ριταί τινες ἄμωμοι τὸν ἱερὸν τοῦ Χριστοῦ νυμφώνα κοσμοῦντες, διεφυλάχθησαν. γ'. Ὅτε τοίνυν κουστωδίαν αιτηθεὶς ὁ Πιλάτος εἰς φυλακὴν τοῦ τάφου τοῦ μονογενοῦς Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἔδωκεν, Λογγίνος ἦν αὐτῶν ἔξαρχος· αὐτὸς γὰρ ἦν καὶ τὸν σταυρὸν τοῦ Χριστοῦ φυλάξας μετὰ τῶν ὑπ' αὐτοῦ στρατιωτῶν. Ἀλλὰ τοῦ Χριστοῦ πραχθείσης τῆς ἀναστάσεως, ὥσπερ ἡμῖν αἱ τῶν θείων Ευαγγε λέων Γραφαὶ παρέδωκαν, καὶ τῶν στρατιωτῶν ἀπ αγγειλάντων τοῖς ἄρχουσιν καὶ πρεσβυτέροις της Ἰουδαϊκής συμμορίας τὰ γενόμενα θαύματα, ἐκεῖνος μὲν αἰσχυνθέντες τὸν λαὸν καὶ σβέσαι τὸ θαῦμα βου λόμενοι, ἀργύρια ἱκανὰ τοῖς στρατιώταις ἔδωκαν, ὥστε συκοφαντῆσαι τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, οὕτω δὲ καὶ τὸν Πιλάτον δέξασθαι τὴν συκοφαντίαν χρή μασι πολλοῖς ἔπεισαν. Οὐ μὴν ὁ Λογγίνος προκρίνει τὸν λόγον τῆς ἀληθείας, οὐδὲ κατὰ τοῦ Χριστοῦ λαμ βάνει χρυσόν, οὐδὲ τὴν μαμμωνἂν τοῦ Θεοῦ προθυ μῆσαι ὑπέμεινεν, οὐδὲ τῇ πλεονεξία δουλωθεὶς εἰς τὴν ταύτης βυθὸν τὸν πολυθάνατον ὤλισθεν, οὐ κατά Χριστοῦ συκοφαντίας τοῦ ψεύδους ἠνέσχετο, τοῦ τὸν Ἀδὰμ ἐγείραντος καὶ τὸν θάνατον σφάξαντος καὶ τοὺς θνητούς ζωώσαντος. δ. Πρὸς ταῦτα ὁ Πιλάτος καὶ οἱ δυνάσται Ἰουδαίων κεντούμενοι, ἐζήτουν ἐπιβουλὴν κατὰ τοῦ μακαρίου Λογγίνου, καὶ οὐκ εἶχον καιρόν ἦν γὰρ Λογγίνος ὅλης τῆς στρατιωτικῆς φάλαγγος επισημά τερος. Ἐπειδὴ δὲ ἐβουλήθη ὅλως Χριστοῦ γενέσθαι. ἀποδύεται τὴν ζώνην τοῦ Καίσαρος, καὶ λοιπὸν ἐν οἴκῳ κάθηται μετὰ τῶν δύο στρατιωτῶν, οἱ τινες συν αὐτῷ καὶ τῆς μακαρίας ἐγένοντο ἀθλήσεως συγκλη ρονόμοι, κήρυκες γενόμενοι ὧν ἴδον τε καὶ ἀκηκής σιν φοβερών τεραστίων. Καὶ καταλιπὼν τὴν Ἱερου σαλὴμ ἀνέστρεψεν σὺν αὐτοῖς, καὶ γίνεται τῇ Κατα παδόχων χώρᾳ κήρυξ ἄριστος· ὥσπερ Θωμᾶς τοῖς Ινδοῖς, Ρωμαίοις δὲ Πέτρος, Ασιανοῖς δὲ Ἰωάννης, Παῦλος ἀπὸ Ἱερουσαλήμ καὶ μέχρι τοῦ Ἰλλυρικού, καὶ ἄλλος ἄλλοις, ευαγγελιζόμενος τὸν Χριστὸν, καὶ τὰ παρ' αὐτοῦ, καὶ ἐπ' αὐτῷ πεπραγμένα μυστήρια. 5. ε. Θ' δὲ πονηροὶ Ἰουδαῖοι καιόμενος τῷ ζήλῳ, καὶ τῷ θυμῷ κεντούμενοι, τὴν τοῦ μακαρίου Λογγίνου μαρτυρίαν πολυμερῶς ἤδη τῆς γῆς διαδραμούσαν καρτερεῖν οὐκ ἠδύναντο. Τότε πείθουσιν τὸν Πιλάτον ψευδῆ κατὰ τοῦ μακαρίου Λογγίνου γράψαι τῷ Καί σαρι, ότι τῆς Ῥωμαίων βασιλείας ἀλλότρια φρονεί, καὶ ἀμελήσας τῶν πολεμικών όπλων τὸν Χριστὸν κηρύττει Βασιλέα τοῖς ἔθνεσιν, καὶ ἤδη τῶν περὶ τούτου λόγων τὴν ἑαυτοῦ πατρίδα καὶ χώραν ἐπεξ κουστωδίαν, ήτις ἦν τάγμα στρατιωτικόν (ε) nientes Longiniana confessionis sermones, velut margaritæ quædam immaculate sanctum Christi Domini thalamum exornantes, sunt conservati. 3. Itaque cum Pilatus custodiam (b) postulatus advigilaturam sepulcro unigeniti Filii Dei eamdemn petentibus Judais concessit, dux eorum Longinus fuit: siquidem et ipse cum sua cohorte crucifixum custodiverat verum eodem jam ad vitam resur gendo reverso, quemadmodum Evangeliorum Scri pturæ commemorant, et relatis per milites ad Ju decorum principes iis quæ gesta fuerant mirabilibus, hi confusionem suam apud populum formidantes, et prodigii tanti claritatem cupientes exstinguere, pro miserunt militibus sufficientem pecuniam se datu ros, ut resurrectionis calumniarentur mysterium; mrita quoque auri vi apud Pilatum sunt usi, ut is cəlumniam indiscussam susciperet. At non Longi aus promissa eorum antetulit veritati, neque contra Christum pecunias admittere, vel Deum mammonæ sustinuit posthabere: indignum quippe se judica bal ut avaritis serviens in istam lethiferam abyssum sese præcipitaret periturum, et falsitati testis acre deret adversus Christum, per quem resuscitato Ada mo et morte perempta ad vitam mortales immorta lem transferimus. 4. Aeriter ea Longini constantia Pilatum, et principes Judæorum pupugit: et insidias quidem eidem tendebant; sed quoniam totius militaris co hortis illustrissimus erat, opportunitas defuit ex plendæ iracundiæ, quam contra veritatis testem conceperant. Ast iHe totum se Christo tradere cu piens (c) Cæsarex militiæ zonam exuit, et de cœ tero domi se continuit suæ, cum duobus militibus, qui et ipsi beatæ confessionis consortes effecti, præcones exstitere eorum quæ viderant et audierant serribilium signorum. Deinde vero, Hierosolyma re ficta, reversus cum iisdem est, et factus Cappado cum regioni optimus prædicator, sicut Thomas In dis, Romanis Petrus, Asiaticis Joannes, Paulus eb Hierosolymis (d) ad Illyricum usque, et alii aliis; Christum annuntians, et quæ propter ipsum atque in ipso facta erant mysteria divulgans. Pessimi autem Judæi zelo inflammati et stimu lati ira, Longini confessionem per omnes late partes divulgatam superare non potuerunt: quare ad prio. res suas artes conversi, Pilatum inducunt, ut Lon ginum falso criminaretur apud Casarem per litte ras; quod alieno ab imperio Romanorum animo mi litaria contempsisset insignia, et Christum regem gentibus prædicaret, eaque persuasione jam nunc implesset patriam suam universam. Cum hisce lit Græcus Matthaei interpres consuetam Roma næ militiæ vocem, et apud exteras etiam nationes usitatam, usurpavit; ut recte Menra interpretentur ita nunc barbare milites alicui rei vel personæ ad custodiam deputatos dicimus guardiam. Acla Metaphrasti ascripla: secessisse eum dicunt ut Judaici populi congressionem declinares, intellecto quam graviter is sibi esset infensus. (d) Sed diu postquam e Judæa sanctus Longinus secessisset: Pilatus enim, sub quo ille passas prius apud Syriæ præsidem accusatus et offici amotus est, quam eo usque Paulus excurreret, Romam se conferret Petrus Antiochia relicta.

ρωσεν. Πρὸς τούτοις τοῖς γράμμασι συναποστέλλουσι καὶ χρήματα, καὶ τὸν Λογγίνου θάνατον ἐξαιτοῦνται, τὰς ἀκοὰς Καίσαρος υφαρπάσαντες. Καὶ δὴ βασιλικά γράμματα εἰς τὴν Ἰουδαίαν τῷ Πιλάτῳ κομίζονται κατὰ Λογγίνου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, ὡς ὅτι οἱ τὰ τῶν ὅπλων ἀμελήσαντες, ξίφει τὰς κεφαλὰς ἀποθέσθαι κελεύωμεν. "Οθεν σπουδῇ πολλῇ τοῖς τῶν φόνων ὑπὸ ηρέταις ὁ Πιλάτος ἐγχειρίζει τὰ γράμματα τοῦ Καί σαρος. Οἱ δὲ τάχος διαβάντες, τὴν τῶν Καππαδόκων γῆν φθάνουσιν· καὶ μαθόντες ἐν ἀγρῷ πατρῴῳ τὴν Λογγίνον φιλόσοφεῖν, καὶ τὴν ἡσυχίαν ἀσκεῖσθαι, πάντων τῶν πολιτικῶν πραγμάτων ἑαυτὸν ἀπαλλά ξαντα. Τὸν ἀγρὸν αὐτίκα καταλαμβάνουσιν, ἡσυχῇ τὸ ἐπίταγμα Πιλάτου καὶ Καίσαρος ἐπιτελέσαι βου λόμενοι, ὥστε μὴ εἰς φυγὴν τὸν Λογγίνον τραπήναι. Οθεν ἀθρόως ὑπέστησαν τῷ ἀνδρὶ, ὡς ἐπ' ἄλλῳ τινὶ διαβάντες, καὶ οὐδὲν οὐδενὶ τῶν μετὰ χεῖρας αὐτῶν ἐπιφερομένων ἐθάρρησαν· εἶτα εἰσελθόντες καὶ τῷ Λογγίνῳ περιτυχόντες, οὐκ εἰδότες αὐτὸν εἶναι, τὸν αὐτοῖς τε καὶ Πιλάτω ζητούμενον, ἄρχονται ἐρωτᾷν, ποῦ ὁ Λογγίνος εἴη. ς'. Ο δὲ Μακάριος, τοῦ θείου Πνεύματος αὐτῷ τὸ δράμα προσδηλώσαντος, ἀκολουθεῖτε, φησὶν, καὶ τοῦ τον ὑποδείκνυμι ὑμῖν. Τότε πρὸς ἑαυτὸν ὁ ἅγιος Λογ γῖνος, ὡς εἰκὸς, εὐφραινόμενος, καὶ τοῦ μαρτυρίου τὴν θυσίαν ὑποσπουδάζων, ἔλεγεν καθ' ἑαυτόν· Ως ὡραῖοι οι πόδες τῶν εὐαγγελιζομένων εἰρήνην, τῶν εὐαγγελιζομένων τὰ ἀγαθά. Νῦν τοὺς οὐρανοὺς ἀνεῳγμένους ὄψομαι νῦν ἱστορήσω τὴν δόξαν [τοῦ μονογενοῦς] του Πατρός, νῦν τῆς ἀνεκφράστου ἀστραπῆς θεωρήσω τοῦ Πατρὸς [τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ “ ἁγίου] Πνεύματος. Νῦν ἐρῶ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, δέξαι τὸ πνεῦμά μου, καθάπερ Στέφανος ὁ πρῶτος τῶν Μαρτύρων, οὗ λαμπροτάτην φωνὴν ἀφιέντος ἀκήκοα. Νῦν Ἱερουσαλήμ, τὴν ἀνωτάτην χρυσόπυρ γον, τὴν αὐτὴν μὲν πατρίδα τῶν ἀγγέλων, ὅλου δὲ τοῦ τῶν ἁγίων χοροῦ μητρόπολιν, μετὰ κρότων, ἐπινι κίων καὶ βασιλικῶν τροπαίων ἐπιβήσομαι. Νῦν ἀπο δύομαι τὸν πήλινον χιτῶνα, καὶ τοὺς πολυστενάχτους δεσμοὺς τῆς σαρκὸς ἀποτίθημι, καὶ ἀπαλλάττομαι φθορᾶς· πρὸς ἀφθαρσίαν γὰρ ἕλκομαι, καὶ ἀπέρχο μαι ἐπὶ τὸν λιμένα ἐκεῖνον τῆς ζωῆς, ἔνθα κατοικοῦ σιν οἱ ἅγιοι. Εὐφραίνου τοίνυν, ψυχή, πρὸς τὸν σὸν Ποιητὴν καὶ Δεσπότην ἀπερχομένη· δεῖξον φαιδρὸν τὸ πρόσωπον καιροῦ καλοῦντος, καὶ τοὺς προξένους η σου τῶν τοσούτων ἀγαθῶν φιλοφρόνως ξενίσωμεν χαίροντες, καὶ πολυτελή παραθήσωμεν τράπεζαν, τοῖς ἐπὶ τὸ δεῖπνον ἡμῶν καλοῦσι βασιλικόν. ζ. Ταῦτα πρὸς ἑαυτὸν ὁ Λογγίνος εἰπὼν τοὺς ἐπ' αὐτὸν ἐλθόντας εἰς τὴν ἴδιον οἶκον παρέλαβεν, καὶ ξενίσας λαμπρῶς, καὶ προσώπω φαιδρῷ καὶ σφόδρα περιχαρεί συμφαγὼν σὺν αὐτοῖς εἰς ἣν παρέθηκεν ἀφιόντος teris et pecunias mittunt et Longini mortem depo scunt, suisque calumniis aures occupantes Casa reas, imperatoria mandata in Judæam contra Longi num referunt ad Pilatum; quibus gladio in eos ju bebatur animadvertere, qui militiam deseruissent. Eas litteras Pilatus continuo tradidit probatis cædium a se designatarum ministris: ipsi vero festinanter discedentes pervenerunt in Cappadociam, ibique didicerunt Longinum paterno in agro philosophari, et urbanis negotiis curisque abdicatis, animo per quietem exercendo vacare. Agrum itaque eumdem adeunt, decernuntque Pilati ac Cæsaris jussionent cum silentio exsequi, ne forte in fugam conversus Longinus, manibus suis eriperetur: unde factum est, ut nemini quidquam eorum quæ habebant præ manibus audentes concredere, ipsimet Longino velut alteri supervenerint improvisi, ad eumque acceden tes et nescientes, ipsum esse quem quærebant, in terrogare cceperint, ubi esset Longinus. 6. llle vero rem omnem divini Spiritus edoctus ad monitu: Me, inquit, sequimini, et ipsum ostendam vobis. Nec mora: domum eos suam gaudens deduxit, seque ad martyrii pro Christo subeundi sacrifcian ex tunc apparans studiose: Quam speciosi, inquit apud se tacitus, pedes evangelizantium pacem, evangeli zantium bona'; nunc apertos mihi cœlos video, nunc Filii ad dexteram Patris contemplor gloriam, nunc ineffabilem ipsius Patris et sancti Spiritus splendorem intueor, nunc dicam: Demine Jesu, suscipe spiritum meum; quemadmodum primus martyrum Stephanus (e), cujus abeuntis e vila pul cherrimam vocem audire merui. Jam supernain Je rusalem aureis instructam turribus, angelorum pa triam, sanctorum omnium metropolim spatiosam, cum plausibus, epiniciis, regiisque trophæis ingre diar. Jam tunicam hanc terrenam exueus et carnis vincula laboriosa deponens, a mortalitatis subducar corruptione, subvectusque ad immortalitatis feli cissimum statum in portum veniam vitæ æternæ, quam simul omnes sancti inhabitant. Exsulta igitur et lætare, o anima, ad Conditorem tuum et Domi num transitura: serenam faciem hac tam optata occasione exhibe, tantorumque tibi latores hono Isa. LII, 7; Rom. x, 15. rum hilariter atque hospitaliter habe; bene instru etam mensam apponens iis, qui ad cœnam regiam te invitaturi advenerunt. 7. Hæc intra se locutus Longinus immissos sibi sicarios in domum suam excepit, et splendide eos tractans, vultu læto et magnæ jucunditatis indicia præferente, ad eamdem cum ipsis accubuit men Per futurum melius quam per præsens hæc Latine fuissent reddita. Pleno sensui hac aut similia deesse credo. 4) Videtur interpres legisse • ad verbum autem sic verti potest: Quein audivi præclarissi mam emittere, vel emisisse vocem. › (e) Passum esse sanctum Stephanum post septio mum circiter a Spiritus sancti adventu mensen, conformius ad sanctorum Patrum consensum existi mat Baronius.

η τράπεζαν, ἐρωτῶν μετὰ τὸ δεῖπνον ἄρχεται ὁ Λογγί νος, τί χρήζουσιν. Οἱ δὲ ὅρκους παρ' αὐτοῦ ἀποτί σαντες, ἔτιπερ αὐτῶν οὐ δημοσιεύει τὸν λόγον, οὐδὲ γυμνοῖ τὸ θυῤῥηθὲν μυστήριον, λέγουσιν· ὅτιπερ γε γράφηκεν ὁ Καίσαρ πρὸς Πιλάτον, ἵνα τοῦ Λογγίνου μεθ' ἑτέρων δύο στρατιωτῶν τὴν κεφαλὴν ἀποτέμῃ. Ὁ δὲ ἅγιος ἔφη· Καὶ οὗτοι τίνες εἶεν οἱ ἅμα τῷ Λογγίνῳ; καὶ μαθὼν ὡς ἐκεῖνοί τε ἦσαν οἱ τῆς Ἰου δαϊκῆς μισαρχίας τὸν Χριστὸν προτιμήσαντες, σπου δῇ πολλῇ γράφει πρὸς αὐτοὺς, τὸ τάχος ἥκειν πως αὐτόν, ἀγαθῶν μεγάλων αὐτῷ κοινωνήσοντας. Καὶ δὴ ἡμέραν οὕτω μίαν καὶ δευτέραν ξενίσας αὐτοὺς δ Λογγίνος φιλοφρόνως, τῇ τρίτῃ παραλαβὼν εἰς ἀγρὸν ἐκεῖ τοὺς παρ' αὐτοῦ μετασταλέντας ἀν έμενεν. Ὅθεν ἐγγὺς εἶναι μαθὼν ἀπαγγέλλει αὐτοῖ; ὡς αὐτὸς εἴη ὁ Λογγίνος, ὁ παρ' αὐτῶν ζητούμενος. η'. Οἱ δὲ πρότερον μὲν ἠπίσουν, μετὰ δὲ τοῦτο πεισθέντες, ἐδάκρυον, τίλλοντες τὰς ἑαυτῶν τρίχες, καὶ οἰκτρὰς φωνὰς πρὸς τὸν Λογγίνον φθεγγόμενοι. Τί σοι τὸ ἐγχείρημα, ὦ φίλε, ἔδοξεν τοῦτο; Ἵνα τί τοὺς ἐπὶ τὸν σὸν ἐλθόντας φόνον εἰς τὸν οἶκόν του ἔλαβες; Τίνος χάριν τοῖς εἰς σφαγήν του παραγεν μένοις δεῖπνον ἐπετέλεσας πολυτελή, και παρέθηκας τράπεζαν, οὐ μίαν μόνον ἡμέραν, ἀλλὰ καὶ δευτέραν καὶ τρίτην; "Αρά σου τὸν οἶνον οὐχ ἑώρας ἐν τῷ αἷματί σου, τῷ παρ' ἡμῶν ζητουμένη, κιρνώμενο; Νῦν μὲν τί δεῖ εἰπεῖν; τί δὲ πρᾶξαι, ἢ βουλεύσασθαι περὶ σοῦ δυνησόμεθα; ἄπιθι ἐν εἰρήνῃ, μισθὸν τῆς ξενίας λαβὼν τοῦ παρ' ἡμῶν θανάτου τὴν ἄφεσιν ἡμεῖς γὰρ ἐπιθεῖναί σοι τὸ ξίφος οὐ τολμῶμεν, να κῶμεν τοὺς ἄλας, ἐρυθριῶμεν τὴν τράπεζαν, δεδο καμεν τὸν Θεὸν, τὸν τῆς ξενίας ἔφορον· κρείττον ἡμές κινδυνεύειν παρὰ Πιλάτου, ἢ τὴν Λογγίνου κεφαλὴν ἀφαιρεῖσθαι. Πῶς δὲ καὶ ἡμῶν τὸν πάντα βίον τῷ συνειδότι τήκεσθαι, καὶ συνδειπνοῦντας ἐρᾷν, τοὺς λεγομένους αίμοχαρείς δαίμονας; Πῶς δέ σοι καὶ ἐπενέγκωμεν τὰς χεῖρας; Ναρκῶσιν γὰρ ἡμῶν αὐ μόνον αἱ χεῖρες, ἀλλὰ καὶ οἱ πόδες, καὶ ἅπαν ἡμῶν τὸ σῶμα, ἐὰν τοῦτο πράξωμεν, ἐὰν φονευταὶ τοῦ εὐεργέτου καὶ ξενοδόχου γενώμεθα. θ'. Ταῦτα μὲν αὐτοὶ πρὸς τὸν μακάριον Λογγίνον ἔλεγον· οὐ μὴν δὲ ἔπειθον τὸν πρόθυμον καὶ εὖ χον ἀθλητὴν τὸν ἀγῶνα ὑπὲρ τοῦ Κυρίου καὶ Σωτή ρος Ἰησοῦ Χριστοῦ παραιτήσασθαι, ἀλλὰ πρὸς αὐτοὺς εὐθαρπῶς ἀποκρίνεται, Μή με λέγων, προδότην τῆς ζωῆς ὀφθῆναι θελήσετε, μηδὲ πειραπτὴν ἐπο δειχθῆναι τῆς χάριτος· μηδὲ λύκος τὴν τῶν προβ των ἐκλογὴν ἀποδυσάμενος γένωμαι, μηδαμῶς ἀρν σομαι, ἐν ἅπαξ ὡμολόγησα. Μὴ ζημιωθῶ τὴν δόξαν ἐκείνην, ἣν εἶδον τὰ στοιχεῖα σαλεύουσαν, μή μου κατήγορος ὁ δῆμος τῆς κτίσεως γένηται, ὅτι περ τοῦτον παρέβην, δι᾿ ὅν οὐρανὸς τὰς οἰκείας μας ἐκάλυψεν, καὶ ἔδωσεν ὁ ἥλιος τὰ τῶν λαμπάδων ἄρ ματα, καὶ ἡ μὲν ἡμέρα τὸ στάδιον τοῦ φωτός παρ ΝΟΤΑ. sam: factaque scena interrogare eos aggressus est, quid iis opus esset. Illi vero juramentum ab eo exigentes, quod neque eorum vulgaret sermonem, neque concreditum sibi secretum nudaret, dicunt ei, quod Crear scripserit ad Pilatum, ut Longino cum aliis duobus militibus caput auferendum cura ret. Quibus ille: Ecqui auteni sunt duo isti Longini ¿ soci¡? Intelligens autem eos esse, qui Judaicæ mer cedi Christum præhabuerant, scripsit ad eos dili gentissime, ut quamprimum ad se venirent, maxi morum futuri bonorum participes. Dein una atque altera die hospites suos retinens, tertia domum illos eduxit in agrum, istic opperiens socios accer sitos, quos ubi propinquiores factus cognovit, expo suit ipsum se esse Longinum, quem quærerent. 8. Ipsi vero primum dictis ejus fidem adhibere recusabant: persuasi deinde vera loqui, suos velle hant capillos, et miserandas ad ipsum voces edebant dicentes: Ut quid sic agere voluisti, amice? Quarc in tuam venientes necem ad tuam invitasti domum? Cur cædem machinantes tuam mensa et convivio ex cepisti, non tantum una, sed altera quoque et tertia die? An forte non videbas vinum tuum tuo, quem quærebamus, miscendum sanguine? Nunc autem quid dicemus? aut quid agemus? si quid in rem tuam consulere possumus, abi in pace, hospitalita tis mercedem referens remissionen mortis, alias tibi a nobis inferendæ: neque enim gladium aude uius contra se attollere, reveriti salem, erubescen tes mensam, formidantes Deum hospitalitatis arbi truin: expedit nobis a Pilato discrimen pati potius quam Longini caput abscindere. Quomodo vero per oumem vitam tabesceret conscientia, et con vescen Les videre nobis videremur sanguinis avidos dæmo nes? Quomodo tibi manus possemus injicere? tor pent enim non modo illæ nobis, sed et pedes et corpus universum; vel cogitantibus duntaxat istius modi facinus, quo benefactoris nostri hospitisque efficeremur occisores. c 9. Ita quidem isti ad B. Longinuni: non tamen persuadere potuerunt prompto atque alacri ad cer tamen athletæ, ut subeundum pro Christo agonem detrectaret, sed potius fidenti animo respondit, di ceus: Ne me proditorem vitae velitis aspicere, ut dalam mihi gratiam ultro videar adduxisse in dis crimen: non ego secernar ab ovibus lupus effe ctus, neque negabo quem semel confessus sum. Non obscurabo illius gloriam, qua vidi concuti ele amenla; neque accusabit me miversitas creatura rum, quod ab eo defecerim, propter quem cœlum vultum suum abscondit, et sol luciferos currus dis solvit; quando dies suo excessit e stadio, et nox per viin adducta est, nec ipsa satis sustinens grave cru In textu Latino mendum corrige typographi cun, quo, e domum eduxit in agrum,. legitur pro, domo eduxit,» etc. Integrius clariusque hæc reddentur ad ver bum: «Ne velitis proditorem rite videri me, aut divinæ gratiæ monstrari tentatorem; ut ne optanda inter oves electione repudiata efficiar lupus; nulla tenus enim negabo quem semel confessus sum.,

ητήσατο καὶ ἡ δὲ νύξ πρὸς βίαν είχετο· τοῦ σταυροῦ γὰρ τὸ βάρος οὐχ ὑφίστατο, καὶ τῆς Ἰου δαϊκῆς θεομαχίας παρεῖτο τὸ ἔγκλημα. Ταῦτα ἐγὼ τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καὶ ταῖς οἰκείαις ὄψεσιν ἱστόρη σα πῶς τοίνυν σκορπίσω τοσούτων μοι ἀγαθῶν πλοῦτον, οὐδὲ γὰρ ἀγγέλων τὰς μέμψεις ὑποστήσο μαι. ι'. Ἔτι δὲ λαλοῦντος ταῦτα τοῦ μακαρίου Λογγίνου, ἡ ξυνωρὶς τῶν σὺν αὐτῷ στρατιωτῶν, ἡ τὴν ἐπὶ θά να τον ψῆφον παρὰ Καίσαρος λαχοῦσα, ἔφθασεν. Φαι δρῷ δὲ αὐτοῖς προσώπῳ καὶ περιχαρεί λίαν ὁ μακά ριος Λογγίνος συνήντησεν, τοὺς ὀφθαλμοὺς ἅμα καὶ τὸν τράχηλον αὐτῶν καταφιλήσας, καὶ ἔφη πρὸς αὐτ τούς· Χαίρετε, ὦ συστρατιῶται Χριστοῦ καὶ νικηταί τῶν θείων ἀγώνων, καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν· χαίρετε, ὅτι ἡ πρὸς οὐρανὸν πύλη ἀνέῳγεν ἡμῖν, καὶ μέλλουσιν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ παραλαμ βάνειν τὰς ἡμετέρας ψυχάς, καὶ προσφέρειν αὐτὰς τῷ μονογενεῖ Υἱῷ τοῦ Θεοῦ. Ἰδοὺ τὰς λαμπάδα; ὁρῶ καὶ τοὺς στεφάνους κατοπτεύω, καὶ τὰ βραβεία στην χάζομαι; μεθ' ὧν τῷ τοῦ Νυμφίου παραστησόμεθα βήματι. Καὶ ταῦτα εἰπὼν, ἔφη τοῖς δημίοις· Εἴ τι οὖν προσετάχθητε, τὸ τάχος ποιήσατε. Ἔφησεν δὲ καὶ πρὸς τὸν ἡγούμενον τῆς οἰκίας αὐτοῦ, στολὴν καθαρὰν κομίσαι αὐτῷ, ὡς ἐπὶ γάμον καὶ νυμφῶνα καλουμένῳ. Τῆς δὲ ἐλθούσης ἐνδυσάμενος αὐτὴν, καὶ τῇ χειρὶ δείξα; τὸν λόγον, ἐν ᾧ τὸ μακάριον αὐτοῦ σῶμα διετάξατο τεθῆναι, οὕτω τε τὸ γόνυ κάμψας χαίρων, καὶ σχηματίσας ἑαυτὸν μετὰ τῶν σὺν αὐτῷ ἑταίρων, τῶν τὸν νικηφόρον ἀγῶνα διανυσάντων, την κεφαλὴν ἐκτέμνεται μηνὶ Οκτωβρίῳ ις', καὶ ἐγγρά- " φονται ἄμφω χοροῖς ἀποστόλων τε καὶ μαρτύρων, τούτων γὰρ τὴν ἀνδρείαν, καὶ ἐκείνων τὸν καλὸν ζή λον ἐδείξαντο. ια΄. Τότε λαβόντες οι δήμιοι τὴν κεφαλὴν τοῦ ἁγίου Λογγίνου, ταύτην προσφέρουσιν τῷ Πιλάτῳ· καὶ γὰρ πρὸς χάριν τῶν Ἰουδαίων τοῦτο πεποίηκεν, περὶ ὧν ἔλαβεν χρημάτων. ὡς δὲ ἤνεγκαν οι δήμιοι τὴν κε φαλὴν τοῦ ἁγίου εἰς Ἱερουσαλήμ, προστάττει ὁ Πι λάτος ἐπιδειχθῆναι αὐτὴν τοῖς Ἰουδαίοις, τοῖς διψώ σιν τὸν θάνατον αὐτοῦ, καὶ πολλοῦ χρυσίου τὸ δράμα πωλήτας τοῖς ειωθότι χρήμασιν ὠνεῖσθαι τὰ τῶν δικαίων αίματα. Καὶ εἶθ' οὕτως προστάττει ὁ Πιλά της ῥιφῆναι τὴν τιμίαν κεφαλὴν τοῦ ἁγίου Λογγίνου ἔξω πρὸ τῆς πύλης τῆς πόλεως, τὴν φοβεράν μὲν τοῖς δαίμοσι, τοῖς δὲ ἀγγέλοις ἐπέραστον, καὶ στοι χείοις θαυμαζομένην. Εκειτο τοίνυν πρὸς τῆς πύλης ὥσπερ τις θησαυρὸς ἄσυλος, κόπρου δὲ πλείστης οὔ σης ἐκεῖσε, ἀβλαβής διεφυλάχθη ὁ πολυτίμητος τοῦ Χριστοῦ μαργαρίτης, καὶ τάφος αὐτῷ τέως μᾶλλον δὲ κιβωτὸς ἡ κόπρος ἦν, μακροθυμοῦντος τοῦ φιλο ανθρώπου Θεοῦ καὶ ἐν τούτῳ, οἰκονομίας χάριν. ιβ. Χήρα γάρ τις γυνή, τῆς αὐτῆς τῶν Καππα τὸ στάδιον αἱ ἡμέραι του φωτός παρητή. σαντο, ἡ νύξ, cis opprobrium, nec pugnantium adversus Deum Judæorum delictum absque nota præteriens. Equi dem ea omnia propriis egomet oculis vidi, ipse spe ctator astiti: quomodo igitur disperdam thesau rum tantorum quæ mihi obvenere bonorum, v‹l angelorum id mihi exprobraturorum sustinebo irri siones? 10. Adbuc eo loquente supervenit par illud son militonum, eidem cum Longino morti addictorum a Cæsare: quibus hilari vultu lætoque animo oc currens in amplexum sanctus, oculos cervicesquo beatas exosculatur; et: Gaudete, inquit, commili tones Christi, divinorum certaminum gloriosi vi ctores, et regni coelorum hæredes felicissimi: gau dete, inquam: aperitur enim nobis paradisi janua, jamque parati adsunt angeli, animas nostras trans laturi ad Deum, casque oblaturi unigenito Filio ejus jam lampades video, jam coronas contemplor, jam bravia considero, cum quibus coelestis Sponsi in thalamum deducemur. Deinde ad lictores conver sus, inquit: Quidquid vobis imperatum est confe stim perficite. Præpositum vero domus suæ stolavi mundam afferre jussit, tanquam ad nuptias festivas vocatus: eamque indutus, et manu. designans tu mulum, in quo beatum corpus suum sepeliri vole bat, genuflexit, seque ipsum cum sociis, ejusdem victoriosi agonis secum ingressis stadium, apte componens, capite minutus est die decima sexta mensis Octobris, omnesque simul ascripti sunt tam. apostolorum quam martyrum choris, quia et horum fortitudinem, et illorum præclaruin zelum sunt imitati. 11. Lictores autem assumpserunt sancti Longini caput deferendum ad Pilatum, qui in gratiam Ju dæorum cædem istam mandarat, accepta ab eisdem pecunia inductus. Ut vero Hierosolymam advene runt, jussit Pilatus illud exhiberi Judæis mortem sancti sitientibus, multo auro eamdem vendens jam assuetis innocentem sanguinem pecunia emere. Posthæc mandavit extra urbis portam abjici sa crum caput, terribile dæmonibus, amabile angelis, elementis cunctis admirandum. Jacuit igitur ante portas tanquam thesaurus aliquis inviolabilis (f), et quamvis multus ibidem fimus esset, incorruptum servatum est pretiosissimum margaritum, atque ibi sepulturam habuit: imo ipse Gimus eidem pro arca ad tempus fuit, longanimiter agente Deo, et pro vide disponente, ut opportuno tempore illul rev6 lans, suum erga hominės amorem manifestius de clararet. Ms. etc., quæ ut clariora essent nonnihil immutavi, librario imputans quod festinanti excide rit aliquid. (f) Citata sub nomine Metaphrastis Acta: Velut 12. Etenim vidua ex Cappadociæ regione, cor perpetuo apparentem quamdam facem iis qui trans ibant cernendam præbebat ante civitatem, et in sterquilinio jacentem tanquam in domo regia cene. servatam tuto protegebat. ›

HESYCHII PRESBYTERI poreis oculis amissis, Ode superavit infirmitatem, et cum unigenito filio suo Jerusalem advenit, spe- rans se sacra adorantem loca visum deperditum recuperaturam. Ut igitur filii sui manu deducta collegit Sucre terræ pulverem, eosque oculis cepit studiose applicare, si forte in iis reperiret colly- rium visui reparando idoneum ; subito ex inproviso morbus puerum invasit, maternoque abstulit e complexu. Itaque geminatæ sunt ei tenebræ, ac pene ad extrema deducta est, intolerabilis infortu- nii succumbens calamitati : miserabiles autem vo- ces ad Deum jactans : Usquequo, inquit, Domine, oblivisceris in finem? Usquequo avertis faciem tuam a me? Usquequo ponam consilia in anima mea, dolores in corde meo die ac nocte? Respice, ex- audi, miserere mei, Domine Deus meus : illumina B oculos meos nequando propter mœroris et luctus magnitudinem absorbear`a morte. Domine, num sola ego super terram peccatrix, quod in tam seve- rum adducar judicium? Certe non ego pejor sum meretrice, quam suscepisti tibi unguenta afferen- tem. Me vero infelicissimam et oculorum lumine, et unigenito filio privasti: neque ullubi relata est salutis spes. 13. Tali tamque inconsolabili in luctu cum per- severaret misera, apparuit dormienti B. Longinus, et quidquid circa se gestum esset eidem manifesta- vit : Ego, inquiens, Longinus centurio sum, qui sub cruce Dominum Jesum Christum vere Dei Fi- lium esse confitebar : notum igitur sit tibi, quod Pilatus falsi criminis me accusans Cæsarem inter- pellavit, cujus jussu resectum mihi caput est, et buc delatum, atque extra civitatem projectum con- ferentibus in hoc ipsum pecunias Judæorum pue- ris. Sub sterquiținio itaque sepultum illud est, ut tibi servaretur sors illa ad sanitatem plurimorum : statim quippe ac revelaveris indicatum tibi thesau- rum, oculos tuos recipies, deinde et puerum tibi vivum sistam cum gloria, unde non mediocre sola- men luctus tuus accipiet. 14. Talibus verbis consolata simul et roborata mulier, utpote fidelis non minus quam generosa, petiit ad locum diduci, in quem deportari fimum a suis ductoribus dedicit, qui et ipsi fideles erant : cumque eo advenisset, continuo cepit manibus scalpere, et Dei agente providentia celeriter repe- rit venerandum caput, et solis radios intuita est : ipsum vero complectens ac studiose abluens et un- guentis condiens pretiosis, regressa est in civita- tem, secum in suum hospitium deferens inæstima- bile margaritum. Nocte vero sequenti rursum ei sanctus Longinus astitit, ad latus suum habens il- lius Alium splendidum ac subridentem et velut nu- Α δοκῶν χώρας υπάρχουσα, μονογενούς τέκνου μήτηρ, τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ σώματος ἀποβαλοῦσα, πίστει τὸ πάθος νικήσασα, μετὰ τοῦ μονογενούς τέκνου τὴν Ἱερουσαλήμ κατέλαβεν, ἐνθάδε προσδοκῶσα τη προσ κυνήσει τῶν ἁγίων τόπων τοὺς ὀφθαλμοὺς ἀπολαβεῖν. Ὡς οὖν χειραγωγουμένη ὑπὸ τοῦ ἰδίου τέκνου συν ῆγεν τὸν χοῦν τῆς γῆς, καὶ τοῖς ἰδίοις ὀφθαλμοῖς ἐσκέπτετο καταπλάσασθαι τοῦτον, ἴσως ἐν αὐτῷ εὐ- ρίσκειν προσδοκῶσα τοῦ φωτὸς κολλύριον πρὸς τὸ ἀναβλέψαι, ἀθρόον ἐπῆλθεν νόσος τῷ μονογενεῖ αὐ τῆς υἱῷ, καὶ ἀφήρπασεν αὐτὸν ἐκ τῶν μητρικών χειρῶν. Τότε διπλοῦν αὐτῇ τὸ σκότος τῶν ὀφθαλμῶν ἐπῆλθεν, καὶ τελείως ἀπεσβέννυτο τῷ δριμυτάτῳ πάθει τῆς συμφορᾶς· ἡ δὲ οἰκτρὰς φωνὰς βοώσα, πρὸς τὸν Θεὸν ἔλεγεν· Εως πότε, Κύριε, ἐπιλήση μου εἰς τέλος ; ἕως πότε ἀποστρέφεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ' ἐμοῦ; ἕως τίνος θήσομαι βουλὰς ἐν ψυχῇ μου, ὀδύνας ἐν καρδίᾳ μου ἡμέρας καὶ νυκτός ; Επί- βλεψον, εἰσάκουσον, ἐλέησόν με, Κύριε ὁ Θεός μου, καὶ φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου, μή ποτε ὑπὸ τῆς ρισσοτέρας λύπης καὶ ὀδύνης καταποθῶ εἰς θάνατον. Κύριε, μὴ μόνη ἐγὼ ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτωλός τυγ χάνω, ὅτι τὰς δίκας ταύτας δρυμυτάτας εισπράττο μαι ; Δέσποτα, μὴ χείρων εἰμὶ τῆς πόρνης, ἣν προσ εδέξω μύρον σοι προσκομίζουσαν, ἐμὲ δὲ τὴν ταλαίπωρον μόνην καὶ τὸ φῶς ἐστέρησας, καὶ τὸν μονο γενῆ μου υἱὸν ἔλαβε;, καὶ οὐκ ἔστιν μοί ποθεν ἐλπὶς σωτηρίας. ιγ'. ὡς δὲ ἦν ἐν πολλῇ θλίψει καὶ ἀπαραμυθήτω πένθει, φαίνεται αὐτῇ καθ᾽ ὕπνον ὁ μακάριος Λογγί νος, καὶ πάντα αὐτῇ τὰ καθ᾿ ἑαυτὸν διηγήσατο. Εγώ είμι, λέγων, Λογγίνος ὁ Εκατόνταρχος, ὁ ὁμολογή σας ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χρι στὸν, ὅτι ἀληθῶς Θεοῦ υἱός ἐστιν οὗτος· ὅθεν ἀπὸ καλύπτω σοι, ὅτι Πιλάτος κατ' ἐμοῦ ψευδή δημηγο ρήσας ερεθίζει τὸν Καίσαρα, καὶ ἀποτέμνει μου την κεφαλὴν, καὶ ἐνταῦθα κομίζει, καὶ ῥίπτει ἔξω της πόλεως, Ἰουδαίων δὲ παῖδες (8) χρημάτων ὠνῇ καὶ τοῦτο συνεφώνησαν. Κόπρος τοίνυν πλείστη αὐτ σεσώρευται, ὥστε σοι ἔδει φυλαχθῆναι τὸν κλῆρον τοῦτον πρὸς ἰατρείαν ἅμα γὰρ αὐτὴν ἀνακαλύψει, τοὺς ὀφθαλμούς σου ἀπολήψει, εἶθ' οὕτως παραστήσω σοι καὶ τὸν παῖδα ζῶντα μετὰ δόξης, ὅτι σου τὸ πέν θος οὐ μετρίως παρακαλέσει. ιδ. Τούτοις οὖν τοῖς λόγοις παρακληθεῖσα ἡ γυνή, ὁμοῦ καὶ νευρωθεῖσα ὡς ἀνδρεία καὶ πιστή, πρὸς τὸ ἔργον ἠπείγετο, χειραγωγηθεῖσα πρὸς τὸν χῶρον, ἐν ᾧ κόπρον σωρευθῆναι ἐμάνθανεν παρὰ τῶν αὐτὴν οδηγούντων, καὶ αὐτῶν πιστῶν ὄντων ἤδη δὲ φθα - σάντων εἰς τὸν προκείμενον τόπον, ἄρχεται ορύσσειν ταῖς ἰδίαις χερσίν· ὅθεν προνοίᾳ Θεοῦ τάχιον εὑροῦσα τὴν τιμίαν τῷ θεῷ κεφαλὴν, παραχρήμα τὰς ἡλις- κὰς ἀκτῖνας ἐθεάσατο. Περιπτυξαμένη δὲ καὶ πλύ νασα μετά πάσης σπουδῆς, καὶ μύροις ἐντίμοις ἐπ- αλείψασα, επανέρχεται ἐπὶ τὴν πόλιν, φέρουσα πάν τίμιον καὶ ἄσυλον μαργαρίτην, Ενθα ἐξενίζετο. Και δὴ τῇ ἐπιούσῃ νυκτὶ πάλιν ἐπιστὰς αὐτῇ ὁ μακάριος (8) Usitato Hellenismo pro Græcis ipsis : sic γραφέων παῖδες, τῶν ἰατρῶν παῖδες, medici sunt, ctores, etc.

Λογγίνος ἔχων τὸν αὐτῆς υἱὸν παρὰ τὴν ἑαυτοῦ πλευράν, λαμπρὸν καὶ μειδιώντα, καὶ ὥσπερ νυμ φίου στολὴν ἔχοντα, λέγει πρὸς αὐτήν· Γύναι, ἴδε, ὃν ἐπόθεις, οὗτός ἐστιν ὁ μονογενής σου υἱός, ὃν ἀρε πασθῆναι τῶν σῶν χειρῶν ἐνόμισας· Θεὸς δὲ αὐτὸν ἐλευθερώσας ἐκ τοῦδε τοῦ φθαρτοῦ καὶ προσκαίρου βίου εἰς τὴν ἄνω βασιλείαν ἐστράτευσεν. Καὶ νῦν σὺν ἐμοὶ ἔχω αὐτὸν, παρὰ γὰρ τοῦ Σωτῆρος ἔλαβον αὐτὸν, καὶ τῆς ἐμῆς δεξιᾶς οὐδέποτε ἀποστήσεται. Οθεν τοίνυν λαβοῦτα τὴν ἐμὴν κεφαλὴν καὶ τοῦ σοῦ παιδὸς τὸ σῶμα ἐν μιᾷ λάρνακι παράδος, καὶ μηκέτι τὸν μονογενή σου υιον δάκρυε· μεγάλη γὰρ αὐτῷ σὺν ἐμοὶ δόξα δεδώρηται παρὰ τοῦ φιλανθρώπου Θεοῦ, καὶ βωμὸς ἱερὸς, καὶ θυσίαι μυστικαὶ καὶ πολυύμνη τοι χορείαι, καὶ πανηγύρεις πάνδημοι, ἄλλα τε πολλὰ πρὸς τούτοις, ἃ οὐ δυνατὸν ἐπὶ τῆς γῆς τελεῖσθαι ἐν οὐρανῷ δὲ ὁ ὀφθαλμὸς οὐκ οἶδεν, καὶ οἷς οὐκ ἤκουσεν, οὐδὲ ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη, ἅπερ ἡμῖν ὁ Θεὸς ἔργῳ καὶ λόγῳ τὴν πρὸς ἡμᾶς ἐνδειξάμενος ἀγάπην, παρεσκεύασεν. κ'. Τούτους τοὺς λόγους ἡ τοῦ νεανίσκου μήτηρ ὡς Ἱεροπροφήτου δεξαμένη προστάγματα, εὐθέως ἀναστᾶσα εἰς τὴν πατρίδα ὥρμησεν· ἔλαβεν δὲ καὶ τὴν πάντιμον καὶ ἱερὴν κεφαλὴν τοῦ ἁγίου Λογγίνου λείψανον, καὶ ἀπέθετο φαιδρῶς καὶ περιχαρῶς, καθὼς αὐτῇ προσέταξεν ὁ ἅγιος Λογγῖνος ἐν χώμῃ. λεγομένη Σανδράλης (ἐκεῖθεν γὰρ ἦν ὁ ἅγιος Λογγι νος) πρὸς ἑαυτὴν ἀναφωνοῦσα καὶ λέγουσα ἐν τῇ καρδίᾳ, καὶ τῇ γλώττη κηρύττουσα· Οἶδα μὲν, ὅτι τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεὸν, πάντα συνεργεῖ εἰς τὸ ἀγα θόν. Οφθαλμοὺς ἐζήτουν σαρκὸς, σὺν αὐτοῖς δὲ καὶ τοὺς τοῦ Πνεύματος ἔλαβον· ἐλύπει με ζημία τέκνου, ἀλλ' ἰδοὺ τὸν κληρονόμον έχω μετά δόξης βασιλικής, τῷ Θεῷ παριστάμενον πορφυροφόρον τον νεανίαν ἀναρῶ, πολυευπρεπῆ κατοπτεύω τὸν μείρακα. Αστε ροπρόσωπος ὁ παῖς, καὶ τῇ μητρὶ προσγελῶν, καὶ παρὰ τὴν πλευρὰν Λογγίνου ἀστράπτων, ὡς φωσφό ρος παρὰ τὴν ἡλιακὴν ἀκτῖνα, πολλάκις μὲν νύκτωρ πολλάκις δὲ μεθ' ἡμέραν φαινόμενος, καὶ οὐ κατ' ὄναρ μόνον, ἀλλὰ μὴν καὶ φανερῶς ἐμφανίζεται μοι μαρτύρων τρόπῳ· κλῆρος δὲ αὐτοῦ μετὰ προφητῶν, καίτοι βίον τῶν προφητῶν οὐ ζήσαντος, καὶ μετὰ Λογγίνου σταυροφορεῖ, καὶ τὸ σεμνὸν τῆς τῶν οὐρα νῶν βασιλείας ἐπιφέρεται τρόπαιον, καὶ μεταξὺ ἀγ γέλων κηρύττει, τὸ καὶ μέσον τοῦ δήμου τῶν ἀρχ αγγέλων κέκραγεν. Αληθῶς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος, ὡς Λογγίνου μαθητής. Όσα τε τὰ Σεραφίμ Λογγίνῳ παραχωρεί δοξάζειν (καὶ οὐκ ἀντικρούει τὰ Σεραφίμ καὶ Χερουβίμ ὑμνολογοῦσιν) φθέγγεται καὶ αὐτὸς φωνὴν ἱερὰν, ὑμνολόγον, τροπαιούχον, μυστικήν, ἐπινίκιον· 'Αληθώς Θεοῦ γιός ἐστιν οὗτος· καὶ ἔστιν καὶ ἔσται· ὅπερ γὰρ εἶχεν πρὸ τῶν αἰώνων, καὶ εἰς αἰῶνας ἕξει. Αὐτὸς παλαιοί τοὺς αἰῶνας, μένει δὲ η χώμη. Σανδάλῃ τῇ μετά Λογγίνου σταυροφορῶν λευκοφορῶν· ἰ ptialem vestem ludunum, qui et dixit: Muller, ecce quem dilexisti: iste est filius tuus unigenitus, quem tibi ereptum arbitrabare: cum Deus ab hac mo mentanea ac peritura liberatum vita, in regnum cœlorum eum ascripserit. Et nunc mecum habeo illum: a Salvatore enim accepi illum, neque a dextera mea unquam recédet. Igitur caput meum accipiens, et cum filii tui corpore unam in arcam condens, haud amplius plora velut amissum, cui a clementissimo Deo magna mecum donata est gloria, ut et altare et mystica sacrificia et celebres chores, et populosæ conciones, et alia adhuc plurima ei mecum deferantur, quibus in terra frui non potuis set: quod vero in cœlis nobis præparaverit, non verbo duntaxat, sed reipsa suum erga nos amorem declarans Deus, id vero neque oculus vidit, neque auris audivit, neque in cor hominis unquam ascen dit. 15. Hos sermones ut pueri mater audivit, tan quam si divini alicujus prophetæ suscepisset man data, sic consurgens continuo in patriam remeavil, et acceptum sancti Longini venerabile caput magna cum letitia atque splendore reposuit, sicut sanctus blandaverat is vico, qui Sandralis nominatur (g) illinc enim oriundus erat sanctus Longinus: sibi que ipsa dicebat in corde, et lingua aliis prædica bat Nunc scio vere quia diligentibus Deum omnia cooperantur in bonum. Oculos quærebam carnis, et cum iis etiam visum in anima spiritualem recepi allixit me calamitas filii, et ecce hæredem habeo cum gloria regia Deo assistentem: video juvenem indutum purpura et multo decore adornatum. Side reo vultu resplendens puer ecce ut matri arridet suæ, et ad latus Longini velut lucifer ad radios so lares refulget. Etenim sæpe noctu, sæpe per diem apparens, neque id in somnis, sed manifesta in spe cie, se mihi ostentat martyrum in modum: sore autem illius inter prophetas est, etsi prophetarum vitam non vixerit; et (k) crucem cum Longino ba julans, adorandum coelorum regno trophæum effert, atque inter medies angelos prædicat, inter archan gelorum ectus exclamat, Lanquam germanus Lon gini discipulus. Vere Filius Dei est iste. Quantum vero Seraphim permittunt Longino Deum glorifl care (neque enim divinas laudes canentibus obstre punt Cherubim Seraphimve), tantum auditur etian ipse, sanctam, melodicam, triumphalem vocem ef fereas: Vera Filius Dei est iste. Est utique et erit Dei Filius quod enim habuit ante sæcula, etiam in omnia sæcula ventura habebit: ipse antiquat' secula, et citra senium indeficiens perseveral: re Quæ præparavit Deus suam erga nos chari. tatem verbo opereque declarans: hæc nempe fe stinanti interpreti exciderunt. (g) Mss. Medicrum et Venetum Simili phrasi utuntur jam citata mss. at ms. Berodianum, cum quo habemus collatum Mediceum, Candidis indutus vestibus. › est

αὐτὸς ἀπαλαίωτος, ἡ γὰρ βασιλεία αὐτοῦ βασιλεία αἰώνιος, καὶ ἡ ἐξουσία αὐτοῦ εἰς τὸν αἰῶνα οὐ δια φθαρήσεται. ις'. Ἐγὼ Ησύχιος πρεσβύτερος Ἱεροσολύμων πολλὰ ἐρευνήσας, μετὰ πολλοῦ καμάτου ήδυνήθην εὑρεῖν τοῦ ἁγίου Λογγίνου τοῦ Εκατοντάρχου, τοῦ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ εἰπόντος, Αληθώς Θεοῦ Υἱὸς ἦν οὗτος, τὸ μαρτύριον· εὗρον δὲ αὐτοῦ ἐν σχεδαρίῳ ἐν τῇ βιβλιοθήκῃ τῆς ἁγίας Αναστά σεως, καὶ συνέταξα αὐτοῦ τὴν ὁμολογίαν μετὰ καὶ τοῦ ἐγκωμίου. Λαπὸν οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον πιο στωθήτωσαν, ὅτι οὗτός ἐστιν ἀληθῶς ὁ ἅγιος Λογγί νος ὁ 'Εκατόνταρχος, ὁ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ὁμολογήσας αὐτόν· οὗ τῇ πρεσβείᾳ καὶ παρακλήσει διαφυλαχθείησαν ἅπαντες, οἵ τε ἀναγινώσκοντες αὐτὸ καὶ οἱ ἀκούοντες, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος, καὶ ἡ βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Οσοι περὶ τὴν ἑορταστικήν. Γ. gaum namque ipsius æternum est, et potestas ipsius în æternum non minuetur. 16. Ego Hesychius presbyter Hierosolymorum, multum solliciteque scrutatus, vix demum, nec abs que maguo labore potui invenire aliquid de sancto Longino centurione, qui ad crucem Christi dixit Vere Filius Dei erat iste: inveni autem martyrium ejus in libello conscriptum in bibliotheca Sanctæ Resurrectionis, et ipsius confessionem cum elogio composui. Denique credant omnes, qui timent Do 'minum, quia hic est vere sanctus Longinus centu rio, qui sub cruce Christi ipsum confessus est cujus intercessio ac patrocinium custodiat omnes sive legentes sive audientes in Christo Jesu Domino nostro, cui est gloria, virtus et regnum Patris, Fi lii, et Spiritus sancti, nunc et semper, et in sæcula sæculorum. Amen. (FABRIC. Biblioth. Græca, t. VIII, 320.) Leontii, episcopi Neapoleos sive Hagiopo.eos, n Cypro insula, sæculi septimi initio, Mauricio imperante clare, Sermo in Simeonem, quando is Dominum in ulnas suas excepit. Græce ex codice Seguieriano cum Latina Combefisii versione tom. I Auctarii novi Bibl. Patrum, Paris. 1648, pag. 681. In diem festum media Pentecostes. Græce et Latine, ibid. p. 701 In idem festum et in cæcum a nativitate, nec non in illud: «Nolite judicare secundum faciem,» Græce et Latine, cum Combefisii versione et notis, ibid. p. 719; Latine etiam in Bibliotheca Combefisii concionatoria et tom. IX Bibl. patrum Lugd. p. 718 In synodo vi, act. 4, Leontius, Cypri episcopus, traditur scripsisse olla tyxwpiz Apud Simlerum male Nicopoleos, et Baron. ad quid imaginem Christi sanctorumque depingi ad an. 594, 5 Constantiæ Cypri. S. in cod. Coislin. 105, n. 34. V. Montfauc. Bibl. Col. p. 180. HARL. De codd. Paris. paulo ante vidimus. Juvat vero hic aliorum, in quibus reperiri dicuntur hu jus Leontii opuscula, codicum notitiam dare. Neque tamen ubivis distinguuntur. In cat. codd. Angliæ etc. I, pag. 32, n. 234, sub fin., et pag. 34, n. 241, in cod. Barocc. Leontii, presbyteri, Hom. in Mesopen tec. p. 28, inter codd. Barocc. n. 199, Leonti presbyteri Homiliæ in festum Palmarum; in Jo bum; in proditionem Domini, et in Mesopentecost., et tres priores tom. II, pag. 435, n. 5859, inter codd. Gale, ubi vocatur Leontius, Cpolitanus. tom. I, p. 150, inter codd. Bodlei. n. 2877, 28, Lenn tii, Cypri archiepisc. brevis Apologia, demonstrans, mus. Inter codd. Gale tom. II, Cat. n. 5959, Leon tius, De imaginibus. In Bibl. Vaticana Leontii, episcopi Cypri, Opuscula. (Montfauc. Bibl. Bibl. mss.-1, p. 134. B.) In cod. Escorial. Serm. in Me sopentec. de cæco a nativit. et in illud, Ne judice tis secundum faciem, teste Pluero in Itin. per Hisp. p. 180. Mosque in Bibl. synodali, cod. 5, Leontii. xpеobutépoυ KuyavTIVUTÓREws, in Mesopentero sten, in cæcum a nativitate, et in Petrum ab He rode in carcere detentum: inc. Toiç pilovat, etc. et ibid. in fine ejusdem Aoyos in Pentecosten: inc. Matthæi Noril. cod. Mosq. p. 8. HARL. Hanc leges inter Opera Leontii Byzantini bu jus Patrologiæ t. LXXXVI.

καὶ πανηγυρικούς λόγους εἰς τὴν μεταμόρφωσιν τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν. Εἰς τὰ προφωτίσματα, εἰς τὰ βάϊα καὶ εἰς τὴν ἔγερσιν τοῦ Λαζάρου. 5. Λεοντίου πρεσβυτέρου καὶ ἡγουμένου τῆς μονῆς τοῦ ἁγίου Σάβα τῆς Ῥωμαίων πόλεως εἰς βίον καὶ θαύματα τοῦ ὁσίου Πατρὸς ἡμῶν Γρηγορίου τοῦ ᾿Ακραγαντίνου κατὰ Ἰουδαίων λόγου ὑπὲρ τῆς Χριστιανῶν ἀπολογίας 245 Τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, ἀρχιεπισκόπου Αλεξανδρείας, εἰς Πέτρον τελώνην. Αξιον καὶ ἁρμόζον τῷ προειρη et sermonem In indice Allatiano ad Leontium refertur Laudatio. S. Jobi (duplex sub Leontii, sed CPol. presbyteri, nomine homilia in Jobum ms. in bibl. Vindob. vide Lambecium, tom. IV, p. 68, 69). FABR. In cod. 116, n. 6, Leontii, presbyteri CPolit., Orat. in Jobum, habita feria secunda sanctæ et magnæ nebdomad.; et iterum n. 10 Orat. in Jobum, habita feria quarta ejusd. hebdom., n. 10. ejusd. Orat. in proditionem Christi et in uxorem Jobi, habita feria v magnæ hebdom.; ac n. 13, ejus dem Orat. in passionem Christi et in Jobum, habita in Parasceve magnæ hebdomad., quas quatuor oratt. nondum editas esse censet Kollar. in nota p. 160 et n. 19 hom. in Pentec. et in cæcum a nativitate; ubi Lambec. p. 164 seq., acerbe invehitur in Combefi sium, et hunc, queritur, illam edidisse in tom. I Auctarii Bibl. Patrum, etc. p. 719-798. d. Par. cum variis ineptis conjecturis et pravis minimeque necessariis emendationibus, affirmatque totam illam Combetisii edit. cum pervetusto hoc cod. Cæsareo diligenter et curate esse conferendam atque exempla quædam affert: sed de animo calamoque in Combefisium iniquo et mordaci. V. Kollar. not. p. 169. - In cod. Coislin. 105, Leontii, episcopi Neapolis, in Cypro, Sermo in Simeonem (V. Montfauc. Bibl. Cois lin. p. 180, n. 34). HARL. In magnam Parascevem et in passionem Christi. (Lambec. ibid. pag. 69 seq.) [p. 162, ed. Kollar.] In Petrum. In proditionen Christi et uxorum Jobi. (Lambec. p. 69.) [p. 162. Koll.] In Domini resurrectionem. Ηæc est, quæ inter sancti Chrysostomi Homilias legitur, tom. VII edit. Savil. p. 334. Incipit: "Hon the TVεU patiks navyúpew; (4*) FABR. Mediolani in B. Ambros. Leontii CPolitani, Or. de Lazaro et Encomium in synaxin B. Virg. Mariæ. V. Montfauc. B. biblioth. mss. 1, p. 500, D. HARL. In eadem synodo VII, tom. III Binii pag. 560, Leontius Cypri episcopus affirma tur scripsisse Vitam Joannis eleemosynarii, archiepiscopi Alexandrini, defuncti anno Christi 616 (Vide Pagium ad annum Christi 620), quæ Græce ms. in bibl. Cæsarea, teste Nesselio parte v, pag. 16) et in codice Colbertino 505, quem Cangius evolvit. Citatur ab Allatio lib. De purgatorio, p. 732, interpolata et Latine tantum exstat apud Rosweidum, lib. 1 De Vitis Patrum; Suriumque ac Bollandum 23 Janvar. et Vitam Simeonis toυ Gaλo sive simplicis, quæ Græce itidem obvia in bibl. Cæsarea teste eodem Nesselio, parte v, p. 43 Latine apud Surium, 1 Julii. At Vita S. Gre gorii Agrigentini episcopi, auctorem habet Leontium presbyterum et abbatem monasterii Saba, Exstat Græce in codice Colbertino 1677, et Latine atque interpolata sine auctoris nomine habetur apud eum dem Surium 22 Nov. FABR. In cod. Colbert., 1677, secundum Montfauc. B. Bibl. mss. t. II, p. 952 A, continetur alius liber, Gallice scriptus. In Montfauc. Bibl. Coist, non reperi: nam quæ p. 186, de cod. 112, sive Collect. rerum moralium dicuntur, huc non pertinent. Sed amplius inquirere, haud vacat. Est in codd. Parisin. de quibus supra, et in cod. Escorial. teste Pluero in Itiner. per Hisp. p. 180, et leste Montfauc. in Bibl. bibl. mss. I, p. 143 A; in cod. Vatic. 4767. - Roniæ in bibl. Basil. cod. 701 (I, pag. 199. A.) HARL. Affertur et in jam dicta synodo VII, fragmentum ex Leontii, Cyprii, Græce et Latine tom. Vll Concilior. edit. Labbei, pag. 236; tom. III Binii, pag. 556. Idem fragmentum in ms. codice bibl. Exstat inter Opera S. Chrysostomi, t. V, In cod. 44. n. 46. in Lambecii comm. IV, pag. seqq. Inc. javo, etc. Est vero narratio de Petro quodam divite et avaro publicano, qui a summa inhumanitate et tru culentia ad summam erga pauperes misericordiam viteque sanctitatem conversus dicitur, desumpta ex Vita S. Jo. Eleemosynarii, quam conscripsit Gr. Leontius Neap. Cypri episcopus. Kollar. autem in nota B. Gemina, ait, in Cæsareis codd. hujus Vitæ apographa servantur, › unum apud Lambecium, lib. VI, cod 43. 1; alterum autem cod. 19. n. 12. [p. 575 seqq. ubi conf. Lambec.] Narratio pariter ipsiusmet S. Jo. Eleemosynarii de Petro, eujus hic fit mentio, altero etiam exemplo habetur lib. vur, eod. 15, n. 29, p. 492. Sed in vol. VIII, cod. 13. 1, est Leontii Historia vitæ S. Symeonis abbatis, de qua mox agetur. In cod. vero Coislin. 105. (non 505) est Leontii Sermo in Simeonem teste Montfauc., Bibl. Coislin., p. 180, n. 34. De vita S. Jo. Ele emosyn. in codd. 64 et 65 ábbat. S. Theodorici prope Remos, auctore eod. Montfauc. in D. Bibl. mss. II, p. 1234 E; et ibid. 1, p. 73 C. in bibl. Vatic, ex interpretat. Lat. Anastasii Bibliothecarii; Græce Florent. in cod. monast. B. Mariæ in ejus fine quædam, a Leontio prætermissa esse, prodidit Montfauc. in Diar Itat. p. 372. Aad. supra de codd. Paris. HARL. Apud Lambec. Vill, cod. 13, uti jam paulo ante monuimus: et Kollar. in nota ex cod. in quit, Vaticano signato n. 819, collatam cum ea, quæ est apud Surium, Græce et Lat. ediderunt Hagiographi Antverpiens. ad d. 1 Jul., tom. 1, ejusd. mensis pag. 136 seqq. et Lambec. in nota 4. Able gat lector. ad Bollandi atque Henschen. Prolegg. ad Vit. Joan. Eleemosynarii, in tom. II Sanctor. m. Jannar. p. 496 seqq. Florentiæ in cod. Laur. 9, n. 2, plut. 11. V. Bandin. Cat. cod. Gr. Laur. I. p. 504. HARL. Haue leges in fronte Operum S. Gregorii Agri gentini, hujusce Patrologiæ t. XCVIH, p. 577.

Ἔχομεν βίβλον ἐπὶ χεῖρας τοῦ μακαρίου Λεοντίου ἐπισκόπου Νεαπόλεως τῆς Κύπρου, καὶ ἀξιοῦμεν ἀναγνωσθῆναι αὐτήν ἐν μιᾷ τῶν πολέων Κύπρου, Cæsarem exstat Grace, teste Lambecio, tom. V, p. 137 Habes et in Horto crucis Jacobi Gretseri. Aliud Latine habetur in limine tomi secundi supplement. Bibl. pa trum Morelliane, Paris. 1639 ex Antiquis Lect. Canisii tom. V, part. 1, p. 200-202. Meminit illius Leontiani adversus Judæos scripti etiam Jo. Damascenus Oral. de imagg. et Euthymius in Panoplia. Leontii hujus Cyprii Hapalliwy sive Locorum communium theologicorum libri duo, alter Olwv, alter Tv dv6pwxive, nondum in lucem prodierunt, etsi alter, tow swivwv, fuit apud Franciscum Turrianum, ut testatur ipse lib. 1 De hierarchicis or dinationibus ministrorum Ecclesiæ, c. 12; et lib. v Defensionis epistolarum pontificum, cap. 20, quod observatum doctissimo Colomesio in Paralipomenis de scriptor. eccles. qui putat etiam, his Leontii locis communibus usum Joannem Damascenum in suis Parallelis, quæ in Incem protraxit Michael Le Quien in Præclara sua, quam publi cavit, Damasceni editione. Leontium in locis communibus de origine animarum laudat Sirmondus, tom. II Opp. pag. 456. Præter Leontium et Damascenum locos communes, e S. Scriptura et antiquis Ecclesiæ doctoribus decerptos, scripsere S. Maximus et An donius inde dictus Melissa. Inter Latinos Beda (tom. VII, p. 370-458, et Anglosax. in bibl. Bodlei.) ac Defensor quidam in Seintillis, in Ursini, nutritoris sui, gratiam scriptis excusisque Antwerpiæ 1550, Venet. 1552, atque inde Colonia. Tum Joannes, abbas, quem ex codice bibl. montis Cassini descripsisse se refert Jo. Mabillonius in Museo Italico p. 123. Omitto Thomam Hibernicum, aliosque recentiores. Leontii Commentarios mss. in Joannem memorat Maldonatus ad Joannis VII, ubi refert, in illo codice fuisse historiam adulteræ, sed obelo notatam. Oratio in laudem S. Epiphanii memoratur a Theodoro Studita in Aptirrhetico se cundo, p. 130, tom. V Opp. Sirmondi. Sive p. 290, ed. Kollar. in cod. CCXLVIII, u. 9. Est quoque in cod. Taurin. CC. nr. 41. V. cat. codd. gr. Tanr. p. 300. În aliis etiam codd. ut supra jam observavimus. HARL. (Canisius, Antiq. Lection., t. 1, p. 793.) Plurimis operibus quanquam notissimus debuit esse Leontius Cyprius, errarunt tamen viri docti circo episcopalem quam tenuit sedem, tempus quo vixit, et opera quæ dedit in lucem. Illum primo Salaminensem, quæ totius insulæ metropolis est, faciunt episcopum tum Barenius tum Possevinus; sed Sigebertum Gemblacensem nec concilium Nicænum secundum observaverant viri ere ditissimi; quippe legati papæ Adriani dicunt in concilio Nicæno ipsos ad manus habere librum Leonti Neapoleos Cypri praesulis, et postulant ut legeretur. Sigebertus autem ipsun Neapolis Cypriorum episcopum, testiomonio cui refragari non licet, confirirat. Errori locum dedit quod sæpius scriptoris illius non indicatur sedes episcopalis nisi in voce ambigua in una civitatum Cypri; sed inde potius debereut concludere Critici aliam sedem indicari quam Salaminensem, cujus præsul insulæ primatum obtinebat. Tempus quo vixit, male referunt plurimi ad Mauricium imperatorem, sive ad extrema saculi sexti; nam pervenit usque ad Heraclium, ideoque ad annum 630, vel circiter. Errarunt multo pejus eruditi circa ejus opera. Primo quanquam Sigebertus siluerit de Vita Sali roû Zadoù, quam scripserat Leontius, &idem indohits tam facit concilium Nicænum; sed mirare, vocem saλou non intelligens qui varia Leontii ex Græcis Latins reddidit, Anastasius Ecclesiæ Romanæ bibliothecarius, interpretatus est Turbationem et quod multo peju est, asseverat Leontium Turbationes propter Christum cirea ea tempora in Ecclesia factas scripsisse; adde, quod acturam operis deperditi defleret Baronius; quippe quisnam alius res gestas sub Mauritio sit prosecutus habes ex actis concilii Nicæni. Sed hactenus incompertum nobis opus vel latet vel excidit incognituin. Doleo annalista celeberrimo tot excidisse sphalinata; quippe primo Salaminensem facial episcopum et primatem insulæ qui fuit tantum episcopus Neapoleos Cypri: secundo qui tueri velit senten tiam suam auctoritate concilii Nicæni, in quo diserte Leontius dicitur episcopus Neapoleos; denique quod Historiam calamitatum Ecclesiæ sub Mauritio defeat tanquam deperditam, quæ nusquam exstitit; quippe 、 Stulti sive Insani Vita, quam descripsit Leontius, ab Historia calamitatum Ecclesiæ est plane diversa. Secundo scripsit Leontius Vitam Joannis Eleemosynarii Alexandrini præsulis. Circa hanc Vitam doo sunt observanda: Primo illam servari in eodice 19 bibliothecæ Cæsareæ non solumn Latino idiomate, # Concil. Nic. 11, an 887. act. 4. Baron. ad 504. n. 31.

LEONTI NEAPOLIS CYPRI EPISCOPI Λεοντίου ἐπισκόπου Νεαπόλεως τῆς Κύπρου, Λόγος εἰς Συμεῶγαι, καὶ ὅτε ἐδέξατο τὸν Κύριον. εἰς ἀγχάλας αὐτοῦ. Εὐφραινέσθωσαν οἱ οὐρανοὶ, καὶ ἀγαλλιάσθω ἡ γῆ. Δίκαιον γὰρ ἐπὶ τῇ παρούσῃ θείᾳ καὶ Δεσποτικῇ ἑορτῇ, διὰ τῶν Δαυϊτικῶν, μᾶλλον δὲ θείων ῥημά- τῶν προοιμιάσασθαι" ἐπειδὴ χαὶ ὁ προφήτης Δαδὶδ, οὐχ ἀφ' ἑαυτοῦ, ἀλλ᾽ ἐχ Πνεύματος ἁγίου κινούμε- νος, τὰ τῆς μελῳδία: ἀπεφθέγξατο ῥήματα. Εἰς εὐ- φροσύνην δὲ καὶ πγευματικὴν ἀγαλλίασιν προσχα- λεῖται Δαδὶδ, διὰ μὲν τὸ εἰπεῖν, οὐρανούς " τὰς ἀγ- γελιχὰς δυνάμεις καὶ οὐρανίους" διὰ δὲ τῆς γῆς, ποὺς ἀνὰ πᾶσαν τὴν γῆν διεσπαρμένους ἀνθρώπους, Δηλοῖ τὰ ἐφεξῆς " Χαρήσεται γὰρ τὰ πεδία, καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς. Πάντως οὖν καὶ ταῦτα πεδία. πνευματικῶς καὶ ἀναγωγιχῶς χρὴ ἐκλαθεῖν. Ποίαν γὰρ χαρὰν δύναται φέρειν ἡ ἀναίσθητος γῆ, ἔτι δὲ χαὶ τὰ ἐν αὐτῇ, οἷον δένδρα παντοῖα, χαὶ τὰ πολλὰ εἴδη [γένη] τῶν βοτανῶν. Ἢ μᾶλλον ἔστι νῦν εἰπεῖν, ὡς πεδία λέγει, τὰ οἰονεὶ ἡ μερώτερα τῶν ἀνθρώπων Leontii gen Neapolis Cypri in Symeonem, quando is Dominum in ulnas suas suscepit (15 ). Latentur coli, et exsultet terra *, quum namque est, ut in divina hac ac Dominica solemnitate, a Davidicis verbis, seu. potius divinis exordium du- camus ; quando etiam- propheta David, non a se ipse, sed sancto alllatus Spiritu, suavis cantici verba proloeutus. est. Provocat autem ad letitiam ac spiritalem exsultationem, dicendo quidem colos, angelieas virtutes atquo ecelestes ; dicendo vero terram, homines toto terre ambitu sparsos : quod et sequentia ostendunt : Gaudebunt campi, et om- nia qua in eis sunt. Omnino ergo hos quoque cam- ) pos, spiritali ac anagogica ratione oportet accipere. Quod enim terra sensu carens gaudium ferre queat ? sed et contenta in ea, puta omnis generis arbores, ac herbarum mulie species. Vel nune polius dici possit, appellare campos, velut mansuetiora homi- num genera, aique ad spirilalem. sementem com- Finis libri quinti Ecclesiustic Historie Evagrii, eam ediderunt Anastasius Biblioth. jussu Nicolai I, circa. medium smeuli ix, sed et. Bollandus et. Hen- schenius. In Actis Sanctorum in codice M. S. Vindoboniensi legitur hic titulus : MÀ τῷ αὐτῷ ι8' Λεοντίου ἀρχιεπισχόπου Νεαπόλεως τῆς Κυπρίων νῆσου εἰς τὰ λειπόμενα τοῦ βίου τοῦ ἐν ἁγίοις Πατρὸς ἡμῶν. καὶ ἀρχιεπισκόπου ᾿Αλεξανδρείας Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, ὁ μὲν σκοπὸς εἷς ἔστιν, ἡμῶν καὶ τῶν πρὸ ἡμῶν φιλοπόνων xal ὁσίων ἀνδρῶν ὁ bmi τῇ παρούσῃ τοῦ ἀοιδίμου ἀνδρὸς τοῦ βίου διηγήσει, «oov ἔστι, τὸ πᾶσιν μὲν μίμησιν βεοφιλῇ xal ὠφέλειαν προσγενέσθαι, δόξαν τε καὶ μεγαλο- πρέπειαν τῇ ἁγίᾳ καὶ προσκυνητῇ Τριάδι ἀναπέμψαι. Hoc est: Mensis die duodecima. Leontii archiepiscopi Neapoleos bonis Cypri Historia (hxc vox enim, qux» deest in. Graeco, debet. suppleri) de residua Vita sancti Patris nostri et Alerandrüg archiepiscopi Joan. Eleemosynarii : Scopus noster est, eorum | qui nostro tempore aul ante nos vixerunt. studiosorum et sanctorum virorum et pracipue super vita prasenti memora bilis viri enarratione; ita ut ex. hoc omnibus quidem pia. fiat imitatio et utilitas, gloria autem. sancte et adorande Trinitati referatur. Secundo eum Joannes Eleemosynarius obierit an. 616, jure Leontio Cyprio qui ejus Vitam seripsit, annum 620, aut potius 650, assignavimus; quippe in Zgyptum facta est'irruptio Persarum anno 616. Captivitatem metuens Joannes archiepiscopus Alexandrinus fugam arripuit etin propriam patriam, hoc est, Cyprum reversus ibi animam reddidit. Porro, Orationes quinque adversus Judzos recitavit Leontius Cyprius. Unius fragmentum amplissimum legiturin actione quarta concilii Niceni (11), ad propugnationem cultus imaginum, a synodo merito lauda tissime ; quippe qui respondere conetur Jud:eis, Christianos Ieonolatras, velut idololatrie reos appellan- tibus. 2. Refert Lambecius (12) Fragmentum. ejusdem Leontii, quod habetur in eodice 248 bibliothece Ο- sarez, eujus titulus et principium : Aeoveíoo Νεαπόλτως Κύπρου ix τοῦ xav Ἰουδαίων λόγου περὶ τοῦ προσχυνεῖν τῷ σταυρῷ τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῖς εἰκονισμοῖς τῶν ἁγίων καὶ περὶ τῶν λειψάνων τῶν ἁγίων. Leontii Neapoleos Cypri episcopi ex Oratione contra Judezos de. adoratione crucis Christi, imaginum. δὲ reliquiarum sanctorum. Ἐάν po. ἐγκαλεῖς πάλιν, ὦ Ἰουδαῖε, λέγων ὅτι ὡς Θεῷ προσκυνῶ τῷ ξύλῳ τοῦ σταυροῦ, ete. δὲ mihi, o “πάτο, exprobras iterum: me cruci cullum. exhibere tanquam. Deo ; et revera. pal- mariura fuit argumentum Leontii, se nec crucem, nec imagines, nec reliquias sanctorum colere ut deos. Denique habetur hic Fragmentum ejusdem Leontii contra Hebrzos, qui prophetarum oracula, regnum Messi;e pacilicum doscribentia confutabant. * Ps], xcv, 2. (11) Concil. Nic. 11, apud Labb., p. 236. mulis illis quas similes edidisse testatur Constan- tinus Constantize episcopusact. $coucilii i1 Nicceni. Prodit se ubique recte de. cecononia sentientem.