βασιλικής αλουργίδος τὴν βαφὴν ὑποδέξωνται. Επειδὰν δὲ καταλάβητε τὸν νυμφῶνα τοῦ Πνεύματος, ἐπειδὰν εἰσδράμητε τὴν παστάδα τῆς χάριτος, ἐπειδὰν πλησίον γένησθε τῆς φοβερᾶς ὁμοῦ καὶ ποθεινής κολυμβήθρας. ὡς αἰχμάλωτοι προσπέσατε τῷ βασιλεῖ· ρίψατε πάντες [105] ὁμοίως ἐπὶ γόνατα. καὶ τὰς χεῖρας ἀνατείναντες εἰς τὸν οὐρανὸν, ὅπου κάθηται βασιλικῶς ὁ πάντων ἡμῶν βασιλεὺς, καὶ τοὺς ὀφθαλμοὺς εὐθύναντες πρὸς τὸν ἀκοί μητον όφθαλμόν, τοιούτοις πρὸς τὸν φιλάνθρωπον χρήσ σασθε ρήμασιν· Ανοιξον ἡμῖν τὸν ἀμπελῶνά σου, Κύρ ριε, εἰ καὶ περὶ τὴν ἐνδεκάτην ὥραν ἐφθάσαμεν· μὴ ὀργισθῇς ἡμῖν ως βραδύνασιν, Δέσποτα, μηδὲ κλείσης εἰς τὰς ἡμετέρας δψεις τῆς σῆς φιλανθρωπίας τας θύρας κατέγνωμεν τῆς φθασάσῃς ἡμῶν ἀργίας, κατέγνωμεν τῆς προλαβούσης ἡμέρας τὴν ῥαθυμίαν, ἐβλάβημεν παρα κούσαντες, ἐζημιώθημεν καθευδήσαντες, ἐναυαγήσαμεν τερπόμενοι, ἐγυμνώθημεν παίζοντες καὶ παιζόμενοι, ἀπωλόμεθα τοῖς ματαίοις ψυχαγωγούμενοι. Μόλις έγρη γορήσαμεν, μόλις ἐνήψαμεν, μόλις εύρομεν τὸ συμφέρον, μόλις ἐφύγομεν τὸν πόλεμον· ἀπεταξάμεθα τῷ πονηρῷ παντελῶς, ἀπεταξάμεθα τοῖς ὀλεθρίοις κακοῖς καὶ τερ πνοῖς συσχολάσαι· τῷ Σωτῆρι λοιπόν συνταττόμεθα, τῷ μόνῳ Θεῷ. Δέξαι τὸ γραμμάτιον τῆς ὁμολογίας ἡμῶν, ἵνα φοβούμενοι τὸ πρόστιμον, ἐμμένωμεν οἷς καὶ συν εθέμεθα· δέξα: τὸ σύμβολον τῶν πρὸς σὲ συνθηκῶν, ἵνα τὸ σύμβολον αἰσχυνόμενοι, τὸν τρόπον ἡμῶν ἀπερίτρε στον καθιδρύσωμεν. Οίκτειρον τοὺς τοὺς δούλους, τους αἰχμαλώτους, καὶ γυμνούς, καὶ νεκρούς· ἀπόδος ἡμῖν τὴν ἀρχαίαν συγγένειαν· ἔνδυσον οὓς ὁ διάβολος ἀπεγύ μνωσεν· χρίσον ἡμᾶς τῷ ἐλαίῳ τῆς ἁγίας σου χρίσεως ἵνα μὴ βλαβῶμεν ἐὰν πάλιν δηχθώμεν «ὑπὸ τοῦ ὄψεως. Θέλομεν ἐργάσασθαι τὰς τὰς ἐντολάς, θέλομεν εὑρεθ, και τοῦ ἀμπελῶνος ἐντὸς, θέλομεν ὡς ἐγγίζοντές σοι χρη ματίζειν ἐργάται· ἐζήσαμεν πάσας ἡμῶν τὰς ἡμέρας ἐὰν πάλιν δηχθῶμεν Τ. κακῶς. θέλομεν ζῆσαι τὰς ὑπολοίπους καλῶς. Θέλοις ὡς πόρνοις συγχωρήσαι. Συγχώρησον. Θέλοις ὡς τελώναις περιποιήσασθαι· θέλοις ὡς ληστὰς φιλανθρωπεύσασθαι θέλοις ὡς διώκτας περισῶσαι· περίσωσον, ὡς θέλεις ἐλέησον μετανοοῦντας, οἷς ἐμακροθύμησας ἐξαμαρτά νουσιν· ἐλέησον προσπίπτοντας, οἷς καὶ ἀπολακτίζοντας ᾤκτειρες· ἐλέησον καθικετεύοντας, οὓς ὑβρίζοντας έφε ρες. Ανοιξον ἡμῖν τοῖς χειμαζομένοις τὴν τῆς κολυμβή Ορας λιμένα· ἄνοιξον ἡμῖν τοῖς τετραυματισμένοις τὸ ἀνώδυνον ἰατρεῖν· ἄνοιξον τοῖς παλαιωθείσιν τὸ ἄλυπον χωνευτήριον· ἄνοιξον τοῖς χρεωστούσιν θάνατον τὸν ἀκίνδυνον τάφον· ἄνοιξαν ἡμῖν τῆς τριημέρου του νε κρώσεως τὸ ζωηφόρον ἐκτύπωμα· ἄνοιξον ἡμῖν τῆς πα λιγγενεσίας τὴν παρθένον γαστέρα· ἄνοιξον ἡμῖν τῆς υἱοθεσίας τὴν ἄφθαρτον μητέρα· ἄνοιξον ἡμῖν τῆς ἀθα νασίας τὴν πύλην· ἄνοιξον ἡμῖν τὴν θύραν τῶν οὐρα νῶν· ὅτι σὺ εἶπας, Κρούετε, καὶ ἀνοιγήσεται ὑμῖν. "Απερ εἶπας, ἀληθείᾳ πλήρωσον· ἅπερ ἐλάλησας, ὡς ἀψευδῆς ἐπιτέλεσον. Πιστεύομεν, ὅτι δύνασαι πάντα ποιῆσαι· πιστεύομεν, ὅτι δύνασαι τῶν ἁμαρτημάτων ἡμῶν ἀποπλῦναι τὴν βόρβορον πιστεύομεν, ὅτι δύνασαι διὰ Πνεύματος καὶ ὕδατος ἀναγεννῆσαι τοὺς ἐν ἁμαρ τίαις γηράσαντας· πιστεύομεν, ὅτι δύναται τὴν ξένην λοχείαν ἐργάσασθαι· πιστεύομεν, ὅτι δύνασαι γυναίκες καὶ βρέφη καὶ νέους καὶ ἄνδρας καὶ γέροντας ἐκ τῶν ὑδάτων νεοπλάστους ἀναγαγεῖν ὡς ἀρτίτικα βρέφη· πιο στεύομεν, ὅτι δύναται τοῖς ὕδασιν ἀποπνίξει τὰς ἁμαρ τίας ἡμῶν, καθάπερ τὸν Φαραὼ καὶ τὴν δύναμιν αὐτοῦ πάσαν κατέκλυσας· πιστεύομεν, ὅτι δύνασαι σωτηρία; ὁδὸν ἐξευρεῖν, ὡς ποτε τοῖς Ἰσραηλίταις ἐδημιούργησα; δὲν ἐν μέσῳ τῆς θαλάσσης· πιστεύομεν, ὅτι δύνασαι τοσαῦτα, ὅσα καὶ θέλεις Ταῦτα λέγοντες πρὸς τὸν Κύ ριον ἐπιμείνατε, ἵνα εἴπῃ καὶ πρὸς ὑμᾶς ὁ Σωτήρ· Πι στεύετε, ὅτι δύναμαι τοῦτο ποιῆσαι; Κατὰ τὴν πίστιν ὑμῶν γενηθήτω ὑμῖν. Αὐτῷ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. [106] Εἰς τὴν παραβολὴν περὶ συκῆς, ὁμιλία. α'. Οφθαλμὸς μὲν ὁρῶν ἢ δένδρον ἀνθοφόρον, ἢ πη τὴν ὑδροτόκον, ὑπ' αὐτῆς τῆς θέας ἕλκεται, καὶ τὸν τῆς καρδίας νοῦν μεταστρέφει ἐκεῖ. Ομοίως δὲ καὶ ὁ ἀκούων «διὰ λόγων πράξεις καὶ ἱστορίας, πρὸς ἐκείνας τὴν διάνοιαν ἀνατείνει, ὡς εἶναι τὸν τοιοῦτον τῷ μὲν σώματι ἐν τῷδε τῷ τόπῳ, τῇ δὲ διανοίᾳ ἐν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ», ἔνθα ὁ λόγος τῆς ἱστορίας διαστρέφει το πράγμα. Τοιοῦτόν τι καὶ ἐμοὶ συμβέβηκεν, ἀγαπητοί. Ακούσας γὰρ τοῦ εὐαγγελιστοῦ διηγουμένου τὰ ἐν Βη θανίᾳ κατὰ τὴν συχὴν γεγονότα πράγματα ε, ὧδε μέν εἰμι τῷ σώματι· τῇ δὲ διανοίᾳ ἐμαυτὸν εἶναι ἐκεῖ φαν τάζομαι· καὶ οἴομαι νῦν ἀκολουθεῖν τῷ Δεσπότῃ Ἰησοῦ, καὶ ὁρᾶν τὴν συχὴν πρὸ μὲν τοῦ Δεσποτικοῦ προστάγμα τος ἀνθηρὰν καὶ κατάκομον, μετὰ δὲ τὸ Κυριακὸν πρόσο ταγμα στυγεραν καὶ κατάξηρον. Πρωίας γάρ, φησίν, ἐπανάγων ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν πόλιν, ἐπείνασε. Καὶ ἰδὼν συκήν, ήλθεν ἐπ' αὐτὴν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον· καὶ λέγει αὐτῇ· Μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα· καὶ εὐθέως οἷς ἀκοῦον. ἐν ἐκείνῳ τῷ τόπῳ. Τοιοῦτόν τι καὶ νῦν ἐμοὶ σ. ὦ αγ., ἀκούοντι τοῦ Εὐαγγε λίου δ. τ. ἐν Β. ὑπὸ τοῦ Χριστοῦ τὰ κ. τ. σ. γ. πράγματα. Έχε γε ἐξηράνθη. Τοῦτο γὰρ ἀρτίως ἡμῖν ὁ ὑπανεγνώσθη. Εκε πλήττει με τὸ θαῦμα· μεμέρισταί μου ἡ διάνοια. Όταν γὰρ βουληθῶ τὸ πρᾶγμα τῆς ἱστορίας διηγήσασθαι, εν θέως μετὰ τῆς ἱστορίας τὰ θαύματα πρὸς αὐτὰ ἐπιστά ται. Καὶ ὥσπερ οπόταν ἴδῃ τις στάμνον χρυσὴν ἔχον σαν ένδοθεν λίθους τιμίους, φέροντας ἐν ἑαυτοῖς γραμμένα μυστήρια, θέλει μὲν ὁρᾶν τὴν στάμνον δὲ τὴν τοῦ εἴδους στιλότητα, ἀνθέλκεται δὲ ὑπὸ τῶν ἔν θεν λίθων· σπεύδει γὰρ καὶ τὸ τῶν λίθων περιαθρήσει κάλλος, καὶ τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα 5 μυστήρια γνώνα ὡσαύτως κἀγὼ ὁρῶν μὲν τὴν τοῦ γράμματος ἱστορίας λαμπρὰν καὶ περικαλλή τυγχάνουσαν, ἐκεῖ κατέχομα τὸν νοῦν· ἀνθέλκομαι δὲ πάλιν ὑπὸ τῆς τοῦ πνεύματος θεωρίας, μείζονά μοι τῆς ἱστορίας επαγγελλομένη; δεικνύειν τὰ θαύματα. Πρωίας γάρ, φησίν, ἐπανάτων ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν πόλιν, ἐπείνασεν. Ὦ ἀνεκφράστου καὶ ἀνεκδιηγήτου μυστηρίου! Επείνασεν ὁ τρέφων πα σαν τὴν οἰκουμένην· ἐπείνασεν ὁ ἐκ πέντε ἄρτων σεν τάκις χιλίους εἰς κόρον ἐκθρέψας· ἐπείνασεν ὁ ἐκ πηλού ὑμῖν. ο εὐθέως με ταράττει τὰ τῆς ἱστορίας καύματα. Πρὸς αὐτὰ ἐπίσταμαι. ἐν αὐτῇ. δ δε νι. ἐν αὐτοῖς ἐγγεγραμμένα. Verba non habet Savil., neque legit Luterpres. Lb. [106] Hanc quoque homiliam putavit idem ipse qui supra, esse Severiani Gabalorum episcopi; et fortasse non injuria. Est quippe stylus Severiani homiliis admodum amnis: eloquentia omnino ferrea, ut de Severiano loquens ait Savilius. Omnia salebrosa, sive inventionem spectes, sive figuras et tropos. Savil. h Savil. omittit Savil. d Savil. Unus f 'Tres mss.

τοὺς καιροὺς καὶ τὰς ἐπὶ τὸ μνῆμα τῶν γυναικῶν ἀφο ίξεις, ὡς οἱ Πατέρες εὑρήκασιν, ὅμως ἀναρμοστίαν καὶ ἀσυμβασίαν τῶν γεγραμμένων εἰρῆσθαι παρὰ τῶν γι ναικῶν κατηγοροῦσί τινες ὑπὸ δαίμονος ἐνηχούμενοι φέρε τῇ ἐπιπνοίᾳ τοῦ Παναγίου Πνεύματος τὰ περὶ τού των, καθὰ χωροῦμεν, διασαφήσωμεν. Οἶδα γὰρ ἐν Θεῷ, ὡς ἁρμοζομένων τῶν διαφόρων καιρῶν, καὶ τῆς τῶν προσώπων ἐπιστασίας, οὐ προσκόψομεν πρὸς τὰ ῥήματα. Τὰ μὲν οὖν τοῦ πάθους του Δεσποτικοῦ συντόμως διέλθω μεν. Ελέγομεν δὲ, ὡς παρεδόθη ὁ Κύριος Πιλάτῳ, εἶτα σταυρωθεὶς ἐτελεύτησε κατὰ τὸ ἀνθρώπινον, ἐτάφη τε, καὶ λίθος ἐπετέθη το μνήματι μέγας, καὶ αὐτὸς σφρα γισθεὶς ὑπὸ τῶν Ἰουδαίων, καὶ φυλαττόμενος ὑπὸ τῶν στρατιωτῶν. Πότε ταῦτα; Τῇ ἑσπέρᾳ τῆς παρασκευῆς σάββατον γὰρ ἐπέφωσκε. Πολλαὶ γὰρ χρησταὶ καὶ κάλ λιστα: γυναῖκες συναναβᾶσαι αὐτῷ ἐκ τῆς Γαλιλαίας, εἶδον τὰ γεγονότα, καὶ τὸ μνημεῖον, καὶ τὴν θέσιν τοῦ σώματος. Καὶ τὸ μὲν σάββατον, ὡς γέγραπται, ἡσύχασαν κατὰ τὴν ἐντολήν· ἡγόρασαν δὲ ἀρώματα καὶ μύρα, ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσι τὸν Ἰησοῦν. Απεντεῦθεν πρόσεχε, ἀγαπητέ, τὴν ἁρμονίαν τοῦ πράγματος. Ητοίμασαν τα μύρα τῷ σαββάτῳ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Ἰωάννα καὶ Σαλώμη καὶ αἱ λοιπαὶ γυναῖκες, ἵνα λοιπὸν τῇ μιᾷ τῶν σαββάτων ἐλθοῦσαι, ἥτις ἐστὶν ἡ Κυριακή, αλείψωσιν αὐτόν. ᾿Αλλὰ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου, ήτις ἦν ἡ Θεοτό κος (οὕτω γὰρ ἐχρημάτισε τότε, ὡς μητρυιά, φημί, τοῦ Ἰακώβου τοῦ λεγομένου ἀδελφοῦ τοῦ Κυρίου ), οὐκ. ἐβάσταζεν ἀπὸ τῆς ὀδύνης πᾶσαν τὴν μετὰ τὸ σάββατον νύχτα καρτερῆσαι, ἀλλ᾽ εὐθὺς ὀψίας σαββάτων ἦλθεν εἰς τὸ μνημεῖον, τουτέστι, βραδύ μετὰ τὸ σάββατον. Αμέ λει τινὲς τῶν εὐαγγελιστών, αψὲ σαββάτων, ἔχουσιν, ὡς ειώθαμεν λέγειν, ὑψὲ τῆς ὥρας, υψὲ τοῦ καιροῦ κ. Οὐδὲ γὰρ τῇ ἑσπέρᾳ εὐθὺς τοῦ σαββάτου, ἀλλ᾽ ὀψίας, ἤτοι ὀψὲ σαββάτων. Σημαίνει δὲ τὴ μεσονύκτιον, ἢ καὶ ἔτι βραχύ. Πόθεν δῆλον; Ἐκ τοῦ δεῖν αὐτὸν κατὰ τὴν ἐπαγγελίαν αὐτοῦ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι, τουτέστι, τῇ ἁγίᾳ Κυριακῇ. Αὐτὴ γὰρ τρίτη ἡμέρα σὺν τῇ παρα σκευῇ, ἐν ᾗ ἐσταυρώθη. Η δὲ Κυριακὴ ἀπὸ ἑβδόμης ώρας τῆς νυκτὸς ἄρχεται, καὶ λήγει εἰς τὴν ἔκτην ὥραν τῆς ἑξῆς νυκτός. Καὶ οὕτω πᾶσαν ἡμέραν ἀριθμῶν, οὐ προσκόψεις τῇ κοσμοποιία λεγούσῃ· Καὶ ἐγένετο εσπέ ρα, καὶ ἐγένετο πρωί, ἡμέρα μία. Ηνίκα γὰρ τὰ μέσ σον [160] τῆς νυκτὸς παρέλθοι, ὁ ἥλιος παρατρέχων τὴν γῆν εὐθὺς φωτίζει λαμπρῶς τὰ πρὸς ἀνατολάς μέρη, κἂν μὴ τοῦτο ἡ φαίνηται, καὶ ποιεῖ τὸ λεγόμενον πρωί κατὰ τοὺς ἐκεῖσε οἰκοῦντας. Οὕτω γὰρ καὶ τὰ παρ' ἡμῖν πρωϊνὰ ἄλλαις καὶ ἄλλαις ὥραις πρὸς τὸν ἐγγισμὸν τοῦ ἡλίου δείκνυται, καὶ οὐ πᾶσιν ὁμοίως κατὰ ταὐτόν. Μετὰ γοῦν τὸ μεσονύκτιον ἐπιφωσκούσης Κυριακής ἠγέρθη ὁ Κύριος ἐκ νεκρῶν, τουτέστι, τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς. Η οὖν ἁγία Παρθένος καὶ Θεοτόκος Μαρία οδυνωμένη μᾶλλον ἁπάντων, σύνδρομον αὐτῇ περὶ τὴν σπουδήν εὑροῦσα Μαρίαν τὴν Μαγδαληνὴν (σπουδαιοτάτη δὲ αὕτη ἡ γυνή, ὅθεν καὶ παρὰ τοῖς τέσ σαρσι τῶν εὐαγγελιστών μνημονεύεται), ἦλθεν εὐθὺς μετὰ τὸ μεσονύκτιον, ήγουν οψίας σαββάτων, εἰς τὸ μνημεῖον, οὐ μετὰ τῶν ἀρωμάτων (οὐ γὰρ ἐπεδέχετο ὁ καιρός ), ἀλλὰ μόνον θεωρῆσαι τὸν τάφον. Αὕτη πρώτη ἄφιξις τῶν τιμίων καὶ ἱερῶν γυναικῶν, ἣν ἱστορεῖ Ματέ θαῖος ὁ εὐαγγελιστής. Εἶτα εἰσελθουσῶν αὐτῶν εἰς τὸ μνημεῖον, γίνεται άφνω σεισμός, ὅτε ὁ ἄγγελος ἀποχυ λίει τὸν λίθον ἐκ τοῦ μνημείου, καὶ κάθηται ἐπάνω αὐτοῦ. Ὁ δὲ Κύριος ἦν ἐγερθείς. Οὐ γὰρ εἶπεν ὁ εὐαγ γελιστὴς, ὅτι ἀποκυλισθέντος τοῦ λίθου τότε ὁ Σωτὴρ ἐξῆλθεν ἐκ τοῦ τάφου, ἀλλ' ὅτι ἀπεκύλισεν ὁ ἄγγελος τὸν λίθον, καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ. Ὁ γάρ Κύριος ἀφθαρσίᾳ λοιπὸν τὸ οἰκεῖον σῶμα, ὡς Θεός, διαλαμπρύ νας, καὶ ὄντος τοῦ λίθου εἰς τὸ μνημεῖον ἐξῆλθεν ἐκεῖ θεν· ὥσπερ καὶ τῇ ἑσπέρᾳ τῆς Κυριακῆς αὐτῆς τῶ θυρῶν κεκλεισμένων εἰσῆλθε πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ. Αι δύο γυναίκες αὗται, ήγουν ἡ ἁγία Παρθένος καὶ Θεο τόχος, καὶ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, πορευόμεναι μετὰ φόβον καὶ χαρᾶς μεγάλης ἀπαγγείλαι τοῖς ἀποστόλοις, ὅτι ηγέρθη ὁ Κύριος καθὼς εἶπεν αὐταῖς ὁ ἄγγελος, καὶ Αμέλει τινές... ὀψὲ τοῦ καιροῦ. Τοῦτο ὅπως εἰς τὴν Γαλιλαίαν ἀπέλθωσι, καὶ ἐκεῖ αὐτὸν διον ται, αὐτῷ ἀπήντησαν τῷ σεσαρκωμένῳ λόγῳ Θεῷ. Καὶ εἰπόντος αὐταῖς, Χαίρετε, πεσοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας, καὶ προσεκύνησαν αὐτόν. Ὁ δὲ Κύριος οὐκ ἐπετίμησεν αὐταῖς ἀψαμέναις αὐτοῦ (ἐν πρώτοις γὰρ αὐτὸν ἐθεάσαντο ), ἀλλὰ τούναντίον καὶ ἀνεστήσατο εἰπών· Μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖς, ἀλλ' ὑπάγετε, εἴπατε τοῖς ἀδελφοῖς μου, ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τὴν Γαλι λαίαν, κἀκεῖ με δψονται. σασα β'. Μέχρι τούτου τὰ τοῦ Ματθαίου περὶ τῶν γυναικών. Απελθοῦσαι δὲ ἐκεῖναι πρὸς τοὺς μαθητάς, ἀπήγγειλαν αὐτοῖς καὶ πᾶσι τοῖς μετ' αὐτῶν τὰ τοῦ ἀγγέλου βήματα, καὶ τὰ τοῦ Κυρίου, καὶ ὡς εἶδον αὐτόν· καὶ οὐ μόνον τοῦτο, ἀλλ' ὅτι καὶ ἐκράτησαν αὐτοῦ τους πόδας. Οἱ δὲ μαθηταὶ τοῦ Κυρίου ἀπὸ τῆς πολλῆς καὶ ἀφάτου Ολ ψεως τῆς ἐκ τοῦ σταυροῦ οὐδὲ ἀκοῦσαι αὐτῶν ἠνέσχοντο. Καὶ περὶ μὲν τῆς Μαγδαληνῆς οὐδὲ λόγον, οἶμαι, ἀφ ῆκαν, περὶ δὲ τῆς μητρὸς τοῦ Κυρίου, ἐπειδὴ καὶ ἐτίμων καὶ ἠδοῦντο αὐτὴν, ἔφησαν πρὸς ἑαυτούς, ὡς ἡ ὑπερβολή τῆς θλίψεως τὸν νοῦν αὐτῆς ἐκταράξασα, καὶ τὴν ὅρασιν καὶ τὴν ἀκοὴν καὶ τὴν ἀφὴν αὐτῆς ἐξηπάτησεν. Ἐκείνη δὲ ἡ καθαρὰ καὶ λελαμπρυσμένη ψυχὴ τῆς Παρθένου, πεπεισμένη ἀκριβῶς, οἷς εἶδε καὶ ἐψηλάφησεν, ἔμεινεν ἐφ' ἑαυτῇ, μηδὲν πρὸς τοὺς μαθητὰς πλέον φιλονεική μηκέτι δὲ ἀπελθοῦσα πρὸς τὸ μνημεῖον, ἀνε δοιάστως τοῖς ὀραθεῖσιν αὐτὴ πεποιθυία. Ἡ δὲ Μαγδα ληνή Μαρία πρώτον μὲν τοῖς ἀποστόλοις πειθομένη, ἦν παρ' ἑαυτῇ μικρὰ δέ πως, καὶ τῇ μιᾷ δράσει μὴ πεπι στευανῖα, ἀλλὰ πεφαντασιώσθαι νομίσασα, λαμβάνει συν αὐτῇ Ἰωάνναν τινά, καὶ Μαρίαν ἄλλην, καὶ ἑτέρας για ναῖκας μετὰ τῶν ἀρωμάτων, καὶ ἀπέρχεται πάλιν αὐτὴ τῇ νυκτί. Ὄρθρου δὲ ὄντος βαθέος, τουτέστι, πρὸ πολλού τοῦ διαφαύσματος, ἄρτι ὑπὲρ γῆν τοῦ ὄρθρου, ήγουν τοῦ ἑωσφόρου, μόλις φαίνοντος, εἰσέρχεται σὺν ταῖς μετ' αὐτῆς εἰς τὸ μνημεῖον· ὁ γὰρ λίθος ἤδη ἀποκεκύ λιστο. Καὶ τὸ μὲν σῶμα τοῦ Κυρίου ουχ εὗρον (πως γάρ;) ἐν ὅσῳ δὲ διαποροῦσι πρὸς ἑαυτὰς, ἰδοὺ ἐπέστησαν αὐταῖς ἄνδρες δύο (ἦταν δὲ ἄρα ἅγιοι ἄγγελοι) ἐν ἐσθῆ σιν ἀστραπτούσαις. Ἐκείνων δὲ φοβηθεισῶν, οὐ μόνο ὅτι τὸν φόβον αὐτῶν ἀνεκτήσαντο οἱ ἄγγελοι, ἀλλὰ καὶ ἐπιπληκτικῶς [101] λέγουσιν αὐταῖς· Τί ζητεῖτε τον ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; Οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλ' ἐγή γερται. Πρόσεχε, ἀγαπητέ, πῶς δηλοῦται μὴ εἶναι πρώ την κάθοδον ταύτην τῆς τῶν γυναικῶν ἐπὶ τὸ μνημεῖον ἐλεύσεως· ἄτοπον γὰρ ἦν, μηδὲν θεασαμένων τῶν γυναικῶν μηδὲ ἀκουσασῶν περὶ τῆς τοῦ Κυρίου ἐγέρ σεως, ἐπιπλῆξαι αὐταῖς τοὺς ἀγγέλους λέγοντας, Τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ νεκρῶν; Αλλὰ δῆλον, ὡς προακουσάντων αὐτῶν πάντων παρὰ τῶν αὐτονεὶ θεω ρησασῶν τὸν Κύριον, καὶ ἀκουσασῶν ὁ παρ' αὐτοῦ τὴν πρὸς τοὺς μαθητὰς ἀπόκρισιν, καὶ μὴ πιστευσάντων, τούτου χάριν ἐπιτιμῶσιν αὐτοῖς ἀρτίως οἱ ἄγγελοι ἦσαν γὰρ καὶ ἄνδρες τινὲς σὺν αὐταῖς ταῖς προβληθεί σαις γυναιξί. Τις ταῦτά φησι; Λουκᾶς ὁ εὐαγγελιστής. Τῇ μια γὰρ, φησί, τῶν σαββάτων ὄρθρου βαθέος ἦλθον γυναῖκες εἰς τὸ μνημεῖον, φέρουσαι ἃ ἡτοίμα σαν ἀρώματα· καί τινες • σὺν αὐταῖς. Εἶτα οὐ μέσ νον ὅτι ἐπέπληξαν αὐτοῖς οἱ ἄγγελοι, ἀλλὰ καὶ ὠνείδισαν λέγοντες· Μνήσθητε, ὡς ἐλάλησεν ὑμῖν ἔτι ὧν ἐν τῇ Γαλιλαία, λέγων, ὅτι δεῖ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου παραδοθῆναι εἰς χεῖρας ἀνθρώπων ἁμαρτωλῶν, καὶ σταυρωθῆναι, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι. Καὶ εμνήσθησαν, φησί, των ρημάτων αὐτοῦ. Εἶτα ἀπελ θόντες πάλιν καὶ οὗτοι ἄνδρες τε καὶ γυναῖκες σὺν τῇ Μαγδαληνή Μαρίᾳ ἀπήγγειλαν τοῖς μαθηταῖς, καὶ τῆς μὲν Μαγδαληνής δεύτερον τὸ μνῆμα θεωρησάσης, των δὲ ἄλλων ἅπαξ. Ἐφάνησαν δέ, φησί, τοῖς μαθηταῖς. ὡσεὶ λῆρος τὰ ῥήματα αὐτῶν, καὶ ἠπίστουν αὐταῖς. Εἰ δέ τις ἀπορήσει, τίνος χάριν οὐκ ἐμνήσθη ὁ εὐαγγε λιστής ὀνομαστὶ τῶν ἀνδρῶν τῶν ἀπελθέντων σὺν ταῖς γυναιξὶ τῇ δευτέρα καθόδῳ, ὑπονοῶ, ὅτι οὐκ ἦσαν τῶν ἐπισήμων, ἀλλ' ἡ δοῦλοι τῶν γυναικῶν, ἤ τινες τῶν ὑπὸ χεῖρα. Αμέλει τοῦ Πέτρου διεγερθέντος ἐν τῷ δεύτερον Ισ. ού, ὁ ᾿Ακουσάντων Καί τινες σὺν αὐταῖς καί τινες γυναίκες. ἐκέκληξαν, Hæc verba glossema esse Pritat Savilius; verum similia non raro interserit hic quisquis sit orator. delendum censet Savil. inquit Savil. conj. Savil. Hæc non exprimuntur in Vulgata et alioqui possent inteliig! Aate delendum or censet Savil.