Εἴσω τὸ προβόλαιον ἔχων πεφυλαγμένος ἦσο. Πρὶν ὧν ὠρανὸν γενέσθαι, λόγῳ ἥστην ιδέα τε καὶ ὅλα καὶ ὁ θεὸς δημιουργὸς τῷ βελτίονος. Αριστοτέλης καὶ Πλάτων τὴν ὕλην σωματοειδῆ καὶ ἄμορφον, ἀνείδεον, ἀσχημάτιστον, ἄποιον μὲν ὅσον ἐπὶ τῇ ἰδίᾳ φύσει, δεξαμένην δὲ τῶν εἰδῶν οἷον τιθή νην καὶ ἐκμαγεῖον καὶ μητέρα γενέσθαι. « 583 2. Πάσης ἀρετῆς βραβείοις ἀναδησα ἔκδοσις έκδοῦναι εἴσδοσις εἰσδοῦναι. 592 8. Χρηματοφύλακας. δισκο φύλακας, φύλακας τῶν κιβωτῶν sium in Harpocrationem, pag. 159, et notam in lo cum vi libri, cap. 7, pag. 255, quæ oraculum con tinet desumptum ex Herodoto, et ubi legere est hæc ad populum Argivum verba Hic evidenter quaestio est de insidiis objectis imprudenti viatori. Hæc acceptio etsi non videatur ad auream ætatem linguæ Græcæ refe renda, tamen a lexicis debuisset indicari. Col. 560 13. Sanctius his animal, mentisque capacius altæ Deerat adhuc et quod dominare in cætera posset. Natus homo est. Pronaque cum spectent animalia cætera terram, Os homini sublime dedit cœlumque tueri Jussit, et erectos ad sidera tollere vultus. Ovidius, Metamorp. l. 1, 76 Col. 561 14. Aɛvrépois aioloıç. Locutio ista, quæ tantillum olet paganismum, quæque secundis avibus Latinorum consonat, in usum devenerat, nec ideo ullo modo reputabantur fati vel pronosti corum fidei dediti qui eam usurpabant. Col. 564 6. Evidenter nihil aliud requirere est in hac incompleta phrasi quam secundam sectionem phrasis integræ. Ibid. 8. Hæc magni momenti quæstio de metaphy sica, si Christianos excipias, fere omnibus impervia Super eam satis diffuse sese exercuerat Origenes in secundo libro Principiorum, uti demonstratur ver sione Latina, tom. I, pag. 78, editionis Delarue, et quodam fragmento super Genesim quod sequitur. In sententiam insurgens totius ethnicorum philosophie, triumphum agit facilem de omnibus philosophis, ne Platone quidem excepto. Vide Timæum, pag. 49 et seq. editionis II. Stephani, tom. III. Tim. Locrianus, initio Vide Ciceronem, Academic., 1, 24: ‹ Neque mate riam ipsam cohærere potuisse si nulla vi contine retur, neque vim sine aliqua materia.» Et quæ se quuntur. Plutarch., De decretis philosophorum, lib. 1, cap. 9 Aristoteles et Plato agnoverunt materiam esse corpoream, sed informem absque ullo charactere, absque qualitatibus, quatenus non excedit proprios naturæ suæ limites, et posse eam induere formas, adeo ut fiat matrix, effi gies, mater.▸ Col. 568 7. Collectanea in lucem edita sub hac inscriptione Philocalia, in quibus nonnulla repe riuntur ex scriptis Origenis excerpta, longum in super habent fragmentum quod nobis exhibet Euse bius sub nomine Maximi, sed id mirationem magis inovet quod ab ipso titulo discamus excerptum fuisse hoc caput e vi libro Præparationis evangelicæ Euse bii. Igitur in locum hujus subdendum erat nostri se ptimi libri caput vicesimum. Quod acciderit confu sio evidens est, et recidere debet in amanuensem, cui onus incubuit excerpendi ab Eusebio fragmen tum Origenis; nam in hoc solo et non in opere pri mitivo a quo desumptum est, quod sub alio nomine inscriptum fuit, causa est errati. Attamen id fra gmentum totum vel fere totum reperimus in quarta parte dialogorum contra Marcionitas, quorum auctor reputatur Origenes, et id non parum intricat quæ stionem. Super hanc critices materiem scissi sunt eruditi, qui amplecti debuerunt unius vel alterius horumce scriptorum partes: alii negarunt Origenen esse dialogorum auctorem; ei plagiarii scriptici labem inurendam contendebant alteri, nisi Maximus quidam ejus ætati posterior illud opus falso sibi attribuisset. Altius descendere nolo in hanc controversiam, quam includit præfatio P. Delarue; cæterum jam indica verunt confusionem istam redactores Philocaliæ sub nomine S. Basilii et S. Gregorii Nazianzeni editæ, qui quidem id animadverterunt in nota quæ finem ponit huic capiti. Col. 576 5. In Origenis Adamantio, Valens non dicit præcise mala substantias esse, sed qualitates esse coexsistentes substantiis asseverat; cæterum hic scinduntur duo auctores ut inferius discrepan tem minus amplectantur sententiam. Ibid. 5. Vigerus negationem præponi vult huic dilemmati Si mala substantiæ non sunt,» etc. Col. 577 11. Hic mihi adesse videtur interver sio hæc unius interlocutorum nostrorum allocutio non ad ea quæ modo dixit præcipuus orator spectat, sed ad ea quæ superius probavit, nempe Deum esse auctorem mali, si materiei in se consideratæ nullæ sunt qualitates, si quas habet a Deo, si in malo recognoscenda est quædam materiei qualitas. Hor. astruendum erat priusquam argumento compro baretur malum non esse substantiam, quod modo legimus. Origenis argumentatio ordinem invertit. Col. 581 14. Ratiocinii hujus vitium quod qui libet facile retorqueret, notat Vigerus. Cæterum, in quit, non de materia, sed de materiei forma agitur. Col. perwr. Ut jam antea visum est, iis verbis quæ cum de athletis agitur adbibentur, libenter utitur Euse bius in hoc cæteroquin quid aliud fecit quam repro ducere verba S. Pauli, cui stadium quam plurímas suppeditat comparationes? Col. 589 2. Eusebii textus et exhibet. Apud Aristæum legitur et Libellum interpretatur Vigerus, et pro significatione hujus vocis remittit nos ad observationes non in lu cem editas... In tractatu De mensuris et ponderibus Epiphanii legere est elodoois, quam quidem vocem suggestionem et alibi allegationem vertit Gellenius.... De hujus vocis significatione disseruit Ducangius in suo Glossario. Col. In Aristeo et in Josepho legi tur. Hic designantur forte gazophylacii conserva tores. Ibid. 15. Inter varia quæ contra authenticitatem Aristei operis objecta sunt, hæc quæ fundamentum habent in eo quod jam non exsistebant tribus tem pore quo scripta est Ptolomæi epistola, juxta me a re male intellecta ortum sumunt. Patet enim decem tribus Israeliticas jam tunc constituere populum a populo Judaico distinctum, idcirco non de iis agitur sed de territoriali subdivisione, vel alia, per priniam, secundam, etc., in qua tunc temporis annumeratum esse videtur populum Judaicum; quod quidem non repugnat. Hasce tribus nullo nomine designat. Locum operis Hermippi, in quo asseritur Deme trium Phalerensem vitam in exsilio obiisse, ineunte regno Ptolomæi Philadelphi, eo quod patri suo ex hæreditandi illius consilium dederat, primus citavit Scaligerus in Chronicon Eusebii, deinde Hodyus dis putationem agens contra Isaacum Vossium® In dis sertatione supra Aristæa, hanc amplexus est narra tionem narrationi Aristæi ab Aristobulo corroboratæ contrariam, qui ambo falsarii vel pseudonymi forent. Valckenaerus in sua dissertatione posthuma De Ari stobulo explicationis quædam verba dedit quibus concordare videntur duæ relationes, sospite utraque, et suam confirmat explicationem in eo quod Ptolo mæus Soter et Philadelphus per longum satis tem poris tractum simul regnaverint ut exsilium Demetrii præcesserit versio Septuaginta Interpretum. V. p. 52 Diatriba de Aristobulo. Duo scriptores Alemanni re centiores raro concordes, quorum unus præsertim dicitur quam temerarias emittere opiniones de reli gione, Gfrörerus, Urchristenthum, tom. II, pag. 73, Ďahneus, Tabula historica religiose philosophiæ Judæorum Alexandrinorum, tom. II, pag. 27, Valcke naeri confirmant conclusiones, et longe acrius im pugnant decisionem Hodyi. Priorem audiamus. ‹ Fi dem implicitam dat Hodyus Hermippi testimonio,

Εκ θυμοῦ στέργοισα κασιγνητόν τε πόσιν τε, *Ωδε καὶ ἀθανάτων ἱερὸς γάμος ἐξετελέσθη Οὓς τέκετο κρείοισα Ρέα βασιλῆας Ολύμπου. 596 11. Καθὼς ἀνεγνώσθη ταῦτα τὰ τεύχη. Τεύχος, τεῦχος οι βίβλος. σωμάτιον τεῦχος 12. Τῶν Ἑρμηνέων οἱ πρεσβύτεροι. οἱ πρεσβύτεροι, πρεσβύτερος πρεσβύτεροι 3. Εκέλευσαν ἐπαρᾶσθαι. επαρά ἐφορκισμός, γραψόμενον τὸ βιβλίον τοῦτο κατὰ τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ κατὰ τῆς ἐνδόξου παρουσίας αὐτοῦ, δι' ἧς ἔρχε ται κρινεῖν ζῶντας καὶ νεκροὺς, ἵνα ἀντιλάβης μετεγράψω καὶ καθ ορθώσης πρὸς τὸν ἀντίγραφον, ὅθεν μετεγράψω, ἐπιμελῶς, καὶ τὸν ὅρκον τοῦτον ὁμοίως μεταγράψης, καὶ θήσῃς ἐν τῷ ἀντιγράφῳ. unde concludit pseudonymum esse Aristobulum. Impossibile est enim admittere hominem Judæum, qui sub Ptolomeo Philometore vixisset, in errorem adeo gravem labi potuisse in relatione facti tanti momenti respectu suæ gentis; sed Valckenaerus hanc diremit difficultatem modo naturali, nec contorto, nec in desperationem causæ adhibito, et si ad mitteretur fabula Hermippi, non idcirco magis in concussa maneret boni Hodyi conclusio, multo enim plus æquo probaret, et e numero historicorum non pauci radiandi forent scriptores antiqui. Satis est declarare opera Aristobuli remansura in opinione authentica; et id tantum quantum quilibet antiqui tatis scriptor, quandiu contra ea non aliud afferetur quam id testimonium. › Probac sententia sic propugnat Dahneus: Ea mens fuit imprimis Valckenaero, nimirum defendere Aristo bulum contra relationem Herntippi, in astruendo De metrium ineunte regno Philadelphi potuisse adhuc frui gratia principis, si quidem juxta Aristobulum, Demetrius in exsilium actus fuerit non nisi post mor tem Soteri; et reipsa a rege serius exsulatum fuisse, id est quando detexisset consilium contra se datum a Demetrio ut solio spoliaretur. (Hæc opinio, quavis alia longe verisimilior, fuit opinio Petavii in S. Epi phanium, tom. II, pag. 379; Vossiorum patris et filii; Riccioli Chronologia reformuta, tom. I, lib. 111; Valesii in Eusebium, Hist. eccles. v, 8; Perizonii in Ælianum, Hist. div. 11, 17; Matterii Tentamina super scholam Alexandriæ, tom. I, pag. 74.) Revera si fa tentur versionem Græcam SS. Scripturarum referen dam esse ad hanc epocham, quod juxta Hodyum verisimile est, quid ad narrationem Aristobuli, quod nomini Ptolomæi Soteris nomen filii ejus præposue rint? Alia quæ tantum valet quantum Valckenaeri suppositio admitti potest: videlicet omnia paravisse Demetrium sub filio Lagi pro versione quæ solum edita est sub Philadelpho: quæ hypotheses et aliæ ejusdem generis satis sunt ad probandum Richardum Simonem et Hodyum judicium emisisse præcipitan ter et immature cum fragmenta Aristobuli, juvante Hermippi relatione, tanquam pseudonyma repudia verunt. > Col. 593 14. Ptolemæi Philadelphi matrimonium cum sorore sua Arsinoe ad historiam pertinet, nimis que omnibus perspicuum quain ut de eo hic amplius disseratur. ait Theocrit. idyl. 17, v. 130, et sqq., Valckenaerus in Aristobulo miratur quod summus Judæorum sacerdos honorifice sit locutus de hac unione incestuosa. Ad id perlicitum respondere, summo Pontifici non hic incubuisse onus sese in termittendi in quæstionibus pure ad mores religio nemque spectantibus, eo quod dissimilis valde reli gio regis a religione Judæorum; cæterum matrimo nia inter parentes in uno gradu, remotiori quidem, sed uno tantum gradu inferiori, non modo licita erant, verum etiam quasi imposita lege Mosis. Tandem ille voces frater et soror, præsertim ubi de Lagidis quæstio est, usurpatur in sensu figurato qui minime vero rerum statui respondet. Versus vicesimus primus elegiæ quam vertit Catullus e Callimacho, in cæsariem Berenices, sic se habet Et tu vero orbum luxti deserta cubile, Et fratris chari flebile discidium. Porro constat uxorem Ptolemi Evergetis de qua hic agitur, patrem habuisse Magam regem Cyrenorum, non autem Ptolemæum Philadelphum cujus filius Evergetes. Quam habuit unicam filiam Magas, ait Ju stinus, xxvi, c. 3, ad finienda cum Ptolemæo (Phila delpho) fratre certamina, filio ejus desponderat., Vide de hoc usu vocis adelph, qua designabant reginam regis conjugem, et de Berenice Evergetis uxore D. Letronnium in suis Disquisitionibus pro Egyptiaca historia, pag. 7 et seq. ‹ Sororis nomen, inquit, quod attribuunt regum Ægyptiorum uxoribus, nihil aliud erat quam loquen di genus quod per usum et protocolium invaluit.▸ Col. in sensu libri pertinet in pri mis ad dialectum Alexandrino-Macedonicam Sep tuaginta Interpretum qui subdivisionibus operis integri denominationes dederunt quæ ab hac dia lecto mutuantur: Hevátexos, 'Oxtátevxos. Si fides adhibenda Salmasio De modo usurarum, p. 405, idem adest discrimen codicem inter et vo lumen quod inter • Nihil tain diversum ait, quoad formam quam codex et volu men: in volumine chartaceo, chartæ chartis ad texuntur in longitudinem, ut volvi possint in rutu lum; in codice, massa sive corpus fit ex pluribus veluti tabellis aliis super alias structis, Græci quo que et nominant. Quod tamen de volumine magno usurpant; massam Martialis de struice tabellarum multiplicium quæ codicem mem braneum componunt, proprie dixit, ut Græci owµź Lov. Hæc vox in glossis Philoxeni, membrana, ex ponitur. Sequitur longa dissertatio in varias materies quæ scribendis libris adhibitæ sunt, nimirum in cortices, pelles, tabulas et papyrum. Juxta Salmasium hac voce to designabantur tabulæ cera linitæ, aliæ super aliis collectæ et super quas stylus exarabat characteres. Quoad verbum Latinorum corpus huic consonans, exemplis ab eo citatis addi potest Cicero, in insigni epi stola ad Luceium, epistola duodecima lib. v, Ad diversos, in qua ut historiam consulatus ipsius scri bat hortatur, quod hominem misere superbientem prodit. principio enim conjurationis usque ad reditum nostrum, videtur mihi modicum quoddam corpus confici posse. ▸ Crediderim ego confusionem postea irrepsisse in notiones quæ ad distinctionem vocum inserviebant et nihil comprobat sacros libros inscriptos ſuisse tabulis; siquidem voce de qua agitur designantur tantum divisiones operis. Ibid. Su perius verti per sacerdotes quod Vigerus interpretatur seniores; sed inquirendumi esset an apud Judæos antiquitus vα seniorem sonaret, quod mihi non constat. Usus Christianus a Judæis ortum sumere debuit et per vocem non intelligendi sunt tantuni πpɛσбúrai, senes, sed senatores seu rabbini. Quorsum aliunde ad hoc opus conficiendum senes missi fuissent? cæterum acceptionem vocis lector eligat. Ibid. 2. Ataoxsvf seu retractatio classicorum operum frequenter usurpatur cum sermo est de poetis. Vide Freder. Aug. Wolf in Prolegomenis ad Homerum, CLII, nota 14. Ibid. Caremoniale imprecationis contra eos qui textus sacros tentarent adulterare, Græce vel Latine devotiones denominabatur. De voce napá vid. Greg. Corinth. pag. 227 Schefferi et notam Kœn. Eusebius initio Chronici: 0pxlow σe Tov Hɛta (ut conferas quod descripsisti) Vide Van Dale in Ari stæum, pag. 195. Ibid. 10. Hæc pars Aristæi relationis plus cæ teris omnia præ se ferens quæ fabulam constituunt,

Περὶ παραπρεσβείας Ο τι μὲν οὖν ἦν ποθ' ὁ κέρκοψ, πανουργός. 13. Δηλούται 466. 1. Διεξελθεῖν 465, 466. 601 1. Ἐὰν ἀσεβῇς οὐκ ἔργῳ μόνον, ἀλλὰ καὶ ἐὰν ῥήματα τῷ τυχόντι, εἰς μὲν Θεὸν αὐτόν· οὐ θεόν 604 5. Μὴ Θεόν γε ἐπιφημίσαντα αυ 95: Θεοὺς ἐπεφήμισαν 8 μηδὲ τῆς ἀν θρώπου πρὸς αὐτοῦ τοῦ θεοῦ κατηξίωται προσηγο Τούτων δέ τισι θεοὺς διοικητὰς καὶ δημιουργοὺς ἐπ εφήμισαν, τινῶν δὲ ἡμᾶς αὐτοὺς αἰτίους ὑπέλαβον. 320, ἐνευφημήσας· τὸν τῶν ἁπάν των Δημιουργὸν Λόγον θεοῦ τοῦτον ἐπιφημίσας τὸν Ἔθυον τῶν φιλτά των τινὰ ἐπιφημίζοντες τῷ Κρόνῳ 495: Ταῦτα ἐπὶ τῷ τῶν θεῶν ὀνόματι ποιεῖν ζητοῦσι. χρῆν ἂν, ὡς ἐμοίγε δοκεῖ, πάντα ὅτα τις πράττει τοὺς θεοὺς ἐπιφημίζων, τοι αῦτα φαίνεσθαι, οἷα μηδ' ἂν ὑπ᾿ ἀνθρώπου πραχ θέντα, πονηρὰ φανείη. ὑπερεπαίνων τοὺς λόγους, ὡς δῆθεν εὐμηχάνους δυο τας, τὸν σοφώτατον τῶν Τιτάνων ἐπιφημίζεις αὐτοῖς. Δαίμονας δή τινας καὶ θεοὺς καὶ μύθους τοῖς προγόνοις ἐπιφημίζοντες: « Ούλπιανός· τῇ μισοπράγμονι ζωῇ τὴν νι, 79: Αὐτῷ τὴν θειότητα, ἐπι φημίζειν, 19, μ. 229, ή πολιτεία τὸ τῆς θειότητος ὄνομα ὑμῖν ἐπεφήμισε. 23: Ασκληπιῷ ᾿Απόλλωνα πατέρα ἐπιφημίζειν. 250: Τοὺς γεννωμένους τότε, παῖδας Αρεως ἐπεφήμισαν, ἐπευφήμισαν, Επιφημισμένον τὸ ὄχημα τῷ βασιλεῖ τῶν θεῶν καὶ Καταπεφημισμένον θεῷ σῶμα, 5, 3. Θρόνον 'Αλεξάνδρῳ καταπεφη μισμένον. 8: Επεφήμισαν Διὶ ἀγάλματα κορυφὰς ὁρῶν Ολυμπον καὶ Ιδην. Ἐπιφημίσαντες τοὔνομα τοῦ ποταμοῦ ὁποτέρῳ ἔθυσαν. σης τῷ ἀνδρὶ (Μαρίῳ) εβδόμης ὑπατείας. όλως ἐπιφημισθὲν ἑτέρῳ; « τακόρως τοῖς ὀνόμασιν, ὅσα τοῖς ἄλλοις ἔθος ἐπιφη ad memoriam nobis revocat quæ refert Macrobius de philosopho Numenio, in Somnio Scipionis, l. 1, c. 2: Numenio, inter philosophos occultarum cu riosiori, offensam numinum, quod Eleusinia sacra interpretando vulgaverat, somnia prodiderunt: vi sas sibi Eleusinias deas habitu meretricio ante aper tum lupanar ludere prostantes admirantique et causas non convenientis numinibus turpitudinis consulenti respondisse iratas, ab ipso se adyto pudicitiæ vi abstractas et passim adeuntibus prosti tutas. > Controversia quæ vergente in finem sæculo deci mo septimo, vel ineunte decimo octavo habita est de authenticitate relationis Aristæi multo plura produxit volumina, nimisque ab Eusebio aliena est, qui rem tantum leviter attigit, quam ut ea recensere velim; satis erit dicere quoad Eusebium, quod post Josephum, Philonem et Aristobulum,quorum nomina in honore erant apud Judæos, et inter Christianos, post Justinum martyrem, Irenæum, Clementem Ale xandrinum, Tertullianum, auctorem citans veritatis studiosum et fide dignum, id fecit tantum quod in ejus loco fecissent omnes; recens enim de authenticitate hujus libri dubitatum est, et nemini olin in men tem venerat nt impugnari posset. Judæi enim qui postea de hoc egerunt, ut Aquila, Symmachus et Theodotio, non contradicunt veritati historiæ versionis LXX, sed versionem ipsam impugnant. Cum adversa riis Septuaginta fecisse nobis videtur Hieronymus eo ipso quod versionem Latinam e Græco textu emendare sibi proposuerat adhibito exemplari Hebraico. Au gustinus vero cap. 43 xvi libri De civitate Dei, variis S. librorum enumeratis versionibus Græcis, ait Ex hac Septuaginta interpretatione etiam in Latinam linguam interpretatum est quod Ecclesiæ Latinæ tenent; quamvis non defuerit temporibus nostris presbyter Hieronymus, homo doctissimus, et omnium trium linguarum peritus, qui non ex Græ co sed ex Hebræo in Latinum eloquium easdem Scripturas converterit. Sed ejus tam litteratum la boren, quamvis Judæi fateantur esse veracem, Septuaginta vero Interpretes in multis errasse con tendant tamen Ecclesiæ Christi tot hominum aucto ritati, ab Eleazaro tunc pontifice ad hoc tantum opus electorum, neminem judicant præferendum quia etsi non in eis apparuisset Spiritus, sine dubi tatione divinus, sed inter se verba interpretationis sue septuaginta docti, more hominum, contulissent, ut quod placuisset omnibus, hoc maneret; nullus eis unus interpres debuit anteponi: cum vero tan tum in eis signum divinitatis apparuit, profecto quisquis alius illarum Scripturarum ex Hebræa in quamlibet aliam linguam interpres est verax, congruit, illis Septuaginta Interpretibus, aut si con gruere non videtur, altitudo ibi prophetica esse credenda est. > aut Col. 597 2. Hujus phrasis ultra modum pro lixæ partes sibi non constant; a primo inciso quod desideratur verisimiliter pendet, quo mediante et clarior erat et consona magis syntaxi. Col. 600 1. Képnoza lórwr. Non consentiunt eruditi in significatione vocis xέpxo4. Alluditur ad incolas Asia Minoris a Jove in simios mutatos. Ovid., Met., xiv, 91. Inde plurima proverbia, 'Ayopa xep xóлwν; Apost., 1, 21; Zenob., 1, 5. Injuriose certe dictum. Aschinus, loquendo de Demo sthene, id indicat hominem nequam, nebulonem. Ammianus Marcellinus, xx11, 14, sermonem habens de Juliano, ‹ Ridebatur ut Cercops. > Tanneguy Lefebvre, Epist. 1. 11, epist. 7, dictum fuisse olim xéxpol, contendit; vide in Epistolis Alciphronis 0xExpo E, epistola 20; cum Berglerii nota. Vocís λ6ywy additamentum de ve teratore hic agi ostendit, quod inferius vertitur per vocem Ibid. Ibid. Col. addidi ex iis enim quæ sequuntur negatio mihi visa est necessaria. Col. toiç. Eusebius cum pie non raro adhibet accusativum 0ɛóv seu 0ɛous ut significet nomine Dei ornare, p. plaç. Animalia quibus nec hominis nomen tribuere dignatus fuerat Deus, nomine deorum ornave runt. > In fragmento Diogeniani, p. 265, legitur verbum Emonuitev in sensu tribuendi vel nuncupandi Restituendum est verbum &ione in loco qui legitur pag. pro τónov. • Creatore sic nominato Verbum Dei. › Restituendum pariter pag. 156 loco molčov Te in fragmento Porphyrii ubi cum dativo con struitur in sensu consecrationis Sic emendavit Lobeckus in Phrynicum, pag. 597. Exemplum constructionis cum accusativo, De mosth., pag. Ubi videre est in iis vero bum iniqŋülčely idem sonare ac dare sub nomine Dei. Lucianus in Promethæo, t. I, pag. 24: El_& His nomen attribuis Titanorum sapientissimi. > Vide Scholiasten. Greg. Nazian. in Basilium loquens de Heracli dis Nomina dæmonum seu deorum fabulæ suis attribuentes majoribus. > Suidas, voce apetǹv érıçŋpíleiv. Themista, Or., Pausanias, vit, Strabo l. v, loco einendatio Dorvilli, Ad Charit., pag. 550. Exempla constructionis cum dativo. Plutarch. Vita Camilli, § 7, pag. 515 edit. Reisck. Tarpl; currus regi deorum dicatus. Similiter in Vita Niciæ ait Ibid. Maximus Tyrius, Idem, ibid. Appianus, De bello civili, 1. v1, 86: 'Enıynµiobel Tandem Philo ipse in Legatione ad Caium, pag. 1011 ed. Paris., 565 ad Mangey, habet Ti dè, el ouv quorsum, si res alteri dicata fuerit? Pag. 1016, 570 Mangey: "Amao Exploto xa pileoba Bɛois. Nomina quæ mos invaluit diis con secrare et diis solis attribuere. ›

φῆ μις φημίζειν Εξεθείαζε φάσκων τὴν ἔλαφον, Αρτέμιδος δῶρον εἶναι, καὶ πολλὰ τῶν ἀδήλων ἐπεφήμιζεν αὐτῷ δηλοῦν. ἐπιφημίζειν αὐτῷ, δηλοῦν όνομάζειν "Αλ λους ἐβιωναίους τούτους οἰκείως έπεφήμιζον οἱ πρῶτοι. Μὴ θεόν γε ἐπιφημίσαντα τοῖς κτήμασι, Μὴ θεῷ γε ἐπιφημίσαντα τὰ κτήματα. Ἐὰν, πατὴρ ἐὰν ἄρχων τῷ ὑπηκό ἐπιφημίσῃ θεόν, Ἐὰν ἐπιφημίσῃ τροφήν γυναι κὸς ἀνήρ. τροφήν γυναικός. τροφή γυναικός τροφή τὴν νυμφήν, τροφή Τῶν αὐτοῦ κτημάτων ἕνα ἕκαστον κύριον εἶναι, μὴ θεόν γε ἐπιφημίσαντα αὐτοῖς· μηδ' ὡς τῷ θεῷ ταῦτα ἀνίησιν. Εἰ δὲ λόγῳ μόνον ὑποσχέσθαι προς σπέσοι, ψαῦσαι καὶ θίγειν αὐτῶν οὐκ ἔξεστιν, ἀλλ᾽ εὐθὺς ἁπάντων ἀποκεκλεῖσθαι· (μή μοι), μὴ τί γε τὰ τῶν θεῶν ἀρπάζειν, μηδ᾽ ἀποσυλῶν ἑτέρων ἀναθημάτων. 604 11. Ποῖ δὴ πρὸς τοῦ θεοῦ, ἡμῖν τὰ βουζύγια ἐκεῖνα. να βοζύγια? Βουζύγια γένος τι Αθήνησιν ἱερωσύνην ἔχον. Βουζύγης γάρ τις τῶν ἡρώων, πρῶτος βοῦς ζεύξας τὴν γῆν ἤροσεν, ἀφ' οὗ γένος βουζυγια. ᾿Αθηναίοι τρεῖς ἱεροὺς ἀρότους ἄγουσι, πρῶτον ἐπὶ Σκίρῳ, τοῦ παλαιοτάτου τῶν σπόρων ὑπόμνημα, δεύτερον ἐν τῇ Ραρία· τρίτον ὑπὸ Πέλιν, τὸν καλούμενον Βουζύ γιον, τοῖς Βουζυγίοις ιν, 6. 'Αραὶ κατὰ τ' ἐξωλείας. κατά τε ἐξωλείας, κατ' ἐξωλείας Διομεῖται κατ' ἐξωλείας αὐτοῦ καὶ τοῦ γένους καὶ τῆς οἰκίας. Ωμνυε κατ' ἐξωλείας. Κατ' ἐξωλείας ἐπιορκεῖ. Ἐπαρασάμενον αὑτῷ ἐξώλειαν. 605 5. Τις 466; προσεπευφημῆσαι 15. "Οτινα 467. 1. κινεῖς κοινωνείς. ὡς ἀληθῶς, 612 1. Τῆς... ὑποτίμησιν 465, 466, 468. 616 13.. Τοῦτον... θεραπευτέον 466, 467, 544: Τὸν Ὀλυμπιάσι στέφανον ἴστε δήπου δεν ἐλάϊνον ὄντα, καὶ τοῦτον πολλοί προτετιμήκατ τοῦ ζῆν· οὐχὶ τῆς ἐκεῖ φυομένης Ελαίας ἐχούσης το θαυμαστὸν, ἀλλ' ὅτι μὴ ῥᾳδίως, μηδ' ἐπι μικρῷ δίδο ται. Ίφιτο, μήλειον καρπὸν μὴ θῇς ἐπὶ νίκῃ ᾿Αλλὰ τὸν ἄγριον ἀμφιτίθει καρπώδη ἐλαιῶν, "Ος νῦν ἀμφέχεται λεπτοῖσιν ὑφάσμασ Αρά [χνης. Ex his exemplis duplex emergit significatio; utraque ad divinitatem spectat: • Nam ut aliquid augustius significat, sic ad divinitatis opinionem et famam refertur, in quit Lobeckius ad Phrynic., p. 597. > Itaque Plu tarch. Vita Sertorii bac utitur voce tertio hoc sensu, aliquid nimirum nuntiare, spargere rumorem qui cœlitus a divinitate venit, cap. 11 Ar bitror legendum esse, tollendo vocem quæ non nisi glossa est. Synony mice cum adhibetur solum in tertio libro Historiæ ecclesiastica Eusebii, cap. 27 Attamen ut ad duas magis usitatas acce ptiones redeamus, cum agitur de nominando Deo, tunc prævalet constructio cum accusativo; si vero agatur de exprimendo rem quamlibet Deo sacratam, dativo tunc utendum est. In hoc loco Philonis utraque invenitur acceptio pro c Si suas non de dicaverit opes Deo; inferius iterum apparet hæc constructio subintelligitur sed inter hæc revi get altera syntaxis Si uxoratus vir dicat Quid intelligendum per; existimavi hic agi de fructu quem in utero gerit mulier; in hoc sensu sanctam existimare debet vir uxorem suam et abstinere se ab ea; privat se filio pater, herus famulo, si Deo illos consecraverint. Si non admittatur sensus voci attribu tus, altera vox illi substituenda foret, nimirum ut opinor: enim hic adhi beri non potest sive alimentum, sive educationem designet. Legis illius quam Philo hic indicat, præter ob scuritatem quacum enuntiatur, nulla hucusque mentio est apud leges Mosis, tales saltem qua les data sunt nobis a Seldeno, Uror hebraica; a Spencero, De Legibus ritualibus Hebræorum; a Michaele, Mossaisches Recht qui omnes locum hunc Philonis silentio prætermittunt. Evidenter re ſerri debet ad tricesimum caput Numerorum, v. 7 Si mulier maritum habuerit, et voverit aliquid, et semel de ore ejus verbum egrediens animam ejus obli Gaverit juramento. Vers. &: Quo die audierit vir, et non contradixerit, voti rea erit reddetque quodcunque promiserat. Sic se habet lex Moysis cui Judaica traditio quam hic sequitur Philo quædam videtur addidisse qua reprobat Christus cap. xv S. Matth. et vu S. Marci respiciens ad Corbanum quo designabatur donum Deo factum, cujus donatores Pharisæi solve bant non solum a legis naturalis obligationibus, verum etiam a præceptis Decalogi: ⚫ Honorabis tuum patrem et tuam matrem,» immunes eos fa cientes ab omni officio erga parentes. Patet ex verbis Philonis vel minima dubii voti enuntiatione Deo facta, voventes spoliari immediate .e Deo consecrata, etsi absque conscientia essent lo cuti. lego Ultima hæc spectant ad deprædationes in deo rum templis apud ethnicos actas. Col. Quid dicere voluit Philo per cem voluitne designare jugum quo preme bantur Judæi ob multiplicitatem legum? Indaganti mihi hæc occurrerunt Etymologicum magnum, p. 206 Plutarchus, Præcepta conjug., p. 144 t. VI, p. 544, ed. Reiske. Eupolis ab Aristide citatus, Adv. Platonem, t. II, p. 150 ed. Jebb., ait Periclem ex hac stirpe ortum. Videtur allusisse Philo Athenarum. Vide Schol. Ibid. 2. Hanc Judæorum legem citat Porphy rius in tractatu De abstinentia, I. cap. 14, pag. 344 ed. Roher. Ibid. Εmendo verba quæ sunt omnino vitiosa, siqui dem particulatɛ nunquam poni debetur nomen in ter et præpositionem. Quoad hanc locutionem apk mutuata est ab oratoribus. Demosth. p. 642, 15 Col. mox idem. Ibid. Ibid. 11. Philo hic Moysi attribuit synagoga rum institutionem quæ referenda est ad tempus Esdræ vel reditus Judæorum post captivitatem Babylonicam. Merus est anachronismus: an ex vo luntate fuerit an ex imprudentia, id me fugit. Ibid. Loco lego Col. 608 7. Formula qua empha tice adverbium effertur, non nisi incomplete expli cata fuit a grammaticis Vid. Vigerum, Idiotismi, cap. 8, sect. 10, § 9. Col. Col. Col 621 1. Dio Chrysost. in Sermone Rhodiaco, pag. ‹ Profecto non vos latet ludorum Olympi corum coronam textam esse ex olea, eam tamen non pauci pluris faciunt quam vitam; non quod mi rum quid sit oleaster, sed quia non nisi difficultate multa multisque sudoribus comparatur. Attamen religiosam virtutem oleastro Olympico (xo iv) tributam ignoravit Dio. Ecce quæ referuntur a Phlegone in fragmento Olympiacorum Chronicorum quod edidit Meursius, tom. vii Operum, p. 450 Olympiade sexta, Elæi Iphitum regem miserunt ad deum ut ab eo discerent an coronas daturi es sent victoribus. Statim igitur ut Olympiam rediit, cum plures es sent in sacro circuitu caprifici, unum aspexit quem

637 9. 'Αποστελῶ, φησὶν ὁ Κύριος, κ. τ. λ. Καὶ ἐκτείνας τὴν χεῖρά μου πατάξω τους Αἰγυπτίους. Τον ἀποστελῶ, ἐκτείνειν. χείρ, θυμῷ γένοιτο χεῖρα πληρῶσαι ποτε "Ιν' αἱ Μυκῆναι γνοῖεν, ἡ Σπάρτη θ' ὅτι Χ' ἡ Σκῦρος ἀνδρῶν ἀλκίμων μήτηρ ἔφυ. Θυμών γένοιτο χειρὶ πληρῶσαι. Θυμὸν πληρῶσαι, χειρί, Θυμοῦ χεῖρα πληρώσαι, εἰ μὴ προσείη 4. Τὸ δὲ ἕτερον τῶν ἐν ἕξει τάγμα. τὸ ἐν ἕξει τάγμα οι πληθύς ταύτης μὲν ἠφίει. Καὶ μνήμης ἀλήστου τούτους ἠξίωσαν. ἄλαστος Τῶν πεπονθότων ἀλήστους συμφοράς. Οἴμοι δῆτα τῶν ἀλάστων κακῶν! ᾿Αλαστον· πεν θος ἄλαστον καὶ ἄλαστα κακά, ἀνεπίληστά τινα όντα. Οἱ δὲ Αἰακέος παῖδες ἄλαστα κακὰ ἔρδουσι. ἄλλοις τὰ κακά, ἔπαθον ἄλαστ᾽ ἔχειν. Ἔστιν νῶϊν δὴ πατρὸς ἔμφυτον "Αλαστον αἷμα δυσμόροιν στενάζειν. μνήνης ἀλάστου εἰ ἀλάστους συμφοράς. 9. Δείγματος αὐτὸ μόνον ἕνεκα. Αὐτὴ μόνον Οὐδὲν ὅτι μὴ εργάτης ἔσῃ, οὔτε φίλοις ἐπιδικάσιμος, οὔτε ἐχθρας φοβερός, οὔτε τοῖς πολίταις ζηλωτός, ἀλλὰ αὐτὸ μή. νον ἐργάτης, οὐδέν ὅτι μὴ ἐργάτης, πεστά: Ἐν τῇ πεττείᾳ αὐτὸ μόνον ψήφους μετακινοῦσι. Αὐτὸ μόνον τὸ θῦσαι, Τὰς προμετωπιδίους αὐτὸ μόνον ἐξ ἄκρων εἰς ἐπανίσωσιν καὶ γραμμῆς κυκλωτέρους ηκριβω μένοι σχῆμα. Οὐκ ἀνδρῶν ἐπὶ γυναιξὶν ἐπιμανέντων, ἢ γυναικῶν ἀνδράσιν αὐτό μόνον (ἐπιτελοῦνται γὰρ αἱ ἐπιθυμίαι αὗται νόμο φύσεως), ἀλλὰ ἀνδρῶν ἄρσεσιν, ἡλικίᾳ μόνον διαφέ ρουσι. ἀλείφω προτρέπειν, παρακελεύο Μὴ αὐστηρόν τε καὶ μονωτικὸν βίον ἐπι τηδεύσης· ἀνερεθίσεις γὰρ τὸν ἀντίπαλον καὶ βαρύ τερον ἐχθρὸν ἀλείψεις κατὰ σεαυτοῦ. "Α έκμυσαξάμενος ὁ ἱερώτατος Μωυσῆς ὡς ἀλλότρια καὶ ἐχθρὰ πολιτείας ἀνεπιλήπτου καὶ προτρέποντα καὶ ἀλείφοντα πρὸς τὰ αίσχιστα τῶν ἐπιτηδευμάτων, ἀνὰ κράτος ἀπείπεν ἀδελφῇ συνέρ χεσθαι. 782, 306 Ο παιδεραστής τοὺς νέους ὡραΐζων, καὶ τὸ τῆς ἀκμῆς ἄνθος ἐκθηλύκων (8 πρὸς ἀλκὴν καὶ ῥώμην ἀλείφειν ἁρμόττον ἦν), και pauca attulit exempla probatorum auctorum pro Lac corroboranda locutione. Col. Animadvertit Valckenaerus longe discrepare apud Septuaginta hanc lectionem, Exod. 1, 20. In quibus legitur ait, equidem minus ab Ilebraico sermone discrepat, sed sæpius Septua ginta hoc vertunt verbum per Ibid. 5. Propter inobservatam peculiarem si gnificationem vocis exercitum hic notantis, cujus tamen significationis multa occurrunt exempla apud historicos Græcos, accidit ut pravam emenda tionem vel temerariam interpretationem acceperit in Philocteto Sophoclis, 320 edit. Bothe, aliorum 325 Quod significat: • Det mihi calum, meo inser viens odio, comparare olim posse exercitum, ut suo detrimento discant Mycena et Sparta et apud Scy rum nasci strenuos bellatores. Quem locum adul teravit Brunkius, nominum casus mutando ad suum desiderium adimplendum, optima est locutio Græca, sed vox declarativa, pleonasmum hic elli cit aut aliquid male sonans aliunde non sic ha bent manuscripti qui omnes concordant. Porsonius tamen hanc approbat emendationem, in Appendice ad Toupii Emend. in Suidam, pag. 471. Contra Bothe vituperando contra eun insurgit legitque per catachresim: Manus odii pro odio. Pauca, nisi fallor, istius modi catachresis sunt exempla: arridet mihi magis communis metaphora vocis zip pro exercitu sumptæ: quod spectat ad parare, legere exercitum, vox est propria qua designari possunt exercitus tum terrestres, tum navales, et innumeris confirmatur exemplis. Col. 640 13. Verba desunt in 466 1bid. 12. Valckenaerus in Aristobulum, pag. 72, comparationem instituit hujusmodi cum locis a Clemente Alexandrino (Strom. vi, p. 755-56), ta cito auctoris nomine, allatis, quæ verbotenus ea dem sunt; unde concludit restitui posse vero au ctori quamplurima quæ leguntur in Stromatista, si totum haberemus opus Aristobuli vel longiores cita tiones. Hoc probatur accuratum fuisse Eusebium in suis citationibus. Eumdem Dei descensum in montem Sinai non aliter interpretatus est Origenes, Contra Celsum, lib. iv, cap. 12 Si verba prophetæ exhibent nobis descendentem Deum, cum et ipse dicat: Nonne cœlum et terram ego impleo (Jer. xxi, 24)? hoc per figuram dicitur. propria sua sublimitate et altitudine descendit Deus, cum vel in mininiis quæ ad hominem spectant curam agit. Et quemadmodum loquendi consuetudo susce pit ut diceretur magistros ad parvulorum, sapientes aut qui profecerunt ad adolescentum recens ad phi losophiam adductorum captum, descendere, nec ta men hic descensus de corpore accipitur; ita sicubi in divinis Scripturis dicitur Deus descendere, hæc vox, ut et ascendere, ex vulgari sermonis consuetu dine intelligenda est. › Rursum lib. vi, cap. 64: • Quod si quædam verba motum Deo ascribunt, ut istud: Audierunt vocem Domini Dei deambulantis in paradiso sub ve speram (Gen. 111, 8), haec sic accipienda sunt quasi qui peccaverant, Deum moveri existimassent: aut in eamdem sententiam intelligenda atque somnus allegorice dictus, ira, aut aliud simile. Ibid. Quæ exsistit inter opposi tio firmat sensum quem et ipse dedi, quique nullibi indicatur: de illo nequaquam dubito, etsi Vigerus longe aliter verterit, et textu Græco minime roboretur ejus versio: Quorum mens esset virtusque constantior. Adduci in dubium potest accuratio ver sionis meæ, sed de infidelitate versionis Vigerianæ non potest non dubitari. Ibid. 7. mss. 465 et 466 om. verba Nonnisi ægre fero hanc lonicam formam adjectivi quam frequentissime usitati in Attico idios mate, tum hic tum pag. 584, 10, Euripides Troad., 1222 Etymol. magnum, p. 57, In voce Tandem præclara emendatio Porsonii in epistola Anaximenis in Diogene Laertio, 11, 5 Legitur in textu Valckenaerus infe liciter tentaverat hujus vocis emendationem, in Herodotum, l. 111, 139. In nota versus 44 Meder correctio legitur Porso ait Sophocles, OEdip. Colon., vers. 558, Idem, ibidem, vers. 1671 Legendum igitur foret ibid. unice designat, simpliciter: sola fine ut ostendatur. Lucianus, in Somnio, 9 quod non absimilem ideam affert ac, quod legitur superius. Hesych. ad vocem Lusores movent tan tum aleas (nec jaciunt). Eusebius, Demonstr. evang., lib. 1. pag. 85 Ro berti Steph.: nil aliud facere quam immolare. Hujus mihi suppeditavit notæ partem Abresch., Dilucidat. Thucydidea, 1. 1, 57. Sumpta duo exem pla e Judæo Philone addam pertinentia ad tracta tum De vita contemplativa, Parisiis, 896, 479 edit. Mangey Pag. 698, 480, edit. Mangey Alia ejusdem auctoris citare possem. Col. 641 5. Quoad verbum sumptum al excitandum, impellendum, locutio sumitur ex quo athlete antequam luctamen inirent ungebant se oleo; frequenter hac metaphora utitur Philo. In suo tractatu De fugitivis, pag. 454, 549 edit. Mangey In primo tractatu De legibus specialibus, pag. 780, 303 edit. Mangey Pag. edit. Mangey

Αριστέων τοῖς γενναιοτάτοις ἀνεγράφησαν. 653 4. επικωμάζει, επεισχωμά ζει. Λογισμού, 9. Ης οπαδὸς ἀρετὴ καὶ φιλανθρωπία. ἀρετή 656 9. Κηραίνει γένος τὸ πλεῖστον ἀν θρώπων. 1, 167 684: Ορχηστῶν ἐπι δείξεσι περὶ 3, κηραίνουσι καὶ δυσθανατοῦσιν οἱ θεα τρομανοῦντες. 1. Επιφανέντα δὲ ὑποστέλλει δευτερείοις ἄθλων ἀρκούμενα. Δευτερεία ἄθλων 348: Τοῦ Ποσειδῶνος ἀγῶνα ποιεῖν ἐν Πει ραιεῖ κυκλίων χορῶν οὐκ ἔλαττον τριῶν, τοῖς νι κῶσι δίδοσθαι μὲν οὐκ ἔλαττον ἢ δέκα μνάς, τοῖς δὲ δευτέροις ὀκτώ, ἓξ δὲ τοῖς τρίτοις κριθείσιν. 214: Καθάπερ αίσθησις ὑποδιάκονος νοῦ γέγονε, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ οἱ αἰσθητοὶ (θεοὶ) πάν τες ὑπηρέται τοῦ νοητοῦ συνέστησαν, ἀγαπήσαντες εἰ δευτερείων ἐφίξονται. 816, 217: Λογισμὸς ἀπὸ τῆς γῆς ἄνω με τέωρος ἀρθεὶς αἰθεροβατεί καὶ συμπεριπολών ηλίῳ καὶ σελήνῃ καὶ τῷ σύμπαντι οὐρανῷ, τἀκεῖ πάντα γλιχόμενος ἰδεῖν ἀμυδροτέραις χρῆτα: ταῖς προσδο λαῖς, ἀκράτου καὶ πολλοῦ φέγγους ἐκχεομένου, ὡς τὸ τῆς ψυχῆς ὄμμα σκοτοδινιᾷν ταῖς μαρμαρυγαῖς. Ἀλλ' οὐ διὰ τοῦτο προκαμὼν ἀπαγορεύει, γνώμῃ δὲ ἀητ τήτῳ πρὸς τὴν ἐνδεχομένην θέαν ἵεται, καθάπερ ἐν ἄθλοις δευτερείων μεταποιούμενος, ἐπειδὴ τῶν πρώ των ἐσφάλη. Περὶ τῆς ἀποικίας, 413; 461 Οταν ἐπὶ τὸ δευτερεῖον ἅρμα τοῦ βασιλεύειν νοῦ δοκοῦντος ἀνέρχηται Φαραώ, τὸν Αἰγυπτιακὸν πάλιν Ιδρύεται τύφον· ἀθλιώτερος δὲ ὁ νομιζόμενος ἐνδοξό τέρος εἶναι βασιλεὺς, ὃς τῷ προηγουμένῳ τῶν ἁρμά των ἐποχεῖται· τὸ γὰρ ἐν μὴ καλοῖς διαπρέπειν, ἐπι φανέστατον αἶσχος, ὡς τὸ φέρεσθαι τὰ ἐν τούτοις δευ τερεῖα, κουφότερον κακόν. Ἡ γοῦν πόλις ἐκείνη καὶ δυνάμει χρημάτων καὶ πλήθει τῶν κατοικούντων, καὶ μεγέθει μόνης 'Ρώ μης ἀπολείπεται, φιλονεικοῦσα πρὸς τὴν ἐν Αἰγύπτῳ Αλεξάνδρου πόλιν, περὶ δευτερείων. 14. Φορᾶς καί, 466, 467. 657 13. Καὶ ταῦτα παρευημερούμενον ὑπ' αὐτῶν ἄνθρωπον όντα. 1. Τῶν ἐπ᾿ εὐτυχία, 468. 3. 467 γραφάς. 468 ανδριάργυρον ἄργυρον. ἄσημον, ἐπίσημον 7. Υπηκόων... τέλει 465, 466, 465 τῶν ἀλογήσαντες. 11. Λιθογραφημέναι, 466. 13. Απαμφιάσαντες, 465, 466. 660 4. Πεπειρωμένος, 468. 9. Τυφλοπλαστοῦσι, 466. 5. Φθάσαι μή δυνηθέντες. φθάσαι Καν μέχρι τρίτου, κατὰ Παῦλον, οὐρανοῦ φθάσης. 12. Τῶν ἐν αὐτοῖς 467. Ετι, 1. Μηδὲν πώποτε τῶν εἰς πορισμὸν ἐπι τηδεύσαντες. ε. νι, ν. 5, 6: Νομίζονται πορισμὸν εἶναι τὴν εὐσέ βειαν. Ἔστι δὲ πορισμός μέγας ἡ εὐσέβεια μετ' αυ ταρκείας. 7. Ημέλουν, 446, 467, 468. 4. Πιέζεσθαι, 466, 467, και ψύχει 5. Ταῖς γὰρ... φύσεως 467. 7. "Ενθα φόνοι τε λιμοί τε καὶ ἄλλων ἔθνεα καρῶν. καρῶν χηρῶν Αιγύπτιος ἢ περὶ προ "Ενθα φόνοι τε κότος τε καὶ ἄλλων ἔθνεα καρῶν "Ατης ἐν λειμώνι κατὰ σκότον ηλάσκουσι. ἐπί ἐπεί ει πρόσθεν δέ πρόσθες. χορηγός ἀπ ήντησε χείρων, χειρῶν, οἶδα Εφηκα ἐμαυτόν, οἶδα, ἔφη, καμαυτόν 14. Κελεύσας, 468; ιπος λαμπρότατον καὶ πολυτελές δεῖπνον 467. 664 13. Αῤῥωστήματα, 468 14. Κατακρημνισθῆναι, 466, 467. * 4. Φθηνάδι, 466, 467. 665 11. Διοικητής, 467. αποδιοπομπείσθαι 15. Διὰ προμήθειαν ἀρετῆς. διὰ προμηθείας ἀρετήν. 1. Ὡς, 460, 467, ομοίως. 3. Ψυχῆς 466; ψυχίαν, 466. 4. Διαυγάζει, 466. 5. Εγκατείληπται, 466, 467. 668 Β΄ 1. Τὰς οὖν τῶν στοιχείων εἰς ἄλλη να μεταβολάς· τὰς τῶν στοιχείων De vita Mosis, lib. 1, p. 694 Paris., 177 M: 'Ev Col. Loco lege Ibid. 5. 466. 467 et ita mss. 41 apud Mangey in Philone. Ibid. In nota erudita Vigerus e Thucydidis exemplis ostendit vocem ibi, sicut in auctore Attico, nihil aliud significare nisi bonitatem, amoenitatem. Col. In comparatione dissimili sed cujus sensus est idem, hoc verbum adhibet Philo, in Vita Mosis, lib. p. M, p. Paris. Ibid. Delectant Philonem metaphore a moribus athletorum sumptæ. competitoribus dabantur qui haud absolute vice rant. In ludis ab oratore Lycurgo institutis in Ne ptuni honorem, tria etiam statuuntur præmia. Plutarchus, in Vitis decem oratorum, tom. IX, pag. Hi sunt Philonis loci in quibus eadem adhibetur metaphora: De monarchia, initio, p. 813 Paris. ed. Manger Ibidem, p. Paris. ed. Man gey Herodianus, in Vita Maximini, de Carthagine, lib. VII Ibid. Col. Phrasis structura notanda videtur inter eas pauciores equidem in quibus ab solute construitur accusativum, id est independenter ab omnni constructione. Ibid. Ibid om. pro Mox verba desunt in 465, 466 et 467. Ibid. om. et mox in desunt Ibib. Ibid. Col. Ibid. Ibid. 15. Ka app. om. 467. Ibid. Vox penetrare significat apud Gregorium Nazianzenum [bid. desunt Ibid. 14. 466, 467. Ibid. Sanctus Paulus, 1 ad Timotheum, ibid. Ibid. D. voces omittit 467. Ibid. omittit Ibid. Lectionem codicis 468, pro ponentis, secutus sum. Prævalere debuit Dorismus in versu quem Empedocli tribuit Synesius in principio sui tractatus volus, ubi citatur hic versus cum variis lectionibus et cum accessione alterius versus Col. 661 6. Non minus peccat phrasis structura quam historica narratio; codices habent pro pro Priore rejecta lectione, posteriorem sequor: sejunctum a voce copulavi cum loco cujus Vigerus in sua interpretatione posuisse videtur propter difficultatem hujus comparativi absque correlatione in phrasis contextu: pro ma nuscriptus 466 legit quod pro posuit Vigerus et quod debet admitti. Quoad vero historiam, in eo falsa est quod Poly. crati tribuit visionem quam ejus habuerat filia (vide Herodotum, lib. 111, 194), et eumdem Polycratem tradit occisum jussu magni regis, dum constat euin a solo Orœte satrapa fuisse crucifixum. Sed hic er ror circa personas philosophi argumentationi non nocet. Col. 661. In textu omissum Dionysii nonen ad dere debui; scriptores enim Siculi Polycratis non scripsere Vitam. Ibid. Col. in marg.; in textu, 465, 466. Ibid. Ibid. Ibid. 12. Belli sacri relationes, cum historia Ma cedoniæ regis Philippi conjunctissimæ, haud perfe cto modo usque ad nos pervenerunt, siquidem hu jus vel subsequentis temporis scriptores periere. Quorum Diodorus Siculus exiguum quidem servavit summarium in suæ Bibliothecæ lib. xvi, c. 23, ac in sequentibus. Hic quidem facta diverso modo nar rantur. Attamen trium Phocidis ducum interitus, quamvis in eodem non fuerit tempore, ibi eodem modo, ac in Philone refertur. Post hæc mirantum videtur, quod Judæus scriptor crediderit Deo su premo ac unico perplacuisse ulcisci sacrilegia con tra dæmones qui ípsius nomen usurpaverant. Col. Ibid. 10. De verbi usu, vide not. ad col. 644 12 supra. Ibid. Inversis casi lus, lego Ibid. pro Ibid. om. Ibid. Ibid. Col. per sodiaci con stellationes reddidi, sensu stricto phrasis innixus ac innumeris fretus exemplis de hujus vocis significa tione, que Henricus Valesius excerpsit in cap. 51 lib. it histor. eccles. Eusebii, ubi expresse: «Graci signa zodiaci otoɩɣɛia appellare solent. › In lingua

πάντων παρήκοντα, ὁμοίως ἐπιγείων τε καὶ οὐρα νίων, εἰς ἀναθυμίασιν καὶ καπνὸν, καὶ τοιαύτην φλυαρίαν καταθήσομεν; καὶ οὐδὲ τοὺς ποιητὰς αἰσχυ νούμεθα, οι καίπερ ἀκριβῆ σύνεσιν τῶν θεῶν οὐκ ἔχοντες, ὅμως τὰ μὲν ἐκ τῆς κοινῆς ἐπινοίας τῶν ἀν θρώπων, τὰ δὲ ἐξ ἐπινοίας τῶν μουσῶν, ἡ κινεῖν αὐτοὺς ἐπὶ ταῦτα πέφυκε, σεμνότερα ειρήκασι περὶ αὐτῶν, καὶ οὐκ ἀναθυμιάσεις, οὐδ᾽ ἀέρας, οὐδὲ πνεύ ματα, καὶ λήρους. Ταῦτά σοι καὶ ὁ Λογγίνος. Ἐπάκουσον δὲ καὶ Πλωτίνου τὰ τοιάδε πρὸς τοὺς αὐτ τοὺς ἀποτεινομένου. ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ'. Πρὸς τοὺς Στωϊκούς, ὅτι οὐ δύναται σωματική εἶναι ἡ ψυχή. ᾿Απὸ τοῦ Περὶ ψυχῆς Πλωτίνου. Εἰ δέ ἐστιν ἀθάνατος ἕκαστος ἡμῶν, ἢ φθεί ρεται πᾶς, ἢ τὰ μὲν αὐτοῦ ἄπεισιν εἰς σκέδασιν καὶ φθοράν, τὰ δὲ μένει εἰσαεὶ ἅπερ ἐστὶν αὐτὸς ὧδ᾽ ἄν τις μάθοι, κατὰ φύσιν ἐπισκοπούμενος. ἁπλοῦν μὲν δή τι οὐκ ἂν εἴη ἄνθρωπος, ἀλλ' ἔστιν ἐν αὐτῷ ψυχὴ, ἔχει δὲ καὶ σῶμα· εἶτ᾽ οὖν ὡς ὄργανον ἡμῖν, εἴτε ἕτερον τρόπον προσηρτημένον, ἀλλ᾽ οὖν διηρῆσθαί γε ταύτῃ ἑκατέρου τὴν φύσιν τε καὶ οὐ σίαν καταθετέον Τὸ μὲν δὴ σῶμα, καὶ αὐτὸ συγκείμενον, οὔτε παρὰ τοῦ λόγου δύναται μένειν, ἢ τε αἴσθησις ὁρᾷ λυόμενόν τε καὶ τηκόμενον, καὶ παντοίους ὀλέθρους δεχόμενον· ἑκάστου γε τῶν ἐνόν των πρὸς τὸ αὐτοῦ φερομένου, φθείροντός τε ἄλλου ἕτερον, καὶ μεταβάλλοντος εἰς ἄλλο, καὶ ἀπολλύν τος· καὶ μάλιστα ὅταν ψυχὴ ἡ φίλα ποιοῦσα μὴ παρῇ τοῖς ὄγκοις Κἂν μονωθῇ δὲ ἕκαστον για νόμενον, ἐν οὐκ ἔστι, λύσιν δεχόμενα είς τε μορφ φὴν καὶ ὕλην, ἐξ ὧν ἀνάγκη καὶ τὰ ἁπλᾶ τῶν σω μάτων τὰς συστάσεις ἔχειν· καὶ μὴν καὶ μέγεθος ἔχοντα, ἅτε σώματα όντα, τεμνόμενά τε καὶ εἰς μι κρὰ θραυόμενα, καὶ ταύτῃ φθορὰν ἂν ὑπομένοι. Ὥστε εἰ μὲν μέρος ἡμῶν τοῦτο, οὐ τὸ πᾶν ἀθάνατοι· εἰ δ᾽ ὄργανον, ἔδει γε αὐτὸ (51; εἰς χρόνον τινὰ δοθὲν, τοιοῦτον τὴν φύσιν εἶναι. Τὸ δὲ κυριώτατον, καὶ αὐ τὸς ὁ ἄνθρωπος, εἴη ἂν ἡ κατὰ τὸ εἶδος, ὡς πρὸς ὕλην τὸ σῶμα, ἢ κατὰ τὸ χρώμενον, ὡς πρὸς ὄργανον ἑκατέρως δὲ ἡ ψυχὴ αὐτός. Τοῦτο οὖν τίνα φύσιν Εἰ δὲ ἐστιν. Απερ ἐστὶν αὐτός. ἅπερ ᾗπερ Καταθετέον. καταθεατέον. Η τε αἴσθησις. ΧΧΙ. μο ούτε. Καὶ ἀπολλύντος. Μὴ παρῇ τοῖς ὄγκοις. Λύσιν δεχόμενα. δεχόμενον. Αὐτό. αὐτοῖς. Εἴη ἂν ᾖ, "Ανθρωπος εἴη ἄν· ἢ ὅπερ εἶδος, πρὸς ὕλην, τοῦτο οὗτος πρὸς σῶμα, εἴπερ τοῦτο κατὰ τὸ εἶδος, ὡς πρὸς ὕλην τὸ σῶμα, ἢ κατὰ τὸ χρώμ., ἄνθρωπος, sensisse, ut solidi corporis exhalationem animum esse defenderent? Qui vero, cum ejus rei similem tam nostram, quam cæterorum animantium natu rama fecerint, tueri simul poterunt, aut cogitatio nes recordationesque diuturnas, aut eorum, quæ rerum ad notitiam conducant, appetitus atque vo luntates! Nunquid etiam deos, atque illum ipsum qui terrena pariter ac cœlestia cuncta pervadit, ex halationis, ſumi, ac cæterorum id genus delirio rum in loco numèroque habebimus? nec poetarum saltem exempla verebimur, qui tametsi exquisita deorum cognitione carerent, de illis tamen partim communi quodam hominum sensu, partim amatu musarum, quo ad sua illa carmina impelli solent, honestiora dixere, non jam exhalationes illas, aut æerem, aut spiritum, similesque nugas. Hæc tibi Longinus. Audi nunc Plotinum adversus eosdem sequentia graviter disputantem. Plotini longissima læc dispu tatio habetur Ennead. v, lib. vii, initio: cujus in tegram ex Ficino versionem Hopperus exscripsit. Locus erat apud Eusebium nostrum indignissime deformatus, ac mille scatens erroribus, quorum partem, ut speramus, maximam Plotini opera sus tulimus tametsi non desint, in quibus ex nostro vicissim Plotinum emendare liceat. Porro multa Plotini argumenta, vel concludunt omnino nihil, vel ipsarum quoque brutarum animas spiritales esse concludunt. Vera lectio: nec_au diendus, neo judicio, Ficinus, qui in mutandum statuit. lta reposuimus ex Plotino, cum ante legeretur, Ex Plotino et duplici ms, PATROL. GR. Adversus eosdem Stoicos, animum corporeum esse non posse. Ex libro Plotini De animo. Utrum, inquit ille, nostrum quilibet immortalis sit, an simul totus intereat; an vero potius pars ejus altera dissolvatur ac pereat, altera, quæ qui dem ipsemet homo sit, perpetuo maneat: ita de mum intelligi ab eo possit, qui rem secundum naturæ principia consideret. Ac primum quidem, simplex aliquid homo certe non est, sed animum idem corpusque habet. Ac sive tanquam instru mentum nobis aliquod, sive alia quavis rations corpus adhærescit; recte quidem hoc pacto utrius que naturam essentiamque distingui, prorsus fa tendum est. Jam vero corpus, cum ipsum etiam compositum sit, nec permanere ratio patitur, et re vera dissolvi, contabescere, nullumque non exitii genus subire sensus ipse videt: dum quæ illo con tinentur, in suum quæque feruntur ac proprium, atque alterum subinde alterum corrumpit, illudque sic mutat in aliud, ut simul interimat: præsertim ubi animus, qui ea inter sese mutuo conciliet, ex illis sese corporibus subduxerit. Et quamvis par tes eorum quælibet solæ relinquantur, unum ta men hic nihil est, cum et in formam atque mate riam, ex quibus simplicia etiam corpora constare necesse est, singula dissolvantur, et vero ut ma gniudinem ex propria corporum ratione aliquam habent, secari proinde, ac minimas in particulas confringi possint, atque ita demum funditus inte Id ex Plotino supplevi mus. Hæc etiam ex Plotino addidimus. lla Montac. At Plotinus, Utrumque probari potest. Ita Plotinus, et recte, non etc. Locus integer apud Plotinum ita concipitur, etc. Prime, post adhibenda distinctio est; tollenda post v. Sequentia ex nostro corrigenda sunt, foedam enim habent vitiosamque redundan tiam, quæ Ficino etiam imposuit.

Οὗ γῆ ξηρή, ψυχή σοφωτάτη Αύη ψυχή σοφωτάτη – Αὐγὴ ψυχὴ σοφωτάτη. κ ὁπόταν μεθυσθῇ ἄγεται ὑπὸ παιδὸς ἀνήσου, σφαλ λόμενος, οὐκ ἐπαίων ὅκη βαίνει, ὑγρὴν τὴν ψυχὴν ἔχων· αύη ψυχή σοφωτάτη καὶ ἀρίστη. Θεοῖς ἀρκεῖν τοὺς ἀπὸ γῆς καὶ ὕδατος ἀναφε ρομένους ἀτμοὺς, ἡμᾶς δὲ ὁμοιοτάτην ταύτη προς φέρεσθαι τροφὴν ἂν εἴη, τὴν κουφοτάτην και καθαρο τάτην· οὕτω δ᾽ ἂν καὶ τὴν ψυχὴν ἡμῶν ὑπάρχειν καθαράν τε καὶ ξηράν, ὁποία οὖσα ἀρίστη καὶ σοφω τάτη, εἰ πᾶν, καθάπερ Ηρακλείτῳ δοκεῖ λέγοντι οὕτως αὖ γῆ, ξηρή ψυχή σοφωτάτη καὶ ἀρίστη. σοφωτάτη καὶ ἀρίστη. 673 5. Τοῖς ἐπεισιοῦσι 465; ἐπείγουσι 466. 8. Νοῦν δὲ οὐκ ἢ εἰς ἥκιστα γεννά 465, 400, κατὰ φύσιν. 11. Ἐπιτρέψαντες 468. 5. Γεγυμνασμένης 405; συνήπται 466. ἀποδείξεως Οὐκ ἀσυλλογίστως ἡμῖν γεγυμνασμένης τῆς ἀποδείξεως, ἡμῖν ξεως, 63 2. Φιλοσ. τῆς τῶν Ἑλλ. 3. Ζωοθυτούντων 465, 46». θεοκλητοῦντες θεοκλυ τὸ, θεοκλυτούμενον γένος ἤθεσε ἔθεσι. 684 11. Τὸ γὰρ αὐχμεῖν ἐν καλῷ τίθεν 15. Μετοικοῦσιν ἐν ἑκάστη πόλει. 'Αριστοδήμου τῶν φίλων τινὸς ἐκ μαγεί μου γεγονέναι δοκοῦντος, συμβουλεύοντος δὲ αὐτῷ τῶν ἀναλωμάτων καὶ τῶν δωρεῶν ἀφαιρεῖν· Οἱ λό γοι σου, εἶπεν, ὦ 'Αριστόδημε, περιζώματος όζουσι. ἐχρῶντο περιζώματι).» ἔμαθον ἐν ἔτεσι δυεῖν ἔχων περίζωμα, ἀλλ᾽ ἅπαντα τὸν βίον. 540: Εψοντι γόγγρων λοπάδα 8,: Οὐδεὶς ἐρεῖ· Ἐγὼ μουσι κός εἰμι, ἂν πλῆκτρον καὶ κιθάραν ἀγοράσῃ, οὐδὲ ἐγὼ χαλκεύς εἰμι, ἂν πιλίον καὶ περίζωμα περί fulgentia esse simul sicca, ac alta donari intelli gentia. > In hoc opinionum conflictu nobis tres proponuntur lectiones, scilicet Duo a Joan. Stobæo loci, unus quidem in oratio ne Trincavelli sub Heracliti nomine: 'Avho Alter vero in oratione xv sub nomine Musonii In medio quæstione relicta, siquidem av ñ et aŭn inveniuntur. Sed evidenter, aby servari ne quit, quamvis illud forte legerit Galienus in suo manuscripto codice; ei ergo præferendum an. Au ferenda sunt etiam, utpote redundantia, aun xal Erph, quamvis ea copulaverit Plato; siquidem He raclites, axotɛlvós, sententiose dicere solitus, vo ces rejiciebat inutiles: Wesselingi igitur ac Heynii opinionem sequor, non vero quoad Philonis locum in quo Heracliti prima inversà fuit idea. Cum eninı ille philosophus anime intelligentiam in illius sicci tate reponeret, eam intrinsecus examinabat; dum Philo, Græciæ terram præ cæteris magnificare cu piens, ad scopum sibi propositum deflectere debuit primitivam hujus axiomatis vulgatissimi significatio nem, licet absurdum sit. Hanc solutionem tamen non ut firmissimam trado, nec a me culpandi fo rent illi qui cum Wesselingio legerunt auŋ fuxh, Col. Ibid. Ibid. 8. Evwxovµévots 467, qui omittit eivät Ibid. Col. 676 15. Nov 466, 467 pro véɔuç. Col. 680 1. 'E6palov 465. Ibid. Ibid. 4. Hujus capitis primæ phrasis incisum primum mihi omnino mendosum esse videtur: pri imo quidem yeyuμvaoμévηs manuscripti 465 parti cipio Yeyevuevne præferendum esse existimavi quæ quidem substitutio nullius est momenti pro phrasis contextu, siquidem utrumque nonnisi cum copulari potest, ex hoc proditur Eusebius, quem latet sacrorum libro rum a Judæis receptio: ante igitur tñ ¿ñodel Tá est auferendum. Hæc autem locutio 'Entelon un inutilis esse ac cogitationem ob scurare videntur. Col. mss. Lugd. Ibid. 15. Textus fert primi libri: sed cum sit evidenter falsum, ideo veritatem restitui. Vide tractat. De abstinentia, p. 147, edit in-4º Rhoer. Ibid. 1. Atórt deest in 465, 466, 467. Ibid. Ibid. 8. In his locis errat Theophrastus circa modum quo Judæi celebrant Pascha: 1° agnum vi etimam comedunt; 2° ex eo residua igne comburunt, non quidem ut nihil horum sol videat, sed in com memorationem ipsorum exitus ab Ægypto. Præce perat enim Deus ne quidquam immolatæ victime remaneret cum ex hac regione discederent. Vide Exod. 1, v. 9. Hic igitur a Theophrasto, sicut et in capite sequenti, De Esseniis, ab ipso Porphyrio, falso supponitur soli a Judæis culum exhiberi, quod quidem minime mirum est in paganis, a quibus nec spiritualitas nec Dei simplicitas attingi pote rant; quin etiam, in hoc eodem fragmento falso accusantur Judæi victimas immolasse humanas. Ibid. 13. Ms. 465, qui habet vuxtav pro ɛixwv. lectionem secutus pro posui TOUTES, quæ lectio in omnibus manuscriptis ac etiam in Porphyrio invenitur. Hoc enim partici pium nullo modo cum exwv concordare potest; si quidem orantes non audimus Deum; quod solum si gnificat 0ɛoxhutɛty: hinc probabiliter hujus substi tutionis ratio. Theophrastus igitur hic evidenter ostendere voluit Judæos divinis edoceri revelatio nibus: a Plutarcho jungitur To pavτixó, t. VIII, 340 Řeisk. Ibid. 4. Hoc omne fragmentum De Esseniis a Porphyrio desumitur 1. 1x De abstinentia, p. 339, Rhoer. Ibid. 2. Loco pono Non enim trans formantur indoles, sed tantum contrahuntur ha bitus quæ vocabula apud Græcos idem persæpe so nant. Col. Tai. Hæc verba a Vigero redduntur per squalorem honori ducunt; quæ interpretatio vero sensui oppo nitur, siquidem squalor esse nequit una cum frigi dis balneis quæ infra asserit esse in usu quotidiano apud Essenios. Hi solum refugiebant a more Græ corum, præsertimque athletarum qui post balneum oleo corpus ungebant. Esseniis assimilari debent recentiores populi qui suam pelli aqua detersæ sic citatem naturalem relinquunt. Salmasius, ad Ter tullianum De pallio, p. 69, interpretatus est hunc locum eodem modo quo Vigerus. Igitur, ut credo, ambo erraverunt. Ibid. Per pe riphrasim hujus Historiæ scriptoris cogitationem ostendi. Quisquis vel minime gnarus Atheniensium constitutionis scire debet Metæcos infra alios cives fuisse, a publicis rebus gerendis omnino alienos, ac tributum nomine petolx:ov, solventes de quibus abunde Potter in Archeologia, 1. 1, 10. Col. 685 3. Пeptwa, Gallice tablier, in in terpretatione Latina per cingulum redditur: bujus significationis ratio subsequitur. In suis Emendat.. 1. ix, c. 12 Paulus Leopardus jam emendavit hujus vocis interpretationem Latinam in apophthegmate Antigoni a Plutarcho relato, t. VIII, p. 107 ex edit. Hutten Cum quidam ex ejus amicis Aristodemus nomine qui pro coqui filio habebatur, ei suaderet ut sum ptibus ac liberalitatibus parceret, ei respondet An tigonus Tua consilia, Aristodeme, cingulum re dolent: ex antiquis vero interpretibus: condimen tum redolent. Idem Plutarchus, in tractatu An_se nex administrare debeat, t. XII, p. 192, refert: ‹Cum a Phalaris tyrannide liberati fuerunt Agrigentini cæruleas prohibuerunt vestes: quia ejusdem coloris cingulis tyranni ministri usi fuerant (Phauxivois Idem, ibid., p. 106: Perinde ac si mulieri su perioris conditionis ac pudibundæ auferrentur ve stes, ac ei in caupona famulaturæ daretur cingu lum. Athenæus Deipnosoph. 1. vu, p. 290 ed. Ca sauboni: coquus loquitur: O yàp mapέpyw; L. vi, p. xal nepie wsμéve. Gongrorum catinum deco quens, cingulo præcinctus. Arrianus in Epicteto, I. v, c. de Vulcano Oncat. Nec pileum, nec cingulum faciunt fabrum. › Olympiodorus in Catena, in Epistolam Jeremia ad Babylonios a Ghislerio editain. Exoivia. Pra! cà

Περὶ παιδείας, κιβδηλείας ἡμῖν τε καί τισιν ἑτέροις τῶν Ηγοῦντο γὰρ προσιζάνειν τῷ ὕδατι τὰς ψυχὰς θεοπνόῳ ὄντι, ὥς φησιν ὁ Νουμήνιος, διὰ τοῦτο λέγων· καὶ τὸν προφήτην ειρηκέναι, ἐμφέρεσθαι ἐπάνω τοῦ ὕδατος rum: atque id confirmaturum eum fuisse vis auctori tate Aristotelis, si hoc ab eo traditum cognoscet ex Clearcho. At certe alia omnia habet Laertius; scri psisse nempe Clearchum in libro 89 mnosophistas venisse a Magis; quosdam vero tra dere Judæos quoque eorum esse progeniem; hoc est Magorum sive Chaldæorum, de quibus hoc loco dis serit Laertius. Demus præterea scripsisse Laertium quæ recitas; annon Aristotelis verborum vel negli gens, vel parum memor esse potuit in opere tumul tuario, qualem esse hanc Laertii compilationem pro bare facile est? Ais unum Josephum meminisse libri Clearchi [ɛpł Urvov. Quid tuni? an dubiæ sunt fidei veterum libri, quicunque semel tantum a sequentis scriptoribus laudantur? non hanc tantum, sed alias quoque scriptiones argumento hoc ab eodem Clear cho abjudicaris. Ad hæc Judææ nomen hac ætate Græcis ignotum fuisse contendis: non valde cogni tum in vulgus fuisse concesserim, plane ignotum, negaverim. Enimvero Ægyptum jam perlustrave rant Thales, Pythagoras, Plato, ubi magna erat Ju dæorum frequentia; quidam etiam partes Orientis alierant. Itiones erant crebræ, commercii causa, Phoenicum in Græcian, Græcorum in Syriam, jam inde a vetustis temporibus. Hebræi autem post so lutam captivitatem Judai dici cœpti sunt, jam vero non Syriam solain, sed et Persidem quoque pervase rat Græcorum lingua, Apud Danielein, qui vixit Darii temporibus, reperias vocabula copot, althpia ovupwvíz, non satis igitur firma habemus argumenta quibus Clearchi libros damnemus; et si res suspicione non caret, sed in re incerta tutius est receptis opinionibus adhærere. > Post hæc pro vero Clearcho edita, contra falsum Clearchum testimonia auctorum referam. Primus est Jonsius, De scriptoribus hist. philos. 1. 1, c. 18, quem et commentariis illustravit Baylus Diction. ad vocabulum Aristoteles, nota B. Hunc cito: ‹ Locus iste non levis esset ponderis, si ex Clearcho Aristo telis discipulorum illustrissimo desumeretur, sed verisimilliine alterius Clearchi est. Etenim 1ª au ctor refert Aristoteli perlustranti Asiam quendam occurrisse Judæum, qui cum eo aliisque viris doctis multa colloquia habuit, axolastixov. Porro ex scriptoribus doctissimis, tempore Clearchi vocabulum sgoλastıxó; nondum si gnificabat discipulum, nec hominem studio deditum. Ceterum, cum hæc per Asiam peregrinatio et histo ria concordare nequeant, haud supponendum aliquem ex ejus discipulis, in dialogo, factum excogitare vo luisse cujus falsitatem alii omnes agnovissent. Recen tior igitur Clearchus hanc excogitavit peregrinatio nem, quod forte bona fide factum est; siquidem So linus asserit, in expeditione contra Darium, Aristo telem in comitatu fuisse Alexandri. Idem narrat au clor anonymus Vitæ Aristotelis. 2° Si Aristoteles multos congressus habuisset cum isto Judæo tam do cto, de quo agitur in Clearchi fragmento abundan tius de Judæa ac de Judaica natione disseruisset, nec tam absurda credidisset, quæ ipse effatur, de Judæorum origine. Dixissetne Judæos originem ducere a Calanis Indie populis, illos in Syria nomen Judæorum sumpsisse, quia provinciam Judæam no mine incolebant? Hæc autem omnia narrat Aristo teles in loco Clearchi, quem citat Josephus. Suusne eum Judæus in tam puerili errore liquisset? Lege renturne tam pauca in omnibus scriptis Aristotelis de Judæa et de Judæorum gente, si Judæus illi tam praeclaras notiones tradidisset? 3° Legimus apud Diogenem Laertium gymnosophistas a Magis ducere genus, et fuisse quosdam qui Judæis camdem tri buerent originem: horum prius testimoniorum da tur teste Clearcho, Aristotelis discipulo; posterius vero nullo auctore nititur. Porro tunc certe præbe batur occasio Clearchi testimonium citandi de Indica origine Judæorum nationis. Aliunde si liber De somno, in quo Aristoteles hanc ludicam memorat originem, esset ejusdem Clearchi, quem laudat Laer tius, procul dubio Clearchus ille fuisset designatus. Praetermissis aliis Jonsii argumentis, ex his tribus constat non ea dixisse Aristotelem, quæ ei attribuit Jo sephi Clearchus. Objicies Clearchum cognovisse Ju dæum qui cum Aristotele fuerat collocutus, Aristo telis coævum; sed nego Aristotelem a Clearcho fuisse cognitum. Attamen hæc Baylii contra verum Clearchum pro batio quæ inexpugnabilis videtur, relinquit difficulta tem ut id cuidam Judæ Hellenico, ut volunt Simonius Ricardius et Valckenaerus, tribuatur. Etenim si, ut merito animadvertit Baylus, Judæus Aristoteli dicere non potuit Judaicam nationem ab Indis Calanis du cere originem, Judæus, Clearchum mentitus, banc eamdem assertionem in ore illius pseudonymi ponere non potuit Inde absque controversiis duo concludi possunt: Aristotelem non dixisse quæ ei imputan tur; 2° fabulam a Jud:eo texi non potuisse. Verumtamen Eusebius non excogitavit istam nar rationem, sed solum culpandus est quod inconsulte Josephum transcripserit. Sed cui hæc narratio tri buenda sit? num Josepho? At Josephus qui Antiquit. Judaic, scripsit, sibimet ipsi tam graviter contra dicere non potuit. Igitur constare videtur falsarium fuisse vel Clearchum, vel quemlibet alium Peripate ticorum, qui Judæos, vel saltem eorum nomen co gnoscebat. Natio enim inter Ægyptum et Syriam om nino a Græcis nesciri non poterat. Judæos igitur tunc temporis adduxit in Vita Aristotelis in hujus philosophi gloriam. Tunc ut natio cognoscebantur Judæi, sed eorum orlgo et constitutiones satis ignotæ erant, ut eis falsæ attribuerentur traditiones, mores, secundum Græciam mendacem; apud enim Dioge nem Laertium legimus eos ab Indis gymnosophistis trahere originem; quod est Græca, non vero Judaica fabula. Cæterum de populis magis cognitis, quibus cum Graecis erat frequentior usus, quot fabulas non texere Ctesias et Herodotus? In principio hujus libri ex Theophrasti loco, qui a Porphyrio desumitur in li bro De abstinentia, constat hunc philosophum, Aristotelis successorem, Judæis attribuisse in victimarum immolatione, mores ab eis omniuo alienos; omnibus perpensis, hæc testimonia suspicari possumus; attamen cum constet eos tantum mentiri quorum interest, Judais Hellenistis vel Hellenicis so lum sunt attribuenda ea quæ in suæ gentis gloriam eo rum supponere intererat. Igitur quotiescunque eo rum nomen absque laude vel vituperio profertur, non est suspicandi locus. Siquidem inirum non erat quod citarent gentem propinquiorem quam Galli. Iberi et etiam Scythæ, cum ea, quæ de eis narrantur, levis sunt momenti. His positis, non est suspicandi ratio locum Hecatæi de Jerosolymæ perimetro, ac de ave occisa a quodam sagittario Judaco. Aliis vero locis Hecatei de Judæis, Celsus hujus scriptoris au thenticitatem religionemque suspicari potuit; sed non sunt nobis eædem suspicandi rationes, et mirari de bemus quod Josephus ex hoc libro desumpserit quod in suæ gentis gloriam nullo modo adiret. Scaligerii argumentum Vossius validis confutat rationibus, De hist. Græcis, pag. 70. Fabula Aristæi de Septuaginta interpretibus suppositio Judaica mihi videtur, itidem sentio de verbis in Moysis honorem tributis Numenio, quorum unum citant religionis defensores, alterum vero Porphyrius De antro Nympharum, c. 10, ubi pro phetam vocat Moysen, laudans Genesis principium BEGU TVsuμa. Ex his, inquam, verbis mihi non constat Numenium fuisse Judum; quia si fuisset Judæus, eum non invocasset Porphyrius; quod non miror magis quam quod Longinus Moysem laudaverit in tractatu De sublimi. Siquidem necesse non est nos cuidam religioni adhærere, ut reverenter loquamur

Οριγένης ἄλλην ἐν ἔλλησι παιδευθεὶς λό γοις πρὸς τὸ βάρβαρον ἐξώκειλε τόλμημα ᾧ δὴ φέρων ἑαυτόν τε καὶ τὴν ἐν τοῖς λόγοις ἕξιν ἐκαπήλευσε, κατὰ μὲν τὸν βίον χριστιανῶς ζῶν καὶ παρανόμως, κατὰ δὲ τὰς περὶ τῶν πραγμάτων καὶ τοῦ θείου δόξας ἐλ ληνίζων τε καὶ τὰ ἑλλήνων τοῖς ὀθνείοις ὑποβαλλό μένος μύθοις· συνῆν τε γὰρ ἀεὶ τῷ Πλάτωνι, τοῖς τε Νουμηνίου καὶ Κρονίου Απολλοφάνους τε καὶ Λογ γίνου, καὶ Μοδεράτου, Νικομάχου τε καὶ τῶν ἐν τοῖς πυθαγορείοις έλλογίμων ἀνδρῶν ὡμίλει συγγράμ μασι. 4. Επεδείκνυτο γὰρ αὐτοῖς ὁ Νουμάς δι' ἀποκρύψεως (υποκρύψεως ὡς οὐκ ἐφάψασθαι τοῦ βελτίστου δυνατόν γλώττη. ἀποκρύψεος Ἐδίδαξε σέβεσθαι τοὺς Ῥωμαίους Τακίταν οἷον σιω πηλὰν ἢ ἐνεάν Ισανδρον δὲ οἱ υἱὸν ᾿Αρης ἆτος πολέμοιο Μαρνάμενον Σολύμοισι κατέκτανε κυδαλίμοισι. de iis quæ ipsa veneratione digna sunt; cum ipsi Græcorum scriptores quosdam apud Ægyptios ritus religiosos laudibus efferant, dum simul improbant cultum ab eis animalibus exhibitum. Numenius igitur non ritibus Judaicis vel Christianis obliga batur, ex Eusebio lib. 1x, cap. 7, ubi Platonis et Pythagoræ doctrinis Brachmanorum, Judæorum, Magorum ac Ægyptiorum opiniones jungendas esse decernit; quæ doctrinarum permistio arridebat Py thagoricis, quorum philosophia partim consistebat in dogmatibus ab Oriente allatis, quibus mediis, religiosas Græcorum opiniones, inter quas metem psychosin, interpolaverant. Ab his vero refugiebat Ju deorum fides atque Christianorum, Mihi vero, hic de pagano Numenio fidem præbet locus sequens Porphyrii apud Eusebium in sua Historia, lib. vi, 19; adducitur enim Origenes cui exprobrat Por phyrius, quod pro Christiana religione reliquerit Hel ismum. ‹ Origenes vero, cum gentilis esset et gentilium innutritus disciplinis, ad barbaram declinavit auda ciam, cui seipsuin suumque scriptoris ingenium man cipavit, patriæ leges spernens, et Christianus fa ctus tum vita, tum doctrinis de divinitate. Postquam Græcorum disciplinas edoctus fuisset rectam doctri nam posthabuit et alienas fabulas amplexus est. Cæterum cum Platonis, Numenii, Cronii, Apollo phani, Longini, Moderati, Nicomachi, et aliorum qui inter Pythagoricos præcipui habebantur, scriptis quo tidie versabatur, et solummodo doctissimorum inter Pythagoricos libris studebat. a 2° Hanc Porphyrii assertionem confirmat S. Hiero nymus in epist. ad Magnum ubi ait: «Origenem in libris decem Stromatorum Christianorum et philoso phorum inter se sententias comparasse, et omnia Christianæ religionis dogmata ex Platone et Aristo tele, Numenio Cornutoque confirmasse.»Vide etiam Spencerii argumenta contra Scaligerium in suis an notationibus in locum Origenis contra Celsum, lib. 1, Porphyrii igitur testimonium de Numenio pagano quem inter præcipuos hujus temporis Pythagoricos annumerat, difficultates nodum exsolvit; nullumque dubium relinquit. In sua scripta eum frequenter adducebat: et equidem in fraginento libri De anima a Stobeo citati. Eglog. Phys., I. 11, 21, p. 832, 836, 866, 894, 896, 910 in Vita Plotini et alibi. Ex eo dem philosopho desumitur locus a Macrobio relatus In somnium Scipionis, l. 1, c. 2: ‹ Numenio inter philosophos occultorum curiosiori offensam numi num quod Eleusinia sacra interpretando vulgaverit, somnia prodiderunt, visas sibi ipsas Eleusinjas Deas habitu' meretricio ante apertum lupanar lu dere prostantes; admirantique, et causas non con venientis numinibus turpitudinis consulenti, re spondisse iratas, ab ipso se adyto pudicitiæ suæ vi abstractas, et passim adeuntibus prostitutas.▸ Oppugnatores paganarum auctoritatum Judæis, suf fragantium pepercere capitibus 12, 14 et 41, Fra gmentorum Abydeni, fere similium testimoniis au etorum quos nuper percurrimus. Verum est hæc fra gmenta tanta cæteris veritate elucere quanta in aliis non inveniatur. Siquidem Jonico exarantur sermone qui tunc temporis obsoleverat ad quod reducenda foret horum fragmentorum origo, ut adulterato ribus Judæis tribui possent: tunc enim scribebatur historia solo Attico dialecto cui interdum admisce batur Macedonicus sermo ab Alexandrinis auctori-. bus, sed relictis omnino Herodoti scribendi modis, ex quo eorum confirmatur authenticitas, quæ quidem non fuit impugnata. Col. 693 11. Quoad hanc Judæi cum Aristotele familiaritatem, vide articulum de Aristotele in Lexico Baylii, ad annotationem A, 11 et jam citatam. Ibid. 12. Eusebio non exprobrabo quem admittit anachronismum; Clementis enim Alexandrini subse quitur fidem, Stromat. J. 1, p. 358. Sed Clemens ipse vulgarem iterabat errorem jamdudum ab Halicar. Dionysio refutatum, Antiq. rom., 1. 11, c. 59. Vide pariter Ciceronem, 1. 1, Tuscul. princ.: Tit. Liv., Hist. 1. et iv. Hæc fabula arridebat his qui vole bant Romanum regem cum Græcis commercium ba buisse hanc fabulam ab Epicharmo Comico exco gitatam docet Plutarchus in Vita Numæ, 1. vIII. Vide S. Augustinum, De civ. Dei, iv, 31. bid. Clemens) Vox hic mihi adhibita esse videtur ad desi gnandum cultum quem Tacitæ deæ induxerat red dendum. Vide Plutarchum, in Vita Numæ, § 8 Ibid. 5. Vide in articulo: Clearchus, ad col. 692, B4, quod scripsi de Numenio Pythagorico, qui quidem discerni debet ab illo Numenio rhetore Alexandri patre similiter rhetoris eorum biographias distin xit Suidas. Col. 696 13. Hi famosi Egyptii thaumaturgi, qui cum Moise decertaverunt (Exod. vii, 12). nominantur a S. Paulo in secunda Epistola ad Ti motheum, c. 111, eta S. Ambrosio in suo commenta rio in hunc locum ab Apuleo, secunda Apologia, 375, ed. Colvii: Ego ipse sim Charinondas, vel Damigeron, vel Moses, vel Jannes, vel Apollonius Tyanæus, vel ipse Dardanus, vel quicunque alius forte qui post Zoroastrem et Hostanem inter magos celebratur. > Tertull. De anima, 57: ‹ Adjutrix opinionum ista rum magia sonat Hostanes et Typhon Dardanus et Damigeron, et Nectanebis et Berenice.» Origenes Contra Celsum, 1. iv, 51, p. 542 ex edit. de La Rue, et Van Goens, in Diatribe de Cepotaphiis. et Leo Alla tius in syntagmate de Engastrimytho ad dissertatio nem Eustathii contra Origenem, p. 495. Ibid. 8. Secundum Scaligerum, p. 12 notarum in fragmenta historica quæ ejus librum, De emen datione temporum subsequuntur, præcitati versus non ad Judæos spectant, sed ad Lycos vel eorum vicinos, de quibus agitur in Iliade sub nomine Soly morum. Sic in liade, Z, v. 204 Hos autem versus sic annotat Eustathius: Nemi nem fugit Solymos fuisse Lyciorum finitimos et hostes quapropter ad eos pugnandos a Jobate mis sus Bellerophon cum eis strenue congressus est ac eos superavit; cum eis etiam bellum gessit Bellero phontis nepos. Tradunt veteres Solymos quos me inorat llomerus postea dictos essePisidienses: qui sunt gens inclyta, sicut vult epithetum xvdáàɩµoç. Ex eis, Solyma (in genere neutro Σólupa) designat urbem ab Assyriis conditam post Jerusalem captam; et seeundum Strabonem, Lycium montem. Usque ad nos pervenit Solymæ nomen ethni cum est locus munitissimus ac Lyciæ finitimus cu jus incolæ barbaro sermone Tzelimi vocantur: quos. memorat Odyssæ non sunt Pisidienses. Lyciæ So lymi Mynienses etiam, a Minoe, vocabantur. > Vide Strabonem, 1. xiv, p. 667, ex edit. Parisiis. Cæterum error quo capitur Eusebius est potius. Josephi, quam ipsius, si quidem salvis ipsismet ver bis transcripsit Josephum Contra Apion, lib. 1., p. 454.

Τῶν δ' ὄπιθεν διέβαινε γένος θαυμαστὸν ἰδέσθαι, Γλῶσσαν μὲν φοίνισσαν ἀπὸ στομάτων ἀφιέντες, Ωκεον δ' ἐν Σολύμοις όρεσι, πλατέῃ ἐπὶ λίμνῃ, Λύχμαλέοι κορυφάς, τροχοκουράδες· αὐτὰρ ύπερθεν "Ιππων δαρτὰ πρόσωπ᾽ ἐφόρεον ἐσκληκότα [καπνῷ. 7. Ανέπλωε 466; ἀνάπλως 467, 468. ἐπεί τ' ὅων εκόπασε, ἐπεί ὅταν νίφῃ Θεός. κατο γὰρ δὴ πηλοῦ κατάπλεοι τους ταρσούς. 1. ιν, 204: Τοὺς ὑπολειπομένους αὐτέων καὶ ἐπελ κομένους ἐφόνευον ἐς ὅ ἐς τὴν Αἴγυπτον ἀπικέατο. Αἴγυπτον ἀπικέατο Περίαπτον ὑπὸ τῶν γυκαικῶν τῷ τραχήλω περιηρτημένον, ὡς σφόδρα κακῶς ἔχων, 14: Τον βωμόν εἰσιν Ηλείων οἱ ὀνομάζουσιν Αρείου Διός. Λέγουσι δὲ οἱ αὐτοὶ οὗτοι ὡς Οινόμαος ἐπὶ τοῦ βωμοῦ τούτου θύοι τῷ Ἀρείῳ Δεί. In annotationibus suis in chronica Eusebii, p. 101, animadvertit idem Scaligerus Chœrilum quem Eusebius vocat priscum, dignoscendum esse ab illo Chœrilo de quo contumeliose loquitur Horatius prior Samius erat et fere coævus Xerxis expeditio ni quæ ei poematis Perseidis materiam præbuit, ex qua sunt citati versus. Anachronismum etiam in putat Horatio qui quidem sub Alexandro Magno po nit Chœrilum, Alexandro filio Amyntæ, coævumi. Num unus fuerit vel duo Chorili poetæ; utrum poste riori fuerit coævus magnus Alexander, hæc in du biis relinquo. Naeckius in Chœrili fragmentoruin collectioni bus breviter exponit doctorum diversas opiniones de gente cui hæc congruit descriptio. Ex Scaligeri loco laudato atque ex Bochartio in Phaleg et Cha naan, c. 6, p. 361, non foret de Judæis intelligen da; sed de Lyciis vel Pisidis quos Phoenissam dicit coloniam Bochartus et quos Lycia finitimos canit Homerus. In Levitico expresse Judæis inter dicitur Tpoxoxoupás, 19, 27, et Arabibus ab Hero dote tribuitur, Thalia, c. vi; præterea Bochartus magnam recognoscit similitudinem inter pauca quæ supersunt vocabula Pisidiensium ac Phonicum lin gnæ; cui opinioni favere videtur Cuneus, De repu blica Hebræorum, lib. 11, cap. 18, p. 266. Quantum vero ad lacum indicatum, de lacu Phaseli quæstio est Samuel Petit ab Havercampo laudatus, huic suffra gatur opinioni et Barlovium testem invocat. Qui vero hanc opinionem impugnaverunt, in Choerili fragmento restituentes Judæos, sunt: Salmasius De casarie et coma. p. 46 a 50 et p. 82: Casaubonus de Suetonii Augusto 45: Grotius in S. Lucam 11, 14 in Leviticum xix, 27: Adrianus Junius, De coma, c. 6 Turnebus Adversariorum 19, 9. Quibus ad jungi potest Holstenius De Stephano Byzantino ad vocem Solyma. Tacito cognovimus, Hist., v. 11, et ex Stephano Quadratum citante, Solymam per compendium fuisse Hierosolymam. Maximus in Sy ria lacus, est Asphaltites lacus: verum est, inquiunt iidem, poxoxoupádes non convenire Judæis, quibus adeo interdicitur, sed errore captus est Choerilus, inquiunt fautores hujus opinionis, propter Ara bum vicinitatem qui hanc tonsuram habebant: reli quum vero tegumentum capitis, equina scilicet capita igne dessiccata, ab Hebræorum usibus erat alienum Utriusque igitur opinionis apparet debilitas. Lingua Phoenica eratne eadem ac Pisidica? hoc magis asse rt quam probat Bochartus, quod quidem difficil lime probari potest. Cæterum usus quos Judaeis tri buit Choerilus ab eis sunt omnino alieni. In his ta men difficultatibus, libens Bocharto assentirem, re licto Naeckio. Varias verborum lectiones quæ in quinque versi bus exhibentur, scrupulosissime perpendit Nae ckius. Non eodem modo rem tractare possun subsequitur textus quem exhibei ita collatum. Col. 697 D. 2. De modo scribendi nomen mon tis hujus, consule Bochartum in Geographia sacra, 1. 1, c. 3, p. 18 editionis Oper. hujus auctoris, t. I, Lugd. Bat., 1692. Col. 700 2. Ex his quæ dicit Bochartuş de hac urbe, in sacra geographia, Chanaan, l. 1, c 3, p. 4, satis patet incertum esse ubinam exstiterit. Idem feram judicium de Barite urbe: cæterum cum hase ex Josepho sint desumpta, Antiquitates Judaicæ, 1. 1, c. 3, § 6, vide quæ dixerint editores. Ibid. 44. Vide chronographum Georgium Syn cellum, pag. 30 editionis Luparæ, in qua hæc referuntur loca ex Alexandro Polyhistore qui Aby denum compilavit. Ibid. 5. Hæc civitas a Ptolemæo Erpápa dieta est Kiriath-Sepher Hebræorum, id est, civitas litte rarum. Josue xv, 15. Ibid. Ibid. 9. Lego cum Syncello, pag. 30, in qua citat Polyhistorem fere iisdem verbis et sanctum Cyrillumi Contra Julianum, lib. 1, et cum Scaligero, in fra gmentis veterum historicorum post opus De emen datione temporum pro Tv Exómaos, subintellecto Beós. Xenophon., De re natione, ötav vion. Ibid. 11. Wesseling, Ad_Herodot., IV, 140; Aby denus, In Præp. evang. Eusebii, 1. ix, 12: 'ARI quo Vigerius manus abstinere debuerat, hanc tamen lectionem mutatam præhabuit. Apud Herodot, Quidam manuscripti codices legunt ȧrixato quin etiam apud Herodotum legitur, l. rv, 204: 'E; & chu hanc lectionem servavit Wesse ling, in quibusdam manuscriptis codicibus in an! xato mutatamı. Ibid. 3. Fere omnium temporum ac hominum est amuletorum superstitio; ex Theophraste, Plu tarchus in Vita Periclis, c. 38, refert: In secundo anno Peloponnesii belli Periclem, peste qua tune laborabani Athenæ, lacessitum invisenti cuipiam amico ostendise amuletum quod ipsius collo circumdederant mu lieres in signum ipsius morbi ingravescentis. Col. 701 11. Textus fert Molus, corruptum ex Mocho quod dat Josephus, et bene quidem. Hic autem Mochus, Phoenicia antiquus scriptor histo ricus, falso inducitur a Diogene Laertio in Intro ductione, pag. 2. Menagius restituit illud nomen, Strabone innixus; Sextus Empiricus l. 1x, p. 363, Adversus physicos; Tatianus, Jamblichus, Vila Pg thagora; Athenæus, etc. Cæterum de hoc Mocho vide annotationem Fabricii in locum Sexti jam in dicatum, et quos laudat auctores. Ibid. 14. Quia vero Hesiodus de primorum longæ vitate hominum nihil tradidit, Vossius in libro De Græcis scriptoribus, vult Hesiodo substitui Isidorum Characensem, a Luciano in Macrobiis laudatuın, utpote qui de hominum longevitate disseruerit, t. III, p. 218 editionis Reizii. Hic tamen locus et hoc nomen non solum apud Josephum, sed etiam apud Georgium Syncellum inveniuntur p. 43 editio nis Lutetiae, in-folio, 1652. Plinius eodem modo Hist. nat. lib. vii, 48, de eo loquitur. Igitur credere est Josephum ad locum libri De operibus et diebus v. 108 sq., alludere voluisse, ubi aurea describitur ætas, vel ad aliquos versus amissos de aliis vero citatis auctoribus, scilicet, Mocho, Estieo, Hecateo in-8, Lipsie, 1826, p. 153. (Smyrnæo), vid Hellanici fragmenta a Sturzio edita, Ibid. 6. spywv. Deest 465, 466, in Syncello et Cyrillo; glossema est, ut jam vidit Vigerus. Col. 704C 1. 'Evuántos eúç. Hoc epithetum vulgo Marti tributum hic Jovi deorum patri applicatur, quod eo magis notandum, quod_nusquam alibi repe ritur. Vigerus profert locum a Pausania desumptum in quo Jupiter nominatur ǎostos in primis Eliacis, cap. Ceter!!!! nomen Jovis haud raro invenitur cum nominibus hominum junctum, sed ea præcedens, verbi gratia, legitur Jupiter Belus, apud Berosum, apud Syncelli Chronograph., p. 2; Jupiter Arotrius, apud Sancho niathonem lib. 1, pag. 37: Jupiter Cassius, in