tendam quæ postea facta sit: narro ejus peccata et flagitia, ut demonstrem pœnitentiæ præclara gesta. Verum hæc quæ sine verecundia corpore antea ute batur, alios per cincinnos capiens, aliis per lacrymas blandiens, alios pigmentis fascinans, omnesque un dique în lasciviæ cœnum advocans, turpem et fubri vam cupiditatem in divinum et cælestem transfert amorem. Ut eniın vidit Jesum modo libere et aperte Samaritanam alloquentem, modo Chananæam admit tentem, alias bæmorrhoissam celebrantem ob fur tum; et modo cum publicanis convivautem, modo Pharisæorum domos adeuntem; secum reputavit Si meretrices, publicanos et peccatores admittit usquequo libidine intemperanter ardens, peccati ma re exhaurio? Non juvenis, non pulchra manebo; omnia quippe transeunt, omnia marcescunt, flores Jilia, vultus forma. Quid ergo pro factis patiar? jam enim gehennæ ignem cogito; jam animam meam resipiscentia invadit, quia in perniciem juvenum vi et arte pulchra videri curavi: in vicis civitatis, in foro, in biviis currebam, ut reti pedibus utens, lin guam in sagenam adhibens. Oquot adolescentes illece bris cepi, impudentes oculos circumferens? Nam ad exitium spectatorum culta, mode cincinnis multis ca put in turrim erigebam, modo calamistratos comas ex vertice in frontem evagari sinebam, modo genas as fu co rubricans et oculos depingens, modo lacrymarum stillas fundens, blanditiis animam interimebam. Quid jam de me flet? quem medicum infinitis morbis re periam? Si hominibus gesta mea enuntiem, inutilis erit mihr hæc confessio. Sed occultabone mala mea? At “latere nequeo; quem enim latere possim? quo igitur fugiam, cum ubique judici occurram, qui nou apparet quidem, sed ubique mala mea coarguit? Una mihi spes salutis relicta est; unum mihi viatı cum ad vitam prostat, ut Jesum cognoscam, et ad ipsum accurram. Nam qui publicanos excipit, non re pellet meretricem; qui cum Pharisæis convivatur, peccatricis lacrymas non recusabit. Quia igitur scio ipsum apud Simonem quempiam Pharisæum diversari, virum celebrem et peecatorem, ad illum accurram. Sed quid ab eo petam? oculorum sanitatem? Sed temporanea esset gratia. Morbi curationem? Sed hæc non tanta res est: æterna quippe mors est præsenti gravior. Corporea omnia mittens, medelam animæ requiram. Unam quippe video impendentium malorum solutionem, si Judicem videam, sì ultionis tempus prævertam. Imi tabor Rahab meretricem; mulieris virtutein sequar. Nihil enim a nobis requirit Deus, nisi voluntatis inu tationem. Ilis pie consideratis, cum animum suum ad fidem incendisset, ad Jesuin ingreditur, quo loco illa recumbebat, pristinam impudentiam in fiduciam ver tens. Nihilque dicit; neque enim audebat: nam scie bat cogitationum inspectorem non egere verbis. Quid enim poterat ci dicere, qui omnia sciebat? se pecca visse, se multa mala operatam esse, se et amantem et amatam publicam voluptatem coluisse? Hæc Deo nota erani, non modo facta, sed etiam in intimo co gitata animo. Sciens ergo ipsum omnia nosse, nihil que ipsum posse latere, lingua quidem silet, sed la crymis loquitur. Stans, inquit, secus pedes ejus, lucry mis cepit rigare pedes ejus. Sed licet lingua non loqueretur, ineffabilibus gemitibus vociferabatur, cordis contritionem declarans, et de peccatorum mul titudine triumphans, absurdas cogitationes, pravas cupiditates, inproba facta, iniqua colloquia tradu ceus. Nullum enim erat ex malis quæ fecerat, quod non lacrymis deploraret: sciebat enim se eorum qua confitebatur remissionem accipere. Nam ait: Dixi, Confitebor adversum me injustitiam meam Domino, et tu remisisti impietatem cordis mci (Psal. 31. 5). Nec modo silentio loquebatur, cordis gemitibus Domino suppli cans, sed et habitu pulchritudinem pœnitentiæ de pingebat. Lacrymabatur, ut quæ multum risisset, chris lacrymis malugi risum abluens: stillis ocu genarum sordes abluens, ut in quibus pecca verat, in iis amoveretur a malo; in quibus inique egerat, in iis legislatorem placaret. Ut enim David qui lectum illegitimo coitu foedaverat, sic lacrymis abluit: Lavabo, inquit, per singulas noctes lectum meum; lacrymis meis stratum mrum rigabo (Psal. 6. 7): ita et hæc per quos oculos juvenes multos ad lasciviam allexerat, lacrymis fontes emittens, sordes peccatorum lavatu difficiles abkiebat: ipsa sibi parans Lavacrum pœnitentiæ, lacrymas. Lacrymæ quasi aquam ministrabant: illa vero invisibiliter a Christo peccatorum remissionem accipiebat. Imo vero Abra hamum non imitans modo, sed et superans, pedes Christi lavabat. Ille namque apposito labro aquis ab luebat, et linteo abstergebat; hæc vero non hausit aquam, sed lacrymarum fontes emittens, Jesu podes abluebat. Ne vero lacrymis peccatricibus sanctos pedes contumelia afficeret, pulchris capillis ut linteo usa, abstergebat pedes: videreque erat totam mulie rem ad faniulatum Jesu incumbentem. Oculi namque superne, ut foutes, lacrymarum rivos emittebant; anima, quasi labrum substrata, stillas ex pedibus defluentes excipiebat; cincinni vero tergebant, lintei officio fangentes: manus alabastrum unguenti to nèntes, divinos pedes ungebant, unguentum unguente colentes: Unguentum enim effusum nomen tuum (Cant. 1. 2), inquit. Vides quomodo ingratos Judæos sapé raverit mulier peccatrix, divinarum legum ignara. Uli namque lapidibus ipsum impetebant, hæc vero unguenti odore recreabat. Sed Judæi quidem, ut in grati, stulti et improbi, benefico mala retribuebant lapidibusque salutabant angularem illum lapiden hæc vero ungebat unguento pedes illos, qui sui causa in sacro ligno crucis totam diem mansuri erant. Ea quid dico illam ingratum Judæorum populum vicisse, quando totum etiam sanctorum chorum superavit? Gratiam enim accepit, quam nec reges nec dynastæ consequuti sunt: nam Reges Tharsis et insulæ munera offerent, et adorabunt eum omnes reges terræ (Psal. 71. 10). Atque sccundum prophetam, et dederunt munera et procul adoraverunt; sed nullus eoruni pedes Jesu osculatus est. Quomodo enim venerunt magi, suppli cationis consortain habentes stellam? verum illi procul stipabant ipsum, ordinis sui modum agnoscen ies: Calum enim mihi thronus est, inquit, terra sero scabellum pedum meorum (Isai. 66. 1). Laudetur ergo mulier, quæ totius orbis honorem sortita est: pedes immaculates, quorum pulverem gentes et familia lingent, podes, inquam, immaculatos tetigit: cum Joanne corpus Christi partita est. Hle namque reen buit supra pectus; divinamı quippe doctrinam inde oportebat haurire; hæc vero pedes illos qui pro nobis ambulabant excepit. Verum Christus, qui non de pec cato judicat, sed pœnitentiam laudat; qui non præte rita punit, sed futura explorat; præteritoruin ejns inalorum non recordatus, mulierem honorat, el lau dat poenitentiam; justificat lacrymas, et coronat pro positum Pharisæus vero miraculum cernens, mente percellitur, et invidia concitatus, mulieris pœni tentiam non admittit; sed eam quæ sic Dominum honorabat convicio impetit, dignitatemque ejus qui honorabatur minuit, ignorantiam illi attribuens. Vi dens autem, inquit, Pharisæus qui vocaverat illum, dixit intra se: Hic si esset propheta, scires utique que el qualis est mulier quae tangit eum, quia peccatrix est. O stulte et insipiens, et omnino Pharisæe! hæc dicens non mulieris mores, sed propositum tuum accusas, dicens eum ignorare quæ sit illa mulier. Ergo non illum ut Deum oinnia cognoscentem invitatione tuɔ honora sti? ergo, o insignis accusator et sycophanta! vocas quidem illum ut Deum qui benedicere possit, contra il lum vero clamas ut hominem, qui nihil plus quam nos scial? Hic, inquit, si esset propheta, Quam te melior 'est, o Pharisae, mulier illa in Sicimis, quæ eum prophetam esse non noverat, et primo conspecta Servatorein confessa est dicens: Domine, video quia propheta es tu (Joan. 4. 19 )! Quam mirabilior hæe peccatrix, cujus peccatum vides, et pœnitentiam non conspicis, sed damnas illam, quam Judex ab