καὶ τοῖς … μαρτυρίας; πλὴν αὐτῷ Θεῷ δίδως, καθώς εἶπεν αὐτός ἐὰν ποιήσητε ἐπὶ τούτων τῶν ἀδελφῶν μου τῶν ἐλαχίστων, ἐμοὶ ἐποιήσατε. Ὅσοι δὲ ἐδίωξαν τοὺς πένητας, τὸν Χριστὸν ἐδίωξαν Καὶ διὰ τοῦτο στή σει αὐτοὺς ἐξ εὐωνύμων· καὶ καθὼς ἐδίωξαν ἐκεῖνοι τοὺς πένητας, τὸν αὐτὸν τρόπον καὶ ὁ Κύριος αὐτοῦ; ἐκδιώξει λέγων· Πορεύεσθε ἀπ' ἐμοῦ, οι κατηραμένοι, εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, τὸ ἡτοιμασμένον τῷ δια βόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ. Ἐπείνασα γὰρ, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν· ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατε μις, καὶ τὰ ἑξῆς. Ἐννόησον τὴν αἰσχύνην ἐκείνην τὴν ἐπὶ τοῦ δήμου τῶν ἀγγέλων. Καὶ ἐνταῦθα μὲν ἐὰν ἐλεγ χθῇ τις ἐπὶ ἁμαρτίᾳ ἐπὶ ἑνὸς φίλου, πως καταπίπτει τῷ προσώπῳ; πῶς παραιτείται προελθεῖν; πῶς δυσ ωπείται τοὺς φίλους, τους γείτονας, τοὺς συγγενεῖς, διὰ τὴν αἰσχύνην ἐφ' οἷς ἐλέγχθη; Εννόησον τὴν αἰσχύνην ἐκείνην, ὅπου μυριάδες αγγέλων καὶ προφητῶν καὶ τάγματα, χοροὶ ἀποστόλων, μαρτύρων πλῆθος ἀναρί. θμητον, κόσμος ἀνιχνίαστος, καὶ ἐρεῖ ὁ δικαστής Απ έλθετε ἀπ' ἐμοῦ, οἱ κατηραμένοι· ἐπείνασα, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν· ἐδίψησα, καὶ οὐκ ἐποτίσατέ με γυμνός ήμην, καὶ οὐ περιεβάλετέ με· ἠσθένησα, καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με· ξένος ἡμην, καὶ οὐ συν ηγάγετέ με. Τί μοι, φησί, προφασίζεσθε; ἔκοψα ὑμῶν τὴν ἀφορμὴν, οὐδεμίαν ἔχετε ἀπολογίαν. Ἐὰν εἴπω, ὅτι Επείνασα, καὶ οὐκ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἔχοις ἂν εἰπεῖν, ὅτι Αρτον οὐκ ἔχω. "Αρτον οὐκ ἔχεις καὶ ὕδωρ; μὴ πόδας οὐκ ἔχεις ἐπισκέψασθαι τοὺς ἀσθενοῦντας καὶ τοὺς ἐν φυλακή; ἢ καὶ συστενάξαι τῷ θλιβομένῳ οὐκ ἠδύνω; οὐδὲν παρέχεις τῷ πένητι· κἂν μὴ κατα πλήττῃς αὐτὸν τῇ γλώσσῃ σου, εἶτα κακείνῳ μὴ δώσης καιρὸν στενάξαι κατά σου. Καὶ γὰρ τοὺς στεναγμούς αὐτοῦ ταχὺ εἰσακούει ὁ Κύριος, Καὶ ἀνταποδίδωσι τοῖς περισσῶς ποιοῦσιν ὑπερηφανίαν. Οὐχ οὕτως εισακούει τῶν δικαίων ὁ Κύριος, ὅσον τῶν πενήτων ἐπειδὴ ὁ πένης οὐκ ἔχει τινὰ τὸν ἀντιλαμβανόμενον αὐτοῦ. Διὰ γὰρ τὴν πτωχείαν αὐτοῦ πάντες ἀπορρί πτομεν αὐτὸν, ὥστε καὶ οἱ ἴδιοι γονεῖς καὶ φίλοι τους ἰδίους τέκνα καὶ φίλους, μᾶλλον δὲ καὶ ἀδελφὸς ἀδελ τὸν ἀποῤῥίπτουσιν αὐτοὺς διὰ τὴν πτωχείαν αὐτῶν, καὶ οἱ γείτονες τοὺς γείτονας· καὶ αὐτὸς ὁ πτωχὸς πάνω τοθεν ἐῤῥιμμένος καὶ ἀβοήθητος, οὐδαμόθεν έχει βοή θειαν, εἰ μὴ εἰς τὸν Θεὸν τὸν ἐλεοῦντα τοὺς πτωχούς. Διὰ τοῦτο καὶ ταχὺ εἰσακούει αὐτῶν ὁ Κύριος, καθὼς ὁ Προφήτης ἀλλαχοῦ λέγει· Ταχὺ εισακούει των πενή των ὁ Κύριος, καὶ τοὺς πεπεδημένους αὐτοῦ οὐκ ἐξουδενώσει. Σὺ ἔχει; ἄρτον, ἢ καὶ ἄλλο τι, ὅπερ τὴν πενίαν παραμυθεῖται; δὸς τῷ πένητι. Εἰ δὲ οὐκ ἔχεις, λόγῳ αὐτὸν θεράπευσον, συλλυπήθητι, εὐχὴν αὐτῷ παρά σχου, ἵνα, εἰ καὶ παρὰ σοὶ οὐχ εὗρεν ἀνάπαυσιν, παρ' ἄλλῳ εὑρήσῃ. Ὅστις οὐκ ἔχει δόσιν τινά, καὶ καλείς λόγοις τῷ πένητι χαρίζει, πλέονα μισθὸν κερδαίνει παρὰ τὸν διδόντα. Πλὴν καὶ ἀλλαχοῦ λέγει: Μεγάλη τῆς ἐλεημοσύνης ἡ εὐεργεσία. Οὐδὲν ἄλλο κατόρ θωμα ἐξισχύει τοῦ ἐξαλείψαι ἁμαρτίας οὐδέποτε. Αὐτὴν μετερχώμεθα, ἀγαπητοί, ἵνα ἐπιτύχωμεν τῶν αἰωνίων ἀγαθῶν, ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν, ᾧ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Αμήν. [834] Λόγος εἰς τὸν Παράλυτον, τῇ ἡμέρᾳ τῆς Μεσοπεντηκοστῆς, καὶ εἰς τὸ, ο Μὴ κρίνητε κατ' όψιν.» "Ωσπερ ή φαεσφόρος σελήνη, τὰ τῆς νυκτὸς ἀμαυρὰ λευκαίνουσα, τοῖς τε κατὰ τὴν γῆν καὶ θάλασσαν πλώ τῆρσί τε καὶ ὁδοιπόροις τὸ φάος δαδουχούσα, ἀνεμπό διστον τὴν πορείαν ἑκάστῳ κατεργάζεται· ὡσαύτως ἐν τῷ σαββάτῳ πρὸς τὸν παραλυτικὸν ὁ Κύριος ἔλεγεν Εγερθεὶς ἄρον τὸν κράββατόν σου, καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. Καὶ τούτου χάριν πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἔλεγεν· Ἡ ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με Πατρός. Καὶ ὅτι διὰ τὴν πρὸς τὸν πατ ράλυτον αὐτεξούσιον θεραπείαν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς Ιουδαίους τούτους εἶπε τοὺς λόγους, ἐκ τῶν ἀρτίως ἀναγνωσθέντων λάμβανε τὴν ἀπόδειξιν. Καὶ γὰρ ἐντεῦ θεν φανερώτερον ὁ Κύριος ἐμήνυσε τὸ ἀπαράλλακτον ἑαυτοῦ τοῦ Πατρός. Εἰ γὰρ ἦν ὁ Κύριος εἰρηκώς, Η ἐμὴ διδαχὴ οὐκ ἔστι τοῦ Πατρὸς, ἀλλ' ἐμή ἐστιν, ἐχώ ριζεν ἑαυτὸν τοῦ Πατρὸς, ξένον ἐποίει τὸ τῆς οὐσίας, Αλλοτρίου τὸ τῆς οἰκονομίας· εἰρηκὼς δὲ, Ἡ ἐμὴ δι δαχὴ οὐκ ἔστιν ἐμὴ, ἀλλὰ τοῦ πέμψαντός με Πα τρὸς, ἔδειξε τὸ ἀπαράλλακτον τῆς οὐσίας, καὶ ὅτι μία διδαχὴ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ καὶ ἁγίου Πνεύματος. Εις γάρ ὁ Λόγος, ὁ Υἱὸς τοῦ Πατρός· καὶ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς, τὸ ἅγιον Πνεῦμα. Πῶς ἕτερα διδάξει ὁ λόγος; καὶ πῶς ἕτερα κατηχήσει τὸ ἅγιον Πνεῦμα; Οὐκ ἔστι τοῦτο, οὐκ ἔστι, κατὰ τὸν μακάριον Παῦλον τὸν λέγοντα· Οὐδεὶς οἶδε τὰ τοῦ ἀνθρώπου, εἰ μὴ τὸ πνεῦμα τοῦ ἀνθρώ που τὸ κατοικοῦν ἐν αὐτῷ· οὕτω καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ οὐδεὶς οἶδεν, εἰ μὴ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ τὸ ἐν αὐτῷ. Καὶ ὅτι διὰ τὴν πρὸς τὸν παράλυτον αὐτεξούσιον θερα πείαν, καθώς προείπον, ὁ Κύριος προσήκατο τούτους τους λόγους, ήκουες αρτίως του Κυρίου λέγοντος· Εν ἔργον ἐποίησα, καὶ πάντες θαυμάζετε. Διὰ τοῦτο Μωυσής δέδωκεν ὑμῖν τὴν περιτομὴν, οὐχ ὅτι ἐλ τοῦ Μωυσέως ἐστὶν, ἀλλ᾽ ἐκ τῶν πατέρων, καὶ ἐν σαββάτῳ περιτέμνετε ἄνθρωπον. Εἰ περιτομὴν λαμ βάνει άνθρωπος ἐν σαββάτῳ, ἵνα μὴ λυθῇ ὁ νόμος Μωυσέως, ἐμοὶ χολᾶτε ὅτι ὅλον ἄνθρωπον ὑγιῆ ἐποίησα ἐν σαββάτῳ; Μὴ κρίνετε κατ' δίιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνατε. Ότι δὲ διὰ τὴν τοῦ πα ραλύτου θεραπείαν ὁ Κύριος τοὺς λόγους τούτους προσ ήπατο, ἐκ τοῦ νόμου δεικνὺς αὐτοὺς παρανόμους, λέγει πρὸς αὐτοὺς καθὼς ἤκουες. Εἰ περιτομήν, φησί, λαμ βάνει ἄνθρωπος ἐν σαββάτῳ, καὶ ἐν σαββάτῳ περι τέμνετε βρέφος, ἵνα μὴ ἀκυρωθῇ ὁ ὀκταήμερος νόμος, νόμῳ νόμον ἀνατρέποντες, ὑμεῖς ἀνατρέπετε τὸν νόμον καὶ, Ἐμοὶ χολᾶτε ὅτι ὅλον ἄνθρωπον υγιή εποίησα ἐν σαββάτῳ, οὐχ ἱδρώσας, ἀλλὰ θαυματουργήτας: ἐν σαββάτῳ οὐ δεν εργάζεσθαι, ἀλλὰ διὰ πάντων ἀέργου; εἶναι; Τίνος οὖν ἔνεκεν παρ' ὑμῖν, Ἰουδαῖοι, ἐν σας. βάτῳ γυνή τίκτει, καὶ μαία θορυβείται, καὶ σπάργανα τινάσσεται, καὶ φύσις καθαίρεται, καὶ θηλή προς τα λακτοτροφίαν εὐτρεπίζεται; Γυνὴ τίκτει, καὶ φύσις νόμου περιγίνεται, καὶ Θεὸς οὐ θαυματουργεί; Εἰπέ μοι, Εἰ ἐν σαββάτῳ περιτέμνεται άνθρωπος, ἵνα μὴ λυθῇ ὁ νόμος, ἐμοὶ χολᾶτε, ὅτι ὅλον άνθρωπον τη ἐποίησα ἐν σαββάτῳ; Μὴ κρίνετε κατ' όψιν. αλλά τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνατε. Καταδέχομαι ὑφ᾽ ὑμῶν τῶν ἐχθρῶν δικάσασθαι, ὅπως ἐν ᾧ κρίματι κρίνετε κριθήσεσθε. Τίς λύει τὸ σάββατον; ὑμεῖς οἱ ἐν τῷ σαβ βάτῳ περιτέμνοντες, καὶ ξίφος οξύνοντες, καὶ τιμὴν ἐπάγοντες, καὶ μέλος χωρίζοντες, καὶ τὸν τόπον αἱμάτω τειν παρασκευάζοντες, ἢ ἐγὼ ὁ εἰρηχώς λόγῳ, Εγερ θεὶς ἆρον τὸν κράββατον σου, καὶ ὑπαγὲ εἰς τὸν οἶ κόν σου; Εἰ μὴ ἐνήργησεν ὁ λόγος, ἔλυσα ἂν τὸ σάδ βατον ματαιολογήσας· εἰ δὲ προέδραμε τὸν λόγον τὸ εν ἔργον, τί τὸ σάββατον ἐκδικεῖτε, καὶ τὸν Δημιουργὸν ἀθετεῖτε; οὐκ ἐκορέσθητε, ὦ Ἰουδαίων παίδες, ἐπὶ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ ἔτη ὁρῶντες τὸν παράλυτον τῇ κλίνη προσηλωμένον καὶ τὴν κλίνην κάμνουσαν, καὶ τὸν παῖ ράλυτον νυχθήμερον φορτίον βαστάζοντα; Οὐκ ήγανα κτήσατε, [835] οὐ συνεπαθήσατε· καὶ ἵνα μίαν ὥραν ὁ παράλυτος κλίνην βαστάσῃ καὶ τὴν ἀντιμισθίαν παρά σχῇ, ἀγανακτεῖτε; οὐκ ἔδει καὶ τοῦτο βοῆσαι, στρα μας τὴν κλίνην μου ἐν τῇ ἀῤῥωστία μου; Οίδα, Φαρισαίοι, τίνος χάριν ἀγανακτεῖτε, οὐχ ότι έθερα πεύθη ὁ παράλυτος διαπρίεσθε, ἀλλ' ὅτι οὐκ ἐσχύσατε την κλίνην κρύψαι, καὶ τὸ θαῦμα κλέψαι. Διὰ τοῦτο τὴν γνώμην ὑμῶν ἐπιστάμενος, ἐκέλευσα βαστάζειν αὐτὸν τὴν κλίνην· ἵνα κἂν ὑμεῖς σιωπήσητε, ἡ κλίνη τὸ θαυμα βοήσῃ. Τί διστάζετε, ὦ Φαρισαῖοι; Οὐκ ἔστιν ὁ παρά αυτος παρείσακτο;, οὐκ ἔστιν ὑποβολιμαῖον, οὐκ ἔστιν ὀλιγοχρόνιος γνωρίζετε αὐτὸν πάντες, τριακοντακαιοκτώ ἔτη τῇ κολυμβήθρα τῇ παρ' ὑμῖν παρεσίτευεν. Οὐκ ἔχετε λέγειν, ὡς ἐπὶ τοῦ ἐκ γενετής τυφλοῦ· Οὗτός ἐστιν Ομοιος αὐτῷ ἐστιν· Οὐκ ἔστιν οὗτος; Εἰ μὴ ήττε σεν ὑμᾶς ὁ τυφλὸς, καὶ τοῦτον κρατήσατε, καὶ εἰς δι καστήριον ἑλκύσατε, ὅπως διὰ πάντων αἰσχύνης πλη ρωθήσεσθε· Μὴ κρίνατε κατ' ὄψιν, ἀλλὰ τὴν δικαίαν κρίσιν κρίνατε. Καὶ, εἰ δοκεῖ, διὰ βραχέων ἐπ' αὐτὴν τὴν περιοχὴν τοῦ παραλύτου παραδράμωμεν, διὰ τὸ καὶ τὸν Κύριον ἀπομνημονεύσαι του παραλύτου. Εἰ γὰρ ὁ Κύριος αὐτοῦ ἐμνημόνευσε, πῶς ἡμεῖς λήθην αὐτοῦ ποιησώμεθα; Τότε τις θαυμάζει, ὅτι τὰ τοῦ Κυρίου θαύματα διηγεῖται. Τοῦ γὰρ Κυρίου καὶ ἡ παρούσα μέση ἑορτή· μεσίτης ὁ Κύριος· μέση καὶ ἡ ἑορτή ἀεὶ δὲ τὸ μέσον τοῖς ἄκροις ἡσφάλισται. Διὰ τοῦτο καὶ ἡ παρούσα μέση ἑορτὴ διπλῆν τὴν τῆς ἀναστάσεως χάριν