - Ναυκράτης ο σοφός, τοὺς ὀξυθύμους ἔφη παραπλήσιον τοῖς λύχνοις πάσχειν· καὶ γὰρ τούτους. πλείονι ἐλαίῳ ἐκκαίεσθαι. ΝΟΤΑ. (α) Οὐκ ἀεὶ ὁ θυμός. θυμός τὸ οἰκεῖ (ε) Μεγαλόθυμοι πράως. μεγαλόθυμος, μεγάθυμος, θυμοειδής, Τὸ ἀβλέπτημα,

Δημώνακτ. μούμενος. Κόλαξε κρίνων, ἀλλὰ μὴ θυ Μενάνδρου. Ανὴρ κακοῦργος πρᾶον ὑπεισελθὼν σχῆμα, Κεκρυμμένη πρόκειται παγὶς τοῖς πλησίον. Οὐκ ἔστιν ὀργῆς, ὡς ἔοικε, φάρμακον, 'Αλλ' ή λόγος σπουδαῖος ἀνθρώπου φίλου, Εἰ καὶ σφόδρα ἀλγεῖς, μηδὲν ἠρεθισμένος Πράξεις προπετώς ὀργῆς καὶ ἀλογίστου κρατ [τεῖν,] Εν ταῖς ταραχαῖς μάλιστα τὸν φρονοῦντα δεῖ. Θεόγνιδος. Οὐ δύναμαί σοι, θυμέ, παρέχειν άρμενα πάντα Μὴ ἐπὶ μικροῖς αὐτὸς ἑαυτὸν ὀξύθυμον δείκνυε. Αριστίππ. Αρίστιππος ὁ Κυρηναίος φιλόσο φος, θεασάμενός τινα ὀργιζόμενον, καὶ διὰ τῶν λό γων χαλεπαίνοντα, ἔφη, Μὴ τοὺς λόγους δι᾿ ὀργῆς ἄγωμεν, ἀλλὰ τὴν ὀργὴν διὰ τῶν λόγων καταπαύω μεν. Πυθαγόρ. 30 — Τοὺς ἀδικήσαντας, μὴ πράττε δίκας· ἀρκεῖ γὰρ αὐτοὺς ὑπὸ τῆς ἰδίας ταπεινού σθαι κακίας. Καλόν ἐστι συζήν γυναικὶ θυμώδει χάριν ἀσχή σεως. Καὶ γὰρ τοὺς ἱππέας ἐθίζεσθαι δεῖ τραχέσιν ἵπποις κεχρῆσθαι· τούτων γὰρ κρατήσαντες, καὶ τῶν ἄλλων ῥᾳδίως κρατήσουσιν. ΛΟΓΟΣ $7. Περὶ σιωπῆς καὶ ἀποῤῥήτων. Ματθ. ιβ'. οι Πᾶν ῥῆμα ἀργόν, δ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι περὶ αὐτοῦ λόγον ἐν ἡμέρᾳ 35 Δημοκρ. κρίσεως. Ἔστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, καὶ βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι. Παροιμ. κα'. *Ος φυλάσσει τὸ ἑαυτοῦ στόμα, διατηρεῖ ἐκ τῆς θλίψεως τὴν ψυχὴν αὐτοῦ. Σιράχ κ'. – Σοφία κεκρυμμένη καὶ θησαυρὸς ἀφανής, τίς ὠφέλεια ἐν ἀμφοτέροις; Σολομ. ιη'. - Αντιλογίαν πραΰνει σιγηρός ἀγαπῶν δὲ ζωὴν αὐτοῦ, φείδεται στόματος αὐτοῦ. Βασιλείου. – Εἰδέναι ὀφείλομεν & χρὴ λαλεῖν, καὶ ἃ χρὴ σιωπᾷν. Οὐ γὰρ πάντα ῥητὰ τῇ γλώσ ση 38 τὰ τοῦ Θεοῦ, ἵνα μὴ ὁ νοῦς καθάπερ ὀφθαλμός ὅλον τὸν ἥλιον θέλων ἀποβλέπειν, ἀπολέσῃ καὶ δ ἔχει φῶς. Θεολόγου. Φθέγγου μὲν, εἴ τι κρεῖττον σκο πῆς ἔχεις· ἀγάπα δὲ ἡσυχίαν, ἔνθα κρείττον λόγου τὸ σιωπᾷν. ᾿Αριστίππ. Παρέχειν άρμενα πάντα. 'Αντιλογίας πραΰνει σιγηρός. παύει. σιγηρός, κλήρος, τῆς γλώσσης. σιγηρὸν χληρον, δίκαιος

Λέγε σιγῆς τι κρείσσον, ἢ σιγὴν ἔχύ. Χρυσοστ. - Οἱ πολλοὶ τῶν ἀνθρώπων, ἐπειδὰν εἴπωσί τι τῶν ἀποῤῥήτων, παρακαλοῦσι τὸν ἀκούον τα καὶ ὁρκοῦσι μηδενὶ λοιπὸν εἰπεῖν ἑτέρῳ· αὐτίθεν δηλοῦντες, ὅτι πράγμα ἄξιον κατηγορίας ἐποίησαν. Εἰ γὰρ ἐκεῖνον μηδενὶ εἰπεῖν ἑτέρῳ παρακαλεῖς, πολλῷ μᾶλλον σε πρότερον τούτῳ ταῦτα εἰπεῖν οὐκ ἐχρῆν. Ἐκ τῶν Γερόντων. - Αγάπα τὸ σιγᾷν ὑπὲρ τὸ λαλεῖν· ἡ σιωπὴ γὰρ θησαυρίζει· τὸ δὲ λαλεῖν διασκορπίζει. Πρὸ πασῶν τῶν ἐντολῶν τὴν ἡσυχίαν ἐξελέξα το ὁ Θεός· γέγραπται γάρ, Ἐπὶ τίνα ἐπιβλέψω, ἀλλ᾽ ἢ ἐπὶ τὸν ταπεινὸν καὶ ἡσύχιον; Ο θέλων σωθῆναι, διωξάτω τὴν ἀκτημοσύνην καὶ τὴν σιωπήν. Ἀπολλων. Πολλὴν ἐπιμέλειαν ποιεῖσθαι χρή, περὶ τοῦ μὴ λέγειν ἃ μὴ δεῖ. Παντελῶς γὰρ ἀπαι δεύτου τινός ἐστι τὸ μὴ δύνασθαι σιωπάν, ἀλλ' ἐκλαλεῖν τὰ μὴ καλῶς ἔχοντα. Σοφὸς ἀνὴρ καὶ σιγὼν τὸν Θεὸν τιμᾷ, εἰδὼς καὶ διατί σιγά. Πλουτάρχ. - "Απερ ἂν σιωπᾶσθαι βούλει, μη δενὶ εἴπῃς· ἡ πῶς παρά τινος ἀπαιτεῖς τὸ πιστὸν τῆς σιωπῆς, ὁ μὴ παρέσχες σεαυτῷ; Τὸ σιωπᾷν οὐ μόνον ἄδιψον, ὥς φησιν Ιπο ποκράτης, ἀλλὰ καὶ ἄλυπον καὶ ἀνώδυνον. Ζήνων. — "Οτε ξένοι τινὲς ἐν συμποσίῳ παρόν τες φιλοφρονούμενοι Ζήνωνα, προπιόντες αὐτῷ, ἤροντο ἡσυχίαν ἄγοντα, Περὶ σοῦ δὲ τί χρὴ λέγειν, ὦ Ζήνων, τῷ βασιλεῖ; κἀκεῖνος ἔφη, "Αλλο μηδέν, ἢ ὅτι πρεσβύτης ἐστὶν ἐν ᾿Αθήναις παρὰ πότον σιω πᾶν δυνάμενος. Ανάχαρσις.- Οὗτος ἐστιαθεὶς παρά Σόλωνι, καὶ κοιμώμενος ὤφθη, τὴν μὲν ἀριστερὴν χεῖρα τοῖς μορίοις, τὴν δὲ δεξιὰν τῷ στόματι προσκειμένην ἔχων. Εγκρατεστέρου γὰρ ᾤετο χαλινοῦ δεῖσθαι τὴν γλώτταν. (*) Τὴν ἡσυχίαν. ἐρημίαν Ησυχαστα! Ησυχασταί, ἡσυχίαν πενταετής ἡσυχία Πυθαγορείων. Ησυχίη μακρὴ καὶ ἀφω γία, καὶ πέντε ὅλων ἑτέων καλέειν μηδέν.

κλησιαστικού φρονήματος απηγόρευσαν. Ἐπεὶ ὅ:ου με τὸ ἑαυτῶν ἐδήλουν φρόνημα, εἶπον ἐκ τῆς οὐ σας τοῦ Πατρὸς εἶναι τὸν Υἱόν, οὐκέτι προσθέντες τὸ ἐκ τῆς ὑποστάσεως. Ὥστε ἐκεῖνο μὲν κεῖται ἐπ' ἀκαι ρέσει το τοῦ πονηροῦ φρονήματος· τοῦτο δὲ φανέ ρωσιν ἔχει τοῦ σωτηρίου δόγματος.» ; ουσίας το τε ἄλλων δὲ λεγόντων ἐξ ἄλλης τινές όπως στάσεως· οὕτως ἀμφότερα ὡς ἀλλότρια τοῦ ἐκε οὐσίας, ὑποστάσεως. οὐσίαν, ὑπόστασιν. οὐσίας, ὑποστάσεως. ὑπόστασιν, υποστάσεις, οὐσίᾳ, ὑποστάσεσι, ὑποστάσεις, Συνοδά δὲ τούτῳ καὶ Γρηγόριος ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυμος ἐν τῷ θεολογικῷ προτέρῳ λόγῳ 7 τάδε φαίνεται φάσκων·. Μεσότητα δὲ ὅτ' ἂν εἴπω, τὴν ἀλήθειαν λέγω· πρὸς ἦν βλέπειν, καλῶς ἔχει με τι, καὶ τὴν φαύλην συναίρεσιν παραιτουμένους, καὶ τὴν ἀτοπωτέραν διαίρεσιν· ὡς μήτε εἰς μίαν ὑπή σταξιν συναιρεθέντα τὸν λόγον, δέει πολυθείας, ψιλά ἡμῖν καταλιπεῖν τὰ ὀνόματα, τὸν αὐτὸν Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα ἀπολαμβάνουσι.» Καὶ μετ' ἐλίγα πάλιν· ο Ἐπειδὴ χρὴ καὶ τὸν ἕνα Θεὸν της ρεῖν, καὶ τὰς τρεῖς ὑποστάσεις ὁμολογεῖν· ήγουν τρία πρόσωπα, καὶ ἑκάστην μετὰ τῆς ἰδιότητος. Τηροῖτο δ' ἄν, ὡς ὁ ἐμὸς λόγος, εἷς μὲν Θεός, εἰς ἓν αἴτιον Υἱοῦ καὶ Πνεύματος ἀναφερομένων, οὐ συντιθεμένων, οὐδὲ συναλειφομένων· αἱ δὲ τρεῖς ὑποστάσεις, μηδεμιᾶς ἐπινοουμένης συναλοιφῆς ἢ ἀναλύσεως ἢ συγχύσεως· ἵνα μὴ τὸ πᾶν καταλυθῇ, δι' ὧν τὸ ἐν σεμνύνεται πλέον, ἢ καλῶς ἔχει. Καὶ κατὰ τὸ ἓν καὶ ταὐτὸν τῆς θεότητος, ἵνα οὕτως ἐνη μάσω, κίνημά τε καὶ βούλημα, καὶ τὴν τῆς οὐσίας ταυτότητα.» Καὶ ἐν τῷ Συντακτηρίῳ λόγῳ " πάλιν Πιστεύομεν εἰς Πατέρα, καὶ Υἱὸν, καὶ ἅγιον Πνεύ μα· ὁμοούσιά τε καὶ ὁμόδοξα, ἐν οἷς καὶ τὸ βάπτι σμα τὴν τελείωσιν ἔχει· οἶδας, ὁ μυηθείς, ἄρνησις δν ἀθεῖας καὶ ὁμολογία θεότητος· καὶ οὕτω καταρτιζό μεθα, τὸ μὲν ἐν τῇ οὐσίᾳ γνωρίζοντες, καὶ τῷ ἀμε ρίστῳ τῆς προσκυνήσεως· τὰ δὲ τρία, ταῖς ὑποστά σεσιν, ήγουν του προσώποις.» Καὶ μέντοι κὰν τῷ εἰς τὰ φῶτα λόγῳ το ταῦτά φησιν ὁ αὐτὸς, «Θεοῦ δὲ ἔτ᾽ ἂν εἴπω, ἑνὶ φωτὶ περιαστράφθητε, καὶ τρισ! τρισὶ μὲν, κατὰ τὰς ἰδιότητας, ήγουν υποστάσεις, εἴ τινι φίλον καλείν, εἴτε πρόσωπα· οὐδὲν γὰρ περὶ τῶν ὀνομάτων ζυγομαχήσομεν, ἕως ἂν πρὸς τὴν αὐτὴν ἔννοιαν αἱ συλλαβαὶ φέρωσιν· ἑνὶ δὲ, κατὰ τὴν τῆς οὐσίας λόγον, ήγουν θεότητος.» Τοσαύτην μὲν οι θεηγόροι Πατέρες ἡμῶν Γρηγόριος καὶ Βασίλειος ὑπάρχουσαν τῶν θείων δογμάτων τὴν συμφωνίας παρέστησαν, ταυτὸν διαῤῥήδην εἰπόντες· τῇ μὲν οὐσίᾳ τὴν φύσιν, ὡς κοινὸν καὶ καθόλου· τῇ δὲ ὑπο στάσει τὰ πρόσωπον, ὡς ἰδικόν τε καὶ μερικόν με 76.73: ἐκ τῆς οὐσίας εἶναι τοῦ Πατρός· ἄλλων δὲ λεγόντων, οὔτε ἐκ τῆς οὐσίας, ἀλλ' ἐξ ἄλλης. έπ' ἀθετήσει. μόνην. είτουν.

κλησιαστικού φρονήματος απηγόρευσαν. Ἐπεὶ ὅ:ου με τὸ ἑαυτῶν ἐδήλουν φρόνημα, εἶπον ἐκ τῆς οὐ σας τοῦ Πατρὸς εἶναι τὸν Υἱόν, οὐκέτι προσθέντες τὸ ἐκ τῆς ὑποστάσεως. Ὥστε ἐκεῖνο μὲν κεῖται ἐπ' ἀκαι ρέσει το τοῦ πονηροῦ φρονήματος· τοῦτο δὲ φανέ ρωσιν ἔχει τοῦ σωτηρίου δόγματος.» ; ουσίας το τε ἄλλων δὲ λεγόντων ἐξ ἄλλης τινές όπως στάσεως· οὕτως ἀμφότερα ὡς ἀλλότρια τοῦ ἐκε οὐσίας, ὑποστάσεως. οὐσίαν, ὑπόστασιν. οὐσίας, ὑποστάσεως. ὑπόστασιν, υποστάσεις, οὐσίᾳ, ὑποστάσεσι, ὑποστάσεις, Συνοδά δὲ τούτῳ καὶ Γρηγόριος ὁ τῆς θεολογίας ἐπώνυμος ἐν τῷ θεολογικῷ προτέρῳ λόγῳ 7 τάδε φαίνεται φάσκων·. Μεσότητα δὲ ὅτ' ἂν εἴπω, τὴν ἀλήθειαν λέγω· πρὸς ἦν βλέπειν, καλῶς ἔχει με τι, καὶ τὴν φαύλην συναίρεσιν παραιτουμένους, καὶ τὴν ἀτοπωτέραν διαίρεσιν· ὡς μήτε εἰς μίαν ὑπή σταξιν συναιρεθέντα τὸν λόγον, δέει πολυθείας, ψιλά ἡμῖν καταλιπεῖν τὰ ὀνόματα, τὸν αὐτὸν Πατέρα καὶ Υἱὸν καὶ ἅγιον Πνεῦμα ἀπολαμβάνουσι.» Καὶ μετ' ἐλίγα πάλιν· ο Ἐπειδὴ χρὴ καὶ τὸν ἕνα Θεὸν της ρεῖν, καὶ τὰς τρεῖς ὑποστάσεις ὁμολογεῖν· ήγουν τρία πρόσωπα, καὶ ἑκάστην μετὰ τῆς ἰδιότητος. Τηροῖτο δ' ἄν, ὡς ὁ ἐμὸς λόγος, εἷς μὲν Θεός, εἰς ἓν αἴτιον Υἱοῦ καὶ Πνεύματος ἀναφερομένων, οὐ συντιθεμένων, οὐδὲ συναλειφομένων· αἱ δὲ τρεῖς ὑποστάσεις, μηδεμιᾶς ἐπινοουμένης συναλοιφῆς ἢ ἀναλύσεως ἢ συγχύσεως· ἵνα μὴ τὸ πᾶν καταλυθῇ, δι' ὧν τὸ ἐν σεμνύνεται πλέον, ἢ καλῶς ἔχει. Καὶ κατὰ τὸ ἓν καὶ ταὐτὸν τῆς θεότητος, ἵνα οὕτως ἐνη μάσω, κίνημά τε καὶ βούλημα, καὶ τὴν τῆς οὐσίας ταυτότητα.» Καὶ ἐν τῷ Συντακτηρίῳ λόγῳ " πάλιν Πιστεύομεν εἰς Πατέρα, καὶ Υἱὸν, καὶ ἅγιον Πνεύ μα· ὁμοούσιά τε καὶ ὁμόδοξα, ἐν οἷς καὶ τὸ βάπτι σμα τὴν τελείωσιν ἔχει· οἶδας, ὁ μυηθείς, ἄρνησις δν ἀθεῖας καὶ ὁμολογία θεότητος· καὶ οὕτω καταρτιζό μεθα, τὸ μὲν ἐν τῇ οὐσίᾳ γνωρίζοντες, καὶ τῷ ἀμε ρίστῳ τῆς προσκυνήσεως· τὰ δὲ τρία, ταῖς ὑποστά σεσιν, ήγουν του προσώποις.» Καὶ μέντοι κὰν τῷ εἰς τὰ φῶτα λόγῳ το ταῦτά φησιν ὁ αὐτὸς, «Θεοῦ δὲ ἔτ᾽ ἂν εἴπω, ἑνὶ φωτὶ περιαστράφθητε, καὶ τρισ! τρισὶ μὲν, κατὰ τὰς ἰδιότητας, ήγουν υποστάσεις, εἴ τινι φίλον καλείν, εἴτε πρόσωπα· οὐδὲν γὰρ περὶ τῶν ὀνομάτων ζυγομαχήσομεν, ἕως ἂν πρὸς τὴν αὐτὴν ἔννοιαν αἱ συλλαβαὶ φέρωσιν· ἑνὶ δὲ, κατὰ τὴν τῆς οὐσίας λόγον, ήγουν θεότητος.» Τοσαύτην μὲν οι θεηγόροι Πατέρες ἡμῶν Γρηγόριος καὶ Βασίλειος ὑπάρχουσαν τῶν θείων δογμάτων τὴν συμφωνίας παρέστησαν, ταυτὸν διαῤῥήδην εἰπόντες· τῇ μὲν οὐσίᾳ τὴν φύσιν, ὡς κοινὸν καὶ καθόλου· τῇ δὲ ὑπο στάσει τὰ πρόσωπον, ὡς ἰδικόν τε καὶ μερικόν με 76.73: ἐκ τῆς οὐσίας εἶναι τοῦ Πατρός· ἄλλων δὲ λεγόντων, οὔτε ἐκ τῆς οὐσίας, ἀλλ' ἐξ ἄλλης. έπ' ἀθετήσει. μόνην. είτουν.

Ονειδίζοντος αὐτῷ τινος, ὅτι τὸ στόμα δυσώδες η εἶχε· Πολλὰ γὰρ εἶπεν, αὐτῷ τῶν ἀπορρήτων εγ κατεσάπῃ. ΛΟΓΟΣ ΚΑ' Μ. Περὶ πολυπραγμοσύνης καὶ ἡσυχίας. Δουκ... Γ. - Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καὶ τυρ βάζῃ περὶ πολλά. Ενὸς δέ ἐστι χρεία· Μαρία δὲ τὴν ἀγαθὴν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσε ται ἀπ' αὐτῆς. Α' Θεσ. δ.Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς, ἀδελφοί, περιστ σεύειν μᾶλλον καὶ φιλοτιμεῖσθαι ἡσυχάζειν, καὶ πράσσειν τὰ ἴδια, καὶ ἐργάζεσθαι ταῖς χερσὶν ὑμῶν. Ἡσυχάσεις, καὶ οὐκ ἔσται ὁ πολε μῶν σε. Ιώβ, 20'. Καταγελῶν πολυοχλίαν πόλεως, μέμψιν φορολόγου οὐκ ἀκούει. Σιράχ ια. – Τέκνον, μὴ περὶ πολλὰ ἔστωσαν αἱ πράξεις σου· ἐὰν γὰρ πληθύνης, οὐκ ἀθῶος Ιση. Βασιλείου. - Ὥσπερ γὰρ τὰ θηρία εὐκαταγώ νιστά εἰσι καταψηχθέντα· οὕτως ἐπιθυμίαι καὶ ὀργαὶ καὶ φόβοι καὶ λύπαι, τὰ ἰοβόλα τῆς ψυχῆς κακά, κατευνασθέντα διὰ τῆς ἡσυχίας, καὶ μὴ ἐξω αγριαινόμενα τῷ συνεχεί ερεθισμῷ εὐκαταγωνι στότερα τῇ δυνάμει τοῦ λόγου γίνεται. Ἡσυχία οὖν ἀρχὴ καθάρσεως τῇ ψυχῇ, μήτε γλώσσης λαλούσης τὰ τῶν ἀνθρώπων, μήτε όφθαλ μῶν εὐχροίας σωμάτων καὶ συμμετρίας περισχο πούντων, μήτε ἀκοῆς τὸν τόνον τῆς ψυχῆς ἐκλυού σης ἐν ἀκροάσει μελῶν πρὸς ἡδονὴν πεποιημένων μήτε βήμασιν εὐτραπέλων καὶ γελοιαστῶν ἀνθρώ πων, ο μάλιστα λύειν τῆς ψυχῆς τὸν τόνον πέφυκεν. Νοῦς μὲν γὰρ μὴ σκεδαννύμενος ἐπὶ τὰ ἔξω, μηδὲ ὑπὸ τῶν αἰσθητηρίων ἐπὶ τὸν κόσμον διαχεί μενος, ἐπάνεισι μὲν πρὸς ἑαυτόν· δι' ἑαυτοῦ δὲ πρὸς τὴν περὶ Θεοῦ ἔννοιαν ἀναβαίνει· κἀκείνῳ τῷ κάλο λει περιλαμπόμενός τε καὶ ἐλλαμπόμενος, καὶ αὐτ τῆς τῆς φύσεως λήθην λαμβάνει, μήτε πρὸς τροφῆς φροντίδα, μήτε πρὸς περιβολαίων μέριμναν, τὴν ψυχὴν καθελκόμενος· ἀλλὰ σχολὴν ἀπὸ τῶν γηίνων φροντίδων ἄγων, τὴν πᾶσαν ἑαυτοῦ σπουδὴν ἐπὶ τὴν κτῆσιν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν μετατίθησι, πῶς κατορ θωθῇ αὐτῷ ἡ σωφροσύνη καὶ ἡ ἀνδρεία· πῶς δὲ ἡ δικαιοσύνη καὶ ἡ φρόνησις, καὶ αἱ λοιπαὶ ἀρεται. Ἐν τοῖς ἕλκουσι τὴν ψυχὴν καὶ ἀσχολίας βιωτι κὰς ἐμποιοῦσιν, περιγενέσθαι τῆς ἐπιπόνου μελέτης, ἀμήχανον. Θεολόγου. - Χρή τι καὶ ἡσυχάζειν, ὥστε ἀθολών τως προσομιλεῖν τῷ Θεῷ· καὶ μικρόν τι συνάγειν τὸν νοῦν ἀπὸ τῶν πλανώντων. Τηρουμεν τὰς ἀλλήλων ἁμαρτίας, οὐχ ἵνα θρηνή σωμεν, ἀλλ᾽ ἵν᾽ ὀνειδίσωμεν· οὐδὲ ἵνα θεραπεύσω

μεν, ἀλλ᾽ ἵνα προσπλήξωμεν, καὶ ἀπολογίαν ἔχωμεν τῶν ἡμετέρων κακῶν τὰ τῶν πλησίον τραύματα. Ἡ ἀπράγμων ἡσυχία, τῆς ἐν πράγμασι περιφα νείας τιμιωτέρα. Χρυσοστ.- Κρείσσον γὰρ ψωμὸς ἐν ἄλατι μεθ' ἡσυχίας καὶ ἀμεριμνίας, ἢ παράθεσις εδεσμάτων πολυτελῶν ἐν περισπασμοῖς καὶ μερίμναις. Οὐ γὰρ ἔστιν ἄνθρωπον τοὺς ἀλλοτρίους πολυ πραγμονοῦντα βίους, τῆς οἰκείας ἐπιμεληθῆναι ποτε ζωῆς. Τῆς γὰρ σπουδῆς αὐτῷ πάσης εἰς τὴν τῶν ἑτέρων πολυπραγμοσύνην ἀναλισκομένης, ἀνάγκη τὰ αὐτοῦ ἁπλῶς κεῖσθαι καὶ ἡμελημένως. Φίλωνος. – Ο σοφὸς ἠρεμίαν καὶ ἀπραγμοσύ την διώκει, ἵνα τοῖς θείοις θεωρήμασιν ἐν ἡσυχία ἐπιτύχῃ ". Σοφός μέτοικος καὶ μετανάστης ἐστὶν ἐκ τοῦ πε φυρμένου βίου, πρὸς τὴν εἰρηναίοις πρέπουσαν καὶ μακαρίαν ζωήν. Εὐαγρίου. Ζᾷν ἄμεινον ἐπὶ στιβάδος κατακεί μενον καὶ θαῤῥεῖν, ἢ ταράσσεσθαι χρυσήν ἔχοντα κλίνην. Διὰ τεσσάρων πραγμάτων ἡ ψυχὴ ἔρημος γίνεται, τοῦ μὴ ἡσυχάσαι, καὶ διὰ τοῦ ἀγαπᾶν τὸν περι σπασμὸν, καὶ τοῦ ἐπιποθεῖν τὴν ὕλην, καὶ τοῦ και πεύεσθαι. Νείλου. — Βίος ἡσύχιος, χρημάτων πολλῶν περι φανέστερος. Ἐπίπονος τοῖς νεωστὶ ἀποτασσομένοις ἡ ἡσυχία. Τότε γὰρ καιρὸν λαβοῦσα ἡ μνήμη, πᾶσαν ἀνακινεῖ τὴν ἐγκειμένην ἀκαθαρσίαν, οὐ σχολάζουσα πρότα ρον τοῦτο ποιεῖν διὰ τὸ πλῆθος τῶν περισπώντων πραγμάτων. Κυρίλλου. Ἐν θορυβουμένῳ καὶ ἀγωνίαν έχοντι νῷ, οὔτε ἔννοιά τις τῶν καλῶν, οὔτε Θεοῦ χάρις ἐγγίνεται. Αθανασ. Βέλτιον ἀποροῦντας σιωπᾶν καὶ πιο στεύειν, ἢ ἀπιστεῖν διὰ τὸ ἀπορεῖν. Σωκράτης. - Ερωτηθείς, Τίνες αταράχως ζῶσιν, Οἱ μηδὲν ἑαυτοῖς, εἶπεν, ἄτοπον συνειδότες. Μοσχίωνος. Απαλλαγείς ἕνεκα οχλήσεως, κέρδος ἡγεῖται ὁ ἄνθρωπος τὴν ζημίαν. Αριστίππ. — Λέγοντος αὐτῷ τινος, Διὰ σὲ ἀπὸ όλωλεν ὁ ἀγρός· Οὐκοῦν, ἔφη, κάλλιον δι' ἐμὲ τὸν ἀγρὸν, ἢ διὰ τὸν ἀγρὸν ἐμέ. Δημοσθ. - Λέγοντος αὐτῷ τινος, ὅτι τοῦ ἀγροῦ ἀμελεῖς, ἑαυτῷ δὲ σχολάζεις· Τούτου σε γάρ, ἔφη, ἐπιμελοῦμαι, δι᾽ ἂν καὶ τὸν ἀγρὸν ἐκτησάμην. οι τῶν θείων ἐν εὐκαιρίᾳ ἐπιτύχῃ. και 2. τούτων δι' ὧν.

Σερίνου. — Θαλήν εἰς τὸν οὐρανὸν ὁρῶντα, καὶ Λ ἐμπεσόντα εἰς βάραθρον ή θεράπαινα θεωροῦσα, δικαίως δε παθεῖν ἔφη, ὡς γὰρ τὰ παρὰ ποσὶν ἀγνοῶν, τὰ ἐν οὐρανῷ ἐσκόπει. Αριστοτ. — Αριστοτέλης τοὺς τὰ ἐναργή πράγ ματα πειρωμένους δεικνύναι, ὅμοιον ἔφη ποιεῖν τοῖς λύχνῳ τὸν ἥλιον φιλοτιμουμένοις δεικνύναι. Ευκλείδης. Ευκλείδης ὁ φιλόσοφος, έρωτη θεὶς ὑπό τινος, Ὁποῖοί τινές εἰσιν οἱ θεοὶ, καὶ τίνι χαίρουσι; Τὰ μὲν ἄλλα οὐκ οἶδα, εἶπεν· τοὺς μέντοι φιλοπράγμονας ὅτι μισοῦσιν, ἀσφαλῶς οἶδα. Δημόνακτ. – Υγιαίνων νοσεῖ πᾶς περίεργος, ὁ τὰ ἀλλότρια πολυπραγμονών. *Αλλων ἐξεταζόντων εἰ ὁ κόσμος ἔμψυχος, καὶ αὖθις εἰ σφαιροειδής, Ὑμεῖς, εἶπεν, περὶ μὲν τοῦ κόσμου πολυπραγμονεῖτε· περὶ δὲ τῆς αὐτῶν ἀκο σμίας οὐ φροντίζετε. ΛΟΓΟΣ ΚΒ' Περὶ πλεονεξίας. Δουκ. ιβ'. Οράτε καὶ φυλάσσεσθε ἀπὸ τῆς πλεονεξίας· ὅτι οὐκ ἐν τῷ περισσεύειν τινὶ ἡ ζωή αὐτῷ ἐστιν ἐκ τῶν ὑπαρχόντων αὐτῷ. Α' Κορ. ς'. -Διατί οὐχὶ μᾶλλον ἀδικεῖσθε; Διατί οὐχὶ μᾶλλον ἀποστερεῖσθε; Αλλ' ὑμεῖς ἀδικεῖτε καὶ ἀποστερεῖτε, καὶ ταῦτα ἀδελφούς· ἢ οὐκ οἴδατε ὅτι ἄδικοι βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσιν; Σολομ. α'. - Οὐκ ἐμπλησθήσεται ὀφθαλμὸς τοῦ ὁρᾷν, καὶ οὐ πληρωθήσεται οἷς ἀπὸ ἀκροάσεως. Σιράχ δ. Μὴ ἔστω ἡ χείρ σου ἐκτεταμένη εἰς τὸ λαβεῖν, καὶ ἐν τῷ ἀποδιδόναι συνεσταλμένη. Σιράχ μ'. Χρήματα ἀδίκων, ὡς ποταμός ξηραν θήσονται, καὶ ὡς βροντὴ μεγάλη ἐν ὑετῷ ἐξηγήσει. Σιράχ ε. - Μὴ ἐπέχαιρε ἐπὶ χρήμασιν ἀδί κοις· οὐδὲν γὰρ ὠφελήσουσιν ἐν ἡμέρᾳ ἐπαγωγῆς. Σιράχ ιδ'. — Πλεονέκτου ὀφθαλμὸς οὐκ ἐμπι πλᾶται ἐν μερίδι. Σιράχ κα'. Ο οικοδομῶν τὴν οἰκίαν αὐτοῦ ἐν χρήμασιν ἀλλοτρίοις, ὡς ὁ συνάνων τους λίθους αυ τοῦ εἰς τὸν χειμάρρουν (;). δίκαια. Η ΝΟΤΑ. Μὴ ἐπίχαιρε. Επεχε, επαγωγής. ὅτι οὐδὲν ὠφελήσουσιν· τὸ ὠφελήσεις τ), ὠφελήσει σε, ὠφελήσουσιν. (;) Εἰς τὸν χειμάρρουν. Και εἰς τὸν χειμῶνα, χειμάρρουν χειμώνα, εἰς χῶμα τῆς ταφῆς αὐτοῦ, ἐκ 11

Βασιλείου. Ο τῶν ἀλλοτρίων ἐρῶν, μετ' οὐ πολύ θρηνήσει τῶν ἰδίων ἀποστερούμενος. Όσα βλέπει ὀφθαλμός, τοσαῦτα ἐπιθυμεῖ ὁ πλεον έκτης. Ο άδης οὐκ εἶπεν, Ἀρχεῖ· οὐδὲ ὁ πλεον έκτης εἶπέ ποτε, Αρκεῖ. Πονηρὸς ἐν πόλει σύνοικος, πονηρὸς ἐν ἀγροῖς. Η θάλασσα οἶδεν τὰ ὅρια αὐτ τῆς· ἡ νὺξ οὐχ ὑπερβαίνει ὁροθεσίας ἀρχαίας. Ὁ πλεονέκτης οὐχ αἰδεῖται χρόνον, οὐ γνωρίζει δρον, οὐ συγχωρεῖ ἀκολουθία διαδοχῆς· ἀλλὰ μιμεῖται του πυρὸς τὴν βίαν· πάντα ἐπιλαμβάνεται, πάντα ἐπι νέμεται. Τί εἶναι μετὰ ταῦτα; Οὐχὶ τρεῖς σε πή χεις ἀναμένουσιν οἱ πάντες; οὐχὶ λίθων ὀλίγων βά ρος ἀρκέσει πρὸς φυλακήν δυστήνω σαρκί; ὑπὲρ τίνος οὖν μοχθεῖς; ὑπὲρ τίνος παρανομείς; Βέλτιον ταῖς κατὰ μικρὸν ἐπινοίαις τὴν χρείαν παραμυθήσασθαι, ἢ ἀθρόως επαρθέντα τοῖς ἀλλοτρίας ὕστερον πάντων ὁμοῦ προσόντων ἀπογυμνοῦσθαι. Ο τὰ ἑταίρου λαμβάνων, καὶ ἑτέροις διδούς, οὐκ ἠλέησεν, ἀλλ᾽ ἡδίκησεν ἀδικίαν τὴν ἐσχάτην. Εἰ μὲν γὰρ ἐλεεῖς ἐξ ὧν ἀδικεῖς, ἐλέησον οὓς ἀδικεῖς. Εὐ σεβὴς γὰρ ἐκεῖνος, οὐχ ὁ πολλοὺς ἐλεῶν, ἀλλ᾽ ὁ μη δένα ἀδικῶν. Θεολόγου. - Μίσθωμα πόρνης ἁγνῶς οὐ μερί ζεται. Ἔστι γὰρ τῆς ἄκρας κακοδαιμονίας, μὴ ἐν τοῖς ἰδίοις ἰσχυροῖς τὸ ἀσφαλὲς ἔχειν, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς ἀλλοτρίων σαθρούς. Χρυσοστ. Ο γὰρ μὴ δεόμενος τῶν ἀλλο τρίων, ἀλλ᾽ ἐν αὐταρκείᾳ νομίζων εἶναι, πάντων ἐστὶν εὐπορώτερος. Ὁ τὴν ἑαυτοῦ μὴ δυνάμενος στῆσαι ἐπιθυμίαν, κἂν τὰ πάντων περιβέβληται, πῶς οὗτος ἔσται ἐν εὐπορία ποτέ; Πλουτάρχου. - Οἱ ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν κερδῶν εἰς τὰς καλὰς ἀναλίσκοντες λειτουργίας, όμοιόν τι ποιοῦσι, τοῖς ἀπὸ τῆς ἱεροσυλίας θεοσεβοῦσιν. Δημοκρίτ. — Πλούτος ἀπὸ κακῆς ἐργασίας ἐπι γινόμενος, ἐπὶ φανερώτερον όνειδος. κέκτηται. Χρήματα πορίζειν μὲν, οὐκ ἀχρεῖον ἐξ ἀδικίας δὲ, πάντων κάκιον. Σωκράτης. - Τους πλεονέκτας είκαζε ταῖς δρ νισιν· ὧν ἡ μὲν καταπίνει, ὅ τι ἂν προστύχῃ, καὶ ἔστιν ὅταν πνίγεται· αἱ δ' ἄλλαι παρακολουθοῦσιν ἀφελεῖν αὐτὸ σπεύδουσαι, ἵνα παρὰ μέρος πηγώ σιν. εἴη Διογένης. - Ερωτηθείς, ποια είη θηρία χαλε πώτερα, εἶπεν, Ἐν μὲν τοῖς ὄρεσιν, ἄρχοι καὶ λέοντες· ἐν δὲ ταῖς πόλεσι, τελῶναι καὶ συκοφάνται. Αντιφάνους. - Τὰ μὲν πονηρὰ κέρδη, τὰς μὲν ἡδονὰς ἔχει μικράς, τὰς δὲ λύπας μακράς. Ευριπίδ. Οστις γὰρ ἐπὶ τὸ πλεῖον ἔχειν πέφυπ' ἀνὴρ, Οὐδὲν φρονεῖ δίκαιον οὐδὲ βούλεται, Φίλοις τ' ἄμικτός ἐστι, καὶ πάση πόλει.

Βασιλείου. Ο τῶν ἀλλοτρίων ἐρῶν, μετ' οὐ πολύ θρηνήσει τῶν ἰδίων ἀποστερούμενος. Όσα βλέπει ὀφθαλμός, τοσαῦτα ἐπιθυμεῖ ὁ πλεον έκτης. Ο άδης οὐκ εἶπεν, Ἀρχεῖ· οὐδὲ ὁ πλεον έκτης εἶπέ ποτε, Αρκεῖ. Πονηρὸς ἐν πόλει σύνοικος, πονηρὸς ἐν ἀγροῖς. Η θάλασσα οἶδεν τὰ ὅρια αὐτ τῆς· ἡ νὺξ οὐχ ὑπερβαίνει ὁροθεσίας ἀρχαίας. Ὁ πλεονέκτης οὐχ αἰδεῖται χρόνον, οὐ γνωρίζει δρον, οὐ συγχωρεῖ ἀκολουθία διαδοχῆς· ἀλλὰ μιμεῖται του πυρὸς τὴν βίαν· πάντα ἐπιλαμβάνεται, πάντα ἐπι νέμεται. Τί εἶναι μετὰ ταῦτα; Οὐχὶ τρεῖς σε πή χεις ἀναμένουσιν οἱ πάντες; οὐχὶ λίθων ὀλίγων βά ρος ἀρκέσει πρὸς φυλακήν δυστήνω σαρκί; ὑπὲρ τίνος οὖν μοχθεῖς; ὑπὲρ τίνος παρανομείς; Βέλτιον ταῖς κατὰ μικρὸν ἐπινοίαις τὴν χρείαν παραμυθήσασθαι, ἢ ἀθρόως επαρθέντα τοῖς ἀλλοτρίας ὕστερον πάντων ὁμοῦ προσόντων ἀπογυμνοῦσθαι. Ο τὰ ἑταίρου λαμβάνων, καὶ ἑτέροις διδούς, οὐκ ἠλέησεν, ἀλλ᾽ ἡδίκησεν ἀδικίαν τὴν ἐσχάτην. Εἰ μὲν γὰρ ἐλεεῖς ἐξ ὧν ἀδικεῖς, ἐλέησον οὓς ἀδικεῖς. Εὐ σεβὴς γὰρ ἐκεῖνος, οὐχ ὁ πολλοὺς ἐλεῶν, ἀλλ᾽ ὁ μη δένα ἀδικῶν. Θεολόγου. - Μίσθωμα πόρνης ἁγνῶς οὐ μερί ζεται. Ἔστι γὰρ τῆς ἄκρας κακοδαιμονίας, μὴ ἐν τοῖς ἰδίοις ἰσχυροῖς τὸ ἀσφαλὲς ἔχειν, ἀλλ᾽ ἐν τοῖς ἀλλοτρίων σαθρούς. Χρυσοστ. Ο γὰρ μὴ δεόμενος τῶν ἀλλο τρίων, ἀλλ᾽ ἐν αὐταρκείᾳ νομίζων εἶναι, πάντων ἐστὶν εὐπορώτερος. Ὁ τὴν ἑαυτοῦ μὴ δυνάμενος στῆσαι ἐπιθυμίαν, κἂν τὰ πάντων περιβέβληται, πῶς οὗτος ἔσται ἐν εὐπορία ποτέ; Πλουτάρχου. - Οἱ ἀπὸ τῶν αἰσχρῶν κερδῶν εἰς τὰς καλὰς ἀναλίσκοντες λειτουργίας, όμοιόν τι ποιοῦσι, τοῖς ἀπὸ τῆς ἱεροσυλίας θεοσεβοῦσιν. Δημοκρίτ. — Πλούτος ἀπὸ κακῆς ἐργασίας ἐπι γινόμενος, ἐπὶ φανερώτερον όνειδος. κέκτηται. Χρήματα πορίζειν μὲν, οὐκ ἀχρεῖον ἐξ ἀδικίας δὲ, πάντων κάκιον. Σωκράτης. - Τους πλεονέκτας είκαζε ταῖς δρ νισιν· ὧν ἡ μὲν καταπίνει, ὅ τι ἂν προστύχῃ, καὶ ἔστιν ὅταν πνίγεται· αἱ δ' ἄλλαι παρακολουθοῦσιν ἀφελεῖν αὐτὸ σπεύδουσαι, ἵνα παρὰ μέρος πηγώ σιν. εἴη Διογένης. - Ερωτηθείς, ποια είη θηρία χαλε πώτερα, εἶπεν, Ἐν μὲν τοῖς ὄρεσιν, ἄρχοι καὶ λέοντες· ἐν δὲ ταῖς πόλεσι, τελῶναι καὶ συκοφάνται. Αντιφάνους. - Τὰ μὲν πονηρὰ κέρδη, τὰς μὲν ἡδονὰς ἔχει μικράς, τὰς δὲ λύπας μακράς. Ευριπίδ. Οστις γὰρ ἐπὶ τὸ πλεῖον ἔχειν πέφυπ' ἀνὴρ, Οὐδὲν φρονεῖ δίκαιον οὐδὲ βούλεται, Φίλοις τ' ἄμικτός ἐστι, καὶ πάση πόλει.

Καταλαβών τίς τινα λίθους αὐτοῦ κλέπτοντα, κά κείνου λέγοντος, ὅτι οὐκ ἐγίνωσκον ὅτι σοί εἰσιν, Εφη, Αλλ' ήδεις ὅτι οὐδὲ σοί. Μενάνδρου. Πλεονεξία μέγιστον ἀνθρώποις κακόν. Οἱ μὲν θέλοντες προσλαβεῖν τὰ τῶν πέλας, Αποτυγχάνουσι πολλάκις νικώμενοι Τὰ δ' ίδια προστιθέασι τοῖς ἀλλοτρίοις. Πλάτωνος. Κλοπὴ μὲν χρημάτων, ἀνελεύθε ρον ἁρπαγὴ δὲ, ἀναίσχυντον. Φιλήμ. ᾿Εὰν οἷς ἔχωμεν, τούτοις μηδὲ χρώμεθα, "Α δ᾽ οὐκ ἔχομεν ταῦτα ζητοῦμεν, *ἂν μὲν διὰ τύχην, ὧν δὲ δι' ἑαυτοὺς ἐσόμεθα [ἐστερημένοι. Εὐριπίδ. Εἰ δ' εὐτυχῶν τις, καὶ βίον κεκτημένος, Μηδέν δ' ὅμως τι τῶν καλῶν πειράσεται Ἐγὼ μὲν αὐτὸν οὔποτ᾽ ὄλβιον καλώ, Φύλακα δὲ μᾶλλον χρημάτων εὐδαίμονα. ΛΟΓΟΣ ΚΙ' Μ. Περὶ τιμῆς γονέων καὶ φιλοτεκνίας. Δευτ. Β', Γ'. Τίμα τον πατέρα σου καὶ τὴν μη τέρα· καί· 'Αγάπα τον πλησίον σου ὡς ἑαυτόν. Κολ. γ'. Τὰ τέκνα, ὑπακούετε τοῖς γονεῦσιν ὑμῶν κατὰ πάντα· τοῦτο γάρ ἐστιν εὐάρεστον ἐν Κυρίῳ. Σιράχ τ. Τέχνον, ἀντιλαβοῦ ἐν γήρᾳ (Κ) πα τρός σου, καὶ ἐὰν ἀπολίπῃ σύνεσιν, συγγνώμην ἔχει· καὶ μὴ ἀτιμάσῃς αὐτὸν ἐν πάσῃ ἰσχύϊ σου. Ελεημοσύνη γὰρ πατρός, οὐκ ἐπιλησθήσεται· καὶ ὡς εὐδία ἐν παγετῷ, οὕτως ἀναλυθήσονταί σου αν ἁμαρτίαι. Σιράχ ζ. Εν ὅλῃ καρδίᾳ σου δόξασον τὸν πα τέρα σου, καὶ μητρὸς ὠδῖνας μὴ ἐπιλάθῃ. Μνή σθητι ὅτι δι' αὐτῶν ἐγεννήθης, καὶ τί ἀνταποδώσεις αὐτοῖς, καθὼς αὐτοὶ σοί; Βασιλείου. — Εὐγνώμονες παῖδες μεγάλα ποιοῦσι τὰ τῶν πατέρων εγκώμια. Θεολόγου.... Εργασαι τὸ καλόν, ὅτι καλὸν τῷ πατρὶ πείθεσθαι· καὶ εἴ σοι μηδὲν ἔσεσθαι μέλλοι, τοῦτο αὐτὸ μισθός, τῷ πατρὶ χαρίσασθαι.. ὺς οἰκέτης δούλευσον τοῖς γεννήσασί σε· τί γὰρ ἀνταποδώσεις αὐτοῖς, οἷα αὐτοὶ σοί; ἀντιγεννῆσαι γὰρ αὐτοὺς οὐκ ἄνι. Οἱ τῆς τῶν παίδων κοσμιότητός τε καὶ σωφροσύ τῆς ἀμελούντες πατέρες, παιδοκτόνοι τυγχάνουσι, καὶ χαλεπώτερον ἢ ἐκεῖνοι, ὅσῳ καὶ πρὸς ψυχὴν ἡ ἀπώλεια καὶ ὁ θάνατος. ἀναισχύντων Φιλήμον. * 199. ᾿Αντιλαβοῦ ἐν γήρᾳ. Καὶ ὠδῖνας μητρός σου. οδύνας.

πρὸς τὸ ἴδιον βούλημα, ὥστε καὶ τοῖς ὀφθαλμοῖς τῶν βασκάνων εἰς ὑπηρεσίαν χρήσασθαι τοῦ ἰδίου θελή ματος. Ὥσπερ ἔπεται τῷ ἀγαθῷ ἡ ἀφθονία οὕτως ἀκολουθεῖ τῷ διαβόλω ή βασκανία. Ὥσπερ δὲ οἱ γῦπες πρὸς τὰ δυσώδη φέρονται, πολλοὺς μὲν λειμώνας, πολλοὺς δὲ ἡδεῖς καὶ εὐώδεις τόπους υπεριπτάμενοι· καὶ αἱ μυῖαι, τὸ μὲν ὑγια τον παρατρέχουσι, πρὸς δὲ τὸ ἔλκος ἐπείγονται· οὐ τως οἱ βάσκανοι, τὰς μὲν τοῦ βίου λαμπρότητας καὶ τὰ μεγέθη τῶν κατορθουμένων οὐδὲ προσβλέ πουσι, τοῖς δὲ σαθροῖς ἐπιτίθενται. Θεολ. Μὴ φθονήσεις τῷ κατορθοῦντι ὡς φθο νηθεὶς, καὶ φθονεῖσθαι πεισθεὶς, καὶ διὰ τοῦτο κατὰ ενεχθείς. Ως ἀπόλοιτο ἐξ ἀνθρώπων ὁ φθόνος, ἡ δαπάνη τῶν ἐχόντων, ὁ τῶν πασχόντων ός· τὸ μόνον τῶν παθῶν ἀδικώτατόν τε ἅμα καὶ δικαιότατον· τὸ μὲν, ὅτι πᾶσι διοχλεῖ καλοῖς, τὸ δὲ, ὅτι ἀδικεῖ τοὺς ἔχον τας. Χρυσοστ. - "Ω φθόνε ῥίζα θανάτου, ἡ πολύπλο κος νόσος, καρδίας ὀξύτατε ηλε! Ποιος γὰρ ἦλος οξύτατος οὕτως κεντᾷ, ὡς ὁ φθόνος τὴν ἔχουσαν αὐτὸν καρδίαν τιτρώσκει; Ο δαίμων φθονεῖ μὲν ἀνθρώποις δέ· δαίμονι δὲ οὐδενί. Σὺ δὲ ἄνθρωπος ὤν, ἀνθρώποις φθονείς· καὶ ποίας τεύξῃ συγγνώμης Γρηγ. Νύσ. - Φθόνῳ 10 ατύχημα μέν ἐστιν οὐ τὸ ἴδιον κακὸν, ἀλλὰ τὸ ἀλλότριον ἀγαθόν· κατόρ θωμα δὲ πάλιν, οὐ τὸ οἰκεῖον καλόν, ἀλλὰ τὸ τοῦ πέ λας κακόν. Φθείρεσθαι τοὺς νεκροβόρους γύπας τῷ μύρῳ λέ γουσι. Πρὸς γὰρ τὸ δυσώδες καὶ διεφθορὸς αὐτῶν ἡ φύσις ᾠκείωται. Καὶ ὁ τῇ νήσῳ ταύτῃ κρατούμενος, τῇ μὲν εὐημερίᾳ τῶν φίλων, οἷόν τινος μύρου προσ βολῇ καταφθείρεται. Εἰ δέ τι πάθος ἐκ συμφο ρῶν τ ἴδοι, πρὸς τοῦτο καθίπταται, καὶ τὸ ἀγκύλον επάγει στόμα, τὰ κεκρυμμένα ἐξέλκων τοῦ δυστυ χήματος. Φίλωνος. - Τὰ καλὰ, κἂν φθόνῳ πρὸς ὀλίγον ἐπισκιασθῇ χρόνον, ἐπὶ καιρῷ λυθέντα, αὖθις ἀνα λάμπει. Πλουτάρχου. Τοῖς μὲν διὰ τοῦ ἡλίου πορευο μένοις ἔπεται κατ᾽ ἀνάγκην σκιά· τοῖς δὲ διὰ τῆς δόξης βαδίζουσιν ἀκολουθεῖ φθόνος. Τὸ τῆς δόξης κάλλος ὥσπερ ὑπὸ νόσου τοῦ φθό 19 Β. φθόνος. 10 Β. συμφοράς. νου ταχύ καταφθείρεται. ΝΟΤΑ. Επεται τῷ ἀγαθῷ ἡ ἀφθονία. τὸ ἀγαθόν, ἄφθονος φθονερός,

θεόντων αὐτῶν διέστη, καθ' ὅ μέρος ἐκεῖνοι παρ εγένοντο. Ἐκ τῶν Ἐπικτήτου Εγχειριδίου καὶ Ισοκρ. Τοὺς υἱοὺς σπούδαζε πεπαιδευμένους μᾶλλον, ή πλουσίους καταλιπεῖν. Θυγάτηρ ἀλλότριον κτῆμα ὑπάρχει τῷ πατρί. συνεβούλευσεν αἰδὼ δεῖν ῾Ο αὐτὸς τοῖς παισὶ καταλιπεῖν, ἢ χρυσόν. Πατρὸς ὕβρις, ἡδὺ φάρμακον· πλέον γὰρ ἔχει τὸ ὠφελοῦν τοῦ δάκνοντος. 4ο Γιῷ καὶ θυγατρὶ μὴ προσμειδιάσῃς, ἵνα μὴ ὕστερον δακρύσῃς. ΛΟΓΟΣ ΚΔ' 50. Περὶ φόβου. Ματθ. κς'. - Τὸ μὲν πνεῦμα πρόθυμον· ἡ δὲ σὰρξ ἀσθενής. Πράξ. ι'. - Επ᾿ ἀληθείας καταλαμβάνω, ὅτι οὐκ ἔστι προσωπολήπτης ὁ Θεὸς, ἀλλ᾽ ἐν παντὶ ἔθνει ὁ φοβούμενος αὐτὸν καὶ ἐργαζόμενος δικαιοσύνην, δεκτὸς αὐτῷ ἐστιν. Παροιμ. ιδ'. φόβος Κυρίου πηγή ζωής ποιεῖ δὲ ἐκκλίνειν ἐκ παγίδος θανάτου. Σολομ. ιβ'. Τέλος λόγου, τὸ πᾶν ἄκουε, τὸν Θεὸν φοβοῦ, καὶ τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ φύλασσε, ὅτι τοῦτο πᾶς ἄνθρωπος. Σιράχ μ'. — Χρήματα καὶ ἰσχὺς ἀνυψουσι καρ δίαν· καὶ ὑπὲρ ἀμφότερα φόβος Κυρίου. Βασιλείου. ὡς γὰρ ὁ ἐμπεπηγότας ἔχων ἐν ἑαυτῷ τοὺς σωματικούς ήλους, ανενεργητός ἐστιν, ὑπὸ τῶν ὀδυνῶν κατεχόμενος· οὕτως ὁ τῷ φόβῳ τοῦ Θεοῦ κατειλημμένος, οὐκ ὀφθαλμῷ χρήσασθαι πρὸς ἃ μὴ δεῖ, οὐ χεῖρας κινῆσαι πρὸς ἀπηγορευμένας πράξεις, οὐχ ὅλως μικρὸν ἢ· μεῖζον ἐνεργῆσαι παρὰ τὸ καθῆκον δύναται, οἷον οδύνῃ τινὶ τῇ προσδοκία τῶν ἀπειληθέντων συμπεπαρμένος. Θεολόγου. - Οὐκ ἀπὸ θεωρίας αρξαμένους, εἰς φόβον χρή καταλήγειν. Θεωρία γὰρ ἀχαλίνωτος, τάχα ἂν καὶ κατὰ κρημνών ὡσειεν· ἀλλὰ φόβῳ στο χειωμένους καὶ καθαιρομένους, καὶ, ἵνα οὕτως εἴπω, λεπτυνομένους, εἰς ὕψος αίρεσθαι. Εν φοβηθῶμεν μόνον, τὸ φοβηθῆναι Θεοῦ τι πλέον (κ). Φύλλων λαγωοὺς ἐκφοβοῦσιν οἱ κτύποι. Ανδρας δ' ανάνδρους αἱ σκιαὶ τῶν πραγμάτων. Χρυσοστ. - Οὐ τοσοῦτον ἐργάσασθαι δυνήσεται λόγος, ὅσον ἐργάζεται φόβος. Ο γὰρ τῆς γεέννης φόβος τὸν τῆς βασιλείας ἡμῖν κομιεί στέφανον. χιν, ΝΟΤΑΕ. Φόβος Κυρίου. ΠΟΥ ΠΑΣ των Ο' πρόσταγμα. φόβος, (*) Τὸ φοβηθῆναι Θεοῦ τι πλέον. τοῦ, ἀντὶ το, ἀστοχασία

ἄφρων τῇ ἑαυτοῦ κακίᾳ ἀναστρέψας ἐπὶ τὴν ἑαυτοῦ ἁμαρτίαν. Σφάχ 18. — "Ανθρωπος νηστεύων ἐπὶ τῶν ἁμαρ τιῶν αὐτοῦ, καὶ πάλιν πορευόμενος καὶ τὰ αὐτὰ ποιῶν, τῆς προσευχῆς αὐτοῦ τίς εἰσακούεται; καὶ τί ὠφέλησεν ἐν τῷ ταπεινωθῆναι αὐτόν; Βασιλ. – Ὁ ἐν προκοπῇ γενόμενος ἀγαθῶν ἔργων, εἶτα παλινδρομήσας πρὸς τὴν ἀρχαίαν συν ήθειαν, οὐ μόνον τὸν ἐπὶ τοῖς πεπονημένοις μισθὸν ἐζημιώθη, ἀλλὰ καὶ βαρυτέρας ἀξιοῦται τῆς κατα κρίσεως. Οἷς εὔκολος πρὸς μεταβολὴν ἡ διάνοια, τούτοις οὐδὲν ἀπεικὸς καὶ τὸν βίον εἶναι μὴ τεταγμένου. Μηδεὶς ἐν κακία διάγων, ἑαυτὸν ἀπογινωσκέτω, εἰδὼς ὅτι γεωργία μὲν τῶν φυτῶν τὰς ποιότητας μεταβάλλει· ἡ δὲ κατ' ἀρετὴν τῆς ψυχῆς ἐπιμέλεια δυνατή ἐστι παντοδαπῶν ἀρρωστημάτων ἐπικρατῆ σαι. Ανθρωποι ταῖς νεφέλαις εοίκασι, πρὸς τὰς τῶν πνευμάτων μεταβολάς ἄλλοτε κατ' ἄλλο μέρος τοῦ ἀέρος ἐμφερομέναις. Οὐ χρόνου ποσότητι, διαθέσει δὲ ψυχῆς ἡ μετά νοια κρίνεται. Θεολόγου. – Δέον εὐμετακινήτους μὲν εἶναι πρὸς τὸ κρείττον ἀπὸ τοῦ χείρονος, ἀκινήτους δὲ πρὸς τὸ χεῖρον ἀπὸ τοῦ βελτίονος. Οὐχ ἡ μετάθεσις τοῦ κακοῦ τὸ αἰσχρὸν ἔχει· ἀλλ' ἡ τούτου τήρησις τὴν ἀπώλειαν. Τὸ μὴ ἁμαρτάνειν ἀναισθήτως, ἀλλ᾽ ἐπιγινώ σχειν καὶ συνορᾷν τὸ πλημμεληθὲν, οὐκ ἔστι μικρόν ἀλλ᾽ ὁδός τίς ἐστι καὶ ἀρχὴ πρὸς διόρθωσιν ἄγουσα, καὶ ἐπὶ τὸ κρεῖττον μεταβολήν. Κούφους καὶ ἀνοήτους τούτους ὑπολαμβάνομεν, τοὺς ῥᾳδίως ἐπ' ἀμφότερα φερομένους, καὶ μετα βέοντας, καθάπερ αὔρας μεταπιπτούσας, ή μετα βολὰς καὶ παλιρροίας Ευρίπου, ἡ θαλάσσης ἄστατα κύματα. Χρυσοστ. -- Ο μετανοήσας ἐφ᾽ οἷς ἔπραξε δει νοῖς, κἂν μὴ τῶν ἁμαρτημάτων ἀξίαν ἀποδείξηται τὴν μετάνοιαν, καὶ αὐτῆς ταύτης ὅμως ἔξει τὴν ἀν τίδοσιν. Εὐαγρίου. - Φυτον μεταφερόμενον συνεχώς, καρ τὸν οὐ πεῖ. Σωκράτ. — Ανδριὰς μὲν ἐπὶ βάσεως, σπουδαῖος δὲ ἀνὴρ ἐπὶ καλῆς προαιρέσεως ἑστὼς, αμετακίνη τος ὀφείλει εἶναι. ΛΟΓΟΣ ΚΑ. Περὶ ἁμαρτίας καὶ ἐξαγορεύσεως. Ιωαν. η'. τῆς ἁμαρτίας. Σιράχ. κα'. - Ώς ἀπὸ προσώπου όφεως, φεύγε ἀπὸ ἁμαρτίας· ἐὰν γὰρ προσέλθῃς, δήξεται σε. ιδόν τις λέοντος οἱ ὀδόντες αὐτῆς, καὶ ἀναιροῦντες ψυχὰς ἀνθρώπων. Πᾶς ὁ ποιῶν ἁμαρτίαν, δοῦλός ἐστι Πρὸς Ρωμ. ς'. - Μὴ οὖν βασιλευέτω ἡ ἁμαρτ τία ἐν τῷ θνητῷ ὑμῶν σώματι, εἰς τὸ ὑπακούειν ταῖς

Λ ἐπιθυμίαις αὐτοῦ· μήτε παριστάνετε τὰ μέλη ὑμῶν ΧΧVΙΙ, ΙΧΣΙΣ, ὅπλα ἀδικίας τῇ ἁμαρτία. Σιράχ. κζ'.-Λέων θήρᾳ ἐνεδρεύει, οὕτως ἁμαρτία τοὺς ἐργαζομένους ἄδικα. Σιράχ. λθ'. - Ἀγαθὰ τοῖς ἀγαθοῖς ἐκτίσθη ἀπ' ἀρχῆς, οὕτω καὶ τοῖς ἁμαρτωλοῖς κακά. Βασιλ: -- Ὥσπερ τῆς τομῆς ἢ τοῦ καυτῆρος, οὐχ ὁ ἰατρὸς αἴτιος, ἀλλ' ἡ νόσος· οὕτω καὶ οἱ τῶν πό λεων ἀφανισμοὶ ἐκ τῆς ἀμετρίας τῶν ἁμαρτανομέ νων τὴν ἀρχὴν ἔχοντες, τὸν Θεὸν ἁπάσης μέμψεως. ἀπολύουσιν. Ἡ ἁμαρτία ὡς μὲν ὠδίνεται, ἔχει τινὰ αἰσχύ νην· ἐπειδὰν δὲ τελεσθῇ, τότε αναισχυντοτέρους ποιεῖ τοὺς ἐργαζομένους αὐτήν. ὡς γὰρ τὰς μελίσσας καπνός φυγαδεύει καὶ τὰς περιστερὰς δυσωδία· οὕτω καὶ τὸν φύλακα τῆς ζωῆς ἡμῶν ἄγγελον ἡ πολύδακρυς καὶ δυσώδης ἀφίστησιν ἁμαρτία. Ὥσπερ ἡ σκιὰ τῷ σώματι, οὕτω ταῖς ψυχαῖς α! ἁμαρτίαι παρέπονται, ἐναργεῖς τὰς πράξεις εἰκονί ζουσαι. Φύσει πρόχειρον ἡ κακία, καὶ πολὺς ἐπὶ τὸ χεῖρον ὁ δρόμος. Εὐζήλωτον μέντοι καὶ πρόχειρον πράγμα ή μου χθηρία· καὶ οὐδὲν οὕτω ῥᾴδιον ὡς τὸ γενέσθαι κακόν. Μὴ ἀπαξιώσῃς ἐξαγορεῦσαί σου τὴν ἁμαρτίαν, ἵνα τῇ ἐντεῦθεν αἰσχύνῃ τὴν ἐκεῖθεν φύγῃς (ἐπειδὴ μέρος καὶ τοῦτο τῆς ἐκεῖσε κολάσεως) καὶ δείξης ὅτι τὴν ἁμαρτίαν ὄντως μεμίσηκας, παραδειγμα τίσας αὐτὴν καὶ θριαμβεύσας, ὡς ἀξίαν ὕβρεως. Περιβαλοῦ κόπρια, δάκρυα, στεναγμούς, τὴν δι' ἐξαγορεσεως καὶ ἀτιμοτέρας ἀγωγῆς ἐπανός θωσιν. Οὐκ ἔστι τοῖς ἀπελθοῦσιν ἐν ᾅδῃ ἐξομολόγησις καὶ διόρθωσις. Συνέκλεισε γὰρ ὁ Θεὸς, ἐνταῦθα μὲν βίον καὶ πρᾶξιν· ἐκεῖ δὲ, τὴν τῶν πεπραγμένων ἐξέτασιν. Κακία σιωπηθεῖσα, νόσος ὕπουλός ἐστιν ἐν τῇ ψυχή. Θεολόγου. Θάττον γὰρ ἄν τις ὀλίγης κακίας μεταλάβοι πλουσίως, ἢ ἀρετῆς βαθείας κατὰ μικρόν. Ἐπεὶ καὶ μέλιτι μὲν μικρὸν ἀψίνθιον τάχιστα με ταδίδωσι τοῦ πικροῦ, μέλι δὲ οὐδὲ τὸ διπλάσιον ἀψιν θέῳ τῆς ἑαυτοῦ γλυκύτητος. Χρυσοστ.· Τοιοῦτον ἡ ἁμαρτία· πρὶν ἢ μὲν απαρτισθῆναι, μεθύειν ποιεῖ τὸν ἁλόντα· ἐπειδὰν δὲ πληρωθῇ καὶ ἀπαρτισθῇ, τότε τὰ μὲν τῆς ἡδονῆς ταύτης ὑπεξίσταται καὶ σβέννυται· γυμνὸς δὲ ἔστηκε λοιπὸν ὁ κατήγορος, τοῦ συνειδότος δημίου τάξιν (γ) Τοῦ συνειδότος. κατήγορος Δικαστήριον χωρὶς ἐλέγχων, καὶ ἀπολογία χωρίς κατηγορίας, καὶ ἀπόδειξις ἄνευ μαρτύρων αὐτῶν τῶν τὸ πρᾶγμα εργασαμένων ἑαυτοὺς ἔλεγ χόντων, καὶ τὸ λάθρα γεγενημένον ἐκπομπευόντων.

ἐπέχων [ἐπέχοντος] καὶ καταξαίνων των πλημμε ληκότα, καὶ τὴν ἐσχάτην ἀπαιτῶν δίκην, καὶ μου λίβδου παντὸς βαρύτερον ἐπικείμενο;. Απόστηθι τῆς πονηρίας, παῦσαι τῆς κακίας, ἐπισ λαβοῦ τῆς ἀρετῆς, καὶ ὑπόσχου μηκέτι αὐτὰ ποιεῖν καὶ ἀρκεῖ τοῦτο εἰς ἀπολογίαν. Εγώ διαμαρτύρομαι καὶ ἐγγυῶμαι, ὅτι τῶν ἁμαρτανομένων ὑμῶν ἕκαστος, ἂν ἀποστὰς τῶν προτέρων κακῶν ὑπόσχηται τῷ Θεῷ μετὰ ἀληθείας μηκέτι αὐτῶν ἅψασθαι, οὐδὲν ἕτερον ὁ Θεὸς ζητεῖ πρὸς ἀπολογίαν μείζονα. Φιλάνθρωπος γάρ ἐστι καὶ ἐλεήμων· καὶ καθάπερ ἡ ὠδίνουσα ἐπισ θυμεῖ τεκεῖν, οὕτω καὶ αὐτὸς ἐπιθυμεῖ τὸν ἔλεον ἐκχεῖν τὸν ἑαυτοῦ. Ὥσπερ γὰρ σπινθὴρ ἐὰν φθάσῃ ἐπιλαβέσθαι τινὸς, πάντα λοιπόν κατανέμεται· οὕτω τῆς ἁμαρτίας 5 φύσις, ἐπειδὰν τῶν τῆς ψυχῆς λογισμῶν ἐπιλάβηται, καὶ μηδεὶς ὁ σβέσων, χαλεπωτέρα λοιπὸν καὶ δυσχεί ρωτος γίνεται, τῇ τῶν δευτέρων προσθήκῃ εἰς μεί ζονα καταφρόνησιν ἐπαιρομένη. Ὥσπερ γὰρ ὁ ἐν ἁμαρτήμασιν ὤν, ἑτέρων κατά ηγορῶν, ἑαυτοῦ πρὸ ἐκείνων κατηγορεῖ· οὕτω καὶ ὁ ἐν συμφορᾷ ὢν καὶ ὀνειδίζων ἑτέρου συμφοράς, ἑαυτὸν πρὸ ἐκείνου ὀνειδίζει. Καθάπερ οἱ διὰ νυκτὸς ἀσελήνου βαδίζοντες τρέ μουσι, καν μηδεὶς ὁ φοβῶν παρῇ· οὕτω καὶ οἱ τὴν ἁμαρτίαν ἐργαζόμενοι, θαῤῥεῖν οὐκ ἔχουσι, κἂν μη δεὶς ὁ ἐλέγχων τ. Ἐπὶ ἑνὸς οὐ θέλομεν ἀσχημονῆσαι ἐνταῦθα· ἐπὶ δὲ μυριάδων ἐκεῖ τί ποιήσομεν; Γρηγ. Νύσσης. - Πολλὴ πρὸς τὴν κακίαν ἐστὶν ἡ εὐκολία, καὶ ὀξύρροπος ἐπὶ τὸ χεῖρον ἡ φύσις. Κυρίλλου. Πολλὰ πταίομεν ἅπαντες. Νοσεί γὰρ ἡ φύσις τὸ εἰς ἁμαρτίαν εὔκολον, διὰ τῶν ἐξ ἀρχῆς εἰσοικισαμένων τὸ πάθος. Φίλωνος. -- Τῷ μὲν ἀγνοίᾳ τοῦ κρείττονος δια μαρτάνοντι συγγνώμη παρεισέρχεται· ὁ δὲ ἐξεπίτη δες ἀδικῶν, ἀπολογίαν οὐκ ἔχει. Κλήμεντος. – Φοβηθῶμεν οὐχὶ νόσον τὴν ἔξω Τίς έπεισε, τίς ἠνάγκασεν εἰς μέσον εἰσενεγκεῖν τὰ πρὸ τοσούτου τολμηθέντα χρόνου; Οὐκ εὔδηλον ὅτι τὸ συνειδός, ὁ ἀπαραλόγιστος δικαστής, συνεχῶς αὐ. τῶν κατέσεις τὴν διάνοιαν καὶ τὴν ψυχὴν ἐθορύβει; 'Ανάπτυ ξόν μοι τούτου τὸ συνειδὸς, καὶ ὄψει πολὺν ἔνδοθεν θόρυβον τῶν ἁμαρτημάτων, φόβον διηνεκή, χει μώνα, ταραχήν. Καθάπερ ἐν δικαστηρίῳ τὸν νοῦν ἐπὶ τὸν θρόνον ἀναβάντα τὴν βασιλικὸν τοῦ συνει δότος, καὶ ὥσπερ τινὰ δικαστὴν καθήμενον, καὶ τοὺς λογισμούς παριστώντα καθάπερ δημίους, καὶ ἀναρ τῶντα τὴν διάνοιαν καὶ καταξαίνοντα ὑπὲρ τῶν ἁμαρ τημάτων, καὶ ἐμβοῶντα μεγάλα μηδενὸς εἰδότος τὴν διάνοιαν

θεν, ἀλλ᾽ ἁμαρτήματα, δι' ἃ ἡ νόσος καὶ νήσον ψυ χῆς, οὐχὶ σώματος. Θεοτίμου. — "Εοικεν ἡ ἁμαρτία παραβλήματ κωλύοντι τὴν εὔνοιαν τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν γενέσθαι. Ἰωσήππου. -- Οὐκ ἐκριζωτὴς τῶν παθῶν, ἀλλ' ἀνταγωνιστής ἐστιν ὁ λογισμός. Οὔτε πῦρ ἱματίῳ περιστείλαι δυνατόν, ούτε αἰσχρὸν ἁμάρτημα χρόνῳ. Αριστοτ. -- Οὐ πόρρω τοῦ ἀναμαρτήτου και ίστησιν ἑαυτὸν, ὁ τὸ ἁμαρτηθὲν ἐπιεικῶς ὁμολο γήσας. Πυθαγόρου. - Τὰ ἁμαρτήματά σου πειρῶ, μὴ λόγοις ἐπικαλύπτειν, ἀλλὰ θεραπεύειν ἐλέγχοις. Δημοσθ. — "Ωσπερ σωματικὴν πάθος οὐ κρυπτό μενον οὐδὲ ἐπαινούμενον ὑγιάζεται· οὕτως οὐδὲ ψυχὴ κακῶς φρουρουμένη θεραπεύεται. Μοσχίωνος. — Βέλτιον ὀλιγάκις ὁμολογοῦντα κατορθούν, σωφρονεῖν πολλάκις, ἢ ὀλιγάκις ἁμαρ τάνειν λέγοντα, πλημμελεῖν πολλάκις. Ζήνων. — Ζῆθι, ὦ ἄνθρωπε, μὴ μόνον ἵνα φά γῆς καὶ πίῃς, ἀλλ᾽ ἵνα τῷ ζῆν πρὸς τὸ εὖ ζῆν και τα χρήσῃ. Φανωρίνου. – Πάθος τί μου προσέπεσε τῇ ψυχῇ. καὶ τί μέν ἐστιν οὐκ οἶδα. Ερωτα δὲ αὐτὸ λέγου σιν οἱ μεμυημένοι. Βάσκανε δαίμον καὶ ἀλόγιστι, ἀσθενεῖ προσελήλυθας σώματι, φέρειν σε μη δυνα μένῳ. Εξίσταμαι σου, δαῖμον· παραχωρώ σου τῆς μάχης· οὐκ εἰμί σου στρατιώτης. Θεοφράστ. -- Ἔρως ἐστὶν ἀλογίστου τινὸς ἐπιθυ μίας ὑπερβολὴ, ταχεῖαν μὲν ἔχουσα τὴν πρόσοδον, βραδείαν δὲ τὴν ἀπόλυσιν. ΛΟΓΟΣ ΚΖ' Περὶ ἀκρασίας και γαστριμαργίας. Λουκ. ς'. σετε σετε. Οὐαὶ οἱ ἐμπεπλησμένοι, ότι πεινά οὐαὶ οἱ γελῶντες, ὅτι πενθήσετε καὶ κλεψ Ἰακ. δ'. Ετρυφήσατε ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐσχα ταλήσατε· ἐτρέψατε τας καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν ἡμέρα σφαγῆς.. Παροιμ. κδ'. Μὴ ἀπατηθῇς ἐν χορτασία και λίας σου. Παροιμ. κε'. - Μέλι εὑρῶν, τὸ ἱκανὸν φάγε, μή ποτε πλησθεὶς ἐξεμέσης. Σιρ. μ. - Ανήρ βλέπων εἰς τράπεζαν ἀλλοτρίαν, οὐκ ἔστιν ὁ βίος αὐτοῦ ἐν λογισμῷ ζωῆς. Ἔρωτα δὲ αὐτὸ λέγουσι. Βασιλείου. — Γαστήρ συναλλάκτης ἐστὶν ἀπιστά

θεν, ἀλλ᾽ ἁμαρτήματα, δι' ἃ ἡ νόσος καὶ νήσον ψυ χῆς, οὐχὶ σώματος. Θεοτίμου. — "Εοικεν ἡ ἁμαρτία παραβλήματ κωλύοντι τὴν εὔνοιαν τοῦ Θεοῦ ἐν ἡμῖν γενέσθαι. Ἰωσήππου. -- Οὐκ ἐκριζωτὴς τῶν παθῶν, ἀλλ' ἀνταγωνιστής ἐστιν ὁ λογισμός. Οὔτε πῦρ ἱματίῳ περιστείλαι δυνατόν, ούτε αἰσχρὸν ἁμάρτημα χρόνῳ. Αριστοτ. -- Οὐ πόρρω τοῦ ἀναμαρτήτου και ίστησιν ἑαυτὸν, ὁ τὸ ἁμαρτηθὲν ἐπιεικῶς ὁμολο γήσας. Πυθαγόρου. - Τὰ ἁμαρτήματά σου πειρῶ, μὴ λόγοις ἐπικαλύπτειν, ἀλλὰ θεραπεύειν ἐλέγχοις. Δημοσθ. — "Ωσπερ σωματικὴν πάθος οὐ κρυπτό μενον οὐδὲ ἐπαινούμενον ὑγιάζεται· οὕτως οὐδὲ ψυχὴ κακῶς φρουρουμένη θεραπεύεται. Μοσχίωνος. — Βέλτιον ὀλιγάκις ὁμολογοῦντα κατορθούν, σωφρονεῖν πολλάκις, ἢ ὀλιγάκις ἁμαρ τάνειν λέγοντα, πλημμελεῖν πολλάκις. Ζήνων. — Ζῆθι, ὦ ἄνθρωπε, μὴ μόνον ἵνα φά γῆς καὶ πίῃς, ἀλλ᾽ ἵνα τῷ ζῆν πρὸς τὸ εὖ ζῆν και τα χρήσῃ. Φανωρίνου. – Πάθος τί μου προσέπεσε τῇ ψυχῇ. καὶ τί μέν ἐστιν οὐκ οἶδα. Ερωτα δὲ αὐτὸ λέγου σιν οἱ μεμυημένοι. Βάσκανε δαίμον καὶ ἀλόγιστι, ἀσθενεῖ προσελήλυθας σώματι, φέρειν σε μη δυνα μένῳ. Εξίσταμαι σου, δαῖμον· παραχωρώ σου τῆς μάχης· οὐκ εἰμί σου στρατιώτης. Θεοφράστ. -- Ἔρως ἐστὶν ἀλογίστου τινὸς ἐπιθυ μίας ὑπερβολὴ, ταχεῖαν μὲν ἔχουσα τὴν πρόσοδον, βραδείαν δὲ τὴν ἀπόλυσιν. ΛΟΓΟΣ ΚΖ' Περὶ ἀκρασίας και γαστριμαργίας. Λουκ. ς'. σετε σετε. Οὐαὶ οἱ ἐμπεπλησμένοι, ότι πεινά οὐαὶ οἱ γελῶντες, ὅτι πενθήσετε καὶ κλεψ Ἰακ. δ'. Ετρυφήσατε ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ἐσχα ταλήσατε· ἐτρέψατε τας καρδίας ὑμῶν ὡς ἐν ἡμέρα σφαγῆς.. Παροιμ. κδ'. Μὴ ἀπατηθῇς ἐν χορτασία και λίας σου. Παροιμ. κε'. - Μέλι εὑρῶν, τὸ ἱκανὸν φάγε, μή ποτε πλησθεὶς ἐξεμέσης. Σιρ. μ. - Ανήρ βλέπων εἰς τράπεζαν ἀλλοτρίαν, οὐκ ἔστιν ὁ βίος αὐτοῦ ἐν λογισμῷ ζωῆς. Ἔρωτα δὲ αὐτὸ λέγουσι. Βασιλείου. — Γαστήρ συναλλάκτης ἐστὶν ἀπιστά

τατος, ταμεῖον ἀφύλακτον· πολλῶν ἀποτεθέντων, τὴν μὲν βλάβην παρακατέχουσα, τὰ δὲ παραδοθέντα οὐ κατέχουσα. Λίχνη γαστήρ, ἡ ἀεὶ ἀπαιτοῦσα καὶ μηδέποτε λή γουσα. Η λαμβάνουσα σήμερον, καὶ αὔριον λανθά νομένη. Ὅταν ἐμπλησθῇ, περὶ ἐγκρατείας φιλο σοφεῖ· ὅταν διαπνευσθῇ, ἐπιλανθάνεται τῶν δο γμάτων. Φοβήθητι τὸ ὑπόδειγμα τοῦ πλουσίου. Ἐκεῖνον παρέδωκε τῷ πυρὶ ἡ διὰ βίου τρυφή. Οὐ γὰρ ἀδικίαν, ἀλλὰ τὸ ἁβροδίαιτον ἐγκληθεῖς, ἀπετηγανίζετο ἐν τῇ φλογὶ τῆς καμίνου. Ἐκ γὰρ τῆς παχείας τροφῆς καὶ οίνου, αιθαλώ δεις τινὲς ἀναθυμιάσεις αναπεμπόμεναι, νεφέλης δίκην πυκνῆς, τὰς ἀπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐλλάμ ψεις ἐπὶ τὸν νοῦν διακόπτουσι. Διὸ καὶ Μωϋσῆς πρὸς θεωρίαν Θεοῦ ἀναβαίνων διὰ τοῦ νοῦ, ἄσιτος καὶ ἄποτος ἡμερῶν τεσσαράκοντα διετέλεσεν, ἀθό λωτον διαμένειν αὐτῷ τὸ ἡγεμονικόν διοικούμενος. Θεολ. Αϋπνός ἐστι καὶ ἀκοίμητος πρὸς τὴν τοῦ πλείονος ἐπιθυμίαν ἡ ἀνθρωπίνη φύσις. Δὸς εἶπε γαστήρ. "Ην λαβοῦσα σωφρονεῖς, Δώσω προθύμως· ἦν δὲ τοῖς κάτω δίδως Κόπρον· λάβοις μὲν, ἀλλ' ὅμως μὴ πλουσίαν. Εἰ δ᾽ οὖν κατάσχοις, δώσωμεν καὶ πλουσίαν. Ακρασία γὰρ ἐμοὶ, πᾶν τὸ περιττὸν καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν καὶ ταῦτα, πεινόντων ἄλλων καὶ δεομένων, τῶν ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ καὶ κράματος. Οὐδὲν οὕτω ἐπίμαχόν τε καὶ φιλόνεικον, ὡς ἡ γαστήρ. Χρυσοσ. Φαγὼν καὶ πιὼν καὶ ἐμπλησθεὶς, πρόσεχε σεαυτῷ. Απόκρημνος γάρ ἐστιν ὁ τόπος τῆς τρυφῆς. Ιω. Κλίμα - Θλιβομένης κοιλίας ταπεινοῦται καρδία - θεραπευομένης δε, γαυριο λογισμός. Νυσσ. – Όψον σοι γενέσθω ένδεια· καὶ τὸ μὴ ἐπιβάλλειν χόρον τῷ κόρῳ, μηδὲ ἀμβλύνειν τῇ κραιπάλη την όρεξιν. Ρίζα τῶν περὶ τὸν βίον πλημμελημάτων ἐστὶν, ἡ περὶ τὸν λαιμὸν ἀσχολία. Μέχρι τῆς ὑπερώας ἡ τῶν ἡδυσμάτων, αἴσθησις τὸν δρον ἔχει· ἀπὸ δὲ ὑπερώας, ἀδιάκριτος ἡ τῶν ἐμβαλλομένων διαφορὰ, ὁμοτίμως τὰ πάντα τῆς φύ σεως πρὸς δυσωδίαν ἀλλοιούσης. Φίλωνος. -- Εγκρατείας μὲν ἴδιον, υγίεια καὶ Θλιβομένης κοιλίας. απίπιας. θλίβεσθαι θλίψις,? ο

τατος, ταμεῖον ἀφύλακτον· πολλῶν ἀποτεθέντων, τὴν μὲν βλάβην παρακατέχουσα, τὰ δὲ παραδοθέντα οὐ κατέχουσα. Λίχνη γαστήρ, ἡ ἀεὶ ἀπαιτοῦσα καὶ μηδέποτε λή γουσα. Η λαμβάνουσα σήμερον, καὶ αὔριον λανθά νομένη. Ὅταν ἐμπλησθῇ, περὶ ἐγκρατείας φιλο σοφεῖ· ὅταν διαπνευσθῇ, ἐπιλανθάνεται τῶν δο γμάτων. Φοβήθητι τὸ ὑπόδειγμα τοῦ πλουσίου. Ἐκεῖνον παρέδωκε τῷ πυρὶ ἡ διὰ βίου τρυφή. Οὐ γὰρ ἀδικίαν, ἀλλὰ τὸ ἁβροδίαιτον ἐγκληθεῖς, ἀπετηγανίζετο ἐν τῇ φλογὶ τῆς καμίνου. Ἐκ γὰρ τῆς παχείας τροφῆς καὶ οίνου, αιθαλώ δεις τινὲς ἀναθυμιάσεις αναπεμπόμεναι, νεφέλης δίκην πυκνῆς, τὰς ἀπὸ τοῦ ἁγίου Πνεύματος ἐλλάμ ψεις ἐπὶ τὸν νοῦν διακόπτουσι. Διὸ καὶ Μωϋσῆς πρὸς θεωρίαν Θεοῦ ἀναβαίνων διὰ τοῦ νοῦ, ἄσιτος καὶ ἄποτος ἡμερῶν τεσσαράκοντα διετέλεσεν, ἀθό λωτον διαμένειν αὐτῷ τὸ ἡγεμονικόν διοικούμενος. Θεολ. Αϋπνός ἐστι καὶ ἀκοίμητος πρὸς τὴν τοῦ πλείονος ἐπιθυμίαν ἡ ἀνθρωπίνη φύσις. Δὸς εἶπε γαστήρ. "Ην λαβοῦσα σωφρονεῖς, Δώσω προθύμως· ἦν δὲ τοῖς κάτω δίδως Κόπρον· λάβοις μὲν, ἀλλ' ὅμως μὴ πλουσίαν. Εἰ δ᾽ οὖν κατάσχοις, δώσωμεν καὶ πλουσίαν. Ακρασία γὰρ ἐμοὶ, πᾶν τὸ περιττὸν καὶ ὑπὲρ τὴν χρείαν καὶ ταῦτα, πεινόντων ἄλλων καὶ δεομένων, τῶν ἐκ τοῦ αὐτοῦ πηλοῦ καὶ κράματος. Οὐδὲν οὕτω ἐπίμαχόν τε καὶ φιλόνεικον, ὡς ἡ γαστήρ. Χρυσοσ. Φαγὼν καὶ πιὼν καὶ ἐμπλησθεὶς, πρόσεχε σεαυτῷ. Απόκρημνος γάρ ἐστιν ὁ τόπος τῆς τρυφῆς. Ιω. Κλίμα - Θλιβομένης κοιλίας ταπεινοῦται καρδία - θεραπευομένης δε, γαυριο λογισμός. Νυσσ. – Όψον σοι γενέσθω ένδεια· καὶ τὸ μὴ ἐπιβάλλειν χόρον τῷ κόρῳ, μηδὲ ἀμβλύνειν τῇ κραιπάλη την όρεξιν. Ρίζα τῶν περὶ τὸν βίον πλημμελημάτων ἐστὶν, ἡ περὶ τὸν λαιμὸν ἀσχολία. Μέχρι τῆς ὑπερώας ἡ τῶν ἡδυσμάτων, αἴσθησις τὸν δρον ἔχει· ἀπὸ δὲ ὑπερώας, ἀδιάκριτος ἡ τῶν ἐμβαλλομένων διαφορὰ, ὁμοτίμως τὰ πάντα τῆς φύ σεως πρὸς δυσωδίαν ἀλλοιούσης. Φίλωνος. -- Εγκρατείας μὲν ἴδιον, υγίεια καὶ Θλιβομένης κοιλίας. απίπιας. θλίβεσθαι θλίψις,? ο

Ισχύς ἀκρασίας δὲ, ἀσθένεια καὶ νόσος γειτνιών θανάτῳ. Πλουτάρχ. Η τρυφή, καθάπερ στρατο πέδου, τῆς τῶν ἀπαιδεύτων ψυχῆς τὰ ἄριστα ἀφα ρεῖται. Δημοκρίτ. Ὑγείαν ἔχειν παρὰ Θεοῦ αὐτοῦνται οἱ ἄνθρωποι· τὴν δὲ ταύτης δύναμιν παρ' ἑαυτοῖς ἔχοντες, οὐκ ἴσασιν. Ακρασίᾳ γὰρ τὰ ἐναντία πράσσοντες, αὐτοὶ προδόται τῆς ὑγείας γίνονται. Ὥσπερ ἄλειμμα οὐ τὸ ἡδὺ καλόν, οὐδὲ τὸ μακρόν, ἀλλὰ τὸ ὑγιεινόν· οὕτω καὶ τροφή, οὐχ ἡ ἡδεία καλὴ, οὐδὲ ἡ πολλή, ἀλλ' ἡ ὑγιεινή. Τάχος καὶ ἔπειξις ἀπέστω τοῦ ἐσθίειν· κυνῶδες γὰρ τοῦτο, καὶ θηρίῳ μᾶλλον ἢ ἀνθρώπῳ πρέπον. Κάτωνος, - Οὗτος τῆς πολυτελείας καθαπτό μενος, εἶπεν, Ὡς χαλεπόν ἐστι λέγειν πρός γαστέρα, ὦτα μὴ ἔχουσαν. Αντισθέν. -- Αντισθένης ερωτηθείς, Τί ἐστιν ἑορτὴ, εἶπε, Γαστριμαργίας αφορμή. Επικτήτου. Φρόντιζε όπως σε μὴ τὰ ἐν τῇ γαστρὶ σιτία πιαίνει, ἀλλ' ἡ ἐν τῇ ψυχῇ εὐφρασία. Ἐπεὶ τὰ μὲν ἀποσκυβαλίζεται, καὶ συνεχρεῖ ὁ ἔπαινος· ἡ δὲ ψυχὴ χωρισθεῖσα, διαπαντὸς ἀκήρατος μένει. Ἐν ταῖς ἐστιάσεσι, μέμνησο ὅτι δύο ὑποδέχονται τό τε σῶμα καὶ ἡ ψυχή· καὶ ὅ τι ἂν τῷ σώματι δῷς, τοῦτο εὐθὺ ἐξέχεας· ὅ τι δ' ἂν τῇ ψυχῇ δια παντὸς τηρεῖς. Διογένης. Τῶν οἰκιῶν ἔνθα πλείστη της πολλοὺς μᾶς εἶναι καὶ γαλάς· καὶ σώματα δὲ τὰ πολλὴν τροφὴν δεχόμενα, καὶ νόσους ἴσας ἐφέλκεσθα:. Κράτης. - Κράτης Ιδών χρυσήν εἰκόνα Φρύνης τῆς ἑταίρας ἐν Δελφοῖς ἑστῶσαν, ἀνέκραγεν, ὅτι Τοῦτο τῆς Ἑλλήνων ἀκρασίας τρόπαιον εστηκεν. Ὁ αὐτὸς νεανίσκον ἰδὼν ἀθλητικὸν οἶνῳ καὶ χρει φαγίᾳ καὶ ἀσκήσει σάρκα πολλὴν ὑποτρέφοντα, εξ πεν, Ο δαιμόνιε, παῦσαι καθ᾿ ἑαυτοῦ ποιῶν τὸ δε Ο σμωτήριον ισχυρόν. Θεόγνιδος. Πολλῷ τοι πλέονας λιμοῦ κόρος ώλεσεν ήδη Ανδρας, ὅσοι μοίρης πλεῖον ἔχειν έθελον. Σωκράτης. — Οὗτος τοὺς μὲν ἀνθρώπους έλεγε ζῇν ἵνα ἐσθίωσιν· ἐγὼ δὲ ἐσθίω ἵνα ζῶ. ΛΟΓΟΣ ΚΙΜ 58. Περὶ λύπης καὶ ἀθυμίας. Μακάριοι οι πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ Ματθ. ε'. παρακληθήσονται. β. Κορ. β'. - τίς ἐστιν ὁ εὐφραίνων με, εἰ μὴ ὁ λυπούμενος ἐξ ἐμοῦ; σε 13. ἐθέλουσιν ἔχειν. 65 240.

Σολομ.- Ώσπερ σὴς ἱματία (ε) και σκώληξ ξύλο, Λ οὕτω λύπη ἀνδρὸς βλάπτει καρδίαν. Σιράχ λη'. Ἀπὸ λύπης ἐκβαίνει θάνατος· καὶ λύ τη καρδίας κάμψει ἰσχύν. Βασιλείου. Ὥσπερ οἱ σκώληκες τοῖς ἀπαλωτέ ροις τῶν ξύλων ἐντίχτονται μάλιστα, οὕτως αἱ λύπαι τοῖς μαλακωτέροις ήθεσι τῶν ἀνθρώπων ἐμφύονται. Ο λέγων μὴ πρέπειν τῷ δικαίῳ τὴν θλίψιν, οὐδὲν ἕτερον λέγει, ἢ μὴ ἀρμόζειν τῷ ἀθλητῇ τὸν ἀνταγω νιστήν. Φέρει παραμυθίαν ὀδυνομένῳ κοι Θεολόγου. γωνία τῶν στεναγμών. Ἔστι ποτὲ ἡδονῆς λύπη τιμιωτέρα, καὶ κατήφεια πανηγύρεως· καὶ γέλωτος οὐ καλοῦ, δάκρυον ἐπαι νετόν. Μέγα γὰρ τὰ παρὰ συναλγούντων φάρμακον. Οἱ γὰρ τὸ ἴσον τοῦ πάθους ἔχοντες, πλέον εἰσὶν εἰς παρα μυθίαν τοῖς πάσχουσιν. Χρυσόστ. -- Καιρὸς ἀθυμίας, οὐχ όταν πάσχωμεν κακῶς, ἀλλ' ὅταν ὁρῶμεν κακῷς. Πλουτάρχ. Οδὸν μὲν τὴν λειοτάτην ἐκλέ γεσθαι· βίον δὲ, τὸν ἀλυπότατον. Ἐπενδύεσθαι δεῖ, τῷ μὲν θώρακι, χιτῶνα· τῇ δὲ λύπῃ, νοῦν. Σωκράτης. - Ερωτηθείς, Τί λύπει τοὺς ἀγαθούς, εἶπεν, Εὐτυχία πονηρῶν. Ὁ αὐτὸς ἐρωτηθεὶς, Πῶς ἄν τις ἀλύπως διάγει, Τοῦτο ἀδύνατον, εἶπεν· οὐ γάρ ἐστι πόλιν ἢ οἰκίαν οἰκοῦντα καὶ ἀνθρώπους ὁμιλοῦντα μὴ λυπεῖσθαι. Λευκίπ. Τοῦτο γὰρ ἴδιον τῶν ὀφθαλμῶν, ἐν τοῖς μεγάλοις κακοῖς μὴ ἐκχέειν δάκρυον· ἐν δὲ ταῖς μετρίαις συμφοραῖς, ἀφθόνως τὰ δάκρυα καταῤῥεῖ. Χαρακι. - Πολλάκις γὰρ τὸ χαρᾶς ὑπερβάλλον, εἰς ἀλγεινὸν περιίστησι· καὶ τῆς ἡδονῆς τὸ ἄμετρον, ἐπίσπαστον λύπην ἐγέννησε. Μοσχίων. τὰ λυπηρά, Επεσθαι τοῖς τερπνοῖς εἴωθε καὶ Δημώνακτ. - Δεῖ ὥσπερ φορτίον τὴν λύπην ἀναθέμενον, μὴ στέοντα [στένοντα] φέρειν. Χαρικλ. - Οἱ ἄνθρωποι τάφους μὲν κατασκευά ζουσι καὶ ἐντάφια ὥσπερ μέλλοντες αὐτοῖς χρῆσθαι ἀφοδίαν δὲ καὶ ἀλυπίαν τὴν περὶ τοῦ θανάτου ᾗ χρή σονται, οὐ παρασκευάζονται. Θεοπόμπ. Εἴ τις πλείστα τῶν ἀγαθῶν κε κτημένος μετὰ τοῦ λυπεῖσθαι διάγει τὸν βίον, ἁπάν των ἂν εἴη καὶ τῶν ὄντων καὶ τῶν ἐσομένων ἀθλιώ τερος. Ωσπερ σῆς ἱματίῳ.

Ἐκ τῶν Επικτήτου. Ισοκράτ, Δημοκρ. - Ε βούλει άλυπον βίον ζῆν, τὰ μέλλοντα συμβαίνειν ὡς ήδη συμβεβηκότα λογίζου. Αλυπος ἴσθι, μὴ τὴν ἀπάθειαν, ὡς τὰ ἀλόγια τῶν ζώων· μηδὲ τὴν ἀλογίαν, ὡς οἱ ἄφρονες· ἀλλ' ὡς ἐνάρετος, τὸν λόγον τῆς λύπης ἔχων παραμύθιον. Ευγνώμων ὁ μὴ λυπούμενος ἐν οἷς οὐκ ἔχει, ἀλλὰ χαίρων ἐφ᾽ οἷς ἔχει. Όσοι τινὲς πρὸς τὰς συμφοράς, γνώμῃ μὲν ἥκιστα λυποῦνται, ἔργῳ δὲ μάλιστα ἀντέχουσιν, οὗτοι καὶ τῶν πόλεων καὶ ἰδιωτῶν κράτιστοί εἰσιν. Επικτήτου. Ερωτηθείς πῶς ἄν τις τὸν ἐχθρὸν λυπήσῃ, ἔφη, Βαυτὸν παρασκευάζων βελ τιστα πράττειν. Τοὺς ἄφρονας ὁ χρόνος· τοὺς δὲ φρονίμους ὁ λό γος τῆς λύπης ἀπαλλάττει. Ποσσιδιπ. Οὐδεὶς ἄλυπος τὸν βίον διήγαγεν. 615 ἄνθρωπος ὤν· οὐδ᾽ ἄχρι τοῦ τέλους ἔμεινεν εὐτυχῶν. Εὐριπίδ.— Οὐκ ἔστιν εὑρεῖν βίον άλυπον ἐν οὐδεν, ΛΟΓΟΣ ΚΑ Περὶ ύπνου. Ματθ. κς'. Μαρ. ιδ'. Λουκ. κδ'. - Ελθὼν ὁ Ἰη σους, εὗρε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καθεύδοντας· ἦσαν γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν βεβαρημένοι, καὶ λέγει αὐτοῖς, Οὕτως οὐκ ἰσχύσατε μίαν ώραν γρηγορήσαι μετ᾿ ἐμοῦ. Κἂν τὸν Ἰούδαν θεάσασθε (ι) πῶς οὐ καθεύδει. Γρηγορείτε οὖν καὶ προσεύχεσθε. α' Θεσ. σ. - "Αρα ούν μή καθεύδωμεν ὡς καὶ οἱ λοιποί, ἀλλὰ γρηγορῶμεν καὶ νήφωμεν. Οἱ γὰρ καθεύδοντες, νυκτὸς καθεύδουσι· καὶ οἱ μεθυσκό μενοι, νυκτὸς μεθύουσιν· ἡμεῖς δὲ ἡμέρας ὄντες, νήφωμεν, Παροιμ. κγ'. - Ενδύεται διερρηγμένα καὶ ῥακώ δη, πᾶς ὑπνώδης. Σιράχ λά. - Μέριμνα ἀγρυπνίας απαιτήσει να σταγμόν. Βασιλείου.— Εὐχαρίστει, άνθρωπε, τῷ ἀκουσίως ἡμᾶς διὰ τοῦ ὕπνου τῆς συνεχείας τῶν πόνων λύοντα, καὶ ἐκ μικρᾶς ἀναπαύσεως, πάλιν πρὸς τὴν ἀκμὴν τῆς δυνάμεως ἐπανάγοντι. Θεολόγου. — Ανὴρ ὑπνώδης, ευρετης όνειράτων μύστης γὰρ ὕπνος φασμάτων, οὐ πραγμάτων. Χρυσόστ. -- "Υπνος οὐδέν ἐστιν, ή θάνατος πρόσ καιρος, καὶ ἐφήμερος τελευτή.. ΝΟΤΑ. Κἂν τὸν Ἰούδαν θεάσασθε.

Ἐκ τῶν Επικτήτου. Ισοκράτ, Δημοκρ. - Ε βούλει άλυπον βίον ζῆν, τὰ μέλλοντα συμβαίνειν ὡς ήδη συμβεβηκότα λογίζου. Αλυπος ἴσθι, μὴ τὴν ἀπάθειαν, ὡς τὰ ἀλόγια τῶν ζώων· μηδὲ τὴν ἀλογίαν, ὡς οἱ ἄφρονες· ἀλλ' ὡς ἐνάρετος, τὸν λόγον τῆς λύπης ἔχων παραμύθιον. Ευγνώμων ὁ μὴ λυπούμενος ἐν οἷς οὐκ ἔχει, ἀλλὰ χαίρων ἐφ᾽ οἷς ἔχει. Όσοι τινὲς πρὸς τὰς συμφοράς, γνώμῃ μὲν ἥκιστα λυποῦνται, ἔργῳ δὲ μάλιστα ἀντέχουσιν, οὗτοι καὶ τῶν πόλεων καὶ ἰδιωτῶν κράτιστοί εἰσιν. Επικτήτου. Ερωτηθείς πῶς ἄν τις τὸν ἐχθρὸν λυπήσῃ, ἔφη, Βαυτὸν παρασκευάζων βελ τιστα πράττειν. Τοὺς ἄφρονας ὁ χρόνος· τοὺς δὲ φρονίμους ὁ λό γος τῆς λύπης ἀπαλλάττει. Ποσσιδιπ. Οὐδεὶς ἄλυπος τὸν βίον διήγαγεν. 615 ἄνθρωπος ὤν· οὐδ᾽ ἄχρι τοῦ τέλους ἔμεινεν εὐτυχῶν. Εὐριπίδ.— Οὐκ ἔστιν εὑρεῖν βίον άλυπον ἐν οὐδεν, ΛΟΓΟΣ ΚΑ Περὶ ύπνου. Ματθ. κς'. Μαρ. ιδ'. Λουκ. κδ'. - Ελθὼν ὁ Ἰη σους, εὗρε τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καθεύδοντας· ἦσαν γὰρ οἱ ὀφθαλμοὶ αὐτῶν βεβαρημένοι, καὶ λέγει αὐτοῖς, Οὕτως οὐκ ἰσχύσατε μίαν ώραν γρηγορήσαι μετ᾿ ἐμοῦ. Κἂν τὸν Ἰούδαν θεάσασθε (ι) πῶς οὐ καθεύδει. Γρηγορείτε οὖν καὶ προσεύχεσθε. α' Θεσ. σ. - "Αρα ούν μή καθεύδωμεν ὡς καὶ οἱ λοιποί, ἀλλὰ γρηγορῶμεν καὶ νήφωμεν. Οἱ γὰρ καθεύδοντες, νυκτὸς καθεύδουσι· καὶ οἱ μεθυσκό μενοι, νυκτὸς μεθύουσιν· ἡμεῖς δὲ ἡμέρας ὄντες, νήφωμεν, Παροιμ. κγ'. - Ενδύεται διερρηγμένα καὶ ῥακώ δη, πᾶς ὑπνώδης. Σιράχ λά. - Μέριμνα ἀγρυπνίας απαιτήσει να σταγμόν. Βασιλείου.— Εὐχαρίστει, άνθρωπε, τῷ ἀκουσίως ἡμᾶς διὰ τοῦ ὕπνου τῆς συνεχείας τῶν πόνων λύοντα, καὶ ἐκ μικρᾶς ἀναπαύσεως, πάλιν πρὸς τὴν ἀκμὴν τῆς δυνάμεως ἐπανάγοντι. Θεολόγου. — Ανὴρ ὑπνώδης, ευρετης όνειράτων μύστης γὰρ ὕπνος φασμάτων, οὐ πραγμάτων. Χρυσόστ. -- "Υπνος οὐδέν ἐστιν, ή θάνατος πρόσ καιρος, καὶ ἐφήμερος τελευτή.. ΝΟΤΑ. Κἂν τὸν Ἰούδαν θεάσασθε.

Γρηγ. Νύσσης. —— Ωσπερ ἐπὶ τῆς καθύγρου γῆς, ἐπειδὰν θερμοτέραις ἀκτῖσιν ἐπιλάμψαι ὁ ἥλιος, ἀτμοί τινες ὁμιχλώδεις ἀπὸ τοῦ βάθους ἀνέλκονται ὁμοιόν τι γίνεται καὶ ἐν τῇ καθ᾽ ἡμᾶς γῇ, τῆς τροφῆς ὑπὸ τῆς φυσικῆς θερμότητος ἀναζεούσης· ἀνωφερεῖς δὲ ὄντες οἱ ἀτμοὶ κατὰ φύσιν καὶ αερώδεις, καὶ πρὸς τὸ ὑπερκείμενον ἀναπνέοντες, ἐν τοῖς κατὰ τὴν κεφαλὴν γίνονται χώροις. Φίλων. - Εἰκότως μελέτην θανάτου· σκιὰν δὲ καὶ ὑπογραμμὸν τῆς αὖθις ἐσομένης αναβιώσεως, τὸν ὕπνον οἱ τἀληθῆ πεφρονηκότες ἀπεφήναντο· ἑκατέ ρων γὰρ ἐναργεῖς φέρει τὰς εἰκόνας, καὶ μεθιστᾷ τὸν αὐτὸν ἐξ ὁλοκλήρου. Κλήμεντ.- Όσα περὶ ὕπνου λέγουσι, τὰ αὐτὰ χρὴ καὶ περὶ θανάτου ἐξακούειν. Εκάτερος γὰρ δηλοί τὴν ἀποστασίαν τῆς ψυχῆς· ὁ μὲν μᾶλλον, ὁ δὲ ἧττον. Πάσι δὲ, ὡς ἔπος εἰπεῖν, διαμαχητέον ὑμῖν πρὸς τὸν ὕπνον, ὡς πλείονα χρόνον τοῦ ζῆν διὰ τὴν ἐγρή γορσιν μεταλαμβάνειν. Ο γὰρ ὕπνος ὥσπερ τελώνης τὸν ἥμισυν ἡμῖν τοῦ βίου συνδιαιρείται χρόνον. Πολλοῦ γε δεῖ μεθ᾿ ἡμέραν καθεύδειν, τοῖς καὶ τῆς νυκτὸς τὸ πλεῖστον εἰς ἐγρήγορσιν ἀποτεμνομέ νοις. Δημοκρίτ. — "Αγρυπνος ἐσό κατὰ τὸν νοῦν· συγ γενὴς γὰρ τοῦ ἀληθινοῦ θανάτου ὁ περὶ τοῦτον ὕπνος. Οι ἡμερήσιοι ὕπνοι σώματος ὄχλησιν, ἢ ψυχῆς ἀδημοσύνην, ἢ ἀργίην ἢ ἀπαιδευσίαν σημαίνουσιν. Φιλοστράτ. -- Οὐδὲ γὰρ οἱ σώφρονες καὶ σπουδαῖοι νυστάζουσι, κἂν παῤῥω τῶν νυκτῶν σπουδάζουσιν. Οὐ γὰρ ἔξωθεν αὐτοὺς ὁ ὕπνος ὥσπερ δεσπότης, ὑβρίσας εἰς τὸν αὐχένα δεδουλωμένον ὑπὸ τοῦ οἴνου ἀλλ' ἐλεύθεροί τε καὶ ὀρθοὶ φαίνονται. Καταδαρθέν τες δὲ καθαρᾷ τῇ ψυχῇ δέχονται τὸν ὕπνον, οὔτε ὑπὸ τῶν εὐπραγίῶν ἀνακουφιζόμενοι, οὔτε ὑπὸ κακο πραγίας τινὸς ἐκτρώσκοντες. Σύμμετρος γὰρ πρὸς ἄμφω ταῦτα ψυχή νήφουσα, καὶ οὐδετέρου τῶν παθῶν ἥττων· ὅθεν καὶ καθεύδει ἥδιστα καὶ ἀλυπό τατα, μὴ ἐξισταμένη τοῦ ὕπνου. ΛΟΓΟΣ Α' Μ. Περί μέθης. Δουκ, κα'. Προσέχετε ἑαυτοῖς, μήποτε βα ρυνθώσιν αἱ καρδίαι ὑμῶν ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ καὶ μερίμναις βιοτικαῖς· καὶ αἰφνιδίως ὑμῖν ἐπιστῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Ρωμ. ιγ'. — Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατή σωμεν· μὴ χώμαις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγίαις. Σολ. ζ. -- Αγαθὸν πορευθῆναι εἰς οἶκον πένθους, ἢ εἰς οἶκον πότου. Παροιμ. κγ'. - Μὴ ἴσθι οινοπότης· πᾶς γὰρ μέσ αυτος πτωχεύσει. τιπ, νιι,

Γρηγ. Νύσσης. —— Ωσπερ ἐπὶ τῆς καθύγρου γῆς, ἐπειδὰν θερμοτέραις ἀκτῖσιν ἐπιλάμψαι ὁ ἥλιος, ἀτμοί τινες ὁμιχλώδεις ἀπὸ τοῦ βάθους ἀνέλκονται ὁμοιόν τι γίνεται καὶ ἐν τῇ καθ᾽ ἡμᾶς γῇ, τῆς τροφῆς ὑπὸ τῆς φυσικῆς θερμότητος ἀναζεούσης· ἀνωφερεῖς δὲ ὄντες οἱ ἀτμοὶ κατὰ φύσιν καὶ αερώδεις, καὶ πρὸς τὸ ὑπερκείμενον ἀναπνέοντες, ἐν τοῖς κατὰ τὴν κεφαλὴν γίνονται χώροις. Φίλων. - Εἰκότως μελέτην θανάτου· σκιὰν δὲ καὶ ὑπογραμμὸν τῆς αὖθις ἐσομένης αναβιώσεως, τὸν ὕπνον οἱ τἀληθῆ πεφρονηκότες ἀπεφήναντο· ἑκατέ ρων γὰρ ἐναργεῖς φέρει τὰς εἰκόνας, καὶ μεθιστᾷ τὸν αὐτὸν ἐξ ὁλοκλήρου. Κλήμεντ.- Όσα περὶ ὕπνου λέγουσι, τὰ αὐτὰ χρὴ καὶ περὶ θανάτου ἐξακούειν. Εκάτερος γὰρ δηλοί τὴν ἀποστασίαν τῆς ψυχῆς· ὁ μὲν μᾶλλον, ὁ δὲ ἧττον. Πάσι δὲ, ὡς ἔπος εἰπεῖν, διαμαχητέον ὑμῖν πρὸς τὸν ὕπνον, ὡς πλείονα χρόνον τοῦ ζῆν διὰ τὴν ἐγρή γορσιν μεταλαμβάνειν. Ο γὰρ ὕπνος ὥσπερ τελώνης τὸν ἥμισυν ἡμῖν τοῦ βίου συνδιαιρείται χρόνον. Πολλοῦ γε δεῖ μεθ᾿ ἡμέραν καθεύδειν, τοῖς καὶ τῆς νυκτὸς τὸ πλεῖστον εἰς ἐγρήγορσιν ἀποτεμνομέ νοις. Δημοκρίτ. — "Αγρυπνος ἐσό κατὰ τὸν νοῦν· συγ γενὴς γὰρ τοῦ ἀληθινοῦ θανάτου ὁ περὶ τοῦτον ὕπνος. Οι ἡμερήσιοι ὕπνοι σώματος ὄχλησιν, ἢ ψυχῆς ἀδημοσύνην, ἢ ἀργίην ἢ ἀπαιδευσίαν σημαίνουσιν. Φιλοστράτ. -- Οὐδὲ γὰρ οἱ σώφρονες καὶ σπουδαῖοι νυστάζουσι, κἂν παῤῥω τῶν νυκτῶν σπουδάζουσιν. Οὐ γὰρ ἔξωθεν αὐτοὺς ὁ ὕπνος ὥσπερ δεσπότης, ὑβρίσας εἰς τὸν αὐχένα δεδουλωμένον ὑπὸ τοῦ οἴνου ἀλλ' ἐλεύθεροί τε καὶ ὀρθοὶ φαίνονται. Καταδαρθέν τες δὲ καθαρᾷ τῇ ψυχῇ δέχονται τὸν ὕπνον, οὔτε ὑπὸ τῶν εὐπραγίῶν ἀνακουφιζόμενοι, οὔτε ὑπὸ κακο πραγίας τινὸς ἐκτρώσκοντες. Σύμμετρος γὰρ πρὸς ἄμφω ταῦτα ψυχή νήφουσα, καὶ οὐδετέρου τῶν παθῶν ἥττων· ὅθεν καὶ καθεύδει ἥδιστα καὶ ἀλυπό τατα, μὴ ἐξισταμένη τοῦ ὕπνου. ΛΟΓΟΣ Α' Μ. Περί μέθης. Δουκ, κα'. Προσέχετε ἑαυτοῖς, μήποτε βα ρυνθώσιν αἱ καρδίαι ὑμῶν ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ καὶ μερίμναις βιοτικαῖς· καὶ αἰφνιδίως ὑμῖν ἐπιστῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη. Ρωμ. ιγ'. — Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατή σωμεν· μὴ χώμαις καὶ μέθαις, μὴ κοίταις καὶ ἀσελγίαις. Σολ. ζ. -- Αγαθὸν πορευθῆναι εἰς οἶκον πένθους, ἢ εἰς οἶκον πότου. Παροιμ. κγ'. - Μὴ ἴσθι οινοπότης· πᾶς γὰρ μέσ αυτος πτωχεύσει. τιπ, νιι,

Λ τὸν ἄδηλον βίον μηδὲν ὑπερβαλλόντως, ἀλλὰ μετρίως αὐτὴν ἀγάπα. Στέργε μὲν τὰ παρόντα· ζήτει δὲ τὰ μέλλοντα. Λουκ. 16. ψυχῇ ὑμῶν τί ἐνδύσησθε. ΛΟΓΟΣ ΙΓ Περί αύταρκείας. Εἶπεν ὁ Κύριος " Μή μεριμνήσητε τη φάγητε, μηδὲ τῷ σωματι ὑμῶν τί Φιλιππησ. δ'. Ἐγὼ ἔμαθον, ἐν οἷς εἰμὶ, αὐτάρκης εἶναι. Οἶδα καὶ ταπεινοῦσθαι, οἶδα καὶ περισσεύειν ἐν παντὶ καὶ ἐν πᾶσι μεμύημαι· καὶ χορτάζεσθαι, καὶ πεινῶν· καὶ περισσεύειν, καὶ ὑστερεῖσθαι. Πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ. Παροιμ. Χ. Πλοῦτον καὶ πενίαν μή μοι δις, Κύριε· σύνταξον δέ μοι τὰ δέοντα καὶ τὰ αὐτάρκη, ἵνα μὴ πλησθεὶς ψευδής γένωμαι, καὶ εἴπω· Τίς με ὁρᾷ, ἢ πενηθείς κλέψω καὶ ὀμόσω τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ. Σιράχ μ'. - Ζωὴ αὐταρκείας εργάτου γλυκαν θήσεται. Σιράχ λ'. - Υπνος ὑγείας ἐπὶ ἐντέρων μετρίων. Βασιλείου. — Η οικονομοῦσα τὸ ζῶον δύναμις, αὐτάρκειαν μὲν καὶ λιτότητα ῥᾳδίως κατεκργάσατο καὶ ᾠκείωσε τῷ τρεφομένῳ πολυτέλειαν δὲ καὶ ποικιλία» βρωμάτων παραλαβοῦσα, εἶτα ἀντισχεῖν πρὸς τὸ πέρας οὐκ ἐπαρχέσασα, τὰ ποικίλα γένη τῶν νοσημάτων πεποίηκεν. Θεολόγου. -- Τὸ καλῶς ἔχειν ὀλίγα, πολύ τιμιώ τερον τοῦ κακῶς ἔχειν πολλά. Χρυσοστ. Οὐ πλούσιος ἐστιν ἐκεῖνος, ὁ πολλὰ κεκτημένος, ἀλλ' ὁ μὴ πολλῶν δεόμενος. Πρὸς χρείαν, ἀδελφοί, οὐ πρὸς ἡδονὴν ἡ ζωὴ συμ μετρείται. Τὸ οὖν περιττὸν τῆς φύσεως ἀποθέμενοι, τὸ ἀναγκαῖον μόνον ἀσπασώμεθα. Νείλου. Καλὸν τοῖς ὅροις τῆς χρείας ἐμμένειν, καὶ φιλονεικεῖν πάσῃ δυνάμει τούτους μὴ ὑπερβαί νεῖν. Ἐὰν γὰρ ὀλίγον παρενεχθῇ τις ἀπὸ τῆς ἐπι θυμίας ἐπὶ τὰ ἡδέα τοῦ βίου, οὐδεὶς λοιπὸν ἴστησε τὴν ἐπὶ τὰ πρόσω φοράν. Μέτρον κτήσεως ἐστιν ἡ χρεία τοῦ σώματος· τὸ δὲ ταύτην ὑπερβαίνειν ἀκοσμία λοιπὸν, καὶ οὐκέτι χρεία ἐστίν. Ὡς γὰρ ὁ συμμεμετρημένος τῷ σώματι χιτών, καὶ χρεία ἐστὶ καὶ κόσμος· ὁ δὲ πάντοθεν περιῤῥέων καὶ τοῖς ποσὶν ἐμπλεκόμενος, καὶ τῇ γῇ μετὰ τοῦ ἀπρεποῦς ἐπισυρόμενος, ἐμπόδιον πρὸς πᾶσαν ἐργασίαν γίνεται· οὕτως ἡ ὑπερβαίνουσα τὴν τοῦ σώματος χρείαν χρήσις, καὶ πρὸς τὴν ἀρετήν ἐστιν ἐμπόδιον, καὶ πολλὴν ἔχει κατάγνωσιν παρὰ Η πενηθεὶς κλέψω. πένης γεννηθείς.

γαροῦν εἰ βούλει μουσικὸς καὶ εὐάρμοστος ὑπάρχειν ἀνῆς, ἡνίκα μὲν ἐν τοῖς πότοις ὑπὸ τοῦ οἴνου δρο. σισῇ ἡ ψυχή, τότε αὐτὴν μὴ ἔα προϊούσαν μολύνε σθαι· ἀλλ' ἡνίκα ἐν τοῖς συνεδρίοις ὑπὸ τοῦ λόγου διαπυρωθῇ, τότε θεσπίζειν καὶ ᾄδειν τὰ τῆς δικαιο σύνης κέλευε λόγια. Αἰσχίν. — Κάτοπτρον είδους χαλκός ἐστ', οἶνος δὲ νοῦ. Ανάχαρσις. — Κιρναμένου κρατῆρος ἐφεστίου, τὸν μὲν πρῶτον ὑγείας· τὸν δὲ δεύτερον, ἡδονῆς τὸν δὲ τρίτον, ὕβρεως· τὸν δὲ τελευταῖον, μανίας. Πλάτων. Μεθύων κυβερνήτης, καὶ πᾶς παντός ἄρχων, ἀνατρέπει πάντα, είτε πλοῖον, εἴτε ἅρμα, εἴτε στρατόπεδον, είτε δ τί ποτε εἴη τὸ κυβερνώμε νον ὑπ' αὐτοῦ. Σοφοκλείους. – Σοφοκλής ἐμέμφετο Αἰσχύλῳ, ὅτι μεθύων ἔγραφε. Καὶ γὰρ εἰ τὰ δέοντα ποιεῖ, φησὶν, ἀλλ' οὐκ εἰδώς γε. Επικτήτ. — Η ἄμπελος τρεῖ βότρυας φέρει, τὸν μὲν πρῶτον ἡδονῆς· τὸν δεύτερον μέθης· τὸν τρίτον ὕβρεως. Ἐν οίνω μὴ πολυλόγει, επιδεικνύμενος παιδείαν χολερὰ γὰρ ἀποφθέγξη. Μέθυσός ἐστιν ὁ τριῶν πίνων πλέον, Κἂν μὴ μεθύσῃ, υπερέβη τὸ μέτρον. ΛΟΓΟΣ ΑΔ' 50. Περὶ παῤῥησίας καὶ τοῦ ἐλέγχου. Ἰωάν. ζ'. Οὐδεὶς ἐν κρυπτῷ τί ποιεῖ, καὶ ζητεῖ αὐτὸς ἐν παρρησίᾳ είναι (κ), α' Ίω. γ'. Ἐὰν ἡ καρδία ἡμῶν μὴ καταγινώσκει ἡμῶν, παῤῥησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν· καὶ ὁ μὲν αἰτοῦμεν, λαμβάνομεν παρ' αὐτοῦ, ὅτι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηρῶμεν, καὶ τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ ποιῶς μεν 10. Παροιμ. ιζ. – Εξουσίαν δίδωσι λόγοις, ἀρχὴ δικαιωσύνης. Σιράχ η'. - Μὴ ἐκκαίης ἄνθρακας ἁμαρτωλοὺς ἐλέγχων, μὴ ἐμπρησθῇς ἐν φλογί πυρὸς ἁμαρτιῶν αὐτῶν. Βασιλείου. Εοικεν ὁ μὲν ἔλεγχος τέλος ἔχειν τὴν διόρθωσιν τοῦ ἁμαρτάνοντος· ὁ δὲ ὀνειδισμός, ἐπὶ ἀσχημοσύνῃ τοῦ ἑπταικότος γίνεται. Ο εφησυχάζων, καὶ μὴ ἐλέγχων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ ἀδελφοῦ, ἀσπλαγχνός ἐστιν, ὥσπερ ὁ τὸν τὸν ἐναφεὶς τῷ δηχθέντι ὑπὸ τοῦ ἰεβόλου. Θεολόγου. - Πολλῷ βέλτιον βραχέα λυπήσαντα μέγιστα ὠφελῆσαι, ἢ τὸ πρὸς ἡδονὴν διώκοντα ζη μιῶσαι τῷ κεφαλαίῳ. Μείζον γὰρ ἀγαθὸν τὸ ἐλεγχθῆναι (ν), τοῦ ἐλέγξαι τηροῦμ. ποιοῦμ. (α) Ζητεῖ αὐτὸς ἐν παρρησία εἶναι. αὐτὸ, αὐτῷ, αὐτὸς, τὸ ἐν παρρησία, (ε) Μείζων τὸ ἐλεγχθῆναι.

νομίζω· ὅσῳ μεῖζόν ἐστιν, τὸ αὐτὸν ἀπαλλαγῆνει 1 του τυχόντος. • ἡδίων. κακοῦ, τοῦ ἄλλον ἀπαλλάξαι. Χρυσόστ. - Τὸ μὲν ἁπλῶς παρρησιάζεσθαι, καὶ τῶν τυχόντων σε πολλάκις· τὸ δὲ εἰς τὸ δέον καὶ καιρῷ τῷ προσήκοντι, καὶ μετὰ τῆς ἁρμοττούσης συμμετρίας καὶ συνέσεως τῷ πράγματι χρήσασθαι, μεγάλης λίαν καὶ θαυμαστῆς δεῖται ψυχῆς. Έννομος ζωή, παρρησίας δημιουργός. Μεγίστη παρρησία, τὸ μὴ νομίζειν ἔχειν παρρη σίαν· ὥσπερ οὖν αἰσχύνη μεγίστη, τὸ δικαιούν καν τὸν ἐνώπιον Κυρίου· καὶ μάρτυς τῶν λεγομένων, ὁ Φαρισαῖος καὶ ὁ Τελώνης. Φωκίων. - Φωκίωνος ποτὲ τοῦ 'Αθηναίου δημη γοροῦντος, οὐ τὰ πρὸς χάριν, ἀλλὰ τὰ πρὸς ὠφέλειαν τοῖς Αθηναίοις· Δαμάδου δὲ τοῦ ῥήτορος εἰρηκότος αὐτῷ, Ἀποκτενοῦσί σε, ὦ Φωκίων, ὁ δῆμος, ἣν μα νῶσι·. Σὲ δὲ, εἶπεν, ἂν σωφρονῶσιν. Πλουτ. — Οὔτε ἐκ τοῦ κόσμου τὸν ἥλιον, οὔτε ἐπ τῆς ὁμιλίας τὴν παρρησίαν. Ξενόχαρ. — Ξενόχαρις ο φιλόσοφος, ερωτηθείς ὑπό τινος περί τινων αἰσχρῶν, καὶ μὴ ἀποκρινόμε νος· ἐκείνου δὲ εἰπόντος, Τί σιωπής; Περὶ τοιού των, ἔφη, σοὶ μὲν ἐρωτᾷν, ἐμοὶ δὲ μὴ ἀποκρίνασθαι πρέπει. Ισοκράτ. - Δίδου παρρησίαν τοῖς εὖ φρονοῦσιν, ἵνα περὶ ὧν ἀμφιγνοίης, ἔχῃς τους συνδοκιμά σοντας. Δημοκρίτ.-Δημοκρίτου πρεσβεύοντος ποτε ὑπὲρ Αθηναίων πρὸς Φίλιππον, καὶ παρρησίᾳ διαλεγο μένου· ὁ Φίλιππος, Οὐ φοβοῦ μὴ τὴν κεφαλήν σου, ἔφη, προστάξω ἀφαιρεθῆναι; Οὐ, φησίν· ἐὰν γὰρ σύ μου ταύτην ἀφέλῃς, ἡ πατρίς. μοι αὐτὴν ἀνά νατον ἀναθήσει. Πυθαγ.-Φήσαντός τινος, Λίαν μοι ἐπισκώπτεις, Έφη; Καὶ γὰρ τοῖς σπληνικοῖς τὰ μὲν δριμαία και πικρὰ, ὠφέλιμα· τὰ δὲ γλυκαῖα, βλαβερά. Ἐκ τῶν Ἐπικτ. καὶ Ίσοκρ. Ούτε μάχαιραν ἀμβλείαν· οὔτε παῤῥησίαν άτακτον ἔχειν δεῖ. Ἐκ τῶν ᾿Αριστονύμου. Ὥσπερ τὸ μέλι τὰ Αλκωμένα δάκνει· τοῖς δὲ κατὰ φύσιν ἡδὺ ἐστιν οὕτω καὶ οἱ ἐκ φιλοσοφίας λόγοι. Ομοιον ἀψινθίου δριμύ, και λόγου την παρρησίαν ἐκκόψαι, ὅμοιον. Ἑρμοῦ καὶ Ἰσιδώ. - Έλεγχος ἐπιγνωσθεὶς, ὦ μέγιστε Βασιλεῦ, εἰς ἐπιθυμίαν φέρει τὸν ἐλεγχθέντα, ὧν πρότερον οὐκ ᾔδει. Σωκράτ. Της παρρησίας ὥσπερ οπώρας ἐν καιρῷ ἡ χάρις ἡδεία 65. τοῦ ἐλεγχθῆναι τὸ ἐλέγξαι, Π Ὥσπερ ἐπώρας. ώσπερ ώρας,

νομίζω· ὅσῳ μεῖζόν ἐστιν, τὸ αὐτὸν ἀπαλλαγῆνει 1 του τυχόντος. • ἡδίων. κακοῦ, τοῦ ἄλλον ἀπαλλάξαι. Χρυσόστ. - Τὸ μὲν ἁπλῶς παρρησιάζεσθαι, καὶ τῶν τυχόντων σε πολλάκις· τὸ δὲ εἰς τὸ δέον καὶ καιρῷ τῷ προσήκοντι, καὶ μετὰ τῆς ἁρμοττούσης συμμετρίας καὶ συνέσεως τῷ πράγματι χρήσασθαι, μεγάλης λίαν καὶ θαυμαστῆς δεῖται ψυχῆς. Έννομος ζωή, παρρησίας δημιουργός. Μεγίστη παρρησία, τὸ μὴ νομίζειν ἔχειν παρρη σίαν· ὥσπερ οὖν αἰσχύνη μεγίστη, τὸ δικαιούν καν τὸν ἐνώπιον Κυρίου· καὶ μάρτυς τῶν λεγομένων, ὁ Φαρισαῖος καὶ ὁ Τελώνης. Φωκίων. - Φωκίωνος ποτὲ τοῦ 'Αθηναίου δημη γοροῦντος, οὐ τὰ πρὸς χάριν, ἀλλὰ τὰ πρὸς ὠφέλειαν τοῖς Αθηναίοις· Δαμάδου δὲ τοῦ ῥήτορος εἰρηκότος αὐτῷ, Ἀποκτενοῦσί σε, ὦ Φωκίων, ὁ δῆμος, ἣν μα νῶσι·. Σὲ δὲ, εἶπεν, ἂν σωφρονῶσιν. Πλουτ. — Οὔτε ἐκ τοῦ κόσμου τὸν ἥλιον, οὔτε ἐπ τῆς ὁμιλίας τὴν παρρησίαν. Ξενόχαρ. — Ξενόχαρις ο φιλόσοφος, ερωτηθείς ὑπό τινος περί τινων αἰσχρῶν, καὶ μὴ ἀποκρινόμε νος· ἐκείνου δὲ εἰπόντος, Τί σιωπής; Περὶ τοιού των, ἔφη, σοὶ μὲν ἐρωτᾷν, ἐμοὶ δὲ μὴ ἀποκρίνασθαι πρέπει. Ισοκράτ. - Δίδου παρρησίαν τοῖς εὖ φρονοῦσιν, ἵνα περὶ ὧν ἀμφιγνοίης, ἔχῃς τους συνδοκιμά σοντας. Δημοκρίτ.-Δημοκρίτου πρεσβεύοντος ποτε ὑπὲρ Αθηναίων πρὸς Φίλιππον, καὶ παρρησίᾳ διαλεγο μένου· ὁ Φίλιππος, Οὐ φοβοῦ μὴ τὴν κεφαλήν σου, ἔφη, προστάξω ἀφαιρεθῆναι; Οὐ, φησίν· ἐὰν γὰρ σύ μου ταύτην ἀφέλῃς, ἡ πατρίς. μοι αὐτὴν ἀνά νατον ἀναθήσει. Πυθαγ.-Φήσαντός τινος, Λίαν μοι ἐπισκώπτεις, Έφη; Καὶ γὰρ τοῖς σπληνικοῖς τὰ μὲν δριμαία και πικρὰ, ὠφέλιμα· τὰ δὲ γλυκαῖα, βλαβερά. Ἐκ τῶν Ἐπικτ. καὶ Ίσοκρ. Ούτε μάχαιραν ἀμβλείαν· οὔτε παῤῥησίαν άτακτον ἔχειν δεῖ. Ἐκ τῶν ᾿Αριστονύμου. Ὥσπερ τὸ μέλι τὰ Αλκωμένα δάκνει· τοῖς δὲ κατὰ φύσιν ἡδὺ ἐστιν οὕτω καὶ οἱ ἐκ φιλοσοφίας λόγοι. Ομοιον ἀψινθίου δριμύ, και λόγου την παρρησίαν ἐκκόψαι, ὅμοιον. Ἑρμοῦ καὶ Ἰσιδώ. - Έλεγχος ἐπιγνωσθεὶς, ὦ μέγιστε Βασιλεῦ, εἰς ἐπιθυμίαν φέρει τὸν ἐλεγχθέντα, ὧν πρότερον οὐκ ᾔδει. Σωκράτ. Της παρρησίας ὥσπερ οπώρας ἐν καιρῷ ἡ χάρις ἡδεία 65. τοῦ ἐλεγχθῆναι τὸ ἐλέγξαι, Π Ὥσπερ ἐπώρας. ώσπερ ώρας,

Ευσεβίου. Εχθρὸς τὰ ἀληθῆ εἰπὼν, τοῦ προς ποιουμένου φίλου πρὸς χάριν, ἐστὶ πάντως αἱρε σώτερος 68. ΛΟΓΟΣ ΛΒ'. Περί φιλοπονίας. Ἰωάν. Ε. - Ο Πατήρ μου ἕως ἄρτι εργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι. Πράξ. κ'. Αὐτοὶ γινώσκετε, ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ' ἐμοῦ, ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. Πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν, ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων. Σολομ. γ. - Αγαθῶν πόνων, καρπὸς εὐκλεής. Σιρ. να'. Εργάζεσθε τὸ ἔργον ἡμῶν πρὸ και ροῦ, καὶ δώσει τὸν μισθὸν ὑμῶν ἐν καιρῷ αὐτοῦ. Βασιλ. – Τὸ γὰρ πόνῳ κτηθὲν περιχαρῶς ὑπο εδέχθη, καὶ φιλοπόνως διεφυλάχθη. "Ων μέντοι πρόχειρος ὁ πορισμός, τούτων ἡ κτῆσις εὐκατα φρόνητος. Τί τῶν ἀγαθῶν εὔκολον; Τίς καθεύδων τρόπαιον έστησε; Τίς τρυφῶν καὶ καταυλούμενος τοῖς τῆς εὐσεβείας στεφάνοις κατεκοσμήθη; Οὐδεὶς μὴ δρα μὲν ἀνείλετο βραβεῖον. Πόνοι γεννῶσι δόξαν, κάμα του προξενοῦσι στεφάνους. Θεολ. Γενναιότερον ἐκ τοῦ παθεῖν τὸ φιλό σοφον, ὥσπερ ψυχρῷ σίδηρος, οὕτω τοῖς κινδύνοις στομούμενον. Χρυσόστ. - Πανταχοῦ διὰ δισκολίας καὶ πόνων τοῖς ἀνθρώποις πέφυκε τὰ χρήσιμα παραγίνεσθαι. Φίλωνος. Ὁ μὲν τὸν πόνον φεύγων, φεύγει τὰ ἀγαθά· ὁ δὲ τλητικῶς καὶ ἀνδρείως ὑπομένων τὰ δυσκαρτέρητα, σπεύδει πρὸς μακαριότητα. Ίσοκρ. — Γύμναζε σαυτὸν πόνοις ἑκουσίοις, δόξῃς καὶ τοὺς ἀκουσίους. ὑπομένειν. Καρκίν. Οὐδεὶς ἔπαινον ἡδοναῖς ἐκτήσατο Οὐδεὶς ράθυμος εὐκλεὴς ἀνήρ Αλλ' οι πόνοι τίκτουσι τὴν εὐανδρίαν. Ένα Φιλίσκ. Οὐκ ἔστιν, ὦ μάταιε, σὺν ῥᾳθυμίᾳ τὰ τῶν πονούντων μὴ πονήσαντας λαβεῖν. Εὐαγρίου. — Ατοπόν ἐστιν διώκοντα τὰς τιμὰς, φεύγειν τοὺς πόνους, δι' ὧν αἱ τιμαί. Πλουτ. Ὥσπερ ὄργανον ἄνεσιν καὶ ἐπίτασιν λαμβάνον ἡδὺ γίνεται, οὕτω καὶ βίος. Νικίου. — Οὗτος οὕτω φιλόπονος ἦν, ὥστε πολλά κις ἐρωτᾷν τοὺς οἰκέτας,εἰ λέλονται, ἢ εἰ ἠρίστηκεν. ᾿Αρχιμήδ. ᾿Αρχιμήδην τῇ σανίδι προσκείμενον ἀποσπώντες βίᾳ οἱ θεράποντες, εἴλειφον· ὁ δὲ, καὶ ἐπὶ τοῦ σώματος αληλιμμένου διέγραφε τα σχήματα. Σωκράτ. καιρός

Ευσεβίου. Εχθρὸς τὰ ἀληθῆ εἰπὼν, τοῦ προς ποιουμένου φίλου πρὸς χάριν, ἐστὶ πάντως αἱρε σώτερος 68. ΛΟΓΟΣ ΛΒ'. Περί φιλοπονίας. Ἰωάν. Ε. - Ο Πατήρ μου ἕως ἄρτι εργάζεται, κἀγὼ ἐργάζομαι. Πράξ. κ'. Αὐτοὶ γινώσκετε, ὅτι ταῖς χρείαις μου καὶ τοῖς οὖσι μετ' ἐμοῦ, ὑπηρέτησαν αἱ χεῖρες αὗται. Πάντα ὑπέδειξα ὑμῖν, ὅτι οὕτω κοπιῶντας δεῖ ἀντιλαμβάνεσθαι τῶν ἀσθενούντων. Σολομ. γ. - Αγαθῶν πόνων, καρπὸς εὐκλεής. Σιρ. να'. Εργάζεσθε τὸ ἔργον ἡμῶν πρὸ και ροῦ, καὶ δώσει τὸν μισθὸν ὑμῶν ἐν καιρῷ αὐτοῦ. Βασιλ. – Τὸ γὰρ πόνῳ κτηθὲν περιχαρῶς ὑπο εδέχθη, καὶ φιλοπόνως διεφυλάχθη. "Ων μέντοι πρόχειρος ὁ πορισμός, τούτων ἡ κτῆσις εὐκατα φρόνητος. Τί τῶν ἀγαθῶν εὔκολον; Τίς καθεύδων τρόπαιον έστησε; Τίς τρυφῶν καὶ καταυλούμενος τοῖς τῆς εὐσεβείας στεφάνοις κατεκοσμήθη; Οὐδεὶς μὴ δρα μὲν ἀνείλετο βραβεῖον. Πόνοι γεννῶσι δόξαν, κάμα του προξενοῦσι στεφάνους. Θεολ. Γενναιότερον ἐκ τοῦ παθεῖν τὸ φιλό σοφον, ὥσπερ ψυχρῷ σίδηρος, οὕτω τοῖς κινδύνοις στομούμενον. Χρυσόστ. - Πανταχοῦ διὰ δισκολίας καὶ πόνων τοῖς ἀνθρώποις πέφυκε τὰ χρήσιμα παραγίνεσθαι. Φίλωνος. Ὁ μὲν τὸν πόνον φεύγων, φεύγει τὰ ἀγαθά· ὁ δὲ τλητικῶς καὶ ἀνδρείως ὑπομένων τὰ δυσκαρτέρητα, σπεύδει πρὸς μακαριότητα. Ίσοκρ. — Γύμναζε σαυτὸν πόνοις ἑκουσίοις, δόξῃς καὶ τοὺς ἀκουσίους. ὑπομένειν. Καρκίν. Οὐδεὶς ἔπαινον ἡδοναῖς ἐκτήσατο Οὐδεὶς ράθυμος εὐκλεὴς ἀνήρ Αλλ' οι πόνοι τίκτουσι τὴν εὐανδρίαν. Ένα Φιλίσκ. Οὐκ ἔστιν, ὦ μάταιε, σὺν ῥᾳθυμίᾳ τὰ τῶν πονούντων μὴ πονήσαντας λαβεῖν. Εὐαγρίου. — Ατοπόν ἐστιν διώκοντα τὰς τιμὰς, φεύγειν τοὺς πόνους, δι' ὧν αἱ τιμαί. Πλουτ. Ὥσπερ ὄργανον ἄνεσιν καὶ ἐπίτασιν λαμβάνον ἡδὺ γίνεται, οὕτω καὶ βίος. Νικίου. — Οὗτος οὕτω φιλόπονος ἦν, ὥστε πολλά κις ἐρωτᾷν τοὺς οἰκέτας,εἰ λέλονται, ἢ εἰ ἠρίστηκεν. ᾿Αρχιμήδ. ᾿Αρχιμήδην τῇ σανίδι προσκείμενον ἀποσπώντες βίᾳ οἱ θεράποντες, εἴλειφον· ὁ δὲ, καὶ ἐπὶ τοῦ σώματος αληλιμμένου διέγραφε τα σχήματα. Σωκράτ. καιρός

Δημοσθ. Ερωτηθεὶς ὑπό τινος, Πῶς τῆς ῥητο ρικῆς περιεγένετο, ἔφη, Πλέον ἔλαιον οίνου δαπανή σας. Ἐκ τῶν Δημοκρίτ. καὶ 'Ισοκράτ. - Γύμναζε τους μὲν πόνοις, τὸ σῶμα, τὴν δὲ ψυχήν γενναίως υπου μένειν τοὺς κινδύνους ῾Ο αὐτὸς ἐρωτηθεὶς ὑπό τινος, τίνι οἱ φιλόπονοι τῶν ῥᾳθύμων διαφέρουσιν, εἶπεν, ὡς οἱ εὐσεβεῖς τῶν ἀσεβῶν ἐλπίσιν ἀγαθαῖς. Ὁ αὐτὸς ἰδὼν νεανίαν φιλοπονούντα, ἔφη, Κάλ λιστον ἔψον τῷ γήρατι ἀρτύεις. Δημοκρίτ. Οἱ ἑκούσιοι πόνοι, τὴν τῶν ἀκου σίων ὑπομονὴν ἐλαφροτέραν παρασκευάζουσιν. ΛΟΓΟΣ ΑΓ' Περὶ ὅρκου. Ματθ. ε'. - Λέγω ὑμῖν μὴ ὁμόσαι όλως, μήτε ἐν τῷ οὐρανῷ, ὅτι θρόνος ἐστὶ τοῦ Θεοῦ, μήτε ἐν τῇ γῇ, ὅτι ὑποπόδιόν ἐστι τῶν ποδῶν αὐτοῦ. Ιακ. ε'. Πρὸ πάντων δὲ, ἀδελφοί μου, μὴ ὀμνύε τε· μήτε τὸν οὐρανὸν μήτε τὴν γῆν, μήτε ἄλλον τινὰ ὅρκον· ἔστω δὲ ὑμῶν τὸ, Ναί, ναὶ, καὶ τὸ, Ού, σύ. Αδίκως ὤμοσαν ἐν δόλῳ καταφρο Σολομ. ιδ. νήσαντες οσιότητος Οὐ γὰρ ἡ τῶν ὀμνυομένων δύναμις, ἀλλ' ἡ τῶν ἁμαρτανόντων δίκη, ἐπεξέρχεται ἀεὶ τὴν τῶν ἀδίκων παράβασιν. Σιράχ κγ'. —· Ωσπερ οἰκέτης ἐξεταζόμενος ἐν δελεχώς (α), ἀπὸ μώλωπος οὐκ ἐλαττωθήσεται οὕτως ὁ ὀμνύων καὶ ὀνομάζων Θεὸν διαπαντὸς ἄνα θρωπος, ἀπὸ ἁμαρτίας οὐ καθαρισθήσεται. Σιρ. κγ'. - Ανήρ πολύορκος πλησθήσεται άνο μίας, καὶ οὐκ ἀποστήσεται ἀπὸ τοῦ οἴκου αὐτοῦ μάστιξ. Πιστούμενος τὸ ψεῦδος διὰ τῶν ἔρχων, κακὸν ἐμ πόρευμα τῆς ἀπανθρωπίας τὴν ἐπιορκίαν προσκτᾶται. Βασιλ. — Αἰσχρὸν γὰρ παντελῶς καὶ ἀνόητον ἑαυτοῦ κατηγορεῖν, ὡς ἀναξίου πίστεως, καὶ τὴν τῶν ὄρκων ἀσφάλειαν ἐπιφέρεσθαι. (ψ) Ὡς οἱ εὐσεβεῖς τῶν ἀσεβῶν. Καταφρονήσαντες τὴν ὁσιότητα. οσιότης, ἐπεξέρχεται, ομνυομένων, (α) Εξεταζόμενος ἐνδελεχώς. ἀπὸ μάστιγος οὐκ ἐλατ τωθήσεται, Χρυσοστόμου,

Τὸ οἴεσθαι, τοῦ εἶναι τὸ πλεῖστον ἀφαιρείται. * μικρόν. 71 καθαίροντα. Ῥᾷστον ἑαυτὸν ἀπατᾷν καὶ οἴεσθαι εἶναι τι, οὐδὲν ὄντα, ὑπὸ τῆς κενής δόξης φυσώμενον. Αἰσχρὸν το μικρῶν κρατοῦντα, φυσᾶσθαι μέγα. Μὴ φρόνει τῶν κακῶν φαίνεσθαι κρείττων Λυποῦ δὲ τῶν ἀγαθῶν ἡττώμενος. Χρυσόστ. - Εἰκότως ἄρα είρηται παρὰ τῶν τε λαιῶν κενοδοξία. Διάκενος γάρ ἐστιν, ἔνδον οὐδὲν έχουσά τι χρήσιμον· ἀλλ᾿ ὥσπερ τὰ προσωπεία, δοκεῖ μὲν εἶναι λαμπρὰ καὶ ἐπέραστα, κενὰ δὲ ἔνδο θέν ἐστι· διὸ καὶ τῶν σωματικῶν ὄψεων εὐπρεπέ στερα ὄντα, οὐδένα οὐδέποτε πρὸς τὸν ἔρωτα ἰδεῖν ἔπεισε τὸν ἑαυτῶν· οὕτω, μᾶλλον δὲ ἀθλιώτερον, καὶ ἡ παρὰ τῶν πολλῶν δόξα. Γρηγ. Νύσ. -- Τὸ ἐπὶ πλούτῳ κομπάζειν, ή γε νέσει σεμνύνεσθαι, ἢ πρὸς δόξαν ὁρᾶν, ἢ δοκεῖν ὑπὲρ τὸν πέλας εἶναι, δι' ὧν αἱ ἀνθρώπιναι πληρούν ται τιμαί, ταῦτα πάντα καθαίρεσις τῆς ἀνθρωπίνης τιμῆς καὶ ὄνειδος γίνεται. Φίλων. Τῶν πολιτικῶν ἐὰν τὰς ύλας αφέλης, κενὸν τύφον εὑρήσεις νοῦν οὐκ ἔχοντα. Εὐαγρ. Χαλεπὸν διαφυγεῖν τὸν τῆς κενοδοξίας δαίμονα· ὃ γὰρ ποιήσῃς καθαιρήσων αὐτὴν, τοῦτο ἀρχή σου κενοδοξίας γενήσεται. Ιω. Κλίμ. — Βδελύττεται ἥλιον κλέπτης· ὑπερ ήφανος δὲ, πρᾳεῖς ἐξουδενώσει. Σωκράτ. Τοὺς μὲν κενοὺς ἀσκούς, τὸ πνεῦμε διίστησι· τοὺς δὲ ἀνοήτους ἀνθρώπους τὸ οίημα. Διογένης. - Ο τύφος ὥσπερ ποιμήν, οὗ θέλει τοὺς πολλοὺς ἄγει. σου, Αλεξάνδρ. — Αλέξανδρος νοσήσας μακράν το ὡς ἀνέῤῥωσεν, οὐδὲν, ἔφη, διατιθέναι χεῖρον υπέμνησε γὰρ ἡμᾶς ἡ νόσος, μή μέγα φρονείν θη τοὺς ὄντας. Φιλιστίων. Ἐὰν ἴδῃς πονηρὸν εἰς ὕψος αιρόμενον, Λαμπρῷ τε πλούτῳ καὶ τύχῃ γαυρούμενον, Οφρῦν τε μείζω της τύχης καθηρκότα ", Τούτου τάχιον μεταβολὴν προσδόκα. Επαίρεται γὰρ μεῖζον, ἵνα καὶ μεῖζον πέσῃ. Μενάνδρου. - "Ω τρισάθλιοι ἅπαντες οἱ φυσών τες ἐφ' ἑαυτοὺς μεγάλα· αὐτοὶ γὰρ οὐκ ἴσασιν ἐν θρώπου φύσιν. Αρίστοτ. — Αριστοτέλης θεασάμενος νεανίσαν κατωφρυωμένον, Νεανίσκε, ἔφη, οἷος μὲν δοκεῖς αὐτ τὸς εἶναι, ἐγὼ γενοίμην· οἷος δὲ τῇ ἀληθείᾳ ὑπάρ χεις, τοιοῦτοι μου οἱ ἐχθροὶ γένοιντο. Ο αὐτὸς κατανοήσας μειράκιον ἐπὶ πολυτελείς τῆς χλαμύδος σεμνυνόμενον, Οὐ παύσῃ, ἔφη, μειρά κιον, ἐπὶ προβάτου σεμνυνόμενος ἀρετῇ.

Τὸ οἴεσθαι, τοῦ εἶναι τὸ πλεῖστον ἀφαιρείται. * μικρόν. 71 καθαίροντα. Ῥᾷστον ἑαυτὸν ἀπατᾷν καὶ οἴεσθαι εἶναι τι, οὐδὲν ὄντα, ὑπὸ τῆς κενής δόξης φυσώμενον. Αἰσχρὸν το μικρῶν κρατοῦντα, φυσᾶσθαι μέγα. Μὴ φρόνει τῶν κακῶν φαίνεσθαι κρείττων Λυποῦ δὲ τῶν ἀγαθῶν ἡττώμενος. Χρυσόστ. - Εἰκότως ἄρα είρηται παρὰ τῶν τε λαιῶν κενοδοξία. Διάκενος γάρ ἐστιν, ἔνδον οὐδὲν έχουσά τι χρήσιμον· ἀλλ᾿ ὥσπερ τὰ προσωπεία, δοκεῖ μὲν εἶναι λαμπρὰ καὶ ἐπέραστα, κενὰ δὲ ἔνδο θέν ἐστι· διὸ καὶ τῶν σωματικῶν ὄψεων εὐπρεπέ στερα ὄντα, οὐδένα οὐδέποτε πρὸς τὸν ἔρωτα ἰδεῖν ἔπεισε τὸν ἑαυτῶν· οὕτω, μᾶλλον δὲ ἀθλιώτερον, καὶ ἡ παρὰ τῶν πολλῶν δόξα. Γρηγ. Νύσ. -- Τὸ ἐπὶ πλούτῳ κομπάζειν, ή γε νέσει σεμνύνεσθαι, ἢ πρὸς δόξαν ὁρᾶν, ἢ δοκεῖν ὑπὲρ τὸν πέλας εἶναι, δι' ὧν αἱ ἀνθρώπιναι πληρούν ται τιμαί, ταῦτα πάντα καθαίρεσις τῆς ἀνθρωπίνης τιμῆς καὶ ὄνειδος γίνεται. Φίλων. Τῶν πολιτικῶν ἐὰν τὰς ύλας αφέλης, κενὸν τύφον εὑρήσεις νοῦν οὐκ ἔχοντα. Εὐαγρ. Χαλεπὸν διαφυγεῖν τὸν τῆς κενοδοξίας δαίμονα· ὃ γὰρ ποιήσῃς καθαιρήσων αὐτὴν, τοῦτο ἀρχή σου κενοδοξίας γενήσεται. Ιω. Κλίμ. — Βδελύττεται ἥλιον κλέπτης· ὑπερ ήφανος δὲ, πρᾳεῖς ἐξουδενώσει. Σωκράτ. Τοὺς μὲν κενοὺς ἀσκούς, τὸ πνεῦμε διίστησι· τοὺς δὲ ἀνοήτους ἀνθρώπους τὸ οίημα. Διογένης. - Ο τύφος ὥσπερ ποιμήν, οὗ θέλει τοὺς πολλοὺς ἄγει. σου, Αλεξάνδρ. — Αλέξανδρος νοσήσας μακράν το ὡς ἀνέῤῥωσεν, οὐδὲν, ἔφη, διατιθέναι χεῖρον υπέμνησε γὰρ ἡμᾶς ἡ νόσος, μή μέγα φρονείν θη τοὺς ὄντας. Φιλιστίων. Ἐὰν ἴδῃς πονηρὸν εἰς ὕψος αιρόμενον, Λαμπρῷ τε πλούτῳ καὶ τύχῃ γαυρούμενον, Οφρῦν τε μείζω της τύχης καθηρκότα ", Τούτου τάχιον μεταβολὴν προσδόκα. Επαίρεται γὰρ μεῖζον, ἵνα καὶ μεῖζον πέσῃ. Μενάνδρου. - "Ω τρισάθλιοι ἅπαντες οἱ φυσών τες ἐφ' ἑαυτοὺς μεγάλα· αὐτοὶ γὰρ οὐκ ἴσασιν ἐν θρώπου φύσιν. Αρίστοτ. — Αριστοτέλης θεασάμενος νεανίσαν κατωφρυωμένον, Νεανίσκε, ἔφη, οἷος μὲν δοκεῖς αὐτ τὸς εἶναι, ἐγὼ γενοίμην· οἷος δὲ τῇ ἀληθείᾳ ὑπάρ χεις, τοιοῦτοι μου οἱ ἐχθροὶ γένοιντο. Ο αὐτὸς κατανοήσας μειράκιον ἐπὶ πολυτελείς τῆς χλαμύδος σεμνυνόμενον, Οὐ παύσῃ, ἔφη, μειρά κιον, ἐπὶ προβάτου σεμνυνόμενος ἀρετῇ.

δι' αὐτῶν τῶν ἐπηρεάζειν ἐπιχειρούντων, φαιδρο τέρα καὶ ὑψηλοτέρα ἂν εἴη, τῶν εἰκή κοπτόντων ἑαυτοὺς καταγελώσα. Εὐαγρίου. - Τὸ σιγᾷν τὴν ἀλήθειαν, χρυσόν ἐστι θάπτειν. Ισιδώρου Πελουσι. Τὸ ψευδὲς ἐν πρώτος λεχθὲν πλείονα πίστιν ἔχει παρὰ τὴν ἐν δευτέρῳ λόγῳ δεικνυμένην ἀλήθειαν. Σενηριανοῦ. Τὸ ψεῦδος ὅταν θέλῃ πιστευ θῆναι, ἐὰν μὴ πήξῃ θεμέλιον δοκούσης ἀληθείας, σύ πιστεύεται. Θάλης. Θάλης ὁ Μελήσιος ερωτηθεὶς ὑπό τινος, Πόσον ἀπέχει τὸ ψεῦδος τοῦ ἀληθοῦς, Οσον, ἔφη, ὀφθαλμοὶ τῶν ὤτων. Πλουτάρχου. – Τὸ μὲν ἴσον ζυγῷ· τὸ δὲ ἀλη θὲς, τῷ ἐκ φιλοσοφίας λόγῳ κρίνεται. Οδοῦ καὶ ἀληθείας χαλεπὸν ἀποπλανηθῆναι. Χαρικλ. Καλὸν γάρ ποτε καὶ τὸ ψεῦδος, όταν ὠφελοῦν τοὺς λέγοντας, μηδὲν καταβλάπτει τοὺς ἀκούοντας. Γηρίνου. Καθάπερ τὸ τοῦ ἡλίου φῶς οὐκ ἔστι θεάσασθαι ἀσθενεῖ καὶ ἀδυνάτῳ τῇ ὄψει, ούτω, καὶ ἔτι μᾶλλον τὴν ἀλήθειαν οὐκ ἔστιν ἰδεῖν ἀσθενεῖ καὶ ἀδυνάτῳ τῇ διανοία. Ἐκ τῶν Ἐπικτ. καὶ Ἰσοκράτους. τῆς ἀληθείας τιμιώτερον έστω, μηδὲ φιλίας ἐκλογή ἐκτὸς παθῶν διακειμένη, οἷς τὸ δίκαιον συγχέεται καὶ σκοτίζεται. Αἰσώπ. - Αίσωπος ερωτηθείς, Τί όφελος τοῖς ψευδομένοις ἐκ τοῦ ψεύδους, ἔφη, Τὸ κἂν ἀληθῆ λέγουσι μὴ πιστεύεσθαι. Πλάτων. Πλάτων μὲν ἥδιστον εἶναι τῶν ἀκου σμάτων τὴν ἀλήθειαν ἔλεγε· Πολέμων δὲ πολὺ ἥδιον τοῦ ἀκούειν τὸ λέγειν εἶναι τ' ἀληθῆ. Μενάνδρου. - Κρεῖττον ελέσθαι ψεῦδος, ἢ ἀλη θὲς κακόν. ΛΟΓΟΣ ΑϚ' 18. Περὶ θανάτου. Ιωαν. ια'. Ο πιστεύων εἰς ἐμὲ, κἂν ἀποθάνη, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ, οὐκ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. α θεσ. δ'. Οὐ θέλω ὑμᾶς ἀγνοεῖν, ἀδελφοί, περὶ τῶν κεκοιμημένων, ἵνα μὴ λυπεῖσθε, καθώς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα. (α) Τοῦ ἀκούειν τὸ λέγειν. τοῦ λέγειν τὸ ἀκούειν τοῦ λέγειν, Σολομ. δ'. - Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε (α) Τελειωθεὶς ἐν ὀλίγῳ, ἐπλήρωσε. τὸ, ἐν ὀλίγῳ, κακῶν· ἀρεστὴ γὰρ κακῶν ἡ ψυχὴ αὐτοῦ.

χρόνους μακρούς· ἀρεστὴ γὰρ ἐν Κυρίῳ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ, διὰ τοῦτο ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας. Σιράχ λ'. Κρείσσων θάνατος ὑπὲρ ζωὴν πιο κράν, ἢ ἀρρώστημα έμμονον (ε). Σιράχ λη'. Τέκνον, ἐπὶ νεκρῷ κατάγαγε δά κρυα, καὶ ποίησον πένθος κατὰ τὴν τάξιν " αὐτοῦ ἡμέραν μίαν καὶ δύο, χάριν διαβολῆς, καὶ παρακλή Οττι λύπης ἕνεκα. Γνῶθι γὰρ ὅτι οὐκ ἔστιν ἐπάν οδος, καὶ τοῦτον γὰρ οὐκ ὠφελήσεις, καὶ σαυτὸν και κώσεις. Ἀπὸ γὰρ λύπης εκβαίνει θάνατος. Βασιλείου. Ὥσπερ γὰρ οἱ ἐν τοῖς πλοίοις καθεύδοντες, αυτομάτως ὑπὸ τοῦ πνεύματος ἄγον. ται, κἂν αὐτοὶ μὴ αἰσθάνωνται· ἀλλ' ὁ δρόμος αύ τοὺς πρὸς τὸ τέλος ἐπείγει· οὕτω καὶ ὑμεῖς τοῦ χρόνου τῆς ζωῆς ἡμῶν παραῤῥέοντος, οιονεί τιν κινήσει συνεχεί, καὶ ἀπαύστῳ, πρὸς τὸ οἰκεῖον ἔκα στος πέρας τῷ λανθάνοντι δρόμῳ τῆς ζωῆς ἡμῶν κατεπειγόμεθα. Ο μὲν ἐν τῷ βίῳ τυγχάνων, οὔπω μακαριστός διὰ τὸ ἄδηλον τῆς ἐκβάσεως· ὁ δὲ συμπληρώσας τὰ ἐπιβάλλοντα, καὶ ἀναντιῤῥήτῳ τέλει τὴν ζωὴν κατακλείσας, οὗτος ἤδη ἀσφαλῶς μακαρίζεται. Οὐδεὶς μετὰ τὸ λυθῆναι τὴν πανήγυριν πραγματ τεύεται, οὐδὲ μετὰ τοὺς ἀγῶνας παρελθὼν στεφα νοῦνται· οὐδὲ μετὰ τοὺς πολέμους ἀνδραγαθεί. Θεολόγου. Παντὶ βροτῷ θνήσκοντι πᾶσα γῆ τάφος. Πᾶν γὰρ τὸ ἐκ γῆς γῆ τε καὶ εἰς γῆν πάλιν. Χρυσόστ. - Εἰ πόλιν ἐκ πόλεως αμειβοῦντες, τοῦ χειραγωγοῦντος δεόμεθα· πολλῷ μᾶλλον ἡ ψυ χή, τῆς σαρκὸς ἀπάρασα, καὶ πρὸς τὴν μέλλουσαν μεθισταμένη ζωήν, τῶν ὁδηγησόντων δεήσεται. Καθάπερ σῶμα ψυχορραγοῦν καὶ ἐγγὺς ὢν τελευ τῆς, μυρίας ἐπισπᾶται κακώσεις· καὶ οἰκίας μελ λούσης καταπίπτειν, πολλὰ προπίπτειν εξωθεν, καὶ ἀπὸ τῆς ὀροφῆς, καὶ ἀπὸ τῶν τοίχων· οὕτω καὶ τῆς οἰκουμένης ἐγγὺς καὶ ἐν θύραις ἐστὶν ἡ συντέ Γεια, καὶ διὰ τοῦτο τὰ μυρία διέσπαρται πανταχοῦ κακά. Αριστοτ. Ἐκ τοῦ βίου κράτιστόν ἐστιν ὑπο εξελθεῖν ὡς ἐκ συμποσίου, μήτε διψώντα, μήτε μεθύοντα. Ὁ ἐν νόσῳ διαθήκας γράφων, παραπλήσια πάσχει, τοῖς χειμῶνι θαλαττίῳ εὐτρεπίζειν ἀρχομένοις τὰ τῆς νηὸς ὅπλα. Σωκράτ. - Αἱροῦ καλῶς τεθνάναι μᾶλλον, ἢ ζην αἰσχρῶς. * ἄλ. ἀξίαν δυσάρεστος κακῶν ἔσπευσεν ἐκ μέσου πονηρίας (ε) Η ἀρρώστημα Έμμονον. αἰώνιος λῆξις,

Κλητάρχου. - Κρείττον ἀποθανεῖν, ἢ δι' ἀκρα σίας ψυχὴν ἀμαυρῶσαι. Μοσχίωνος. – Ταῖς νόσοις ὁ θάνατος ἀλλήλαις ἐπικαταλαμβανούσαις, οὐδ᾽ αὐτὸς παρεῖναι ἀναβάλ λεται. Ἐκ τῶν Φαβωρίν. δ Αριστείδης ὁ δίκαιος έρω τηθεὶς, Πόσον ἐστὶ χρόνον ἄνθρωπον καλὸν ζῆν, ἔφη, Εως ἂν ὑπολάβῃ τὸ τεθνάναι τοῦ ζῆν κρείττον εἶναι. "Αμασις. — "Αμασις ὁ τῶν Αἰγυπτίων βασιλεύς, φίλῳ ἀποβαλόντι υἱόν, γράφων παραμυθητικόν, εἶ πεν, Εἰ ὅτε οὐδέπω ἦν οὐκ ἐλύπου, μηδὲ νῦν ὅτι οὐκ ἔτι ἔσται λυπηθῇς. Διογένης. - Διογένης ὁ Κυνικὸς ὀδυρομένου τι νὸς ἐπειδὴ ἐπὶ ξένης ήμελλε τελευτᾷν, εἶπε, Τί ὀδύρῃ, ὦ μάταιε, πανταχόθεν γὰρ ὁδὸς ἡ αὐτὴ εἰς είδου. Ἐχρῆν μὲν ἡμᾶς σύλλογον ποιουμένους, τὸν φῦντα θρηνεῖν εἰς ὅσ᾽ ἔρχεται κακά· τὸν δ᾽ αὖ θανόντα καὶ πόνων πεπαυμένον, χαίροντας, εὐφημοῦντας, ἐκπέμ πειν δόμων. Επικούρ. Πρὸς μὲν τ' ἄλλα δυνατὸν ἀσφά λειαν πορίσασθαι· χάριν δὲ θανάτου πάντες άνθρω ποι πόλιν ἀτείχιστον οἰκοῦμεν. Μουσωνίου. ο Οὐκ ἔστι τὴν ἐνεστηκυίαν ἡμέραν καλῶς βιώναι, μὴ προθέμενον αὐτὴν ὡς ἐσχάτη βιῶσαι. Πολυαίνου. Ἐπὶ τοῖς ἀποθνήσκουσι μὴ λυποῦ ἀναγκαῖον γάρ· ἀλλ' ἐπὶ τοῖς αἰσχρῶς τελευτώσιν. Δημοκρίτ. -- Οὗτος νοσήσας καὶ ληθαργῷ περι πεσὼν, ὡς ἀνένηψεν, Ουδέν με, ἔφη, ἐξαπατήσει ἡ φιλοζωΐα· καὶ ἐξήγαγεν ἑαυτὸν τοῦ βίου. Μενάνδρου. Τρισάθλιον τε καὶ ταλαίπωρον φύσει. Πολλών τε μεστόν ἐστι τὸ ζῆν φροντίδων. Ψυχὴν σώματος ἀναγκαιότερον ιάσθαι. Τοῦ γὰρ κακῶς ζῇν, τὸ τεθνάναι κρείσσον. Σοφοκλ. Τύμβῳ γὰρ οὐδεὶς πιστὸς ἀνθρώπων φίλος. φοῦ τοῦ θανόντος, ὡς ταχεία τοῖς βροτοῖς Χάρις διαῤῥεῖ, καὶ προδοῦσ᾽ ἀλίσκεται.. Βίας. — Βίας ἐπικαλουμένου τινὸς τὸν θάνατον ἐπὶ τέκνων ἀπωλείᾳ, ἔφη, Τί αὐτὸν καλεῖς, ἄνθρω πε; οὐκ ἂν μὴ καλέσης ἥξει; Οὗτος θεασάμενος μάχαιραν ἐῤῥιμμένην, ἔφη, Τις σε ἀπώλεσεν, ἢ τίνα σύ. ῾Ο αὐτὸς ἐρωτηθείς, Ποῖος τῶν θανάτων κακὸς, Έφη, Ὁ ἀπὸ τῶν νόμων επαγόμενος. Σωκράτης. Σωκράτης καταδικασθεὶς ὑπὸ Αθηναίων κατακριμνησθῆναι, τῆς γυναικὸς Ξανθίπ πης κλαιούσης και λεγούσης, "Ω Σώκρατες, ὡς ἀξί χως ἀποθνήσκεις, εἶπε, Σὺ οὖν ἐβούλου με δικαίως ἀποθανεῖν; Ὁ αὐτὸς εἰπόντος αὐτῷ τινός, Οι Αθηναίοι σου θάνατον ἐψηφίσαντο, ἔφη, Πρὸ αὐτῶν δὲ ἡ φύσις.

Ὁ αὐτό; ἐρωτηθείς, Τίνα ἐστὶν ἐν ᾅδου; εἶπεν Οὔτε ἐγὼ πεπόρευμα, οὔτε τῶν ἐκεῖσέ τινι συντα τύχηκα. Σέξτου. Οἰκείων, ζώντων μὲν, ποιοῦ ἐπιμέ λειαν· ἀπογενομένων δὲ, δεῖ τὰ σώματα τῇ γῇ συμ μεμίχθαι· τοῦτο γὰρ καὶ ὅσιον· οὐ γὰρ συνθάπτεται ψυχὴ τῷ σώματι. Μάτην οὖν ὁ πολύς πόνος περί τὰς ταφάς. Αναξαγ. Δύο διδασκαλίας είναι οἶμαι θανά του, τόν τε πρὸ τοῦ γενέσθαι χρόνον, καὶ τὸν ύπνου. Ἐκ τῶν Φιλιστίωνος γνωμών. Καυσιανοί τοὺς μὲν γεννωμένους θρηνοῦσι, τοὺς δὲ τελευτήσαν τας μακαρίζουσι. ΛΟΓΟΣ ΑΖ' 18 Περὶ εἰρήνης καὶ πολέμου. Λουκ. ι'. - Εἰς ἦν δ᾽ ἂν οἰκείαν εἰσέρχησθε, πρῶτ τον λέγετε - Ειρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ· καὶ ἐὰν ᾗ ἐκεῖ υἱὸς εἰρήνης, ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἡ εἰρήνη ὑμῶν. Α' Κορ. ιγ'. - Εἰρηνεύετε, ἀδελφοὶ, καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης ἔσται μεθ' ὑμῶν. Παροιμ. ιζ. – Κρείσσον ψωμὸς μεθ᾽ ἡδονῆς ἐν εἰρήνῃ, ἢ οίκος πολλῶν ἀγαθῶν μετὰ μάχης. Σιρ. κε'. — Έν τρισὶν ὡραῖσθην καὶ ἀνέστην ὡραία ἐναντίον Κυρίου καὶ ἀνθρώπων· ὁμόνοια ἀδελ φῶν, καὶ εἰρήνη τοῦ πλησίον, καὶ γυνὴ καὶ ἀνὴρ ἑαυτοῖς συμπεριφερόμενο:. Βασιλείου. — "Οσον ἐστὶ τὸ τῆς εἰρήνης ἀγαθόν, τί χρὴ λέγειν πρὸς ἄνδρας υἱοὺς τῆς εἰρήνης; Οὐδὲν γὰρ οὕτως ἴδιον Χριστιανοῦ, ὡς τὸν εἰρηνοποιεῖν διότι καὶ τὸν ἐπ' αὐτῷ μισθὸν μέγιστον ἡμῖν ὁ Κύ ριος ἐπηγγείλατο. Θεολόγου. -- Κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος, εἰρή της χωριζούσης Θεοῦ. Χρυσοστ. -- Ο επευξάμενος εἰρήνην ἅπασι, τὸν πόλεμον τῶν παθῶν ἐξέβαλε, καὶ λιμένος εὐδιωτέραν τὴν ψυχὴν κατεσκεύασεν. Νύσσης. — "Ωσπερ γὰρ ὑγείας ἐπιλαβούτης νότ σος ἐξαφανίζεται, καὶ φωτὸς φανέντος οὐχ ὑπολεί πεται σκότος· οὕτως καὶ τῆς εἰρήνης ἐπιφανείσης, λύεται πάντα τὰ ἐκ τοῦ ἐναντίον συνιστάμενα πάθη. Δημοσθ. – Δεῖ τοὺς ὀρθῶς πολέμῳ χρωμένους, Ο οὐκ ἀκολουθεῖν τοῖς πράγμασιν, ἀλλ' αὐτοὺς ἔμπρο. σθεν εἶναι τῶν πραγμάτων. Πόλεμος ένδοξος, εἰρήνης αἰσχρᾶς αἱρετώτε Προδότ. -- Οὐδεὶς γὰρ οὕτως ἀνόητός ἐστιν, [7] ἔστις πόλεμον πρὸ εἰρήνης αἱρέεται. Μενάνδρου. Εἰρήνη γεωργὸν καν πέτραις τρέφει καλώς. Πόλεμος δὲ, εἰ καν πεδίῳ, κακῶς ἔφυ. Χριστοφ. Ειρήνη βαθύπλουτε καὶ ζευγάριον βοϊκόν! Εἰ γὰρ ἐμοὶ παυσαμένῳ τοῦ πολέμου γένοιτο

Ὁ αὐτό; ἐρωτηθείς, Τίνα ἐστὶν ἐν ᾅδου; εἶπεν Οὔτε ἐγὼ πεπόρευμα, οὔτε τῶν ἐκεῖσέ τινι συντα τύχηκα. Σέξτου. Οἰκείων, ζώντων μὲν, ποιοῦ ἐπιμέ λειαν· ἀπογενομένων δὲ, δεῖ τὰ σώματα τῇ γῇ συμ μεμίχθαι· τοῦτο γὰρ καὶ ὅσιον· οὐ γὰρ συνθάπτεται ψυχὴ τῷ σώματι. Μάτην οὖν ὁ πολύς πόνος περί τὰς ταφάς. Αναξαγ. Δύο διδασκαλίας είναι οἶμαι θανά του, τόν τε πρὸ τοῦ γενέσθαι χρόνον, καὶ τὸν ύπνου. Ἐκ τῶν Φιλιστίωνος γνωμών. Καυσιανοί τοὺς μὲν γεννωμένους θρηνοῦσι, τοὺς δὲ τελευτήσαν τας μακαρίζουσι. ΛΟΓΟΣ ΑΖ' 18 Περὶ εἰρήνης καὶ πολέμου. Λουκ. ι'. - Εἰς ἦν δ᾽ ἂν οἰκείαν εἰσέρχησθε, πρῶτ τον λέγετε - Ειρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ· καὶ ἐὰν ᾗ ἐκεῖ υἱὸς εἰρήνης, ἐπαναπαύσεται ἐπ' αὐτὸν ἡ εἰρήνη ὑμῶν. Α' Κορ. ιγ'. - Εἰρηνεύετε, ἀδελφοὶ, καὶ ὁ Θεὸς τῆς εἰρήνης καὶ τῆς ἀγάπης ἔσται μεθ' ὑμῶν. Παροιμ. ιζ. – Κρείσσον ψωμὸς μεθ᾽ ἡδονῆς ἐν εἰρήνῃ, ἢ οίκος πολλῶν ἀγαθῶν μετὰ μάχης. Σιρ. κε'. — Έν τρισὶν ὡραῖσθην καὶ ἀνέστην ὡραία ἐναντίον Κυρίου καὶ ἀνθρώπων· ὁμόνοια ἀδελ φῶν, καὶ εἰρήνη τοῦ πλησίον, καὶ γυνὴ καὶ ἀνὴρ ἑαυτοῖς συμπεριφερόμενο:. Βασιλείου. — "Οσον ἐστὶ τὸ τῆς εἰρήνης ἀγαθόν, τί χρὴ λέγειν πρὸς ἄνδρας υἱοὺς τῆς εἰρήνης; Οὐδὲν γὰρ οὕτως ἴδιον Χριστιανοῦ, ὡς τὸν εἰρηνοποιεῖν διότι καὶ τὸν ἐπ' αὐτῷ μισθὸν μέγιστον ἡμῖν ὁ Κύ ριος ἐπηγγείλατο. Θεολόγου. -- Κρείσσων ἐπαινετός πόλεμος, εἰρή της χωριζούσης Θεοῦ. Χρυσοστ. -- Ο επευξάμενος εἰρήνην ἅπασι, τὸν πόλεμον τῶν παθῶν ἐξέβαλε, καὶ λιμένος εὐδιωτέραν τὴν ψυχὴν κατεσκεύασεν. Νύσσης. — "Ωσπερ γὰρ ὑγείας ἐπιλαβούτης νότ σος ἐξαφανίζεται, καὶ φωτὸς φανέντος οὐχ ὑπολεί πεται σκότος· οὕτως καὶ τῆς εἰρήνης ἐπιφανείσης, λύεται πάντα τὰ ἐκ τοῦ ἐναντίον συνιστάμενα πάθη. Δημοσθ. – Δεῖ τοὺς ὀρθῶς πολέμῳ χρωμένους, Ο οὐκ ἀκολουθεῖν τοῖς πράγμασιν, ἀλλ' αὐτοὺς ἔμπρο. σθεν εἶναι τῶν πραγμάτων. Πόλεμος ένδοξος, εἰρήνης αἰσχρᾶς αἱρετώτε Προδότ. -- Οὐδεὶς γὰρ οὕτως ἀνόητός ἐστιν, [7] ἔστις πόλεμον πρὸ εἰρήνης αἱρέεται. Μενάνδρου. Εἰρήνη γεωργὸν καν πέτραις τρέφει καλώς. Πόλεμος δὲ, εἰ καν πεδίῳ, κακῶς ἔφυ. Χριστοφ. Ειρήνη βαθύπλουτε καὶ ζευγάριον βοϊκόν! Εἰ γὰρ ἐμοὶ παυσαμένῳ τοῦ πολέμου γένοιτο

Η Σκάψαντ' αποκλάσαι, καὶ λουσαμένῳ διελκύσω Τῆς τρυγός, ἄρτων λιπαρὸν καὶ ῥάφανον φέ Εὐριπίδ. [ροντί Σοφὸν γὰρ εὐβούλευμα τὰς πολλὰς μέρας Νικᾷ γάρ σὺν ἔχλῳ δ' ἀμαθία πλέον κακόν " ΛΟΓΟΣ ΛΗ 18 Περὶ ἐλπίδες. Ματθ. δ'. Εμβλέψατε εἰς τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, ὅτι οὐ σπείρουσιν, οὐδὲ θερίζουσιν, ούτ δὲ συνάγουσιν εἰς ἀποθήκας, καὶ ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος τρέφει αυτά. Ρωμ. η'. Ἐλπὶς βλεπομένη, οὐκ ἔστιν ἐλπίς 8 γὰρ βλέπει τις, οὐκ ἐλπίζει. Εἰ δὲ δ οὐ βλέπομεν, ἐλπίζομεν, δι᾿ ὑπομονῆς ἀπεκδεχόμεθα. Σολ. ις'. - Αχαρίστου ἐλπὶς, ὡς χειμέριος πάν χνη ταχήσεται, καὶ ῥνήσεται ὡς ὕδωρ ἄχρηστον. Σελ. 8. Ελπὶς ἀσεβοῦς, ὡς φερόμενος χνούς ὑπὸ ἀνέμου, καὶ ὡς καπνὸς ὑπὸ ἀνέμου διαλυθεί;". καὶ ὡς μνεία καταλύτου μονοημέρου διωδεύθη. Σιράχ β'. - Εμβλέψατε εἰς τὰς ἀρχαίας γε νεάς, καὶ ἴδετε, τίς ἤλπισεν ἐπὶ Κύριον καὶ κατ ησχύνθη, ἢ τίς ἐνέμεινεν ἐν τῷ φόβῳ αὐτοῦ, καὶ ὑπερεῖδεν αὐτόν; Ὁ ἐπ' ἄνθρωπον ἐλπίζων, ἢ ἐπ' ἄλλο τι τῶν κατὰ τὸν βίον μετεωριζόμενος, οὐ δύ ναται εἰπεῖν· Ἐπὶ σὲ, Κύριε, ἤλπισα. Παράγγελμα γάρ ἐστι μὴ ἐλπίζειν ἐπ' ἄρχοντας. Ἐπαινῶ τὸν εἰπόντα, τὰς ἐλπίδας είναι χρημα ρούντων ἐνύπνια. Θεολόγου. Οταν μεγάλα ἐλπίσαντες ἀθρίως τοῖς ἐλπισθεῖσιν ἐντύχωμεν, ἐλάττω τῆς δόξης όρα ται τὰ φαινόμενα. Μη σφόδρα θαῤῥεῖν, μηδ' ἀπελπίζειν ἄγαν. Τὸ μὲν γὰρ ἐκλύει· τὸ δὲ ἀνατρέπει. "Α γάρ τις ὡς πεισόμενος δέδοικε, ταῦτα πέπονθε κἂν μὴ πάθη. Πολλοῖς πρὸς ὅρμοις εὐπλοοῦν ἔδυ σκάφος. Πολλοὶ προσωρμίσθησαν ἐκ τρικυμίας. Μήτε ἀθυμῶν ἀπελπίσῃς ευημερίαν, μήτε καλούς πράττων ἀθυμίαν. Εν ἐστιν ἐν τοῖς οὖσι τὸ μόνιμον, ἡ πρὸς Θεὸν ἐλπὶς· τὰ δὲ ἄλλα πάντα, οὐχί ἐστι τῇ φύσει, αλλα νομίζεται. Χρυσοστ. - Αμήχανον τοῦ τέλους ἐκπεσεῖν, τὴν ὅλῃ διανοίᾳ ἐπὶ τὸν Θεὸν ἐλπίζοντα, καὶ τὰ παρ' ἑαυτοῦ πάντα εἰσφέροντα. Γρηγ. Νύσ. - Τῶν προσδοκωμένων ἀγαθῶν ἡ θλίψις ἄνθος ἐστί. Διὰ οὖν τὸν καρπὸν, καὶ τὸ ἐν θος δρεψώμεθα. Νείλου. Τὸ ἀπροσδόκητον κακὸν θορυβεί πάν τως ἐπελθόν· τὸ δὲ προσδοκηθὲν εὐτρεπῆ πρὸς τὴν πεῖραν εὐρὸν τὸν λογισμόν, κουφότερον ποιεῖ τ δεινόν. οι Β. φέροντα. το διελύθη.

Προκοπίου σοφιστοῦ. Τὸ ἐλπισθὲν ἀγαθὸν εἰς τοὐναντίον περιπεσόν, ἀπαραμύθητον ἔχει τὸ πάθος. Πλουτάρχ. Ούτε ναῦν ἐξ ἑνὸς ἀγκυρίου, ούτε βίον ἐκ μιᾶς ἐλπίδος ὀρμιστέον. Στάσιμοι εἰσιν αἱ τῶν πεπαιδευμένων ἐλπίδες, ὡς ἐν λιμένι τῷ λογισμῷ ὁρμοῦσαι. Αἱ μὲν τῆς ἀρετῆς ἐλπίδες, ιδιαί εἰσι τῆς ψυχῆς αἱ δὲ τῆς κακίας, νόθοι. Ταυτόν ἐστιν ἐξ ἀσθενοῦς ἀγκυρίου σκάφος όρο μεῖν, καὶ ἐκ φαύλης γνώμης ἐλπίδα. Σωκράτ. - Αἱ πονηραὶ ἐλπίδες, ὥσπερ οἱ κακοὶ ὁδηγοί, ἐπὶ ἁμαρτήματα ἄγουσιν. Ούτε γυνὴ χωρὶς ἀνδρὸς, οὔτε ἐλπὶς ἀγαθὴ χωρίς πόνου γεννά τι χρήσιμον. Λευκίππ. Τὰ γὰρ ἡδέα, κἂν μὴ παρῇ, τέρπει ταῖς ἐλπίσιν. Τὸ γὰρ ἐλπισθὲν (γ), ἅπαξ ἐξῄρηται τῆς ψυχῆς καὶ τὸ μηδαμόθεν ἔτι προσδοκώμενον, ἀπαλλαγὴν παρασκευάζει τοῖς κάμνουσιν. Χαρικλ. - Η γὰρ εἰς τὸ μήπω λεχθὲν ἔπειξις τοῦ λόγου, τὸ ὁλόκληρον τῶν ἤδη λεχθέντων παραιρεῖται. Λευκίππης. - Ὁ μὲν γὰρ τοῦ κινδύνου φόβος ἐθορύβει τὰς τῆς ψυχῆς ἐλπίδας· ἡ δὲ ἐλπὶς τοῦ τυχεῖν, ἐκάλυπτεν ἡδονῇ τὸν φόβον· οὕτω καὶ ἐλπίζον τ ἐφοβεῖτο, καὶ ἔχαιρε τὸ λυπούμενον. ΛΟΓΟΣ ΑΘ. Περὶ γυναικῶν 81. Ιωάν. δ'. – Λέγει αὐτῇ ὁ Ἰησοῦς· Ἐγώ εἰμι ὁ λαλῶν σοι. Καὶ ἐπὶ τοῦτο ἦλθον οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, καὶ ἐθαύμασαν ὅτι μετά γυναικὸς ἐλάλει. Α' Τιμ. β'. - Γυνὴ ἐν ἡσυχία μανθανέτω ἐν πάση ὑποταγῇ γυναικὶ δὲ διδάσκειν οὐκ ἐπιτρέπω, οὐδὲ αὐθεντεῖν ἀνδρός. Παροιμ. Ε.- Μὴ πρόσεχε φαύλῃ γυναικί· μέλι γὰρ ἀποστάζει ἀπὸ χειλέων γυναικὸς πόρνης, ἢ πρὸς καιρὸν λιπαίνει σοι φάρυγγα· ὕστερον μέντοι πιο κρότερων χολῆς εὑρήσεις. Παροιμ. κε'. — Ὥσπερ σκώληξ ἐν ξύλῳ, οὕτως ἄνδρα ἀπόλλυσι γυνή κακοποιός. Παροιμ. κα'ι – Κρείσσον οἰκεῖν ἐν ἐρήμῳ, ἢ μετά γυναικὸς μαχίμου καὶ γλωσσώδους και ἐργίλου. Σιρ. κε'. - Συνοικῆσαι λέοντι καὶ δράκοντι εὐδό κασαι, ἢ συνοικήσαι μετὰ γυναικὸς πονηρᾶς. 6ο Β. ἐλπίζων. ν, ΝΟΤΕ. (γ) Τὸ γὰρ ἀπελπισθέν. εξῄρηται τῆς ψυχῆς, το προσδοκώμενον Οὕτως ἄνδρα ἀπόλλυσι γυνή. οὕτω λύπη ἀνδρὸς βλάπτει καρδίαν νοτεε λύπη εἰ γυνή

τινός, Διατί Σοφοκλής χρηστάς παρεισάγει τις γυναίκας, αὐτὸς δὲ φαύλας, εἶπεν, "Οτι Σοφοκλής μὲν, οἶας δεῖ εἶναι τὰς γυναῖκας λέγει· ἐγὼ δὲ, οἷαι είσιν. ΛΟΓΟΣ Μ' 83. Περὶ ἀντιλογίας καὶ θρασύτητες καὶ ἔριδος. Ματθ. ε'.— Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη, ὑφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ἐδόντα ἀντὶ ὀδόντος; Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν· Μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ' ὅστις σε ραπ!. σει εἰ; τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν Ελλην. Ρωμ. θ'. Ο άνθρωπε, μενουν γε, σὺ τίς εἶ ὁ ἀνταποκρινόμενος τῷ Θεῷ; Μὴ ἐρεῖ τὸ πλάσμα τῷ πλάσαντι, Τί με ἐποίησας οὕτως; ἢ οὐκ ἔχει ἐξου σίαν ἡ κεραμεὺς τοῦ πηλοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ φυράματος πλῆσαι, δ μὲν εἰς τιμὴν σκεῦος, ὁ δὲ εἰς ἀτι μίαν; Παροιμ. κζ'. — Σίδηρος σίδηρον ὀξύνει· ἀνὴρ δὲ παροξύνει πρόσωπον ἑταίρου. Παροιμ. κε'. — Ανεμος Βορρᾶς ἐξεγείρει νέ φη (*)· πρόσωπον δὲ ἀναιδές, γλῶσσαν ἐρεθί ζει. Σιράχ δ'. - Μὴ γίνου θρασὺς ἐν τῇ γλώσσῃ σου, καὶ νωθρὸς καὶ παρειμένος ἐν τοῖς ἔργοις σου. Σιράχ και - Πρὸ πυρὸς, ἀτμὶς καμίνου καὶ καπνός· οὕτω πρὸ αἱμάτων, λοιδορίαι. Άνθρωπος συνεθιζόμενος λόγοις ὀνειδισμοῦ, ἐν πά σαις ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ μὴ παιδευθῇ. Ἔρις κατασπευδομένη ἐκκαίει πῦρ καὶ μάχη κατασπεύδουσα εκχέει αἷμα. Βασιλ. - Ἡ ἀντιλογία τὸ αὐτοκρατορικὸν καὶ ἀνυπότακτον δείκνυσι, κἂν ἐν σχῆματι ταπεινώσεως γίνηται. Θεολόγου. Φιλεῖ γὰρ τὰ γενναῖα φρονήματα πρὸς τὸ βίᾳ κρατοῦν αὐθαδίζεσθαι, καὶ καθάπερ φλέξ ὑπ' ἀνέμου ειπιζομένη, τοσούτῳ μᾶλλον ἀνά πτεσθαι, ὅσῳπερ ἂν σφοδρότερον καταπνέηται. Χρυσοστ. - Μὴ πρὸς τοὺς παραινοῦντας σιγαν ἀντίτεινε, λέγων, Οὐκ ἀνέξομαι ἵνα μου καταγελά σας ἡ δεῖνα ἀπέλθῃ. Οὐ γὰρ δὴ τότε σου καταγελᾷ, ἀλλ' ὅταν ἐπεξέλθῃς. Εἰ δὲ καὶ τότε γελάσεται, ὡς ἀνόητος καὶ τοῦτο πείσεται. Σὺ δὲ μὴ ζήτει νικῶν τὴν παρὰ τῶν ἀνοήτων μαρτυρίαν, ἀλλ᾽ ἀποχρώσας Παροξύνει. ἑτέρου εταίρου, Εξεγείρει νέφη. ὠδίνει όμβρους, διαλύει, ΙΧ, ὠδίνοντας, οἱ καταρτίζοντος

τινός, Διατί Σοφοκλής χρηστάς παρεισάγει τις γυναίκας, αὐτὸς δὲ φαύλας, εἶπεν, "Οτι Σοφοκλής μὲν, οἶας δεῖ εἶναι τὰς γυναῖκας λέγει· ἐγὼ δὲ, οἷαι είσιν. ΛΟΓΟΣ Μ' 83. Περὶ ἀντιλογίας καὶ θρασύτητες καὶ ἔριδος. Ματθ. ε'.— Ηκούσατε ὅτι ἐρρέθη, ὑφθαλμὸν ἀντὶ ὀφθαλμοῦ, καὶ ἐδόντα ἀντὶ ὀδόντος; Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν· Μὴ ἀντιστῆναι τῷ πονηρῷ· ἀλλ' ὅστις σε ραπ!. σει εἰ; τὴν δεξιὰν σιαγόνα, στρέψον αὐτῷ καὶ τὴν Ελλην. Ρωμ. θ'. Ο άνθρωπε, μενουν γε, σὺ τίς εἶ ὁ ἀνταποκρινόμενος τῷ Θεῷ; Μὴ ἐρεῖ τὸ πλάσμα τῷ πλάσαντι, Τί με ἐποίησας οὕτως; ἢ οὐκ ἔχει ἐξου σίαν ἡ κεραμεὺς τοῦ πηλοῦ ἐκ τοῦ αὐτοῦ φυράματος πλῆσαι, δ μὲν εἰς τιμὴν σκεῦος, ὁ δὲ εἰς ἀτι μίαν; Παροιμ. κζ'. — Σίδηρος σίδηρον ὀξύνει· ἀνὴρ δὲ παροξύνει πρόσωπον ἑταίρου. Παροιμ. κε'. — Ανεμος Βορρᾶς ἐξεγείρει νέ φη (*)· πρόσωπον δὲ ἀναιδές, γλῶσσαν ἐρεθί ζει. Σιράχ δ'. - Μὴ γίνου θρασὺς ἐν τῇ γλώσσῃ σου, καὶ νωθρὸς καὶ παρειμένος ἐν τοῖς ἔργοις σου. Σιράχ και - Πρὸ πυρὸς, ἀτμὶς καμίνου καὶ καπνός· οὕτω πρὸ αἱμάτων, λοιδορίαι. Άνθρωπος συνεθιζόμενος λόγοις ὀνειδισμοῦ, ἐν πά σαις ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ μὴ παιδευθῇ. Ἔρις κατασπευδομένη ἐκκαίει πῦρ καὶ μάχη κατασπεύδουσα εκχέει αἷμα. Βασιλ. - Ἡ ἀντιλογία τὸ αὐτοκρατορικὸν καὶ ἀνυπότακτον δείκνυσι, κἂν ἐν σχῆματι ταπεινώσεως γίνηται. Θεολόγου. Φιλεῖ γὰρ τὰ γενναῖα φρονήματα πρὸς τὸ βίᾳ κρατοῦν αὐθαδίζεσθαι, καὶ καθάπερ φλέξ ὑπ' ἀνέμου ειπιζομένη, τοσούτῳ μᾶλλον ἀνά πτεσθαι, ὅσῳπερ ἂν σφοδρότερον καταπνέηται. Χρυσοστ. - Μὴ πρὸς τοὺς παραινοῦντας σιγαν ἀντίτεινε, λέγων, Οὐκ ἀνέξομαι ἵνα μου καταγελά σας ἡ δεῖνα ἀπέλθῃ. Οὐ γὰρ δὴ τότε σου καταγελᾷ, ἀλλ' ὅταν ἐπεξέλθῃς. Εἰ δὲ καὶ τότε γελάσεται, ὡς ἀνόητος καὶ τοῦτο πείσεται. Σὺ δὲ μὴ ζήτει νικῶν τὴν παρὰ τῶν ἀνοήτων μαρτυρίαν, ἀλλ᾽ ἀποχρώσας Παροξύνει. ἑτέρου εταίρου, Εξεγείρει νέφη. ὠδίνει όμβρους, διαλύει, ΙΧ, ὠδίνοντας, οἱ καταρτίζοντος

Σιράχ, κδ'. — Ὡς ὡραῖον πολαῖς κρίσις, και πρεσβυτέροις ἐπιγνῶναι βουλήν! ὺς ὡραία γερόντων σοφία, καὶ δεδοξασμένοις διανοήματα " βουλής 1 Εμίσησεν ἡ ψυχή μου γέροντα μοιχόν, ελαττού μενον συνέσει. Βασιλ. Πλέον τῷ ὄντι τῆς ἐνδη θριξι λευκό τητής εἰς πρεσβυτέρου σύστασιν, τὸ ἐν φρονήσει πρεσβυτερικών. Διαφέρει του νηπίου καθ᾽ ἡλικίαν οὐδὲν, ὁ ἐν ταῖς φρεσὶ νηπιάζων. Θεολόγοι. — Αἰσχρὸν τὴν μὲν ἡλικίαν παρακμά σαι, μὴ παρακμάσαι δὲ τὴν ἀσέλγειαν 60. Παιδεύεται τι καὶ πολιὰ, καὶ οὐ πάντη τὸ γῆρας, ὡς ἔοικεν, εἰς σύνεσιν ἀξιόπιστον. Χρυσοστ. -- Πολιὰ οὐ τρίχες λευκα, ἀλλὰ ψυχῆς ἀρεταί. Μὴ τὸν νέου διάβαλλε μηδὲ τὸν γεγηρακότα ἐπαίνει· οὔτε γὰρ ἐν τῇ διαφορᾷ τῆς ἡλικίας ἀρετὴ καὶ κακία, ἀλλ᾽ ἐν τῇ διαφορά τῆς γνώμης. Γρηγ. Νύσσ. Ἐπὶ παντὸς ὡς ἐπὶ πολὺ πράγ ματος, ἐπισφαλής σύμβουλος ή νεότης· καὶ οὐκ ἂν τις βαδίως κατώρθωσέ τι τῶν σπουδῆς ἀξίων, ᾧ μὴ καὶ πολιὰ συμπαρελήφθη προς κοινωνίαν τοῦ σκέμ ματος. Φίλων. - Ο ἀληθείᾳ πρεσβύτερος, οὐκ ἐν μήκει χρόνου, ἀλλ' ἐπαινετῷ καὶ τελείῳ βίῳ θεωρεῖται. Εὐαγρίου. -- Τὸ ἔντιμον ἐν γήρα εἶναι, ἀπόδειξις τοῦ φιλόπονον πρὸ γήρως γεγονέναι·, τὸ δὲ σπουδαῖον ἐν νέῳ, ἐχέγγυον τοῦ ἔντιμον ἐν γήρῃ ἔσεσθαι. Ανθεῖ πρὸς ἐπιστήμην ψυχή, οπότε αἱ τοῦ σώ ματος ἀκμα! χρόνου μήκει περαίνονται. Νείλου. Θρὶς λελευκαμένη, τὴν ἐντεῦθεν τῆς ψυχῆς ἀποδημίαν βοᾷ καὶ διαμαρτύρεται. Πλουτάρχ.-- Ο μὲν χειμών, σκέπης· τὸ δὲ γῆρας, ἀλυπίας δεῖται. Πλουτάρχ. Ηδύ ἐστιν ὥσπερ φίλῳ σπουδαίῳ, οὕτω καὶ λόγῳ καλῷ συγγηράσκειν. Παρεκελεύετο τοῖς νέοις τρία ταῦτα ἔχειν, ἐπὶ μὲν της γνώμης, σωφροσύνην· ἐπὶ δὲ τῆς γλώττης, σιγήν· ἐπὶ δὲ τοῦ προσώπου, αἰδώ. Ἐκ τῶν Φαυωρίνου. – Ερατοσθένης ὁ Κυρη ναῖος, τῆς ἡλικίας ἔφη, τὸ μὲν ἀκμάζον, ἔαρ εἶναι θέρος δὲ καὶ μετόπωρον, τὸ μετὰ τὴν ἀκμήν· χειμῶ να δὲ, τὸ γῆρας. Σόλωνος. Γῆρας, ἔλεγεν όρμον είναι κακόν εἰς αὐτὸ γὰρ πάντα καταφεύγει. Διογένης 80. Έρομένου τινὸς αὐτόν, Τί νομίζεις τὸ γῆρας; ἀπεκρίνατο, Τοῦ ζῆν χειμῶνα. Διογένης. - Ἰδὼν δὲ γραῦν καλλωπιζομένην, εἶν Β. διανόημα. * έτ.!. * ἀπέ:27. το 112. Σωκράτ » Α1. Σεων.

πεν, Εἰ μὲν πρὸς τοὺς ζῶντας, πεπλάνηται· εἰ δὲ Ο * Γεργίας. πρὸς τοὺς νεκροὺς, μὴ βράδυνε. Αλεξάνδρ. Αλέξανδρος ιδών τινα των γερόν των βαπτόμενον τὰς τρίχας, εἶπε, Μὴ τὰς τρίχας βάπτου, ἀλλὰ τὰ γύνατα. υργίας οι ερωτηθείς, ποίᾳ διαίτῃ χρώμενος, εἰς μακρὸν γῆρας ἦλθες; Οὐδὲν οὐδέποτε, ἔφη, πρὸς ἡδονὴν εὔτε φαγών, οὔτε δράσας. Προκόπιος. — Βίου μήκος, προσδοκηθὲν μὲν, πολύ· παραδραμὸν δὲ, πέφυκεν ὀνείρων καὶ σκιᾶς ἀμυδρότερον εἶναι. Φιλήμον. Σύρα, Σύρα, τί ἔστι; πῶς ἡμῖν ἔχεις; Μηδέποτ' ἐρώτα τοῦτ' ἐπὰν γέροντ' ἴδῃς, Η γραῦν τινα· ἴσθι δ' εὐθὺς ὅτι κακῶς ἔχει. Ηρώδου. Ἐπὴν τὸν ἑξηκοστὸν ἥλιον κάμψης, Ο Γρύλλο, Γρύλλο, θνήσκε, τέφρα γίνου, Ὡς τυφλὸς ὁ ὑπὲρ κεῖνο τοῦ βίου καμπτήρ. Φιλήμον.— Εστι που σύνεσις νέων, καὶ γερόντων ἀσυνεσία· χρόνος γὰρ οὐ διδάσκει φρόνησιν, ἀλλὰ φύσις ὀρθὴ καὶ δίαιτα”. Δημοκρίτ. δυσθεράπευτα. Γήρας καὶ πενία, δύο τραύματα Παλαιός αἶνος, ἔργα μὲν νεωτέρων. Βουλαὶ δ' ἔχουσι τῶν περαιτέρων κράτος. Γήρας λεόντων κρείσσον ἀκμάτων νεβρών. Ἰσχὺς καὶ εὐμορφίη, νεότητος ἀγαθόν γῆρας τε, σωφροσύνης ἄνθος. ΛΟΓΟΣ ΜΒ' 4. Περὶ ὑπομονῆς καὶ μακροθυμίας. Λουκ. κα. — Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν. Ἰακ. δ'. — Αδελφοί, υπόδειγμα λάβετε τῆς κακο παθείας καὶ τῆς μακροθυμίας τοὺς προφήτας, οἱ ἐλάλησαν τῷ ὀνόματι Κυρίου. Ἰδοὺ μακαρίζομεν τοὺς ὑπομένοντας. Τὴν ὑπομονὴν Ἰὼβ ηκούσατε, καὶ τὸ τέλος Κυρίου ίδετε. Παροιμι. ιε'. - Μακρόθυμος ἀνὴρ, κατασβέσει κρίσεις· ὁ δὲ ἀσεβὴς, ἐγείρει μᾶλλον, Σιράχ β'. — Πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι (δ), δέξαι, καὶ ἐν ἀλλάγματι ταπεινώσεώς σου, μακροθύμησον, ὅτι ἐν πυρὶ δοκιμάζεται χρυσὸς, καὶ ἄνθρωποι δεκτοί ἐν καμίνῳ ταπεινώσεως. Σιράχ κβ'. – Υπέμεινον ἐν καιρῷ θλίψεως. και διάμενε ἐπὶ τὸν πλησίον, ἵνα ἐν τῇ κληρονομία αὐτοῦ συγκληρονομήσης. Βασιλείου. Εστω σοι ἡ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ σύνο 92 ἐκείνου. * καὶ ὀρθὴ διακα. 93. Πᾶν ὃ ἐὰν ἐπαχθῇ σοι. πάγω, ἐπιφέρω επαγωγή, συμ φορά, πειρασμός, ἤτοι τὸ ὁπωσοῦν κακῶς ἐπαγόμε ἐν καιρῷ επαγωγής, επαγωγάς, αἰχμαλωσίας, τὸ ἐπαχθῆ,

οικο;, οἷόν τι φῶς καὶ διαύγεια πρὸς τὴν τῶν πραγμάτων διάκρισιν, ἀδιαλείπτως παρεχομένη Στις πόῤῥωθεν τὴν τῆς ψυχῆς σου ἐπιστασίαν προς κατασχοῦτα, καὶ τὰς ἀληθεῖς περὶ ἑκάστου δόξας προευτρεπίζουσα, ὑπ᾽ οὐδενὸς ἐάσει σε τῶν προστ πιπτόντων αλλοιωθῆναι· ἀλλὰ προευτρεπισμένον τῇ διανοίᾳ, ὥσπερ τινὰ σκόπελον θαλάσσης γείτονα, ἀσφαλῶς καὶ ἀσείστως τῶν τε βιαίων πνευμάτων καὶ τῶν κυμάτων τὰς προσβολὰς ὑπομένειν. Θεολ. — Βέλτιον τοῦ τάχους ἡ μακροθυμία, καὶ τῆς αὐθαδείας ἡ συγκατάβασις. Αγαθόν χρηστότητι νικαν θρασύτητα, καὶ βελτίους ποιεῖν τοὺς ἀδικοῦντας, οἷς καρτερούμεν πάν σχοντες. ᾿Αλγοῦσιν καὶ οἱ τῷ κόσμῳ προστετηκότες καὶ πολλῷ πλέον τῷ Θεῷ δουλευόντων· ἀλλὰ μισθὸς αὐτοῖς τὸ ἀλγεῖν· ἡμῖν δὲ καὶ τὸ πάσχειν ἔμμισθον, ὅταν διὰ τὸν Θεὸν καρτερώμεν. Μὴ γενώμεθα δοῦλοι κακοί, ἀγαθύνοντι μὲν ἐξε ομολογούμενοι τῷ Δεσπότῃ· παιδευόμενοι δὲ, μή προστιθέμενοι· καίτοι ποτὲ κρείσσον ὑγείας πόνος, καὶ ὑπομονὴ ἀνέσεως, καὶ ἐπίσκεψις ἀμε λείας. Χρυσοστ. - Οὐδὲν οὕτως αἰδεσιμους ποιεί, ώς τοὺς ὑβριζομένους φέρειν. Καθάπερ τοῖς μετανοοῦσιν ἡ τοῦ Θεοῦ μακροθυμία ὠφέλιμος, οὕτω τοῖς ἀνενδότοις καὶ σκληροίς μειζό νων γίνεται κολάσεων πρόφασις. Οταν τις ἐπηρεάζῃ, μὴ πρὸς αὐτὸν ἴδῃς, ἀλλὰ πρὸς τὸν κινοῦντα δαίμονα· καὶ τὴν ὀργὴν ἅπασαν κατ' ἐκείνου κένωσον· αὐτὸν δὲ καὶ ἐλέει τὸν ὑπ' ἐκείνου κινούμενον. Οὐδὲν γὰρ οὕτω λαμπρούς ποιεῖ καὶ ζηλωτούς, καὶ μυρίων ἐμπίπλησι ἀγαθῶν, ὡς πειρασμῶν πλῆθος, καὶ κίνδυνοι καὶ πόνοι καὶ ἀθυμίαι· καὶ τὸ διηνεκώς ἐπιβουλεύεσθαι, καὶ παρ᾽ ὧν οὐδαμῶς ἐχρῆν, καὶ πάντα πράως φέρειν. Οπερ γὰρ ἂν πάθωμεν ἀδίκως παρ' ὅτονοῦν, ἢ εἰς ἁμαρτημάτων διάλυσιν ὁ Θεὸς. ἡμῖν λογίζεται τὴν ἀδικίαν ἐκείνην, ἢ εἰς μισθοῦ ἀντίδοσιν. Νείλου. Τὸ ὀλιγωρεῖν, καὶ μὴ θέλειν ὑπομέ νειν συμφοράς, μεγάλης καὶ ποικίλης ἀφροσύνης ἴδιον. Γλύκωνος. - Γνῶσις Θεοῦ διὰ μακροθυμίας καὶ πραότητος εἰς ἄνδρα γνωρίζεται. Γρηγ. Νύσσ. Η τοῦ λοιδορείσθαι καὶ ὑβρίζειν ἀκολουθία, διὰ μακροθυμίας ἵσταται τῆς ἐπὶ τὰ πρόσω φορᾶς· ὡς εἴ γέ τις ὕβρει τὴν ὕβριν καὶ λοιδορία τὴν λοιδορίαν ἀμύνοιτο, πλεονάσει πάντως, τρέφων διὰ τῶν ὁμοίων τὸ ἄτοπον. (…) Καὶ οἱ τῷ κόσμῳ προστετηκότες.

οικο;, οἷόν τι φῶς καὶ διαύγεια πρὸς τὴν τῶν πραγμάτων διάκρισιν, ἀδιαλείπτως παρεχομένη Στις πόῤῥωθεν τὴν τῆς ψυχῆς σου ἐπιστασίαν προς κατασχοῦτα, καὶ τὰς ἀληθεῖς περὶ ἑκάστου δόξας προευτρεπίζουσα, ὑπ᾽ οὐδενὸς ἐάσει σε τῶν προστ πιπτόντων αλλοιωθῆναι· ἀλλὰ προευτρεπισμένον τῇ διανοίᾳ, ὥσπερ τινὰ σκόπελον θαλάσσης γείτονα, ἀσφαλῶς καὶ ἀσείστως τῶν τε βιαίων πνευμάτων καὶ τῶν κυμάτων τὰς προσβολὰς ὑπομένειν. Θεολ. — Βέλτιον τοῦ τάχους ἡ μακροθυμία, καὶ τῆς αὐθαδείας ἡ συγκατάβασις. Αγαθόν χρηστότητι νικαν θρασύτητα, καὶ βελτίους ποιεῖν τοὺς ἀδικοῦντας, οἷς καρτερούμεν πάν σχοντες. ᾿Αλγοῦσιν καὶ οἱ τῷ κόσμῳ προστετηκότες καὶ πολλῷ πλέον τῷ Θεῷ δουλευόντων· ἀλλὰ μισθὸς αὐτοῖς τὸ ἀλγεῖν· ἡμῖν δὲ καὶ τὸ πάσχειν ἔμμισθον, ὅταν διὰ τὸν Θεὸν καρτερώμεν. Μὴ γενώμεθα δοῦλοι κακοί, ἀγαθύνοντι μὲν ἐξε ομολογούμενοι τῷ Δεσπότῃ· παιδευόμενοι δὲ, μή προστιθέμενοι· καίτοι ποτὲ κρείσσον ὑγείας πόνος, καὶ ὑπομονὴ ἀνέσεως, καὶ ἐπίσκεψις ἀμε λείας. Χρυσοστ. - Οὐδὲν οὕτως αἰδεσιμους ποιεί, ώς τοὺς ὑβριζομένους φέρειν. Καθάπερ τοῖς μετανοοῦσιν ἡ τοῦ Θεοῦ μακροθυμία ὠφέλιμος, οὕτω τοῖς ἀνενδότοις καὶ σκληροίς μειζό νων γίνεται κολάσεων πρόφασις. Οταν τις ἐπηρεάζῃ, μὴ πρὸς αὐτὸν ἴδῃς, ἀλλὰ πρὸς τὸν κινοῦντα δαίμονα· καὶ τὴν ὀργὴν ἅπασαν κατ' ἐκείνου κένωσον· αὐτὸν δὲ καὶ ἐλέει τὸν ὑπ' ἐκείνου κινούμενον. Οὐδὲν γὰρ οὕτω λαμπρούς ποιεῖ καὶ ζηλωτούς, καὶ μυρίων ἐμπίπλησι ἀγαθῶν, ὡς πειρασμῶν πλῆθος, καὶ κίνδυνοι καὶ πόνοι καὶ ἀθυμίαι· καὶ τὸ διηνεκώς ἐπιβουλεύεσθαι, καὶ παρ᾽ ὧν οὐδαμῶς ἐχρῆν, καὶ πάντα πράως φέρειν. Οπερ γὰρ ἂν πάθωμεν ἀδίκως παρ' ὅτονοῦν, ἢ εἰς ἁμαρτημάτων διάλυσιν ὁ Θεὸς. ἡμῖν λογίζεται τὴν ἀδικίαν ἐκείνην, ἢ εἰς μισθοῦ ἀντίδοσιν. Νείλου. Τὸ ὀλιγωρεῖν, καὶ μὴ θέλειν ὑπομέ νειν συμφοράς, μεγάλης καὶ ποικίλης ἀφροσύνης ἴδιον. Γλύκωνος. - Γνῶσις Θεοῦ διὰ μακροθυμίας καὶ πραότητος εἰς ἄνδρα γνωρίζεται. Γρηγ. Νύσσ. Η τοῦ λοιδορείσθαι καὶ ὑβρίζειν ἀκολουθία, διὰ μακροθυμίας ἵσταται τῆς ἐπὶ τὰ πρόσω φορᾶς· ὡς εἴ γέ τις ὕβρει τὴν ὕβριν καὶ λοιδορία τὴν λοιδορίαν ἀμύνοιτο, πλεονάσει πάντως, τρέφων διὰ τῶν ὁμοίων τὸ ἄτοπον. (…) Καὶ οἱ τῷ κόσμῳ προστετηκότες.

Τὸ πιστὸν καὶ ἀναμφίβολον τῆς ἐλπιζομένης χάρ τος, ἀπόλαυσις τοῖς οι' ὑπομονῆς ἀπεκδεχομένας γίνεται. Αχνη, Ο Δημοκρίτ. -- Εἰ μὲν ἦν μαθεῖν ἃ δεῖ παθεῖν, καὶ μὴ παθεῖν, καλὸν τὸ μαθεῖν· εἰ δὲ παθεῖν, τί δεῖ με θεῖν; παθεῖν γὰρ χρή. Σόλων. Σέλων, προσπτύσαντος αὐτῷ τινος, Ανέσχετο· μεμψαμένου δὲ αὐτῷ ἑτέρου ἐπὶ τούτῳ, Εἶτα οἱ μὲν ἁλιεῖς, εἶπεν, ὑπομένουσι φαίνεσθαι τη θαλάσσῃ, ἵνα κωδίον θηράσωσιν· ἐγὼ δὲ μὴ ἀνά σχωμαι τὸ αὐτὸ παθεῖν ἵνα ἄνθρωπον ἁλιεύσω; Μητροδώρου. Μὴ ζήτει γίνεσθαι τὰ γινό μενα ὡς θέλεις, ἀλλὰ θέλε ὡς ἂν τὰ γινόμενα για νηται.. ΛΟΓΟΣ Γ' ". Περὶ ἐπαίνου. Λουκ. ς'. — Οὐαὶ ὑμῖν, ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσιν οἱ ἄνθρωποι· κατὰ ταῦτα γὰρ ἐποίουν τους ψευδο προφήτας οἱ πατέρες αὐτῶν. Ἰακ. γ. - Ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος εξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα. Οὐ χρὴ, ἀδελφοί μου, ταῦτα οὕτω γίνεσθαι. Μή τι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ὑπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν; Παροιμ. κα'. Δοκίμιον αργυρίου καὶ χρυσίου, το ρωσις· ἀνὴρ δὲ δοκιμάζεται διὰ στόματος εγκωμια ζόντων αὐτόν. Σιράχ κζ'. - Πρό λογισμού μὴ ἐπαινέσῃς ἐν ἄρα· οὗτος γὰρ πειρασμὸς ἀνθρώπων. Βασιλ. – Μὴ πρὸς ἐπαίνους χαυνωθῶμεν τους ὑπὲρ τὴν ἀλήθειαν. Θεολ. - Αἱ τῶν τιμῶν, ὑπερβολαί, παρασκευά ζουσί τινας καὶ τοῦ δέοντος καταφρονήσαι γὰρ τοὺς ἐπαίνους οἶδα. τούτων σαφῶς καὶ τὰς ἐπι δόσεις. Μήτε τὸ ἀλλότριον ἐπαινείσθω πᾶν, ὁ μὴ δίκαιον μήτε ἀτιμαζέσθω τὸ οἰκεῖον εἰ τίμιον· ἵνα μὴ τῷ μὲν κέρδος ἡ ἀλλοτριότης ᾖ· τῷ δ᾽ εἰς ζημίαν περι στῇ τὸ τῆς οἰκειότητας. Αμφοτέρως γὰρ ἂν ὁ τοῦ δικαίου βλάπτοιτο λόγος, κἀκείνων επαινουμένων, καὶ τούτων σιωπωμένων. Χρυσοστ. – Ὁ γὰρ ἐπαινῶν πονηρίαν, τῆς ἐκ τοῦ μετανοήσαι θεραπείας αὐτὴν ἀπεστέρησε. * Οὐχ οἱ τὰ φαύλα πράττοντες μόνον, ἀλλὰ καὶ οἱ τούτους ἐγκωμιάζοντες, τῆς αὐτῆς, ἡ καὶ χελε πωτέρας ἐκείνοις κοινωνήσουσι κολάσεως. Τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου. Κἂν ἐῤῥωμένος τὰ κατὰ Θεὸν, πλέον με δεῖ φοβεῖσθαι καὶ προσέχειν τοῖς εἰκῆ φυσιοῦσί με. Ἐπαινοῦντες γάρ με μαστι γοῦσιν. Πρό λογισμοῦ. λόγου λογισμοῦ λόγος πρ. δια τ5, λογισμόν, λόγον ἐνθυμήματος, αυτο

Τὸ πιστὸν καὶ ἀναμφίβολον τῆς ἐλπιζομένης χάρ τος, ἀπόλαυσις τοῖς οι' ὑπομονῆς ἀπεκδεχομένας γίνεται. Αχνη, Ο Δημοκρίτ. -- Εἰ μὲν ἦν μαθεῖν ἃ δεῖ παθεῖν, καὶ μὴ παθεῖν, καλὸν τὸ μαθεῖν· εἰ δὲ παθεῖν, τί δεῖ με θεῖν; παθεῖν γὰρ χρή. Σόλων. Σέλων, προσπτύσαντος αὐτῷ τινος, Ανέσχετο· μεμψαμένου δὲ αὐτῷ ἑτέρου ἐπὶ τούτῳ, Εἶτα οἱ μὲν ἁλιεῖς, εἶπεν, ὑπομένουσι φαίνεσθαι τη θαλάσσῃ, ἵνα κωδίον θηράσωσιν· ἐγὼ δὲ μὴ ἀνά σχωμαι τὸ αὐτὸ παθεῖν ἵνα ἄνθρωπον ἁλιεύσω; Μητροδώρου. Μὴ ζήτει γίνεσθαι τὰ γινό μενα ὡς θέλεις, ἀλλὰ θέλε ὡς ἂν τὰ γινόμενα για νηται.. ΛΟΓΟΣ Γ' ". Περὶ ἐπαίνου. Λουκ. ς'. — Οὐαὶ ὑμῖν, ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσιν οἱ ἄνθρωποι· κατὰ ταῦτα γὰρ ἐποίουν τους ψευδο προφήτας οἱ πατέρες αὐτῶν. Ἰακ. γ. - Ἐκ τοῦ αὐτοῦ στόματος εξέρχεται εὐλογία καὶ κατάρα. Οὐ χρὴ, ἀδελφοί μου, ταῦτα οὕτω γίνεσθαι. Μή τι ἡ πηγὴ ἐκ τῆς αὐτῆς ὑπῆς βρύει τὸ γλυκὺ καὶ τὸ πικρόν; Παροιμ. κα'. Δοκίμιον αργυρίου καὶ χρυσίου, το ρωσις· ἀνὴρ δὲ δοκιμάζεται διὰ στόματος εγκωμια ζόντων αὐτόν. Σιράχ κζ'. - Πρό λογισμού μὴ ἐπαινέσῃς ἐν ἄρα· οὗτος γὰρ πειρασμὸς ἀνθρώπων. Βασιλ. – Μὴ πρὸς ἐπαίνους χαυνωθῶμεν τους ὑπὲρ τὴν ἀλήθειαν. Θεολ. - Αἱ τῶν τιμῶν, ὑπερβολαί, παρασκευά ζουσί τινας καὶ τοῦ δέοντος καταφρονήσαι γὰρ τοὺς ἐπαίνους οἶδα. τούτων σαφῶς καὶ τὰς ἐπι δόσεις. Μήτε τὸ ἀλλότριον ἐπαινείσθω πᾶν, ὁ μὴ δίκαιον μήτε ἀτιμαζέσθω τὸ οἰκεῖον εἰ τίμιον· ἵνα μὴ τῷ μὲν κέρδος ἡ ἀλλοτριότης ᾖ· τῷ δ᾽ εἰς ζημίαν περι στῇ τὸ τῆς οἰκειότητας. Αμφοτέρως γὰρ ἂν ὁ τοῦ δικαίου βλάπτοιτο λόγος, κἀκείνων επαινουμένων, καὶ τούτων σιωπωμένων. Χρυσοστ. – Ὁ γὰρ ἐπαινῶν πονηρίαν, τῆς ἐκ τοῦ μετανοήσαι θεραπείας αὐτὴν ἀπεστέρησε. * Οὐχ οἱ τὰ φαύλα πράττοντες μόνον, ἀλλὰ καὶ οἱ τούτους ἐγκωμιάζοντες, τῆς αὐτῆς, ἡ καὶ χελε πωτέρας ἐκείνοις κοινωνήσουσι κολάσεως. Τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου. Κἂν ἐῤῥωμένος τὰ κατὰ Θεὸν, πλέον με δεῖ φοβεῖσθαι καὶ προσέχειν τοῖς εἰκῆ φυσιοῦσί με. Ἐπαινοῦντες γάρ με μαστι γοῦσιν. Πρό λογισμοῦ. λόγου λογισμοῦ λόγος πρ. δια τ5, λογισμόν, λόγον ἐνθυμήματος, αυτο

Κλήμεντος. θηρεύουσι τοῖς μὲν κυσί, τοὺς ἢ λαγωούς, οἱ κυνηγοί· τοῖς δὲ ἐπαίνοις τοὺς ἀνοήτους. οι πολλοί. Τὸν μὲν λιβανωτόν, τοῖς θεοῖς· τὸν δὲ ἔπαινον τοῖς ἀγαθοῖς ἀπονέμειν χρή. Ισοκράτ. Πιστοὺς ἡγοῦ, μὴ τοὺς πᾶν ὅ τι ἂν ποιῇς καὶ λέγῃς ἐπαινοῦντας, ἀλλὰ τοῖς ἁμαρτανο μένοις ἐπιτιμῶντας. Μοσχίων. - Εἰ θέλεις καλῶς ἀκούειν, μάνθανε καλῶς λέγειν. Πειρῶ καλῶς πράττειν, καὶ οὕτω καρπώσῃ τὸ καλῶς ἀκούειν. Πολυαίνου. - Παρόντα μήτε ψέγε, μήτ' ἐπαίνει τὸ μὲν γὰρ ἔχθραν φέρει· τὸ δὲ κολακείαν. Κυψέλλου. μακαρίζου. Ζῶν μὲν, ἐπαινοῦ· ἀποθανὼν δὲ, Ανταγένης. Οὗτος εἶπεν, "Οταν ἐπαινῶσί με πολλοί, τότε νομίζω μηδενὸς ἄξιος εἶναι· ὅταν δὲ ὀλίγοι, σπουδαῖον ἄνθρωπον. ΛΟΓΟΣ Δ' 17 Περὶ κάλλους. Ματθ. δ'. - Καταμάθετε τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ, πῶς αὐξάνει· οὐ κοπιᾷ οὐδὲ νήθει. Λέγω γὰρ ὑμῖν, ὅτι οὐδὲ Σολομὼν ἐν πάσῃ τῇ δόξῃ αὐτοῦ περιεβά λετο ὡς ἐν τούτων. Δ' Τιμ. β. Βούλομαι τὰς γυναῖκας ἐν κατα στολή κοσμίῳ, μετὰ αἰδοῦς καὶ σωφροσύνης κοσμεῖν ἑαυτάς· μὴ ἐν πλέγμασιν ἢ χρυσῷ ἡ μαργαρίταις, ἢ ἱματισμῷ πολυτελεί. Παροιμ. Γ. - Μή σε νικήσῃ κάλλους ἐπιθυμία μηδὲ ἀγρευθῇς σοῖς ὀφθαλμοῖς. Σιράχ ια. αὐτοῦ. νι, τι, Μὴ αἰνέσῃς ἀνδρα ἐν κάλλει Σιράχ κς'. -- Κάλλος προσώπου ἐπὶ ἡλικίᾳ στα σίμη. Βασιλείου. - Ο σήμερον εὐθαλὴς τῷ σώματι κατασεσαρκωμένος ὑπὸ τρυφῆς, ἐπανθοῦσαν ἔχων τὴν εὔχροιαν, ὑπὸ τῆς κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀκμῆς σφριγῶν καὶ σύντονος καὶ ἀνυπόστατος τὴν ὁρμήν, αὔριον ὁ αὐτὸς οὗτος ἐλεεινὸς, ἢ τῷ χρόνῳ μαρανθείς, Η νόσῳ διαλυθείς. Θεολόγου. - Χρυσὸς καὶ λίθοι, καὶ τὰ τέχνης καὶ χειρὸς ὡραῖσματα, τὴν μὲν αἰσχρὰν ἐλέγχει τῇ παραθέσει, τῇ καλῇ δ᾽ οὐ προσθήκη, κάλλους ήττώ μενα. Κάλλος νόμιζε την φρενών ευκοσμίαν. Ούτε φλόξ μένει τῆς ὕλης δαπανηθείσης, ἀλλὰ τῷ ἀνάπτοντι συναπέρχεται· οὔτε λογισμὸς ἐμπαθής ὑφίσταται μαραινομέν τοῦ ὑπεκκαύματος. Μη σε νικησάτω κάλλους ἐπιθυμία, μηδὲ συναρ πασθῇς σοις βλεφάροις, εἰ δυνατόν, μέχρι και παρ οράματος (ο). ΝΟΤ.Ε. (α) Μέχρι και παροράματος. Οι

Χρυσοστ. -- Τίς ἀρετὴ ὀφθαλμῶν; ἆρα τὸ ὑγροὺς εἶναι καὶ εὐτρόφους 8 καὶ στρογγύλους καὶ κυανούς, ἢ τὸ ἐξεῖς καὶ διορατικούς; Καὶ τῆς ἀρετὴ λύχνου; τὸ λαμπρῶς φαίνειν καὶ πᾶσαν καταυγάζειν τὴν οἰκίαν, ἢ τὸ καλῶς πεπλᾶσθαι καὶ στρογγύλων εξ ναι; Οὐ γὰρ ἀπὸ τῆς διαπλάσεως, ἀλλ' ἀπὸ τῶν τρόπων καὶ τῆς κοσμιότητος το κάλλος χαρακτηρί ζεται. Πλουτάρχ. - Εἰς κάτοπτρον κύψας, θεώρει καὶ εἰ μὲν καλὸς φαίνει ", ἄξιον τούτου πρᾶττε εἰ δὲ αἰσχρὸς, τὸ τῆς ὄψεως ἐλλιπές ωράιζε καλο καγαθίᾳ. Λευκίππης. – Οφθαλμὸς γὰρ φιλίας πρόξενος καὶ τὸ σύνηθες τῆς κοινωνίας εἰς χάριν αἰδεσιμών τερον. Οφθαλμοὶ γὰρ ἀλλήλοις ἀντανακλώμενοι, ἀπο μάττουσιν ὡς ἐν κατόπτρῳ τῶν σωμάτων τὰ εἴδωλα. Διογένης. Τοὺς εὐειδεῖς καὶ ἀπαιδεύτους, ὁμοίους ἔφη εἶναι ἀλαβάστροις ἔχουσιν ὄξος. Ετεοκλέους. Σεμνυνομένου τινὸς ἐπὶ τῷ κάλ λει, Οὐκ αἰσχύνῃ, ἔφησεν, ἐπὶ τῇ ὥρᾳ μέγα φρο νῶν, ἣν παρακαταθήκην τοῦ μικροῦ χρόνου ἔχεις; Αισώπου. Αἴσωπος πρὸς τὸν κάλλει κακώς κεχρημένον, εἶπεν· Οποίῳ ἱματίῳ ἡμφιεσμένος, κακῶς αὐτὸ ἀποδύῃ! Ὁ αὐτὸς ὀνειδιζόμενος ὅτι χαλεπήν ἔχει την ὄψιν, ἔφη. Μή μου τὸ εἶδος, ἀλλ᾽ εἰς τὸν νοῦν Η πρόσεχε. 1 Θεασάμενος νεανίσκον καλλωπιζόμενον, Εἰ μὲν πρὸς ἄνδρας, ἔφη, ἀτυχεῖς· εἰ δὲ πρὸς γυναῖκας ἀδικεῖς. ῾Ο αὐτὸς θεασάμενος μειράκιον εύμορφον, καὶ διὰ τοῦτο φιλούμενον, ἔτη, ο μειράκιον, σπούδα σον τοὺς τοῦ σώματος ἐραστὰς ἐπὶ τὴν ψυχὴν μετα αγαγεῖν. Μενάνδρου. *Οταν φύσει τὸ κάλλος ἐπικοσμεί τρόπος. Χρηστός, διπλασίως ὁ προσιών αλίσκεται. Σωκράτ. Τὰ καλὰ τε καὶ ἀγαθὰ, ἔφην εγώ, οὐ διὰ τὰς ὡραιότητας τῶν ὄψεων, ἀλλὰ διὰ τὰς ἐν τῷ βίῳ ἀρετὰς τοῖς ἀνθρώποις ἐπαύξεσθαι. Τὰ τῶν καλῶν φιλήματα φυλάττεσθαι δεῖ, ὡς τὰ τῶν ἰοβόλων δήγματα. ΛΟΓΟΣ ΜΕ 1. Περὶ μελλούσης κρίσεως. Ματθ. ις'. - Μέλλει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔρχε σθαι ἐν δόξῃ τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ μετὰ τῶν ἀγγέλων αὐτοῦ· καὶ τότε ἀποδώσει ἑκάστῳ κατὰ τὰ ἔργα αὐτ τοῦ. Α' Κορ. γ'. Ι. 89 Β. εὐστρόφους. φαίνῃ * άλλ. Διογέν. * 289. ΝΟΤ.Ε. Εκάστου τὸ ἔργον φανερόν γενήσε

ται. Η γὰρ ἡμέρα δηλώσει ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτε ται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι, τὸ πῦρ δοκι μάσε.. Σολομ. ιβ'. - Σύμπαν τὸ ποίημα ἄξει ὁ Θεὸς εἰς κρίσιν, ἐν παντὶ παρωραμένῳ ἐὰν ἀγαθὸν, ἐὰν πονηρόν. Σιράχ ιζ. – Έξαναστήσεται Κύριος καὶ ἀνταπο δύσει πᾶσι, καὶ τὰ ἀνταπόδομα αὐτῶν εἰς κεφαλὰς αὐτῶν ἀνταποδώσει;. Βασιλείου. - Μή με νομίσης, ὥσπερ μητέρα τινὰ τροφόν, ψευδή σοι μορμολύκεια επισείειν, ὥσπερ ἐκεῖναι ποιεῖν περὶ τοὺς νηπίους τῶν παίδων ειώθα σιν, ὅταν θρηνώπιν ἄτακτα καὶ ἀπέραντα, δι' ἐπι πλάσεως τῶν διηγημάτων κατασιγάζουσι. Ταῦτα γὰρ οὐ μῦθος, ἀλλὰ λόγος ἀψευδής προκεκηρυγμέν νος φωνεῖ. Καὶ ἴσθι ἀκριβῶς ὅτι γενήσεται τῶν βεβιωμένων Ελεγχος ἀκριβής. Κατὰ γὰρ τὸν Ἰσης, Κυκλώσει ἕκαστον τὰ δια βούλια αὐτοῦ. Οψόμεθα γὰρ ἅμα πάντα οἱονεὶ παρ εστῶτα ἡμῖν τὰ ἔργα, καὶ φαινόμενα ἀντιπρόσωπα τῇ διανοίᾳ ἡμῶν, κατὰ τῶν ἰδίων τύπων, ὡς ἕκαστον πέπρακται, ἢ ὡς λέλεκται. Οὐ μὴν χρόνους γε προσ ήκει νομίζειν καταναλωθήσεσθαι, εἰς τὸ ἕκαστον ἰδεῖν ἑαυτὸν μετὰ τῶν ἑαυτοῦ πράξεων, καὶ τὸν Κρι τὴν, καὶ τὰ ἀκόλουθα τῷ θείῳ δικαστηρίῳ· ἀφάτῳ δὲ δυνάμει ἐν ῥοπῇ καιροῦ φαντασιουμένου τοῦ νοῦ, καὶ πάντα ἀναζωγραφοῦντος ἑαυτῷ, καὶ οἱονεὶ ἐν κατόπτρῳ, τῷ ἡγεμονικῷ, ἐνορῶντος τους τύπους τῶν πεπραγμένων. Θεολόγου. - "Ο βέλτιον εἶναι νῦν παιδευθῆναι καὶ καθαρθῆναι, ἢ τῇ ἐκεῖθεν βασάνω παραπεμ φθῆναι, ἡνίκα κρίσεως καιρός, οὐ καθάρσεως. Χρυσοστ. -- Καθάπερ ἡμεῖς τοῖς οἰκέταις τοῖς ἡμετέροις, οὐχὶ τῆς ἐξόδου μόνον ἀλλὰ καὶ τῆς εἰσόδου ποιοῦμεν τὸν λόγον, ἐξετάζοντες πόθεν ὑπ εδέξαντο τάδε και τάδε· παρὰ τίνων καὶ πότε καὶ πῶς, καὶ ποῖα καὶ πόσα οὕτω καὶ ὁ Θεός, οὐχὶ τῆς δαπάνης μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς κτήσεως ἀπαιτεῖ τὰς εὐθύνας. Οὐδὲν ὅλως τῶν ἀγαθῶν, κἂν μικρὸν εἴη, παρ οφθήσεται ἐκεῖ παρὰ τοῦ Κριτοῦ. Εἰ γὰρ ἁμαρτη μάτων καὶ ῥημάτων καὶ ἐνθυμημάτων τιννύειν μέλ λομεν τιμωρίας, πολλῷ μᾶλλον τιμωρίας, πολλῷ μᾶλλον τὰ κατορθώματα, καν μεγάλα ᾖ, κἂν μικρά, λογισθήσεται. Οἱ τὰ πολλὰ πταίοντες, καὶ μὴ κολαζόμενοι, φο βεῖσθαι καὶ δεδοικέναι ὀφείλουσιν. Αὔξεται γὰρ αὐ ΝΟΤΑ. (μ) Εν παντί, παρεπραμένῳ. τὸ παρόραμα περὶ παντὸς παροραθέντος, (α) Οὐχὶ τῆς ἐξόδου μόνον. κατὰ τὸ πρόχειρον εἴσοδο: πρόσοδοι, ἔξοδος, Εξόδια, ἐξοδιάζειν, ΤΟΣ

ται. Η γὰρ ἡμέρα δηλώσει ὅτι ἐν πυρὶ ἀποκαλύπτε ται· καὶ ἑκάστου τὸ ἔργον ὁποῖόν ἐστι, τὸ πῦρ δοκι μάσε.. Σολομ. ιβ'. - Σύμπαν τὸ ποίημα ἄξει ὁ Θεὸς εἰς κρίσιν, ἐν παντὶ παρωραμένῳ ἐὰν ἀγαθὸν, ἐὰν πονηρόν. Σιράχ ιζ. – Έξαναστήσεται Κύριος καὶ ἀνταπο δύσει πᾶσι, καὶ τὰ ἀνταπόδομα αὐτῶν εἰς κεφαλὰς αὐτῶν ἀνταποδώσει;. Βασιλείου. - Μή με νομίσης, ὥσπερ μητέρα τινὰ τροφόν, ψευδή σοι μορμολύκεια επισείειν, ὥσπερ ἐκεῖναι ποιεῖν περὶ τοὺς νηπίους τῶν παίδων ειώθα σιν, ὅταν θρηνώπιν ἄτακτα καὶ ἀπέραντα, δι' ἐπι πλάσεως τῶν διηγημάτων κατασιγάζουσι. Ταῦτα γὰρ οὐ μῦθος, ἀλλὰ λόγος ἀψευδής προκεκηρυγμέν νος φωνεῖ. Καὶ ἴσθι ἀκριβῶς ὅτι γενήσεται τῶν βεβιωμένων Ελεγχος ἀκριβής. Κατὰ γὰρ τὸν Ἰσης, Κυκλώσει ἕκαστον τὰ δια βούλια αὐτοῦ. Οψόμεθα γὰρ ἅμα πάντα οἱονεὶ παρ εστῶτα ἡμῖν τὰ ἔργα, καὶ φαινόμενα ἀντιπρόσωπα τῇ διανοίᾳ ἡμῶν, κατὰ τῶν ἰδίων τύπων, ὡς ἕκαστον πέπρακται, ἢ ὡς λέλεκται. Οὐ μὴν χρόνους γε προσ ήκει νομίζειν καταναλωθήσεσθαι, εἰς τὸ ἕκαστον ἰδεῖν ἑαυτὸν μετὰ τῶν ἑαυτοῦ πράξεων, καὶ τὸν Κρι τὴν, καὶ τὰ ἀκόλουθα τῷ θείῳ δικαστηρίῳ· ἀφάτῳ δὲ δυνάμει ἐν ῥοπῇ καιροῦ φαντασιουμένου τοῦ νοῦ, καὶ πάντα ἀναζωγραφοῦντος ἑαυτῷ, καὶ οἱονεὶ ἐν κατόπτρῳ, τῷ ἡγεμονικῷ, ἐνορῶντος τους τύπους τῶν πεπραγμένων. Θεολόγου. - "Ο βέλτιον εἶναι νῦν παιδευθῆναι καὶ καθαρθῆναι, ἢ τῇ ἐκεῖθεν βασάνω παραπεμ φθῆναι, ἡνίκα κρίσεως καιρός, οὐ καθάρσεως. Χρυσοστ. -- Καθάπερ ἡμεῖς τοῖς οἰκέταις τοῖς ἡμετέροις, οὐχὶ τῆς ἐξόδου μόνον ἀλλὰ καὶ τῆς εἰσόδου ποιοῦμεν τὸν λόγον, ἐξετάζοντες πόθεν ὑπ εδέξαντο τάδε και τάδε· παρὰ τίνων καὶ πότε καὶ πῶς, καὶ ποῖα καὶ πόσα οὕτω καὶ ὁ Θεός, οὐχὶ τῆς δαπάνης μόνον, ἀλλὰ καὶ τῆς κτήσεως ἀπαιτεῖ τὰς εὐθύνας. Οὐδὲν ὅλως τῶν ἀγαθῶν, κἂν μικρὸν εἴη, παρ οφθήσεται ἐκεῖ παρὰ τοῦ Κριτοῦ. Εἰ γὰρ ἁμαρτη μάτων καὶ ῥημάτων καὶ ἐνθυμημάτων τιννύειν μέλ λομεν τιμωρίας, πολλῷ μᾶλλον τιμωρίας, πολλῷ μᾶλλον τὰ κατορθώματα, καν μεγάλα ᾖ, κἂν μικρά, λογισθήσεται. Οἱ τὰ πολλὰ πταίοντες, καὶ μὴ κολαζόμενοι, φο βεῖσθαι καὶ δεδοικέναι ὀφείλουσιν. Αὔξεται γὰρ αὐ ΝΟΤΑ. (μ) Εν παντί, παρεπραμένῳ. τὸ παρόραμα περὶ παντὸς παροραθέντος, (α) Οὐχὶ τῆς ἐξόδου μόνον. κατὰ τὸ πρόχειρον εἴσοδο: πρόσοδοι, ἔξοδος, Εξόδια, ἐξοδιάζειν, ΤΟΣ

τοῖς τὰ τῆς τιμωρίας διὰ τῆς ἀτιμωρησίας καὶ τῆς μακροθυμίας τοῦ Θεοῦ. νι, Εἰ γὰρ οἱ τὸ φῶς τὸ ἡλιακὸν μὴ θεώμενοι, παντὸς θανάτου πικροτέραν ὑπομένουσι ζωὴν, τί παθεῖν εἰκὸς τοὺς τοῦ φωτὸς ἀποστερηθέντας ἐκείνου. Γρηγ. Νύσσ.Αξιόν σοι τῆς σπορᾶς τὸ θέρος. Πικρίαν ἔσπειρας; δρέπου τὰ δράγματα. Τὸ ἀνηλεὶς ἐτίμησας; ἔχε ὅπερ ἠγάπησας. Ἔφυγες τὸν ἔλεον; φεύξεται σε ὁ ἔλεος. Εβδελύξω πτωχόν; βδελύξεται σε ὁ δι' ἡμᾶς πτωχεύσας. Φίλωνος. Οὐκ ἔστι παρὰ Θεοῦ, οὔτε πονηρὸν ὄντα ἀπολέσαι τὸν ἀγαθὸν μισθὸν περὶ ἑνὸς ἀγαθοῦ, μετ᾿ οὐ πλειόνων ἀγαθῶν πεπραγμένου οὔτε πά λιν ἀγαθὸν ὄντα ἀπολέσαι τὴν κόλασιν καὶ μὴ λα δεῖν αὐτὴν, καὶ κατὰ πλειόνων ἀγαθῶν, ἐάν τι γέν νηται πονηρόν. 'Ανάγκη γὰρ ζυγῷ καὶ σταθμῷ πάν τα ἀποδιδόναι τὸν Θεόν. Οὐ τὸ κολάζεσθαι ἐνταῦθα κακόν, ἀλλὰ τὸ ἄξιον τῆς ἐκεῖσε γενέσθαι κολάσεως. Ζαλεύκου. Ωδ' ἡμῖν παρηγγέλθω πᾶσι τοῖς τοιούτοις πολίταις καὶ πολίτισι καὶ συνοίκοις με μνῆσθαι Θεὸν ὡς ὄντα, καὶ δίκας ἐπιπέμποντα τοῖς ἀδίκοις· καὶ τίθεσθαι πρὸ ὀμμάτων τὸν καιρὸν τοῦ τον, ἐν ᾧ γίνεται τὸ τέλος ἑκάστου τῆς ἀπαλλαγῆ; τοῦ ζῆν. Πᾶσι γὰρ ἐμπίπτει μεταμέλεια τοῖς μέλο λουσι τελευταν, μεμνημένοις ὧν ἡδικήκασι, καὶ ὁρμὴ τοῦ βούλεσθαι πάντα πεπράχθαι δικαίως αὐτ Ο τοῖς. Απολλωνίου.. Εἰ δ᾽ ἔστιν αἴσθησις ἐν ᾅδου, καὶ ἐπιμέλεια τῶν οἰχομένων παρὰ τοῦ δαιμονίου, ὥσπερ ὑπολαμβάνομεν, εἴη τους ταῖς τιμαῖς τῶν Θεῶν καταλυομέναις βοηθήσαντας, πλείστης ἐπιμε λείας ὑπὸ τοῦ δαιμονίου τυγχάνειν. Πλουτάρχου. - "Αδου τινὸς ἀνοίγονται πύλαι βαθεῖαι, καὶ ποταμοὶ πυρὸς καὶ στυγὸς ἀποῤῥῶγες ἀνακεράννυνται καὶ σκότος ἐμπίπλαται πολυφαντά στων εἰδώλων, χαλεπὰς μὲν ὄψεις, οἰκτρὰς δὲ φωνές ἐπιφερόντων. Δικασταὶ δὲ καὶ κολασταὶ καὶ χάσματ τα, καὶ μυχοί μυρίων κακῶν γέμοντες. ΛΟΓΟΣ ΜΕ' Περὶ δόξης. Ματθ. δ'. Ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ (ε), καὶ ταῦτα πάντα προστεθή σεται ὑμῖν. ΝΟΤΑ. (γ) Μετ' οὐ πλειόνων ἀγαθῶν πεπραγμένου. μετά πλειό νων ἀγαθῶν, κακών Καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ. δικαιοσύν ναν Περὶ δόξης, τον δικαιοσύνη δίξα, μνημονικόν,

τοῖς τὰ τῆς τιμωρίας διὰ τῆς ἀτιμωρησίας καὶ τῆς μακροθυμίας τοῦ Θεοῦ. νι, Εἰ γὰρ οἱ τὸ φῶς τὸ ἡλιακὸν μὴ θεώμενοι, παντὸς θανάτου πικροτέραν ὑπομένουσι ζωὴν, τί παθεῖν εἰκὸς τοὺς τοῦ φωτὸς ἀποστερηθέντας ἐκείνου. Γρηγ. Νύσσ.Αξιόν σοι τῆς σπορᾶς τὸ θέρος. Πικρίαν ἔσπειρας; δρέπου τὰ δράγματα. Τὸ ἀνηλεὶς ἐτίμησας; ἔχε ὅπερ ἠγάπησας. Ἔφυγες τὸν ἔλεον; φεύξεται σε ὁ ἔλεος. Εβδελύξω πτωχόν; βδελύξεται σε ὁ δι' ἡμᾶς πτωχεύσας. Φίλωνος. Οὐκ ἔστι παρὰ Θεοῦ, οὔτε πονηρὸν ὄντα ἀπολέσαι τὸν ἀγαθὸν μισθὸν περὶ ἑνὸς ἀγαθοῦ, μετ᾿ οὐ πλειόνων ἀγαθῶν πεπραγμένου οὔτε πά λιν ἀγαθὸν ὄντα ἀπολέσαι τὴν κόλασιν καὶ μὴ λα δεῖν αὐτὴν, καὶ κατὰ πλειόνων ἀγαθῶν, ἐάν τι γέν νηται πονηρόν. 'Ανάγκη γὰρ ζυγῷ καὶ σταθμῷ πάν τα ἀποδιδόναι τὸν Θεόν. Οὐ τὸ κολάζεσθαι ἐνταῦθα κακόν, ἀλλὰ τὸ ἄξιον τῆς ἐκεῖσε γενέσθαι κολάσεως. Ζαλεύκου. Ωδ' ἡμῖν παρηγγέλθω πᾶσι τοῖς τοιούτοις πολίταις καὶ πολίτισι καὶ συνοίκοις με μνῆσθαι Θεὸν ὡς ὄντα, καὶ δίκας ἐπιπέμποντα τοῖς ἀδίκοις· καὶ τίθεσθαι πρὸ ὀμμάτων τὸν καιρὸν τοῦ τον, ἐν ᾧ γίνεται τὸ τέλος ἑκάστου τῆς ἀπαλλαγῆ; τοῦ ζῆν. Πᾶσι γὰρ ἐμπίπτει μεταμέλεια τοῖς μέλο λουσι τελευταν, μεμνημένοις ὧν ἡδικήκασι, καὶ ὁρμὴ τοῦ βούλεσθαι πάντα πεπράχθαι δικαίως αὐτ Ο τοῖς. Απολλωνίου.. Εἰ δ᾽ ἔστιν αἴσθησις ἐν ᾅδου, καὶ ἐπιμέλεια τῶν οἰχομένων παρὰ τοῦ δαιμονίου, ὥσπερ ὑπολαμβάνομεν, εἴη τους ταῖς τιμαῖς τῶν Θεῶν καταλυομέναις βοηθήσαντας, πλείστης ἐπιμε λείας ὑπὸ τοῦ δαιμονίου τυγχάνειν. Πλουτάρχου. - "Αδου τινὸς ἀνοίγονται πύλαι βαθεῖαι, καὶ ποταμοὶ πυρὸς καὶ στυγὸς ἀποῤῥῶγες ἀνακεράννυνται καὶ σκότος ἐμπίπλαται πολυφαντά στων εἰδώλων, χαλεπὰς μὲν ὄψεις, οἰκτρὰς δὲ φωνές ἐπιφερόντων. Δικασταὶ δὲ καὶ κολασταὶ καὶ χάσματ τα, καὶ μυχοί μυρίων κακῶν γέμοντες. ΛΟΓΟΣ ΜΕ' Περὶ δόξης. Ματθ. δ'. Ζητεῖτε τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ (ε), καὶ ταῦτα πάντα προστεθή σεται ὑμῖν. ΝΟΤΑ. (γ) Μετ' οὐ πλειόνων ἀγαθῶν πεπραγμένου. μετά πλειό νων ἀγαθῶν, κακών Καὶ τὴν δόξαν αὐτοῦ. δικαιοσύν ναν Περὶ δόξης, τον δικαιοσύνη δίξα, μνημονικόν,

Ρωμ. η. Οὐκ ἄξια τὰ παθήματα τοῦ νῦν και ροῦ πρὸς τὴν μέλλουσαν δόξαν ἀποκαλυφθῆναι εἰς ἡμᾶς. Παροιμ. γ'. - Δόξαν τους κληρονομήσουσι· οἱ δὲ ἀσεβεῖς, ὑψώσουσιν ἀτιμίαν. Παροιμ. κα'. — Οδός δικαιοσύνης καὶ ἐλεημοσύ νης εὑρήσει ζωὴν καὶ δόξαν. Παροιμ. κβ'. - Γενεά σοφῇ (ε) φόβος Κυρίου, καὶ πλοῦτος καὶ δόξα καὶ ζωή. Σιράχ λγ'. -- Μὴ δῶς μῶμον ἐν τῇ δόξῃ σου, καὶ ἐν ἡμέρᾳ δόξης μὴ ἐπαίρου. Σιράχ Γ. - Μὴ ζήτει παρὰ Κυρίου ἡγεμονίαν, μηδὲ παρὰ βασιλέως καθέδραν δόξης. Σιράχ ια'.· Πολλοὶ δυνάσται ἡτιμάσθησαν σφό Έρα, καὶ ἔνδοξοι παρεδόθησαν εἰς χεῖρας ἑτέρων. Σιράχ θ. - Μὴ ζηλώσῃς δόξαν ἁμαρτωλῶν. Σιράχ δ. -- Μεγιστάνι ταπείνου τὴν κεφαλήν σου. Σιράχ η'. - Μὴ διαμάχου μετ᾿ ἀνθρώπου δυνά στου, μήποτε ἐμπέσῃς εἰς τὰς χεῖρας αὐτοῦ. Σιράχ ιγ. - Προσκαλουμένου σε δυνάστου, υπο χωρῶν γίνου, καὶ τότε μάλιστα προσκαλέσεται. Σιράχ λβ'. — Εν μέσῳ μεγιστάνων μὴ ἐξισάζου Σιράχ μβ'. Οὐκ ἐποίησεν οὐδὲν ἐλλείπον· ἓν τοῦ ἑνὸς ἐστερέωσε τὰ ἀγαθά· καὶ τίς πλησθήσεται ὁρῶν δόξαν αὐτοῦ; Βασιλ. Εἰ δόξης ἐπιθυμεῖς, καὶ βούλει τῶν πολλῶν ὑπερβαίνεσθαι, καὶ εὐδόκιμος ἐν τοῖς κοσμι κοῖς πράγμασι γίνεσθαι, ἔσο δίκαιος, σώφρων, φρό νιμος, ἀνδρεῖος, ὑπομονητικὸς ἐν τοῖς ὑπὲρ εὐσε βείας παθήμασιν. Οὕτω γὰρ καὶ σεαυτὸν σώσεις, καὶ ἐπὶ μείζοσιν ἀγαθοις μείζονα ἕξεις την περι φάνειαν. Τὸν προεστῶτα μὴ ἐπαιρέτω τὸ ἀξίωμα, ἵνα μὴ ἐκπέσῃ τοῦ μακαρισμοῦ τῆς ταπεινοφροσύνης. Οφειλεν ἄνθρωπον ἐν τῇ παρὰ Θεῷ δόξῃ με μετ νηκέναι, καὶ εἶχεν ἂν ὕψος οὐκ ἐπίπλαστον, ἀλλ' ἀληθινὸν, δυνάμει Θεοῦ μεγαλυνόμενος. Ἐπειδὴ δὲ τὴν τῆς θείας δόξης επιθυμίαν μετέθηκε, καὶ με! ξονα προσδοκήσας, σπεύσας ὅπερ οὐκ ἠδύνατο λα βεῖν, ἀπώλεσεν ὅπερ ἔχειν ἡδύνατο. Βούλομαί σοι σφοδρότερον τῆς κτίσεως ἐνιδρυν θῆναι τὸ θαῦμα. Πρῶτον μὲν οὖν, ὅταν ἴδῃς βοτά νην χόρτου καὶ ἄνθος, εἰς ἔννοιαν ἔρχου τῆς ἀνθρω πίνης φύσεως, μεμνημένος τῆς εἰκόνος τοῦ σοφοῦ Ησαίου, Οτι πᾶσα σὰρξ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου. Τὸ γὰρ ἐλιγοχρόνιον τῆς ζωῆς, καὶ τὸ ἐν ὀλίγῳ περιχαρὲς καὶ ἱλαρὸν τῆς ἀνθρωπίνης ευημερίας, καιριωτάτης παρὰ τοῦ προφήτου τετύχηκε τῆς εἰκόνος. Σήμερον εὐθαλής τῷ σώματι, κατασεσαρκωμένος ὑπὸ τρυφῆς, ἐπαν Οοῦσαν ἔχων τὴν εὔχροιαν, ὑπὸ τῆς κατὰ τὴν ἡλιο καν ἀκμῆς σφριγῶν καὶ σύντονος, καὶ ἀνυπόστατος τὴν ὁρμήν αύριον ὁ αὐτὸς οὗτος ἐλεεινός, ἢ τῷ ΝΟΤ.Ε. (ι) Γενεᾷ σοφῇ. γενεά σοφίας γέννημα της τό, με το Τ

χρόνῳ μαρανθείς, ἢ νόσῳ διαλυθείς. Ο δεῖνα περί βλεπτος ἐπὶ χρημάτων περιουσίᾳ, καὶ πλῆθος περί αὐτὸν κολάκων, δορυφορία φίλων προσποιητῶν, τὴν ἐπ' αὐτοῦ χάριν θεραπευόντων· πλῆθος συγγενείας, καὶ ταύτης κατεσχηματισμένης· ἐσμὸς τῶν ἐφεπο μένων μυρίος, τῶν τε ἐπισιτίων, καὶ τῶν κατὰ τὰς ἄλλας χρείας αὐτῷ προσεδρευόντων· οὓς καὶ προϊών, καὶ πάλιν ἐπανιών ἐπισυρόμενος, ἐπίφθονός ἐστιν τοῖς ἐντυγχάνουσιν. Πρὸς δὲ τῷ πλούτῳ εὕροις καὶ πολιτικήν τινα δύναμιν, ἢ καὶ τὰς ἐκ τῶν βασιλέων τιμὰς, ἐθνῶν ἐπιμέλειαν, ἢ καὶ στρατοπέδων ἡγε μονίαν, καὶ τὸν κήρυκα μέγα βοῶντα προϊόντα προ αὐτοῦ· τοὺς ῥαβδοφόρους ἔνθεν καὶ ἔνθεν βαρυτάτην κατάπληξιν τοῖς ἀρχομένοις ἐμβάλλοντας· τὰς πλη γάς, τὰς δεσμεύσεις, ἐπαγωγὰς (κ), τὰ δεσμωτής ρια, ἐξ ὧν ἀφόρητος ὁ παρὰ τῶν ὑποχειρίων συν αθροίζεται φόβος. Καὶ τί μετὰ τοῦτο; μία νύξ, ἢ πυρετός, ἢ πλευρίτις, ἢ περιπνευμονία, ἀνάρπα στον ἐξ ἀνθρώπων ἀπάγουσα τὸν ἄνθρωπον οίχεται, πᾶσαν τὴν κατ' αὐτὸν σκηνὴν ἐξαπίνης ἀπογυμνώ σασα· καὶ ἡ δόξα ἐκείνη ὥσπερ ἐνύπνιον ἀπηνέχθη. Ὥστε ἐπιτετεῦχθαι τῷ προφήτῃ ἡ πρὸς τὸ ἀδρανές στατον ἄνθος ὁμοίωσις τῆς ἀνθρωπίνης δόξης. Θεολόγου. Δόξης ἀεὶ φρόντιζε τῆς αἰωνίου. 'Η γὰρ παροῦσα ψεύδεται καθ' ἡμέραν. Δόξαν δίωκε, μήτε πᾶσαν, μήτ' ἄγαν. Κρείσσον γὰρ εἶναι τοῦ δοκεῖν. Εἰ δ' ἄμετρος εἶ, Μὴ τὴν κενὴν θήρευε, μηδὲ τὴν νέαν. Χρυσοστ. - Εἰ γὰρ ὑπὲρ ἀξιώματός τις βιοτι κοῦ ὅλην πολλάκις τὴν οὐσίαν ἐπέδωκεν· ὑπὲρ τῆς μελλούσης δόξης καὶ ἀναφαιρέτου, τί γένοιτ' ἂν ἡμῶν ἀθλιώτερον, μηδὲ ὀλίγα προϊεμένων; Ἡ μὲν γὰρ παρὰ τῶν ἀνθρώπων δόξα τῶν δοξα ζόντων μιμεῖται τὴν εὐτέλειαν, ὅθεν καὶ μεταπίπτει ῥᾳδίως. Ἡ δὲ τοῦ Θεοῦ, οὐχ οὕτως· ἀλλ' ἀκίνητος μένει διηνεκώς. Καὶ ταῦτ' ἀμφότερα δηλῶν ὁ προφή της, κἀκείνης τὸ εὐμετάπτωτον, καὶ ταύτης τὸ μόνιμον, οὕτως ἔλεγεν, Πᾶσα σὰρξ χόρτος, καὶ πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς δόξα χόρτου. "Απασαν τὴν ἀνθρωπίνην εὐημερίαν, οὐδὲ πρὸς χόρτον, ἀλλ' ἑτέραν ὅλην εὐτελεστέραν ὁ προφήτης παρέβαλεν, ἄνθος αὐτὴν ὀνομάσας χόρτου. Οὐδὲν γὰρ μέρος ἄνθε:; ἔοικε, αὐτῶν προέθηκεν, οἷον πλοῦτον, ἢ τρυφήν, ἢ δυνα στείαν, ἢ τιμὴν, ἤ τι τοιοῦτον· ἀλλὰ πάντα τὰ ἐν ἀνθρώποις λαμπρά, μια προσηγορίᾳ τῇ τῆς δόξης περιβαλών, οὕτως ἐπήγαγεν τὴν εἰκόνα τοῦ χόρτου, εἰπὼν, Πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου ἐξηράνθη χόρτος, καὶ τὸ ἄνθος ἐξέπεσεν. Κυρίλλου. — Φύσει μὲν γὰρ χόρτου, φησίν, ἔοικε τῶν ἀνθρώπων τὸ γένος· ἄνθη ὁ δὲ χόρτου, ἡ ἐπι (α) Επαγωγής. ἀπαγωγάς,

γενομένη δόξα καὶ δυναστεία. Καὶ καθάπερ τοῦ χόρ του ξηραινομένου, τὸ ἄνθος ἐκπίπτει· οὕτω του θανάτου τοῖς ἀνθρώποις ἐπιόντος, ἡ δυναστεία καὶ ή ὑπερηφάνεια σβέννυται. Πλουτάρχ. — Τὰ μὲν φυτὰ ἀπὸ τῆς ῥίζης, ἡ δὲ δόξα, ἀπὸ τῆς πρώτης λήψεως αύξει. Οὐδεὶς φροντίζων δόξης ἀγαθῆς, γένοιτ' ἂν ἀνὴρ φαῦλος· καλὸν δὲ, ἀντὶ βραχείας· ἀπολαύσεως ἀλλά ξασθαι δόξαν αἰώνιον. Αριστοτέλ. — 'Αξίωμα μέγιστόν ἐστιν, οὐ τὸ κεχρῆσθαι τιμαῖς, ἀλλὰ τὸ ἄξιον ἑαυτὸν [[σ. αὐτῶν] εἶναι νομίζεσθαι. Ισοκράτ. - ἂν τὰς δόξας ζηλοῖς, τούτων καὶ τὰ ἀγαθὰ πράξῃς. Ινδός τοξευτής. — Τὸν Ινδόν τον μέγιστα δου κοῦντα, καὶ λεγόμενον διὰ δακτυλίου τὸν ὀϊστὸν ἀφιέναι, ἐκέλευσεν ἐπιδείξασθαι· καὶ μὴ βουλή μενον, ὀργισθεὶς ἀνελεῖν προσέταξεν. Ἐπεὶ δὲ ἀπὸ ἀγόμενος ὁ ἄνθρωπος έλεγε πρὸς τοὺς ἄγοντας, ὅτι Πολὺς χρόνος ἐστὶν ἀφ' οὗ ἐπὶ χεῖρας τόξον οὐκ ἔλαβον, καὶ τὸ ἀποτυχεῖν ἐφοβήθην. Ακούσας ταῦτα ᾿Αλέξανδρος, ἐθαύμασε καὶ ἀπέλυσε μετὰ δώρων αὐτὸν, ὅτι μᾶλλον ἀποθανεῖν ὑπέμεινεν, ἢ τῆς δόξης ἀνάξιος φανῆναι. Θεοφράστ.- Οὐ γὰρ ἐξ ὁμιλίας δεῖ καὶ χάριτος τὰς τιμᾶς, ἀλλ᾽ ἐκ τῶν πράξεων λαμβάνειν. Ηράκλ. — Συντομωτάτην ὁδὸν ὁ αὐτὸς ἔλεγεν εἰς εὐδοξίαν, τὸ γενέσθαι ἀγαθόν. Φίλωνος. - Ο μαθὼν ἄρχεσθαι, καὶ ἄρχειν εὐθὺς μανθάνει. Οὐδὲ γὰρ εἰ πάσης γῆς καὶ θαλάσσης τὸ κράτος ἀνάψαιτό τις, ἄρχων ἂν εἴη πρὸς ἀλήθειαν, εἰ μὴ μάθῃ καὶ προπαιδευθείη τὸ ἄρχεσθαι. Ιωσήππου Αρχαιολ.- Πάντες οἱ ἄρχεσθαι καλῶς μεμαθηκότες, καὶ ἄρχειν εἴσονται παρελθόν τις εἰς ἐξουσίαν. ΛΟΓΟΣ ΜΖ' Περὶ γλωσσαλγίας. Ματθ. ι6. Λέγω δὲ ὑμῖν, ὅτι πᾶν ῥῆμα, δ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι λόγον περὶ αὐτοῦ. Ἐκ γὰρ τῶν λόγων σου δικαιωθήσῃ, καὶ ἐκ τῶν λόγων σου κατακριθήσῃ. Πάκ. ια. - Έστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, καὶ βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι. Σιράχ η'. --- Γλωσσώδει ἀνθρώπῳ μὴ διαμάχου μηδὲ ἐπιστοίβαζε ἐπὶ τὸ πῦρ αὐτοῦ ξύλα. Παροιμ. ι - "Ος φυλάσσει τὸ ἑαυτοῦ στόμα, τηρεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν. Παροιμ. ς'. - Παγὶς ἀνδρὶ ἰσχυρά, τὰ ἴδια χείλη ἁλίσκεται δὲ ρήμασιν ἰδίου στόματος. Παροιμ. τ. Ὁ ἄστεγος χείλεσιν (ο), σχολιάζων υποσκελισθήσεται. Ο άστεγος χείλεσι.

γενομένη δόξα καὶ δυναστεία. Καὶ καθάπερ τοῦ χόρ του ξηραινομένου, τὸ ἄνθος ἐκπίπτει· οὕτω του θανάτου τοῖς ἀνθρώποις ἐπιόντος, ἡ δυναστεία καὶ ή ὑπερηφάνεια σβέννυται. Πλουτάρχ. — Τὰ μὲν φυτὰ ἀπὸ τῆς ῥίζης, ἡ δὲ δόξα, ἀπὸ τῆς πρώτης λήψεως αύξει. Οὐδεὶς φροντίζων δόξης ἀγαθῆς, γένοιτ' ἂν ἀνὴρ φαῦλος· καλὸν δὲ, ἀντὶ βραχείας· ἀπολαύσεως ἀλλά ξασθαι δόξαν αἰώνιον. Αριστοτέλ. — 'Αξίωμα μέγιστόν ἐστιν, οὐ τὸ κεχρῆσθαι τιμαῖς, ἀλλὰ τὸ ἄξιον ἑαυτὸν [[σ. αὐτῶν] εἶναι νομίζεσθαι. Ισοκράτ. - ἂν τὰς δόξας ζηλοῖς, τούτων καὶ τὰ ἀγαθὰ πράξῃς. Ινδός τοξευτής. — Τὸν Ινδόν τον μέγιστα δου κοῦντα, καὶ λεγόμενον διὰ δακτυλίου τὸν ὀϊστὸν ἀφιέναι, ἐκέλευσεν ἐπιδείξασθαι· καὶ μὴ βουλή μενον, ὀργισθεὶς ἀνελεῖν προσέταξεν. Ἐπεὶ δὲ ἀπὸ ἀγόμενος ὁ ἄνθρωπος έλεγε πρὸς τοὺς ἄγοντας, ὅτι Πολὺς χρόνος ἐστὶν ἀφ' οὗ ἐπὶ χεῖρας τόξον οὐκ ἔλαβον, καὶ τὸ ἀποτυχεῖν ἐφοβήθην. Ακούσας ταῦτα ᾿Αλέξανδρος, ἐθαύμασε καὶ ἀπέλυσε μετὰ δώρων αὐτὸν, ὅτι μᾶλλον ἀποθανεῖν ὑπέμεινεν, ἢ τῆς δόξης ἀνάξιος φανῆναι. Θεοφράστ.- Οὐ γὰρ ἐξ ὁμιλίας δεῖ καὶ χάριτος τὰς τιμᾶς, ἀλλ᾽ ἐκ τῶν πράξεων λαμβάνειν. Ηράκλ. — Συντομωτάτην ὁδὸν ὁ αὐτὸς ἔλεγεν εἰς εὐδοξίαν, τὸ γενέσθαι ἀγαθόν. Φίλωνος. - Ο μαθὼν ἄρχεσθαι, καὶ ἄρχειν εὐθὺς μανθάνει. Οὐδὲ γὰρ εἰ πάσης γῆς καὶ θαλάσσης τὸ κράτος ἀνάψαιτό τις, ἄρχων ἂν εἴη πρὸς ἀλήθειαν, εἰ μὴ μάθῃ καὶ προπαιδευθείη τὸ ἄρχεσθαι. Ιωσήππου Αρχαιολ.- Πάντες οἱ ἄρχεσθαι καλῶς μεμαθηκότες, καὶ ἄρχειν εἴσονται παρελθόν τις εἰς ἐξουσίαν. ΛΟΓΟΣ ΜΖ' Περὶ γλωσσαλγίας. Ματθ. ι6. Λέγω δὲ ὑμῖν, ὅτι πᾶν ῥῆμα, δ ἐὰν λαλήσωσιν οἱ ἄνθρωποι, ἀποδώσουσι λόγον περὶ αὐτοῦ. Ἐκ γὰρ τῶν λόγων σου δικαιωθήσῃ, καὶ ἐκ τῶν λόγων σου κατακριθήσῃ. Πάκ. ια. - Έστω πᾶς ἄνθρωπος ταχὺς εἰς τὸ ἀκοῦσαι, καὶ βραδὺς εἰς τὸ λαλῆσαι. Σιράχ η'. --- Γλωσσώδει ἀνθρώπῳ μὴ διαμάχου μηδὲ ἐπιστοίβαζε ἐπὶ τὸ πῦρ αὐτοῦ ξύλα. Παροιμ. ι - "Ος φυλάσσει τὸ ἑαυτοῦ στόμα, τηρεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχήν. Παροιμ. ς'. - Παγὶς ἀνδρὶ ἰσχυρά, τὰ ἴδια χείλη ἁλίσκεται δὲ ρήμασιν ἰδίου στόματος. Παροιμ. τ. Ὁ ἄστεγος χείλεσιν (ο), σχολιάζων υποσκελισθήσεται. Ο άστεγος χείλεσι.

6 Β. ανέτρεψεν. 7 ἐστ Παροιμ. κβ'. - Βάβρος βαθὺς στόμα παράνομοι ὁ δὲ μισηθεὶς ὑπὸ Θεοῦ, ἐμπετεῖται εἰς αὐτόν. Παροιμ. κς'. - Ἐν πολλοῖς ξύλοις βάλλει πρ στόμα δὲ ἄστεγον ποιεῖ ἀκαταστασίαν. Σιράχ κβ'.- Τις δώσει ἐπὶ τοῦ στόματός μου φυλακὴν, καὶ ἐπὶ τῶν χειλέων μου σφραγίδα; ἵνα μὴ ἐμπέσω ἀπ' αὐτῆς, καὶ ἡ γλῶσσα μου ἀπὸ ολέσῃ με. Σιράχ Α'. - Αγαθὰ κεχυμένα ἐπὶ στόματι και κλεισμένῳ. Βασιλ. - Μη πάντα θάρρει τῇ γλώσσῃ, ἵνα μὴ πάθῃς ἀκαίρως, καθάπερ ὀφθαλμὸς ὅλον τὸν ἥλιον θέλων ἀποβλέψαι, ἀπόλει καὶ ὁ έχει φῶς. Θεολόγου. - Ολισθος ἀνθρώποις, γλώσσα λόγῳ μὴ κυβερνωμένη. Χρυσόστ. — Λόγος ἁπλῶς προενεχθείς, ολοκλή ρους ανέτρεψεν ὁ οἰκίας· καὶ ψυχὰς ἀνέστρεψε καὶ κατέδυσε· καὶ τῶν μὲν χρημάτων τὴν ζημίαν διορ θοῦσθαι πάλιν εἴη· λόγον δὲ ἐκπηδήσαντα απαξι ἀνακτῆσαι πάλιν οὐκ εἴη. Κυρίλλου. - Μή χελιδόνας οἰκίαις δέχεσθαι τουτέστι λάλους ἀνθρώπους καὶ περὶ γλῶσσαν ἀκρα τεῖς ὁμοροφίους μὴ ποιεῖσθαι. Εὐαγρίου: — Λάλει ἃ δεῖ, καὶ ὅτι δεῖ, καὶ περί ὧν δεῖ, καὶ οὐκ ἀκούσεις ἃ μὴ δεῖ. Νείλου. - Εἰ κρατείς γαστρός, κράτει καὶ γλώσ σης· ἵνα μὴ τῆς μὲν ὑπάρχῃς δοῦλος, τῆς δὲ τυγχά νης ἀνοήτως ἐλεύθερος. Ισοκράτ. - Πᾶν ὅ τι ἂν μέλλεις ἐρεῖν, πρότερον ἐπισκόπει τῇ γνώμῃ· πολλοῖς γὰρ ἡ γλῶσσα προ τρέχει τῆς διανοίας. Ισοκράτης ὁ ῥήτωρ, Καρεώνος όντος λάλου, καὶ σχολάζειν παρ' αὐτῷ βουλομένου, διττοὺς ήτησε μισθούς. Τοῦ δὲ τὴν αἰτίαν πυθομένου, Ένα μὲν, ἔφη, ἵνα λαλεῖν μάθῃς· τὸν δὲ ἕτερον, ἵνα σιγαν. Κλειτάρχ. — "Ο μὴ θέλῃς ἀκούειν, μηδὲ εἶπες· δ μὴ θέλῃς λέγειν, μηδὲ ἄκουε· ἔτων καὶ γλώττης μέγας ὁ κίνδυνο;. Σωκράτης '. - Κρείττον εἶναι τῷ ποδὶ ὀλισθαί γειν, ἢ τῇ γλώσση. Δημώνακτ. — Τοῖς ὠσὶ πλέον, ἢ τῇ γλώττη χρῶ. Δημοσθ.— Έν συμποσίῳ πρὸς τὸν πολλὰ λα λοῦντα, Εἰ τοσαῦτα, ἔφη, ἐφρόνεις, οὐκ ἂν τοσαῦτα ἐλάλεις. Ερωτηθεὶς δὲ, Διατί μίαν γλῶσσαν ἔχομεν, ὦτο δὲ δύο; εἶπεν, "Οτι διπλάσιον δεῖ ἀκούειν τοῦ λέγειν. ΝΟΤΑ. άστεγος στέγω πάντα στέγει, κατά πρόχειρον, Τό, ἀποσκελισθήσεται στόμα δὲ ἄστεγον ποιεῖ ἀκατα στασίαν, ολίσθημα

6 Β. ανέτρεψεν. 7 ἐστ Παροιμ. κβ'. - Βάβρος βαθὺς στόμα παράνομοι ὁ δὲ μισηθεὶς ὑπὸ Θεοῦ, ἐμπετεῖται εἰς αὐτόν. Παροιμ. κς'. - Ἐν πολλοῖς ξύλοις βάλλει πρ στόμα δὲ ἄστεγον ποιεῖ ἀκαταστασίαν. Σιράχ κβ'.- Τις δώσει ἐπὶ τοῦ στόματός μου φυλακὴν, καὶ ἐπὶ τῶν χειλέων μου σφραγίδα; ἵνα μὴ ἐμπέσω ἀπ' αὐτῆς, καὶ ἡ γλῶσσα μου ἀπὸ ολέσῃ με. Σιράχ Α'. - Αγαθὰ κεχυμένα ἐπὶ στόματι και κλεισμένῳ. Βασιλ. - Μη πάντα θάρρει τῇ γλώσσῃ, ἵνα μὴ πάθῃς ἀκαίρως, καθάπερ ὀφθαλμὸς ὅλον τὸν ἥλιον θέλων ἀποβλέψαι, ἀπόλει καὶ ὁ έχει φῶς. Θεολόγου. - Ολισθος ἀνθρώποις, γλώσσα λόγῳ μὴ κυβερνωμένη. Χρυσόστ. — Λόγος ἁπλῶς προενεχθείς, ολοκλή ρους ανέτρεψεν ὁ οἰκίας· καὶ ψυχὰς ἀνέστρεψε καὶ κατέδυσε· καὶ τῶν μὲν χρημάτων τὴν ζημίαν διορ θοῦσθαι πάλιν εἴη· λόγον δὲ ἐκπηδήσαντα απαξι ἀνακτῆσαι πάλιν οὐκ εἴη. Κυρίλλου. - Μή χελιδόνας οἰκίαις δέχεσθαι τουτέστι λάλους ἀνθρώπους καὶ περὶ γλῶσσαν ἀκρα τεῖς ὁμοροφίους μὴ ποιεῖσθαι. Εὐαγρίου: — Λάλει ἃ δεῖ, καὶ ὅτι δεῖ, καὶ περί ὧν δεῖ, καὶ οὐκ ἀκούσεις ἃ μὴ δεῖ. Νείλου. - Εἰ κρατείς γαστρός, κράτει καὶ γλώσ σης· ἵνα μὴ τῆς μὲν ὑπάρχῃς δοῦλος, τῆς δὲ τυγχά νης ἀνοήτως ἐλεύθερος. Ισοκράτ. - Πᾶν ὅ τι ἂν μέλλεις ἐρεῖν, πρότερον ἐπισκόπει τῇ γνώμῃ· πολλοῖς γὰρ ἡ γλῶσσα προ τρέχει τῆς διανοίας. Ισοκράτης ὁ ῥήτωρ, Καρεώνος όντος λάλου, καὶ σχολάζειν παρ' αὐτῷ βουλομένου, διττοὺς ήτησε μισθούς. Τοῦ δὲ τὴν αἰτίαν πυθομένου, Ένα μὲν, ἔφη, ἵνα λαλεῖν μάθῃς· τὸν δὲ ἕτερον, ἵνα σιγαν. Κλειτάρχ. — "Ο μὴ θέλῃς ἀκούειν, μηδὲ εἶπες· δ μὴ θέλῃς λέγειν, μηδὲ ἄκουε· ἔτων καὶ γλώττης μέγας ὁ κίνδυνο;. Σωκράτης '. - Κρείττον εἶναι τῷ ποδὶ ὀλισθαί γειν, ἢ τῇ γλώσση. Δημώνακτ. — Τοῖς ὠσὶ πλέον, ἢ τῇ γλώττη χρῶ. Δημοσθ.— Έν συμποσίῳ πρὸς τὸν πολλὰ λα λοῦντα, Εἰ τοσαῦτα, ἔφη, ἐφρόνεις, οὐκ ἂν τοσαῦτα ἐλάλεις. Ερωτηθεὶς δὲ, Διατί μίαν γλῶσσαν ἔχομεν, ὦτο δὲ δύο; εἶπεν, "Οτι διπλάσιον δεῖ ἀκούειν τοῦ λέγειν. ΝΟΤΑ. άστεγος στέγω πάντα στέγει, κατά πρόχειρον, Τό, ἀποσκελισθήσεται στόμα δὲ ἄστεγον ποιεῖ ἀκατα στασίαν, ολίσθημα

πάντων ἡμῶν ὁ Θεός· πολλῷ γὰρ ἡμῶν αὐτὴς τού λεται μᾶλλον, μηδὲν ἡμᾶς πάσχειν κακόν. Οὐκ οἶδας σὺ τὰ συμφέροντα, ἄνθρωπο. Πολλάκις αἰτεῖς ἐπιβλαβή και σφαλερά· ἀλλ' ἐκεῖνος ὁ μᾶλλον κηδόμενός σου τῆς σωτηρίας, οὐ τῇ αἰτήσει σου προσέχει· ἀλλὰ πρὸ τῆς αἰτήσεως τὸ συμφέρον σοι πανταχοῦ προνοείται. Εἰ γὰρ οἱ πατέρες οἱ σαρκικοί οὐ πάντα αἰτοῦσι τοῖς παισὶ διδόασιν, οὐκ ἐπειδὴ καταφρονοῦσι τῶν αἰτούντων, ἀλλ' ἐπειδὴ αὐτῶν μᾶλλον κήδονται· πολλῷ μᾶλλον ὁ Θεὸς, ὁ καὶ μᾶλλον φιλῶν καὶ πλέον ἁπάντων εἰδὼς, τὸ συμφέρον ἡμῖν ποιεί. Διδύμ. - Πάντων τῶν λογικῶν (π) ἐπιστάμενος τὸ κρυπτὸν ὁ Δημιουργός, προνοείται τῶν ὅλων, οὐ μόνον ἐξ ὧν διάκεινται καὶ πράττουσιν, ἀλλὰ καὶ ἐξ ὧν προγινώσκει ἄγων τὴν βελτίωσιν. Τοῦ μακαρίου Εφραίμ. -- Τὸν κόσμον ὁ Θεὸς ἀνεξικακίᾳ ἐπισκοπεῖ, τὸ μέλλον αινιττόμενος, καὶ τὸ παρὸν κακὸν ὄρεις στοιχίζων· ἐκ μὲν τῆς ἀπο φάσεως χαλινῶν τὴν πονηρίαν· διὰ δὲ τῆς συν ειδήσεως τὰς ἀναγεῖς καὶ πονηρὰς διανοίας τιμών ρούμενος. Επικούρου. – Χάρις τῇ μακαρία φύσει, ὅτι τὰ ἀναγκαῖα ἐποίησεν εὐπόριστα· τὰ δὲ δυσπόριστα, οὐκ ἀναγκαῖα. Σωκράτης. Εἰ τὸ μέλειν δύναταί τι, μέριμνα καὶ μελέτω σοι. Εἰ δὲ μέλει περὶ σοῦ δαίμονι, σοὶ τί μέλει; Πλάτων. • Όταν βούληται Θεός εὖ πρᾶξαι το λιν, ἄνδρας ἀγαθοὺς ἐποίησεν· ὅταν δὲ μέλλῃ κακώς πράξειν πόλις, ἐξεῖλε τοὺς ἄνδρας τοὺς ἀγαθοὺς ἐκ ταύτης τῆς πόλεως. Οὕτως ἔοικεν οὔτε διδακτὸν εἶν ναι, ούτε φύσει, ἀρετή· ἀλλὰ θείᾳ μοίρα παραγίνει ται κτωμένοις. Ο Θεός πάντα, καὶ μετὰ Θεοῦ τύχη καὶ καιρός, τὰ ἀνθρώπινα διακυβερνώσι σύμπαντα. ΛΟΓΟΣ ΜΕ' 11. Περὶ ταπεινοφροσύνης. Λουκ. ιδ'. — Πᾶς ὁ ὑψῶν ἑαυτὸν, ταπεινωθήσε ται· καὶ ὁ ταπεινῶν ἑαυτὸν, ὑψωθήσεται. Ρωμ. ιβ'. - Μὴ τὰ ὑψηλὰ φρονοῦντες, ἀλλὰ ταῖς Ο ταπεινοῖς συναπαγόμενοι. Παροιμ. κθ'. — Τοὺς ταπεινοφρονοῦντας ἐγερεί δόξῃ Κύριος. Σιράχ γ'. Οσον μέγας εί, τοσοῦτον ταπείνω σον σαυτὸν, καὶ ἔναντι Κυρίου εὑρήσεις χαριν· ὅτι μεγάλη ἡ δύναμις Κυρίου, καὶ ὑπὸ τῶν ταπεινῶν δοξασθήσεται. Πάντων τῶν λογικῶν. λογισμῶν, τῶν λογικών, Βασιλείου. – Αμήχανον τὸν μὴ καταδεξάμενον

τὸ πρὸς πάντας ὑποδεὶς καὶ ἔσχατον, δυνηθήναι ποτε, ή λοιδορούμενον, θυμοῦ κρατῆσαι· ἢ θλι βόμενον, διὰ μακροθυμίας περιγενέσθαι τῶν πει ρασμῶν. εὐ Γυμνάσιον ταπεινοφροσύνης ἐστὶν ἡ ἐν τοῖς τελεστέροις πράγματι διατριβή, το πάθος τῆς φιλοδοξίας θεραπεύουσα. Θεολόγου. -- Κρείσσον ὄντα σοφὸν ὑφίεσθαι δι' ἐπιείκειαν, ἢ ἀμαθῶς ἔχοντα διὰ θράσος ὑπερεκτεί νεσθαι. Μὴ ἐν ἐσθῆτι τὸ ταπεινὸν ἔχωμεν μόνον, ἀλλὰ ἐν ψυχῆς καταστήματι· μηδὲ θρύψις αυχένος, ἡ φωνῆς ὕρεσις, ἢ προσώπου νεῦσις, ἢ βάθος ὑπήνης, ἢ βα ή δίσματος ἦθος τὸ ταπεινὸν ὑποκρίνοιτο, τὰ πρὸς ὀλίγον τυπούμενα καὶ τάχιστα ελεγχόμενα. Πᾶν γὰρ 8 προσποιητόν, οὐδὲ μόνιμον· ἀλλ᾽ ὦμεν ὑψηλοὶ μὲν τῷ βίῳ, ταπεινοὶ δὲ τῷ φρονήματι· καὶ τὴν μὲν ἀρετὴν ἀπρόσιτοι τὴν συνουσίαν δὲ καὶ λίαν εὐπρόσοδοι. Πολιτικοῦ μὲν γὰρ ἔργον εἶναι πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν, ἐξ ὧν εὐδοκιμήσει παρὰ τῶν ἔξω θεν· τοῦ πνευματικοῦ δὲ καὶ καθ' ἡμᾶς, πρὸς ἐν μόνον βλέπειν, τὴν σωτηρίαν· ἥ τε ἁπλότης καὶ τὸ τοῦ ἤθους ἀδολόν τε καὶ ἀμνησίκακον. Χρυσοστ. -- Οὐδὲν οὕτω τῷ Θεῷ φίλον, ὡς μετὰ τῶν ἐσχάτων ἑαυτὸν ἀριθμῆσαι, Μηδεὶς ἄπονον οἰέσθω καὶ μετὰ βαστώνης ἐκπο ριζόμενον τὸ τῆς ταπεινοφροσύνης κατόρθωμα. " Εμπέφυκε γὰρ τὸ κατὰ τὴν ἔπαρσιν πάθος παντί σχεδόν τῷ κοινωνοῦντι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως· διὸ πάντων τῶν κατ' ἀρετὴν ἐπιτηδευμένων τοῦτό ἐστιν Επιπονώτερον. Κλήμεντ. Τοσοῦτόν τις μᾶλλον ὀφείλει ταπει νοφρονεῖν, ὅσον δοκεῖ μάλλον εἶναι· καλὸν γὰρ ἀεὶ τῷ κρείττονι τὸ χεῖρον ἀκολουθεῖν διὰ βελτιώ σεως ἐλπίδα. Νείλου. — Μακάριος ὁ τὸν βίον ὑψηλὸν ἔχων, ταπεινὸν δὲ τὸ φρόνημα. Ἐκ τῶν Πατέρων. - Συναναστρέφου τοῖς ἔχουσι ταπείνωσιν, καὶ μαθήσει τους τρόπους αὐτῶν. Εἰ γὰρ ἡ θεωρία τῶν εἰρημένων ὠφέλιμος, πήσῳ μᾶλ λεν ἡ διδασκαλία τοῦ στόματος αὐτῶν; Ισοκράτ.-Νόμῳ καὶ ἄρχοντι, καὶ τῷ σοφωτέρῳ εἶχειν κόσμιον. Τὴν ἀρετὴν ἀπρόσιτοι. Καλόν γάρ. τὸ χεῖρον ἀκολουθεῖ ἀεὶ τῷ κρείττονι. βελτιώσεως

τὸ πρὸς πάντας ὑποδεὶς καὶ ἔσχατον, δυνηθήναι ποτε, ή λοιδορούμενον, θυμοῦ κρατῆσαι· ἢ θλι βόμενον, διὰ μακροθυμίας περιγενέσθαι τῶν πει ρασμῶν. εὐ Γυμνάσιον ταπεινοφροσύνης ἐστὶν ἡ ἐν τοῖς τελεστέροις πράγματι διατριβή, το πάθος τῆς φιλοδοξίας θεραπεύουσα. Θεολόγου. -- Κρείσσον ὄντα σοφὸν ὑφίεσθαι δι' ἐπιείκειαν, ἢ ἀμαθῶς ἔχοντα διὰ θράσος ὑπερεκτεί νεσθαι. Μὴ ἐν ἐσθῆτι τὸ ταπεινὸν ἔχωμεν μόνον, ἀλλὰ ἐν ψυχῆς καταστήματι· μηδὲ θρύψις αυχένος, ἡ φωνῆς ὕρεσις, ἢ προσώπου νεῦσις, ἢ βάθος ὑπήνης, ἢ βα ή δίσματος ἦθος τὸ ταπεινὸν ὑποκρίνοιτο, τὰ πρὸς ὀλίγον τυπούμενα καὶ τάχιστα ελεγχόμενα. Πᾶν γὰρ 8 προσποιητόν, οὐδὲ μόνιμον· ἀλλ᾽ ὦμεν ὑψηλοὶ μὲν τῷ βίῳ, ταπεινοὶ δὲ τῷ φρονήματι· καὶ τὴν μὲν ἀρετὴν ἀπρόσιτοι τὴν συνουσίαν δὲ καὶ λίαν εὐπρόσοδοι. Πολιτικοῦ μὲν γὰρ ἔργον εἶναι πάντα ποιεῖν καὶ λέγειν, ἐξ ὧν εὐδοκιμήσει παρὰ τῶν ἔξω θεν· τοῦ πνευματικοῦ δὲ καὶ καθ' ἡμᾶς, πρὸς ἐν μόνον βλέπειν, τὴν σωτηρίαν· ἥ τε ἁπλότης καὶ τὸ τοῦ ἤθους ἀδολόν τε καὶ ἀμνησίκακον. Χρυσοστ. -- Οὐδὲν οὕτω τῷ Θεῷ φίλον, ὡς μετὰ τῶν ἐσχάτων ἑαυτὸν ἀριθμῆσαι, Μηδεὶς ἄπονον οἰέσθω καὶ μετὰ βαστώνης ἐκπο ριζόμενον τὸ τῆς ταπεινοφροσύνης κατόρθωμα. " Εμπέφυκε γὰρ τὸ κατὰ τὴν ἔπαρσιν πάθος παντί σχεδόν τῷ κοινωνοῦντι τῆς ἀνθρωπίνης φύσεως· διὸ πάντων τῶν κατ' ἀρετὴν ἐπιτηδευμένων τοῦτό ἐστιν Επιπονώτερον. Κλήμεντ. Τοσοῦτόν τις μᾶλλον ὀφείλει ταπει νοφρονεῖν, ὅσον δοκεῖ μάλλον εἶναι· καλὸν γὰρ ἀεὶ τῷ κρείττονι τὸ χεῖρον ἀκολουθεῖν διὰ βελτιώ σεως ἐλπίδα. Νείλου. — Μακάριος ὁ τὸν βίον ὑψηλὸν ἔχων, ταπεινὸν δὲ τὸ φρόνημα. Ἐκ τῶν Πατέρων. - Συναναστρέφου τοῖς ἔχουσι ταπείνωσιν, καὶ μαθήσει τους τρόπους αὐτῶν. Εἰ γὰρ ἡ θεωρία τῶν εἰρημένων ὠφέλιμος, πήσῳ μᾶλ λεν ἡ διδασκαλία τοῦ στόματος αὐτῶν; Ισοκράτ.-Νόμῳ καὶ ἄρχοντι, καὶ τῷ σοφωτέρῳ εἶχειν κόσμιον. Τὴν ἀρετὴν ἀπρόσιτοι. Καλόν γάρ. τὸ χεῖρον ἀκολουθεῖ ἀεὶ τῷ κρείττονι. βελτιώσεως

μὲν ἐπιτυχίας αὐτῶν ὁ ἥλιος ὁρᾷ· τὰς δὲ ἀπο συχίας ἡ γῆ καλύπτει. Στρατονίκ. – Στρατόνικος Ιατρὸν κολακεύων, ἔλεγεν, Επαινώ σου τὴν ἐμπειρίαν, ὅτι οὐκ ἐᾷς τοὺς ἀρρώστους κατασαπῆναι· τάχιον αὐτοὺς τοῦ ζῆν ἀπαλάσσων. Δημώνακτ. – Τοῖς Ἀσκληπιάδαις μείζων ὀφεί λεται χάρις επερχομένην ἀναστέλλουσι νόσον, ή παραπεσοῦσαν ἰασαμένοις, τοῦ γὰρ ἀπηλλάχθαι κακοῦ τὸ μὴ πάσχειν αἱρετώτερον. Ματθ. ιζ. ΛΟΓΟΣ ΝΑ Περὶ πίστεως. Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχετε πίστιν ὡς κόκκον σινάπεως, ἐρεῖτε τῷ ὄρει τούτῳ, Μετά βηθι ἐντεῦθεν ἐκεῖ, καὶ μεταβήσεται· καὶ οὐδὲν ἀδυνατήσει ὑμῖν. Εφ. β'. Χάριτί ἐστε σεσωσμένοι διὰ τῆς τί στεως, καὶ τοῦτο οὐκ ἐξ ὑμῶν· Θεοῦ τὸ δῶρον, οὐκ ἐξ ἔργων, ἵνα μή τις καυχήσηται. Ἑβρ. ια'. — Πίστις ἐστὶν ἐλπιζομένων ὑπόστασις, πραγμάτων Ελεγχος οὐ βλεπομένων. Παροιμ. ιβ'. - Επιδεικνυμένην πίστιν ἀναγγε λεί (α) δίκαιος. Σεράχ ια'. - Πίστευε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἔμμενε τῷ πάνω σου ὅτι κοῦφον ἐν ὀφθαλμοῖς Κυρίου εξάπινα πλουτίσαι πένητα. Σιράχ β'. Δόσις Κυρίου παραμενεῖ εὐσεβέσι πίστευσον αὐτῷ, καὶ ἀντιλήψεταί σου Βασιλ. Πίστις ἡγείσθω τῶν περὶ Θεοῦ λόγων. Πίστις, καὶ μὴ ἀπόδειξις. Πίστις ἡ ὑπὲρ τὰς λογι κας μεθοδείας τὴν ψυχὴν εἰς συγκατάθεσιν έλκουσα πίστις, οὐχ ἡ γεωμετρικαῖς ἀνάγκαις, ἀλλὰ ταῖς τοῦ Πνεύματος ενεργείαις ἐγγινομένη. Πίστις ἐστὶ συγκατάθεσις ἀδιάκριτος τῶν ἀκουσθέν των ἐν πληροφορίᾳ τῆς ἀληθείας τῶν κηρυχθέντων, Ντοῦ χάριτι, ἥντινα ἐπεδείξατο ᾿Αβραάμ, μαρτυρη θεὶς, ὅτι οὐ διεκρίθη τῇ ἀπιστίᾳ, ἀλλ' ἐνεδυνα μώθη τῇ πίστει, δοὺς δόξαν τῷ Θεῷ, καὶ πλη ροφορηθεὶς ὅτι ὁ ἐπήγγελται Θεός, δυνατός ἐστι καὶ ποιῆσαι. Η, ιν, Θεολ. Τὸ γὰρ οὐκ ἐφικτόν, οὐδὲ πιστών πως Σεξ τὸν φθόνον. Ψυχαῖς γὰρ βεβήλοις οὐδὲν τῶν και τῶν ἀξιόπιστον. Χρυσοστ. - Τοῦτο μάλιστα πίστεως, μὴ ζητεῖν εὐθύνας τῶν πραττομένων, ἀλλὰ πείθεσθαι ταῖς ἐπι ταττομένοις. (α) Επιδεικνυμένην πίστιν ἀναγγελεῖ. Τω πόνῳ σου. ἐν τόπῳ. Καὶ ἀντιλήψεταί σου. στι λαμβάνεσθα· οἱ ἀντίληψις,

Τὸν εὐσεβῆ καὶ πιστὸν ἄνδρα οὕτω βεβαίως δια ῾κεῖσθαι χρὴ πρὸς τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ, ὥστε κἂν ἐναντία αὐτοῖς φαίνεται τὰ γινόμενα, μηδὲ οὕτως ταράττεσθαι, μηδὲ ἀπογινώσκειν τὴν ἔκβασιν. Ορα γοῦν ὁ πιστὸς Ἀβραὰμ τίνα μὲν ὑπόσχεσιν ἐδέξατο, τίνα δὲ πράττειν ἠναγκάζετο. Η Πίστις μήτηρ καὶ στεφάνη καὶ συμπεραίωσις τῶν ἀρετῶν ὑπάρχει. Καθάπερ γὰρ ρίζης μὴ πεφυτευμένης, οὐκ ἂν βλαστήσεις καρπός· οὕτω πίστεως μὴ προκαταβε βλημένης, οὐκ ἂν προέλθοι διδασκαλίας λόγος Γρηγ. Νύσ. — Πίστις μόνη κρατεῖ τὸν ἀκράττ τον· πίστις μόνη κατανοεῖ τὸν ἀθέατον· πίστις μόνη προσπελάζει τῷ ἀπροσπελάστῳ, ὅσον ἐγχωρεῖ καὶ ὅσον ἐνδέχεται. Κυρίλλου. — Το πίστει παραδεκτόν, ἀπολυπραγ μόνητον εἶναι χρή. Τὸ γὰρ βασανιζόμενον πῶς ἔτι πεπίστευται; Αρίστος. Ὥσπερ φασὶν ἐν ἰατρικῇ, τὰ μὴ καθαρὰ τῶν σωμάτων ὀπόσῳ ἂν θρέψης, μᾶλλον βλάψεις ὕλην ὑποβαλών τῇ κακοχυμίᾳ· οὕτω καὶ ψυχήν μοχθηροῖς δόγμασι προκατειλημμένην, ὁπίση ἂν διδάξῃς, μᾶλλον βλάψεις, μείζονας ἀρχὰς αὐτῇ τῆς ψευδοδοξίας παρέχων. ΛΟΓΟΣ ΝΕ Περὶ μνήμης. Λουκ. κβ'. -· Τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου, τὸ ὑπὲρ ὁμῶν διδόμενον· τοῦτο ποιεῖτε εἰς τὴν ἐμὴν ἀνά μνησιν. Α' Τιμ. β'. - Μνημόνευε Ἰησοῦν Χριστὸν ἐγι γερμένον ἐκ νεκρῶν. έ. Παροιμ. σ. -- Μνήμη δικαίου μετ' ἐγκωμίων ὄνομα δὲ ἀσεβῶν σβέννυται. Σιράχ ζ. - Ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου (α) μιμνή σκου τὰ ἔσχατά σου, καὶ οὐχ ἁμαρτήσεις. Βασιλείου. - Αμήχανον ἐκτραπήναι τῆς δικαίας ὁδοῦ, μὴ λήθην Θεοῦ ταῖς ψυχαῖς νοσήσαντας. Μνήμη ἐστὶν ἡ τοῦ γνωσθέντος τήρησις· ἀνάμνη σις, ἡ τοῦ ἀπελθόντος· ἀνάληψις. Θεολόγου. - Μνημονευτέον Θεοῦ μᾶλλον, ἢ ἀνα πνευστέον. Τὸν Θεὸν ἔργοις μὲν σέβου, λόγοις δὲ ὕμνει, ένα νοίᾳ δὲ τίμα. Κλήμεντ. - Μνήμη θανάτου ἐναργής περιέκοψε βρώματα βρωμάτων δὲ ἐν ταπεινώσει κοπέντων, συνεξεκόπησαν πάθη. Χρυσοστ. -- Εὐσεβείας σημεῖον, τὸ συνεχή μνή μην ποιεῖσθαι τῶν θειοτέρων, καὶ τὸ πυκναῖς ἐντεύ ξεσιν ἐξιλεοῦσθαι τὸν Θεόν. (α) Ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου. λόγος ήγοις

Εἰ εἰκόνα τις άψυχον ἀναθεὶς, παιδὸς ἢ φίλου ἢ συγγενοῦς, νομίζει παρεῖναι ἐκεῖνον τὸν ἀπελθόντα, καὶ διὰ τῆς εἰκόνος αὐτὸν φαντάζεται τῆς ἀψύχου πολλῷ μᾶλλον ἡμεῖς διὰ τῶν θείων Γραφῶν, τῆς τῶν Αγίων παρουσίας ἀπολαύομεν, οὐχὶ τῶν σωμάτων αὐτῶν, ἀλλὰ τῶν ψυχῶν τὰς εἰκόνας ἔχοντες. Τὰ γὰρ παρ' αὐτῶν εἰρημένα τῶν ψυχῶν αὐτῶν εἰδ κάνες εἰσίν. Πλωτίνου 10 Πλάτων έλεγε, τοὺς μὲν νέους σφόδρα καὶ τοὺς γέροντας, ἀμνήμονας εἶναι· ὑπο ῥεῖν γὰρ, τῶν μὲν, διὰ τὴν αὔξησιν, τῶν δὲ, διὰ τὴν φθίσιν. Ομοίως δὲ καὶ τοὺς λίαν ταχεῖς ἢ βραδείς τοὺς γὰρ ὑγροτέρους εἶναι τοῦ δέοντος, τοὺς δὲ, σκληροτέρους· καὶ τοῖς μὲν οὐ μένειν ἐν τῇ ψυχῇ τὰ φαντάσματα, τῶν δὲ οὐχ ἅπτεσθαι τὸ παράπαν. Πλάτωνος ἐν Κρατύλ. • Μνήμη πάντη που μηνύει, ὅτι μονή ἐστιν ἐν τῇ ψυχῇ, ἀλλ᾽ οὐ φορά. Τὴν κατοχὴν τῶν φαντασμάτων μνήμην ονομάτ ζεσθαι· τὴν δὲ ἀναπόλησιν τούτων, ἀνάμνησιν καὶ ὡς ἐπὶ πολὺ, μνημονεστέρους μὲν ὑπάρχειν τοὺς βραδεῖς· ἀναμνηστικωτέρους δὲ, τοὺς ταχεῖς καὶ εὐμαθεῖς. Χαρικλ. - Μέγα γὰρ εἰς λήθην κακῶν, ἡ δι' ὀφθαλμῶν τῆς ψυχῆς ὑπόμνησις ἀμαυρουμένη. Ἐκ τῶν Επικτήτου. — 'Ανανεούσθω ὁ· περὶ Θεοῦ λόγος καθ' ἡμέραν, μᾶλλον ἢ τὰ σιτία. Συνεχέστερον νόει τὸν Θεόν, ἢ ἀνάπνει. Ἐὰν ἀεὶ μνημονεύῃς, ὅτι ᾧ ἐργάζῃ κατὰ ψυχὴν Η σῶμα Θεὸς παρέστηκεν ἔφορος, ἐν πάσαις σου ταῖς προσευχαῖς καὶ ταῖς πράξεσιν, οὐ μὴ ἁμάρτης ἕξει; δὲ τὸν Θεὸν σύνοιχον. Ὣς ἡδὺ τὴν θάλασσαν ἀπὸ γῆς ὁρᾷν, οὕτως ἡδὺ σωθέντι μεμνήσθαι τῶν πόνων. ΛΟΓΟΣ ΝΤ' 17. Περὶ ψυχῆς. Ματθ. τ. αὐτήν· καὶ ὁ ἀπολέσας αὐτὴν ἕνεκεν ἐμοῦ, εὑρήσει αὐτήν. Ο εὑρὼν τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἀπολέσει Β' Κορ. δ. Εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται· ἀλλ' ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ. Σιράχ λζ". - Τέκνον, ἐν πραύτητι δόξασον (ε) τὴν ψυχήν του, καὶ ἴδε τί πονηρὸν αὐτῇ, καὶ μὴ δῶς αὐτῇ. Οὐ γὰρ πάντα πᾶσι συμφέρει· καὶ οὐ πᾶσα ψυχὴ ἐν παντὶ εὐδοκεῖ. Η καταστροφὴ τῶν παρανόμων (0 κακή τῇ γὰρ ἀσεβείᾳ τὴν αὐτῶν ψυχὴν ἀφαιροῦνται. Πλάτωνος. (ε) Έν πραύτητι δόξασον. ΧΧΙVΙΙ, 30. Τέκνον, ἐν τῇ ζωῇ σου πτίρασον τὴν ψυχήν σου. ἴδε τί πονηρὸν αὐτῇ. Η καταστροφὴ τῶν παρανόμων.

ποιοτήτων δογματίζων τὴν σύγχυσιν, ή διαφόρους διδοὺς τὰς ποιότητας, καὶ οὐ δεδιὼς τὴν διαίρεσιν, διαφόρους καὶ τὰς φύσεις εἴποιεν ἂν, οὐ δεδιττόμενος, οὔτε μὴν προφασιζόμενος τὴν διαμπαξ τομὴν εἰς τὴν τῆς αὐτῶν ὁμολογίας ἀποστροφὴν καὶ παραίτησιν. Εἰ γὰρ κατ' αὐτὸν οὐ πεπόνθασι διατομὴν αἱ ποιό τητες, πρὸς αὐτοῦ δῆθεν ὁμολογούμεναι, διὰ τὴν διαφο ράν, πῶς αἱ φύσεις τμηθήσονται τῆς ὁμολογίας χάριν καὶ διαφορᾶς; Εἰ δὲ ταύτας μὲν οὐχ ὁμολογεῖ, μόνας δὲ δῆθεν ὁμολογεῖ τὰς ποιότητας, δῆλός ἐστι τὰς φύ σεις ἐξαφανίζων, καὶ ποιοτήτων άθροισμα τὸν Χρι στὸν δογματίζων, ὥσπερ καὶ τὰς τῶν ὑλικῶν φύσεις οὔσας γνωρίζομεν· ὑποκειμένῳ μέντοι τῆς ὕλης συν ισταμένας, ἀλλ' οὐκ ἐν μόναις ἐπιθεωρουμένας καὶ ψιλαῖς ταῖς ποιότησιν, ὡς ἐκεῖνός γε τὸν Χρι στον διαγράφει, καὶ διὰ τοῦτο σύνθετον αὐτὸν ὀνομά ζει φύσιν, ἐκείνην δηλαδή, καὶ οὐκ ἄλλην νοῶν ἦν ἐκ ψιλῶν τῶν ποιοτήτων ἀνεπλάσατο καὶ συνέθηκεν. τῶν γὰρ εἶναι λέγει την διαφοράν, τούτων σαφῶς καὶ τὴν ἔνωσιν. Οὐ γὰρ ἄλλων ἡ διαφορὰ καὶ ἄλλων ἡ ἔνωσις, ἀλλὰ τῶν αὐτῶν, καὶ οὐκ ἄλλων. Οὐκοῦν ἐκ ποιοτήτων και ποιότητας είναι διαγ ρεύει τὸν Χριστὸν ὁ παράφρων, καὶ κατ' αὐτάς γε πάλιν διῃρημένον αὐτὸν ἀποδείκνυσιν, ὡς οὐ μίαν σύνθετον διὰ τὴν ἔνωσιν, ἀλλὰ διαφόρους ἐπ' αὐτοῦ δογματίζων ποιότητας, εἴπερ ὄρος οὗτος αὐτῷ τῆς Ενώσεως ἄριστος. Εἰ δὲ ἄλλος μὲν ἐπὶ φύσεων, ἄλ λος δὲ πάλιν ἐπικρατεῖ νόμος ἐπὶ τῶν ποιοτήτων, τῆς αὐτοῦ δεῖξαι τοῦτον ἡμῖν ἔργον ἐμμελείας, ἢ ἐκ πληξίας, εἰπεῖν οἰκειότερον, ὡς ἂν μάθοιμεν πῶς κατὰ τὴν ἔνωσιν μίαν μὲν φύσιν τὰς δύο γνωρίζει φύσεις, οὐ μίαν δὲ ποιότητα διαφόρους ποιότητας ἢ τίνι λόγῳ ποιοτήτων μὲν λέγει, φύσεων δὲ διαφοράν οὐ λέγει. Καὶ πῶς οὐκ ἀσύγχυτοι μὲν δίχα διαφορά; μεμενήκασιν αἱ ποιότητες, ἀσύγχυτοι δὲ καὶ δίχα ταύτης αἱ φύσεις; Πῶς τε κατὰ τὴν διαφορὰν αἱ ποιότητες οὐ διαιρούνται, διαιροῦνται δὲ κατ' αὐτὴν αἱ φύσεις; Η πῶς οὐ διαιρούμεναι μὴ ὁμολογοῦνται μετὰ τῶν ποιοτήτων; Διατί δὲ συντίθησι μὲν τὰς φύσεις, οὐ συντίθησι δὲ τὰς ποιότητας, καὶ πῶς τούτων οὐχ ἑνωθεισῶν εἰς μίαν ποιότητα σύνθετον, ἐκείνας εἰς μίαν σύνθετον ἐνῶσθαι τερατεύεται φύ σιν; Ταῦτα διατρανώσαι διαποροῦσιν ἡμῖν, ὅστις ἐκείνου δυσσεβὴς ἐραστὴς καὶ συνήγορος, ἵνα τὴν τούτων λύσιν ποιούμενος, συνδιαλύσῃ τὴν μέμψιν, ἢ μὴ δυνάμενος ταύτην ἐνδίκως, ἐκείνῳ συναπενέγκη ται μετὰ καὶ μείζονος τῆς κατακρίσεως, ὅτι τε σύμ φωνον, τὸν καὶ πρὸς ἑαυτὸν ὄντα διὰ πάντων ἀλλά κοτον, εἰπεῖν τοῖς Πατράσιν τετόλμηκεν. Ταῦτά μοι, θεοτίμητε δέσποτα, ἐν παραδρομή κατὰ τὴν ὑμετέραν εἰρήσθω κέλευσιν, εἰς τὴν ἐκε! νου καὶ τῶν τῆς ἐκείνου συμμορίας υπασπιστών ἀνασκευὴν καὶ κατάργησιν. Τῆς σῆς δ' ἂν εἴη θεόφρυ νος διανοίας, τὰ μείζω, καὶ τελεώτερα τοὺς ἀτελεῖς κατ' ἐμὲ καὶ νηπίους ἐκπαιδεῦσαί τε καὶ διδάξα:. καὶ

ποιοτήτων δογματίζων τὴν σύγχυσιν, ή διαφόρους διδοὺς τὰς ποιότητας, καὶ οὐ δεδιὼς τὴν διαίρεσιν, διαφόρους καὶ τὰς φύσεις εἴποιεν ἂν, οὐ δεδιττόμενος, οὔτε μὴν προφασιζόμενος τὴν διαμπαξ τομὴν εἰς τὴν τῆς αὐτῶν ὁμολογίας ἀποστροφὴν καὶ παραίτησιν. Εἰ γὰρ κατ' αὐτὸν οὐ πεπόνθασι διατομὴν αἱ ποιό τητες, πρὸς αὐτοῦ δῆθεν ὁμολογούμεναι, διὰ τὴν διαφο ράν, πῶς αἱ φύσεις τμηθήσονται τῆς ὁμολογίας χάριν καὶ διαφορᾶς; Εἰ δὲ ταύτας μὲν οὐχ ὁμολογεῖ, μόνας δὲ δῆθεν ὁμολογεῖ τὰς ποιότητας, δῆλός ἐστι τὰς φύ σεις ἐξαφανίζων, καὶ ποιοτήτων άθροισμα τὸν Χρι στὸν δογματίζων, ὥσπερ καὶ τὰς τῶν ὑλικῶν φύσεις οὔσας γνωρίζομεν· ὑποκειμένῳ μέντοι τῆς ὕλης συν ισταμένας, ἀλλ' οὐκ ἐν μόναις ἐπιθεωρουμένας καὶ ψιλαῖς ταῖς ποιότησιν, ὡς ἐκεῖνός γε τὸν Χρι στον διαγράφει, καὶ διὰ τοῦτο σύνθετον αὐτὸν ὀνομά ζει φύσιν, ἐκείνην δηλαδή, καὶ οὐκ ἄλλην νοῶν ἦν ἐκ ψιλῶν τῶν ποιοτήτων ἀνεπλάσατο καὶ συνέθηκεν. τῶν γὰρ εἶναι λέγει την διαφοράν, τούτων σαφῶς καὶ τὴν ἔνωσιν. Οὐ γὰρ ἄλλων ἡ διαφορὰ καὶ ἄλλων ἡ ἔνωσις, ἀλλὰ τῶν αὐτῶν, καὶ οὐκ ἄλλων. Οὐκοῦν ἐκ ποιοτήτων και ποιότητας είναι διαγ ρεύει τὸν Χριστὸν ὁ παράφρων, καὶ κατ' αὐτάς γε πάλιν διῃρημένον αὐτὸν ἀποδείκνυσιν, ὡς οὐ μίαν σύνθετον διὰ τὴν ἔνωσιν, ἀλλὰ διαφόρους ἐπ' αὐτοῦ δογματίζων ποιότητας, εἴπερ ὄρος οὗτος αὐτῷ τῆς Ενώσεως ἄριστος. Εἰ δὲ ἄλλος μὲν ἐπὶ φύσεων, ἄλ λος δὲ πάλιν ἐπικρατεῖ νόμος ἐπὶ τῶν ποιοτήτων, τῆς αὐτοῦ δεῖξαι τοῦτον ἡμῖν ἔργον ἐμμελείας, ἢ ἐκ πληξίας, εἰπεῖν οἰκειότερον, ὡς ἂν μάθοιμεν πῶς κατὰ τὴν ἔνωσιν μίαν μὲν φύσιν τὰς δύο γνωρίζει φύσεις, οὐ μίαν δὲ ποιότητα διαφόρους ποιότητας ἢ τίνι λόγῳ ποιοτήτων μὲν λέγει, φύσεων δὲ διαφοράν οὐ λέγει. Καὶ πῶς οὐκ ἀσύγχυτοι μὲν δίχα διαφορά; μεμενήκασιν αἱ ποιότητες, ἀσύγχυτοι δὲ καὶ δίχα ταύτης αἱ φύσεις; Πῶς τε κατὰ τὴν διαφορὰν αἱ ποιότητες οὐ διαιρούνται, διαιροῦνται δὲ κατ' αὐτὴν αἱ φύσεις; Η πῶς οὐ διαιρούμεναι μὴ ὁμολογοῦνται μετὰ τῶν ποιοτήτων; Διατί δὲ συντίθησι μὲν τὰς φύσεις, οὐ συντίθησι δὲ τὰς ποιότητας, καὶ πῶς τούτων οὐχ ἑνωθεισῶν εἰς μίαν ποιότητα σύνθετον, ἐκείνας εἰς μίαν σύνθετον ἐνῶσθαι τερατεύεται φύ σιν; Ταῦτα διατρανώσαι διαποροῦσιν ἡμῖν, ὅστις ἐκείνου δυσσεβὴς ἐραστὴς καὶ συνήγορος, ἵνα τὴν τούτων λύσιν ποιούμενος, συνδιαλύσῃ τὴν μέμψιν, ἢ μὴ δυνάμενος ταύτην ἐνδίκως, ἐκείνῳ συναπενέγκη ται μετὰ καὶ μείζονος τῆς κατακρίσεως, ὅτι τε σύμ φωνον, τὸν καὶ πρὸς ἑαυτὸν ὄντα διὰ πάντων ἀλλά κοτον, εἰπεῖν τοῖς Πατράσιν τετόλμηκεν. Ταῦτά μοι, θεοτίμητε δέσποτα, ἐν παραδρομή κατὰ τὴν ὑμετέραν εἰρήσθω κέλευσιν, εἰς τὴν ἐκε! νου καὶ τῶν τῆς ἐκείνου συμμορίας υπασπιστών ἀνασκευὴν καὶ κατάργησιν. Τῆς σῆς δ' ἂν εἴη θεόφρυ νος διανοίας, τὰ μείζω, καὶ τελεώτερα τοὺς ἀτελεῖς κατ' ἐμὲ καὶ νηπίους ἐκπαιδεῦσαί τε καὶ διδάξα:. καὶ

Μοσχίωνος. - εἱροῦ πάντα τὰ θνητὰ καὶ γῆῖνα ἀπολέσας, ἕνα ἀθάνατον καὶ οὐράνιον κτήσασθαι. Δημοκρίτ. - Ανθρώπους αρμόδιον ψυχῆς μάλ 2ον ή σώματος λόγον ποιεῖσθαι. Ψυχὴ μὲν γὰρ τε λειοτάτη σκήνεος μοχθηρίην ὀρθοῖ· σκήνεος δὲ ἰσχὺς ἄνευ λογισμοῦ ψυχὴν οὐδέν τι ἀμείνω τίθησιν. Κλειτάρχου. - Τῆς ψυχῆς ὡς ἡγεμόνος ἐπιμελοῦ τοῦ δὲ σώματος ὡς στρατιώτου προϊόει. Φιλιστίων. - Ψυχὴ σοφοῦ ἁρμόζεται πρὸς Θεόν. Ψυχὴν θάνατος οὐκ ἀπόλλυσιν, ἀλλὰ κακός βίος. Ζαλεύκου. — Εκαστον οὖν ἔχειν καὶ παρασκευά ζειν δεῖ τὴν ἑαυτοῦ ψυχὴν πάντων καθαρὰν τῶν κατ κῶν. Ὡς γὰρ οὐ τιμᾶται Θεὸς ὑπ' ἀνθρώπου φαύλου. οὐδὲ θεραπεύεται δαπάναις, οὐδὲ τραγῳδίαις· τῶν αλισκομένων ἀλλ᾽ ἀγαθῇ προαιρέσει τῶν καλῶν Εργων καὶ δικαίων. Επικτήτου. Ψυχὴν σώματος ἀναγκαιότερον κάσθαι· τοῦ γὰρ κακῶς ζῆν τὸ τεθνάναι κρείσσον. ΛΟΓΟΣ ΝΔ' 18. Περί φθόνου. Ματθ. κ. Ελθόντες δὲ καὶ οἱ πρῶτοι, ἐνόμι σαν ότι πλείονα λήψονται, καὶ ἔλαβον καὶ αὐτοὶ ἀνὰ δηνάριον. Λαβόντες δὲ ἐγόγγυζον, κ. τ. ε. Ιακ. γ'. Οπου ζῆλος καὶ ἐριθεία, ἐκεῖ ἀκα ταστασία καὶ πᾶν φαῦλον πράγμα. Παροιμ. κγ'. Μὴ συνδείπνει ἀνδρὶ βασκάνῳ, μηδὲ ἐπιθυμήσῃς τῶν ἐδεσμάτων αὐτοῦ. Φθόνος οὐκ οἶδε προτιμᾶν τὸ συμφέρον. Σιράχ 15. – Μη συμβουλεύου μετὰ ὑποβλε πομένου σου· ἀπὸ τῶν ζηλούντων σε κρύψον βουλήν σου. Βασιλ.: Οὐχ ὁρᾷς ἡλίκον ἐστὶν ἡ ὑπόκρισις; Καὶ αὕτη καρπός ἐστι τοῦ φθόνου. Τὸ γὰρ διπλούν τοῦ ἤθους, ἐκ φθόνου μάλιστα τοῖς ἀνθρώποις για νεται. Τι στενάζεις, φθονερέ; τὰ ἴδιον κακόν, ἢ τὸ ἀλλό πριν ἀγαθόν; Φθύνω γὰρ πάθος οὐδὲν ὀλεθριώτερον ψυχαῖς ἀν θρώπων ἐμφύεται. σπερ γὰρ ἐὸς τὸν σίδηρον, οὕτως ὁ φθόνος τὴν μ ἔχουσαν αὐτὸν ψυχὴν ἐξαναλίσκει. Οι κύνες τρεφόμενοι ἡμεροῦνται, καὶ οἱ λέοντες χειροήθεις θεραπευόμενοι γίνονται· οἱ δὲ βάσκανοι ταῖς θεραπείαις πλέον ἐξαγριαίνονται. Εθος τῇ Γραφῇ πολλαχοῦ μετὰ τοῦ φόνου τάσσειν των φθόνον. "Ωσπερ ἡ ἐρυσίβη ἰδιόν ἐστι τοῦ σίτου νόσημα οὕτως ὁ φθόνος φιλίας ἐστὶν ἀρρώστημα. (μισόκαλοι δαίμονες, ἐπειδὴν οἰκείας ἑαυτοῖς εύρωσι προαιρέσεις, παντοίως αὐταῖς ἀποκέχρηνται Οὐδέ τραγωδίαις άλισκομένων. θερα παύετα αλίσκεται.

Ανάχαρσις. — 'Ανάχαρσι; ὁ Σκύθης ερωτηθείς, Διὰ τίνα αἰτίαν ἄνθρωποι λυποῦνται πάντοτε; ἔφη,. Ὅτι οὐ μόνον αὐτοὺς τὰ ἴδια κακὰ λυπεῖ, ἀλλὰ καὶ τὰ ἀλλότρια ἀγαθά. Αριστοτ. -- Φθόνος, φησὶν, ἀνταγωνιστής έστι τῶν εὐτυχούντων. Δημοκρίτ. Ἡ τῶν ἀγαθῶν ἔρις ὠφελεῖ τὸν ζηλοῦντα, μὴ βλάπτουσα τὸν ζηλούμενον. Οὐκ ἂν ἐκώλυον οἱ νόμοι ζῆν ἕκαστον κατ' ἰδίαν ἐξουσίαν, εἰ μὴ ἕτερος έτερον ἐλυμαίνετο, Φθόνος γὰρ στάσιος ἀρχὴν ἀπεργάζεται. Ὁ αὐτὸς τὸν φθόνον εἶπεν ἔλκος εἶναι τῆς ἀλη Θείας. Κλειτάρχου 21 Ὥσπερ ὑπὸ τοῦ ἰοῦ τὸν σίδη ρον, οὕτω τοὺς φθονεροὺς ὑπὸ τοῦ ἰδίου ἤθους κατα εσθίεσθαι... Σωκράτης. - Πολλοὶ θανόντας ἀμείβουσι τοῖς τάφοις, οὓς τῷ φθόνῳ πρότερον ήλγυναν ζῶντας. Ὁ αὐτὸς τὸν φθόνον ἔφη τῆς ψυχῆς εἶναι πρίονα. Λευκίπ. Ζηλοτυπία γὰρ ἅπαξ εμπεσοῦσα ψυχῇ, δυσέκλειπτον ἐστί. Κλεόβουλ, - Κλεόβουλος ο Λίνδιος, ερωτηθείς υπό τινος, Τίνα δεί μάλιστα φυλάττεσθαι; εἶπεν, Τῶν μὲν φίλων τὸν φθόνον, τῶν δὲ ἐχθρῶν τὴν ἐπιβουλήν. Βίωνος. - Βίων ο σοφιστής, ιδών τινα φθονερὸν σφόδρα κεκυφότι, εἶπεν, "Η τούτῳ μέγα κακόν συμ βέβηκεν, ἢ ἄλλῳ μέγα ἀγαθόν. Αγάθωνος. Οὐκ ἦν ἂν ἀνθρώποισιν ἐν βίῳ φθόνος, Εἰ πάντες ἦμεν ἐξ ἴσου πεφυκότες. Θεόφραστ. Θεόφραστος εἶπε, τους μοχθη τοὺς τῶν ἀνθρώπων, οὐχ οὕτως ἔδεσθαι ἐπὶ τοῖς ἰδίοις ἀγαθοῖς, ὡς ἐπὶ τοῖς ἀλλοτρίοις κακοίς. Πλάτων. — Αγαθὸς ἦν· ἀγαθῷ δὲ οὐδεὶς περί οὐδενὸς οὐδέποτε γίνεται φθόνος. 'Αριστωνύμ. - Ο φθόνος, ὥσπερ φαῦλος δημα γωγός, ταῖς καλαῖς ἀντιπολιτεύεται πράξεσιν. Θουκυδίδου.· Φθόνος τοῖς ζῶσι πρὸς τὸ ἀντίπα λον· τὸ δὲ μὴ ἐμποδὼν, ἀνανταγωνίστῳ εὐνοίᾳ τετί μηται. Αναξιμέν. πραχθέντα διὰ φθόνον οὐκ ἐπαινοῦσι, πῶς οὗτοι ἂν τοῖς ἔργοις ὠφελήσειαν; Οσοι γὰρ τὰ καλῶς ῥηθέντα ἢ Κάτωνος. — Ηκιστα φθονείσθαι ἔλεγε τοὺς τῇ τύχῃ χρωμένους ἐπιεικῶς καὶ μετρίως. Οὐ γὰρ ἡμῖν, ἀλλὰ τοῖς περὶ ἡμᾶς φθονοῦσιν, Ανωνύμου. – Οὐδενὶ φθονητέον· ἀγαθοὶ μὲν γὰρ ἄξιοι· κακοὶ δ᾽ ἂν εὐτυχῶσιν, κακῶς ζῶσιν. Θεμιστοκλῆς μειράκιον ῶν, οὐδὲν ἔφη πράττειν λαμπρόν· οὕτω γὰρ φθονεῖσθαι. Καθάπερ γὰρ αἱ κανθαρίδες ἐμφύονται μάλιστα τῷ ἀκμάζοντι σίτῳ, καὶ τοῖς εὐθαλέσι ρόδοις· οὕτω ὁ φθόνος άπτεται κι άλλ. Πλουτάρχου.

μάλιστα τῶν χρηστῶν καὶ αὐξανομένων πως ἀμ τὴν, καὶ δόξαν ἠθῶν καὶ προσώπων κεκτημένων ΛΟΓΟΣ ΝΕ Περὶ ἑκουσίου καὶ ἀκουσίου. Λουκ. ιβ'. Ἐκεῖνος ὁ δοῦλος, ὁ γνοὺς τὸ θέλη μα τοῦ κυρίου αὐτοῦ καὶ μὴ ποιήσας, δαρέσεια πολλάς· ὁ δὲ μὴ γνούς, δωρήσεται ὀλίγας. Α' Κορ. θ'. Οὐαὶ δέ μοι ἐστιν, ἐὰν μὴ εἰσι γελίζωμαι. Εἰ γὰρ ἐκὼν τοῦτο πράττω, μισθὸν ἔχω εἰ δὲ ἄχων, οἰκονομίαν πεπίστευμαι. Σολομ. ι. ἐξουσιάζοντος. Παροιμ. Χ. Ακούσιον ἐξῆλθεν ἀπὸ προσώπω Αμελγε γάλα, καὶ ἔστα: βούτυ μον. Ἐὰν δὲ ἐκπιέζῃς μυκτῆρας (;), ἐξελεύσεται αἷμα. Σιράχ. Οπίσω τῶν ἐπιθυμιών σου μή πορεύου, καὶ ἀπὸ τῶν ὀρέξεών σου κωλύου. Εάν γὰρ χορηγήσῃς τῇ ψυχῇ σου εὐδοκίαν ἐπιθυμίας, ποιήσεις επίχαρμα ἐχθρῶν. Βασιλείου. Τὰ ἐν ᾅδου κακὰ οὐ Θεὸν ἔχει τὸν αἴτιον, ἀλλ' ἡμᾶς αὐτούς. Ἀρχὴ γὰρ καὶ βίζα τῆς ἁμαρτίας, τὸ ἐφ' ἡμῖν καὶ τὸ αὐτεξούσιον. Ἐπαινοῦμεν τοὺς κατά προαίρεσιν ἀγαθούς, ο τοὺς ὑπό τινος ἀνάγκης εἰς τοῦτο ήκοντας: Όπω γὰρ προαίρεσις ἑτοίμη, τὸ κωλύον οὐδέν. Βία γὰρ ἢ φόβος, ἀρετῆς οὐκ ἄν ποτε γένοιτο δημιουργός. Εθελούσια γὰρ, καὶ οὐκ ἀνάγκης τὰ καλά. Τὸ ἑκούσιον λυπηρόν, τοῦ ἀκουσίου τερπνού την μιώτερον. Θεολόγου. — Τὸ μὲν γὰρ ἐκούσιον, μονιμώτερο τε καὶ ἀσφαλέστερον· καὶ τὸ μὲν τοῦ βιασαμένου, τὸ δὲ ἡμέτερον· καὶ τὸ μὲν ἐπιεικείας Θεοῦ, τὸ δὲ τυραννικῶς ἐξουσίας. Φιλεῖ τὸ βίᾳ κρατούμενον ἐλευθεριάζειν Σπιρού λαδόμενον. Ποιμὴν ἀμέλγει, εἰ θέλει, καὶ τοὺς τράγους, Αλλ' ἀντὶ γάλακτος, αἱμάτων πηγὰς οίσει. Χρυσοστ. - Οὐ τοὺς ἀνάγκη τῆς κακίας άπ εχομένους, ἀλλὰ τοὺς προαιρέσει, στεφανοῖ ὁ Θεός. Οὐκ ἀνάγκῃ καὶ βίᾳ, ἀλλὰ βουλήσει καὶ γνώμη προσάγεται ἡμᾶς ὁ Θεός. Οὐδεὶς καρπὸς ἀνάγκης, ἀλλὰ πᾶς μισθός προαι ρέσεως. Οὐ γὰρ λογίζεται ὁ Θεὸς τὰ ἐξ ἀνάγκης, ἀλλὰ τὰ ἐκ προαιρέσεως κατορθούμενα. Αλλ. ἀνωνύμου. ('Εὰν δὲ ἐκπιέζῃς μυκτήρας. ὁμωνύμιαν

μάλιστα τῶν χρηστῶν καὶ αὐξανομένων πως ἀμ τὴν, καὶ δόξαν ἠθῶν καὶ προσώπων κεκτημένων ΛΟΓΟΣ ΝΕ Περὶ ἑκουσίου καὶ ἀκουσίου. Λουκ. ιβ'. Ἐκεῖνος ὁ δοῦλος, ὁ γνοὺς τὸ θέλη μα τοῦ κυρίου αὐτοῦ καὶ μὴ ποιήσας, δαρέσεια πολλάς· ὁ δὲ μὴ γνούς, δωρήσεται ὀλίγας. Α' Κορ. θ'. Οὐαὶ δέ μοι ἐστιν, ἐὰν μὴ εἰσι γελίζωμαι. Εἰ γὰρ ἐκὼν τοῦτο πράττω, μισθὸν ἔχω εἰ δὲ ἄχων, οἰκονομίαν πεπίστευμαι. Σολομ. ι. ἐξουσιάζοντος. Παροιμ. Χ. Ακούσιον ἐξῆλθεν ἀπὸ προσώπω Αμελγε γάλα, καὶ ἔστα: βούτυ μον. Ἐὰν δὲ ἐκπιέζῃς μυκτῆρας (;), ἐξελεύσεται αἷμα. Σιράχ. Οπίσω τῶν ἐπιθυμιών σου μή πορεύου, καὶ ἀπὸ τῶν ὀρέξεών σου κωλύου. Εάν γὰρ χορηγήσῃς τῇ ψυχῇ σου εὐδοκίαν ἐπιθυμίας, ποιήσεις επίχαρμα ἐχθρῶν. Βασιλείου. Τὰ ἐν ᾅδου κακὰ οὐ Θεὸν ἔχει τὸν αἴτιον, ἀλλ' ἡμᾶς αὐτούς. Ἀρχὴ γὰρ καὶ βίζα τῆς ἁμαρτίας, τὸ ἐφ' ἡμῖν καὶ τὸ αὐτεξούσιον. Ἐπαινοῦμεν τοὺς κατά προαίρεσιν ἀγαθούς, ο τοὺς ὑπό τινος ἀνάγκης εἰς τοῦτο ήκοντας: Όπω γὰρ προαίρεσις ἑτοίμη, τὸ κωλύον οὐδέν. Βία γὰρ ἢ φόβος, ἀρετῆς οὐκ ἄν ποτε γένοιτο δημιουργός. Εθελούσια γὰρ, καὶ οὐκ ἀνάγκης τὰ καλά. Τὸ ἑκούσιον λυπηρόν, τοῦ ἀκουσίου τερπνού την μιώτερον. Θεολόγου. — Τὸ μὲν γὰρ ἐκούσιον, μονιμώτερο τε καὶ ἀσφαλέστερον· καὶ τὸ μὲν τοῦ βιασαμένου, τὸ δὲ ἡμέτερον· καὶ τὸ μὲν ἐπιεικείας Θεοῦ, τὸ δὲ τυραννικῶς ἐξουσίας. Φιλεῖ τὸ βίᾳ κρατούμενον ἐλευθεριάζειν Σπιρού λαδόμενον. Ποιμὴν ἀμέλγει, εἰ θέλει, καὶ τοὺς τράγους, Αλλ' ἀντὶ γάλακτος, αἱμάτων πηγὰς οίσει. Χρυσοστ. - Οὐ τοὺς ἀνάγκη τῆς κακίας άπ εχομένους, ἀλλὰ τοὺς προαιρέσει, στεφανοῖ ὁ Θεός. Οὐκ ἀνάγκῃ καὶ βίᾳ, ἀλλὰ βουλήσει καὶ γνώμη προσάγεται ἡμᾶς ὁ Θεός. Οὐδεὶς καρπὸς ἀνάγκης, ἀλλὰ πᾶς μισθός προαι ρέσεως. Οὐ γὰρ λογίζεται ὁ Θεὸς τὰ ἐξ ἀνάγκης, ἀλλὰ τὰ ἐκ προαιρέσεως κατορθούμενα. Αλλ. ἀνωνύμου. ('Εὰν δὲ ἐκπιέζῃς μυκτήρας. ὁμωνύμιαν

σπερ τῷ στρουθῷ τῶν πτερῶν ὄφελος οὐδὲν, ὑπὸ τῆς παγίδης ἀλόντι, ἀλλ᾽ εἰκῆ καὶ μάτην πτε φύσσεται· οὕτω καὶ σοὶ τῶν λογισμῶν οὐδὲν ἔφε λος, ἐὰν κατακράτος ὑπὸ τῆς πονηρᾶς ἐπιθυμίας ἀλῷς. Διονυσίου. — Οὐκ ἠναγκασμένην ζωὴν ἔχομεν οἱ ἄνθρωποι. Οὔτε γὰρ διὰ τὴν τῶν προνοουμένων αὐτεξουσιότητα τὰ θεῖα φῶτα τῆς προνοητικῆς ἑλ λάμψεως ἀπαμβλύνεται. Διδύμου. Τὰ μὲν ἀκούσια ἁμαρτήματα καὶ νόμος συγχωρεί, καὶ Θεὸς παρορᾷ φιλάνθρωπος ὤν, καὶ οὐκ ἀπηνὴς καὶ τῶν ἑκουσίων. Φίλων. — Οὐχ ὡς τὸ ἑκουσίως ἁμαρτάνειν ἐστὶν ἄδικον, οὕτω καὶ ἀκουσίως καὶ κατὰ ἄγνοιαν, εὐθὺς δίκαιον· ἀλλὰ τάχα που μεθόριον ἀμφοῖν, δικαίου καὶ ἀδίκου, τὸ ὑπό τινων καλούμενον ἀδιάφορον. Αμάρτημα γὰρ οὐδὲν ἔργον δικαιοσύνης. Κλήμεντος. • Μάλιστα πάντων Χριστιανοῖς οὐκ ἐφίεται τὸ πρὸς βίαν ἐπανορθοῦν τὰ τῶν ἁμαρτημάτ ων πταίσματα.. Οὐ γὰρ τοὺς ἀνάγκῃ τῆς κακίας ἀπεχομένους, ἀλλὰ τοὺς προαιρέσει στεφανεῖ ὁ Θεός. Οὐ δυνατόν τινα ἀγαθὸν εἶναι βεβαίως, εἰ μὴ κατὰ προαίρεσιν οἰκείαν. Ὁ γὰρ ὑφ᾽ ἑτέρου ἀνάγκης ἀγα θὸς γινόμενος, οὐκ ἀγαθός· ὅτι μὴ ἰδίᾳ προαιρέσει ἐστὶν ὅ ἔστιν. Τὸ γὰρ ἑκάστου ἐλεύθερον, ἀποτελεῖ τὸ ὄντως ἀγαθὸν, καὶ δεικνύει τὸ ὄντως κακόν. Οθεν διὰ τῶν ὑποθέσεων τούτων ἐμηχανήσατο ὁ Θεὸς φανερῶσαι τὴν ἑκάστου διάθεσιν. Χορικίου. - Τὸ ἐκ φύσεως καλόν, ἀδόκιμον· τὸ δὲ ἐκ προαιρέσεως, ἐπαινετόν. Επικτήτου. - Εἰ βούλει αταράχως καὶ εὐαρέ στως ζήν, πειρῶ τοὺς συνοικοῦντάς σοι σύμπαντας ἀγαθοὺς ἔχειν. Εξει; δὲ ἀγαθοὺς, εἰ τοὺς μὴ ἐκόν τας παιδεύεις, τοὺς δὲ ἄκοντας [ἔπειτα κεχειρωμέ νους (Κ) ] ἀπολύεις. Συμφεύξεται γὰρ τοῖς φεύγουσιν Η μοχθηρία ἅμα καὶ ἡ δουλεία· συναπολειφθήσεται δὲ τοῖς συμβαίνουσί σοι ή χρηστότης καὶ ἡ ἐλευθε μία. Σωκράτ. – Ο μὲν ἑκουσίως ταλαιπωρῶν, ἐπ' ἀγαθῇ ἐλπίδι πονῶν εὐφραίνετα:· αἱ δὲ ῥᾳδιουργίας καὶ ἐκ τοῦ παραχρῆμα ήδοναί, οὔτε σώματος εὐ εξίαν ἱκαναί εἰσιν ἐργάζεσθαι, οὔτε ψυχῆς ἐπιστή μην ἀξιόλογον οὐδεμίαν ἐμποιοῦσιν. Θεαγούς Πυθαγορείου. - Τὸ μὲν ἀκούσιον, οὐκ ἄνευ λύπης καὶ φόβου· τὸ δὲ ἐκούσιον, οὐκ ἄνευ ἡδονῆς καὶ φιλοφροσύνης. ΝΟΤΑ. (*) Έπειτα κεχειρωμένους. έπειτα καὶ χειρωμένους κεχειρωμένους τὸν κεχειρωμένους.

Τα Ἐκ τῶν Νικολάου ἐθῶν. — θύνοι (!) τους νου αγούς φιλανθρώπως δεχόμενοι φίλους ποιοῦνται τῶν δὲ ξένων, τοὺς μὲν ἑκουσίως ἐλθόντας, σφόδρα τιμῶσι· τοὺς δὲ ἀκουσίως, κολάζουσιν. ΛΟΓΟΣ ΝΕ Περὶ τοῦ, «Γνώθι σαυτόν.» Δουκ. ς. - Τι βλέπεις τὸ κάρφος τὸ ἐν τῷ ὀφθαλμῷ τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὴν δὲ ἐν τῷ σῷ ὀφθαλμῷ δοκὸν οὐ κατανοεῖς; Ρωμ. ιδ'. - Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέ την; τῷ ἰδίῳ κυρίῳ στήκει ή πίττει· σταθήσεται δέ δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν. Σολομ. ια'.--Περιπάτει ἐν ὁδοῖς καρδίας σου όμω μος, καὶ γνῶθι σαυτόν ὅτι ἐν πᾶσι τούτοις ἄξει σε ὁ Θεὸς εἰς κρίσιν. Παροιμ. ιγ'. - Οἱ ἑαυτῶν ἐπιγνώμονες, σοφοί, Σιρ. ιγ'. - Συντήρησον καὶ πρόσεχε σφοδρώς, ότι μετὰ τῆς πτώσεώς σου περιπατεῖς. Βασιλείου:- Ἡ ἀκριβὴς σαυτοῦ κατανόησις εὐ τάρχη σοι παρέχει χειραγωγίαν πρὸς τὴν ἔννοιαν τοῦ Θεοῦ. Μεμνημένος τῆς φύσεως, οὐκ ἐπαρθήσῃ ποτέ μεμνήσῃ δὲ ἑαυτοῦ ἐὰν προσέχῃς σαυτόν. Έπαθες, ἄνθρωπε, ὁ ἐγκαλεῖς· καὶ τὸ μὲν ἀλλό τριον κακὸν ἐπιμελῶς βλέπεις, τὸ δὲ σαυτοῦ αἰσχρὸν οὐδαμοῦ τιθεῖς. Τῷ ὄντι γὰρ ἔοικε πάντων είναι χαλεπώτατον, ἑαυτὸν ἐπιγνῶναι. Οὐ γὰρ μόνος ὀφθαλμὸς τὰ ἔξω βλέπων ἐφ' ἑαυτὸν οὐ κέχρηται τῷ ὁρᾷν· ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ἡμῶν ὁ νοῦς, ὀξέως τὸ ἀλλότριον ἁμάρτημα καταβλέπων, βραδύς ἐστι πρὸς τὴν τῶν οἰκείων ελεν τωμάτων ἐπίγνωσιν. Θεολόγ. Ερεύνα σαυτὸν πλεῖον, ἢ τὰ τῶν πέλας. Τῷ μὲν γὰρ αὐτὸς κερδανείς, τῷ δ' οἱ πέλας. Γνώθι σεαυτόν, άριστε, πόθεν καὶ ὅστις ἐτύχθης. Ρειά κεν ὧδε τύχης κάλλεος αρχετύπου. Διδύμου. — Τὸ εἰδέναι τινὰ ὅτι ἀγνοεῖ, σοφίας ἐστίν· ὡς καὶ τὸ εἰδέναι ὅτι ἠδίκησε, δικαιοσύνης. Χρυσοστ. -- Οὗτος μάλιστά ἐστιν ὁ ἑαυτὸν εἰδώς, ὁ μηδὲν ἑαυτὸν εἶναι νομίζων. Θύνοι. Θύμοι Θύννοι, Θύνη πόλις Λιβύης, ὡς Πολυ έστωρ Αλέξανδρος ο πολίτης, θυναίος, Θυνία ἡ χώρα τῶν θύνων. χρηστότητος Καὶ γνῶθι σαυτόν. σαυτόν Γνῶθι ὅτι, δράσει τῶν ὀφθαλμῶν σου, 11

Κλήμεντ. Εἰ βούλει γνώναι Θεόν, προλαβὼν γνώθι σαυτόν. Αντιφάνους. Εἰ θνητὸς εἶ, βέλτιστε, θνητὰ καὶ φρόνει. Δημοσθ. - Οἶμαι τὸ μέλλον ἅπασιν ἀνθρώποις ἄδηλον· καὶ μικροί καιροί μεγάλων πραγμάτων αἴτιοι γίνονται. Διὸ δεῖ μετριάζειν ἐν ταῖς εὐπρα ξίαις, καὶ προορωμένους τὸ μέλλον φαίνεσθαι. Ηρακλείτου. Ηράκλειτος νέος ὢν, πάντων γέγονε σοφώτερος, ότι ήδει ἑαυτὸν μηδὲν ὄντα. Σωκράτ. - Σωκράτης μετο μηδὲν εἰδέναι, πλὴν αὐτὸ τοῦτο, ὅτι μηδὲν οἶδεν· τοὺς δὲ λοιποὺς μηδὲ τοῦτο εἰδέναι. Οἱ μὲν σφοδρῶς πυρέττοντες, τὴν ὄρεξιν καὶ τὴν ῥώμην· οἱ δ' ἐν τοῖς βασιλείοις παροικούντες, τὸν νοῦν καὶ τὰ ἤθη πεφύκασι διαφθείρεσθαι, εἰ μὴ τὸ, Γνώθι σαυτόν, συχνῶς ἑαυτοῖς ἐπιλέγουσιν. Φιλήμον. *Άνθρωπος ὤν, τοῦτ᾽ ἴσθι, καὶ μενεῖς ἀεί. Σωτάδου. Εἰ καὶ βασιλεὺς πέφυκας, ὡς θνητὸς ἄκουσον. Αν μακρὰ πτύῃς, φλεγματίῳ κρατῇ περισσῷ. Αν εὐτματῇς, ταῦτα πρὸ σοῦ προβάτιον εἶχεν. Αν χρυσοφορῆς, τοῦτο τύχης ἐστὶν ἔπαρμα. Αν πλούσιος ᾖς, τοῦτο χρόνων άδηλος ισχύς. Αν ἀλαζονεύῃ, τοῦτο ἀνοίας ἐστὶ φρύαγμα. Ἂν δὲ σωφρονῆς, τοῦτο Θεοῦ δῶρον ὑπάρχει. Ἡ δὲ σωφροσύνη πάρεστιν, ἐὰν μετρῇς σεαυτόν. Θάλης. — Χαλεπὸν δὲ ἑαυτὸν γνῶναι, ἀλλὰ μας κάριον· τὴν γὰρ κατὰ φύσιν. Πλάτωνος. Οἱ οὐκ εἰδότες, ὡς ἔπος εἰπεῖν οὐδὲν, οιόμεθα τὰ πάντα εἰδέναι· οὐκ ἐπιτρέποντες δὲ ἀλλήλοις, ἃ μὴ ἐπιστάμεθα πράττειν, ἀναγκαζό. μεθα ἁμαρτάνειν αὐτοὶ πράττοντες. Μενάνδρο Κατὰ πολλῶν ἐστιν οὐ καλῶν εἰρημένον, Τό, Γνῶθι σεαυτόν, χρησιμώτερον γὰρ ἦν, Τὸ, Γνῶθι τοὺς ἄλλους. Ξενοφώντ. - Οἱ μὲν γὰρ εἰδότες ἑαυτοὺς, τὰ ἐπιτήδεια· ἑαυτοῖς ἴσασι, καὶ διαγινώσκουσιν & τε δύνανται, καὶ ἃ μή. Καὶ ἃ μὲν ἐπίστανται πράτ τοντες, πορίζονταί τε ὧν δέονται, καὶ εὖ πράττου σιν· ὧν δὲ μὴ ἐπίστανται ἀπεχόμενοι, ἀναμάρτητος γίνονται καὶ διαφεύγουσι τὸ κακῶς πράττειν. Οὗτος ἔμοιγε δοκεῖ, ὁ μὴ εἰδὼς τὴν ἑαυτοῦ δύνα μιν, ἀγνοεῖν ἑαυτόν. Ἐκεῖνο δὲ οὐ φανερόν, ἔφη, ὅτι μὲν διὰ τὸ εἰδέναι ἑαυτοὺς πλεῖστα ἀγαθὰ ἰσχύου σιν ἄνθρωποι· διὰ δὲ τὸ ἐψεῖσθαι ἑαυτῶν, πλεῖστα κακά; Ἐπὶ μηδενὶ ἐπαρθῇς ἀλλοτρίῳ προτερήματι. Εἰ ὁ ἵππος ἔλεγεν ἐπαιρόμενος, ὅτι Καλός εἰμι, ἀνεκτὸν ἦν· σὺ δὲ ὅταν λέγεις, ὅτι Ιππον καλὸν ἔχω, ἴσθι ὅτι ἐφ ίππες ἀγαθῷ μέγα φρονεῖς. Τί οὖν ἐστι σόν; Χρῆσις φαντασιῶν, ἣν ὅταν κατὰ φύσιν ἔχῃς, τότε

ἐμοίως, καὶ τὴν αὐτοῦ φιλανθρωπίαν ἐπιδείκνυσιν πλέον. Γρηγ. Νύσσ. - Ο τῇ φύσει ἀγαθὸς, καὶ ἀγαθῶν πάντων παρεκτικός. Ίδιον πάντως ἀγαθοῦ, τὸ ὠφελεῖν. Δημοσθ. - Οὐ τοσοῦτον ὁ λόγος, ὅσον χρηστὸς τρόπος πείθειν δύναται. Ποσιδίππου. Οἰσιν ὁ τρόπος ἐστὶν εύτακτος, τουτέοισι καὶ [βίος συντέταται. Τέχνῃ μὲν γνωρίμους ἐκτησάμην Πολλούς· διὰ τὸν τρόπον δὲ, τοὺς πλείστους [φίλους. Θεμιστοκλ. ---- Θεμιστοκλῆς χωρίον πωλῶν ἐκέ λευσε κηρύττειν, ὅτι καὶ γείτονα χρηστὸν ἔχει. Μενάνδρου. Σὺ μὲν παραινεῖς ταῦτα όσα σοι πρέπει, Εμὲ δὲ ποιεῖν τὸ καθῆκον, οὐχ ὁ σὸς λόγος, Εὖ ἴσθι ἀκριβῶς· ὁ δ᾽ ἴδιος πείθει τρόπος. Οὐδεὶς πονηρὸν πράγμα χρηστὸς ὢν ποιεῖ. Οὐ παντελῶς δεῖ τοῖς πονηροῖς ἐπιτρέπειν. Αλλ' ἀντιτάττεσθαι· εἰ δὲ μή, τ' ἄνω κάτω Ημῶν ὁ βίος λήσει μεταστραφείς όλος. Λευκίππης. Χρηστότης, τυγχάνουσα μὲν χά ρίτος, ἔτι μάλλον αύξεται· προπηλακισθεῖσα δὲ, εἰς ὀργὴν ἐρεθίζεται. Περίθου. Πολλών χρημάτων, τὸ χρηστὸν εἶναι λυσιτελέ Τρόπος ἐστὶ χρηστὸς ἀσφαλέστερος νόμου. [στερόν ἐστι. Τὸν μὲν γὰρ οὐδεὶς ἂν διαστρέψαι ποτέ Ρήτωρ δύναιτο· τὸν δ' ἄνω τε καὶ κάτω Λόγος ταράσσων πολλάκις λυμαίνεται. ΛΟΓΟΣ ΝΑ Περὶ νόμου. 'Ιωάν. η'. - "Η κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία ἐστὶν, ὅτι μόνος οὐκ εἰμὶ, ἀλλ' ἐγὼ καὶ ὁ πέμψας με. Καὶ ἐν τῷ νόμῳ τῷ ὑμετέρῳ γέγραπται, "Οτι δύο ἀνθρώ των μαρτυρία ἀληθής ἐστιν. Ρωμ. β. — Οσοι ἀνόμως ἥμαρτον, ἀνόμως καὶ ἀπολοῦνται· καὶ ὅσοι ἐν νόμῳ ἥμαρτον, διὰ νόμου κριθήσονται. Παροιμ. κθ'. - Τὸ νόμον γνῶναι, διανοίας ἐστὶν ἀγαθῆς. Σιράχ και. — Ο φυλάσσων νόμον Κυρίου, κρατεί τοῦ ἐννοήματος αὐτοῦ. Η Ρτου. ΧΧΙΧ, 18. ΣΣΙ, Η κρίσις ἡ ἐμὴ δικαία. ἀληθής. δικαίαν (ρ) Νόμον Κυρίου, κρατεῖ. νόμον, κατακρατεί, κρατεί Κυρίου, κρατεῖ τοῦ ἐννοήματος αὐτοῦ, κρατῶμεν τῆς ὁμολο γίας. κρατεῖν γὰρ οἶμαι τῆς λέξεως οὕτως ἐχούσης κατακρατεί,

Βασιλ. Εἰ τὰ ἄλογα ἐπινοητικὰ καὶ φυλακτικά τῆς αὐτῶν σωτηρίας εἰσὶ, καὶ οἶδε τὸ αἱρετὸν αὐτοῦ καὶ τὸ φευκτὸν ἰχθύς· τί ἐροῦμεν ἡμεῖς οἱ λόγοις τετιμημένοι, καὶ νόμοις πεπαιδευμένοι, ἐπαγγελίαις προτραπέντες, Πνεύματι σοφισθέντες· εἶτα τῶν ἀλόγων ἰχθύων ἀλογώτερον τὰ καθ' ἑαυτοὺς διατιθέ μενοί, μὴ πειθόμενοι τῷ νόμῳ ὑπείκειν; Οὐ δυνατὸν σωθῆναι μὴ ποιοῦντα τὰ κατ' ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἔργα· οὔτε τὸ παριδεῖν τι τῶν προστε ταγμένων ἀκίνδυνον. Δεινὴ γὰρ ἡ ἔπαρσις, κριτὰ; ἡμᾶς τοῦ νομοθέτου καθέζεσθαι, καὶ τοὺς μὲν ἐγε κρίνειν τῶν νόμων, τοὺς δὲ παραπέμπεσθαι. Εἰ γὰρ δεξ τέλειον εἶναι τὸν τοῦ Θεοῦ ἄνθρωπον, ἀνάγκη πᾶσα διὰ πάσης ἐντολῆς καταρτισθῆναι, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ· ἐπεὶ κατὰ τὸν θεῖον νόμον κἂν καθαρὸν ᾖ τὸν τελούμενον, [ἂν μὴ τέλειον καὶ ὁλόκληρον,] ἀπρόσδεκτον εἰς θυσίαν τῷ θεῷ. Θεολόγου. -- Εἰ μὲν οὖν ἐμείναμεν ὅπερ ἦμεν, καὶ τὴν ἐντολὴν ἐφυλάξαμεν, ἐγενόμεθα ἂν ὅπερ οὐκ ἡμέν. Ως ήδιόν τι μανθάνειν, ή διδάσκειν περὶ Θεοῦ. Λόγῳ μὲν εὐσεβοῦντες ὀλίγα, ἔργῳ δὲ πλείο να· καὶ τῇ τηρήσει τῶν νόμων μάλλον, ἢ τῷ θαυμάζειν τὸν νομοθέτην, τὸ περὶ αὐτὸν φίλτρον ἐπιδεικνύμενοι. Νόμοις ὑπόκεισαι καὶ κανόσι Δεσποτικοίς, καθ' Ο οὕς σε προσήκει ζῇν. Καὶ τοῦτο ἀπὸ σαυτοῦ πρῶτ τον κατανόησον, ὅτι καὶ ἡ ψυχή σου πανταχόθεν τοῖς τῆς ἀρετῆς ὑπόκειται παραγγέλμασιν. Ελαβες καὶ σῶμα παρὰ τοῦ Κτίσαντος, πέντε αἰσθήσεσιν εἰς τὰς τῆς ζωῆς χρείας οικονομούμενον. Εἰσὶ δὲ οὐδὲ αὗται ἐλεύθεροι καὶ αὐτόνομοι· ἀλλ᾽ ἑκάστη δούλη νόμων ἐστί. Καὶ πρῶτος ἀκούει ὁ ὀφθαλμός. Βλέπε, φησὶν, καὶ θεώρει & βλέπειν καλόν· καὶ, βέλτιον ἐκκόπτειν αὐτὸν, ὅταν ἄτακτα βλέπῃ καὶ ἐπιζήμια. Εχει καὶ ἡ ἀκοὴ παράγγελμα, καὶ ἡ γλῶσσα καὶ αἱ λοιπαὶ ὁμοίως. Ούτε πλέοντας παρὰ τόπον ὁρμεῖν ἀσφαλὲς, οὔτε ζώντας παρὰ νόμον βιοῦν ἀκίνδυνον. Νόμους φυλάττων, τοὺς φόβους ἔξω βαλείς Φόβου γὰρ ἔξω πᾶς ὁ τοῦ νόμου φύλαξ. Δύο μὲν τὰ διάγοντα ἡμᾶς ἐστι· φύσις καὶ νό μος· κρατεῖ δὲ τοῦ νόμου ἡ φύσις. Χρυσοστ. — Ισασι καὶ οἱ νόμοι τὰ ἐξ ἀνάγκης συγγινώσκειν ἁμαρτήματα. Εἴδη τῶν νόμων τρία· νόμος ὁ τῆς φύσεως, νόμος ὁ τοῦ γράμματος, ὁ τῷ Μωϋσεῖ δοθεὶς, νόμος ὁ τῆς χάριτος. ΝΟΤΑ. Κἂν καθαρόν, ἀπρόσδεκτον. ἄμωμον,

ρεσιν ὀχυρωμάτων λογισμούς καθαιροῦντες, καὶ πᾶν ὕψωμα επαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπὸ ακοὴν τοῦ Χριστοῦ. Παροιμ. ιε'. - Οδοὶ ζωῆς διανοήματα συνετού ἀπὸ τῶν διανοημάτων αὐτοῦ (ε) πλησθήσεται ἀνὴρ ἀγαθῶν. Παροιμ. ιβ'. — Λογισμοί δικαίων κρίματα. Παροιμ. ιθ'. — Πολλοὶ λογισμοὶ ἐν καρδίᾳ ἀνδρός ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Θεοῦ κρατήσει εἰς τὸν αἰῶνα. Σιράχ κζ'. — Εν σείσματι κοσκίνου (ι) διαμε! νει κοπρία· οὕτως σκύβαλα ἀνθρώπου ἐν λογισμῷ αὐτοῦ. Βασιλ. Ἐκ λογικοῦ γὰρ καὶ ἀλόγου, κατὰ τὸ Ἑλληνικὸν πρὸς φυσιολογίαν πλάσμα, ὥσπερ τινὰ κένταυρον, συνθεὶς ὁ Δημιουργὸς ὅλον τὸν ἄνθρωπον τῷ ἀνθρωπομόρφῳ ἀπὸ κεφαλῆς ἕως στέρνων ἄνωθεν μέρει, τὸ ἀπὸ ὀμφαλοῦ ἕως ὀσφύος καθάπερ ίππου, φύσιν (πρός τε τὰς γαστρός ἡδονὰς κτηνώδες υπάρ χον, καὶ πρὸς τὰς μίξεις αλόγως κινούμενον) κάτω θεν φέρον προσήρμοσεν· οὐχ ὑπὸ τοῦ ἀλόγου μέρους τὸ λογικὸν ἐξαρπάζεσθαι βουληθείς, ἀλλὰ τῷ λογικῷ ὑποβεβλημένον ἔχοντι τὸ ἄλογον μέρος, ἡνιοχεί σθαι πρὸς τὰς τῆς φύσεως ἀνάγκας, πανσόφως ενθείς. Τοῦ αὐτοῦ 30 Ὁ τὴν θείαν ἀπάθειαν κατορ θῶσαι σπουδάζων, ἀδούλωτον παντὶ πάθει ὀφείλει φυλάξαι τὴν ἑαυτοῦ λογισμόν. Θεολόγου. Κρείσσων λογισμός πράξεων χρημάτων· τὰ μὲν γὰρ τῆς φθορᾶς ἐστιν, ὁ δὲ ἵσταται. Χρυσοστ. Διὰ τοῦτο πτερὰ τοῖς στρουθίοις, ἵνα φύγῃ παγίδα· καὶ διὰ τοῦτο λογισμὸς τοῖς ἀνθρώ τοις ἵνα ἐκφύγωσιν ἁμαρτήματα. Οὐ παύεται λογισμοὺς ἡ διάνοια τίκτουσα· σὺ δὲ, τοὺς μὲν φαύλους εκτιλλε, τοὺς δὲ ἀγαθούς γεώργει. Οὐχ ἡ τῶν πράξεων ἀποχὴ δικαιοί τὸν πιστὸν, ἀλλ᾽ ἡ τῶν ἐννοιῶν ἀγνεία καὶ εἰλικρί Κλήμεντ. 18 Αλλ. Χρυσοστ. γεια. Πλουτάρχ. — Επισκοτεῖ τῷ μὲν ἡλίῳ πολλάκις, τὰ νέφη· τῷ δὲ λογισμῷ, τὰ πάθη. ΝΟΤΑ. Ἀπὸ τῶν διανοημάτων αὐτοῦ. οἱ ἀπὸ καρπών στόματος, ψυχὴ ἀνδρὸς πλησθήσεται ἀγα θῶν (ι) Εν σείσματι κοσκίνου. κοπρίαν, κόνις οὕτως, σκύβαλα ἀν θρώπου. σκύβαλα. ἀπορία,

ρεσιν ὀχυρωμάτων λογισμούς καθαιροῦντες, καὶ πᾶν ὕψωμα επαιρόμενον κατὰ τῆς γνώσεως τοῦ Θεοῦ, καὶ αἰχμαλωτίζοντες πᾶν νόημα εἰς τὴν ὑπὸ ακοὴν τοῦ Χριστοῦ. Παροιμ. ιε'. - Οδοὶ ζωῆς διανοήματα συνετού ἀπὸ τῶν διανοημάτων αὐτοῦ (ε) πλησθήσεται ἀνὴρ ἀγαθῶν. Παροιμ. ιβ'. — Λογισμοί δικαίων κρίματα. Παροιμ. ιθ'. — Πολλοὶ λογισμοὶ ἐν καρδίᾳ ἀνδρός ἡ δὲ βουλὴ τοῦ Θεοῦ κρατήσει εἰς τὸν αἰῶνα. Σιράχ κζ'. — Εν σείσματι κοσκίνου (ι) διαμε! νει κοπρία· οὕτως σκύβαλα ἀνθρώπου ἐν λογισμῷ αὐτοῦ. Βασιλ. Ἐκ λογικοῦ γὰρ καὶ ἀλόγου, κατὰ τὸ Ἑλληνικὸν πρὸς φυσιολογίαν πλάσμα, ὥσπερ τινὰ κένταυρον, συνθεὶς ὁ Δημιουργὸς ὅλον τὸν ἄνθρωπον τῷ ἀνθρωπομόρφῳ ἀπὸ κεφαλῆς ἕως στέρνων ἄνωθεν μέρει, τὸ ἀπὸ ὀμφαλοῦ ἕως ὀσφύος καθάπερ ίππου, φύσιν (πρός τε τὰς γαστρός ἡδονὰς κτηνώδες υπάρ χον, καὶ πρὸς τὰς μίξεις αλόγως κινούμενον) κάτω θεν φέρον προσήρμοσεν· οὐχ ὑπὸ τοῦ ἀλόγου μέρους τὸ λογικὸν ἐξαρπάζεσθαι βουληθείς, ἀλλὰ τῷ λογικῷ ὑποβεβλημένον ἔχοντι τὸ ἄλογον μέρος, ἡνιοχεί σθαι πρὸς τὰς τῆς φύσεως ἀνάγκας, πανσόφως ενθείς. Τοῦ αὐτοῦ 30 Ὁ τὴν θείαν ἀπάθειαν κατορ θῶσαι σπουδάζων, ἀδούλωτον παντὶ πάθει ὀφείλει φυλάξαι τὴν ἑαυτοῦ λογισμόν. Θεολόγου. Κρείσσων λογισμός πράξεων χρημάτων· τὰ μὲν γὰρ τῆς φθορᾶς ἐστιν, ὁ δὲ ἵσταται. Χρυσοστ. Διὰ τοῦτο πτερὰ τοῖς στρουθίοις, ἵνα φύγῃ παγίδα· καὶ διὰ τοῦτο λογισμὸς τοῖς ἀνθρώ τοις ἵνα ἐκφύγωσιν ἁμαρτήματα. Οὐ παύεται λογισμοὺς ἡ διάνοια τίκτουσα· σὺ δὲ, τοὺς μὲν φαύλους εκτιλλε, τοὺς δὲ ἀγαθούς γεώργει. Οὐχ ἡ τῶν πράξεων ἀποχὴ δικαιοί τὸν πιστὸν, ἀλλ᾽ ἡ τῶν ἐννοιῶν ἀγνεία καὶ εἰλικρί Κλήμεντ. 18 Αλλ. Χρυσοστ. γεια. Πλουτάρχ. — Επισκοτεῖ τῷ μὲν ἡλίῳ πολλάκις, τὰ νέφη· τῷ δὲ λογισμῷ, τὰ πάθη. ΝΟΤΑ. Ἀπὸ τῶν διανοημάτων αὐτοῦ. οἱ ἀπὸ καρπών στόματος, ψυχὴ ἀνδρὸς πλησθήσεται ἀγα θῶν (ι) Εν σείσματι κοσκίνου. κοπρίαν, κόνις οὕτως, σκύβαλα ἀν θρώπου. σκύβαλα. ἀπορία,

Ἐκ μὲν τοῦ ποδό; τὴν ἄκανθαν, ἐκ δὲ τῆς ἀλόγου ψυχῆς, τὴν ἄγνοιαν ὑπεξελέσθαι δεῖ. Φιλήμονος 10, – Ὁ τῷ λογισμῷ πάντα παρ' ἑαυτῷ σκοπῶν, τὸ κακὸν ἀφαιρεῖ, τἀγαθὸν δὲ λαμ βάνει. Ισοκράτους 5. — "Α ἄν σοι λογιζομένῳ βέλτιο στα, ταῦτα τοῖς ἔργοις ἐπιτέλει. Δεῖ ὥσπερ ἐξ εὐνομουμένης πόλεως φυγαδεύειν στασιαστὴν ἄνθρωπον, οὕτως ἐκ τῆς ψυχῆς τὸν πρὸς τὰ φαῦλα κεκλικότα λογισμόν. Τῷ γὰρ πάθει τοῦ σώματος, καὶ τὸ νερὸν τῆς ψυχῆς συνομολογεῖν ἀνέχεται. Επικτήτου. ποιεῖν. μὴ δεῖ ποιεῖν, μηδὲ ὑπονοοῦ Πυθαγόρου. - Αἰσχρὸν τοῖς τῶν μελιττών δε ρήμασι γλυκάζοντα τὴν κατάποσιν, τὸ τοῦ Θεοῦ δῶρον πικράζειν, τὸν λόγον, τῇ κακία. Θεύγους. – Τὸ γὰρ ἀντέχειν μὴ δύνασθαι τοῖς πόνοις, ἐπικρατεῖν δὲ τὴν ἡδονὴν, οἰκεῖόν ἐστι τῷ ἀλόγῳ μέρει τὰς ψυχᾶς· ὁ δὲ προαίρεσις ἐν ἀμφο τέροις αὐτοῖς γίνεται, καὶ τῷ λόγον ἔχοντι μέρει τὰς ψυχᾶς, καὶ τῷ ἀλόγῳ. ΛΟΓΟΣ Ε' Περὶ ἀφροσύνης, ἄφρονος καὶ ἀνοήτου, καὶ ἀπαι δεύτου καὶ μωρού. Ματθ. ζ'. Πᾶς ὁ ἀκούων μου τοὺς λόγους, καὶ μὴ ποιῶν αὐτοὺς, ὁμοιωθήσεται ἀνδρὶ μωρῷ. Α' Κορ. ιδ'. - Μὴ παιδία γίνεσθε ταῖς φρεσὶν, ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε· ταῖς δὲ φρεσὶ, τέλειοι γίνεσθε. Καρδία άφρονος, οδύνη τῷ κτησαμένῳ αὐτήν. Σολομ. τ. Χείλη άφρονος καταποντιοῦσιν αὐτ τόν. ᾿Αρχὴ λόγων στόματος αὐτοῦ, ἀφροσύνη, καὶ ἐσχάτη στόματος αὐτοῦ περιφέρεια πονηρά. Παροιμ. ις'. - Ανήρ άφρων ὀρύσσει ἑαυτῷ κακά· ἐπὶ δὲ τῶν ἑαυτοῦ χειλέων θησαυρίζει πῦρ. Παροιμ. ιη'. - Οὐ χρείαν ἔχει σοφίας ενδεής φρενῶν· μᾶλλον γὰρ ἄγεται ἀφροσύνῃ. Σιράχ κβ'. - Μετὰ ἄφρονος μὴ πληθύνης λό γους, καὶ πρὸς ἀσύνετον μὴ πορεύου. Σιράχ κβ'. — Ἐπὶ νεκρῷ κλαῦσον, ἐξέλιπε γὰρ φῶς· καὶ ἐπὶ μωρῷ κλαύσον, ἐξέλιπε γὰρ σύνεσις. Σιράχ κβ'. – Αμμον καὶ ἅλας καὶ βώλον σιδη ροῦν, ἀκοπώτερον ὑπενεγκεῖν, ἢ ἄνθρωπον ἄφρονα. Σιρὰχ δ. - Μὴ ὑποστρώσῃς ἀνθρώπῳ μωρῷ σε αυτόν. Σιράχ η. - Μετὰ μωρού μὴ συμβουλεύου, Σιράχ κβ'. - Συγκολλῶν ὄστρακον, ὁ διδάσκων μωρόν.. Αίσχος νόμιζε τὴν φρενῶν ἀκοσμίαν. Βασιλείου. Ὥσπερ οἱ ἀσθενοῦντες χρήζουσιν Ιατρικῆς, οὕτω σοφίας άφρονες επιδέονται. ΣΠ, ΣΧΗ, ΧΧΙΙ, 10 Αλλ. Φιλιστ. 30 "Αλ. Χαρικλ. " 55.

Ἐκ μὲν τοῦ ποδό; τὴν ἄκανθαν, ἐκ δὲ τῆς ἀλόγου ψυχῆς, τὴν ἄγνοιαν ὑπεξελέσθαι δεῖ. Φιλήμονος 10, – Ὁ τῷ λογισμῷ πάντα παρ' ἑαυτῷ σκοπῶν, τὸ κακὸν ἀφαιρεῖ, τἀγαθὸν δὲ λαμ βάνει. Ισοκράτους 5. — "Α ἄν σοι λογιζομένῳ βέλτιο στα, ταῦτα τοῖς ἔργοις ἐπιτέλει. Δεῖ ὥσπερ ἐξ εὐνομουμένης πόλεως φυγαδεύειν στασιαστὴν ἄνθρωπον, οὕτως ἐκ τῆς ψυχῆς τὸν πρὸς τὰ φαῦλα κεκλικότα λογισμόν. Τῷ γὰρ πάθει τοῦ σώματος, καὶ τὸ νερὸν τῆς ψυχῆς συνομολογεῖν ἀνέχεται. Επικτήτου. ποιεῖν. μὴ δεῖ ποιεῖν, μηδὲ ὑπονοοῦ Πυθαγόρου. - Αἰσχρὸν τοῖς τῶν μελιττών δε ρήμασι γλυκάζοντα τὴν κατάποσιν, τὸ τοῦ Θεοῦ δῶρον πικράζειν, τὸν λόγον, τῇ κακία. Θεύγους. – Τὸ γὰρ ἀντέχειν μὴ δύνασθαι τοῖς πόνοις, ἐπικρατεῖν δὲ τὴν ἡδονὴν, οἰκεῖόν ἐστι τῷ ἀλόγῳ μέρει τὰς ψυχᾶς· ὁ δὲ προαίρεσις ἐν ἀμφο τέροις αὐτοῖς γίνεται, καὶ τῷ λόγον ἔχοντι μέρει τὰς ψυχᾶς, καὶ τῷ ἀλόγῳ. ΛΟΓΟΣ Ε' Περὶ ἀφροσύνης, ἄφρονος καὶ ἀνοήτου, καὶ ἀπαι δεύτου καὶ μωρού. Ματθ. ζ'. Πᾶς ὁ ἀκούων μου τοὺς λόγους, καὶ μὴ ποιῶν αὐτοὺς, ὁμοιωθήσεται ἀνδρὶ μωρῷ. Α' Κορ. ιδ'. - Μὴ παιδία γίνεσθε ταῖς φρεσὶν, ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε· ταῖς δὲ φρεσὶ, τέλειοι γίνεσθε. Καρδία άφρονος, οδύνη τῷ κτησαμένῳ αὐτήν. Σολομ. τ. Χείλη άφρονος καταποντιοῦσιν αὐτ τόν. ᾿Αρχὴ λόγων στόματος αὐτοῦ, ἀφροσύνη, καὶ ἐσχάτη στόματος αὐτοῦ περιφέρεια πονηρά. Παροιμ. ις'. - Ανήρ άφρων ὀρύσσει ἑαυτῷ κακά· ἐπὶ δὲ τῶν ἑαυτοῦ χειλέων θησαυρίζει πῦρ. Παροιμ. ιη'. - Οὐ χρείαν ἔχει σοφίας ενδεής φρενῶν· μᾶλλον γὰρ ἄγεται ἀφροσύνῃ. Σιράχ κβ'. - Μετὰ ἄφρονος μὴ πληθύνης λό γους, καὶ πρὸς ἀσύνετον μὴ πορεύου. Σιράχ κβ'. — Ἐπὶ νεκρῷ κλαῦσον, ἐξέλιπε γὰρ φῶς· καὶ ἐπὶ μωρῷ κλαύσον, ἐξέλιπε γὰρ σύνεσις. Σιράχ κβ'. – Αμμον καὶ ἅλας καὶ βώλον σιδη ροῦν, ἀκοπώτερον ὑπενεγκεῖν, ἢ ἄνθρωπον ἄφρονα. Σιρὰχ δ. - Μὴ ὑποστρώσῃς ἀνθρώπῳ μωρῷ σε αυτόν. Σιράχ η. - Μετὰ μωρού μὴ συμβουλεύου, Σιράχ κβ'. - Συγκολλῶν ὄστρακον, ὁ διδάσκων μωρόν.. Αίσχος νόμιζε τὴν φρενῶν ἀκοσμίαν. Βασιλείου. Ὥσπερ οἱ ἀσθενοῦντες χρήζουσιν Ιατρικῆς, οὕτω σοφίας άφρονες επιδέονται. ΣΠ, ΣΧΗ, ΧΧΙΙ, 10 Αλλ. Φιλιστ. 30 "Αλ. Χαρικλ. " 55.

8 Β. βρίζοντας κ 64. Θεολόγου. Αἰσχρὸν νέον γέροντος ἀσθενέστερον Είναι, γέροντα δ' ἀφρονέστερον νέου. Ἦχοι θαλάσσης ἀνδρὸς ἄφρονος λόγος, θλίβοντες " ακτὰς, οὐ πιαίνουσι χλόαν. Χρυσοστ. Οὐδὲν οὕτω ποιεῖ μωροὺς ὡς πονη ρία. Οταν γὰρ ὕπουλος ᾖ, ὅταν ἀχάριστος, όταν οὐδὲν ἠδικημένος λυπῇ, πῶς οὐκ ἐσχάτης ἀνοίας εξοίσει δεῖγμα; Φίλωνος.- Πέφυκεν ἄφρων ἐπὶ μηδενὸς αἰσθάνε σθαι πράγματος ἢ ἑστάναι· καὶ ἔστιν αὐτῶν ζωή πᾶσα κρεμαμένη, βάσιν ἀκράδαντον οὐκ ἔχουσα. Μεῖζον ἀνθρώπῳ κακὸν ἀφροσύνης, οὐδέν ἐστι, τῷ ἴδιον τοῦ λογιστικοῦ γένους τὸν νοῦν ζημιωθέντι. Πέφυκεν ὁ ἄφρων ἀεὶ ἐπὶ τὸν ὀρθὸν [ἀργὸν] (α) λόγον κινούμενος, ἠρεμίᾳ καὶ ἀναπαύσει δυσμενής εἶναι. Οὔτε ἀῤῥώστου πληγὴν, οὔτε ἀνοήτου ἀπειλὴν δεῖ εὐλαβεῖσθαι. Πλουτάρχ. – Οδηγὸν τυφλὸν λαβεῖν καὶ σύμ βουλον ἀνόητον, ἴσον ἐστίν. Οὐχ οὕτω τοῖς ὀρφανοῖς παισὶν, ὡς τοῖς ἀνοήτοις ἀνδράσιν ἐπιτρόπους δεν παρείναι Οἱ ἐλαφροὶ τῶν ἀνθρώπων, ὥσπερ τὰ κενὰ τῶν ἀγγείων, εὐβάστακτοι τοῖς ὠτίοις εἰσίν. Κακόσιτος ἐστι πρὸς τὸν συμφέροντα λόγον ή τῶν ἀνοήτων ψυχή, οὐ παραδεχομένη τὸν σώζοντα νοῦν, ὥσπερ φάρμακον. Κράτης. - Κράτης ἀπείκαζε τοὺς ἀνοήτους τῶν ἀνθρώπων τοῖς τρυπάνοις· ἄνευ γὰρ δεσμοῦ καὶ ἀνάγκης, μηδὲν ἐθέλειν τῶν δεόντων ποιεῖν. Σέξτον. Οὔτε ἐν ἰχθύσι φωνὴν, οὔτε ἐν ἀπαι δεύτοις ἀρετὴν δεῖ ἐπιζητεῖν. Ζήνων. Τῶν τις ἐν ἀκαδημία νεανίσκων περὶ επιτηδευμάτων διελέγετο ἀφρονῶν. Ὁ δὲ Ζήνων, Ἐὰν μὴ τὴν γλῶσσαν, ἔφη, εἰς νοῦν ἀποβρέξας διαλέγῃς, πολὺ πλείω ἔτι καὶ ἐν τοῖς λόγοις πλημ μελήσεις. Δημάδης. Δημάδης τοὺς ᾿Αθηναίους είκαζεν αὐλοῖς, ὧν εἴ τις ἀφέλοι τὴν γλῶτταν, τὸ λοιπὸν οὐδέν ἐστιν. Λουκ. ι8. ΛΟΓΟΣ ΣΑ' 13. Περὶ ἀσωτίας. Καὶ μετ᾿ οὐ πολλὰς ἡμέρας συν αγαγὼν ἅπαντα ὁ νεώτερος υἱὸς ἀπεδήμησεν εἰς χώ ραν μακράν, καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν οὐσίαν αὐτ τοῦ, ζῶν ἀσώτως. Εφ. ε'. - Μὴ μεθύσκεσθε οίνῳ, ἐν ᾧ ἐστιν ἀσω τία (0-7). (κ) Ἐπὶ τὸν ὀρθὸν λόγον. ἀργόν, του, ὀρθόν, σαθρον σαθροι λόγοι ὀρθὸν Ἐν ᾧ ἐστιν ασωτεία.

Παροιμ. κθ'. Ος καταστατα ᾷ ἐκ παιδός Α. ἀσώτως, οἰκέτης ἔσται· ἔσχατον δὲ ὀδυνηθήσεται; ἐφ' ἑαυτῷ. Σιράχ ς'. - Τα φύλλα σου καταφάγεσαι ἀσύ τως καὶ τοὺς καρπούς σου ἀπολέσεις, καὶ ἀφ ήσεις σεαυτῷ ὡς φύλλον ξηρόν. Βασιλείου. Οὐδὲ γὰρ φειδόμενα καθάπαξ πλούτου,ἐῤῥιμμένους χαμαὶ παρατρέχομεν ἀδελφοὺς, οὐδὲ τοῖς παισὶν ἢ τοῖς ἄλλοις οἰκείοις τὴν εὐπορίαν φυλάττοντες, ἀποκλείομεν τοῖς δεομένοις τὰς ἀκοάς ἀλλὰ τὴν δαπάνην μετατιθέντες ἐπὶ τοῖς χείρουσι, καὶ τὸ φιλότιμον ἀκόνην πονηρίας ποιούμενοι τοῖς ταύτην ἐπιτηδεύουσι. Πόσαι γὰρ ἢ πόσοι τῶν ἐνίων περιεστήκασι τράπεζαν; Οἱ μὲν αἰσχροῖς ῥήμασι τὸν ἐστιάτορα θέλγοντες, οἱ δὲ ἀτόποις βλέμματι το καὶ σχήμασι τὸ τῆς ἀκρασίας ἐκκαίουσι πῦρ· οἱ δὲ τοῖς εἰς ἀλλήλους σκώμμασι γέλωτα τῷ κεκληκότι κατασκευάζειν ἐθέλοντες· καὶ οὗτοι δὲ, οὐ τὸ ἔστια θῆναι λαμπρῶς μόνον κερδαίνουσιν, ἀλλὰ καὶ τὰς χεῖρας πεπληρωμένας πολυτελών δώρων κατο άγουσιν. Θεολόγου. – Τῆς αὐτῆς δυσχερείας ἐστὶ, καὶ κτήσασθαί τι τῶν ἀγαθῶν οὐχ ὑπάρχον, καὶ κτηθέν διασώσασθαι. Τοῦ μὲν γὰρ δαπαναν ἡ φιλοδοξία τοῖς πολλοῖς παρέχει το πρόθυμον· οὗ δὲ ἀφανὴς ἡ ἐπίδοσις, καὶ τὸ παρέχειν ἀμβλύτερον. Χρυσόστ. Εἰ παιδὸς ἐπετρόπευες, καὶ λαβὼν τὰ αὐτοῦ περιεώρας αὐτὸν ἐν τοῖς ἐσχάτοις ὄντα, μυρίους ἂν εἶχες κατηγόρους, καὶ τὴν ἀπὸ τῶν να μον, ἔδωκας ἂν δίκην· τὰ δὲ τοῦ Χριστοῦ λαβών, καὶ οὕτως μάτην ἀναλίσκων, οὐχ ἡγῇ δώσειν εύ Ούνας Δίωνος. - Μηδέποτε μάτην χρήματα σπούδαζε ἀναλίσκειν, ἐξ οὗ οὐδεμία προσγίνεται εύκλεια. Πλοὗτος γὰρ ἀκριβῆς, οὐχ οὕτως ἐκ τοῦ πολλὰ λαμβάνειν, ὡς ἐκ τοῦ μὴ πολλὰ ἀναλίσκειν ἀθροί ζεται. Μενάνδρου. Τοὺς τὸν ἴδιον δαπανώντες αλογίστως βίον, Τι καλῶς ἀκούειν, ταχὺ ποιεῖ πᾶσι κακῶς. Χίλωνος. -- Δαπανώμενος ἐφ᾽ ἃ μὴ δεῖ, ὀλίγος ἔσῃ ἐφ᾽ ἃ δεῖ. Τὸ μὴ κεκτῆσθαι πλοῦτον, βλάβην οὐ κομίζει τοσαύτην· τὸ δὲ τοῖς οὖσι κακῶς κεχρῆσθαι, ἀπόλε λυσι τὸν οὕτως, φασί, κεχρημένου βίον (π). ΝΟΤΑ. Καὶ τούτου γὰρ ἀμετρία θυμώδεις ποιεῖ καὶ θρασεῖς καὶ ἀκροσφαλεῖς, ὀργίλους τε καὶ χαλεπούς. τῶν ὑπὸ γαστέρα, (γ) Καταφάγεσαι ἀσώτως. ἀσώτως ὡς φύλλον ξηρόν, ὡς ξύλον ξηρον, τό, σεαυτῷ. Τὲν οὕτως κεχρημένον βίον. τὸν ὄντως κεχρημένον

Ο Πλουτάρχ. — Ὁ τῶν ἀσώτων βίος, ώσπερ καθ' ἡμέραν ἀποθνήσκων ἐκφέρεται. Πλούσιον δὲ ἄσωτον θεασάμενος ἐλαίας ἐσθίοντε καὶ ὕδωρ πίνοντα, ἔφη· Εἰ οὕτως ἠρίστας, οὐκ ἂν οὕτως ἐδείπνεις. Κυψέλλου. – Φειδόμενον κρείττόν ἀποθανεῖν, ἢ ζῶντα ἐνδεῖσθαι. Πλάτων. — Πλάτων ὁ σοφὸς, ἰδὼν μειράκιον εὐο γενὲς ἀσώτως τὴν γονικὴν οὐσίαν ἀναλώσαντα, καὶ ἐπὶ θύραις πανδοχείου ἄρτον ἐσθίοντα καὶ ὕδωρ πέ νοντα, πρὸς αὐτὸν ἔφη· Εἰ οὕτως κατά γνώμην ηρε στας, οὐκ ἂν οὕτως ἐδείπνεις. Διογένης. — Ὁ αὐτὸς προσελθών τινὶ μειρακίῳ, καταβεβρωκότι τὰ πατρῷα, ήτει αὐτὸν δέκα δρα χμάς. Τοῦ δὲ τὴν αἰτίαν ερομένου, δι᾿ ἣν παρὰ μὲν τῶν ἄλλων ὁδολὸν λαμβάνει, παρὰ δὲ αὐτοῦ δραχμάς δέκα αἰτεῖ, εἶπεν, ὅτι παρὰ μὲν τῶν ἄλλων ἐλπίζω λήψεσθαι πολλάκις· παρὰ σοῦ δὲ οὐκέτι. Ξενοφώντ. - Οὐ γὰρ μὴ λαβεῖν τὰ ἀγαθὰ οὕτω χαλεπὸν, ὡς τὸ λαβόντα στερηθῆναι. Διφίλου. Εργον συναγαγεῖν σωρὸν ἐν πολλῷ χρόνῳ, Εν ἡμέρᾳ δὲ διαφορῆσαι βάδιον. Ζήνων. Ζήνων πρὸς τοὺς ἀπολογουμένους ὑπὲρ τῆς αὐτῶν ἀσωτίας, καὶ λέγοντας, ἐκ πολλού περιόντος ἀναλίσκειν, ἔλεγεν· Εἴ που καὶ τοῖς με γείροις συγγνώσεσθε, ἐὰν ἀλμυρὰ λέγωσι πεποιηκέ και τὰ ὄψα, ὅτι πλῆθος ἀλῶν αὐτοῖς ὑπάρχει. ΛΟΓΟΣ ΣΒ' Μ Περὶ συνηθείας καὶ ἔθους. Ρωμ. ζ. -- Συνήδομαι τῷ νόμῳ τοῦ Θεοῦ κατό τὸν ἔσω ἄνθρωπον· βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου, ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου, καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρ τίας, τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου. Σολομ. 18. - Χρόνῳ κρατυνθὲν τὸ ἀσεβὲς ἔθος, ὡς νόμος διεφυλάχθη, Σιράχ ιδ'.—Ανθρωπος συνεθιζόμενος λόγοις ένει δισμοῦ, εἰς τὴν αἰῶνα (α) οὐ μὴ παιδευθῇ. Βασιλ. — Οὔτε ἐν κηρῷ γράψαι δυνατόν, μή προκαταλεάναντα τοὺς ἐναποκειμένους χαρακτῆρας οὔτε ψυχῇ θεία παραθέσθαι, μὴ τὰς ἐκ τοῦ ἔθους προλήψεις εξελόντα. Οὐδὲν οὕτως ἐπιθυμητόν, ὡς μὴ τῇ συνεχείᾳ τῆς ἀπολαύσεως εὐκαταφρόνητον γίνεσθαι· ὧν δὲ στα νία ἡ κτῆσις, περισπούδαστος ἡ ἀπόλαυσις. Παλαιωθὲν γὰρ τραῦμα ψυχῆς, καὶ κακοῦ μελέτη χρόνῳ βεβαιωθεῖσα, δυσίατός ἐστιν, ἢ καὶ παντελῶς (βίο) (α) Εἰς τὸν αἰῶνα. ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ.

Ο Πλουτάρχ. — Ὁ τῶν ἀσώτων βίος, ώσπερ καθ' ἡμέραν ἀποθνήσκων ἐκφέρεται. Πλούσιον δὲ ἄσωτον θεασάμενος ἐλαίας ἐσθίοντε καὶ ὕδωρ πίνοντα, ἔφη· Εἰ οὕτως ἠρίστας, οὐκ ἂν οὕτως ἐδείπνεις. Κυψέλλου. – Φειδόμενον κρείττόν ἀποθανεῖν, ἢ ζῶντα ἐνδεῖσθαι. Πλάτων. — Πλάτων ὁ σοφὸς, ἰδὼν μειράκιον εὐο γενὲς ἀσώτως τὴν γονικὴν οὐσίαν ἀναλώσαντα, καὶ ἐπὶ θύραις πανδοχείου ἄρτον ἐσθίοντα καὶ ὕδωρ πέ νοντα, πρὸς αὐτὸν ἔφη· Εἰ οὕτως κατά γνώμην ηρε στας, οὐκ ἂν οὕτως ἐδείπνεις. Διογένης. — Ὁ αὐτὸς προσελθών τινὶ μειρακίῳ, καταβεβρωκότι τὰ πατρῷα, ήτει αὐτὸν δέκα δρα χμάς. Τοῦ δὲ τὴν αἰτίαν ερομένου, δι᾿ ἣν παρὰ μὲν τῶν ἄλλων ὁδολὸν λαμβάνει, παρὰ δὲ αὐτοῦ δραχμάς δέκα αἰτεῖ, εἶπεν, ὅτι παρὰ μὲν τῶν ἄλλων ἐλπίζω λήψεσθαι πολλάκις· παρὰ σοῦ δὲ οὐκέτι. Ξενοφώντ. - Οὐ γὰρ μὴ λαβεῖν τὰ ἀγαθὰ οὕτω χαλεπὸν, ὡς τὸ λαβόντα στερηθῆναι. Διφίλου. Εργον συναγαγεῖν σωρὸν ἐν πολλῷ χρόνῳ, Εν ἡμέρᾳ δὲ διαφορῆσαι βάδιον. Ζήνων. Ζήνων πρὸς τοὺς ἀπολογουμένους ὑπὲρ τῆς αὐτῶν ἀσωτίας, καὶ λέγοντας, ἐκ πολλού περιόντος ἀναλίσκειν, ἔλεγεν· Εἴ που καὶ τοῖς με γείροις συγγνώσεσθε, ἐὰν ἀλμυρὰ λέγωσι πεποιηκέ και τὰ ὄψα, ὅτι πλῆθος ἀλῶν αὐτοῖς ὑπάρχει. ΛΟΓΟΣ ΣΒ' Μ Περὶ συνηθείας καὶ ἔθους. Ρωμ. ζ. -- Συνήδομαι τῷ νόμῳ τοῦ Θεοῦ κατό τὸν ἔσω ἄνθρωπον· βλέπω δὲ ἕτερον νόμον ἐν τοῖς μέλεσί μου, ἀντιστρατευόμενον τῷ νόμῳ τοῦ νοός μου, καὶ αἰχμαλωτίζοντά με ἐν τῷ νόμῳ τῆς ἁμαρ τίας, τῷ ὄντι ἐν τοῖς μέλεσί μου. Σολομ. 18. - Χρόνῳ κρατυνθὲν τὸ ἀσεβὲς ἔθος, ὡς νόμος διεφυλάχθη, Σιράχ ιδ'.—Ανθρωπος συνεθιζόμενος λόγοις ένει δισμοῦ, εἰς τὴν αἰῶνα (α) οὐ μὴ παιδευθῇ. Βασιλ. — Οὔτε ἐν κηρῷ γράψαι δυνατόν, μή προκαταλεάναντα τοὺς ἐναποκειμένους χαρακτῆρας οὔτε ψυχῇ θεία παραθέσθαι, μὴ τὰς ἐκ τοῦ ἔθους προλήψεις εξελόντα. Οὐδὲν οὕτως ἐπιθυμητόν, ὡς μὴ τῇ συνεχείᾳ τῆς ἀπολαύσεως εὐκαταφρόνητον γίνεσθαι· ὧν δὲ στα νία ἡ κτῆσις, περισπούδαστος ἡ ἀπόλαυσις. Παλαιωθὲν γὰρ τραῦμα ψυχῆς, καὶ κακοῦ μελέτη χρόνῳ βεβαιωθεῖσα, δυσίατός ἐστιν, ἢ καὶ παντελῶς (βίο) (α) Εἰς τὸν αἰῶνα. ἐν πάσαις ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ.

ανίατος, ὡς τὰ πολλὰ τῆς ἔξεως εἰ; φύσιν μεθιστα- & μένης. Εθους χωρισμὸς, καὶ τοῖς ἀλόγοις ἐστὶ δυσφο ρώτατος. Καί ποτε είδον ἐγὼ βοῦν ἐπὶ φάτνης δα κρύοντα, τοῦ συννόμου αὐτοῦ καὶ ὁμοζύγου τελευτή σαντος. Θεολόγου. -- Ῥᾷον γὰρ ἀπ᾿ ἀρχῆς μὴ ἐνδοῦναι κακίᾳ καὶ προσιοῦσαν διαφυγεῖν, ἢ προβαίνουσαν ἀνακόψαι καὶ φανῆναι ταύτης ανώτερος. Δικτύῳ κομίζειν ὕδωρ καὶ πλίνθον πλύνειν εὐπε τὲς, ἡ κακίαν φυτευθείσαν χρόνῳ πολλῷ ἐν ἀνθρώ που ψυχῇ ἐξελεῖν δυνατόν. Χρυσοστ. - Οὐδὲν οὕτως ἰσχυρὸν παρὰ ἀνθρώ ποις, ὡς συνηθείας παλαιάς τυραννίς. Τινὲς τῶν ἔξωθεν, δευτέραν φύσιν τὴν συνήθειαν ἐκάλεσαν. Δεινὸν ἡ συνήθεια κατασχεῖν πρὸς ἑαυτὴν, καὶ μὴ συγχωρήσαι πάλιν διαναστῆναι ἐπὶ τὴν πρώτην ἕξιν τῆς ἀρετῆς. Ψυχὴ ἅπαξ ἁμαρτία 'σπεισαμένη, καὶ ἀναλγήτως διατεθεῖσα, πολλὴν παρέχει τῷ νοσήματι την προσ Θήκην. Πολλάκις τὴν φλόγα περὶ τὴν ἀρχὴν μὴ σβεννύν τες, εἰς μέγα ναυάγιον κατήντησαν. Μὴ ἔχουσα γὰρ ἁμαρτία τὸν εἰς πρόσω προβῆναι κωλύοντα, ἵππω ἔοικε τὸν χαλινὸν ἀποῤῥίψαντι καὶ τὸν ἀναβάτην κρημνίζοντι. Κλήμεντος 'Ρώμης. - "Ο γάρ μισεί τις διὰ τὴν ἐπιοῦσαν τῇ ἡλικίᾳ σύνεσιν, τοῦτο διὰ τὴν πολυ χρόνιον τῶν κακῶν συνήθειαν πράττειν συναναγ κάζεται, δεινὴν σύνοικον τὴν ἁμαρτίαν παρειλη. φώς. Βοιωτῶν ἔνιοι τοὺς χρεώστας οὐκ ἀποδιδόντας “, εἰς ἀγορὰν ἄγοντες, καθήσ[θ]αι κελεύουσιν· εἶτα κα φινον ἐπιβάλλουσιν αὐτῷ· ὃς δ᾽ ἂν κοφινωθῇ, ἄτιμος γίνεται. Δοκεῖ δὲ τοῦτο πεπονθέναι καὶ ὁ Εὐριπίδου πατὴρ Βοιωτὸς ὢν τὸ γένος. Πέρσαις δ μὴ ποιεῖν ἔξεστιν, οὐδὲ λέγουσιν. Ἐὰν δέ τις πατέρα κτείνῃ, λιτὸν αὐτὸν οἴονται ἐὰν δὲ τινα προστάξῃ βασιλεὺς μαστιγώσαι, εὐχαριστεῖ ὡς ἀγαθοῦ τυχών, ὅτι αὐτοῦ ἐμνήσθη ὁ βασιλεύς. "Αθλα. δὲ λαμβάνουσι παρὰ βασιλέως πολυτεκνίας· οἱ δὲ παῖδες παρ' αὐτοῖς ὥσπερ μαθήματα τὸ ἀληθεύειν διδάσκονται. Φίλων. — Έγχρονίζον ἦθος φύσεως κραταιότε ρόν ἐστι· καὶ μικρὰ μὴ κωλυόμενα ἁμαρτήματα, φύεται καὶ ἐπιδίδοται πρὸς μέγεθος συναυξά νοντα. Μηδαμῶς τὴν φύσιν αιτιώμεθα πάντα γὰρ βίον ἡδὺν ἡ ἀηδῆ ἡ συνήθεια ποιεῖ. Χαρικλ. - Πάθος γὰρ ἅπαν, τὸ μὲν ὀξέως γινω ΝΟΤΕ. Διτὸν αὐτὸν οἶονται. ὑποβλητόν, Τό, Αετόν, λιτός,

ανίατος, ὡς τὰ πολλὰ τῆς ἔξεως εἰ; φύσιν μεθιστα- & μένης. Εθους χωρισμὸς, καὶ τοῖς ἀλόγοις ἐστὶ δυσφο ρώτατος. Καί ποτε είδον ἐγὼ βοῦν ἐπὶ φάτνης δα κρύοντα, τοῦ συννόμου αὐτοῦ καὶ ὁμοζύγου τελευτή σαντος. Θεολόγου. -- Ῥᾷον γὰρ ἀπ᾿ ἀρχῆς μὴ ἐνδοῦναι κακίᾳ καὶ προσιοῦσαν διαφυγεῖν, ἢ προβαίνουσαν ἀνακόψαι καὶ φανῆναι ταύτης ανώτερος. Δικτύῳ κομίζειν ὕδωρ καὶ πλίνθον πλύνειν εὐπε τὲς, ἡ κακίαν φυτευθείσαν χρόνῳ πολλῷ ἐν ἀνθρώ που ψυχῇ ἐξελεῖν δυνατόν. Χρυσοστ. - Οὐδὲν οὕτως ἰσχυρὸν παρὰ ἀνθρώ ποις, ὡς συνηθείας παλαιάς τυραννίς. Τινὲς τῶν ἔξωθεν, δευτέραν φύσιν τὴν συνήθειαν ἐκάλεσαν. Δεινὸν ἡ συνήθεια κατασχεῖν πρὸς ἑαυτὴν, καὶ μὴ συγχωρήσαι πάλιν διαναστῆναι ἐπὶ τὴν πρώτην ἕξιν τῆς ἀρετῆς. Ψυχὴ ἅπαξ ἁμαρτία 'σπεισαμένη, καὶ ἀναλγήτως διατεθεῖσα, πολλὴν παρέχει τῷ νοσήματι την προσ Θήκην. Πολλάκις τὴν φλόγα περὶ τὴν ἀρχὴν μὴ σβεννύν τες, εἰς μέγα ναυάγιον κατήντησαν. Μὴ ἔχουσα γὰρ ἁμαρτία τὸν εἰς πρόσω προβῆναι κωλύοντα, ἵππω ἔοικε τὸν χαλινὸν ἀποῤῥίψαντι καὶ τὸν ἀναβάτην κρημνίζοντι. Κλήμεντος 'Ρώμης. - "Ο γάρ μισεί τις διὰ τὴν ἐπιοῦσαν τῇ ἡλικίᾳ σύνεσιν, τοῦτο διὰ τὴν πολυ χρόνιον τῶν κακῶν συνήθειαν πράττειν συναναγ κάζεται, δεινὴν σύνοικον τὴν ἁμαρτίαν παρειλη. φώς. Βοιωτῶν ἔνιοι τοὺς χρεώστας οὐκ ἀποδιδόντας “, εἰς ἀγορὰν ἄγοντες, καθήσ[θ]αι κελεύουσιν· εἶτα κα φινον ἐπιβάλλουσιν αὐτῷ· ὃς δ᾽ ἂν κοφινωθῇ, ἄτιμος γίνεται. Δοκεῖ δὲ τοῦτο πεπονθέναι καὶ ὁ Εὐριπίδου πατὴρ Βοιωτὸς ὢν τὸ γένος. Πέρσαις δ μὴ ποιεῖν ἔξεστιν, οὐδὲ λέγουσιν. Ἐὰν δέ τις πατέρα κτείνῃ, λιτὸν αὐτὸν οἴονται ἐὰν δὲ τινα προστάξῃ βασιλεὺς μαστιγώσαι, εὐχαριστεῖ ὡς ἀγαθοῦ τυχών, ὅτι αὐτοῦ ἐμνήσθη ὁ βασιλεύς. "Αθλα. δὲ λαμβάνουσι παρὰ βασιλέως πολυτεκνίας· οἱ δὲ παῖδες παρ' αὐτοῖς ὥσπερ μαθήματα τὸ ἀληθεύειν διδάσκονται. Φίλων. — Έγχρονίζον ἦθος φύσεως κραταιότε ρόν ἐστι· καὶ μικρὰ μὴ κωλυόμενα ἁμαρτήματα, φύεται καὶ ἐπιδίδοται πρὸς μέγεθος συναυξά νοντα. Μηδαμῶς τὴν φύσιν αιτιώμεθα πάντα γὰρ βίον ἡδὺν ἡ ἀηδῆ ἡ συνήθεια ποιεῖ. Χαρικλ. - Πάθος γὰρ ἅπαν, τὸ μὲν ὀξέως γινω ΝΟΤΕ. Διτὸν αὐτὸν οἶονται. ὑποβλητόν, Τό, Αετόν, λιτός,

σκόμενον, εἰβοήθητον· τὸ δὲ χρόνῳ παραπεμπόμε νον, ἐγγὺς ἀνιάτου. Χορικίου. -- Λαδομένη ἅπαξ ηδυπαθείας ή φύσις, μόλις ἐθέλει πρὸς πόνους χωρεῖν. Σωκράτ. κ -· Οὐδὲν ὄντως ἡδὺ ἡ ἀηδὲς τῇ φύσει ὑφέστηκεν· πάντα δὲ τῇ συνηθεία γίνεται. Βίον αἱροῦ τὸν ἄριστον· τοῦτον γὰρ ἡδὺν ἡ συν ήθεια ποιήσει. Μενάνδρο Αμήχανον Μακρὰν συνήθειαν ἐν βραχεῖ λύσαι χρόνφ. Τὸ γὰρ σύνηθες οὐδαμοῦ παροπτέον. Πολυαίνου. Έθος ἄρχεται μὲν ἀπὸ μικρῶν ἀμελούμενον δὲ, τὴν ἰσχὺν μείζονα λαμβάνει. Θεοκρίτ. – Επίβουλον ἦθος καὶ κακομηχανώτα τον διαπαντὸς ἔχειν καὶ κατὰ πάντων, οὐχὶ τῇ τοῦ άγχινόου, ὡς τινες οἴονται, τῇ δὲ τοῦ πονηροτάτσα μερίδι προστίθημι. Ρᾴδιον μὲν ἐπαινεῖν, ἃ μὴ χρὴ, καὶ ψέγειν· ἐκά τερον δὲ, πονηροῦ τινος ἤθους. Ἐκ τῶν Ζερήνου. — Οι Περσῶν βασιλεῖς, πρὸ μὲν τῶν θυσιῶν, περὶ εὐσεβείας διαλέγονται· πρὸ δὲ τοῦ πίνειν, περὶ σωφροσύνης· πολεμεῖν δὲ μέλ λοντες, περὶ ἀνδρείας. Ηροδότ. — 'Αγάθυρσοι ε', ἀδρότατοι ἄνδρες εἰσὶ καὶ χρυσοφόροι τὰ μάλιστα. Ἐπίκοινον δὲ γυναικών τὴν μίξιν ποιοῦνται, ἵνα κασίγνητοί τε ἀλλήλων ἐῶσι, καὶ οἰκεῖοι όντες, μήτε φθόνῳ, μήτε έχθει χρέωνται ἐς ἀλλήλους. ΛΟΓΟΣ ΕΓ 3. Περὶ εὐγενείας καὶ δυσγενείας. – Τὸ γεγεννημένον ἐκ τῆς σαρκὸς, σάρξ ἐστι· καὶ τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ πνεύματος, πνεῦμά ἐστιν. Ρωμ. θ. - Οὐ τὰ τέκνα τῆς σαρκὸς, ταῦτα τέκνα Θεοῦ· ἀλλὰ τὰ τέκνα τῆς ἐπαγγελίας, λογίζεται εἰς σπέρμα. Σολ. γ. – Γενεάς ἀδίκου χαλεπὰ τὰ τέλη. Τέκνα ἐν καταφρονήσει καὶ ἀπαιδευσία γαυριώ μενα, συγγενείας ἑαυτῶν μολύνουσι τὴν εὐγένειαν. Τέκνα ἐν ἀγαθῇ ζωῇ τὴν ἀναστροφὴν ἔχοντα, τῶν Ιδίων γεννητόρων κρύψουσι δυσμένειαν. Βασιλείου. Οὐκ ἔχομεν πατέρας λέγειν καὶ προγόνους περιφανεῖς. Ο γὰρ τῆς ἀληθείας νόμος, διὰ ἐκάστου ἀπαιτεῖ τὰ ἐγκώμια. Οὐδὲ γὰρ ἵππον ταχὺν ποιεῖ τὸ ἐκ ταχυτάτων φύνει. Αλλ' ώσπερ τῶν ἄλλων ζώων ἡ ἀρετὴ ἐν ἑαυτῷ θεωρεῖται ἐκά στοῦ, οὕτω καὶ ἀνδρὸς ἔπαινος, ὁ ἐκ τῶν ὑπαρχόν των αὐτῷ κατορθωμάτων εκμαρτυρούμενος. 2 Αλλ. Ἐκ τῶν Ἐπικτήτου καὶ Ἰσοκράτ. ' ΝΟΤ.Ε. (α) Γενεᾶς ἀδίκου. ΧΧΧΙ ΧΧΙ.

Θεολόγ. Κακὸς δ' ἀκούων αἰσχύνου, μὴ δυσγενής. Γένος γὰρ εἰσιν, οἱ πάλαι σεσηπότες. Γένους προαρχειν, ἢ λύειν γένος θέλε, Ὡς καλὸν εἶναι σ', ἢ καλῶν πεφυκέναι. Γρηγ. Νύσσ. - Ἡ εὐγένεια καὶ ἡ σεμνότης τοῦ ὑπερηφάνου τὸ συγγενὲς πρὸς τὴν πλίνθον ἔχει. Χρυσοστ. -- Λαμπρὸν καὶ ἐπίσημον, οὐ περι φάνεια προγόνων, ἀλλὰ ψυχῆς ἀρετὴ ποεῖν εἴωθε. Εὐριπίδ. Οὐδὲν ἡ εὐγένεια πρὸς τὰ χρήματα. Τὸν γὰρ κάκιστον πλοῦτος εἰς πρώτους ἄγει. Οταν δὲ κρηπὶς μὴ καταβληθῇ γένους Ορθῶς, ἀνάγκη δυστυχεῖν τοὺς ἐκγόνους. Φεύ, φεῦ, παλαιός αἶνος οὐ καλῶς ἔχει, Οὐκ ἂν γένοιτο χρηστὸς ἐκ κακοῦ πατρός. Θεοπόμπ. Εὐγενεῖς εἶναι νόμιζε, μὴ τοὺς ἐκ τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν γεγενημένους· ἀλλὰ τοὺς καλὰ καὶ ἀγαθὰ προαιρουμένους. Θεσπίδου. — Ἐπὶ προγόνων εὐγενείς μηδεὶς ἐγκαυχάσθω· πηλὸν γὰρ ἔχουσι πάντες τοῦ γένους προπάτορα, καὶ οἱ ἐν πορφύρᾳ καὶ βύσσῳ τρεφόμε ναι, καὶ οἱ ἐν πενίᾳ ἀβύσσῳ δαπανώμενοι. Σκληρίου. Πολλοῖς, θνητῶν ἡ μὲν ὄψις εὐγενής Ὁ νοῦς δ' ἐν αὐτῇ δυσγενής εὑρίσκεται. Σώστρατος. – Σώστρατος ὁ αὐλητής ὀνειδιζόμε νος ὑπό τινος ἐπὶ τῷ γονέων ἀσήμων εἶναι, εἶπε Καὶ μὴ διὰ τοῦτο μᾶλλον ὤφειλον θαυμάζεσθαι, ὅτι ἀπ' ἐμοῦ γένος άρχεται. Φαλάριδος. - Σεμνύνεσθαι μὲν ὥσπερ ἄλλῳ τινὶ τῶν καλῶν ἐπ' εὐγενείᾳ, οὐκ ἀπεικός ἐστιν. Ἐγὼ δὲ μίαν ἀρετὴν οἶδα, τὰ δ᾽ ἄλλα πάντα τύχην. Καὶ γένοιτ' ἂν, ὁ μὲν ἐκ φαύλων ἀγαθὸς, καὶ βασιλέων καὶ πάντων εὐγενέστατος· ὁ δὲ ἐξ ἀγαθῶν φαῦλος, αὐτὸς αὐτοῦ καὶ τῶν ταπεινοτάτων δυσγενέστατος. Ωστε ψυχῆς ἔπαινον αύχει, μὴ προγόνων τεθνηκυίαν εἰς ἀδοξοτέρους εὐγένειαν. ῾Ο ἐξ ἀρετῆς γεννηθεὶς, ἐκεῖνος εὐγενής εἰκονί ζεται. Δημοσθ. Οὔτε σἶτον ἄριστον ἐκ τοῦ καλλίστου πεδίου κρίνομεν, ἀλλὰ τὴν εὔθετον πρὸς τροφήν οὔτε ἄνδρα σπουδαῖον ἢ φίλον εὔνουν, τὸν ἐξ ἐπιφα νοῦς ὄντα γένους, ἀλλὰ τὸν ὑπάρχοντα τῷ τρόπῳ κρείττονα. Τοῖς εὐγενέσι καὶ καλοῖς μάλιστα κατεπείγει, κάλ λος μὲν ἐπὶ τῆς ὄψεως, σωφροσύνην δὲ ἐπὶ τῆς ψυ χῆς, ἀνδρείαν δὲ ἐπ᾽ ἀμφοτέρων τούτων· χάριν δὲ ἐπὶ τῶν λόγων διατελεῖν ἔχουσι. Διογένης. - Πυνθανομένου τινός, Τίνες τῶν ἀν θρώπων εὐγενέστατοι; Οἱ καταφρονοῦντες, εἶπε, πλούτου, δόξης, ἡδονῆς, ζωῆς· τῶν δὲ ἐναντίων ὑπεράνω ὄντες, πενίας, ἀδοξίας, πόνου, θανάτου. Ζήνων. Ο αὐτὸς ἔφη, μὴ δεῖν ζητεῖν τοῖς

ἢ ἀνθρώπους, εἴ τινες ἐκ μεγάλων πόλεων εἰσιν, ἀλλ εἰ μεγάλων πόλεων ἄξιοι. Επιχάρμου. Πνίγομ' όταν εὐγένειαν οὐδὲν αν κακῶς Λέγει τις, αὐτὸς δυσγενὴς ὢν τῷ τρόπῳ. Τίς γὰρ κατόπτρῳ καὶ τυφλῷ κοινωνία; Χαρικλείου. – Εὐγενείας γὰρ ἔμφασις καὶ καλο λους καὶ ὄψις, λῃστρικὸν ἦθος· οὐδὲν ὑποτάττειν καὶ κρατεῖν (α), καὶ τῶν αὐχμηροτάτων, δύναται. Σωκράτ. Σωκράτης ὁ φιλόσοφος, θεασάμενός τινα τῶν μαθητῶν, τοῦ μὲν ἀγροῦ ἐπιμελούμενον, τῆς δὲ πράξεως ἀμελοῦντα, Ορα, ὦ οὗτος, ἔφη, μὴ τὸν ἀγρὸν ἐξημερώσαι βουλόμενος, τὴν ψυχὴν ἀγριώσῃ. Πλουτάρχ. - Τί γὰρ ἄλλο νομίζομεν εἶναι τὴν εὐγένειαν, εἰ μὴ παλαιὸν πλοῦτον, ἢ παλαιὰν δόξαν; οὐδέτερον ἐφ' ἡμῖν ἄν, ἀλλὰ τὰ μὲν τύχης ἀδήλου, τὰ δὲ ἀκρασίας χάριν ἀνθρωπίνης. Ωστε ἐκ δυοῖν ἀλλοτρίων κρέμαται τὸ πεφυσωμένον όνομα, ἡ εὐγέ νεια. Καὶ ὁ πλοῦτος μὲν, οὐχ ὁμοίους αὐτῷ τοὺς γεν νηθέντας ποιεῖ· ἀλλ᾽ ὁ ἐξ ἀρετῆς γεννηθεὶς, ἐκεῖνος εὐγενὴς εἰκονίζεται. ΛΟΓΟΣ ΕΔ' Μ. Περὶ γέλωτος. Λουκ. ς'. - Οὐαὶ ὑμῖν, οἱ γελώντες, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε. Εφ. ε'. -- Αἰσχρότης καὶ μωρολογία καὶ εὐτρα πελία, καὶ τὰ οὐκ ἀνήκοντα, μηδὲ ὀνομαζέσθω ἐν ὑμῖν· ἀλλὰ μᾶλλον εὐχαριστία. Σολομ. 5. — Ὥσπερ φωνὴ ἀκανθῶν ὑπὸ τὸν λέ βητα, οὕτως ὁ γέλως τῶν ἀφρόνων. Σιράχ και Ο μωρὸς ἐν γέλωτι ἀνυψο φωνὴν αὐτοῦ· ἀνὴρ δὲ σοφὸς, μόλις ἡσυχῇ μει διάσει. Σιράχ κζ'. - Διήγησις μωρών προσόχθισμα, καὶ ὁ γέλως αὐτῶν ἐν σπατάλῃ ἁμαρτίας. Βασιλείου. – Αχρι μὲν γὰρ μειδιάματος φαι δροῦ τὴν διάθεσιν τῆς ψυχῆς ὑποφαίνειν, οὐκ ἀπρε πὲς, ὅσον δεῖξαι μόνον τὸ γεγραμμένον, καρδίας εὐφραινομένης, πρόσωπον θάλλει. Εκκαχλάζειν δὲ τῇ φωνῇ καὶ ἀναβράσσεσθαι ἐς τὸ σῶμα, οὐ τοῦ κατεσταλμένου τὴν ψυχὴν, οὐδὲ τοῦ περικρατῶς ἔχοντος ἑαυτοῦ. Βεβαιοί γὰρ τὸν λόγον ὁ σοφώτατος Σολομών, ὅτι Ο μωρὸς ἐν γέλωτῳ, ἀνυψοί φωνὴν αὐτοῦ· ἀνὴρ δὲ σοφὸς μόλις ἡσυχῆ μειδιάζει. 91. 40 "Αλλ. φωνήν. κι "Αλλ. αναβράζεσθαι. ΝΟΤ.Ε. (α) Οὐδὲν ὑποτάττειν καὶ κρατεῖν. καὶ τῶν αὐχμηροτάτων,

ἢ ἀνθρώπους, εἴ τινες ἐκ μεγάλων πόλεων εἰσιν, ἀλλ εἰ μεγάλων πόλεων ἄξιοι. Επιχάρμου. Πνίγομ' όταν εὐγένειαν οὐδὲν αν κακῶς Λέγει τις, αὐτὸς δυσγενὴς ὢν τῷ τρόπῳ. Τίς γὰρ κατόπτρῳ καὶ τυφλῷ κοινωνία; Χαρικλείου. – Εὐγενείας γὰρ ἔμφασις καὶ καλο λους καὶ ὄψις, λῃστρικὸν ἦθος· οὐδὲν ὑποτάττειν καὶ κρατεῖν (α), καὶ τῶν αὐχμηροτάτων, δύναται. Σωκράτ. Σωκράτης ὁ φιλόσοφος, θεασάμενός τινα τῶν μαθητῶν, τοῦ μὲν ἀγροῦ ἐπιμελούμενον, τῆς δὲ πράξεως ἀμελοῦντα, Ορα, ὦ οὗτος, ἔφη, μὴ τὸν ἀγρὸν ἐξημερώσαι βουλόμενος, τὴν ψυχὴν ἀγριώσῃ. Πλουτάρχ. - Τί γὰρ ἄλλο νομίζομεν εἶναι τὴν εὐγένειαν, εἰ μὴ παλαιὸν πλοῦτον, ἢ παλαιὰν δόξαν; οὐδέτερον ἐφ' ἡμῖν ἄν, ἀλλὰ τὰ μὲν τύχης ἀδήλου, τὰ δὲ ἀκρασίας χάριν ἀνθρωπίνης. Ωστε ἐκ δυοῖν ἀλλοτρίων κρέμαται τὸ πεφυσωμένον όνομα, ἡ εὐγέ νεια. Καὶ ὁ πλοῦτος μὲν, οὐχ ὁμοίους αὐτῷ τοὺς γεν νηθέντας ποιεῖ· ἀλλ᾽ ὁ ἐξ ἀρετῆς γεννηθεὶς, ἐκεῖνος εὐγενὴς εἰκονίζεται. ΛΟΓΟΣ ΕΔ' Μ. Περὶ γέλωτος. Λουκ. ς'. - Οὐαὶ ὑμῖν, οἱ γελώντες, ὅτι πενθήσετε καὶ κλαύσετε. Εφ. ε'. -- Αἰσχρότης καὶ μωρολογία καὶ εὐτρα πελία, καὶ τὰ οὐκ ἀνήκοντα, μηδὲ ὀνομαζέσθω ἐν ὑμῖν· ἀλλὰ μᾶλλον εὐχαριστία. Σολομ. 5. — Ὥσπερ φωνὴ ἀκανθῶν ὑπὸ τὸν λέ βητα, οὕτως ὁ γέλως τῶν ἀφρόνων. Σιράχ και Ο μωρὸς ἐν γέλωτι ἀνυψο φωνὴν αὐτοῦ· ἀνὴρ δὲ σοφὸς, μόλις ἡσυχῇ μει διάσει. Σιράχ κζ'. - Διήγησις μωρών προσόχθισμα, καὶ ὁ γέλως αὐτῶν ἐν σπατάλῃ ἁμαρτίας. Βασιλείου. – Αχρι μὲν γὰρ μειδιάματος φαι δροῦ τὴν διάθεσιν τῆς ψυχῆς ὑποφαίνειν, οὐκ ἀπρε πὲς, ὅσον δεῖξαι μόνον τὸ γεγραμμένον, καρδίας εὐφραινομένης, πρόσωπον θάλλει. Εκκαχλάζειν δὲ τῇ φωνῇ καὶ ἀναβράσσεσθαι ἐς τὸ σῶμα, οὐ τοῦ κατεσταλμένου τὴν ψυχὴν, οὐδὲ τοῦ περικρατῶς ἔχοντος ἑαυτοῦ. Βεβαιοί γὰρ τὸν λόγον ὁ σοφώτατος Σολομών, ὅτι Ο μωρὸς ἐν γέλωτῳ, ἀνυψοί φωνὴν αὐτοῦ· ἀνὴρ δὲ σοφὸς μόλις ἡσυχῆ μειδιάζει. 91. 40 "Αλλ. φωνήν. κι "Αλλ. αναβράζεσθαι. ΝΟΤ.Ε. (α) Οὐδὲν ὑποτάττειν καὶ κρατεῖν. καὶ τῶν αὐχμηροτάτων,

Θεολ. Γέλως γέλωτος εὖ φρονοῦσιν ἄξιος, Μάλιστα μὲν πᾶς, τὸ πλέον δ' ὁ πορνικός. Γέλως άτακτος, συλλέγει καὶ δάκρυον. Γέλωτος θυμὸς ἔμφρων προτιμώτερος· αυστηρα γὰρ διαθέσει προσώπου, κατορθοῦται ψυχή. Δὲ μὲν τοίνυν τῶν σοφῶν ψυχαί σκυθρωπάζουσι καὶ συστέλλονται· αἱ δὲ τῶν ἀφρόνων επαιρόμεναι διαχέονται. Χρυσοστ. - Εἰ βούλει δείξαι σαφῶς ἡμῖν, ὅτι οὐ χαίρεις αἰσχρὰ φθεγγόμενος, μηδὲ ἀκούειν ἀνέχου. Νῦν δὲ πότε δυνήσῃ τοὺς ὑπὲρ τῆς σωφροσύνης Πρῶτας ἐνεγκεῖν, κατὰ μικρὸν ὑποῤῥέων ὑπὸ τοῦ γέλωτος, καὶ τῶν αἰσχρῶν τούτων ῥημάτων; καὶ ἀγαπητόν, ἁπάντων τούτων καθαρεύουσαν ψυχὴν συνηθῆναι γενέσθαι σεμνήν καὶ σώφρονα. Οὐ δεῖ φιλογέλωτα εἶναι. Σχεδόν γὰρ ὅταν τις ἐφηδυνθείη τῷ πολλῷ γέλωτι, ἰσχυρὰν καὶ μεταβο λὴν τὸν τοιοῦτον. Ἐκ τῶν Ἐπικτήτου. Τὰ πολλὰ δὲ τὸ γελάν ἀπέστω καὶ τὸ γέλωτα κινεῖν. Ολισθηρὸς γὰρ ὁ τόπος εἰς ἰδιωτισμόν. Ο γέλως μὴ πολὺς ἔστω, μηδὲ ἐπὶ πολλοῖς. Δεί πνοις τοῖς ἔξω καὶ ἰδιωτικοῖς τὸ πολὺ ἀπόταξαι· ἂν δὲ γένηται καιρός, φυλάσσου. Ισθι γὰρ ὅτι ἂν ἕτερος ή μεμολυσμένος, καὶ τὸν ἕτερον ἐμπλησθῆναι ἀνάγκη. Ισοκράτ. - Μὴ παρά, γέλοια σπούδαζε, μηδὲ παρὰ τὰ σπουδαία τοῖς γελοίοις χαίρε. Τὸ γὰρ ἄκαι ρον, πανταχοῦ λυπηρόν. Μοσχίωνος. Γελήν ὁ θέλων μετά μειρακίου, αἰσχρὰς ὕβρεις κερδήσει και μέμψιν. Κάτωνος. Οι σπουδάζοντες ἐν τοῖς γελοίοις, ἐν τοῖς σπουδαίοις γίνονται καταγέλαστοι. Στρατόνικ. - Στρατόνικος ὁ κιθαριστής θεασά μενός τινα ἀφυῶς τοξεύοντα, ἀπελθὼν ἔστη παρὰ τὸν σκοπόν. Πυνθανομένου δέτινος τὴν αἰτίαν, ύπως, ἔφη, μή πληγώ. ΛΟΓΟΣ ΞΕ' " Περὶ ἐνυπνίων. Ματθ. κζ'. Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳ πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ' ὄναρ δι' αὐτόν. Πράξ. θ'. - "Ην δέ τις μαθητὴς ἐν Δαμασκῷ, ὀνόματι Ανανίας, καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος ἐν δράματι· 'Ανανία. Ο δὲ εἶπεν· Ἰδοὺ ἐγώ, Κύριε. Ὁ δὲ Κύριος πρὸς αὐτόν· 'Αναστάς πορεύθητε ἐπὶ τὴν ῥύμην τὴν καλουμένην Εὐθείαν, καὶ ζήτησον ἐν οἰκίᾳ Ἰούδα, Σαύλον ὀνόματι Ταρσέα. Ἰδοὺ γὰρ προσεύχεται, καὶ εἶδεν ἐν δράματι ἄνδρα ονόματι ᾿Ανανίαν εἰσελθόντα, καὶ ἐπιθέντα αὐτῷ τὰς χεῖρας ὅπως ἀναβλέψῃ. Σολομ. 28. Παραγίνεται ενύπνιον ἐν πλήθει πει ρασμού. Σιράχ λδ'. Ως ὁ δρασσόμενος σκιᾶς καὶ διώκων ἀνέμους, οὕτως ὁ προσέχων ἐνυπνίοις.

Θεολ. Γέλως γέλωτος εὖ φρονοῦσιν ἄξιος, Μάλιστα μὲν πᾶς, τὸ πλέον δ' ὁ πορνικός. Γέλως άτακτος, συλλέγει καὶ δάκρυον. Γέλωτος θυμὸς ἔμφρων προτιμώτερος· αυστηρα γὰρ διαθέσει προσώπου, κατορθοῦται ψυχή. Δὲ μὲν τοίνυν τῶν σοφῶν ψυχαί σκυθρωπάζουσι καὶ συστέλλονται· αἱ δὲ τῶν ἀφρόνων επαιρόμεναι διαχέονται. Χρυσοστ. - Εἰ βούλει δείξαι σαφῶς ἡμῖν, ὅτι οὐ χαίρεις αἰσχρὰ φθεγγόμενος, μηδὲ ἀκούειν ἀνέχου. Νῦν δὲ πότε δυνήσῃ τοὺς ὑπὲρ τῆς σωφροσύνης Πρῶτας ἐνεγκεῖν, κατὰ μικρὸν ὑποῤῥέων ὑπὸ τοῦ γέλωτος, καὶ τῶν αἰσχρῶν τούτων ῥημάτων; καὶ ἀγαπητόν, ἁπάντων τούτων καθαρεύουσαν ψυχὴν συνηθῆναι γενέσθαι σεμνήν καὶ σώφρονα. Οὐ δεῖ φιλογέλωτα εἶναι. Σχεδόν γὰρ ὅταν τις ἐφηδυνθείη τῷ πολλῷ γέλωτι, ἰσχυρὰν καὶ μεταβο λὴν τὸν τοιοῦτον. Ἐκ τῶν Ἐπικτήτου. Τὰ πολλὰ δὲ τὸ γελάν ἀπέστω καὶ τὸ γέλωτα κινεῖν. Ολισθηρὸς γὰρ ὁ τόπος εἰς ἰδιωτισμόν. Ο γέλως μὴ πολὺς ἔστω, μηδὲ ἐπὶ πολλοῖς. Δεί πνοις τοῖς ἔξω καὶ ἰδιωτικοῖς τὸ πολὺ ἀπόταξαι· ἂν δὲ γένηται καιρός, φυλάσσου. Ισθι γὰρ ὅτι ἂν ἕτερος ή μεμολυσμένος, καὶ τὸν ἕτερον ἐμπλησθῆναι ἀνάγκη. Ισοκράτ. - Μὴ παρά, γέλοια σπούδαζε, μηδὲ παρὰ τὰ σπουδαία τοῖς γελοίοις χαίρε. Τὸ γὰρ ἄκαι ρον, πανταχοῦ λυπηρόν. Μοσχίωνος. Γελήν ὁ θέλων μετά μειρακίου, αἰσχρὰς ὕβρεις κερδήσει και μέμψιν. Κάτωνος. Οι σπουδάζοντες ἐν τοῖς γελοίοις, ἐν τοῖς σπουδαίοις γίνονται καταγέλαστοι. Στρατόνικ. - Στρατόνικος ὁ κιθαριστής θεασά μενός τινα ἀφυῶς τοξεύοντα, ἀπελθὼν ἔστη παρὰ τὸν σκοπόν. Πυνθανομένου δέτινος τὴν αἰτίαν, ύπως, ἔφη, μή πληγώ. ΛΟΓΟΣ ΞΕ' " Περὶ ἐνυπνίων. Ματθ. κζ'. Μηδὲν σοὶ καὶ τῷ δικαίῳ ἐκείνῳ πολλὰ γὰρ ἔπαθον σήμερον κατ' ὄναρ δι' αὐτόν. Πράξ. θ'. - "Ην δέ τις μαθητὴς ἐν Δαμασκῷ, ὀνόματι Ανανίας, καὶ εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριος ἐν δράματι· 'Ανανία. Ο δὲ εἶπεν· Ἰδοὺ ἐγώ, Κύριε. Ὁ δὲ Κύριος πρὸς αὐτόν· 'Αναστάς πορεύθητε ἐπὶ τὴν ῥύμην τὴν καλουμένην Εὐθείαν, καὶ ζήτησον ἐν οἰκίᾳ Ἰούδα, Σαύλον ὀνόματι Ταρσέα. Ἰδοὺ γὰρ προσεύχεται, καὶ εἶδεν ἐν δράματι ἄνδρα ονόματι ᾿Ανανίαν εἰσελθόντα, καὶ ἐπιθέντα αὐτῷ τὰς χεῖρας ὅπως ἀναβλέψῃ. Σολομ. 28. Παραγίνεται ενύπνιον ἐν πλήθει πει ρασμού. Σιράχ λδ'. Ως ὁ δρασσόμενος σκιᾶς καὶ διώκων ἀνέμους, οὕτως ὁ προσέχων ἐνυπνίοις.

Βασιλείου. Ως γὰρ ἐπὶ πολύ, τὰ καθ' ὕπνον φαντάσματα, τῶν μεθημερινῶν ἐννοιῶν εἰσιν. ἀπὸ ηχήματα. Πεφύκασι γάρ πως αἱ καθ᾽ ὕπνον φαντασίαι, ὡς τὰ πολλὰ, ἀπηχήματα εἶναι τῶν μεθημερινών φρον τίδων. Ὁποῖα γὰρ ἂν ᾖ τὰ κατὰ τὸν βίον ἡμῶν ἐπιτηδεύματα, τοιαῦτα ἀνάγκη εἶναι καὶ τὰ ἐνύπνια. Αἱ νύκτες τὰς μεθημερινὰς φροντίδας παραλα βοῦσαι, ἐν ταῖς αὐτῶν φαντασίαις ἐξαπατῶσι τὸς νοῦν. Τὸ κατ' ὄναρ ἰδεῖν τὰ ποθούμενα, φέρει τοῖς ἀγα πῶσι παραμυθίαν. Οἱ μέθῃ καὶ ἀδηφαγίᾳ δεδουλωμένοι, οὔτε ὕπνον αἱροῦνται γνήσιον καὶ εἰλικρινή, οὔτε ὀνειράτων. ἀπαλλάττονται φοβερῶν. Θεολόγου. Με σφόδρ' επεσθαι παιγνίοις ἐνυπνίων, Μηδ' εὐπτόητον εἰς ἅπαντ' ἔχειν φρένα, Μηδὲ πτεροῦ μοι δεξιοῖς φαντάσμασι Λόχος τάδ' ἐστὶ πολλάκις τοῦ δυσμενούς. Πλουτοῦσι μωροὶ τοῖς ὀνείρασι πλέον, Η χρημάτων ἄβυσσον οἱ κεκτημένοι. Χρυσοστ. – Ο τοῖς ὀνείροις προσέχων, εἰς ἅπαν ἀδόκιμος. Ιωαν. Κλίμ. — Φιλεῖ γὰρ τὸ δαιμόνιον πολλάκις ἀνθρώποις τὸ μέλλον νύκτωρ λαλεῖν, οὐχ ἵνα φυλά ξωνται μὴ παθεῖν (οὐ γὰρ εἰμαρμένης δύνανται κρατ τεῖν), ἀλλ᾽ ἵνα κουφότερον πάσχοντες φέρωσιν. Νείλου. — ϋ τοῖς ὀνείροις προσέχων, ἔοικε τῷ τὴν σκιὰν αὐτοῦ καταδιώκοντι. Οπόταν ἐν τοῖς ὕπνοις τοῖς δαίμοσι πείθεσθαι ἄρο ξώμεθα, τότε λοιπὸν καὶ ἐγρηγορότας ἐμπαίζουσιν. Αἰσχίν. Τὸ πέρα καθεύδειν τοῦ πρέποντος, τοῖς τεθνηκόσι μᾶλλον ἤπερ τοῖς ζῶσιν ἁρμόδιον. ΛΟΓΟΣ ΕΦ' Η. Περὶ ἀκακίας καὶ μνησικακίας. Ματθ. ιη. — Αμὴν, ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν μὴ στρα φῆτε καὶ γένησθε ὡς τὰ παιδία, οὐ μὴ εἰσέλθητε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ματθ. ε'. Ἐὰν προσενέγκης τὸ δῶρόν σου εἰς τὸ θυσιαστήριον, κἀκεῖ μνησθῇς ὅτι ἔχει τι ὁ ἀδελφός σου κατὰ σοῦ, ἄφες τὸ δῶρόν σου, καὶ ὕπαγε πρώτον διαλλάγηθι τῷ ἀδελφῷ σου; καὶ τότε προσφέρῃς τὸ δῶρόν σου. ν, Α΄ Θεσσ. 8. Οράτε μή τις κακὸν ἀντὶ κακοῦ ἀποδῷ τινι, ἀλλὰ πάντοτε τὸ δίκαιον διώκετε. Ὁ ἥλιος μὴ ἐπιδυέτω ἐπὶ τῷ παρορ Εφ. δ'. γισμῷ ὑμῶν. Γαλ. ε. Εἰ ἀλλήλους δάχνετε καὶ κατεσθίετε, βλέπετε μὴ ὑπ' ἀλλήλων ἀναλωθῆτε. Φιλεῖ γὰρ τὸ δαιμόνιον.

Παροιμ. κδ'. Ἐὰν πέσῃ ὁ ἐχθρός σου, μὴ ἐπι χαρῇς αὐτῷ· ἐν δὲ τῷ ὑποσκελίσματι αὐτοῦ, μὴ ἐπαίρου, ὅτι ὄψεται Κύριος, καὶ οὐκ ἀρέσει αὐτῷ, καὶ ἀποστρέψει τὸν θυμὸν αὐτοῦ ἀπ' αὐτοῦ. Παροιμ. ιβ'. Οδοὶ μνησικάκων εἰς θάνατον. Παροιμ. κα'. -Ο μνησικακῶν, παράνομος. Παροιμ. ιδ'. ῾Ο ἄκακος πιστεύει παντὶ λόγῳ. Παροιμ. α'. Οσον χρόνον ἔχονται ἄκακοι τῆς δικαιοσύνης, οὐκ αἰσχυνθήσονται. Σιράχ κη'. — "Αφες ἀδίκημα τῷ πλησίον σου, καὶ τότε δεηθέντος σου, αἱ ἁμαρτίαι σου λυθή σονται. Βασιλ. - Οὐ δεῖ ἐπὶ παροργισμῷ ἀδελφοῦ δῦναι τὸν ἥλιον, μήποτε ἡ νύξ μεταστήσῃ μεταξὺ ἀμφοτέ ρων, καὶ καταλίπῃ ἐν ἡμέρᾳ κρίσεως ἔγκλημα ἀπαρ αίτητον. Ηκιστα κακίαν οὐχ ὑφορᾶται τό κακίας ἐλεύ θερον. Θεολόγου. – Ὁ μὲν γὰρ κακὸς τάχιστα ἂν κατα γνοίη καὶ τοῦ ἀγαθοῦ· ὁ ἀγαθὸς δὲ, οὐδὲ τοῦ κακοῦ ῥᾳδίως. Τὸ γὰρ εἰς κακίαν οὐχ ἕτοιμον, οὐδ' εἰς ὑπόνοιαν εὐχερές. Οὐδεὶς κακῷ κακὸν ἰᾶται, ἀλλ' ἀγαθῷ τὸ κακόν. Χρυσοστ. – Οταν ἐννοήσωμεν ἅπερ ἐπάθομεν παρὰ τῶν συνδούλων, λογισώμεθα καὶ ἅπερ ἐποιήσα μεν εἰς τὸν Δεσπότην, καὶ τῷ φόβῳ τῶν οἰκείων ἁμαρτημάτων, τὸν θυμὸν τὸν ἐπὶ τοῖς ἀλλοτρίοις πλημμελήμασι ταχέως απώσασθαι δυνησόμεθα. Εἰ γὰρ δεῖ μεμνῆσθαι ἁμαρτημάτων, τῶν οἰκείων δεῖ μεμνῆσθαι μόνον. Αν τῶν οἰκείων μνημονεύσω μεν, οὐδέποτε τὰ ἀλλότρια λογιούμεθα. Ἂν ἀφῆτε τοῖς ἐχθροῖς ὑμῶν, ἀφεθήσεται ὑμῖν. Αφες δουλικὰ ἁμαρτήματα, ἵνα λάβῃς συγχώρησιν δεσποτικὴν ἁμαρτημάτων. Εἰ δὲ μεγάλα ἠδίκησεν, ὅσῳπερ ἂν μείζονα ἀφῇς, τοσούτῳ μείζονα λήψῃ τὴν συγχώρησιν. Διὰ γὰρ τοῦτο ἐδιδάχθημεν λέγειν, Αφες ἡμῖν καθὼς ἀφίεμεν· ἵνα μάθωμεν, ὅτι τὸ μέτρον τῆς ἀρέσεως παρ' ἡμῶν πρῶτον λαμβάνει τὴν ἀρχήν. Ὥστε ἔσπερ ἂν ὁ ἐχθρὸς ἐργάζηται, καὶ τοσούτῳ μειζόνως εὐεργετεί. Σπεύδωμεν τοίνυν καὶ ἐπειγώμεθα καταλ λάττεσθαι πρὸς τοὺς λελυπηκότας, ἄν τε δικαίως ἄν τε ΣΔΙΤ, Ρτού. 1, 22. ἀδίκως ὀργίζωνται. "Αν μὲν γὰρ ἐνταῦθα καταλλαγῆς, ἀπηλλάγης τῆς ἐκεῖ κρίσεως· ἂν δὲ μεταξὺ μενούσης τῆς ἔχθρας, θάνατος ἐπιστὰς ἀπάγῃ, τὴν ἀπέχθειαν μεσολαβήσας, εἰς τὸ δικαστήριον λοιπὸν ἐκεῖνο τὸ φο σερὸν εἰσαχθῆναι τὴν δίκην ἀνάγκη· καὶ τὴν ἐσχά την δώσεις δίκην ἐπὶ τῇ ψήφῳ τοῦ δικαστοῦ πάντων ἐκείνων, καὶ ἀμφότεροι τιμωρίαν ὑποστήσεσθε ἀπαρ αίτητον, ὁ μὲν ἀδίκως ὀργιζόμενος, διὰ τοῦτο ὅτι ἀδίκως, ὁ δὲ δικαίως, διὰ τοῦτο αὐτό, ὅτι δικαίως ἐμνησικάκησεν. (Ηκιστα κακίαν οὐχ ὑφορᾶται. ἥκιστα, μάλιστα,

σετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται ἀλλ' ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται. Η γυνή όταν τίκτῃ, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς ὅταν δὲ γεννήσῃ τὸ παιδίον, οὐκ ἔτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διὰ τὴν χαρὰν, ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Α΄. Τιμ. ς'. - Τοῖς πλουσίοις ἐν τῷ νῦν αἰῶνι παρ άγγελλε μὴ ὑψηλοφρονεῖν, μηδὲ ἠλπικέναι ἐπὶ πλούτου αδηλότητι, ἀλλ᾽ ἐν τῷ Θεῷ τῷ ζῶντι. Σολομ. β'. - Καπνὸς ἡ πνοὴ ἐν ῥισὶν ἡμῶν· καὶ παρελεύσεται ὁ βίος ἡμῶν ὡς ἴχνη νεφέλης. Σκιάς γὰρ πάροδος ο βίος ἡμῶν. Σολομ. ε. - Τί ὠφέλησεν ἡμᾶς ἡ ὑπερηφανία ἡμῶν; Τί ὁ πλοῦτος μετὰ ἀλαζονείας συμβέβληται ἡμῖν; Παρῆλθε πάντα ἐκεῖνα ὡς σκιὰ, καὶ ὡς ἀγ γελία διατρέχουσα· ὡς ναῦς διερχομένη κυμαινό μενον ὕδωρ, ἧς διαβάσης οὐκ ἔστιν ίχνος εὑρεῖν, οὐδὲ ἀτραπὴν πορείας αὐτῆς εν κύμασιν, ὡς όρ νέου διαπτάντος αέρα οὐδὲν εὑρίσκεται τεκμήριον πορείας. Σιράχ ια'. — Πολλοὶ τύραννοι εκάθισαν ἐπὶ ἐδάφους. ()· ὁ δὲ ἀνυπονόητος ἐφόρεσε διάδημα. Βασιλείου. Ὥσπερ οὖν θάλασσαν ἀμήχανον ἐπὶ πολὺ τὴν αὐτὴν διαρκέσει τὴν γὰρ νῦν λείαν καὶ σταθηρὰν; μικρὸν ὕστερον ὄψει βίαις ἀνέμων τραχυνομένην· καὶ πάλιν τὴν ἀγριαίνουσαν καὶ βρασσομένην τῷ κλύδωνι, βαθεῖα γαλήνη κατεστόρε σεν, οὕτω καὶ τὰ τοῦ βίου πράγματα ῥᾳδίως λαμ βάνει περιστροφὰς ἀφ' ἑκάτερα. Θεολόγου. - Φύσει μὲν οὐδὲν τῶν ἀνθρωπίνων βέβαιον οὐδὲ ὁμαλὸν οὐδὲ αὐταρκες ~ ἀλλὰ κύκλος τις τῶν ἡμετέρων περιτρέχει πραγμάτων, άλλοτε ἄλλες ἐπὶ μιᾶς ἡμέρας πολλάκις, ἔστι δὲ ὅτε καὶ ώρας, φέρων μεταβολάς· καὶ αὔραις μᾶλλον ἐστι πιστεύειν οὐχ ἱσταμέναις, καὶ νηὸ; ποντοπορούσης ἴχνεσιν, καὶ νυκτὸς ἀπατηλοῖς ὀνείρασιν, ὧν πρὸς ὀλίγον ἡ χάρις, καὶ ὅσα κατὰ ψάμμον παίδες το ποῦσι παίζοντες, ἢ ἀνθρώπων εὐημερίαις. Χρυσοστ. Ὥσπερ γὰρ ἡ τῶν πλουσίων ὑδάτων φορά, δεξαμένη τὸ ἐπιῤῥέον, πομφόλυγας διανίστησι καὶ αἱ μὲν αὐτῶν ἅμα τῷ γενέσθαι ἐῤῥάγησαν, αἱ δὲ πλεῖον ὀγκωθεῖσαι, μετέπειτα καὶ αὐταὶ ἐξ βάγησαν· τὸν αὐτὸν τρόπον ἡ θάλασσα τοῦ βίου τούτου, τοὺς μὲν ὀλίγον φανέντας ἐκάλυψε, τους δὲ ἐπιπλεῖον διαρκέσαντας καὶ αὐτοὺς κατεπόντισεν. ΧΙ, Οὐδὲ ἀτραπὸν πορείας αὐτῆς. Sίτι, άτραπον τρόπιος, κι οι ΑΙΘΙ. τράπεως, τρό πιδος τρί πορείας. (*) Εκάλισαν ἐπ' ἐδάφους. ἐδάφους,

σετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται ἀλλ' ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται. Η γυνή όταν τίκτῃ, λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς ὅταν δὲ γεννήσῃ τὸ παιδίον, οὐκ ἔτι μνημονεύει τῆς θλίψεως διὰ τὴν χαρὰν, ὅτι ἐγεννήθη ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Α΄. Τιμ. ς'. - Τοῖς πλουσίοις ἐν τῷ νῦν αἰῶνι παρ άγγελλε μὴ ὑψηλοφρονεῖν, μηδὲ ἠλπικέναι ἐπὶ πλούτου αδηλότητι, ἀλλ᾽ ἐν τῷ Θεῷ τῷ ζῶντι. Σολομ. β'. - Καπνὸς ἡ πνοὴ ἐν ῥισὶν ἡμῶν· καὶ παρελεύσεται ὁ βίος ἡμῶν ὡς ἴχνη νεφέλης. Σκιάς γὰρ πάροδος ο βίος ἡμῶν. Σολομ. ε. - Τί ὠφέλησεν ἡμᾶς ἡ ὑπερηφανία ἡμῶν; Τί ὁ πλοῦτος μετὰ ἀλαζονείας συμβέβληται ἡμῖν; Παρῆλθε πάντα ἐκεῖνα ὡς σκιὰ, καὶ ὡς ἀγ γελία διατρέχουσα· ὡς ναῦς διερχομένη κυμαινό μενον ὕδωρ, ἧς διαβάσης οὐκ ἔστιν ίχνος εὑρεῖν, οὐδὲ ἀτραπὴν πορείας αὐτῆς εν κύμασιν, ὡς όρ νέου διαπτάντος αέρα οὐδὲν εὑρίσκεται τεκμήριον πορείας. Σιράχ ια'. — Πολλοὶ τύραννοι εκάθισαν ἐπὶ ἐδάφους. ()· ὁ δὲ ἀνυπονόητος ἐφόρεσε διάδημα. Βασιλείου. Ὥσπερ οὖν θάλασσαν ἀμήχανον ἐπὶ πολὺ τὴν αὐτὴν διαρκέσει τὴν γὰρ νῦν λείαν καὶ σταθηρὰν; μικρὸν ὕστερον ὄψει βίαις ἀνέμων τραχυνομένην· καὶ πάλιν τὴν ἀγριαίνουσαν καὶ βρασσομένην τῷ κλύδωνι, βαθεῖα γαλήνη κατεστόρε σεν, οὕτω καὶ τὰ τοῦ βίου πράγματα ῥᾳδίως λαμ βάνει περιστροφὰς ἀφ' ἑκάτερα. Θεολόγου. - Φύσει μὲν οὐδὲν τῶν ἀνθρωπίνων βέβαιον οὐδὲ ὁμαλὸν οὐδὲ αὐταρκες ~ ἀλλὰ κύκλος τις τῶν ἡμετέρων περιτρέχει πραγμάτων, άλλοτε ἄλλες ἐπὶ μιᾶς ἡμέρας πολλάκις, ἔστι δὲ ὅτε καὶ ώρας, φέρων μεταβολάς· καὶ αὔραις μᾶλλον ἐστι πιστεύειν οὐχ ἱσταμέναις, καὶ νηὸ; ποντοπορούσης ἴχνεσιν, καὶ νυκτὸς ἀπατηλοῖς ὀνείρασιν, ὧν πρὸς ὀλίγον ἡ χάρις, καὶ ὅσα κατὰ ψάμμον παίδες το ποῦσι παίζοντες, ἢ ἀνθρώπων εὐημερίαις. Χρυσοστ. Ὥσπερ γὰρ ἡ τῶν πλουσίων ὑδάτων φορά, δεξαμένη τὸ ἐπιῤῥέον, πομφόλυγας διανίστησι καὶ αἱ μὲν αὐτῶν ἅμα τῷ γενέσθαι ἐῤῥάγησαν, αἱ δὲ πλεῖον ὀγκωθεῖσαι, μετέπειτα καὶ αὐταὶ ἐξ βάγησαν· τὸν αὐτὸν τρόπον ἡ θάλασσα τοῦ βίου τούτου, τοὺς μὲν ὀλίγον φανέντας ἐκάλυψε, τους δὲ ἐπιπλεῖον διαρκέσαντας καὶ αὐτοὺς κατεπόντισεν. ΧΙ, Οὐδὲ ἀτραπὸν πορείας αὐτῆς. Sίτι, άτραπον τρόπιος, κι οι ΑΙΘΙ. τράπεως, τρό πιδος τρί πορείας. (*) Εκάλισαν ἐπ' ἐδάφους. ἐδάφους,

Σοφοκλ. ἐν Αἴαντι. Ως ἡμέρα κλίνει τε κἀνάγει πάλιν, Οὕτως ἅπαντα τὰ ἀνθρώπινα. ΛΟΓΟΣ ΣΗ' 4. Περὶ τοῦ, ὅτι δεῖ τιμᾷν ἀρετὴν καὶ κολάζειν κακίαν. Ιωάν. ε'. Εκπορεύσονται οἱ τὰ ἀγαθὰ ποιήσαν τες, εἰς ἀνάστασιν ζωῆς· οἱ δὲ τὰ φαῦλα πράξαντες, εἰς ἀνάστασιν κρίσεως. Β. Πετρ. β'. - Οἴδεν Κύριος εὐσεβεῖς ἐκ πειρα σμοῦ ῥύεσθαι· ἀδίκους δὲ εἰς ἡμέραν κρίσεως κολαζομένους τηρείν. Παροιμ. κα'. Ζημιουμένου ἀκολάστου, πανουρ γότερος γίνεται ἄκακος. Παροιμ. κ. - Πανούργος ἰδὼν πονηρὸν τιμω ρούμενον, κραταιῶς αὐτὸς παιδεύεται. Σιράχ ι.- Οὐ δίκαιον ἀτιμάται πτωχὸν συνετόν, καὶ οὐ καθῆκον δοξάσαι ἁμαρτωλόν. Βασιλ. — Ἐὰν οἱ σωφρονοῦντες τοὺς φαύλους ἴδωσιν ἀτιμαζομένους, πολὺ προθυμότερον τῆς ἀρε τῆς ἀνθέξονται. Αλλος μὲν οὖν εἴη περὶ ταῦτα τολμηρὸς καὶ γεν νάδας· μᾶλλον δὲ εἴη μηδείς. Ἐγὼ δὲ ὀκνῶ κακίᾳ δοῦναι πάντως τὴν ἐντεῦθεν κόλασιν, ἢ εὐσεβεία τὴν ἄνεσιν. Ἀλλ᾽ ἔστι μὲν ὅτε καὶ πρός τι χρήσιμον, ἢ κακίας εγκοπτομένης, δυσπάθεια τῶν πονηρῶν ἢ ἀρετῆς ὁδοποιουμένης, εὐπάθεια τῶν βελτιόνων οὐκ ἀεὶ δὲ, οὐδὲ πάντως· ἀλλ᾽ εἶναι τοῦτο μόνον καιροῦ τοῦ μέλλοντος, καθ᾽ ἂν οἱ μὲν τὰ τῆς ἀρετῆς ἆθλα, οἱ δὲ τὰ τῆς κακίας ἐπιτίμια δέξονται. Χρυσοστ.- Δὸς τῷ δεομένῳ, καὶ μὴ δῷς τῷ ὀρο χουμένῳ, ἵνα μὴ μετὰ τῶν σῶν χρημάτων καὶ τὴν ψυχὴν ἀπολέσῃς τὴν ἐκείνου. Σὺ γὰρ αἴτιος εἶ τῆς ἐκείνου ἀπωλείας, διὰ τῆς ἀκαίρου φιλοτιμίας. Εἰ γὰρ οἱ ἐπὶ τῆς ὀρχήστρας ᾔδεσαν, ὅτι τὸ ἐπιτήδευμα αὐτοῖς ἀκερδὶς ἔμελλεν ἔσεσθαι, πάλαι ἂν ἐπαύσαν το ταῦτα ἐπιτηδεύοντες. Ἡσαΐ. γ. - Ἀδικεῖ τοὺς ἀγαθοὺς, ὁ φειδόμενος τῶν κακῶν. Οσοι τοὺς ἀδικοῦντας κολάζουσιν, οὗτοι τους. ἄλλους ἀδικεῖσθαι κωλύουσιν. ῾Ο ἀρετὴν τιμῶν, πρώτην ἀλήθειαν τιμή, καὶ μάλιστα ὡς ἀγαθοῦ παντὸς ἡγεμονεύουσαν. Σόλων. - Σόλων ὁ σοφὸς, ἐκείνην εἶπεν ἄριστα οἰκεῖσθαι τὴν πόλιν, ἐν ᾗ τοὺς ἀγαθοὺς συμβαίνει τιμᾶσθαι· κάκιστα δὲ οἰκεῖσθαι, ἐν ᾗ τοὺς κακούς. Σέξτου. -Δύο ἀφορμαὶ κινοῦσιν ἄνθρωπον εἰς Θεοῦ ἐπιμέλειαν· τιμωρία δυσσεβείας, καὶ γνώμης εὐσεβοῦς ἀμοιβαί. Αφόρητος γίνεται κακία επαινουμένη. Προκοπίου ρήτορος. - Μή τιμωμένης ἀρετῆς, Η κακία παῤῥησιάζεται.

Μενάνδρ. Οὐδεὶς ἐπ' αὐτοῦ τὸ κακὸν συνορᾷ. Πάμφιλε, Ντέρου δ' ἀσχημονοῦντος, σοφῶς δίνεται. Διογένης 49, - Διογένης ἐρωτηθείς, Τί χαλεπώτα τον; Τὸ γινώσκειν ἑαυτόν, ἔφη. Πολλὰ γὰρ ὑπὸ φιλαν τίας ἕκαστον ἑαυτῷ προστιθέναι. Ὁ αὐτὸς, τῶν ἀνθρώπων ενίους ἔφη τὰ δέοντα λέγοντας, ἑαυτῶν οὐκ ἀκούειν· ὥσπερ καὶ τὰς λύρας καλόν φθεγγομένας οὐκ αἰσθάνεσθαι. Πλάτων. — Τὸ ἐξαπατᾶσθαι αὐτὸν ὑφ᾽ αὑτοῦ πάντων χαλεπώτατον. Οταν γὰρ μὴ μικρὸν [μακρὸν] ἀποσταθῇ, ἀλλ' ἀεὶ παρῇ ὁ ἐξαπατήσων, πῶς οὐ δεινόν; ΛΟΓΟΣ Ο 4. Περὶ τοῦ, ὅτι εύκολος ἡ κακία, και δυσπόριστος ἀρετή. Ματθ. ζ.· Εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης, ὅτι πλατεία ή πύλη, καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπὸ ἄγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν. 'Εβρ. ιβ'. Πᾶσα παιδεία, πρὸς μὲν τὸ παρὸν οὐ δοκεῖ χαρᾶς εἶναι, ἀλλὰ λύπης· ὕστερον δὲ, καρ πὸν εἰρηνικὸν τοῖς δι' αὐτῆς ἐγγεγυμνασμένοις ἀποδίδωσιν. Παροιμ. ις'. - Εστιν ὁδὸς, ή δοκεῖ παρὰ ἀνθρώ τοῖς ὀρθὴ εἶναι, τὰ δὲ τελευταία αὐτῆς ἔρχεται εἰς πυθμένα ᾅδου. Σιράχ κα'. - Οδὸς ἁμαρτωλῶν ὡμαλισμένη ἀπὸ τ λίθων, καὶ ἐπ' ἐσχάτου αὐτῆς βόθρος είδου. Βασιλείου. — Τί τῶν ἀγαθῶν εὔκολον; Τίς καθ εύδων τρόπαιον ἔστησεν; Τίς τρυφῶν καὶ κατας λούμενος, τοῖς τῆς καρτερίας στεφάνοις κατεκοσμήθη; Οὐδεὶς μὴ δραμὼν ἀνείλετο βραβείον. Πόνος γεννώσι δόξαν· κάματοι δὲ προξενοῦσι στεφάνους. Πολλοὶ πολλὰ συναθροίσαντες ἐκ νεότητος, περὶ τὰ μέσα τοῦ βίου γενόμενοι, ἐπαναστάντων αὐτοῖς πειρασμῶν ἐκ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, οὐκ ἤνεγκαν τοῦ χειμῶνος τό βάρος, διὰ τὸ τὴν κυβέρ νησιν αὐτοῖς μὴ παρεῖναι· ἀλλὰ πάντων ἐκείνων τὴν ζημίαν ὑπέμειναν. Οὔτε γὰρ πῦρ εὐκαταπρήστου ὕλης ἀψάμενον, δυνατὸν μὴ οὐχὶ ἐπὶ πᾶσαν αὐτὴν διαβῆναι, ἄλλως τε κἂν ἐπιτύχῃ πνεύματος ἐπιφόρου την φλόγα δια κομίζοντος· οὔτε τὴν ἁμαρτίαν ἑνὸς ἀψαμένην, μή οὐχὶ ἐπὶ πάντας τοὺς ἐγγίζοντας διελθεῖν, ἐξαπτόν των αὐτὴν τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας. Θεολόγ. - Δυσκατόρθωτος ἡ ἀρετὴ, καὶ οὐ μι κροῖς ἁλίσκεται πόνοις. Σπάνιον ἡ τοῦ ἀγαθοῦ κτῆσις καὶ πρήσαντες, κἂν εἰ πολὺ τὸ μεθέλκον εἴη καὶ προκαλούμενον. Πρόχειρον πράγμα ή μοχθηρία, καὶ οὐδὲν οὕτω βάδιον ὡς τὸ γενέσθαι κακόν. Τῆς αὐτῆς ἐστι δυσχερείας, καὶ κτήσασθαί τι τῶν ἀγαθῶν οὐχ ὑπάρχον, καὶ κτηθεν διασώσασθαι. Πολ οι "Αλ. Χίλων.

Μενάνδρ. Οὐδεὶς ἐπ' αὐτοῦ τὸ κακὸν συνορᾷ. Πάμφιλε, Ντέρου δ' ἀσχημονοῦντος, σοφῶς δίνεται. Διογένης 49, - Διογένης ἐρωτηθείς, Τί χαλεπώτα τον; Τὸ γινώσκειν ἑαυτόν, ἔφη. Πολλὰ γὰρ ὑπὸ φιλαν τίας ἕκαστον ἑαυτῷ προστιθέναι. Ὁ αὐτὸς, τῶν ἀνθρώπων ενίους ἔφη τὰ δέοντα λέγοντας, ἑαυτῶν οὐκ ἀκούειν· ὥσπερ καὶ τὰς λύρας καλόν φθεγγομένας οὐκ αἰσθάνεσθαι. Πλάτων. — Τὸ ἐξαπατᾶσθαι αὐτὸν ὑφ᾽ αὑτοῦ πάντων χαλεπώτατον. Οταν γὰρ μὴ μικρὸν [μακρὸν] ἀποσταθῇ, ἀλλ' ἀεὶ παρῇ ὁ ἐξαπατήσων, πῶς οὐ δεινόν; ΛΟΓΟΣ Ο 4. Περὶ τοῦ, ὅτι εύκολος ἡ κακία, και δυσπόριστος ἀρετή. Ματθ. ζ.· Εἰσέλθετε διὰ τῆς στενῆς πύλης, ὅτι πλατεία ή πύλη, καὶ εὐρύχωρος ἡ ὁδὸς ἡ ἀπὸ ἄγουσα εἰς τὴν ἀπώλειαν. 'Εβρ. ιβ'. Πᾶσα παιδεία, πρὸς μὲν τὸ παρὸν οὐ δοκεῖ χαρᾶς εἶναι, ἀλλὰ λύπης· ὕστερον δὲ, καρ πὸν εἰρηνικὸν τοῖς δι' αὐτῆς ἐγγεγυμνασμένοις ἀποδίδωσιν. Παροιμ. ις'. - Εστιν ὁδὸς, ή δοκεῖ παρὰ ἀνθρώ τοῖς ὀρθὴ εἶναι, τὰ δὲ τελευταία αὐτῆς ἔρχεται εἰς πυθμένα ᾅδου. Σιράχ κα'. - Οδὸς ἁμαρτωλῶν ὡμαλισμένη ἀπὸ τ λίθων, καὶ ἐπ' ἐσχάτου αὐτῆς βόθρος είδου. Βασιλείου. — Τί τῶν ἀγαθῶν εὔκολον; Τίς καθ εύδων τρόπαιον ἔστησεν; Τίς τρυφῶν καὶ κατας λούμενος, τοῖς τῆς καρτερίας στεφάνοις κατεκοσμήθη; Οὐδεὶς μὴ δραμὼν ἀνείλετο βραβείον. Πόνος γεννώσι δόξαν· κάματοι δὲ προξενοῦσι στεφάνους. Πολλοὶ πολλὰ συναθροίσαντες ἐκ νεότητος, περὶ τὰ μέσα τοῦ βίου γενόμενοι, ἐπαναστάντων αὐτοῖς πειρασμῶν ἐκ τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας, οὐκ ἤνεγκαν τοῦ χειμῶνος τό βάρος, διὰ τὸ τὴν κυβέρ νησιν αὐτοῖς μὴ παρεῖναι· ἀλλὰ πάντων ἐκείνων τὴν ζημίαν ὑπέμειναν. Οὔτε γὰρ πῦρ εὐκαταπρήστου ὕλης ἀψάμενον, δυνατὸν μὴ οὐχὶ ἐπὶ πᾶσαν αὐτὴν διαβῆναι, ἄλλως τε κἂν ἐπιτύχῃ πνεύματος ἐπιφόρου την φλόγα δια κομίζοντος· οὔτε τὴν ἁμαρτίαν ἑνὸς ἀψαμένην, μή οὐχὶ ἐπὶ πάντας τοὺς ἐγγίζοντας διελθεῖν, ἐξαπτόν των αὐτὴν τῶν πνευμάτων τῆς πονηρίας. Θεολόγ. - Δυσκατόρθωτος ἡ ἀρετὴ, καὶ οὐ μι κροῖς ἁλίσκεται πόνοις. Σπάνιον ἡ τοῦ ἀγαθοῦ κτῆσις καὶ πρήσαντες, κἂν εἰ πολὺ τὸ μεθέλκον εἴη καὶ προκαλούμενον. Πρόχειρον πράγμα ή μοχθηρία, καὶ οὐδὲν οὕτω βάδιον ὡς τὸ γενέσθαι κακόν. Τῆς αὐτῆς ἐστι δυσχερείας, καὶ κτήσασθαί τι τῶν ἀγαθῶν οὐχ ὑπάρχον, καὶ κτηθεν διασώσασθαι. Πολ οι "Αλ. Χίλων.

λάκις γὰρ δ μὲν σπουδή προσέλαβε βαθυμία διέφθειρεν· ὁ δὲ ὄχνος ἀπώλεσεν, ἀνεκαλέσατο ἐπι μέλεια. Κακίας έξον μεταλαβεῖν, ἢ ἀρετῆς μεταδοῦναι, Δύσληπτον μὲν τὸ ἀγαθὸν τῇ ἀνθρωπίνη φύσει, ὥσπερ καὶ τὸ πῦρ ὕλῃ τῇ ὑγροτέρᾳ· ἕτοιμοι δὲ πρὸς τὴν τοῦ κακοῦ ἐργασίαν οἱ πλεῖστοι καὶ ἐπιτή δειοι. Τὸ ἐν κακία περίβλεπτον πολλοὺς εἰς τὸν ὅμοιον ζῆλον τῶν εὐολισθήτων εφέλκεται, Πρόχειρον ἡ πονηρία τῷ κακῷ μᾶλλον ἀκολουθεῖν, ἢ ὑπὸ τοῦ κρείττονος ἀνακόπτεσθαι. Ῥᾷον γὰρ ἀπ᾿ ἀρχῆς μὴ ἐνδοῦναι κακίᾳ καὶ προϊοῦσαν διαφυγεῖν, ἢ προβαίνουσαν ἀνακόψαι καὶ φανῆναι ταύτης ἀνώτερον· ὥσπερ καὶ πέτραν ἀπ' 5 ἀρχῆς αἱρῆσαι καὶ κατασχεῖν, ἢ φερομένην ἀνώσα σθαι. Πολλὴ μὲν ἡδονὴ τῇ κακίᾳ, πολὺς δὲ τῇ ἀρετῇ συνέζευκται πόνος καὶ ἱδρώς. Καὶ ποία σοι χάρις ἦν; Τίνα δ' ἂν ἔλαβες μισθὸν, εἰ μὴ ἐπίπονον τὸ πρᾶγμα ἦν; Καὶ γὰρ πολλοὺς ἔχω δεῖξαι, φύσει τὸ μίγνυ σθαι γυναικὶ μισοῦντας. Τούτους οὖν σώφρονας καλέσομεν ἢ στεφανώσομεν; Οὐδαμῶς. Σωφροσύνη γὰρ ἐστιν ἐγκράτεια, καὶ τὸ μαχόμενον περιγενέσθαι τῶν ἡδονῶν. Γρηγ. Νύσσ. - Πολλὴ πρὸς τὴν κακίαν ἐστὶν ἢ εὐκολία, καὶ ὀξύῤῥοπος ἐπὶ τὸ χεῖρον ἡ φύσις. Ιω. Κλίμ. — Κόπῳ πολλῷ καὶ μόχθῳ καὶ ἱδρῶτι κατορθοῦται ἐν ἡμῖν ἦθος χρηστὸν καὶ εὐκατάστα τον· καὶ τὰ πολλῷ μόχθῳ κατορθούμενα, δυνατὸν ἐν μια καιροῦ ροπῇ ἀπολέσαι. Διογένης. — Ημέρας ποτὲ λύχνον ἅψάς περιξει πυνθανομένων δέ τινῶν πρὸς τί τοῦτο, ἔλεγεν ἄν θρωπον ζητεῖν. ΛΟΓΟΣ ΟΑ Περὶ τοῦ, ὅτι οὐκ ἀεὶ τὸ πλεῖστον ἄριστον. Λουκ. κα'. - Αναβλέψας δὲ ὁ Ἰησοῦς, εἶδεν τους βάλλοντας τὰ δῶρα αὐτῶν εἰς τὸ γαζοφυλάκιον πλουσίους. Εἶδε δὲ καί τινα χήραν πενιχράν, βα λοῦσαν· ἐκεῖ δύο λεπτά, καὶ εἶπεν, Αληθῶς λέγω ὑμῖν, ἡ χήρα ἡ πτωχή αὕτη πλείω πάντων ἔβαλεν. Απαντες γὰρ οὗτοι ἐκ τοῦ περισσεύοντος αὐτοῖς ἔβαλον εἰς τὰ δῶρα τοῦ Θεοῦ· αὕτη δὲ ἐκ τοῦ ὑστερήματος αὐτῆς ἅπαντα τὸν βίον, ἂν εἶχεν, ἔβαλεν. α' Κορ. ιδ'.-- Εν Εκκλησίᾳ θέλω πέντε λόγους διὰ τοῦ νοός μου λαλῆσαι, ή μυρίους λόγους ἐν γλώσση. ΝΟΤΑ. Τὸ ἐν κακίᾳ περίβλεπτον. πολλούς τῶν εὐολισθήτων, εὐολίσθητος εὐόλισθος, ολισθηρός. εὐχερῶς μετανική σκων.

Σολομ. δ'. σεως, ὑπὲρ πληρώματος δύο δραχῶν ἐν μόχθῳ. Σιράχ ις'.- Κρείσσον εἷς δίκαιος, ἢ μύριοι παρά νομοι· καὶ ἀποθανεῖν ἄτεχνον, ἢ ἀσεβῆ τέκνα ἔχειν. Αγαθόν πλήρωμα δρακὸς ἀναπαύ ᾿Απὸ ἑνὸς συνετού συνοικισθήσεται πόλις· φυλὴ δὲ ἀνόμων έρημωθήσεται ἐν τάχει. Βασιλείου. - Πολλάκις γὰρ ὁ ἐν τῷ μέσῳ μικρόν τι κατορθώσας, μείζων ἐστὶ τοῦ ἐν ἀφθονίᾳ τὸ πᾶν κατορθώσαντος. Ψαλ. ριγ. - Εἰ γὰρ ἄρτος τὴν καρδίαν ἀνθρώπου στηρίζει, οὐ δεῖ πλέον τοῦ ἀναγκαίου τῆς τροφῆς το προσάψημα αλόγως προσφέρεσθαι. Θεολόγου. – Κρείσσων ὀλιγοχρόνιος βασιλεία μακράς τυραννίδος, καὶ ὀλίγη μερὶς τιμία, πολλῆς κτήσεως ἀτίμου καὶ σφαλερᾶς, καὶ πολλοῦ σκότους ὀλίγον φως. Χρυσοστ. — Οὐ τῷ μέτρῳ τῶν διδομένων έλεη μοσύνη κρίνεται, ἀλλὰ τῇ δαψιλείᾳ τῆς γνώμης. Ἐν ἀμίλλαις πονηραῖς ἀθλιώτερος ὁ νικήσας, διότι ἀπέρχεται τὸ πλέον ἔχων τῆς ἁμαρτίας. Πλάτωνος. - Τοῦ πλείονος βίου καὶ φαυλοτέρου, τὸν ἐλάσσω καὶ ἀμείνονα ὄντα παντὶ πάντως προαι ρετέον. Ισοκράτ. - Προαιρετέον μέτριον μετὰ δικαιοσύ της μᾶλλον, ἢ μέγαν πλοῦτον μετ᾿ ἀδικίας. Δημοσθ. – Οὗτος θεασάμενός τινα δημαγωγόν ἀφυῆ μέγα βοῶντα, ἔφῃ, Ἀλλ᾽ οὐ τὸ μέγα, εὖ ἐστι τὸ δὲ εὖ, μέγα. Επικτήτου ". - Τῶν ἡδέων τὰ σπανιώτατα γινό μενα μάλιστα τέρπει. Αλέξανδρο — Αλέξανδρος ἀκούσας ὅτι Δαρείος τριάκοντα μυριάδας εἰς παράταξιν άγει, ἔφη· Εἷς μάγειρος οὐ φοβεῖται πολλὰ πρόβατα. Ο αὐτὸς, κατασκόπου λέγοντος αὐτῷ, πλείους εἶναι τοὺς Δαρείου, ἔφη· Καὶ τὰ πρόβατα πλείονα ὄντα, ἑνὸς ἢ δευτέρου λύκου χειροῦνται. το Αλ. Ανωνύμου. cιπ, ΕΚΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΟΜΟΛΟΓΙΑΣ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ ΤΩΝ ΛΑΤΙΝΩΝ, Συγγραφεῖσα καὶ ἀποσταλείσα παρὰ Γρηγορίου Πάπα Ρώμης, πρὸς Γερμανὸν τὸν ἀγιώτατον πατριάρχην Κωνσταντινουπόλεως. Πατὴρ ἐστὶ πλήρης Θεὸς ἐν ἑαυτῷ· ὁ Υἱός, πλή ρης Θεὸς, ἀπὸ τοῦ Πατρὸς γεννητός· τὸ Πνεῦμα