Dei majestatem, a se tibi, qui ratione præditus sis,
Prorsus igitur quæ dicta sunt memoria teneto.
illud quidem formavit, de corpore dictum esse: quod
vero fecit, de anima; haud forte a vero sententia
hæc abierit. Nam ubi dictum est, Et fecit Deus hominem, subditur, ad Dei imaginem fecit illum: at
ubi nobis corporis fabricam narrat ac substantiam,
formavit dicit. Porro discrimen ejus quod est facere, et quod formare, docuit nos et Pealmista dicens: Manus tuæ fecerunt me, et formaverunt me 18.
Fecit interiorem hominem; formavit eum qui foris
est. Ac sane luto quidem formari convenit; fieri
vero, ei quod est ad imaginem. Quamobrem caro
quidem formata est; factus vero animus. Cum itaque superius de animi substantia dixisset, de corporis nunc formatione nobis disserit. Quin hano
quoque habe sententiam. Quænam vero est illa?
Nempe partim summatim dicere scripturam; partim modum quo singula quæque facta sint, nobis
tradere. Superius igitur etiam fecisse hominem dixit, in modo tamen quo sit factus non hæsit; hic
modum quoque tradit quo fecit.Si enim simpliciter
eum fecisse dixisset,existimaretur sio fecisse quemadmodum jumenta, quemadmodum bestias, quemadmodum stirpes, quemadmodum fenum. Ut igitur
hoo caveas; ne eadem forte atque agrestiora animantia, atque a sensu remotiora corpora habeare,
peculiare in te Dei artificis operam Scriptura tradidit: Sumpsit Deus pulverem de terra. Illic dixit
quod fecerit, hic vero modum quo fecit. Sumpsit
de terra pulverem, et formavit propriis manibus,
Alta monte cogita quomodo formatus sis: quæ naturæ officina, animo reputa, Dei scilicet manus est,
quæ te est fabricata. Quod itaque Deo auctore formatum est,cave ne per m alitiam polluatur; ne pecceti contagio in diversum mutetur, ne excussus vi
a Dei manu te conservante prolabaris. Vas est divinitus formatum, a Deo conditum; lauda eum qui
fecit. Neque enim ulla alia ex causa conditus es,
quam ut divinæ laudis idoneum organum esses.Etenim mundus hic universus velut liber quidam scriptus tibi est,qui Dei laudem atque gloriam in memoriam revocet; occultam atque oculis inaspeetam
ad Dei, qui veritas est, intelligentiam annuntians.
2. Et benedixit eis Deus, et ait: Cruscite et multiplicamini, et replete terram 19. Duplex namque est
incrementum: unum corporis, alterum animo. Verum augetur animus, cum disciplinis excolitur ao
perfcitur: corpus autem crescit, dum ex parva
mole ad justum ac congruentem magnitudinis modum provenit. Crescere igitur quod de omnibus dicatur; brutis quidem animantibus dictum est, ut ad
corporis perfectionem instituta natura pervenirent
nobis autem in interiori homine posita crescendi
lex, profectu illo qui provehit ad Deum; qualis erit
Paulus, ad ea quæ a fronte extendens semetipsum,
et quæ retro essent obliviscens 20. Hoc nimirum
augmentum, piarum contemplationum sensorum10 Psal. CXXII, 73. " Gen. 1, 28. 20 Philipp. 111, 13.
At interpres ita vertit, quasi legisset EDIT.
PATROL. GR. XXX.
leonem potest alere? Scite nihilominus tamen quod
hæc ipsa legi nature obsecuta pridem fructibus
vescebantur: postquam autem homo pristinam mutavit vitæ rationem, finesque sibi constitutos excessit, videns Dominus post diluvium homines profusos deliciis, nullaque obstrictos paroimonia,vescendi
omnibus facultatem fecit. Cuncta hæc, inquit, comedetis, quasi olera virentia s. Quo concesso, reliqua
quoque animantia edendi statim licentiam accepere.
4. Ex illo jam et leo crudivorus: ex illo vultures
avida gulositate exspectant cadavera. Neque 340
enim vultures simul acanimalia genita sunt,circumlustrabant terram.Quid enim eorum quæ a Deo creata
essent, statim interierat, ut vultures alerentur?
Neque enim natura neci dabat; quippe quæ vigens
florensque erat; neque venatores disperdebant;
nondum enim ars venandi erat: nec bestiæ erant
quæ discerperent; nam neque erant crudivera: vulturibus vero ex indole est ut cadaveribus vescantur.
Quare nondum erant cadavera; nondum fetor; nondum talis vulturum esca: sed omnia cycnorum more victitabant, cunctaque in pratis pascebantur. Ac
sicut videmus canes curationis causa haud raro gramen depascere; non quod sit illis genuinus ex natura conveniens cibus, sed quod naturali quodam
instinctu brutæ animantes in id feruntur quod in
rem earum conducibile est. Ejusmodi cogita tunc
fuisse quæ nunc crudivora sunt animalia, quæ sibi
ipsis herbam virentem escam prospicerent, nec sibi
mutuo insidias struerent: sed qualis post hæc fr
tura est in pristinum restitutio, talis erat prima
procreatio. Revertitur autem homo ad pristinum illum statum, pravitate solutus, circaque terrenam
hanc ac ærumnosam vitam gravi molestia, nec non
curis ac sollicitudinibus erga sæcularia hæc exque
vitæ usu, animi serenum turbantia. Hæc igitur
omnia qui abdicaverit, ad vitam illam in paradiso
olim constitutam postliminio redit; vitam utique
carnalibus vitiis nihil obnoxiam, liberam illam, Deo
contubernalem, angelis sociam. Hæc porro dicta a
nobis sunt, non quod a concesso nobis a Deo ciborum usu arcere velimus; sed ut prisci temporis
felicitatem prædicemus; qualis vita hæc erat, ut
curis libera, ut frugalis, ut pauca valde ipsaque
expedita ad vitam transigendam humano generi
conducentia, et ut variis dapibus differtas mensas
una nobis invexit peccati causa. Postquam enim a
veris illis paradisi deliciis excidimus, adulterinas
falsasque nobis delicias adinvenimus: quodque jam
amplius lignum vitæ non conspicimus, nec illa nobis pulchritudine placemus et gloriamur, in rem
pistores, variaque bellariorum ac suffimentorum
(c)
G
(d)
nostram fruendaque vitæ lenia cessere coqui ac
genera, ejusque generis alia quædam nostri inde lapsus solatia.
Gen. I,
Forte EDIT.
Forte EDIT.
(c) Kal. Hic collocavimus illud xal, quod statim
5. Ut agrotis, qui gravi aliquo morbo conflictantur, cum solitis voluptatibus frui non possint, quaspost positum erat. EDIT.
dam odorum suavitates medici subministrant. Cum
enim robustioribus oblectari non liceat, quæ infir
mis consentanea sit, exque eorum modo sensibus
oblandientes, delinitionem prospiciunt. Quin et
nunc quoque, quibus constitutum sit, ut ad ejus,
quæ in paradiso erat, vitæ normam rationes nostras
instituamus, pinguem hanc lautis dapibus ac Copiosis voluptatem caventes, ad eam vitam, quod
licet per facultatem, nos ipsos surrigamus, fructibusque et seminibus et pomis ac nucibus vitæ sustentandæ utentes, quod his amplius est ut minus
necessarium respuamus. Non quia abominabilia
sint, quippe cum Deo auctore cuncta creata sint,
sed quod ob carnis bonam habitudinem nocumento non careant.
6. Et requievit Deus ab omnibus operibus suis
die septimo". Dicant igitur arithmetici, et qui talibus studiis incumbunt, ac ceu magnum quid rei
hujus ac numerorum jactant scientiam, senarium
841 numerum mundi creationi esse affinem,eo quod
longe fecundissimus sit, multas ex se pariens numerorum species, suisque ipse partibus perfectus
exsistat, ac quæcunque de senario suis in scholicis
disputationibus arithmetici garriunt: ac si forte
vacat, per sese esse dicatur. Dicant vero et de septenario, esse in eo quamdam sterilitatis labem, ut
qui nec alium ex se numerum gignat, nec ab alio
ipse gignatur. Ac ne multiplici rerum tractatione
sermonem protrabam, missa quæ ad vos instituta
oratio est, ad ea quæ æqua magis ingenuique animi
ac necessaria procedamus. Quod si quis etiam iis
in rebus versatus est, is noverit harum quoque rerum thesaurum apud nos reconditum esse. Quare
si magni facienda est arithmetica, hic sita sunt
arithmeticæ semina. Nos vero non in istis animos
sumimus, quod e mundi profecta sapientia sint,
aut in ejus quæ ex sæculi usu est sapientiæ gratiam, quæ magis spernere ut exigua, nec ad virtutem conducentia, quam ostentare jussi sumus.Nam
qui istis studium operampue navant, parvis hinc
(ex nostra scilicet doctrina) furtim sublatis, suisque ipsorum lucubrationibus admistir,ita se magnifice jactant. Nos itaque, ut hinc illis liqueat, ea
nos despectui habere quæ sic apud ipsos plurimi
Bant, silentio transcurramus, qui de illis sermo
est. Simul vero, quod ejusmodi rerum consideratio
haud ita facilis sit ac pervia publico ac rudi plebi,
collectaque concio sit, non quæ artificiosos illos ac
sophisticos sermones audire paret, sed quæ ad
ædificationem facientia quæsita sibi resolvi atque
exponi quærat.
7. Septimus itaque dies honore prælatus est, id
est, Sabbatum; indeque septenarius numerus apud
Hebræos venerabilis: in quo Tabernaculorum festum Tubæ ac dies Propitiationis: sed et annus
septimus apud eos venerabilis, quem Remissionis
dicebant. Licebat quippe annis sex excolere ter25 Gen. 11, 22.
Forte EDIT.
ram; septimo autem anno,iis contentos esse opor
tebat, quæ terra sponte produceret 3,tum scilicet,
cum terræ promissæ compotes faoti essent. Annos
sex Hebræus serviebat; anno septimo a servitute
liberabatur. Anno septuagesimo soluta apud eos
captivitas est. Sed nastra quoque videamus. Seplies, innuit, cadet justus, et resurget 30. Sic nos
hebdomadem nobis vindicamus.Septimus ab Adamo
Enoch mortem non vidit: Ecclesiæ hoc mysterium.
Septimus ab Abrahamo Moses legem accepit: mutotio id vitæ, iniquitatis eversio,justitiæ ingresyus,
Dei adventus, ordo mundi compositus, ejusque
tranquillitatis, eorum quæ agenda sint legislatio.
Septuagesima ac septima post Adamum slate Christus apparuit. Novit Petrus septenarii mysterium.
Quoties peccabit in me frater meus, et dimittam ei?
usque septies 2? Parum noverat mysterium: nondum quod perfectum est didicerat; adhuc namque
discipulus erat. At nec rursus doctor a septenario
abscessit; dixitque,non quantum discipulus noverat, sed quantum Dominus opulentia majore superabat. Quoties peccabit, et dimittam? Cur non dixit,
usque sexies, aut usque octies, sed usque septies?
Quidni vero dixit Dominus, Usque centum centies,
sed numerum septenarium multiplicavit? Neque
Petrus alium quæsivit, noque Dominus a septenarii
regula exorbitavit. Observarat Petrus, veterem 843
traditionis regulam esse, atque septenario numero
vim quamdam expressionis remissionis peccatorum
inesse; signum quietis perfectæ; Sabbatum dies
septima est a creatione. Petrus septies; Dominus
usque septuagies septies s. Sed et peccata, vetusto
ritu,ex numeri hujus ratione vindice pœna plectuntur. Non ita, ait Deus; sed omnis qui oociderit Cain
septem ultiones dissolvet. Ne illic quidem octo,
sed septem. Sed et Lamech ipse in seipsum dicens
sententiam, a septenario numero non recessit. Ait
enim: Ex Caino vindicatum est septies, ex Lamech
autem septuagies septies 1. Quid ita? Paululum
sustine, et invenies mysterium. Primum peccatum
septies vindicatur; septuagies vero septies altera
a Lamecho patrata cædes. Quoniam ex Caino vindicabitur seplies, ex Lamecho autem septuagies septies.
Existimamus itaque, quod Petrus septies dimitti
petiit, Caini condonationem inducit: quod vero
Dominus septuagies septies, Lamecho septuagies
septies ignoscit. Quantum est delictum, tanta est
et gratia. Ubi parvum delictum est, parva est dimissio, seu venia. Cui enim parum dimisit, parum
et diligit s. Ubi abundavit peccatum, superabundavit gratia *.
8. Quid ergo sibi vult mysterium? Die septimo
dicitur ævum hoc complendum; et post hoo venturum judicii diem, ootavum; in quo peccator septies, ao qui exsuperanter peccator, septuagies se
* Lovit. LXV, 3. * Prov. xIx, 16. "Matth. xvшu, 21.
VII, 42. Rom. v, 20.
(a) 'Evdysı. Editi dvdyss.
2 ibid. 22. 80 Gen.1v, 15. 81 ibid.24. ** Luc.
pties plectetur. Vicissimque justus septies, ac qui
excellenter justus, septuagies septies præmio afficietur. Dei namque benignitas, nunc quidem per
ænigmata, quæ sunt futura obscure significat
tune autem in secundo adventu perspicuam ac
manifestam exhibiturus est veritatem: tunc enim
quibus quisque dignus præmiis sit, ostendet.
Septemplicia igitur, quæ nobis peccantibus ultrice
pœna debeantur, vita hac Dominus condonabit,
dummodo per pœnitentiam ac confessionem a nobis fuerit placatus. Qui itaque tremendum illum
diem noverimus, in quo reservata hoc ævo peccantibus justa scelerum retributio æquaquo lance
repensio, pœnitentiæ stipendiis quoad vivimus occupantes,peccata diluamus, pro illic multiplicemærumnam atque dolorem ao cruciatum evadere possimus.
9. Hunc itaque diem septimum existimemus
eptimo illi diei, consummationis hujus sæculi
figura respondere. Dicamus igitur, et requivit Deus
die septimo ab omnibus operibus suis; sed et in illo
pariter, nulla amplius mundi hujus futura sunt
opera. Non erunt ultra nuptiæ, non amplius contractus, non mercatura: agriculturam vero, si
quid reliquorum studiorum est ac negotiorum, ne
vel animo illic cogitare licet: sed stabit creatura
attonita ac tremens; sudorque ex omnibus, quem
vis nulla coerceat, metuque perplexi omnes
justi quoque apud nos ipsi anxii tunc formidine
erunt, utra de illis sententia ferenda sit. Erit et
Abrahamus tunc anxius ac sollicitus, non velut
qui in gehennam detrusum se iri exspectet, sed in
qua justorum classe; prima, sesanda, aut tertia
locandus sit. Dominus de cœlo advenit: revelantur coelestes potestates, cœlis diruptis; omnis
creatura tremebunda metuque contrahetur; quia
et ipsi forsitan angeli astabunt metu perculsi
ac pavidi, non ea ratione quod de suis metuant
348 delictis,sed quod gloriosus præpotensque judicis conspectus, cunctis perinde creatis sui ipsius
metum immissurus sit.Non audis Isaiam dicentem
Si aperueris cœlum, tremor apprehendet ex te monles
* 9 quibus diem illum subindicat. ab ejusconspeotu mare conglaciat, res omnes obstupescunt,natura
emoritur, ars omnis rhetorica vacat verborumque
facultas,ob Dei e cœlis adventum. Tunc enim justi
repientur, eorumque currus nubes erunt,ac deducent angeli. Tunc justi quasi stellæ, e terra in co
lum recipientur; peccatores vero vincti, peccatorum proprio pondere præpediti ad inferna cadentes
jacebunt, ipso conscientiæ præjudicio confusi.
10. Octavus igitur ille dies hocce septimo figuratur. Et requievit Deus die septimo ab omnibus operibus suis. Non jam amplius,quæ sunt hujus sæculi
vitæque munera, nec quæ hic carnalia desideria
comitantur vota. Illo die consopita erunt juvenilia
desideria ac libidines. Nulla jam fœderis nuptiarum
attonita vesanaque libido, prolisve suscipiendæ cupido.Nulla jam auri corrogandi cura ac sollicitudo
*+ Isa. LXIV, 1.
rapiendi vis ac injuriæ; prædtorum,locuples; gloriæ et claritatis,ambitiosus insane deperiens. Quidquid rerum sæculi est,animo excidit. Exstincta est,
quovis tandem modo elatis animo sæculi hisce magnificis dotibus, vana, despicabilis ac conspuenda
gloria. Nihil jam molesta ira ad ejus ultionem qui
molestia affecit. Cuncta illa tunc animo abscessere
uno anima suspensa terrentis metu, una malorum
imminentium exspectatione: quem utique Dei timorem, quisquis indeficienten suo animo vita hac
inducere potuerit, aut nihil aut quam minimum
plane peccabit. Et fecit Deus hominem, sumpto de
terra pulvere 35. Cave hunc de hominis structura
sermonem resumptam narrationem existimes, tametsi nonnullis ita videtur, sed magis inintercisam
a priore, hac de re argumento seriem, ac velut
conjunctum jam tum præjactis iisque hærensgestæ
rei supplementum. Dicto enim fecisse Deum hominem, et quæ de illo sequuntur, ostensoque absolvisse Deum hominis creatione,quidquid est mundi
operum, eidem quoque rursus de homine narrationi, juncta opera immediateque incumbit, veluti
enucleatius edisserens tradensque subtilius ejus
modum creationis. Nam primum quidem dixerat,
Fecit Deus hominem; nunc vero adjungit,quo etiam
modo fecerit, sumpto e terra pulvere. Cum itaque
pulverem audieris, disce modesti sensum animi;
noli de te magna præsumere. Si incesserint cogi
tationes quæ animum efferant, ac velut inflammato
putrique ulcere inanis gloriæ tumorem, vel ex fortuna absolute, vel ex aliis paclaris dotibus ac
Sacculi et arcæ avarus obliviscetur; iniquus raptor,
injuriam fecisse, quin potius etiam honore affecisse.
Etenim ignobilis ille eque populi fæce, homo est, vel si
virtutibus inducant, confestim contra tibi recurrat
tuæ formationis memoria. Intellige qua ratione
creatus sis: ac quidquid demum es, pulverem esse,
terraque feturam, quam tuis subjectam pedibus
conculces. Si quid igitur in ea degens præstas
operis, vel magnum, vel exiguum, in procinctu
est vilitatis tuæ abjectionisque monumentum. Ira
si molesta ingruit, forte quod violatus injuria sis,
quod quidam ignobilem dixerit: atque ut vicissim
injuriam reponas concitat, asperioraque obloquaris,
quam ille injuriarum procacitate effuderit, oculos
vultumque 344 in terram dejice, atque animo reputa unde processeris, moxque ira furorque exstinctum ibit; cum tecum ipse confestim intelligas,
eum qui ignobilem dixit, non usque adeo sermone
servus exstiterit; tu vero ex inanimi omnique destituta sensu vere terra tum procreatus es,tum es.Quapropter quod in te dictum est, non injuria, sed magis honor est.
* Gen. 11, 7.
11. Rursus ubi carnalis ulla cupiditas tui compos facta fuerit animi, suadeatque, ut cujus desiderio teneris, reipsa efficias, in terram statim verte
oculos. Memineris qua ratione ex illa processisti,
eadem ipsa in eam haud multo post te resolvendum
esse; ac quæ nunc pruriunt membra, brutamque
concupiscentiam, ac carnis titillationem, nec fore
in crastinum,membris emortuis ac appetitione celeri volatu elapsa. Atque ita quod jugiter in terram
parentem nostram proni aspectemus ac agnoscamus; in causa est,ut a molestis quotidie omnibus,
et quæ ægre curationem admittant, obtundentibus
vitiis ac pertubationibus nos ipsi abstineamus ac
liberemur. Sumpto, inquit, e terra pulvere. Si e
cœlo formati fuissemus, quod illud haud semper
suspicere possumus, non continue naturæ nostræ
memores fuissemus; nunc vero in parato proclive
adest inintermissumque vilitatis nostræ et imbecillitatis monumentum, unde incedimus, unde tangimus, unde cernimus, unde alimur, unde jugiler
conspurcamur. Quid humo lutoque, unde tu formatus es, abominabilius ac spernendum magis?
Quæ major ratio modeste sapiendi, et ut nullo nos
dignos existimemus?
12. Cum igitur quempiam videris de se altum
sapientem, amano pictoque amictu, splendenti
annulo, pallam gestantem ingentis pretii, superfluam trahentem servitii turbam, promissa coma
atque soluta, eaque flava ac torta, artisque lenocinio in auras sparsa, aureos circumferentem torques, aurea sella curuli, vultu, sermone majestatis pleno, tollentum animos,præ multitudine deducentium, comitantium, adulatorum, famulorum,
quos trahit, turbam submoventem; parasitorum
lautis mensis ac splendidis inhiantium: ad faustas
acclamationes salutationesque in foro, quas omnes
deferunt, alii e subselliis surgentes, alii obviam
procedentes,alii deducentes,atque alius aliud quid,
ejus honoris laudisque causa exhibentes. Cum
hosce magistratus præsidesque videris, præeunte
alta voce præcone procedentes, atque alium submoventes, alium cedentes, alium publicantes, alium
neci addicentes; ne ea quæ videntur magna putaveris, ne animo concideris, ne pompa fastuque
offendaris. Tecum reputa, fecisse Deum hominem
sumpto e terra pulvere. Ac si quidem aliud quidpiam est, quod in homine cernitur, time, ac quæ
geruntur miraculo habe: sin autem pulvis e terra
est, qui se his jactabundus effert, contemne. Εt
formavit Deus hominem. Vox ipsa, formavit, artificiosam quamdam Dei circa hominem operationem
continuo innuit. Numquid vero sic et ipse nostram
arte efinxit formationem, veluti qui figlina effingunt,
quive gypsea fabricantur, aut qui ære statuas cudunt,
seu aliud quid artis opus efficiunt,quibus ad superficiem 345 usque simulacrum, circumscribitur; siout haud raro videmus, in eum modum efformatum
virum, ut externa specie atque indole iram puta
ac fortitudinem, seu metum ac formidinem præferat, rursusque mulierem, quæ vel amore insaniat,vel pudibunda exsistat,aut si quid aliud sexui
comes ac opportunum in affectibus animi solers
plastes effecit? Haud enim vero ejusmodi Dei for
Forte Eom.
14. Caput itaque toti corpori eminens, humeris
incumbit; non illis immersum, ne obtegatur, sed
convenienti fulcimento ac velut sede quadam graduque in exstante cervice locatum. In illo infixa
oculorum gemina lumina radiique.Non enim unum
satis erat; ut si forte casu alterum concideret,ejus
quod immuue a labe esset, solatium non deesset.
Præterea vero etiam, ab uno horum profectus obtutus, prorsus imbecilliorest; ex duplici vero fonte
confluens rivus, valentior exit. Procedens namque
utrinque ex altera alteraque nare obtuendi vis, tum
ibi conquiescit, tumque una ad anteriora tendens
iisque incumbens, unus alteri copulatur visorius
radius, velut ex rivo duplici, ex utraque visoria
facultate, quasi ex duplici prodeunte fonte, tum.
que brevi aquas commiscente, unus quispiam validior efficitur fluvius; cujus scilicet major vis ac
efficacior sit. Remque certo probant viri senes. Ii
namque, quæ sunt valde prope,haudquaquam cernunt; quæ vero paulo ab oculis remotiora sunt,
clarius contueutur. Idcirco nimirum quod visorio
radio dissectis partibus a principio progresso, imbecillior ab utroque obtutus sit: ubi autem ambo
confluxerint ac coaluerint, velut multiplici quadam
exundantia atque copia, valentior efficaciorque ad
perspicienda, quæ in aspectum cadunt, consurgit.
Non pauca vero sunt, quibus oculi incolumitati
prospicitur. Tunica interior, quæ nec ipsa sufficit.
Non enim res ferebat ut erassior strueretur; alio.
qui visui incommodasset; necesse autem erat, ut
perspicuum leveque esset, quod obtegebat. Altera
itaque pellucida, altera tenuior rariorque; illa
quidem crystallina, hæc cornea. Obtegendi causa
obtenta tunica ac exterior, firmior est atque durior; interior, rarior et tenuior, ne immeantia
prohibeat tertia rursus crystallum referens, ut in
ea ambæ reliquæ repræsentandi vim ac perspicuitatem
15. Palpebræ projectura sunt, oculi uimirum
operimentum ac umbraculum, velutque domicilium.
Poterat quidem et manus obtegere; sed interim
dum ea admoveretur, haud raro prius oculum
oblædi contingeret. Nunc vero prope adjacet quod
tueatur. Mox enim ac nocumentum præsentiunt,
operimentum obtendunt. Id namque in causa est,
ut plerumque pupula oculi, iis, quæ exterius nocumentum afferant, inviolabilis sit, ut quæ sub pal
pebrarum tegumento desideat. Unaque fere ex omnibus corporis membris ita servatur, ut contactum
omnem respuat. Prominent palpebris et pilorum
cuspides. Quid ita? ut nimirum accuratior harum
complicatio sit, dum superior palpebra, inferiori
per ejusmodi pilos coaptatur ac committitur. Sunt
enim pili velut vincula, inter se conserti ac complicati. Accedit quod et minuscula animalia arceant, nec lanugines pupillo propinquare sinant,
quæ facile injuriæ obnoxia sit, ac cui quodvis obvium labem afferre queat.
Lege Eprr.
obtineant.
PG 30:39ΟΜΙΛΙΑ Β ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟΝ Ὁ μὲν σοφὸς Σολομὼν οὐκ ἐν πειθοῖς σοφίας λόγοις ἀλλ’ ἐν διδακτοῖς πνεύματος ἁγίου σοφισθείς, ἐν τοῖς ἀρτίως ἡμῖν ἀνεγνωσμένοις ἀποσεμνύνων τὸν ἄνθρωπον ἐβόα λέγων· Μέγα ἄνθρωπος καὶ τίμιον ἀνὴρ ἐλεήμων· ἐγὼ δὲ ματαίως κατ’ ἐμαυτὸν ἐσκόπουν ἅ τε εἶχον ἐν τῇ ἐμαυτοῦ διανοίᾳ καὶ ἃ παρὰ τῆς γραφῆς δεδιδαγμένος ἤμην περὶ τοῦ ἀνθρώπου. αὐτὸς μὲν γὰρ ἐλογιζόμην ὅτι πῶς μέγα ἄνθρωπος, τὸ ἐπίκηρον ζῷον τὸ μυρίοις πάθεσιν ὑποκείμενον τὸ ἐκ γενετῆς εἰς γῆρας μυρίων κακῶν ἑσμὸν ἐξαντλοῦν, περὶ οὗ εἴρηται· Κύριε, τί ἐστιν ἄνθρωπος, ὅτι ἐγνώσθης αὐτῷ; καὶ ὁ μὲν ψαλμῳδὸς καταφρονεῖ ὡς εὐτελοῦς τοῦ ζῴου καὶ ἡ παροιμία ἀποσεμνύνει ὡς μέγα τι τὸν ἄνθρωπον. ἀλλά μοι τὴν τοιαύτην διαπόρησιν ἔλυσεν ἡ ἱστορία τῆς γενέσεως τοῦ ἀνθρώπου ἀναγνωσθεῖσα. ἠκούομεν γὰρ νῦν ὅτι Ὁ θεὸς ἔλαβε χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον. εὗρον ἐκ τοῦ ῥήματος τούτου ἀμφότερα, ὅτι οὐδὲν ἄνθρωπος καὶ μέγα ἄνθρωπος· ἐὰν πρὸς τὴν φύσιν μόνον ἀποβλέψῃς, τὸ μηδὲν καὶ τοῦ μηδενὸς ἄξιος, ἐὰν δὲ πρὸς τὴν τιμὴν ἣν ἐτιμήθη, μέγα ἄνθρωπος. ποία; Εἶπεν ὁ θεός Γενηθήτω φῶς, καὶ ἐγένετο φῶς. σύγκρινον ἀνθρώπου γένεσιν καὶ φωτὸς γένεσιν. ἐκεῖ εἶπε· Γενηθήτω στερέωμα. ὁ μέγας οὐρανὸς ἄνωθεν ἡμῖν ὑπερτέταται ῥήματι θεοῦ γενόμενος· ἀστέρες καὶ ἥλιος καὶ σελήνη καὶ πάντα, ὅσα θεωροῦμεν ὀφθαλμῷ καὶ ὅσα νῷ καταλαμβάνομεν [μεγέθη], ῥήματι ἔσχε τὸ εἶναι. θάλασσα καὶ γῆ καὶ ἡ ἐν αὐτοῖς διακόσμησις, ζῴων γένη παντοδαπά, φυτῶν διάφοροι ποικιλίαι, πάντα ταῦτα τῷ ῥήματι γέγονεν. ἄνθρωπος δέ, πῶς; οὐκ ἐλέχθη· γενηθήτω ἄνθρωπος ὡς Γενηθήτω στερέωμα, ἀλλὰ πλεῖόν τι ὁρᾷς ἐν τῷ ἀνθρώπῳ· ὑπὲρ φῶς, ὑπὲρ οὐρανόν, ὑπὲρ φωστῆρας, ὑπὲρ πάντα ἡ ἀνθρώπου γένεσις. Ἔλαβε κύριος ὁ θεός· καταξιοῖ ἰδίᾳ χειρὶ διαπλάσαι τὸ ἡμέτερον σῶμα. οὐ προσέταξεν ἀγγέλῳ, οὐχ ἡ γῆ αὐτομάτως ὥσπερ τοὺς τέττιγας ἡμᾶς ἐξέβρασεν, οὐκ εἶπε τόδε καὶ τόδε ποιῆσαι λειτουργικαῖς δυνάμεσιν, ἀλλ’ ἰδίᾳ χειρὶ φιλοτεχνεῖ. Γῆν ἔλαβεν. ὅταν πρὸς τὸ ληφθὲν ἀπίδῃς, Τί ἐστιν ἄνθρωπος; ὅταν [πρὸς] τὸν πλάσαντα κατανοήσῃς, Μέγα ἄνθρωπος· ὡς καὶ τὸ μηδὲν διὰ τὴν ὕλην καὶ μέγα διὰ τὴν τιμήν. Καὶ ἔλαβεν ὁ θεός. ἀλλὰ πῶς ἐκεῖ ἐν τοῖς κατόπιν· Καὶ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον, ἐνταῦθα δὲ ἄνωθεν ἀνθρώπου γένεσις; ὡς μηδὲν περὶ ἀνθρώπου δεδιδαγμένων ἡμῶν ἡ ἱστορία λέγει· Καὶ ἔλαβεν ὁ θεὸς χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἔπλασεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον. ἤδη τινὲς ἔφασαν τὸ μὲν Ἔπλασεν ἐπὶ τοῦ σώματος εἰρῆσθαι, τὸ δὲ Ἐποίησεν ἐπὶ τῆς ψυχῆς. ἴσως οὐκ ἔξω τῆς ἀληθείας ὁ λόγος· ὅπου μὲν γὰρ εἴρηται· Καὶ ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, τὸ Ἐποίησεν εἴρηται· ὅπου δὲ λοιπὸν περὶ τῆς σωματικῆς ὑποστάσεως ἡμῖν διηγεῖται, τὸ Ἔπλασε λέγει. διαφορὰν δὲ ποιήσεως καὶ πλάσεως ὁ ψαλμῳδὸς ἐδίδαξεν εἰπών· Αἱ χεῖρές σου ἐποίησάν με καὶ ἔπλασάν με. ἐποίησε τὸν ἔσω ἄνθρωπον, ἔπλασε τὸν ἔξω. καὶ γὰρ πρέπει ἡ μὲν πλάσις πηλῷ, ἡ δὲ ποίησις τῷ Κατ’ εἰκόνα· ὥστε ἐπλάσθη μὲν ἡ σάρξ, ἐποιήθη δὲ ἡ ψυχή. ἄνω τοίνυν εἰπὼν περὶ ψυχῆς ὑποστάσεως νῦν περὶ τῆς τοῦ σώματος διαπλάσεως ἡμῖν διαλέγεται. ἔχε δὲ καὶ τοῦτον τὸν λόγον. τίς δὲ ἕτερος; ὅτι τὰ μὲν ἐν κεφαλαίῳ λέγεται, τὰ δὲ κατὰ τὸν τρόπον ὃν γέγονεν ἡμῖν παραδίδοται. ἄνωθεν οὖν ὅτι [καὶ] ἐποίησεν, ὧδε καὶ πῶς ἐποίησεν. εἰ γὰρ ἁπλῶς εἶπεν ὅτι ἐποίησεν, ἐνόμισας ἂν ὅτι ἐποίησεν ὡς τὰ κτήνη, ὡς τὰ θηρία, ὡς τὰ φυτά, ὡς τὸν χόρτον. ἵνα οὖν φύγῃς τὴν πρὸς τὰ ἀγριώτερα κοινωνίαν, τὴν ἰδιάζουσαν περὶ σὲ τοῦ θεοῦ φιλοτέχνησιν ὁ λόγος παρέδωκεν. Ἔλαβεν ὁ θεὸς χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς [ἐκεῖ εἶπεν ὅτι ἐποίησεν, ἐνταῦθα πῶς ἐποίησε· χοῦν ἔλαβεν ἀπὸ τῆς γῆς] καὶ ἔπλασε ταῖς ἰδίαις χερσίν. ἐνθυμήθητι πῶς ἐπλάσθης, τὸ ἐργαστήριον τῆς φύσεως λόγισαι· χείρ ἐστιν ἡ δεψαμένη σε θεοῦ. τὸ παρὰ θεοῦ πλασθὲν διὰ πονηρίας μὴ μιανθῇ, δι’ ἁμαρτίας μὴ ἀλλοιωθῇ, μὴ ἐκπέσῃς τῆς χειρὸς τοῦ θεοῦ. σκεῦος εἶ θεόπλαστον παρὰ θεοῦ γενόμενον· δόξαζε τὸν ποιήσαντα. οὐδὲ γὰρ ἄλλου τινὸς ἕνεκεν ἐγένου ἢ ἵνα ὄργανον ᾖς ἐπιτήδειον τῆς δόξης τοῦ θεοῦ·τῇ ἐμαυτοῦ διανοίᾳ, καὶ ἃ παρὰ τῆς Γραφῆς δεδι
δαγμένος ἥμην περὶ τοῦ ἀνθρώπου, αὐτὸς μὲν
διηπόρουν, ὅτι πῶς μέγα ἄνθρωπος, τὸ ἐπίκηρον
ζῶον, τὸ μυρίοις πάθεσιν ὑποκείμενον, τὸ ἐκ γενετ
τῆς εἰς γῆρας μυρίων κακῶν ἐσμὸν ἐξαντλοῦν, περὶ
οὗ εἴρηται· Κύριε, τί ἐστιν ἄνθρωπος, ὅτι ἐγνώσθης αὐτῷ; καὶ ὁ μὲν Ψαλμῳδὸς καταφρονεῖ ὡς
εὐτελοῦς τοῦ ζώου, καὶ ἡ Παροιμία ἀποσεμνύνει ὡς
μέγα τι τὸν ἄνθρωπον. Αλλά μοι τὴν τοιαύτην δια
πόρησιν ἔλυσεν ἡ ἱστορία τῆς γενέσεως τοῦ ἀνθρώ
που ἀναγνωσθεῖσα. Ἠκούομεν γὰρ νῦν ὅτι θεὸς ἔλαβε
χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον.
Εὗρον τοίνυν ἐγὼ ἐκ τοῦ ῥήματος τούτου ἀμφότερα,
ὅτι οὐδὲν ἄνθρωπος, καὶ μέγα ἄνθρωπος. Ἐὰν
πρὸς τὴν φύσιν μόνον ἀποβλέψῃς, τὸ μηδὲν, καὶ τοῦ
μηδενὸς ἄξιος· ἐὰν δὲ πρὸς τὴν τιμὴν ἣν ἐτιμήθη,
μέγα ὁ ἄνθρωπος.
sum vir misericors 11.Ego autem stulte mecum ipse ματαίως κατ' ἐμαυτὸν λογισάμενος, ἅ τε εἶχον ἐν
reputans, tum quæ mihi animus suggerebat, tum
quæ ex Scriptura de homine didiceram; plane dubitabam, qui fiat in homo res magna sit, mortale
scilicet animal,innumerabilibusque obnoxium per.
turbationibus, atque ab ortu nativitatis ad senium
usque malorum quæ numerum excedant examen
exantlang; de quo scriptum est: Domine, quid est
homo, quia innotuisti er 18? Ac quidem Psalmista
hominem despicit, ut vile animal. Parœmiastes vero
ut magnum quid hominem prædicat et effert. Verum
quidquid istud dubii est mihi solvit quæ lecta est
hominis ortus procreationisqne historia. Audivimus
enim modo quod Deus pulverem de terra sumpserit, atque hominem formarit. Quo ex verbo ac sententia, utrumque scilicet inveni,tum nihil esse hominem,tum magnum quid esse. Ad solam naturam
si respexeris,nihil est homo,nulliusque pretii: sin
autem ad honorem quem adeptus est,magnum quid
homo est.
1.Quem illum?Compone hominis ortum,omniumque aliarum rerum. Dixit Deus, Fiat lux, et facta
est lux 19. Fiat firmamentum; magnaque cœli fabri
ca desuper nobis extenta est, solo verbo effecta:
stella, sol, luna; cunctaque alia, tum quæ oculo
cernimus,tum quæ mente complectimur, verbo nacta sunt ut essent. Mare, et terra, et quantus in eis
ornatus est:animalium omnimoda genera, stirpium
diversæ variæque species; cuncta præcepto condita
sunt.Homo autem non item.Haud enim dictum est,
Fiat hono, veluti Fiat firmamentum; verum amplius
aliquid in homine vides, quam in luce, quam in
colo,quam in luminaribus.Præstat omnibus hominis procreatio. Accepit enim, inquit, Deus pulverem
de terra, et formavit hominem 20. Manu propria dignatur corpus nostrum formare. Non angelus formando ministravit. Non velut cicadas, sponte humus hominem protulit. Non administris potestatibus
hoc ut illudve facerent præcepit;sed manu sua opus
elaborat, sumpto e terra pulvere. Ubi oculos ad id
quod acceptum est adverteris, merito dicturus es,
Quid est homo? Ubi autem ad formanlem, ejusque
ipsius fabricam mentis considerationem adjeceris,
mutata rursus sententia, Magnum est homo, pronuntiaveris; alterum propter materiam ex qua fabrefactus est, ut quæ sua ipsa natura nihili reputetur;
alterum honoris causa quo donatus est; 888 quippe p
revera magnum quid exsistat, eo quod ad imaginem et
ad similitudinem. Et sumpsit Deus pulverem. Quomodo ibi in superioribus, Et fecit Deus hominem ad
imaginem suam ".Hominis procreatio jam in superioribus tradita; hic autem rursus a principio, ac
si nihilum de hominis formatione didicissemus,
narrationem institutit. Εt sumpsit Deus pulverem de
terra, et formavit hominem. Quod si quidam dixere,
El
17 Prov. xx, 6. 18 Psal. CXLII, 3. 1º Gones. 1, 3, 6.
(α) "Σλέχθμ. Μπ., εἶπε.
1. Ποίαν ταύτην; Σύγκρινον ἀνθρώπου γένεσιν,
καὶ τῶν ἄλλων ἀπάντων. Εἶπεν ὁ Θεός· Γενηθήτω
φῶς, καὶ ἐγένετο φῶς· γενηθήτω στερέωμα, καὶ ὁ
μέγας οὐρανὸς ἄνωθεν ἡμῖν ὑπερτέταται, ῥήματι
Θεοῦ γενόμενος· ἀστέρες καὶ ἥλιος καὶ σελήνη, καὶ
τ' ἄλλα ὅσα θεωροῦμεν ὀφθαλμῷ, καὶ ὅσα νῷ κατα
λαμβάνομεν, ῥήματι ἔσχε τὸ εἶναι. Θάλασσα καὶ γῆ,
καὶ ἡ ἐν αὐνοῖς διακόσμησις, ζώων γένη παντοδαπά,
φυτῶν διάφοροι ποικιλίαι, πάντα προστάγματι για
γονεν. Ἄνθρωπος δὲ οὐχ οὕτως. Οὐ γὰρ ἐλέχθη (α),
Γενηθήτω ἄνθρωπος, ὡς Γενηθήτω στερέωμα
ἀλλὰ πλεῖόν τι ὁρᾷς ἐν τῷ ἀνθρώπῳ ὑπὲρ φῶς,
ὑπὲρ οὐρανὸν, ὑπὲρ φωστῆρας· ὑπὲρ πάντα ἡ ἀνθρώπου γένεσις· Ἔλαβε γάρ, φησὶν, ὁ Θεὸς χοῦν
ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον. Καταξιοῖ ἰδίᾳ χειρὶ διαπλάσαι τὸ ἡμέτερον σῶμα. Οὐκ
ἄγγελος ὑπηρετήσατο εἰς τὴν πλάσιν· οὐχ ἡ γῆ
αὐτομάτως ὥσπρο τους τέττιγας ἡμὰς ἐξέβρασεν·
οὐκ εἶπε τόδε καὶ τόδε ποιῆσαι λειτουργικαῖς δυνάμεσιν· ἀλλ᾿ ἰδίᾳ χειρὶ φιλοτεχνεί, χοῦν λαβὼν ἀπὸ
τῆς γῆς. Ὅταν μὲν πρὸς τὸ ληφθὲν ἀπίδῃς, εἰκότως
ἐρεῖς· Τί ἐστιν ἄνθρωπος· ὅταν δὲ τὸν πλάσαντα,
καὶ τὴν τούτου αὐτουργίαν κατανοήσης, πάλιν μετα
βαλὼν ἀποφήνῃ ἐνδιαθέτως, ὅτι Μέγα ἄνθρωπος·
τὸ μὲν, διὰ τὴν ὕλην ἐξ ἧς κατεσκεύασται, ὡς οὐδέν
τι κατὰ τὴν ἰδίαν φύσιν λογιζομένην· τὸ δὲ, διὰ
τὴν τιμὴν ἣν τετίμηται, ὡς μέγα ἐν ἀληθείᾳ, διὰ
τὸ κατ' εἰκόνα καὶ καθ᾽ ὁμοίωσιν, κρινομένην.
Καὶ ἔλαβεν ὁ Θεὸς χοῦν. Πῶς ἐκεῖ μὲν ἐν τοῖς
κατόπιν. Καὶ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον κατ'
εἰκόνα αὐτοῦ, ἐνταῦθα δὲ ἄνωθεν πάλιν ἀνθρώπου
γένεσις ἱστορεῖται, ὡς μήπω μηδὲν περὶ τῆς τοῦ
ἀνθρώπου διαπλάσεως δεδιδαγμένων ἡμῶν; Λέγει
γάρ· Καὶ ἔλαβεν ὁ Θεὸς χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ
ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον. Εἰ δέ τινες ἔφασαν, τὸ
20 Genes. II, 6. 21 Genes. 1, 27.
PG 30:43καὶ ὁ κόσμος οὗτος ὅλος σοι, ὥσπερ τι βιβλίον ἔγγραφον ὑπαγορευόμενον τὴν τοῦ θεοῦ δόξαν τὴν ἀπόκρυφον καὶ ἀόρατον, τοῦ θεοῦ τὴν μεγαλωσύνην δι’ ἑαυτοῦ διαγγέλλων σοι τῷ νοῦν ἔχοντι εἰς κατανόησιν ἀληθείας. πάντως οὖν μέμνησο τῶν εἰρημένων. Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ θεὸς καὶ εἶπεν Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε καὶ πληρώσατε τὴν γῆν. διπλῆ αὔξησις, ἡ μὲν σώματος, ἡ δὲ ψυχῆς. ἀλλὰ ψυχῆς αὔξησις ἡ διὰ τῶν μαθημάτων εἰς τελείωσιν προσθήκη, σώματος αὔξησις ἡ ἀπὸ μικροῦ εἰς τὸ καθῆκον μέτρον ἀποκατάστασις. Αὐξάνεσθε τοίνυν τοῖς μὲν ἀλόγοις ζῴοις κατὰ τὴν τοῦ σώματος τελείωσιν, κατὰ τὸν ἀπαρτισμὸν τῆς φύσεως εἴρηται, ἡμῖν δὲ Αὐξάνεσθε κατὰ τὸν ἔσω ἄνθρωπον, κατὰ τὴν προκοπὴν τὴν εἰς θεὸν οὖσαν. οἷος ἦν Παῦλος τοῖς μὲν ἔμπροσθεν ἐπεκτεινόμενος, τῶν δὲ ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενος. αὕτη ἐστὶν ἡ αὔξησις τῶν θεωρημάτων, εὐσεβείας ἀνάληψις, ἡ τοῦ πλείονος ἐπέκτασις, τὸ ἐπορέγεσθαι ἡμᾶς ἀεὶ τῶν κρειττόνων, τὸ προγενόμενον μὲν ἀεὶ κατόπιν ἑαυτοῦ ἀφιέναι, τὸ δὲ λεῖπον τῆς εὐσεβείας τοῦτο ὡς ἐνδεῖ ἐπιζητεῖν. οἷος ἦν Ἰσαάκ, περὶ οὗ ἡ μαρτυρία ἐκείνη ἀναγέγραπται ὅτι Προβαίνων ὑψοῦτο μέχρις οὗ μέγας ἐγένετο. οὐ γὰρ ἀπέστη οὐδὲ μικρὸν αὐξηθεὶς ἀπέμεινεν, ἀλλὰ προέβαινεν ἀεὶ διαβήμασι μεγάλοις [διέβαινεν] ἐπὶ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς· διέβη μεγάλῳ βήματι τὴν σωφροσύνην, ἐπέβη τῇ δικαιοσύνῃ, ἐκεῖθεν ἐπὶ τὴν ἀνδρείαν ἀνέβη. οὕτω διαβαίνων ἐπὶ τὸ ἄκρον τοῦ ὕψους τοῦ ἀγαθοῦ κορυφοῦται ὁ δίκαιος. Αὐξάνεσθε οὖν αὔξησιν τὴν κατὰ θεόν, τελείωσιν τὴν κατὰ τὸν ἔνδον ἄνθρωπον. Πληθύνεσθε· ἐκκλησίας ἡ εὐλογία. μὴ ἐν ἑνὶ περιγραφήτω ἡ θεολογία, ἀλλ’ εἰς πᾶσαν τὴν γῆν κηρυχθήτω τὸ εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας. Πληθύνεσθε. τίνες; οἱ κατὰ τὸ εὐαγγέλιον γενόμενοι. Καὶ πληρώσατε τὴν γῆν. σάρκα τὴν δεδομένην ὑμῖν εἰς ὑπηρεσίαν πληρώσατε ἀγαθῶν ἔργων· ὀφθαλμὸς πλήρης ἔστω τοῦ ὁρᾶν τὰ δέοντα· χεὶρ πλήρης ἔστω τῶν ἀγαθῶν ἔργων· πόδες ἔστωσαν εἰς ἐπίσκεψιν ἀσθενούντων πορευτικοὶ ὄντες ἐφ’ ἃ προσῆκε. πᾶσα ἡ τῶν μελῶν ἡμῶν κατάστασις πλήρης ἔστω τῶν κατὰ τὰς ἐντολὰς ἐργασιῶν· τοῦτό ἐστι Πληρώσατε τὴν γῆν. οὕτω κοιναὶ μὲν αἱ φωναὶ καὶ τοῖς ἀλόγοις, ἰδιάζουσαι δὲ γίνονται, ὅταν τῷ Κατ’ εἰκόνα καὶ ᾧ ἐτιμήθημεν τούτῳ χρησώμεθα. τὰ μὲν γὰρ σωματικῶς αὔξει, ἡμεῖς δὲ πνευματικῶς· καὶ τὰ μὲν πληροῖ τὴν γῆν τῷ πλήθει, ἡμεῖς δὲ πληροῦμεν ταῖς ἀγαθαῖς ἐργασίαις τὴν συνεζευγμένην ἡμῖν γῆν. [τουτέστι τὴν σωματικὴν ὑπηρεσίαν.] Ἰδοὺ δέδωκα ὑμῖν πᾶν ξύλον ὃ ἔχει καρπὸν ἐν ἑαυτῷ· ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν. μηδὲν παρατρεχέτω ἡ ἐκκλησία· πάντα νόμιμά ἐστιν. οὐκ εἶπε· δέδωκα ὑμῖν τοὺς ἰχθύας εἰς βρῶσιν, δέδωκα ὑμῖν τὰ κτήνη, τὰ ἑρπετά, τὰ τετράποδα. οὐ γὰρ τούτων ἕνεκεν ἔκτισε, φησίν, ἀλλ’ ἡ πρώτη νομοθεσία καρπῶν ἀπόλαυσιν συνεχώρησεν· ἔτι γὰρ ἐνομιζόμεθα ἄξιοι εἶναι τοῦ παραδείσου. καὶ τί σοί ἐστι τὸ ἐν τῷ λανθάνοντι παρακείμενον μυστήριον; Ὑμῖν καὶ τοῖς θηρίοις καὶ τοῖς πετεινοῖς οἱ καρποί, φησί, καὶ ἡ χλόη καὶ ὁ χόρτος, ὑμῖν εἰς βρῶσιν καὶ τοῖς πετεινοῖς τοῦ οὐρανοῦ καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς. καὶ μὴν ὁρῶμεν πολλὰ τῶν θηρίων καρπῷ μὴ τρεφόμενα· ποίῳ δὲ καρπῷ καταδέχεται πάρδαλις τραφῆναι; τίς δὲ καρπὸς δύναται λέοντα θρέψαι; ἀλλ’ ὅμως ταῦτα τῷ νόμῳ τῆς φύσεως ὑποτεταγμένα καρποῖς διετρέφετο. ἐπειδὴ δὲ ὁ ἄνθρωπος ἐξεδιῃτήθη καὶ ἐξέβη τοὺς ὅρους τοὺς δεδομένους αὐτῷ, μετὰ τὸν κατακλυσμὸν ἰδὼν ὁ κύριος ἀφειδεῖς τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ πάντων τὴν ἀπόλαυσιν συνεχώρησε. Ταῦτα πάντα φάγεσθε ὡς λάχανα χόρτου. ταύτῃ τῇ συγχωρήσει καὶ τὰ λοιπὰ ζῷα ἔλαβε τὴν τοῦ ἐσθίειν ἄδειαν. ἐξ ἐκείνου λοιπὸν ὠμοβόρος ὁ λέων, ἐξ ἐκείνου καὶ γῦπες ἀναμένουσι θνησιμαῖα. οὐ δήπου γὰρ καὶ γῦπες ὁμοῦ τῷ γεννηθῆναι ζῷα περιεσκόπουν τὴν γῆν· οὔπω γάρ τι ἀπέθανε τῶν παρὰ θεοῦ [σημαινομένων ἢ] γενομένων, ἵνα γῦπες τραφῶσιν. οὔτε φύσις διεχώριζεν, ἀκμαία γάρ· οὔτε θηραταὶ ἀνάλωσαν, οὔπω γὰρ ἐπιτήδευσις ἀνθρώπων· οὔτε θηρία διέσπα, οὔπω γὰρ ἦν ὠμοβόρα [γυψὶ δὲ σύνηθες ἀπὸ νεκρῶν διαιτᾶσθαι].que animi susceptio; ad id quod frugis amplioris ἡ τοῦ πλείονος ἐπέκτασις, τὸ ἀεὶ ὀρέγεσθαι ἡμᾶς τῶν
sit superextensio; eorum quæ supra nos sunt
jugis continuaque appetitio: id quod accessit,
retro semper dimittere; quod vero reliquum
est, ut quod desideretur, pro virili nostra 839
requirere. Talis erat Isaac, de quo testimonium
illud sacris Litteris consignatum est: Et procedens
exaltatus est, donec magnus factus est "1. Non enim
abscessit, nec cum parum auctus esset, substitit;
sed magnis semper gressibus processit, gradum
ad virtutem tolleus. Temperantiæ stadia ac continentiæ celeri pede transivit; justitiam inscendit,
exin fortitudinem conscendit; atque ita gradiens,
ad summum boni apicem virjustus fastigio assurgit.
Crescite igitur eo cremento, ea perfectione quæ est
secundum Deum, quæ in interiori homine versatur.
Multiplicamini. Ecclesiæ hæc benedictio est. Ne in
uno ac duobus circumscribatur deitatis notitia, sed
in omnem terram Evangelii salutis prædicatio proferatur. Multiplicamini, quinam? Vos qui ex Bvangelii rationibus nascimini. Replete terram. Carnem
vobis datam in obsequium replete bonis operibus.
Repleatur oculus visu eorum quæ officii sunt: manus plenæ sint bonorum operum: incedant pedes
ad invisendos infirmos, agili gressu ad ea quæ honesta exque munere sunt. Omnis membrorum nostrorum constitutio plena sit observatione mandatorum Dei. Hoc sibi vult quod ait ad hominem,
Replete terram. Communes quidem sunt et mutis
animantibus voces; propriæ tamen fiunt,cum in eo
quod est ad imaginem, et quo honore provecti
sumus imprætermisse illis usi fuerimus. Nam illa
quidem corporali augmento crescunt; nos autem
spiritali: atque illa quidem terram replent multiplici sobole; nos vero conjunctam nobis terram,
corpus scilicet e terra efformatum, bonis replemus
operibus. Ecce dedi vobis, inquit: Omne lignum
quod fructum habet in semetipso, crit vobis in cibum 39. Nihil Ecclesia prætereat: omnia legitima
sunt. Non dixit: Dedi vobis pisces maris in cibum;
dedi vobis pecora; dedi reptilia, volatilia, quadrupeda. Non enim in hunc usum fuere creata,inquit;
sed prima lex ut fruetibus vesceremur concesserat.
Adhuc enim paradiso digni existimabatur, ejusque
quæ
in ea est victus ratione. Qualenam vero quod
in abdito adjacet mysterium? Quod nimirum non
solum nobis, sed et mutis animantibus universis
eadem tunc ex frugibus terræ et seminibus alimonia constituta fuerit. Ecce enim, inquit, dedi vobis
omne pabulum seminate seminans semen, quod est
super terram; et omne lignum quod habet in semetipso fructum seminis seminalis, vobis erit in cibum,
omnique reptili, quod reptat super terram 23.
3. Atqui nunc dicat aliquis: Videmus plerasque
bestias non vesci fructibus. Quo enim fructu panthera vitam sustinet tolerare? quis vero fructus
21 Gen. xxvi, 13. Gen. 1, 29. ibid. 29, 30.
(α) Verba δέδωκα... βρῶσιν. supplevimus ex Combedsio; ut mox ex editione Basileensi Ετι... παραὑπὲρ ἡμᾶς· τὸ προσγενόμενον μὲν ἀεὶ κατόπιν ἑαυτοῦ
ἀφιέναι· τὸ δὲ λοιπὸν τῆς εὐσεβείας, τοῦτο ὡς ἐνδέον ὅση
δύναμις ἐπιζητεῖν. Οἷος ἦν Ἰσαὰκ, περὶ οὗ ἡ μαρτυρία ἐκείνη ἀναγραπται, ὅτι Προβαίνων ὑψοῦτο,
μέχρις ου μέγας ἐγένετο. Οὐ γὰρ ἀπέστη, οὐδὲ
μικρὸν αὐξηθεὶς ἀπέμεινεν· ἀλλὰ προέσβαινεν ἀεὶ
διαβήμασι μεγάλοις, ἀναβαίνων ἐπὶ τὴν ἀρετήν.
Διέβη μεγάλῳ βήματι τὴν σωσροσύνην· ἐπέβη τὴν
δικαιοσύνην· ἐκεῖθεν ἐπὶ τὴν ἀνδρείαν ἀνέβη. Οὕτω
διαβαίνων, ἐπὶ τὸ ἄκρον τοῦ ὕψους τοῦ ἀγαθοῦ κοι
ρυφοῦται ὁ δίκαιος. Αὐξάνεσθε οὖν αὔξησιν τὴν κατὰ
Θεὸν, τελείωσιν τὴν κατὰ τὸν ἔνδον ἄνθρωπον. Πλη
θύνεσθε. Εκκλησίας ἡ εὐλογία. Μὴ ἐν ἑνὶ, φησὶ, καὶ
δυσὶ περιγραφείτω ἡ θεολογία· ἀλλ' εἰς πᾶσαν τὴν
γῆν κηρυχθήτω τὸ Εὐαγγέλιον τῆς σωτηρίας. Πληθύνεσθε, τίνες; Οἱ κατὰ τὸ Εὐαγγέλιον γεννώμενοι.
Πληρώσατε τὴν γῆν. Τὴν σάρκα τὴν δεδομένην
ὑμῖν εἰς ὑπηρεσίαν, πληρώσατε ἀγαθῶν ἔργων·
ὀφθαλμὸς πλήρης ἔστω τοῦ ὁρᾷν τὰ δέοντα· χεὶρ πλήρης ἔστω τῶν ἀγαθῶν ἔργων· πόδες βαδιζέτωσαν
εἰς ἐπίσκεψιν ἀσθενούντων, πορευτικοὶ ὄντες ἐφ᾽ ἃ
προσῆκε· πᾶσα ἡ τῶν μελῶν ἡμῶν κατάστασις πλήρης ἔστω τῶν κατὰ τὰς ἐντολὰς ἐργασιῶν· τοῦτο γάρ
ἐστι τὸ, Πληρώσατε τὴν γῆν. Κοιναὶ μὲν γὰρ αἱ
φωναὶ καὶ τοῖς ἀλόγοις· ἰδιάζουσαι δὲ πρὸς τὸν ἄνε
θρωπον γίνονται, ὅταν ἡμεῖς τῷ κατ' εἰκόνα καὶ ᾧ
ἐτιμήθημεν, τούτῳ ἀδιαλείπτως χρησώμεθα. Τὰ μὲν
γὰρ σωματικῶς αὔξει· ἡμεῖς δὲ, πνευματικῶς· καὶ
τὰ μὲν, τῷ πλήθει πληροῖ τὴν γῆν· ἡμεῖς δὲ πλη
ροῦμεν ταῖς ἀγαθαῖς ἐργασίαις τὴν συνεζευγμένην
ἡμῖν γῆν,, τουτέστι τὴν σωματικὴν διάπλασιν. Ιδοὺ
δέδωκα ὑμῖν· Πᾶν ξύλον ὅπερ καρπὸν ἔχει, φητὶν, ἐν ἑαυτῷ, ὑμῖν ἔσται εἰς βρῶσιν, Μεν
παρατρεχέτω ἡ Ἐκκλησία· πάντα νόμιμα ἐστιν.
Οὐκ εἶπε· Δέδωκα ὑμῖν τοὺς ἰχθύας τῆς θαλάσσης εἰς
βρῶσιν (α)· δέδωκα ὑμῖν τὰ κτήνη, τὰ ἑρπετὰ, τὰ πε
τεινὰ, τὰ τετράποδα· οὐ γὰρ τούτων ἕνεκεν ἐκτίσθησαν, φησίν· ἀλλ᾽ ἡ πρώτη νομοθεσία καρπῶν ἀπόλαυσιν συνεχώρησεν. Ἔτι γὰρ ἐνομιζόμεθα ἄξιοι εἶναι
τοῦ παραδείσου καὶ τῆς ἐν αὐτῷ διαίτης. Οἷον δέ τί
ἐστι καὶ τὸ ἐν τῷ λανθάνοντι παρακείμενον μυστή
ριον ὅτι οὐ μόνον ἡμῖν, ἀλλὰ καὶ τοῖς ἀλόγοις ζώοις
πᾶσιν, ἡ αὐτὴ ἐκ τῶν καρπῶν τῆς γῆς καὶ τῶν σπερμάτων ὡρίσθη τῷ τότε τροφή. Ἰδοὺ γὰρ, φησὶ, δέδωκα ὑμῖν κάντα χόρτον σπόριμον, σπεῖρον
σπέρμα, ὅ ἐστιν ἐπάνω τῆς γῆς· καὶ πᾶν ξύλον δ
ἔχει ἐν ἑαυτῷ καρπὸν σπέρματος σπορίμου, ὑμῖν
ἔσται εἰς βρῶσιν, καὶ πᾶσι τοῖς θηρίοις τῆς γῆς,
καὶ πᾶσι τοῖς πετεινοῖς μοῦ οὐρανοῦ, καὶ παντί
ἑρπετῷ ἔρποντι ἐπὶ τῆς γῆς.
cunctisque bestiis terræ, et cunctis volucribus cœli
3. Καὶ μὴν εἴποι τις· Νῦν ὁρῶμεν τὰ πλείονα τῶν
θηρίων καρποῖς μὴ τρεφόμενα. Ποίῳ γὰρ καρπῷ
ἀνέχεται πάρδαλις τραφήναι; τίς δὲ καρπὸς δύναται
δείσου, in utraque Combefsii et Garnerii editione
omissa, quæ tamen Combeflsius verterat. EDIT.
PG 30:46ὥστε οὔπω ἦν νεκρά, οὔπω δυσωδία, οὔπω τοιαύτη τροφὴ γυπῶν, ἀλλὰ πάντες τὰ κύκνων διῃτῶντο καὶ πάντα τοὺς λειμῶνας ἐπενέμετο. καὶ οἷα ὁρῶμεν κύνας θεραπείας ἕνεκεν πολλάκις ἄγρωστιν ἐπινεμομένους (οὐκ ἐπειδὴ συμφυὴς αὐτοῖς ἐστιν ἡ τροφή, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἀδιδάκτῳ τινὶ φύσεως διδασκαλίᾳ ἐπὶ τὸ συμφέρον ἔρχεται τὰ ἄλογα), τοιαῦτα λόγισαι εἶναι καὶ τότε τὰ ὠμοβόρα τῶν ζῴων, χόρτον ἑαυτοῖς τροφὴν ἐπινοεῖν οὐκ ἀλλήλοις ἐπιβουλεύοντα. ἀλλ’ οἵα μέλλει εἶναι μετὰ ταῦτα ἡ ἀποκατάστασις, τοιαύτη ἦν ἡ πρώτη γένεσις. ἐπανέρχεται δὲ ὁ ἄνθρωπος ἐπὶ τὴν πάλαι αὐτοῦ κατάστασιν τὴν πονηρίαν ἀφέμενος, τὴν πολυμέριμνον ταύτην ζωήν, τὴν περὶ τὰ βιωτικὰ τῆς ψυχῆς δουλείαν, ταῦτα πάντα ἀποθέμενος ἐπὶ τὸν ἐν τῷ παραδείσῳ ὑποστρέφει βίον ἐκεῖνον τὸν ἀδούλωτον τοῖς πάθεσι τῆς σαρκός, τὸν ἐλεύθερον, τὸν θεῷ συνόμιλον, τὸν ἀγγέλοις ὁμοδίαιτον. Ταῦτα τοίνυν εἴρηται ἡμῖν, οὐκ ἐπειδὴ ἀποκλείειν θέλομεν τῆς δεδομένης ἡμῖν παρὰ θεοῦ χρήσεως τῶν βρωμάτων, ἀλλ’ ἵνα τὸν παρελθόντα μακαρίσωμεν χρόνον. οἵα ἦν ἡ ζωή. ὅπως ἀπροσδεής. πῶς ὀλίγων ἐδέοντο πρὸς τὴν τοῦ βίου διαγωγὴν οἱ ἄνθρωποι. πῶς τὸ ποικίλον τῆς διαίτης ἡμῖν ἡ τῆς ἁμαρτίας συνεισήνεγκεν αἰτία. ἐπειδὴ γὰρ τῆς ἀληθινῆς τρυφῆς τῆς ἐν τῷ παραδείσῳ ἐξεπέσαμεν, νενοθευμένας τρυφὰς ἑαυτοῖς ἐπενοήσαμεν· καὶ ἐπειδὴ οὐκέτι βλέπομεν τὸ ξύλον τῆς ζωῆς οὐδὲ τῷ κάλλει ἐκείνου ἐναβρυνόμεθα, ἐδόθησαν ἡμῖν εἰς ἀπόλαυσιν μάγειροι λοιπὸν καὶ ἀρτοποιοὶ καὶ πεμμάτων ποικιλίαι καὶ θυμιαμάτων καὶ τοιαῦτά τινα παραμυθούμενα ἡμῶν τὴν ἐκεῖθεν ἔκπτωσιν. ὥσπερ οἱ ἄρρωστοι, ὅταν καταβληθῶσιν ὑπὸ σφοδρᾶς ἀρρωστίας, οὐ δυνάμενοι μετέχειν τῆς συνήθους ἀπολαύσεως ὀσφραντοῖς καὶ τοιούτοις τισὶ παρὰ τῶν ἰατρῶν λαμβάνουσι δεξιώσεις· ἐπειδὴ γὰρ τῶν ἰσχυροτέρων εἰς ἀπόλαυσιν ἐκπεπτώκασι, τοῖς ἀσθενέσι σύμμετρα οἱ κολακεύοντες αὐτῶν τὰς αἰσθήσεις περινοοῦσιν. πλὴν ἀλλὰ καὶ νῦν κατὰ μίμησιν τῆς ἐν τῷ παραδείσῳ ζωῆς ἑαυτοὺς ἄγειν βουλόμενοι φεύγοντες ταύτην τὴν πολύυλον τῶν βρωμάτων ἀπόλαυσιν ἐπ’ ἐκεῖνον τὸν βίον καθώς ἐστι δυνατὸν ἑαυτοὺς ἄγωμεν καρποῖς καὶ σπέρμασι καὶ τοῖς ἐκ τῶν ἀκροδρύων εἰς διαγωγὴν χρώμενοι, τὸ δὲ περισσὸν τούτων ὡς οὐκ ἀναγκαῖον ἀποπεμπώμεθα. οὐ γὰρ βδελυκτὰ διὰ τὸν κτίσαντα, οὐ μὴν οὐδὲ αἱρετὰ διὰ τὴν τῆς σαρκὸς εὐπάθειαν. Καὶ κατέπαυσεν ὁ θεὸς ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ. λεγέτωσαν οὖν ἀριθμητικοὶ καὶ οἱ περὶ τὰ τοιαῦτα ἐσχολακότες καὶ τὴν περὶ τούτων σοφίαν ἀντὶ μεγάλου προβεβλημένοι ὡς μὲν συγγενὴς τῇ τοῦ κόσμου κτίσει ὁ τῶν ἓξ ἀριθμός, ὅτι πολύγονός ἐστι πολλὰ σχήματα ἀριθμῶν ἀφ’ ἑαυτοῦ γεννῶν καὶ τέλειος τοῖς ἑαυτοῦ μέρεσι, καὶ ὅσα περὶ τῆς ἑξάδος ἐν ταῖς σχολικαῖς διαλέξεσιν ἀριθμητικοὶ διηγοῦνται, εἴ τῳ σχολή, καθ’ ἑαυτὸν ἐκλεγέσθω. λεγέτωσαν καὶ περὶ τῆς ἑβδομάδος, ὅτι στείρωσίς τίς ἐστιν ἐν τῷ ἑβδόμῳ· οὔτε γὰρ γεννᾷ ἀφ’ ἑαυτοῦ οὔτε παρ’ ἑτέρου τίκτεται ὁ τῶν ἑπτὰ ἀριθμός. καὶ ἵνα μὴ εἰς πολύυλον καταγάγω τὸν λόγον τὴν διάλεξιν τὴν πρὸς ὑμᾶς παραδραμών, ἐπὶ τὰ εὐγνωμονέστερα χωρήσω. εἰ δέ τις καὶ περὶ ταῦτα ἔχει ἐμπειρίαν τινά, γινωσκέτω ὅτι καὶ τούτων ὁ θησαυρὸς ἀπόκειται παρ’ ἡμῖν· ὥστε εἰ μέγα ἀριθμητική, ἐνταῦθά ἐστι τῆς ἀριθμητικῆς τὰ σπέρματα. ἡμεῖς δὲ οὐ φρονοῦμεν τούτοις τῷ ἐκ τῆς τοῦ κόσμου εἶναι σοφίας μικρὰ ἐνταῦθα κλέψαντες ταῖς πραγματείαις αὐτοὶ ὡς μεγάλαις ἀποσεμνύνεσθαι . ἵνα τοίνυν δείξωμεν αὐτοῖς ὅτι τὰ παρ’ ἐκείνοις περισπούδαστα ἡμῖν ἐστιν εὐκαταφρόνητα, σιωπῇ παραδράμωμεν τὸν περὶ τούτων λόγον· ὁμοῦ δὲ καὶ οὐκ εὔληπτος λαῷ παντὶ ἡ περὶ τούτων θεωρία. πάρεστι δὲ ἡ ἐκκλησία οὐ παραδόξων λόγων ἀκρόασιν ἐκδεχομένη, ἀλλὰ τῶν ἐπ’ οἰκοδομῇ θεωρημάτων ἐπιζητοῦσα τὰς λύσεις. Τετίμηται τοίνυν ἡ ἑβδόμη ἡμέρα, τὸ σάββατον. ὁ ἕβδομος παρὰ Ἰουδαίοις ἀριθμὸς τίμιος, ἐν ᾧ αἱ σκηνοπηγίαι, αἱ σάλπιγγες, ἡ ἡμέρα τοῦ ἱλασμοῦ. ἕβδομος ἐνιαυτὸς παρ’ ἐκείνοις τίμιος ὁ τῆς ἀφέσεως λεγόμενος.
PG 30:50ἐξῆν μὲν γὰρ αὐτοῖς ἓξ ἔτη ἐργάσασθαι τὴν γῆν, τῷ δὲ ἑβδόμῳ ἔτει τοῖς αὐτομάτοις ἀρκεῖσθαι, ὅτε εἶχον τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας. ἓξ ἔτη ἐδούλευεν ὁ Ἑβραῖος καὶ τῷ ἑβδόμῳ ἀφίετο τῆς δουλείας. ἑβδομηκοστῷ ἔτει ἐλύθη παρ’ αὐτοῖς ἡ αἰχμαλωσία. λοιπὸν δὲ καὶ τὰ ἡμέτερα· Ἑπτάκις, φησί, πεσεῖται ὁ δίκαιος καὶ ἀναστήσεται. οὕτως οἰκειούμεθα ἡμεῖς τὴν ἑβδομάδα. ἕβδομος ἀπὸ γενέσεως οὐκ εἶδε θάνατον, μυστήριον ἐκκλησίας. ἕβδομος ἀπὸ Ἀβραὰμ Μωυσῆς νόμον ἔλαβε· μεταβολὴ βίου, ἀνομίας ἀνάλυσις, δικαιοσύνης εἴσοδος, θεοῦ ἐπιδημία, εὐταξία κόσμου, νομοθέτησις τῶν πρακτέων. ἑβδομηκοστῇ καὶ ἑβδόμῃ γενεᾷ ἀπὸ Ἀδὰμ ὁ Χριστὸς ἐφάνη. οἶδε τὸ μυστήριον τῆς ἑβδομάδος Πέτρος· Ποσάκις ἁμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ ἀφήσω αὐτῷ; ἕως ἑπτάκις; ὀλίγα οἶδε· τὸ μυστήριον οὔπω ἔμαθε· μαθητὴς γὰρ ἔτι ἐστίν. Ἕως ἑπτάκις; οὐκ ἀπέστη τοῦ ἑπτὰ ὁ διδάσκων. εἶπεν ὡς ᾔδει ὁ μαθητής, ὑπερέβαλε τῷ πλούτῳ ὁ δεσπότης. Ποσάκις ἁμαρτήσει καὶ ἀφήσω; διὰ τί οὐκ εἶπεν· ἕως ἑξάκις; ἕως ὀκτάκις; ἀλλ’· Ἕως ἑπτάκις; διὰ τί ὁ κύριος οὐκ εἶπεν· ἕως ἑκατοντάκις ἑκατόν, ἀλλὰ τὸν ἑπτὰ ἀριθμὸν ἐπολυπλασίασεν; οὔτε ὁ Πέτρος ἄλλον ἠρώτησεν οὔτε ὁ κύριος ἐξέβη τοῦ κανόνος τοῦ ἑβδοματικοῦ. παρετήρησεν ὁ Πέτρος ὅ τι κανὼν παραδόσεως ἀρχαῖός ἐστι, τὴν ἑβδομάδα ἔμφασιν ἔχειν τινὸς ἀφέσεως ἁμαρτημάτων, ἀναπαύσεως τελείας, οὗ σημεῖον τὸ σάββατόν ἐστιν, ἡ ἑβδόμη ἡμέρα ἀπὸ γενέσεως. Ὁ Πέτρος Ἑπτάκις, ὁ κύριος Ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. αἱ ἁμαρτίαι ἐκδικοῦνται ἑπτάκις· Οὐχ οὕτως· πᾶς ὁ ἀποκτείνας Κάϊν ἑπτὰ ἐκδικούμενα παραλύσει. οὐδὲ ἐκεῖ ὀκτὼ ἀλλ’ Ἑπτά. διὰ τί; μικρὸν ἀνάμεινον καὶ εὑρήσεις τὸ μυστήριον. πρώτη ἁμαρτία ἑπτάκις ἐκδικεῖται· δεύτερος φόνος τοῦ Λάμεχ ἑβδομηκοντάκις ἑπτά· Ὅτι ἐκ Κάϊν ἐκδικεῖται ἑπτάκις, ἐκ δὲ Λάμεχ ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. εἰ δὲ ἐκεῖ ἄφεσις παρὰ Πέτρου ἑπτάκις ἀναλογοῦσα τῇ ἐκδικήσει τοῦ Κάϊν, συγχώρησις παρὰ κυρίου ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ ὡς κατάκρισις τοῦ Λάμεχ [ἑβδομηκοντάκις ἑπτά]. ὅσον τὸ παράπτωμα, τοσοῦτον καὶ τὸ χάρισμα· ὅπου ὀλίγη ἡ ἁμαρτία, ὀλίγη καὶ ἡ ἄφεσις· Ὧι γὰρ ἀφῆκεν ὀλίγον, ὀλίγον καὶ ἀγαπᾷ· Οὗ γὰρ ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσσευσεν ἡ χάρις. Τί οὖν ἐστι τὸ μυστήριον; ἑβδόμη λέγεται ἡμέρα ὁ αἰὼν ὁ τῆς κρίσεως, ἐν ᾧ ὁ ἁμαρτωλὸς ἑπτάκις, ὁ καθ’ ὑπερβολὴν ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ ἐκδικηθήσεται· ὁ δίκαιος ἑπτάκις τιμηθήσεται, ὁ καθ’ ὑπερβολὴν δίκαιος ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. ἡ τοῦ θεοῦ φιλανθρωπία νῦν μὲν δι’ αἰνιγμάτων ἡμῖν τὰ μέλλοντα ὑποφαίνει, τότε δὲ ἐπὶ τῆς παρουσίας ἐναργὴς καὶ τετρανωμένη ἔσται ἡ ἀλήθεια. δείξει γὰρ τίς τίνων ἐστὶν ἄξιος. ἑπταπλάσιον τοίνυν ἡμῖν τὴν ἀντίδοσιν χρεωστουμένην τοῖς ἁμαρτωλοῖς συγχωρήσει ὁ κύριος ἐνταῦθα διὰ τῆς ἐξομολογήσεως καὶ μετανοίας ἐξιλεωθεὶς παρ’ ἡμῶν. ὥστε εἰδότες τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἡμέραν, τὴν τεταμιευμένην ἀντίδοσιν τοῖς ἡμαρτηκόσι, τὴν πρὸς ἀξίαν τῶν πεπλημμελημένων ἀντιμέτρησιν προλαβόντες διὰ τῆς μετανοίας ἀναλύσωμεν τὰ ἁμαρτήματα, ἵνα ἐκεῖ τὸν πολυπλασιασμὸν τῆς ἀντιδόσεως τὸν ἐπίπονον ἐκφύγωμεν. ἑβδόμη τοίνυν αὕτη ἡ ἡμέρα ἐκείνης τῆς ἑβδόμης τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος τύπωμα. Καὶ κατέπαυσεν ὁ θεὸς ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων. οὐκέτι ἔργα τοῦ κόσμου ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ, οὐκέτι γάμοι, οὐκέτι συναλλαγμάτων ἐμπορίαι, γεωργίαι οὐκέτι, ἀλλὰ πᾶσα ἡ γῆ ἐπτοημένη, πᾶσα ἡ κτίσις ἐναγώνιος, ἱδρὼς ἀπαραμύθητος, καὶ οἱ δίκαιοι ἐναγώνιοι, τίς ποτε ἄρα περὶ αὐτῶν ἡ ψῆφος ἐξενεχθήσεται. καὶ Ἀβραὰμ ἀγωνιάσει τότε, οὐχ ἵνα καταδικασθῇ εἰς γέενναν, ἀλλ’ ἐν ποίᾳ τάξει τῶν δικαίων ταχθήσεται· πρώτῃ ἢ δευτέρᾳ ἢ τρίτῃ. κύριος ἐξ οὐρανῶν καὶ οἱ οὐρανοὶ ῥήγνυνται, δύναμις ἀποκαλύπτεται, πᾶσα ἡ κτίσις ἔντρομος. τίς ἄφοβος; οὐδὲ ἄγγελοι. παρίστανται καὶ αὐτοὶ λόγον τῷ θεῷ δοῦναι. [ἀλλ’] ὁμῶς ἡ ἔνδοξος ἐπιφάνεια πᾶσιν ἐμβάλλει τρόμον. οὐκ ἀκούεις τοῦ Ἡσαί̈ου λέγοντος· Ἐὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανόν, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη; ἐκείνην λέγει τὴν ἡμέραν ἐν ᾗ ὑποπτήσσει τὰ ὄρη, ἐν ᾗ θάλασσα πέπηγεν, ἐν ᾗ ἡ κτίσις σχολάσει, ἡ φύσις νεκροῦται, πᾶσα μέθοδος διαλόγων ἀργεῖ πρὸς τὴν ἐξ οὐρανῶν ἐπιδημίαν.
PG 30:54τότε ἁρπάζονται οἱ δίκαιοι, τότε ὄχημα τῶν δικαίων νεφέλαι, τότε πομποὶ τῶν δικαίων ἄγγελοι, τότε δίκαιοι μὲν ὡς ἀστέρες ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανὸν ἀναλαμβανόμενοι· οἱ δὲ ἁμαρτωλοὶ δέσμιοι, τῷ ἰδίῳ βάρει τῶν ἁμαρτημάτων πεπεδημένοι, κάτω πεσοῦνται δυσσυνείδητοι. ἐκείνη ἡ ἑβδόμη τοίνυν ὑπὸ ταύτης τῆς ἑβδόμης διασχηματίζεται. Καὶ κατέπαυσεν ὁ θεὸς ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων. οὐκέτι τὰ τοῦ βίου τούτου ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ. ἐκοιμήθησαν ἐπιθυμίαι νεωτερικαί· οὐκέτι περὶ γάμου πρόθεσις, ἐπιθυμία παιδοποιί̈ας οὐκέτι, οὐ περὶ χρυσοῦ φροντὶς οὐδεμία. ἐπελάθου, ὁ φιλάργυρος, τοῦ βαλλαντίου, ἐπελάθου τῆς γῆς, ὁ πολυκτήμων, ἐπελάθου δόξης, ὁ δοξομανής· πάντα ἐκεῖνα ἐξέπτη τῆς διανοίας. ἡ δὲ ψυχὴ πρὸς τῷ φοβοῦντί ἐστι, πρὸς τῇ προςδοκίᾳ τῶν ἐπηρτημένων δεινῶν. φόβος γὰρ ἐξωθεῖ πᾶσαν τὴν ἐμπολιτευομένην ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν ἐμπαθῆ διάνοιαν. ὅπου φόβος θεοῦ, πάντα ἐξελήλαται τὰ τοῦ πάθους σπιλώματα ἐκ τῆς διανοίας ἡμῶν. αὕτη ἡ ἑβδόμη ἐκείνης τῆς ἑβδόμης τύπος. Ἔλαβεν οὖν ὁ θεὸς χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἔπλασεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον. οὐκ ἐτελέσθη ἡ κοσμογένεια, οὐ διεκόπη ἡ ἀκολουθία, ἵνα τὸ ἡμέτερον παρεισαχθῇ διήγημα, ἀλλ’ ἐλέχθη· Ἐποίησεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον, καί· Κατέπαυσεν ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων· καὶ ἐπειδὴ σχολὴν ἤγαγε, διδάσκει ἡμᾶς πῶς ἐποίησεν· Ἔλαβεν ὁ θεὸς χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς. ὅταν ἀκούσῃς χοῦν, παιδεύου ἀφοβίαν ἀνθρώπων· Μὴ λάβῃς πρόσωπον. μὴ φρόνει ἐπὶ σεαυτῷ μέγα. ὅταν ἔλθωσί σοι λογισμοί, οἴδημα τῆς καρδίας, φλεγμονὴν ἐμποιοῦντες, εἰσελθέτω σοι ἡ ὑπόμνησις τῆς κτίσεως, πῶς ἐκτίσθης· Ἔλαβεν ὁ θεὸς χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς καὶ ἔπλασεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον. πότε δύνασαι ἐπιλαθέσθαι σεαυτοῦ; τότε ἐπιλαθοῦ σεαυτοῦ, ὅταν ἀναχωρήσῃς τῆς γῆς. εἰ δὲ οὐδέποτε χωρίζῃ τῆς γῆς, ἀλλὰ συμπεφυκὼς εἶ τῇ γῇ, βαδίζεις ἐπὶ τῆς γῆς, ἐπαναπαύῃ ἐπὶ τῆς γῆς, δικάζῃ ἐπὶ τῆς γῆς, πᾶν ὅπερ ἂν ποιῇς εἴτε μέγα εἴτε μικρὸν ἐπὶ τῆς γῆς, ἐγγὺς ἔχεις τὸ ὑπόμνημα τῆς σεαυτοῦ ταπεινώσεως. ὑβρίσθης καὶ θυμώδης εἶ; πόθεν σοι ὁ θυμός; ἐκ τῆς ἀδοξίας. οὐ κατεδέξω ἀκοῦσαι δυσγενής; εὐθὺς ἐπέζεσέ σοι ὁ θυμός; φιλονεικεῖς εἰπεῖν τι χεῖρον ὧν ἤκουσας; κάτω τὸ βλέμμα, καὶ πέπαυται ὁ θυμός. ἰδὲ τὴν γῆν καὶ ἐνθυμήθητι· δυσγενῆ με εἶπε τὸν ἀπὸ γῆς γενόμενον; ἔλαττον εἶπεν οὗ εἰμὶ ἐγώ· οὐ γὰρ εἶπεν ἐκ τῆς γῆς ἀλλ’ ἀπὸ ἀνθρώπου. πόσῳ δὲ τιμιώτερον ἔμψυχος ἄνθρωπος γῆς πατουμένης. [ἐγὼ δὲ τὴν ἀρχαίαν βλέπω μητέρα, τὴν γῆν] ὥστε οὐχ ὕβρις τὸ ἀπὸ δούλου γενέσθαι, ἀλλὰ τιμὴ τὸ ἔμψυχον γεννηθῆναι. ὁ δὲ νομίζων με ὑβρίζειν ἔλαθεν ὃ ὕβρισε πλέον τιμήσας· ἐγὼ γὰρ τῆς ἐμαυτοῦ φύσεως τὴν σύνεσιν ἔχω· οἶδα τίς εἰμι καὶ πόθεν εἰμί. οὕτω τὸ ἀπὸ γῆς μεμνῆσθαι ἡμᾶς γεγενῆσθαι οὐδέποτε συγχωρεῖ τὸν θυμὸν ἐπαγρυπνεῖν. σύμμαχος ἔστω τῷ λογισμῷ ἡ γῆ ἀεὶ παροῦσα καὶ ὑπομιμνήσκουσα. ὅταν ἐπ’ ἐπιθυμίας τρέχῃς, ἐνθυμήθητι πῶς ἀπέρχῃ. ἐὰν ἐνθυμηθῇς ὅτι λυθήσῃ εἰς γῆν, πέπαυται ἡ μανία τῆς ἐπιθυμίας· Γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσῃ. μνήσθητι ὅτι μετ’ ὀλίγον ταῦτα τὰ νῦν σφύζοντα μέλη ἢ ἡ νῦν αὕτη τῆς σαρκὸς ἐπιθυμία μετ’ ὀλίγον οὐκ ἔσται τῶν μελῶν διαλυθέντων καὶ εἰς γῆν ἀναλυθέντων. μνήσθητι τῆς φύσεως, καὶ λέλυται πᾶσα ὁρμὴ ἡ ἐπὶ τὸ πονηρόν. τοῦτο ἐπὶ πάσης ἁμαρτίας φυλακτήριον ἡμῖν ἔστω τὸ ὑπόμνημα. Ἔπλασεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς. καλὴ ἡ ταπείνωσις, συμφυὲς τὸ ὑπόμνημα. εἰ εἶπεν ὅτι Ἔπλασεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ οὐρανοῦ λαβών, πότε ἐβλέπομεν ἐκεῖνον, ἵνα ὑπομνησθῶμεν τῆς φύσεως; ἐκ τῶν προχείρων πάρεστιν ἡμῖν τὸ ὑπόμνημα τῆς ἡμετέρας οὐδενείας, ἐξ ὧν πατοῦμεν. Κατάνευσον ἐπὶ τὴν γῆν καὶ νόησον ὅτι ἐκ τοῦ συγγενοῦς τῆς γῆς τοῦ ἀποβλήτου τῶν ἐν σοὶ ἐξεμορφώθης. τί ἡμῶν εὐκαταφρονητότερον; τί ἡμῶν μᾶλλον ἄξιον τοῦ ἐξουδενοῦν ἑαυτούς; εἶδές τινα μέγα φρονοῦντα, ἐσθῆτα ἀνθινὴν περιβεβλημένον, δακτυλίῳ τὴν χεῖρα περιλαμπόμενον, σφενδόνην τὴν τῶν πολυτίμων φέροντα καὶ ταύτῃ μέγα φρονοῦντα, σηρικῶν νήμασιν ἠμφιεσμένον, οἰκέτας ἔχοντα τὰς κόμας ἀνειμένας καὶ ταύτας ξανθὰς καὶ κατεπιτηδεύμασι σοβοῦντα, μανιάκας χρυσοῦς περιφέροντα, ἐπ’ ἀργυρᾶς καθέδρας καθεζόμενον, μέγα βαδίζοντα, μέγα φρονοῦντα, μέγα φθεγγόμενον ἐπὶ τῷ πλήθει τῶν οἰκετῶν, τῶν κολάκων οὓς ἐπισύρεται, ἐπὶ τῇ τραπέζῃ τῇ πολυτελεῖ, ἐπὶ τοῖς ἀσπασμοῖς οὓς πάντες αὐτῷ προσάγουσιν ἐπὶ τῆς ἀγορᾶς, οἱ ἐξανιστάμενοι τῶν βάθρων, οἱ προαπαντῶντες, οἱ παραπέμποντες, οἱ ῥαβδοῦχοι.
PG 30:57ὅταν ἴδῃς τοὺς ἄρχοντας τούτους τοὺς ὑπὸ κήρυκι ὑψηλῇ τῇ φωνῇ προαγομένους, ὅταν ἴδῃς αὐτοὺς φοβοῦντας τὸν δεῖνα καὶ τὸν δεῖνα ξέοντας, ἄλλον δημεύοντας κἀκεῖνον θανάτῳ παραδιδόντας, μὴ φοβηθῇς τὰ ὁρώμενα, μὴ πτοηθῇς ἐπὶ τοῖς γενομένοις τὸν αὐτὸν προστάσσοντα, μὴ ξενίσῃ σε ἡ φαντασία. ἐνθυμήθητι ὅτι Ἔπλασεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον, χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς. εἰ μὲν ἄλλο τί ἐστι, φοβήθητι, εἰ δὲ χοῦς ἀπὸ τῆς γῆς, καταφρόνησον. Καὶ ἔπλασεν ὁ θεὸς τὸν ἄνθρωπον. οὐκ εὐθὺς ἡ φωνὴ τοῦ Ἔπλασε τεχνικήν τινα τοῦ θεοῦ περὶ τὸν ἄνθρωπον ἐνέργειαν ἡμῖν ὑποφαίνει; Ἔπλασεν ὁ θεός. ἆρα οὕτως ἔπλασεν ὡς οἱ τὰ πήλινα πλάσσοντες, ὡς οἱ τὸν χαλκὸν χωνεύοντες; ἀλλ’ ἀνδριάντος μὲν πλάσις καὶ γύψου διάπλασις μέχρις ἐπιφανείας τὴν μίμησιν ἔχει. εἶδες τὸν ἀνδριάντα πῶς ἕστηκε μετά τινος ἤθους; ἢ θυμὸν ἐμφαίνει ὁ τοῦ στρατιώτου ἀνδριὰς ἢ γυναικείαν διάθεσιν ὁ χαλκός, ὅταν εἰς γυναῖκα σχηματισθῇ ἢ τὰ ἄλλα, ὅσα δύναται ἡ τέχνη διὰ τῆς μιμήσεως συνεισάγειν [διὰ] τοῦ ἤθους τῷ χαρακτῆρι. θεοῦ δὲ πλάσις οὐ τοιαύτη, ἀλλ’ Ἔπλασε τὸν ἄνθρωπον, καὶ ἡ δημιουργικὴ αὐτοῦ ἐνέργεια πάντα διωργάνωσεν ἐπὶ τὸ βάθος χωρήσασα ἔνδοθεν. εἴ μοι τοσοῦτον περιῆν σχολῆς, ἵνα σοι δείξω τοῦ ἀνθρώπου τὴν κατασκευήν, καὶ ἔμαθες ἐκ σεαυτοῦ τὴν περὶ σὲ σοφίαν τοῦ θεοῦ, ὅτι κατὰ ἀλήθειαν μικρὸς διάκοσμος ἄνθρωπος καὶ καλῶς ἐποίησαν οἱ τούτῳ τῷ ὀνόματι αὐτὸν ἀποσεμνύναντες. πόσαι περὶ τὸ πρᾶγμα τοῦτο πραγματεῖαι κατηναλώθησαν. αἱ φυσιολογίαι τῶν ἰατρῶν, τῶν γυμναστῶν αἱ παρατηρήσεις, ἢ περὶ ἀναλογίας ἢ περὶ τῶν μελῶν πρὸς ἄλληλα συμμετρίας ἢ περὶ πλήθους πολυσαρκίας· ταῦτα πάντα εἰς τὴν περὶ ἀνθρώπου διάπλασιν εἰσέρχεται. καὶ πόθεν ἐμοὶ λόγος τοσοῦτος, ὥστε δυνηθῆναί με εἰπεῖν μετὰ ἀκριβείας, ὅσα ἐν μιᾷ φωνῇ τοῦ Ἔπλασε περιέχεται; τὰ δὲ πρόχειρα κἂν ἐγὼ μὴ εἴπω, σὺ οἶδας. Ἔπλασεν ὁ θεὸς ὀρθόν. ἐξαίρετον ταύτην σοι τὴν διάπλασιν παρὰ τὰ λοιπὰ ζῷα ἔδωκε. διὰ τί; ἐπειδὴ ἐξαίρετόν σοι καὶ τὴν ἐνέργειαν ἀποδιδόναι ἔμελλε. τὰ μὲν γὰρ ἄλλα βοσκήματά ἐστι καὶ πρὸς ἃ πέφυκε, πρὸς ταῦτα ἔχει τὴν κατασκευήν. ἐγενήθη τὸ πρόβατον νέμεσθαι, κάτω ἔχει τὴν κεφαλὴν συννεύουσαν τῇ γαστρὶ ἐνορᾶν καὶ τοῖς ὑπὸ γαστέρα, ἐπειδὴ τέλος ἐκείνοις εὐδαιμονίας γαστρὸς πλήρωσις καὶ ἡδονῆς ἀπόλαυσις. ἄνθρωπος δὲ οὐκέτι εἰς γαστέρα βλέπει, ἀλλ’ εἰς τὰ ἄνω. κεφαλὴ αὐτῷ ὑψηλή, ἵνα τὴν ἄνω βλέπῃ συγγένειαν, ὀφθαλμοὶ οὐκ εἰς τὴν γῆν νεύοντες. μὴ τοίνυν ποίει σεαυτὸν παρὰ φύσιν, μὴ τὰ γήϊνα περισκόπει, ἀλλὰ τὰ οὐράνια, Οὗ ὁ Χριστός ἐστιν· Εἰ συνηγέρθητε, γάρ φησι, τῷ Χριστῷ, τὰ ἄνω ζητεῖτε, οὗ ὁ Χριστός ἐστιν. οὕτως ἐπλάσθης. αὐτὸ τὸ διάπλασμα διδασκάλιόν ἐστι τοῦ τέλους πρὸς ὃ γέγονας. ἐγένου ἵνα θεὸν βλέπῃς, οὐχ ἵνα ἐπὶ γῆν σύρηταί σου ἡ ζωή, οὐχ ἵνα τὴν κτηνώδη ἔχῃς ἀπόλαυσιν, ἀλλ’ ἵνα τὴν οὐράνιον ἐπιτελῇς πολιτείαν. διὰ τοῦτο Σοφοῦ οἱ ὀφθαλμοὶ ἐν κεφαλῇ αὐτοῦ, ὁ σοφός φησιν Ἐκκλησιαστής. τίνος δὲ οὐκ ἐν κεφαλῇ οἱ ὀφθαλμοί; ἀλλ’ ἐν κεφαλῇ, τουτέστιν ἵνα τὰ ὑψηλὰ σκοπῶσιν. ὁ δὲ εἰς τὰ ὑψηλὰ μὴ βλέπων ἀλλ’ εἰς τὰ γήϊνα, ὀφθαλμοὺς ἔχει εἰς γῆν συρομένους. Ὀφθαλμοὶ τοίνυν κάθηνται κυκλοτερεῖς κεφαλῆς ἐπικειμένης τοῖς ὤμοις. οὐδὲ αὐτὴ ἐνδεδυκυῖα, ἵνα μὴ ταπεινὴ ᾖ, ἀλλ’ ἐρείσματι ἀξιολόγῳ τῷ αὐχένι ἐπίκειται. ἄνω ἡ κεφαλὴ καὶ οἱ ὀφθαλμοὶ δίδυμοι βολαί. οὐκ ἤρκει, εἰπέ μοι, εἷς; ἀλλὰ δύο ὀφθαλμοὶ ἀλλήλων διάδοχοι, ἵνα ἡ τοῦ ἑνὸς διάλυσις τὴν τοῦ ἑτέρου παραμυθίαν ἔχῃ. ἔπειτα καὶ ἀπὸ ἑνὸς προερχόμενον τὸ ὁρατικὸν ἀσθενέστερον, ἐκ δὲ δύο πηγῶν συμβαλλόμενος ὁ ὁλκὸς εὐτονώτερος γίνεται· [προϊοῦσα γὰρ ἡ ὄψις ὁμοῦ μὲν προσαναπαύεται τῷ διατειχίσματι τῆς ῥινός, ὁμοῦ δὲ προκύπτουσα ἑνοῦται.] οἷον γάρ τις ὀχετὸς ἀφ’ ἑκατέρας τῆς ὄψεως πρόεισιν ἐντεῦθεν τὸ ὁρατικὸν τοῦτο κἀκεῖθεν ἐκεῖνο, πόρρωθεν δὲ τῇ συμβολῇ ἑνοῦται, ἑνούμενον δὲ ἰσχυρότερον γίνεται. τίς ἡ ἀπόδειξις ὅτι ἑνοῦται; οὐχ ὁρᾷς τοὺς γέροντας ὅτι πρὸς τὰ μὲν ἐγγὺς οὐ βλέπουσιν; ἐπειδὴ γὰρ ἀσθενές ἐστι τὸ ὁρατικόν, σχιζόμενον τὸ ἐγγὺς οὐχ ὁρᾷ, ὅπου δὲ ἡ συμβολὴ τῆς ὄψεως οἷον [ἐπὶ] πλημμύρας τινὸς κατὰ τὴν ὄψιν γινομένης, εὐτονωτέρα γίνεται τῶν αἰσθητῶν ἡ ἀνάληψις.DE HOMINIS STRUCTURA ORATIO II.
ἐκεῖνα τὰ πρωτοτυπα ἤθη τοῦ ἀνθρώπου, ἡ δημιουρ- matio: sed ipsam primam ac exemplarem hominis
γικὴ ἐνέργεια ἐπὶ τὸ βάθος χωρήσασα, ἔνδον ἕκαστα
διωργάνωσε, πολλῶν καὶ παντοδαπῶν καὶ διαφόρων
παθῶν καὶ γνωμῶν εἰς ταὐτὸν μίξιν καὶ σύγκρασιν
ἀκαρῆ ἐκτελέσαντα. Είθε μοι τοσοῦτον σχολῆς (α),
ὥστε κατὰ λεπτὸν καὶ ἀκριβολογουμένως, ὑποδεῖξαί
σοι τὴν τοῦ ἀνθρώπου κατασκευήν· ἔμαθες γὰρ ἂν
ἀπὸ σεαυτοῦ τὴν περὶ σὲ σοφίαν τοῦ Θεοῦ καὶ οἶκονομίαν. Τῷ ὄντι γὰρ μικρός διάκοσμός ἐστιν ὁ ἄν
θρωπος, καὶ ὀρθῶς ἐστοχάσαντο, οἱ τούτῳ τῷ ὀνό
ματι αὐτὸν ἀποσεμνύναντες. Πόσαι γοῦν, καὶ παρὰ
πόσων ἐκ παλαιοῦ περὶ τὸ θαυμαστὸν τοῦτο πλάσμα
πραγματείαι καταναλώθησαν! αἱ φυσιολογίαι τῶν
φιλοσόφων, αἱ τεχνολογίαι τῶν ἰατρῶν, τῶν γυμνασ
στῶν αἱ παρατηρήσεις, αἱ περὶ ἀναλογίας, αἱ περὶ
τῆς τῶν μελῶν πρὸς ἄλληλα συμμετρίας, αἱ περὶ
σώματος πολυσαρκίας· ταῦτα πάντα περὶ τὴν τοῦ
ἀνθρώπου διάπλασιν συνεισέρχεται. Καὶ πόθεν ἐμοὶ
λόγος τοσοῦτος, ὥστε δυνηθῆναι εἰπεῖν μετὰ ἀκρι
βείας, ὅσα ἐν μιᾷ φωνῇ τοῦ ἔπλασεν ἐμπεριέχεται;
Τὰ μέντοι πρόχειαα, κἂν ἐγὼ μὴ λέγω, σὺ οἶδας.
Επλασέ σε γὰρ ὁ Θεὸς, ὡς ὁρᾷς, ὄρθιον, καὶ ταύτην
σοι τὴν διάπλασιν ἐξαίρετον δέδωκε παρὰ τὰ λοιπὰ
πάντα ζῶα. Διὰ τί; ἐπειδὴ ἐξαίρετόν
σοι καὶ
τὴν ὀφειλομένην καὶ ἀναγκαίαν ἐνέργειαν προσεπιal
δοῦναι ἔμελλε.
η
indolem creandi vis ad ima ipsa pervadens, singula
intus articulis organisque distinxit, quibus multorum omnisque generis ac diversorum affectuum
sensuumque in idem mistio temperatioque momento
emersit. Atque utinam tantum mihi suppeteret otii,
ut subtili ac accurata disputatione hominis liceret
fabricam submonstrare.Dei certe orgate sapientiam
rarumque consilium ex te ipse condisceres. Plane
enim homo minor mundus ac ornatus est, rectaque ducti conjectura sunt, qui hoc ipsum nomine
honestarunt. Quam multa itaque, et a quam multis, olim jam boc in negotio mirandoque opificio
artes totæ operam impendere! naturales philosophorum considerationes, medicorum artis disquisitiones, gymnastarum observationes; quæ ad
analogiam spectant; ad membrorum inter se certa
ratione modum ac compositionem, ad corporis
obesitatem. Cuncta hæc, in formati hominis uno
agmine veniunt considerationem. Et unde mihi
tanta dicendi vis, ut accurate satis omnia eloqui
valeam, quæ hac una voce, formavit, sacer complectitur textus? Porro, quæ in promptu sunt ac
facilia, vel si ego non dixero, tu per te ipse nosti.
Formavit namque te Deus, ut vides, statura recta,
hancque tibi singularem præ reliquis omnibus animantibus præbuit formam. Quid ita? quod nimirum singularem etiam debitam necessariamque abunde
erat vim agendi concessurus.
13. Τὰ μὲν ἄλογα πάντα ζῶα βοσκήματά ἐστι μόν
νον, καὶ πρὸς ὁ πέφυκε, πρὸς τοῦτο ἔχει καὶ τὴν καὶ
τασκευήν· ὁποῖόν ἐστι καὶ τὸ πρόβατον. Ἐπειδὴ γὰρ
ἐγεννήθη νέμεσθαι, κάτω ἔχει συννεύουσαν καὶ τὴν
κεφαλὴν, ὥστε τῇ γαστρὶ ἐνορᾷν καὶ τοῖς ὑπὸ γαστέρα· τέλος γὰρ αὐτοῖς εὐεξίας, πλήρωσις γαστρός
καὶ ἀπόλαυσις ἡδονῆς, ἀνθρώπῳ δὲ ἡ κεφαλὴ ἐπὶ
τὰ ἄνω ἐξ αὐτῆς τῆς πλάσεως ἀναδεδράμηκεν, ἵνα
τὴν ἄνω βλέπῃ συγγένειαν, καὶ ὑψηλοτέρα τῶν ἄλλων
ἀπάντων τοῦ σώματος μερῶν καθέστηκε. Μὴ τοίνυν
μεταποίει σεαυτὸν εἰς τὰ παρὰ φύσιν, μηδὲ τὰ γήινα
κύψας περισκόπει· ἀλλὰ οὐράνια διηνεκώς κατ
όπτευε, καὶ ἐνοπτρίζου, ἔνθα σου καὶ τὸ πολίτευμα
προηυτρέπισται. Οὕτω σοι τὸ σῶμα διαπέπλασθαι,
καὶ τὸ διάπλασμα διδασκαλεῖόν ἐστι τοῦ τέλους πρὸς
ὃ γέγονας. Οὐ γὰρ ἵνα ἐπὶ γῆς σύρηταί σου ἡ ζωή,
ὡς τῶν ἑρπετῶν, κατεσκεδάσθης ὄρθιος, ἀλλ᾽ ἵνα
οὐρανὸν βλέπῃς, καὶ τὸν ἐν αὐτῷ Θεόν· οὐδὲ ἵνα
τὴν κτηνώδη μεταδιώκῃς ἀπόλαυσιν, ἀλλ᾽ ἵνα τὴν οὐράνιον, ἐνδιδομένῃ σοι διανοίᾳ, ἐπιτελῇς πολιτείαν.
Διὰ τοῦτο, Τοῦ σοφοῦ οἱ ὀφθαλμοὶ ἐν τῇ κεφαλῇ
αὐτοῦ, ὁ σοφός φησιν Ἐκκλησιαστής. Τίνος δὲ ἕνα
κεν, οὐ περὶ τὰ κάτω τοῦ σώματος οἱ ὀφθαλμοί,
ἀλλ' ἐν τῇ κεφαλῇ; Ινα τὰ ἐν ὕψει περισκοπῶσιν· ὁ
δὲ εἰς τὰ ὑψηλὰ μὴ βλέπων, ἀλλ᾽ εἰς τὰ γήινα ἐπισ
κύπτων, κατήγαγε εἰς ἑρπετοῦ φύσιν τοὺς ὀφθαλμοὺς,
ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἐκεῖνα συρόμενος.
procumbit, ad 846 serpentum indolem oculos
• Eccle. II, 14.
(a) Desideratur stn vel repisin. EDIT.
13. Nam bruta quidem omnes animantes, dun
taxat pecuariæ sunt, et ad quòd natæ sunt, ad hoc
quoque corporis structuram acceperunt; cujusmodi
etiam ovis ac pecus. Quia enim in hoc condita est
ut pastu vivat, etiam capite humi vergit, ut ad
ventrem ac venerea versos oculos babeat. Finis
enim illis bonæ habitudinis, ventris expletio est ac
fruitio voluptatis. Homini vero caput ex ipsa formatione sursum excurrit,ut quam ad superna affinitatem habet, conspiciat; superiorique loco reliquis omnibus partibus corporis consistit. Noli itaque tetransmutare in id,quod est præter naturam,
nec ore prono terrena cirumspicias; sed coelestia
jugiter contuere, ac velut in speculo objecta habe.
ubi et tuus tibi municipatus olim paratus est. In
hunc modum tibi quoque corpus efformatum est,
ac qua præditus forma es, finem te docet in quem
conditus es. Non enim ut humi vitam trahas serpentum more, recta statura conditus es, sed ut
colum conspicias; Deumque cujus in eo sedes est?
neque ut pecuariam persequaris voluptatem,sed ut
coelestem, indulta tibi mente, vitæ rationem ineas.
Eam ob rem. Oculi sapientis in capite ejus, ait sapiens Ecclesiastes 3. Quorsum vero non in inferiore ulla corporis parte, sed in capite sunt oculi?
Nimirum ut ea lustrent quæ in sublimi posita sunt.
Qui autem non ad excelsa respicit, sed ad terrena
dejicit, qui eorum instar ventrem trahat humi.
Ενδιδομένη. Editi ενδεχομένῃ. Bor.
PG 30:61Καὶ πόσαι περὶ τὸν ὀφθαλμὸν φυλακαί. χιτὼν ἔνδοθεν, καὶ οὐκ ἀρκεῖ οὗτος. οὐ γὰρ ἠδύνατο εἷς παχὺς εἶναι. εἰ παχὺς ἦν, προκάλυμμα ἂν ἦν τῆς ὄψεως. ἔδει δὲ διαφανὲς εἶναι καὶ ἐλαφρόν. οὐκοῦν εἷς διαυγής, εἷς ἀραιός· [ὁ μὲν κρυσταλλοειδής, ὁ δὲ κερατοειδής·] ὁ προκεκαλυμμένος ἰσχυρότερος, ὁ ἔνδοθεν ἀραιότερος, ἵνα μὴ κωλύῃ τὴν παρείσδυσιν. ὁ τρίτος κρυσταλλοειδής, ἵνα ἐν ἑαυτῷ τὴν ἔμφασιν καὶ τὴν διαύγειαν ἔχῃ. προβολὴ τὸ βλέφαρον· προκάλυμμα τοῦτο καὶ σκέπασμα καὶ οἷον οἰκητήριον καὶ φυλακτήριόν ἐστιν. ἠδύνατο σκεπάζειν ἡ χείρ. ἕως ἤρχετο ἡ χείρ, ἔφθανεν ὁ ὀφθαλμὸς ἀμαυρωθῆναι. νῦν δὲ ἐγγύθεν παράκειται τὸ βλέφαρον, ἄνωθεν ἐπίκειται. ὁμοῦ τε ᾔσθετο τῆς βλάβης καὶ προέβαλε τὸ προκάλυμμα. [διὰ τοῦτο καὶ κόρη ὑπὸ παραπετάσματι καθεζομένη οὐκ ἀεὶ εὐεπιχείρητος.] ἀνέπαφον τοῦτο μόνον τῶν ἐν ἡμῖν μελῶν βούλεται εἶναι ὁ ὀφθαλμὸς ὑπὸ παραπετάσματι τῷ βλεφάρῳ καλυπτόμενος. ἀκίδες τῶν τριχῶν περιβεβλημέναι. διὰ τί; ἵνα ἀκριβεστέρα γένηται ἡ περιπλοκὴ τῶν βλεφάρων τοῦ ἄνω πρὸς τὸ κάτω. οἷον γὰρ σύνδεσμοί εἰσιν ἀλλήλαις περιπλεκόμεναι αἱ τρίχες. εἶτα καὶ τὰ λεπτὰ τῶν ζῴων πόρρωθεν κωλύει καὶ τὰ χνοώδη οὐκ ἐᾷ πλησιάσαι τῇ κόρῃ δυναμένῃ πανταχόθεν ἀμαυροῦσθαι. [οἰκεία τίς ἐστι φυλακὴ περὶ ἡμᾶς περικειμένη διὰ τῶν τριχῶν, ὁμοῦ μὲν τῇ περιγραφῇ εὐπρέπειαν χαριζομένη, ὁμοῦ δὲ τὴν ὠφέλειαν παρεχομένη.] ὀφρῦς ἄνω προβεβλημένη οἰκεῖον προβόλαιον, ἵνα κατευθύνῃ τὸ ὁρατικόν. τίς ἡ ἀπόδειξις; ὅταν βουληθῇς πόρρωθεν σκοπεῦσαι καὶ κοιλάνας τὴν χεῖρα ὑπερτείνῃς τῶν ὀφρύων, διὰ τί τοῦτο γίνεται; ἵνα τὸ ἐπὶ τὸ ἄνω διαφορούμενον τῆς ὄψεως μὴ εἰκῇ σκεδαννύηται κατευθυνόμενον ἐκ τῆς προβολῆς τῆς χειρὸς καὶ ἐπὶ τὸ ἔμπροσθεν ὠθούμενον ἀκριβεστέραν καὶ εὐτονωτέραν ποιῇ τοῦ ὁρατικοῦ τὴν διόρθωσιν [ἥ τε πάροδος τοῦ βλεπτικοῦ κατευθύνεται ὑπὸ τῆς κατὰ τὴν χεῖρα προβολῆς]. διὰ τοῦτο ὀφρύες ὁμοῦ μὲν τὸν ὀφθαλμὸν κατευθύνουσαι, ὁμοῦ δὲ καὶ τὸν ἐκ τῶν πόνων ἱδρῶτα οὐκ ἐῶσαι ἐπιρρέειν καὶ κώλυμα γενέσθαι ταῖς ὄψεσι, διὰ τοῦτο διατειχίζουσιν αἱ ὀφρύες . ποῖος ἀμπελουργὸς οὕτω δύναται καλῶς ἀπαρτῆσαι τὴν ἄμπελον ὀφρύϊ τε περιβαλεῖν, ὡς δυσεπιχείρητον αὐτὴν εἶναι, ὡς μὴ εὐεπίδρομον εἶναι ταῖς παρακειμέναις χαράδραις τὸν χῶρον, ὡς ἐποίησεν ὁ κύριος τὴν τῶν ὀφρύων περιβολήν; ἃς μηνοειδῶς ἡμῖν περιέγραψεν ἀπὸ μιᾶς συμβολῆς τῆς κατὰ ῥῖνα ἐφ’ ἑκάτερα μεριζομένας, ἵνα ὁ ἱδρὼς τῇδε κἀκεῖσε περιρρέων μηδεμίαν ἀσχολίαν παρέχῃ τῷ γεωργῷ μηδὲ ἀπομασσόμενος τὸν ἱδρῶτα τὴν χεῖρα ἀπαγάγῃ τῆς ἀμπέλου, ἀλλ’ ὁμοῦ τε ῥέοι ὁ ἱδρὼς διὰ τῶν ἰδίων ὀχετῶν (πάλαι τοῦ δημιουργοῦ αὐτὸν ἐξοχετεύσαντος ἐπὶ τὰ ἄχρηστα), ὁμοῦ τε ὁ ὀφθαλμὸς τὴν ἰδίαν ἐνέργειαν ἐπιτελοίη. Ἐὰν βουληθῶμεν εἰπεῖν μόνον τῶν περὶ ἡμᾶς τεχνικῶς παρὰ θεοῦ γενομένων, ἐπιλείψει ἡμᾶς ἡ ἡμέρα πᾶσα. ἀλλ’ ἐξ ἑνὸς τούτου πάντων ὑμεῖς λάβετε τὴν ἔννοιαν. ἡμᾶς δὲ ἐπειγομένους ἐπί τινα ὁδὸν ἀναγκαίαν μετ’ εὐχῶν προπέμψατε, ἵνα ἐν τάχει ὑμῖν ἀποσωθέντες καὶ τῶν λειπομένων ἀποδῶμεν τὸ χρέος χάριτι τοῦ πάντα οἰκονομήσαντος περὶ ἡμᾶς κυρίου τοῦ κτίσαντος ἡμᾶς τῇ ἑαυτοῦ χάριτι, ὅτι αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ἀμήν.DE PARADISO, ORATIO III.
16. Ἑτέρα δὲ πάλιν ἐστί τις φυλακὴ ἄνωθεν
ἐπικειμένη ἑκατέρῳ τῶν ὀφθαλμῶν διὰ τῶν τρι
χῶν, ὁμοῦ μὲν τῇ περιγραφῇ εὐπρέπειαν χαρι
ζομένη, ὁμοῦ δὲ καὶ τὴν ἀσφάλειαν παραχομένη·
ἥτις ἐστιν ἡ ὀφρὺς, ἄνωθεν προβεβλημένη, ἵνα
κατευθύνῃ τὸ ὁρατικόν. Καὶ τούτου ἀπόδειξις, ὅταν
βουληθῇς πόῤῥωθέν τι κατασκοπεῦσαι, καὶ κοιλάνας
τὴν χεῖρα, ὑπερτείνῃς τῶν ὀφρύων. Εἰς τί γὰρ τοῦτο
ποιεῖς; ἵνα τὸ ἐπὶ τὸ ἄνω διαφορούμενον τῆς ὄψεως
μὴ εἰκῆ σκεδάννυται, τῷ πλάτει τοῦ ἀέρος ἐγκαταχεόμενον· ἀλλ᾽ ἔκ τε τῆς ἄνωθεν ἀνοχῆς τῆς χειρὸς, ἐκ
τε τῆς ἄνωθεν προβολῆς τῶν ὀφρύων κατευθυνόμε
νον, ἀκριβέστερον σχοίη τοῦ ὁρατοῦ τὴν μετάληψιν.
Διὰ τοῦτο ὀφρύες, ὁμοῦ μὲν τὸ ὁπτικὸν τῶν ὀφθαλ
μῶν κατευθύνουσαι, ὁμοῦ δὲ καὶ τὸν ἄνωθεν καταβῥέοντα ἱδρῶτα ἐπέχουσαι, καὶ οὐκ ἐῶσαι καταχεῖσθαι
τῶν αἰσθητηρίων καὶ ἐμποδίζειν ταῖς ὄψεσιν, οἷόν τι
διατείχισμα ἱκανὸν πρὸς τὴν τῆς ἔξωθεν ἐπιούσης
βλάβης ἀποτροπήν.
16. Altera vero rursus superius imminens utrique oculo, pilorum exsistit tuitio; quæ tum decorem ambitu conciliet, tum vero etiam securitatem præstet; supercilium scilicet superne productum ut oculorum aciem dirigat. Huicque
347 rei argumento est, quod cum animo constitutum sit, ut rem longe distantem speculeris, curvatam manum superciliis obtendis.Quid enim causæ
ut id facias? Ut nimirum quod videndi vis sursum
versus disjicitur, haud frustra dissipetur, vastoque
aere diffundatur; sed tanta superius manu, desuperque protensis superciliis directa, rem in aspectum cadentem accuratius percipiat. Hæc superciliorum ratio, quæ tum oculorum obtuendi vim
dirigant, tumque etiam desuper defluentem sudorem retineant, nec oculis offundi sinant visuique
officere, velut quoddam intersepimentum, a se idoneum sufficiensque ad arcendam, quæ ab exteriori
est, injuriam.
17. Quis rogo vinitor sic tuto vineam suam queat
occludere, circumjectaque communire maceria, ut
locus prorsus inaccessus exsistat, quemadmodum
Deus oculorum nobis ambitum effecit, quibus ut
caveatur superciliorum orbem semicirculari ductu
uno ad nasum confluxu utrinque protensa linea,
efinxit, quo sudor, hinc inde defluens, nihil laboranti homini negotii faciat, in quodvis opus impen.
ditur, manusque libera sit, nec ad oculos continue
levari, atque inde defluentem humorem abstergere
debeat. Sed simul quidem ad utrumque sponte
latus per suos canales super supercilia defluat,
simulque oculi nulla molestia suam operationem
perficiant. Sane igitur, si quidem sigillatim corporis membra reliqua rationis libra velimus expendere, Deique in singulis sapientiam enucleatius
tradere ac dilaudare, omnino deficiet nos tempus.
Vos itaque vel ex uno membro, et quidem exiguo,
prorsus pensate divinæ erga hominem providentiæ
artisque dispositionis vim infinitam; nosque adeo,
qui ad necessarium quoddam iter properemus, precibus deducite, ut ex illo quam cito incolumes,quæ
sunt reliqua debiti exsolvamus; Domini gratia,
qui erga nos prudenti consilio disponit omnia, qui
nos creavit sua gratia; cui gloria et potestas in 8æcula seculorum. Amen.
17. Ποῖος ἀμπελουργός οὕτω δύναται ἀσφαλῶς τὴν
οἰκείαν ἄμπελον περικλεῖσαι, καὶ θριγκὸν αὐτῇ τοιοῦ
τον περιβαλεῖν, ὡς ἀνεπίβατον πάντως καθεστάναι
τὸν χῶρον, ὡς ὁ Θεὸς ἐξειργάσατο τὴν τῶν ὀφθαλμῶν
περιβολὴν, τὴν τῶν ὀφρύων περιβολὴν εἰς τὴν τῶν
ὀφθαλμῶν φυλακήν, μηνοειδῶς ἡμῖν αὐτὰς περιγρά
ψας, ἀπὸ μιᾶς συμβολῆς τῆς κατὰ τὴν ῥῖνα, ἐφ'
ἐκάτερα τὰ μέρη διατεινομένας· ἵνα ὁ ἱδρὼς τῇδε
κἀκεῖσε περιῤῥέων, μηδεμίαν ἀσχολίαν παρέχῃ τῷ
πονοῦντι ἀνθρώπῳ περὶ τὸ προκείμενον ἔργον, καὶ
τῇ τούτου χειρὶ ἀνιούσῃ συνεχῶς ἐπὶ τοὺς ὀφθαλ
μούς, καὶ τὰς καταφερομένας νοτίδας ἀπομασσομένῃ ἀλλ᾽ ὁμοῦ μὲν διαβρέῃ αὐτομάτως ἐπὶ τὰ
ἑκατέρωθεν πλάγια, μεταφερόμενος διὰ τῶν ἰδίων
ὀχετῶν ἄνωθεν τῶν ὀφρύων, ὁμοῦ τε (α) οἱ ὀφθαλμοὶ
ἀνενοχλήτως τὴν ἰδίαν ἐπιτελοῖεν ἐνέργειαν; Εἰ μὲν
οὖν κατὰ μέρος καὶ περὶ τῶν λοιπῶν μελῶν τοῦ σώ
ματος βουληθείημεν λογίσασθαι, καὶ τὴν ἐφ' ἑκάστῳ
σοφίαν τοῦ Θεοῦ διατρανῶσαι καὶ ἐξυμνῆσαι, ἐπιλείο
ψει πάντως ἡμᾶς ἡ ἡμέρα. Υμεῖς δὲ καὶ ἐξ ἑνὸς
μόνου μορίου κατανοήσατε πάντως τὸ τῆς θείας προς
νοίας περὶ τὸν ἄνθρωπον καὶ τεχνικῆς οἰκονομίας
ἀπειροδύναμον· ἡμᾶς δ᾽ ἐπειγομένους ἐπί τινα ὁδὸν
ἀναγκαίαν, μετ᾿ εὐχῶν προπέμψατε, ἵνα ἐν τάχει
ἀποσωθέντες, καὶ τῶν λειπομένων ἀποδώσωμεν τὸ
χρέος· χάριτι τοῦ πάντα οἰκονομήσαντος περὶ ἡμᾶς
Κυρίου, τοῦ κτίσαντος ἡμᾶς τῇ αὐτοῦ χάριτι· ὅτι αὐτῷ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
Αμήν.
Τοῦ αὐτοῦ περὶ παραδείσου
1. Καὶ ἐφύτευσεν ὁ Θεὸς παράδεισον ἐν Ἐδὲμ
κατὰ ἀνατολάς, καὶ ἔθετο ἐκεῖ τὸν ἄνθρωπον, ὃν
ἔπλασε. Νοήσωμεν, ἀκροαταὶ ἀξίαν Θεοῦ φυτείαν,
καὶ παράδεισον πρέποντα τῇ φιλοκαλία τοῦ τοιούτου
καὶ τηλικούτου δημιουργοῦ. Ἐν μὲν τοῖς κατόπιν
* Gen. 11, 8.
(a) Th. Forte &4. EDIT.
Ejusdem de paradiso.
ORATIO III.
1. Et plantavit Deus paradisum in Edem ad
orientales plagas, ei posuit ibi hominem quem formaverals. Ad mentem revocemus, auditores, ejusmodi plantationem quæ Deo digna sit, ac paradisum, qui talis tantique opificis artis solertiam elo-
PG 30:41DE HOMINIS STRUCTURA ORATIO II.
μὲν ἔπλασεν, ἐπὶ τοῦ σώματος εἰρῆσθαι· τὸ δὲ
ἐποίησεν, ἐπὶ τῆς ψυχῆς· καὶ ἴσως οὐκ ἔξω τῆς
ἀληθείας ὁ λόγος. "Οπου μὲν γὰρ εἴρηται, Και
ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον, λέγει, κατ᾿ εἰκόνα
Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν· ὅπου δὲ λοιπὸν περὶ τῆς
σωματικῆς ἡμῶν ὑποστάσεως καὶ τῆς πλάσεως
διηγεῖται, τὸ ἔπλασεν λέγει. Διαφορὰν δὲ ποιήσεως
καὶ πλάσεως καὶ ὁ Ψαλμῳδὸς ἐδίδαξεν, εἰπών·
χειρές σου ἐποίησάν με παὶ ἔπλασαν με· ἐποίησ
σαν τὸν ἔσω ἄνθρωπον, ἔπλασαν τὸν ἔξω· καὶ
γὰρ πρέπει ἡ μὲν πλάσις πηλῷ, ἡ δὲ ποίησις τῷ
κατ' εἰκόνα· ὥστε ἐπλάσθη μὲν ἡ σὰρξ, ἐποιήθη
δὲ ἡ ψυχή. Ανω τοίων ἐπὶ ψυχῆς ὑποστάσεως, νῦν
περὶ τῆς τοῦ σώματος διαπλάσεως ἡμῖν διαλέγεται.
Ἔχε καὶ τοῦτον τὸν λόγον. Τίς δὲ οὗτος; Ὅτι τὰ
μὲν ἐν κεφαλαίῳ λέγεται· τὰ δὲ κατὰ τὸν τρόπον, β
καθ᾽ ἂν ἕκαστον γέγονεν, ἡμῖν παραδίδοται. ῎Ανωθεν
μὲν οὖν ὅτι καὶ ἐποίησεν, οὐκ ἐνδιέτριψε δὲ τῷ
τρόπῳ τῆς ποιήσεως· ὧδε καὶ πῶς ἐποίησεν. Εἰ
γὰρ ἁπλῶς εἶπεν, ὅτι ἐποίησεν, ἐλογίζετο ἂν, ὅτι
ἐποίησεν ὡς τὰ κτήνη, ὡς τὰ θηρία, ὡς τὰ φυτὰ,
ως τὸν χόρτον. Ινα οὖν φύγῃς τὴν πρὸς τὰ ἀγριώτε
ρα καὶ ἀναισθητότερα κοινωνίαν, τὴν ἰδιάξουσαν
περὶ σὲ τοῦ Θεοῦ φιλοτέχνησιν ὁ λόγος παρέδωκεν.
Ἔλαβεν ὁ Θεὸς χοῦν ἀπὸ τῆς γῆς. Ἐκεῖ εἶπεν,
ὅτι ἐποίησεν, ἐνταῦθα δὲ πῶς ἐποίησε· χοῦν ἔλαβε
ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ ἔπλασε ταῖς ἰδίαις χερσίν. Ἐνθυμήθητι, πῶς ἐπλάσθης· τὸ ἐργαστήριον τῆς φύσεως λόγισαι χείρ ἐστι Θεοῦ ἡ κατασκευάσασα.
Τὸ οὖν παρὰ Θεοῦ πλασθὲν, διά πονηρίας μὴ μιανθῇ,
δι' ἁμαρτίας μὴ ἀλλοιωθῇ, μὴ ἐκπέσῃς βία τῆς
συνεχούσης σε χειρὸς τοῦ Θεοῦ. Σκεῦος εἶ θεόπλα
στον, παρὰ Θεοῦ γενόμενον· δόξαζε τὸν ποιήσαντα.
Οὐδὲ γὰρ ἄλλου τινὸς ἕνεκεν ἐγένου, ἤ ἵνα ὄργανον
ἧς ἐπιτήδειον τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ. Καὶ γὰρ ὁ κόσμος
οὗτός σοι ὅλος ὥσπερ τι βιβλίον ἔγγραφόν ἐστιν,
ὑπαγορευόμενον τὴν τοῦ Θεοῦ δόξαν· τὴν ἀπόκρυ
φον καὶ ἀόρατον του Θεοῦ μεγαλωσύνην δι᾽ ἑαυ
τοῦ διαγγέλλον σοι τῷ νοῦν ἔχοντι, εἰς κατανόησιν
Θεοῦ τῆς ἀληθείας. Πάντως οὖν μέμνησαι (α) τῶν
εἰρημένων.
Dei majestatem, a se tibi, qui ratione præditus sis,
Prorsus igitur quæ dicta sunt memoria teneto.
2. Καὶ ηυλόγησεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς, καὶ εἶπεν.
Αὐξάνεσθε καὶ πληθύνεσθε, καὶ πληρώσατε τὴν
γῆν. Διπλῆ γὰρ ἡ αὔξησις· ἡ μὲν σώματος, ἡ δὲ
ψυχῆς. ᾿Αλλὰ ἡ ψυχῆς αὔξησις, ἡ διὰ τῶν μαθημάτ
των εἰς τελείωσιν προσθήκη σώματος δὲ αὔξησις,
ἡ ἀπὸ μικροῦ εἰς τὸ καθῆκον μέτρον ἀποκατάστασις.
Τὸ οὖν Αὐξάνεσθε ἐπὶ πάντων λεγόμενον, τοῖς μὲν
ἀλόγοις ζώοις, κατὰ τὴν τοῦ σώματος τελείωσιν
κατὰ τὸν ἀπαρτισμὸν τῆς φύσεως, εἴρηται· ἡμῖν
καὶ τοῖς λογικοῖς, τὸ Αὐξάνεσθε, κατὰ τὸν ἴσω ἔνθρωπον, κατὰ τὴν προκοπὴν τὴν εἰς Θεὸν ἀνάγουσαν· οἷος ἦν ὁ Παῦλος, τοῖς μὲν ἔμπροσθεν ἐπεκτει
νόμενος, τῶνδ᾽ ὄπισθεν ἐπιλανθανόμενος, Αὕτη ἐστὶν
ἡαὔξησις, ἡ τῶν θεωρημάτων τῆς εὐσεβείας ἀνάληψις,
illud quidem formavit, de corpore dictum esse: quod
vero fecit, de anima; haud forte a vero sententia
hæc abierit. Nam ubi dictum est, Et fecit Deus hominem, subditur, ad Dei imaginem fecit illum: at
ubi nobis corporis fabricam narrat ac substantiam,
formavit dicit. Porro discrimen ejus quod est facere, et quod formare, docuit nos et Pealmista dicens: Manus tuæ fecerunt me, et formaverunt me 18.
Fecit interiorem hominem; formavit eum qui foris
est. Ac sane luto quidem formari convenit; fieri
vero, ei quod est ad imaginem. Quamobrem caro
quidem formata est; factus vero animus. Cum itaque superius de animi substantia dixisset, de corporis nunc formatione nobis disserit. Quin hano
quoque habe sententiam. Quænam vero est illa?
Nempe partim summatim dicere scripturam; partim modum quo singula quæque facta sint, nobis
tradere. Superius igitur etiam fecisse hominem dixit, in modo tamen quo sit factus non hæsit; hic
modum quoque tradit quo fecit.Si enim simpliciter
eum fecisse dixisset,existimaretur sio fecisse quemadmodum jumenta, quemadmodum bestias, quemadmodum stirpes, quemadmodum fenum. Ut igitur
hoo caveas; ne eadem forte atque agrestiora animantia, atque a sensu remotiora corpora habeare,
peculiare in te Dei artificis operam Scriptura tradidit: Sumpsit Deus pulverem de terra. Illic dixit
quod fecerit, hic vero modum quo fecit. Sumpsit
de terra pulverem, et formavit propriis manibus,
Alta monte cogita quomodo formatus sis: quæ naturæ officina, animo reputa, Dei scilicet manus est,
quæ te est fabricata. Quod itaque Deo auctore formatum est,cave ne per m alitiam polluatur; ne pecceti contagio in diversum mutetur, ne excussus vi
a Dei manu te conservante prolabaris. Vas est divinitus formatum, a Deo conditum; lauda eum qui
fecit. Neque enim ulla alia ex causa conditus es,
quam ut divinæ laudis idoneum organum esses.Etenim mundus hic universus velut liber quidam scriptus tibi est,qui Dei laudem atque gloriam in memoriam revocet; occultam atque oculis inaspeetam
ad Dei, qui veritas est, intelligentiam annuntians.
2. Et benedixit eis Deus, et ait: Cruscite et multiplicamini, et replete terram 19. Duplex namque est
incrementum: unum corporis, alterum animo. Verum augetur animus, cum disciplinis excolitur ao
perfcitur: corpus autem crescit, dum ex parva
mole ad justum ac congruentem magnitudinis modum provenit. Crescere igitur quod de omnibus dicatur; brutis quidem animantibus dictum est, ut ad
corporis perfectionem instituta natura pervenirent:
nobis autem in interiori homine posita crescendi
lex, profectu illo qui provehit ad Deum; qualis erit
Paulus, ad ea quæ a fronte extendens semetipsum,
et quæ retro essent obliviscens 20. Hoc nimirum
augmentum, piarum contemplationum sensorum10 Psal. CXXII, 73. " Gen. 1, 28. 20 Philipp. 111, 13.
(α) Μέμνησαι. At interpres ita vertit, quasi legisset μέμνησο. EDIT.
PATROL. GR. XXX.
PG 30:45DE HOMINIS STRUCTURA ORATIO II.
λέοντα θρέψαι; Αλλ' ίστω, ὅτι καὶ ταῦτα, τῷ νόμῳ leonem potest alere? Scite nihilominus tamen quod
τῆς φύσεως ὑποτεταγμένα, καρποῖς τὸ πρὶν διετρέφετο· ἐπειδὴ δὲ ὁ ἄνθρωπος ἐξεδιῃτήθη, καὶ ἐξέβη
τοὺς όρους τοὺς δοθέντας αὐτῷ, μετὰ τὸν κατακλυσμὸν εἰδὼς (α) ὁ Κύριος ἀφειδεῖς τοὺς ἀνθρώπους,
πάντων τὴν ἀπόλαυσιν συνεχώρησε. Πάντα ταῦτα
φάγεσθε ὡς λάχανα χόρτου. Ταύτῃ τῇ συγχωρήσει
καὶ τὰ λοιπὰ ζῶα εὐθὺς ἔλαβε τὴν τοῦ σαρκοφαγεῖν
ἄδειαν.
hæc ipsa legi nature obsecuta pridem fructibus
vescebantur: postquam autem homo pristinam mutavit vitæ rationem, finesque sibi constitutos excessit, videns Dominus post diluvium homines profusos deliciis, nullaque obstrictos paroimonia,vescendi
omnibus facultatem fecit. Cuncta hæc, inquit, comedetis, quasi olera virentia s. Quo concesso, reliqua
quoque animantia edendi statim licentiam accepere.
4. Ex illo jam et leo crudivorus: ex illo vultures
avida gulositate exspectant cadavera. Neque 340
enim vultures simul acanimalia genita sunt,circumlustrabant terram.Quid enim eorum quæ a Deo creata
essent, statim interierat, ut vultures alerentur?
Neque enim natura neci dabat; quippe quæ vigens
florensque erat; neque venatores disperdebant;
nondum enim ars venandi erat: nec bestiæ erant
quæ discerperent; nam neque erant crudivera: vulturibus vero ex indole est ut cadaveribus vescantur.
Quare nondum erant cadavera; nondum fetor; nondum talis vulturum esca: sed omnia cycnorum more victitabant, cunctaque in pratis pascebantur. Ac
sicut videmus canes curationis causa haud raro gramen depascere; non quod sit illis genuinus ex natura conveniens cibus, sed quod naturali quodam
instinctu brutæ animantes in id feruntur quod in
rem earum conducibile est. Ejusmodi cogita tunc
fuisse quæ nunc crudivora sunt animalia, quæ sibi
ipsis herbam virentem escam prospicerent, nec sibi
mutuo insidias struerent: sed qualis post hæc fr
tura est in pristinum restitutio, talis erat prima
procreatio. Revertitur autem homo ad pristinum illum statum, pravitate solutus, circaque terrenam
hanc ac ærumnosam vitam gravi molestia, nec non
curis ac sollicitudinibus erga sæcularia hæc exque
vitæ usu, animi serenum turbantia. Hæc igitur
omnia qui abdicaverit, ad vitam illam in paradiso
olim constitutam postliminio redit; vitam utique
carnalibus vitiis nihil obnoxiam, liberam illam, Deo
contubernalem, angelis sociam. Hæc porro dicta a
nobis sunt, non quod a concesso nobis a Deo ciborum usu arcere velimus; sed ut prisci temporis
felicitatem prædicemus; qualis vita hæc erat, ut
curis libera, ut frugalis, ut pauca valde ipsaque
expedita ad vitam transigendam humano generi
conducentia, et ut variis dapibus differtas mensas
una nobis invexit peccati causa. Postquam enim a
veris illis paradisi deliciis excidimus, adulterinas
falsasque nobis delicias adinvenimus: quodque jam
amplius lignum vitæ non conspicimus, nec illa nobis pulchritudine placemus et gloriamur, in rem
pistores, variaque bellariorum ac suffimentorum
4. Εξ ἐκείνου λοιπὸν ὡμοβόρος ὁ λέων· ἐξ ἐκεί
νου καὶ γῦπες ἀναμένουσι θνησιμαία. Οὐ δήπου γὰρ
καὶ γῦπες ὁμοῦ τῷ γεννηθῆκαι ζώα, περιεσκόπουν
τὴν γῆν· οὕπω γάρ τι ἀπέθανεν τῶν παρὰ Θεῷ
γενομένων, ἵνα γῦπες τραφώσιν. Οὔτε γὰρ ἡ φύσις
διεχείριζεν· ἀκμαία γάρ· οὔτε θηραταὶ ἀνάλωσαν·
οὔπω γὰρ ἐπιτήδευσις ἦν θήρας· οὐ θηρία διέσπα·
οὔτε γὰρ ἦν ὡμοβόρα· γυψὶ δὲ σύνηθες ἀπὸ νεκρῶν
διαιτᾶσθαι. Ὥστε οὔπω ἦν νεκρά, οὔπω δυσωδία,
οὔπω τοιαύτη τροφή γυπῶν· ἀλλὰ πάντες τὰ κύκνων
διητῶντο, καὶ πάντα τοὺς λειμῶνας ἐπενέμετο. Καὶ
οἷα ὁρῶμεν κύνας θεραπείας ἕνεκεν πολλάκις ἄγρωστιν ἐπινεμομένους, οὐκ ἐπειδὴ συμφυὴς αὐτοῖς ἐστιν
ἡ τροφὴ, ἀλλ᾽ ἐπειδὴ ἀδιδάκτῳ τινὶ φύσεως διδασκα
λίᾳ ἐπὶ τὸ συμφέρον ἔρχεται τὰ ἄλογα· τοιαῦτα καὶ
τότε λόγισαι καθεστάναι τὰ νῦν ἡμοβόρα τῶν ζώων,
καὶ (c) χόρτον ἑαυτοῖς τροφὴν ἐπινοεῖν, οὐκ ἀλλήλοις
ἐπιβουλεύοντα· ἀλλ᾽ οἷα μέλλει εἶνοι μετὰ ταῦτα ἡ
ἀποκατάστασις, τοιαύτη ἦν ἢ πρώτη γένεσις. Ἐπανέρχεται δὲ ὁ ἄνθρωπος ἐπὶ τὴν πάλαι αὐτοῦ κατά
στασιν, τῆς πονηρίας ἀφέμενος, καὶ τῆς περὶ τὴν
γεηρὰν ταύτην καὶ ὀδυνηρὰν ζωὴν μοχθηρίας, τῶν
περὶ τὰ βιωτικὰ ταῦτα, τὰ τὴν ψυχὴν συνθολοῦντα, G
φροντίδων καὶ μεριμνῶν. Ταῦτα οὖν πάντα ἀποθέ
μενος, ἐπὶ τὸν ἐν παραδείσῳ ὑποστρέφει βίον ἐκεῖνον
τὸν ἀδούλωτον τοῖς πάθεσι τῆς σαρκὸς, τὸν ἐλεύθε
ρον, τὸν Θεῷ συνόμιλον, τὸν ἀγγέλοις ὁμοδίαιτον.
Ταῦτα τοίνυν εἴρηται ἡμῖν, οὐκ ἐπειδὴ ἀποκλείειν
θέλομεν τῆς δεδομένης ἡμῖν παρὰ Θεοῦ χρήσεως τῶν
βρωμάτων, ἀλλ᾽ ἵνα τὸν πρώην μακαρίσωμεν χρόν
νον οἷα ἦν ἡ τότε ζωή, ὅπως ἀπροσοχῆς, ὅπως ὀλιγα
αρχής· πῶς βραχέα πάνυ καὶ εὐπόριστα τὰ πρὸς
τὴν τοῦ βίου διαγωγὴν τοῖς ἀνθρώποις συντείνοντα,
καὶ πῶς τὸ ποικίλον τῆς διαίτης ἡμῖν ἡ τῆς ἁμαρτ
τίας συνεισήνεγκεν αἰτία. Ἐπειδὴ γὰρ τῆς ἀληθι
νῆς τρυφῆς τῆς ἐν τῷ παραδείσῳ ἐξεπέσαμεν, νενοθευμένης τρυφάς (d) ἑαυτοῖς ἐπενοησάμεθα· καὶ
ἐπειδὴ οὐκέτι βλέπομεν τὸ ξύλον τῆς ζωῆς, οὐδὲ τῷ
κάλλει ἐκείνῳ (ε) ἐναβρυνόμεθα. ἐδόθησαν ἡμῖν εἰς
ἀπόλαυσιν μάγειροι λοιπόν, καὶ ἀρτοποιοὶ, καὶ πεμμάτων ποικιλίαι καὶ θυμιαμάτων, καὶ τοιαῦτά τινα
παραμυθούμενα ἡμῶν τὴν ἐκεῖθεν ἔκπτωσιν.
nostram fruendaque vitæ lenia cessere coqui ac
genera, ejusque generis alia quædam nostri inde lapsus solatia.
5. Ωσπερ οἱ νοσοῦντες, ὅταν καταβληθῶσιν ὑπὸ
σφοδρᾶς ἀῤῥωστίας, οὐ δυνάμενοι μετέχειν τῆς συν24 Gen. I, 3.
Εἰδώς. Forte ιδών. EDIT.
Θεῷ Forte Θεοῦ. EDIT.
(c) Kal. Hic collocavimus illud xal, quod statim
η
5. Ut agrotis, qui gravi aliquo morbo conflictantur, cum solitis voluptatibus frui non possint, quaspost καθεστάναι positum erat. EDIT.
(α) Τροφάς. Μα τροφάνου. Κοιτ.
PG 30:47dam odorum suavitates medici subministrant. Cum ήθους ἀπολαύσεως, οσφραντικάς τινας παρὰ τῶν
enim robustioribus oblectari non liceat, quæ infir- ἰατρῶν λαμβάνουσι δεξιώσεις. Ἐπειδὴ γὰρ τῶν στε
mis consentanea sit, exque eorum modo sensibus
oblandientes, delinitionem prospiciunt. Quin et
nunc quoque, quibus constitutum sit, ut ad ejus,
quæ in paradiso erat, vitæ normam rationes nostras
instituamus, pinguem hanc lautis dapibus ac Copiosis voluptatem caventes, ad eam vitam, quod
licet per facultatem, nos ipsos surrigamus, fructibusque et seminibus et pomis ac nucibus vitæ sustentandæ utentes, quod his amplius est ut minus
necessarium respuamus. Non quia abominabilia
sint, quippe cum Deo auctore cuncta creata sint,
sed quod ob carnis bonam habitudinem nocumento non careant.
ρεωτέρων εἰς ἀπόλαυσιν ἐκπεπτώκασι, εἰς ἀπόλαυ
σιν σύμμετρον τῇ ἀσθενείᾳ τούτων, οἱ κολακεύοντες
αὐτῶν τὰς αἰσθήσεις περινοοῦσι θεραπείαν. Πλὴν
ἀλλὰ καὶ νῦν κατὰ μίμησιν τῆς ἐν τῷ παραδείσῳ
ζωῆς ἑαυτοὺς ἄγειν βουλόμενοι, φεύγοντες ταύτην
τὴν πολύθλον τῶν βρωμάτων ἀπόλαυσιν, ἐπ' ἐκεῖνον
τὸν βίον, καθώς ἐστι δυνατὸν, ἑαυτοὺς ἀναγώμεθα,
καρποῖς καὶ σπέρμασι, καὶ τοῖς ἐκ τῶν ἀκροδρύων
εἰς διαγωγὴν χρώμενοι· τὸ δὲ περισσὸν τούτων, ὡς
οὐκ ἀναγκαῖον ἀποπεμπώμεθα. Οὐχ ὅτι βδελυκτά· ἐκ
Θεοῦ γὰρ πάντα γεγένηται· ἀλλ' ὅτι βλαβερά, διὰ τὴν
τῆς σαρκὸς εὐπάθειαν.
Καὶ κατέπαυσεν ὁ Θεὸς ἀπὸ πάντων τῶν
ἔργων αὐτοῦ τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἐβδόμη. Λεγέτωσαν οὖν
ἀριθμητικοί, καὶ οἱ περὶ ταῦτα ἐσχολακότες, καὶ τὴν
τοιαύτην σοφίαν ἀντὶ μεγάλου κατορθώματος προβαλλόμενοι, οἱ μὲν ὅτι συγγενής τῇ τοῦ κόσμου
κτίσει ὁ ἐξ ἀριθμός, οἱ δ' ὅτι πολύγονος ἐστι, πολλὰ
σχήματα ἀριθμῶν ἀφ' ἑαυτοῦ τίκτων καὶ τέλειος
τοῖς ἑαυτοῦ μέρεσι, καὶ ὅσα περὶ τῆς ἐξάδος ἐν
ααὶς σχολικαῖς διαλέξεσιν ἀριθμητικοί διηγοῦνται·
εἴ πως σχολή, καθ᾿ ἑαυτὸν λεγέσθω. Λεγέτωσαν δὲ
καὶ περὶ τῆς ἐβδομάδος, ὅτι στείρωσίς τίς ἐστιν ἐν
τῷ ἐβδόμῳ· οὔτε μὲν γὰρ γεννῇ ἀφ᾽ ἑαυτοῦ, οὔτε
παρ' ἑτέρου τίκτεται ὁ τῶν ἑπτὰ ἀριθμός. Καὶ ἵνα
μὴ εἰς πολύϋλον κατάγω τὸν λόγον, τὴν διάλεξιν τὴν
πρὸς ὑμᾶς διαδραμὼν ἐπὶ τὰ εὐγνωμονέστερα
χωρήσωμεν καὶ ἀναγκαιότερα. Εἰ δέ τις καὶ περὶ
ταῦτα ἔχει τινὰ ἐμπειρίαν, ἴστω, ὅτι καὶ παρ᾽ ἡμῖν
ἐναπόκειται· ὥστε εἰ μέγα ἀριθμητική, ἐνταῦθά
ἐστι τῆς ἀριθμητικῆς τὰ σπέρματα. Ἡμεῖς δὲ οὐ
φρονοῦμεν ἐν τούτοις μέγα, διὰ τὸ ἐκ τῆς τοῦ κόσμου
εἶναι σοφίας, ἢ διὰ τὴν ἐκ τοῦ κόσμου σοφίαν, & περ
ριφρονεῖν μᾶλλον ἡμεῖς, ὡς μικρὰ καὶ ἀσυντελῆ πρὸς
ἀρττὴν, ἀλλ᾽ οὐκ ἐπιδείκνυεθαι ἐντεταλμεθα. Οἱ γὰρ
ταῦτα περιέποντες, μικρὰ ἐνταῦθα κλέψαντες, ἐκ
τῶν ἡμετέρων λέγω, ταῖς πραγματείαις αὐτῶν και
ταμίξαντες, οὕτως ἀποσεμνύνονται. Ἵνα τοίνυν
δείξωμεν αὐτοῖς, ὅτι τὰ παρ' ἐκείνοις περισπούδαστα, ἡμῖν ἐστιν εὐκαταφρόνητα, σιωπῇ παρα
δράμωμεν τὸν περὶ τούτων λόγον· ὁμοῦ δὲ, καὶ ὅτι
οὐκ εὔληπτος τῷ κοινῷ καὶ ἰδιώτῃ λαῷ, ἡ τεχνικών
ἐκείνων λόγων καὶ σοφιστικῶν θεωρία· πάρεστι δὲ ἡ
6. Et requievit Deus ab omnibus operibus suis
die septimo". Dicant igitur arithmetici, et qui talibus studiis incumbunt, ac ceu magnum quid rei
hujus ac numerorum jactant scientiam, senarium
841 numerum mundi creationi esse affinem,eo quod
longe fecundissimus sit, multas ex se pariens numerorum species, suisque ipse partibus perfectus
exsistat, ac quæcunque de senario suis in scholicis
disputationibus arithmetici garriunt: ac si forte
vacat, per sese esse dicatur. Dicant vero et de septenario, esse in eo quamdam sterilitatis labem, ut
qui nec alium ex se numerum gignat, nec ab alio
ipse gignatur. Ac ne multiplici rerum tractatione
sermonem protrabam, missa quæ ad vos instituta
oratio est, ad ea quæ æqua magis ingenuique animi
ac necessaria procedamus. Quod si quis etiam iis
in rebus versatus est, is noverit harum quoque rerum thesaurum apud nos reconditum esse. Quare
si magni facienda est arithmetica, hic sita sunt
arithmeticæ semina. Nos vero non in istis animos
sumimus, quod e mundi profecta sapientia sint,
aut in ejus quæ ex sæculi usu est sapientiæ gratiam, quæ magis spernere ut exigua, nec ad virtutem conducentia, quam ostentare jussi sumus.Nam
qui istis studium operampue navant, parvis hinc
(ex nostra scilicet doctrina) furtim sublatis, suisque ipsorum lucubrationibus admistir,ita se magnifice jactant. Nos itaque, ut hinc illis liqueat, ea
nos despectui habere quæ sic apud ipsos plurimi
Bant, silentio transcurramus, qui de illis sermo
est. Simul vero, quod ejusmodi rerum consideratio
haud ita facilis sit ac pervia publico ac rudi plebi, ἐκκλησία, οὐ παραδόξων λόγον ἀκρόασιν ἐνδεχομέ
collectaque concio sit, non quæ artificiosos illos ac
sophisticos sermones audire paret, sed quæ ad
ædificationem facientia quæsita sibi resolvi atque
exponi quærat.
7. Septimus itaque dies honore prælatus est, id
est, Sabbatum; indeque septenarius numerus apud
Hebræos venerabilis: in quo Tabernaculorum festum Tubæ ac dies Propitiationis: sed et annus
septimus apud eos venerabilis, quem Remissionis
dicebant. Licebat quippe annis sex excolere ter25 Gen. 11, 22.
(α) Ενδεχομένη. Forte ἐκδεχομένη. EDIT.
νη (α), ἀλλὰ τῶν ἐπ᾽ οἰκοδομῇ οἰκείᾳ θεωρημάτων
ἐπιζητοῦσα τὰς λύσεις.
7. Τετίμηται τοίνυν ἡ ἐβδόμη ἡμέρα, τὸ Σάββατον, κἀντεῦθεν ὁ ἔβδομος ἀριθμὸς παρὰ Ιουδαίοις
τίμιος· ἐν ᾧ αἱ Σκηνοπηγίαι, αἱ Σάλπιγγες, ἡ
ἡμέρα τοῦ Πλασμοῦ· καὶ ὁ ἐνιαυτὸς ἔβδομος δὲ παρ'
ἐκείνοις τίμιος, ὁ τῆς ᾿Αφέσεως λεγόμενος. Εξην
μὲν γὰρ αὐτοῖς ἐξ ἔτη ἐργάσασθαι τὴν γῆν. τῷ δὲ
PG 30:49DE HOMINIS STRUCTURA ORATIO II.
ἑβδόμῳ ἐνιαυτῷ τοῖς αὐτομάτοις ἀρκεῖσθαι, ὅτε ram; septimo autem anno,iis contentos esse opor
εἶχον τὴν γῆν τῆς ἐπαγγελίας. Εξ ἔτη ἐδούλευεν ὁ
Εβραίος, καὶ τῷ ἑβδόμῳ ἔτσι ἀφεῖτο τῆς δουλείας.
Εβδομηκοστῷ ἔτσι ἐλύθη παρ᾿ αὐτοῖς ἡ αἰχμαλωσία.
Λοιπὸν ἐρῶ καὶ τὰ ἡμέτερα. Επτάκις, φησί, περ
σεῖται δ δίκαιος καὶ ἀναστήσεται. Οὕτως
οἰκειούμεθα ἡμεῖς τὴν ἑβδομάδα. Εβδομος ἀπὸ
Αδάμ Ενώχ οὐκ οἶδε θάνατον· μυστήριον τοῦτο
Εκκλησίας. Εβδομος ἀπὸ Ἀβραὰμ Μωϋσῆς νόμον
ἔλαβε· τοῦτο μεταβολὴ βίου, ἀνομίας κατάλυσις,
δικαιοσύνης είσοδος, Θεοῦ ἐπιδημία, ευταξία κόσμου,
νομοθέτησις τῶν πρακτέων. Εβδομηκοστῇ καὶ ἑβδό
μη γενεᾷ ἀπὸ Ἀδὰμ ὁ Χριστὸς ἐφάνη. Οἶδε τὸ
μυστήριον τῆς ἑβδομάδος Πέτρος. Ποσάκις άμαρτήσει εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μον, καὶ ἀφήσω αὐτῷ;
ἕως ἑπτάκις; Ολίγα ᾔδει τὸ μυστήριον· οὔπω
ἔμαθε τὸ τέλειον μαθητής γὰρ ἔτι ἦν. Ἕως ἑπτάκις; ἀπεκρίθη ὁ διδάσκαλος, καὶ οὐδ᾽ αὐτὸς ἀπέστη
τοῦ ἑπτά· ἀλλ᾽ εἶπε μὲν, οὐχ ὅσον ᾔδει ὁ μαθητής,
ἀλλ᾽ ὅσον ὑπερέβαλλε τῷ τοσούτῳ ὁ Δεσπότης. Που
σάκις ἁμαρτήσει, καὶ ἀφήσω; Διὰ τί οὐκ εἶπεν,
ἕως ἐξάκις, ἤ ἕως ὀκτάκις, ἀλλ᾽ ἕως ἑπτάκις; Διὰ δὲ
τί ὁ Κύριος οὐκ εἶπεν, Ἕως ἑκατοντάκις ἑκατὸν,
ἀλλὰ τὸν ἑπτὰ ἀσιθμὸν ἐπολυπλασίασεν; Οὔτε ὁ
Πέτρος ἄλλον ἠρώτησεν ἀριθμὸν, οὔτε ὁ Κύριος
ἐξέβη τοῦ κανόνος τοῦ ἑβδοματικοῦ. Παρετήρησεν ὁ
Πέτρος, ὅτι κανὼν παραδόσεως ἀρχαῖος, καὶ τὴν
ἑβδομάδα ἔμφασιν ἔχειν τινὰ ἀφέσεως ἁμαρτημάτων,
ἀναπαύσεως τελείας, οὗ σημεῖον τὸ Σάββατόν ἐστιν,
ἡ ἑβδόμη ἡμέρα ἀπὸ γενέσεως. Ο Πέτρος ἑπτάκις.
ὁ Κύριος ἕως ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. Αλλὰ καὶ αἱ
ἁμαρτίαι τὸ παλαιὸν κατὰ τοῦτον ἐκδικοῦνται τὸν
ἀριθμόν. Οὐχ οὕτω, φησὶν ὁ Θεός· πᾶς ὁ ἀποκτείνας Κάϊν, ἑπτὰ ἐκδικούμενά καταλύσει. Οὐδὲ
ἐκεῖ ὀκτὼ, ἀλλὰ ἑπτά. Καὶ ὁ Λαμὲχ δὲ ἑαυτοῦ κατακρίνας, τοῦ ἐβδόμου οὐκ ἀπέστη, Φησὶ γὰρ ὅτι, Εκ
Κάϊν ἐκδεδίκηται ἑπτάκις, ἐκ δὲ Λαμὲχ ἑβδομη
κοντάκις ἑπτά, Διὰ τί; Μικρὸν ἀνάμεινον, καὶ οδο
ρήσεις τὸ μυστήριον,. Η πρώτη ἁμαρτία ἑπτάκις
ἐκδικεῖται, ἑβδομηκοντάκις δὲ ἑπτὰ ὁ δεύτερος φόνος
τοῦ Δαμέχ· Οτι ἐκ τοῦ Κάϊν ἐκδεδίκηται ἑπτάκις, ἐκ
δὲ Λαμὲν ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. Λογιζόμεθα οὖν,
ὅτι ἡ αἰτηθεῖσα ἄφεσις παρὰ Πέτρου, ἐνάγει (α) τῇ
ἐκδικήσει τὴν τοῦ Κάϊν συγχώρησιν· ἡ δὲ παρὰ τοῦ
Κυρίου ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ, συγχωρεῖ τῷ Λαμεχ
εβδομηκοντάκις ἑπτά. Ὅσον γὰρ τὸ παράπτωμα,
τοσοῦτον καὶ τὸ χάρισμα· ὅπου ὀλίγη ἡ ἁμαρτία,
ὀλίγη καὶ ἡ ἄφεσις. ῇ γὰρ ἀφῆκεν ὀλίγον, ὀλίγον και
ἀγαπᾷ. Όπου ἐπλεόνασεν ἡ ἁμαρτία, ὑπερεπερίσω
σευσεν ἡ χάρις.
8. Τί οὖν ἐστι τὸ μυστήριον; Εβδόμῃ ἡμέρᾳ λέγεται ὁ αἰὼν οὗτος πληροῦσθαι, καὶ μετὰ τοῦτο ἐφίστας
σθαι τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως, τὴν ὀγδόην· ἐν ᾗ δ
ἁμαρτωλὸς ἑπτάκις, ὁ καθ᾽ ὑπερβολὴν ἁμαρτωλὸς
tebat, quæ terra sponte produceret 3,tum scilicet,
cum terræ promissæ compotes faoti essent. Annos
sex Hebræus serviebat; anno septimo a servitute
liberabatur. Anno septuagesimo soluta apud eos
captivitas est. Sed nastra quoque videamus. Seplies, innuit, cadet justus, et resurget 30. Sic nos
hebdomadem nobis vindicamus.Septimus ab Adamo
Enoch mortem non vidit: Ecclesiæ hoc mysterium.
Septimus ab Abrahamo Moses legem accepit: mutotio id vitæ, iniquitatis eversio,justitiæ ingresyus,
Dei adventus, ordo mundi compositus, ejusque
tranquillitatis, eorum quæ agenda sint legislatio.
Septuagesima ac septima post Adamum slate Christus apparuit. Novit Petrus septenarii mysterium.
Quoties peccabit in me frater meus, et dimittam ei?
usque septies 2? Parum noverat mysterium: nondum quod perfectum est didicerat; adhuc namque
discipulus erat. At nec rursus doctor a septenario
abscessit; dixitque,non quantum discipulus noverat, sed quantum Dominus opulentia majore superabat. Quoties peccabit, et dimittam? Cur non dixit,
usque sexies, aut usque octies, sed usque septies?
Quidni vero dixit Dominus, Usque centum centies,
sed numerum septenarium multiplicavit? Neque
Petrus alium quæsivit, noque Dominus a septenarii
regula exorbitavit. Observarat Petrus, veterem 843
traditionis regulam esse, atque septenario numero
vim quamdam expressionis remissionis peccatorum
inesse; signum quietis perfectæ; Sabbatum dies
septima est a creatione. Petrus septies; Dominus
usque septuagies septies s. Sed et peccata, vetusto
ritu,ex numeri hujus ratione vindice pœna plectuntur. Non ita, ait Deus; sed omnis qui oociderit Cain
septem ultiones dissolvet. Ne illic quidem octo,
sed septem. Sed et Lamech ipse in seipsum dicens
sententiam, a septenario numero non recessit. Ait
enim: Ex Caino vindicatum est septies, ex Lamech
autem septuagies septies 1. Quid ita? Paululum
sustine, et invenies mysterium. Primum peccatum
septies vindicatur; septuagies vero septies altera
a Lamecho patrata cædes. Quoniam ex Caino vindicabitur seplies, ex Lamecho autem septuagies septies.
Existimamus itaque, quod Petrus septies dimitti
petiit, Caini condonationem inducit: quod vero
Dominus septuagies septies, Lamecho septuagies
septies ignoscit. Quantum est delictum, tanta est
et gratia. Ubi parvum delictum est, parva est dimissio, seu venia. Cui enim parum dimisit, parum
et diligit s. Ubi abundavit peccatum, superabundavit gratia *.
8. Quid ergo sibi vult mysterium? Die septimo
dicitur ævum hoc complendum; et post hoo venturum judicii diem, ootavum; in quo peccator septies, ao qui exsuperanter peccator, septuagies se-
* Lovit. LXV, 3. * Prov. xIx, 16. "Matth. xvшu, 21.
VII, 42. Rom. v, 20.
(a) 'Evdysı. Editi dvdyss.
2 ibid. 22. 80 Gen.1v, 15. 81 ibid.24. ** Luc.
PG 30:51pties plectetur. Vicissimque justus septies, ac qui ἑβδομηκοντάκις ἑπτὰ ἐκδικηθήσεται· καὶ ἔμπαλιν, δ
excellenter justus, septuagies septies præmio afficietur. Dei namque benignitas, nunc quidem per
ænigmata, quæ sunt futura obscure significat:
tune autem in secundo adventu perspicuam ac
manifestam exhibiturus est veritatem: tunc enim
quibus quisque dignus præmiis sit, ostendet.
Septemplicia igitur, quæ nobis peccantibus ultrice
pœna debeantur, vita hac Dominus condonabit,
dummodo per pœnitentiam ac confessionem a nobis fuerit placatus. Qui itaque tremendum illum
diem noverimus, in quo reservata hoc ævo peccantibus justa scelerum retributio æquaquo lance
repensio, pœnitentiæ stipendiis quoad vivimus occupantes,peccata diluamus, pro illic multiplicemærumnam atque dolorem ao cruciatum evadere possimus.
δίκαιος ἑπτὰ τιμηθήσεται· ὁ καθ᾽ ὑπερβολὴν δίκαιος,
ἑβδομηκοντάκις ἑπτά. Ἡ γὰρ τοῦ Θεοῦ φιλανθρωπία,
νῦν μὲν δι' αἰνιγμάτων ἡμῖν τὰ μέλλοντα ὑποφαίνει·
τότε δὲ, ἐπὶ τῆς δευτέρας αὐτοῦ παρουσίας, ἐναργή
καὶ τεσρανωμένην παριστᾷ τὴν ἀλήθειαν· δείξει γὰρ
τηνικαῦτα, τίς τίνων ἐστὶν ἄξιος. Επταπλασίονα
τοίνυν τὴν ἀντίδοσιν ἡμῖν χρεωστουμένην τοῖς ἁμαρ
τωλοῖς συγχωρήσει ὁ Κύριος ἐνταῦθα, εἰ διὰ μετανοίας καὶ ἐξομολογήσεως ἐξιλεωθείη παρ' ἡμῶν.
Ὥστε, εἰδότες τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἡμέραν, ἐν ᾗ
τεταμίευται τοῖς ἐνταῦθα ἡμαρτηκόσι ἡ πρὸς ἀξίαν
τῶν ἁμαρτημάτων ἀντιμέτρησις καὶ ἀντισήκωσις, διὰ
μετανοίας ἐν ζωῇ προλαβόντες ἀναλύσωμεν τὰ ἁμαρτήματα, ἵνα ἐκεῖ σὸν πολυπλασιασμὸν τῆς ἐπιπόνου καὶ
ὀδυνηρᾶς ἀντιδόσεως ἐκφυγεῖν δυνηθείημεν.
9. Ἑβδόμην τοίνυν ταύτην ἡμέραν λογισώμεθα
ἐκείνης τῆς ἑβδόμης τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος τού
του ἀντίτυπον. Εἴπωμεν τοίνυν· Καὶ κατέπαυσεν ὁ
Θεὸς τῇ ἡμέρᾳ τῇ ἑβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων
αὐτοῦ. Καὶ ἐν ἐκείνῃ δὲ ὁμοίως, οὐκέτι τὰ ἔργα τοῦ
κόσμου τούτου· οὐκέτι γάμοι, οὐκέτι συναλλάγματα,
οὐκέτι ἐμπορεῖαι γεωργίας δὲ, ἢ τι τῶν λοιπῶν
ἐπιτηδευμάτων, οὐκ ἔστιν ἐκεῖ κἂν ἐννοῆσαι· ἀλλὰ
πᾶσα ἡ κτίσις ἐπτοημένη καὶ ἔντρομος ἕστηκε, καὶ
ἱδρὼς ἀπὸ πάντων ἀκατάσχετος, καὶ πάντες ἐναγώ
νιοι· καὶ αὐτοὶ οἱ παρ᾽ ἡμῖν δίκαιοι, τίς ποτε ἄρα
ψῆφος περὶ αὐτῶς ἐξενεχθήσεται. Καὶ ᾿Αβραὰμ
ἀγωνιάσει τότε, οὐχ ὡς καταδίκην εἰς γέενναν προσ
δοκῶν, ἀλλ' ἐν ποίᾳ τάξει τῶν δικαίων ταχθήσεται·
πρώτῃ, ἢ δευτέρα, ἢ τρίτῃ. Κύριος ἐξ οὐρανοῦ παν
ραγίνεται· αἱ οὐράνιαι δυνάμεις ἀποκαλύπτονται,
οὐρανῶν ῥηγνυμένων· πᾶσα ἡ κτίσις ἐν τρόμῳ
καὶ συστολῇ· καὶ αὐτοὶ οἱ ἄγγελοι περιδεεῖς τάχα
παρίστανται, οὐχ ὅτι περὶ ἁμαρτημάτων οἰκείων
δεδίασιν, ἀλλ᾽ ὅτι ἡ ἔνδοξος καὶ μεγαλοδύναμος τοῦ
κριτοῦ ἐπιφάνεια, πᾶσιν ὁμοίως τοῖς γεννητοῖς τὸν
ἑαυτῆς ἐμβάλλει φόβον. Οὐκ ἀκούεις τοῦ Ἡσαΐου
λέγοντος, Ἐὰν ἀνοίξῃς τὸν οὐρανὸν, τρόμος λήψεται ἀπὸ σοῦ ὄρη; περὶ τῆς ἡμέρας ἐκαίνης απ
νιττομένου, ἐν η θάλασσα πέπηγεν, ἐν ᾗ κτίσις
σχολάσει, ἡ φύσις νενέκρωται, πᾶσα μέθοδος διὰ
λόγων ἀργή, πρὸς τὴν ἐξ οὐρανῶν τοῦ Θεοῦ ἐπιδη
μίαν. Τότε ἁρπάζονται οἱ δίκαιοι, καὶ ὀχήματα αὐτ
τῶν αἱ νεφέλαι, καὶ προπομποί αὐτῶν ἄγγελοι.
Τότε δίκαιοι μὲν, ὡς ἀστέρες, ἀπὸ γῆς εἰς οὐρανὸν
9. Hunc itaque diem septimum existimemus
eptimo illi diei, consummationis hujus sæculi
figura respondere. Dicamus igitur, et requivit Deus
die septimo ab omnibus operibus suis; sed et in illo
pariter, nulla amplius mundi hujus futura sunt
opera. Non erunt ultra nuptiæ, non amplius contractus, non mercatura: agriculturam vero, si
quid reliquorum studiorum est ac negotiorum, ne
vel animo illic cogitare licet: sed stabit creatura
attonita ac tremens; sudorque ex omnibus, quem
vis nulla coerceat, metuque perplexi omnes:
justi quoque apud nos ipsi anxii tunc formidine
erunt, utra de illis sententia ferenda sit. Erit et
Abrahamus tunc anxius ac sollicitus, non velut
qui in gehennam detrusum se iri exspectet, sed in
qua justorum classe; prima, sesanda, aut tertia
locandus sit. Dominus de cœlo advenit: revelantur coelestes potestates, cœlis diruptis; omnis
creatura tremebunda metuque contrahetur; quia
et ipsi forsitan angeli astabunt metu perculsi
ac pavidi, non ea ratione quod de suis metuant
348 delictis,sed quod gloriosus præpotensque judicis conspectus, cunctis perinde creatis sui ipsius
metum immissurus sit.Non audis Isaiam dicentem
Si aperueris cœlum, tremor apprehendet ex te monles
* 9 quibus diem illum subindicat. ab ejusconspeotu mare conglaciat, res omnes obstupescunt,natura
emoritur, ars omnis rhetorica vacat verborumque
facultas,ob Dei e cœlis adventum. Tunc enim justi
repientur, eorumque currus nubes erunt,ac deducent angeli. Tunc justi quasi stellæ, e terra in co- αναλαμβάνονται· οἱ δὲ ἁμαρτωλοὶ, δέσμιοι, τῷ ἰδίῳ
lum recipientur; peccatores vero vincti, peccatorum proprio pondere præpediti ad inferna cadentes
jacebunt, ipso conscientiæ præjudicio confusi.
10. Octavus igitur ille dies hocce septimo figuratur. Et requievit Deus die septimo ab omnibus operibus suis. Non jam amplius,quæ sunt hujus sæculi
vitæque munera, nec quæ hic carnalia desideria
comitantur vota. Illo die consopita erunt juvenilia
desideria ac libidines. Nulla jam fœderis nuptiarum
attonita vesanaque libido, prolisve suscipiendæ cupido.Nulla jam auri corrogandi cura ac sollicitudo
*+ Isa. LXIV, 1.
βάρει τῶν ἁμαρτημάτων πεπεδημένοι, κάτω πεσόντες κεῖνται δυσσυνείδητοι.
10. Εκείνην οὖν τὴν ὀγδόην ἡμέραν αὕτη ἡ ἑβδό
μη διασχηματίζεται. Καὶ κατέπαυσεν ὁ Θεὸς τῇ
ἡμέρᾳ τῇ ἐβδόμῃ ἀπὸ πάντων τῶν ἔργων αὐτοῦ.
Οὐκέτι τὰ τοῦ βίου τούτου, οὐδὲ τὰ παρακολουθοῦντα
ἐνταῦθα ταῖς σαρκικαῖς ὀρέξεσιν. Ἐν ἐκείνῃ τῇ
ἡμέρᾳ ἐκοιμήθησαν ἐπιθυμίαι νεωτερικαί· οὐκέτι
περὶ γάμου πτόησις, ἢ ἐπιθυμία παιδοποιίας χρυσοῦ φροντὶς οὐδερμία· ἐκελάθετο ὁ φιλάργυρος τοῦ
PG 30:53DE HOMINIS STRUCTURA ORATIO II.
rapiendi vis ac injuriæ; prædtorum,locuples; gloriæ et claritatis,ambitiosus insane deperiens. Quidquid rerum sæculi est,animo excidit. Exstincta est,
quovis tandem modo elatis animo sæculi hisce magnificis dotibus, vana, despicabilis ac conspuenda
gloria. Nihil jam molesta ira ad ejus ultionem qui
molestia affecit. Cuncta illa tunc animo abscessere:
uno anima suspensa terrentis metu, una malorum
imminentium exspectatione: quem utique Dei timorem, quisquis indeficienten suo animo vita hac
inducere potuerit, aut nihil aut quam minimum
plane peccabit. Et fecit Deus hominem, sumpto de
terra pulvere 35. Cave hunc de hominis structura
sermonem resumptam narrationem existimes, tametsi nonnullis ita videtur, sed magis inintercisam
a priore, hac de re argumento seriem, ac velut
conjunctum jam tum præjactis iisque hærensgestæ
rei supplementum. Dicto enim fecisse Deum hominem, et quæ de illo sequuntur, ostensoque absolvisse Deum hominis creatione,quidquid est mundi
operum, eidem quoque rursus de homine narrationi, juncta opera immediateque incumbit, veluti
enucleatius edisserens tradensque subtilius ejus
modum creationis. Nam primum quidem dixerat,
Fecit Deus hominem; nunc vero adjungit,quo etiam
modo fecerit, sumpto e terra pulvere. Cum itaque
pulverem audieris, disce modesti sensum animi;
noli de te magna præsumere. Si incesserint cogi
tationes quæ animum efferant, ac velut inflammato
putrique ulcere inanis gloriæ tumorem, vel ex fortuna absolute, vel ex aliis paclaris dotibus ac
βαλαντίου, τοῦ ἁρπάζειν καὶ βιάζεσθαι ὁ πλεονέκτης, Sacculi et arcæ avarus obliviscetur; iniquus raptor,
τῆς γῆς ὁ πολυκτήμων, τῆς δόξης ὁ δοξομανής.
Πάντα τὰ τοῦ βίου ἐξέπτη τῆς διανοίας. 'Απεσβέσθη
τοῖς ἐπηρτημένοις ὁθενδήποτε τῶν κοσμικῶν τούτων
προτερημάτων τὴν διάνοιαν, ἡ κενὴ καὶ κατάπτυ
στος δόξα· οὐκ ἐνοχλεῖ θυμὸς πρὸς ἄμυναν τοῦ λυ
πήσαντος. Πάντα ἐκεῖνα ἐκλέλοιπε τηνικαῦτα τοῦ
λογισμοῦ· ἡ ψυχὴ δὲ πρὸς τῷ φοβοῦντί ἐστι, πρὸς
τῇ προσδοκίᾳ τῶν ἐπηρτημένων δεινῶν· ὅντινα δὴ
φόβον Θεοῦ, εἰ καὶ ἐνταῦθα δυνηθείη τις ἐσοικίσαι
τῇ ἰδίᾳ ψυχῇ ἀνέκλειπτον, ἢ οὐδὲν, ἢ βραχέα τυχὸν
ἁμαρτήσεται. Καὶ ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον,
χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς. Οὐκ ἐπανάληψιν τοῦτον
τὸν περὶ τῆς κατασκευῆς τοῦ ἀνθρώπου λόγον Αγητέον, εἰ καί τισι φαίνεται, ἀλλ' ἀκολουθίαν μᾶλλον
ἀδιάκοπον τῆς προτέρας περὶ τούτου ἐπιχειρήσεως,
καὶ συνημμένην οἱονεὶ τῇ προκατάρξει συμπλήρω
σιν τῆς διηγήσεως. Εἰπὼν γὰρ, ὅτι ἐποίησεν ὁ Θεὸς
τὸν ἄνθρωπον, καὶ τὰ ἐξῆς περὶ τοῦ αὐτοῦ, καὶ δηλώσας, ὅτι ἐν τῇ ποιήσει τοῦ ἀνθρώπου συνετέλεσεν
ὁ Θεὸς πάντα τὰ τοῦ κόσμου ἔργα, τῆς αὐτῆς καὶ
πάλιν ἔχεται περὶ τοῦ ἀνθρώπου διηγήσεως, συνημε
μένως καὶ ἀμεσολαβήτως, ἐπεργαζόμενος οἱονεὶ καὶ
λεπτολογῶν τὸν τρόπον τῆς τούτου ποιήσεως. Πρώτ
τον μὲν γὰρ εἶπεν ἁπλῶς· Ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν
ἄνθρωπον· νυνὶ δὲ προστίθησι καὶ πῶς ἐποίησε,
χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς. Ὅταν οὖν ἀκούσῃς χοῦν,
παιδεύου μετριοφρονεῖν· μὴ οἴου μεγάλα περί σεαυτοῦ. Ὅταν προσβάλλωσι σοι λογισμοί, ἐπαίροντες
τὴν σὴν καρδίαν, καὶ δίκην φλεγμονῆς ἐξοιδοῦντες
εἰς κενοδοξίαν, ἢ ἐκ τύχης ἁπλῶς, ἢ καὶ ἀπὸ προτερημάτων καὶ κατορθωμάτων τινῶν, ἀντεισαχθήτω
σοι παρευθὺ ἡ τῆς πλάσεώς σου ὑπόμνησις, καὶ σύνο
ες, ὅπως ἐκτίσθης, καὶ ὡς χοῦς εἶ τὸ ὅλον, καὶ τῆς
ὑπὸ σοῦ πατουμένης γῆς ἀπογέννημα. Εἴ τι γοῦν ἐν
αὐτῇ διάγων ἐκτελεῖς, κἂν μέγα, κἂν μικρόν, ἐξ
ὑπογυίου ἔχεις τὸ ὑπόμνημα τῆς σεαυτοῦ ταπεινώσεως. Εἰ θυμὸς ἐνοχλεῖ σοι, τυχὸν διὰ τὸ ὑβρισθῆναι,
δυσγενῆ σε εἰπόντος τινὸς, καὶ διεγείρει σε πρὸς τὸ
ἀνθυβρίσαι, καὶ τραχύτερα ὧν ἤκουσας κατειπεῖν τοῦ
ὑβρίσαντος, κατάγαγέ σου τὸ βλέμμα πρὸς τὴν γῆν,
καὶ ἐνθυμήθητι, ὅθεν προῆλθες, καὶ ἀπέσβεσται αὐτ
τίκα ὁ θυμός· συνιέντος ταχέως τοῦ λογισμοῦ, ὅτι ὁ
δυσγενή σε εἰπών, οὐχ ὅπως ὕβρισε τῷ λόγῳ, ἀλλὰ
μᾶλλον καὶ ἐτίμησεν. ῎Ανθρωπος γὰρ ἔμψυχος ὁ
δυσγενὴς ἐκεῖνος, κἂν δοῦλος εἴη τυγχάνων· σὺ δὲ
απὸ τῆς ἀψύχου καὶ ἀναισθήτου γῆς κυρίως και γεγέννησαι καὶ ὑπάρχεις. Ὥστε οὐχ ὕβρις τὸ λεχθὲν injuriam fecisse, quin potius etiam honore affecisse.
κατὰ σοῦ, ἀλλὰ πλέον τιμή.
Etenim ignobilis ille eque populi fæce, homo est, vel si
virtutibus inducant, confestim contra tibi recurrat
tuæ formationis memoria. Intellige qua ratione
creatus sis: ac quidquid demum es, pulverem esse,
terraque feturam, quam tuis subjectam pedibus
conculces. Si quid igitur in ea degens præstas
operis, vel magnum, vel exiguum, in procinctu
est vilitatis tuæ abjectionisque monumentum. Ira
si molesta ingruit, forte quod violatus injuria sis,
quod quidam ignobilem dixerit: atque ut vicissim
injuriam reponas concitat, asperioraque obloquaris,
quam ille injuriarum procacitate effuderit, oculos
vultumque 344 in terram dejice, atque animo reputa unde processeris, moxque ira furorque exstinctum ibit; cum tecum ipse confestim intelligas,
eum qui ignobilem dixit, non usque adeo sermone
servus exstiterit; tu vero ex inanimi omnique destituta sensu vere terra tum procreatus es,tum es.Quapropter quod in te dictum est, non injuria, sed magis honor est.
11. Πάλιν ὅταν ἐπιθυμία τις σαρκική κρατήσῃ σου
τῆς διανοίας. καὶ πείθῃ μελετᾶν τὸ τῆς ὀρέξεως ἀποτέλεσμα, δρα ταχέως ἐπὶ τὴν γῆν. Μνήσθητι ὅτι
ὥσπερ ἐκ ταύτης προῆλθες, οὕτω καὶ εἰς ταύτην
μετ᾿ οὐ πολὺ ἀναλυθήσῃ· καὶ τὰ νῦν σφύζοντα μέλη,
καὶ ἡ ἄλογος ἐπιθυμία, καὶ ὁ γαργαλισμὸς τῆς σαρ
* Gen. 11, 7.
11. Rursus ubi carnalis ulla cupiditas tui compos facta fuerit animi, suadeatque, ut cujus desiderio teneris, reipsa efficias, in terram statim verte
oculos. Memineris qua ratione ex illa processisti,
eadem ipsa in eam haud multo post te resolvendum
esse; ac quæ nunc pruriunt membra, brutamque
PG 30:55concupiscentiam, ac carnis titillationem, nec fore κὸς αὔριον οὐκ ἔσται, τῶν μελῶν ἀπονεκρωθέντων,
in crastinum,membris emortuis ac appetitione celeri volatu elapsa. Atque ita quod jugiter in terram
parentem nostram proni aspectemus ac agnoscamus; in causa est,ut a molestis quotidie omnibus,
et quæ ægre curationem admittant, obtundentibus
vitiis ac pertubationibus nos ipsi abstineamus ac
liberemur. Sumpto, inquit, e terra pulvere. Si e
cœlo formati fuissemus, quod illud haud semper
suspicere possumus, non continue naturæ nostræ
memores fuissemus; nunc vero in parato proclive
adest inintermissumque vilitatis nostræ et imbecillitatis monumentum, unde incedimus, unde tangimus, unde cernimus, unde alimur, unde jugiler
conspurcamur. Quid humo lutoque, unde tu formatus es, abominabilius ac spernendum magis?
Quæ major ratio modeste sapiendi, et ut nullo nos
dignos existimemus?
12. Cum igitur quempiam videris de se altum
sapientem, amano pictoque amictu, splendenti
annulo, pallam gestantem ingentis pretii, superfluam trahentem servitii turbam, promissa coma
atque soluta, eaque flava ac torta, artisque lenocinio in auras sparsa, aureos circumferentem torques, aurea sella curuli, vultu, sermone majestatis pleno, tollentum animos,præ multitudine deducentium, comitantium, adulatorum, famulorum,
quos trahit, turbam submoventem; parasitorum
lautis mensis ac splendidis inhiantium: ad faustas
acclamationes salutationesque in foro, quas omnes
deferunt, alii e subselliis surgentes, alii obviam
procedentes,alii deducentes,atque alius aliud quid,
ejus honoris laudisque causa exhibentes. Cum
hosce magistratus præsidesque videris, præeunte
alta voce præcone procedentes, atque alium submoventes, alium cedentes, alium publicantes, alium
neci addicentes; ne ea quæ videntur magna putaveris, ne animo concideris, ne pompa fastuque
offendaris. Tecum reputa, fecisse Deum hominem
sumpto e terra pulvere. Ac si quidem aliud quidpiam est, quod in homine cernitur, time, ac quæ
geruntur miraculo habe: sin autem pulvis e terra
est, qui se his jactabundus effert, contemne. Εt
formavit Deus hominem. Vox ipsa, formavit, artificiosam quamdam Dei circa hominem operationem
continuo innuit. Numquid vero sic et ipse nostram
καὶ τῆς ὀρέξεως ἀποπτάσης. Οὕτως ἡ πρὸς τὴν γῆν
τὴν μητέρα ἡμῶν διηνεκής σύννευσις καὶ ἐπίγνωσις,
αἰτία καθίσταται ἀποχῆς καὶ ἐλευθερίας πάντων τῶν
ἐνοχλούντων ἑκάστοτε χαλεπῶν καὶ δυσιάτων παθῶν.
Χοῦν, εἶπε, λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς. Εἰ ἀπ᾿ οὐρανοῦ
ἐπλάσθη μεν, ὡς μὴ δυνάμενοι ἀεὶ βλέπειν ἐκεῖνον,
οὐκ ἂν συνεχῶς τῆς οἰκείας ὑπεμιμνησκόμεθα φύ
σεως· νῦν δὲ ἐκ τοῦ προχείρου πάρεστιν ἡμῖν, καὶ
ἀδιάλειπτον τὸ τῆς ἡμετέρας καὶ εὐτελείας καὶ ἀσθε
νείας ὑπόμνημα ἐξ ὧν πατοῦμεν, ἐξ ὧν ἀπτόμεθα,
ἐξ ὧν θεώμεθα, ἐξ ὧν τρεφόμεθα, ἐξ ὧν διηνεκώς
συμφυρόμεθα. Τί τῆς γῆς καὶ τοῦ πηλοῦ βδελυκτό
τερον καὶ ἀποβλητότερον, ὅθεν σὺ ἐκμεμόρφωσαι; Τί
μεῖζον αἴτιον τοῦ μετριοφρονεῖν ἡμᾶς, καὶ τὸ μηδενὸς
αξίους νομίζειν ἑαυτούς;
12. Οπόταν οὖν ἴδῃς τινὰ μέγα φρονοῦντα ἐφ'
ἑαυτῷ, ἐσθῆτα ἀνθηρὰν περιβεβλημένον, δακτυλίῳ
τὴν χεῖρα περιλαμπόμενον, σφενδόνην τὴν τῶν πολυτίμων φέροντα, οἰκέτας ἐφελκόμενον περισσούς
κόμην περιβεβλημένον μεγάλην, καὶ ἀνειμένην, καὶ
ταύτην ξανθήν τε καὶ ἐλικτὴν, καὶ σοβοῦντα τοῖς
ἐπιτηδεύμασι, μανιάκας χρυσοῦς περιφέροντα, ἐπὶ
χρυσῆς καθέδρας ἐνιδρυόμενον, σεμνοπροσωποῦντα,
σεμνολογούμενον, ὑψηλοφρονοῦντα, σοβαρευόμενον
ἐπὶ τῷ πλήθει τῶν προπομπῶν, τῶν ἀκολούθων, τῶν
κυλάκων, τῶν οἰκετῶν, οὓς ἐπισύρονται, τῶν περὶ
τὰις πολυτελεῖς τραπέζας παρασίτων, ἐπὶ ταῖς εὐφη
μίας καὶ ἀσπασμοῖς οὓς πάντες αὐτῷ προσάγουσι
περὶ τὴν ἀγορὰν, οἱ μὲν ἐξανιστάμενοι τῶν βάθρων,
οἱ δὲ προϋπαντῶντες, οἱ δὲ προπομπεύοντες, ἄλλος
ἄλλο τι εἰς τιμὴν καὶ δόξαν ἐκείνου ἐνδεικνύμενοι.
Οταν ἴδῃς τοὺς ἄρχοντας τούτους, τοὺς ὑπὸ κήρυκι
προαγομένους, ὑψηλῇ τε φωνῇ τὸν δεῖνα μὲν σοβοῦντας, τὸν δεῖνα δὲ ξέοντας, ἄλλον δημεύοντας, κἀκεῖ
νον θανάτῳ παραδιδόντας, μὴ μεγάλα ἡγήσῃ τὰ
δρώμενα, μὴ καταπέσῃς τὴν διάνοιαν, μηδὲ ξενίση σε
ἡ φαντασία· ἐνθυμήθητι ὅτι· ἔπλασεν ἡ Θεὸν τὸν
ἄνθρωπον, χοῦν λαβὼν ἀπὸ τῆς γῆς. Κἂν μὲν ἄλλο
τί ἐστι τὸ δρώμενον περὶ τὸν ἄνθρωπον, φοβήθητι,
καὶ θαύμασον τὰ πραττόμενα· εἰ δὲ χοῦς ἀπὸ
τῆς γῆς, ὁ ταῦτα ἐπιδεικνύμενος, καταφρόνησον. Καὶ
ἔπλασεν ὁ Θεὸς τὸν ἄνθρωπον. Ἡ μὲν φωνή τοῦ
ἔπλασε τεχνικήν τινα ὑποφαίνει εὐθὺς ἐνέργειαν τοῦ
arte efinxit formationem, veluti qui figlina effingunt, Θεοῦ περὶ τὸν ἄνθρωπον. Αρα δὲ οὕτω καὶ αὐτὸς τὴν
quive gypsea fabricantur, aut qui ære statuas cudunt,
seu aliud quid artis opus efficiunt,quibus ad superficiem 345 usque simulacrum, circumscribitur; siout haud raro videmus, in eum modum efformatum
virum, ut externa specie atque indole iram puta
ac fortitudinem, seu metum ac formidinem præferat, rursusque mulierem, quæ vel amore insaniat,vel pudibunda exsistat,aut si quid aliud sexui
comes ac opportunum in affectibus animi solers
plastes effecit? Haud enim vero ejusmodi Dei for-
(α) αὐτοῦ. Forte αὐτά. Eom.
ἡμετέραν ἐτεχνήσατο πλάσιν, ὡς οἱ τὰ πήλινα πλάσο
σοντες, ἢ τὰ γύψινα διασκευάζοντες, ἢ τοὺς ἀνδριάν
τας χαλκεύοντες, ἢ ἄλλο τι τῶν τεχνιτῶν ἀποτελοῦντες,
οἷς ἄχρι τῆς ἐπιφανείας τὰ τῆς μιμήσεως περιίστα
ται, ὥσπερ ὁρῶμεν πολλάκις ἄνδρα μὲν πεπλασμέ
νον, καὶ ἦθος ἔξω ἐμφαίνοντα, ἢ θυμοῦ τυχὸν καὶ
ἀνδρείας, ἢ φόβου καὶ δειλίας, γυναῖκα δὲ πάλιν ἢ
ἐρωτιῶσαν ἢ αἰδουμένην, ἢ ἄλλο τι παρεπόμενον τῇ
ταύτης φύσει πάθος ὁ πλάστης γνωρίζων ἐξειργάσατο; Θεοῦ δὲ πλάσις οὐ τοιαύτη. ἀλλ' αὐτοῦ (α)
PG 30:5914. Ἡ μὲν οὖν κεφαλὴ τοῦ ὅλου σώματος ὑπερανέχουσα, τοῖς ὤμοις ἐπίκειται· οὐκ ἐνδεδυκυῖα τού
τοις, ἵνα μὴ κρύπτηται, ἀλλ᾽ ἐρείσματι ἀξιολόγῳ, καὶ
οἷον ὑποβάθρα τινὶ τῷ τοῦ αὐχένος ἀνεστηκότι, ἐπε
αναπαυομένη. Εν ταύτῃ δὲ τῶν ὀφθαλμῶν ἐμπεπήγασι δίδυμοι βολαί. Οὐκ ἤρκει γὰρ ὁ εἷς, ἀλλὰ δύο
ἐγενέσθην, ἀλλήλοις βοηθώ· ἵνα ἡ τοῦ ἑνὸς κατὰ
τύχην διάλυσις, τὴν τοῦ ἀβλαβοῦς ἑτέρου παραμυ
θίαν ἔχῃ. Καὶ ἄλλως δὲ ἀπὸ ἑνὸς τούτων προερχόμε
νον τὸ ὁρατικὸν, ἀσθενέστερον πάντως· ἐκ δὲ δύο
πηγῶν συμβαλλόμενος ὁ ὁλκὸς εὐτονώτερος γίνεται.
Προϊοῦσα γὰρ εκατέρωθεν τῆς ῥινὸς ἡ ὄψις, ὁμοῦ
μὲν προσαναπαύεται; ὁμοῦ δὲ προκύπτουσα ἐπὶ τὸ
ἔμπροσθεν, ἐνοῦται ἡ μία τῇ ἑτέρᾳ, οἷον ἐκ δύο τι
νῶν ὀχετῶν ἀφ' ἑκατέρας ὄψεως ὥσπερ πηγῆς ἐξιόντων, καὶ μετὰ βραχὺ μιγνυμένων, εἷς ἀποτελούμενος
ποταμὸς, ὁπότε δὴ καὶ ἰσχυρότερος γίνεται, εἴτουν
ενεργέστερος. Καὶ τούτοτ ἀπόδειξις, οἱ γέροντες τῶν
ἀνθρώπων· οἱ τὰ μὲν ἐγγὺς πάνυ, ἥκιστα βλέπουσι,
τὰ δὲ ποῤῥώτερον ἀποδιϊστάμενα τῶν ὀφθαλμῶν
ἐναργέστερον καθορῶσιν· ἐπειδὴ διηρημένως μὲν
τοῦ ὁρατικοῦ προϊόντος ἐξ ἀρχῆς, ἀσθενὴς ἡ ἑκατέ
ρου ὄψις· μετὰ δὲ τὴν συμβολὴν ἀμφοτέρων καὶ
ἕνωσιν, οἷον ἐπὶ πλημμύρας τινὸς πολυπλασιαζομένη, εὐτονωτέρα γίνεται καὶ δραστικωτέρα περὶ τὴν
τῶν ὁρατῶν ἀνάληψιν. Φυλακαὶ δὲ περὶ τὸν ὀφθαλμὸν
οὐκ ὀλίγαι. Κιτὼν ἐντεῦθεν, καὶ οὐκ ἀρκεῖ οὗτος·
οὐ γὰρ ἐνεδέχετο παχὺς κατασκευασθῆναι· ἦ γάρ
ἐμπόδισμα καθειστήκει τῆς ὄψεως· ἔδει δὲ διαφανές
εἶναι καὶ ἐλαφρὸν τὸ προκάλυμμα. Οὐκοῦν εἰς μὲν
διαυγής, εἷς δὲ ἀραιός· ὁ μὲν κρυσταλλοειδής, ὁ δὲ
κερατοειδής· ὁ προκεκαλυμμένος, στερεώτερος· ὁ
ἔνδοθεν, ἀραιότερος, ἵνα μὴ κωλύῃ τὴν πάροδον· δ
τρίτος πάλιν κρυσταλλοειδής, ἵνα ἐν αὐτῷ τὴν ἔμφασιν
καὶ τὴν διαύγειαν ἑκάτερα ἔχῃ.
14. Caput itaque toti corpori eminens, humeris
incumbit; non illis immersum, ne obtegatur, sed
convenienti fulcimento ac velut sede quadam graduque in exstante cervice locatum. In illo infixa
oculorum gemina lumina radiique.Non enim unum
satis erat; ut si forte casu alterum concideret,ejus
quod immuue a labe esset, solatium non deesset.
Præterea vero etiam, ab uno horum profectus obtutus, prorsus imbecilliorest; ex duplici vero fonte
confluens rivus, valentior exit. Procedens namque
utrinque ex altera alteraque nare obtuendi vis, tum
ibi conquiescit, tumque una ad anteriora tendens
iisque incumbens, unus alteri copulatur visorius
radius, velut ex rivo duplici, ex utraque visoria
facultate, quasi ex duplici prodeunte fonte, tum.
que brevi aquas commiscente, unus quispiam validior efficitur fluvius; cujus scilicet major vis ac
efficacior sit. Remque certo probant viri senes. Ii
namque, quæ sunt valde prope,haudquaquam cernunt; quæ vero paulo ab oculis remotiora sunt,
clarius contueutur. Idcirco nimirum quod visorio
radio dissectis partibus a principio progresso, imbecillior ab utroque obtutus sit: ubi autem ambo
confluxerint ac coaluerint, velut multiplici quadam
exundantia atque copia, valentior efficaciorque ad
perspicienda, quæ in aspectum cadunt, consurgit.
Non pauca vero sunt, quibus oculi incolumitati
prospicitur. Tunica interior, quæ nec ipsa sufficit.
Non enim res ferebat ut erassior strueretur; alio.
qui visui incommodasset; necesse autem erat, ut
perspicuum leveque esset, quod obtegebat. Altera
itaque pellucida, altera tenuior rariorque; illa
quidem crystallina, hæc cornea. Obtegendi causa
obtenta tunica ac exterior, firmior est atque durior; interior, rarior et tenuior, ne immeantia
prohibeat tertia rursus crystallum referens, ut in
ea ambæ reliquæ repræsentandi vim ac perspicuitatem
15. Palpebræ projectura sunt, oculi uimirum
operimentum ac umbraculum, velutque domicilium.
Poterat quidem et manus obtegere; sed interim
dum ea admoveretur, haud raro prius oculum
oblædi contingeret. Nunc vero prope adjacet quod
tueatur. Mox enim ac nocumentum præsentiunt,
operimentum obtendunt. Id namque in causa est,
ut plerumque pupula oculi, iis, quæ exterius nocumentum afferant, inviolabilis sit, ut quæ sub pal- -
pebrarum tegumento desideat. Unaque fere ex omnibus corporis membris ita servatur, ut contactum
omnem respuat. Prominent palpebris et pilorum
cuspides. Quid ita? ut nimirum accuratior harum
complicatio sit, dum superior palpebra, inferiori
per ejusmodi pilos coaptatur ac committitur. Sunt
enim pili velut vincula, inter se conserti ac complicati. Accedit quod et minuscula animalia arceant, nec lanugines pupillo propinquare sinant,
quæ facile injuriæ obnoxia sit, ac cui quodvis obvium labem afferre queat.
(α) Σκοπεῖν. Lege σκέπειν. Eprr.
obtineant.
15. Προβολὴ τὸ βλέφαρον τοῦτο γὰρ προκάλυμμα
τοῦ ὀφθαλμοῦ καὶ σκέπασμα, καὶ οἷον οἰκητήριόν
ἐστιν. Ηδύνατο μὲν γὰρ σκοπεῖν (α) καὶ χείρ· ἀλλ᾽
ἕως ἐκείνη ἀνήρχετο, ἔφθανε πολλάκις ἀμαυρωθῆναι
ὁ ὀφθαλμός. Νῦν δὲ ἐκεῖθεν παράκειται προφυλακή
ὁμοῦ τε γὰρ ᾔσθετο τῆς βλάβης, καὶ προεβάλετο τὸ
προκάλυμμα. Διὰ γὰρ τοῦτο καὶ ἡ κόρη τοῦ ὀφθαλ
μοῦ ἀνεπιχείρητος ὡς τὰ πολλὰ ταῖς ἔξωθεν ἐπερχομέναις βλάβαις, ἅτε ὑπὸ παραπετάσμασι καθεζομένη
τῷ βλεφάρῳ, καὶ μόνη σχεδὸν τῶν ἐν ἡμῖν πάντων
μελῶν διατηρουμένη ἀνέπαφος. Προβέβληνται δὲ τοῖς
βλεφάροις καὶ ἀκίδες τριχῶν. Διὰ τί; ἵνα ἀκριβε
στέρα γένηται ἡ τούτων περιπλοκή, τοῦ ἄνω πρὸς
τὸ κάτω διὰ τῶν τοιούτων προσαρμοζομένου τριχών.
Οἷον γὰρ σύνδεσμοι καθεστᾶσιν αἱ τρίχες ἀλλήλαις
περιπλεκόμεναι· εἶτα, καὶ τὰ λεπτὰ τῶν ζώων πόρ
ῥωθεν ἀπείργουσι, καὶ τὰ χνοώδη οὐκ ἐῶσι πλησιάσαι
τῇ κόρῃ, ἐμπαθεῖ οὔσῃ, καὶ τῷ παρατυχόντι ἀμαυροῦσθαι δυναμένῃ.