δέξαι του σκυθρωπού σπόρου τὸ γλυκύτατον θέρος. "Εσπειρας ἐν δάκρυσιν, ἐν ἀγαλλιάσει θέρισαν. Ανέων ταί σου αἱ ἁμαρτίαι. Διερράγησαν αἱ τοῦ κακοῦ βίου σειραν, διελύθησαν αἱ τῆς πονηρίας ἀλύσεις· ἀπηλλάγης τῶν ἐγκλημάτων καὶ τῶν εὐθυνῶν, ἔφυγες τὴν ἄσβεστον κάμινον τοῦ πυρὸς, ὀλίγοις δάκρυσι φλόγα τοσαύτην κατέσβεσας, κατεπάτησας τοῦ πονηροῦ ἐχθροῦ τὴν κε φαλὴν, ἐνίκησας περιφανῶς τὸν ἀντίπαλον. Θάρσει, θύγατερ, Θεὸς ὁ δικαιών, τίς ὁ κατακρί των; Εγώ ὁ κριτής γίνομαι τῆς ἀρέσεως εγγυητής τίς ἕτερος τὴν ἐμὴν ἐπίκρισιν ἀνατρέψει; ἐγὼ ὁ δικαστής ἀπολύω· τίς ἕτερος καταδικάσει; Θάρσει, θύγατερ, λό γισαι ἐξαίφνης πῶς ὑψώθης, πῶς ἦλθες ὡς κατάκρι τος, καὶ τῆς κατακρίσεως ελευθερωθήναι κατηξιώθης, καὶ θυγάτηρ γενέσθαι ἐμοῦ τοῦ βασιλέως τῶν οὐρανῶν. Ηλθες ὡς τετραυματισμένη φάρμακον λαβεῖν, καὶ βα σιλικὴν ὡς βασίλιστα εφόρεσης στέφανον. Ανεγεννήθης άνευ μήτρας, ἀνεπλάσθης ἄνευ πηλοῦ, ἀνεχωνεύθης ἄνευ πυρός, ἐβαπτίσθης ἄνευ κολυμβήθρας. Σε σεαυτήν ἐκ τῶν τῶν δακρύων κολυμβήθραν ἐκέρασας· τὸ ῥῆμά μου βάπτισμά σου γεγένηται· ὁ λόγος ὁ ἐμὸς φωτισμός τοῦ προσώπου σου. Θάρσει, θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. Ως ἐπίστευσας, ἤντλησας· ὡς ἐπόθησα;, ἔλαβες· ὡς ἠθέλησας, ἐξασίλευσας. Παρέκυψας διὰ τοῦ σύματος, καὶ φωτός ὅλη γέγονας έμπλεος. Η πίστις του σέσωκέ σε. Πίστις γάρ σωτηρίας ἀρχὴ, πίστις ἀθανασίας προοίμιον, πίστις θεογνωσίες καθαρὸς ὀφθαλ μᾶς, πίστις τὰ ἀόρατα καθορά. Η πίστις σου σέσωκέ σε. Είθε καὶ Ἰουδαῖοι τὴν σὴν πίστιν ἐμιμήσαντο! Είθε καὶ Ἕλληνες τὴν σὴν γνώμην ἐξήλωσαν! Εἶθε πάντες ἄνθρωπο: μάθοιεν πιστεύειν ὡς σύ! Πορεύου εἰς εἰρή την. Ἐπεὶ ἂν ἠβουλήθης, ἕξεις με διαπαντός μετά σου καὶ σὺν σοί· ἐὰν οὕτω μείνῃς ἀγνή, οὐδέποτε χωριστή σημα τῆς σῆς διανοίας ἐὰν φυλάξῃς τὴν καθαρότητα ταύτην ἀμόλυντον, ἀεὶ σὺν σοὶ παραμένω· ἐάν μείνῃ, νύμφη παρθένας, ἔσομαί σοι νυμφίος παρθένος, νυμφίος ἀφθαρσίας φρουρός· ἐὰν μὴ ἀθετήσῃς τὰ μεταξύ ἡμῶν σήμερον συντελεσθέντα προικα, οὐκ ἀναχωρήσω τῆς σῆς συνοικεσίας· ἐὰν μὴ πορνεύσῃς εἰς ἐμὲ, οὐκ ἐκβαλώ σε τῆς ἐμῆς οἰκειότητος· ἐὰν μὴ ἐπαγάγης μου μοιχόν λογισμόν, ὡς οὐράνιος μνηστήρ καὶ τὰ οὐράνια σοι δω ρήσομαι· ἐὰν τηρήσης άτρωτον τὸ πρὸς ἐμὲ συνειδός, απολαύσεις τῆς ἐμῆς εὐνοίας διαπαντός. Πορεύου εἰς εἰρήνην. Μέμνησο τῆς παρούσης ἡμέρας, ἐν ᾗ τῆς ἐλευθερίας απήλαυσας· μέμνησο τῶν καλῶν τούτων δι κρύων, δι' ών κατέστης εἰς τοσαύτην φαιδρότητα μέμνησο τῆς μετανοίας ταύτης, δι' ἧς τὸ τῆς θυγατρός εύρες ἀξίωμα. Πορεύου εἰς εἰρήνην. Κατηλλάγην σας, διὰ χρόνου πολλοῦ πρὸ τούτου λυπούμενος πρὸς σὲ διὰ σέ. Μη λύσης τὴν καλὴν εἰρήνη» πράξεσι πονηραῖς· μὴ πά λιν διὰ τῶν σῶν μοι πολεμήσῃς μελῶν· μὴ πάλιν πλέξης, ὡς σατανᾶς, τὰς κόμας· μὴ κονιάσῃς, ὡς τοίχον, τὸ πρό σωπόν σου με τεχνάσης κόσμου περίεργον καὶ ὀλέθριον [787] μὴ προσής, ὡς ἐν ἀγορᾷ, τὴν ἅψιν σου τοῖς ἐμ πόροις τῶν αἰσχρῶν ἡδονῶν· μὴ πέμψης τοὺς ὀφθαλμούς, ὡς θηρατής, κατὰ τῶν ἑκουσίως ἀγρευομένων· μη χρήση τοῖς χείλεσιν, ὡς βέλεσι, κατὰ τῶν τιτρωσκομένων ἡδέως· μή ποιήσῃς τὸ στόμα σου θάνατον· μὴ κατακρί νης τὰς χεῖρα; ἀσέμνοις περιπλοκαῖς· μὴ καταδικάτης τοὺς πόδας δρόμοις αἰσχροῖς· μὴ ἀνατρέψῃς τὸν καλό του δρόμου δρόμοις κακοῖς· μὴ σκορπίσης τῆς ἁγνείας τοὺς μαργαρίτας, οὓς ἀπίνω; ἐξέλεξας· μὴ γένη πάλιν φθοράς εργαστήριον· μὴ παλινδρομήσῃς πρὸς τὴν ἀρ χαίαν σου ἀπάτην μὴ τὴν προτέραν αναλάβης σκηνήν μὴ οἰκοδομήσης κακώς 3 κατέλυσας καλῶς· μὴ δέξη σύμβουλον τὸν ὅριν, ἵνα μὴ γυμνωθῇς ὡς ἡ Εὐαι με καταλείπης ἡδονῇ τὴν πηγὴν τῆς πίστεως, ἵνα μὴ ρίψη κατὰ σοῦ τὸν ἂν ὁ δράκων ὁ πολύμορφος· μὴ κοιμηθῇς τῆς ἡδυπαθείας τὸν ὕπνον, ἵνα μὴ κινήσῃς καθ᾿ ἑαυτῆς τὸν δίκαιόν μου θυμόν· μὴ μετὰ τοσοῦτον μύρον, βόρδο ρον ἐπιχέῃς ἑαυτῇ· μὴ γένῃ πάλιν δ ἧς· ἀπαξ ἐκαθαρί σθης, ἅπας ἐχωνεύθης μεῖνον σωφροσύνης άγαλμα νεουργόν, ἵνα μὴ χωνευθῇς τῷ πυρί. Πορεύου εἰς εἰς ρήνην· ἀπάγγελλε τοῖς ἀπαντῶσι, πῶς ἀγαθός εἰμι καὶ φιλάνθρωπος· ἐπιδείκνυε τοῖς ἀγνοοῦσι τὸν ἀποσμήξαντα σου τὸν ῥύπου γενοῦ λοιπὸν σαγήνη ζωής. Ἕως τῆς παρούσης ἡμέρας τοὺς νέους πρὸς ἀπώλειαν ήγρευες ἀπὸ τῆς παρούσης ἡμέρας πάντας ἀνθρώπους πρὸς σωτηρίαν ἁλίευε· βόα πρὸ τοῦ Παύλου, ὡς πρὸ τοῦ Παύ που σαγηνευθείσα· Πιστὸς ὁ λόγος, καὶ πάσης απο δοχῆς ἄξιος, ὅτι Χριστὸς Ἰησοῦς παρεγένετο ἐν κόσμῳ ἁμαρτωλοὺς σῶσαι, ὧν πρώτη εἰμὶ ἐγώ. Ταύ της τὴν μετάνοιαν ζηλώσωμεν ἅπαντες, ἵνα τὴν ἴσην παρρησίαν κτησώμεθα· λύσωμεν τὰς ἀδικίας, ὡς ἐκείνη τας τρίχας τοιαῦτα δάκρυα βάνωμεν, ἵνα τοιαῦτα φάρ μαχα λάβωμεν· οὕτω φιλήσωμεν τὸν Δεσπότην, ἵνα ο τω φιληθῶμεν παρ' αὐτοῦ· κρατήσωμεν καὶ ἡμεῖς πίστεως χερσὶ τὸν ἡδέως κρατούμενον, καὶ μηδέποτε καταλείπω μεν αὐτὸν, ἕως ἂν αὐτοῖς τοῖς πράγμασιν εἴπῃ καὶ πρὸς ἡμᾶς Ἀφέωνται ὑμῶν αἱ ἁμαρτίαι. Θαρσείτε, τέκνα ἡ πίστις ὑμῶν σέσωκεν ὑμᾶς. Καὶ τὴν πίστιν ἐκείνης ταῖς ἡμετέραις ἐννοίαις ἐγγράψωμεν, δόξαν ἀναπέμποντες του Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. Εἰς τὴν τριήμερον ἀνάστασιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ανέστη τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ζωὴν τῷ κόσμῳ δωρούμενος· καὶ ἰδοὺ τινὲς τῆς κουστωδίας ελθόντες πρὸς τοὺς Ἰουδαίους εἶπον Ηγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν Ἰησοῦς ὁ λεγόμενος Χριστός. Καὶ λέγουσιν οἱ ἁγνώμονες Ἰουδαῖοι πρὸς τοὺς στρα ταύτας, διὰ τί οὐκ ἐκρατήσατε αυτόν; Λέγουσιν οἱ στρα τιῶται, Ὑμεῖς κρατήσαντες αὐτὸν ποῖον ἐσχήκατε κέρ δες, εἰ μὴ τὴν ζημίαν τῶν ψυχῶν ὑμῶν; Ἐκεῖνος γὰρ εἶπεν, ὅτι δεῖ μὲ ἀποθανεῖν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀν αστῆναι καὶ ταῦτα πεπλήρωκε, μετά πολλῆς δόξης ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν. Λέγουσιν οἱ ἀχάριστοι Ἰου δαίοι· Ὑμεῖς χρήματα ἐλάβετε παρὰ τῶν μαθητῶν αὐτοῦ. καὶ προεδώκατε αὐτοῦ τὸ σῶμα. Καί φασιν οἱ στρατιῶται· Ὑμεῖς τοιαύτην ἀπιστίαν ἔχετε, παρά νομοι; ἐκείνῳ οὐκ ἐπιστεύσατε λέγοντι, ὅτι, Δεν με ἀποθανεῖν, καὶ τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ ἀναστῆναι. Οὐαὶ δὲ ὑμῖν, οἱ Ἰουδαῖοι, ὅτι νῦν μὲν ἦλθε, καὶ οὐκ ἐπιστεύς σατε αὐτῷ, διὰ τοῦτο ἐλθόντι, ένα πληρωθῇ πᾶσα Γραφὴ περὶ αὐτοῦ λέγουσα Ὅταν οὖν ἔλθῃ ἐν τῇ δευτέρα αὐτ τοῦ πάλιν παρουσία, τί ποιήσετε παράνομοι; Πῶς δὲ καὶ κρατῆσαι αὐτὸν ἠδυνάμεθα, νεκροί γενόμενοι ἐκ του φόβου τῆς δόξης αὐτοῦ; Ἐν τῷ γὰρ ἀναστῆνα αὐτὴν ἐσείσθη ὁ τόπος ἐκ θεμελίων, καὶ ἀγγέλων αἱ στρατιαὶ ἐκύκλωσαν αὐτοῦ τὸ θεῖον μνῆμα καὶ προς ελθὼν εἰς ἄγγελο; ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας τοῦ μνημείου· καὶ ἰδοὺ ἐξῆλθεν ὁ Ἰησοῦς, ὡς νυμφίος ἐκ παντοῦ, καὶ ὡς ἀστραπὴ λάμπων. Καὶ ἠκούσαμεν τοῦ ἀγγέλου λέγοντος ταῖς γυναιξί· Μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖ; ὑπάγετε, εἴπατε τοῖς μαθηταῖς [788] αὐτοῦ, ὅτι Ηγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ ἰδοὺ προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλι λαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε. Ἰδοὺ οὖν ἐν τῇ Γαλιλαία ἐστίν. Εἰ δυνατοί έστε, ἀπελθόντες κρατήσατε αὐτόν. Ἰδοὺ οὖν εἴπαμεν ὑμῖν τὴν ἀλήθειαν, ἣν παρὰ τοῦ ἀγ γέλου ἠκούσαμεν. Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, τούτων ἀκούσαντες τῶν ῥημάτων, ὥσπερ νεκροὶ ὑπὸ τοῦ δέους καὶ τῆς ἐκπλήξεως γεγόνασι· καὶ σκεψάμενοι πρὸς ἑαυτοὺς ἀργύρια ἱκανὰ ἔδωκαν τοῖς στρατιώταις, καὶ παρεκά λεσαν αὐτοὺς λέγοντες· εἴπατε ὅτι, οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νυκτὸς ἐλθόντες έκλεψαν αὐτὸν, ἡμῶν κοιμωμένων. Καὶ ἐὰν ἀκουσθῇ τοῦτο ἐπὶ τοῦ ἡγεμόνος, ἡμεῖς πείσομεν αὐτὸν, καὶ ὑμᾶς ἀμερίμνους ποιήσομεν. Ο παράνομος Ἰουδαῖοι, τὸν κόσμον ὅλον τις πείθῃ; Οὐαὶ ὑμῖν, άθλιοι, ὅτι ἐβουλεύσασθε βουλήν πονηράν, ὅτι τέκνα ἐκλήθητε, καὶ κύνες γεγόνατε· οὐαὶ ὑμῖν, σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι, ὅτι λαὸς Κυρίου ἐκλεκτὸς ὑπάρχοντες, λύκοι γεγόνατε, καὶ τοὺς ὀδόντα· ηκονήσατε κατὰ τοῦ ἀμνοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ ξένοι τῆς δ' ης αὐτοῦ γεγόνατε οὐαὶ ὑμῖν, ἀγνώμονες, ὅτι ἠγαπήσατε τὸν ᾄδην, καὶ τὸ αἰώνιον πῦρ. Ο γὰρ ᾅδης μετὰ τὸ ἐξελθεῖν τοῖς ὄντας ἐν τοῖς θησαυροῖς αὐτοῦ, ὑμᾶς ἀντ᾽ ἐκείνων ἐκδέχεται λέγων· μὴ ἀναπαύσηταί τις τῶν Ἑβραίων, οἵτινες κατά τοῦ Χριστοῦ τὰς χεῖρας ἐξέτειναν, καὶ ἐμὲ αἰχμα λωτον ἐποίησαν; Εἰ μὴ γὰρ ἐκεῖνοι ἐβουλεύσαντο του νηρὰ κατὰ τοῦ Κυρίου, οὐκ ἂν ἐγὼ τοιαῦτα ἔπαθον. Οταν ὑποδέξωμαι αυτούς. κατάξω αὐτοὺς εἰς τὰ κατα αυτερά μου μέρη, ὅπου ἐστὶν ὁ πατὴρ αὐτῶν ὁ διάβολος κατάκλειστος ἐπὶ τοῦ πυρὸς τοῦ αἰωνίου, καὶ τοῦ ἀκοι μή του σκώληκος· ἵνα μάθωσι μὴ ὁπλίζεσθαι κατὰ τοῦ Κυρίου τῆς δόξης, μηδὲ λαλεῖν κατὰ τοῦ Θεοῦ ἀδικίαν, μηδὲ ἐπαίρειν εἰς τὸ ύψος τῆς ὑπερηφανίας τὸ κέρα,