cium cogendum intellig-rent, vel pertinacem damnandum. Hincque potius videantur ad eum non scripsisse, quam quod communis cum Georgio præfecto consilii suspicione laborarent, ut illust. Annalium pater existimavit PARTIM COMMUNES, PARTIM DOGMATICE ET POLEMICE. Ad Dei servum clarissimum præfectum Africa, do minum Georgium. Nemo, arbitror, eorum, qui lucis usuram quo rodolibet amiserunt, sic solis radio delectari desi derat, atque nos cuncti humiles, tua illa morum probitate affatim recreati, præsentem te rursus vi dere, tuaque frui serenitate percupimus; tametsi divinis virtutum coalumnarum modis, quibus et praesentem prius insignitum suspeximus, magni@ce pranitere cognoscimus: quibus utique clarius edo cti sumus virtutem voluntatis esse animique sen tentiæ, non ordinis; Deique æmulam perfectionem, non dignitatis, sed affectus animi. Quibus enim si mili vobis ratione, benedicti, allas animi sinu di lectionis in Deum vis vere radices egit; iis dubio procul accessit ut eodem se modo habeant, prose qucndo quod honestum ac aflicii sit; uti sane iis etiam, qui terrenorum fallaciæ amore inhiant, ut in perturbationum ac vitiorum turbam proclive pro labantur, atque facile dissipentur: sane admodum merito. Qui enim Deo, qui unus et solus ac impas sibilis est, cuique adeo nihil prorsus ab æterno es sentialiter diversum cointelligi potest, aut velut ei comes ac adventitium (eorum enim quæ ex Deo sunt, quod eum assequatur, nihil est) animi desi derio voluntate adhæret, ipse 202 quoque unus ac solus impassibilisque exsistit, qui nimirum libera in unum illud propensione, unus solusque ac immu tabilis evaserit. Cum enim unum solumque sit quod illi desideratur, sitque illud proprie vereque immutabile, quippe naturali per essentiam infinitate ld certe, quod ad meritum ac nutum attinet divinæ charitatis: quam tamen, quod pro præsenti statu non ita habemus, ut sibi omnes motus nostros plene subjiciat, nondum ipse in se conspecto summo Bono et universali, nec sibi, duntaxat, sed et nobis, infinito; hinc est ut nostra omnis ac quam vel Maximus, vel alii Orthodoxi celebrant, veræ illius quam exspe clamus, perfecta cum Deo unitione, jamque adulta ed in termino charitate, quædam inchoatio sit, non ipsa vere qua quasi a nobis, viqui status; et nisi Dei auxilio, nedum peccare non possimus, sed et omnino possimus non peccare; quidquid tandem senserint, quos eo nomine Hiero nymus Origenianos monachos exagitat,` duriusque Theophilus insectatus est; a cujus excessu, quie scentibus illis motibus, visa magis per Ægypti Ni triæque deserta vigere Christiana nostra quam illa Christi gratiæ invisa el Strica.

immobile (non enim habet quo moveatur quod est infinitum), plane ft ut et ille, qui unius amator. exsistat, unus merito solusque ac immutabilis clus sit; ut qui ab uno animum prorsus immobilem reddiderit. Qui autem rebus terrenis, quæ natura mutabiles sint, aliamque ex alia deterentem quali talem induant sec usquam prorsus quiescere va leant, Dei bonique ignorantia, mentis proposito ac voluntate, animi amoren. addixerit, is necessario mutabilis passibilisque, aliusque ex alie, vertibilis ac labi obnoxius, exsistit; qui nimirum cum his quæ moventur, labique ac interitioni obnoxia sunt varieque afficiuntur, ipse perinde mèntis affectione moveatur, labeque ac libidine afficiatur atque patiatur. Nulla igitur rerum, domine mi benedicte, tuo hoc bono ac deiico habita, quo tuus ad Dram animus mensque peregrinetur illique excedat®, un quam dimovere possit ac deturbare; non tempus una secum terrenarum rerum lationem incompe site mutans, stabilitatem mentis inverterit; non terrificæ hominum intentată minæ bonæ voluntatis animique constantiam ac firmitatem labefactave rint; non blandi kominum sermones, lenocinio mul centes auresque titillantes, animi tenorem emolli › verint; non appetitus vindictae, ea forsitan ratione quod nocendi cuipiam potentia non desit, placidos quidquam mores ac lenitatem vitiarit; non magi stratus imperiique affectata gloria ac splendor, di lectionis in Deum vīm cupiditatis minuerit. Nihil enim ejus gloriæ quæ apud Deum ant homines est prorsus detrahitur, quod quis magistratu non fun gatur, nec cum imperio hominibus præsit; quin po tius ejus inde major g.oria emergit (ut quidem exi stimo), quo animus a rerum turba, exteriorumque ac sæculi negotiorum cura ac anxietate liber exsi stit; ac puto assensurus sit, quisquis´pie quod officii sit deceatque, satis adverterit. Quisquis enim bo minum vere virtute ac religiosa pietate nitet, sibi ipse ad omnem felicitatem sufficiens est, ut nullo ex teriori adjumento ac commeatu egeat, quo sibi 203 eam conciliet. Qui enim divinarum dotum ac proprietatum repræsentationes, suas ipsius notas ac proprietates qua vitam disciplina instituit, fecit, is omnium perfecte bonorum plenitudinem paravit; qua accurata cum Deo similitudo homi il Cor. v, 6. nibus accedit; ejusmodi scilicet, ut eorum quæ a Deo secunda sunt, nihil ei comparari aut æquari possit. Atque, ut summa dicam, non mbrbus, non sanitas, non quæ deorsum trahant terrenæque di vitiæ, non rerum quæ intereunt egestas, non vita perium, non laus, non mors, non vita, non præ sens, non futurum, neque omnino ulla rerum alia, eorumve quæ ßant seu contingant, hancce tibi Indicant haec omnia Georgii animum curis ancipitem, Constantinopolim profeetuin, quo forte evocabatur ad diluendam su spicionem, et unde resilierit, cum non sibi tutum satis putaret ab æmulis. Haud certe facile viro principi ut non obnitatur, nedum amittendæ digni tatis, sed et mortis ipsi discrimini.

commercial o miraculum justæ in nos bine Del quo sententiæ! Quomodo, uniuscujusque nobis commis sorum nomine, ac pro cujusque genere delictorum, congruam pœnæ vim rependit! Ob misellam enim ac bominabilem carnis libidinem, huic merito tremendæ gebennæ addicti sumus. Caliginoso hor endoque tenebrarum harum damnati sumus hospitio ac ergastulo, idcirco quia turpia omnia dileximus, et spectacula et auditiones et verba; cunctisque divinis bonis circenses ludos, specta cula venationum ludicra, præhabuimus; in quibus scilicet dæmonum populi tripudiabant, divinaque omnis per angelos inspectio ac agnitio exsulabat ubi castitatis honestas multis modis deturpabatur; luxuriæ vero nefas ac abominatio magnifice omni que splendore honestabatur. Juste nunc luce pri vati sumus, quod per temporaneæ hujus vitæ usu ram, illaque superstite, creaturam haud aspeximus, ad ejus qui condidit, gloriam; sed oculos nostros, auresque foedavimus et linguam; quin et per illa, animum, ad Dei 215 imaginem conditum, cunctis Deo exosis spectaculis, auditionibusque ac verbis, necnon mutua aliorum in alios invidia, corrupi mus. In tartarum projecti sumus, ut simul loco delxi sumus, ejusque profundo dire crucie mur; idcirco nimirum quod sublimi, sublimiumque ac divinorum conciliatrici modestiæ (id est, humilitati) superbiam prætulimus; virtutisque districtionem ac tenorem præ carnis exsuperanti mollitie ac luxuria repulimus. Ubi nunc nobis superbia, ac quo fastu ea tumebamus, arrogans in omnes animi affectio, mollisque ac dissoluta carnis lascivientis libido? consilii inopiam! Pro effu siore risu ac buccaruin luxurioso strepitu hic nobis gravis dentium stridor provenit. Qui divi norum salutariumque sermonum disciplinam colere noluimus, sed divinas oris cantico laudes, ebrieta tis intemperantiæ posthabuimus, dire nunc ex urente linguam horrenda siti cruciamur. Sed et ejus, quo fratres nostros prosecuti sumus, odii invidiæque et doli et simulationis (ex quibus ac per quæ homicidium) detractionisque et calumniæ et rancoris (seu simultatis) et mendacii et perjurii, dignum legimus fructum; bunc scilicet insopora bilem vermem, qui insatiabili morsu animi sinum exedit ac depascitur; idcirco nimiruın, quod dile ctionis rectitudinem pervertentes, cor nobis obli quum fecimus; illibatamque veritatem corrumpen tes, depravavimus; ipsi nobis spontaneo odio, non spontanei mali (vermis scilicet) pejorisque menda cii fraude pravitatis opifices: quo factum est ut Deo qui rectus ac directus sit, minime uniremur. Ipse enim sancti prophetæ Davidis verbis ait: Non adhæsit mihi cor pravum ². Dignam itaque eorum, quæ gessimus, mercedem recipimus: quinimo, nostra sccundum propositumn animi affectionis ac voluntatis digna præmis re portamus; ignis luxuriæ, gehennæ incendia > Psal. c, 3.

dolo committens, naturam quæ una sit, in multas partes secuerit; invectaque, quæ nunc viget illique dominatur, indolentia ac stupore, ipsam in se na turam per voluntatis arbitrium armaverit. Idcirco, quisquis animi sobrietate ingenuaque prudentia id evicit ut hanc naturæ inæqualitatem solveret, is pre aliis sui ipse misertus est, qui ex naturæ ra tionibus voluntatem animuinque composuerit; Deoque animi sententia et voluntate propter na turam accesserit, ac in se ipse, quis in homine modus sit imaginis, ostenderit: quomodo denique convenienti aptaque ratione a principio naturam humanam similem, suæque bonitatis clarum simu lacrum, ipsam sibi per omnia eamdem, Deus cor diderit sedatam, pace compositam, tranquillam cum Deo, ac secum ipsam.charitatis vi astrictam qua nimirum desiderio in Deum, aliique in alios miserationis affectu incitamur. Sed et eorum mi sertus est, quibus par erat impendi misericor diam; nedum necessarium illis præbendo vitæ commeatum, verum etiam docendo, qua ratione Deus, qui occultus est, per eos qui digni sunt, manifestetur, ut ipsi jam, proximi erga ipsos huma nitatem reveriti, eam sibi ut Dei munus atque gra tiam facile arrogare valeant. Sin autem eorum ali quis, quibus per facultatem rem præstare in promptu sit, egenos contemnit, tum illos a se, tum ipsum se a Deo abrupisse, merito constabit: qui nempe voluntatis arbitrio præpediens naturam nesciverit; seu potius, qui ea quæ natura bona inerant, volun tatis animique pravitate corruperit. Atque hæc quidem ii omnes, qui voluntatis arbitrio, im mites ferosque mores humanitati prætulerunt; qui nempe paucis obolis, generis necessitudine conjunctos ac fratres minoris habeant; vesana que auri cupiditate, Deo ad se aditum præcludant; miserabile quid ipsi a se reportantes, ut nempe bonorum, quæ in potioribus numeranda sunt, ja cturam faciant illa vero, hi omnes qui committen dis naturæ scissuris sapienter navant operam sic moribus comparati ut alii alios diligant, quique ut Deo per charitatem adjutores sint, quanta eo rum facultas, ut reliqui homines unum'idenique (e), fiant, terrena omnia, tanquam reipsa veri Dei vindi 1) ces, contemnant. 230 ld vos præstare, charissimi, nunc pariter pridemque palam proditum est, qui omni et ratione et modo, solertique facultatum impartitione, cunctis vos alacri promptaque voluntate, animo pariter ac corpore dividatis; idemque in vobis voluntatem animique sententiam cum natura esse ostenderitis; hoc solum sibi primas vindicante natura, quod voluntas eorum quæ præclara geruntur, inde nacta sit semina: seu potius Deo, ex quo, primo statim ortu inditæ naturæ sunt boni honestique vires ac facultates. Non satis accurata hac gratiæ videatur prædicatio, ut hoc solum in Deum reducantur virtutis opera, quod ipse vires ad ea natura indiderit; quæ ipsa inde supra voluntatem animique sententiam primas obtineat, quod non nisi ex naturæ illa bonitate, ea bona exsistat. lis ipsis verbis haud illibens utatur Pelagius: sed Maxi Idcirco multis gratiarum imbribus magnifice cœ mus naturam velit institutam cum gratuitis, ac qualis primo in Adamo creata fuit, ac nobis in Christo reparatur, cui præterea necessaria sint auxilia actualia, extra quæ nullæ sibi vires, vel naturales vel gratuitæ sufficerent, ad præstandam virtutem; aut in ea perseverandum, sive illius arri piendam arcem, quo Maximi omnia serio provocant.

quis interminabilibus in perpetuum suppliciis dam tolerabit atque exiget, nihil ut agat aut loquatur tione abhorreat. natus erit, quam quod reliqua omnia tormentorum ge nera illi prorsus subeunda sint. Hæc vere tremenda, tum res tumque nomina, nulla nunquam oblivione sepeliet, qui ea, quæ est secundum Deum, tristitia præditus est; sed sie animo aficietur, velut qui semper Judicem oculis videat, ejusque præsens ob tutibus assistat: pieque ac juste præsentem vitam animove cogitet, quod a divina gratia atque voca Hujus laudem babentis tristitiæ proles est, exi mium illud ac singulare in hominibus bonum, sen sus nimirum modestia ac humilitas; qqua vir pius Deique religiosus cultor, vere se cunctis minorem existimabit, vel si regia dignitate præfulgeat; qui nempe suæ agnitionis terminum ac regulam, hu manam imbecillitatem statuat, sub qua omnes perinde 234 censentur, qui eamdem nacti sunt naturam; nibil idcirco quod dignitate præstet, a naturæ ratione per errorem animum avocans. Hujus propugnaculum ac munitio, mansuetudo est: ha bitus ejusmodi, qui innaturales affectus (iræ scilicet ac cupiditatis motum) submoveat; ac quo homo cum angelis similitudinem ineat: in quibus non est ira furens atque rabida, hisque oblatrans quos ejusdem generis necessitudo consociat; nec vero cupiditas, mentis tenorem dissolvens, atque ad terrena sensim desiderium trahens; sed sola ratio cunctis dominans, ac fervore ad rationem omni auctore naturaque superiorem, mente provehens. Hujus fructus, charitas est, qua Deo pariter, aliique aliis copulati, sic inter nos, quoad licet, sponte cura impendimur, ac se Deus (quæ ejus misericordia est) universis impendit. Hujus finis, regnum cœlorum est, divinorumque in eo bonorum beata possessio. Ad eum enim finem, quæ secundum Deum tristitia est, cultores suos, ac qui eam custodiunt, adducit. Hujus porro tristitiæ characteres proprii notæ que insignientes, sic moribus comparatum esse, ut creaturam ad Creatoris duntaxat gloriam aspi cias; quæ sunt proximi, omni prorsus semoto livure consideres; aures, ad divina solum eloquia, eo rumque supplicationes qui ope indigeant, propense patulas habeas; ad omne autem convicium seu obtrectationem, turpiumque verborum obscenita tem, diligenter occlusas; linguamque ejusmodi, cui aliorum celebratæ laudes sanctimoniam confe rant, nulloque modo adversus alios prolata verba injuriosa ac maledicta polluant. Omininoque, summa dicam, omnia corporis animique membra componamus, pro eo ac visum Spiritui, ad quid quid ad pietatis attinet scopum, nobis impleatur.. ut Hac, benedicte, omni nos ipsos diligentia scru tantes, siquidem nos habere invenerimus, omni cura servemus: sin autem horum omnium nos expertes esse constiterit, ea ut paremus diligenti opera laborem conferamus; sic nimirum ut propter Deum, ac communis naturæ contemplatione, tan quam ipsi homines, cunctis hominibus humiliemur,

at non natura, sed coilone atque concursu. Idipsum autem et beatus Cyrillus in epistola ad Sucensum, sentire noscitur, ubi, hominis exem plum ędisserens sic ait: Adeo ut quæ duo sunt, jam non sint duo; sed ambobus animal upum ab solvatur; › vix non diserte, qua sic loquitur, cla mans: Ea, ex quibus est compositio, tum in nostra hominis concretione ex anima ac corpore, tum in Christi mysterio, ex deitate et humanitate, quin duo sint essentiali ratione, haudquaquam subla tum esse, alioqui jam non manerent diversæ es sentiæ; quod autem per se in alia aliaque unitate seorsum duo consistant, id vero prorsus pietatis doctrinam, ac rectæ fidei rationem respuere, ne scilicet unum hominem sive animal, `in homines sive animalia duo partiamur; ac unum Christum, in duos Christos, aut duos Filios. Nisi enim hoc ubique et intelligere et sentire atque docere operæ preliam existimasset beatus Cyrillus, non sub latam naturarum distinctionem ob unionem ne garet; non aliud atque aliud, diversumque atque di versum, atque hoc ac illud, ac ambo unum Chri stum, naturæque inconfusas mansisse rationes, diceret. Verbum in carnis naturam sua demu tatum natura non transisse, aut carnem in Verbi ipsius naturam non mutatam esse non existimaret. Non divinos viros ac interpretes, evangelicas ac apostolicas, quæ de Domino efferuntur, voces, alias quidem communes usurpare, tanquam de una persona, alias dividere, tanquam de duabus natu ris, nosset. Non totum, hoc est, Christum, unam cicere naturam recusaret, siquidem id 283 pie tate niti, deque fide recta non nesciret. Non sta tueret nihil aliud esse naturam humanam, quam carnem intelligentium more animnatam, eaque ipsa ratione etiam in Christo perfectam esse naturam humanitatis probaret. Non adjectione illius vocis, Incarnatam, cssentis nostrae rationem importari, eaque illanı significari_diceret. Non rectæ opinio nis significationem habere, quod dicamus duas naturas indivise unitas, modo ea vox non Nestorii sensu fraude doloque proferatur, definiret. Non alia ejus generis sexcenta, ut ex ejus perspicue monumentis liquet, si quis sedulo animum attendat, alicere monstraretur. Unde igitur, ac quibus magistris probaturi sunt, duas in Christo naturas, ex quibus etiam est, ac que, ipsa eorum sententia, ut aiunt, post unionem icolumes sint, non esse fidelibus pie confitendas? Nec enim quisquam probatorum Patrum sic sta tuisse invenitur; contra vero cuncti el dixerunt, et fideles, his, quas tradiderunt, vocibus dicere docuerunt; nisi forte pro eo ac illis in more po situm est ac inolitum, quod male sanis libnerit, animo confingentes, id vero tanquam unius e Patri bus dicta, ad simpliciorum fraudem protulerint. Geterum illi, ut videtur, qui probro ducant obse qui fidemque accommodare, ac quorum olim astu 6 Εpist. 2 ad Succes., p. 145.

´strum ac Deum & Jesum Christum in care quem magies evangelist Jeannes diserte Fest qued plane, qui¸ modo Dei Ecclesiam signis petunt, sperie profitentur, naturam negantes, quad cam in Christo incolumem vere exsistere confiteri sustineant quodque miserabilius est, sive, ut verius loquar, pratfractoris dementia, adverse 285 Dee opinionis comes se et anlesignanos no horrent præfi cere. Hi enimvero, sponte fide mutare şi que errare in animum induxerunt, dignum ntiæ sux, fructum decerpunt; quod cora ietas cunctis facile deprehensa arguatur; expositio acceptionis vocum fidei, quas Christo es Ecclesia catholica'sensu, rite confi auspice ac dace, qui divina ecclesiastica doctring herba-pascamur, decus habentes inviolabile, quas omnes Christo pias Patres veces promulga et hominibus libere confitemur; nirum ut pie singulas intellectu, ac que decent ratione, expopamus ac accipiamus; prent scilicet elima majoribus ac initio ab iis qui gratiæ ministri exstiterunt, salutárem fidei doctrinam, iisque insti-, Tutoribes, hausimus. Conftener igitur Dominum Bost Jesum Christum ex duabus naturis (quippe ex deitate et humanitate) componitur: inque dua bus naturis, ut qui in deitate et humánitate noscamus. Quemadmodum enim. bus naturis´esse dicimus, es ex dua es deitate el humanitate sentimus; sic et cum dicimus. esse in duabus naturis, esse illum in deitate et humané tate merito significamus; quippe a neutra natura rum, ex quibus consistit, ac velut conatus est, rost unionem sejunctum; sed qui in eis, ex quibus semper est, et exsistat, et nescatur. Duas naturas in divise unitas ca sur, ut qui eumdem vere Deum et † vere Deum of homi. ut nomina vero rebus vere rebus respondeant) tura. cut enim Dei Filium et Deum ac veritate, et esse cum credimus, et nuncupari, camdem ejus cum Deo ac Pâtre substam sic et Filium hominis, factumque hominem, yellous, thy piaty vāc exput; drepronijevee, Dip phépodayɛčv tv Xftový sú solní ve xal eīvai ab:țv Opzoutepov, straty olnudrapes, vi; Oei kvennɩpé vas da xhpuxaç kurodę xpofallépaver. 'All Guros prèv oūres &xxslobaı i̇mopalię zaśà thu kmia; xap háy • tó napá námy súgúpavov xextioła Hpal; & cùv Osip yāva, oi chu. Oslav xuł xuba apo kyovreç tic evesbelag vò xling, náca; parvás, öpodoyciv štúniov Benõ xxl évégarners répa, per sbarboüç ixdavys ¿vvoluç xal 267-spod voō xpéxoves; ixlaµávovies xz ev xxl à' ápyēc šuk súv revopóvery driveup youths repitos, sou ouchprov THE HISTONG XET to Inov Xpièráv ¿x &úò µày qua, tx styre; xal dypendytas ourselves by đồn đt qússary, á; ¿y Ozóryti xał dy@pwzbenu brza yɩvi vůpwxónýti sixérug aðrdy ôxápraw czpalvopey vil by about & ☎v xal cuvéerque if del, xal Even at spevov. Ave & quants pússɩ aůrov xai álpcią, xal bycu xal Asydnevov muovetopes, &à thy spác cày Đabv xal [latépa ebolaçable all et vocari naturà ac ritate mdem dicimus, xul élnbcią papèv, dɩà thy mp3; shy texoóðav sl naturalem carne, est, cognationem. Nisi enim copen, tx fidem éropérer xál vůzi xpaɣrdawi duas naturas, veļus Deum simul et hominem; confitemur, ex nudis cum nominibus, non ex rebus composiļu dicere arguemur; nec esse revera, quad per mina esse significatur. Ita game, ut quad ad illos spectat, nihil vétet, 286 quominus cui·blasphe mare propositus sit, nihil esse quod Christiani adoramus, quodve colimus, statuat'atque doceat quod omnis impietatis exsuperantiam modumque loage excedit. Enixe itaque caventes ne nos blasphemiæ crimine ▼ ] Joan. r*, 5.

innectamus, non cessanus ex duabus Christum turis confiteri (quippe ex deitate, uti dictum est, humanitate) inque duabus naturis (tanquam scilicet in deitate et humanitate) duasque naturas qui Deum simul et hominem eum esse creda mus) quod nimirum, non ex bis solum, sed hac etiam; neque hæc tantum, sed et in his, velut ex partibus totum, totumque in partibus, et per par tes (partium scilicet ratione) totum eum cognosca mus. Siquidem enim ipse rebus ut essent, dedit, vimque ad perennitatem concessit, ne species aliz aliis miscerentur, exque aliis in alias mutarentur; sed res singula, qua ratione ab eo condita sunt, sic. manerent: ita nimirum, ut ex earum sigillatim na.. turalis proprietatis firma fixaque ratione, sapien. tissimum solertissimumque universi hujus aucto rem illiusque ordinis institutorem, divinarum re rum seduli indagatores, quoad concessum mortali bus est, animo possint cogitare; potiori lunge ratione in seipso suam ipse infnitæ potentiæ vin astruet; id nimirum quod erat, perseverans, fa. clusque quod non erat, nec quod factus est, negans, manendo quod erat: quod scilicet nullo siderato immutabiliterque utrumque exsistat. Cyrill. epist. 2 ad Sucens. p. 145. Sed et Unam Dei Verbi naturam incarnatam pie, dicimus; carne scilicet anima intelligente prædita ac utente ratione: idcirco nimirum quod Incarna tam addimus, humanam clare substantiam insinuan tes. Est enim circumlocutio, qua simul secundum unionem, per nomen ac terminum duæ naturæ si gnificentur. Ita nimirum, ut nomen quidem, Uma Dei Verbi natura communem substantiam cum pro pria persona signifcet; terminus vere, incarnata, humanam, uti ipse Cyrillus ait: «Quid enim est humanitatis natura, nisi caro intelligentium more animata? › Atque adeo, qui unam Dei Verbi na turam incarnatam dicit, Deam Verbum cum carne anima prædița esse significat; ita sane ut verus sincerusque pietatis alumnus, aliud omnino sub stantialiter a Deo Verbo, carnem esse intelligat. Sed et unionem in persona 287 dum dicimus, in unam personam factam naturarum unionem cum intelligimus, tum confitemur; ita nimirum, ut neutra omnino per se vel exsistat vel intelliga tur, sed cum ea, cui per compositionem juncta velut cohærescit: at neque rursus substantiæ ratione cum altera commista sit, ullumvé detrimentum naturalis perfectionis ex unione acceperit. Rur sumque naturalem unionem, pro vera dicere con fitemur, uti ipse sanctus Cyrillus has voces et dixit et exposuit: non sic, ut duæ naturæ, ex quibus est Christus,,post unionem interierint, aut carum al tera, uti Apollinarius atque Eutyches et Severus, Simonem Magum secuti, Valentinumque ac Mane tem, sunt interpretati: uti proclive advertat, qui ejusdem Severi libros dispexerit, quibus pedibus nanibusque in impiorum, quos dixi, virorum, sententiam cundo, iis penitus consentientem do

autem Dominus noster ac Deus Jesus Christus, Dei ac Patris unigenitus Filius Verbumque, omnis creaturæ, um ejus quæ in aspectum cadit, lum quæ vim oculorum fugit, Conditor; qui propter nos, præ ineffabili benignitate sua ac clementia, propensæ voluntatis nutp, ut voluit ipse, mortem suscepit i, nosque proprio sanguine de potestate tenebrarum eripuiti; ipse teneat manum dexte ram vestram, et ducat vos in timore suo, atque impleat agnitione voluntatis suæ in omni sapientia ´Ŀt intellectu spiritali; præstetque digne ipso am bulare, in omni opere bono fructificantes, et cre scentes in agnitionem veritatis ejus, confortetque in dmni virtuta, secundum potentiam claritatís suæ in omni ædificatione et longanimitate, et com gay dio ac gratiarum actione, collaborantes Evangelio gratiz suz servans, dignos facial partis sanctorum in lumine, precibus et supplicationibus gloriosis simæ Dominæ nostræ Dei Genitricis semperque Virginis Mariz, et omnium sanctorum. Amen. sex liber, adversus dogmata Severi.. Ostendit revera benedictus dominus meus, nihil virium habere ad minuentam spiritalem dilectio nent, corporalem amicorum absentiam, quos mente ac animo, quæ secundum Deum est, charitas inter se conjungit; qui nimirum haud se indignum puta verit, ut me humilem ac peccatorem venerabilium syllabarum suarum munere inviseret; hominem utique, ejus nihil dilectionem promeritum. Ilas ergo cum accepissem, velut ipsum præsentem spi ritu, gaudio circumfusus exosculatus sum, soli Deo omniumqué Salvatori Christo 292 ex more gratias agens, eo nomine, quod salvum eum et incolumem liquidam iter peregisse intellexerim. Ejusdem, ad Petrum illustrem, oratio brevis 3. Isa, uii, 7. Coloss. 1, 13. * ibid. 9-12. 1 Forte patientiam. Revera enim dulcis est benedictus dominus meus, tum præsens, tumque nihilominus absens, hand secus ac cum præsens est, cunctis amabilis, ob eam quæ in eo elucet, gratiam paupertatis Spiritus sancti¹: cujas munere templum sanctum in babi taculum Dei in spirit redditur, quisquis ut Dei virtutem, hanc sincere colit, qui seipsum humiliavit usque ad formain servi♥; ejusque opere simul´et` sermone in seipso specimen mortalibus dedit quem imitatus benedictus dominus meus, ipse quoque animo repositam lenitatem pariter ac humilitatem habet. Leuitatem quidem ac mansue tudinem, ut, perturbatis ire ac cupiditatis motibus Matth. v, 3. Ephes. 11, 22. Philipp. 11, 7. Nomen lignitatis ent. Basil. Eccl. Justin. Novella Erat igitur Petrus hic homo senatori ordinis; nempe ut Giossa: Basilic. Vir no bilis, et quod præcipuum, spectatæ fidei et pole orthodoxus, cujus alia-nescimus, quam quæe Maxi mus una et altera epist. de illo susinuavit.

Quod autem est incorruptibile, immortale est. Quandoquidem igitur anima ipsa a se mobilis est, ut superius 199 probatum est, incorruptibilis erit et immortalis, vi ejus syllogismi, qui modo ex positus est. Ac rursum, si quiden id omne quod corrumpitur, sua malitia atque vitio corrumpitur; quod sua ma litia atque vitio non corrumpitur, immune erit a corruptione. Malum enim bono adversatur, unde et erit ejus corrumpendi vi præditum; sive in se ha- ', bens quo illud corrumpat, et in quod enitatur (corruptivum dicunt), Nihil enim aliud erit malitia corporis atque vitium, quam passio et morbus at que mors seu interitus; uti et ejus virtus, pulchri tudo, vita, sanitas, bona habitudo. Siquidem igitur anima non corrumpitur a sua malitia atque vitio (porro animæ málitia atque vitium, ignavia consistit, impudicitia, invidia, ac si qua his affinia sunt; quæ omnia non tollunt quin vivat ac moveatur), utique anima erit immortalls. Num anima sit rationalis. Quod autem nostra hominum anima rationalis sit, ex multis quis probaverit: ac primum quidem, quod artes, quæ in usum vite conducant, ipsa in venerit. Neque enim temere, nulloque saniore sensu ac judicio dicat aliquis artes constitutas esse; nam neque otiosas nulliusque in vile usum fragis, probabit. Siquidem igitur artes in vitæ utilitatem conducunt, habetque laudem quod ita conducat; quodque habet laudem rationis opus est atque fabrica; sunt vero hæ animæ inventum; fit plane nostram hominum animam ratione præditam esse. Præterea, eo argumento, quod sensus nostri non sufficiant ad rerum comprehensionen, conficituresse asimam nostram præditam ratione. Neque enim sen sus apprehensio nobis satis est ad rerum notitiam, nisi earum cognitione decipi volumus. Statim enin quorum par figura et similis color, cum natura distin cta sint, sensus ratione carens, haudquaquam dis tinguere valebit. Siquidem igitur sensus, qui ratio ne careant, falsam nobis rerum cogitationen inge runt, reputandum animo est, possintne vere res com prehendi, necne? ac quidem si comprehendi possint. eritalia facultas, eaque ejusmodi ut´sensibus præstan tior sit quæ illas assequatur: sin autem non compre henduntur, nec a nobis aliter ac se illæ babcant, conspicientur. Quod autem res comprehendi possint, inde liquet, quod is singulis ex indole ad utilitatem utamur, ac rursus in quod placuerit mu temus. Quando igitur posse res a nobis compre bendi probavimus; sensus vero, qui careant ratione, Omnia dis false de illis existimant; mens erit quæ tinguat, ac cuncta, ut sunt vere, agnoscat. Mens autem pars animæ est ipsa utens ratione; ergo anima rationalis est. Ad hæc vero, nihil extra proferimus, quin prius in nobis ipsi delineaverimus. Id autem nihil aliud est quam animæ dignitas. Mens enim non extrin secus animæ advenit, aut rerum notitia; sed ipsa, subtilibus suis inventis rebus ornatum præbet. Idque in causa est, cur prius in seipsa rem quasi depingat, tumque deinde in opus proferat. Animæ inch.

noscitur, ut totum, post unionem; quippe cum Christus nullo alio modo esse et sospes esse, ve reque dici ac proprie intelligatur, quam quod partes, ex quibus compositus est, natura post unionem mancant atque consistant. Non solum enim ex his, verum etiam in his, atque (ut magis proprie 332 verlesque dicam) hæc est Christas. Numerames aulem post unionem, ea, ex quibus est Christus; non ita, ut naturas dividamus; absit sed duntaxat ut eorum distinctionem, post etiam unionem, incolumem, explicemus. Conjunctionem vero per naturalem factam unionem (veram scili– cet ac realem) ex sancţi Cyrilli sententia confite mur; Deique Genitricem proprie ac vere sanctissi mam Virginem asserimus; non simpliciter ac verbo tenus, sed velut quæ ipsum ante omnia secula ineffabiliter ex Deo ac Patre genitum Deum Ver bum vere conceperit, exque ea incarnatum arcana ratione partu effuderit. Ejusdemque tum miracula, tim passiones dicimus; quippe quod unus Christos sit, tum divina operans, tum humana: divina quidem carnali ratione, velut scilicet qui per car nem, quam naturalis operatio non deficeret, vim miraculorum proferret; humana autem divine, quod nulla naturæ illata vi, per potentiam ac vO luntatis arbitrio humanarum sponte passionum . periculum reipsa admiserit. Ejusdem et crucem et mortem et sepulturam et resurrectionem, atque in carlos receptionem; unde sine carne descendens, non loca mutando transivit, qui nulla ratione capi a rebus possit (quippe cum ab omni circumscrị ptione immunis sit), sed apparuit per carnem tan quam natura ad humanitatem propensissimus, vera humanis possit. Quo fit, ut et incarnato, unam cum ex muliere generatione, ut voluit, factus, qui capi Patre et Spiritu sancto adorationem adhibeamus. ↓ Rom. xiv, Siquidem igitur animo oreque vere ac proprie Dei Genitricem sanctam Virginem dicimus, anio nemque personalem confitemur, ac' per naturalem unionem factam copulationem asserimus, unum que Dominum ac Christum Filiumque, necnon unam ipsius Dei Verbi naturam incarnatam profi temur, atque unum ex sancta Trinitate, qui una cam Patre et Spiritu adoretur eisque connumere tur, Christum esse cre lin.us: quomodo velut qui " dividamus, ab interritis, ac quidvis falso temere elalientibus, co duntaxat nemine cavillis impedi mur, quod nudam numeri vocem ob hoc solum proferamus (uti sapius dictum est) ut naturarum post unionem distinctionem incolumem esse signi fcerus? Siquidem vero sic se res habet, ut neces sario omnino 333 numeri ratione quantitatis re rum divisio inducatur; hoc probet aliquis, et ut ve rum quod calumnia obtruditur, plane amplectemur. Sin autem hoc solum agunt, ut quibus criminan tur, illis officiant, qui veram mysterii fidem pro Glentur, qua gloriæ cupidine laborant, Deo ratio nem reddituri sunt in die judiciit, inqui: diviņus

ipsa plurimum veritate aberravit: Magnum cnim hoc ac venerabile Christi mysterium, nec individui more, universalem naturam ac genericam, velut speciem habet, quæ de illo prædicetur: neque vero ipsum genus est aut species, quod de subjectis na tura individuis prædicetur, ut ullis dictarum regu larum subjici possit; quippe cum neque parem ac similem aliis compositis, qua ratione in eis partes coeunt, Dei Verbi ad carnem concursum secundum compositionem nactum sit. Fuctam solum Verbi cum carne unionem per assum ptionem, velut illo præexsistente seque sponte ad carnis unionem exinaniente. In omnibus enim universim natura compositis, sic comparatum, non ut hoc ad illud per assum ptionem conveniens, hancce speciem, velut ex par tibus totum constituat; sed ut partium. confertim origo ex nihilo, ea ratione qua simul ac esse nan ciscuntur, inter se coeunt, totius compositionem efficiat. At non ita Domini nostri Deique ac Salva toris Jesu Christi exstitit mysterium, sed cum Deus natura esset, Deique natura Filius simplex omnique vacans compositione ac Patri coæternus, omnium que conditor sæculorum, humanissima voluntate ac consilio, ipse ultro carnis assumptione homo factus est; nostrique causa, qui simplex natura omnique vacan's compositione esset, ex nobis dis pensatione persona compositus ac corpore concre tas, effectus est, uti divine sanctus magnusque Dio nysius Areopagita, primo capite libri De divinis no minibus ait, ubi in hæc verba de divina incarna tione sermonem facit: ‹ Singulari autem ratione humanitate pronum, quod nostris vere totaliter in una suarum personarum communicaverit; revocans ad se reparansque extremam humanam vilitatem ex qua simplex Jesus arcana ratione compositus est; ac qui æternus erat, temporalem durationem mo dumque accepit; seque intra natura 305 nostrae angustias inclusit,`qui omnem naturæ ordinem su peressentialiter transcendit. › Cum igitur non ea lege et ordine, quo composi tis comparatum est, sed longe aliter ac eorum fc rat indoles (per assumptionem enim ineffabili ra tione Dei Verbum compositionem cum carne iniit non coævo cum carne ortu per compositionem na ctum ut esset, ad totum quoddam specie complen dum, quemadmodum veritatis sermo auque doctrina cunctis diserte clamat), frustra bardissimi hominum, naturæ legibus, naturæ legem omnem et rationein excedentem compositionem, contra ac fas est, subjicere nituntur. Qui itaque carnis assumptione Deum factum esse hominem dicit, tum Dei Verbi prææternam exsistentiam servat, tum ejus sponte liberaque voluntate incarnationem in tempore pie confitetur; ac tum Verbi quod assumpsit, tum cat nis assumpta, post etiam unionem, differentiam Lans. p. 59, Cord. p. 442. Addita vox ex textu Dionysii.

humanus ac clemens, eam implevit qui nedum sicut seipsum, sed et supra seipsum, nos dilexe rit, quemadmodum ipsa quoque mysterii vis aperte docet eos, qui fidei in ipsum confessionem reli giose ac pie susceperunt. Cum enim ipse sponte per voluntatem tanquam reus, pro nobis morti malisque obnoxiis, passioni mortique se obnoxium fecerit; haud plane obscurum, dum quis sensus ulla luce præditus sit, quin præ se ipso nos dile xerit, pro quibus se volens morti tradiderit *, ei que claritati quæ natura inest ac propria est, tan quam omnem ipse longe excedens bonitatem (quan quam audacius dictum videatur),ejus qua pro nobis opportune functus est, dispensationis injuriam, quasi illi majoris esset, prætulerit. Dei enim ex cellens honor longeque exuberans claritas; ejus denique claritatis, quæ natura inest, major vere in apertum productio ac ostensio est, eorum qui erraverant ad ipsum revocatio, nihilque illi huma na salute majoris necessitudinis ad claritatis ratio nem in cujus gratiam omnis doctrina, omneque mysterium; quodque præ mysteriis omnibus sum me vim mysterii habet, Deus ipse vere dilectionis causa, per assumptionem carnis anima intelligente ac utente ratione præditæ, factus homo, susceptis in se, citra omnem mutationem, naturæ affectibus, ad salutem homini prestandam, et ut se nobis hoc minibus, virtutis exemplum praeberet, virumque benevolentiæ ac dilectionis in ipsum, inque alterutrum, simulaerum offerret, ejusmodi scilicet ut amnes movendo esset ad vices reddendas, quorum rei teneantur. Quandoquidem igitur nova Dei velusque lex in co posita est, ut tantum alii alios diligamus, quan tum et ipsi dilecti sumus a; sicqué aliorum æru mnas nostras ipsi ducamus, ut et aninorum 377 affectus dilectionis necessitudine, alterna quadam attributione, invicem commutemus, juxta quod jubet Apostolus: Gaudere cum gaudentibus, et flere cum fentibus b: obsecro Dei præsidio protectum ac benedictum dominum meum, cujus unus dun lasmt hic fnis sit, ut pari humanitatis cultu, qui penetravit cælos c, Jesum sequatur, nullo prorsus familiæ gentisque devinctus amore, ut mundo se ductori mundique rectori adhæreat. Plane enim mundus iste seductor est, fraude, quam facit, ad carum rerum quæ intereunt, cupiditatem semper illiciens, ecsque qui natura ingenui sunt, ac hæ redes caelestium bonorum, terrenorum servituti addicens, illudendo scilicet voluptatis illecebra, evsque decipiendo qui se ea teneri patiantur. Qui igitur unum, uti dicebam, benedicto do mino meo finem propositum sciam, ut scilicet salutem consequatur, obsecro, ut cum co pariter dominum meum, magnificentissimum dominum flustrem, hominem Deo gratum, mediocris hujus epistola lalorem suscipiens, omnia ei fiat, in qui bus secundum Deum (seu potius, cum Deo) ejus egebit auxilio; quæcunque nobis ut fiat Deus ac Isa. Levit, xix, 13; Joan. x1.1, 54. h Ron. xr, 13. Hebr. IV, 14.